Lekarz wojenny - David Nott - ebook - Legimi online\nLekarz wojenny ebook\nTytuł oryginału War Doctor. Surgery on the Front Line\nCopyright © David Nott 2019Afterword © Eleanor Nott 2019\nFirst published 2019 by Picadoran imprint of Pan Macmillan20 New Wharf Road, London N1 9RRAssociated companies throughout the worldpanmacmillan.com\nRedakcja Marcin Piątek\nRedakcja i konsultacja medyczna Anna Stachura\nISBN pełnej wersji 978-83-66575-09-7\nDla ukochanych Elly, Molly i Elizabeth\nZjeździłem cały świat, szukając guza. To jak uzależnienie, coś, czemu nie potrafię się oprzeć. Częściowo wynika to z potrzeby wykorzystania mojej wiedzy medycznej i chęci niesienia pomocy ludziom w tak okrutny sposób doświadczonym przez los, a po części z ekscytacji, jakiej dostarcza mi życie na krawędzi i przebywanie w tych potwornych miejscach, w których większość z nas nigdy nie była ani nie chciałaby się znaleźć.\nWojny, najczęściej między sąsiadami, zdarzają się od niepamiętnych czasów, ale odkąd wojenne rzemiosło stało się sposobem na życie, ryzyko śmierci lub odniesienia obrażeń na polu bitwy podejmowali w odległej przeszłości właściwie tylko zawodowi żołnierze. Podczas serii bitew, odbywających się z reguły na jakichś niezamieszkanych terenach, na linii frontu spotykali się wyłącznie uczestnicy starcia. Zmieniło się to w czasie drugiej wojny światowej i od tamtej pory największą grupą poszkodowanych w konfliktach zbrojnych są niewinni cywile.\nWraz ze wzrostem liczby potencjalnych ofiar zaczęto też doskonalić sposoby zadawania im szkód cielesnych lub śmierci. Na szczęście zniszczenia na skalę tych, do których doszło ponad siedemdziesiąt lat temu wskutek zrzucenia dwóch bomb atomowych na Japonię, kiedy setki tysięcy ludzi zginęły od pojedynczej broni masowego rażenia, nigdy się nie powtórzyły. Zamiast tego mamy jednak dziś coraz potężniejsze wyrzutnie rakietowe, broń dalekiego zasięgu, bomby i pociski, powodujące potworne obrażenia. Tak się składa, że wojny zwykle najbardziej dotykają tych, którzy są na nie najgorzej przygotowani – biednych, pozbawionych podstawowych dóbr, żyjących w nieodpowiednich warunkach sanitarnych i bytowych, bez udogodnień uważanych za oczywiste w cywilizacji zachodniej. Wojna często sprawia, że egzystencja, która już jest trudna, staje się wręcz niemożliwa.\nNa całym świecie są naprawdę świetni lekarze, pielęgniarze oraz pielęgniarki i na szczęście zawody związane z opieką medyczną są wciąż chętnie wybierane przez przedstawicieli niemal każdej populacji. Jednak sytuacje ekstremalne, takie jak wojny czy klęski żywiołowe, wymagają przekraczania pewnych granic, zarówno tych narzucanych przez okoliczności, jak i wynikających po prostu z ludzkich możliwości. Obrażenia, z którymi ma się wówczas do czynienia, są poważniejsze niż zwykle, trudniej jest udzielać pomocy, ma się do dyspozycji o wiele skromniejsze zasoby. Personel medyczny pracuje wtedy pod znacznie większą presją i w warunkach bezpośredniego zagrożenia nie tylko cudzego, ale i własnego życia. Nawet najlepiej wykształceni chirurdzy, stykający się w normalnej rzeczywistości z trudnymi przypadkami, doznają, tak jak ja, szoku pod wpływem tego, czego doświadczają w strefie wojny. Wypracowanie umiejętności i zdobycie niezbędnego doświadczenia, by poradzić sobie z wyzwaniami, przed którymi staje chirurg urazowy w takich warunkach, zajmują sporo czasu.\nPostaram się w tej książce wyjaśnić, dlaczego od ponad dwóch dziesięcioleci zupełnie dobrowolnie podróżuję w bardzo niebezpieczne miejsca, aby pomagać ludziom okrutnie doświadczonym przez wydarzenia, na które najczęściej nie mają wpływu. Pracując między innymi w Afganistanie, Sierra Leone, Liberii, Czadzie, na Wybrzeżu Kości Słoniowej, w Demokratycznej Republice Konga, Sudanie, Iraku, Pakistanie, Libii, Gazie i Syrii, stałem się uczestnikiem konfliktów, które toczyli pomiędzy sobą zupełnie obcy mi ludzie. Czasem miałem do dyspozycji dobrze wyposażone ambulatoria, oddalone od pola walki, a czasem operowałem w skromnie zaopatrzonych szpitalach polowych tuż przy linii frontu, w tak zwanych „surowych warunkach”, gdzie brakuje podstawowych narzędzi i aparatury do prześwietleń rentgenowskich czy tomografii komputerowej.\nGdy małe dziecko przytrzaśnie sobie palec w drzwiach i płacze, a my jesteśmy jedyną osobą znajdującą się w pobliżu, instynktownie bierzemy je w ramiona i łącząc się z nim w bólu, pocieszamy i zapewniamy, że wszystko będzie dobrze, okazujemy mu miłość oraz czułość. Dzięki uściskowi dziecko zaczyna się czuć bezpiecznie, tak jakby ktoś mu powiedział: „jestem tu, zaopiekuję się tobą i sprawię, że poczujesz się lepiej”.\nPacjentów, którzy w ciężkim stanie trafiają do szpitali znajdujących się na terenach objętych konfliktami zbrojnymi, należy traktować z taką samą empatią, potrzebują oni bowiem pociechy i ochrony przed tym, co się wokół nich dzieje. Podczas pierwszego kontaktu lekarz powinien swoją postawą przede wszystkim wzbudzać zaufanie i pewność, że im pomoże i uśmierzy ich ból.\nNawet codziennej pracy w szpitalu często towarzyszą emocje, a kiedy wokół toczy się wojna, wszyscy stajemy się jeszcze bardziej wrażliwi. Opanowanie i pewność siebie są więc niezwykle pożądane. Dziś rozumiem to lepiej niż kiedyś. Ale należy też pamiętać, że gra idzie o naprawdę wysoką stawkę – w takich warunkach użycie broni jest na porządku dziennym, atmosfera bywa napięta, a prawo pięści często bierze górę nad ustalonymi zasadami. Zdarzało mi się być uczestnikiem wielu bardzo niebezpiecznych sytuacji i mam niewątpliwie dużo szczęścia, że nadal żyję.\nKonwencje genewskie zostały ustanowione w celu zapewnienia ochrony zarówno rannym na skutek działań wojennych, jak i tym, którzy niosą im pomoc. W 2016 roku zorganizowałem w Londynie demonstrację przeciwko masowym bombardowaniom szpitali w Syrii i na innych obszarach objętych wojną. Placówki medyczne należy chronić i traktować z szacunkiem. Atakowanie ich i niszczenie nie są zwykłymi występkami – to prawdziwa potworność, popełniane z pełną premedytacją zło, choć jego sprawcy najczęściej uważają je za usprawiedliwione. W pierwszych sześciu latach konfliktu w Syrii dokonano ponad 450 zamachów na szpitale, z czego dziewięć na dziesięć przeprowadzono z inicjatywy rządów Syrii lub Rosji. W niektórych okresach ataki na placówki medyczne odbywały się tam niemal codziennie. Dokonywanie tych okropnych aktów jest oczywistym złem, ale jest nim również zaprzeczanie im.\nKiedy byłem młodym lekarzem, na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, do głowy by mi nie przyszło, by organizować demonstracje, udzielać wywiadów telewizyjnych i apelować o otwieranie korytarzy humanitarnych lub założyć fundację zajmującą się popularyzacją specjalistycznej wiedzy na temat chirurgii urazowej. Jako młody mężczyzna nie zdawałem sobie sprawy z wagi tych problemów. Tym, co nadal łączy mnie z młodszą wersją samego siebie, jest moje walijskie wychowanie i cały szereg innych czynników, które ukształtowały moją osobowość.\nZaangażowanie w prowadzenie kampanii i edukowanie, które stanowią dzisiaj moją siłę napędową, wynikają z wszystkich doświadczeń, ale ostatecznego kształtu nabrały podczas kilku ostatnich lat, kiedy podejmowałem misje humanitarne w Syrii. Od 2012 roku spędziłem tam trzy dłuższe okresy i kilka krótszych, głównie na terenach przygranicznych. Pod wpływem tych wyjazdów moje życie gruntownie się zmieniło. Wreszcie zabrałem się do spisywania wiedzy zdobytej podczas mojej kariery zawodowej i zacząłem dzielić się nią z kolegami po fachu, szczególnie z lekarzami z krajów objętych wojną. Fakt, że w warunkach wojennych budynki szpitalne i personel medyczny nie mogą liczyć na ochronę, stał się dla mnie w tym czasie wyjątkowo irytujący, ale przydarzyło mi się także coś naprawdę cudownego – zaręczyłem się z kobietą, z którą pragnąłem spędzić resztę swojego życia, ożeniłem się i zostałem ojcem.\nOd 2012 roku odbyłem misje humanitarne jeszcze w kilku innych miejscach objętych konfliktem zbrojnym, lecz to Syria odcisnęła na mnie w tamtym okresie największe piętno i nieustannie wracam do niej myślami. Wyjazdy do tego kraju za każdym razem niezmiernie mnie ubogacały, ale były też wyjątkowo trudne i niebezpieczne.\n1 Fabryka bomb\nLatem 2012 roku w Londynie odbywały się letnie igrzyska olimpijskie. Reprezentacja Wielkiej Brytanii zdobyła w nich rekordową liczbę medali i wszyscy upajali się osiągnięciami swych atletów oraz sukcesem całych zawodów. W takiej atmosferze trudno było sobie wyobrazić, że inny kraj, oddalony zaledwie o kilka godzin lotu samolotem, właśnie pogrążał się w brutalnym chaosie.\nPracowałem wtedy, jak zwykle dla National Health Service (publicznego systemu służby zdrowia w Anglii). Przez większość miesięcy w roku wykonuję swoje obowiązki w trzech londyńskich szpitalach – St Mary’s, gdzie jestem specjalistą chirurgii naczyniowej i urazowej; Royal Marsden, w którym wspomagam chirurgów onkologicznych różnych specjalizacji (między innymi ogólnej, urologicznej, szczękowo-twarzowej i ginekologicznej) w usuwaniu dużych guzów metodą resekcji en bloc , która wymaga rozległej rekonstrukcji naczyń krwionośnych; a także w placówce Chelsea and Westminster, gdzie zajmuję się chirurgią ogólną i laparoskopową. Oprócz tego, od początku lat dziewięćdziesiątych, niemal każdego roku wyjeżdżam na kilka tygodni w miejsca, w których toczą się konflikty zbrojne, by pracować tam jako chirurg urazowy. Zawsze na bieżąco śledzę wiadomości telewizyjne, zwracając szczególną uwagę na zarzewia konfliktów, bo wiem, że prędzej czy później zgłosi się do mnie jakaś agencja pomocowa z prośbą o wsparcie.\nKiedy to następuje, moje serce automatycznie zaczyna bić szybciej i czuję nieodpartą potrzebę wyeliminowania wszelkich przeszkód, które mogłyby mnie powstrzymać od wyjazdu. Moja odpowiedź zawsze brzmi jednakowo: „Oddzwonię za kilka godzin”. Czasem otrzymuję te telefony, gdy operuję lub asystuję przy zabiegu, a czasem podczas dyżurów w poradni. Gdziekolwiek jestem i cokolwiek wtedy robię, zaczynam natychmiast odczuwać intensywne, wręcz niepohamowane pragnienie, by pojechać. Ale nie zawsze mogę się zgodzić. Zdarza się, że takich próśb od różnych agencji jest kilka na miesiąc. Aby je wszystkie spełnić, musiałbym zostać pełnoetatowym wolontariuszem, a muszę też przecież jakoś zarabiać na życie. Na misjach za miesiąc pracy otrzymuję jakieś 300 funtów, z czego większość wydaję na miejscu na codzienne potrzeby.\nZanim się zgodzę, zawsze dzwonię do mojego przełożonego w szpitalu Chelsea and Westminster, gdzie jestem zatrudniony, by go poinformować, że zostałem poproszony o pomoc w strefie dotkniętej kryzysem humanitarnym, i zapytać, czy udzieli mi bezpłatnego urlopu na czas wyjazdu. Zwykle go dostaję, pod warunkiem, że zorganizuję sobie na ten czas zastępstwa w poradniach, przy zaplanowanych operacjach i na dyżurach. Nigdy mi jeszcze nie odmówiono. Wszelkie wątpliwości NHS rozwiewa zapewne obietnica, że moje zobowiązania zostaną wykonane, podczas gdy ja sam biorę bezpłatny urlop.\nKiedy latem 2012 roku dyrektor organizacji Médecins Sans Frontières (MSF) z Paryża zadzwonił do mnie z pytaniem, czy mógłbym podjąć pracę w ich szpitalu w Syrii, nie musiałem nikogo pytać dwa razy. Szybko dopełniłem wszystkich formalności, spakowałem się i wsiadłem do samolotu lecącego do Turcji.\nJak większość ludzi wiedziałem, że Syria to kraj na Bliskim Wschodzie, któremu do tej pory udawało się unikać zaangażowania w konflikty toczące się od dłuższego czasu w państwach ościennych. Trzy z graniczących państw to Irak, Liban i Izrael, których na pewno nie można nazwać oazami spokoju. Przez większość mojego życia Syria była zamkniętym i trochę tajemniczym miejscem, ale panował w niej pokój, a jej mieszkańcy słynęli z serdeczności i gościnności. Potwierdzały to relacje żądnych przygód zachodnich turystów, którzy czasem wybierali się tam na wakacje.\nWiele krajów, w których odbywałem misje humanitarne, pogrążyło się w chaosie po obaleniu w nich władzy autorytarnej. Jest to pewien schemat, który wielokrotnie się powtarza. Natura nie cierpi pustki, za to wojenni podżegacze wprost ją uwielbiają. W Syrii za dyktaturę odpowiadał klan al-Asadów, którzy rządzili państwem od lat siedemdziesiątych, kiedy przejęli władzę w bezkrwawym zamachu. Obecny prezydent, Baszar al-Asad, objął stanowisko po śmierci swego ojca – Hafeza w 2000 roku, wygrywając wybory z poparciem na poziomie 99,7 procent. Rodzina al-Asadów przewodzi mniejszościowej sekcie alawitów, wywodzącej się z wczesnego szyizmu, natomiast prawie dwie trzecie populacji Syrii wyznaje sunnizm. Przed wojną otaczano przywódców narodu swego rodzaju kultem – portrety Hafeza i Baszara były elementem wystroju wielu biur i sklepów. W utrzymaniu władzy pomagały im, jak przystało na tamte czasy, brutalne służby specjalne, których funkcjonariusze nosili charakterystyczne okulary przeciwsłoneczne i skórzane kurtki.\nMoje związki z Syrią sięgają odległej przeszłości. W latach siedemdziesiątych mój ojciec pracował z praktykantem z Syrii. Doktor Bourak był według niego najlepszym stażystą, jakiego kiedykolwiek poznał. Spotkałem się też z Baszarem al-Asadem, kiedy w latach dziewięćdziesiątych zeszłego stulecia jako początkujący okulista pracował na stanowisku młodszego asystenta w Western Eye Hospital w Londynie. Rozmawialiśmy wtedy o pacjencie, któremu niewielki skrzep z tętnicy szyjnej przedostał się do oka. Młody al-Asad sprawiał wrażenie bardzo sympatycznego i uprzejmego człowieka. Nie przyszło mi wówczas do głowy, że spotkamy się ponownie wiele lat później.\nSytuacja polityczna w Syrii zaczęła się zmieniać w 2010 roku, po tym, jak demonstranci w Tunezji wylegli na ulice, protestując między innymi przeciwko korupcji, bezrobociu i ograniczeniom wolności wypowiedzi w ich kraju. Na początku tego roku odsunięto od władzy wieloletniego prezydenta Tunezji. Inne kraje Afryki Północnej oraz Bliskiego Wschodu, o podobnych doświadczeniach, zaczęły dostrzegać wyraźną zmianę nastrojów społecznych. Na początku 2011 roku wybuchły protesty w Maroku, Algierii i Sudanie. Zamieszki ogarnęły także Irak, Liban i Jordanię, a potem rozprzestrzeniły się na pięć innych krajów: Libię, Egipt, Jemen, Bahrajn i Syrię. Masowe protesty, nazwane Arabską Wiosną, doprowadziły do dużych zrywów powstańczych, a w niektórych przypadkach także do wojen domowych, których celem było obalenie dyktatorskich rządów. Tylko w Tunezji zamieszki skutkowały pozytywnymi, demokratycznymi zmianami na lepsze, w pozostałych krajach tego regionu sytuacja niestety znacznie się pogorszyła.\nW Syrii władze zareagowały na demonstracje wzywające prezydenta al-Asada do złożenia urzędu wyjątkowo brutalnie. Myślę, że wojny domowej udałoby się uniknąć, a przynajmniej szybko ją stłumić, gdyby odpowiedź reżimu była wtedy bardziej zrównoważona. W marcu 2011 roku, w położonym na południu kraju mieście Dara, kilkoro nastolatków wymalowało na murach antyrządowe graffiti, za co al-Asad kazał ich zatrzymać i poddać torturom. Tysiące ludzi wyszło wtedy na ulice, aby wyrazić swój sprzeciw. Kilka dni później, 22 marca, oddziały rządowe zajęły miejscowy szpital, z jego dachu snajperzy zaczęli ostrzeliwać tłumy uczestniczące w przybierających na sile demonstracjach. Jeden z tamtejszych chirurgów – Ali al-Mahameed – zginął, próbując pomagać rannym, a kiedy jeszcze tego samego dnia na jego pogrzebie pojawiły się tysiące ludzi, oni także zostali ostrzelani. Snajperzy stacjonowali na dachu szpitala przez kolejne dwa lata, a ich celem były osoby chore i ranne, które przychodziły do placówki, by uzyskać pomoc medyczną.\nKiedy protesty rozprzestrzeniły się na cały kraj, syryjskie służby medyczne stały się w rękach reżimu narzędziem pogłębiającym rozłam społeczny. Przeciwnicy al-Asada – głównie sunnici, którzy później utworzyli Wolną Armię Syrii – szybko przekonali się, że trafienie do szpitala było niemal tak samo niebezpieczne, jak branie udziału w starciach.\nDyktatura zmonopolizowała system opieki zdrowotnej, a kontrolowane przez nią placówki stały się częścią aparatu bezpieczeństwa. Pojawiały się doniesienia, że lojalny wobec al-Asada personel medyczny dokonywał amputacji w zupełnie niewymagających tego przypadkach, stosując je jako formę kary. Ranni demonstranci, oczekujący w szpitalach na pomoc, często byli zabierani z oddziałów i torturowani, a potem znikali bez śladu.\nUdokumentowano, że w pierwszym roku wojny domowej pięćdziesięciu sześciu pracowników służby zdrowia zginęło od strzałów snajperów lub wskutek tortur w aresztach śledczych. W lipcu 2012 roku al-Asad ustanowił nowe prawo, na mocy którego ukrywanie działalności antyrządowej, a więc także leczenie kogokolwiek, kto otwarcie nie wspierał reżimu, było przestępstwem. Personel medyczny w całej Syrii znalazł się więc pod ogromną presją.\nMoja podróż prowadziła przez Stambuł, gdzie przesiadłem się na samolot do Hatay, lotniska znajdującego się nieopodal położonego tuż przy granicy z Syrią miasta Reyhanlı. Tam, w budynku MSF, przekazano mi najnowsze doniesienia, instrukcje dotyczące misji oraz plany ewakuacji. Następnego dnia w towarzystwie syryjskiego logistyka i kierowcy wsiadłem do samochodu i dotarliśmy do nieco oddalonego od granicy punktu kontrolnego. Otrzymałem tam jakieś papiery i coś w rodzaju pozwolenia na pobyt pod fałszywym nazwiskiem. Potem kierowca zawiózł mnie w kierunku silnie strzeżonej przez tureckie wojsko granicy. Wtedy było to jeszcze zwykłe ogrodzenie z drutu kolczastego. Tam sprawdzono moje dokumenty i przejechaliśmy na drugą stronę, skąd po jakimś czasie syryjski samochód zabrał mnie do szpitala MSF w Atmeh. Po drodze przejechaliśmy obok powstającego właśnie obozu dla uchodźców. Kilka tysięcy ludzi mieszkało tam w wysłużonych namiotach, w kiepskich warunkach sanitarnych. Zaskoczyło mnie, że ich buty były wypolerowane i byli wyjątkowo dobrze ubrani – mimo skromnych warunków, w których się znaleźli, najwyraźniej dbali o siebie. Bez wątpienia nie zdawali sobie sprawy, że ich ówczesna sytuacja była zaledwie początkiem dramatu, jaki miał się stać ich udziałem w następnych latach. MSF, agencja pomocy humanitarnej, z którą współpracowałem już kilkakrotnie wcześniej, zajęła w mieście dużą posiadłość i zorganizowała na niej szpital o kryptonimie Alfa, była to bowiem ich pierwsza placówka w Syrii. Dom, należący do pracującego w Aleppo chirurga, był sporych rozmiarów i dobrze rozplanowany. Ponieważ spodziewano się masowego napływu rannych, pokoje przekształcono we wszystkie niezbędne pomieszczenia: jadalnia stała się salą operacyjną, pokój dzienny – salą przyjęć do wstępnych oględzin, a w kuchni zainstalowano sterylizator. Na pierwszym i drugim piętrze znajdowały się sale dla pacjentów na blisko dwadzieścia łóżek, a na poddaszu – sypialnie dla personelu medycznego. Było jednak tak ciepło, że spaliśmy pod moskitierami na dachu. Wykończeni nigdy niekończącą się pracą, leżeliśmy tam razem – syryjscy lekarze oraz wolontariusze z innych krajów – i obserwowaliśmy przelatujące nad naszymi głowami samoloty oraz gwiazdy na ciemnym jak atrament niebie.\nSzybko przyzwyczaiłem się do nowego trybu pracy i miałem poczucie, że jestem przydatny. Wstawaliśmy wcześnie i każdy dzień rozpoczynał się zebraniem z koordynatorem projektu. Przekazywał nam informacje na temat aktualnej sytuacji i miejsc, w których odbywały się walki. Potem robiliśmy obchód. Bardzo się ucieszyłem, kiedy okazało się, że był z nami również Pete Matthew, świetny lekarz, z którym już kiedyś pracowałem. Był specjalistą neurochirurgii z Dundee i poznaliśmy się kilka lat wcześniej, w 2002 roku, na zorganizowanym z inicjatywy Brytyjskiego Czerwonego Krzyża kursie dla chirurgów chcących pracować w strefach objętych wojną. Prowadziłem wówczas to szkolenie wraz z moimi koleżankami po fachu – Pauline Dodds i Jenny Hayward-Karlsson, a Pete był jednym z delegatów; pamiętam, że już wtedy bardzo się palił do działalności humanitarnej. Zaprzyjaźniliśmy się i pozostawaliśmy w stałym kontakcie.\nPo obchodzie szpitala w Atmeh jedliśmy śniadanie, a potem rozpoczynaliśmy zaplanowane operacje. Na wczesnym etapie wojny liczba rannych nie była jeszcze tak przytłaczająca i mieliśmy czas na wykonywanie planowych lub uzupełniających zabiegów na pacjentach, których życie nie było bezpośrednio zagrożone.\nAle sytuacja bardzo szybko się zaogniła i wkrótce mieliśmy do czynienia z coraz większą liczbą nagłych przypadków. Odkąd wojska al-Asada przystąpiły do ostrzeliwania domów ludności cywilnej i zrzucania ładunków wybuchowych z helikopterów, do szpitala masowo zaczęto przywozić pacjentów z ranami postrzałowymi i uszkodzeniami ciała. Zagrożenie stanowiły nie tylko bezpośrednie strzały i eksplozje, powodujące śmierć lub poważne obrażenia, ale także odłamki metalowych pocisków, które rozpryskiwały się we wszystkich kierunkach i rykoszetem odbijały od murów i ścian budynków.\nZarówno w dzień, jak i w nocy co chwilę słyszeliśmy odgłosy klaksonów pędzących w kierunku szpitala samochodów lub ciężarówek pełnych ofiar. Trąbienie pojazdów zastępowało dźwięk syren – dzięki niemu wiedzieliśmy, że musimy przygotować izbę przyjęć, aby móc jak najszybciej zbadać pacjentów i ocenić, kto wymaga natychmiastowej interwencji. Jedną z takich osób była żona amatorskiego producenta bomb, która dotarła do nas pewnego dnia. W tamtym czasie w Atmeh powstawało wiele prowizorycznych fabryk materiałów wybuchowych. Najczęściej były to bardzo proste mechanizmy, a wytwarzający je rzadko znali się na tym, co robili. Zwykle konstruowali je w domu z czego popadło, wystawiając tym samym swoje rodziny na ogromne niebezpieczeństwo.\nPonoć mąż rannej budował w kuchni ładunek, który przedwcześnie eksplodował, zabijając mężczyznę i niszcząc cały dom. Kobietę przywieziono do nas z poważnym urazem dolnej części lewej nogi. Rana mocno krwawiła i na udo pacjentki należało natychmiast założyć opaskę uciskową.\nAnestezjolog pobrał próbkę krwi i zmierzył ją za pomocą prostego hemoglobinometru – urządzenia mierzącego ilość czerwonych krwinek we krwi. Test wykazał, że poziom hemoglobiny, czyli substancji przenoszącej tlen w ludzkim organizmie, wynosił u kobiety 4 gramy na litr, podczas gdy norma przewiduje od 12 do 15 gramów na litr. Oczywiste było, że pacjentka straciła sporo krwi. Anestezjolog szybko określił grupę krwi rannej i przyniósł pół litra cennej cieczy z naszych coraz skromniejszych zapasów, a potem założył jej kroplówkę z soli fizjologicznej, aby uzupełnić część utraconych przez nią płynów.\nWszystko to działo się, gdy pacjentka leżała już na stole operacyjnym w pomieszczeniu, które niegdyś było jadalnią. Gdy kobietę wprowadzano w znieczulenie ogólne, pomagająca nam pielęgniarka przygotowała obok wózek z jałowymi serwetami i narzędziami. Ze względu na obfite krwawienie, pochodzące najprawdopodobniej z uszkodzonej tętnicy udowej powierzchownej, trudno było ocenić, jak rozległe były obrażenia. Ranę przykrywał duży opatrunek uciskowy. Wykonałem chirurgiczne mycie rąk i przygotowałem się do przeprowadzenia zabiegu.\nSyryjski asystent, który nie mówił dobrze po angielsku, pomagał mi podnieść uszkodzoną nogę. Kiedy dezynfekowałem kończynę jodyną, poprosiłem mojego pomocnika o zdjęcie opatrunku. Krwawienie ustało i ranę pokrywał skrzep. Ciało pacjentki było przykryte chustą i przygotowane do zabiegu, mogłem więc rozpocząć procedurę nacinania uda tuż pod opaską uciskową w celu zaklemowania tętnicy, by potem móc dokładnie przyjrzeć się obrażeniom. Kiedy udało mi się założyć zacisk, zbadałem ranę, pomału wkładając palec w spory otwór tuż nad stawem kolanowym, gdzie wyczułem jakiś przedmiot, który wydał mi się kawałkiem metalu, zapewne był odłamkiem bomby lub fragmentem zniszczonego budynku.\nW takim przypadku zawsze należy postępować bardzo powściągliwie, wolno i ostrożnie poruszając palcem, aby nie zranić się o złamane fragmenty kości, które mogą być ostre niczym odpryski szkła. Jeśli nie znamy wyników badań krwi pacjenta, zranienie lekarza podczas zabiegu jest niezwykle niepożądanym zdarzeniem. Może w tych okolicznościach niespecjalnie groziło mi zakażenie wirusem HIV lub żółtaczką, ale zawsze bezpieczniej jest zakładać najgorszy scenariusz.\nWyczułem obiekt lekko palcem. Nie był to ostry kawałek metalu, lecz gładki, walcowaty przedmiot. Chwyciłem go i delikatnie wyciągnąłem, a potem podniosłem w górę, by dokładniej mu się przyjrzeć. Pomagający nam Syryjczyk zbladł na jego widok. Najwyraźniej wiedział, co to było; zanim obrócił się na pięcie i wybiegł z Sali, zdążył jeszcze krzyknąć:\nWymieniliśmy szybkie spojrzenia z anestezjologiem. Czyżbym trzymał w ręku bombę? Zamarłem, zastanawiając się, co powinienem zrobić. W sali zapanowała zupełna cisza, słychać było tylko syczenie pompy tlenowej, tłoczącej powietrze w płuca pacjentki. Anestezjolog wycofał się w kąt pokoju i schował za jedną z szafek. Moje ręce zaczęły dygotać i zdałem sobie sprawę, że muszę coś zrobić, aby nie upuścić przedmiotu na podłogę. Wziąłem głęboki oddech i najwolniej, jak mogłem, udałem się w kierunku wyjścia. Drzwi były zamknięte, popatrzyłem więc na anestezjologa i nic nie mówiąc, skinąłem w ich kierunku, by je otworzył. Kolega kazał mi jednak poczekać, zapewniając, że za moment ktoś przyjdzie, i na całe szczęście miał rację. Po pełnej napięcia chwili, w trakcie której nadal gorączkowo zastanawiałem się, co zrobić, do pomieszczenia wrócił syryjski asystent z wiadrem wody w ręku. Postawił je na podłodze, po czym oboje z anestezjologiem wybiegli, by schronić się w pokoju obok. Zanurzyłem rękę w zimnej wodzie i czując, jak przesącza się ona do rękawa mojego stroju chirurgicznego, z wolna położyłem przedmiot na dnie naczynia i wyniosłem je na zewnątrz.\nMufajir oznacza po arabsku detonator. Nie mam pojęcia, czy był aktywny. Później dowiedziałem się, że raczej by mnie nie zabił, ale jego wybuch z pewnością urwałby mi rękę. Niby nie jest to najgorsza rzecz, jaka może się człowiekowi przydarzyć, ale oznaczałaby koniec mojej kariery, a wtedy bardzo poważnie skomplikowałoby to moje życie.\nNie był to zresztą jedyny przypadek, kiedy miałem bezpośrednio do czynienia z pociskami domowej roboty. Większość urazów powybuchowych, które leczyliśmy, powstawało wskutek eksplozji amatorskich bomb. Kilkakrotnie w ciągu naszej misji operowaliśmy małych chłopców i dziewczynki, którzy stracili w ten sposób jedną lub obie ręce. Niektórzy z nich doznawali także poważnych obrażeń twarzy, a nawet oczu i w konsekwencji tracili wzrok. Nieraz widziałem na naszych oddziałach zrozpaczonych rodziców trzymających w objęciach swoje pięcio- lub sześcioletnie dzieci ze świadomością, że już nigdy nie będą one mogły ich zobaczyć ani dotknąć. Serce pękało mi na ten widok.\nChoć otoczenie powoli przyzwyczajało nas do wojennej rzeczywistości, przebywając w należącym do MSF domu, czuliśmy się dość bezpiecznie. Nie zwracaliśmy szczególnej uwagi na znajdujący się naprzeciwko budynek, w którym mieszkało wielu młodych mężczyzn noszących ciemne mundury, a często także uzbrojonych. Jeśli kiedykolwiek w ogóle się nad tym zastanawiałem, to z pewnością myślałem, że mieścił się tam jakiś ośrodek szkoleniowy Wolnej Armii Syrii. Czasem widzieliśmy, jak po rozlegającym się z meczetu wezwaniu, około 4.30 nad ranem, klękali i modlili się, wiedzieliśmy zatem, że i oni mogą obserwować, co my robimy. Pamiętam, że było w tym rytuale coś niezwykle romantycznego. Leżałem na dachu i wsłuchiwałem się w piękny, śpiewny głos muezina. Powietrze nad ranem było jeszcze chłodne i świeże, niebo powoli się rozjaśniało – chwile te miały w sobie jakiś wyjątkowy spokój. O siódmej rano było już zbyt gorąco, by leżeć na gumowych materacach, na których spaliśmy, wstawaliśmy więc wcześnie i ustawialiśmy się w kolejce do wspólnej toalety i łazienki.\nZachody słońca były równie piękne. Ciemnoniebieski pas nieba zdobiły zwykle tylko pojedyncze postrzępione chmury. Słońce przybierało całą gamę niesamowitych barw, gdy pomiędzy dwoma niewielkimi wzgórzami, widocznymi w oddali, powoli schodziło za horyzont. Był to absolutnie cudowny widok.\nPewnego wieczoru inni członkowie zespołu wybrali się na miejscowy basen, a ja czułem się trochę nie w formie, zostałem więc w szpitalu i poszedłem na dach, by odpocząć. Zachód słońca był tego dnia wyjątkowo uroczy i postanowiłem to uwiecznić aparatem fotograficznym. Była to już któraś moja misja z kolei i doskonale wiedziałem, że jedna z zasad MSF, których powinniśmy absolutnie przestrzegać, zabraniała robienia zdjęć. Mimo to podczas każdego z tych wyjazdów dokumentowałem różne przypadki kliniczne, oczywiście za zgodą pacjentów, robiąc zdjęcia i filmy na potrzeby szkoleniowe. Zwykle posługiwałem się w tym celu zamontowaną na opasce czołowej kamerą GoPro. I cieszę się, że to robiłem, bo zebrany w ten sposób materiał stanowi podstawę mojej obecnej pracy. Zakaz ten był zresztą nieustannie łamany, nie tylko przeze mnie.\nUstawiłem aparat i przez dłuższy czas próbowałem znaleźć właściwą funkcję nagrywania czasowego, aby zrobić jak najlepsze ujęcie. W pewnej chwili popatrzyłem w dół, na ulicę, gdzie zauważyłem znajomego lekarza – Isę Rahmana, którego spotkałem kilka tygodni wcześniej na granicy turecko-syryjskiej. Pomachałem do niego, a on odwdzięczył się tym samym gestem. Niedawno ukończył studia w Imperial College i pracował dla organizacji charytatywnej Hand in Hand for Syria, mającej w Atmeh swoją klinikę.\nPotem wróciłem do aparatu. Ustawiłem go na murze, z którego roztaczał się widok na ulicę i otaczające nas budynki, ale wyostrzyłem obraz na zachodzące słońce i zalany złotem horyzont w oddali. Zdążyłem zrobić kilka ujęć, po czym nie na żarty się przestraszyłem, bo nagle na dach wpadł nasz logistyk i kazał mi natychmiast przestać. Mówił z trudem, był zdyszany, bo biegł po schodach, ale także blady i wyraźnie przerażony. Nie miałem pojęcia, że kilka pięter pode mną na parter szpitala wtargnęło dwudziestu uzbrojonych ludzi, przekonanych, że robiłem im zdjęcia, i zażądali mojego aparatu.\n– To nie tak – zaprotestowałem. – Ja tylko fotografowałem zachód słońca!\nOkazało się, że rozwścieczeni napastnicy to pobożni młodzi mężczyźni, którzy obserwowali mnie z naprzeciwka. Nie byli to bojownicy Wolnej Armii Syrii, tylko jakiegoś dżihadystycznego ugrupowania. Nasz logistyk zdołał ich powstrzymać, obiecując, że przyniesie mój aparat i pokaże jego zawartość. Musiałem mu go natychmiast oddać, ponieważ uzbrojeni mężczyźni grozili, że zajmą szpital, jeśli im go nie dostarczy w ciągu dwóch minut. Oddałem sprzęt i z ciężkim sercem oczekiwałem na rozwój wydarzeń.\nLogistyk pobiegł na dół. Po chwili wstałem i popatrzyłem na ulicę, gdzie nadal stał Isa. Gestykulując, zasugerowałem, że chciałbym się dowiedzieć, co dzieje się na parterze, i w miarę możliwości jakoś pomóc. Isa skinął głową i ruszył w kierunku szpitala.\nDwadzieścia minut później na dach wrócił nasz logistyk i, ku mojemu zaskoczeniu, oddał mi aparat, choć nie spodziewałem się, że go zwrócą. Na szczęście nie było na nim żadnych zdjęć islamistów, bo na pewno by mnie wtedy przesłuchiwali i Bóg jeden wie, co by się ze mną stało. Dżihadyści chcieli mnie zabrać ze sobą, mimo iż zawartość aparatu nie była podejrzana, ale Isa zdołał ich udobruchać i opuścili szpital.\nDziś wiem, że bardzo dużo mu zawdzięczam. Niedługo potem ci sami młodzi bojownicy islamscy uprowadzili jednego z zagranicznych pracowników MSF i przetrzymywali go przez kilka miesięcy. Nigdy więcej nie zobaczyłem się z Isą i bardzo zasmuciła mnie wiadomość o tym, że jakieś dwanaście miesięcy później zginął od rany postrzałowej odniesionej podczas przypisywanego siłom al-Asada bombardowania Idlib, gdzie pracował w klinice swej organizacji.\nWcześniej już kilka razy otarłem się o śmierć, ale ta sytuacja utkwiła w mojej pamięci szczególnie mocno. Dopiero po jakimś czasie zdałem sobie sprawę, że było to moje pierwsze spotkanie z organizacją znaną dziś jako Państwo Islamskie. Określa się ją różnymi skrótami, w tym arabskim Daesz, ale ponieważ ja miałem z nią do czynienia w Syrii, będę ją w dalszej części książki nazywał ISIS (od angielskiego Islamic State of Iraq and Syria).\nZamieszanie wokół zrobionych przeze mnie fotografii niestety na tym się nie skończyło, ale za to ujęcia były całkiem dobre.\nSkład naszego zespołu od czasu do czasu się zmieniał. Niektórzy lekarze i pielęgniarki wyjeżdżali, a ich miejsce zajmowali inni. Czasem przyjmowaliśmy takie reorganizacje z ulgą, bo w sytuacji podwyższonego ryzyka wielu ludzi ugina się pod presją. Widać, że zaczynają być nieszczęśliwi, niektórzy zamykają się w sobie, inni odwrotnie – zaczynają dużo mówić. Jeszcze inni stają się nieco nieprzewidywalni.\nJedna z bardziej doświadczonych pielęgniarek, z którymi pracowaliśmy, straciła według mnie w pewnym momencie poczucie rzeczywistości, w jakiej się znajdowaliśmy. Pete przeprowadził właśnie bardzo trudną operację na młodym pacjencie, który poważnie ucierpiał na skutek wybuchu, i obawiał się, że jedno z wykonanych przez niego zespoleń jelitowych mogło być nieszczelne i przesączać się do jamy brzusznej. Odczuwa się wówczas bardzo silny ból brzucha, następuje zapalenie otrzewnej i mimowolny skurcz mięśni, a powłoki skórne napinają się i stają twarde jak deska. Wszystko wskazywało na to, że u młodego pacjenta wystąpiły powikłania, i zastanawialiśmy się, czy nie zabrać go na kolejną operację. Gdy poinformowałem pielęgniarkę o naszym zamiarze, zaczęła się nam sprzeciwiać, twierdząc, że chłopaka należy przetransportować karetką za granicę, do Turcji. Zaczęła nawet na nas krzyczeć w obecności innych pacjentów i wpadła w histerię, próbując wymusić na nas zmianę decyzji.\nPraca zespołowa nie stanowi dla mnie żadnego problemu. Każdy członek personelu medycznego – od najmłodszego stażem do najbardziej doświadczonego – ma prawo do wyrażenia swojej opinii na temat najlepszego sposobu leczenia. Nikt z nas nie jest nieomylny, wszystkim zdarza się nie zauważyć jakiegoś symptomu lub mylnie postawić diagnozę i często to właśnie najmniej doświadczeni koledzy zwracają nam na to uwagę.\nCzasem jednak ktoś postanawia wyrazić swoje zdanie, choć zupełnie nie leży to w jego gestii, co może prowadzić do konfliktu. Oczywiście przewiezienie pacjenta do Turcji było technicznie możliwe, ale droga z Atmeh do granicy była zawiła oraz wyboista i przysporzyłaby mu tylko niepotrzebnego cierpienia. Przedyskutowaliśmy wszystkie opcje z dyrektorem szpitala Alfa i ostatecznie poddaliśmy młodego mężczyznę kolejnej operacji, która zakończyła się powodzeniem.\nMuszę przyznać, że kiedy ta pielęgniarka nas opuściła, odetchnąłem z ulgą. Czasem jednak trudno się pogodzić z tym, że ktoś wyjeżdża. Tak było między innymi w przypadku świetnego niemieckiego lekarza pogotowia ratunkowego. Z wielką radością powitałem natomiast informację, że miała go zastąpić moja była zwierzchniczka z Charing Cross Hospital – Natalie Roberts, która wyrosła później na prawdziwą gwiazdę pracy humanitarnej i MSF. Jako nasz nowy lekarz medycyny ratunkowej była odpowiedzialna za prowizoryczną izbę przyjęć, urządzoną w salonie. Pokój wychodził na patio, na którym rozstawiono około sześciu łóżek. Natalie dokonywała tam wstępnych oględzin przed operacjami. Kładliśmy też tam dodatkowych pacjentów, kiedy przywożono większą liczbę rannych jednocześnie i potrzebowaliśmy miejsca.\nKilka dni po jej przyjeździe w jednym z domów nieopodal szpitala doszło do eksplozji. Był to kolejny wybuch amatorskiego pocisku. Mieszkający tam mężczyzna produkował bomby w walcowatych metalowych pojemnikach, rozmiarem przypominających stare butelki na płyn do mycia naczyń. O 10.30 usłyszeliśmy klakson zbliżającego się do nas samochodu.\nPrzywieziono całą rodzinę – matkę, ojca i sześcioro dzieci. Modlili się razem w ogrodzie, a kiedy ojciec podniósł się z kolan, z kieszeni wypadło mu jakieś urządzenie i wybuchło. Wszystkich członków rodziny wniesiono przez tylne drzwi szpitala na taras. Wyglądali jak jedna krwawa masa i początkowo mieliśmy problem z rozróżnieniem poszczególnych części ciała.\nDzieci oraz ich matka zginęli. Produkujący amatorskie bomby ojciec rodziny miał poważnie uszkodzone ręce i nogi. Niektóre rany odłamkowe były dość powierzchowne, inne znacznie głębsze. Nie mieliśmy aparatu rentgenowskiego, więc diagnozę trzeba było postawić na podstawie samych objawów klinicznych. Musieliśmy po prostu dokładnie wszystko obejrzeć i podjąć odpowiednie decyzje.\nNiewielki fragment bomby wbił się z ogromną siłą w pierś mężczyzny, powodując krwotok wewnętrzny. Przyczyną krwawienia mogło być złamane żebro, przebite naczynie międzyżebrowe lub płuco, a w najgorszym przypadku także uszkodzone serce. Natalie zbadała rannego i słusznie zauważyła, że w jego klatce piersiowej znajdowała się spora ilość krwi, którą należało usunąć za pomocą drenu. Jest to rurka, którą wprowadza się pod pachą, a potem między żebrami do klatki piersiowej. Pozwala ona na odprowadzenie zgromadzonych tam w wyniku urazu powietrza i krwi. Dzięki temu ucisk na płuco się zmniejsza i pacjent może oddychać. Natalie świetnie sobie z tym poradziła. Udało jej się też zgromadzić odsysaną krew w specjalnym pojemniku z filtrem, tak by można jej było użyć do infuzji.\nPierwszą rzeczą, jaką robimy, kiedy poszkodowany trafia na oddział ratunkowy, jest wstępna diagnoza polegająca na ustaleniu podstawowych funkcji życiowych. Określa się ją skrótem ABCDE.\nA (od angielskiego airways ) oznacza sprawdzenie drożności dróg oddechowych, a następnie płuc. B (breathing ) to oddech. Upewniamy się, że płuca prawidłowo się rozszerzają i zaopatrują organizm w tlen. Jeśli są stłuczone, uciskane przez krew lub powietrze, należy wykonać drenaż.\nC to krążenie (circulation ). Oceniamy, czy krew krąży prawidłowo, i badamy jej ciśnienie, sprawdzając puls. Jeśli pacjent mocno krwawi, najpierw próbujemy zatamować krwotok, stosując bezpośredni ucisk, opaskę uciskową lub mocno bandażując albo ściskając paskiem odcinek pomiędzy raną a sercem. Czasem źródło krwotoku nie jest oczywiste i krwawienie może pochodzić z jam klatki piersiowej, brzusznej bądź miednicy. Jeśli badanie wyklucza, że krwotok pochodzi z okolic ramion lub nóg, zarówno z przodu, jak i z tyłu ciała, a pacjent jest blady i istnieje podejrzenie wstrząsu, to krwawienie ma najpewniej swoje źródło w miejscu, w którym nie możemy zastosować ucisku. Wtedy należy zdecydować, czy poszkodowany powinien być poddany niezwłocznej operacji.\nD (disability ) to badanie ubytków neurologicznych, najczęściej spowodowanych urazami głowy, E zaś (exposure ) polega na oględzinach całego ciała pacjenta z uwzględnieniem temperatury otoczenia. Należy w miarę możliwości zupełnie rozebrać poszkodowanego i dokładnie obejrzeć go z przodu i z tyłu.\nPrzyglądałem się, jak Natalie wprowadza dren, i zauważyłem, że choć spodnie rannego obcięto nożyczkami, nadal miał na sobie ich górną część. Z kieszeni wystawał mu jakiś obły przedmiot, przypominający puszkę aerozolu, który wkrótce się wysunął i spadł na podłogę. Była to kolejna bomba.\n2 Dwa objawienia\n5 Pod niebem Afryki\n6 Na skrzydłach\n7 Kurs chirurgii urazowej\n8 Powrót do Syrii\n9 Miasto snajperów\n10 Koło ratunkowe\n11 Na skraju przepaści\n12 Lekarzu, ulecz samego siebie\n13 Ucieczka z Aleppo\nABCDE (Airways, Breathing, Circulation, Disability, Exposure) – drogi oddechowe, oddychanie, krążenie, uraz powypadkowy, defibrylacja/dekompresja – wstępna diagnoza polegająca na ustaleniu podstawowych funkcji życiowych związana z udzielaniem pierwszej pomocy\nACMC (Aleppo City Medical Council) – Instytut Medyczny Miasta Aleppo\nDSTS (Definitive Surgical Trauma Skills) – kurs podstawowych umiejętności z zakresu chirurgii urazowej\nFRCS (Royal College of Surgeons of England) – Królewska Akademia Chirurgii\nFSA (Free Syrian Army) – Wolna Armia Syrii\nHEST (Hostile Environment Surgical Training) – kurs chirurgii w niesprzyjających warunkach\nICRC (International Committee of the Red Cross) – Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża (MKCK)\nIED (Improvised Explosive Device) – potocznie ajdik, domowej roboty bomba, improwizowana mina wybuchowa, fugas\nISIS (Islamic State of Iraq and Syria) – Państwo Islamskie\nMSF (Médecins Sans Frontières) – Lekarze bez Granic\nNHS (National Health Service) – publiczny system służby zdrowia w Wielkiej Brytanii\nRAF (Royal Air Force) – Królewskie Siły Powietrzne\nRUF (Revolutionary United Front) – Zjednoczony Front Rewolucyjny\nSLA (Sudan Liberation Army) – Armia Wyzwolenia Sudanu\nSTAE (Surgical Training for Austere Environments) – kurs chirurgii w surowych warunkach\nWHO (World Health Organization) – Światowa Organizacja Zdrowia


Dezynfekcja biura Rumia - tuloklanie.pl\nDezynfekcja biura Rumia\nOsoby zatrudnione w biurowcach są narażone na kontakt z różnymi drobnoustrojami. W tych obszarach na stosunkowo niewielkich przestrzeniach skupia się wiele pracowników. Kolejnym zagrożeniem są też układy wentylacyjne, gdzie mogą rozwijać się grzyby i pleśnie. Jak wobec tego zatroszczyć się o zdrowie pracowników i zwalczyć drobnoustroje? Wyjściem jest dezynfekcja biura.\nRumia to miasto, gdzie nie brakuje biurowców. To spowodowało, że właśnie tutaj rozwinęły się filie, które wyspecjalizowały się w odkażaniu tego rodzaju przestrzeni. Dezynfekcja powierzchni biurowych powinna być wykonywana regularnie. Gwarantuje to jej skuteczność. To zadanie najlepiej zlecić ekspertom, którzy dobiorą właściwe preparaty i wykonają usługę profesjonalnie.\nNajlepsi specjaliści od dezynfekcji biur w Rumii\nProwadzisz biznes związany z dezynfekcją biur i chcesz pozyskać nowych klientów na rumskim rynku? Skontaktuj się z nami i wykorzystaj potencjał jaki dają wysokie pozycje naszej strony w wyszukiwarce Google.\nCena za dezynfekcję biura może być różnorodna. Każda z firm ustala swój cennik indywidualnie po konsultacji z klientem. Na to, ile finalnie należy zapłacić za odkażanie powierzchni biurowej, ma wpływ kilka czynników - wielkość biura, rodzaj pomieszczeń (inaczej dezynfekuje się np. pomieszczenia, gdzie przygotowuje się i spożywa posiłki), rodzaj wyposażenia biura oraz metoda dezynfekcji. Dobierając firmę, warto postawić na doświadczenie i profesjonalizm. Tylko specjaliści wiedzą, jak powinna wyglądać właściwa i skuteczna dezynfekcja biura. Rumia – tutaj znajdziesz wiele firm z korzystnymi ofertami.


Instrukcja obsługi MOTOROLA C651 telefony komorkowe - 145 opinii o MOTOROLA C651 Obejrzyj testy, próby i porównania z Telefony komórkowe MOTOROLA C651\nDiplotop – porównanie produktów - gromadzi opinie i testy użytkowników MOTOROLA C651Dzięki nieocenionej bazie danych, 145 opinii o Telefony komórkowe MOTOROLA C651, Diplotop porównuje Telefony komórkowe MOTOROLA C651 z jego konkurentami, aby wybrać najlepszy produkt.\nPobierz przewodnik lub podręcznik użytkownika dla MOTOROLA C651.\nOpinia o MOTOROLA C651\nPrzeciętny użytkownik uważa, że MOTOROLA C651 jest dużo trudniejszy w obsłudze niż produkty konkurencji.Nabywcy uważają, że produkt nie wyróżnia się niezawodnością ani odpornością., Ale zdania użytkowników są podzielone. Jeśli masz wątpliwości lub potrzebujesz pomocy, forum Diplofix pomoże Ci wybrać między MOTOROLA C651 i innymi produktami.\nUżytkownicy uważają produkt za całkiem wydajny., Ale nie wszyscy tak uważają. Użytkownicy uważają, że produkt jest oferowany we właściwej cenie Unikniesz niemiłych niespodzianek, jeżeli obejrzysz instrukcję dla MOTOROLA C651 przed zakupem.\nCzy C651 jest łatwy w użyciu?\n145 użytkowników odpowiedziało na pytania i oceniło produkt w skali od 0 do 10. Ocena 10/10 oznacza, że MOTOROLA C651 jest bardzo łatwy w obsłudze.\nPrzeciętny wynik wynosi 6.27, a średnia różnica 2.86.\nCzy C651 jest bardzo wydajny?\n145 użytkowników odpowiedziało na pytania i oceniło produkt w skali od 0 do 10. Ocena 10/10 oznacza, że MOTOROLA C651 jest w swojej kategorii na najwyższym poziomie technicznym, oferuje najwyższą jakość lub możliwości.\nCzy C651 jest solidny i wytrzymały?\n145 użytkowników odpowiedziało na pytania i oceniło produkt w skali od 0 do 10. Ocena 10/10 oznacza, że uważasz MOTOROLA C651 jako produkt bardzo solidny, który będziesz mógł używać długo zanim się uszkodzi.\nPrzeciętny wynik wynosi 6.69, a średnia różnica 2.68.\nCzy C651 ma dobry stosunek ceny do jakości?\nPrzeciętny wynik wynosi 6.78, a średnia różnica 2.77.


4 w 1 - Dora poznaje świat :: teraz GRY - Planszowe, Karciane, Fabularne, Zręcznościowe, Strategiczne, Łamigłówki, sklep z grami planszowymi w Poznaniu, żetony pokerowe Poznań\n"4 w 1 - Dora poznaje świat" to zestaw 3 różnych gier i 60 puzzli do układania. Wszystkie gry i puzzle łączy wspólny temat - Dora. Charakter gier jest zróżnicowany. Prosta gra w karty "Piotruś" wzbudzi największe zainteresowanie u najmłodszych. Gra "Pamięć" to dobry trening pamięci dla każdego. "Domino" jest również uniwersalne, grają w nie chętnie dorośli i dzieci. Puzzle to świetne ćwiczenie spostrzegawczości, cierpliwości i skupienia.


Oddam cocker spaniela Szczytno i okolice, cocker spaniel do adopcji - oferty na Morusek.pl\nLista pozycji z kategorii "Oddam cocker spaniela Szczytno i okolice". Przeglądaj ogłoszenia, zawęź wyszukiwanie psów do kategorii, województwa lub miasta i znajdź interesujące Cię ogłoszenia. Wybrane pozycje "Oddam cocker spaniela Szczytno i okolice" możesz też dodać do Twojego schowka by później móc do nich wrócić. Możesz dodać też swoje darmowe ogłoszenia w kategorii "Oddam cocker spaniela Szczytno i okolice" i innych. Możesz też rozszerzyć wyniki wyszukiwania i zobaczyć wszystkie ogłoszenia typu "Oddam psa w Polsce"\nOddam cocker spaniela Szczytno i okolice, cocker spaniel do adopcji - oferty na Morusek.pl - hodowle, szczeniaki, psy, koty oraz inne zwierzęta i akcesoria dla nich - darmowe ogłoszenia i oferty dla zwierząt.\nTu jesteś: Strona główna » Ogłoszenia » Psy » Oddam psa » Cocker spaniel » warmińsko-mazurskie » Szczytno\nOddam cocker spaniela Szczytno i okolice, cocker spaniel do adopcji


córki kobiety - Archiwum wyborcza.pl\n(znalezionych: 13538 )\nPijana kobieta wiozła samochodem dwie córki\nGW Katowice ATA, PAP 23-06-2008\nPrawie 2 promile alkoholu miała w wydychanym powietrzu 34-letnia kobieta , która wiozła samochodem swoje dwie córki w Rybniku.Dyżurny rybnickiej komendy odebrał w sobotę wieczorem anonimowe zgłoszenie, że ulicą Wodzisławską jedzie toyota, kierowana przez najprawdopodobniej pijaną osobę. Policjanci szybko zauważyli samochód i zatrzymali go do kontroli.Pijana kobieta wiozła swoje dwie córki - czteromiesięczną i 11-letnią. W toyocie była także pijana 45-letnia koleżanka matki. Dzieci zostały Prawie 2 promile alkoholu miała w wydychanym powietrzu 34-letnia kobieta , która wiozła samochodem swoje dwie córki w Rybniku.Dyżurny rybnickiej komendy odebrał w sobotę wieczorem anonimowe zgłosz\nMatka Madzi na pogrzebie?\nstrony lokalne GW - Katowice PIET 14-02-2012\nKatarzyna W. jest podejrzana o nieumyślne spowodowanie śmierci córki . W środę o godz. 14 w Sosnowcu odbędzie się pogrzeb dziewczynki. Obrońca matki złożył wczoraj wniosek o wydanie jej przepustki na tę uroczystość. Według naszych informacji prokuratura się na to nie zgodzi. Przemawiają za tym kwestie dotyczące bezpieczeństwa. - Pogrzeb mógłby się przerodzić w próbę linczu na kobiecie - mówi nasz informator z prokuratury. Co prawda konwój na pogrzeb organizowałaby służba więzienna, jednak Obrońca aresztowanej matki półrocznej Madzi z Sosnowca złożył wniosek o wydanie kobiecie przepustki na pogrzeb córki.\n[ QOB RP ] - Wysokie Obcasy Extra ROZMAWIAŁA NATALIA WALOCH-MATLAKIEWICZ 21-04-2016\n, niemądra, to lepiej się nie oddalaj, bo cię świat stratuje. A nawet jak pójdziesz na swoje, masz codziennie do mamusi dzwonić, najlepiej trzy razy. To doskonały przykład nieprzepracowanego i nieuświadomionego problemu matki, która nie potrafi wspierać rozwoju córki . Nie rozumiem jednak, jak matka może nie widzieć, że takie słowa ranią do żywego. Jedna z kobiet , które spytałyśmy o ich relacje, mówi, że kiedy pierwszy raz ufarbowała włosy, matka skomentowała to: "Wyglądasz jak kurwa". Przecież w życiu Szantaż, nadopiekuńczość, fochy - matki na sto sposobów próbują zatrzymać córki przy sobie. Dlaczego to głównie kobiety mają problemy z matkami?\n[ OWY RP ] - PSYCHOLOGIA DLA RODZICÓW ROZMAWIAŁA NATALIA WALOCH-MATLAKIEWICZ 23-05-2017\nstratuje. A nawet jak pójdziesz na swoje, masz codziennie do mamusi dzwonić, najlepiej trzy razy. To doskonały przykład nieprzepracowanego i nieuświadomionego problemu matki, która nie potrafi wspierać rozwoju córki . Nie rozumiem jednak, jak matka może nie widzieć, że takie słowa ranią do żywego. Jedna z kobiet , które spytałyśmy o ich relacje, mówi, że kiedy pierwszy raz ufarbowała włosy, matka skomentowała to: "Wyglądasz jak kurwa". Przecież w życiu nie odważyłaby się tak odezwać do koleżanki czy Szantaż, nadopiekuńczość, fochy - matki na sto sposobów próbują zatrzymać córki przy sobie. Dlaczego to głównie kobiety mają problemy z matkami?\n[ TWY RP ] - Wysokie Obcasy AGNIESZKA GRAFF * 07-07-2018\npowrocie z Wielkiej Brytanii i bezduszności lekarzy w Irlandii. Ale internet to nie wszystko. Kobiety opowiadały też w domach. Córki gadały z matkami, siostry z braćmi, babki z wnuczkami. Do wielu ojców po raz pierwszy dotarło, przez jakie piekło przeszły kobiety w ich rodzinach. I zwyczajnie się wściekli. Te opowieści zmieniły Irlandię. Jedno z głównych haseł ruchu na rzecz zmiany brzmiało: "A more compassionate Ireland" (O bardziej współczującą Irlandię). To hasło nie pyta o poglądy polityczne, nie Córki gadały z matkami, siostry z braćmi, babki z wnuczkami. Do wielu ojców po raz pierwszy dotarło, przez jakie piekło przeszły kobiety w ich rodzinach\nCzy matka zabiła nowo narodzoną córkę?\nstrony lokalne GW - Wrocław LUB 02-03-2010\nW piątek 19 lutego 31-letnia Izabela Sz. przyszła do przychodni zdrowia w Boguszycach. Skarżyła się na krwawienie z dróg rodnych. Lekarze skierowali ją do szpitala w Oleśnicy. Tam ginekolog stwierdził, że kobieta kilka dni wcześniej przeszła ciężki poród. - Początkowo nie przyznawała się do tego, że rodziła - mówi Dorota Brutsman, zastępca prokuratora rejonowego w Oleśnicy. - Policjanci pojechali do jej domu. W szafie znaleźli ciało noworodka zawinięte w dwie reklamówki. Izabela Sz. wciąż leży Zarzut zabójstwa córki tuż po porodzie postawiła oleśnicka prokuratura Izabeli Sz. z Boguszyc pod Oleśnicą. Ciało dziecka znaleziono w szafie w mieszkaniu kobiety.\n[ DLO PO ] - Strony Lokalne Poznań ALICJA LEHMANN 27-06-2014\nnią matka, Janina. - Widzi pani, tak siedzimy razem. Jeśli pogoda się poprawi, może pójdziemy na spacer. W lodówce nie mamy nic. A nawet jakbyśmy coś miały, to wieczorem on wszystko zje - mówi kobieta . Głupia pomagałam Głupia pomagałam Od sześciu lat jest wdową. Mieszkała w Poznaniu, przy ul. Królowej Jadwigi, ale po śmierci męża i chorobie córki wyprowadziła się do tańszego mieszkania w Koziegłowach. Jej córka Dorota samodzielnie chodzi tylko po mieszkaniu, nie pamięta większości swojego życia Wpadła w nie po chorobie córki, którą się opiekuje i problemach wnuka, któremu nie ma siły odmówić pomocy. Kobiecie nie chce pomóc nikt.\nKulki nie zabiorą\nstrony lokalne GW - Gdańsk KRZYSZTOF KATKA 29-03-2012\nbierze się cudze pieniądze, to trzeba będzie je oddać". Problem jednak w tym, że między uciekającymi dłużnikami i goniącymi ich komornikami mamy jeszcze dziecko i psa. A pies - Kulka - choć został zarejestrowany na dłużniczkę, to faktycznie należy do jej pięcioletniej córki Hani, która dostała zwierzę w prezencie od rodziny. Kulka i Hania są do siebie bardzo przywiązane. Damski zwraca uwagę, że dzieci często cierpią przez lekkomyślność rodziców, którzy zaciągają kredyty, a później ich nie spłacają Po tekście "Gazety" o licytacji rocznej suczki Kulki do komornika zgłosiła się osoba, która spłaci należność dłużniczki. Pies należący do 5-letniej córki kobiety pozostanie w domu\n[ DGW RP ] - Gazeta Wyborcza ROZMAWIAŁA AGNIESZKA KUBLIK 16-05-2015\nzwiązku, w którym obie strony dokładnie symetrycznie się rozwijają, realizują, emancypują. Chcą bardziej tradycyjnej rodziny, w której dość czytelny jest podział ról: mężczyzna zarabia, kobieta organizuje dom i życie rodzinne. A tu proszę: stoi Kukiz, były alkoholik - to też element swojskości - na scenie w Lubinie, pokazuje żonę i córki i mówi: "To są moje kobiety ", "To jest moja rodzina". A one stoją z nim i się uśmiechają. W tym obrazku jest cała trudna do zrealizowania tęsknota młodych. Trudna? W Stoi Kukiz, pokazuje żonę i córki i mówi: "To są moje kobiety", "To jest moja rodzina". A one się uśmiechają. W tym obrazku jest cała tęsknota młodych\nGW Zielona Góra ROZMAWIAŁ LESZEK KOSTRZEWSKI 07-02-2001\nKrzysztof Lubecki, dyrektor sulechowskiego szpitala: Do szpitala rzeczywiście zgłosiła się starsza osoba z bólami brzucha. Oglądał ją chirurg i nie stwierdził objawów ostrego schorzenia jamy brzusznej. Nawodnił ją, czyli podał kroplówkę, i z wenflonem odesłał do domu. Według tych objawów nie trzeba było pacjentki hospitalizować na oddziale chirurgicznym. - To była diagnostycznie sytuacja trudna dla chirurga. To się w medycynie zdarza. W medycynie w ogóle zdarza się, że ludzie umierają. We Krzysztof Lubecki, dyrektor sulechowskiego szpitala: Do szpitala rzeczywiście zgłosiła się starsza osoba z bólami brzucha. Oglądał ją chirurg i nie stwierdził objawów ostrego schorzenia jamy brzuszne\nKrzysztof Lubecki, dyrektor sulechowskiego szpitala: Do szpitala rzeczywiście zgłosiła się starsza osoba z bólami brzucha. Oglądał ją chirurg i nie stwierdził objawów ostrego schorzenia jamy brzusznej. Nawodnił ją, czyli podał kroplówkę, i z wenflonem odesłał do domu. Według tych objawów nie trzeba było pacjentki hospitalizować na oddziale chirurgicznym. - To była diagnostycznie sytuacja trudna dla chirurga. To się w medycynie zdarza. W medycynie w ogóle zdarza się, że ludzie umierają. Według mo Krzysztof Lubecki, dyrektor sulechowskiego szpitala: Do szpitala rzeczywiście zgłosiła się starsza osoba z bólami brzucha. Oglądał ją chirurg i nie stwierdził objawów ostrego schorzenia jamy brzuszne\nMatka Madzi skazana na 25 lat więzienia. Wyrok jest prawomocny\n[ DLO KA ] - Strony Lokalne Katowice MARCIN PIETRASZEWSKI 18-10-2014\n. - Oskarżona dopuściła się zarzuconego jej czynu - podkreśliła sędzia Bożena Summer-Brason, przewodnicząca składu orzekającego. Przypomnijmy, że w styczniu 2012 r. kobieta zawiadomiła policję o porwaniu córki . Twierdziła, że została napadnięta na ulicy i jakiś mężczyzna zabrał Madzię z wózka. Po 10 dniach zmieniła wersję. Mówiła, że córka nieszczęśliwie wypadła jej z rąk. Pokazała, gdzie ukryła ciało. Specjalistyczne badania wykazały jednak, że dziewczynka została uduszona i Katarzynę W. oskarżono o Sąd Apelacyjny w Katowicach odrzucił zażalenia Katarzyny W. i prokuratury na wyrok za uduszenie półrocznej córki Madzi. Tym samym od piątku kobieta jest prawomocnie skazana na 25 lat więzienia.\nWspółwięźniarka: Katarzyna W. kłamała\n[ DLO KA ] - Strony Lokalne Katowice MARCIN PIETRASZEWSKI 03-04-2013\nW katowickim sądzie odbyła się wczoraj czwarta rozprawa w procesie Katarzyny W. z Sosnowca. Kobieta jest oskarżona o uduszenie półrocznej córki Magdy. Do tragedii doszło na początku zeszłego roku. Kobieta zgłosiła wtedy policji, że została napadnięta, a jakiś mężczyzna zabrał dziewczynkę z wózka. Po 10 dniach Katarzyna W. przyznała, że córka wypadła jej z rąk i uderzyła o podłogę. Ze strachu wymyśliła więc porwanie i zakopała ciało. Prokuratura dysponuje jednak opiniami biegłych, z których Sąd przesłuchał dwie kobiety, które siedziały w areszcie razem z oskarżoną o zamordowanie córki Katarzyną W. - Kiedy sąd zdecydował, że wypuści Kaśkę na wolność, ona użyła słów: "A jednak ich wychu..." - zeznała jedna z nich\n"Fuga" na dwa głosy\n[ DLO WR ] - Strony Lokalne Wrocław MAGDA PIEKARSKA 04-08-2018\npolegający na odbudowywaniu pamięci. Film koncentruje się na jej relacji z mężem, łączy w sobie kino psychologiczne z przełamującymi realizm wizyjnymi scenami. To opowieść o kobiecie , którą zaburzenie pamięci wyrwało z życiowych ról - matki, żony, córki , przyjaciółki. Zdjęcia w większości powstawały we Wrocławiu i w Sobótce u podnóża Ślęży. Oprócz Rasiakówny związanej przez lata z wrocławskim Teatrem Polskim zobaczymy Piotra Skibę, także byłego aktora tej sceny. Smoczyńska "Fugę" zadedykowała pamięci Agnieszka Smoczyńska, reżyserka wielokrotnie nagradzanych "Córek dansingu", na festiwalu Nowe Horyzonty pokazała film "Fuga". To opowieść o kobiecie, którą utrata pamięci wyrywa z roli matki, żony, córki i przyjaciółki.\nPonowny proces ginekologa, bo nie było konfrontacji biegłych\n[ DLO KI ] - Strony Lokalne Kielce AGNIESZKA DRABIKOWSKA 22-07-2014\n- Sąd okręgowy uchylił ten wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania do sądu pierwszej instancji - informuje sędzia Marcin Chałoński, rzecznik Sądu Okręgowego w Kielcach. Tym samym proces ponownie wróci na wokandę kieleckiego sądu rejonowego. Pokrzywdzona pacjentka nie doczekała nawet pierwszego wyroku. Zmarła w maju 2012 r. O błąd podczas jej leczenia prokuratura oskarża ginekologa Tomasza K., do którego kobieta regularnie chodziła przez blisko dwa lata. Skarżyła się na silne bóle Będzie ponowny proces ginekologa oskarżonego o błąd podczas leczenia 45-letniej pacjentki. W pierwszej instancji został on uniewinniony. Kobieta nie doczekała wyroku, powtórzenia procesu domagały się też jej córki.\nMatka Madzi zatrzymana\n[ DLO KA ] - strony lokalne GW - Katowice MARCIN PIETRASZEWSKI 22-11-2012\nKatowicka prokuratura w poniedziałek wydała list gończy za Katarzyną W. Było to możliwe dzięki decyzji sądu, który wydał nakaz jej aresztowania. Kobieta od października przestała się stawiać na policyjny dozór, nie przyszła też na przesłuchanie do prokuratury oraz nie zostawiła śledczym aktualnego adresu. Wcześniej nie można jej było zatrzymać, bo sąd zwlekał z decyzją o areszcie. Podejrzaną o uduszenie półrocznej córki Katarzynę W. tropili oficerowie z wydziału poszukiwań celowych komendy Śląska policja potrzebowała zaledwie kilkudziesięciu godzin, aby namierzyć i zatrzymać poszukiwaną listem gończym Katarzynę W. Podejrzana o uduszenie córki kobieta ukrywała się ze znajomym w chacie w okolicach Białegostoku. Prawdopodobnie na początku przyszłego tygodnia przesłuchają ją śledczy z Katowic\nHASŁA MANIFY TO SAMO ŻYCIE\n[ DLO PO ] - Strony Lokalne Poznań TOMASZ CYLKA, GAZETA WYBORCZA 07-03-2016\nlewackich, które za wszelką cenę chcą zwrócić na siebie uwagę na ulicach polskich miast - bo takie komentarze też można było usłyszeć. Tymczasem nic bardziej błędnego. Tego samego dnia dowiedzieliśmy się, że policja w Szamotułach zatrzymała 41-letniego mieszkańca Wielkopolski, który zgwałcił dwie małoletnie córki . Mężczyzna przyznał się do stawianych mu czynów, to nie był jego pierwszy konflikt z prawem. Ten policyjny meldunek z naszego regionu dowodzi, że przemoc wobec kobiet to jest problem, o którym "Dość przemocy wobec kobiet" - krzyczeli uczestnicy corocznej Manify, a wielu poznaniaków kwitowało to drwiącymi uśmieszkami. Tego samego dnia dowiedzieliśmy się, że policja w Szamotułach zatrzymała mężczyznę, który zgwałcił dwie małoletnie córki\nWysokie Obcasy TEKST ALEKSANDRA LIPCZAK 09-02-2013\nDepartament Stanu uhonorował ją nagrodą Woman of Courage (Za kobiecą odwagę). W Argentynie powstał komitet popierający jej kandydaturę do Pokojowej Nagrody Nobla. Do tej pory Susanie Trimarco udało się wyciągnąć z domów publicznych 129 kobiet , ale wciąż nie odnalazła córki , która 11 lat temu zniknęła w środku dnia w liczącym pół miliona mieszkańców mieście Tucumán na północy Argentyny. Do 3 kwietnia 2002 r. Trimarco nie zdawała sobie sprawy, że coś takiego jak handel ludźmi w ogóle istnieje. Pracowała w Susanie Trimarco udało się wyciągnąć z domów publicznych 129 kobiet, wpłynąć na zaostrzenie prawa dotyczącego handlu ludźmi w Argentynie, ale wciąż nie odnalazła córki, która 11 lat temu zniknęła na ulicy w biały dzień\nJa bym wolał sam zginąć, a żeby dzieciaki żyły\nstrony lokalne GW - Łódź ANNA KOŁAKOWSKA 22-09-2011\nMieszkaniec kamienicy przy ul. Włókienniczej przyznał się w sądzie do nieumyślnego spowodowania pożaru, w którym zginęły młoda kobieta i jej dwie małe córki . - Myśl o śmierci tych dzieci będzie dla mnie karą do końca życia - mówił podczas śledztwa. Roman P. ma 46 lat. W 2003 r. zamieszkał na drugim piętrze kamienicy przy ul. Włókienniczej 18. Żył z zasiłku, czasem pracował dorywczo. Sześć lat temu zaczął mieć problemy z alkoholem. - Kilka razy trafiłem do izby wytrzeźwień - przyznał. W nocy z 4 Mieszkaniec kamienicy przy ul. Włókienniczej przyznał się w sądzie do spowodowania pożaru, w którym zginęły młoda kobieta i jej dwie małe córki. - Myśl o śmierci tych dzieci będzie dla mnie karą do końca życia - mówił podczas śledztwa.\nSZEŚĆ TYGODNI Z EWKĄ\n[ TWY RP ] - Wysokie Obcasy TEKST ŁUKASZ DŁUGOWSKI 19-10-2013\n, leżeć. Najpierw trafiłam na fizjoterapię, a przez ostatnią zimę chodziłam na siłownię i aqua aerobik. Byłam u siostry, na urodzinach jej córki , i tam usłyszałam o Chodakowskiej. Zajechałam do domu, odpaliłam internet, weszłam na jej Facebooka i zobaczyłam metamorfozy ćwiczących z nią kobiet . Na drugi dzień zadzwoniłam do koleżanki: "Zosia, ćwiczymy!". Problemy z miednicą w ogóle mi nie przeszkadzały, wręcz przeciwnie. Chyba nawet jest lepiej, niż było. Na przykład nie bolą mnie plecy. Część ćwiczeń Po 20 latach małżeństwa i miesiącu ćwiczeń zdecydowałam się odejść od męża. Spakowałam się, zabrałam dwie córki i poszłam do schroniska dla kobiet - opowiada Iza, która od czterech miesięcy ćwiczy z Ewą Chodakowską\n1 2 3 4 5 ... 677 nastepne


Catering Kluczbork - Smaczny i zdrowy Catering z dowozem w Kluczborku\nCatering w mieście Kluczbork! Zadzwoń i zamów nasze usługi cateringowe w Kluczbork\nCatering Kluczbork – Smaczny i zdrowy Catering z dowozem w Kluczborku\nJesteśmy jedną z najszybciej i najlepiej rozwijających się firm na terenie Kluczborka. Gwarancja profesjonalizmu niezależnie od rodzaju i wielkości zamówienia. Dostarczamy jedzenie oraz napoje dla: szkoleń, spotkań biznesowych, eventów, spotkanie integracyjne, wigilii, wesela, czy imprezy okolicznościowe.\nZorganizuj niezapomnianą uroczystość i spraw swoim gościom smakowitą niespodziankę. Pasjonaci dobrego jedzenia będą wniebowzięci. Nie czekaj dłużej tylko skontaktuj się z nami w Catering Kluczbork. Odpowiemy na Twoje pytania i w pełni przedstawimy Ci nasza ofertę.\nŚwiadczysz usługi cateringowe w mieście Kluczbork?\nDowiedź się więcej na temat oferty usług cateringowych w Kluczborku


Zwierzęta spłonęły w wielkim pożarze! 20 tysięcy sztuk\nAutor: Sebastian Wroniewski 06-10-2021 11:35:32\n3000 kurczaków zginęło w ogromnym pożarze, który wybuchł w Gehrde w Dolnej Saksonii. Te dotknięte bezpośrednio pożarem zwierzęta zostały strawione ogień, a pozostałe 17 tysięcy zostanie poddane ubiciu.\nZwierzęta zostały strawione przez pożar a reszta zatruta dymem trafi do uboju\nPodczas wielkiego pożaru w Gehrde w powiecie Osnabrück w ciągu weekendu zginęło 3000 kurczaków. Pozostałe zwierzęta w liczbie 17 tysięcy, które zostały poszkodowane w trakcie pożaru muszą zostać ubite z powodu zanieczyszczenia dymem. Pożar wybuchł w sobotę rano około godziny 9 rano w stajniach, które mogą pomieścić 200 000 zwierząt.\nSąsiad zauważył pożar, a następnie powiadomił straż pożarną. Kiedy przybyła straż pożarna, jedno z trzech pomieszczeń było już w pełni zajęte ogniem\nPodczas próby gaszenia pożaru gaśnicą pracownik doznał wdychania dymu. Zaopiekowali się nim ratownicy i zabrali go do szpitala. Łącznie 110 strażaków z okręgów Osnabrück i Vechta próbowało zapobiec jego rozprzestrzenianiu się na inne budynki.\nWczesnym popołudniem pożar został opanowany. Całkowite szkody szacuje się na dobre pół miliona euro. Przyczyna pożaru jest nadal niejasna.\nCzytaj też: Ogromny pożar bel siana! Gasiło go 230 pracowników służb ratowniczych!


Hotele — Impalata | Hotels.com\nHotele w mieście Impalata\nHotele - Impalata\nWięcej informacji — Impalata\nNajlepsze hotele w mieście Impalata\nImpalata — ogólne informacje\nImpalata to idealny cel podróży, jeśli chcesz odpocząć. Impalata — nocleg w okolicy dopasowany do Twoich potrzeb. Nieważne, czy przyjeżdżasz tylko na jedną noc czy na cały tydzień. Skorzystaj z mapy online na stronie Hotels.com i wyszukaj hotele w pobliżu miejsca takiego jak Impalata. Impalata to doskonałe miejsce do zwiedzania. Na naszej mapie możesz zobaczyć okolice wszystkich hoteli i sprawdzić, jakie atrakcje znajdują się w pobliżu. Możesz też sprawdzić wyniki na większym obszarze. Impalata — świetne oferty hoteli z gwarancją najniższej ceny.\nJakie są najlepsze miejsca na nocleg w mieście takim jak Impalata?\nImpalata — najlepsze hotele:\nHotel agroturystyczny (Monopoli), gdzie goście mają do dyspozycji bar\n• Bezpłatne śniadanie • Bezpłatny parking • Bezpłatne Wi-Fi • 2 baseny odkryte • Taras na dachu\nHotel agroturystyczny (Monopoli), gdzie goście mogą skorzystać z 2 barów i mają do dyspozycji basen odkryty\nApartament (Monopoli), gdzie goście mają do dyspozycji kuchnię i głęboką wannę\nJakie rodzaje hoteli można znaleźć w mieście takim jak Impalata?\nImpalata — możesz zarezerwować nocleg w jednym z 61 miejsc. Ceny zaczynają się od 104 PLN. Skorzystaj z jednej z 2854 ofert i uzyskaj rabat aż do 40%.\nImpalata — klasyfikacja noclegów w okolicy ze względu na liczbę gwiazdek:\n• 19 — noclegi 5-gwiazdkowe od 499 PLN za noc\n• 68 — noclegi 4-gwiazdkowe od 232 PLN za noc\nImpalata – atrakcje\nCo warto zobaczyć w okolicy miasta takiego jak Impalata:\n• Indiana Park (8,1 km od centrum miasta)\n• Trullo Sovrano (9,2 km od centrum miasta)\n• Jaskinie Castellana (10 km od centrum miasta)\n• Stadion Madonna d'Altomare (14,3 km od centrum miasta)\n• Promenada Grotta Ardito (14,9 km od centrum miasta)\nImpalata — atrakcje w okolicy:\n• Zoo Safari Fasano (7,2 km od centrum miasta)\n• Muzeum oliwy (9,5 km od centrum miasta)\n• Acquapark Egnazia (10,1 km od centrum miasta)\n• San Domenico Golf Club (klub golfowy) (11,2 km od centrum miasta)\n• Karnawał w Putignano (12,4 km od centrum miasta)\nKiedy najlepiej odwiedzić miasto takie jak Impalata?


Nie jest to zadanie arcyskomplikowane. Istnieje multum informacji na ten temat i każdy może sporządzić staranną tabelę owych instytucji finansowych. Taką tabelę zdolny artysta plastyk przeobrazi w czytelny i atrakcyjny w swej formie dokument. Tenże zostanie umieszczony na widocznym dla naszej nad wyraz rozwiniętej fizycznie latorośli miejscu. Tam, wespół z pedagogiem i przewodnikiem, zatrzymają się, przeczytają i….sobie pójdą oglądać to, co ...


Piękna propaganda sukcesu.\nZarzekałem się że nigdy nie przejdę na ósemkę,ale postanowiłem spróbować jak to wygląda jak był darmowy i już zostałem przy ósemce.System jest lekki i nie trzeba bać się kafelek.Siódemka przy ósemce to muł,naprawdę.\nVista jest w sposób oczywisty lepsza od XP. Vista jest jak siódemka, z niewieloma różnicami, sztucznie przez Microsoft zachowywanymi (np. nie obsługuje TRIM dla dysków SSD, ani nie obsługuje architektury graficznej WDDM 1.1). Wszystkie niemal kwękania narzekaczy są już bezpodstawne od lat. Natomiast Vista kontynuuję politykę Microsoftu wycinania z systemu tego, co zwiększa niezależność użytkownika, zwłaszcza bardziej zaawansowanego. Podobnie siódemka no i teraz ósemka.\nJeśli chodzi o ME, to takie samo badziewie jak 98. Wtedy do poważnej pracy używało się Win2000.\nPodkusiło mnie kupić "wypasiony" telefon z WP8, to największe g. z jakim miałem styczność, sama słuchawka technicznie jest super (lumia920) ale oprogramowanie jej w największym stopniu beznadziejne.\nJa mam Windows ME na laptopie i jestem zadowolony.\nmoże go kupić nawet Doda, jak Viśtę - omijam\nwolność to będzie wtedy gdy wchodząc do sklepu będzie można kupić ten sam komputer w wariancie z systemem i bez systemu, a ten drugi oczywiście tańszy. Teraz obowiązuje podatek systemowy.


Generacja – Wrzeszczański notes – spacery z twórczym pisaniem\nWrzeszczański notes – spacery z twórczym pisaniem\nSpacery z pisarką jako przewodniczką, która uczy jak opisać ciekawe elementy architektury czy przyrody? Tak – to będą spacery z twórczym pisaniem.\nDla osób zainteresowanych poszerzaniem umiejętności pisania, tworzeniem tekstów na media społecznościowe, zwłaszcza o wymiarze lokalnym: osób powyżej 15 r.ż.: blogerów/blogerek, dziennikarzy/dziennikarek, nauczycieli/nauczycielek, osób związanych z literaturą zawodowo – twórców i twórczyń, wydawców/wydawczyń, osób poszukujących zarówno praktycznych umiejętności pisarskich tych, którzy kochają polszczyznę, dla każdego, kto chce tworzyć.\nPodczas spacerów, z notatnikami (które Wam rozdamy) i kartkami papieru przejdziemy się się po Wrzeszczu, obserwując szczegóły ukryte dotychczas przez waszym wzrokiem – nakierowywani przez czujne i wprawne w tym oko pisarki. Swoje odkrycia, obserwacje, spostrzeżenia zapiszecie, tworząc miniteksty.\nPo każdej wycieczce zapraszamy na rozmowę przy herbacie i ciastkach; będzie można odczytać zapiski, porównując je i ciesząc się tym wszystkim, co udało się odkryć – szczegółem architektonicznym, dostrzeżoną barwą chodnika, fakturą cegły czy kamienia, dźwiękami z jezdni. Pisarka podpowie też, jak pisać i pomoże rozwiązać kwestie techniczne.\nPowstałe teksty lub ich fragmenty po redakcji i korekcie znajdą się na specjalnie utworzonym blogu oraz zostaną wydane w formie arkuszy literackich.\nPodczas trwania projektu będzie też można spotkać się z historykiem, Janem Danilukiem, który opowie o tajemnicach dzielnicy oraz wziąć udział w wieczorze autorskim, gdzie przy poczęstunku przeczytamy najlepsze szkice literackie uczestników i uczestniczek.\nZAPISY: generacjafundacja@gmail.com – w temacie maila proszę podać zapis ”spacer z twórczym pisaniem” i datę. Można zapisać się na jedno spotkanie lub (preferowane) na cały cykl.\nTerminy pozostałych spacerów po Wrzeszczu:\n30 października – środa godz. 18.00 – „Dawny Wrzeszcz” rozmowa z Janem Danilukiem\n3 listopada – niedziela godz. 12.00\n16 listopada sobota godz. 12.00\n20 listopada środa godz. 12.00\n24 listopada niedziela godz. 12.00\n1 grudnia – niedziela godz. 12.00\nBarbara Piórkowska – pisarka, poetka, krytyczka literacka, performerka. Autorka powieści „Szklanka na pająki” (2010/2018) i prozy „Utkanki” (2014), czterech tomów poetyckich, w tym ostatniego pt. „Syberia” (2016), audiobooka poetyckiego, tekstów do piosenek (płyta „Piórko” Natalii Grzebały); współtwórczyni spektakli poetyckich i spacerów literackich. Prowadziła pracownię kreacji literackich i blogów w Pałacu Młodzieży w Gdańsku oraz warsztaty twórczego pisania m.in. na ogólnopolskim festiwalu rozwojowym dla kobiet Progressteron. ukończyła warsztaty pisania prozą, organizowane przez Wydawnictwo Czarne. Tłumaczona na język angielski, niemiecki, rosyjski i litewski. Nominowana do Nagrody Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury „Splendor Gedanensis” za rok 2010. Laureatka Nagrody Gdańskich Bibliotekarzy „Pro Libro Legendo” za rok 2010. Wielokrotna stypendystka Miasta Gdańska i Marszałka Województwa Pomorskiego.


O.W. Dagmor, Ustka, Storczykowa 6 - fajnewczasy.pl\nStorczykowa 6, 76-270 Ustka\nPrzedstawiamy Państwu Ośrodek Wczasowy "Dagmor", który znajduje się w malowniczej, nadmorskiej miejscowości Ustka. Unikalny mikroklimat, dobre położenie w niedalekiej odległości od lasu stanowią wymarzone warunki dla wypoczynku.\nDo dyspozycji gości oddajemy 20 pokoi 2,3,4 i 5 osobowych o wysokim standardzie z pełnym węzłem sanitarnym (WC, umywalka, kabina natryskowa), większość pokoi z balkonami.\nSpecjalizujemy się w organizacji Zielonych Szkół, kolonii, obozów sportowych, wczasów indywidualnych lub zorganizowanych, wczasów integracyjnych i motywacyjnych, turnusów rehabilitacyjnych, szkoleń, konferencji, przyjęć okolicznościowych.\nOferta znajduje się w serwisie od: 2007-03-16.\nWyświetlenia oferty: 20684.\nMiejsce godne polecenia, fajna okolica, właściciela bardzo mili. Pokoje jak za taką cenę dobrze wyposażone i przede wszystkim czyste i przestronne. Spędziliśmy tam z narzeczonym mile tygodniowy urlop.\nSuper miejsce na odpoczynek! Dużo dobrego jedzenia, świetna obsługa. Właściciele życzliwi i bardzo kompetentni! Ja wracam tam w kolejne wakacje:)


Szlaki Nordic Walking - Dubicze Cerkiewne\nTRASA 1- Leśna przechadzka (zielona) 3 km\nŁagodna i niewymagająca dużego wysiłku trasa zlokalizowana w okolicy Hajnówki. Szlak ten dwukrotnie przecina tory kolejki wąskotorowej, biegnie na terenie Rezerwatu Krajobrazowego Władysława Szafera. Następnie trasa dochodzi do zielonego szlaku pieszego Hajnówka – Białowieża.\nTRASA 2- W pobliżu Krynoczki (zielona) 9 km\nInteresująca trasa, rekomendowana szczególnie jako jednostka regularnego treningu Nordic Walking. Początkowo trasa pokrywa się z czerwonym, pieszym „Szlakiem Walk Partyzanckich”, a następnie biegnie leśną drogą żwirową tzw. Drogą Hajnowską.\nTRASA 3- Wokół Sacharewa (czerwona) 11 km\nZnakomita trasa przeznaczona zarówno dla początkujących Nordic Walkerów, jak również osób szukających mocniejszych wyzwań treningowych. Początkowo jej przebieg pokrywa się z zieloną trasą 1, przecina drogę Hajnówka – Białowieża.\nTRASA 4- Krajobrazy Czerlonki (czerwona) 9 km\nInteresująca trasa, rekomendowana szczególnie jako jednostka regularnego treningu Nordic Walking. Trasa wyznakowana jest w postaci pętli, przecina drogę wojewódzką Hajnówka – Białowieża, biegnie drogą asfaltową do śródleśnej osady Czerlonka, a następnie piaszczystą drogą mija zabudowania osady Czerlonki Leśnej.\nTRASA 5- Trybami Puszczy Białowieskiej (czarna) 15 km\nTrasa składa się z 4 odcinków tworzących pętlę. Początkowo szlak biegnie drogą asfaltową zwaną Zwierzynieckim Trybem, tuż obok miejscowości Budy, a następnie leśną ‚autostradą’, zwaną Drogą Hajnowską, wzdłuż trasy żółtej rowerowego Białowieskiego Szlaku Transgranicznego.\nTRASA 6- Pętla Żubra (czarna) 15 km\nTrasa biegnie asfaltową drogą do miejscowości Czerlonka, niezbędne więc będą gumowe „buciki” na kije. Przed torami kolejowymi szlak skręca w lewo, mija zabudowania Czerlonki i biegnie tzw. Trybem Miłkowskiego, tuż obok rezerwatu Lasy Naturalne Puszczy Białowieskiej.\nTRASA 7- Do Starej Białowieży (czarna) 21 km\nDługa i wymagająca trasa, przeznaczona dla osób o dobrej kondycji fizycznej. Trasa biegnąca zarówno po asfalcie jak i leśnymi trybami. Początkowo pokrywa się z Trasą 5 , ale potem skręcamy w stronę śródleśnej osady Budy.


Trądzik różowaty :: Gdańskie Centrum Kolagenu\nPromocja! Maski kolagenowe z 24-karatowym złotem NOWOŚĆ :: 147,00 zł ::.\nTrądzik różowaty zaczyna się od pękania naczynek. Z czasem skóra staje się sucha, piekąca i coraz mocniej się czerwieni, pojawiają się grudki i krostki.\nW jaki sposób dbać o skórę\nNajbardziej niebezpieczna jest różnica temperatur. Wracając z mrozu do domu, odczekajmy kwadrans zanim sięgniemy po ciepłą herbatę. Szybka zmiana temperatur rozszerza i osłabia naczynia krwionośne. Trądzik różowaty nie lubi zimna i wiatru, ale także sauny, solarium i przede wszystkim słońca, które niszczy kruche naczynia. Opalenizna nie tylko nie przykrywa rozszerzonych naczynek, ale dramatycznie pogarsza stan cery. Skórę trzeba chronić przez cały rok kremami z filtrami fizycznymi - dwutlenkiem tytanu i tlenkiem cynku. Także ze względu na światło jarzeniowe. Po kilku latach pracy dochodzi do uszkodzenia naczyń promieniami UVA. A do tego jeszcze klimatyzacja, która wysusza skórę, sprzyja uczuleniom na kremy. Niebagatelną rolę odgrywa dieta, choć jednej skórze może szkodzić czerwone wino, innej ostre przyprawy.\nKto najczęściej choruje na trądzik różowaty?\nKobiety - głównie między 40. a 60. rokiem życia, choć ostatnio zaczynają chorować nawet te przed trzydziestką. Zaawansowana postać trądziku różowatego - zwłóknienia gruczołów łojowych i szpecący kalafiorowaty przerost nosa - dotyczy wyłącznie mężczyzn. Jest też postać oczna - objawia się łzawieniem, suchością oka, pieczeniem, a jej efektem jest np. zapalenie spojówek. U znacznej grupy osób choroby oczu poprzedzają objawy skórne, więc często trądzik różowaty jest nierozpoznany przez wiele lat. Na szczęście przez ostatnie lata dużo się zmieniło. Kiedyś uważano, że trądzik różowaty to choroba nie do wyleczenia. Dziś wiemy, że można jej skutecznie zapobiegać.\nPrzede wszystkim powinniśmy wzmocnić kruche naczynka. Podstawowym spoiwem delikatnych naczynek jest kolagen naturalny. Dobre efekty dają też peelingi chemiczne, które pogrubiają naskórek, a także preparaty zmniejszające przepuszczalność skóry. Im skóra mocniejsza, tym rzadziej dochodzi do nawrotów.\nWyniki testów wskazują że Kolagen Naturalny Inventia wzmacnia, uelastycznia skórę i łagodzi objawy trądziku różowatego oraz trądziku zwykłego\nBadanie aplikoacyjno-użytkowe wykonane przez laboratorium "ELLA"\nAktualna Data: 2017-08-18 20:10


COVID-19: będą dzwonić do niezaszczepionych - rusza akcja MZ - Puls Medycyny - pulsmedycyny.pl\nopublikowano: 25-06-2021, 13:11\nRusza telefoniczna akcja konsultantów infolinii - poinformowało Ministerstwo Zdrowia. Będą dzwonić do osób, które jeszcze nie zaszczepiły się przeciw COVID-19.\n"Rusza telefoniczna akcja konsultantów infolinii 989. Podczas rozmowy konsultant poinformuje Cię, że masz wystawione #eskierowanie i możesz zarejestrować się na szczepienie. Jeśli wyrazisz na to zgodę, ustali z Tobą odpowiedni termin i miejsce szczepienia“ - poinformowało na Twitterze Ministerstwo Zdrowia.\n☎ Rusza telefoniczna akcja konsultantów infolinii 9⃣8⃣9⃣.\n👉 Podczas rozmowy konsultant poinformuje Cię, że masz wystawione #eskierowanie i możesz zarejestrować się na szczepienie\n👉 Jeśli wyrazisz na to zgodę, ustali z Tobą odpowiedni termin i miejsce szczepienia\nKonsultanci będą dzwonić do niezaszczepionych przeciw COVID-19. Rusza akcja MZ\n– Od dziś [25 czerwca - przyp. red.] zaczynamy akcję dzwonienia do tych osób, które się jeszcze nie zaszczepiły. Będzie wykonane blisko milion połączeń w najbliższym czasie, to oczywiście zajmie trochę czasu, ale tę akcję już zaczynamy. Więc proszę nie być zaskoczonym, jeśli te osoby, które nie są jeszcze zaszczepione, otrzymają telefon - przekazał Niedzielski na konferencji prasowej, która odbyła się 25 czerwca w Białymstoku.\nSzef MZ podkreślił, że będzie to telefon z infolinii zarządzanej przez NFZ.\n– Chcemy dotrzeć do tych, którzy jeszcze się nie zaszczepili, chcemy dać im możliwość. Nie będą musieli wykonać praktycznie żadnego kroku, tylko odpowiedzieć na pytanie, a już konsultant na infolinii umówi [na szczepienie - przyp. red.] bezpośrednio takiego pacjenta" - wytłumaczył minister.\n– Przypominam, wszystkie wyniki badań mówią, że na przykład w kontekście wariantu Delta to właśnie szczepienie jest dobrze zabezpieczającym środkiem, bo chroni w ponad 90 proc. przed hospitalizacją i ciężkim przebiegiem, więc to są realne efekty - zaznaczył.\nSzczepienia / COVID-19: będą dzwonić do niezaszczepionych - rusza akcja MZ


Filia nr 7 MBP w Olsztynie: września 2012\nSPOTKANIE KLUBU DYSKUSYJNEGO - O KULTURZE PRAWIE WSZYSTKO\nSpotkanie odbyło się we wtorek 11 września 2012 r. (17.30 - 19.30). W spotkaniu wzięło udział 10 osób, które zaprezentowały swoje preferencje czytelnicze. Ustalono temat kolejnego spotkania: " Tajny dziennik" Mirona Białoszewskiego.\nWERNISAŻ OBRAZÓW JANINY ZALEWSKIEJ\nW sobotę 29 września 2012 r. w Filii nr 7 o godz. 15.00 odbędzie się wernisaż malarstwa Pani Janiny Zalewskiej. Ulubionymi technikami malarskimi autorki są: suchy pastel, akryl i akwarele. Janina Zalewska maluje głównie pejzaże, kwiaty i martwą naturę. Swojej pasji mogła oddać się w pełni, będąc na emeryturze. Wszystkich chętnych serdecznie zapraszamy.\nAutor: Filia 7 o 13:19 Brak komentarzy:\n4 września 2012 r. odbyło się pierwsze spotkanie z cyklu Psychologia na co dzień , w którym uczestniczyło 14 osób. Spotkanie miało charakter organizacyjny i dokonano wyboru zagadnień, które będą omawiane. We wtorek 18 września br. będziemy rozmawiać o znaczeniu snów w oparciu "Psychologię przeniesienia" G. Junga.\nAutor: Filia 7 o 15:25 Brak komentarzy:\nPracownicy Filii nr 7 chcieliby zaprosić wszystkich chętnych do udziału w cyklicznych spotkaniach organizowanych we wtorki o godz. 17.30 :\nPierwszy i trzeci wtorek miesiąca - Psychologia na co dzień (psychologia i książka)\nUczestnicy spotkań będą zapoznawać się z literaturą, autorami i zagadnieniami z dziedziny psychologii.\nDrugi wtorek miesiąca - Klub Dyskusyjny: O kulturze prawie wszystko\nCzytelnicy będą dyskutować o książkach i o szeroko pojętej kulturze.\nCzwarty wtorek miesiąca - W ogrodzie poezji\nBędzie tu okazja do zapoznania się z poezją i jej twórcami m.in. z Warmii i Mazur.\nAutor: Filia 7 o 14:52 Brak komentarzy:\nSPOTKANIE KLUBU DYSKUSYJNEGO - O KULTURZE PRAWIE W...\n4 września 2012 r. odbyło się pierwsze spotkanie...\nPracownicy Filii nr 7 chcieliby zaprosić wszystkic...


Jak rozpoznać agenta i dlaczego łączenie sił jest konieczne\n5 września 2015 4 września 2015\n“Warto zauważyć…W mijającym tygodniu” (04.09.2015)\nSpotkanie ze Stanisławem Michalkiewiczem w Pałacyku Domu Kombatanta w Warszawie\n2 Thoughts to “Jak rozpoznać agenta i dlaczego łączenie sił jest konieczne”\n6 września 2015 at 03:52\nZgadzam sie z mlodym czlowiekiem z ,,TV podziemna,, ze nalezy sie laczyc pod szyldem ,,Szczesc Boze, KWW, Grzegorz Broun,,. Natomiast inne szyldy sa szkodliwe I niewiarygodne. A wlasciwie ,,mlody czlowieku,, to pod jakim szyldem mamy tworzyc te jednosc. Rozumiem ,ze szyld ,,slowno-pojeciowy -laczmy sie-, laczyc sie powinien z szyldem stricto personalnym. Bo inaczej to bedzie laczenie na zasadzie –cuzamen do kupy bracia polacy, wolna amerykanka. Laczenie odbywalo sie zawsze pod szyldem pojecia I osoby. I to jest miarodajne I godne polecenia.


The Sweetest Thing In The World... ♥: Fitomed, hydrolat oczarowy\nJest to moja pierwsza styczność z tym hydrolatem. Czytałam o nim wiele pozytywnych opinii, dlatego też się na niego zdecydowałam i nie żałuję.\nDolewam go do własnoręcznie robionych maseczek (z glinek, alg). Myślę, że dobrze sprawdzi się też jako np. tonik. Pamiętajcie jednak, że zalecane jest rozcieńczenie go z wodą w proporcjach 1:1!\nHydrolat oczarowy jest rekomendowany szczególnie posiadaczkom cery tłustej oraz trądzikowej, ponieważ oczar wirginijski działa przeciwzapalnie i przeciwbakteryjnie. Przyspiesza proces leczenia wszelakich ran i wyprysków, łagodzi stany zapalne. Odświeża, oczyszcza i regeneruje skórę. Nie pachnie zbyt ładnie, ale idzie się przyzwyczaić. Nieprzyjemną woń można zneutralizować jakimś ulubionym olejkiem eterycznym :). Kosmetyk absolutnie nie przyczynił się do wysuszenia mojej cery.\nWiększość opakowań produktów Fitomed niedawno przeszło sporą metamorfozę (na plus!). Ja mam wersję już nieaktualną, nową zaś możecie ujrzeć TUTAJ. Link przeniesie was do internetowego sklepu Fitomed, gdzie możecie zakupić ów hydrolat (13zł za 100ml). Kosmetyki tej firmy są dostępne również w mniejszych drogeriach lub niektórych sklepach zielarskich.\nSkład: Hamamelis Virginiana Leaf Water, Citric Acid, Water, Sodium Benzoate, Potassium Sorbate.\nW Biedronce możecie znaleźć mnóstwo produktów wielkanocnych >KLIK<. Ważna jest również oferta "Radosny dom" :).\nPrzypominam o rozdaniu!! Możecie się zgłaszać jeszcze tylko do jutra, do północy >KLIK< :)\nEvelinn 14 marca 2015 15:18\nMam jeszcze kilka toników w zapasie, ale jak je zużyję, to chciałabym spróbować ten hydrolat :)\nYuki. 15 marca 2015 01:32\nMam nadzieję, że się z nim polubisz :).\nMajdingaa 14 marca 2015 15:24\nLubię kosmetyki tej firmy :) hydrolatu jeszcze nie miałam, chciałabym kupić hydrolat z czystka :)\nYuki. 15 marca 2015 01:36\nMi też odpowiadają :). Miałam już wiele i ze wszystkich byłam zadowolona. Właśnie niedawno wykończyłam hydrolat z czystka - mogę ci go polecić, działał naprawdę bardzo dobrze.\nRarity 14 marca 2015 16:13\nja w końcu ten fydrolat muszę kupić!\nYuki. 15 marca 2015 01:37\nJa hydrolatu jeszcze nigdy nie miałam\nYuki. 15 marca 2015 01:38\nJa miałam już kilka i bardzo się z nimi polubiłam. Myślę, że warto wypróbować choć jeden ;).\nswiaturody 14 marca 2015 18:31\nMam ochotę na jakieś kosmetyki Fitomed :D\nYuki. 15 marca 2015 01:39\nU mnie sprawdzają się świetnie. Na blogu znajdziesz sporo recenzji poszczególnych produktów, może znajdziesz coś dla siebie :).\nnika88 14 marca 2015 18:58\nMiałam kiedyś płyn oczarowy też z Fitomedu, zapach faktycznie specyficzny :)\nDziwny taki... ale da się przyzwyczaić :).\nYuki. 15 marca 2015 15:11\nJeśli lubisz bardziej naturalne kosmetyki, to warto zapoznać się z asortymentem tej firmy :).


Konwerter wideo MOV do GIF: Konwertuj filmy na animowane obrazy za darmo online\nMOV to format wideo popularny w dawnych czasach. Jest to format kontenera multimedialnego. Został jednak przebity przez MP4, który jest obecnie standardowym formatem używanym na całym świecie. Z drugiej strony, GIF to animowane obrazy, które wyglądają jak flipbook. Jeśli masz pełnowymiarowy plik MOV, w którym chcesz pobrać określone części, aby utworzyć plik GIF, nauczymy Cię, jak konwertować MOV do GIF. Pomoże Ci to tworzyć memy z niektórych filmów, domowych filmów i nie tylko.\nW tym przewodniku znajdziesz najlepsze sposoby konwersji MOV na GIF. Wyświetlone zostanie zestawienie różnych narzędzi. Obejmują one zarówno opcje online, jak i offline. Następnie damy Ci najlepsze narzędzie do błyskawicznej konwersji MOV na GIF.\nSpis treści: Część 1. Czym są pliki MOV i GIF?Część 2. Jak przekonwertować MOV na GIF na Macu?Część 3. Bonus: Konwertuj MOV na inne formaty wideoCzęść 4. Wniosek\nCzęść 1. Czym są pliki MOV i GIF?\nZanim omówimy, jak przekonwertować MOV na GIF, rzućmy okiem na przegląd dwóch różnych formatów plików. Sprawdź je poniżej.\nProjekt MOV plik został stworzony przez Apple i może być używany zarówno na platformach Windows, jak i Mac. Jest to format kontenera multimedialnego i może zawierać różne utwory, które przechowują różne typy danych multimedialnych w pamięci. Zazwyczaj plik MOV służy do zapisywania plików wideo, takich jak filmy. Wykorzystuje technikę kompresji zwaną kodekiem MPEG-4. Ten format pliku może zawierać ścieżki dźwiękowe, tekstowe, wideo, a nawet kod czasowy. Każda ścieżka multimedialna może być zakodowana przy użyciu różnych typów kodeków. Aby więc odtworzyć ten format pliku, aplikacja powinna mieć możliwość rozpoznawania kodeków użytych w pliku.\nPorozmawiajmy teraz GIF pliki w tym artykule MOV do GIF. GIF odnosi się do formatu wymiany grafiki i jest w rzeczywistości bezstratnym formatem plików graficznych. Posiada możliwość obsługi zarówno obrazów animowanych, jak i statycznych. Kiedy mówimy o obrazach animowanych, mówimy o kilku klatkach lub obrazach, które są połączone w jednym pliku. Są one zwykle wyświetlane po kolei z różnymi szybkościami klatek. Jeśli wiesz, czym jest mem, zwykle używa formatów plików GIF do wyświetlania obrazu w stylu flipbooka z różnymi ramkami.\nCzęść 2. Jak przekonwertować MOV na GIF na Macu?\nJak więc przekonwertować MOV na GIF? Cóż, to bardzo proste. Wystarczy użyć konwertera, który może być zarówno online, jak i offline. Tutaj sprawdźmy różne konwertery MOV na GIF, których możesz użyć do przekształcenia formatów plików wideo na typy obrazów.\nKonwersja MOV do GIF za pomocą Convertio\nConvertio to internetowa platforma internetowa do konwersji MOV na GIF. Jego strona główna poświęcona tego typu konwersji zawiera podstawowe informacje o plikach MOV i GIF. Jak więc używać go do konwersji? Sprawdź poniższe kroki.\nDodaj pliki. Pierwszym krokiem jest dodanie pliku MOV do interfejsu Convertio. Można to zrobić poprzez przeciąganie i upuszczanie lub lokalizowanie go na lokalnym dysku twardym za pomocą przycisku Wybierz pliki. Możesz także dodawać pliki za pomocą adresu URL, Dropbox lub Dysku Google. Maksymalny limit rozmiaru pliku to 100 MB.\nWybierz Format wyjściowy. Teraz w tym przypadku wybierzesz format wyjściowy. Tutaj wstawimy GIF. Możesz także dodać więcej plików, jeśli chcesz.\nKliknij Konwertuj. Następnym krokiem jest kliknięcie Konwertuj i poczekanie na zakończenie procesów przesyłania i konwersji.\nOstatnim krokiem jest pobranie pliku, klikając przycisk Pobierz w interfejsie Convertio.\nKonwertuj MOV na GIF za pomocą Zamzar\nInnym narzędziem, którego możesz użyć do konwersji MOV na GIF, jest Zamzar. Jest podobny do Convertio w tym sensie, że służy do konwersji różnych formatów plików z jednego typu na inny. Po prostu używasz go do konwersji MOV na GIF, wykonując następujące czynności:\nWybierz pliki. Możesz dodawać pliki, przeciągając lub upuszczając. Możesz także użyć adresu URL lub pobrać go z lokalnego dysku twardego.\nWybierz format wyjściowy. Następnym krokiem jest wybranie GIF jako formatu wyjściowego.\nKliknij Konwertuj. Następnie należy kliknąć Konwertuj, aby rozpocząć proces. Poczekaj, aż całkowicie prześle plik. Wtedy rozpocznie się konwersja. Poczekaj, aż to się skończy.\nKliknij Pobierz. Ostatnim krokiem jest kliknięcie Pobierz, aby pobrać plik MOV do pliku GIF.\nCzęść 3. Bonus: Konwertuj MOV na inne formaty wideo\nTutaj omówimy najlepsze narzędzie do konwersji, do którego możesz się dostać konwertuj MOV na inne formaty wideo. Wszyscy jesteśmy gotowi Konwerter wideo iMyMac. Jest to bardzo szybkie narzędzie do konwersji, które może przekształcać obrazy, pliki audio i wideo z jednego typu na inny.\nWykorzystuje technologię akceleracji sprzętowej, aby zapewnić szybkie szybkości konwersji w porównaniu do przeciętnego konwertera wideo. Ponadto może konwertować wiele typów plików i pomagać w ulepszaniu wideo. Na przykład możesz przycinać, przycinać i przycinać swoje filmy. Możesz nawet wybrać jakość wyjściową. Możliwa jest również aktualizacja z rozdzielczości SD do rozdzielczości HD. Ponadto możesz dostosować jasność, kontrast, nasycenie i odcień itp. Możesz także dodawać znaki wodne, efekty dźwiękowe, napisy i nie tylko.\nTutaj omówimy procesy konwersji MOV do GIF. Omówiliśmy, jak nawrócić ich przez Zamzar i Convertio. Możesz sprawdzić w Internecie inne narzędzia do konwersji wideo na pliki graficzne, w tym przypadku MOV do GIF. Podaliśmy Ci rzeczywiste kroki, aby to zrobić bez konieczności płacenia ani grosza.\nJeśli potrzebujesz bardziej zaawansowanego narzędzia do konwersji filmów, obrazów i plików audio, możesz wybrać iMyMac Video Converter. Jest to bardzo szybkie narzędzie do konwersji, które pomoże Ci przekonwertować te pliki z jednego formatu na inny. Umożliwia także edycję wideo, aby Twoje filmy były bardziej atrakcyjne. Możliwe jest również skalowanie z rozdzielczości SD do rozdzielczości HD. Jeśli więc chcesz wygodniejszego i bardziej niezawodnego sposobu konwertowania filmów, pobierz teraz iMyMac Video Converter.\nOcena: 4.7 / 5 (na podstawie 78 oceny)\nPrzekształć WebM w GIF za pomocą bezpłatnych i internetowych narzędzi\nMP4 do GIF: szczegółowy przewodnik po narzędziach do konwersji\nYouTube To GIF Maker: Twórz GIF-y z filmów online\nNajłatwiejsze sposoby konwersji AVI na GIF na Macu\nJak zapisywać gify na komputerze Mac\nJak opublikować swój ulubiony plik GIF na Instagramie w celu udostępniania\nJak konwertować DVD na MP4