Skrzydła Gryfa: kwietnia 2018\nMoje przemyślenia po seansie Avengers: Infinity War (2018)\nNadeszły ciekawe czasy... Po dziesięciu latach skutecznego budowania spójnego uniwersum filmowego Marvela, wreszcie otrzymaliśmy produkcję, będącą nie tylko podsumowaniem dokonanych osiągnięć, ale przede wszystkim wychodzącą daleko w przyszłość. Avengers: Infinity War wkracza w nadchodzące czasy w sposób bardzo odważny, co być może za kilka lub kilkanaście lat wspominane będzie jako jedna z bardziej znaczących decyzji studia.\nPo seansie filmu mocno zastanawiałem się, co napisać w recenzji. Czy wymieniać wszystkie za i przeciw, czy może skupić się na poszczególnych elementach historii...? Ostatecznie postanowiłem zaniechać tego pomysłu i napisać od serca wszystko to, co na chwilę obecną przychodzi mi do głowy. Mam nadzieję, że spodoba się Wam taka forma.\nPierwszą rzeczą jaką mam na myśli, jest stwierdzenie, że tego filmu nie dało się zrobić lepiej. Zważywszy na ilość elementów, jakie musiały w nim zagrać (mnogość postaci, główny wątek opowieści, rozwój fabuły, zgodność z poprzednimi produkcjami z cyklu), bracia Russo wywiązali się z powierzonego im zadania wręcz koncertowo. Infinity War to film nie tylko snujący konkretną, interesującą historię, ale również produkcja kumulująca wszystkie elementy zgromadzone w uniwersum przez ostatnią dekadę. Oczywiście, nie ustrzegła się małych błędów, które zapewne wskaże każde z Was, ale przy tak karkołomnym zadaniu wręcz nie wypada ich piętnować.\nCo mi się nie spodobało? Na pierwszy ogień rzuciłbym właśnie Thanosa. To oczywiście antagonista odstający od klasycznego "bójcie się i drżyjcie, albowiem jestem strasznie zły!", ale w jego genezie zabrakło mi jakiegoś ważnego wydarzenia, które ukształtowałoby tok myślenia tej ważnej postaci. A tu, zgodnie z zasadą rodem z komiksów, pozostał Szalonym Tytanem. Jest jednak konsekwentny w działaniu i dość niewzruszony, a jego ideologia zakłada wszelkie możliwe poświęcenia. Część interpretacji wypada więc na plus.\nSam film został zbudowany według zasady: chwila akcji, chwila żartów, chwila głębi. Ów cykl powtarza się podczas całego seansu od samego początku do końca, aż do tego stopnia, że staje się absurdalnie przewidywalny. Rozumiem jednak, że w przypadku tej produkcji trudno było osiągnąć główny cel jakimś innym sposobem. Powyższy zabieg ma też na celu utrzymanie odpowiedniego tempa i charakteru narracji, bez których wszystkie pozostałe elementy rozsypałyby się jak domek z kart.\nCzy najnowsza odsłona Avengers zmieni kino superbohaterskie? Jestem pewien że tak, i to zarówno na płaszczyźnie samego uniwersum Marvela, jak i ogółu tego gatunku filmowego. Na ile jednak będzie to zmiana znacząca, przekonamy się dopiero za jakiś czas, szczególnie po premierze przyszłorocznej odsłony Avengers 4, a także późniejszych filmów wytwórni. Powiew świeżości jest jednak niezbędny, wszak po tylu latach chyba znudziło się nam oglądanie w kółko tych samych historii. Na szczęście włodarze studia wiedzą o tym doskonale, a za przykład nowego podejścia służą filmy takie jak Deadpool, Logan czy nawet Thor: Ragnarok.\nTymczasem Infinity War atakuje widza niesamowitą odwagą w podejściu do prezentowanej historii. To film, który nie bierze jeńców, wreszcie twardo rozprawiając się ze skostniałymi zasadami budowania podobnych treści. Tu wreszcie przestają mieć znaczenie jakiekolwiek schematy, a nikt po wewnętrznej stronie ekranu nie jest tak naprawdę bezpieczny. Realizm, odwaga w kształtowaniu świata przedstawionego oraz dalekosiężne plany opowiadania kolejnych historii. Czuje się to w każdej minucie i chłonie niczym zimną wodę w upalny, bezchmurny dzień.\nNajnowsza produkcja Marvela sprawiła, że jeszcze bardziej pokochałem te filmy. Za ich wielowątkowość, za postacie i historie, które nigdy nie zdarzą się w naszym szarym życiu. Emocje, które mi zaserwowała, były ogromne. Chwile, w jakich pojawiały się znaczące postacie (cień Steve'a Rogersa za przemykającym pociągiem i jego powolne wyjście z mroku, czy teleportacja Thora z Rocketem i Grootem do Wakandy, gdzie w ostatniej chwili zdołali wesprzeć towarzyszy), żal po starcie wielu z nich, a także samo sedno tej opowieści. Dobra robota, panowie Russo, naprawdę dobra robota!\nNajbliższy rok w moim popkulturowym życiu geeka wypełniony będzie zapewne wieloma niezapomnianymi emocjami, ale jedną z największych z pewnością stanie się wyczekiwanie na ciąg dalszy Infinity War. Bo cóż innego może napędzać mnie bardziej, niż niepewność o losy ulubionych postaci? Mam tylko nadzieję, że za drugim razem stawka także będzie wysoka i jeśli w ogóle uda się choć częściowo odwrócić nieuniknione, nie wydarzy się to przy użyciu błahych uzasadnień. Ten świat stał się wreszcie realny, więc wymagania odnośnie jego kształtu także zdołały się umocnić.\nPowyższy tekst powstał po jednym obejrzeniu filmu. Zapewne odwiedzę kino przynajmniej jeszcze raz, aby wyłapać i nacieszyć się w pełni wszystkimi wspaniałymi elementami, które złożyły się na to niecodzienne widowisko. Widowisko, które pokazało, że kino superbohaterskie stopniowo ewoluuje, a filmowe uniwersum Marvela już nigdy nie będzie takie samo.\nŻyjemy w ciekawych czasach. Bohaterowie znani z komiksów trafiają na wielki ekran, gdzie dostają drugie życie w światach, które istnieją dzięki niezwykłej kreatywności twórców i ścisłym połączeniu wielu tematycznych produkcji. Ich losy interesują nas często prawie tak samo jak przeżycia naszej rodziny czy bliskich znajomych. To znak czasów dzisiejszej kultury. Gdy trzeba, chwyta za serce lub bawi, sprawiając, że na chwilę zapominamy co jest prawdziwe lub nie. I na tym polega czar tych filmów. Oby więc trwał jak najdłużej!\nAutor: Skrzydła Gryfa o 15:39 Brak komentarzy:\nRECENZJA: Batman - Detective Comics, tom 2: Syndykat Ofiar\nJak zwykł mawiać Joker z filmu o Batmanie z 1989 roku: "Nie da się zrobić omletu bez rozbijania jaj". Co ciekawe, ta zabawna kwestia ma idealne zastosowanie w fabule drugiego tomu Detective Comics. Bo Mroczny Rycerz, tocząc swą walkę z przestępczym światem (i działając tak humanitarnie jak tylko można), nie jest jednak w stanie uniknąć przypadkowych ofiar. Ofiar, które ucierpiały pośrednio na skutek jego własnych działań, a o których istnieniu często nie wie, tym bardziej nie mając możliwości udzielenia im pomocy. Co więc stałoby się, gdyby te skrzywdzone osoby, chowając urazę przez wiele lat, planowały potajemnie zemstę na tym, którego obwiniają za swe nieszczęścia...?\nTak właśnie rozpoczyna się Syndykat Ofiar. Kilka tajemniczych postaci o niebezpiecznych zdolnościach atakuje siedzibę Wayne Enterprises, mordując kilku funkcjonariuszy prawa. Roszczą sobie one prawa do złożenia skargi na działalność Batmana, pozostawiając znak nietoperza z dopiskiem: "Nigdy więcej". Kiedy pojawiają się ponownie na gali zorganizowanej przez Luke'a Foxa, jasnym stają się ich żądania: Batman musi ujawnić swą tożsamość, trwale zawieszając działalność. Jeśli tego nie zrobi, Syndykat będzie atakować wszystkie osoby, które go popierają lub mu pomagają. Problematyka i zaskoczenie z tak postawionego ultimatum są tym większe, ponieważ drużyna pracująca z Nietoperzem przeżywa właśnie mały kryzys spowodowany śmiercią jednego ze swych członków.\nFabuła w Syndykacie Ofiar rozbija się na dwa aspekty. Z jednej strony mamy tu do czynienia z historią opowiadającą o nieznanych następstwach działań Batmana, z drugiej scenarzyści (James Tynion IV, Marguerite Bennett) kontynuują wątki rozpoczęte w poprzednim tomie (Powstanie Batmanów), w których dominuje prawdziwie drużynowy duch. Choć komiks ten czyta się niezwykle przyjemnie, autorzy nie uniknęli kilku wpadek, które mogłyby uczynić lekturę naprawdę niezapomnianą.\nJak można się domyślić, oba wspomniane elementy scenariusza nieustannie wpływają na siebie, prowadząc czytelnika do z góry zaplanowanego finału. Jakkolwiek kwestia drużyny Mrocznego Rycerza (w której skład wchodzi Spoiler, Batwing, Batwoman, Clayface i Orphan) jest poprowadzona bardzo sprawnie, dużo większe zastrzeżenia mam do wątku głównego, jakim jest pojawienie się przypadkowo skrzywdzonych ofiar Batmana. Podczas gdy każdy z członków grupy broniącej Gotham otrzymuje swoje znaczące pięć minut, nowa zgraja łotrów została potraktowana zbyt pobieżnie i szablonowo.\nOczywiście, sam pomysł na dwutorowe rozwiązanie jest świetny i początkowo J. Tynion IV realizuje go bardzo wprawnie, jednak gdzieś po drodze jego uwaga zbyt mocno kieruje się na Spoiler i jej problemy z akceptacją świata po stracie Tima (co samo w sobie jest rozegrane po mistrzowsku). Tym samym wątek Syndykatu traci swój impet, ograniczając się do bycia kolejną przeszkodą, z którą musi zmierzyć się Batman. Jakkolwiek ich historia, moce i cele są przedstawione bardzo pomysłowo (szczególnie przewodzącej nimi Pierwszej Ofiary), wszystko to można było wykorzystać do szerszego poruszenia filozoficznej oraz etycznej kwestii działań samozwańczych stróżów prawa. Pytania, które padają w tym przypadku są niezmiernie ważne, ale autorzy nie wykorzystują ich należycie, wyraźnie spiesząc się, aby zamknąć historię i przygotować czytelników na kolejny fabularny zamysł.\nNa plus wychodzi ewolucja drużyny Nietoperza, która ma tu często do powiedzenia więcej niż ich mentor. Oczywiście, rola młodzików ogranicza się do bycia przedłużeniem ramion Batmana, czuję jednak wyraźnie, że J. Tynion IV ma na nich wszystkich pomysł, starając się pokazać tak wiele z ich indywidualnych cech, jak to tylko możliwe. Najlepiej widać to na przykładzie decyzji Spoiler (która jest chyba najważniejszą postacią tego tomu), oraz dodatkowej historii z Batwoman, łączącej wątki poprzedzające pierwszy tom Detective Comics.\nIlustracje do albumu przygotowali Alvaro Martinez, Eddy Barrows oraz Ben Oliver. Ich prace tchną standardowym klimatem mrocznego stylu superhero, choć w niektórych momentach ciekawie zbliżają się do zamierzonego fotorealizmu. Jakkolwiek te dwa style niekoniecznie pasują do siebie, w tym tomie da się to przełknąć między innymi za sprawą zagłębienia się w psychikę postaci.\nSyndykat Ofiar jest albumem, który czyta się bardzo dobrze, lecz ciekawy pomysł można było wykorzystać znacznie lepiej. Gdyby przedłużyć fabułę na kolejny tom, można byłoby pokusić się o naprawdę głęboką treść, a jednocześnie wypełnić go nieustannie angażującą akcją. Tymczasem odnoszę wrażenie, że J. Tynion IV ma nieco inne plany wobec tej historii, a sama opowieść o Syndykacie miała być wyłącznie krótkim przystankiem na dłuższej drodze do celu. Tym bardziej szkoda, że nie zatrzymał się z tym tematem na dłużej.\nW ten sposób powstał komiks bardzo zadowalający, lecz nie wychodzący poza standardy zaplanowane dla tej serii. Przeczytajcie go sami i oceńcie, na ile zgadzacie się z moją opinią.\nKomiksy z serii Batman oraz Detective Comics znajdziecie w ofercie Egmontu.\nAutor: Skrzydła Gryfa o 22:55 Brak komentarzy:\nRECENZJA: Monstressa, tom 2 - Krew (Marjorie Liu, Sana Takeda)\nWędrówki Maiki Półwilk w poszukiwaniu prawdy o sobie samej ciąg dalszy... Tak w jednym zdaniu można streścić zawartość drugiego tomu Monstressy. Tylko, że wówczas nie odda to w żadnym stopniu wartości tego niecodziennego i bardzo dobrze przemyślanego komiksu.\nMarjorie Liu wraz z niezwykle utalentowaną rysowniczką Saną Takedą dzielnie kontynuują pracę rozpoczętą w tomie Przebudzenie. A jest to naprawdę zadanie niełatwe, bowiem świat jaki zdecydowały się stworzyć, ciężko ująć w jakiekolwiek znane komiksowe ramy. Krew to z jednej strony tajemnicza, przygodowa opowieść drogi, z drugiej natomiast wyraźnie widać, jak kompleksowo i szczegółowo zaplanowano uniwersum, w którym przychodzi nam poznawać losy naszych bohaterów.\nW drugim tomie Maika, Ren i Kippa, podążając śladem zagadki potwora drzemiącego w dziewczynie udają się na niebezpieczną Wyspę Kości. To właśnie tu Maika ma nadzieję poznać ważne szczegóły dotyczące własnej matki. Nie przeczuwa jednak, że prawda będzie trudna do odnalezienia i nie wszystko na jej drodze potoczy się zgodnie z planem. Moc jaką dysponuje, jest zbyt ważna dla osób, którym przyświecają odmienne, nie zawsze oczywiste cele.\nChoć po bardzo zaskakującej części pierwszej spodziewałem się równie dobrej kontynuacji, Krew zawiodła mnie nieco w kilku aspektach. Być może oba tomy czytane jeden po drugim nie stwarzałyby takiego wrażenia, ale wydaje mi się, że tempo akcji znacznie spadło. Pojawiło się również więcej rozmów, z których nie wszystkie są aż tak niezbędne, jak mogłoby się to wydawać. Być może ma na to wpływ objętość tego tomu, a może autorki stwierdziły, że zwolnienie tempa przysłuży się pogłębianiu obrazu postaci. I chyba niepotrzebnie, bo już w Przebudzeniu dynamika wydarzeń szła w parze z charakterystyką bohaterów.\nTak czy inaczej, tom drugi kontynuuje eksplorację świata przedstawionego. Poznajemy kilka nowych miejsc, parę ciekawych postaci czy ras. Warto też zwrócić uwagę, że ta część w znacznej części skupia się na morskiej podróży.\nOczywiście, żaden z nowych elementów nie pozostaje bez wpływu na strukturę fabularną komiksu. Pod tym względem nadal jest świetnie, a każda niezaplanowana przerwa w czytaniu wywołuje jeszcze większą ochotę na powrót do przygód bohaterów. Tym bardziej, że w Krwi skupiamy się na nich bardziej niż za pierwszym razem. Na nowy etap wchodzi przede wszystkim związek Maiki z monstrum zamieszkującym jej ciało. Nie ulega więc wątpliwości, że finałowa walka rozegra się przede wszystkim na płaszczyźnie psychologicznej tych dwóch postaci.\nW roli uzupełniającej historię uniwersum znów wykorzystano pomysłowe wyjątki z wykładu szacownej profesor Tam Tam. Ci z Was, którzy czytali poprzedni tom, z pewnością wiedzą o co chodzi. To właśnie zabiegi takie jak ten czynią z Monstressy komiks nietypowy i niezwykły. Choć osobiście wolę przedstawianie świata za pomocą dialogów czy narracji rozłożonej równomiernie w trakcie fabuły, takie przerywniki mają swój niezaprzeczalny urok, czyniąc z całości coś niecodziennego.\nKrew jest komiksem, który nie zawiedzie czytelników poprzedniej części, choć nie sprawia wrażenia aż tak świeżego i odkrywczego jak za pierwszym razem. Tym co nadal stanowi jego najjaśniejszy punkt, są rysunki Sany Takedy. Ilustracje po raz kolejny idealnie zespalają się z treścią opowieści, będąc tak inspirujące, jak tylko może być grafika w komiksie. Mangowy sznyt wraz z dynamiką wydarzeń z pewnością wynagrodzi Wam wszelkie możliwe mankamenty tej części. Bo między innymi dzięki rysunkom ten tytuł jest wciąż prawdziwie niepowtarzalny.\nDrugi tom Monstressy został wydany przez Non Stop Comics.\nAutor: Skrzydła Gryfa o 14:47 2 komentarze:\nCiche Miejsce (2018) - Co podobało mi się w tym filmie, a co nie?\nWreszcie w kinach zagościło Ciche miejsce, długo oczekiwany film grozy. Historia w reżyserii Johna Krasinskiego od pierwszych zwiastunów zapowiadała się na zrealizowaną ze smakiem i co najważniejsze, w miarę straszną opowieść. Czy faktycznie tak było? A może produkcja według scenariusza Bryana Woodsa i Scotta Becka narobiła mi niepotrzebnego apetytu, podczas gdy główne danie okazało się zimne i niezbyt smaczne?...\nTym razem postanowiłem nie pisać standardowej recenzji, a zamiast tego wymienić wszystkie plusy i minusy powyższego widowiska. Takie podejście zdradza już oczywiście, że moje zachwyty nad Cichym miejscem nie są aż tak wielkie. Nie zrażajcie się jednak tym wstępem. Na koniec mojego wywodu sami ocenicie, na ile udał się autorom omawiany film.\nProdukcja z rolami głównymi Emily Blunt i Johna Krasinskiego to film, który próbuje wpisać się w ramy zdobywającej coraz większą popularność nowej fali horrorów. W całym koncepcie chodzi głównie o to, że widzowi pokazuje się mało, straszy najczęściej przez niedopowiedzenia, a fabularna całość powinna być skąpana w specyficznym, gęstym klimacie grozy (patrz: Czarownica). Zabieg ten udał się twórcom w większej części. 2/3 filmu z powodzeniem realizuje wspomniany koncept, a atmosfera momentami robi się naprawdę przerażająca (szczególnie podczas sceny znanej z plakatu). W ostatnim akcie stylistyka wraz z dynamiką filmu obracają się jednak na niekorzyść produkcji. Do tego aspektu wrócę jeszcze poniżej.\nPomysł na ukazanie ataku nieznanych stworów, które wyczuwają ludzi za pomocą silnie rozwiniętego zmysłu słuchu był bardzo trafiony. W Cichym miejscu działa to idealnie, wykorzystując dodatkowo aspekt wszechobecnie wymuszonej ciszy. Trzeba więc zachowywać się bezszelestnie, w przeciwnym razie nasze życie zostanie brutalnie zakończone. Dotyczy to w równej mierze ludzi jak i wszelkich innych istot.\nWspaniale ukazano sposoby na przetrwanie przedstawionej rodziny. To jak żyją, w jaki sposób ułatwiają sobie codzienność w dość ekstremalnych warunkach i jakie metody wynajdują na ukrycie się przed stworami, bardzo przypadło mi do gustu. Warto też wspomnieć o przemyślanych mechanizmach odwracania uwagi wroga.\nSporo rzeczy dzieje się w filmie za sprawą domysłów widza. Świetnie działają sceny, nad których uzasadnieniem przyjdzie się nam chwilkę pogłowić. Od samej genezy armagedonu po wszelkie drobne wydarzenia zaprezentowane na ekranie lub poza nim - wszystko buduje tu właściwy klimat. Na niektóre z tych pytań odpowiemy sobie sami, na inne nigdy nie dostaniemy oczekiwanych odpowiedzi.\nCiche miejsce nie zawodzi też jako dramat rodzinny. To film, w którym obok klimatu grozy najważniejsi są bohaterowie. Dostajemy więc sporo dobrze zagranych, mocnych scen, które pokazują nam, jak naprawdę mogłaby wyglądać codzienność żyjących w postapokaliptycznej rzeczywistości ludzi. I to ludzi, z którymi łatwo możemy się identyfikować. Strach, miłość, opieka i troska - bez problemu odnajdziecie wszystkie te elementy.\nNajbardziej boli mnie zmiana tempa i klimatu filmu w ostatnim akcie, o czym wspomniałem na początku. Finałowe sceny, choć oczywiście mają na celu wywołanie określonej reakcji oraz podsumowania dotychczasowych wydarzeń, działają jednak na niekorzyść wcześniej zbudowanej konstrukcji. Po prostu dzieje się za dużo, za szybko i niestety (co w sumie najgorsze) za głupio.\nNie chcę zdradzać Wam nic ważnego z fabuły, ale w niektórych scenach twórcy niszczą kilka stworzonych przez siebie, elementarnych zasad. To kłuje w oczy, tym bardziej, że na owych warunkach oparto właściwy klimat produkcji. Nie obyło się również bez kilku sytuacji, w których prawa fizyki działają w zależności od potrzeb realizacyjnych. Przy ściśle skomponowanym początku filmu, takie rozwiązania drażnią i są o wiele bardziej zauważalne.\nNie podobało mi się również, jak wiele scen działa od jednego wypadku do drugiego. Choć z jednej strony to oczywiste, że w otoczeniu niebezpiecznych stworów reagujących na dźwięk, co rusz raczyć się nas będzie spadającymi przedmiotami, niezaplanowanymi hałasami i tym podobnymi atrakcjami. Sądzę jednak, że większa część filmu mogłaby nie bazować sztywno na oczekiwaniu na podobne wydarzenia.\nSame potwory są oczywistą atrakcją filmu. Tymczasem szkoda, że nie pomyślano o lepszym ukazaniu ich biologii oraz kwintesencji natury. Seria Obcy cieszyła się m.in. tak wielkim powodzeniem głównie za sprawą świetnie ukazanego monstrum, które rozmnażało się, zachowywało i reagowało w genialnie pobudzający wyobraźnię sposób. Tu zdecydowanie tego zabrakło, choć przyznaję, że koncept rozwiniętych narządów słuchu u bezwzględnych, krwiożerczych istot bardzo mi się spodobał.\nCiche miejsce jest generalnie nieźle przemyślanym filmem, zaskakującym wieloma świetnymi pomysłami. Niestety zawiódł mnie on w kilku dość ważnych aspektach. To właśnie przez ich obecność nie doświadczyłem oczekiwanego wrażenia opadającej szczęki i z pewnością nie zaliczę tego filmu do klasyków tej dekady.\nPomimo wymienionych mankamentów, Ciche miejsce to wciąż dobre, rozrywkowe kino grozy, które sprawia, że myśli się o nim jeszcze jakiś czas po seansie. Kto wie, być może podczas kolejnego podejścia wspomniane niedociągnięcia nie będą razić mnie aż tak bardzo?\nTymczasem polecam Wam zobaczyć film i koniecznie podzielić się swoimi wrażeniami w komentarzach. Jestem jak zawsze ciekawy Waszych opinii.\nAutor: Skrzydła Gryfa o 17:35 Brak komentarzy:\nJabba the Hutt z tronem od Sideshow Collectibles\nCzy zastanawialiście się kiedyś, jakby to było znaleźć się w sali tronowej słynnego gangstera Jabby the Hutta?\nNo cóż, teraz możecie mieć przynajmniej namiastkę takiej atrakcji, ponieważ Sideshow Collectibles przygotowało zapowiedź niesamowitej figurki tej kultowej postaci.\nJabba the Hutt pojawi się w znanej serii figurek przedstawianych w skali 1:6 (Deluxe Sixth Scale Figure) już tej jesieni. Wierzcie lub nie, lecz tym razem jakość i precyzja wykonania przechodzą najśmielsze marzenia fanów!\nJak widzicie na jednej z poniższychj fotografii, figurce Jabby towarzyszy naprawdę imponująca ilość dodatkowych akcesoriów. Za ich pomocą będziecie mogli zmieniać mimikę gangstera oraz zadbać o odpowiednie zaprezentowanie wszystkich elementów wyposażenia tronu. Pełną listę gadżetów znajdziecie na stronie produktu firmy Sideshow.\nJabba the Hutt został zaprojektowany przez Joego Mennę, Alfreda Paredesa, Tima Nivera oraz Casey Love. Wszelkie detale oraz pieczołowitość gotowego produktu świadczą wyraźnie, że artyści odwalili kawał dobrej roboty!\nCena tej imponującej pamiątki wynosi 795 $ (około 2800 zł) i już można zamawiać ją w przedsprzedaży.\nTo jak będzie? Lecicie na Tatooine na prywatną audiencję u Jabby?... ;-)\nAutor: Skrzydła Gryfa o 21:15 Brak komentarzy:\nRECENZJA: Wonder Woman, tom 2 - Rok Pierwszy\nGreg Rucka kontynuuje swój powrót do serii Wonder Woman. Uznany scenarzysta opowiada tym razem o początkach historii księżniczki Diany z wyspy Temiskiry. Za sprawą struktury przyjętej przez autora przy pracach nad tym tytułem, naprzemiennie poznajemy teraźniejszość oraz przeszłość ciemnowłosej amazonki. Skutek celowo miesza się tu z przyczyną, stopniowo odsłaniając zakrojoną na szeroką skalę fabułę oraz ogólny koncept opowieści.\nRecenzję pierwszego tomu Wonder Woman z Odrodzenia bez problemu znajdziecie w tym miejscu.\nJak zdradziły moje powyższe słowa oraz sam tytuł tej części, w opisywanym tomie mamy do czynienia ze swoistą genezą Wonder Woman. Po sukcesie zeszłorocznej produkcji filmowej chyba mało kto nie zna opowieści o Stevie Trevorze z sił zbrojnych USA, którego samolot rozbił się na ukrytej przed oczami świata, tajemniczej Temiskirze. Oczywiście, historia opowiedziana w Roku pierwszym jest nieco inna od tej filmowej. Nie ma to jednak aż takiego znaczenia, ponieważ jej najważniejsze elementy zostały tu oczywiście zachowane.\nZatem mamy ocalałego w rajskim świecie mężczyznę i wybrankę zamieszkujących ją amazonek, która wyrusza wraz z nim do naszego świata w roli orędowniczki słowa własnego ludu. Poznamy historię ich relacji, a także przekonamy się, jak zderzenie ze współczesną rzeczywistością będzie oddziaływać na Dianę, początkowo nie umiejącą odnaleźć w niej własnej drogi.\nTo jednak tylko początkowy zarys fabuły. Najnowszy komiks Rucki oferuje bowiem czytelnikowi o wiele więcej. Od mistycyzmu i wierzeń amazonek, poprzez aktualną problematykę terroryzmu, aż do pasjonującej opowieści o przyjaźni, oddaniu i odwadze - wszystkie te elementy przeplatają się ze sobą, tworząc naprawdę udaną treść, będącą w stanie zadowolić nawet tych, którzy niekoniecznie lubią klimaty superhero.\nRok pierwszy, podobnie jak Kłamstwa, jest zupełnie innym ujęciem typowych zachodnich historii o herosach. Choć znajdziemy tu wielkiego złoczyńcę naprzeciw któremu stanie nasza niezłomna bohaterka, wszelkie podobieństwa kończą się właściwie na tym schemacie. Wonder Woman pokazuje, że podobną problematykę można przedstawiać za pomocą skrupulatnie przemyślanego scenariusza, dodając do niego elementy nie do końca oczywiste przy styczności z tego typu lekturą. Wskazuje na to m.in. wątek tajemnicy drzewa na Temiskirze, którego symbol jest znacząco powiązany z przeznaczeniem zmanipulowanych członków grupy terrorystycznej. Jeśli dodamy do tego istotę spisku boga wojny Aresa, szybko zrozumiemy jak baśniowość i wierzenia przenikają się w obrazkowej treści z problematyką realnego świata.\nW komiksie Rucki poszczególne elementy ściśle zazębiają się ze sobą, tworząc specyficzną, fabularną układankę. Dopiero po przeczytaniu całości widać kształt konstrukcji, na której oparto scenariusz.\nCo ciekawe, podczas lektury raczej nie zwraca się na to aż takiej uwagi, ponieważ zawartość tomu wypełniona została dobrze skonstruowanymi postaciami. To one nieustannie ciągną akcję do przodu. Za sprawą osobowości Diany, Steve'a, Etty czy Barbary czytelnik jest zachęcany do sporego zaangażowania w historię. Każdy z bohaterów ma tu do odegrania istotną rolę, co zostało zaplanowane w bardzo organiczny sposób. Dzięki temu Rok pierwszy nosi w pewnych krótkich chwilach znamiona bardzo ludzkiej, wręcz obyczajowej opowieści.\nIlustracyjnie drugi tom stoi również na wysokim poziomie. Nicola Scott odciska na swych rysunkach kobiece piętno, przez co znacznie lepiej wybrzmiewa tu ludzki aspekt opowieści. Nieźle radzi sobie również z bardziej dynamicznymi scenami, choć akurat w nich nie znalazłem oczekiwanego przeze mnie pokładu żywiołowości. Gdybym był złośliwy, napisałbym, że grafiki Scott przypominają mi trochę stylistykę religijnych obrazków, które kojarzę z podstawówki, oraz z pisma Strażnica, wciskanego mi czasem przez natrętnych wyznawców wiary. No cóż, nawet jeśli przychylicie się do tej opinii, będzie to świadczyć jedynie o bardzo uniwersalnym stylu artystki.\nSłowem zakończenia pozostaje mi polecić Rok pierwszy tym z Was, którzy lubią przygodowe historie, naszpikowane elementami magii oraz odniesień do dzisiejszych czasów. To komiks, który porusza aktualne tematy, oplatając je zaskakującą nicią wydarzeń, łączącą ze sobą wszystkie ważne postacie. I choć jest to opowieść, która jeszcze przez jakiś czas będzie odkrywana przed Waszymi oczami, warto dać się ponieść nieograniczonej wyobraźni Grega Rucki. Bo on nie tylko rozumie postać Wonder Woman, ale potrafi też stworzyć ciekawą historię, która sprawi, że z niecierpliwością będziecie wypatrywać dalszego ciągu.\nTen i inne komiksy o Wonder Woman znajdziecie na stronie Egmontu.\nAutor: Skrzydła Gryfa o 21:19 1 komentarz:\nRECENZJA: Komiksy Star Wars Kolekcja, tomy 7 i 8 - Klasyczne Opowieści 7, 8\nMinął kolejny miesiąc, czas więc na nową porcję komiksów ze świata Star Wars. I znów zaglądamy do kolekcji wydawnictwa DeAgostini poświęconej historiom obrazkowym z odległej galaktyki (spóźnialskim przypominam, że moje wrażenia z poprzednich dwóch tomów możecie przeczytać w tym miejscu). Tych z Was, którzy po raz pierwszy zetknęli się z powyższą kolekcją informuję, że opisywane tutaj komiksy stanowią najstarszą serię spod szyldu Star Wars, zatytułowaną w oryginale A long time ago, która publikowana była w formie zeszytów na przełomie lat 70-tych i 80-tych ubiegłego stulecia.\nJak więc wypadają te powstałe przed ponad trzema dekadami opowieści? O dziwo, nieco lepiej niż w tomach prezentowanych do tej pory. Choć może się to wydawać niemożliwe, największy rozwój widać na przykładzie scenariusza. Za większość zaprezentowanej tu treści odpowiada David Michelinie, który przejął rolę głównego pomysłodawcy serii po Archiem Goodwinie.\nTo właśnie za jego sprawą kompletnie wydumane (choć w pewnym stopniu interesujące) historie zastąpione zostały bardziej przemyślaną fabułą. Już na pierwszy rzut oka widać, że Michelinie o wile bardziej rozumie klimat Gwiezdnych wojen (szczególnie Imperium kontratakuje) niż jego poprzednicy. Scenarzysta zrezygnował z wprowadzania coraz to dziwniejszych pomysłów do uniwersum, bardziej skupiając się na klimacie przygody i tajemnicy zaprezentowanej w filmach. Historie zawarte w tomie 7 i 8 są także dłuższe. Większość z nich zajmuje dwa, trzy, a nawet cztery części poszczególnych tomów. Wszystkie rozgrywają się oczywiście przed wypadkami opisanymi w Powrocie Jedi.\nNajważniejszymi wydarzeniami z tych części jest bez wątpienia wątek Shiry Brie, o zabicie której został oskarżony Luke, oraz historia dalszych poszukiwań Hana Solo. To właśnie tam nasi bohaterowie próbują odszukać łowców nagród współpracujących wcześniej z Bobą Fettem. Niestety, wśród tych pozytywów autorom nie udało się uniknąć kilku wpadek.\nHistoria Oczy Serpów to dość żenująca powtórka z rozrywki, poziomem dorównująca najbardziej głupkowatym odcinkom cyklu z przeszłości, z kolei Złodzieje wody za sprawą obecności istoty zwanej Tirrithem, jakoś nie do końca wpasowują się do galaktycznego stylu.\nNa osobną uwagę zasługuje opowieść Mrok, gdzie Chewbacca, R2-D2 i C-3PO stają twarzą w twarz z uosobieniem gniewu i strachu dawnych mieszkańców podziemnego miasta z planety Arbar. To chyba pierwsza próba wprowadzenia do Gwiezdnych wojen klimatu rodem z horroru.\nCiekawie prezentuje się również podwodna historia zapoczątkowana w Efekcie Iskalona. Niestety, na jej finał będziemy musieli poczekać do premiery dziewiątej części kolekcji.\nJak to w przypadku Klasycznych opowieści bywa, sporą frajdę sprawia mi wyszukiwanie błędów i nieścisłości, wynikających z odcięcia tych historii od obecnego kanonu uniwersum. Nie ma ich tu już tak wiele jak w poprzednich odsłonach kolekcji, ale na kilka niewątpliwie należy zwrócić uwagę.\nCzy wiedzieliście, że księżniczka Leia była również w pełni przeszkolonym pilotem rebelii? W Golrath nie zapomina nasza bohaterka z powodzeniem pilotuje X-winga, a w Początku poszukiwań siada za sterami Y-winga! No i kto z Was posądzałby ją o takie zdolności?\nZnaczna część Klasycznych opowieści 8 skupia się na poszukiwaniach łowcy nagród o imieniu Dengar. Choć obecnie wiemy, że był w 100% człowiekiem, w tych komiksach przedstawiono go jako najprawdziwszego cyborga (choć na szczęście nie ukazano żadnych mechanizmów z jego wnętrza).\nW Początku poszukiwań znajdziemy nieścisłość dotyczącą Wojen Klonów. Jak twierdzi jeden z mandaloriańskich bohaterów, trwały one jeszcze po powstaniu Imperium. Tymczasem w Nowej nadziei i Zemście Sithów dowiedzieliśmy się czegoś zupełnie innego...\nInaczej przedstawiono również całą najnowszą historię Mandalory. Oczywiście, nie wszystko tu musi być nieprawdą. Choć seriale The Clone Wars i Rebelianci ustanowiły nowy kanon historii tej planety, wydarzenia opisywane w Początku poszukiwań oraz Śmierci w Mieście Kości rozgrywają się wiele lat po tamtych wydarzeniach. Część z nich mogła więc ulec zmianie.\nPomimo lepszego stylu prowadzenia fabuły, Klasyczne opowieści nadal pozostają atrakcją dla oddanych fanów Star Wars. Charakterystyczna dla lat 80-tych kreska, żywe i mało realistyczne kolory oraz dość specyficzny klimat tych komiksów z pewnością odstraszą bardziej wymagającego czytelnika.\nJeśli jesteście fanami Gwiezdnych wojen, polecam Wam skusić się na te publikacje. Nie wszystko utrzymane jest tu na dzisiejszym poziomie, ale lektura i tak powinna sprawić Wam nieco przyjemności. W końcu są to przygody Luke'a, Lei i Chewbaccy! Choćby dla nich warto przeczytać wspomniane historie.\nZa udostępnienie tomów kolekcji do recenzji dziękuję wydawnictwu DeAgostini.\nAutor: Skrzydła Gryfa o 15:16 Brak komentarzy:\nRECENZJA: Batman - Atak na Arkham na NIE TYLKO GRY\nZapraszam Was na recenzję klasycznej animacji DC Universe - Batman: Atak na Arkham. Tekst znajdziecie jak zwykle na portalu Nie Tylko Gry.\nAutor: Skrzydła Gryfa o 00:14 Brak komentarzy:\nRECENZJA: Deadpool Classic - tom 4\nPamiętacie taki fajny film p.t. Deadpool z Ryanem Reynoldsem? Za niecałe dwa miesiące do kin wejdzie jego (miejmy nadzieję) udana kontynuacja. Natomiast ja miałem właśnie okazję zapoznać się z czwartym tomem klasycznej serii przygód tego najemnika z nawijką. I wiecie co? Ekranowa adaptacja wypada o niebo lepiej niż poniższy komiks!\nZanim oddani fani tego bohatera wyleją na mnie wiadra pomyj w komentarzach, wyjaśnię: Deadpool Classic nie jest komiksem bardzo złym. On po prostu jest dużo gorszy od filmu bazującego na tej znanej postaci Marvela. W zasadzie mogę stwierdzić, że obrazkowa opowieść zawodzi dokładnie tam, gdzie wersja aktorska sprawdzała się najlepiej. Świetny humor, dynamiczna akcja, ciekawie poprowadzona fabuła.\nA tu? Humor niby jest, ale za sprawą długich, monotonnych wypowiedzi bohatera wydaje się mocno nijaki. Dzieje się jakby sporo (tom jest obszerny, więc tak w sumie być powinno), ale dynamiki to wszystko nie ma za grosz. Wiele zdarzeń zostało mocno przeciągniętych, zarówno na poziomie dialogów, jak i we wspomnianej fabule. Słowem: niestety, nie jest różowo.\nNo dobrze, zacząłem nie po kolei, bo zaraz po wstępie zwykłem opisywać treść recenzowanego albumu. Musiałem jednak szybko uzasadnić swą opinię, żeby ktokolwiek chciał to w ogóle czytać dalej.\nTak czy owak, wiedzcie, że pomysł na album był bardzo ciekawy. W treści mamy do czynienia z dwiema kwestiami. Pierwsza to swoiste origin story Deadpoola, czyli opowieść o tym, co stało się, że nasz bohater jest tym kim jest. Znamy to z filmu, czas przeczytać jak było naprawdę. I tu generalnie nie mam się do czego przyczepić. W treści najbardziej zwraca uwagę fajny wątek ze spersonifikowaną śmiercią i zemstą Deadpoola na swoim (i nie tylko) prześladowcy. Choć opisywany tom czwarty to moje pierwsze spotkanie z komiksowym Wadem Wilsonem, wszystko na tym etapie było zrozumiałe i klarowne.\nSchody zaczęły się w drugiej połowie albumu. Dostałem tu mocno pokręconą opowieść o niezwykłym przeznaczeniu bohatera, konspiracji firmy Landau, Luckman i Lake oraz aferze na galaktyczną skalę, w którą zamieszane zostały siły od dawna zagrażające (nie tylko) naszej ukochanej Ziemi. Jakkolwiek należy pochwalić Joe Kelly'ego i Jemesa Feldera za odważne ukazanie Deadpoola w tak mocno epickiej historii, ja sam, jako nowy czytelnik z początku mocno gubiłem się w zawiłościach scenariusza. Na szczęście po kilkunastu stronach wskoczyłem na właściwe tory. Niestety, oczekiwaną przyjemność z lektury psuły mi skutecznie sprawy, o których wspominałem wcześniej. Zabrakło dynamiki, polotu scenariusza, a także wyrazistości głównych postaci. Czyli tego, co we wspomnianym powyżej filmie było dopracowane na błysk.\nSporo mówi się o specyficznym klimacie komiksów superbohaterskich z lat 90-tych ubiegłego wieku. Podobno jest strasznie górnolotny, nadęty, a całość dziwnie narysowana. I rzeczywiście, chyba coś jest tu na rzeczy. A może ja się jednak nie znam? W końcu tylko te Flashe, Aquamany i Harleye Quinny z DC czytam. Co ja tu do klasycznego Deadpoola?... Osądźcie więc sami.\nChoć w istocie, rysunki są prawdziwą kwintesencją tego, co obowiązywało w historyjkach obrazkowych trzy dekady wstecz. Napompowane mięśnie, powykręcane ciała, karykaturalne miny. Dużo szczegółów, przesycenie kolorów. Nienaturalnie seksowne kobiety, zbyt monstrualni faceci. Tak jest i tutaj, ale akurat ten aspekt mi nie przeszkadza. To wyznacznik epoki i jako taki ma swój niepowtarzalny urok. Jest na co popatrzeć, jest czym cieszyć oko. Steve Harris, Walter McDaniel i Pete Woods bynajmniej nie dali plamy.\nDeadpool Classic zawiódł mnie, ale mimo wszystko nie mogę skazać tego albumu na całkowite potępienie. Po prostu nie trafiło do mnie to mozolne, przesycone treścią ukazywanie historii. Nie polecam go także innym nowicjuszom w świecie pyskatego najemnika.\nMyślę też, że jako dzieło pochodzące z dawniejszych lat, album znajdzie uznanie jedynie w oczach oddanych, długoletnich fanów Marvela. Reszta może się od niego odbić, nie doceniając w pełni dziedzictwa i pewnej dozy dziwactwa, które ze sobą niesie.\nKlasyczne oraz najnowsze przygody Deadpoola poznacie w komiksach wydawnictwa Egmont.\nRECENZJA: Star Wars Rebels - sezon 4\nDawno, dawno temu w odległej galaktyce... był sobie serial The Clone Wars. Jego realizacyjny ciężar wziął na swoje barki niejaki Dave Filoni. Niestety, Dave był cały czas pilnowany przez pomysłodawcę uniwersum Gwiezdnych wojen - George'a Lucasa, przez co większość pomysłów zawartych w serialu była wypadkową ich wspólnych zamierzeń. Kontynuację serialu przerwało wykupienie marki Star Wars przez koncern Disney'a, który nie był zainteresowany tworzeniem finału serii. Miał jednak chrapkę na talent Filoniego do opowiadania animowanych historii. I to jemu w pierwszej kolejności powierzył przygotowanie serialu, który miał bazować na wydarzeniach rozgrywających się kilka lat przed IV Epizodem - Nową nadzieją.\nPiszę o tym, ponieważ jest to pierwsza rzecz jaka przychodzi mi na myśl po obejrzeniu finałowego sezonu serialu Rebelianci (Star Wars Rebels). The Clone Wars, jakkolwiek nie było złe, stanowiło niepotrzebną kopię serialu Clone Wars z 2003 roku, który fenomenalnie wyreżyserował Genndy Tartakovsky. W Rebeliantach rzecz od początku miała się inaczej. To był w pełni autorski projekt (o ile faktycznie można tak mówić w przypadku produktu wielkiej wytwórni), co doskonale widać po emisji czterech sezonów tego serialu. Filoni mądrze wykorzystał wiedzę jaką dała mu współpraca z Lucasem i z niemal identycznym zespołem twórców stworzył serial będący rozwinięciem najbardziej znanego filmowego uniwersum. A co w tym wszystkim najważniejsze, stworzył go bardzo dobrze.\nO ile pierwszy sezon wprowadzał nas w strukturę i klimat serialu, drugi i trzeci były już zdecydowanym pójściem na całość. To tu zaprezentowano najodważniejsze pomysły, które wykorzystywały zarówno stary jak i nowy kanon. Opowiedziano spójną historię o niewielkiej rebelianckiej komórce, a w szczególności o losach niegdysiejszego Jedi - Kanana Jarrusa oraz jego ucznia Ezry Bridgera. Tony przygód, niebezpieczeństw i emocji wypełniło trzy sezony serialu kilkudziesięcioma odcinkami, zapewniającymi wciągającą rozrywkę dla szerokiej widowni. Jak to jednak bywa, wszystko dobre co się dobrze kończy i czas finału przyszedł także dla Rebeliantów.\nDobrze, że stało się to teraz. Większość popularnych seriali jest ciągnięta przez 7-8 lat albo nawet i dłużej, ale (jak wykazują badania rynku) przeciętny widz stopniowo traci zainteresowanie już po piątym roku oglądania danego tytułu. Idealnie złożyło się więc dla tej serii, że dotarła do finiszu w czwartym roku emisji. Dzięki temu otrzymaliśmy dość zwartą, przejrzystą opowieść, w której nie starano się przedłużać poszczególnych wątków tylko dlatego, że pan prezes wytwórni nadal chce liczyć zielone. Przy takim układzie sił Filoni mógł przedstawić konkretnie i na temat to, co rozpisał sobie już na etapie planowania tej historii.\nJak już wspomniałem, twórca Rebeliantów skupił się w finałowym sezonie przede wszystkim na dokończeniu historii obu Jedi. Mimo sporej ilości postaci pierwszoplanowych, potrafił wyeksponować w należyty sposób wszystkie istotne wątki, nie gubiąc po drodze kwintesencji serialu. Historia Kanana i Ezry dobiegła więc końca, choć w przypadku jednego z nich nie powiedziano jeszcze ostatniego słowa.\nUdało się również poszerzyć tematykę mistycyzmu Mocy. Już w trzecim sezonie mieliśmy do czynienia z tajemniczym Bendu, w tym do akcji wkroczyły zagadkowe wilki z Loth. Za sprawą fascynacji reżysera tymi dumnymi stworzeniami otrzymaliśmy całkiem niezły wątek, nad którym można debatować jeszcze nie raz przy okazji oglądania pozostałych produkcji z uniwersum.\nWarto zwrócić uwagę na to, jak umiejętnie wykorzystano elementy rozsiane w wielu odcinkach poprzednich sezonów. Wątek Ahsoki, obecność niestrudzonego Thrawna, Maul i Kenobi, drużyna klonów Rexa, przeszłość i dziedzictwo Sabine, związek Hery i Kanana, odkupienie Kallusa, sojusze rebeliantów z Hondo i Vizago, niespotykane zdolności purrgili, dążenie Imperatora do odnalezienia młodzików czułych na Moc - to wszystko (i więcej!) idealnie zagrało w tych kilkunastu finałowych odcinkach.\nDzięki temu udało się zamknąć serial w prawdziwie epickim stylu. Parę osób oddało życie za słuszną sprawę, parę ruszyło nową ścieżką przeznaczenia. Wszystko po to, abyśmy otrzymali należytą porcję wzruszeń, zabawy i nauki. Choć próbowałem, nie znalazłem tu żadnych luźnych czy niedokończonych wątków.\nFiloniemu udało się stworzyć serial będący zamkniętą całością, nie przerywając wydarzeń w pół zdania i licząc, że ktoś kiedyś zrobi to za niego. Warto też zauważyć, że w czwartym sezonie od piątego odcinka fabuła układała się w jedną, spójną całość. To dobrze wpłynęło na jakość historii, przedstawiającej finalne działania rebelianckiej komórki. W związku z tym wróciliśmy na Lothal, planetę niezwykle ważną w kontekście pochodzenia Ezry oraz większości wydarzeń z pierwszego sezonu.\nChoć umieszczenie akcji serialu na kilka lat przed Nową nadzieją było zadaniem karkołomnym, Filoniemu udało się nie tylko nie zepsuć większości najważniejszych kwestii, ale również pogłębić całe uniwersum w kontekście IV Epizodu, a nawet filmu Rogue One.\nJakkolwiek nie wszystko w tym serialu oceniam równie pozytywnie (zajrzyjcie do mojej recenzji trzeciego sezonu), ostatecznie ta animowana produkcja z uniwersum Star Wars zajęła dość ważne miejsce w moim fanowskim sercu. Nie tylko poszerzyła horyzonty uwielbiającego Gwiezdne wojny widza, ale przede wszystkim podarowała mi całą gamę lubianych postaci oraz ekscytujących wydarzeń. Dlatego też do wielu z nich jeszcze nie raz powrócę.\nJeśli wszystko potoczyło się tak dobrze, to zadanie powierzone twórcom serialu przez wytwórnię Disney'a zostało wykonane należycie. Bo o to przecież chodzi w rozrywce - o emocje, wrażenia i niezapomniane historie. I czegóż tu chcieć więcej?\nAutor: Skrzydła Gryfa o 09:50 2 komentarze:\nRECENZJA: Pieśń Otchłani (Oblivion Song), tom 1 (Robert Kirkman, Lorenzo De Felici)\nModa na post-apokaliptyczne historie trwa w najlepsze. Robert Kirkman, twórca jednej z najbardziej popularnych z nich, zabiera nas w podróż, która pod względem pomysłu przywodzi na myśl filmową Anihilację. Oczywiście, mam tu na myśli jedynie sam koncept, autor i pomysłodawca słynnych Żywych trupów nie jest bowiem scenarzystą, który bez żadnego zastanowienia kopiowałby cudzy pomysł.\nPieśń Otchłani opowiada o sytuacji, w której znaczna część Filadelfii została wessana do innego wymiaru. Na jej miejscu pojawiła się część nieznanego, niebezpiecznego świata, wraz z całą swoją fascynującą zawartością. Na skutek tego wydarzenia zginęło kilkadziesiąt tysięcy osób, a równie duża ilość mieszkańców została bezpowrotnie uwięziona w obcej rzeczywistości. Dziesięć lat po tych wydarzeniach, Nathan Cole - główny bohater tej opowieści, używa specjalnej technologii aby podróżować pomiędzy wymiarami i ratować uwięzionych w obcym świecie ludzi.\nPo wnikliwszym wejrzeniu w treść Pieśni Otchłani wydawać by się mogło, że jest to kolejna komiksowa opowieść w stylu Żywych trupów. Po części być może tak jest, Kirkman zdecydowanie odciska na serii piętno swego talentu, lecz na szczęście tylko częściowo upodabnia to dzieło do swego znanego poprzednika.\nWidać to najbardziej w scenach, które rozgrywają się w Otchłani, tam bowiem mamy do czynienia z grupą ludzi zmuszoną do egzystencji w bardzo skrajnych i niebezpiecznych warunkach. Natomiast drugą strona medalu pozostają ziemskie realia, gdzie ludzie nauczyli się żyć z brzemieniem dawnych wydarzeń, wiodąc na pozór normalne życie.\nTym co jak zawsze jest najlepsze u tego autora, są bohaterowie, na których buduje on swoją historię. I choć Nathan jest naszym przewodnikiem po obu rzeczywistościach, oprócz niego przy przedstawianiu treści pomagają pozostałe postacie. To właśnie przez nie poznajemy wydarzenia, które miały miejsce od chwili katastrofy aż do czasów obecnych. Wszystkiego dowiadujemy się poprzez dialogi, reakcje i wspomnienia, nie tracąc czasu na przydługą ekspozycję. Jeśli coś nie jest jasne w pierwszej chwili, z pewnością zrozumiemy to kilkanaście stron dalej.\nKirkman buduje swoją opowieść w skali mikro i makro. Sięga do osobistej motywacji Nathana, która pcha go do poszukiwania zaginionych ludzi, nie unikając też przedstawiania problemu Otchłani w skali globalnej. Każdy z tych elementów potrafi poprowadzić bez zbędnych zgrzytów, czyniąc swą opowieść niezwykle ciekawą. Jednakowo dużo czasu poświęca na ukazanie świata Otchłani, jak i naszego, realnego. To właśnie dzięki tym zabiegom już od pierwszych stron czujemy kompleksowość i wierność stworzonego w ten sposób uniwersum.\nOprócz czynnika ludzkiego, Pieśń Otchłani stoi też pomysłem oraz samą historią. Niebezpieczny świat, tajemnica jego pojawienia się w naszej rzeczywistości oraz wydarzenia, które rozgrywają się wokół głównej osi fabularnej, przyciągają czytelnika jak prawdziwy magnes. I choć autor zdradził w tym tomie więcej, niż początkowo się spodziewałem, furtka jaką sobie zostawił w finale, pozwala mieć nadzieję na wiele ciekawych zdarzeń w przyszłości.\nPieśń Otchłani łączy w sobie cechy post-apokaliptycznej historii, świetnie poprowadzonej science-fiction oraz dynamicznej przygody w nowym, niebezpiecznym świecie. Sceny, w których Nathan musi walczyć o życie w starciu ze stworami z Otchłani zadowolą chyba każdego fana typowo rozrywkowej fantastyki.\nOczywiście, świat przedstawiony nie byłby tak malowniczy gdyby nie talent ilustratora komiksu, Lorenzo De Felici. Pochodzący z Włoch rysownik potrafi stworzyć otoczenie, które jest nam dobrze znajome, a jednocześnie zaprezentować świat, który wywołuje uczucie niepewności tylko przez samo obcowanie z jego graficznym ujęciem.\nJego prace są przejrzyste, dynamika postaci została zachowana na odpowiednim poziomie i tylko w kadrach, gdzie mamy do czynienia ze stworami z Otchłani, trzeba nieraz wysilić oko aby dobrze rozpoznać wszystkie pożądane detale. Kolory w komiksie są dość naturalne, w większości dominuje tu jednak ciemniejsza tonacja barw. To wszystko po to, aby jak najbardziej naturalnie ukazać całą historię.\nNiezmiernie cieszy mnie fakt, że Robert Kirkman nie rozmienia się na drobne, nadal tworząc wciągające, pełne pomysłów i realizacji historie. Najważniejsze w Pieśni Otchłani jest to, że udaje jej się być dość nowatorską zarówno za sprawą scenariusza jak i rysunków.\nPozostaje mi teraz czekać z niecierpliwością na kontynuację tak dobrze rozpoczętej serii, mając nadzieję, że dalsze losy Nathana i reszty bohaterów będą równie wciągające jak ich początek.\nPieśń Otchłani ukazała się nakładem wydawnictwa Non Stop Comics.\nAutor: Skrzydła Gryfa o 18:11 Brak komentarzy:\nHełm Szturmowca ze świata Star Wars od Swarovskiego\nPiękno i fantastyka często idą ze sobą w parze, tym bardziej, jeśli za stworzenie czegoś unikalnego bierze się firma Swarovski. Na ich stronie właśnie pojawił się taki niecodzienny produkt:\nHełm Szturmowca zdobi ponad 19 tysięcy kryształków, wysadzanych unikalną, nowatorską techniką. Wykonano tylko 300 sztuk tego wspaniałego dzieła, przy czym praca nad każdym z nich zajęła specjalistom z firmy około 117 godzin. Każdy egzemplarz został zaopatrzony w podstawkę z czarnego granitu oraz seryjny numer. Niezapomniana pamiątka z filmu ma wymiary 17 x 14 x 12,5 cm.\nTymczasem to nie sam wygląd Hełmu Szturmowca najbardziej zapiera dech w piersi. Wyobraźcie sobie, że za jeden egzemplarz należy zapłacić aż 34.900 zł.\nNo to jak, komu zajączek przyniósł w te Święta pieniążki?... ;-)\nAutor: Skrzydła Gryfa o 18:30 Brak komentarzy:\nMoje przemyślenia po seansie Avengers: Infinity Wa...\nRECENZJA: Batman - Detective Comics, tom 2: Syndyk...\nRECENZJA: Monstressa, tom 2 - Krew (Marjorie Liu, ...\nCiche Miejsce (2018) - Co podobało mi się w tym fi...\nRECENZJA: Komiksy Star Wars Kolekcja, tomy 7 i 8 -...\nRECENZJA: Pieśń Otchłani (Oblivion Song), tom 1 (R...


Pijany kierowca z sądowym zakazem zatrzymany w Kudowie-Zdroju\nponiedziałek, 9.11.2020 13:34\t, komentarze: 4 , odsłony: 3497\nPolicjanci w Kudowie-Zdroju zatrzymali mężczyznę, który kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości. Przeprowadzone badanie na zawartość alkoholu wskazało, że kierujący samochodem miał w organizmie ponad promil alkoholu.\nPolicjanci w ubiegły piątek zatrzymali do kontroli samochód osobowy. Kierującym okazał się 25-letni mieszkaniec powiatu kłodzkiego. Po przebadaniu kierującego policjanci stwierdzili, że jest nietrzeźwy i ma 1,4 promila alkoholu w organizmie. Ponadto okazało się, że mężczyzna ma orzeczony zakaz kierowania pojazdami mechanicznymi. Przypomnijmy, że za niestosowanie się do wyroku lub orzeczenia sądu grozi kara pozbawienia wolności nawet do 5 lat.\nwtorek, 10.11.2020 14:41 autor:\nJakiego wyznania jest zatrzymany kierowca ?\nwtorek, 10.11.2020 14:40 autor:\nTak trzymaj ziomuś..długo nie polecisz cymbale\nponiedziałek, 09.11.2020 14:50 autor: Kadzio\nBISKUPI STANOWCZO DOMAGAJĄ SIE GAZOWANIA I PAŁOWANIA KOBIET.POLICJA SIĘ SPRZECIWIA\nponiedziałek, 09.11.2020 18:54 autor:


Aurelia „Zimna Wojna” – premiera piosenki - Muzyk.net\n8 lipca 2020 Redakcja | Muzyk FCM wideo, Wydarzenia 926\nW ostatni piątek odbyła się premiera nowej piosenki wokalistki występującej pod scenicznym imieniem Aurelia, zatytułowanej „Zimna Wojna”. Utwór ten jest pierwszą zapowiedzią albumu „Pseudorany”, który ma się ukazać jeszcze w tym roku.\nAurelia czyli Aleksandra Wiśniewska to pochodząca z Warszawy wokalistka, kompozytorka i autorka tekstów. Piosenka „Zimna Wojna” zapowiadająca płytę artystki powstała pod koniec 2019 roku. Utwór opowiada historię autorki jako artysty, który żyje w bardzo trudnym i niezrozumiałym świecie. Świecie, w którym stale jesteśmy poddawani próbom, oceniani w kategoriach, które w ogóle nie powinny nas dotyczyć, pozostawieni sami sobie, często bez odrobiny wsparcia i zrozumienia.\nSam tytuł „Zimna Wojna” nawiązuje do chłodnych oraz obojętnych relacji międzyludzkich, które Aurelia spotkała na swojej drodze. Mówi o tym tak:\nOdkąd tylko pamiętam, wielu ludzi chciało mnie zmienić. Mówili, że jestem za gruba, za chuda, mam za mocny głos, za ciężkie kompozycje. Próbowano zabrać moją tożsamość muzyczną, a także udowodnić, że nie ma tutaj dla mnie miejsca. Wielokrotnie podcinano mi skrzydła i zniechęcano do mojej największej pasji – muzyki.\nUtworem tym Aurelia chce pokazać wszystkim słuchaczom jaką bitwę toczy od 11 lat, a piosenkę dedykuje wszystkim, którzy zostali odrzuceni, stracili radość z tworzenia ważnych dla nich rzeczy i toczą wojnę z licznymi przeciwnościami losu.\nW warstwie muzycznej Aurelię (będącą autorką tekstu) wspierał Michał Włodarski, który odpowiada też za produkcję, miks i mastering.\nDo piosenki „Zimna Wojna” powstał klip – tzw. lyric video – za który odpowiadają Sebastian i Agata Wełdycz, dostępny w serwisie YouTube.\nAurelia ma na swoim koncie m.in. udział w charytatywnym projekcie, w ramach którego skomponowała anglojęzyczne piosenki na płytę, z której dochód ze sprzedaży trafił do schroniska dla bezdomnych zwierząt fundacji Dr. Lucy. Wokalistka wydała też single „Moje Zło”, „Usłysz mnie” i „Bieguny”. W listopadzie 2017 wyszedł współkompozytorski anglojęzyczny utwór „The Night”, powstały we współpracy z włoskimi producentami (Gil Sanders, Lex Martin), który zdobył #47 miejsce w TOP 50 Spotify Hiszpania. Piosenka osiągnęła bardzo dobre wyniki za granicą – w ciągu kilku tygodni przekroczyła milion odtworzeń na Spotify. Utwór był emitowany w kilku rozgłośniach radiowych we Włoszech i Hiszpanii. Dostał się także do Top kanałów dance’owych na Spotify, których liczba obserwujących przekracza milion.\nNext article Wisycom MCR54 – nowy odbiornik bezprzewodowy\nPrevious article Hohner Clavinet – 10 utworów pełnych funku


Tanie loty do Kolwezi: ceny już od 98 PLN, bez ukrytych opłat, zarezerwuj tanie loty do Kolwezi z Airinme\nSerwis internetowy Airinme pomoże w zarezerwowaniu najtańszych lotów do Kolwezi. Airinme porównuje ceny oferowane przez setki linii lotniczych i biur podróży na całym świecie. Wszystko, czego potrzeba, to wpisanie dat podróży, preferowanego lotniska, liczby pasażerów a potem wciśnięcie przycisku „Szukaj”. Spieszysz się? Zajrzyj do sekcji szybkich linków, by zorientować się, kiedy bilety do Kolwezi są najtańsze. Możesz też przesukiwać najlepsze oferty znalezione przez klientów naszej strony.\nWszystkie ceny biletów lotniczych do Kolwezi są podane bez ukrytych opłat. Airinme nigdy nie pobierze od ciebie opłaty manipulacyjnej za rezerwację. Po prostu przeszukaliśmy setki stron internetowych, by znaleźć najlepsze ceny i ułatwić Ci trochę planowanie podróży. Za naszą wydajnością nie kryje się żaden sekret – nasz robot przeszukuje setki stron z ofertami i zbiera je w jednym miejscu, by ułatwić Ci dokonanie wyboru za pomocą kilku kliknięć. Wszystkie informacje, które udostępniamy, można znaleźć także bezpośrednio na stronie przewoźnika lub na jego aplikacjach – dzięki nam po prostu oszczędzasz czas i pieniądze.\nAirinme poleca rezerwowanie lotów do Kolwezi z wyprzedzeniem, by oszczędności były nawet większe. Z reguły wystarczą dwa lub trzy miesiace, by uzyskać lepszą ofertę. Spróbuj uniknąć przelotów w poniedziałki i piątki, gdy ceny rosną w związku z większym popytem wśród klientów biznesowych. Z reguły środek tygodnia jest uważany za najlepszą porę na podróż.\nLotniska w Kolwezi\nCeny wszystkich biletów lotniczych do Kolwezi zależą od wielu czynników, takich jak: pora roku, lotnisko wylotu, linia lotnicza, konkurencyjność trasy i liczba dostępnych przewoźników.\nKolwezi znajduje się w Kongo\nKod lotniska IATA: KWZ\nWaluta: Frank kongijski (CDF) (Kurs: 1000 CDF = 1.77 PLN)\nAktualny czas: 16:03 (GMT+2)\nAirinme.com pomoże Ci znaleźć najtańsze loty do Kolwezi z dowolnego lotniska. Prawdziwie kompleksowe wyszukiwanie i porównywanie lotów, w tym tych lotów planowych, ofert tanich linii lotniczych oraz lotów czarterowych, oferowanych bezpośrednio przez setki przewoźników i biur podróży, bez dodatkowych opłat. Z tysięcy dostępnych tras, połączeń i przewoźników, wyświetlimy najtańsze i najwygodniejsze loty do Kolwezi.


BUILD UPON2 – A Tool to Deliver the Renovation Wave – PLGBC\nBUILD UPON2 – A Tool to Deliver the Renovation Wave https://plgbc.org.pl/wp-content/uploads/2021/06/1650-WGBC-BU2-Intermin-Report-VISUAL-1_Page_01-002-724x1024.jpg 724 1024 PLGBC PLGBC https://plgbc.org.pl/wp-content/uploads/2021/06/1650-WGBC-BU2-Intermin-Report-VISUAL-1_Page_01-002-724x1024.jpg 1 lipca 2021 1 lipca 2021\nZapraszamy do zapoznania się z nową publikacją: BUILD UPON2 – A Tool to Deliver the Renovation Wave. Raport został opracowany w ramach Projektu Build Upon2, Partnerem programu jest Polskie Stowarzyszenie Budownictwa Ekologicznego PLGBC, a wśród ośmiu europejskich miast partnerskich jest Miasto Rybnik (miasto pilotażowe), a także Gliwice, Ruda Śląska, Siemianowice Śląskie jako miasta obserwujące.\nZnajdujemy się w stanie zagrożenia klimatycznego. Musimy działać już teraz, aby do 2050 roku osiągnąć zerowy poziom emisji dwutlenku węgla – miasta mogą stać się tu liderami. Aby osiągnąć ten cel, muszą jednak uwolnić ogromny potencjał swoich budynków – w szczególności ich modernizacji.\nKomisja Europejska uznała modernizację budynków za jeden z głównych filarów Europejskiego Zielonego Ładu. W ramach Renovation wave Komisja Europejska zobowiązała się do co najmniej podwojenia wskaźnika modernizacji i zapewnienia, że do 2030 r. w całej Europie zostanie odnowionych 35 mln budynków.


PPHU Mig Grzegorz Adamczyk (Okna we Wrocławiu) - Companies.pl - katalog firm\nAktualizacja - data: 02.08.2014, godz: 07:45\nID strony w katalogu: 914\nokna drutex wrocław, tanie okna pcv, wymiana okien, okna, okna wrocław, sprzedaż okien, okna plastikowe, okna pcv, okna tanio, tanie okna\nZareklamuj stronę www.oknawrocek.com:\nNasza firma powstała 7 lat temu. Oferujemy kompleksową pomoc w zakresie zakupu drzwi i okien, montażu, jak i serwisu. Sprzedajemy drzwi: antywłamaniowe, wzmocnione i drzwi wewnętrzne producentów Gerda i Porta. Są to drzwi metalowe, panelowe, skrzydła płaskie, jak i tłoczone. Proponujemy okna drewniane i wykonane z PCV, marki Veka. Poza montażem, pomiarami i doradztwem, zapewniamy także różnego rodzaju naprawy serwisowe drzwi i okien.\n23.09.2014 godz.: 06:52 wyśw.: 1353 ID str.: 1442 Więcej\nGrafit - mieszalnia farb Olkusz\nPrzedstawiamy Państwu Zakład Produkcyjno-Handlowy GRAFIT z siedzibą w Olkuszu w województwie małopolskim. Proponujemy rozległy wybór materiałów budowlanych. Zakupią u nas Państwo: materiały izolacyjne, farby, drewno, narzędzia, systemy dociepleń budynków, stolarkę otworową, płytki ceramiczne, armaturę z PCV, produkty instalacji elektrycznej i inne. Mamy bardzo bogaty oraz przeróżny asortyment towarów, dlatego jesteśmy pewni, że każda osoba odwiedzająca nasz sklep odnajdzie coś odpowiedniego dla siebie. Pełna oferta mieści się na naszej stronie internetowej.\n12.05.2016 godz.: 12:45 wyśw.: 938 ID str.: 4044 Więcej\nDzięki nam dobierzecie Państwo efektywne systemy przesuwne, szczególnie przydatne przy produkcji mebli na wymiar. Udostępniamy Państwu niezawodne systemu do drzwi przesuwnych, które wytrzymują duże obciążenia eksploatacyjne i pasują do nowoczesnego stylu aranżacji. Poza tym sugerujemy szuflady kuchenne z żywotnością określoną na ponad dwadzieścia lat.\n30.11.2018 godz.: 09:10 wyśw.: 953 ID str.: 5880 Więcej\nW Poznaniu mieści się siedziba firmy Lavart, która od 1991 roku zajmuje się produkcją oraz sprzedażą okien, drzwi i innych elementów do wyposażenia domów. Można tutaj kupić wysokiej klasy stolarkę otworową a oprócz tego parapety, bramy, rolety, moskitiery, klamki, nawiewniki, szyby lub okucia. Są to jedynie najwyższej klasy, estetyczne i solidne wyroby dostępne w różnorodnej stylistyce oraz w przystępnych cenach. Firma gwarantuje również fachową obsługę i doradztwo i szybką realizację zamówienia. Żeby dowiedzieć się więcej na temat oferty albo skontaktować, wystarczy wejść na stronę internetową.\n10.01.2020 godz.: 11:01 wyśw.: 380 ID str.: 8270 Więcej\n198 gości przegląda obecnie katalog


AVIS wynajem samochodów w Belle Mare Coastal Road, Mauritius - Rental24H.com\nAVIS wypożyczalnia samochodów in Belle Mare Coastal Road, Mauritius\nStrona domowa Mauritius Belle Mare Coastal Road, Mauritius AVIS\nWypożyczalnie samochodów AVIS w pobliżu Belle Mare Coastal Road\nNa tej stronie pomożemy Ci wybrać odpowiedni samochód z AVIS w Belle Mare Coastal Road, Mauritius. Wpisz daty odebrania i zwrotu samochodu w formularzu wyszukiwania powyżej i kliknij "Szukaj" lub z poniższej listy wybierz interesujący Cię samochód.\nNa liście znajdują się samochody oferowane przez AVIS w Belle Mare Coastal Road, Mauritius. Samochody AVIS są zaznaczone pomarańczową ramką. Dodatkowo lista zawiera samochody z innych firm i z sąsiednich miejsc, które pomogą Ci wybrać najbardziej odpowiedni samochód według ceny i innych parametrów.\nAVIS wynajmy samochodów w Belle Mare Coastal Road I inne odpowiednie samochody\nAVIS wynajmy samochodów w Ssr International Airport [MRU] I inne odpowiednie samochody 27.93 km / 17.36 mi\nAVIS wynajmy samochodów w Belle Mare - Ambre, Hotel I inne odpowiednie samochody 0.64 km / 0.4 mi\nPoradnik wypożyczania samochodów w AVIS w Belle Mare Coastal Road\nMiejsca wynajmu samochodów w pobliżu Belle Mare Coastal Road\nStrefa lotnisk jest najbardziej popularną lokalizacją firmy AVIS w Belle Mare Coastal Road, Mauritius. Biuro wypożyczalni samochodów znajduje się zwykle przy porcie lotniczym, ale czasami może być konieczne samodzielne dotarcie do niego lub skorzystanie z bezpłatnego autobusu, który dowiezie Cię do wypożyczalni. Podczas wypożyczenia samochodu sprawdź dokładnie typ odbioru pojazdu.\n0.64 km / 0.4 m\n44.68 km / 27.77 m\nWybierz spośród lokalizacji wynajmu firmy AVIS w pobliżu Belle Mare Coastal Road, Mauritius\nSamochody dostępne do wynajęcia w Belle Mare Coastal Road, Mauritius\nJeśli szukasz samochodu w określonej klasie, przejdź do odpowiedniej strony z poniższej listy. Możesz zobaczyć tam ceny i opcje oferty w Belle Mare Coastal Road, Mauritius i sąsiednich miejscach. Na tych stronach możesz znaleźć bardziej szczegółowe informacje o grupie pojazdów.


Po sukcesie "Blue Monday" nawet polska Wideoteka chętnie pokazywała klip tej umiarkowanie wesołej formacji. Utwór jest jednym z trzech największych hitów zespołu, a powstał na potrzeby kompilacji "Substance" i nie znalazł się na żadnej katalogowej, studyjnej płycie grupy... podobnie jak wcześniej wspomniany największy przebój.\nPrzegląd wydarzeń z kraju i ze świata oraz propagandowa tuba władz PRL-u zarazem\nCo mi zrobisz, jak mnie złapiesz – polska komedia z 1978\n- To Pani ta pił...\n- Nie potrzebnie Pan się fatygował, mam drugą!\n- No i co? Będziemy tak milczeli? No dlaczego nic nie mówisz?\n- No właśnie się zastanawiam, bo jakoś tak się nie oczekiwanie skończyło.\n- No jak się maiło skończyć? Chodził za mną, chodził, tak! Cały czas. Jak można być tak nieśmiałym? A kobieta lubi być adorowana... ;-)\n34\t( 34)\nPolska komedia z 1972 roku w reżyserii Janusza Kondratiuka. Film czarno-biały.\n373\t( 373)\n244\t( 244)\nPolska mowa, trudna mowa\nCzyli co, ryby można normalnie łowić?\nDemotywatory.pl\tPiekielni.pl\tFaktopedia.pl\tMotokiller.pl


Leguny wykombinowali nową grę\nWystawa Bereniki Kołomyckiej i Pawła Niewiadomego, autorów komiksu Szczypiorniak, to możliwość podejrzenia pracy twórczej artystów. Na wystawie znajdują się oryginalne szkice i storyboardy wykonane w technice gwaszu oraz gotowe plansze znajdujące się w komiksie, dopełnione notatkami Pawła Niewiadomegoo - autora scenariusza. Całość pokazuje niezwykle ciekawy proces powstawania komiksu i niuanse pojawiające się w głowach twórców podczas pracy. Szczypiorniak powstał na potrzeby wydwnictwa 100 na 100 antologia komiksu na stulecie odzyskania niepodległości. Antologia zawiera wiele komiksów o tematyce historycznej, w tym przedstawiany u nas temat piłki ręcznej w obozie w Szczypiornie.\nO komiksie pisze więcej Paweł Niewiadomy w tekście do katalogu:\nJAK POWSTAŁ KOMIKS SZCZYPIORNIAK?\nPomysł stworzenia antologii komiksu historycznego narodził się w głowie Tomka Biernackiego – historyka i edukatora, a także wielkiego wielbiciela i znawcy komiksów. Przypadająca w 2018 roku setna rocznica odzyskania przez Polskę niepodległości wydawała się doskonałą okazją, aby stworzyć taką właśnie publikację. Do jej współtworzenia udało się zaprosić wiele sław polskiego komiksu, twórców o ogromnym dorobku, takich jak: Bogusław Polch, Maciej Parowski czy Marek Szyszko. Jednak wśród nich znalazło się i miejsce dla komiksowych debiutantów, takich jak ja...\nPomysł na antologię „100 na 100” był prosty, a jednocześnie dający wielkie możliwości. Chcieliśmy opowiedzieć o odzyskaniu niepodległości poprzez dziesięć (początkowo, z czasem ta liczba rosła) krótkich komiksów. Miały one ukazywać mniej znane szerokiemu spektrum odbiorców epizody z lat 1914-1921, kiedy z wielkiej wojny wyłaniała się niepodległa Polska, a następnie kształtował się jej ustrój i granice. Zależało nam, aby nie powielać powszechnie znanych i odtwarzanych motywów, ale oddać nastrój i ducha tych przełomowych dla naszego kraju lat. Zaproszeni do współpracy scenarzyści zgłaszali własne propozycje tematów. Mnie, jako historykowi i jednocześnie kibicowi, zrodził się w głowie pomysł opowiedzenia o narodzinach polskiej piłki ręcznej.\nAle jak to właściwie było?\nBo przecież wszyscy wiemy, że piłka ręczna to inaczej szczypiorniak. Ale pewnie nie każdy słyszał o tym, że nazwa ta pochodzi od obozu w Szczypiornie, gdzie przebywali Legioniści Piłsudskiego. Zaraz urodziły się kolejne pytania: co wiemy o tym obozie? ilu było tam Legionistów? A dalej: jak doszło do tego, że internowani przez Niemców polscy żołnierze zaczęli grać w piłkę ręczną? kto ich tego nauczył? jak wyglądały te mecze i czy miały cokolwiek wspólnego ze sportem, który dziś nazywamy piłką ręczną lub szczypiorniakiem?\nPierwszym etapem pracy nad scenariuszem musiało być znalezienie odpowiedzi na wszystkie te pytania. Tu z pomocą przyszli sami Legioniści, z których wielu spisało swoje wspomnienia z pobytu w obozie. Wśród nich byli między innymi: Wincenty Solek, Ludwik Dudziński czy znany poeta Władysław Broniewski. To właśnie te relacje stały się podstawowym źródłem wiedzy, o tym co latem i jesienią 1917 roku działo się w Szczypiornie. Wiele z postaci występujących w komiksie to właśnie ci Legioniści, których wspomnienia udało nam się odnaleźć. Niejednokrotnie wypowiedzi w komiksie to autentyczne fragmenty ich własnych relacji.\nNajtrudniejszym z pytań okazało się to o sam początek gry w „szmaciankę” – bo tak Legioniści nazywali uprawiany przez siebie sport. Wśród relacji pojawiały się teorie mówiące, że polscy żołnierze nauczyli się tej gry od niemieckich strażników, inne wskazywały konkretnych Legionistów, którzy mieli znać piłkę ręczną wcześniej i nauczyć jej swoich kolegów. Wśród nich najczęściej pojawiało się nazwisko Stanisława Skotnickiego, pseudonim „Grzmot”. Był to jeden z oficerów, którzy celowo ukrywali swój stopień wojskowy, aby wraz z szeregowcami trafić do obozu w Szczypiornie. Wyżsi szarżą żołnierze byli bowiem internowani w innym obozie, w Beniaminowie. Skotnicki, jako żołnierz cieszący się wielkim szacunkiem wśród Legionistów, postawił sobie za cel podtrzymanie ducha walki i dyscypliny wśród swoich podwładnych. Jednym ze sposobów zrealizowania tego planu okazała się właśnie gra „szmacianką”.\nTeoria mówiąca, że to właśnie Grzmot-Skotnicki był inicjatorem gry w piłkę ręczną w obozie, jako najczęściej przytaczana i najbardziej prawdopodobna, stała się osią fabularną mojego scenariusza. Sam tekst powstawał w grudniu 2017 i styczniu 2018 roku. Przedstawiona w komiksie historia zaczyna się od tzw. kryzysu przysięgowego na początku lipca 1917 roku a kończy w momencie opuszczenia przez Skotnickiego obozu w połowie sierpnia. W tym czasie Legioniści zdążyli poznać i pokochać tę prostą grę, która będzie towarzyszyć im także po odejściu „Grzmota” z obozu.\nKiedy jednak odpowiedź na pytanie: o czym ma być ten komiks? zdawała się być gotowa, wyrósł przede mną kolejny, nie mniejszy problem. Oto bowiem na horyzoncie działań pojawiło się pytanie: jak to napisać? Ano właśnie: jak się pisze komiks? A może najpierw się go rysuje, a potem dopiero uzupełnia te sceny tekstami bohaterów? Gdybym sam był bohaterem komiksu, w tym momencie nad moją głową pojawiłby się dymek z wielkim znakiem zapytania, a moja mina, nakreślona przez rysownika, musiałaby przedstawiać dylemat i kompletny brak pomysłu. Pospiesznie zajrzałem do, dosłownie kilku, posiadanych przeze mnie komiksów. Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy, to purytańska wręcz oszczędność w tekście. „No tak – pomyślałem – przecież te wypowiedzi muszę być możliwie zwięzłe, a jednocześnie na tyle konkretne, aby ciągle popychać akcję do przodu”. A przecież ja jeszcze nigdy nie pisałem komiksu... W dodatku jestem raczej typem pisarskiego gaduły. Pisane przeze mnie wcześniej sztuki teatralne czy opowiadania, to co innego. Tam papier jest właściwie z gumy. Można pozwolić sobie na monologi, dygresje i długie wymiany zdań. Tymczasem w komiksie często w jednym kadrze pada zaledwie jakieś pojedyncze słowo, a historię opowiada się bardziej obrazem. W dodatku nasz komiks miał zmieścić się na 12 planszach! Postanowiłem jednak zacisnąć literackiego pasa i tworzyć możliwie zwięzłe wypowiedzi...\nPierwszym etapem tworzenia scenariusza było podzielenie go na plansze. Po konsultacjach z kilkoma mądrzejszymi ode mnie komiksomaniakami wiedziałem, że najlepiej byłoby, gdyby każda scena zamykała się na stronie lub dwóch i miała swoją „mała puentę”. Wskazane jest, aby scena lub strona stanowiła małą zamkniętą całość. Zacząłem więc wypisywać sceny, które chciałem umieścić w komiksie. Pierwsza próba wykazała, że potrzebuję przynajmniej 18 stron. Nie było na to szans. Od tego czasu praca była jednym wielkim skracaniem, najpierw liczby plansz, potem długości poszczególnych scen.\nKiedy już „upchnąłem” na siłę (często buntując się przeciw własnym decyzjom) moją opowieść w 12 planszach, zacząłem pisać poszczególne sceny. i tu znowu miałem wrażenie, że więcej czasu zajmuje kasowanie, aniżeli samo pisanie. Kiedy dialogi i didaskalia konkretnej sceny były gotowe na ekranie komputera, liczyłem kadry. 12,13,14 – no nie! Nie ma szans! Nie powinno być ich więcej niż 10! To mają być prawdziwe rysunki, a nie jakieś znaczki pocztowe! i tak, chcąc nie chcąc, podkreślałem te słowa, zdania czy całe wypowiedzi, których nie mogłem lub bardzo nie chciałem się pozbyć. Następnie czytałem całość omijając te miejsca, których nie oznaczyłem. Jeśli miało to ręce i nogi, a najlepiej także sensowną puentę, usuwałem niepotrzebne teksty. i tak scenariusz, po początkowym rozkwicie, nagle malał stopniowo do swojej ostatecznej postaci.\nKiedy praca nad scenariuszem dobiegała końca, dowiedziałem się, że ten komiks zgodziła się narysować Berenika Kołomycka – utalentowana ilustratorka, autorka komiksów, rysowniczka, i – jak wkrótce miało się okazać – wspaniała koleżanka. Aby jednak mogła przystąpić do pracy i oddać swoimi rysunkami ducha obozu w Szczypiornie, potrzebne były odpowiednie wzory do ilustracji.\nUdało nam się odnaleźć w różnych źródłach, głównie książkach i na stronach internetowych, kilkadziesiąt zdjęć przedstawiających obóz w Szczypiornie. Te, ponad stuletnie fotografie, okazały się bezcennym źródłem wiedzy i inspiracją. Zdjęcia ze Szczypiorna przedstawiają ogólny wygląd obozu, wnętrza baraków, a także samych Legionistów w takich sytuacjach jak wspólny posiłek czy gimnastyka. Fotografie doskonale uzupełniły wyłaniający się ze wspomnień Legionistów obraz obozu jako miejsca kompletnie bezbarwnego, ponurego i przygnębiającego. Niestety, na co zwróciło uwagę już kilka osób badających dzieje piłki ręcznej w Polsce, nie zachowało się żadne zdjęcie przedstawiające samą piłkę, którą grali żołnierze. Nie wiemy zatem, jak dokładnie wyglądała słynna „szmacianka”. Ta przedstawiona przez nas w komiksie jest próbą odtworzenia jej na podstawie opisów ze wspomnień Legionistów.\nZgodnie z ustaleniami twórców antologii, nasz komiks liczyć miał 12 plansz, czyli stron. Każdą z nich Berenika namalowała w technice mieszanej (gwasz i kredka akwarelowa) jako osobny obraz. Każda z plansz zawiera od 5 do 12 kadrów. Podczas pracy nad ostatecznym kształtem komiksu nieraz znów okazywało się, że pisane przeze mnie sceny oraz wypowiedzi postaci są zdecydowanie za długie. Tak to bywa, gdy pisarska fantazja zderzy się z całkowitym brakiem doświadczenia komiksowego. Jednak dzięki doświadczeniu i „komiksowej mądrości” Bereniki, a także jej zdolności do kompromisów, udało nam się zmieścić na zamierzonych 12 planszach. Wyjątkowa technika, jaką posługuje się Berenika i jej charakterystyczna kreska pozwoliły oddać nastrój obozu, jak również dynamikę ruchów Legionistów, którzy w tym pozornie pozbawionym życia i pozytywnych emocji miejscu nagle zaczynają uganiać się za szmacianą piłką...\nZapraszam Państwa do zapoznania się z wystawą przygotowaną przez Ośrodek Kultury Plastycznej Wieża Ciśnień im. Bogdana Jareckiego w Kaliszu oraz do lektury antologii „100 na 100” – komiksowego hołdu z okazji setnej rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości. Oprócz naszego „Szczypiorniaka” znajdą tam Państwo wiele innych wciągających opowieści o tym, jak sto lat temu odradzała się wolna Polska.


Z jakiego powodu należałoby napisać Chirurgia ogólna Warszawa | Łatwe życie\nZ jakiego powodu należałoby napisać Chirurgia ogólna Warszawa\nPod warunkiem że masz problemy ze zdrowiem, ba postulujesz porady chirurga ogólnego w Warszawie, który pozna niedogodność i stworzy słuszne zabiegi operacyjne, skorzystaj z naszej wyszukiwarki leczniczej.\nNapiszże „chirurgia ogólna Warszawa” i sprawdź, który medyk, albo jaki ambulatorium ciekawi Cię w najwyższym stopniu dodatkowo realizuje Twoje przewidywania. Najpopularniejszą w dzisiejszych czasach frazą w naszej wyszukiwarce jest chirurgia ogólna Warszawa. Warszawa z paru powodów bywa selekcjonowana, jak miasto, w jakim chorzy zwykle poszukują porad lekarskich. Utarło się, że w Warszawie istnieją najlepsze szpitale również najważniejsi profesjonaliści. Znacząco jest w powyższym racji. O ile w takim przypadku cierpisz na problemy uzdrawiające, zaś nie jesteś przekonany, do którego specjalisty powinieneś się odnieść: bądź do ortopedy, czy do kardiologa, a dociekasz, że przeszkoda zdoła wyczerpać się leczeniem chirurgicznym, napiszże w polskiej wyszukiwarce „chirurgia ogólna Warszawa”, zaś z kolei zostaniesz wysłany na właściwą witrynę tematyczną.\nSpośród dostępnych na naszej stronie lekarzy, zdołasz nawiązać znajomość ze specjalizacją lekarza, zaś w następnej kolejności wyłowić takiego, jaki będzie dla Ciebie w największym stopniu właściwy. Bez stresu, latania po doktorach plus wyczekiwania w każdorazowych kolejach, możesz wykonać rozmowę na temat doktorów leczących niedyspozycji pokrewne do Twoich, a po pewnym czasie posłużyć się z zabiegów, które oferują pojedyncze warszawskie medyki.\nChirurgia ogólna Warszawa jest to najpopularniejsza, jak już nadmieniliśmy fraza wpisywana na naszej stronie, co wywołuje, że raz po raz głośniej mówimy o dbaniu o zdrowie fizyczne, jakie dopuszcza uciec dolegliwości leczniczych, które biorą się w większości wypadków z siedzącego zwyczaju egzystowania i szkodliwej diety, tedy powinno się dodatkowo wejść w komitywę z materiałami pro uzdrawiającymi, jakie publikujemy systematycznie na polskiej stronie.\nPrevious Post Najlepsze leczenie dla każdego z nas – Chirurgia ogólna Warszawa\nNext Post Nieco informacji o stolarstwie


SINUS RINSE Zestaw uzupełniający dla dorosłych - 120 sasz. | Drogeria Melissa\nSINUS RINSE ZESTAW UZUPEŁNIAJĄCY\nSINUS RINSE zestaw uzupełniający to 120 saszetek do rozpuszczania w wodzie i stosowania z butelką Sinus Rinse w celu płukania zatok u dorosłych. Zalecany do stosowania w przypadku zapalenia zatok o różnej etiologii (infekcje, grypa, przeziębienie, alergie, polipy, czynniki chemiczne), nieżytu nosa (infekcje, alergie i inne), po zabiegach operacyjnych na nosie i zatokach (leczenie stanów zapalnych), w celu odbudowy śluzówki po długotrwałym stosowaniu leków do nosa, przed podaniem leków do nosa oraz przed planowanymi zabiegami chirurgicznymi na nosie i/lub zatokach. Można go również stosować profilaktycznie dla utrzymywania higieny śluzówki nosa i zatok.\nZapalenie zatok zazwyczaj przejawia się uczuciem zatkanego nosa, męczącymi bólami głowa i wydzieliną spływającą po tylnej ścianie gardła. Jeśli zatoki przynosowe nie zostaną udrożnione choroba ta niestety będzie uporczywie wracać. Warto w takim przypadku sięgnąć po saszetki Sinus Rinse. Działają mechaniczne, leczniczo oraz nawilżająco. Dzięki dużej ilości roztworu (240 ml) zawartość nosa i zatok zostaje dokładnie usunięta na zewnątrz, a błony śluzowe zostają odpowiednio nawilżone. Chlorek sodu i dwuwęglan sodu obecne w roztworze wykazują działanie aseptyczne, przeciwobrzękowe i przeciwzapalne. Płucząc nos i zatoki za pomocą Sinus Rinse pozbywamy się produkowanej przez zatoki wydzieliny zalegającej, krwi i innych pozostałości po zabiegach operacyjnych, kataru i śluzu. Eliminujemy stany zapalne i zanieczyszczenia pochodzące ze środowiska (pyłków, kurzu, itp). Roztwór ma odpowiedni dla organizmu pH, nie piecze ani nie podrażnia.\nSaszetki Sinus Rinse mogą być stosowane przez kobiety w ciąży.\nWodę należy wlać do butelki z zestawu podstawowego Sinus Rinse, następnie wsypać proszek, zakręcić i zamieszać.\nPochylić się nad wanną czy umywalką, przytknąć otworek butli do jednej z dziurek nosa i otworzyć usta. Oddychać spokojnie i miarowo przez usta. Przycisnąć butelkę - woda wlewa się do nosa, przepływa przez zatoki i wylatuje drugą dziurką. W połowie butelki zamienić dziurki i powtórzyć czynność.


Internet Wysoka: radiowy, światłowód • tv | RFC Internet i Telewizja\nInternet radiowy to gwarancja ciągłej transmisji danych. Jego atutem jest brak konieczności poprowadzenia łączy do punktu odbioru – usługa doskonale sprawdza się zatem w okolicach, gdzie nie docierają kable. Do połączenia się z internetem wystarczy jedynie odbiornik i nadajnik, a limit gigabajtów jest nieograniczony. Szybkość internetu w Wysoka to nawet 30 Mbps.\nW Wysoka obecnie nie oferujemy usług telewizyjnych. By dowiedzieć się, kiedy pakiet telewizyjny będzie dostępny w okolicach Twojego miasta, skontaktuj się z jednym z naszych doradców, który postara się odpowiedzieć na wszystkie zastanawiające pytania.\nWysoka – Inne Usługi od RFC\nW RFC zapewniamy usługi dla małych i dużych firm. Zapewniamy biznesom dopasowany zestaw usług, dostosowany do zapotrzebowania przedsiębiorstwa. RFC Business to błyskawiczne przesyłanie danych, indywidualna obsługa i priorytet w reperowaniu awarii. Usługa dla biznesu polecana jest zwłaszcza firmom stosującym najnowsze technologie. By skorzystać z propozycji, zadzwoń do nas, a pomożemy dobrać ofertę, która sprawdzi się w Twojej firmie!


Lokalizacja firmy: Articola Monika Zakrzewska - Internetowy Katalog Firm\nJesteś tutaj: Strona główna » Agencja Reklamowa » Articola Monika Zakrzewska » lokalizacja firmy\nLokalizacja firmy Articola Monika Zakrzewska\n31-422 Kraków, Powstańców, 36, woj. małopolskie\nadres: 32-020 Wieliczka, św. Sebastiana 12\nSynergia to dynamiczna oraz innowacyjna firma zajmująca się wynajmem samochodów marki Peugot. W swojej ofercie posiada modele z rocznika 2012: 207 oraz 308. Samochody są wyposażone w ABS, klimatyzację i 4 poduszki powietrzne. Pojazdy można wynająć na dowolny okres czasu, m.in. na dobę, tydzień, miesiąc, rok lub nawet więcej. Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą oraz do owocnej współpracy.6832078872\nINTERSEM - strony internetowe Łódź strony www\nadres: 95-100 Zgierz, Sienkiewicza 10/2\nINTERSEM to nowoczesna agencja interaktywna, w której stawiamy na rozwój Twojego biznesu w internecie. Dzięki profesjonalnej stronie internetowej zaprojektowanej zgodnie z najnowszymi trendami wzrasta jakość Twojego biznesu w oczach internautów, a Ty otrzymujesz narzędzie do generowania leadów. Poprzez zastosowanie rozmaitych narzędzi marketingu internetowego wspieramy firmy w budowaniu profesjonalnego wizerunku, co prowadzić ma do wzrostu sprzedaży i popularności w. ...\nPozycjonowanie stron lokalnie Łódź\nadres: 90-254 Łódź, Piramowicza, 190\nPozycjonowanie lokalne to marketing dla firm, które działalność ograniczają do określonego miejsca bądź miejsc. Marketing internetowy to najszybsza i stosunkowo łatwa droga do tego aby jak najmniejszym kosztem zyskać nowych klientów. Daj się znaleźć w sieci. W dzisiejszych czasach firma bez strony internetowej nie istnieje. Jeśli masz firmę w Łodzi i chcesz więcej napisz do nas. Zajmujemy się kompleksowymi usługami reklamowymi oraz pomagamy firmom w biznesie. -. ...\nMarketing dla firm. Pozyskamy nowego klienta oraz zwiększymy sprzedaż. Reklama w Internecie. Indywidualna oferta dostosowana do Twojego budżetu i potrzeb. Reklama Warszawa, Prowadzenie konta Firmowego Na Facebook, Reklama Google Ads, Reklama na portalach ogłoszeniowych, Strony i sklepy internetowe Warszawa, Ulotki, Logotypy, Banery. Zapewniamy kompleksową obsługę telefonicznie oraz online bez wychodzenia z domu.\nadres: 30-443 Kraków, Józefa Marcika 4\nDostarczamy Państwu gadżety, które pozwalają udoskonalić strategię identyfikacji wizualnej dowolnego przedsiębiorstwa. Oferujemy drobiazgi firmowe, produkty o charakterze ekologicznym, zestawy odzieży codziennej, biznesowej, roboczej, tekstylia domowe, torby. Udostępniamy tysiące gadżetów i nagradzany dział projektowania graficznego. Korzystacie Państwo z firmy, która działa na rynku od ponad siedemnastu lat. Oferowane produkty: - odzież reklamowa - gadżety reklamowe -. ...


Nasze materiały pobrano już 204743723 razy\nPismo Święte inaczej też zwane jest Biblią. Przez Katechizm Kościoła Katolickiego definiowane jest jako zbiór ksiąg autorstwa ludzi natchnionych przez Boga, w których zawarto historię ludzkości i najważniejsze prawdy religijne.\nPismo Święte składa się z dwóch Ksiąg: Starego oraz Nowego Testamentu. Pierwotnie Biblia zapisana została w trzech językach: greckim, hebrajskim oraz armeńskim. Stary Testament w kanonie katolickim składa się z czterdziestu sześciu ksiąg. Prawdopodobnie powstawały one między XII a II wiekiem przed naszą erą. Tradycja chrześcijańska dokonała podziału ksiąg Starego Testamentu, zatem wyróżniamy księgi: historyczne, profetyczne oraz dydaktyczne. Teksty tam zapisane zostały stworzone jako historia ludu izraelskiego, jego rodowodu i historii.\nStary Testament ma jeszcze tradycję ustną, a jego teksty zostały prawdopodobnie zapisane w czasie niewoli babilońskiej. Za autorów opowieści biblijnych uważani są prorocy i ludzie nazywani pisarzami natchnionymi. Można powiedzieć, iż treścią Starego Testamentu jest historyczny i religijny opis oczekiwania na Mesjasza. Oto wszystkie księgi Starego Testamentu: Księga Rodzaju, Wyjścia, Kapłańska, Liczb, Powtórzonego Prawa, Jozuego, Sędziów, Rut, dwie Księgi Samuela, dwie Księgi Królewskie, dwie Księgi Kronik, Księga Ezdrasza, Nehemiasza, Tobiasza, Judyty, Estery, dwie Księgi Machabejskie, Księga Hioba, Psalmów, Przysłów, Koheleta (Eklezjastesa), Pieśń nad pieśniami, Księga Mądrości, Mądrość Syracha (Eklezjastyk), Księga Izajasza, Jeremiasza, Lamentacje, Księga Barucha, Ezechiela, Daniela, Ozeasza, Joela, Amosa, Abdiasza, Jonasza, Micheasza, Nahuma, Habakuka, Sofoniasza, Aggeusza, Zachariasza, Malachiasza.\nNatomiast Nowy Testament stanowi drugą część Pisma Świętego. Składa się z dwudziestu siedmiu ksiąg, które powstały w latach 51-96 przed naszą erą. Autorami tekstów zawartych w Nowym Testamencie są apostołowie, uczniowie Chrystusa, którzy byli bezpośrednimi świadkami Jego życia i dzieła. Dlatego też możemy w Nowym Testamencie czytać Ewangelie według świętych Mateusza, Marka, Łukasza, Jana. Znajdujemy tu też 14 listów św. Pawła Apostoła, siedem listów powszechnych, Dzieje Apostolskie oraz Objawienie (Apokalipsa) wg św. Jana.\nTematem Nowego Testamentu jest przyjście na świat Jezusa Chrystusa, Jego życie, czyny, działanie, świętość oraz akt zbawienie. Apostołowie opisali Jego losy i przekazywali chrześcijanom Jego naukę.\nPodobne wypracowania do Pismo Święte - co to jest Pismo Święte? Historia, autorzy, podział. Powstanie Biblii\nLeopold Staff „Curriculum vitae” - etapy dojrzewania w wierszu Staffa. Opracowanie Description of a painting - Opis obrazu Adam Mickiewicz „Pan Tadeusz” - pierwsze spotkanie z Tadeuszem. Kartka z pamiętnika Zosi „Antygona” - tragizm postaci. Najtragiczniejsza postać „Antygony” to... - wypracowanie Motyw samotności w literaturze - opracowanie Wanda Chotomska - biografia, życiorys\nJan Brzechwa - biografia, życiorys Stosunki polsko-niemieckie - układ o normalizacji stosunków między RFN a PRL (1970 r.) Patrycjusze i plebejusze w Rzymie Monarchia Kapetyngów we Francji - władza i organizacja Demokracja - Demokracja uczestnicząca - definicja, opis, przykłady Eustachy Rylski - biografia, życiorys\npielgrzymki Jana Pawła II do Polski daty sobór broń masowego rażenia health Święte Przymierze kongres wiedeński Garden Party Mongołowie Republika Zjednoczonych Prowincji Arystoteles Korea Południowa Honecker układ PRL RFN


Konferencja naukowa w dobie pandemii – cechy charakterystyczne - Whatevent - Agencja Eventowa\nWhatevent2021-07-02T02:38:12+02:0030 czerwca 2021|Agencja Eventowa, Konferencje|\nSą takie dziedziny nauki, które immanentnie wiążą się z badaniami empirycznymi. Ich istotą jest to, że badają otaczającą nas rzeczywistość za pomocą zmysłów, które następnie prowadzą do przeprowadzenia eksperymentu. Powtórzony kilkakrotnie, jeśli da za każdym razem taki sam wynik, może być uznany za prawdę. Jak sobie jednak radzić, gdy warunki nie pozwalają na taką metodologię? Można organizować konferencje online, aby rozmawiać z innymi badaczami i dzielić się spostrzeżeniami, jeśli zorganizowanie jej w formie stacjonarnej nie jest możliwe.\nJakie są cele organizowania konferencji naukowej?\n– zaprezentowanie wyników swoich badań,\n– budowanie nauki, zarówno na szczeblu krajowym, jak i międzynarodowym,\n– integracja z innymi ośrodkami badawczymi,\n– poznawanie innych spostrzeżeń naukowych niż własne,\nCzym konferencja online może się odróżniać od tej w normalnym trybie:\n– sposobem prezentowanych badań naukowych – ten jest ograniczony, bowiem nie podobna zaprezentować fizykalnych wyników swoich badań – pozostaje jedynie przekaz ustny przez mikrofon i kamerę lub ewentualnie prezentację multimedialną,\n– integracją po spotkaniu – w trybie stacjonarnym wydarza się zazwyczaj w postaci bankietu czy przyjęcia. Online natomiast może polegać głównie na rozmowie lub wspólnych grach za pomocą sieci,\n– interakcją – spontaniczne reakcje i pytania wyglądają inaczej w przestrzeni wirtualnej, niż w rzeczywistości,\nJeżeli sytuacja na to pozwala, zachęcamy do wyboru opcji konferencji stacjonarnej, ponieważ rzeczywista interakcja z ludźmi, nigdy nie zastąpi kontaktu przez ekran. Jeśli jednak nie ma takiej możliwości, nie można się zniechęcać i zaniechać swoich przedsięwzięć. Warto je kontynuować i przedstawiać w formie, jaka jest dostępna. Może to, naturalnie, budzić pewne utrudnienia czy wątpliwości, dlatego zachęcamy do kontaktu z naszą firmą. Zajmujemy się kompleksową organizacją wszelkiej maści wydarzeń i z chęcią poprowadzimy Cię przez ten niespokojny czas.


u krysi obiady domowe | Pasibrzuch Szczecin - tanie obiady na dowózPasibrzuch Szczecin - tanie obiady na dowóz\nHome / Obiady domowe Szczecin dowóz / u krysi obiady domowe\nBudowanie pozytywnego wizerunku własnej firmy opiera się na wielu filarach oraz założeniach. Liczy się bowiem nie tylko odpowiednia jakość usług, miła obsługa czy renoma. Bardzo istotny jest także przyjazny wizerunek firmy oraz odpowiednia reklama. Marketing jest dziś bowiem – w dobie mediów oraz globalizacji – czymś, czego nie powinien zaniedbać żaden szanujący się i nastawiony na sukces przedsiębiorca.\nJednym z ciekawych i skutecznych pomysłów na ocieplanie wizerunku własnej firmy są choćby drobne upominki lub gadżety z logo firmy, które wręczane są zarówno stałym, jak i potencjalnym klientom. Czas suchych ulotek już dawno minął. Dziś logo firmy umieszczane jest na gadżetach lub słodkich upominkach. Jedni stawiają na przykład na firmowe breloki lub długopisy i notesiki. Inni decydują się choćby na cukierki w opakowaniu z logo firmy. Dobrym pomysłem są na przykład krówki reklamowe. Któż z nas bowiem nie lubi jednego z najsłynniejszych smakołyków dzieciństwa – krówek? Są to słodycze, które w każdym budzą pozytywne skojarzenia.\nniedziela, Wrzesień 4th, 2016obiady domowe szczecin pogodno Posted in Obiady domowe Szczecin dowóz\npiątek, Październik 28th, 2016obiady domowe na telefon Posted in Obiady domowe Szczecin dowóz\nponiedziałek, Grudzień 7th, 2015pasibrzuch Posted in Obiady domowe Szczecin dowóz\nponiedziałek, Grudzień 7th, 2015pasibrzuch szczecin Posted in Obiady domowe Szczecin dowóz\nniedziela, Październik 2nd, 2016na wydmie tradycyjne obiady domowe ustka Posted in Obiady domowe Szczecin dowóz\npiątek, Wrzesień 16th, 2016obiady domowe na dowóz Posted in Obiady domowe Szczecin dowóz\nPosted:Friday, October 28th, 2016\nFiliżanka dobrej, aromatycznej kawy to nie tylko zastrzyk energii, ale także chwila relaksu i na delektowanie się gorącym napojem. Nawet bardzo dobra gatunkowo kawa powinna być w odpowiedni\nTworzywo wysokocierne powinno być odporne na duże naciski jednostkowe i to w warunkach udarów cieplnych, które występują na powierzchniach tarcia. Materiały używane na elementy


Pierwsza Miłość i inne opowiadania - Paweł Huelle (99334) - Lubimyczytać.pl\n7,18 (39 ocen\ti\t5 opinii) Zobacz oceny\nTym, co zjednuje prozie Pawła Huelle licznych czytelnikw, jest nie tylko zajmująco opowiadana fabułą. Jego utwory - zmysłowo przywiązane do materialnego świata - przenika żywioł pytań metafizycznych, rzadko stawianych wprost, stale jednak obecnych. Podobnie jak w Weiserze Dawidku i Opowiadaniach na czas przeprowadzki, także i w najnowszym tomie pisarz wysnuwa wątki opowieści ze swojej małej...\nTym, co zjednuje prozie Pawła Huelle licznych czytelnikw, jest nie tylko zajmująco opowiadana fabułą. Jego utwory - zmysłowo przywiązane do materialnego świata - przenika żywioł pytań metafizycznych, rzadko stawianych wprost, stale jednak obecnych.\nPodobnie jak w Weiserze Dawidku i Opowiadaniach na czas przeprowadzki, także i w najnowszym tomie pisarz wysnuwa wątki opowieści ze swojej małej ojczyzny - Gdańska i jego okolic.\nOptyka współczesnegonarratora zderza się w nich z przeszłością, ironiia z powagą, a polityka rzuca cień na biografie bohaterów.\nźródło opisu: http://ksiazki.wp.pl/bid,5469,tytul,Pierwsza-milos...(?)\nProfesorek | 2015-08-03\nTęsknoty i wspomnienia przeszłości i czasem mniej lub bardziej ukryte pytania o życiu usytuowane w raczej niespecjalnie zaciekawiającej czytelnika fabule opowieści, których wydarzenia w znacznej mierze rozgrywają się w Gdańsku - to, czego Huelle nigdy sobie nie odpuści i bardzo dobrze, bo dzięki temu nabierają one niezwykłego czaru.\nwiesia | 2014-05-19\nPiękne opowiadania, w których Huelle wciąż sławi swoje rodzinne strony. Ulica Polanki obecna niejednokrotnie w jego prozie doczekała się nawet osobnego opowiadania. Pojawia się w nim też Ernest Teodor Hoffmann, który po latach stanie się jednym z bohaterów powieści "Śpiewaj ogrody".\nJest i pan Bieszke, menonici, a nawet Lech Wałęsa.\nUrzekający świat opowieści pozwalający wniknąć w "świat, nad którym zaszło już słońce".\n"Znów padał deszcz. Zapewne także nad Oliwą, której dachów, ulic, ogrodów i zaułków nie zamieniłbym na żadne inne w świecie".\npapiesz | 2012-09-27\nTym, co determinuje opowiadania Pawła Huelle, jest odzyskiwanie przeszłości. Wydobywanie z mroków niepamięci osób, zdarzeń i przedmiotów, które rację bytu znajdują już tylko w opowieści, gdyż albo nic po nich nie pozostało prócz wspomnienia, albo istniejące pozostałości są już tak dalece inne, że nie mają z nimi wiele wspólnego. Zdarzenia obecne są dla narratora pretekstem do wiązania ich niewidzialną nicią ze zdarzeniami przeszłymi, Huelle robi to z niebywałym wdziękiem, jego opowieści przepełnione są nienachalną melancholią, w dodatku autor ma niesamowity dar opowiadania. Oczywiście wszystko uwikłane jest w klimat "małej ojczyzny" autora, a więc Gdańska i okolic. Miasto jest bohaterem obecnym w każdym utworze, ulicy Polanki poświęcone jest nawet całe opowiadanie. Teraźniejszość przeplata się tu z przeszłością, rzeczywistość ze światem duchów (jak np. w moim ulubionym opowiadaniu "Mimezis"), Gdańsk z Danzig, humor ze smutkiem historii. A elementem wspólnym jest to, że wszystko...\nTym, co determinuje opowiadania Pawła Huelle, jest odzyskiwanie przeszłości. Wydobywanie z mroków niepamięci osób, zdarzeń i przedmiotów, które rację bytu znajdują już tylko w opowieści, gdyż albo nic po nich nie pozostało prócz wspomnienia, albo istniejące pozostałości są już tak dalece inne, że nie mają z nimi wiele wspólnego. Zdarzenia obecne są dla narratora pretekstem do wiązania ich niewidzialną nicią ze zdarzeniami przeszłymi, Huelle robi to z niebywałym wdziękiem, jego opowieści przepełnione są nienachalną melancholią, w dodatku autor ma niesamowity dar opowiadania. Oczywiście wszystko uwikłane jest w klimat "małej ojczyzny" autora, a więc Gdańska i okolic. Miasto jest bohaterem obecnym w każdym utworze, ulicy Polanki poświęcone jest nawet całe opowiadanie. Teraźniejszość przeplata się tu z przeszłością, rzeczywistość ze światem duchów (jak np. w moim ulubionym opowiadaniu "Mimezis"), Gdańsk z Danzig, humor ze smutkiem historii. A elementem wspólnym jest to, że wszystko przemija bezpowrotnie, ludzie umierają, symbole toną w nurtach Motławy, rzeczy zmieniają swoje nazwy i istotę. Niby banalna prawda, ale podana w zaprawdę niebanalny sposób.\n5Muszkieter | 2015-10-06\nlady_of_theflowers | 2016-10-05\nEwa Kowalska | 2016-08-12\nNa półkach: Przeczytane, Posiadam, Audiobooki, 2016\n...przykładał palce do martwego ostrza i wówczas powietrze rozjaśniał snop białych, jasnożółtych isk...\twięcej\nPaweł Huelle – Pierwsza Miłość i inne opowiadania