Pasja Pisania - Wywiad z Martą Zaborowską\nJakub Winiarski: Cześć, Marta. Po pierwsze: gratuluję. Twój debiut, opublikowany w prestiżowej serii dobrego wydawnictwa, ma się świetnie. Powiedz, jak się z tym czujesz? Jak czujesz się po debiucie? Wszystko jest tak, jak myślałaś, że będzie, czy może rzeczywistość zaskoczyła cię?\nMarta Zaborowska: Kuba, witam cię serdecznie i dziękuję za zaproszenie do rozmowy. O wydaniu książki i zobaczeniu jej na półce w księgarni marzy chyba każdy, kto ma napisanych choćby kilka pierwszych stron. Po to przecież piszemy. Marzenie to, w moim przypadku, było na początku bardzo nieśmiałe i spychane gdzieś w tył głowy z obawy, że „nie tacy jak ja próbują”. Żyłam sobie z tą myślą w miarę spokojnie i nie licząc na wiele, aż do momentu, gdy zaczął dzwonić telefon. Pierwsza reakcja: niedowierzanie i totalna panika. Wiem, że to brzmi śmiesznie, ale tak właśnie było. Sądziłam, że poczekam sobie na odzew może kilka miesięcy, a może nikt się nie odezwie. Tymczasem pierwsze wydawnictwo odezwało się już kilka godzin od wysłania tekstu, potem zaczęły mailować kolejne. Odpowiadając na twoje pytanie: tak, rzeczywistość zaskoczyła mnie. Ale jeśli nadal mam być w ten sposób zaskakiwana, to proszę uprzejmie, chcę więcej!\nJ.W.: Debiutowanie zaskakuje?\nM.Z.: Debiut szokuje. I to cholernie. To trzęsienie ziemi w górnej skali Richtera. Coś w życiu się zmienia, ale to coś jest dobre, głaszcze po głowie i mówi „udało się”. Moja przyjaciółka spytała, czy już się za to nagrodziłam. Za to, że zacisnęłam zęby, zarwałam Bóg wie ile nocy i zrealizowałam projekt „książka”. Szczerze? Czekam na więcej i nagrodzę się dopiero wtedy, gdy na półce stanie mój kolejny tytuł. Taki rodzaj masochizmu, ale mi pasuje.\nJ.W.: A nie będzie tak, że po następnym też zechcesz jeszcze jeden, i jeszcze? (Śmiech.)\nM.Z.: Może tak być. Zastanawiam się skąd się to bierze, bo przyjaźnię się ze sobą od wielu lat, ale widocznie jest to dość szorstka przyjaźń. Gdy mi na czymś zależy, ale tak na poważnie, to nie daję sobie forów. W pisarstwie liczą się długie dystanse i takie pisarstwo chciałabym uprawiać. Czy się uda? Czas to zweryfikuje. Wystartować w maratonie jest łatwo, ale z dobrnięciem do mety może być już gorzej.\nJ.W.: W ogóle, dobry jest czas obecny dla piszących kryminały? Nie jest przypadkiem tak, że tylko Anglosasi i Skandynawowie cieszą się wzięciem, podczas gdy na przykład polscy autorzy i autorki muszą wciąż udowadniać, że też potrafią?\nM.Z.: Czas na kryminały będzie trwał tak długo, jak będzie istnieć nasza cywilizacja. Zawsze będziemy zaciskać pięści czytając o tych złych i dopingować tym dobrym, węszącym za zabójcą. Mamy we krwi dociekanie, kto i za co zabił. Siedzimy w domowym zaciszu i z bezpiecznej perspektywy przyglądamy się scenom grozy. Możemy też kolekcjonować kawałki układanki i we własnych głowach typować winowajcę. Domyślam się, że policja, która ma takie zabawy na co dzień, sięgnie po inny rodzaj lektury. Jednak czytelnik, dla którego świat zbrodni pozostaje wyłącznie na stronach książek, lub ekranie telewizora, będzie chciał wejść w klimat zbrodni i przestępstw, aby poczuć to, czego w naturalny sposób zasmakować nie może. Podobnie jest z miłośnikami romansów. Czytamy, bo chcemy przeżyć coś wyjątkowego, coś, czego nie doświadczymy z kręcącym się po domu nudnym mężem, czy zramolałą żoną. Dlatego uciekamy w świat zbrodni, miłości, czy podróży, która zaczyna się na jednym biegunie, a kończy na drugim. Tak więc czas na kryminały jest zawsze! Czy będzie to literatura rodem z zagranicy, czy nasza rodzima, każdy sam dokona wyboru. Zgodzę się z twierdzeniem, że „obcy” pisarze mogą być i owszem, są ciekawi. Dlaczego? Bo świat, w którym żyją jest inny od naszego i to nas pociąga. Mroczna Skandynawia, czy zalane mgłą zaułki Londynu dają nam obraz tajemnicy, podskórnego lęku i szaleństwa rodzącego się w zakamarkach ulic, ale czy my mamy czuć się przez to gorsi? Nie, po stokroć nie! Czas zainteresować czytelnika naszymi pisarzami, którzy są naprawdę doskonali. Wierzę, że czasy, kiedy szukaliśmy na półkach jedynie książek z obco brzmiącymi nazwiskami, mija. Mamy wspaniałych, inteligentnych czytelników, którzy nie patrzą kategoriami „obcy równa się lepszy”. Bo cóż to byłaby za diabelska logika.\nJ.W.: Jakich pisarzy masz na myśli? I, tak na marginesie, nie przeceniasz trochę czytelników?\nM.Z.: Myślę o tuzach pisarstwa: Kołakowski, Kapuściński, czy choćby mój ulubiony poeta Zbigniew Herbert. Wielkie nazwiska i wielkie osobowości. Być może nad ich książkami trzeba się bardziej skoncentrować niż na prozie „szybkowchłanialnej”, poświęcić więcej czasu na rozsmakowanie się tym, co nam oferują, ale uważam, że warto. Co do czytelników, podzieliłabym ich na trzy kategorie. Pierwsza czyta od zawsze i będzie to robić, bo bez czytania jak bez tlenu, nie wyobraża sobie życia. O nich się nie boję. Są jak wyznawcy sobie tylko znanej religii, albo nawet i sekty. To jedyna sekta, którą mogę w ciemno poprzeć. Druga kategoria to ci, którzy czytali kiedyś, ale teraz, kiedy trzymają w palcach elektroniczne gadżety lub zżera ich najzwyklejszy w świecie tumiwisizm, odłożyli książki na półki i rozkładając ręce mówią „och, w dzieciństwie to ja czytałem dzień w dzień!” i na tym swoją przygodę z czytelnictwem kończą. Mam nadzieję, że gdy im padnie w końcu bateria i nie będą mogli znaleźć ładowarki, zaczną kręcić się za „czymś” w wydaniu papierowym. Trzeci, to są osoby, które jeszcze nie odkryły tej magii, bo być może nikt im nie pomógł jej odnaleźć, nie pokazał, że to nie boli. Gdy dojrzeją do tego, że czas z książką nie jest czasem straconym, być może dołączą do „sekty”, czego im bardzo życzę. Żeby nie wyszło na to, że jestem idealistką i patrzę na życie przez różowe okulary, to dodam jeszcze czwartą grupę. Są to osoby z urzędu gardzące literaturą i sztuką w ogóle. Gdyby z ulic zniknęłyby księgarnie i teatry, a w ich miejsce powstała sieć piwiarni „U Zdzicha”, odnaleźliby się w takim świecie w mgnieniu oka i byłby to dla nich świat idealny. Ale tak jest wszędzie, z podobnym zjawiskiem spotkalibyśmy się w każdym innym kraju, nie jesteśmy wyjątkiem.\nJ.W.: Kryminał wydawał się do niedawna zarezerwowany dla mężczyzn. Jak gdyby istniał niepisany podział: panowie piszą sensację, a panie romanse. Jak myślisz, czemu to się zmienia. I czy mamy spodziewać się melodramatów pisanych przez mężczyzn?\nM.Z.: Podczas mojego spotkania z wydawcą usłyszałam : „Czekaliśmy na kryminał napisany przez kobietę. Wreszcie jest!”, co oznaczać by mogło, że w Twoim pytaniu zawiera się dużo prawdy. Przyzwyczailiśmy się do myślenia, że to wy, mężczyźni, dominujecie na tym polu. Zupełnie nie mogę się jednak zgodzić z tym, że panowie piszą lepiej. Moja ukochana Agatha Christie przewróciłaby się w grobie! Kto, jak nie kobieta, ma wymyślić intrygę, która zakręci książką od jej pierwszej strony aż po ostatnią literę? Nikt mi nie wmówi, że mężczyzna knuje lepiej, żaden z was nie dorówna w mataczeniu kobiecie.\nJ.W.: Coś w tym jest, co mówisz. (Śmiech.) Ale „męski” kryminał ma swoje zalety, prawda?\nM.Z.: Owszem, męski kryminał jest zazwyczaj mocny i dobrze przemyślany, ale tylko żeńska głowa z byle sytuacji i konfliktu zrobi mega jazdę. Nie musimy pisać o piłach mechanicznych i wyrywaniu paznokci pęsetą, aby kryminał był dobry. Ważna jest właśnie intryga. A romans? Czy nie jest tak, że mężczyźni wstydzą się pisać takowe? Bo będą wyśmiani, że niemęscy i że się nie godzi? Po trosze tak jest. A ja chciałabym przeczytać romans pisany męską ręką. Przyszedł mi właśnie do głowy tytuł, który choć obrócony w filmową ekranizację, doskonale broni się w swej oryginalnej, papierowej wersji. Mowa o „Co się wydarzyło w Madison County” Roberta Wallera. Romans wszechczasów, totalny wyciskacz łez. Ta książka za każdym razem, kiedy mam ją przed oczami, robi ze mną, co chce, rozjeżdża mnie emocjonalnym walcem, a przecież napisał ją mężczyzna. Da się? Oj, da, i to w jakim stylu!\nJ.W.: Kobiety się zmieniają i ich pisanie się zmienia?\nM.Z.: Trudne pytanie. Nie mogę wypowiadać się za wszystkie kobiety, ale jeśli chodzi o mnie, to zmieniam się tylko tyle, na ile mi to pasuje. Bez żadnego napinania się na bycie kimś, kim nie jestem. Świadoma siebie kobieta, mądra pisarka pozostanie taka, jaka jest w rzeczywistości. I to się zawsze obroni, zawsze będzie miało wartość. W przeciwnym razie czytelnik jej najzwyczajniej w świecie nie uwierzy. Nie można bać się wysokości i udawać, że kocha się skoki ze spadochronem tylko dlatego, że to jest modne i inni tego od nas oczekują. Jeśli jesteśmy delikatne, bądźmy takie i piszmy miękko, lekko i kwieciście. Znajdą się tacy, którzy to zrozumieją i docenią. Jeśli natomiast wychodzi z nas fighterka, nie udawajmy umierającego motyla, tylko zakładajmy rękawice bokserskie i walmy w skórzany worek, aż będzie echo szło po okolicy. Nie wyobrażam sobie literatury bez psychodelicznej Virginii Woolf, czy romantycznej Jane Campion, ale też świat byłby uboższy bez wspomnianej już przeze mnie Christie. Nie wierzę, że od czasu, w którym one żyły, tak wiele się w nas zmieniło. A bycie kimś na pokaz w ogóle mnie nie interesuje.\nJ.W.: A jednak jakaś zmiana świadomości następuje, może już nastąpiła? Kobiety odważniej się za wszystko biorą, nie uważasz?\nM.Z.: Całkowicie się zgadzam. Kobiety żyją i piszą mocniej, bo czują się swobodniej niż jeszcze pięćdziesiąt lat temu. Cokolwiek by napisały, nikt ich nie wyklnie i nie wytknie palcem. A jak nawet ktoś taki się znajdzie, to narobi medialnego szumu i nakład się zwiększy. To też jest rodzaj promocji. Taka sytuacja, owszem, dodaje odwagi. Chodzi tylko o to, żeby to, co ktoś napisze, było wiarygodne i spójne z osobowością. To dotyczy zarówno kobiet, jak i mężczyzn.\nJ.W.: A pisarstwo tak stricte męskie?\nM.Z.: To chyba tylko reportaże z terenów zalanych wojną. Tu owszem, zgodzę się w stu procentach. W każdym innym przypadku nie widzę granicy pomiędzy pisarstwem męskim a kobiecym.\nJ.W.: Skąd w tobie to zainteresowanie zbrodnią, dewiacją, patologią.\nM.Z.: Od razu dewiacją! (Śmiech). Ale, tak, przyznam, że wszystko, co siedzi w ludzkiej głowie mnie interesuje. Zachowania społeczne, reakcje, emocje, ambicje, to istny kocioł. Żyjemy w na pozór poukładanym świecie, stosujemy się do podobnych reguł gry, bo tak nas nauczono. Gdy odezwie się w naszej duszy jakieś piekielne licho, staramy się je zagłuszyć i dalej chodzić w bluzce ze sztywnym, białym kołnierzykiem. Z tym, że niektórych z nas ten kołnierzyk za bardzo uciska i pewnego dnia rozszarpujemy koszulę i wyrywamy z niej guziki. I wtedy dochodzi do głosu prawda o tym, kim naprawdę jesteśmy. Chcemy tego, czy nie, nadal rządzą nami instynkty pierwotne, aby nie rzec zwierzęce i wystarczy iskra, aby mózg przestawił się na inny sposób myślenia. Taki, gdzie przyzwoitość już nie obowiązuje, gdzie liczy się przetrwanie i zniszczenie wszystkiego, co nam zagraża. Możemy wmawiać sobie, że jesteśmy wysoko cywilizowani, po uniwersytetach, że my nigdy nic złego nikomu. Kiedy trzymam w rękach książkę Philipa Zimbardo, który opisuje ludzkie zachowania w sytuacjach mniej lub bardziej skrajnych, to na Boga! My naprawdę nie wiemy, co w nas siedzi. I to jest właśnie fascynujące.\nJ.W.: Co w nas siedzi? Jak ty to widzisz?\nM.Z.: Mrok, niepokój, nieznane. Żyjemy w swojej skórze przez kilkadziesiąt lat, uważając, że znamy siebie od podszewki, a właściwie od najmniejszej komórki. Tak przynajmniej o sobie myślimy. Psychologia widzi to zupełnie inaczej. Nie znamy ani siebie, ani swoich zachowań. Wystarczy, że pewnego dnia wracając do domu zobaczymy ślady krwi prowadzące do piwnicy. Zejdziemy w dół szukając ofiary i postaramy się jej pomóc? Może jeszcze żyje i czeka na ratunek. Czy raczej po cichu wskoczymy na swoje piętro i zasuniemy dokładnie zasuwę w zamku. Nie zadzwonimy nawet na pogotowie, bo po co nam kłopoty. To przykład pierwszy z brzegu – nigdy nie dowiemy się, co w nas tkwi, dopóki nie staniemy oko w oko z czymś, co nas przerasta, lub z czymś, co nam daje władzę i bezkarność. To też jest ciekawy temat do przemyśleń.\nJ.W.: Czy kryminał odkrywa jakieś prawdy o ludziach, których inne rodzaje literatury nie są w stanie ukazać.\nM.Z.: Nie jest żadnym odkryciem, że w kryminale musi paść trup. Najlepiej dwa albo trzy. Ktoś zatem musi sięgnąć po nóż, pistolet lub dosypać arszeniku do kawy. Aby to zrobić, bohater, ten zły, musi się albo do tego zmusić pod wpływem sytuacji, albo dokonać zbrodni w szale zemsty, zazdrości lub innego targającego nim uczucia. I to jest właśnie prawda o ludziach. Ta ich ciemna strona. Śmiem twierdzić, że czytelnicy kryminałów identyfikują się tak samo często z detektywem lub policjantem prowadzącym śledztwo, jak i z mordercą, który „śmie” być inny, zaskoczyć, zadrwić z wszystkich wokół. W kryminale autor musi wyjaśnić, co takiego zaszło w ludzkiej psychice, że pan X lub pani Y skrzywdziła, rozwiązując przy tym swoje problemy. W innych rodzajach literatury autorzy ukazują podobne emocje, ale ich bohaterowie zazwyczaj szczęśliwie dożywają starości. Sięgnięcie po ostateczne rozwiązanie, jakim jest skazanie kogoś na śmierć, zdarzyć się nie może.\nJ.W.: W kryminale jest więcej prawdy o ludziach niż w powieściach bez zbrodni? To chcesz powiedzieć?\nM.Z.: Nie, takiej tezy nie stawiam, skłamałabym w paskudny sposób. W kryminałach wychodzą na światło dzienne nasze najgorsze instynkty. Autorzy powieści z dreszczykiem przypominają o mrocznej stronie ludzkiego charakteru. Pokazują, co czai się w głowie kogoś, kto czyha w bramie czekając na swą ofiarę, opisują jak zbrodnia kiełkuje. Co innego natomiast ukazuje rozdzierająca scena pożegnania matki z synem, który w wieku dziewiętnastu lat idzie na wojnę i niechybnie nigdy z niej nie wróci. To też jest prawda o ludziach, ich rozterkach i lękach. Absolutnie nie gorsza, po prostu inna. Weźmy pod lupę „Przeminęło z wiatrem”. Genialna powieść. Wielka, z rozmachem. Przekrój ludzkich charakterów od zazdrości po pogardę. Chyba nie przesadzę, jeśli powiem, że żadna historia nie obroni się, jeśli nie pokaże prawdy o ludziach. Nawet te podróżnicze, które nawiasem mówiąc, też bardzo lubię, wszystkie one traktują o tym, jacy jesteśmy, co nas pcha w taką, czy inną sytuację i w jaki sposób z niej wychodzimy.\nJ.W.: Jaki powinien więc być kryminał?\nM.Z.: Zagmatwany, nieoczywisty. Powinien zaskoczyć, mieć intrygę. Najlepiej, jeśli czytelnik we wszystkich podejrzanych widzi zabójcę. A gdy już doczyta do końca książkę, powinien westchnąć: to takie proste, że też ja na to nie wpadłem!\nJ.W.: Świetna definicja. Ale co jest swoiście twojego w twoim kryminale? Masz jakiś swój magiczny składnik, coś, co odróżni twoje pisanie od setek innych autorów i autorek? Zdradzisz, co to jest?\nM.Z.: „Uśpienie” pisałam pod wpływem emocji, tak, jak mi serce podpowiadało. Chyba bardziej słuchałam jego, niż kalkulacji, jakie podsuwał rozum. Gdy rozum zaczynał wtrącać swoje trzy grosze, szło mi gorzej, pisałam z większym oporem. Starałam się więc wyłączyć go raz na jakiś czas, żeby odpoczął, a właściwie żeby bardziej koncentrował się na wątkach fabuły, jakie ma do wymyślenia, a sercu pozostawił przekaz emocji. Mam nadzieję, że wyszło nieźle.\nJ.W.: Kim jesteś obecnie w literaturze? Jak widzisz obecnie swoją postać i swoją, że tak powiem, literacką karierę?\nM.Z.: Jestem w poczekalni. Siedzę sobie spokojnie na krześle i czekam, aż otworzą się przede mną drzwi do pisarstwa przez duże „P”. „Uśpienie”, choć szybko weszło na księgarskie półki, jest dopiero początkiem. Na prawdziwy bal z grającą na żywo orkiestrą przyjdzie mi jeszcze trochę poczekać, bo nie ma jeszcze we mnie zgody na nazwanie się pisarzem. Może dam sobie to przyzwolenie po drugiej, trzeciej książce. Póki co robię swoje i piszę dalej. Chcę skończyć kolejną powieść na jesieni, jestem na półmetku.\nJ.W.: Skąd taka ostrożność? Uważasz, że pisarz to ktoś wyjątkowy i tylko wyjątkowi ludzie mogą się tak nazywać? Nie wystarczy napisać i opublikować książkę?\nM.Z.: Nie chodzi o wyjątkowość, to już w swojej głowie przerobiłam. Wcześniej faktycznie tak uważałam, ale zeszłam na ziemię i patrzę już na tę „magię” zdecydowanie bardziej realistycznie. Dla mnie pisarz to jest ten, kto nie kończy na jednym tytule. Wyobraźmy sobie scenę, gdy z autorem przeprowadzany jest wywiad i dziennikarz pyta „drogi panie pisarzu, niech pan pochwali się swoim dorobkiem”. I pada jeden tytuł. Trochę żenujące. To tak, jakbym raz w życiu uszyła bluzkę i powiedziała, że jestem krawcową. Prawdziwe pisarstwo, według mojej definicji jaką mam w głowie, trwa lata, nie jest efektem jednorazowego zrywu.\nJ.W.: A czytelnicy, których masz? Jak oni reagują na twoją książkę?\nM.Z.: Trzeba poczekać jeszcze kilka miesięcy, zanim zaczną spływać recenzje. To bardzo stresujące. Kiedy pisałam „Uśpienie”, nie myślałam o czytelniku konkretnym. Gdybym to robiła, nie wydusiłabym z siebie ani jednej strony. Pisałam dla wszystkich i dla nikogo, tak jest łatwiej. Póki co odbieram naprawdę dobre sygnały od osób, które zmierzyły się z książką i to daje nadzieję, że blisko rok pracy nie poszedł na marne.\nJ.W.: Czytujesz poezję? Jeśli tak, to co ci daje wiersz? Masz jakieś ulubione liryki?\nM.Z:, Od poezji wszystko się zaczęło. Jako młoda dziewczyna (nadal nią oczywiście jestem!) zaczytywałam się w Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej i Poświatowskiej. To był wtedy standard obowiązujący chyba wszystkie nastoletnie panny. I to było wspaniałe, uczyło wrażliwości. Potem z zacięciem studiowałam Jesienina w oryginale, aby z jednej strony być na bieżąco z językiem rosyjskim, przepięknym, melodyjnym. Jak dorosłam pojawiły się wspaniałe wiersze księdza Twardowskiego. Mądre, głębokie. Poezja śpiewana – zawsze. Niedawno otrzymałam od pewnego znakomitego pisarza tomik poezji „Piosenki starego serca”. Poruszył mnie do głębi, pokazał, że tak też można. Bez pruderii, oryginalnie! Od tamtego czasu nic nie jest takie, jakim się pierwotnie wydawało.\nJ.W.: Szokujący przeskok, od Twardowskiego do „Piosenek starego serca”. (Śmiech.) Czy to znaczy, że umiesz godzić tak różne estetyki? Jak to robisz?\nM.Z.: Jeszcze nie wiem, czy umiem. „Piosenki…” zatrzęsły mną na poziomie fundamentów. Swoją drogą ciekawa jestem, jak wyglądałaby bezpośrednia konfrontacja obu poetów co do pojmowania i odbierania miłości bardzo szeroko pojętej. Spotkanie skrajności (w tym przypadku pisarskich) mogłoby stworzyć mieszankę wybuchową. Na szczęście, tylko nie wiem, dla którego z panów, do takiego spotkania już nie dojdzie.\nM.Z.: Mogłabym sypnąć teraz tuzinem nazwisk i tytułów, ale to nie miałoby sensu. W poszczególnych okresach swego życia sięgałam po książki, które akurat wtedy do mnie przemawiały. Kiedy indziej nie byłyby znośne, nie rozumiałabym ich. Przeciekłyby przeze mnie nie zostawiając żadnego osadu. Na którymś z naszych spotkań powiedziałam, że do krwi poruszają mnie „Noce i dnie”. Gdyby były lekturą szkolną w liceum, przekartkowałabym i rzuciła w kąt. Teraz, gdy mam całkiem pokaźny bagaż doświadczeń i widziałam niejedno, uważam, że jest to cudowna, wzruszająca historia o ludzkiej samotności, rozpaczy i niespełnionym życiu. Wrażliwe struny porusza we mnie Iwaszkiewicz, którego opisy przyrody zatrzymują mnie w miejscu i chcę już tylko słuchać szumu drzew i patrzeć na wolno płynący potok. Zawsze będę podkreślać, że książką mojego życia jest jednak „Miłość w czasach zarazy”. Dla mnie jest absolutnie wybitna. To jest jedyna powieść, podczas czytania której bałam się, że pewnego dnia się skończy. Robiłam wszystko, żeby czytać ją wolniej, co do litery, maksymalnie wydłużając czas. Z żadną inną książką nie było mi tak dobrze i obawiam się, że już nie będzie.\nJ.W.: A utalentowanych rówieśników czytujesz?\nM.Z.: Biorąc książkę do ręki zupełnie nie sugeruję się datą urodzenia autora. Na pewno rówieśnicy się trafiają, zwłaszcza, że powoli wkraczam w wiek, gdy „rówieśnik” oznacza panią lub pana z kilkoma krzyżykami na karku. Zabrzmiało może okropnie, ale to najlepszy wiek produkcyjny. Pisarsko, oczywiście.\nJ.W.: Czy dostrzegasz może coś takiego, jak zapóźnienie polskiej kultury, jej wtórność, drugorzędność wobec innych kultur europejskich, czy światowych i czy, jeśli to dostrzegasz, miałabyś może jakiś pomysł, jak można tę sytuację zmienić, na czym oprzeć się w walce o wysoki status kultury własnej? A może tego problemu już nie ma i wszystko się w naszej globalnej wiosce wyrównało, także stany poszczególnych kultur?\nM.Z.: Polska kultura wysoka, bo o niej chcę wspomnieć, jest niedoceniana, ale to dzieje się na nasze własne życzenie. Wolimy obce, nadal zachłystujemy się zagranicą. I to mnie wkurza. A przecież to Warszawa była Paryżem Północy, tu rodziły się i kształciły talenty. Wojna zabrała ze sobą olbrzymia część Polskiej inteligencji, z tym faktem nie ma co dyskutować, ale czy nie odbudowaliśmy jej, przynajmniej po części, przez kolejnych kilkadziesiąt lat? A może jest to już inny rodzaj ludzi, inaczej myślących, mających inne pryncypia? Może po prostu idzie nowe?\nKiedy rozmawiam ze znajomą, która jest wspaniałą skrzypaczką naszej warszawskiej opery i słyszę, że dyrekcja nie dba o klasykę, że zamiast Szymanowskiego i Moniuszki woli na siłę wystawiać na deskach przerobione na nowoczesną nutę straszydła, na które nikt nie chce kupować biletów, to robi mi się smutno. Tymczasem londyńska Covent Garden pęka w szwach, serwując Brytyjczykom ich rodzimą klasykę. Coś tu jest nie tak. Ale co tu dużo mówić o operze, kiedy statystyki czytelnictwa bija na alarm. Zamiast książki dla dziecka, gra komputerowa, proszę bardzo. Szybko i bezboleśnie. Pytasz o wyrównanie kulturowe Polaków i reszty Europy? Europa czyta dużo, my mamy nadal sporo do nadrobienia. Żaden naród nie może nazwać siebie wykształconym, jeśli omija półki z książkami szerokim łukiem. Bo i na jakiej podstawie? Nie masz pieniędzy na kupno nowej powieści? Zajdź do biblioteki, dotknij grzbietów książek. I weź jedną ze sobą do domu. Bądź Europejczykiem.\nJ.W.: Warszawa „Paryżem północy” – tak, znam to. Czemu nikt nie nazwał Paryża „Warszawą południa”, jak myślisz?\nM.Z.: Dobre pytanie, z którego będzie mi trudno wybrnąć. Niemniej jednak spróbuję. O ile znam Francuzów i ich zwyczaje, to nie lubią zapożyczeń. Wolą to, co swoje, rodzime. Odnoszę wrażenie, że są naprawdę mocno zakochani w swym kraju, dlatego być może woleli pozostawić naszą Warszawę na właściwym jej miejscu i nie stosować żadnych odniesień w stosunku do własnej ojczyzny. Wybrnęłam?\nJ.W.: Nieźle. Zakochanie wszystko tłumaczy. (Śmiech.) Przejdźmy do twojego głównego bohatera? Skąd pomysł na taką postać? Co było najfajniejsze w jej wymyślaniu, a co może sprawiło ci kłopot?\nKB.: Gdy zaczynałam pisać „Uśpienie”, głównym bohaterem chciałam uczynić mężczyznę. Coś mi jednak zgrzytało i nie dawało spać po nocach. Postanowiłam zagrać więc nietypowo i wtedy pojawiła się postać Julii. Kobieta po przejściach, z dzieckiem, odizolowana od rodziny. Musiałam wejść w jej głowę, poczuć emocje, postawić przed nią konkretne zadania. Bardzo się z nią zżyłam. Może dlatego, że było mi jej szkoda, tak po ludzku. Zaraz potem dorzuciłam do jej charakteru trochę pieprzu, żeby nie była mdła i zbyt idealna. Przemieszałam, zakręciłam i jest. Wymyślanie postaci nie jest dla mnie problemem. Jedni muszą być butni, konfliktowi, czasem głupi. Główny bohater musi między nimi lawirować, wykazać się wyższą inteligencją. Takiego bohatera kryminału chcemy widzieć na kartach książki. W przeciwnym razie uśniemy z nudów.\nJ.W.: Czy kryminał jest gatunkiem trudnym?\nM.Z.: Ależ skąd! To bardzo proste. Siadasz przed komputerem, wymyślasz intrygę, zbrodnię, wielokrotnie wpuszczasz czytelnika w maliny (a on już naiwnie myśli, że wie, kto zamordował) i masz książkę.\nJ.W.: Jakimi zatem cechami powinien dysponować dobrze rokujący autor kryminałów?\nM.Z.: Najważniejsze: nie może oszukiwać. Czytelnika trzeba szanować i dać mu szansę na samodzielne rozwiązanie zagadki. Te wszystkie zwroty akcji, które mają na celu zmylić czujność czytającego, też muszą mieć swój sens. Jeśli napisałabym trzysta stron, na których toczy się akcja, a morderca wyskakuje nagle jak królik z kapelusza na przedostatniej i nie wiadomo skąd tak naprawdę się wziął, to grałabym nie fair. Ważne jest ponadto, aby nie bać się pisać odważnie, podejmować niewygodne tematy. Ludzie może nie chcą o nich głośno rozmawiać, ale z chęcią przeczytają.\nJ.W.: Pisarz były więc trochę takim łowcą sensacji, tak?\nM.Z.: Albo łowcą, albo ich kreatorem. Opisując sceny, chcąc nie chcąc posiłkujemy się tym, co widzimy, co wyczuwamy i czego doświadczamy. Jeśli ktoś powie, że nigdy nie był świadkiem przemocy, zdrady, upokorzenia, to mu nie uwierzę. Ten ktoś musiałby urodzić się wczoraj. Tak więc bazę pod fabułę już mamy. Bazę opartą na prawdzie. Wygodnej lub mniej, ale jednak prawdzie. Gdy, jako kreator, dosypiemy do tego pieprz i kilka innych przypraw (może nawet i lubczyk), powstanie powieść nie tylko sensacyjna, ale i z nutą zawadiackiego smaku. Mdłych opowieści nikt czytać nie chce. Mi samej nie raz zdarzyło się trafić na kryminał, który miał w sobie tyle sensacji i emocji, ile przeżywa trawa podczas swojego wzrostu. Czułam się, jakbym siedziała w łódce podczas flauty na jeziorze. Nic. Cisza i beznadzieja. Tak nie można. Zabicie fabuły nudą i dłużyznami jest grzechem popełnianym w stosunku do czytelnika.\nJ.W.: Jak robisz research? Masz jakieś wypracowane metody? Rytualne jazdy do konkretnych bibliotek? Spotkania z ludźmi, których wyszukujesz według jakiegoś klucza, istotnego dla książki, nad którą aktualnie pracujesz?\nM.Z.: Dużo czytam, oglądam, obserwuję. Na szczęście żyjemy w czasach, w których można mieć dowolną informację na wyciagnięcie ręki. To wygodne i bardzo pomocne. Gdzie mogę to zajrzę, ale nie wydaje mi się, żebym musiała uczestniczyć w sekcji zwłok i na miejscu zemdleć po to tylko, aby opisać to w książce. Zbyt drastyczne, a ja wbrew pozorom, delikatna jestem. Książka, nad którą obecnie pracuję, zawierać będzie między innymi temat, który zgłębiam brnąc przez pracę magisterską mojej koleżanki, która była tak uprzejma i udostępniła mi ją w oryginale, czyli po ukraińsku, żeby nie było zbyt łatwo. Z tego miejsca już teraz dziękuję Ci, kochana Anastazjo, jesteś wielka! Nie chcę póki co zdradzać szczegółów, ale będzie się działo.\nM.Z.: Wręcz przeciwnie. Mam wrażenie, że rozpruł mi się worek z tematami. Tak dobrze mi się pisało, że przestałam kontrolować ich ilość. Może nawet zbyt dużo się działo?\nJ.W.: Ale czy te tematy dotykały jakoś ciebie w tobie? Bo wiesz, niektórzy, jak to pewien autor powiedział, potrafią całe tomy o życiu szesnastowiecznej księżniczki Brunhildy nasmarować, a o sobie nic. Pytam więc, czy ty coś o sobie powiedziałaś swoją powieścią?\nM.Z.: Starałam się przed tym uchronić i nie odkrywać siebie w książce, ale zapewne co nieco przeciekło. Nie jest łatwo pisać i nie wpuścić do fabuły jakichś prywatnych przemyśleń czy doświadczeń. To wielka sztuka umieć owinąć się w kokon intymności i nie pozwolić ani jednej informacji o tym, kim jesteśmy, wyjść na światło dzienne. Tego trzeba się nauczyć. Sądzę, że autorom z większym doświadczeniem pisarskim jest łatwiej. Ich warsztat jest bardziej profesjonalny, wystudzony. Wynika z tego, że powinnam się zaznajomić z autorem książki o Brunhildzie. Wtedy będę tajemnicza jak lochy zamczyska, w którym straszy owa potępiona dziewica.\nJ.W.: Podrążę jeszcze chwilę. Są tacy, co uważają, że pisarz nie pisze o swoich tematach, tylko jak gdyby obok nich. A zatem, zakładając przez moment, że to twierdzenie jest słuszne, obok jakich tematów piszesz?\nM.Z.: Może opowiem Ci kiedyś przy piwie. A w zamian za to Ty mi opowiesz, o jakich tematach sam nie piszesz, deal?\nJ.W.: OK. To następne pytanie. (Śmiech.) Jakimi cechami powinien dysponować twój idealny czytelnik? Co powinien wiedzieć zawczasu i na co powinien być przygotowany? Czego oczekujesz od czytelników?\nM.Z.: Mój idealny czytelnik musi mieć duży zapas czasu, bo nie będzie mógł oderwać się od fabuły. Najlepiej niech poświęci piątkowy i sobotni wieczór, żeby móc potem ze spokojem odespać zarwane noce. I niech koniecznie sięgnie po ciąg dalszy serii, bo warto.\nJ.W.: Czy według ciebie tak zwany artysta, pisarz różni się czymś od innych ludzi, którzy twórcami nie są? A jeśli tak, to czym?\nM.Z.: Zaczęłabym od pytania, czy każdy twórca jest artystą. Dla mnie prawdziwy artysta jest kimś unikatowym. Często nawet nieświadomy swojej wyjątkowości, zazwyczaj skromny, bez ciśnienia na szkło. Nie chciałabym go widzieć przerobionego, przetworzonego na mięsną papkę show biznesu. Nie wiem, jak to się dzieje, ale większą estymą darzę artystów, których zdjęć nie znajduję na Pudelku.\nJ.W.: Dlaczego? Czy to ich wina, że taki portal się nimi zainteresował? Uważasz, że to jakoś na ich artyzm wpływa, że są obsmarowywani?\nM.Z.: Zazwyczaj portale plotkarskie interesują się tymi, którzy o to zabiegają. Spróbuj sobie przypomnieć, ile nagłówków w tabloidach widziałeś na przykład o Janie Englercie, czy Annie Marii Jopek. Ich sztuka, ich talent bronią się same, nie potrzebują medialnego szumu. Oczywiście, widz żąda igrzysk i krwi i nawet za takie widowisko zapłaci, ale gdy już artysta obnaży się publicznie raz, drugi i setny, to czy to jemu i jego sztuce pomoże? Artyści to osoby z zasady wrażliwe, a w moich oczach wrażliwość nie lubi szumu, woli kontemplację i wyciszenie. Przy nieumiejętnym traktowaniu, wrażliwość może się zamienić w autodestrukcję i zamknięcie artystyczne. Ale być może się mylę, nigdy nie byłam artystą – celebrytą i daj Bóg nie będę.\nJ.W.: Pomówmy o sukcesie. Bywa, że się zjawia. Przychodzi więc taki sukces i pisarz zaproszony zostaje do wejścia na tę karuzelę, robienie z siebie „gadającej głowy”, mądrzenie się na tematy, które go generalnie mało interesują? Spytam otwarcie: powiedziałabyś „nie”, gdyby cię to spotkało?\nM.Z.: Jeżeli temat rozmowy byłby dla mnie nieznaczący, lub mało zrozumiały, powiedziałabym „nie”. Nie widzę sensu gadania dla samego gadania i siebie w takiej dyskusji też nie widzę.\nJ.W.: A traktowanie tego jako działanie promocyjne? Wiesz, gdybyś była w telewizji śniadaniowej raz czy dwa, sprzedaż książek na pewno by skoczyła. Nawet to nie jest dla ciebie argumentem? Taka „niesprzedajna” jesteś? (Śmiech.)\nM.Z.: Zakładając, że rozmowa toczyłaby się na temat, na który chcę porozmawiać i w którym czułabym się swobodnie, to jestem „za”. Nie zrobi się promocji książki usadzając mnie na kanapie i wciągając w rozmowę o zbrojeniówce, bo akurat zbliża się święto wojska, lub o sianokosach, bo idą dożynki. Uprzedzam, że polegnę przy pierwszym pytaniu, które padnie, a i wydawca słysząc, jak wiję się w ogniu pytań, wykręci się od dalszej współpracy ze mną.\nM.Z.: Grząski temat. Lepiej w to nie brnąć, mąż może przeczytać. (Śmiech.) A na serio, taka zasada może i ma zapewne miejsce w przypadku umysłów genialnych, ludzi żyjących wzniosłą ideą, gdzie nic poza nią się nie liczy. Trwanie w związku z drugą osobą jest wtedy wyniszczające zarówno dla samego geniusza, jak i dla osoby orbitującej wokół niego. Gdy mowa o pisarstwie rzemieślniczym, nie sądzę, żeby trzeba było przeprowadzać setki rozwodów z tego tylko powodu, że jedno z małżonków pisze książkę. Byłoby wielkim nietaktem, gdyby ktoś zastrzelił stolarzową i jej pięcioro dziatków tylko dlatego, że mąż musi równo sklecić stół. Wystarczy dać mu trochę ciszy i zamknąć samego w warsztacie, a cała rodzina przeżyje. A stół też wyjdzie piękny i z czterema nogami.\nJ.W.: Tobie rodzina pomaga, kiedy piszesz? Czy przeszkadza?\nM.Z.: Kiedy pisałam „Uśpienie” część rodziny pomagała, dopingowała i trzymała kciuki. Druga część patrzyła na to, co robię, przez palce, na zasadzie: popisze, popisze i znudzi się, może wróci do tego na emeryturze. Kiedy wreszcie książka stanęła na półce w księgarni, okazało się, że wszyscy jak jeden mąż we mnie wierzyli i książka powstała na dobrą sprawę tylko dzięki nim. (Śmiech).\nJ.W.: To jak jest z wami, piszącymi kobietami?\nM.Z.: Pracujemy, wracamy do domu, ogarniamy cały ten kocioł, a gdy już wszyscy śpią, zabieramy się do pisania. Tak to wygląda u mnie. Ale nie narzekam, lubię te ciche wieczory, gdy wchodzę w inną rzeczywistość. Przybijam wtedy piątkę ze swoimi bohaterami i dalej snujemy wspólnie naszą wspólna opowieść. Gdy do nich nie wpadnę mentalnie na dzień lub dwa, podgryza mnie poczucie winy, że zaprosiłam ich na wieczór, jak co dzień, oni przyszli, czekają na wycieraczce i naciskają dzwonek do drzwi, a mnie nadal nie ma. Na szczęście dają się dość łatwo przeprosić i znów zaczyna się czas pisania.\nM.Z.: Tak, praca zawodowa. Choć, gdyby się zastanowić, kilka metrów ode mnie urzęduje kolega, który maluje piękne obrazy i robi wspaniałe zdjęcia, więc właściwie sztuka jest nawet w biurze.\nJ.W.: Zamierzasz wciąż być dwu-zawodowcem: pracowniczką biurową na etacie i autorką powieści kryminalnych po godzinach, czy masz jakiś plan, żeby to zmienić? Uważasz, że zdrowe jest takie dzielenie czasu, takie rozdwajanie się?\nM.Z.: Czekam na dzień, w którym podpiszę umowę na dystrybucję mojej książki na Rosję albo Chiny. To rozwieje moje obawy co do wysokości dochodów ze sprzedaży. A mówiąc serio, wolałabym poświęcić się tylko pisaniu, ale to jest olbrzymie ryzyko, a ja muszę stać nogami na ziemi. Nie będę kryć, że, jak to określiłeś, „dwu-zawodowstwo” jest wymagającą dyscypliną sportu. Trzeba być na zmianę w obu miejscach z tą samą trzeźwo myślącą głową, praktycznie bez dłuższego wytchnienia między konkurencjami. Do tego dochodzi życie domowe, z którego nie mogę się wystornować. To trochę jak w pięcioboju. Najpierw biegnę na setkę, potem rzucam kulą, a już za chwilę mam skoczyć wzwyż. Ideałem byłoby poświęcenie się jedynie pisarstwu. Zadaj mi, proszę, to pytanie za rok, zobaczymy co się w tej materii zmieniło.\nJ.W.: OK., spytam. No dobrze, to teraz coś trudniejszego. Gdybyś miała przez moment wcielić się w rolę surowego krytyka czy recenzenta oceniającego swoje książki, to na jakie ich mankamenty wskazałabyś w pierwszym rzędzie? Co chciałabyś jeszcze ulepszyć?\nM.Z.: Na takie zwierzenia mnie nie namówisz. Poza tym, kto mnie uczył, żeby zniszczyć w sobie wewnętrznego krytyka? Będę się tego konsekwentnie trzymać. Moja powieść jest idealna.\nJ.W.: W porządku. Niech krytyk wewnętrzny zdycha. (Śmiech.) Inne pytanie zatem. Co uważasz za swoje największe dotychczasowe osiągnięcie i co jeszcze planujesz osiągnąć – w życiu, w literaturze?\nM.Z.: Jak śpiewał poeta, ważne są tylko te dni, których jeszcze nie znamy. Nie chcę podsumowywać swojego życia, jeszcze nie teraz. Robienie bilansu z tego, co wyszło i co nie wyszło jakoś mnie przeraża. A poza tym wolę nie zapeszać, że coś było super, bo karta zawsze może się odwrócić.\nJ.W.: Przesądna jesteś?\nM.Z.: Jeśli chodzi o chwalenie dnia przed zachodem słońca – zdecydowanie tak. Fortuna lubi się od nas odwrócić właśnie wtedy, gdy myślimy, że złapaliśmy pana Boga za nogi. Choć z drugiej strony bardzo wierzę w projekcję szczęścia. Rozumiem ją jako założenie czegoś pozytywnego, co nam się przydarzy, choć w danej chwili jest jeszcze bardzo daleko, nawet nie widać zarysów na horyzoncie. Kiedyś, lata temu, wymarzyłam sobie, że będę pisać. Widziałam siebie siedzącą na werandzie swojego domu, na głowie miałam słomkowy kapelusz, wokół było pełno słońca, które przenikało promieniami przez szumiące liście. Piszę, kapelusz leży na półce w szafie, tylko tego domu jeszcze nie mam. Ale projektuję go nadal, wierząc, że na mnie już gdzieś czeka. Mały, parterowy, z piwoniami pod oknem.\nM.Z.: Z portali korzystam sporadycznie, tylko wtedy, gdy mam taką potrzebę. Rzecz przydatna, ale nie niezbędna. Znam osoby, które nie mają konta na żadnym portalu i, o dziwo, żyją. Kindle – świetna rzecz, korzystam podczas podróży, mieści się w torebce i jest lekki. Nie unikniemy postępu, nie ma co z nim walczyć, należy oswoić i polubić.\nJ.W.: Z programów komputerowych pomagających ogarniać fabułę i inne takie korzystasz? Jaki masz stosunek do tego typu wspomagaczy?\nM.Z.: Nawet nie wiem, że takie programy do pisania książek istnieją. Słyszałam o takim wynalazku, ale do pisania scenariuszy. Nie widziałam, nie mogę ocenić.\nJ.W.: Masz jakiś sentyment do papierowych książek?\nM.Z.: Przecież właśnie na takich się wychowałam. Kocham je i dbam o nie. Kindla do czytania do poduszki nie biorę. Nic nie zastąpi szelestu kartek, ani ich zapachu. Bo książki mają swój specyficzny zapach.\nJ.W.: Wszystko ma zapach, Kindle też. Co jest takiego w papierze, że wciąż wycinamy te lasy?\nM.Z.: Zapewne to samo, co w wodzie i ogniu. Ciągnie nas do tego, co naturalne. Nie możemy też zapomnieć, że kiedy byliśmy dziećmi, świat o Kindlach nie słyszał. Jedyną formą książki, jaką znaliśmy, było wydanie papierowe. Buszowaliśmy po księgarniach i bibliotekach, a w nich zapach papieru łączył się z zapachem gumy arabskiej, którą przylepiano takie małe karteczki na pierwszych stronach, a na nich bibliotekarki stawiały pieczątki z datami wypożyczeń. Da się o tym zapomnieć? No nie da.\nJ.W.: Jeszcze jedno w związku z mediami nowymi itd. Czujesz się „przeniknięta ilością” rzeczy, osób, wszystkiego w dzisiejszym świecie? Dręczy cię może Gombrowiczowska myśl, że bycie „jedną z dziesięciu tysięcy”, jak w czasach Demokryta, to coś zupełnie innego niż bycie jedną z siedmiu miliardów, jak w przypadku Zaborowskiej i współczesnego świata?\nM.Z.: Miliardy mi nie przeszkadzają, o ile nie pakują się z butami do mojego świata i nie chcą nim manipulować. Jest mi obojętne, czy jestem jedna na kilka milionów, czy tysięcy. Nie mam na to przecież żadnego wpływu. Bardzo selektywnie wybieram przyjaciół, nie mam trzystu znajomych na FB, bo tego najzwyczajniej w świecie nie potrzebuję. Dlatego nie katuję się „bywaniem” tam, gdzie biegną wszyscy, pójdę w zupełnie innym kierunku. Lubię spokój i izolację.\nJ.W.: Ale czy to się nie wiąże z uczuciem, świadomością „rozpuszczenia w tłumie”? Oto piszesz „Uśpienie” w samotności może nie kompletnej, ale jednak znacznej, potem wychodzisz z tym do ludzi i nagle okazuje się, że tego dnia, co „Uśpienie”, ukazało się tysiąc książek w samej Polsce, jeśli nie więcej – i nagle jesteś „utopiona w masie”. Nie przeraża cię to? Nie dotyka w tobie tej cząstki, która chciałaby być jedyną artystką na świecie?\nM.Z.: Nie, zupełnie. Przede mną było wielu lepszych, po mnie też tacy będą. Przyjmuję to z całkowitą pokorą. Nie mam w sobie genu konkurowania z resztą świata. Podziwu tegoż świata również nie potrzebuję, wystarczy, że trafię ze swoją książką do grupy osób, którym czytanie tego, co napiszę, sprawi przyjemność. Nie sposób zadowolić wszystkich i wymusić na nich zachwyt. Nie znam nikogo takiego, komu by się to udało. Nie patrzę na siebie przez pryzmat wyjątkowości, cieszę się, że inni piszą równie ciekawie. Dzięki nim się rozwijam.\nM.Z.: To pytanie z serii „od kiedy wiedziałaś, że chcesz śpiewać”. I wtedy pada „od dziecka”. Ja natomiast powiem, że kochałam pisanie, jako przekaźnik tego, co mi w duszy gra. Ale o pisaniu na serio, aby ktoś to wydał, okrasił okładką i postawił na półce w księgarni, zaczęłam myśleć rok temu. Do tej pory nie śmiałam śmieć, jak to się ładnie określa. W mojej głowie pisanie zarezerwowane było wyłącznie dla pisarzy przez duże P. A ja mogłam ich tylko podziwiać i czytać, ale nie pisać.\nJ.W.: W domu był „kult książek”? Rodzice dużo czytali? Podsuwali ci jakieś tytuły, autorów?\nM.Z.: Rodzice, owszem, czytali, ale swoje tytuły wybierałam sama. Muszę się przyznać do niechlubnego incydentu z mojej wczesnej młodości, kiedy to w podstawówce zachęcani byliśmy do przeczytania określonej ilości książek po to tylko, aby dostać dobrą ocenę ze sprawowania. Ważna była ilość wypożyczeń, nikt nie kontrolował tego, czy faktycznie uczeń do nich zaglądał. Nie muszę wyjaśniać, że ocenę miałam zawsze wysoką. Teraz, jak sobie przypomnę, jak „przebijaliśmy się” ilością wypożyczeń i zwrotów, śmiać mi się chce. Praktyka skuteczna, ale mało szlachetna. Odkąd zmądrzałam, czytałam już uczciwie. Były książki, które znałam niemal na pamięć. Teraz nie wracam dwa razy do przeczytanej książki, idę dalej.\nM.Z.: Mam możliwość opisywania postaci tak, jak tylko ja je widzę. Staję pośrodku pokoju, w którym rozgrywa się scena i obracam się wokół własnej osi, niczym na kole obrotowym, obserwując co robią, jak mówią, czy się śmieją, czy płaczą. Czuję ich zapach, mogę dotknąć ich włosów. Oni żyją własnym życiem, już rozmawiają, już gestykulują, ja jestem dla nich niewidoczna. Relacjonuję to, co widzę, a sceny toczą się same. Żyję jakby podwójnie. W realu i w wyimaginowanym świecie. Czasami mam wrażenie, że w tym drugim jest ciekawiej.\nM.Z.: To przedziwna historia. W zeszłym roku, w okolicach Wielkanocy wpadły mi w ręce „Wysokie Obcasy”. Nie czytam ich regularnie, właściwie od przypadku do przypadku. Ale wtedy wręcz kartki same otworzyły się na wywiadzie z Camillą Läckberg. Zaczęłam czytać. Ona, pracownik korporacji, ja tak samo. Ona kocha kryminały, ja też. Ona marzyła o napisaniu książki, ja – wiadomo. Ona, idąc za ciosem, zapisała się na warsztaty pisarskie, ja nie mogłam zrobić niczego innego. Wyszukałam, wyszperałam, znalazłam. Biłam się z myślami, czy aby na pewno dobrze robię, ale znając siebie, jak nie zrobię czegoś natychmiast, to odpuszczę i nigdy do tego nie wrócę. Byłam bardzo podniecona czekając na pierwszą lekcję i czułam przez skórę, że dobrze zrobiłam.\nM.Z.: Bo to była najlepsza rzecz, jaką zafundowałam sobie i z myślą o sobie. Możesz się śmiać, ale czułam się trochę jak na tajnych kompletach, gdzie uczący siedzą w kręgu i słuchają, słuchają, słuchają. Bo jest czego słuchać. Pełniejsze otwarcie się na literaturę, to jakby szeroko otworzyć drzwi do ogrodu, podczas gdy do tej pory były tylko lekko uchylone. Poza tym trafiłam na nauczyciela, który w mistrzowski sposób te warsztaty prowadzi. Co tu dużo mówić, Kuba, umiesz grać w te klocki.\nJ.W.: Tak mówią na mieście. Dzięki. (Śmiech.) Ale powiedz tak szczerze, czy warsztaty pomogły ci w pisaniu?\nM.Z.: Oprócz wskazówek technicznych, które są na wagę złota, zyskałam dwie rzeczy, bez których teraz moja książka nie stałaby na półce. Po pierwsze, wyuczyły systematycznego pisania. Codziennego! Po drugie, pozwoliły uwierzyć, że nie trzeba być Proustem, żeby napisać i wydać książkę. Zbyt długo dręczyłam się myślą, że pisanie zarezerwowane jest tylko dla wybranych.\nM.Z.: Mam całą listę wskazówek o tym, jak pisać. Twoich wskazówek. Dużo tego jest. Najważniejsze, żeby to nie był „rumburak” i że trzeba jechać z akcją „po bandzie”. (Śmiech.)\nJ.W.: Jak wpadłaś na pomysł napisania akurat takiej powieści?\nM.Z.: Jest to książka napisana podczas trwania warsztatów. Mieliśmy się rozpisać aby poczuć, jak to jest robić „to” na serio. Wybrałam temat, ale zbytnio się do niego nie przywiązałam. Prawdę mówiąc chciałam go zmienić na jakiś inny, ale szkoda mi było tych kilku pierwszych stron, które już były, już tworzyły zawiązki akcji. Potem zaczęły dochodzić kolejne wątki, pomysły przychodziły same.\nJ.W.: Zżyłaś się z tą historią? Kiedy poczułaś, że jest w niej potencjał na bestseller?\nM.Z.: Zżyłam się z bohaterami, byli niczym członkowie mojej nowej rodziny, którą sama powołałam do życia. Jednych lubiłam, inni mnie drażnili, ale nadal byli „moi”. Z niektórymi z nich znów spotykam się w kolejnej powieści, którą właśnie piszę. Dochodzą też nowe postacie, równie interesujące. Pytasz, kiedy poczułam, że „Uśpienie” jest materiałem na bestseller. To był moment, kiedy moje dwie książkowe „testerki” powiedziały po przeczytaniu, że książka jest świetna i że ciężko im było się od niej oderwać. Na początku pomyślałam, że najprawdopodobniej chcą być miłe i prędzej skłamią, niż powiedzą coś, co sprawiłoby mi przykrość, ale kilka dni później zadzwonił wydawca z propozycją spotkania w sprawie podpisania umowy. Testerki nie kłamały, a to oznacza dla nich nic innego, niż obowiązkową recenzję mojej kolejnej powieści.\nM.Z.: Kocham to, że podczas pisania wyobraźnia na gorąco podsuwa mi sceny, o których wcale nie miałam zamiaru pisać, których kompletnie nie przewidywałam w swojej książce. Oczywiście ogólny zarys powieści mam w głowie, bez tego trudno jest zacząć, ale olbrzymia ilość wątków zawiązuje się pod wpływem chwili, jakiegoś migawkowego połączenia neuronów. I to jest ekscytujące.\nM.Z.: Pisanie książki jest mozolne, może zniechęcić. Nie możemy liczyć na szybki efekt, wręcz trzeba liczyć się z tym, że książka być może nigdy się nie ukażę. Bałam się tego, że wkładając w nią tyle serca, energii i czasu, poniosę klęskę. Miałam to cały czas w tyle głowy. Ponadto, nie lubię początków, pisania pierwszych wersów, pierwszych stron. Dobrze czuję się, gdy tych stron mam już ponad setkę. Ach, jeszcze jedno: tytuł! Kombinacji tytułu było co niemiara. Spędzał mi sen z pow


Sul potasowa – Wikipedja, wolna encyklopedia\nSul potasowa, sylwinit – hemiczna skała osadowa powstająca podczas parowania wody z muż i słonyh jezior. Głuwnym składnikiem jest sylwin, minerał typu ewaporatu, zawierający głuwnie hlorek potasu, KCl. Zaliczana jest do tzw. niesodowyh soli kuhennyh i pozwala ograniczyć spożycie sodu.\nPoza sylwinem zawiera pewne ilości halitu (NaCl), a także polihalitu, anhydrytu, gipsu, kizerytu, kainitu, karnalitu, epsomitu i minerałuw ilastyh. Jest podobna pod względem najważniejszyh ceh fizykohemicznyh do soli kamiennej:\nma masywną, pżeważnie warstwowaną teksturę\nz powodu obecności jonuw żelaza bywa zabarwiony na kolor od jasno- do ciemnorużowego\nW formie granulowanej używana jest jako potasowy nawuz mineralny dla roślin mało wrażliwyh na hlorki.\nZnajduje zastosowanie jako zamiennik soli kuhennej, szczegulnie dla osub, kture powinny stosować dietę niskosodową. Gożki smak nie jest wyczuwany, gdy KCl stosowany jest w mieszankah z NaCl, a jego zawartość nie pżekracza 30–40% (w niekturyh produktah, np. seże, do 50%).\nTurkmenistanie - zatoka Kara Bogaz Goł (wshodnie wybżeże Moża Kaspijskiego)\nKanadzie – prowincja Saskathewan\nNiemczeh – Hanower, Merkers\nW Polsce występuje w cehsztyńskih osadah na Niżu Polskim, m.in. w kujawskih słupah solnyh w Inowrocławiu, Wapnie, Kłodawie.\n↑ a b Sul potasowa, Z.Ch. „Police” [zarhiwizowane z adresu 2009-07-29] .\nTę stronę ostatnio edytowano 25 gru 2019, 22:17.


Courteney Cox - Telenowele\nWysłany: 15:41:15 06-01-09 Temat postu: Courteney Cox\ndata urodzenia:\t15 czerwca 1964\nmiejsce urodzenia:\tBirmingham, Alabama, USA\nstan cywilny: mąż David Arquette (12.06.1999 - 28.05.2013, rozwód), córka Coco Riley (ur. 13.06.2004)\nOstatnio zmieniony przez Angelica dnia 10:50:07 17-05-20, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: 17:21:55 17-05-09 Temat postu:\nWysłany: 19:53:00 28-06-09 Temat postu:\nWysłany: 22:22:39 11-07-09 Temat postu:\nŚwietnie grała w przyjaciołach\nmoimi ulubiencami byli,Monica, Ross i Joey ))\nWysłany: 19:48:40 08-12-09 Temat postu:\n# Rozważano powierzenie jej roli Susan w serialu "Gotowe na wszystko" (2004), jednak zrezygnowano z tego pomysłu gdyż Courteney była wtedy w ciąży.\n# Była pierwszą osobą w historii amerykańskiej telewizji, która użyła słowa "okres". Stało się to za sprawą udziału w reklamie "Tampax".\n# W 1999 r. poddała się operacji korekcji wzroku.\n# Początkowo była przymierzana do roli Rachel w serialu "Przyjaciele". Ostatecznie rolę tę dostałą Jennifer Aniston, a Courteney Cox zagrała Monikę.\n# W 1995 r. została wybrana przez "People Magazine" do grona 50 najładniejszych ludzi na świecie i pojawiła się na okładce magazynu.\n# W serialu "Przyjaciele" grała postać Moniki Geller. Co ciekawe, bohatera o takim samym nazwisku, kreował jej mąż w filmie "Ten pierwszy raz".\n# Przez rok studiowała architekturę w Mount Vernon College.\n# Podobnie jak aktorzy David Arquette, Neve Campbell, Jamie Kennedy i Liev Schreiber wystąpiła we wszystkich trzech częściach "Krzyku".\n# W latach 1989-95 była związana z aktorem Michaelem Keatonem.\n# W 1997 roku wybraną ją najlepiej ubraną gwiazdą telewizji.\n# W 2009 roku stała się twarzą marki Avon. Reklamuje ona tym samym perfumy "Spotlight".\n# Ubiegała się o rolę Nancy Thompson w horrorze "Koszmar z ulicy wiązów" (1984).\n# We wrześniu 1999 roku ogłosiła, że jej oficjalnym nazwiskiem jest Courteney Cox Arquette. Producenci serialu "Przyjaciele" postanowili, że od 1999 roku będzie właśnie tak kredytowana w czołówce serialu.\n# Wraz ze swoim mężem Davidem Arquette założyła firmę producencką Coquette. Było to 25 czerwca 2004 roku.\n# Przez pewien czas spotykała się z Adamem Duritxzem, który napisał dla niej piosenkę "Monkey".\n# Zagrała w teledysku Bruce'a Springsteen'a "Dancing in the Dark" i zespołu The Rembrandts "I'll be there".\n# Ma troje straszego rodzeństwa, dwie siostry - Dottie i Virginię oraz brata, Richarda.\n# Uznana za "najgorętszą laskę" przez magazyn "Playboy" w 1995 r.\n# W 1995 i 1996 r. zajęła 9-te miejsce w głosowaniu na najseksowniejszą kobietę na świecie, zorganizowanym przez "FHM".\n# W połowie lat 80-tych prowadziła program telewizyjny "This Week's Music".\n# Jako jedyna kobieta z grona aktorów występujących w serialu "Przyaciele", nie została nominowana do nagrody Emmy.\n# W 1989 grała w Tiffany Theatre, w przedstawieniu "King of Hearts".\n# Reklamy dla: Noxzema (1985), The New York Telephone Company, Tampax, Maybelline, Head & Shoulders (1999), Coca-Cola (2003).\n# Zagrała rolę Gale Weathers w horrorze "Krzyk" po tym jak zrezygnowała z niej Janeane Garofalo.\n# Wystąpiła w klipie zespołu Counting Crows "A Long December" wraz ze swoim ówczesnym chłopakiem Adamem Duritzem.\n# Zagrała rolę Moniki Gellar w serialu "Przyjaciele" po tym jak zrezygnowała z niej Nancy McKeon.\n# Ma własną szminkę "Cece" produkowaną przez Cargo\n# Courteney Cox znalazła się na piątym miejscu rankingu Mikaela Jagerbranda na najgorzej pachnącą gwiazdę show-biznesu (2004).\n# 10 czerwca 1995 roku Courtney wraz z Jonem Lovitzem poprowadziła w Warner Bros. Studios (Burbank, Kalifornia, USA) galę MTV Movie Awrds.\nWysłany: 2:43:00 31-12-09 Temat postu:\nz imprezy Launch Party for Save Darfur Coalition\nWysłany: 15:02:58 18-01-10 Temat postu:\nOstatnio zmieniony przez Ansza dnia 15:07:54 18-01-10, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 21:12:38 18-01-10 Temat postu:\nCourteney Cox - January 17, 2010\nślicznie Courteney wyglądała\nWysłany: 21:26:36 18-01-10 Temat postu:\njak zwykle szykownie i z gracją.\nWysłany: 20:39:46 14-02-10 Temat postu:\nWysłany: 21:09:00 09-06-10 Temat postu:\nMiami Living - Issue\nWysłany: 20:01:19 17-06-10 Temat postu:\nOstatnio zmieniony przez Arabella dnia 19:23:17 24-04-12, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 13:11:15 12-07-10 Temat postu:\nWysłany: 13:53:09 09-09-10 Temat postu:\nWysłany: 11:07:03 18-10-10 Temat postu:\nTras once años de matrimonio, una de las que parecía ser una sólida pareja dentro del mundo del espectáculo anunció su separación. El actor ha insinuado que una de las causas de la ruptura podría ser su inmadurez, además confesó ser infiel.\nOstatnio zmieniony przez Arabella dnia 19:20:58 24-04-12, w całości zmieniany 1 raz


Aktualności, Targi i wystawy międzynarodowe - World Expo International\nPoddziałanie 3.3.3 PO IR 2014-2020 - Go to Brand służy wsparciu promocji i internacjonalizacji polskich marek eksportowych. Jest to działanie nowej perspektywy finansowania najbardziej zbliżone do działania „Paszport do Eksportu” oraz Poddziałania 6.5.2 z PO IG 2007-2013.\nDocelowe działanie nowej perspektywy finansowania, nastawione stricte na rozwój eksportu (promocję polskich marek zagranicą) będzie oznaczone numerem 3.3 i będzie nosiło nazwę Wsparcie promocji oraz internacjonalizacji innowacyjnych przedsiębiorstw. W działaniu tym zawiera się Poddziałanie 3.3.3.\n3.3.3 Wsparcie MŚP w promocji marek produktowych – Go to Brand.\nWedług Szczegółowego Opisu Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój alokacja na Poddziałanie 3.3.3 będzie wynosiła 90 mln PLN, z czego na województwo mazowieckie będzie przypadać 8 951 432 PLN, a na pozostałe 15 województw 81 048 568 PLN.\nTermin naboru do programu Go to Brand.\nWedług Harmonogramu naborów wniosków o dofinansowanie w trybie konkursowym dla Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój na 2016 rok nabór do programu Go to Brand rozpocznie się w 24 czerwca 2016 r. Ogłoszenie konkursu nastąpi 16 maja 2016 roku.\nMaksymalna wartość projektu: 1 000 000 PLN.\nBudżet konkursu: 100 000 000 PLN.\n– do 50 % (pomoc publiczna i de minimis)\n– do 85% (pomoc de minimis)\nW przypadku, gdy całość wydatków jest finansowana za pomocą de minimis wysokość wsparcia zależy od wielkości przedsiębiorstwa: mikroprzedsiębiorstwa: do 85%, małe przedsiębiorstwa: do 80%, średnie przedsiębiorstwa: do 75%\nŹródło: Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP)


Kombi • Diesel • 2001 • 242000 km\nHatchback • Benzyna • 2000 • 259000 km\nHatchback • Benzyna/LPG • 2001 • 311000 km\nSedan • Benzyna • 1998 • 199000 km\nHatchback • Benzyna • 1997 • 100000 km\nHatchback • Benzyna/LPG • 2000 • 148000 km\nZastanawiasz się nad kupnem auta? A może chcesz sprzedać lub zamienić swój stary samochód na inny? Samochód to symbol luksusu, wygoda w przemieszczaniu się. Serwis ogłoszeniowy Lento.pl Dobieszowice oferuje szeroką bazę ogłoszeń sprzedaży samochodów w Dobieszowicach.Na Lento.pl całkowicie za darmo wystawisz swoje auto na sprzedaż, bądź znajdziesz osobę chętną na wymianę aut. Nie przegap okazji. Znajdź coś dla siebie i swojej rodziny, nim ktoś Cię wyprzedzi. A to wszystko całkowicie za darmo, żadnych ukrytych kosztów wystawiania ogłoszeń.


Różowe Kwiaty z Ozdobą - Klipsy do Butów Mififi - Dodatki - DecoBazaar\nCERAMIKA I PORCELANALALKI I ZABAWKILAMPYMEBLEMETALOWE PRZEDMIOTYOBRAZKI I RAMKIPOJEMNIKI I PUZDERKAŚWIECZNIKISZKŁOTEKSTYLIAWIESZAKIZEGARYINNE DecoBazaar > Dodatki > Buty > Różowe Kwiaty z Ozdobą - Klipsy do Butów Mififi (nr 4873242)\nRÓŻOWE KWIATY Z OZDOBĄ - KLIPSY DO BUTÓW MIFIFI\nCena: 75 zł Wysyłka krajowa pocztą: 9,00 zł / 1,80 złWysyłka zagraniczna (dotyczy krajów UE): 20,00 zł / 4,00 zł Zapytaj o szczegóły produktu\nPiękne Kwiaty wykonane z szyfonu kolorze cukierkowego różu. Kwiaty wykończone srebrną ozdobą w cyrkoniami- ozdoba efektownie się błyszczy.\nKlipsy idealne do stylizacji ślubnej lub na wielkie wyjścia.\nDokładamy wszelkich starań by zdjęcia klipsów możliwie jak najwierniej oddawały ich rzeczywisty wygląd. Zastrzegamy jednak, że kolory mogą nieznacznie się różnić ze względu na różne ustawienia parametrów monitora.\nSpinki mocuje się za pomocą specjalnego klipsa, który nie niszczy buta.\nMocowanie jest bardzo solidne.\nPonadto każda ozdoba podklejona jest filcem, który stanowi dodatkowe zabezpieczenie dla buta.\nEksperymentuj z naszymi spinkami! Przypinaj je do butów, ciuchów lub torebki!\nZdziwisz się jak bardzo nasze spinki odmienią Twoją garderobę!\nZa niewielką cenę otrzymujesz parę niepowtarzalnych i ręcznie wykonanych ozdób! Możesz być pewna, że nikt inny nie będziesz mógł się pochwalić takim designerskim dodatkiem. TAGI: #jeans, #klipsy do butów, #mififi, #niebieskie Możesz zwrócić kupiony towar jeśli nie spełni Twoich oczekiwań. Przysługuje Ci prawo do zwrotu towaru bez podania przyczyny, w terminie 14 dni od momentu otrzymania przesyłki z zamówieniem.\nInne produkty sprzedawcy Mififi Klipsy do Butów\nPERŁOWE SERCA- KLIPSY DO BUTÓW MIFIFI\nMififi Klipsy do Butów 115 zł\nOZDOBY BIŻUTERYJNE - KLIPSY DO BUTÓW MIFIFI\nMififi Klipsy do Butów 89 zł\nKOKARDY 3D JASNY JEANS- KLIPSY DO BUTÓW MIFIFI\nMififi Klipsy do Butów 73 zł\nKOKARDY 3D FIOLETOWE- KLIPSY DO BUTÓW MIFIFI\nBROKATOWE KOKARDY 3D- KLIPSY DO BUTÓW MIFIFI\nMififi Klipsy do Butów 78 zł\nCzarna Biedronka 59 zł\nGRANATOWE CAŁUSKI (BUTY + BROSZKI)\nCzarna Biedronka 54 zł\nDALIA ŻÓŁTA (BUTY + BROSZKI)\nGRANATOWA BŁYSKOTKA (BUTY/CZESZKI + BROSZKI)


maksiu119 - Forum\ntemat odpowiedział maksiu119 → na Ulala1986 → Noworodki i niemowlaki\ndorcia1989Ula ja tez sie przyznam, ze od jakiegos czasu Cie "podgladalam" wiec bardzo ucieszyla mnie dzisiejsza wiadomosc :) trzymam mocno kciukasy a z takim wsparciem jakie masz wszystko MUSI sie udac!! :) wszystkim grudniowkom zycze szczesliwych i radosnych dziewieciu miesiecy!! Przyznam się i ja, że śledzę twoją historię i gratuluję. Teraz to już będzie dobrze\ntemat odpowiedział maksiu119 → na desperatka → Noworodki i niemowlaki\nAlfa urodziłą. Córcia przyszła na świat o godz 20.22. Maleńka waży 3250! 57cm! Dostała całe 10 punktów !!!\ntemat odpowiedział maksiu119 → na Otka → Życzenia, gratulacje\nWielkie gratulacje dla dzielnej mamusi i dorodnej córci Zdrówka\ntemat odpowiedział maksiu119 → na Margeritka → Noworodki i niemowlaki\nja nie słyszałam ale możliwe że tak jest. Ja rodziłam sie 3665g a synek 3660g więc można uznać że teoria się sprawdza\nU nas też się nie sprawdziło. Synek 3660g i 4 lata póżniej córcia 3360g. U mnie wszystkie rodzone dzieci po terminie. Syn 13dni po , a córa 10dnid po i wywoływane;)\ntemat odpowiedział maksiu119 → na parysd → Noworodki i niemowlaki\nSyn 3660g vacum Córka 3360g SN\ntemat odpowiedział maksiu119 → na Emma80 → 9 miesięcy, ciąża\nLekarze piszą po łacinie, bo tak się uczą w szkołach.\ntemat odpowiedział maksiu119 → na monikouette → Humor i hobby oraz gry i zabawy\nUwielbiam książki Danielle Steel, są boskie oraz Nicholas Sparks. Teraz czytam ''SERCE W OGNIU'' Nicholas Evans i ''PODARUNEK'' Danielle Steel\ntemat odpowiedział maksiu119 → na Bazylia → Uczniowie, Nastolatki\nWitam. Jestem mamą, jeszcze tegoroczną lipcówką 2012 Mogę Wam kochane polecić na przeziębienie syrop dla kobiet w ciąży z czosnkiem PRENALEN i homeopatyczne oscillococcinum. No i cieszcie się tym że jeszcze brzuszków nie ma dużych, choć sama wiem że to przyjemnie jak dziecię kopie i można ekspononować tą krągłość z przodu, ale gdy przyjdą upały, ociężałość, niemoc schylenia, ból kręgosłupa , opuchlizna to będziecie tęsknić za małymi brzuszkami.\ntemat odpowiedział maksiu119 → na miśka22 → Kącik zadumy\nWspółczuję bardzo... Śpij słodko mały aniołku[*][*][*] i czuwaj na rodzicami którzy cię bardzo kochają.\ntemat odpowiedział maksiu119 → na maksiu119 → Dziś pytanie - dziś odpowiedź\nDziewczyny, mam problem odnośnie wyczyszczenia dywanu shaggy(długie włosie) Jak Wy czyścicie taki dywan? Ja próbowałam odkurzaczem piorącym, firaną, gąbką. Jakie używacie detergenty do dywanów. Dodam że mam dywan brązowo-kremowo-biały. Macie jakieś pomysły??\nelus.dreptus ma dziś urodziny\ntemat odpowiedział maksiu119 → na Margeritka → Życzenia, gratulacje\ntemat odpowiedział maksiu119 → na Koralowa → Noworodki i niemowlaki\nW zasadzie my lipcówki też zasługujemy na miano ''kwatralnych mamusiek'' Część dziewczyn rodziła w czerwcu,lipcu i skończyły rodzić w sierpniu:)\ntemat odpowiedział maksiu119 → na DzIaBoNg → Humor i hobby oraz gry i zabawy\ntemat odpowiedział maksiu119 → Humor i hobby oraz gry i zabawy


Stowarzyszenia > K4I\nPlatforma Parlamentu K4I (Knowledge4Innovation) jest niezależną platformą, mającą na celu promowanie zagadnień dotyczących wiedzy i gospodarki innowacyjnej jako priorytetów polityki europejskiej. Platforma K4I powołana została w odpowiedzi na nowe wyzwania związane z koniecznością pozyskania umiejętności efektywnego generowania i zarządzania wiedzą i innowacjami, stanowiącymi warunek poprawy konkurencyjności europejskiej nauki i gospodarki.\nO charakterze K4I decyduje zaangażowanie podmiotów (firm, stowarzyszeń, jednostek naukowych i badawczych), będących liderami w swoich obszarach działalności, o różnorodnej specyfice, doświadczeniu i sposobie działania, których jednak wspólnym celem jest promowanie nowoczesnej gospodarki opartej na wiedzy i innowacyjności.\nK4I funkcjonuje za pośrednictwem Forum Lizbońskiego (the Lisbon Forum), które uruchomione zostało przez Parlament Europejski w grudniu 2008 r. i w którego skład wchodzą przedstawiciele Parlamentu Europejskiego oraz doradcy zewnętrzni, w tym przedstawiciele zarządu K4I. W ramach Forum organizowane są spotkania, konferencje i tzw. „dyskusje okrągłego stołu”, w trakcie których omawiane są zagadnienia o szczególnym znaczeniu dla K4I i członków Forum.\nDr Tomasz Kośmider, Prezes Fundacji, jest członkiem Zarządu K4I.\nFundacja Technology Partners, jako jeden z członków-założycieli K4I (2008), uczestniczy corocznie w przygotowaniach organizacyjnych i programowych konferencji European Innovation Summit (EIS), organizowanych przez K4I w Parlamencie Europejskim w Brukseli. W ostatnich latach TECHNOLOGY PARTNERS było organizatorem:\nPanelu „R&D Management & R&D Communications”, w ramach sesji „Reshaping R&D for Excellence In Innovation”, w trakcie 1. EIS „Strengthening Europe’s Innovation Performance” (13-14 października 2009 r.).\nDebaty „Poland – An Important Driver of the Innovation Union”, w ramach 2. EIS „Tackling the Grand Challenges – Policy meets Practice” (11-12 października 2010 r.).\nSesji w ramach 3. EIS, który podzielony został na 2 wydarzenia: „RDI Strategies Tailored to National and Regional Contexts – Principles, Areas and Partners” (Warszawa, 10-11 października 2011 r.), oraz „Towards a European Innovation Eco-System” (Bruksela, 12-13 października 2011 r.):\n> sesji „Operational Requirements and Delivery Mechanisms” (w ramach bloku tematycznego „Policy Mix for Research and Innovation”), którą poprowadził Richard Granger, Prezes Europejskiego Biura TECHNOLOGY PARTNERS w Brukseli, który również poprowadził sesję podsumowującą 3. EIS, przedstawiając najważniejsze wnioski i rekomendacje;\n> sesji „RDI Strategies Tailored to National and Regional Contexts”, którą poprowadził prof. Klaus-Heinrich Standke, Dyrektor Biura TECHNOLOGY PARTNERS w Berlinie, Przewodniczący Międzynarodowego Zespołu Ekspertów TECHNOLOGY PARTNERS;\nSesji panelowej „Drivers and Enablers of Innovation – Implementation at Regional Level”, w ramach 4. EIS “Building Bridges – Creating Synergies” (9-10 października 2012 r.); moderatorem sesji był Richard Granger, Prezes Europejskiego Biura TECHNOLOGY PARTNERS w Brukseli, który również poprowadził sesję podsumowującą 4. EIS, przedstawiając najważniejsze wnioski i rekomendacje.\nSesji konferencyjnej „Towards a European Innovation Partnership in Transport”, w ramach 5. EIS „Making Innovation Happen” (30 września – 2 października 2013 r.), którą poprowadził prof. Jerzy Buzek, były Przewodniczący Parlamentu Europejskiego, i której moderatorem był Richard Granger, Prezes Europejskiego Biura TECHNOLOGY PARTNERS w Brukseli (więcej informacji w dziale Aktualności).


Sparta Praga - Energie Karlovy Vary na żywo - transmisja live stream online - Meczyki 24\nSparta Praga - Energie Karlovy Vary\nSparta Praga - Energie Karlovy Vary 16.02.2020 16:00\nOglądaj za darmo mecz Sparta Praga - Energie Karlovy Vary, który rozpocznie się 16.02.2020 16:00. Mecz na żywo można legalnie obejrzeć na stronie bukmachera Betclic, Fortuna i Forbet, które posiadają zezwolenie Ministerstwa Finansów. Wszystkie meczyki 24 obejrzysz w jakości HD legalnie i bez ponoszenia żadnych kosztów. Darmowe mecze24 online stream Sparta Praga - Energie Karlovy Vary z rozgrywek Czechy 1 Liga.\nW dniu 16.02.2020 16:00 odbył się mecz między Sparta Praga i Energie Karlovy Vary. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.


Języki programowania. Klasa 1\nJęzyki programowania. Klasa 1\nInstrukcje języka programowania\nInstrukcje języka programowania odpowiadają określonej operacji lub ciągu operacji. Na przykład realizują czynności takie jak wprowadzanie danych, wyprowadzanie wyników.\nSłowo kluczowe to słowo mające szczególne znaczenie w danym języku. Na przykład instrukcja przejścia karetki kursora do nowej linii w języku c++ to endl;\nWszystkie języki programowania posiadają zdefiniowaną składnię- zbiór zasad. Na przykład kończenie każdej linii pojedynczej instrukcji jest kończone znakiem średnika\nĆwiczenie 2 str. 114 z podręcznika\nWykonaj kompilację pierwszego programu, który na ekranie konsoli wyświetli napis:\nZaczynamy lekcje z programowania\nZapisz i skompiluj program. Sprawdź efekt działania\nZmodyfikuj program tak aby w kolejnych linijkach na ekranie konsoli wyświetlone zostało twoje imię, nazwisko oraz klasa


LAMPKI WTYCZKOWE - spokolampka.pl\n» LAMPKI WTYCZKOWE\nGNIAZDA I WTYCZKI(19)\nwybierz ACUMAX ALARMTEC CABLETECH DURACELL ECO LIGHT ELGOTECH EMOS ENERGIZER EUROPOWER FALCON EYE GP INVERTO KEMOT LEXTON LTC LUTPOL MACTRONIC NOWODVORSKI PANASONIC PHILIPS QUANT RAYOWAC RUM-LUX SONUS SONY SPECTRUM TAMIZA TECHNOCELL TEMAR TIROSS UNI-T VARTA WORWO\n5 LED x 0,14W = 0,7W (4)\nmodół LED (5)\nLampka do kontaktu to niezbędny element wyposażenia każdego pokoju dziecięcego. Daje delikatne, przyćmione światło, dlatego nie jest odpowiednia do czytania czy pracy biurku, ale świetnie sprawdza się do usypiania, nocnego karmienia czy przewijania dziecka. Właściwie wybrana lampka do kontaktu będzie nie tylko funkcjonalna, ale także doda uroku pokojowi.\nLampka do kontaktu — zalety i zastosowanie\nOświetlenie pokoju dziecka pełni bardzo ważną rolę, zarówno tuż po narodzinach (kiedy dziecko budzi się często w nocy i płacze), jak w późniejszych okresach rozwoju (kiedy delikatne źródło światła ułatwia zasypianie i daje poczucie bezpieczeństwa). Lampka do kontaktu jest więc niezbędnym elementem wyposażenia takiego wnętrza. Przyda się w pierwszych miesiącach życia podczas nocnego przewijania i karmienia, ponieważ światło, z którego korzystają pozostali domownicy na co dzień, dla niemowlaka jest zbyt dużym bodźcem, kiedy zostaje nagle zapalone w nocy. Ponadto lampka do kontaktu daje światło tak delikatne i przyjemne, że nie rozbudza dziecka w nocy podczas karmienia czy przewijania.\nLampka do kontaktu powinna się również pojawić w sypialni rodziców, którzy muszą często wstawać w nocy. Dzięki niej szybkie poruszanie się po pokoju będzie nie tylko sprawniejsze, ale i bardziej bezpieczne. Nocą bowiem, kiedy jesteśmy świeżo wyrwani ze snu, łatwo o potknięcia i upadki.\nLampka do kontaktu — nauka zasypiania\nRodzice nieco starszych dzieci, które uczą się już samodzielnego zasypiania, mogą zachęcić swoje pociechy do wyboru takiego modelu lampki, które będzie się im podobał. Lampka do kontaktu może mieć bowiem różne kolory i kształty odpowiadające płci dziecka. Ponadto dziecko, które może samodzielnie zdecydować, kiedy zgasić światło, chętniej uczy się spania bez rodziców i po ciemku. Lampka do kontaktu jest w takich sytuacjach rozwiązaniem idealnym, ponieważ wystarczy nacisnąć przycisk, żeby ją wyłączyć i można to zrobić, nawet nie wstając z łóżka.\nLampka do kontaktu — oszczędność i dbanie o środowisko\nLampka do kontaktu zużywa niewiele energii elektrycznej, a przez możliwość zastosowania różnego rodzaju żarówek — jest bardziej przyjazna dla środowiska. Jeśli więc zależy nam na mniejszych rachunkach za prąd, a jednocześnie nie chcemy rezygnować z komfortu i poczucia bezpieczeństwa domowników — lampka do kontaktu jest idealnym rozwiązaniem. Jej zdecydowanym atutem jest poza wszystkim również bardzo przystępna cena.\nLAMPKA LED KOLOR BIAŁY\nLAMPKA LED KOLOR CIEPŁY BIAŁY\nLAMPKA LN-06 LED SENSOR CIEPŁA BIAŁA\nLAMPKA LN-08 LED SENSOR\nLAMPKA MUSZLA KOLOR CZERWONY\nLAMPKA MUSZLA KOLOR NIEBIESKI\nLAMPKA MUSZLA KOLOR ZIELONY\nLAMPKA MUSZLA KOLOR ŻÓŁTY\nLAMPKA POZIOMA KOLOR CZERWONY\nLAMPKA POZIOMA KOLOR NIEBIESKI\nLAMPKA POZIOMA KOLOR ZIELONY\nLAMPKA POZIOMA KOLOR ŻÓŁTY


LADA Priora 1.6 16V EU5 - Hatchback 2172 98KM (2011)\nLADA Priora 1.6 16V EU5 Hatchback 2172 98KM\nLADA Priora 1.6 16V EU5 Hatchback 2172 98KM (benzyna) (2011 - 2018)\nWersja była produkowana od 2011 do 2018 roku. LADA Priora 1.6 16V EU5 Hatchback 2172 to klasa niższa średnia samochodów osobowych.\nMoc maksymalna wynosi 72 kW, a licząc w koniach mechanicznych moc wersji LADA Priora 1.6 16V EU5 Hatchback 2172 wynosi 98 KM. Silnik LADA Priora 1.6 16V EU5 Hatchback 2172 jest rzędowy posiadający 4 cylindry o pojemności 1596 cm3. Na każdy cylinder w silniku LADA Priora 1.6 16V EU5 Hatchback 2172 przypadają 4 zawory.\nCały układ napędowy LADA Priora 1.6 16V EU5 Hatchback 2172 osiąga moment obrotowy 145 Nm. LADA Priora 1.6 16V EU5 Hatchback 2172 posiada napęd przedni a typ paliwa na jaki jeździ LADA Priora 1.6 16V EU5 Hatchback 2172 to benzyna.\nWarto nadmienić, że LADA Priora 1.6 16V EU5 Hatchback 2172 posiada 5 drzwi, 5 siedzeń a bagażnik ma maksymalną pojemność wynoszącą 705 litrów. Wymiary samochodu: 4210 mm długości, 1680 mm szerokości, 1435 mm wysokości.\nOpinie o LADA Priora 1.6 16V EU5 Hatchback 2172 98KM (benzyna)\nDane techniczne LADA Priora 1.6 16V EU5 Hatchback 2172 98KM (benzyna)\nWymiary LADA Priora 1.6 16V EU5 Hatchback 2172 98KM (benzyna)\nWyposażenie LADA Priora 1.6 16V EU5 Hatchback 2172 98KM (benzyna)\nEl. podnoszenie szyb, przód 2011 - 2018 Standard (indywidualny)\nŚwiatła przeciwmgielne 2011 - 2018 Standard\nKlimatyzacja manualna 2011 - 2018 Standard\nTapicerka materiałowa gobelin 2011 - 2018 Standard (indywidualny)\nTapicerka materiałowa aksamit 2011 - 2018 Standard\nFotele przednie z funkcją podgrzewania 2011 - 2018 Standard\nEl. podnoszenie szyb, przód i tył 2011 - 2018 Standard\nPodłokietnik - przód 2011 - 2018 Standard (indywidualny)\nZamek centralny z pilotem 2011 - 2018 Standard (indywidualny)\nCena LADA Priora 1.6 16V EU5 Hatchback 2172 98KM (benzyna)\nJuly 2011 - December 2018 38,100 PLN\nZdjęcia LADA Priora 1.6 16V EU5 Hatchback 2172 98KM (benzyna)\nLADA Priora 1.6 16V absklm Hatchback 2172 98KM (benzyna)


Krok 1 – przykład\nTwórcy Salesforce’a, producenta CRM-a do zarządzania relacjami z klientami, zaobserwowali, że kupowanie takich systemów w postaci oprogramowania, które następnie trzeba było instalować, utrzymywać i aktualizować, było dla firm wysoce niewygodne. W odpowiedzi na ten problem zaproponowali CRM w postaci rozwiązania chmurowego, w którym firmy nie musiały dokonywać zakupu oprogramowania, uzyskiwały za to dostęp do rozwiązania przez internet, z każdego urządzenia i z każdego miejsca, płacąc miesięczny abonament.\nWartościami w przypadku Salesforce’a były zatem: brak inwestycji w oprogramowanie, instalację i utrzymanie; możliwość wygodnego, zdalnego dostępu z każdego urządzania mającego połączenie z internetem; centralizacja wiedzy o kliencie – w rozwiązaniu Salesforce’a każdy użytkownik platformy widzi te same dane.\nKrok 2, czyli właściwa segmentacja\nNajcenniejszym zasobem handlowca jest czas, dlatego od początku powinien wiedzieć, w jaki sposób dostosowywać swoje działania do różnych klientów i na których koncentrować się w pierwszej kolejności tak, by osiągnąć największy zwrot z inwestycji. Narzędziem ułatwiającym wybór właściwych klientów jest segmentacja, a więc ich podział na jednorodne grupy, które mają podobne potrzeby i wymagają stworzenia podobnej oferty. W ten sposób handlowiec może właściwie rozpoznać potencjał biznesowy poszczególnych segmentów, a także ustalić swoje cele biznesowe dla konkretnych grup klientów. W taki sposób łatwiej też określić propozycję wartości dla poszczególnych segmentów i sposoby dotarcia do ich reprezentantów.\nAutor: Andrzej Jacaszek | Dodano: 2017-09-15 15:33\nZnajomość drogi jest równie ważna jak znajomość celu. Nieustanny rozwój jest kluczowym towarzyszem sukcesów w biznesie. Nawet najlepsi menedżerowie powinni ciągle sprawdzać i uzupełniać swoje umiejętności. Taka jest droga do mistrzostwa. Wymaga wysiłku, pracy i poświęceń, ale również – o czym mówi się rzadziej – właściwych wyborów. Jakich?\nICAN Institute harvard business review polska andrzej jacaszek\nAutor: Tomasz Gołębiowski | Dodano: 2017-05-26 07:43\nLider: więcej niż menedżer\nJeśli chce się pociągnąć za sobą pracowników z młodego pokolenia i osiągnąć z nimi sukces w nieprzewidywalnym otoczeniu gospodarczym, potrzeba czegoś więcej niż najlepsze nawet umiejętności menedżerskie.\nICAN Institute hbr harvard business review polska Gianpiero Petriglieri Paweł Motyl


Ekobzdury. Ograniczanie emisji CO2 to absurd. | motoekonomia.pl\nPorównując opinie dzisiejszych „ekspertów” od motoryzacyjnej ekologii można wysnuć teorię o malejących zdolnościach percepcyjnych Homo Sapiens. Na szczęście ostała się pewna grupka osób logiczniej patrzących na świat, do których mam czelność się zaliczać.\nCałe zamieszanie spowodowane jest jednym pojęciem: emisja. Do norm ograniczających emisję tlenków azotu, siarki czy węglowodorów zastrzeżeń u mnie brak, za to wyrażenie CeODwa wywołuje u mnie reakcje dużo bardziej drastyczne.\nPogoń za ograniczaniem produkcji CO2 ogarnęła prawie wszystkich producentów samochodów. Obecnie jest to najważniejsza cecha nowego auta, tabelkowy kruczek, dla tabelkowych chwalipiętów. Nie będę zagłębiał się w negowanie wyimaginowanej teorii o niszczącym CO2 produkowanym przez człowieka, skupię się tylko i wyłącznie na skutkach niszczących piękno motoryzacji. Żeby nadać konkretną wartość moim tyradom, posłużę się statystykami potwierdzającymi empirycznie rzeczywistość.\nBadania, w których ustalane są wartości spalania paliwa wykonywane są w laboratoryjnych warunkach, które nie mają żadnego odzwierciedlenia w rzeczywistości. O tym wszyscy wiemy. Kiedy do badań certyfikacyjnych włączono obowiązek badania emisji dwutlenku węgla rozpoczął się wyścig, w którym każdy stał się przegranym.\nDownsizing, w którym specjalnie ogranicza się pojemność silników, zastępując braki mocy turbosprężarkami na stałe zagościł w nowych samochodach. W efekcie mamy wysilone silniki, które w rzeczywistych warunkach wcale nie spalają mniej paliwa, są za to bardziej awaryjne i mniej trwałe. Zatraca się urok wolnossących silników, w których moc jest dostarczana liniowo, nie trzeba planować z wyprzedzeniem każdego otwarcia przepustnicy i nie zaskakuje nas fala momentu obrotowego akurat w środku szybko pokonywanego zakrętu. Samochód przestał być maszyną dla kierowcy, stał się sprzętem do przemieszczania z punktu A do B w sposób ustalony przez mądre ekologiczne głowy.\nOwszem, maszyny z napisem turbo na klapie zapisały się w kanonie klasyków motoryzacji sprzed kilku dekad, jednak wtedy doładowanie było pewnego rodzaju dopalaczem, nie zaś proekologicznym narzędziem.\nSamochody elektryczne. Pomińmy ich wysokie ceny i braki infrastrukturalne. Wiele z nich ma napis zero emission. Czyżby? Tylko 3% energii produkowanej w Polsce powstaje z odnawialnych źródeł energii oraz siły wody. Cała reszta to nic innego tylko czysta emisja CO2. A gdzieś trzeba te samochody naładować.\nNiedawno prof. Ulrich Hackenberg, członek zarządu Audi AG oświadczył, że producent z Ingolstadt nie zamierza wprowadzać do swojej gamy modeli elektrycznych, gdyż jest to nieopłacalne.\nNa rozwój samochodów hybrydowych możemy patrzeć z podziwem w kwestiach postępu technicznego czy innowacji. Majstersztyki technologiczne jak McLaren P1, Porsche 918 czy BMW i8 budzą podziw i stoją jakby obok głównego nurtu proeko. Są świadectwem możliwości technologicznych producenta.\nŻeby nie być gołosłownym kilka mierzalnych faktów:\nDrobne obliczenia: 659,5 mln samochodów na świecie w 2012 roku * (170g/km średniej emisji CO2 * średnio 30 000 km/rok) = 3,4 mld ton CO2 w 2012 wyemitowanych przez wszelkiego rodzaju pojazdy.\nWg PBL Netherlands Enviromental Assessment Agency w 2012 globalna emisja CO2 wyniosła 34,5 biliona ton. Z prostej proporcji udział emisji CO2 wytworzonej przez samochody to jedynie 0,00986% całości! Nie wspominając o tym, że według różnych badań (to akurat nie tak prosto zmierzyć) antropogeniczna emisja dwutlenku węgla od 2 do 10% całej naturalnej światowej emisji. Okryty złą sławą islandzki wulkan Eyjafjallajokull emitował 150 mln ton CO2 dziennie – rocznie to około 53 miliardy ton (oczywiście gdyby erupcja trwała cały rok) będzie to przeszło 17 razy więcej niż wszystkie pojazdy na Ziemi.\nJak widać ograniczanie emisji dwutlenku węgla wydaje się być nieuzasadnione. Jest to tylko i wyłącznie polityka koncernów, które czerpią dodatkowe korzyści z tego typu działań. O polityce korporacji motoryzacyjnych może jednak innym razem. Bezapelacyjnie dobrym skutkiem jest dokonujący się postęp technologiczny, chociaż nie powinien dokonywać się kosztem ogólnej idei motoryzacji. Poczekajmy na rozwój wydarzeń, skoro kraje takie jak USA czy Chiny za nic mają ograniczanie emisji dwutlenku węgla może i Europa w końcu zmieni politykę. Nie jest to aż taki nierealny pomysł, mając na uwadze spadek konkurencyjności europejskiego przemysłu na arenie międzynarodowej.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Wpisy and tagged BMW i8, co2, efekt cieplarniany, emisja dwutlenku wegla, McLaren P1, Porsche 918. Dodaj do ulubionych permalink.\n← Skąd się biorą identyczne samochody?\nIle kosztuje nas niechlujna jazda? – Ronda →


Prognoza na tydzień 05-11.03.2018\nDATA DODANIA: 4 marca 2018\nZgodnie z naszymi poprzednimi prognozami koniec tygodnia przyniósł ocieplenie. Co czeka nas w kolejnych dniach? Czy to już koniec zimy? O tym poniżej.\nW pierwszy dzień tygodnia na przeważającym obszarze kraju zachmurzenie duże i umiarkowane, na zachodzie duże i całkowite, na wschodzie początkowo małe. W Sudetach możliwe słabe opady śniegu. Temperatura maksymalna od -1 st. na wschodzie i północnym wschodzie (na Suwalszczyźnie -2 st.) przez 3-4 st. w centrum do 6-7 st. (lokalnie 8 st.) na zachodzie. Powieje umiarkowany północno zachodni wiatr, mocniej może chwilami powiać nad morzem.\nWe wtorek praktycznie wszędzie zachmurzenie całkowite, tylko miejscami na północny i południu możliwe są rozpogodzenia. Na zachodzie i południowym zachodzie możliwe są opady deszczu i deszczu ze śniegiem, a w górach także samego śniegu. Temperatura maksymalna od 0-2 st. na wschodzie i północnym wschodzie oraz 1-2 st. na południowym wschodzie (na Suwalszczyźnie -1 st.) przez 3-4 st. na przeważającym obszarze kraju do 4-5 st. na północnym zachodzie i południu. Wiać będzie umiarkowany okresami dość silny południowo zachodni wiatr.\nTrzeci dzień tygodnia z zachmurzeniem całkowitym prawie w całym kraju, tylko na południowym wschodzie trochę rozpogodzeń. Miejscami na południowym zachodzie i w centrum możliwe są słabe opady deszczu, a na zachodzie i w centrum także deszczu ze śniegiem i śniegu. Temperatura maksymalna od 1-2 st. na północy i 3 st. na zachodzie przez 4-5 st. w centrum do 7-8 st. na południowym wschodzie (lokalnie do 9 st.). Powieje słaby i umiarkowany wiatr ze zmiennych kierunków, mocniej może chwilami powiać nad morzem i na południu.\nCzwartek z całkowitym zachmurzeniem na przeważającym obszarze kraju, tylko na południu duże i umiarkowane. Lokalnie na północy możliwe są opady deszczu i deszczu ze śniegiem. Temperatura maksymalna od 3-4 st. na północy i północnym wschodzie (na Suwalszczyźnie 1 st.) przez 6-7 st. na przeważającym obszarze kraju do 7-8 st. na południu. Wiał będzie słaby i umiarkowany południowo zachodni wiatr.\nW piątek zachmurzenie duże i całkowite. Miejscami możliwe są słabe opady deszczu. Temperatura maksymalna od 4-5 st. na Pomorzu Wschodnim i Środkowym przez 6-7 st. w centrum, oraz na północnym wschodzie i północnym zachodzie oraz 8-9 st. na zachodzie i południu do 9-10 st. na południowym zachodzie i południowym wschodzie. Powieje umiarkowany okresami dość silny wiatr z sektora południowego, w górach halny.\nSobota z zachmurzeniem całkowitym prawie wszędzie, tylko na północy oraz na południu i południowym zachodzie możliwe są rozpogodzenia. W prawie całym kraju możliwe są opady deszczu, tylko na północy bez opadów. Temperatura maksymalna od 3-4 st. na północnym wschodzie i 4-5 st. na północy przez 8-10 st. w centrum do 11-12 st. (lokalnie do 13-14 st.) na południu. Wiał będzie słaby i umiarkowany wiatr ze zmiennych kierunków, mocniej może chwilami powiać na południu, w górach halny.\nW ostatni dzień tygodnia zachmurzenie duże i umiarkowane, tylko na północnym wschodzie więcej rozpogodzeń. Na zachodzie, południowym zachodzie oraz w centrum możliwe są intensywne opady deszczu. Temperatura maksymalna od 3-4 st. na północnym zachodzie przez 5-8 st. na północy i północnym wschodzie (na Suwalszczyźnie 2-3 st.) przez 8-10 st. w centrum do 12-14 st. na południu i południowym zachodzie. Powieje umiarkowany wiatr z sektora wschodniej, mocniej może chwilami powiać na północy.\nW kolejnych dniach nadal ciepło, a miejscami być może pojawią się burze.


Jakie mogą być przyczyny krwawienia z języka? - Laryngo.pl\nKrwawienie z języka wystąpić może u każdego z nas. Taka możliwość wynika z tego, jaka jest najczęstsza przyczyna tego problemu – otóż zazwyczaj doprowadzamy do tego… sami. Krwawienie z języka typowo stanowi bowiem konsekwencję tego, że przygryziemy swój język, może ono również być skutkiem spożywania ostrych albo twardych pokarmów. Inną stosunkowo częstą przyczyną krwawienia z języka są urazy tego narządu, do których częściej dochodzi u osób korzystających z protez zębowych czy aparatów ortodontycznych.\nW sytuacji, gdy wystąpi u nas krwawienie z języka, zawsze powinniśmy się jednak choć przez chwilę zastanowić, czy rzeczywiście przyczyną problemu jest któreś z powyżej wymienionych zdarzeń. Istnieje bowiem możliwość, że krwawienie z języka wystąpiło z powodu jakiejś choroby. Jako przykład można podać tutaj grzybicę jamy ustnej czy pojawienie się zmian opryszczkowych na języku – oba problemy zwiększają możliwość wystąpienie krwawienia z języka.\nPoza schorzeniami infekcyjnymi przyczyną tego, że język krwawi, może być także obecność w jego obrębie naczyniaków. Za najgroźniejszą zaś przyczynę krwawienia z języka uznać można nowotwór. Szczególny niepokój powinien pojawiać się wtedy, kiedy poza krwawieniami pacjent doświadcza innych potencjalnych objawów raka języka, takich jak np. ból, uczucie sztywności czy drętwienia języka oraz obecność w obrębie tego narządu jakichś nietypowych, guzkowatych tworów.\nKrwawienie z języka – szczęśliwie – najczęściej ma błahe przyczyny. Jeżeli jednak epizody problemu pojawiają się często, a do tego pacjent ma jakieś inne jeszcze dolegliwości, zdecydowanie konieczne jest skonsultowanie się z lekarzem.\nKleista plwocina/ropa z gardła Czy ma ktoś pomysł, jakie są przyczyny tego zjawiska?:Od wielu lat w gardle...


Śledzie zamiast złotej rybki. Tomasz Kaźmierowski o winie\nstring(107) "background-image: url('https://publicrelations.pl/wp-content/uploads/2017/05/FullSizeRender-1200x500.jpg');" string(81) "https://publicrelations.pl/wp-content/uploads/2017/05/FullSizeRender-1200x500.jpg"\nDosadnie rzecz ujmując, Karol Sudermański, późniejszy król Szwecji Karol IX, oprócz tego, że jak większość szwedzkiej szlachty był fanatycznym luteraninem, był wybitnym – nawet jak na swe czasy – mściwym, pamiętliwym okrutnikiem i skąpcem. Niewątpliwie miał też cechy męża stanu, chociaż jednocześnie formalnie i faktycznie rzecz biorąc dopuścił się najcięższej zbrodni – zdrady stanu właśnie.\nZdradził bowiem swojego bratanka, króla Szwecji i Polski Zygmunta III Wazę podnosząc przeciw niemu bunt. Nie było to szczególnie trudne, jako że Zygmunt nie grzeszył elastycznością zdążywszy zrazić wielu luteranów. Karol długo nie rządził, chociaż zdążył wciągnąć Szwecję w kilka wojen, na których zazwyczaj obrywał, mając naprzeciw Chodkiewicza i duńskiego Christiana IV.\nZmarł w Nyköping w 1611. Zymgunt III Waza żył jeszcze długo, jednak nie wykazał się w sprawach dynastycznych nadmiarem rozsądku. Nie zgodził się, by jego syn Władysław objął tron moskiewski, który Żółkiewski położył mu u stop, a i postawy wobec Szwecji nie zmienił.\nZygmunt, jak powszechnie wiadomo, był ślepo zapatrzony w kulturę niemiecką, niechętny, pogardliwy wręcz wobec luźniej podchodzących do różnic religijnych Polaków, Rusinów i Litwinów. Polskim (ruskiego i litewskiego nie wspominając) pogardzał, za to uwielbiał język niemiecki i takowe otoczenie.\nJego czołobitność wobec centrum kultury i potęgi niemieckiej, jakim wtedy był bez wątpienia Wiedeń, nie miała sobie równych poza krajami Habsburgów, wówczas władających rzeczywiście połową znanego świata, od Peru i Filipin, po Madryt, Antwerpię, Pragę i Neapol.\nTo za jego przyczyną – nie zmaże to niestałości ostatnich Jagiellonów – Rzeczpospolita, zasadniczo wbrew własnym interesom, wpadła na całe stulecie do obozu habsburskiego.\nI tak, zamiast potęgi bałtycko-czarnomorskiej, z najtwardszą piechotą, z protestanckim handlem, flotą, a nawet koloniami z jednej strony, a z najświetniejszą jazdą, silnym rolnictwem, świetną wciąż kulturą i potencjałem gospodarczym Rzeczypospolitej z drugiej, potęgi, która miała wszelkie szanse pokonać moskiewskie zagrożenie, doszło do ciągnących się siedemdziesiąt lat wojen, szczególnie dla Rzeczypospolitej rujnujących. Polskę podporządkowali sobie Rosjanie u progu XVIII wieku, a potęgę Szwecji złamali – przy tyleż nieocenionym, co oportunistycznym wsparciu Prus i Danii – dwadzieścia lat później.\nSzwedzi ze zwykłym sobie uporem walczyli w kolejnych kilku wojnach, jednak nie powstrzymali Rosjan. Do dziś jednym ze straszniejszych wspomnień jest tu Rysshärjningarna, złupienie przez carskie wojska i flotę wschodnich połaci Szwecji, z okolicą Nyköping włącznie. Gdyby nie Anglicy Szwecja podzieliłaby los Polski, a tak straciła jedynie wschodni Bałtyk, Finlandię i sny o potędze.\nNyköping leży w krainie Karola – Södermanlandii, w najgłębszym zaułku bałtyckiego Oxelsundu, ponad godzinę jazdy na południowy-zachód od Sztokholmu. Wiele dobrego można powiedzieć o powabnym wręcz wiosną sundzie, jak i o samym mieście. Przejdę, mimo to, do meritum. Nyköping śledziem stoi, i to nie tylko w przenośni. Surströmming (kiszony śledź), miejscowy przysmak ze sfermentowanych śledzi, cieszy miejscowych od czterystu lat. To gratka dla odważnych – ryba jest słona, dość kwaśna, przy tym jednak cudownie tłusta (w omegi, oczywista). Efekt Pandory to nic w porówaniu z uderzeniem spadającym zaraz po otwarciu puszki po sześciu miesiącach fermentacji. Odór, inaczej zwany “niespotykaną perfumą”, przytłacza. Japończycy, eksperci w tym względzie, uznali go za najwstrętniejszy na świecie. Nie może więc dziwić, że kanapkę z surströmming poczciwy Szwed poda z kieliszkiem wódki, dziś zazwyczaj polskiej lub białoruskiej.\nOd maja dostępny wprost z rybackich skrzynek jest także świeży, tłusty śledź bałtycki, podobnie esencjonalny, jak helski. Ten doskonale da się ponieść przaśnemu Chardonnay, najlepiej z Saint Veran.


selenit * mydełko /zb Sklep GeoGut.pl Your SEO optimized title\n» selenit * mydełko /zb\nWymiary: około 6,7cm x 5cm x 2,5-3cm\nWaga: około 100 - 120g\nMydełko z marokańskiego selenitu. Okaz wypolerowany. W galerii przykładowe zdjęcia.\nKula z selenitu. Średnica: około 7,5cm Ręcznie robiona kula z selenitu.\nselenit * Maroko /01\nLokalizacja: Maroko Wymiary: 6cm x 2,5cm x 2,3cm Waga: 67 g Krystaliczna forma gipsu - selenit.\nselenit * Maroko /02\nLokalizacja: Maroko Wymiary: 20,5cm x 4,7cm x 1,7cm Waga: 222 g Krystaliczna forma gipsu - selenit.\nselenit * Maroko /03\nLokalizacja: Maroko Wymiary: 6,6cm x 3,1cm x 1,7cm Waga: 46 g Krystaliczna forma gipsu - selenit.\nselenit * Maroko /04\nLokalizacja: Maroko Wymiary: 6,9cm x 2,4cm x 1,4cm Waga: 49 g Krystaliczna forma gipsu - selenit.\nselenit * Maroko /05\nLokalizacja: Maroko Wymiary: 6,5cm x 2,6cm x 2,3cm Waga: 73 g Krystaliczna forma gipsu - selenit.\nselenit * Maroko /06\nLokalizacja: Maroko Wymiary: 4,8cm x 2,4cm x 2,1cm Waga: 49 g Krystaliczna forma gipsu - selenit.


B1/1/2/4k na sprzedaż - 4 pokoje 76 m2 - Poleskie Ogrody - ul. Rąbieńska - Onet Nieruchomości\nPowierzchnie dodatkowe: balkon o powierzchni 16,60 m2.\nInwestycja: mieszkanie znajduje się w inwestycji Poleskie Ogrody, w której dostępnych jest jeszcze 10 podobnych ofert.\nNowe mieszkanie o oznaczeniu B1/1/2/4k znajduje się na 1 piętrze, jest 1-poziomowe, a pomieszczenia mają od 260 do 280 centymetrów wysokości. W mieszkaniu znajdują się 4 pokoje, kuchnia jest zamknięta, jest 1 łazienka, lokal posiada balkon o powierzchni 16,6 m2. Dla przyszłych mieszkańców deweloper Archicom Polska S.A. przewidział: miejsca postojowe naziemne.\nMieszkanie znajduje się w inwestycji Poleskie Ogrody, w której dostępnych jest w sprzedaży jeszcze 10 podobnych nowych mieszkań.


Mieszkanie 48,50 m² - Sprzedaż - Warszawa Wola, Łucka 15 | Warsaw Properties\nMieszkanie 48,50 m² - Sprzedaż - Warszawa Wola, Łucka 15\nApartament (strona zachodnia, okna drewniane), usytuowany na 20 piętrze ze wspaniałą panoramą stolicy. Doskonały rozkład: salon połączony z aneksem kuchennym, osobna sypialnia z garderobą, łazienka z wanna i przedpokój z zabudowaną szafą wnękową. Na podłogach położone są płytki. Mieszkanie w pełni funkcjonalnie urządzone jest idealnym miejscem do zamieszkania bądź inwestycją pod wynajem. Do lokalu można wjechać 3 dużymi szybkobieżnymi windami, które schodzą też do garażu.\nDo mieszkania przynależy miejsce postojowe w garażu podziemnym płatne dodatkowo 35 000zł. Czynsz administracyjny z zaliczkami na wodę i ogrzewanie wynosi 518zł, podatek od nieruchomości (roczny) 231zł, oraz użytkowanie wieczyste (roczne) 181zł .


Firebird SQL: no_garbage_collect\nJeżeli program łączy się z bazą danych (Firebird lub InterBase) przy pomocy dedykowanych komponentów, takich jak IBX, FibPlus itp., to w parametrach połączenia można wskazać parametr no_garbage_collect. Spowoduje on wyłączenie wbudowanego w serwer procesu automatycznego odzyskiwania niewykorzystywanych obszarów bazy danych.\nKiedy może się ten parametr przydać? Na przykład jeżeli zależy nam na bardzo szybkim wykonaniu jakiegoś zestawienia lub jeżeli baza nie jest zbyt duża (np. <1 GB) i każdej nocy jest automatycznie porządkowana przez wykonanie kopii i odtworzenie bazy danych z jej kopii.\nWięcej szczegółów można przeczytać w »tym artykule«.\nDatabase Workbench 4.1.2\nSterownik dbExpress 4.1.v31 dla Firebird\nNowa strona internetowa projektu\nFB TraceManager 1.5.1\nFirebird 2.5 będzie w Ubuntu\nWiele serwerów Firebird w jednym komputerze\nPopularność Firebird w Linux\nFirebird 2.1.4 w systemach Linux\nWstępny przegląd Firebird 3.0\nFirebird Maestro 11.2


Polityka prywatności | Agata Szymańska-Stalmach | Gabinet dietetyczny, Dietetyka, Pszczyna\nNa podstawie Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych).\nW celu realizacji zasady zgodnego z prawem, rzetelnego i przejrzystego przetwarzania Państwa danych osobowych, przyjmujemy dokument zwany Polityką Prywatności. Polityka Prywatności określa w jaki sposób dbamy o Państwa dane osobowe i prawa.\nJesteśmy Gabinetem Dietetycznym Agata Szymańska-Stalmach o nazwie skróconej „Dietetyka Stalmach”, mieszczącej się w Pszczynie-Łące na ul. Wiejskiej 4\nAdres naszej strony internetowej to: http://www.dietetykastalmach.pl.\nRODO — Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych);\nDane osobowe – dane osobowe w rozumieniu art. 4 pkt 1 RODO\nOdbiorca – podmiot, któremu będą przekazywane Państwa dane w rozumieniu art. 4 pkt 9 RODO\nAdministratorem Państwa danych osobowych jest Gabinet Dietetyczny Agata Szymańska-Stalmach „Dietetyka Stalmach” z siedzibą w Pszczynie-Łące, ul. Wiejska 4. Mogą się Państwo z nami skontaktować:\na) Poprzez Gabinet Dietetyczny – adres, telefon i e-mail znajdują się w zakładce KONTAKT na naszej stronie internetowej — www.dietetykastalmach.pl\nJAKIE DANE PRZETWARZAMY, W JAKICH CELACH I NA JAKIEJ PODSTAWIE?\ndane identyfikacyjne: Imię, płeć, wiek, adres internetowy, nr telefonu, wzrost, waga, obwody oraz dane medyczne i inne dane związane z żywieniem pacjenta.\nCel przetwarzania: Państwa dane są przetwarzane w celu dostosowania porady dietetycznej do Państwa indywidualnej sytuacji zdrowotnej, przeprowadzenia badania na analizatorze medycznym, ułożenia planu dietetycznego, oraz ewentualnej obsługi aplikacji mobilnej na telefonie Pacjenta.\nKomentarze zostawione drogą elektroniczną.\nOsadzone treści z innych witryn\nOdbiorcami Państwa danych osobowych, przetwarzanych przez Gabinet Dietetyczny Agata Szymańska-Stalmach „Dietetyka Stalmach”, są:\nOrgany w ramach przeprowadzanych kontroli\nKomentarze gości na stronie internetowej mogą być sprawdzane za pomocą automatycznej usługi wykrywania spamu.\nW JAKI SPOSÓB MOGĄ PAŃSTWO UZYSKAĆ INFORMACJE O PRZETWARZANYCH DANYCH OSOBOWYCH?\nW celu uzyskania informacji o przetwarzanych danych prosimy Państwa o kontakt:\nPoprzez Gabinet Dietetyczny – adres, telefon i e-mail znajdują się w zakładce KONTAKT na naszej stronie internetowej — www.dietetykastalmach.pl\nPaństwa dane są przetwarzane przez „Dietetyka Stalmach” w okresie objęcia Państwa naszą opieką dietetyczną. Szczegółowe informacje otrzymają Państwo po skontaktowaniu się z „Dietetyka Stalmach”.\nJeśli zostawisz komentarz na stronie internetowej, jego treść i metadane będą przechowywane przez czas nieokreślony. Dzięki temu jesteśmy w stanie rozpoznawać i zatwierdzać kolejne komentarze automatycznie, bez wysyłania ich do każdorazowej moderacji.\nJAKIE SĄ PAŃSTWA PRAWA W ZWIĄZKU Z PRZETWARZANIEM PAŃSTWA DANYCH?\nPosiadają Państwo prawo do:\n1) dostępu do treści swoich danych – art. 15 RODO,\n2) sprostowania swoich danych – art. 16 RODO,\n3) usunięcia swoich danych (prawo do „bycia zapomnianym) – art. 17 RODO,\n4) ograniczenia przetwarzania danych – art. 18 RODO,\n5) przenoszenia danych – art. 20 RODO,\n6) wniesienia sprzeciwu – art. 21 RODO,\n7) cofnięcia zgody w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem\nprzetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody przed jej cofnięciem – art. 7 ust. 3\nW tym miejscu pragniemy zaznaczyć, że podanie przez Państwa danych osobowych jest\nniezbędne do prowadzenia postępowania dietetycznego i układania indywidualnych planów żywieniowych. Jeżeli odmówią Państwo podania danych osobowych na etapie przeprowadzenia wywiadu żywieniowego, nie będzie możliwe ułożenie spersonalizowanego jadłospisu i udzielenia konkretnej porady żywieniowej.\nInformujemy także, że jeżeli uznają Państwo, że Państwa prawo do ochrony danych osobowych lub inne prawa przyznane na mocy RODO zostały naruszone, to mają Państwo prawo do wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych.\nWyrażam zgodę na otrzymywanie wiadomości z informacjami o produktach lub usługach za pośrednictwem poczty elektronicznej.\nDieta dobre bakterie kwasy omega minerały odporność odporność przedszkolaka Soki witaminy Zdrowe odżywianie Zdrowie


Przegrywamy. Dlaczego? - Marek Gancarczyk - Portal OPOKA\nChrześcijaństwo, wartości i społeczeństwo\nPoprzedni tydzień nie był dobrym czasem. I nie myślę tylko o skumulowanych w jednym dniu trzech zamachach: w Tunezji, Kuwejcie i Francji. W Polsce posłowie — w większości katolicy — przyjęli skrajnie szkodliwą ustawę o in vitro (więcej w GN 2015/27 na ss. 40—41). Z kolei Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych uznał za niezgodną z konstytucją odmowę udzielania ślubów homoseksualnych, czym de facto zalegalizował je we wszystkich stanach (więcej na ss. 4—5). W poprzednim tygodniu pojawiła się również informacja o liczbie wyświęconych w Polsce księży diecezjalnych. W tym roku było ich 329. W roku poprzednim wyświęcono 355 księży diecezjalnych, w 2013 r. — 401. Tendencja spadkowa jest wyraźna.\nChciałoby się napisać: znikąd pociechy. Przegrywamy. Przegrywają chrześcijańskie wartości. Przegrywa Kościół. Wiem, wiem — dzieje się wiele pięknych rzeczy. Codziennie piszemy o nich na gosc.pl i w „Gościu”. Z początkiem wakacji rozpoczęły się liczne rekolekcje, na Jasną Górę wyruszyły pielgrzymki, trwają chrześcijańskie festiwale. A jednak kurczymy się, cofamy. Przedstawionym wyżej faktom nie da się zaprzeczyć. Dlaczego przegrywamy? Dlaczego Boże sprawy są w odwrocie?\nCzy na tak postawione pytanie da się odpowiedzieć w kilku zdaniach bez narażania się na śmieszność? Spróbuję jednak. Odpowiedź może się kryć w samej istocie chrześcijaństwa, którą jest krzyż. Nie jest on znakiem sukcesu. Na krzyżu Jezus wszystko przegrał. Na takiej odpowiedzi można by poprzestać, gdyby po krzyżu nie nastąpiły zmartwychwstanie, zesłanie Ducha Świętego i zapierająca dech w piersiach apostolska epopeja. Czego zatem brakuje nam, chrześcijanom? Wydaje mi się, że świadomości i odwagi. Świadomości, że chrześcijaństwo jest jedyną prawdziwą religią, że ma uniwersalistyczne ambicje, że do Chrystusa chce nawrócić wszystkich bez wyjątku. I że taki obrót sprawy jest najlepszy dla ludzi. I że w takim podejściu nie ma zagrożenia dla ludzkiej wolności.\nIslam też ma ambicje uniwersalistyczne, ale od chrześcijaństwa różni się między innymi tym, że muzułmanin dla zdobycia świata potrafi zabić, zaś chrześcijanin potrafi dać się zabić. Językowo różnica niewielka, w istocie — ogromna. Odwaga zaś potrzebna jest do jasnego mówienia tego, co napisałem wyżej, a co mocno powinno siedzieć w głowie i sercu każdego chrześcijanina. Dzisiaj to już nie takie proste. Pamiętają Państwo krytykę, jaka spadła na głowę kard. Ratzingera po opublikowaniu w 2000 roku wydawałoby się niewinnej i oczywistej deklaracji, że jedynym zbawicielem świata i człowieka jest Jezus. A od tamtego czasu presja wywierana na Kościół zdecydowanie się zwiększyła. Stąd pokusa, by dla świętego spokoju, dla zachowania dobrych relacji z bliskimi, ze światem, rezygnować z prawdy i z chęci przyprowadzenia wszystkich do Chrystusa. Komentując wyrok amerykańskiego sądu George Weigel napisał, że Kościół będzie brutalnie atakowany za jasne sprzeciwianie się wszelkiej bezbożności. By się tej krytyce sprzeciwić, trzeba mieć odwagę, dużo odwagi. Proszę zauważyć, że spośród czternastu apostołów — do pierwotnej dwunastki trzeba doliczyć Macieja i Pawła — poza Judaszem i Janem wszyscy zginęli z rąk pogan. Zadziwiająca proporcja.\nCopyright © by Gość Niedzielny (27/2015)\nData publikacji: 2015-06-30Inne materiały tego autoraInne materiały z tego źródła\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: powołania światopogląd krzyż ideologia bezbożność cywilizacja śmierci gej in vitro małżeństwa homoseksualne związek partnerski LGBT ślub homoseksualny