Corpus Delicti – Oblicza kultury\n← Nieprzyjaciel boga – Bernard Cornwell\nHistoria czarów i czarownic – Jesús Callejo →\nŚwiatopogląd członków tego ruchu zawiera się w słowach: „Odmawiam zaufania społeczeństwu, które składa się z ludzi, a mimo to jest ufundowane na lęku przed tym, co ludzkie. Odmawiam zaufania cywilizacji, która zdradziła ducha na rzecz ciała. […] Odmawiam zaufania normalności, która sama siebie definiuje jako zdrowie”. Ani adwokat oskarżonej, ani najważniejszy ideolog w państwie nie mogą złamać Mii. METODA jednak nie toleruje sprzeciwu. Buntowniczka musi ponieść najsurowszą z kar – zamrożenie na czas nieokreślony. Powieść Juli Zeh nie jest tylko wstrząsającą antyutopią, współczesną odpowiedzią na Rok 1984 Orwella i Nowy wspaniały świat Huxleya. Przede wszystkim skłania czytelnika do zadania sobie pytania o to, jaka METODA i w jakim stopniu zaczyna kontrolować nasze życie już dziś. I czy bylibyśmy zdolni pójść za przykładem Mii Holl.\nEkscytująca jak thriller, mądra jak intelektualna debata.\nPo przeczytaniu Corpus delicti śmiało można nazwać Zeh współczesnym George’em Orwellem w żeńskim wydaniu.\nJuli Zeh przypomina, że przyszłość zaczyna się tu i teraz.\nWydawnictwo: WAB , Czerwiec 2011\nTo dochodziło z pokoju dziecinnego! O tak! – Lizzie puszcza poręcz schodów, pochyla się do przodu i odgrywa przesadne kichanie. – A psik! Aaa… psik!\n– Nie mówisz poważnie. – Pollsche rozgląda się, jakby właśnie jakiś duch przemknął klatką schodową. – Przecież to brzmi jak…\n– No, nie bój się tego powiedzieć!\n– Jak kichanie!\n– Właśnie! Z pokoju dziecinnego! Żebyś wiedziała, jak biegłam.\n– Co jest bzdurą? – pyta Pollsche.\n– Przeziębienia wymarły dwadzieścia lat temu.\n– Panno Blitzmerker.\n– Ostatnio przecież znowu pojawiło się ostrzeżenie – szepcze Pollsche.\n– Widzisz, Driss, Pollsche czyta NA ZDROWY ROZUM. No to ja z duszą na ramieniu gwałtownie otwieram drzwi. I co widzę? Na podłodze siedzi moja mała ze smarkaczem Uty i wsuwa nosek do torebki z pieprzem. A potem kicha jak mistrzyni świata.\n– Bawili się w lekarza!\n– A twoja mała była pacjentką.\n– Rozumiecie… dzieci. Ale to ja prawie się pochorowałam ze strachu.\n– Santé! Dzień dobry paniom.\n– Dzień dobry – odpowiada Lizzie, wystawia biodro i opiera na nim rękę – dzień byłby dobry, gdybyśmy nie miały już nic do roboty.\n– Ależ, proszę pana, nie musi pan…\n– Ona ma na myśli maseczkę ochronną – mówi Lizzie. – Wewnątrz domu nie jest panu potrzebna.\n– Jaki ze mnie dureń. – Kramer odwiązuje tasiemki z tyłu głowy. – Przecież w bramie była plakietka.\nWsuwa maseczkę do kieszeni kurtki. Czasu, kiedy panuje milczenie, wystarczyłoby na wygłoszenie referatu o „domach pod opieką”. W kompleksach mieszkaniowych, których wspólnoty wyróżniają się szczególną niezawodnością, mieszkańcy mogą sami zawiadywać zadaniami profilaktyki higienicznej. Są to zarówno regularne pomiary wartości powietrza, jak też kontrola śmieci i ścieków oraz dezynfekcja wszystkich stref dostępnych publicznie. Domy, w których funkcjonuje taka forma samorządności, wyróżnia się plakietką i przyznaje się im zniżki na prąd i wodę. Inicjatywa o nazwie „domy pod opieką” odnosi ogromne sukcesy na wszystkich polach. Fiskus oszczędza pieniądze na profilaktyce zdrowotnej, ludzie zaś wyrabiają w sobie ducha solidarności. Ktokolwiek w zamierzchłych czasach twierdził, że naród jest zbyt leniwy albo zbyt głupi, aby oddolnie i demokratycznie współuczestniczyć w życiu publicznym – nie miał racji. „Domy pod opieką” dowodzą, że ludzie znakomicie potrafią pracować dla powszechnego dobra. Sprawia im to radość. Spotykają się, dyskutują, podejmują decyzje. W najprawdziwszym sensie tego słowa mają ze sobą do czynienia.\nHeinrich Kramer, który otoczony przez trzy panie w białych fartuchach stoi na klatce schodowej niczym dumny ogier wśród kóz, w znacznej mierze przyczynił się do upowszechnienia idei „domów pod opieką”. Ale sławny był już wcześniej. Wszyscy w kraju wiedzą, kim jest. To powód utrzymującego się milczenia, podobnie jak i wybuchającej nagle paplaniny.\n– A niech mnie wirus!\n– To przecież jest…\n– Czy pan nie jest…?\n– Driss, nie gap się tak na niego, to okropne.\n– Drogie panie, najserdeczniejsze dzięki. Proszę mi powiedzieć, czy mieszka tutaj niejaka pani Holl?\n– Mia! – woła Driss i klaszcze w dłonie.\n– Pani Holl mieszka na samej górze. Taras na tyłach domu.\n– Wspaniałe mieszkanie – mówi Pollsche. – Na biologii można się dorobić.\n– I słusznie – karci ją surowo Lizzie.\n– Świetnie – mówi Kramer. – Czy pani Holl jest może w domu?\n– Zawsze! – woła Driss. – To znaczy, obecnie. – Pochyla się ku Kramerowi, jakby chciała wyjawić mu jakąś tajemnicę. – Już w ogóle jej nie widujemy.\n– Pani Mia Holl – poprawia ją Lizzie – obecnie nie chodzi do pracy.\n– To znaczy, że ma urlop?\n– Ależ skąd! – wyrzuca z siebie Pollsche. – Taka ładna osóbka i ciągle sama! Przegląda oferty.\n– Myślimy – mówi Lizzie poufale do Kramera – że pani Holl szuka partnera.\n– No to pójdę do niej.\n– Mia jest porządną kobietą.\n– Driss, to przecież zrozumiałe samo przez się.\n– W takim domu jak ten.\n– Dziękuję. – Kramer, przerywając krąg sąsiadek, kiwa im głową. – Bardzo mi panie pomogły. Serdecznie gratuluję tego pięknego domu.\nPonieważ życie jest takie bezsensowne – mówi Mia – a mimo to trzeba je jakoś wytrzymać, mam nieraz ochotę zespawać ze sobą miedziane rury. W dowolny sposób. Aż się może upodobnią do żurawia. Albo po prostu będą tylko splątane jak siedlisko larw. Zamontowałabym taki twór na cokole i nadała mu nazwę „Budowle przenośne” albo „Idealna kochanka”.\n– Tylko po to, żeby coś przetrwało – mówi Mia. – Żeby stworzyć coś, co nie ma celu. Wszystko, co ma cel, dopnie go pewnego dnia, i tym samym się zużyje. Nawet Bogu, chcącemu nieść pociechę ludziom, przyświecał cel, i co: niezbyt daleko zaszedł z tą swoją wiecznością. Rozumiesz?\n– Oczywiście, że rozumiesz. To słowa Moritza, który mawiał: „Kto chce wieczności, nie może nawet śledzić celu własnego przetrwania”.\n– Kiedy chciał mnie rozzłościć, mówił, że powinnam była zostać artystką. Jego zdaniem zgubiło mnie myślenie matematyczno-przyrodnicze. Jak, pytał, można patrzeć na dany przedmiot albo wręcz na ukochaną istotę, myśląc ciągle, że nie tylko to, na co patrzymy, ale także my sami jesteśmy cząstką gigantycznego wiru atomów, z którego wszystko się składa? Jak można znieść to, że mózg, jedyny nasz instrument postrzegania i rozumienia, składa się z takich samych cegiełek jak wszystko, co widzimy i rozumiemy? Co to niby jest, pytał Moritz: materia gapiąca się sama na siebie?\n– Najpierw poznanie matematyczno-przyrodnicze zniszczyło boski obraz świata i przesunęło człowieka do centrum zdarzeń. Potem zostawiło go tam w doprawdy śmiesznej sytuacji, nie udzielając mu żadnych odpowiedzi. Moritz często to powtarzał, a ja w tej kwestii przyznawałam mu rację. Nasz sposób rozumowania wcale się aż tak bardzo nie różnił. Tyle że wyciągaliśmy inne wnioski.\n– Chciał żyć dla miłości, a kiedy się słuchało jego słów, można było pomyśleć, że miłość to po prostu inne słowo na wszystko, co mu się podoba. Natura, wolność, kobiety, wędkowanie, wzniecanie niepokojów. Bycie innym. I wzniecanie jeszcze większych niepokojów. To wszystko było dla niego miłością.\n– Muszę to zapisać. Muszę jego zapisać. Pamięć ludzka po kilku dniach wyrzuca dziewięćdziesiąt sześć procent wszystkich informacji. Cztery procent Moritza to za mało. Nie zdołam dalej żyć z czterema procentami Moritza.\n– Kiedy rozmawialiśmy o miłości, zaczynał mnie obrażać. Ty, mówił do mnie, jesteś przyrodniczką. Swoich przyjaciół i wrogów widzisz wyłącznie pod mikroskopem elektronowym. Gdy wymawiasz słowo miłość, brzmi ono tak, jakbyś miała w ustach jakieś ciało obce. Twój głos brzmi wtedy inaczej. O pół oktawy wyżej. Krtań ci się zwęża, Mia, i wydaje przenikliwy dźwięk – miłość. Jako dziecko nawet ćwiczyłaś to słowo przed lustrem. Miłość. Patrzyłaś sobie wtedy w oczy i szukałaś powodu, dla którego jest ono takie trudne: miłość. A to po prostu dlatego, Mia, że nie potrafisz go wymówić jak należy. Według ciebie to słowo należy do obcej mowy, w której język musi się znaleźć w nienaturalnej pozycji. Mia, powiedz: kocham cię! Powiedz: najważniejsza w życiu jest miłość. Mój kochany, najukochańszy. Kochasz mnie? Widzisz, Mia? Już spuszczasz wzrok! Rezygnujesz!\n– A jakie było jego ostatnie zdanie? „Życie to oferta, którą można również odrzucić”. I gdzie wtedy była ta jego miłość? Są zdania, które odciskają się w mózgu jak przy użyciu metalowej sztancy, tak że od tej chwili można myśleć już tylko jednotorowo. Jak mam o tym zapomnieć? Jak mam o tym nie zapomnieć? Znałaś go zapewne lepiej niż ja. Nie mam pojęcia, czy wiedział, jak bardzo go kochałam. Nie wiem nawet – krzyczy Mia – czy w ogóle potrafię odpowiednio za nim tęsknić!\n– Nie gadaj bzdur – mówi idealna kochanka. – Przecież dniami i nocami nie robimy nic innego. Tęsknimy za nim. Obie. Chodź do mnie.\n– Dziwne – mówi Mia, odzyskawszy mowę. – Wcale nie włączałam telewizora. A mimo to pana widzę.\n– Santé – mówi i zdejmuje rękawiczkę z prawej ręki, którą wyciąga do Mii.\n– Ładny gest, jak ze starego filmu – zauważa. – Ale, moim zdaniem, niezbyt do pana pasuje. Nie boi się pan mojego potencjału infekcyjnego?\n– Pani Holl, najważniejszy w życiu jest styl. A histeria to najgorszy wróg dobrego stylu.\n– Pana twarz – mówi Mia w zamyśleniu – jest chyba swego rodzaju etykietką. Można nalepiać ją na najróżniejsze poglądy.\n– Żąda pan, żebym mordercy mojego brata podała coś do picia?\n– Ależ skąd. Na taką prostacką ocenę jest pani zbyt inteligentna. Jednak istotnie chętnie bym się czegoś napił. Poproszę o filiżankę gorącej wody.\n– Tylko gwoli dokładności: nie zamordowałem pani brata. Może raczej powinniśmy zapytać, skąd wziął w więzieniu żyłkę wędkarską, na której się powiesił.\n– Pan… – wyrzuca z siebie Mia – nawet nie stara się stłumić mojej nienawiści.\n– Ależ niech mnie pani nienawidzi – mówi. – Jestem tutaj po to, żeby z panią porozmawiać. Nie musi pani brać ze mną ślubu.\n– Mam nadzieję, że uniemożliwiłyby to nasze układy odpornościowe.\n– Ciekawe – Kramer kładzie palec na nosie – chyba istnieje między nami zgodność immunologiczna.\n– Ciekawe – mówi idealna kochanka i również przykłada palec do nosa – jest pan jeszcze większym skurwielem, niż myślałyśmy.\n– Spróbujmy posłużyć się logiką. – Mia odzyskuje kontrolę nad głosem. – Gdyby pan i szwadron pańskich cholernych szczekaczy nie przeprowadzili całej tej kampanii przeciw Moritzowi, prawdopodobnie nie zostałby skazany. A nie mając wyroku, nie odebrałby sobie życia.\n– Taka już bardziej mi się pani podoba. – Kramer prawym łokciem opiera się o bok sofy, jakby chciał objąć idealną kochankę. – Logiczne myślenie bardzo do pani pasuje, zupełnie jak do mnie. Dlatego też bez trudu dostrzeże pani swój błąd logiczny. Przyczynowość w żadnym razie nie jest tożsama z winą. Inaczej musiałaby pani odpowiedzialnością za śmierć brata obarczyć również Wielki Wybuch.\n– Może to robię. – Ziemia mknąca po swojej orbicie wpada na wybój, Mia się chwieje, chce się oprzeć o biurko, ale chwyta ręką próżnię. – Potępiam Wielki Wybuch. Potępiam wszechświat. Potępiam naszych rodziców za to, że wydali na świat Moritza i mnie. Potępiam wszystko i wszystkich, którzy stali się przyczyną jego śmierci!\n– Proszę. Pomogę pani.\n– Nie dotykaj jej! – syczy idealna kochanka.\n– Pójdę przygotować nam gorącą wodę.\nDo incydentu, o którym tu mowa, doszło w nieodległej przeszłości. Spojrzenie na fakty odsłania zdumiewająco proste wydarzenia. Moritz Holl, lat dwadzieścia siedem, łagodny i zarazem uparty mężczyzna, nazywany przez rodziców „marzycielem”, przez przyjaciół „wolnomyślicielem”, a przez siostrę na ogół „szpanerem”, pewnej zwyczajnej sobotniej nocy zgłosił na policji straszliwe znalezisko. Młoda kobieta o imieniu Sybille, z którą według jego własnych zeznań umówił się przy Moście Południowym na randkę w ciemno, nie była w chwili spotkania ani sympatyczna, ani niesympatyczna, tylko martwa. Zaprotokołowano zeznanie zupełnie wytrąconego z równowagi Moritza jako świadka i odesłano go do domu. A już dwa dni później siedział w areszcie śledczym. W ciele zamordowanej kobiety znaleziono bowiem jego spermę.\nBadanie DNA położyło kres dochodzeniu. Każdy normalny człowiek wie, że genetyczny odcisk palca jest niepowtarzalny. Nawet bliźniacy nie posiadają takiego samego materiału genetycznego, a Moritz miał jedynie zwyczajną siostrę, która jako przyrodniczka sama najlepiej wiedziała, co znaczy niepowtarzalność genetyczna. Wydanie wyroku skazującego na podstawie takiego dowodu jest rutyną. W podobnych sprawach mordercy przyznają się do winy. Robią to wcześniej albo później, w każdym razie jednak się przyznają. Może przynosi to ulgę ich sumieniom, a może w ten sposób proszą opinię publiczną o rozgrzeszenie. Moritz natomiast ignorował fakty. Utrzymywał, że ani nie zgwałcił, ani nie zabił Sybille. Podczas gdy publiczność siedząca przed telewizorami i oglądająca program popołudniowy oczekiwała szybkiego śledztwa, Moritz, z szeroko otwartymi niebieskimi oczami i z bladą twarzą o rysach zhardziałych od siły własnych przekonań, zapewniał o swojej niewinności. Przy każdej okazji powtarzał zdanie, które wpadało w ucho niczym szlagier: „Składacie mnie w ofierze na ołtarzu waszego zaślepienia”.\nW centrum tej powszechnej wrzawy znalazła się Mia. Jej pokrewieństwo z Moritzem stało się nagle mroczną tajemnicą, której władze wymiaru sprawiedliwości musiały strzec. W dzień Mia chodziła do pracy i wypełniała obowiązki mające na celu utrzymanie ciała w sprawności, a wieczorami jeździła do więzienia. Zamiast spać, wymiotowała w nocy do miski, której zawartość wylewała następnie do ulicznego rynsztoka, żeby sensory w toalecie nie zarejestrowały zwiększonego stężenia kwasów żołądkowych w rurze kanalizacyjnej. Reportaże Kramera stanowiły oczywiście ważną, może nawet najważniejszą część dyskusji w mediach. Mówił on i pisał tylko to, co musiał mówić i pisać trzeźwy pozytywista i zdeklarowany obrońca METODY – a co teraz, krzątając się w kuchni, powtarzał Mii.\nJako społeczeństwo dotarliśmy do celu – mówi Kramer, napełniając wodą czajnik elektryczny. – W przeciwieństwie do wszystkich systemów z przeszłości nie dajemy posłuchu rynkowi ani religii. Nie musimy wyznawać żadnych dziwacznych ideologii. Ażeby uprawomocnić nasz system, nie potrzeba nam nawet zakłamanej wiary we władzę ludu. Powołując się na fakt bezpośrednio wynikający z istnienia życia biologicznego, dajemy posłuch wyłącznie rozumowi. Każdej żyjącej istocie jest bowiem właściwa jedna cecha. Wyróżnia ona wszystkie zwierzęta, rośliny, a w najwyższym stopniu człowieka. Bezwarunkowa, indywidualna i zespołowa wola przetrwania. To ją właśnie ustanawiamy fundamentem wielkiej umowy, na której opiera się nasze społeczeństwo. Stworzyliśmy METODĘ dążącą do zagwarantowania każdej jednostce jak najdłuższego, niezakłóconego, a to znaczy zdrowego i szczęśliwego życia. Wolnego od bólu i cierpienia. W tym celu zorganizowaliśmy nasze państwo niezwykle kompleksowo, bardziej kompleksowo niż każde, które je poprzedzało. Nasze zasady działają z drobiazgową wręcz dokładnością, porównywalną z systemem nerwowym danego organizmu. Nasz system jest perfekcyjny, w cudowny sposób żywotny i silny jak ciało – jednakże równie kruchy. Najdrobniejsze wykroczenie przeciw jednej z podstawowych zasad może ciężko uszkodzić ten organizm albo nawet go zabić. Cytryny?\n– Czy pani wie, co chcę przez to powiedzieć?\n– Że nie ma żadnego racjonalnego sposobu, żeby zakwestionować wiarygodność badania DNA – odpowiada cicho Mia.\n– Badanie DNA jest nieomylne. Nieomylność zaś stanowi główny filar METODY. Jak mielibyśmy ludziom wyjaśnić daną zasadę, gdyby nie była ona rozumna, obowiązująca we wszystkich przypadkach, a co za tym idzie, nieomylna? Nieomylność wymaga konsekwencji, do której obliguje nas zdrowy rozum.\n– Mia – odzywa się idealna kochanka – ten facet wygłasza same czcze formułki. Ten facet jest maszyną!\n– Z myśleniem zdroworozsądkowym – woła idealna kochanka – mamy do czynienia wtedy, gdy ktoś chce mieć rację, a nie potrafi uzasadnić dlaczego!\n– Słucham? – pyta Kramer.\n– Co w obliczu tego, co ludzkie – pyta Mia, zwracając się w jego stronę – oznacza nieomylność?\n– Wiem, do czego pani zmierza.\n– Jak – pyta Mia – mają być nieomylne różne zasady, środki i zachowania, skoro przecież to wszystko wymyślili tylko ludzie? Ludzie, w których przypadku co kilkadziesiąt lat dochodzi do kompletnej wymiany przekonań, poglądów naukowych i całej ich prawdy? Nigdy nie zadał pan sobie pytania, czy mój brat mimo wszystko nie mógł być niewinny?\n– Nie – odpowiada Kramer.\n– Dlaczego nie? – pyta idealna kochanka.\n– Dlaczego nie? – pyta Mia.\n– Co ma na celu to pytanie? – Kramer odstawia filiżankę i pochyla się do przodu. – Rozstrzygnięcia uwzględniające jednostkowe przypadki? Despotyczne rządy serca, które mógłby sprawować król, w zależności od swojego widzimisię łaskawy albo surowy? Czyje serce miałoby rozstrzygać? Moje? Pani? Jakie prawo miałoby za tym stać? Władza ponadnaturalnej sprawiedliwości? Pani Holl, czy pani wierzy w Boga?\n– Ani ja nie wierzę w niego, ani on we mnie. Opiera się to na wzajemności.\n– A na co zamierza powołać się pan Kramer? – pyta idealna kochanka. – Na racjonalny obiektywizm, w który sam nie wierzy? Ani on w niego?\n– No tak – mówi Mia. – Uczucie to w każdym razie zły doradca. Per definitionem nie jest ono powszechnie obowiązujące.\n– Rozum natomiast to złudzenie – odpowiada szybko idealna kochanka. – Zaledwie kostium, w który człowiek wciska summę swoich uczuć.\n– Posługujesz się romantycznymi anachronizmami! – woła Mia.\n– A ty intelektualnymi sofizmatami, przez które zginął Moritz!\n– Pani Holl! – Kramer kiwa do niej kształtną ręką, jakby odpędzał welony mgieł. – Niechże pani przestanie mówić sama do siebie. Straciła pani człowieka. Ale nie przekonania.\n– Przekonania, którymi Moritz pogardzał za życia – przypomina idealna kochanka.\n– Patrzę na skrzyżowanie dwóch dróg – mówi Mia. – Jedna nazywa się nieszczęście, druga zniszczenie. Albo przeklnę system, wobec którego METODY nie ma alternatywy, albo sprzeniewierzę się miłości do brata, w którego niewinność wierzę równie mocno, jak we własne istnienie. Rozumie pan? – Odwraca się gwałtownie. – Wiem, że on tego nie zrobił. Co mam teraz począć? Jaką powziąć decyzję? O runięciu czy upadku? O piekle czy czyśćcu?\n– Ani tej, ani tej – odpowiada Kramer. – Są sytuacje, w których błędem byłby nie wybór tej czy innej możliwości, ale samo podjęcie decyzji.\n– Czy to znaczy… że to pan, właśnie pan przyznaje, że istnieją luki w systemie?\n– Oczywiście. – Śmiech Kramera jest w tym momencie rozbrajający. Siedząc w fotelu, dziennikarz podnosi ku niej wzrok. – System jest ludzki, sama to pani przed chwilą stwierdziła. Oczywiście, że wykazuje luki. To, co ludzkie, jest czarnym jak noc pokojem, w którym pełzamy dookoła, ślepi i głusi niczym noworodki. Można się tylko starać, żeby w trakcie tego pełzania jak najrzadziej zderzać się głowami. To wszystko.\n– Zderzać się głowami? Moja głowa jest już roztrzaskana.\n– Widzę to inaczej, czyli na własne oczy. – Kramer wyciąga rękę i wskazuje sam środek czoła Mii. – Należy wznieść się ponad to wszystko. Mia, niech pani opłakuje brata. Niech go pani opłakuje z całych sił. A w tym czasie proszę wracać do normalności. Wskutek pewnych zaniedbań zwróciła pani na siebie uwagę władz.\n– Są sytuacje, kiedy… – zaczyna Mia, ale Kramer tylko macha ręką.\n– Proszę oszczędzić sobie usprawiedliwień, to się pani na nic nie zda. Zostanie pani zaproszona na rozmowę wyjaśniającą, nic ponadto. Proszę przyjąć to zaproszenie. Niech pani tu posprząta. A przynajmniej niech pani wymaże ze swojego życia zewnętrzne oznaki beznadziei. To nadal jest pani życie. Proszę je wziąć w swoje ręce.\n– Nie mam żadnych innych zamiarów – mówi cicho Mia.\n– I przyniósł pan szczotkę? Żeby pozamiatać tę beznadzieję?\n– A to nasuwa mi interesujące pytanie – mówi Mia. – Pan jest bardzo zajętym człowiekiem. Nie wydaje mi się, żeby brakowało panu kompetentnych partnerów do rozmów. A może zamierza pan mnie zaadoptować?\n– Innymi słowy – odzywa się idealna kochanka – czego tu szukasz, do diabła?\n– Przyszedłem złożyć pani pewną propozycję.\n– To wszystko, o czym przed chwilą rozmawialiśmy, obchodzi nie tylko panią, ale cały kraj. Już niedługo ukażą się pierwsze prace doktorskie poświęcone sprawie pani brata – prace z dziedziny prawa, socjologii, psychologii i politologii. Causa Moritz Holl awansuje na prawdziwą królową przypisów. Jak to możliwe, że METODA stwierdza bezsprzeczną winę oskarżonego, a on mimo to uważa się za niewinnego? Dlaczego powszechne oraz osobiste dobro tak bardzo rozmijają się w tym przypadku? To są fundamentalne kwestie naszego współistnienia. Fundamentalne kwestie METODY, które raz po raz trzeba stawiać na nowo i na nowo rozpatrywać.\n– Stawiać? Rozpatrywać? Czy pan może chce ode mnie… krytycznego wywiadu?\n– Zróżnicowanej rozmowy. Chętnie bym panią sportretował. Dla pisma NA ZDROWY ROZUM. Dziennikarstwo już dawno przestało być cyrkiem wędrownym, który po skończonym widowisku rusza dalej w drogę.\n– Bo parsknę śmiechem – mówi idealna kochanka. – Chociaż w ogóle nie umiem tego zrobić.\n– Moglibyśmy pokazać, ile tragedii i sprzeczności kryje się nawet w tak nieskazitelnym systemie jak METODA. I dlaczego mimo to istnieje konieczność podążania drogą rozumu. Dobry obywatel to nie ktoś, kto niczym owca tupta w stadzie. Dobry obywatel potrafi przetrwać kryzysy i zwątpienia, aby potem w jeszcze bardziej zdecydowany sposób opowiadać się za wspólną sprawą. Pani Holl, to właśnie mogłaby pani pokazać ludziom. Proszę się nad tym zastanowić. Nie byłoby to z niekorzyścią dla pani.\n– Jeśli to zrobisz – mówi idealna kochanka – opuszczę cię.\n– Nie możesz tego zrobić – odpowiada Mia. – Moritz mi cię podarował.\n– Pani Holl, w pani obecności niemal ogarnia człowieka strach.\nPragnęłabym, żebyśmy się jeszcze uporali przynajmniej z tym – mówi Mia.\n– Uporali się z czym? – pyta Moritz.\n– Ze znalezieniem ci żony.\n– Nic nie szkodzi – mówi przeszły obecnie Moritz. – Już sobie jedną taką znalazłem.\n– Jedną jaką?\n– Idealną kochankę. Jest trochę kapryśna, ale ogólnie rzecz biorąc, dobrze nam ze sobą. Nie jestem samotny.\n– Wiesz co? – mówi Moritz. – Pożyczę ci ją. Weź ją sobie.\n– Ja mam wziąć do siebie twoją wyimaginowaną kochankę?\n– Uważam, że to dobry pomysł. Łatwiej byłoby mi wtedy uwierzyć, że wkrótce znów się zobaczymy. Idealna kochanka przyprowadzi cię z powrotem do mnie. Nie wyobrażam sobie, żeby długo u ciebie wytrzymała.\n– Brak mi wyobraźni do takich gierek.\n– Masz jej więcej niż wystarczająco dużo – mówi. – Całe życie spotykaliśmy się w królestwie fantazji.\n– To było twoje królestwo.\n– To było nasze królestwo. To jest nasze królestwo. To zawsze będzie nasze wspólne domostwo. Nie zapominaj o tym.\n– Okay – mówi. – Niech to diabli, wezmę do siebie tę twoją chimerę.\n– Będzie czekała na ciebie w twoim mieszkaniu – szepcze Moritz. – Jeszcze nauczysz się cenić ten dar. A teraz… teraz poproszę cię o przysługę.\n– Życie – mówi cicho Moritz – to oferta, którą można również odrzucić.\n– Cześć – żegna się Mia.


Olej w układzie wspomagania kierownicy. - Forum Stowarzyszenia FSOAUTOKLUB\nOlej w układzie wspomagania kierownicy.\nJoined: 25 October 2012, 13:13\nPost by Piotrek » 10 November 2012, 10:31\nMam pytanie. Może ktoś wie jaki można zastosować zamiennik oleju do układu wspomagania kierownicy w Polonezie GSI rocznik 1998. Fabrycznie napełniony był olejem hydraulicznym DEXRON IIOR. Czy taki olej można normalnie kupić w sklepie?\nJoined: 09 January 2012, 09:23\nPost by myszaradom » 10 November 2012, 11:31\nmożesz wlać olej do przekładni automatycznych i też będzie działać\nPost by Ambrosios » 10 November 2012, 13:33\nPrzeciez Dexron to wlasnie jest ATF, ale olej olejowi nierowny. Dziala to tak samo jak w silnikach, skrzyniach itd. Jak wlejesz nieodpowiedni, zniszczysz przekladnie. Po pierwsze sprawdz, jakiego producenta jest wspomaganie. W Morawskim masz opis, ile wlac, czego i do czego. W Plusach do JKC wchodzi 1,8 plynu ATF klasy Dexron II i tym sie kieruj.\nJoined: 25 November 2012, 17:47\nPost by blaz » 25 December 2012, 11:45\nPanowie małe pytanko. Czy większy opór na kierownicy podczas skręcania, zaraz przy jej granicznym punkcie obrotu (czyli np parkuję, kręce chodzi lekko ale jak koła sa prawie max skęcone zaczyna być czuć większy opór) oraz gdy skręcę do końca to jakiś pisk z okolic pompy wspomagania słychać, mogą świadczyć o konieczności wymiany oleju? Czyli, że np jest już przepracowany i może nie daje ciśnienia jak należy?\nPordolonez GLI 98r ATU+, oraz Peżo 307 07r 1.6 HDi\nJoined: 09 January 2007, 20:04\nLocation: Świdnica ( Bystrzyca Dolna )\nPost by Berek » 25 December 2012, 21:03\nPost by Maurer » 25 December 2012, 21:24\nA to nie jest normalne, że przy maksymalnym skrecie zwieksza sie w jakis sposób obciazenie ukladu, i czasem pasek zaczyna piszczec? (a czasem az strzela wąż cisnieniowy).\nPost by maciejowski » 25 December 2012, 21:46\nto jest normalny objaw. jak chcesz wykończyć wspomę, rób tak dalej.\nLast edited by maciejowski on 25 December 2012, 21:46, edited 1 time in total.\nPost by Maurer » 26 December 2012, 17:05\nNie mowie ze tak namietnie robie, bo jak widzisz wiem czym to sie moze skonczyc, po prostu nie dziwi mnie ze przekładnia stawia wiekszy opór płynącemu przez nią płynowi, bo na tym chyba rzecz polega.\nPost by blaz » 26 December 2012, 20:08\nczyli normal, czy pompa dead bo nie wiem czy się opić?:) a dobra opije sie mimo wszystko\nprzeszkadza mi to troche jak wlatuje na zasniezone skrzyżowanie lub parking i musze szybko skontrować bok i wtedy ciężko wyczuć kiedy jest koniec krecenia sterem, szczególnie, że od kilku dni mam ster od kombi; wszystko dzieje się szybko.. chętnie wymienię olej we wspomie bo to ostatnia rzecz jaka została możliwa do wymiany, kocham to autko, to moje marzenie z dzieciństwa i nie mam zamiaru oszczędzać na jego eksploatacji, częścich czy go męczyć nieumyślnie, temu wolę zapytać wcześniej fachury forumowe coby nie popsuć czegoś nieświadomie:)\nJoined: 16 October 2008, 13:06\nPost by qdlaty » 26 December 2012, 20:38\nblaz wrote: wtedy ciężko wyczuć kiedy jest koniec krecenia sterem, szczególnie, że od kilku dni mam ster od kombi\n1) no nie przesadzaj, ilość obrotów to nie czarna magia;)\n2) zmiana średnicy kierownicy nie wpływa na ilość obrotów\n3) chyba musisz poćwiczyć technikę kręcenia kierownicą - nie piszę tego jako wrzutę\nPost by blaz » 29 December 2012, 00:03\ndzięki za sugestie;) wydaje mi się, że się poprawiło, albo po prostu kwestia przyzwyczajenia. W "dupowozie" mam el. wspomaganie i chodzi dużo lżej, więc może trzeba przywyknąć:) a jeśli chodzi o wymianę oleju to jest jakiś korek spustowy tego dexrona na dole przekladni? bo znalazłem w instrukcji tylko na górze jakiś wlew chyba czego innego nawet\nReturn to “MECHANIZMY PROWADZENIA”


Nowe trasy, nowe linie w nowym rozkładzie lotów - Europejski Informator Lotniczy => Air-Europa.pl\nNowe trasy, nowe linie w nowym rozkładzie lotów\n26 marca zmienił się rozkład lotów – wszedł w życie rozkład letni. Przewoźnicy uruchomili nowe kierunki lotów. Na polskim niebie pojawiły się także kolejne linie lotnicze (fińskie Blue1).\nBlue1 – fińskie linie lotnicze należące do grupy SAS – rozpoczynają rejsy bezpośredniego połączenia z Warszawy do Helsinek. Loty będą odbywały się codziennie, prócz sobót.\nairBaltic zaczyna latać na trasach Warszawa – Ryga. Inni przewoźnicy także zmodyfikowali swoje siatki połączeń z Polską w letnim rozkładzie.\nUrząd Lotnictwa Cywilnego zatwierdził 50 rozkładów lotów zgłoszonych przez zagranicznych przewoźników lotniczych na wykonywanie regularnych przewozów lotniczych na trasach do i z RP.\nW sumie łączna liczba przewoźników lotniczych na polskim niebie nie zmieniła się. Jedne linie znowu zaczęły latać (airBaltic), inne zawiesiły połączenia (niemiecki European Air Express – EAE), pojawiły się nowe (BLUE 1 OY) a jeszcze inne ogłosiły bankructwo (Styrian Spirit Airways, które zostały przejęte przez SWISS). 16 przewoźników to tzw. przewoźnicy marketingowi, którzy w rzeczywistości nie wykonują przewozów na tych kierunkach, choć sprzedają bilety.\nSpośród obcych przewoźników najszerszą ofertę przewozów regularnych ma Wizz Air (32 połączenia), na drugim miejscu jest Ryanair (18), a na trzecim Sky Europe (16).\nPolscy przewoźnicy przedkładają prezesowi ULC rozkłady lotów jedynie do wiadomości. W sezonie Lato 2006 regularne przewozy lotnicze będą oferowane jak dotychczas przez PLL LOT, Centralwings oraz przez debiutującego na rynku regularnych przewozów pasażerskich Sky Express (pasażerski przewoźnik Direct Fly), który uruchamia regularne przewozy od kwietnia tego roku na trasach krajowych oraz międzynarodowych.\nObcy regularni przewoźnicy lotniczy najchętniej rozwijają połączenia do następujących miast: Londynu (przewozy do tego miasta proponuje 5 przewoźników), Dortmundu (4), Paryża (3), Dublina (3), Rzymu (3), Frankfurtu (3), Mediolanu (3).\nNajbardziej popularnym portem w Polsce wśród linii lotniczych z zagranicy jest wciąż Warszawa. Przewozy do i ze stolicy oferuje 30 obcych przewoźników. Dalej znajduje się Kraków z 14 obcymi przewoźnikami, Gdańsk i Poznań z 6, Katowice z 3. Najbardziej rozbudowaną siatkę połączeń regularnych eksploatowanych przez obcych przewoźników posiada Warszawa. Ze stolicy, korzystając z usług obcych przewoźników, można polecieć do 40 miast poza granicami naszego kraju. Na drugim miejscu jest Kraków z 28 połączeniami, dalej Katowice z 12 i Gdańsk z 11.\nWizyt: 7 204


Pokój z każdym krokiem | DRUKPA POLSKA\nStrona główna › Listy › 2013 Pokój z każdym krokiem 18 kwietnia 2013 /tłum. ze strony J.Ś. Gyalwang Drukpy www.drukpa.org\nZakończyliśmy właśnie pomyślnie szóstą pad yatrę /duchową pielgrzymkę/ w pięknym kraju, Sri Lance. Jak wiecie, wszystko co dobre, szybko się kończy. Nasza pad yatra dawała nam tak wiele radości, że minęła nam bardzo szybko. Nawet nie oczekiwałem, że to będzie tak szybko. Dlatego, jak mówiłem wielokrotnie, powinniśmy doceniać każdą więź, jaką utworzyliśmy, każdą relację, i robić wszystko, aby cieszyć się wzajemnie ze swojego towarzystwa. W końcu, tak czy inaczej, będziemy przecież musieli się rozstać któregoś dnia.\nW każdej pad yatrze będziemy doświadczać rozmaitych trudności, czy raczej wyzwań. Niektórzy wrażliwi są na pogodę, inni na jedzenie lub mają lęk wysokości, itp. Jeszcze inni uzależnieni są od relacji z innymi, od natury, a inni znów od siebie samych. Chcę powiedzieć: „patrzcie na siebie”, ponieważ macie dużo do zrobienia w każdym fragmencie waszego życia. To jest pad yatra, będziecie mieli mnóstwo własnych indywidualnych problemów, czy to w was samych, czy na zewnątrz. Kiedy wasza uwaga skierowana jest nie na was, tylko na innych, prosicie się o kłopoty. W was samych jest zarówno szczęście, jak cierpienie, i nikt, prócz was samych nie może uczynić was szczęśliwymi, smutnymi, złymi czy wzruszonymi.\nWiększość z nas jest bardzo dobra w byciu uciążliwym i działaniu innym na nerwy. W rezultacie mamy z ludźmi kłopoty, co stwarza pewną dysharmonię, a w poważniejszych sytuacjach – nawet ścieramy się ze sobą nawzajem. W najgorszym wypadku postanawiamy wydać wojnę. Na pewno potrzebna jest jakaś doza samokontroli czy dyscypliny, czy to wtedy, gdy chodzi nam o indywidualny spokój, czy o zbiorową harmonię. Jedną z przyczyn, jak sądzę, jest sytuacja, kiedy mówimy zbyt wiele - dotyczy to również mnie. W przeszłości byłem bardzo rozzłoszczonym małym chłopcem i w moim mniemaniu żaden mnich, żaden klasztor, nie był wystarczająco dobry, wszystko było nie takie. Ojciec zawsze mi przypominał, że muszę doskonalić siebie, zmienić swoją postawę i to wewnętrzne udoskonalenie uczyni mnie szczęśliwszym, mniej się będę złościł, ponieważ moja percepcja będzie wtedy bardziej pozytywna.\nZ pewnością dostrzegałem podczas pad yatry wiele rzeczy, z którymi się nie zgadzałem. Na przykład mniszki zużywały zbyt dużo wody i zawsze, gdy była ku temu okazja, uzależniały się od mycia, a mnisi zbyt dużo jedli; goście z zagranicy zbyt wiele plotkowali; natomiast grupa 2 gdzie byli nasi Rinpoche, nigdy nie szła w jednej linii i nie była zdyscyplinowana. Gdybym pozwolił, aby to mnie denerwowało, byłaby to chyba dla mnie okropna pad yatra. Tak więc powiedziałem sobie: „Daj spokój, zostaw ich samym sobie, jeśli nie będą przesadzać, pozwól im też mieć trochę radości”. Inaczej mógłbym nawet zacząć sprawdzać, jak kroją ziemniaki, pomidory i inne warzywa oraz jak gotują swoje jedzenie, czy też jak ustawiają swoje namioty . Obchodziłoby mnie wszystko. Byłbym tak zajęty, że nie miałbym na nic czasu. W jakiś sposób dlatego właśnie, że obchodzą nas inni, wciąż ich sprawdzamy. Inaczej mówiąc, można to nazwać szukaniem sobie kłopotów.\nZ uprzejmości i troski o innych czasami mówimy im co mają robić, a czego nie robić i zwykle mamy do tego zbyt dużą tendencję, nawet jeśli to do nas nie należy i nie jest naszym zadaniem. Dlatego zawsze musimy sprawdzać samych siebie, czy nie naprzykrzamy się innym swoją nadgorliwością. Ja sam bardzo się staram tak robić. To praktyka, którą musi wykonywać wielu z nas. „Nie osądzaj. Pozwól mi, abym sam zajął się swoimi sprawami”.\nZajmowanie się swoimi sprawami różni się od bycia obojętnym czy lekceważeniem innych. To nie nasza sprawa – w odniesieniu do sądzenia innych, ale powinniśmy pomagać zawsze, kiedy potrzebna jest nasza pomoc. W pewien sposób jesteśmy wszyscy dla innych jak rodzice. Musimy obserwować dziecko z boku - jeśli ono uczy się chodzić, pozwólmy mu użyć w pełni własnych możliwości, nie ingerując. Lecz gdy dziecko upadnie, bądźmy tam zawsze, jako rodzice, żeby mu pomóc. Na przykład nie zajmowaliśmy się tylko swoimi sprawami, gdy małpka potrzebowała pomocy. W świętym miejscu Tary, pod skałą Sigiriya, kiedy siedziałem pod drzewem, przyszła do mnie poraniona małpka. W pasie zapięto jej łańcuch, ale ona z czasem urosła i łańcuch wpił się jej w ciało tworząc poważną ropną infekcję. To musiała być sprawka tych głupich ludzi, którzy trenowali małpy, aby zarabiały na ich utrzymanie. Przypuszczam, iż musiała tak bardzo cierpieć, że nie mogła tego wytrzymać i uciekła. Nie mogłem tylko pilnować własnych spraw, bo małpka była bezradna i potrzebowała pomocy. Zwykle naprzykrzamy się, kiedy inni nie potrzebują naszej pomocy, ale gdy jej potrzebują, mówimy: „Przykro mi, to nie moja sprawa, nie mogę tu nic zrobić”. A więc tym razem poprosiłem Jego Eminencję Thuksey Rinpoche, żeby zajął się tą sprawą i poszukał zranionej małpki, która uciekła, gdy wszyscy próbowaliśmy ją złapać dla jej dobra. Zrobił to doskonale, wracał do Sigiryia przez kilka dni codziennie, aż ją znalazł, z pomocą członków Wydziału do Spraw Natury, a także Sri Lanka Youth. Biedna małpka zabrana została do szpitala, żeby ją zdiagnozowano i wyleczono. Miała widocznie chore nerki, nie potrafiła kontrolować pęcherza i jelit. Ponieważ od około dwóch lat cierpiała z powodu słabego krążenia krwi, doktor powiedział, że umarłaby w przeciągu dwóch tygodni, gdybyśmy nie udzielili jej pomocy. Przez dwa tygodnie była w szpitalu, a kiedy została „wypisana”, Jego Eminencja przybył, by ją zabrać znów do Sigiriya. Byłem dumny z tego działania, jako przykładu szanowania i ocalania życia zawsze, gdy jest na to jakaś szansa.\nNaszym pierwszym krokiem nad zachowaniem spokoju jest wejrzenie w siebie i unikanie patrzenia na zewnątrz. W pewien sposób, można powiedzieć, że „pilnowanie własnego interesu” to pierwszy krok do utrzymania spokoju. To krótkie przypomnienie i dla mnie, chciałbym się też tym podzielić z wami.\nSukces pad yatry na Sri Lance nie byłby możliwy bez pomocy ze strony rządu i ludzi tego kraju. Głęboko to doceniając, w czasie końcowych ceremonii ofiarowałem im nasze najcenniejsze skarby – trzy relikwie kości Buddy. To niezwykłe relikwie. Są takie relikwie, które nie mnożą się, ale te się mnożą, stosownie do pozytywnych okoliczności czy energii. Sam oczekiwałem, że pomnożą się dopiero za rok czy dwa. Ale jedna dodatkowa relikwia powstała w dniu, gdy wręczyliśmy je Prezydentowi. Wierzę, że to dobry znak dla przyszłości tego kraju.\nOprócz gościnności, jakiej doświadczyliśmy podczas trwającej miesiąc wędrówki z południa na północ Sri Lanki, poruszyła nas harmonia, w jakiej zgodnie współistnieją tu różne religie i rasy. Zawsze, gdy przechodziliśmy przez rejony zamieszkałe przez muzułmanów i hinduistów, oferowano nam schronienie, jedzenie, napoje i modlitwy. Nikt nie pokazał nam złej, nieprzyjaznej twarzy kiedy setki naszych wędrowców przemierzało ich miasta, wsie i święte miejsca. Trudno mi było uwierzyć, że w tym kraju, który doświadczył trwającej trzydzieści lat okrutnej wojny, ludzie mogą nadal żyć uśmiechając się i wybaczając. Szliśmy z południa na północ i nie byłoby łatwo władzom czy ludziom ukryć przed nami jakieś nieprzyjemne wydarzenia. Nie było przeszkód w kontaktowaniu się z kimkolwiek. Pytałem wielu ludzi, jak im się udaje, po tym, co przeszli, być wolnym od bólu. Większość wierzyła buddyjskim mnichom, nauczającym o karmie, szacunku, tolerancji i wybaczaniu. Wiem, iż wielu moich przyjaciół i studentów wątpi w Dharmę, a szczególnie w karmę, ale wszyscy mogliśmy widzieć na Sri Lance, jak ważna była Dharma dla ludzi, którzy doświadczyli tak długotrwałej wojny. Rodzice musieli mówić dzieciom co rano, zanim udali się do pracy, że mogą nie wrócić, że mogą zostać zabici podczas terrorystycznych ataków. Mówili swoim dzieciom, że muszą podążać za naukami Buddy i nadal żyć z miłością, cierpliwością i zrozumieniem, bowiem nadejdzie czas, gdy wyczerpie się negatywna karma i znów zapanuje pokój. Taki jest efekt praktykowania Dharmy.\nW istocie my, buddyści, wiele zawdzięczamy buddystom i mnichom Sri Lanki. W Indiach, kraju urodzenia Buddy i kraju Dharmy Buddy, utraciliśmy prawie całe dziedzictwo buddyjskie, aż przybył ze Sri Lanki Anagarika Dharmapala, aby przywrócić nam nasze miejsca pielgrzymek. Dlatego szczęśliwy jestem, że mogliśmy ofiarować im w prezencie relikwie kości Buddy jako nasz mały dowód szacunku. Prezydent zbuduje stupę w świętym miejscu, żeby złożyć tam relikwie. W imieniu naszej linii podziękowałem z całego serca jemu, rządowi i mieszkańcom Sri Lanki. Na koniec podziękowałem też Central Monastic Body w Butanie za wysłanie tylu mnichów - seniorów, którzy towarzyszyli nam w oficjalnej ceremonii wręczenia.\nwięcej zdjęć www.drukpa.org\n‹ Otrzymywanie błogosławieństwa\nRadujcie się, to krok bliżej do waszej natury ›


Dlaczego dziecko gotuje się w mamałydze - Aglaji Veteranyi - 49.00 zł. - Tezeusz.pl\nCeny od: 39,00 zł do: 49,00 zł\nPowieść Aglaji Veteranyi "Warum das Kind in der Polenta kocht" ("Dlaczego dziecko gotuje się w mamałydze") ukazała się nakładem niemieckiego wydawnictwa DVA w 1999 roku. Narratorka powieści dorasta w cyrku, jej matka jest akrobatką, ojciec klaunem. Rodzice uciekli z Rumunii, uwierzywszy w iluzję bogatym życiu na Zachodzie, i nieustannie marzą o zamożności, wielkim domu. Ich córka ma zostać gwiazdą filmową. Ale rzeczywistość, w jakiej przyszło im żyć, bardzo różni się od tych marzeń. Ciągłe zmiany miejsca, poczucie zagrożenia, wykorzenienie, rozczarowanie i gorycz oraz wyrzuty sumienia wobec pozostawionych w kraju krewnych rodzą melancholię i konflikty w rodzinie. Po latach wspólnych występów rodzice się rozwodzą, a narratorka i jej przyrodnia siostra trafiają do szkoły z internatem. Z dawnego życia pozostała im tylko bajka o dziecku gotującym się w mamałydze, którą dziewczynki opowiadają sobie wciąż na nowo, w coraz okrutniejszych wersjach. Potem narratorka znowu trafia na scenę, jako nastolatka występuje w rewiach i kabaretach. Wreszcie osiedliwszy się na stałe w Szwajcarii, próbuje podjąć naukę w szkole aktorskiej. Widziane oczami dziecka, dramatyczne losy rodziny na tle barwnego świata cyrku, opisane językiem pozornie prostym i naiwnym, lecz o dużym ładunku emocjonalnym, czynią z powieści Aglaji Veteranyi fascynującą i wstrząsającą zarazem lekturę. Książka została bardzo dobrze przyjęta przez krytykę, nagrodzono ją licznymi nagrodami (m.in. Nagrodą im. A. Chamisso) oraz stypendiami w Szwajcarii i Niemczech. W 2001 roku wystawiono w Zurychu adaptację sceniczną powieści.\nDlaczego dziecko gotuje się w mamałydze - Aglaji Veteranyi\nRok wydania: 2003 Wydawnictwo: Czarne Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka z obwolutą Wymiar: 13x20cm Ilość stron: 188 Waga: 0.21 kg TIN: T01121302\nRok wydania: 2003 Wydawnictwo: Czarne Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka Wymiar: 12x19cm Ilość stron: 188 Waga: 0.21 kg EAN: 8387391883 TIN: T00907903\nRok wydania: 2003 Wydawnictwo: Czarne Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka Wymiar: 13x20cm Ilość stron: 188 Waga: 0.21 kg EAN: 8387391883 TIN: T00944135\nUwagi: Oprawa zabrudzona, zawiera naklejkę, Brzegi stron zakurzone,\nOprawa zabrudzona, zawiera naklejkę, Brzegi stron zakurzone, \nRok wydania: 2003 Wydawnictwo: Czarne Stan: UżywanaRodzaj okładki: Miękka Wymiar: 12x19cm Ilość stron: 188 Waga: 0.21 kg EAN: 8387391883 TIN: T00766968\nBrzegi stron zakurzone. Oprawa lekko wytarta. Rogi oprawy trochę zagięte. Strony trochę pożółkłe


ZAiKS | dlahandlu.pl\nSłowo kluczowe: ZAiKS RSS\nSklepy i restauracje w okresie pandemii nie muszą płacić za muzykę. Czy to się zmieni?\nPoseł Krzysztof Piątkowski pisze, że sklepy i restauracje zostały zwolnione z tytułu opłat za odtwarzanie muzyki w okresie stanu zagrożenia epidemicznego. W chwili uchwalania przepisów większość lokali nie...\nW większości bielskich sklepów panuje już głucha cisza. Podobnie jest w Katowicach, Sosnowcu i Gliwicach, bo ZAiKS zaczął się upominać o tantiemy - podaje Gazeta Wyborcza.


NOWOŚĆ - Scrubmaster B120 R – moc i wygoda w jednej maszynie. - Portal SprzataniewPolsce.pl\nNOWOŚĆ - Scrubmaster B120 R – moc i wygoda w jednej maszynie.\nFirma Hako powstała w 1948 r. Dzisiaj, jako jeden z wiodących producentów maszyn czyszczących na świecie, obecna jest w ponad 60 krajach na wszystkich kontynentach. Od dwudziestu lat działa także w Polsce. To jedyna firma na rynku z tak szeroką ofertą maszyn do kompleksowego utrzymania czystości wnętrz i całorocznego utrzymania terenów zewnętrznych. HAKO POLSKA Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie to polski oddział niemieckiego holdingu i lider krajowego rynku maszyn czyszczących. Firma posiada oddziały w Warszawie, Poznaniu, Szczecinie, Wrocławiu i Gdańsku. Dzięki temu HAKO POLSKA dostarcza rozwiązania czyszczące i zapewnia niezawodny serwis na terenie całej Polski.


Regał Kent EREG100O - Saga Meble\nPrzedmiotem oferty jest regał EREG100O z kolekcji Kent. Otwarte półki zapewniają sporo przestrzeni do zagospodarowania. Ich powierzchnię możesz wykorzystać, jako domową biblioteczkę lub miejsce do wyeksponowania dekoracji. Regał możesz swobodnie zestawiać z pozostałymi elementami kolekcji modułowej Kent. Będzie doskonale prezentował się, jako część aranżacji gabinetu, salonu, jadalni oraz sypialni. Kolekcja Kent jest idealną propozycją dla osób lubiących klasyczne wnętrza. Pięknie rzeźbione zwieńczenia czy klasyczne uchwyty nadają wyjątkowy charakter kolekcji.


You turned around and you stole my heart ♥: Rozdział 22.\nJestem tu ósmy dzień. Już nawet nie chcę myśleć o tym co się tu dzieje. Może nie zawsze, ale nie chce myśleć o tym, co dzieje się tu podczas wizyt jednego z nich. Moje serce dopiero przy nim zaczyna świrować, wszystko podchodzi mi do gardła. On jako pierwszy, potrafił wzbudzić we mnie lęk. Ani kobiecie, ani drugiemu mężczyźnie się to nie udało. Można mu pogratulować, nie powiem. Cały czas bałam się, że teraz jest jego kolej. Chciałam o tym nie myśleć, ale to wcale nie było takie proste. Kiedy chciałam zatrzymać myśli na czymkolwiek innym, chciałam płakać. Nie mogę płakać. I co? Poddać się? Może nie uda mi się uciec teraz, w tym momencie, ale jestem pewna, że tak czy siak mi się to uda. Na przekór wszystkim i wszystkiemu ucieknę i dam sobie radę. Nigdy, nie dam spokoju. Nie urodziłam się po to, żeby cały czas się bać. Jeszcze zobaczą.\nUsłyszałam dźwięk otwieranych drzwi, przeniosłam wzrok w ich kierunku. Do pomieszczenia wszedł mężczyzna, który wydawał mi się, mimo wszystko dość sympatyczny. Nie odezwał się do mnie ani razu, ale tylko wchodził, dawał co miał dać i wychodził. Gdyby nie okoliczności w jakich go poznałam, mogłabym go nawet polubić. Wiem, że to brzmi strasznie dziwnie, ale taka jest prawda. Postawił na podłodze oprócz wody i reklamówki, telefon komórkowy. Spojrzałam na niego przerażona, jednak ten tylko blado się uśmiechnął i dorzucił karteczkę. Zapewne z adresem, gdzie się teraz zajmujemy.\n- Pospiesz się- szepnął na odchodne i wyszedł. W szybkim tempie podbiegłam do telefonu, i od razu wykręciłam numer policji. Przedstawiłam się, powiedziałam o co chodzi i podałam adres. Niecałe trzy minuty później, do pomieszczenia wszedł drugi mężczyzna, trzymając pierwszego. Zaraz za nim wbiegła kobieta i wytrąciła mi telefon z ręki. Pchnęła mnie w stronę materaca i podeszła do dwóch szarpiących się mężczyzn. Pchnęli mężczyznę, który najprawdopodobniej ocalił mi życie, na ścianę. Kobieta, wyciągnęła pistolet i przyłożyła go do głowy stojącego pod ścianą.\n- Zostawcie go- zwróciłam się do nich, rozmasowując boląca głowę. Kobieta zaśmiała się gorzko i podeszła do mnie. - Myślisz, że możesz w jakikolwiek sposób pomóc jemu? Nawet sobie, nie potrafisz- syknęła, zbliżając pistolet do mnie. Westchnęłam ciężko, nie odrywając wzroku od jej oczu. Widziałam wahanie w jej oczach. - Policja! Odstaw broń, albo strzelę!- krzyczał jeden z mężczyzn. Zdezorientowana rozejrzałam się dookoła. - Szmata- syknęła w moją stronę, naciskając spust. Poczułam tylko przeszywający ból. Czułam, że upadam, jednak wiedziałam, że i tak nic z tym nie zrobię. W jednej chwili przestałam walczyć i dałam swobodnie spadać swojemu ciału. Nie miałam na to siły. HARRY\n- Znaleźli ją! Jest w szpitalu. Nie wiem co się stało- do pokoju wbiegła płacząca pani Moore. Z rąk wypadł mi telefon, który trzymałem. Wydawała się być szczęśliwa, ale jednocześnie przerażona. Jako pierwszy do racjonalnego myślenia doszedł Lou, który od razu zerwał się z miejsca. Wybiegłem za nim wiedząc, że chce tam pojechać. W samochodzie znalazłem się jako pierwszy. Chwilę później dołączył również Liam i Niall. Zayn i Eleonor, poszli zaraz za panią Moore do jej samochodu.\nZ jednej strony, byłem tak cholernie szczęśliwy, że będę mógł jeszcze ją zobaczyć. Jednak z drugiej, czułem, że coś się stało. Zresztą, nie byłaby w szpitalu, gdyby wszystko było w porządku, prawda? Nie było ważne nic oprócz tego, żebym mógł z nią porozmawiać. Musiałem w końcu powiedzieć jej o wszystkim co czuję i co leży mi na sercu. Dopiero teraz wiem, że każdą minutę trzeba wykorzystać jak najlepiej. Nie można czegoś odwlekać. Robiłem to tylko dlatego, żeby pokazać jej, że mi zależy. Ale kiedy pomyślę, że właśnie to mogło mi odebrać szansę na coś więcej, twierdzę że to najgorsze co mógłbym zrobić.\nWeszliśmy do szpitala. Z daleka zauważyliśmy dziadków dziewczyny i jej tatę, chodzącego w kółko. Pociągnięty przez Louisa, ruszyłem za nimi. Chciałem się dowiedzieć, co się dzieje, ale jednocześnie bałem się tego, co usłyszę. Podchodząc bliżej, od razu zauważyłem łzy wpływające z oczu jej rodziny. Mimowolnie spuściłem głowę i usiadłem na krześle. Zaraz obok mnie, usiadła babcia dziewczyny.\n- Chcesz wiedzieć co się stało, czy lepiej poczekać?- spytała, lekko się uśmiechając. Westchnąłem i skinąłem głową, żeby kontynuowała- Vivienne, znaleziono na obrzeżach miasta. Miałeś rację twierdząc, że może to być sprawka tej nauczycielki. To faktycznie była ona. Vivienne, jest operowana już od trzech godzin. Została postrzelona, na szczęście tylko w ramię. Nie przewidują większych komplikacji, ale jak na razie nic więcej nie wiemy- oparłem się łokciem o kolano i zakryłem twarz w dłoniach. LIAM\nKiedy przewożono ją z sali operacyjnej, już po prostu nie wytrzymałem. Widząc ją w takim stanie, zacząłem płakać. Jakby nie wystarczało już to, że tyle przeszła. Wyglądała, bądźmy szczerzy, strasznie. Była wyczerpana, cała blada. Wszyscy twierdzą, że z tego wyjdzie. To jest jedynie pocieszenie. Nie ma żadnego innego. Wszystko wydaje się być bardziej skomplikowane, niż wcześniej. Rodzice blondynki, rozmawiają właśnie z policją. Po ich gestach, już nie wygląda to najlepiej. Oboje podeszli do nas. Mama Vivienne, bardzo szybko usiadła, starając się uregulować oddech. - Oni..- zaczął pan Moore, jednak w jednej chwili przerwał. Spojrzał na nas niepewnie, po czym postanowił kontynuować- Był tam mężczyzna, który mimo zamieszania w sprawę, powiedział wszystko to, co się tam działo- zagryzł dolną wargę krążąc w kółko.\nOtworzyłam jedno oko, jednak bardzo szybko je zamknęłam. Przysłoniłam je ręką, którą i tak bardzo ciężko było mi podnieść. Ponowiłam próbę otworzenia oczu. Kiedy już mi się udało rozejrzałam się dookoła. Znajdowałam się, jak dobrze widzę, w sali szpitalnej. Byłam podłączona do kilkunastu maszyn. Oswojona z tym widokiem, nacisnęłam przycisk, wołający pielęgniarkę. W jednej chwili do mojej głowy doszło mnóstwo myśli, które przerażały mnie z każdą nową. Oparłam głowę o ścianę, chcąc skupić myśli na czymś innym. Wcale nie było to łatwe. Przypominając sobie o postrzale od razu przejechałam ręką po miejscu, w które dostałam. Mimowolnie się skrzywiłam, czując bandaże. Miałam nadzieję, że to tylko moja wyobraźnia. Do sali w bardzo szybkim tempie wpadł lekarz z pielęgniarką.\n- No dobrze, to już wszystko. Dziękujemy- odezwała się policjantka. Skinęłam głową, starając się utrzymać równomierny oddech. Na szczęście, musiałam tylko przytakiwać. Mężczyzna, który dał mi telefon opowiedział wszystko dokładnie. Na moje nieszczęście, potrzebna będzie dłuższa rehabilitacja. Podczas porwania, jeszcze bardziej uszkodzili mi kręgosłup, co wiąże się z trwalszym urazem. Czyli jestem zmuszona pojechać do sanatorium na dwa miesiące najmniej. Możliwe będą również trzy, bądź cztery. Tak naprawdę nawet lekarz tego do końca nie wie. Mam wyjechać za tydzień, chociaż ze szpitala wyjdę już jutro. Ponoć nic poważnego się nie stało. Tylko mam uważać na ramię. Kula lekko mnie drasnęła. Do sali po wyjściu rodziców i dziadków, jako pierwszy wpakował się Harry. Niekoniecznie za pozwoleniem, bo widziałam wkurzoną minę Eleonor. Tylko Liam lekko się uśmiechnął i pomachał do mnie przez szybę. Harry, usiadł na krześle i nie spuszczał ze mnie wzroku.\n- To moja wina- odezwał się, spuszczając głowę w dół.\n- Nie. To nie jest Twoja wina. Chcieliście pomóc i w stu procentach to rozumiem. To naprawdę nie jest Twoja wina- lekko złapałam jego rękę, na co ten podniósł wzrok. Rozłożyłam ręce, co miało oznaczać, że ma mnie w tej chwili przytulił. Uśmiechnął się do mnie delikatnie, i równie lekko mnie przytulił. Nic dziwnego, chyba nie wyglądałam najlepiej. - I tak czuję się winny- westchnął, zawieszając wzrok na swoich dłoniach. - To przestań- westchnęłam. Otworzyłam usta, żeby coś powiedzieć, jednak Harry został wyrzucony z sali przez Liama, który najwidoczniej stracił już cierpliwość. - Vivienne, jak ja się za tobą stęskniłem. Myślałem, że zwariuję. W ogóle wszyscy myśleliśmy, że zwariujemy. A Harry, to już wariował. Był na dobrej drodze do skierowania na oddział psychiatryczny- Liam pokręcił głową, mrugając do mnie okiem. Zaśmiałam się i poczułam strasznie dziwne ukłucie w brzuchu. Nie miałam pojęcia co to jest, jeszcze nigdy wcześniej nie miałam okazji czuć czegoś takiego. KOLEJNY DZIEŃ\n- Zjadłabym kurczaka. Zróbcie mi kurczaka. Z frytkami. I sałatką, żebym nie wyszła na mięsocholika- pokiwałam głową, po raz kolejny zrzędząc nad uchem moim znajomym. Właśnie pakowałam rzeczy, żeby udać się do domu. Niestety, moi rodzice musieli wrócić już do pracy. Nie byli w niej od ponad tygodnia, w końcu muszą się pokazać. Więc do wzięcia mnie ze szpitala, 'wynajęli' Louisa, któremu tradycyjnie towarzyszył Harry. - Chyba już lepiej się czuje- zaśmiał się Lou, klepiąc mnie po plecach.\n- Będę się lepiej czuła, jak zjem kurczaka- mruknęłam pod nosem, na co obaj wybuchnęli śmiechem. Skończyłam wpakowywać rzeczy do torby, jednak nawet nie zdążyłam jej chwycić bo zabrał mi ją Harry. Posłałam mu pytające spojrzenie.\n- Nie wolno ci dźwigać. Mam zamiar pilnować się cały czas, bo znając ciebie długo nie wytrzymasz- przewrócił oczami, i pociągnął mnie za rękę. Westchnęłam, jednak udałam się za nim.\n- A teraz na poważnie. Potrzebuję kurczaka. No kurde, weźcie się zlitujecie- jęknęłam po raz kolejny, stając na środku chodnika.\n- Nie mamy czasu. Jestem umówiony z Eleonor za jakieś dwadzieścia minut. W końcu pójdziemy na normalną randkę- uśmiechnął się Louis. Spojrzałam na Harrego.\n- Dobrze już- westchnął Loczek, przewracając oczami- wysadź nas po drodze, wrócimy taksówką- westchnął stając przed autem. - Uwielbiam cię- posłałam chłopakowi buziaka w powietrzu i wsiadłam do samochodu. Wyszliśmy z samochodu, kierując się do McDonalnda. Po drodze zmieniłam zdanie, że mam ochotę na nuggety, więc biedny Harold jak na dżentelmena przystało jedynie przytaknął. To normalnie, że kobieta zmienia zdanie. Zresztą przypomnę, iż jesteś po operacji i postrzale. Mam zamiar ten fakt troszeczkę wykorzystać, dopóki mogę. Usiedliśmy przy stoliku, chłopak od razu poszedł wziąć dla nas jedzenie. Przez chwile wydawało mi się, że ktoś mnie obserwuje. Stwierdziłam, że mam już jakieś schizy i skupiłam się na przyniesionych przez Harrego nuggetach. Było dziwnie cicho. Sama nie wiedziałam o czym mogłabym zacząć rozmowę. Czułam się dziwnie, ostatnio cały czas tak się czuję. Po prostu niezręcznie. Już wiem o co w tym chodzi. Kiedy byłam te osiem dni samotnie miałam bardzo dużo czasu na to, żeby o tym pomyśleć. Po pierwsze, strasznie ich wszystkich uwielbiam, i nie wiem co bym teraz bez nich zrobiła. Po drugie, może i moi rodzice popełnili kilka błędów, ale to wcale ich nie skreśla. Każdy zasługuję na kolejną szansę, a teraz widzę że oboje chcą to naprawić. Pozwolę im na to, w końcu to moi rodzice. Po trzecie, stwierdziłam że Niall.. to był tylko impuls. Owszem, znaczył i znaczy dla mnie bardzo dużo, może i nawet byłam w nim zakochana, ale teraz już wiem, że po prostu mi przeszło. To było zauroczenie, nie miłość. Zwyczajna fascynacja potrzebą bycia z kimś. Wcześniej bym się nawet przed sobą do tego nie przyznała, aktualnie nie mam nic do stracenia. Po czwarte, powoli zaczynam czuć coś do Harrego. Nie cierpię mówić o swoich uczuciach, nie cierpię nawet o nich myśleć, ale jeśli będę to cały czas odwlekać zamęczę się tym jeszcze bardziej. W jednym momencie, całe moje życie przeleciało mi przed oczami. Doszłam do wniosku, że on chyba jest dla mnie trochę bardziej ważny. Jak na razie nic z tym nie chcę robić. Chcę poczekać, żeby nie popełnić podobnego błędu, jaki popełniłam pochopnie będąc z Niallem. - O czym tak myślisz?- spytał Harry, z ogromnym uśmiechem.\n- O wszystkim- westchnęłam, dokańczając jeść. - Zamówię taksówkę.\n- Chodź, przejdziemy się. Jesteśmy niedaleko, ładna pogoda. Chcesz to zmarnować?- spytałam. Mimo października, było dosyć ciepło i trochę świeciło słońce. Nie można wtedy jechać samochodem, skoro mamy blisko. Chłopak skinął głową i podniósł się z miejsca. Podał mi rękę, którą chwyciłam. Gdyby te durne dreszcze były człowiekiem ostro kopnęłabym je w dupę. Miałam jedynie nadzieję, że absolutnie nic nie zauważy. Chyba będę musiała zacząć unikać spotkań 'oko w oko' z Loczkiem. Tak dla dobra nas obojga. Zacznę od jutra. Zaczęłabym teraz, ale nie chcę iść sama do domu. Chyba jestem trochę samolubna.. Trudno. Będę się tym martwić kiedy indziej. Otworzyłam drzwi do domu, ujrzałam w nich roześmianego Liama. Wpuściłam go do środka i uważnie się mu przyjrzałam. Wzruszył ramionami i wszedł dalej, rozwalając się na kanapie. Zamknęłam za nim drzwi i usiadłam obok niego. - Chodź się poprzytulać- poruszył brwiami i przysunął się bliżej. Zaśmiałam się, jednak przytuliłam się do niego- Nie puszczę cię już nigdzie i nigdy samej- pocałował mnie w głowę i chwycił pilota od telewizora. Zaśmiałam się ponownie i oparłam głowę o jego ramię. Usłyszałam dzwonek do drzwi- Otwarte!- krzyknął Liam. Spojrzałam na niego dziwnie, na co ten tylko posłał mi buziaka w powietrzu. Westchnęłam i przeniosłam wzrok na wejście do salonu, w którym zauważyłam Loczka i Nialla.\n- Pójdę sprawdzić lodówkę!- od razu zaoferował się blondyn i poszedł w stronę pomieszczenia. Harry, usiadł po mojej drugiej stronie obdarowując Liama zazdrosnym spojrzeniem. Stwierdziłam, że lepiej będzie, jeśli nie będę zwracała na to uwagi. Co jednak mi się nie udało, bo Loczek co chwila 'kaszlał'. Przewracając oczami, walnęłam go w ramię i wróciłam do oglądania jakiejś bajki. Chłopak prychnął pod nosem i pociągnął mnie za rękę, po czym sam się do mnie przytulił. Ponownie westchnęłam i usiadłam na wprost. Po dłuższym zastanowieniu, położyłam głowę na kolanach Loczka. Mam zacząć od jutra, nie?\nStęskniłam się właśnie za tym. Czasem wydaje mi się, że moje życie byłoby okropne bez tych świrów. Prawda są nieobliczalni i żeby ich zrozumieć, trzeba trochę z nimi pobyć, ale mimo wszystko- są najlepszymi przyjaciółmi pod słońcem. Cieszę się, że nie poruszają ze mną tematu porwania. Sama nie wiem, jak mogłabym z nimi o tym porozmawiać. Na ten temat gadałam jedynie z Eleonor, która uważnie mnie wysłuchała a na koniec przytuliła, nic nie mówiąc. I za to ja tak bardzo lubię. Zero użalania się, zero rad, tylko czyste przyjacielskie podejście do sprawy. Wiem, że w każdej chwili mogę porozmawiać o tym zresztą, ale chyba nie jestem na to gotowa. Co miałabym im powiedzieć? Że kiedy mnie porwali, jakiś koleś z nieświeżym oddechem mnie zgwałcił? Co im to da? Nic. Będą się tylko martwić, nie będę wiedzieli jak się zachować. Po co mi to wszystko? Skoro mogę tego uniknąć, to to zrobię z wielka chęcią. - Chyba pójdę spać- stwierdziłam, przysłaniając usta ręką. Liam dał mi buziaka w czoło i wrócił do oglądania filmu. Przyzwyczaiłam się, że czują się u mnie jak u siebie. Chociaż zważając na lecące Toy Story, raczej nie wyjdą szybciej niż przed zakończeniem filmu. Przynajmniej Liam. Podniosłam się z miejsca i ponownie ziewając skierowałam się na górę. Udałam się do swojego pokoju, i wzięłam pierwszą z brzegu koszulkę i jakieś spodenki._______________________________________________________________Powoli zaczynam dochodzić do momentu, w którym mam blokadę. A moja blokada, zazwyczaj objawia się końcem opowiadania. Ale nie martwcie się, jeszcze trochę was tu pomęczę. :DRozdziały będą teraz takie.. flakowate? Tak. To dobre określenie. Nie będą ani fajne, ani ciekawe, bo jak widzicie, już tym czymś u góry spieprzyłam całe opowiadanie. Chciałam coś dla was napisać. Niestety, wyszło mi takie coś. Zero akcji, zero.. niczego. Klapa, za którą przepraszam -__- Coś mam gorsze dni. Nie zabijajcie mnie za to u góry. UGH. Jeśli chcesz być informowany, pisz na moje GG: 23799456.\nNastępny rozdział? Mimo wielu zajęć, dziwnym trafem zawsze znajdę chwilę, żeby usiąść i coś napisać. Ale teraz rozdziały mogą być trochę krótsze niż zazwyczaj. Zaskoczyliście mnie opinią na temat poprzedniego rozdziału. Nie spodziewałam się, że wzbudzi on w was aż takie emocje. Kurcze. Jeden z największych szoków w moim życiu. Dziękuję wam za to <3 ♥♥\nDZIĘKUJĘ ZA WCHODZENIE, KOMENTOWANIE I CZYTANIE MOJEGO BLOGA. JESTEŚCIE NAJLEPSI :3\nNo i to chyba tyle. Autor:\nAnonimowy14 kwietnia 2012 10:08Aa, czyli ten koleś jednak zgwałcił Viv, bo wcześniej nie byłam pewna...Okej, te Twoje, jak ty to mówisz ' flakowate ' rozdziały są po prostu genialne. To chyba dobre słowo- genialne. :)Mhm, ty się po prostu nie doceniasz, takie odnoszę wrażenie. No no jak tu można pisać takie kłamstwa, ze dalsze rozdziały nie bedą fajne ani ciekawe, albo, ze tym rozdziałem się spieprzyło całe opowiadanie? No ja się pytam- JAK!? Nie rozumiem Cię. Rozdział, raz jeszcze to powiem, super. Czekam na następny. ;dOdpowiedzUsuńklaudzia12414 kwietnia 2012 10:11Świetny rozdział :)Czekam na następny <3OdpowiedzUsuńcarrie †14 kwietnia 2012 10:39no dziewczyno czym dalej tym lepiej i ciekawiej :D poprostu bomba. totalny odjazd czekam na kolejne!zparaszam do komentowania u mnie kolejnego juz 11 rozdziału :)http://69-imagination.blogspot.com/OdpowiedzUsuńIna14 kwietnia 2012 10:39Blokade to ja mam w tej chwili. Ale może to i dobrze bo nie mam dostępu do laptopa. haha. tylko na telefonie siedze. haha.Czekam na kolejny rozdział . :>+ Zapraszam do mnie ---> another-world-onedirection.blogspot.comOdpowiedzUsuńℓιℓα14 kwietnia 2012 10:45Rozdział wcale nie flakowaty ;D mi się tam podoba i to bardzo :P Tak myślałam, że ten koleś ją zgwałcił :/Już nie mogę się doczekać następnego :)OdpowiedzUsuńGusiaxxx14 kwietnia 2012 10:50Kurde..Jak zwykle świetnie ! Jak czytam twojego bloga to mam kompleksy ! xd dlaczego ja nie potrafię tak fajnie i ciekawie pisać ?xd Zapraszam na : throw-the-key.blogspot.com :)OdpowiedzUsuńJulka xx14 kwietnia 2012 10:58przestań ! ten blog jest mega przegenialny ! ♥uwielbiam go :)czekamy , z niecierpliwością , na następny !♥xxOdpowiedzUsuńKinga14 kwietnia 2012 11:11cieszę się, że ten mężczyzna chciał jej pomóc :) mi też wydawał się bardzo fajnym kolesiem :q nareszcie wróciła :) szkoda, że musiała przeżyć tak dużo - została zgwałcona i postrzelona. Czekam na to kiedy Vivienne i Harry wyznają sobie nawzajem co do siebie czują :) http://more--than--this.blogspot.comOdpowiedzUsuńMore Than This14 kwietnia 2012 11:48Kurde ile ta dziewczyna juz przezyla...Rozdział jak zwykle zawalisty wiec nie marudz tu;DOdpowiedzUsuńPaulaxD14 kwietnia 2012 12:03Boski <3 Dobrze,że ma przy sobie przyjaciół ;D A tamtych powinni zamknąć i nigdy nie wypuszczać ;D Czekam na następny <3OdpowiedzUsuńAnka xD14 kwietnia 2012 12:09Świetny!!!!!!!!!!!!!! czekałam na ten rozdział, ale myślałam ze Hazza wyzna jej miłość:)OdpowiedzUsuńJustyna_1d14 kwietnia 2012 12:42Fajny rozdział :D Jezu! Fajnie że są dobrze złoczyńcy :D heh moja głupota się przejawia :DOdpowiedzUsuńangelika83314 kwietnia 2012 12:51Opowiadanie jest boskie , czekam na następne xdOdpowiedzUsuńLiar.14 kwietnia 2012 12:54Pochłonęłam wszystkie rozdziały jak zaczarowana. Jesteś świetną pisarką, urzekła mnie historia Vivienne i chłopaków. Błagam, nie kończ tego opowiadania, bo na serio - nie będę miała co czytać.Osobiście wolę Niall'a, ale w Twoim opowiadaniu Harry wykreowany jest dużo lepiej. Po prostu podoba mi się sposób, w jaki Syles wyraża się o tej blondynce, z jaką czułością i delikatnością dobiera słowa i gesty, zważając na to, ile Vivienne przeszła.No i oczywiście Liam. Jest na prawdę słodki. I taki opiekuńczy. Doskonały starszy brat, z chęcią bym się zamieniła. Z niecierpliwością czekam na kolejny i zapraszam do siebie, dopiero zaczynam, przyda mi się trochę konstruktywnej krytyki :)Liar. xoxoOdpowiedzUsuńAnonimowy14 kwietnia 2012 13:36Zajebisty :D czekam na następny :D niech ona będzie z Harrym :DOdpowiedzUsuńVan14 kwietnia 2012 13:57Nie kończ opowiadania bo ta historia jest naprawdę mega wciągająca i nawet jak ty uznałaś "flakowaty" rozdział jest świetny i czyta się go z zaangażowaniem :) Biedna dziewczyna, szczerze powiedziawszy myślałam, że stanie jej się coś gorszego, ale fajnie, że wyszła cało i zdrowo. Czekam aż Harry ją uświadomi o uczuciach. Jestem strasznie ciekawa jak zareaguje i czy uda im się coś stworzyć .Czekam na kolejny .van-ill-op.blogspot.comOdpowiedzUsuńHoranka ;P14 kwietnia 2012 14:31Świetny rozdział ;**Nie flakowaty ! ;PJak się cieszę , ze już wyszła i przeżyła ;)Mam nadzieję , że ona w końcu będzie z Harrym ♥Na prawdę świetny blog :))Czekam na nn <3Pozdrawiam .xxOdpowiedzUsuńDarcy14 kwietnia 2012 14:38Kocham to <3 W Twoim wydaniu nawet flakowate rozdziały będą świetne. Czekam na kolejny :)OdpowiedzUsuńKamilota14 kwietnia 2012 14:54Rozdział po prostu cudeńko, czekam na nexta =DOdpowiedzUsuńAnonimowy15 kwietnia 2012 04:00swietne <3OdpowiedzUsuńdreamerx15 kwietnia 2012 04:34jejciu.! Dziewczyno masz cudowne pomysły.! Pochłonęłam wszystkie rozdziały za jednym razem.! A ten wcale nie jest ''flakowaty''.! Jest świetny.!: *** Czekam na kolejny rozdział ;3Zapraszam do mnie. : ** Mój pierwszy blog,dlatego nie jest tak ciekawy,jak twój .: **http://anotherxlifexx.blogspot.com/OdpowiedzUsuńAnnie15 kwietnia 2012 06:31Ugh, myślałam, że zostawiłam tu komentarz, ale jak widać nie...Szczerze powiedziawszy straciłam nadzieję, że jednak Viv porwała jej nauczycielka. Myślami, że to ktoś zupełnie inny, ktoś, kogo tu jeszcze nie było, ale kto zranił Vivienne w przeszłości. Ale lubię, jak mnie zaskakujesz:)Hazza. Mówi, że będzie działał, a nic nie robi. Okay, chociaż trochę go rozumiem, bo w końcu Viv musi być w niemałym szoku. Po tych wszystkich strasznych przeżyciach. Lubię to, że Liam troszczy się o Vivienne jak o własną siostrę. Czasami mam wrażenie, że boi się o.nią równie mocno, jak Harry. Ale trzeba przyznać, że miłość Stylesa jest naprawdę wielka i myślę, że on w pełni zasługuje na Viv. Poza tym wyraźnie widać, że coś ciągnie ich ku sobie lecz uparcie sobie wszystko utrudniają. Żyje się tylko raz, warto więc korzystać z każdej chwili, jaką mają.Rozdział bardzo dobry i wcale nie był aż tak flakowaty jak myślisz. Lubię poczytać o uczuciu, jakim Harry daży Vivienne, jak się o nią martwi, jak jest gotowy dla niej zrobić dosłownie wszystko. Szkoda tylko, że ona nie dostrzega tego w taki sposób, jak powinna. XxxOdpowiedzUsuńOdpowiedziAnonimowy15 kwietnia 2012 06:44zgadzam się w 1oo % ;* ;DUsuńOdpowiedzdziunia432115 kwietnia 2012 06:50Łał .. ! To nie jest " flakowate " , to jest extra ! I ta akcja ze strzelaniną, ajć, genialne ! Biedna Viv, nie zasługuje na to wszystko ! Przynajmniej ma dobrych przyjaciół, którzy pomogą jej zawsze . :)I moim zdaniem, ta wena Cię w cale nie opuszcza, bo piszesz genialnie, tak jak na początku ! wszystko jest takie , realne, takie zaskakujące i dobre, że się nie nudzi ! . :)) I fajnie, że dajesz fragmeny , jak każdy z nich to spostrzega, w tedy, to wygląda, jak grupowy pamiętnik i to jest serio idealne !. Nie mogę się doczekać kolejnego działu, i błagam, nie kończ, bo to jest super to co piszesz . :)) Pozdrawiam i wysylam wene twórczą ! . :)OdpowiedzUsuńHarold.15 kwietnia 2012 06:55Ej , no zaaajebiste.Uwielbiam Twojego bloga , no kurde kocham.Super fabułe masz :DDZapraszam do siebie i czekam na następny.Niech Harry w końcu będzie z Vivienne ! : COdpowiedzUsuńAnonimowy16 kwietnia 2012 04:13O matko to się porobiło ...Mam nadzieję tylko, że Vivienne nie będzie w ciąży ! Rozdział cudowny ; *natalkka.< 33OdpowiedzUsuńamazing♥girls16 kwietnia 2012 08:40Zajebisty rozdział : ) ! Zapraszam do mnie > http://im-dancing-alone.blogspot.com/OdpowiedzUsuńSailin16 kwietnia 2012 10:34Genialny! Harry! <3 Zakochałam się w tym blogu,a właściwie to w tym rozdziale :) Nie mogę doczekać się następnego :***OdpowiedzUsuńOlii17 kwietnia 2012 09:16Jaka klapa? Ten rozdział jest GENIALNY! Podziwiam Vivienne za jej odwagę i siłę.. To wszystko co ją spotyka jest straszne, a ona mimo to świetnie daje sobie radę. Mam nadzieję, że będzie szczęśliwa z Harrym. On ją bardzo kocha, myślę, że ona go też, ale może nie zdaje sobie z tego sprawy. Lub, jak było w poprzednim rozdziale, nie lubi wyrażać swoich uczuć. http://one-direction-lifee.blogspot.com/OdpowiedzUsuńDodaj komentarzWczytaj więcej...


Forum maszyny budowlane - kopaczka.pl • Zobacz temat - 3CX '10 Szybka praca hydrauliki\n3CX '10 Szybka praca hydrauliki\nprzez Sebastian Dukarski » 25 Lis 2021 11:35\nNumer seryjny: 4TT01618303\nDzień dobry, jak w temacie maszyna jest szybka trudna do opanowania, szczególnie na tyle siłownik podnoszenia ramienia. Pompa zębata sterowanie na wajchy. Żółw działa. Pytanie czy można to wyregulować pracę żółw normalna praca? Załączanie żółwia jest na przednim rozdzielaczu jest tam suwak od góry i to on odpowiada za szybkość? Można się do niego dostać od dołu, bo od góry ciężko będzie. Zawór główny jest od dołu po jego odkręceniu do idzie się do suwaka? Dzięki za podpowiedź.\nRejestracja: 18 Sie 2012 06:29\nprzez Doktor jcb » 25 Lis 2021 18:28\nNa dole masz korek w rozdzielaczu za nim suwak na nim sprężyna. Może ci sprężyna pękła albo suwak stoi. Po za tym musisz wyregulować właściwie dwa ciśnienia z dwóch pomp.\nRe: 3CX '10 Szybka praca hydrauliki\nprzez Sebastian Dukarski » 26 Lis 2021 13:58\nOd dołu mam zawór główny na przednim rozdzielaczu.Cisnienie pomp jakie.powinnk być? Było ustawione na gaz max 280 ,jest zmniejszone.Powinno być 225 bar przy 1500 obr/min.Taki serwis powiedział.Tylny rozdzielacz też ma zawór?\nprzez Doktor jcb » 27 Lis 2021 11:41\nI obok zaworu masz korek a na nim uszczelki. To jest ciśnienie jednej pompy druga powinna się żerować przy 205\nprzez Sebastian Dukarski » 27 Lis 2021 13:06


UKS “Start” na podium rozgrywek. Piłkarki wywalczyły trzecie miejsce – Radio Vanessa FM\nStart / Wiadomości / Sport i turystyka / UKS “Start” na podium rozgrywek. Piłkarki wywalczyły trzecie miejsce\nUKS “Start” na podium rozgrywek. Piłkarki wywalczyły trzecie miejsce\nautor: Justyna 28 marca 2017\n– Dla tej drużyny UKS to był bardzo dobry sezon – tak Joachim Wieczorek, trener Uczniowskiego Klubu Sportowego “Start” w Pietrowicach Wielkich podsumowuje ostatnie miesiące gry. Piłkarki ręczne wywalczyły brąz i trzecie miejsce w Mistrzostwach Śląska. – Zdobyliśmy brąz i trzecie miejsca na Mistrzostwach Śląska. Jesteśmy bardzo szczęśliwi – podsumowuje trener:\nPiłkarki trenują w hali sportowej szkoły w Pietrowicach Wielkich. Na parkiecie spotykają się trzy razy w tygodniu. Ich treningi trwają po 1,5 godziny. Jak wyglądała walka o trzecie miejsce? – Cała walka to wiele miesięcy pracy i treningów – podsumowują zawodniczki.\nTrzecie miejsce na Śląsku w piłce ręcznej kobiet, wywalczyła drużyna dziewcząt z roczników od 2000 do 2002.\nReportaż dotyczący UKS “Start” Pietrowice Wielkie w popołudniówce reporterów, 28 marca po 17:00.\nPowiązane artykułypiłka ręcznaUKSUKS Start Pietrowice WielkieWieczorek\n← Poprzedni Dni otwarte w szkołach średnich. Gimnazjaliści rozglądają się za nowymi kierunkami\nNastępny → Kozielski ogólniak znalazł partnera\nSzczypiornistki UKS START II Pietrowice Wielkie Mistrzyniami Śląska


Uproszczone postępowanie restrukturyzacyjne. Kto może na tym skorzystać - GazetaPrawna.pl\nUproszczone postępowanie restrukturyzacyjne. Kto może na tym skorzystać\n2 stycznia 2021, 10:30\nUPR może okazać się dobrym rozwiązaniem szczególnie dla mikroprzedsiębiorców i małych przedsiębiorców. / ShutterStock\nUproszczone postępowanie restrukturyzacyjne jest rozwinięciem istniejącego już postępowania uregulowanego w ustawie – Prawo restrukturyzacyjne, a mianowicie postępowania o zatwierdzenie układu.\n24 czerwca 2020r. weszła w życie ustawa Tarcza 4.0, która wprowadziła regulację określoną jako uproszczone postępowania restrukturyzacyjne(UPR). W zamyśle ustawodawcy postępowanie to ma stanowić rodzaj szczególnego „koła ratunkowego” dla przedsiębiorców, których dotknęły problemy z wypłacalnością na skutek wprowadzenia na terenie całego kraju stanu epidemii COVID – 19.\nRodzi się istotne pytanie: co nowego regulacja ta wprowadza do systemu prawnego w zakresie restrukturyzacji i kto na tym tak naprawdę może skorzystać.\nW pierwszej kolejności należy podkreślić, że uproszczone postępowanie restrukturyzacyjne jest rozwinięciem istniejącego już postępowania uregulowanego w ustawie – Prawo restrukturyzacyjne, a mianowicie postępowania o zatwierdzenie układu. UPR został „wzbogacony” względem pierwotnej wersji postępowania kilkoma instrumentami prawnymi, które rzeczywiście mogą być dobrym rozwiązaniem dla przedsiębiorstw.\nFormalnie z uproszczonego postępowania restrukturyzacyjnego może skorzystać każdy przedsiębiorca, który prowadzi działalność gospodarczą zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a zatem są to (za art. 4 pr. r.):\n- przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy Kodeks Cywilny;\n-spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, proste spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i spółki akcyjne nieprowadzące działalności gospodarczej;\n-wspólnicy osobowych spółek handlowych ponoszących odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczeń całym swoim majątkiem;\n-wspólnicy spółki partnerskiej.\nPrzedsiębiorca rozważający ewentualność przeprowadzenia uproszczonego postępowania restrukturyzacyjnego powinien przeanalizować sytuację finansową i prawną swojej firmy. Najlepiej uczynić to korzystając z pomocy licencjonowanego doradcy restrukturyzacyjnego. Należy zatem sprawdzić czy przedsiębiorstwo jest w stanie regulować swoje bieżące zobowiązania czy nie, czy „zatory” płatnicze destabilizują przedsiębiorstwo, czy istnieje zagrożenie wypowiedzenia umów najmu lub dzierżawy. Należy także dokładne prześledzić postępowania sądowe i egzekucyjne toczące się przeciwko firmie. Uproszczone postępowanie restrukturyzacyjne daje możliwość przetrwania i uratowania się właśnie, gdy występują m.in. problemy wskazane powyżej. Ma to związek oczywiście z sytuacją na rynku na jakim działa dane przedsiębiorstwo. Oprócz wspomnianych zatorów płatniczych, mogą to być np. ograniczenie skali działalności w związku z COVID -19, brak możliwości regulowania należności wobec urzędu skarbowego, ZUS itd., drastyczny spadek popytu na oferowane produkty lub usługi (np. branża hotelarska, gastronomiczna). Katalog jest oczywiście szeroki. UPR stwarza pewien „parasol” ochronny dla firmy, która potrzebuje „oddechu” w tym ciężkim okresie.\nNa czym więc ta pomoc polega?\nPrzedsiębiorca po przeprowadzeniu negocjacji z wierzycielami może zawrzeć układ polegających np. na umorzeniu części swoich należności, rozłożeniu na raty, odroczeniu spłat, umorzeniu odsetek. W trakcie postępowania i następnie w toku realizacji układu korzysta z ochrony, o czym mowa poniżej.\nKorzyść jaką otrzymuje przedsiębiorca wraz z wszczęciem UPR to przede wszystkim ochrona przed egzekucjami. Postępowania egzekucyjne prowadzone przez komornika ulegają zawieszeniu, zakaz jest wszczynania nowych egzekucji.\nInna aspekt to ograniczenie kosztów takiego postępowania dla mikroprzedsiębiorstw i małych przedsiębiorców, przede wszystkim obciążeń związanych z wynagrodzeniem nadzorcy układu, które zostało ograniczone limitami określonymi w art. 22 ustawy Tarcza 4.0.\nIstotnym rozwiązaniem z punktu widzenia przedsiębiorcy jest także zakaz wypowiadania przez kontrahentów przedsiębiorstwa niektórych umów bez zgody nadzorcy układu. Dotyczy to np. umowy najmu lub dzierżawy lokalu lub nieruchomości, w których jest prowadzone przedsiębiorstwo dłużnika. Zapisy te oczywiście wprowadzono po to, aby przedsiębiorstwo nie zostało pozbawione możliwości prowadzenia bieżącej działalności operacyjnej.\nKolejną istotną korzyścią jest możliwość objęcia skutkami zawarcia układu wierzycieli zabezpieczonych rzeczowo (np. hipotecznie). Stanie się tak w przypadku, gdy propozycja układowa przewiduje pełne zaspokojenie.\nUPR jest postępowaniem, które powinno być przeprowadzone sprawnie, bez udziału sądu (jego rola ogranicza się tylko do kontroli sądowej układu i jego zatwierdzenia). Czas postępowania jest limitowany i wynosi 4 miesiące – w tym czasie należy przeprowadzić głosowanie nad układem i złożyć stosowny wniosek do sądu. Pamiętać także należy, iż zgodnie z zapisami Tarczy 4.0, przepisy dotyczące UPR mogą być stosowane tylko do 30 czerwca 2021.\nUPR może okazać się dobrym rozwiązaniem szczególnie dla mikroprzedsiębiorców i małych przedsiębiorców, w sytuacji gdy nie zachodzi potrzeba przeprowadzenie w firmie daleko idących działań sanacyjnych, a problemy sprowadzają się w zasadzie do przejściowych przyczyn uniemożliwiających normalne funkcjonowanie przedsiębiorstwa.\nRadca prawny | Doradca restrukturyzacyjny Krzysztof Gołaszewski\nuproszczone postępowanie restrukturyzacyjne przedsiębiorcy niewypłacalność


EBOiR podnosi prognozy dla polskiego PKB - Money.pl\nStrona głównaGospodarkaWiadomościEBOiR podnosi prognozy dla polskiego PKB\nWzrost gospodarczy Polski wyniesie w tym roku nie 0, ale 1,3 procent.\nWzrost PKB Polski w tym roku wyniesie 1,3 procent, a w przyszłym przyspieszy do 1,8 procent - wynika z najnowszych prognoz Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju. W maju bank prognozował te wskaźniki odpowiednio na 0,0 i 1,8 procent.\nEBOiR szacuje także, że wśród krajów Europy centralnej, południowo-wschodniej oraz krajów bałtyckich wzrost gospodarczy w 2009 r., poza Polską, zanotuje tylko Albania (o 3,0 procent). W przyszłym roku będzie zdecydowanie lepiej, ponieważ _ pod kreską _ pozostaną tylko:\nLitwa (-3,0%) * Bułgaria (-1,5%) * Łotwa (-1,2%) * Węgry (-0,9%)\nNajszybciej zaś rozwijać będzie się:\nSłowacja (3,5%) * Słowenia (2,6%) * Macedonia (2,0%) * Polska (1,8%)\nZgodnie z czerwcową projekcją inflacji NBP, roczne tempo wzrostu PKB miało znaleźć się z 50-procentowym prawdopodobieństwem w przedziale -0,4-1,1 procent w 2009 roku. (wobec 0,3-1,9 procent w lutowej projekcji), 0,2-2,5 procent w roku 2010 (wobec 1,2-3,3 procent) oraz 2,4-4,5 procent w 2011 roku (wobec 2,5-4,8 procent).\nW przyjętym we wrześniu projekcie przyszłorocznego budżetu rząd zakłada, że PKB wzrośnie o 0,9 procent w tym roku i o 1,2 procent w przyszłym roku. Oczekuje też, że w 2011 roku PKB wzrośnie o 2,8 procent, w 2012 roku o 3,0 procent i w 2013 o 3,4 procent. W III kwartale NBP spodziewał się ujemnego wskaźnika wzrostu polskiej gospodarki.\nWiadomości z kraju i ze świata na Twojej stronie internetowej * Najważniejsze informacje w twojej skrzynce e-mail! * O kryzysie finansowym czytaj w serwisie specjalnym Money.pl


Elżbieta II przyznała brytyjskiej publicznej służbie zdrowia najwyższe cywilne odznaczenie | Poinformowani.pl\nElżbieta II przyznała brytyjskiej publicznej służbie zdrowia najwyższe cywilne odznaczenie\nData publikacji: 06.07.2021, 03:15\nKrólowa wyróżniła (5.07) Narodową Służbę Zdrowia (NHS) w 73. rocznicę jej powstania w dowód wdzięczności za kilkadziesiąt lat służby, w tym podczas pandemii COVID-19. Krzyż Jerzego to najwyższe cywilne odznaczenie w Zjednoczonym Królestwie, a zbiorowemu podmiotowi zostało przyznane dopiero po raz trzeci.\nZ wielką przyjemnością, w imieniu wdzięcznego narodu, przyznaję Krzyż Jerzego Narodowej Służbie Zdrowia Zjednoczonego Królestwa. Odznaczenie jest wyrazem uznania dla wszystkich pracowników, byłych i obecnych, wszystkich specjalizacji i we wszystkich czterech krajach (w Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii Północnej - przyp. red.). Przez ponad siedem dekad, a w szczególności w ostatnim czasie, wspieraliście obywateli naszego państwa z odwagą, współczuciem i poświęceniem, demonstrując najwyższe standardy służby publicznej. Macie naszą trwałą wdzięczność i serdeczne uznanie - przekazała monarchini w odręcznie napisanym liście.\nPremier Boris Johnson także przyznał, że nagroda jest symbolem wdzięczności narodu: - Pracownicy NHS opiekują się nami, naszymi przyjaciółmi i rodziną na linii frontu pandemii od ponad roku. Wiem, że całe Zjednoczone Królestwo jest ze mną w składaniu hołdu i dziękczynienia za wszystko, co NHS zrobiła dla nas, nie tylko w zeszłym roku, ale co robi od samego początku.\nNHS powstała w 1948 roku jako centralny element reform społecznych po II wojnie światowej, których priorytetem było zapewnienie finansowanej przez państwo kompleksowej, powszechnej opieki zdrowotnej.\nKrzyż Jerzego to odznaczenie ustanowione w 1940 roku. Do tej pory podmiotom zbiorowym było ono przyznane dwukrotnie: mieszkańcom Malty w 1942 roku przez króla Jerzego VI jako nagroda za ich bohaterstwo podczas bombardowań wyspy oraz Królewskiej Policji Ulsteru w 1999 roku przez królową Elżbietę II, która w ten sposób uhonorowała działalność północnoirlandzkich funkcjonariuszy.


Urządzenia zabezpieczające ruch pieszych i rowerzystów - Blog znakowo.pl\nUrządzenia zabezpieczające ruch pieszych i rowerzystów – jakie urządzenia BRD stosuje się, aby ograniczać lub eliminować niebezpieczeństwa, na jakie narażeni są piesi i rowerzyści?\nUrządzenia zabezpieczające ruch pieszych i rowerzystów to urządzenia BRD stosowane w celu wyeliminowania lub ograniczenia niebezpieczeństw, na jakie narażony jest pieszy lub rowerzysta, korzystający z drogi i obiektów przy niej położonych. Mogą być wykonane z betonu lub z metalu. Dopuszcza się również urządzenia naturalne, takie jak np. gęste żywopłoty. Urządzenia stosuje się na wszystkich drogach i w ich obrębie, a także na większości obiektów leżących w ciągu tych dróg, m.in. kładkach dla pieszych, ciągach pieszych oddzielonych od jezdni czy przy ścieżkach rowerowych przebiegających przez obiekty inżynierskie.\nBalustrady U-11a stosowane są w celu zabezpieczenia przed upadkiem z wysokości, jeśli powierzchnia, po której odbywa się ruch pieszych lub rowerzystów, położona jest powyżej 0,5 m od poziomu terenu. O ich barwach decyduje zarządca drogi.\nMinimalne wysokości balustrad:\n1,1 m przy chodnikach dla pieszych;\n1,2 m przy ścieżkach rowerowych;\n1,3 przy chodnikach dla pieszych nad liniami kolejowymi i tramwajowymi.\nPoręcze (przymocowane do ścian) stosuje się dla zabezpieczenia ruchu pieszych przy zejściach do przejść podziemnych lub pochylniach położonych przy ścianach.\nJeśli nie ma możliwości oddzielnego stosowania barier i balustrad (np. na obiektach mostowych), a konieczne jest zastosowanie ochrony ruchu pieszego i kołowego, możliwe jest stosowanie barieroporęczy.\nUrządzenia zabezpieczające ruch pieszych i rowerzystów – ogrodzenia\nOgrodzenia U-12 (segmentowe U-12a i łańcuchowe U-12b) stosowane są, aby oddzielić pieszych od jezdni, uniemożliwić im przekraczanie jezdni w miejscach niedozwolonych lub skanalizować ruch pieszych.\nSłupek metalowy, do wkopania, wbetonowania, 150(110)cm, U-12b, łańcuchowy, 4 uszka\nOgrodzenia segmentowe U-12a\nOgrodzenia U-12a występują w postaci ram z prętami, siatkami, przezroczystymi płytami itp. Ich wysokość powinna wynosić od 0,8 m do 1,2 m, przy czym ogrodzenie nie może ograniczać widoczności uczestnikom ruchu. Barwa elementów ogrodzeń segmentowych jest szara lub żółta.\nUmieszczane są m.in. obok jezdni, w chodnikach, na krawędzi pobocza, pasie dzielącym jezdnie czy na wysepkach przystanków tramwajowych (od strony jezdni).\nOgrodzenia U-12 b występują w postaci słupków połączonych łańcuchami. Ich wysokość powinna wynosić 1,1 m, rozstaw słupków – 1,5 m lub 2 m, strzałka ugięcia łańcucha – do 0,1 m. Dla słupków zalecana jest barwa na przemian biała i czerwona, formie pasów, a dla łańcucha – szara lub biało-czerwona. Dopuszczalne jest jednak stosowanie ogrodzeń U-12b w barwach dostosowanych do architektury otoczenia.\nSłupek metalowy, stopa, 80cm, parking, chodnik, blokujący U-12c\nOgrodzenia łańcuchowe sosowane są wzdłuż dróg (ulic), głównie w miastach o dużym ruchu pieszych, oraz w obrębie skrzyżowań, na których ze względów bezpieczeństwa pieszych konieczne jest skierowanie ich na wyznaczone przejścia.\nSłupki blokujące U-12c mogą być wykonane z metalu, drewna lub tworzyw sztucznych. Ich wysokość powinna wynosić od 0,6 m do 0,8 m, a barwa – biało-czerwona. Dopuszczalne jest jednak stosowanie słupków blokujących w formie ozdobnej, dostosowanej do architektury otoczenia.\nJulita Krzemińska 7 września 2020 5 sierpnia 2021 Bezpieczeństwo ruchu drogowego


Nieznany portret króla Jana III Sobieskiego. Przyczynek do ikonografii królewskiej Krystyna Sarnowska-Jackowska\nBogata ikonografia króla Jana III Sobieskiego doczekała się już wielu opracowań. Okazją do większego zainteresowania się tą tematyką była 300-letnia rocznica bitwy pod Wiedniem, przypadająca w 1983 roku. Tematem tym zajmowali się wówczas badacze tacy jak Janina Ruszczycówna, Mariusz Karpowicz, Teresa Pocheć-Perkowska, Jerzy Petrus, Hanna Widacka (ikonografia króla w grafice XVII i XVIII wieku). Nadal jednak nie rozwiązano wielu zagadek dotyczących atrybucji portretów królewskich. W 2013 roku Muzeum w Wilanowie uczciło 330-lecie bitwy wiedeńskiej wystawą i publikacją ukazującymi bogatą osobowość króla. Za sprawą prowadzonej polityki propagandowej, Jan III był najczęściej portretowanym polskim władcą. Jego konterfekty wykonywano na płótnie, w technikach graficznych, medalierskich, w rzeźbie. Już po zwycięstwie chocimskim, jako hetman i marszałek koronny, odbył triumfalny wjazd do Warszawy. Kolejnymi zdarzeniami, które uruchomiły falę publikacji, bicie medali, powstanie nowych portretów – były elekcja i koronacja króla, znacznie oddzielone w czasie. Nowym impulsem stał się wjazd do Gdańska w roku 1677, a kolejnym, ale jakże znaczącym – bitwa pod Wiedniem.\nJanina Ruszczycówna, bazując na bogatych zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, wyodrębniła cztery zasadnicze typy przedstawień portretowych króla, dominujących od momentu pojawienia się aż do końca życia władcy. Ta badaczka starała się ustalić także ich chronologię powstania, próbując znaleźć pierwsze egzemplarze i ciągi ich naśladownictw.\nPrzedstawiane tu płótno, według tej klasyfikacji, przynależy do pierwszej grupy portretów, określanych przez Ruszczycównę jako typ „Schultzowski”. Jest on pozbawiony insygniów królewskich, co – jak słusznie badaczka zauważa – może sugerować, że ten typ przedstawienia może wywodzić się z czasów jeszcze przed elekcją. Przyjrzyjmy się uważniej omawianemu egzemplarzowi.\nKompozycja zamknięta w owalu została wpisana w tło prostokątnego płótna w kolorze ugru. Owal kompozycji ogranicza postać portretowanego ujętą w popiersiu. Jan Sobieski, hetman i marszałek wielki koronny, przedstawiony został w karacenowej zbroi, z narzuconą na ramiona delią, spiętą pod szyją bogatą zaponą. Na wysuniętym, lewym barku widoczny jest podkreślony światłem naramiennik w formie lwiej paszczy, spod której wysuwają się skórzane paski, dołem splecione w warkocze. Ten typ naramiennika, wywodzący się z portretów cesarzy rzymskich, po raz pierwszy pojawił się w portretach Sobieskiego. Twarz została pokazana prawie na wprost, z opuszczonymi wąsami i krótkimi, lekko falującymi, naturalnie układającymi się włosami. Okalają one twarz, przykrywając częściowo prawe ucho.\nU dołu kompozycji znajduje się ledwie widoczny fragment głowicy buławy, potwierdzający pogląd Ruszczycówny, datujący początek powstania tego typu portretów na czas przed elekcją. Twarz Sobieskiego wydobyta z ciemnego tła, ukazana została w ostrym, kontrastowym świetle, wysuwając się poza plan, nieomal poza ramy obrazu. Zwraca uwagę sugestywność wzroku oraz żywość spojrzenia i głębia psychologiczna modela charakteryzującego się mocną psychiką. Wyraz twarzy ukazuje postać dowódcy energicznego, odważnego i bystro oceniającego sytuację, przygotowanego na zmienne koleje wydarzeń wojennych. Oś przekątną kompozycji konstruuje światło padające na twarz, podkreślając jej lekkie zwrócenie ku lwiej masce, równie ważnej i nieprzypadkowo wydobytej z tła. Obie te fizjonomie dopełniają się, dając wyraz siły i potęgi. Malarz musiał nie raz zetknąć się z modelem, aby zdołać uchwycić ów wewnętrzny rys charakteru. Równie mistrzowsko artysta różnicuje natężenie światła, kontrastując zimne i ciepłe tony. Jego pociągnięcia pędzla są pewne, zdecydowane, a nawet brawurowe, wykonane z intuicyjnym wyczuciem i znajomością efektów. Z dużą dozą prawdopodobieństwa możemy przyjąć, że portret powstał jeszcze przed elekcją Sobieskiego na króla.\nTwórcą portretu był zapewne Daniel Schultz i byłoby to pierwsze płótno dające początek szeregowi wyodrębnionemu przez Janinę Ruszczycównę jako ciąg portretów przed-koronacyjnych. Wśród wielu przedstawień, zbliżoną żywość spojrzenia modela, pomimo wielu różnic, dostrzec można jedynie w portrecie z Nieborowa oraz w portrecie z Muzeum Narodowego w Warszawie, przypisanym przez Ruszczycównę również Danielowi Schultzowi. Tymczasem omawiany tu portret, bądź jego replika, musiał być stosunkowo dobrze znany. Zachowała się bowiem jego kopia, o niezbyt wysokiej wartości artystycznej, o której sądzi się, że pochodzi z Ratusza Starego Miasta w Gdańsku przy ulicy Korzennej (obecnie portret ten znajduje się w zbiorach Muzeum Narodowego w Gdańsku). Zbliżony do naszego oryginału jest także portret z Muzeum Narodowego w Warszawie oraz z Bayerische Staatsgemäldesammlungen w Monachium. Fotografia zaginionego portretu Jana III z Kaplicy Królewskiej w Gdańsku, reprodukowana przez Willi Drosta, pokazuje z kolei odmienne ustawienie postaci, z wysuniętym prawym barkiem, podobnie jak to ma miejsce na portrecie Jana III, znajdującym się w Państwowych Zbiorach Sztuki na Wawelu.\nJ. Ruszczycówna, Ikonografia Jana III Sobieskiego. Wybrane zagadnienia, [w:] Rocznik Muzeum Narodowego w Warszawie, XXVI, 1982, S. 209-307.\nkonterfektikonografiabitwa pod Wiedniemnaukasztuka


Date of publication: 04.07.2018\nW dniu 4 lipca 2018 roku giełda European Energy Exchange, w imieniu Polski, przeprowadziła kolejną w 2018 r. aukcję uprawnień do emisji (EUA).\nDo sprzedaży na aukcji przeznaczonych zostało 3 547 000 EUA. Całkowite zapotrzebowanie na uprawnienia do emisji, zgłoszone przez uczestników aukcji, wyniosło 16 626 000 EUA. Popyt na uprawnienia EUA był blisko 5 – krotnie większy niż liczba EUA oferowana do sprzedaży w ramach aukcji. W aukcji uczestniczyło 25 podmiotów, a cena rozliczeniowa wyniosła 15,35 euro/EUA. Przychód ze sprzedaży uprawnień EUA wyniósł 54 446 450 euro.


Agenci NCIS: Nowy Orlean 4 (10) - serial kryminalny\n(NCIS: New Orleans: Mirror, Mirror)\nRita ostrzega agentów, że Douglas Hamilton planuje ucieczkę. Ta informacja sprawia, że podwładni Pride'a wracają do sprawy Clearwater w nadziei na odnalezienie tajemniczego partnera przestępcy.\nRita Deveraux ostrzega agentów, że Douglas Hamilton planuje ucieczkę z więzienia. Ta informacja sprawia, że podwładni Pride'a wracają do sprawy Clearwater w nadziei na odnalezienie tajemniczego partnera przestępcy. Tak chcą pokrzyżować plany przyszłego zbiega.\nGeary McLeod reżyseria


Latarnik wyborczy Niech Żyją! | Niech Żyją!\nLatarnik wyborczy Niech Żyją!\nOlga Tokarczuk z nagrodą Nobla!!!\nPartia Zielonych o wizji przyszłości PZŁ i łowiectwa\nZa kilka dni WSZYSCY pójdziemy do wyborów. Każdy/-a z nas stawia sobie pytanie – co zrobić, aby znów nie głosować na Polską Partię Myśliwych. Ponadpartyjny twór, który jest skrajnie nadreprezentowany w Sejmie i Senacie. Pamiętajmy, myśliwi to zaledwie 3 promile społeczeństwa! Gdyby zastosować zasadę uczciwej partycypacji społecznej, w sejmie mogłoby być 2 (słownie: dwóch!) myśliwych. I taką Polską Partię Myśliwych możemy zaakceptować.\nStoimy zdecydowanie na stanowisku, że każdy obywatel ma konstytucyjne prawo do PEŁNEJ informacji o kandydatach, o wszystkich czynnikach, które będą w przyszłości wpływać na ich decyzje. Członkostwo w PZŁ z pewnością jest takim kluczowym faktem i nie powinno być ukrywane. Zauważmy, że PZŁ, choć jest organizacja pozarządową, wykonuje obowiązki Państwa – zarządza działem gospodarki państwa. Ukrywanie przynależności do PZŁ gdy pracuje się w strukturach państwa, powinno być karane zgodnie z literą i duchem ustawy lobbystycznej. Na końcu posta podamy linki do kilku miejsc, gdzie możecie sprawdzić informacje o różnych kandydatach. Większość polityków woli po prostu nie udzielić żadnej odpowiedzi – co też jest ważną wskazówką!\nDlatego cała odpowiedzialność przy urnie wyborczej spada na NAS. Jest to o tyle trudniejsze, że nie wystarczy głosować na „właściwą partię”. Myśliwi są w każdej z nich i jeśli nie będzie dyscypliny partyjnej przy głosowaniach – będą kierować się wyłącznie dobrem najbliższej im organizacji – PZŁ. Głosujmy zatem świadomie i odpowiedzialnie, nie tylko na partię, ale na konkretnego kandydata. Sprawdźmy go starannie.\nNie jesteśmy jednak w aż tak złej sytuacji. Są komitety, gdzie szansa na „trafienie na myśliwego” jest relatywnie mniejsza. Nie chcemy tu wskazywać na kogo konkretnie głosować, tylko obiektywnie przedstawić „zielone” programy wyborcze.\nLewica (Razem / Wiosna / SLD)\nAnegdota: Brać Łowiecka skontaktowała się z rzecznikiem Wiosny, zadając szereg pytań o łowiectwo. Otrzymali krótką odpowiedź: „Nie rozmawiamy z myśliwymi” 💚. Razem publicznie wypowiadało się za zakazem polowań na ptaki. Program Lewicy zakłada powołanie Rzecznika Praw Zwierząt, likwidację ferm futrzarskich, a nawet chowu klatkowego. Ogłosiła plan ochrony 10% lasów przed gospodarką leśną (!). Podkreślany jest problem kryzysu klimatycznego i walki z nim na wielu frontach. Pamiętajmy jednak, że SLD było partią wręcz przesiąkniętą myśliwymi. Zdecydowanie warto oddać nasz głos na młodych kandydatów Razem bądź Wiosny. To dobra zasada, niezależnie od komitetu – stawiajmy na młodszych kandydatów, utożsamiających się z rozumnymi działaniami. Dość już niekumatych leśnych dziadków!\nKoalicja Obywatelska (PO / Zieloni)\nUdział Zielonych sporo zmienia, przede wszystkim w zakresie programu. Doszło wręcz do przełomu i powiedzenia myśliwym NIE! Na przykład w programie znalazł się postulat zakazu polowań na ptaki (!). Podobnie jak u Lewicy opowiadają się za ograniczaniem chowu przemysłowego, klatkowego, ferm futrzarskich.\nPSL + Kukiz\nMimo pewnych prób unowocześniania wizerunku, nie ma w programie NIC o prawach zwierząt, ochronie lasów, wód i rzek. Pojawia się za to zapis o rekompensatach za straty łowieckie, więc PSL jak najbardziej pozostaje partią myśliwych (a Kukiz sam jest myśliwym). Programy są zresztą kompletnie sprzeczne, Kukiz zaprzecza zmianom klimatu, a PSL ma rozbudowane pomysły na walkę z nim. PSL jest przede wszystkim partią dbającą o kieszeń rolników. Dobro zwierząt dzikich i gospodarskich, rozumiane humanistycznie – nigdy nie zajmowało i nie zajmuje ich głów. PSL ma w swoich szeregach wielu myśliwych.\nEkowyborcy PiS muszą być bardzo rozczarowani ostatnimi latami ich rządów. Zaczęło się od niezwykle obiecujących wypowiedzi J.Kaczyńskiego, później jednak co chwila PiS rozpętywał kolejną wojnę z przyrodą. Niszczenie Puszczy Białowieskiej, Lex Szyszko, Lex Deweloper, ułatwienia dla ferm i kopalń, absurdalne wypowiedzi i działania pro-węglowe, plany regulacji rzek itd. PiS brutalnie przejęło wszystkie polskie instytucje ochrony przyrody, a minister środowiska publicznie stwierdza, że zwierzęta są zbyt dobrze chronione i podwładne mu instytucje chętnie będą wydawać zgody na odstrzał gatunków chronionych. Z programu partii zniknęły wszystkie kwestie związane z dobrostanem zwierząt. Na plus zaliczamy zmiany prawa łowieckiego, ale wszystko wskazuje na to, że na więcej nie możemy liczyć.\nPamiętajmy, że głos na konkretnego, dobrego kandydata z udokumentowaną historią działań dla przyrody może być ważniejszy, niż głos oddany na dany komitet. Szukajmy wyborów pozytywnych – np. wspieramy jako Niech Żyją! posłankę Dorotę Niedzielę (okręg nr 12, Małopolska), która była naszym mocnym filarem w czasie prac nad ustawą „Prawo łowieckie”. Gdy już wybierzemy partię, poświęćmy godzinę czasu na przegląd kandydatów i świadomy wybór. Najbezpieczniejszy głos ekowyborcy to Lewica, z zastrzeżeniem, że dotyczy to kandydatów Razem i Wiosny. Program PO pod wpływem Zielonych zmienił się znacząco na lepsze. Trzymajmy kciuki za wejście do parlamentu Zielonych, aby mogli dopilnować dotrzymania tych deklaracji przez kolegów z PO. Głosy na PSL i PiS to wsparcie konkretnych grup (rolnicy, górnicy, Lasy Państwowe…) i pewność, że przyroda i środowisko zapłacą za to wysoką cenę. Konfederację świadomie pomijamy – z nacjonalistami nie rozmawiamy 😎\nPolitycy przyjaźni zwierzętom\nEkologia w programach partii\nWyborcze typy Adama Wajraka i Karoliny Kuszlewicz