Królestwo Keronii: Baby i wilki, czyli sztuka przywiązania. Przewodnik\nBaby i wilki, czyli sztuka przywiązania. Silva\nGóry Mgieł, źródło rzeki Inki. Zejście z gór.\nInka szemrała cichutko, płynąc wartkim\nstrumieniem na spotkanie z Suraną. Jej kamieniste, poszarpane brzegi zmroził\nlód, a śnieg zasypał górskie zbocza. O tej porze roku białego puchu było tyle,\nże zalegając w wyższych partiach gór Mgieł powodował lawiny, a ścieżki i utarte\nszlaki prowadzące z Wirginii do Keronii zasypał, czyniąc je nieprzejezdnymi.\nPodróżując znanymi drogami często można było dostrzec głębokie ślady w śniegu,\nuciekające w bok, być może jakiegoś głupca, a może myśliwego, czy wędrowca,\nktóry zna te tereny i zwierzęce ścieżki. Zimą w górach nawet sprawdzone szlaki\nokazywały się zawodne, dlatego większość wolała pokonać granicę gór stosunkowo\nbezpieczniejszym morzem. Byli też tacy, co opuszczali Wirginię idąc od Maliaru\naż do Dworów, małej wioski, w której kończył się szlak przez góry. Późną wiosną\ni latem była to dobra droga, miejscami stroma, ale człowiek z koniem mógł nią\nspokojnie i w miarę bezpiecznie przejść na drugą stronę. Zimą nie nadawała się\ndo niczego, ale wytrwali mogli spróbować ją przebyć. Inka szemrała cichutko. Szare, zachmurzone\nniebo ciemniało wraz z zachodzącym słońcem, kryjącym się za szczytami gór. W\ndole, u źródeł rzeki, zalegał mrok; tylko w górze wciąż jaśniała szarość\nmijającego dnia. Padający od rana śnieg, całkiem porządna zamieć, od kilku\ngodzin prószył słabo, dając wytchnienie; zasypał ślady, okrył drzewa i tak już\nuginające się od jego ciężaru, dołożył też trudów na kolejny dzień. Wiatr umilkł\ni tylko mróz wciąż trzymał. Inka szemrała cichutko. W cieniu gór, pośród\ndrzew okrytych śniegiem, w ciemności i chłodzie nadchodzącej nocy, rozbłysło\nświatełko. Zgasło zaraz, by po chwili znów rozjaśnić ciemność i zniknąć, jakby\ngo w ogóle nie było. Pod nawisem skalnym, tylko częściowo chroniącym od wiatru\ni śniegu, na sosnowych igłach i gałęziach, z dala od nawianego śniegu, jak\nnajgłębiej, by uciec od chłodu, trzasnęło krzesiwko. Tym razem iskry spadły na\ntrociny i suche patyczki; chwilę to zajęło, ale ogień w końcu zapłonął, a jego\nblask oświetlił dwóch wędrowców. W grubych, skórzanych płaszczach, z twarzami\nzasłoniętymi chustami, obsypanych śniegiem i zmarzniętych jak cholera. Szamanka z wilkołakiem. Oboje wychowani w\ncieniu szczytów Gór Mgieł. Zmarznięci, wychłodzeni, głodni po całodniowej\nwędrówce i dużo bardziej zmęczeni przez ograniczenia ciał; Drav marzł w swej\nludzkiej formie szybciej, męczył się mocniej, jednak nic z tym nie robił,\nbowiem chciał dotrzymać towarzystwa szamance - nie żeby ona tego chciała i\npotrzebowała, ale wilkołak wolał podążać za nią na dwóch nogach. Silva też\nodczuwała zimno, chociaż niskie temperatury zazwyczaj jej nie przeszkadzały;\ntam, gdzie stała wioska Ti'Ran, śnieg i mróz były przez cały rok. Inaczej niż u\nWisielca, który jak dureń nie chciał się przemienić i teraz krzątał się przy\npodróżnych sakwach, pozostawiając ogień w dłoniach szamanki.\nMały kociołek zamiast wylądować nad ogniem,\nposłużył wpierw do zebrania śniegu; dopiero pełny stanął na dwóch kamieniach,\npośrodku płonących drewienek. Chwilę zajmie zanim śnieg się roztopi. Teraz był\nczas na ogarnięcie się po przeprawie przez góry, na sprawdzenie zapasów, na\nogrzanie przy ogniu, zregenerowanie sił. Tak, jasne... Silva zrzucając ciężki,\nnieporęczny płaszcz, złapała za nóż i zajęła się oprawieniem zająca, którego\nzłapał pchlarz; oboje byli głodni, a szamanka nie przejmowała się chłodem, ot\nzrobi, co ma zrobić i będzie mogła usiąść przed ogniem. Szykował się gulasz; do\nkociołka trafi wszystko, poza futrem i flakami; także resztki zeschniętej już\nmarchewki, obite ziemniaki i czerstwy chleb.\n- Mógłbym go zjeść na raz, nawet z futrem -\nbrzuch Wisielca wydał głośny protest na widok rozrywanego zająca. Był głodny,\nbył wilkiem i takie kąski jadał bez niepotrzebnej obróbki, której poddawali wszystko\nludzie. A to sól, a to przyprawa, a to trzeba do miękkości... Dobra, może i\ngulasz z uszaka będzie pyszny, ale żołądek mu się w supełek zawinie, zanim\n- W mieszku zostało trochę ziół, zalej je\nwrzątkiem - wody mieli nadto, a kubki kupione pośpiesznie w Maliarze, bo ktoś\nzapomniał o własnych, nadawały się do podgrzania przy ogniu. - Znowu mięta, pokrzywa i inne trawy?\n- Przecież ich nie lubisz. To jagody i\nOkej, Wisielec aż spojrzał ze zdziwieniem na\nszamankę, która spokojnie ćwiartowała zająca. Czy ona posłuchała jego\nmarudzenia i zmieniła niedobry napar, na coś, co lubił? Czyli o nim pomyślała...\nczyli jej zależy, czyli...\n- Nie myśl sobie, że to dla ciebie. Mięta w\ndużych ilościach źle działa.\nWisielec i tak jej nie uwierzył. Wiedział,\nże chciała tylko ukryć za zasłoną słów to, czego sam się domyślił. No bo\nprzecież wszem i wobec nie powie, że tak, ona to zrobiła, bo o nim pomyślała. I\nwszystko zepsuło burczenie w wilczym brzuchu, od zapachu herbatki. - Długo\n- Podrap się po tyłku, jeśli się nudzisz -\nco prawda zając już pływał w wodzie razem z warzywami, ale nawet drobno\nrozerwane mięso chwilę się będzie dusić. I wilkołak nie powinien marudzić. Zje\nciepły, sycący posiłek, a nie przełknie na raz i nawet nie poczuje. Inni, w\ngórach, na pewno nie mają takiego szczęścia. - Zmarznięty - i wilcze dupsko klapnęło obok\nszamanki, mieszającej łychą w kociołku. Silva nie byłaby sobą, gdyby nie\nwstała, odsuwają się od nachalnego wilczyska. Nawet burknięcie nie przekonało\njej, aby wrócić na miejsce. Trzeba zająć się gulaszem, a nie wyrośniętym\npsiskiem, domagającym się pieszczot. - Chcesz się zatrzymać w Gniazdowisku?\n- Chcę. Zanim pójdziemy na klif Orłowski. - Najemnik zaciągnie nas do roboty.\n- To my wyciągniemy od niego prowiant -\nszamanka westchnęła; droga z Wirginii wcale nie okazała się tak łatwa, jak\nsądziła. Śnieg, wiatr, zasypane przełęcze, pomylone drogi. Watahy wilków i\norki, które spotykali już bliżej Doliny Ciszy. Cztery dni temu powinni być nad\nZatoką Wspomnień, a wciąż nie przekroczyli Gadziego Przesmyku. - Nie sądziłam,\nże górskie ścieżki są aż tak zasypane. - Najgorsze mamy za sobą, w Dolinie będzie\nłatwiej. Może spotkamy Szept?\n- Tak, moglibyśmy.\nGóry Mgieł, zakole\nrzeki Inki. Podejście od strony Surany. Znad rzeki unosiła się lekka, biała mgiełka,\nledwie widoczna na tle bielejącego śniegu. Puszysty, nieskalany śladami\nludzkich stóp, nawet zwierzęce tropy ginęły w nim, zawiane wiatrem i przysypane\nnową warstwą białego puchu. W tym miejscu, nieopodal źródła, Inka płynęła\nwarto, prąd był silny. A mimo to przybrzeżna woda zmieniła się w lód, skuwając\nwąskim pasmem strumień. Ten buntował się, rwał do przodu, skacząc po kamieniach\ni skałach, podmywając ośnieżone brzegi i lodowe tafle, lecz ostatecznie zima\nwygrała, biorąc Góry Mgieł w swe niepodzielne władanie. Na nizinach, na pomorzu,\nnawet w Górach Przodków mogła jeszcze rządzić jesień. Tutaj lodowa pani wygrała\nna dobre, panosząc się na swoich włościach. Ziemię okryła białą kołdrą, wody\ngórskich jezior skuła lodem, a wyniosłe i dumne świerki, sosny i jodły zasypała\nśniegiem, przyginając uginające się pod jego ciężarem gałęzie ku ziemi. Nie był to najbezpieczniejszy czas na\nwędrówkę przez góry. Lawiny, może nie tak częste jak w okresie topniejących\nśniegów, schodziły z wysokich szczytów z hukiem i grzmotem, porywając wszystko,\nco napotykały na swojej drodze, niosąc zniszczenie i śmierć przysypanym\nśniegiem istotom. Pogoda zmieniała się z minuty na minutę, raz witając\npodróżnych oślepiającym, odbijającym się od bieli śniegu słońcem, innym razem\nsypiąc śniegiem w oczy i zawiewając ostrym, niosącym mróz i chłód wiatrem. Nocą\ntemperatura spadała poniżej zera, na razie nieznacznie, lecz już wkrótce\nbardziej miała dać się we znaki tym, którzy ignorując niebezpieczeństwo\nwyruszyliby na szlak. Spanie pod gołym niebem wkrótce miało być niemożliwe. Nic dziwnego, że większość wędrowców\nwybierała utarte, pewne szlaki, na nocleg zatrzymując się po przydrożnych\ngospodach, miastach i wsiach. Dotąd walczące ze sobą oddziały skryły się za\nmurami miast, szykując się do przeczekania zimy i gromadząc zapasy, by ją\nprzetrwać. Przy szlakach rozpanoszyły się zwierzęta.\nRoślinożercy na widok podróżnych zamierali na chwilę, by ostatecznie, uznając\nich za zagrożenie czmychnąć w popłochu lub też zignorować ich, dalej grzebiąc\nracicami w śniegu w poszukiwaniu przysypanej nim trawy, ogryzając krzewy i\ngałęzie drzew. Drapieżniki krążyły jak sępy nad padliną, poszukując resztek w\nstarych, opuszczonych obozach. Co bardziej śmiałe bestie atakowały\nprzechodniów, zmuszone do tego głodem, napędzane chęcią przeżycia. Takie wilki\nprzypominały jej włochacze z Kresów, białe, wychudzone cienie zwierząt, z\nodstającymi żebrami przypominającymi tarki, wystającymi guzami biodrowymi,\nzapadniętymi bokami i przekrwionymi ślepiami. Teren w dolinie rzeki Surany, oprócz\nniebezpieczeństwa związanego z zimową aurą, niósł jeszcze inne. Stoki były tu\nłagodniejsze niż w innych partiach gór, warunki zaś mniej surowe, lecz cóż z\ntego, jeśli głównym zagrożeniem były bandy orków. Nie dość, że wędrowiec musiał\nzmagać się z blokującym, tłamszącym ruchy śniegiem, że mróz ścinał ciało aż do\nkości, sprawiając, że ruchy zdawały się nieporadne i sztywne. Orkowie zawistnie\nstrzegli swoich terenów, walcząc między sobą, tłukąc się z goblinami,\nhobgoblinami, gremlinami i koboldami. W dolinach i na zboczach przebywały\ngórskie trolle, niebezpieczne, acz nieco tępawe stwory obdarzone znaczną siłą i\ntwardą, ciężką do przebicia skórą. Do tego niesmaczną, jak twierdził pewien\nkrasnolud, który wpadłszy w czułe obięcia trollich dłoni, ratował się\ngryzieniem po palcach. Omijanie ich wymagało niemało sprytu, czujności i uwagi.\nNierzadko także zgaszenia zbawczego ognia, który mógł przywabić ich do\npogrążonego we śnie obozu.\nPodróż z Gadziego Przesmyku, chociaż jej tak\nznanego, w podobnych warunkach zajęła o dwa dni dłużej. Zrezygnowała z\npoczątkowego planu pójścia łagodną doliną, skierowała się do źródeł Inki.\nStamtąd górskimi ścieżkami, którymi dotąd przemieszczały się chyba tylko kozice\nzamierzała przemknąć do Wirgini. Opatulona w grube futro, z kapturem zarzuconym\nna głowę i wysokimi, ocieplanymi butami, skulona dla zachowania ciepła, nie\nrzucała się w oczy. Policzki miała zaróżowione od marszu i drogi, nos i uszy\nczerwone. Miała wrażenie, że pomimo ocieplaczy, palce u rąk i nóg już dawno jej\nzamarzły. Nawet wykradziony Wilkowi płaszcz niewiele pomagał. Oddech zamieniał\nsię w białą mgiełkę, ulatując ku górze. Gdyby miała katar, pewnie zamarzałyby\njej nawet śpiki w nosie. - Jeszcze kawałek… - mruknęła, przystając,\nby złapać oddech i rozejrzeć się po okolicy. Kroczący nieco z boku olbrzymi,\nszary basior z miodowymi ślepiami przystanął, oglądając się za nią i lekko,\njakby pytająco strzygąc uszami. Cierń był jej ulubieńcem, canis, wilczarzem. Po\nprostu wilkiem Asuryana. Jeszcze młody, zdradzał już zadatki na największego w\nwatasze, przebijający nawet czarnego Mroka, dotychczasowego alfę. A Mrok\nprzecież przewyższał siłą i wielkością nawet wilki Medrethu, Moro i Mokkę.\nNiemniej, Cierń, silny młodością, był jednocześnie prywatnym grzejnikiem,\nmyśliwym, obrońcą i w razie potrzeby wierzchowcem, w obecnej chwili zaś\ntragarzem. Skromny dobytek, jedynie najpotrzebniejsze rzeczy, elfka\nprzymocowała do jego grzbietu, co znacznie ułatwiło przemieszczanie się po\ngórskich szlakach. Cierń też był idealnym wykrywaczem\nniebezpieczeństw. Gobliny i orki wyczuwał z daleka, zaburzenia magii sprawiały,\nże jeżył sierść, szczerząc kły. Nie rzucał się do przodu z dzikim ujadaniem jak\nto czyniły niektóre szkolone przez ludzki do walki ogary, jednocześnie\nzdradzając tym samym położenie magiczki. Atakował niespodziewanie i w ciszy. Niebo powoli szarzało, a mróz w powietrzu\nnasilał się. Znak, że najwyższa pora na poszukiwanie schronienia, nim ciemność\ncałkowicie okryje ziemię. Jeśli nie myliła ją pamięć, po prawej stronie Inki\nznajdowała się niewielka, a co najważniejsze niezamieszkana grota,\nwystarczająco duża, by mogła się w niej zmieścić, wystarczająco mała, by nie\nwszedł do niej żaden większy drapieżnik gustujący w podobnych schronieniach. Nie doszła do groty. W cieniu gór, pośród drzew okrytych\nśniegiem, w ciemności i chłodzie nadchodzącej nocy, rozbłysło światełko. Zgasło\nzaraz, by po chwili znów rozjaśnić ciemność i zniknąć, jakby go w ogóle nie\nbyło. Światełko nie było naturalne. Światełko było odbijającym się gór i skał\nbłyskiem migocącego, skaczącego po drwach ognia. W szarości i mroku\nnadchodzącej nocy dym ginął całkowicie, wtopiony w nocne niebo i biały puch.\nLecz blask ognia nie tak łatwo ukryć. Zresztą, gdy pociągnęła nosem, jej elfie\nzmysły wyłowiły charakterystyczną woń dymu… i czegoś jeszcze, co sprawiło, że\nślinka napłynęła jej do ust, a żołądek skurczył się, przypominając o swoich\nByła głodna. A tam ktoś piekł zająca. Orki i gobliny pewnie by swój łup jadły na\nsurowo bądź półsurowo. I nie byłyby tak cicho. No i Cierń. Cierń by ich\nwykrywał. A teraz stał spokojnie, bez napięcia i wrogości, jedynie węsząc\nintensywnie, łowiąc niesione przez wiatr zapachy. Zapachy… i głosy, których nie\nzagłuszył nawet chrzęszczący pod nogami śnieg.\nSzept. Dolina. Dwa głosy. Góry Mgieł. Obozowisko u źródeł rzeki Inki.\nDrewnianą łychą szamanka zamieszała w\nkociołku. Gulasz z uszaka pyrkał wolniutko, gotując się i mięknąc, roztaczają\nwokół cudowną woń mięsa. Ogień trawiący gałęzie grzał przyjemnie i gdyby nie\nprószący śnieg, można by pomyśleć, że to zwykły jesienny wieczór. Człowiek\nłatwo zapominał o trudach podróży, kiedy podstawiano mu pod nos jedzenie i\nzapalano w palenisku. - Gdyby tylko ominąć orki i gobliny -\nwilkami Wisielec się nie martwił; był od nich większy i silniejszy, o ile nie\nprzemieszczały się w watasze. Jeśli nie wchodziło się im pod pyski, zazwyczaj\nmożna było je spokojnie ominąć. Nawet teraz Drav wyczuwał na granicy\nsłyszalności i węchu innego wilka; jego zapach był dziwny, trudny do\nokreślenia, z jednej strony zwierzęcy, a z drugiej było w nim coś więcej.\nDzikus? Nie, to nie był przemieniec, dzikie wilkołaki śmierdziały szaleństwem.\nObcy wilk szalony z pewnością nie był; cóż, dopóki nie zbliży się na odległość\nstrzału, niech sobie krąży wokół nich.\nSkrzypnął śnieg. Tak blisko, że szamanka i wilkołak drgnęli, ale na nogi\nzerwali się dopiero, gdy ciszę nocy przerwał obcy głos.\n- A może przyjmiecie strudzonego wędrowca i\nnakarmicie? – rzuciła, teraz już bez skradania się, jawnie wychodząc z cienia i\npojawiając się w migoczącym blasku ogniska. – Ciepłym naparem też nie pogardzę.\nZimno. Stojący za nią wilk szczeknął na potwierdzenie.\nElfie kroki były naprawdę niesamowite i\nwszystkie legendy, które o nich opowiadano, mówiły prawdę. Nie sposób wykryć\nkroczącego elfa, chyba, że sam zechce dać się usłyszeć. Zostali zaskoczeni;\nDrav w ludzkiej formie miał pewne ograniczenia, typowe dla tego ciała, z kolei\nszamanka była tylko człowiekiem, a lisie duchy nie przebywały w tym świecie;\nzapewne ogoniasty opiekun wyczuł nadchodzącego wędrowca, jednak musiał uznać go\n- Szept! - szamanka zareagowała pierwsza,\nzrywając się z miejsca; to było niepodobne do ludzi z jej plemienia, ale ona\nzbyt długo przebywała wśród mieszkańców Keronii, by nie przejąć pewnych ich\nnawyków; nic więc dziwnego, że przywitała magiczkę uściskiem. - Duchy musiały\nusłyszeć moją prośbę, skoro skierowały twoje kroki w naszą stronę. Usiądź przy\nogniu, ogrzej się.\n- We własnej… - utonęła w uścisku szamanki,\ntracąc na tę chwilę głos. Elfka, którą była kiedyś, poprzestałaby na skinięciu\ngłową. Może, w wyrazie szacunku, przyłożyłaby dłoń do piersi. Przyuczona przez\nMidara, przesiąknęła ludzkimi i krasnoludzkimi gestami, przyjmując je jak\nwłasne. Odkryła, że dystans wcale nie musi być najlepszym wyjściem, a emocje\nzwykle wyrazić można znacznie bardziej, zwłaszcza w gronie tych, na którym jej\nzależy. - We własnej osobie – dokończyła, na wszelki wypadek sprawdzając, czy\noprócz Silvy i Drava nie ma tu trzeciego osobnika, czy Darrus nie wyskoczy\nnagle z zaśnieżonego krzaka, szczękając zębami, z okrzykiem mamy cię na ustach.\nWisielec wygrzebał z podróżnej sakwy trzeci\nkubek, przy okazji wyrzucając z niej kilka innych rzeczy; nigdy nie był uważny\ni nigdy nie zwracał uwagi na takie drobnostki. Chyba nawet myślał, że wyrzucone\nprzedmioty same wracają na miejsce, bo zawsze potem znajdował je w worku. Magia\nnormalnie. - Naparku? - spytał, bo gulasz sobie jeszcze prykał, ale gdy nie\nczekając na odpowiedź zmarzniętej magiczki, zalewał suszone owoce, podniósł\noczy, słysząc zwierzęcy oddech. Wilk podszedł znacznie bliżej, niż na odległość\nstrzału. Blask ognia oświetlał jego łeb, ale zwierz wciąż pozostawał poza\nzasięgiem dłoni. Ależ jaki to był wilk! Mógłby być niezłym wyzwaniem nawet dla\nwilkołaka; był większy od Wisielca, ale nie tak duży jak Mogaba. Zdecydowanie\nprzewyższał swoich leśnych braci. Z takim samcem należało się liczyć i mieć na\nbaczności. Był wilczarzem? Drav jakoś nigdy nie zastanawiał się nad\npochodzeniem pupilów Szept. Czy magiczka mogła sprzymierzyć się z wilkami\nAsuryana? A może byli to tylko ich potomkowie? Wilk w Wisielcu warknął\nostrzegawczo, na szczęście tylko w myślach. Cóż, pozwolić innemu samcowi wejść\nna swój teren…\n- Zawsze. – Ujęła podany jej parujący kubek,\ndelektując się jego ciepłem i sposobem, w jaki rozgrzewał dłonie. Jego ciepło\nparzyło język, ale i sprawiało, że wspomnienie dalekiej drogi odchodziło w dal,\nprzegonione tak prostą przyjemnością. – Jagoda… i jeżyna – rozpoznała ze\nzdziwieniem, pociągając kolejny łyk. Podświadomie spodziewała się prędzej\nsuszonych ziół, których zastosowanie, właściwości poszczególnych części rośliny\ntak dokładnie opisałaby jej Heiana, wytykając magiczce brak zainteresowania tak\nistotnymi kwestiami. Pociągnęła jeszcze łyk, przymykając z\nrozkoszą oczy. Ciepło rozchodziło się po jej ciele, przysunęła się bliżej\nognia, potęgując to wrażenie. Było tak dobrze, gdyby nie głód mogłaby tak\nsiedzieć w nieskończoność, rozpieszczana ogniem, poddając się zmęczeniu. Wilk zwrócił łeb na Drava. Węszył chwilę,\ndrapieżnik, pomimo ludzkiej formy, rozpoznawał drapieżnika. Oceniał. Nie\nwykonał przyjacielskiego gestu, nie wykonał też wrogiego. Nieufny, pilnował, by\nstać przodem do nieznanego, nie obracać się tyłem i bokami. W dziczy upaść\nznaczyło zginąć, a Cierń bez wątpienia znał tę zasadę. Kiedy Cierń uważnie go obserwował, gdy\nzaczął węszyć, Dravaren robił dokładnie to samo; pomimo ludzkiego nosa zbierał\nzapachy, oceniał samca, śledząc każdy jego krok, każdy ruch, szukając w jego\npostawie spięcia mięśni i przygotowania do soku. Kiedy wilczarz okrążył go,\nWisielec ani na moment nie stracił go z oczu, kręcąc się na tyłku, nie\npozostając plecami do Ciernia. Odwrócić się od innego samca: to był błąd\nszczeniaka. On nie rzucał mu wyzwania, on sprawdzał, z kim ma do czynienia.\nWilk w Wisielcu zawarczał, tym razem ten pomruk wyszedł przed usta pchlarza i\noznaczał: możesz spróbować, ale nie pójdzie ci łatwo. Gotowy do skoku,\ngdyby Cierń zaatakował, siedział napięty niczym struna, niemal pozwalając, aby\nwilk w nim wziął górę nad rozsądkiem. Już się podnosił… już chciał…\n- Wisielec, uspokój swoje ego. Mógłbyś go\nnie prowokować. – burknęła magiczka, orientując się w sytuacji. Kubek z\nniechęcią odstawiła na bok, podnosząc się na nogi i uwalniając swego szarego\ntowarzysza od ciężaru jej bagażu. Nie od razu odszedł. Odejście byłoby\nwycofaniem się, a wycofanie ucieczką. Okrążył Wisielca, dumnie wyprężony,\nnapięty, gotów uskoczyć w bok, szarpać i gryźć. Nic takiego nie nastąpiło. Wzywany przez\nknieję wilczarz ruszył przed siebie, z nosem przy ziemi, szukając łupu. Rzadko\nkiedy sypiał w obozie. Najczęściej znikał jak teraz, pozostawiając Szept samą.\nWyjątkami były chwile, gdy służył za koc i poduszkę w jednym. Było to w\nchwilach, gdy trzęsąc się, leżała pod kocami i futrem, szczękając zębami z\nzimna. W pierś pchlarza uderzyła miska z gorącym,\nparzącym palce, przyjemnie pachnącym gulaszem. Pełna miska jedzenia, która\nsprawiła, że w wilczym brzuchu zaburczało, a Drav odwrócił wzrok od Ciernia i\nprzysiadł na tyłku, wąchając unoszące się zapachy; nie usiadł jednak tyłem do\nmiejsca, w którym zniknął wilczarz, ani do żadnego, z którego mógł nadejść. Z\npełną buzią wciąż zdawał się być czujny. - To ty przyprowadziłaś wilka do wilka\n- szamanka podała parującą miskę pyszności także Szept; nie omieszkała też\nzauważyć, że Wisielec nie jest niczemu winien i tylko zachowuje się tak, jak\nkażdy zwierz w podobnej sytuacji. Miałby niby ustąpić Cierniowi, albo okazać mu\nuległość? Wisielec w życiu by tego nie zrobił, żaden wilkołak nie spuściłby łba\nprzed wilkiem, nawet wilczarzem. Szept wzruszyła ramionami, obserwując tę\ndwójkę spod oka. Mówiąc ściśle, ta część gór należała do wilczarzy. To one tu\nkrólowały od samego początku, niepodzielnie nimi władając, z ustępującą im\nkażdą zwierzyną, nawet niedźwiedzie i niedźwiaki schodziły im z drogi. Tak\nnaprawdę to wilkołak znalazł się na ich terenie. Zachowanie Ciernia było w\npełni uzasadnione, tak jak i wilkołaka. Gdyby jednak zamiast Ciernia znalazłby\nsię tu Mrok, mniej przyjacielski i strzegący swej pozycji, w tej chwili\nbłyskałyby kły, a śnieg barwiła czerwień. Był tu jednak Cierń, tylko odrobinę\nmniejszy od przywódcy, acz bardziej pokojowy i młodszy. Wilczarz zresztą\nstracił już zainteresowanie wilkołakiem, zapoznanie się mieli już za sobą.\nBursztynowe ślepia łypnęły na magiczkę. Cierń nie korzystał nigdy z ciepła\nogniska i pieczonego jadła. Teraz czuł wołanie nocy, zew. Wiedziała, że wróci,\ngdy będzie go potrzebowała. - Wisielec jest na ich terenie –\nwyszczerzyła się, usatysfakcjonowana pokojowym zakończeniem starcia, ujmując\nciepłą miskę, ostrożnie, niepewna, jak bardzo jest rozgrzana i jak bardzo\noparzy dłonie. - A one są na terenie duchów - w Starych\nGórach, jak jej plemię nazywało góry Mgieł, zakotwiczonych było wiele splotów\ndusz, którymi do świata żywych przedostawały się dusze i duszki, esencje życia\ni szkodniki; splotami podróżowali także szamani, z kolei nekromanci nazywali je\nścieżkami i chętnie wyciągali z nich dusze, które opuściły ciało i przechodzą\nnimi na drugą stronę. W dawnych dniach splotów tych strzegły duchy lasów, gór i\nziemi; dziś w większości zdziczały, albo rozpadły się, a nieliczne, które\npozostały zakryła natura. - Gobliny na terenie elfów, elfy na terenie orków, a\nna tym wszystkim ludzie, choć i tak natura powinna uznać nas za szkodników -\nszamanka wzruszyła ramionami; uważała, że przemieszczając się po świecie, każdy\nkrok był stawiany na czyimś terytorium, ale to nie był czas na takie rozmowy.\nDużo ważniejsze było to, że po pokazie wilczej siły, dwa samce nie skoczyły\nsobie do gardeł, tylko rozeszły w swoją stronę. Dzisiejszej nocy daleko było\njeszcze do pełni, a tęskniący do księżyca nie poddawali się swoim wewnętrznym\nwilkom tak łatwo, jak w inne dni. Poza tym… Wisielec zajęty był miską;\ndrewniana łyżka stukała o dno, skrobała brzegi, byleby tylko nic się nie\nzmarnowało. Jadł i brakowało tylko tego, by mu się uszy trzęsły. - Wilki są tu od stworzenia świata. Te wilki\n– Szept spojrzała spod oka na szamankę. – A ja mówię o naturze, nie o naszych,\nplemiennych i rasowych granicach – dokończyła cicho. Może w kwestii duchów,\ntych konkretnych, nie miała tak dużej wiedzy jak Silva, wiedza szamanki, choćby\nz racji profesji, znacznie ją przewyższała. Zachowania zwierząt jednak… to była\ninna kwestia i chociaż nigdy nie ośmieliłaby się powiedzieć, że wie o nich\nwszystko, to jednak jej wiedza niejednego by zadziwiła.\n– One są inne. Nie można ich zbyt mocno\nutożsamiać z ludźmi. Są wybrańcami Asuryana, lecz zwierzęcej natury. Nie uznają\nnaszych granic. Mają swoje własne, te które jako swoje oznaczyły. Wisielec jest\ntu obcym wilkiem, włóczęgą na terenie watahy – wyjaśniła cierpliwie. Świat\nzwierząt rządził się innymi prawami. Każdy miał tu swoje miejsce, w łańcuchu\nżycia i śmierci, wzajemnym współżyciu, hierarchii zachowań i postępowań. Wilki\nzaś należały do ssaków o silnie rozwiniętym instynkcie terytorialnym. –\nWłóczęga albo akceptuje prawa sfory albo zostaje przegnany, albo ginie. Szept miała całkowicie odmienne\nzdanie od szamanki w kwestii tego, kto był pierwszy. Nikt nie był przy dziele\nstworzenia i w zasadzie jedynym pewnikiem byli bogowie. Jeśli jednak Asuryan\nstworzył świat, to czemu duchy miałyby być pierwsze, pierwsze zamieszkać te\ntereny, jeszcze przed Wybrańcami Stwórcy? Skąd pewność, że nie duchy przybyły później?\nCzemu twierdzić, że należą do tego świata, jeśli to świat żywych? Czemu nie\nmówić, że są tu obcymi, jak demony wyrwane z Pustki? Wyrosła na innych\nwierzeniach, innej kulturze. Inaczej patrzyła na historię, granice\nterytorialne, może jako zaangażowana strona, może jako ktoś, kto ją prawdziwie\nukochał, ten mały kawałek świata. Nigdy też nie stwierdziłaby, że elfy są na\nterenie orków. Do orków od początku należała Dolina Surany, zdominowana przez\nich siedliska. Nigdy jednak ich siedliska nie sięgnęły Doliny Ciszy i Larvenu,\nprzynajmniej przed okresem, gdy splugawiona została część lasu. - Silva, zamknij się. Mówisz o rzeczach,\nktórych nie znasz. Możesz mieć lisie duchy i możesz się zmieniać w wilka, ale\nnigdy nim nie będziesz i nie zrozumiesz tego - Drav pewnie oddałby wszystko za\nto, by szamanka wstawiła się w jego sprawie, ale innej sprawie, a nie mówiła o\nrzeczach, które może jedynie przeczuwać, odbierać intuicyjnie, albo znać z\nopowieści. Mogła przemieniać się w wilka, mogła poznawać świat jego oczami, ale\nzwierz, który nigdy nie podlegał samcowi alfa i watasze, nie rozumie praw nią\nrządzącymi. - Gdyby wilk z watahy Pióra postawił łapę na terenie moim i Mogaby,\nskończyłby z rozerwanym gardłem. To wilcze sprawy. Sprawy watahy - grzebiąc\npatykiem w ognisku, rozniecając słabnący ogień i wzniecając iskry, Drav zerknął\nw miejsce, gdzie zniknął wilczarz. Cóż, prawdę powiedziawszy, w Górach Mgieł\nnajbezpieczniej było podróżować jako człowiek: mniejsze ryzyko ataku, mimo że\nwilkołaki śmierdziały zwierzę nawet na dwóch nogach. - Nie uznaję wyższości\nwilczarzy, panów tych gór, bo najzwyczajniej w świecie duma mi nie pozwala. Nie\njestem jednak tak głupi, by nie rozumieć, że to ich ziemia i ich zasady.\nLudzkie ciało pomaga w takich chwilach, odrobinę. Jako wilka pewnie by mnie\npogonili, jestem tu obcy, daj więc spokój i wcinaj uszaka - burknął, prawie jak\nrozeźlony ojciec widzący, że dziecko marudzi nad miską. Szamanka nie dość, że\nniejadek to jeszcze złośnica. Ale to była jego złośnica i fajnie, że go\nO dziwo pchlarz nie dostał ani pięścią w\nbok, ani dębową laską w głowę, ani z buta w kostkę. Czyżby szamanka postanowiła\ngo oszczędzić, albo może odłożyła zemstę na inny dzień i inny czas, i kiedy\nwilk będzie potrzebował pomocy to pokaże mu język i zostawi samemu sobie, skoro\nteraz ją okrzyczał za pomoc.\nSzept z juków wyciągnęła futro, owijając się\nnim szczelniej i przysuwając do ognia. Kubek na powrót znalazł się w dłoniach.\nZdążył nieco ostygnąć, łyk cennego płynu już nie parzył w język, ale wciąż\nprzyjemnie rozgrzewał od wewnątrz. Pozostawało jedno. - Co wy właściwie tu robicie?\n- Odpoczywamy - padła oczywista oczywistość\n- Wracamy z Wirginii do Keronii. Znam ścieżkę z gór do Gadziego Przesmyku, ale\nśnieg i zamiecie wszystko zmieniły - Silva przysiadła obok ognia, nakrywając\nramiona kocem i płaszczem; w kociołku wolniutko gotował się gulasz, którego\nwciąż trochę zostało. Pierwszy ciepły, sycący posiłek od kilku dni, kiedy nie\nmieli ani gdzie się schować, ani jak rozpalić ognia, którego dym mógłby\nzdradzić ich położenie. - Pomyślałam, że zajdziemy do Gniazdowiska. Że spotkamy\ntam przyjaciół, a później ruszymy dalej.\n- Przez Gadzi Przesmyk nie będzie łatwo\nprzejść – ciągnęła dalej trzeźwo. Góry z tej strony były bardziej przyjazne niż\nz innej. Niższe szczyty, łagodniejsze stoki, ścieżki tędy wiodące zdawały się\nszersze, bezpieczniejsze, trzymające się z daleka od przepaści. Nie tak, jak w\nStarej Przełęczy. Tam korzenie ziemi stanowiły zaporę niemal nie do przebycia\nzimową porą, drwiąc z podróżnych i ich wysiłków, strzegąc swych sekretów. Nie\ntak jak szumiąca Lannier, z łoskotem spadająca z gór, z niewielkimi wirami,\nmnóstwem kamieni, o które można się rozbić i spadów. Gadzi Przesmyk był\nnajłagodniejszym przejściem przez góry. I właśnie z tego powodu tak\n- Ostatnio przybyło tam wszelkiego\nplugastwa. – Zima nie była najlepszą porą na wszczynanie walk i szukanie\nzaczepek. Gdy jednak przeminie, elfy prawdopodobnie wybiorą się do Doliny\nSurany. Póki co mogli tylko obserwować wroga. - I to właśnie robili. Mówiąc zaś ściśle,\nrobiła. Prawdopodobnie bez wiedzy stolicy – Starsi dostaliby na miejscu\npalpitacji serca, w rezultacie czego próbowaliby ją uziemić na resztę zimy w\ncieplutkiej komnacie ze strażnikami przy drzwiach, a Wilk znowu rąbnąłby jej\nwykład o ryzyku, który zdążyła poznać nieomal na pamięć, po czym sam polazłby\ndo Doliny. Czasami miała wrażenie, że oni wszyscy mają ją za ignorantkę i\nkapryśne dziecko, które szuka zabawy, nie zdając sobie sprawy z ich konsekwencji.\nJakby nagle oczekiwali, że się zmieni. Siądzie na królewskim tyłku, weźmie\nrobótkę do rąk i zacznie wyszywać i haftować. Mieszkała w cieniu tych gór od\nurodzenia. Wiedziała, co może się zdarzyć po zderzeniu z siłami natury.\nWiedziała, jakim niebezpieczeństwem są mieszkańcy Doliny Surany. Szamanka zaklęła pod nosem. Ich plany\nwłaśnie się skomplikowały. Początkowo, po wybraniu innej ścieżki przez śnieg,\nmieli zejść wzdłuż strumienia Inki, odbić w lewo i przesmykiem przejść do\nDoliny Ciszy, zawitać w Gniazdowisku i Wilczym Borem iść dalej. Teraz ten\npomysł nie wydawał się dobry; orki, gobliny i inne plugastwa. Cholera.\n- Chcieliśmy dostać się na Błędne Ziemie -\nszamanka zmarszczyła brwi, obracając kubek z naparem w dłoni, wsłuchując się w\nchlupoczącą wodę - Po przeprawie przez góry, musimy zatrzymać się u najemnika,\nnasze zapasy skończyły się kilka dni temu.\n- Bo mówiłem, żeby statkiem, wyrzuciliby nas\ngdzieś przy przylądku - Wisielec zajrzał łakomie do kociołka; ukradkiem zerknął\nna Szept, potem na szamankę bez miski, a z kubkiem i znów do kociołka.\nWygrzebał paluchem kawałek królika z zęba i napełnił miskę do pełna; chętnie by\nją zjadł, ale podsunął ją Silvie pod nos, nawet wyciągnął z ręki garnuszek i\nwcisnął miskę. Znając Sopelka to pewnie zapomniałaby o napełnieniu brzucha.\nWariatka. A w kociołku zostało jeszcze coś dla magiczki, czyli wilk syty i owce\n- Statkiem… - łycha wylądowała w misce -\nStatkiem byłoby prościej, ale czym byś im zapłacił? Wątpię, by chętnie\npopłynęli do zatoki - machnięciem ręki zbyła włochacza. - Nie popłynęliby. Teraz, po odbudowie\nIrandal, ludzie się tu nie pokazują – zaczęła, nagle zainteresowana jedzeniem.\n– To oni zburzyli Irandal i wielu im jeszcze tego nie wybaczyło. Poza tym, nie\nna darmo przylądek nazwano Przylądkiem Burz. Trzeba znać tamtejsze wody, by\nrzucić kotwicę w Zatoce Wspomnień. – Sama nosiła coś w sobie, jakąś niechęć do\nobecności obcych na ich ziemiach. Poznała ludzi, wiedziała, że są wśród nich\nprawdziwe potwory, lecz i tacy, którzy zasługują na szacunek. A mimo to…\nCiężkie westchnienie było nazbyt wymowne. – Czego szukacie na Błędnych\nZiemiach? – szybciej byłoby im, miast przemykać górami, podążyć pogórzem, przez\nWielką Równinę i południowy kraniec Larvenu. Szybciej nie znaczyło\nbezpieczniej, bo las skrywał swe tajemnice, a im bliżej Błędnych Ziem, tym\nbywał kapryśny i znacznie bardziej nieprzyjazny wędrowcom. - A co ty tu robisz, przyjaciółko? – padło\nniemal w tej samej chwili. Pozwoliła pytaniu chwilę pozostać bez odpowiedzi,\nwisieć w powietrzu między nimi, gdy ona ogrzewała dłonie nad niewielkim\nogniskiem, milcząca, niedostępna tak, jak większość elfów trzymających się z\ndala od pozostałych ras.\nZbierając myśli. - Sprawdzam teren – wyjaśniła powoli, nieco\nostrożnie. Mówiła do przyjaciół, lecz nigdy nie wiadomo, czyje oczy śledziły\nich w ciemności, czyje uszy nasłuchiwały. – Namnożyło się tu plugastwa. Jak\nnigdy. Niektóre różnią się od tego, co jest nam znane. To nie jest zwykły stan.\nZwierzęta są niespokojne. Drapieżniki agresywniejsze, a roślinożercy płochliwi.\nW górach coś się dzieje. A my mamy tylko niejasne podejrzenia. A może ona popadała w paranoję? Może\nwidziała niebezpieczeństwo tam, gdzie go nie było?\nWilkołak szturchnął magiczkę,\nwskazując na kociołek, proponując jej jeszcze jedną pełną michę gulaszu. - Z\nDzikiej Kniei aż tu, do orków, nic nas nie niepokoiło. Ścieżki były puste, a i\ntropów niewiele. Więc to nie zima wygnała zwierzynę?\n- To stare góry - Silva przełknęła porcję\ngulaszu - Sięgają głęboko i wiele pamiętają. Nie wiemy, co kryje się w\njaskiniach i ich cieniu - masyw Sokolego Pióropuszu, gdzie przycupnęła wioska\nTi’Ran, część Gór Mgieł, sprzyjała pojawianiu się duchów. Szamani mieli tam\nłatwość z nawiązaniem kontaktu z duchami, ale też mieli problemy z Lodowymi\nPiechurami. Silva odkładając miseczkę, opatulając się szczelniej płaszczem,\nzapatrzyła się w ogień. Czy kłopoty w górach mogły być wynikiem splugawionego\nsplotu? A może to tylko przypadek? Pewnie to drugie, bo Błędne Ziemie leżały\ndość daleko, a jedyne sploty na części keronijskich gór, to trzy szczyty\nprzypominające śpiącą kobietę w okolicach doliny Surany oraz odnoga gór przy Błędnych\nI pomimo zmęczenia, całkiem przyjemnym\nokazało się siedzenie na mrozie, otoczonej przez śnieg i wyjący wiatr, przy\nmaleńkim ognisku i parzącym w język gulaszu z zająca. Nie ważne gdzie, lecz z\nkim. Była w gronie przyjaciół. Nie\nmusiała tego mówić, przyznawać na głos. Ważne, że to czuła. Mogła mówić w\nnieskończoność o zwyczajach zwierząt, a oni by co najwyżej przewrócili oczami i\nna pokaz ziewnęli. Mogła rozwodzić się nad prawami magii, których może by nie\npojęli, może nie zrozumieli. Mogła w końcu po prostu milczeć i słuchać, tylko\nobserwując z pozoru szorstkiego Wisielca, czekającego, aż ktoś go pogłaszcze i\nzimnej, lodowej szamanki, odrobinę tającej pod wpływem zapchlonego wilka. Pokręciła\ngłową na wskazany jej gulasz. Wystarczyła jej jedna porcja. - Nie, to nie zima – pokręciła głową,\nwchodząc w temat, w którym czuła się pewniej. – Większość z nich zapada w sen,\nkryje się po swoich, sobie tylko znanych kryjówkach. Przemieszcza się, wędrując\ntam, gdzie łatwiej zdobyć pokarm. Znika, lecz tylko pozornie. Ten, kto wie,\ngdzie szukać, znajdzie je.\n- Jak bardzo cię to niepokoi, Szept? Powinniśmy\nposłać wieści do naszych? - Niepokoi mnie to na tyle, że pomimo\nnarzekań Starszych ruszyłam w góry. – Słowem, nic nowego, ale też nie coś, co\nmożna było zlekceważyć. – Na razie nie znalazłam żadnych nietypowych … To, co\nwidzę, zwierzęta, plugastwa, to wszystko objawy. Ja zaś szukam przyczyny. –\nPrzekrzywiła lekko głowę. – Albo też dziury w całym i związku tam, gdzie nie\nistnieje. - Ci, którzy powinni zapadać w sen, wcale nie śpią. Parę dni temu\nmusiałam uspokajać nadmiernie pobudzonego niedźwiaka. Powinien spać. Nasi\nłowczy nie znaleźli kozic w ich dolinach. A wilki… robią się dzikie, atakują\npodróżnych na wzór włochaczy z Kresów. – Nie mówiła o wilczarzach, szarych\nstrażnikach, lecz o ich znacznie mniejszych pobratymcach. Poza nawisem, w ciemności, odezwało się\njakieś zwierzę; wycie nie było głosem wilka, brzmiało trochę jak ryk\nniedźwiedzia. Noc była nieprzenikniona, w górach, gdzie brakowało ulicznych\nlamp, gdzie nie płonął żaden ogień, jedynym źródłem światła były gwiazdy i\nksiężyc… Dziś na niebie ich zabrakło; skryte za chmurami, zachowały swój blask\ndla siebie. Inka szemrała cichutko, obmywając kamieniste brzegi, a śnieg\nleniwie zasypywał świat dookoła. Ciężko było wyłowić kształty z tej ciemności,\noczy nie potrafiły dostrzec drzew i wysokich szczytów i tylko słuch płatał\nfigle, potęgując odgłosy nocy. Ogień w palenisku dawał złudne poczucie\nbezpieczeństwa. Przyciągał drapieżniki, ale potrafił je także odstraszyć.\nUjarzmienie go sprawiało, że ludzie mniej bali się ciemności; plamka jasności w\nmroku, a podnosiła na duchu. Ogień był zgubny; tam, gdzie był jedynym źródłem\nświatła, ograniczał widoczność do kilkunastu kroków, poza tym kręgiem ciemność\nzdawała się być jeszcze głębsza. Nie dziwota, że wraz z zapadnięciem zmroku,\nnadciągały także strachy; noc była nieznana, nocą ginęło najwięcej, nocą\npolowały zwierzęta, nocą budziły się zmory, nocą działy się rzeczy umykające\nrozumowi, noc była domeną ciemności i od najdawniejszych czasów budziła strach.\nNocą pierwotne ludy zamykały się w jaskiniach, aby odgrodzić się od nieznanego,\nprzeczekać czas niepewności. Tylko głupcy się jej nie bali. Dziś ten lęk czują\ndzieci, a dorośli starają się ukryć; powiedz jakiemuś, aby wszedł w las nocą i\nzobacz, co zrobi. Nawet jeśli pójdzie, aby pokazać, że może, nocne strachy\nwślizgną się do jego serca, budząc pierwotne obawy, o których nie pamiętamy. Bo\nnocą nawet trzask gałązki wywoła drgnięcie, szelest liści sprawi, że sięgniemy\npo broń. Noc miała swoje prawa.\nW górach, po zmroku, człowiek nigdy nie wie,\nco wylezie z ciemności. Możesz mieć ogień, suchą jaskinię, ale nigdy pewność,\nże prześpisz noc spokojnie. To czas zwierząt, polowań, a z nor wychodzi\nwszystko to, co może pokusić się na zjedzenie ludzkiego mięsa. My nie widzimy w\nciemności, kiedy gwiazdy nie świecą, a księżyc się schował, nie odróżniamy\nkształtów i pozostaje nam tylko słuch płatający figle. Człowiek nie lubi ciemności\nnocy, bo nie potrafi nad nią zapanować, a to, czego nie może oswoić, budzi w\nWisielec oderwał wzrok od ciemności, od\npadającego śniegu i podwinął płaszcz pod kolana; wiatr nie hulał tutaj mocno,\nale temperatura spadła i mróz się wzmógł. Krąg ognia przygasł nieco i\nzadziwiające było to, jak wilkołak odruchowo dorzucił gałązki, by jego blask\nnie zmalał. Strachy nocy sięgają głęboko, nawet w wilcze serca w ludzkim ciele.\nMagiczka uspokoiła pobudzonego niedźwiaka.\nNiedźwiaka! To nie był lis, czy ptak, to był drapieżnik. Wisielec już nie raz\nzastanawiał się, co takiego w niej siedzi, że nawet najdziksze stworzenia\nłagodnieją pod jej dotykiem. Zaklinacz zwierząt - tak by ją nazwali ludzie, a\ngdzie indziej ucięliby jej ręce za szarlataństwo. - Snorki zeszły z gór - zdanie to samo\nwyrwało się Wisielcowi. Zaledwie trzy dni temu, na zejściu, widzieli sforę tych\nstworzeń, które powinny polować w najwyższych partiach, a nie na nizinach. Było\nw tych zwierzętach coś z plugastwa, a i słyszało się nieraz, jak mówiono, że\nwylazły one spod rąk szaleńców. - Twoje duchy mogły nas ostrzec - mówił o\nwszystkim, ogólnie. - To nie ich świat, nie mogą tutaj przebywać\nod tak. Duchy przodków zaś nie służą za wróżków - skarciła go szamanka; było\njej zimniej niż zazwyczaj, zimniej niż powinno, była więc odrobinę bardziej\npyskata. Ziemia nie grzała tak, jak powinna. Tutejsze duchy nie powitały jej\nradosnym pomrukiem. Kolejny powód do frustracji. - Duchy też są niespokojne,\nale to wina splotów, którymi podróżują do naszego świata. Dlatego udajemy się\nWilczym Borem na Błędne Ziemie - szamanka może i była uznawana za pozbawioną\nuczuć, ale nie zaryzykowałaby podróży przez Las Larven w pojedynkę, jedynie z\nWisielcem. Ani ona, ani on nie znali tych miejsc, a o tym szczególnym borze\nmówiono wiele i zazwyczaj nic dobrego. Przeprawa przez niego może i byłaby\nszybsza, ale Silva wolała wybrać drogę przez góry, omijając zdradziecki las.\nNie chciała zapuszczać się pomiędzy stare drzewa, gdzie w cieniu iglaków\nprzemykały stwory zapomniane przez resztę świata, gdzie jak wspominała\nmagiczka, magia zmieniła naturę. Któż może wiedzieć, co czai się w mroku drzew?\n- Wybraliście okrężną drogę, zbaczając do\nDoliny Ciszy. Łatwiej iść pogórzem i Larvenem. – Zdawała sobie sprawę z\nniebezpieczeństw, jakie niesie za sobą stary bór. Starszy niż inne lasy w\nKeronii, pamiętał czasy, gdy przybyły tu elfy, pamiętał dni, których nie\npamiętała historia, opisując je jako przed przybyciem elfów. Las był\nniebezpieczny na swój sposób, tak jak niebezpieczne było każde z miejsc. Wilczy\nBór też był niebezpieczny, chroniący Istar, Wieżę Wielkiej Magii. Mały w\nporównaniu z Larvenem, gdy się weń weszło, zdawał się ciągnąć bez końca.\nSzeptał. Szeptał, potwierdzając tezę, że drzewa mają głos. Trzeba było tylko\numieć słuchać. Trzeba było umieć czerpać z tej mądrości. - Gdybyście zechcieli, w Dolinie jest\nEredin. Może przeprowadzić was przez Larven. Zaoszczędzicie kilka dni spływając\nLannier. Rzeka nie zamarzła, progi są zbyt prędkie, by skuł jej lód. Lepsze to\nniż przedzierać się przez Wilczy Bór i góry. – Z tym, że po spływie Lannier\nmusieliby zagłębić się w cienie drzew Larvenu.\n- Nie przekroczę granicy lasu, chyba, że w\nwielkiej potrzebie - Silva musiała mieć swoje powody, aby podjąć taką decyzję.\nZ Eredinem i przez Larven byłoby łatwiej, szybciej. Wolała jednak dłuższą\ndrogę. I było widać, że zdania nie zmieni. Larven postanowił zostawić elfom i\nsiłom, których wolała nie dotykać. Silva musiała mieć swoje powody, aby podjąć\ntaką decyzję, jakie jednak, tego magiczka nie mogła pojąć. To nie był Tir\nFaldr, gdzie wszystko zmieniało się, nic nie było tak, jak powinno, a zasady\nzawodziły. To nie był Valnwerd z jego portalami i Medreth z duchami. To był\nLarven, niegdyś stanowiący część ziem elfów. Ten sam Larven, o którym wierzono,\nże jego korzenie sięgają serca ziemi i komunikują się pod górami z Wilczym\nBorem. Jeśli nie liczyć Błędnych Ziem i splugawionej części lasu, był\nniezwykłym tak, jak niezwykłym jest stara puszcza, pamiętająca dawne dzieje i\ndni, które odeszły. Może fakt, że się tu wychowała, że nie raz zapuszczała się\nw cienie wielkich drzew powodował, że nie była w stanie spojrzeć na to z tej\nsamej strony, co szamanka.\nNie nalegała jednak. - Gdyby jednak twój brat poprowadził nas\nprzez Wilczy Bór… Byłoby nam łatwiej.\n- Jeśli nie on, to Gallar, ale poprowadzą\nwas – obiecała, podejmując decyzję. – Jak tylko dotrzecie do Doliny, pomówcie z\nmoim ojcem. – Po tym, jak Elenard powrócił, oczywiste było nie tylko to, że\nodzyskał swój tytuł głowy rodu, ale także i pana w Dolnie Ciszy. Tam jego słowo\nbyło prawem. – Będziecie mogli swobodnie uzupełnić zapasy i odpocząć nim\nruszycie dalej. – Droga przez góry, gdy pokrywały ją śniegi i wszędzie panowała\nzima, nie była łatwa. Wyczerpywała nawet najbardziej zahartowane ciała i\nnajsilniejsze duchy. Zimno wdzierało się pod ubiór, a mróz białym nalotem\npokrywał włosy i owijające szyję szale, czerwienił nosy i policzki, mroził\npalce i powieki. Elfy zaś podróżnych witały z nutą podejrzliwości, jako tych,\nktórzy zakłócają spokój doliny i których intencje są nieznane, zakryte przed\nspojrzeniami długouchych. Nocy nic im już nie przerwało. Prawie, jeśli\nnie liczyć odległego, wściekłego wycia. To głodna wataha zwoływała się na łowy.\nWilki, te zwykłe, chodzące szkielety, na pół oszalałe, bardziej podobne\nwłochaczom z Kresów niż dumnym psowatym. Atakowały karawany, pojedynczych\nwędrowców, dążąc za nimi krok w krok, z wywieszonymi ozorami i zapadłymi\nbokami, przekrwionymi oczyma. Czekały, aż zgaśnie niepodsycany niczym ogień,\njedyne, co trzymało je na dystans. Widocznie jednak były zbyt daleko i nie\nwpadły na trop magiczki, bo obozu trójki wędrowców nie niepokoiły. W\notaczającej ich ciemności słyszeli wycie wiatru i daleki dźwięk orkowego rogu. Świt wstał blady, ponury. W nocy napadało\nsporo śniegu, ciemne chmury nadal zasnuwały horyzont i niebo, skuteczne tłumiąc\npromienie słońca. Było zimno. Lód skuł przybrzeżne wody Inki, nie tak chybkie,\nby oparły się działaniu mrozu. Pobliskie sosny i świerki były całe bieluteńkie.\nNic nie wskazywało na to, że coś złego może dziać się wśród górskich szczytów.\nSzaleńcze wycie wilków odeszło wraz z mrokiem nocy, lecz pamięć o nim\npozostała. Przynajmniej w pamięci magiczki. - Słyszeliście. W nocy – cichym głosem powitała\nbudzącą się szamankę i wilkołaka. Z nad ognia rozchodziły się zapachy gorącej\nherbaty z suszonych owoców, bo Szept też została wyposażona na drogę przez\nupartą Heianę i nadopiekuńczego braciszka.\nNoce w górach bywają zwodnicze. Kiedy\nprzygasa ogień, a wiatr i śnieg zaczynają swój taniec, gdy zwierzęta zdają się\nhałasować głośniej niż w dzień, umysł potrafi płatać prawdziwe figle. Wszystko\nstaje się większe, wyraźniejsze, mocniejsze. Strachy naprawdę zyskują na sile,\na ludzki umysł dopowiada sobie wiele. Wisielec przez pół nocy nie potrafił\nzasnąć; ciągle miał wrażenie, że jest obserwowany, kusiło go aby przemienić się\nw wilka, jednak ostatecznie rozum wygrał nad potrzebą serca, choć niewiele\nbrakowało, by wilk w nim wziął górę nad rozsądkiem. Coś szeptało mu do ucha, by\nporzucił ludzkie ograniczenia, coś go kusiło i zwodziło. Drugie pół nocy\ndrzemał nerwowo, przewracając się z boku na bok, śniąc dziwne, niepokojące sny.\nBurzowe Kocię miała podobnie; szamankę ciągnęło, aby opuścić ciało, by pozwolić\nduszy wzlecieć w duchowy świat, zatracić się pośród niematerialności tego\ndrugiego brzegu. Niespokojna to była noc, niepokojąca. Świt przyszedł zbyt\nwcześniej, zbyt nagle, a jego szarość otulona mgłą wcale nie cieszyła.\nBrakowało słońca, nieba: były tylko chmury i zapowiedź kolejnej śnieżycy. Wisielec wstał drażliwy, burkliwy i\npochmurny. Wilk w nim powarkiwał cicho, rwąc się na wolność. Nie odzywał się\nwcale, bo wiedział, że może gryźć, a nie mówić. Siedział markotny, obracając w\nWilki - szamanka poczęstowała się zaparzonymi ziołami - Nigdy nie słyszałam\n- Był tam dzikus - Drav był niemal pewny, że\npośród nocnej kakofonii wilczych dźwięków, magiczka wyłapała jeden, odmienny od\ninnych, należący do dzikiego wilkołaka. Dzikusów niw widywało się w tych\ngórach; było tu zbyt blisko do Knieji, zbyt często wilkołaki się tu\nzapuszczały, aby dzikusy ryzykowały spotkanie ze swoimi byłymi braćmi. -\nPowinniśmy się stąd wynosić - zasępiony, z bladą, szarą twarzą, wilkołak\nwrzucił gałązkę do żaru. - Wracasz do Doliny? - pytanie Silvy\nskierowane było do magiczki. Po prawdzie nie planowali ruszać bladym świtem ku\nprzesmykowi i dolinie, jednak zalegający w górach śnieg zweryfikował ich\npodróż. Słowa Szept też niepokoiły, być może mądrzej i bezpieczniej byłoby\nopuścić pogórze szybciej i za dnia.\nWyrwana z zamyślenia Szept, uniosła głowę ku\nszamance. Elfie ucho nasłuchiwało pieśni dziczy. Wycia wiatru pomiędzy\nwyniosłymi, bielonymi szczytami, nagimi skałami i iglastymi wierzchołkami\ndrzew. Nasłuchiwała stukotu kopyt kozicy i muflona po zboczu, odległego\npobekiwania samca, cichego popiskiwania małych gryzoni i tupania skokami\nzaniepokojonego zająca, szczekania młodego lisa. Nic nie usłyszała. - Proszę? – powtórzyła, oczekując, aż\nszamanka powtórzy pytanie. Widziała po wyczekującym spojrzeniu, iż oczekuje się\nod niej odpowiedzi. Wiedziała, że jakieś pytanie padło. Niemniej treść słów\numknęła gdzieś, przytłoczona wyczekiwaniem magiczki i jej własnymi myślami. Był\ntam dzikus. Nieokiełznany. Wściekły. Tak bardzo niebezpieczny… - Wracasz do Doliny? - Tak – krótkie, proste stwierdzenie, które\nmogło, które musiało wywołać zdziwieniu u obu jej przyjaciół. Magiczka zaś\nspokojnie ciągnęła: - Zejdę z wami wzdłuż biegu Inki. U jej zbiegu z Suraną\njednak nasze drogi się rozdzielą. Wy zdążycie do Gadziego Przesmyku, ku Dolinie\nCiszy. Możecie być pewni, że moje myśli i serce pójdą z wami. – Czasem, nie\nzdając sobie z tego sprawy, przemawiała jak typowy elf. Wzniośle, nie do końca\nzrozumiale i, używając Midarowego, zniecierpliwionego tonu, przynudzając, to,\nco proste, wyrażając zawile i niejasno. – Jednak moje kroki zawiodą mnie do\ninnej Doliny. Doliny rzeki Surany. Szamanka podniosła głowę do góry; w jej\noczach można było zobaczyć zdziwienie, ale też coś jeszcze. Czy to mogła być\nnadzieja, że jednak magiczka pójdzie z nimi? Czy za tym mogło kryć się coś\nwięcej? Szept to była Szept, zawsze dobrze było mieć ją przy boku, zawsze\npotrafiła poradzić, pomóc, na nią, w przeciwieństwie do innych, można było\nliczyć. Z nią kłopoty wydawały się być mniej przejmujące. Gdyby szamanka miała\nwybrać, zapewne zamieniłaby pchlarza na magiczkę… No dobra, może by nie\nzamieniła, ale miej człowieku taką przyjaciółkę jak elfka, a nie zginiesz\nMożna się było tego spodziewać. Każdy z nich\nmiał swoje sprawy do załatwienia w tej części świata, każdy z nich szedł inną\ndrogą. Los czasami płatał figle, mało szczęśliwe. Widać nie dane im było pójść\ndalej razem. - Cholera. Po prostu uważajcie na siebie\nSpotkamy się, mam nadzieję jak najszybciej - Umilkła, spokojnym, nieco\nzamyślonym wzrokiem mierząc ich oboje. Pochmurnego, rozdrażnionego Wisielca.\nWilk w nim musiał czuć instynktownie niebezpieczeństwo. Osaczony drapieżnik\nrzuca się do walki. Nie ma wyboru. Drapieżnik, którego pozycji zagraża wróg, na\nktórego teren wtargnął ktoś niepożądany, atakuje. Drapieżnik, czując nieznane,\nnie broniąc niczego a jedynie wędrując… nie jest wściekłą bestią. Po prostu\nodchodzi, zwiększając odległość między sobą a nieznanym. Silva przeciwnie.\nOstoja pewności i spokoju, wykuta w bryle lodu, oszlifowana wiatrem i trudami.\nKto jednak zgadnie co myślała, co skrywało niewzruszone czoło i pełne spokoju i\npowagi oczy? Czasem nieświadomie zachowywała się jak elf\nwysokiego rodu. Jak królowa, taka królowa, jaką być powinna. Częściej jednak\ndawała o sobie znać jej nieokiełznana, dumna natura i pewna oryginalność bycia.\nEfekt wygnania i poglądów znacznie bardziej otwartych niż Starszych. No i efekt przebywania w towarzystwie Dara i\n- Będziemy. Wiesz przecież, że Sopelek się\nnie da - wilkołak stanął obok szamanki, zarzucił jej rękę na ramię i poczochrał\nwłosy; był od niej wyższy o dwie głowy, więc gdyby chciał, oparłby się łokciem\no jej czoło. Ale wolał nie ryzykować. - A jak się da, to mamy przechlapane. I tutaj, nie dziwota, nastąpił piękny\nkuksaniec w wilcze żebra; Drav sapnął, zgiął się w pół i cofnął rękę. - No\nkurde, mogłaś powiedzieć! Rozmawialiśmy ostatnio o twojej agresji i jej\n- Ty mówiłeś. Ja niekoniecznie słuchałam.\nWisielec westchnął. To gorzej niż grochem o\nścianę. - Szeeeeeept… - to był bezradnego wołanie o\npomoc. - Mówiłeś coś? – Magiczka uniosła brew i co\ntu mówić, niewinnie się uśmiechnęła. Prawie jak zainteresowana złamanym\npaznokciem panienka, która dotąd nie skalała rączek żadnym potrzebnym zajęciem.\nPo czym zmarszczyła brwi i pouczającym, mentorskim tonem przemówiła, kiwając\npalcem na szamankę i wilkołaka, przygryzając wargi, by nie parsknąć śmiechem. - Nu, nu, nu, niegrzeczny Wisielec, siad. Co\nz ciebie za wilkołak obronny? – I do Silvy. – No wiesz, tak turbować złego\n- Ona mnie nie turbuje! - zaprzeczył Drav.\n- On nie jest jakimś psem obronnym! - dodała\nszamanka, a kiedy oboje się zorientowali, co właśnie powiedzieli, jakoś tak\nszybko odwrócili głowy i zabrali się za pakowanie. Że niby oni nic, to się nie\nstało, nie było tematu. Szło im tak szybko, tak sprawnie, że po chwili byli już\ngotowi, worki na plecy, sakiewki do pasa, płaszcze na ramiona. Bo nic się nie\nstało. - To wy się, baby, żegnajcie, a ja pójdę\nprzodem - czy to był wybieg, aby stracić się im z oczu, bo jakoś tak się\nwilkołak zawstydził? Ciężkim krokiem ruszył przed siebie. Rozczochrana, czarna\nczupryna otulona płaszczem, niknąca pomiędzy drzewami.\nŻegnać się? Szept rozejrzała się dookoła,\nszukając pomocy. Ona? Żegnać? Się? Z kimś? Na dobre? Magiczka preferowała\nsposób Wisielca. Odwrócić się na pięcie, odejść prezentując plecy. Do\nnastępnego spotkania. Jak to mówią ludzie? Do zobaczenia? Do widzenia? Sith\nre'sh curuth malê nirâie, te vrei saroi? Somýas nirâie? Puste słowa, które\nwcale nie musiały paść. - Wisielec! – krzyknęła, a echo poniosło\ndźwięk jej głosu między górami i wyniosłymi szczytami.\nMusiał ją usłyszeć, chociaż pewnie nie\nodwrócił się. Pewnie nawet nie zatrzymał. Pewnie jednak słyszał. - Nie daj się! - Krótkie. Ostrzeżenie o wilkach. O\nwilczarzach. O tym dzikim, którego słyszeli w nocy i równie niebezpiecznej,\ndzikiej magii. O orkach, goblinach i innych plugastwach, jakie mogli napotkać\nna drodze do bezpiecznej przystanie elfiego świata. Krótki przekaz, by chronił\nswoją lodową górę, która chociaż silna, opanowana i spokojna w chwili\nniebezpieczeństwa, wszak była istotą śmiertelną. Ból straty nie był tym, czego\nchciała, by doświadczył. Długowieczne elfy coś o tym wiedzą. Dar czy\nprzekleństwo? Od tego krzyku uszy mogą pęknąć, jak to\nmawiają ludzie, czy jakoś tak. Magiczka darła się, jakby sądziła, że jest\ngłuchy. Przecież nie był. Słyszał szum Inki i inne takie, więc na pewno nie\nbył. Nie daj się - łatwiej powiedzieć, niż zrobić. A może elfce chodziło\no to, by nie dał się szamance? Nie… baby zawsze trzymają się razem, więc na\npewnie chodziło o nie skopanie wilczego tyłka, przez jakiegoś agresora.\n- On nie jest jakimś psem obronnym… - padło\nznowu, cicho, pod nosem.\n- Jest twoim. To nie obraza. To komplement –\nmentalność magiczki nie raz dawała o sobie znać. – Nie znajdziesz wierniejszego\ni bardziej oddanego towarzysza w podróży. Znasz jego, a on zna ciebie. Ufacie\nsobie nawzajem. To jest prawdziwy dar, który nie każdy ma okazję otrzymać. Nie\npozwólcie temu umknąć. – Magiczka umilkła, zdając sobie sprawę, że zaczyna się\nwymądrzać. Chrząknęła, skrępowana i pobiegła wzrokiem gdzieś w dal, na jeden\npunkt w horyzoncie, gdzie elfie oczy widziały cel jej podróży. Dolinę rzeki\nSurany. Elfie siedliska.\nBurzowe Kocię nie wyglądała na szczęśliwą i\nradosną. Najwyraźniej rady Szept wcale do niej nie trafiły, zdawać by się\nmogło, że jej oblicze spochmurniało bardziej, a oczy zrobiły się zimniejsze.\nCzyżby magiczka powiedziała o kilka słów za dużo? Bo rzucić prosto w twarz pani\nlodowe serce, że powinna o coś się troszczyć, o coś dbać, o kogoś to jak… jak\nplucie w oko! Szamanka dba tylko o siebie, martwi się o duchy i nikogo więcej\nnie potrzebuje. Żadnego mężczyzny, żadnego zwierzaka, a już na pewno nie\nzapchlonego wilkołaka, co wącha sobie tyłek. Bo na pewno wącha, tylko go\njeszcze Sliva na tym nie przyłapała.\nSzamanka zrobiła kilka kroków do przodu,\nmoże nie chcąc się żegnać z wygadaną elfką, może mając zamiar rzucić odpowiedź\nniekoniecznie miłą. Jasne, niemal bezbarwne oczy patrzyły na magiczkę, a z\nbladej twarzy niewiele można było odgadnąć. I weź tu spróbuj zrozumieć\nszamankę. - Prowadzę go na krótkiej smyczy - padły\nsurowe słowa - Miłość niestety czasem ją rozluźnia - i kroczek za kroczkiem,\nmachając na do widzenia magiczce, Silva ruszyła śladem zostawionym przez jej\n- Każda smycz ma dwa końce – mruknęła\nzatroskana elfka, obserwując równy, spokojny krok oddalającej się szamanki. –\nMiłość może zniszczyć, lecz zniszczyć i złamać może też jej brak. Z punktu widzenia zwykłego człowieka, była\nstarsza, znacznie starsza. Z punktu widzenia elfów, była młódką. Jeśli czegoś\njej brakowało, to doświadczenia. Popełniała błędy. Czasem nazbyt wiele. Emocje\ni przywiązanie nie było tym, z czym radziła sobie najlepiej.\nUczucia wiążą. Przyjaźń wiąże. Więzienie, do\nktórego wstępujesz z własnej woli, niekoniecznie jest więzieniem. Nie jest\nprzymusem, karą. Jest wyborem. Łatwiej nie oglądać się na innych, nie martwić o\nnich. Nie drżeć ze strachu, że stanie się coś złego, a ciebie nie będzie na\nmiejscu, by temu zapobiec. Obronić. Wesprzeć i pomóc. Tak, łatwiej iść przez życie samotnie. Tylko\nty. Lecz gdy się potkniesz, gdy upadniesz, nie będzie nikogo, kto poda ci rękę\ni wesprze. Twój pierwszy upadek, pierwsza klęska, będzie ostatnim. Co gorsza, nikogo nie będzie to obchodziło. Samotna istota, elfka, stała na tle bieli\nśniegów, obserwując ślady. Jedyny ślad po obecności przyjaciół. To i popioły\nzagaszonego ogniska. Nagłe ciepło, gdy wyłonił się z załomu\nskalnego. Ciepłe futro ogrzało jej nogi, łeb otarł się o bok, zwiastując jego\nnadejście. Zachował spokój, nie szczekał, szaleńczo wyrażając swą radość.\nMachinalnie położyła dłoń na ogromnym łbie, wzdychając cicho. Wycie wiatru\nniemal całkowicie zagłuszyło wypowiedziane szeptem słowa, lecz wilk zastrzygł\n- My też już ruszamy. Każdy kolejny krok zwiększał dystans\npomiędzy trójką przyjaciół. Każdy kolejny krok oddalał ją od domu, pchając ku\nNo to będę pierwsza. Nie umiem komentować, więc napisze krótko.Notka bardzo mi się podobała. Ma ten swój klimat. Nie mogę doczekać się następnej części.I początkowy opis miejsca, w którym dzieje się akcja... Super. Naprawdę.\n28 grudnia 2014 18:26\nDziękujemy Isleen. Ktoś mi zrobił niespodziankę publikując to coś jako noteczkę.Ale ciąg dalszy może będzie. Jeśli coś fajnie wyjdzie z wąteczku. 28 grudnia 2014 23:16\nPrzepraszam, że dopiero teraz usiadłam do czytania, ale jak zaczęłam to przekładać, to wylądowało aż tutaj. A przeczytać w tym samym roku byłoby dobrze. :PZgadzam się z Isleen - opis na początku jest prześliczny i przemagiczny. I zagranie z powtórzeniem zdania Inka szemrała cichutko... Uwielbiam takie rzeczy. :3 Przestałam słyszeć samochody za oknem i zapomniałam, że siedzę przy biurku, a śnieg leżący na dworze ledwie przykrywa ziemię. Magiczne. Przypomniał mi się ten moment, kiedy wjeżdża się krzesełkiem na górę stoku, wokół jest idealnie cicho i nagle, ni z tego, ni z owego z górnej gałęzi jednego z drzew zsuwa się śnieg i spada na sam dół, trącając wszystkie gałęzie po drodze.O borze zielony, uwielbiam, kiedy pchlarz kłóci się z sopelkiem. xD A opis pichcenia mnie, wegetariankę, kupił i urzekł.Ooooch, więcej opisów. I upersonifikowana zima. Umieram z rozkoszy... I zrobiło się naprawdę, naprawdę groźnie. *kroczek w tył* I te wychudzone wilki... *rozdziawia buźkę* I orkowie, wczoraj grałam frakcją orków w karciankę, więc jestem w klimacie. :D I ten krasnolud... *uważa, żeby nie opluć monitora, bo zrobiła sobie dobre kanapki ze świeżej bułeczki*Jeśli będzie zimno w domu, usiądę do kompa i przeczytam jeszcze raz. Gorąco się robi przy opisie „naparku” i ciepełków bijących od ogniska. Klimat, klimat, klimat.(Tutaj Aedówa tak się zaczytała, tak ją wciągnęło, że zapomniała pisać. A potem stwierdziła, że gdyby miała pisać, co jej się podoba, to skopiowałaby pół tekstu i wkleiła.)Starsi dostaliby na miejscu palpitacji serca, w rezultacie czego próbowaliby ją uziemić na resztę zimy w cieplutkiej komnacie ze strażnikami przy drzwiach, a Wilk znowu rąbnąłby jej wykład o ryzyku, który zdążyła poznać nieomal na pamięć, po czym sam polazłby do Doliny. - już nie mam siły się śmiać. xDJakby nagle oczekiwali, że się zmieni. Siądzie na królewskim tyłku, weźmie robótkę do rąk i zacznie wyszywać i haftować. Aż mi się zrobiło szkoda tej biednej Starszyzny. Tak naiwnie wierzą, że coś wskórają...I nagle przypomniały mi się wszystkie sesje pseudo-Warhammera, podczas których moje postacie walczyły z zielonoskórymi – od zmagania się z goblinem uzbrojonym w patyk, na który nadziany był upieczony (nad usypanym ze sterty śmieci ogniskiem) szczur po dowodzenie armią i walkę z nekromantą, który wskrzesił całą armię poległych gobbosów. Tym bardziej przeżywam, kiedy czytam opowiadanie. :DWilk syty i owce całe. – kocham. ♥No, to dostałam lekcję kerońskiej geografii. Jestem dureń i lewa noga z jakiejkolwiek geografii, i nawet jeśli się staram, to po dziesięciokrotnym spojrzeniu na mapę nie jestem w stanie zapamiętać, gdzie leży dany punkt. Ale tu jest to tak ładnie i przyjemnie opisane, że chyba nareszcie się przełamię. Powinni się od Was uczyć, jak podręczniki pisać.(Znowu się zaczytała.)I znowu będę chodziła wołać koty na noc z latarką... :DNie, teraz nie czytam dalej. Siedzę z rozdziawioną buźką i oczyma okrągłymi jak spodki. Taki mrok, taki, jak uwielbiam... Genialne...Ok, dalej. Nadal wietrzę zęby, nic nie poradzę. Zatkało kakało.A opisy tego, jak Wisielca kusi, żeby przemienić się w wilka, a Silvę, żeby pozwolić duchowi opuścić ciało... Dar, nie napisałabyś ze mną jeszcze jednego wątku? :DOjejciu, elficki... *ekstaza*Żadnego mężczyzny, żadnego zwierzaka, a już na pewno nie zapchlonego wilkołaka, co wącha sobie tyłek. Bo na pewno wącha, tylko go jeszcze Sliva na tym nie przyłapała. Ej, ja płaczę, płaczę śmiechem...Podsumowując: bardzo dużo chciałabym napisać, ale nie umiem. Końcówka jest świetna. Rozwaliła mnie. Wpadła mi do głowy jak każdy kawałek tekstu, który wymaga przemyślenia, i będzie dawać o sobie znać. Cała poetyzacja, wszystkie metafory, wszystkie świetne epitety wgniotły mnie w krzesło.Kończę, bo niestety mam mało czasu. Primo: dziękuję Wam, to było świetne. Secundo: cem jeszcze. (like „braaain”)\n31 grudnia 2014 15:26


Wiedźmin 3 na Igromir | Warownia - Wiedźmin\nWiedźmin 3 na Igromir\nDodano: 18.10.2013\t/ autor: Death666Boy\nNasza rodzima pozycja zwiedza kraje trasą Wiedźmin 3: Dziki Gon World Tour. Geralt właśnie odwiedził Moskwę na targach IgroMir 2013, a przybył tam w towarzystwie, jak zawsze czarującej, Triss Merigold.\nNa targach odbyły się wywiady z fanami, został przedstawiony zwiastun w reżyserii Tomasza Bagińskiego oraz zespołu CD Projekt RED. Zwieńczeniem spotkania była sesja zdjęciowa Geralta oraz Triss, w rolę której wcieliła się Kristina.\nPodczas trwających od trzeciego do szóstego października targów Wiedźmin 3 zdobył kolejne trzy nagrody, a mianowicie „IgroMir 2013 Editor’s Choice”, którą dumnie przyznał GMBox oraz „Best Game of IgoMir 2013” wraz z „Best RPG”, które powędrowało od GameGuru. Prestiż targów można porównać do takich eventów, jak czerwcowe E3, czy Gamescom, gdzie trzecia część wiedźmińskiej trylogii również zebrała niemałe żniwo.\nW 2012 IgroMir odwiedziło ponad 105.000 odwiedzających w ciągu 4 dni pracy. W tym roku osiągnięto jeszcze wyższą frekwencję.\nDotychczas Wiedźmin 3 zdobył już 79 prestiżowych nagród, jak również 39 wyróżnień branżowych.


ACTA: Europa jest przeciw, USA boi się dietylenoglikolu - Biznes, Finanse i Prawo\nMarcin Maj 05-06-2012, 15:05\nKolejna komisja Parlamentu Europejskiego zagłosowała przeciwko ACTA, czyli nadzieje na odrzucenie traktatu rosną. Tymczasem przedstawiciele Białego Domu odpowiedzieli na amerykańskie obawy dotyczące ACTA. Ich zdaniem ACTA nie stanowi zagrożenia dla wolności, natomiast może chronić społeczeństwo przed dietylenoglikolem... cokolwiek to jest.\nW ubiegły czwartek informowaliśmy, że trzy komisje Parlamentu Europejskiego zagłosowały przeciwko ACTA. Wczoraj również komisja odpowiedzialna za rozwój (DEVE) odrzuciła kontrowersyjny traktat. Można zatem powiedzieć, że w komisjach Parlamentu Europejskiego sprawa ACTA przegrywa z wynikiem 0:4. Pozostaje jeszcze komisja INTA, której decyzję poznamy jeszcze w czerwcu i oczywiście finałem będzie głosowanie plenarne, prawdopodobnie w lipcu.\nCzytaj: ACTA: Komisje PE są przeciw. Polski rząd też przypomina, że jest przeciw\nPrzyjęcie ACTA przez Unię Europejską jest coraz mniej prawdopodobne (choć wciąż prawdopodobne), natomiast w USA politycy u władzy wciąż wierzą w to, że porozumienie jest potrzebne. Podkreślamy, że chodzi o polityków, bo amerykańskie społeczeństwo nie popiera jednogłośnie tej inicjatywy. W USA składano petycje przeciwko ACTA, a na jedną z nich odpowiedziała ostatnio Miriam Sapiro, amerykańska deputowana ds. handlu. Odpowiedź została zamieszczona w serwisie Białego Domu.\nNajogólniej rzecz biorąc, Biały Dom wierzy, że ACTA zawiera odpowiednie gwarancje dotyczące praw podstawowych. Poza tym Biały Dom podkreśla, że ACTA ma służyć nie tylko walce z piractwem, ale temu, by amerykańscy obywatele nie ucierpieli z powodu zabójczej pasty do zębów.\n- ACTA pomoże władzom, przykładowo, chronić przed zagrożeniem stwarzanym przez potencjalnie niebezpieczne podrobione towary, które mogą stanowić ogromne zagrożenia dla zdrowia publicznego, takie jak pasta do zębów z niebezpiecznymi ilościami dietylenoglikolu (środek stosowany w płynie hamulcowym), części samochodowe nieznanej jakości oraz podejrzane półprzewodniki używane w ratujących życie defibrylatorach - czytamy w odpowiedzi Miriam Sapiro.\nBoisz się dietylenoglikolu?\nPowyższy fragment cytujemy jako przyjemną ciekawostkę. Może on służyć do sformułowania ciekawych pytań do polskich władz. Czy nam też grozi dietylenoglikol w paście do zębów? Czy po wdrożeniu ACTA będę miał pewność, że defibrylator ma wyłącznie części wysokiej jakości zrobione z niepodejrzanych półprzewodników?\nBo wiecie, ja się zacząłem bać. Nigdy nie myślałem o tym, że jakiś szpital może kupić defibrylator złożony z części niewiadomego pochodzenia. Teraz wiem, że jeśli ACTA wejdzie w życie, celnicy przyjdą do szpitala, rozbiorą wszystkie urządzenia i wyciągną z nich te śmiercionośne części :->\nUSA PE Parlament Europejski Miriam Saopiro dietylenoglikol Biały Dom ACTA


Warszawa: Koleje Mazowieckie jeżdżą już 5 lat\n12 lutego br. członek Zarządu Województwa Mazowieckiego Piotr Szprendałowicz wziął udział w obchodach 5. rocznicy rozpoczęcia działalności przewozowej przez Koleje Mazowieckie\nInfoRail, pt., 19/02/2010 - 17:49\nZNTK Mińsk Maz. naprawi 90 ezetów Kolei Mazowieckich\nKoleje Mazowieckie podpisały wczoraj umowę z ZNTK Mińsk Mazowiecki S.A. na naprawy rewizyjne 90 ezetów (w tym 89 EN 57 i 1 EN 71), z modernizacją w 54 EN57. Wartość umowy wynosi 51 233 656 zł brutto, przy czym spółka zabiega o dofinansowanie ze środków unijnych (w zakresie modernizacji taboru). Zamówienie ma zostać zrealizowane w latach 2010 - 2011.\nRynek Kolejowy, pt., 19/02/2010 - 14:10\nKM - ruszają modernizacje\nKoleje Mazowieckie podpisały 18 lutego br. umowę z ZNTK Mińsk Mazowiecki S.A. na naprawy rewizyjne 90 szt EZT ( w tym 89 szt. EZT EN 57 i 1 szt EN 71), z modernizacją 54 szt. EN57.\nKurier Kolejowy, pt., 19/02/2010 - 14:09\nStruzik: Większa dotacja i brak zawieszeń połączeń KM\nZarząd Województwa Mazowieckiego podjął dziś (17 lutego br.) decyzję o potrzebie zwiększenia dotacji na działalność spółki Koleje Mazowieckie i o niezawieszaniu w tym roku żadnych z połączeń realizowanych przez spółkę - napisał marszałek Mazowsza, Adam Struzik.\nRynek Kolejowy, pt., 19/02/2010 - 12:24\nNie zawieszą "płockich" pociągów\nTaką decyzję podjął wczoraj Zarząd Województwa Mazowieckiego. - Tworzyliśmy Koleje Mazowieckie z myślą o polepszeniu oferty przewozowej. Likwidacja jakiegokolwiek połączenia bez wcześniejszej szczegółowej analizy takiemu celowi nie sprzyja - podkreślił marszałek województwa Adam Struzik.Mimo trudnej sytuacji finansowej zarząd sejmiku postanowił zwiększyć dotacje na działalność spółki Koleje Mazowieckie. I nie zawieszać w tym roku żadnych z połączeń. Decyzja dotyczy m.in. linii Nasielsk-Sierpc i Sierpc-Płock (Kutno).\nKolejowe Mazowsze, czw., 18/02/2010 - 15:45\nWarszawa: Nie zawieszą "płockich" pociągów\nTaką decyzję podjął wczoraj Zarząd Województwa Mazowieckiego. - Tworzyliśmy Koleje Mazowieckie z myślą o polepszeniu oferty przewozowej.\nKolejowy Portal..., śr., 17/02/2010 - 23:45\nWarszawa: Takie lokomotywy pociągną piętrusy\nDo piętrowych wagonów Koleje Mazowieckie wreszcie dokupią nowoczesne lokomotywy. Wyprodukuje je ta sama firma - kanadyjski Bombardier.\nKolejowy Portal..., wt., 16/02/2010 - 20:45\nKM wybrały TRAXX-a P160 DC\nKoleje Mazowieckie w przetargu na dostawę 11 nowych, dwukabinowych lokomotyw elektrycznych typu push-pul, wybrały firmę Bombardier Transportation GmbH.\nKurier Kolejowy, wt., 16/02/2010 - 14:38\nKM - nowy rzecznik prasowy\nObowiązki rzecznika prasowego spółki Koleje Mazowieckie od 15 lutego zaczęła pełnić Donata Nowakowska.\nKurier Kolejowy, wt., 16/02/2010 - 09:48\nBombardier zwycięzcą przetargu na lokomotywy do push-pulli KM\nKoleje Mazowieckie poinformowały dzisiaj o wyborze najkorzystniejszej oferty w przetargu na dostawę 11 nowych, dwukabinowych lokomotyw elektrycznych. Zwycięzcą okazała się firma Bombardier Transportation GmbH. Mimo wcześniejszych spekulacji, że faworytem w postępowaniu przetargowym jest chińska firma CSR Zhuzhou Electric Locomotive Co. Ltd., to Koleje Mazowieckie uznały, że to Bombardier zaoferował najlepsze warunki. Jak informują Koleje Mazowieckie, oferta tej firmy otrzymała łącznie 100 pkt., a w poszczególnych kryteriach: * cena - 70 pkt., * termin dostawy ostatniej z 11 lokomotyw - 25 pkt., * termin gwarancji - 5 pkt.Przypomnijmy - w postępowaniu przetargowym złożono następujące oferty:\nKolejowe Mazowsze, pon., 15/02/2010 - 20:45


Jak żyć lepiej?: Białe kopyto\nAutor: Mila Parylak o 11:58\ndea 14 grudnia 2010 17:39\nTak sobie myślę, że "zafundowanie zmian ochwatowych" (czubek narty to przecież "odgięcie" czubka kości kopytowej do przodu) wynikających z wyciągniętego pazura, to jest właśnie to, czego takim kopytom potrzeba, żeby tę kość WYPROSTOWAĆ... wiec podejście wygląda logicznie. U Akorda też nie cofam punktu odbicia wcale - choć on akurat nie ma takiej płetwy, choćbym chciała, nie zahoduję, nie mam z czego - startowaliśmy z czegoś jak ten przekrój, "kopyto zwinięte w kulkę przód-tył"...\nZmiany u Andi bardzo pozytywne, widać więcej komfortu w obciążaniu nogi, a w ruchu kobyła wyraźnie swobodniejsza, super! Kibicuję dalej :)\n...i melduję, że stosuję z powodzeniem, choć wybiórczo, wiedzę z kursu Strasser ;)\nmalkontentka 14 grudnia 2010 21:55\neee... tam, Wy mieliście gorzej zawiniętą tą nogę. No ja widzę, że Strasser patrzy na kopyta od drugiej strony często. Tutaj plan jest taki - rozciągnięcie pazura, zaadoptowanie się kopyta i odbudowanie listewek. I nóżka jak nowa ;) I tak się zastanawiam, jak to jest z tymi końmi, które mają już dostosowane kopyta do sztorcowego ustawienia. W sensie kość jest prawidłowo zbudowana, ale mięśnie i ścięgna dopasowały się do wysokich piętek i reszta kopyta też. Ja bym chyba próbowała na siłę (aczkolwiek delikatnie) obniżyć to kopyto. Bo pamiętałabym ciągle o tym nadmiernym obciążeniu kości z przodu.\nA co Ty sądzisz? Chodzi mi o aktualną dyskusję na r-v w wątku kopytowym?\ndea 20 grudnia 2010 13:53\nCiężko powiedzieć... zostanę przy bezpiecznym "to zależy" ;)\nNawet przy A., którego w końcu widzę i "znam", decyduję z werkowania na werkowanie co będę robić. On mi mówi - chodząc lepiej albo gorzej - czy mam się trzymac obranego kursu czy szukac z innej strony. Nie chcę się uczepić teoretycznego poglądu, który będzie mnie trzymał jak kula u nogi - to koń jest najważniejszy - cokolwiek, co mu pomoże, a w obrębie tego: najmniej inwazyjnie/boleśnie jak się da :)


Kobieta Subiektywna : PharmaCF, Cztery Pory Roku, Zimowy krem do rąk rozgrzewający\nPharmaCF, Cztery Pory Roku, Zimowy krem do rąk rozgrzewający\nO zimowej serii marki Cztery Pory Roku przeczytałam na jakimś blogu i od razu wiedziałam, że muszę ją mieć :) Najbardziej "napaliłam" się na wersję czekoladową. Jednak okazało się, ze w mojej okolicy cała seria ta jest praktycznie nie do dostania. Czekoladę widziałam tylko w wersji zestawu razem z balsamem, jednak ja mam zbyt wiele mazideł do ciała, których do tego nieregularnie używam, wiec mimo, że jeśli chodzi o kosmetyczne zakupy to zbyt dużo rozsądku nie posiadam, to jednak on zwyciężył. Potem udało mi się znaleźć te kremy w mojej Naturze, jednak były tylko wersje rozgrzewająca i z żurawina, wybrałam tą pierwszą.\nPharmaCF, Cztery Pory Roku, Zimowy krem do rąk rozgrzewający bawełna norweska i imbir\nOchronny krem do rąk o działaniu regenerująco - natłuszczającym, przeznaczony do codziennej pielęgnacji skóry dłoni w okresie zimy.\nOkoło 5 zł za 75 ml\nPo wyschnięciu krem pozostawia warstewkę, ale taką bardziej pudrową niż tłustą\nOkreśliłabym go jako korzenny, zdecydowanie czuć przyprawy, imbir itp. Czyli jadalny, przyjemny zapach, ale nie słodki i męczący.\nJest to krem idealny do torebki. Nie jest gęstym i tłustym, głęboko odżywczym mazidłem pod rękawiczki na noc, tylko właśnie taką dzienną porcja nawilżenia dla naszych dłoni.\nJest w idealnym, małym rozmiarze, zmieści się bez problemu w torebce. Wchłania się bardzo szybko, bez lepiącej warstwy. Nawilża dłonie w stopniu średnim, ale przy regularnym używaniu powinien wystarczyć. Mi bardzo podoba się zapach.\nCo do rozgrzewających właściwości:\nJa osobiście nic nie czuję, ale jak posmakowałam krem : D, to faktycznie czuć na języku lekkie pieczenie, więc może po prostu mam niewrażliwą skórę na takie rzeczy.\nOgólnie jest przyjemnym produktem, tym bardziej, że cena niziutka, jak gdzieś trafię inną wersje to na pewno kupię.\nMiałyście kiedyś rozgrzewający krem do rąk/stóp, który naprawdę dawał uczucie rozgrzania?\nTesterka 6 stycznia 2013 13:43\nNiedawno o nim pisalam :) Uwielbiam go wlasnie ze wzgledu na zapach, ale rowniez nie zauwazylam efektu rozgrzewania (o ja nieodmyslna - nie przyszlo mi do glowy zeby go sprobowac!) :D\nSubiektywna 6 stycznia 2013 13:48\nJa czasami mam takie dziwne pomysły :D\nPlace Of Woman 6 stycznia 2013 13:53\nZ mojego punktu widzenia 6 stycznia 2013 13:57\nCiekawy krem, może się na niego skuszę, choć balsamy z tej firmy się u mnie nie sprawdzają ;)\nSubiektywna 6 stycznia 2013 14:13\nJa właśnie też za ich balsamami nie przepadam, ale krem jest całkiem fajny, na pewno lepszy od tych zwykłych z tej marki\nFantasMałgorie 6 stycznia 2013 14:03\nOOO i z imbirkiem - muszę poszukać:)\nDarin 6 stycznia 2013 14:03\nNie miałam tego kremu, ciekawe czy rozgrzałby moje dłonie, często są zimne :) "Ogrzewam je" kubkiem gorącej czekolady lub innego gorącego napoju :)\nSubiektywna 6 stycznia 2013 14:14\nTen sposób z gorącym napojem jest najlepszy :)\nBeauty x Lifestyle 6 stycznia 2013 14:04\nmiałam i także polecam :)\nogólnie lubię kremy z serii cztery pory roku :P\nta firma ma bardzo dobre kremy, zawsze mam jeden w postaci miniaturki ze soba na spacerze czy w podróży :)\nCiekawska Magdalena 6 stycznia 2013 14:06\nNie używałam tego kremu hmm lekkie ciepełko jest u mnie mile widziane, a więc szkoda, że Ty je nie odczułaś.\nSubiektywna 7 stycznia 2013 09:45\nJdjdjshdhd 6 stycznia 2013 14:22\nCztery pory roku lubię, ale jeszcze nie miałam kremu do rąk z tej firmy.\nMilky chocolate 6 stycznia 2013 14:29\nU mnie tez efektu rozgrzewania brak :D Jednak nie odpowiadał mi ten krem. U mnie źle się wchłaniał i cały czas czułam go na dłoniach.\nPewnie zależy od typu skóry :)\nCaliforniaVenus 6 stycznia 2013 15:25\nkuszące są te kremy ;) szkoda tylko, że jak szukałam kremu do rąk to ich właśnie jeszcze nie było... pooozdrawiam! =) właśnie zaczynam prowadzenie drugiego bloga ;)\nSoemi87 6 stycznia 2013 15:43\nNigdy wcześniej nie słyszałam o tym, żeby byly kremy do rak rozgrzewające...\npatrycjaw 6 stycznia 2013 16:08\nRuda 6 stycznia 2013 17:21\nszukałam właśnie czegoś idealnego do torebki :D\nSubiektywna 7 stycznia 2013 09:43\nDo tego jest idealny :)\n2 Blog Girls 6 stycznia 2013 18:09\ndo rąk uważam ze najlepsza jest Anida- polska firma super jakość i kosztuje kompletne grosze. A do 4 pór roku kiedyś się zraziłam balsamem, który mnie uczulił:(\nNie miałam chyba nigdy nic tej marki i nawet nie kojarzę, aż poczytam o niej z ciekawości :)\nMiałam kiedyś krem z tej firmy:) i byłam z niego bardzo zadowolona :)\nmixoflife 6 stycznia 2013 20:52\nI u mnie dziś o kremie :D\nA imbir uwielbiam do herbatki :)\nSubiektywna 7 stycznia 2013 09:41\nNigdy nie piłam herbatki z imbirem, muszę kiedyś spróbować :)\nBella Emigrantka 6 stycznia 2013 21:52\nSprobowalas go? :D Pomysl bardzo w moim stylu :D A na ten kremik sie czailam, ale jednak Farmona wygrala ;)\nNo jasne, od razu przy pierwszym użyciu, a i w sumie powinnam napisać w recenzji, żeby uważać na oczy, bo skoro piecze w język to w oczy też może :)\nrudnicka.blox.pl 7 stycznia 2013 02:27\nLubię kremy z tej firmy, są nie drogie, a rewelacyjnie się spisują :)\nSubiektywna 7 stycznia 2013 09:40\nJa nigdy ich wielka fanką nie byłam, ale ten jest świetny.\nUnknown 7 stycznia 2013 09:23\nszkoda,ze nie opisalas go dokladniej:jak sie spisuje,ile kosztuje,gdzie mozna dostac.takie info byloby pomocne.\nKrem w szczegolnosci dla zmarzlakow chyba :)\nSubiektywna 7 stycznia 2013 09:39\nPrzecież napisałam pełną recenzję zawierająca zdjęcia, cenę, moją opinię i że kupiłam w naturze. Czytałaś w ogóle ten wpis, bo mam wrażenie, że nie ;)\nPrimes 7 stycznia 2013 18:46\nprzekonuje mnie już samym zapachem:)


Czy warto kupić brytfannę do pieczenia? – Kuchnia Caroline\nChoć wiele osób doskonale zdaje sobie sprawę z tego, jak wielkie zalety posiada brytfanna do pieczenia, to jednak w dalszym ciągu nie są oni przekonani do tego, czy aby na pewno takie naczynie sobie sprawić. Jak przekonać takie osoby, że faktycznie warto kupić brytfannę do pieczenia?\nCzego się można obawiać?\nŻeby móc poprawnie wytłumaczyć osobie posiadającej wątpliwości co do zasadności kupowania brytfanny do pieczenia, że jej obawy nie mają podstaw, najpierw trzeba zrozumieć, co konkretnie stanowi problem z nimi związany. Najczęściej jest to wątpliwość co do jakości takiej brytfanny oraz jej wysokiej ceny. Nie bez znaczenia jest również to, że wiele osób obawia się, czy aby na pewno poradzi sobie z pieczeniem w takim naczyniu. Osoby te uważają, że używanie brytfanny może okazać się dla nich za trudne.\nNajważniejsze zalety brytfanny do piekarnika\nCzy faktycznie obawy te są tak istotne, a co najważniejsze, czy są w ogóle uzasadnione? Wystarczy tylko szybko spojrzeć na to, jakimi zaletami brytfanna do piekarnika się cechuje, aby zdać sobie sprawę z tego, że wymienione wyżej obawy nie mają żadnego związku z rzeczywistością. Nie tylko brytfanna do pieczenia na tle innych obecnych w kuchni akcesoriów i naczyń jest stosunkowo tania, to w dodatku jest również odporna na zniszczenie, a także jest bardzo łatwa w czyszczeniu. Jeśli natomiast chodzi o trudność jej używania, to jest w tym wypadku wręcz odwrotnie. Brytfanna do pieczenia uznawana jest za jeden z najprostszych naczyń wykorzystywanych w kuchni. Wystarczy tylko wstawić w niej potrawę na wolnym ogniu, aby właściwie zrobiła się sama, bez większej kontroli i uwagi ze strony kucharza.\nWiele ciekawych i sprawdzonych brytfann do pieczenia znajduje się na Nettrading.pl.\nPrevious: Previous post: Dlaczego warto postawić na ciśnieniowy ekspres do kawy kolbowy?\nNext: Next post: W jaki sposób powinno się przechowywać domowe przetwory?


CHEVROLET Cruze 2.0 D LT+ - Kombi 163KM (2012)\nCHEVROLET Cruze 2.0 D LT+ Kombi 163KM\nCHEVROLET Cruze 2.0 D LT+ Kombi 163KM (diesel) (2012 - 2014)\nWersja była produkowana od 2012 do 2014 roku. CHEVROLET Cruze 2.0 D LT+ Kombi to klasa niższa średnia samochodów osobowych.\nMoc maksymalna wynosi 120 kW, a licząc w koniach mechanicznych moc wersji CHEVROLET Cruze 2.0 D LT+ Kombi wynosi 163 KM, co sprawia, że prędkość maksymalna wynosi 200 km/h, a przyśpieszenie do 100 km/h zajmuje 8,8 s. Silnik CHEVROLET Cruze 2.0 D LT+ Kombi jest rzędowy posiadający 4 cylindry o pojemności 1998 cm3. Na każdy cylinder w silniku CHEVROLET Cruze 2.0 D LT+ Kombi przypadają 4 zawory.\nCały układ napędowy CHEVROLET Cruze 2.0 D LT+ Kombi osiąga moment obrotowy 360 Nm. CHEVROLET Cruze 2.0 D LT+ Kombi posiada napęd przedni a typ paliwa na jaki jeździ CHEVROLET Cruze 2.0 D LT+ Kombi to diesel.\nŚrednie spalanie CHEVROLET Cruze 2.0 D LT+ Kombi wynosi około 5,2 l na 100km. Warto nadmienić, że CHEVROLET Cruze 2.0 D LT+ Kombi posiada 5 drzwi, 5 siedzeń. Wymiary samochodu: 4675 mm długości, 1797 mm szerokości, 1484 mm wysokości.\nOpinie o CHEVROLET Cruze 2.0 D LT+ Kombi 163KM (diesel)\nRaporty spalania CHEVROLET Cruze 2.0 D LT+ Kombi 163KM (diesel)\nDane techniczne CHEVROLET Cruze 2.0 D LT+ Kombi 163KM (diesel)\nWymiary CHEVROLET Cruze 2.0 D LT+ Kombi 163KM (diesel)\nWyposażenie CHEVROLET Cruze 2.0 D LT+ Kombi 163KM (diesel)\nCeny CHEVROLET Cruze 2.0 D LT+ Kombi 163KM (diesel)\nZdjęcia CHEVROLET Cruze 2.0 D LT+ Kombi 163KM (diesel)


Łukasz Szumowski rozmawiał z dziennikarzami. Dariusz Joński przerwał konferencję - WP Wiadomości\nŁukasz Szumowski rozmawiał z dziennikarzami. Dariusz Joński przerwał konferencję\nŁukasz Szumowski po rezygnacji ze stanowiska ministra zdrowia rozmawiał w Sejmie z dziennikarzami. W pewnym momencie konferencję przerwał poseł Koalicji Obywatelskiej. Dariusz Joński pytał Szumowskiego, dlaczego nie wyjaśnił sprawy wydatków na respiratory.\nŁukasz Szumowski rozmawiał z dziennikarzami. Dariusz Joński przerwał konferencjęŹródło: Andrzej Hulimka / Forum, fot: RM, Andrzej Hulimka / Forum\nŁukasz Szumowski zapewnił polityka opozycji, że spotka się z nim i odpowie na jego pytania na sejmowych korytarzach, ale w ministerstwie już się nie pojawi. - Nie jestem już ministrem, jestem posłem, jak pan - mówił były szef resortu zdrowia.\nDariusz Joński podkreślał, że wraz z Michałem Szczerbą wielokrotnie pojawiali się na kontrolach poselskich w ministerstwie, ale Szumowski ani razu nie znalazł dla nich czasu.\n- Zadawaliśmy przez półtora miesiąca pytania. Pytaliśmy, gdzie są pieniądze za respiratory, gdzie są pieniądze za maski - wyliczał polityk. Joński zadał też ustępującemu ministrowi pytanie, czy nie powinien się przed odejściem rozliczyć z 70 mln zł za brakujący sprzęt.\nSzumowski zadeklarował, że rozliczy się z tych pieniędzy co do złotówki. Zasugerował też, że zamiast stać z boku i krytykować, musiał podejmować trudne decyzje.\nKoronawirus. Przygotowania do drugiej fali. "Zespół pracuje nad rozwiązaniami dla transportu"\nŁukasz Szumowski opuszcza Ministerstwo Zdrowia. Od środy jest "zwykłem" posłem\nŁukasz Szumowski zrezygnował z kierowania resortem zdrowia we wtorek. Dzień wcześniej wiceministrem przestał być Janusz Cieszyński.\nNa konferencji prasowej Szumowski zapewniał, że decyzja jest przemyślana i zapadła już dawno, ale epidemia koronawirusa pokrzyżowała jego plany. Podkreślił, że miały na nią wpływ względy osobiste, a nie naciski polityczne.


G-Dragon | blog o stylu życia, muzyce i skandalach: [REVIEW] Mnet Asian Music Awards MAMA 2015\n[REVIEW] Mnet Asian Music Awards MAMA 2015\nMAMA, MAMA i po MAMA'ie.\nW tym roku to, co działo się między słowami na gali było ważniejsze niż to, co na zewnątrz. W związku z tym chcę zrobić małe podsumowanie, bo wiele rzeczy z show udało mi się załapać dopiero teraz :D\nJak powszechnie wiadomo, miałam trochę technicznych problemów na samym początku. Najpierw internet, potem na ich stronie widać było tylko kręcącą się kuleczkę. Potem okazało się, że V App prowadzi inną relację niż oficjalna blabla… Aż w końcu się udało.\n- Nie znałyśmy z Arą większości tegorocznych piosenek, czasami również i artystów także zwykle występ był komentowany tak: a kto to? a znasz go? a co to za piosenka? etc.\n- Zauważyłam, że Monsta X dostało aż dwa występy na gali (plus jeden miesiąc wcześniej na Melon) - czyżby mieli jakieś chody w show biznesie?\n- Nowy boysband od YG - iKON wygrał w konkurencji świeżynek. Głosowałam na nich, ale nie widzę tu potencjału, przynajmniej na razie. Może nie mój target, za dużo rapu jednak.\n- Zaskoczył mnie występ SHINee. Był naprawdę dobry i muzyka przednia. Muszę zajrzeć do ich nowej płyty.\n- Hyuna schudła i nadal nie potrafi rapować. W sumie od Bubble Pop żadna jej następna piosenka mi nie podeszła. Chyba wywalę ją z moich biasów.\n- Trochę rozczarował mnie występ Bangów. Był Loser, Bae Bae i Bang Bang Bang, ale czegoś brakowało. Myślę, że koncepcji jak w MAMA 2012, czy 2013. Podejrzewam, że albo nie chcieli przyćmić 2NE1 (o tym za moment) albo PSY albo dowiedzieli się za późno, żeby coś lepszego przygotować (zaprosili ich dosłownie w ostatnim momencie). Ale nawet bez fajerwerków gala się na nich zawiesiła :D To już tradycja.\n- PSY był fajny, ale Daddy to jednak nie Gangnam Style. Ten ostatni w sumie też już się przejadł.\n- EXO miało fajną drugą piosenkę. Bardzo skoczną. No jak nie oni. Ciekawa sprawa, bo ostatnio niektórzy artyści śpiewają coraz więcej piosenek naraz (EXO ze cztery chyba, Bangi trzy i SHINee też całkiem sporo) i nie wiem skąd to podpatrzyli. Być może od Bangów z 2012 i 2013.\n- Tegoroczna zagraniczna gwiazda - Pet Shop Boys - zupełnie nie pasowała do MAMA.\n- Pojawiło się wiele boysbandów i niewiele girlsbandów.\n- Nowa piosenka CL - Hello Bitches - nie podchodzi mi. Ara nazwała ją niesmaczną i się z tym zgadzam. Jest coś w tej nowej CL, co mnie odpycha. Takie świecenie dupą, którego naoglądałam się już na amerykańskich rozdaniach nagród. Jestem nią trochę zmęczona.\n- Było wiele rapu na tej gali i widać, że przeżywa on w Korei drugą, komercyjną młodość. Podejrzewam, że to za sprawą dwóch programów - Show Me The Money i Unpretty Rapstar.\n- Można było zauważyć kilka trendów w tym roku:\nczerwone suknie piosenkarek / aktorek rozdających nagrody\nfutra - zarówno kobiety i mężczyźni - lekko ściągnięte z ramion\nbeznadziejnie ułożone włosy pań i ładnie panów\nnonszalancja lub elegancja - nic pomiędzy\n- Najgorzej ubrani:\nKolory niedopasowane (Seungri), poobrywana koszula hawajska, codzienna fryzura Tae; Dae, który nic nie widzi,\nTabi z zielonymi soczewkami i w brokatowym płaszczu w kratkę… masakra\n2. SHINee, EXO\nNieciekawe połączenia kolorów, nic i nikt do siebie nie pasuje\nPięć milionów warstw i kapelusz na kilometr, spodnie bezdomnego i look z Dzikiego Zachodu\nSkandale / niespodzianki\n- EXO już bez Tao ze smutnymi minami, zrezygnowani… Już kiedyś komentowałam tę sytuację godną pożałowania. Nie wiem, czy chciałabym wciąż być ich fanką po tych zmianach osobowych w zespole. Nie bawi mnie odliczanie do zera 12, 11, 10, 9…\n- Tae zasugerował, że część BB pójdzie wkrótce do wojska i na kolejnych MAMAch mogą być w niepełnym składzie >.< I w tym przypadku nie bawi mnie odliczanie do zera, ale przynajmniej nie rozchodzą się przez kasę, ale przez obywatelski obowiązek. Powiedzmy.\n- Papa JYP wykonał symulację seksu na scenie i widownia nie wiedziała, co ze sobą zrobić. Świeżaki zasłaniały sobie oczy.\n- Podczas występu, PSY podszedł się pobawić do Bangów, a Smok trzymał komórkę i klikał, jakby był u siebie na kanapie…\n- Najwięcej szumu zrobiło 2NE1 po solowym występie CL. Nagle wyskoczyła Dara, Minzy, Bom i zaczęły śpiewać Fire, a potem I am the Best. Trochę mnie zatkało przyznam szczerze. Fani z Korei, po początkowym szoku, już na drugi dzień wiedzieli, co o tym myśleć - Bom nie dość, że jeszcze bardziej się poprawiła chirurgicznie - zwłaszcza nos, to jako dealerka narkotyków nie powinna się tak ostentacyjnie pokazywać publiczności, poza tym 2NE1 nic w tym roku nie wydało, więc powinny ustąpić miejsca młodszym koleżankom, które dostały nagrody, a nie załapały się na śpiewanie.\nOsobiście ucieszyłam się z ich powrotu i myślałam, że to oznacza ich rychły comeback, ale papa mnie zgasił dzień później. Podobno CB nie będzie i to był tylko swego rodzaju prezent dla fanów (żeby im się dobrze czekało kolejny rok czy dwa).\n- Mały skandalik wybuchł też na sam koniec gali, kiedy Bangi zostali Artystami Roku. Tae zauważył, że prawie nikt nie ostał się na widowni i że to bardzo szkoda, bo nie ma z kim świętować. Okazało się, że niemal całe SM poszło sobie przed rozdaniem tej nagrody z powodu napiętego grafiku. No tak, niektórzy harują, a niektórzy piją na after party :P\nAle Monsta X zostali, zrobili sobie z BB selfie i z automatu są ulubieńcami VIPów.\nTo tyle. Za rok pewnie powitamy nowe solowe płyty BB (mocno liczę na Sri i Tabiego), mam nadzieję na nową od 2NE1 i być może zadebiutuje nowy girlsband od YG. Dużo nowego, oby papa nie przedobrzył.\nAnonimowy 04.12.2015, 20:20\nSerio sądzisz, że TOPcio wyda solową płytę? Prędzej liczyłabym na wystrugane kozikiem meble :P\narabang55 04.12.2015, 21:58\nkkkkk wiesz, jak tak patrzę na moje pobożne życzenia, które tu napisałam to myślę, że wybrałam wszystko to, co niemożliwe :P\nAnonimowy 05.12.2015, 21:14\nHahahaha ;D Też bym chciała żeby w końcu ruszyło coś z powrotami, ale z drugiej strony jak sobie wspomnę comeback BB i ich płytę widmo.... :P No cóż, może być różnie :P Nieznane są wyroki Papy Trolla :P (Tak nawiasem mówiąc wydaje mi się, że chłopaki nie mają potworzonych piosenek na płytę :P).\narabang55 06.12.2015, 17:24\nMożliwe, że Smok wstrzymuje produkcję, bo nie jest idealnie… jeszcze…\nAnonimowy 06.12.2015, 21:06\nBardzo możliwe... Ale powiem Ci, że to co lubię w jego twórczości G-Dragona to nawiązania do nowych kawałków :) W "Nalirii" jest nawiązanie do "Zutter", a na MAMA 2013 przecież zagrał kawałek "Sober" :):) Ciekawe ile piosenek ma w zanadrzu :)\narabang55 06.12.2015, 22:54\nNa pewno dużo :D tak też to lubię, kiedyś pamiętałam kilka powiązanych piosenek, ale uciekło\nAnonimowy 06.12.2015, 12:04\nA Seungri i Sehun? Przyznam, że wszystkiego się spodziewałam, ale nie tego ^^\narabang55 06.12.2015, 17:25\nTo było świetne! :D miałam wrażenie, że Sri ich pociesza, że tak się powoli rozpadają x.x\nAnonimowy 07.12.2015, 10:27\nHehehe :D Mnie najbardziej podobała się reakcja Sehuna. Biedak nie wiedział co ma ze sobą zrobić. Za to Seungri wyglądał jakby całkowicie panował nad sytuacją ^^\narabang55 10.12.2015, 00:55\nBo Sri to skubaniec xd\nPatrycja Gurbowicz 18.01.2016, 15:30\nPopieram ,że shinee mieli fajny występ, a co do Cl to całkowicie się zgadzam -tym razem przesadziła.


Mieszkanie 🏠 w Parkowa Dzielnica - 3 pokoje, 53 m², 5 piętro - RynekPierwotny.pl\nPowierzchnia: 53,35 m², w tym 52 m² to powierzchnia użytkowa\nNowe 3 pokojowe mieszkanie na sprzedaż o powierzchni 53,4 m² znajduje się w nowo budowanej inwestycji deweloperskiej Parkowa Dzielnica w Przemyślu przy ul. Leszczyńskiego (55.9 km od Rzeszowa). Inwestycja została zrealizowana przez dewelopera Wikana S.A..\nNowe mieszkanie o oznaczeniu M-18 znajduje się na 5 piętrze i jest 1-poziomowe. Pomieszczenia mają 260 centymetrów wysokości. W mieszkaniu znajdują się 3 pokoje, kuchnia jest otwarta, jest 1 łazienka. Okna w mieszkaniu wychodzą na północ, południe. Dla przyszłych mieszkańców deweloper Wikana S.A. przewidział: miejsca postojowe podziemne (24 miejsca) oraz miejsca postojowe naziemne (25 miejsc).


Niezastąpiona liposukcja w klinice La Perla - Francophonic\nHome » Witalność » Salony Kosmetyczne » Niezastąpiona liposukcja w klinice La Perla\n2016-08-02|Kategoria: Witalność / Salony Kosmetyczne\nChoć obecnie mocno rozwinięta medycyna estetyczna zna bardzo wiele sposobów na odchudzanie i również w klinice La Perla można poddać się wielu rodzajom zabiegów z tego zakresu, liposukcja od lat cieszy się niesłabnącą popularnością. Mimo iż należy ona do metod dość inwazyjnych, nie brakuje osób, które chcą się jej poddać, ponieważ uważają, że mechaniczne usunięcie tkanki tłuszczowej daje najlepsze i najbardziej wymierne rezultaty. Nic więc dziwnego, że od kiedy tylko metodę tę wymyślono, poddały się jej ogromne rzesze ludzi.\nLiposukcja znakomicie sprawdza się zwłaszcza wówczas, gdy chce się odchudzić wybrane partie ciała. Nie wszyscy mają równomiernie rozmieszczony tłuszcz w ciele, często gromadzi się on w wybranych miejscach, na przykład na brzuszku i wówczas liposukcja jest niezastąpiona, trudno bowiem w tradycyjny sposób odchudzić się tak, by pozbyć się tłuszczu tylko z jednej części ciała. Zabiegowi temu warto poddać się także dlatego, że w klinice La Perla ma on bardzo korzystną cenę.


DOTACJE DLA JEDNOSTEK SAMORZĄDU TERYTORIALNEGO - MCS\nJednostki samorządu terytorialnego mają możliwość pozyskania dofinansowania na poprawę infrastruktury w miastach i gminach:\n1. Wdrożenie rozwiązań z zakresu odnawialnych źródeł energii, racjonalizacja zużycia energii, termomodernizacja budynków publicznych w poniższym zakresie:\nbudowa, przebudowa infrastruktury służącej do produkcji i dystrybucji energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych np.: energia wodna, energia wiatru, energia słoneczna, energia geotermalna, energia z biogazu, energia z biomasy,\nkompleksowa modernizacja energetyczna budynków użyteczności publicznej lub budynków mieszkalnych wraz z wymianą wyposażenia tych obiektów na energooszczędne (m.in. ocieplenie obiektu, wymiana okien, drzwi oraz oświetlenia na energooszczędne, przebudowa systemów grzewczych), modernizacja systemów wentylacji i klimatyzacji,\nwykorzystanie instalacji OZE w modernizowanych energetycznie budynkach,\nbudowa/modernizacja elektroenergetycznych sieci dystrybucyjnych,\nbudowa/modernizacja wewnętrznych instalacji odbiorczych oraz likwidacja dotychczasowych źródeł ciepła,\nbudowa lub przebudowa jednostek wytwarzania energii elektrycznej i ciepła w skojarzeniu z OZE.\n2. Poprawa stanu środowiska\npoprawa gospodarki odpadami komunalnymi m.in. przez zapobieganie powstawaniu odpadów, promowanie ponownego użycia, wdrażanie technologii odzysku,\npoprawa gospodarki odpadami innymi niż komunalne przez zapobieganie powstawaniu odpadów, promowanie ponownego użycia, wdrażanie technologii odzysku, w tym recyklingu lub ostatecznego unieszkodliwiania odpadów,\npoprawa gospodarki odpadami niebezpiecznymi.\n3. Poprawa stanu gospodarki wodno-ściekowej\nbudowa, rozbudowa systemów zaopatrzenia w wodę i oczyszczania ścieków,\nbudowa, modernizacja kanalizacji ściekowej.\n4. Budowa/modernizacja dróg publicznych\nbudowa dróg regionalnych (wojewódzkich) i lokalnych (gminnych i powiatowych),\nprzebudowa, rozbudowa dróg regionalnych (wojewódzkich) i lokalnych (gminnych i powiatowych).\n5. Rozbudowa/wymiana infrastruktury transportu publicznego\nmodernizacja floty transportu publicznego,\nbudowa/przebudowa infrastruktury publicznego transportu zbiorowego,\nzakup/modernizacja niskoemisyjnego taboru dla publicznego transportu zbiorowego.\n6. Ochrona i zachowanie zasobów kultury oraz dziedzictwa naturalnego\nochrona i zachowanie obiektów zabytkowych i zasobów kultury,\nbudowa, przebudowa instytucji kultury oraz dostosowanie obiektów do prowadzenia działalności kulturalnej i turystycznej,\nwykorzystanie dziedzictwa naturalnego i zasobów kultury do rozwoju turystyki.\n7. Wzmocnienie systemu kolejowych regionalnych przewozów pasażerskich i towarowych\nmodernizacja istniejącej infrastruktury kolejowej,\nmodernizacja kolejowej infrastruktury dworcowej,\nzakup nowego taboru kolejowego lub inwestycje podnoszące jego standard.\n8. Poprawa jakości infrastruktury zdrowotnej\nmodernizacja, przebudowa obiektów infrastruktury ochrony zdrowia,\ninwestycje w infrastrukturę zdrowotną związaną z opieką nad matką i dzieckiem.\n9. Modernizacja infrastruktury edukacyjnej\ninwestycje w infrastrukturę wychowania przedszkolnego,\ninwestycje w infrastrukturę szkół lub placówek systemu oświaty w zakresie kształcenia ogólnego, zawodowego lub ustawicznego,\ninwestycje w infrastrukturę wyższego szkolnictwa zawodowego.\n10. Wdrożenie rozwiązań z zakresu usług elektronicznych, technologii informatycznych\nwsparcie rozwoju elektronicznych usług publicznych, w tym m.in. projektów z zakresu e-administracji, e-zdrowia, e-edukacji, e-kultury,\nrozwój elektronicznych platform usług administracji publicznej z wykorzystaniem nowoczesnych technologii informacyjno-komunikacyjnych oraz zapewniających powszechny, otwarty dostęp dla obywateli,\ninwestycje w infrastrukturę służącą zwiększeniu stopnia cyfryzacji, komunikacji i bezpieczeństwa przechowywania danych,\nprzedsięwzięcia w zakresie infrastruktury informatycznej, w tym aplikacji lub systemów bazodanowych, służących poprawie efektywności zarządzania oraz upowszechnianiu komunikacji elektronicznej w instytucjach publicznych.


Zdrowe serce, czyli krótko na temat kardiologii - dbam o siebie\nW takim przypadku lekarze najczęściej próbują\nKażdy człowiek powinien pamiętać o regularnym wykonywaniu profilaktycznych badań ze szczególnym uwzględnieniem mięśnia sercowego. w tym zakresie lekarzem specjalistą jest kardiolog, który po zapoznaniu się\nDodane: 14-07-2019 04:24\nz aktualnym stanem zdrowotnym pacjenta może przepisać dalszą diagnostykę lub konkretne środki farmakologiczne. Należy podkreślić, że w przypadku chorób serca większość lekarstw jest przypisywana wyłącznie na receptę.\nCzy jest nowe prawo jak znaleźć psychologa?W 2020 można dobrze znaleźć kardiologa ale czy za za 10 lat też?Oto Jak kupić perfumy arabskie W 5 DniOto Plan Od A Do Z Aby znaleźć kardiologa W 5 DniNowe metody w 2020 jak lepiej znaleźć psychologaJak można znaleźć psychologa?Problemy ze samym sobą? Może potrzebujesz terapiiCzy opłaca się znaleźć psychologa?Jak znaleźć psychologa przydatnie?Czy ktoś wie jak kupić kosmetyki orientalne?11 Mało Znanych Czynników, Które Mogą Przeszkodzić Ci znaleźć kardiologaW 2020 można dobrze znaleźć kardiologa ale czy za za 10 lat też?Znaleźć kardiologa? Dokładnie!Wycena tego jak zrobić dezodorant w domuCzy lepiej zrobić dezodorant w domu w dzień czy w nocy?11 Niepodważalnych Dowodów, Faktów I Liczb, Które Pokazują Jak odżywic ceręPsycholog-kiedy warto skorzystać z jego pomocy?Nie Musisz Być Ekspertem Aby zrobić dezodorant w domu. Wystarczy, że Zastosujesz Te 12 Zasad.9 Wskazówek Aby Kupić krem arganowyCzy warto zbadać swoje serce? Koszty i cenyPo co właściwe odmłodzić cerę?Czy są zmiany jak zbadać swoje serce?Znaleźć kardiologa? Dokładnie!Czy są zmiany w prawie jak odżywic cerę?UWAGA! Stosując Te 12 Błędów NIGDY Nie Dowiesz Się Jak odmłodzić ceręUWAGA! Stosując Te 12 Błędów NIGDY Nie Dowiesz Się Jak odmłodzić ceręEko kosmetyki w olejkach - co trzeba wiedziećCzy możesz kupić kosmetyki orientalne?Czy są nowe przepisy jak Kupić krem arganowy?Czy są zmiany jak zbadać swoje serce?\nCzy są zmiany jak zbadać swoje serce?Zdrowe serce jest najważniejszeNie Musisz Być Ekspertem Aby zrobić dezodorant w domu. Wystarczy, że Zastosujesz Te 12 Zasad.Czy są zmiany jak zbadać swoje serce?Co i jak z tymi olejkami?Psychoterapia- dla kogo i po co?Czy potrzebujesz terapii grupowej?O terapii grupowej- psycholodzyO powodach dla których Marokanki używają olejkiW temacie kardiologiiMaroko i słynny kosmetyki z nasionami arganowcaCo powinnaś wiedzieć o olejkach do skóry?O psychologicznej pomocy w trudnych chwilachZdrowa skóra i włosyZnaleźć kardiologa? Dokładnie!Zalety kosmetyków naturalnychCzasem warto zwrócić się o pomoc do psychologaO kosmykach z Maroko - kilka ciekawostekKosmetyczne olejki jako perfumy.Jak znaleźć psychologa przydatnie?Sekrety orientalnej urodyNowe metody w 2020 jak lepiej znaleźć psychologaMłoda cera - jakie kosmetyki?Czy są zmiany w prawie jak odżywic cerę?Olejki kosmetyczne, krótko i na tematW 2020 można dobrze znaleźć kardiologa ale czy za za 10 lat też?Olejki, kremy i kosmetyki z dalekiego MarokoOto Jak kupić perfumy arabskie W 5 DniZdrowa skóra i włosyEko kosmetyki są na topieNaturalna pielęgnacja


Buczek nie jest zainteresowany sprzedażą mieszkań - Mysłowice - NaszeMiasto.pl\nBuczek nie jest zainteresowany sprzedażą mieszkań\nAutor: (kpb) 2006-03-16, Aktualizacja:\nO swojej decyzji właściciel bloków przy ul. Mikołowskiej 5-7 poinformował w formie pisemnej przewodniczącego Rady Miasta. Do takiego kroku Mariana Buczka miały skłonić składane przez mieszkańców doniesienia do ...\nO swojej decyzji właściciel bloków przy ul. Mikołowskiej 5-7 poinformował w formie pisemnej przewodniczącego Rady Miasta. Do takiego kroku Mariana Buczka miały skłonić składane przez mieszkańców doniesienia do prokuratury. Nazywa je "szykanami". Jego zdaniem lokatorzy nie kontaktowali się z nim, żeby pozytywnie załatwić sprawę sprzedaży mieszkań.\n- Skoro na dzień dzisiejszy poinformował, że wycofuje się ze sprzedaży mieszkań z tych powodów, praktycznie nasza rola w negocjacjach się kończy - uważa Edward Lasok, przewodniczący mysłowickiej Rady Miasta.\nPrzypomnijmy, że w połowie ubiegłego roku, Buczek drastycznie podniósł czynsze lokatorom dwóch bloków przy ul. Mikołowskiej. Prezydent Mysłowic zaproponował, że gmina odkupi 110 mieszkań. Chciał na ten cel wydać 4 mln zł, czyli ok. 700 zł za m. kw. Buczek żądał trzysta złotych więcej. Na początku marca radni zabezpieczyli w budżecie miasta 1,2 mln zł na ten cel. Zadeklarowali, że sami przystąpią do negocjacji. Trzyosobowa delegacja spotkała się z Buczkiem kilka dni później. Po kilu dniach do kancelarii Rady Miasta wpłynęło pismo, że właściciel bloków całkowicie wycofuje się z negocjacji. Więcej na temat: buczek myslowice