Zakynthos Na Własną Rękę | Poradnik Turystyczny, Blog Podróżniczy - Travelizer.pl\nTravelizer Podróże Grecja Zakynthos na własną rękę\nGrecja Zakynthosautor: Maria 21 stycznia 2016\nW dobie wakacji all inclusive, z masowymi wycieczkami i zbiorowym żywieniem, coraz bardziej kusząca staje się opcja turystyki bez pośredników, z możliwością poznania lokalnego życia i bezpośredniego obcowania z naturą. Rozwiązanie takie jest idealne w przypadku, kiedy nie chcemy spędzać całego urlopu na jednej plaży czy w basenie oraz ograniczać się porami hotelowych posiłków, a interesuje nas zwiedzanie zakątków, do których nie dojeżdżają autokary z biur podróży.\nZwiedzanie wyspy Zakynthos we własnym zakresie jest świetnym sposobem na ciekawe spędzenie urlopu, odwiedzenie kameralnych plaż i zasmakowanie w tutejszej kuchni.\nUrlop dobrze zaplanować wcześniej. Można dotrzeć tu z Polski tanimi liniami lotniczymi, które jednak nie obsługują połączeń bezpośrednich. Na miejscu najlepiej poruszać się wypożyczonym samochodem – wystarczy polskie prawo jazdy. Dobrze jest znaleźć sobie wcześniej wypożyczalnię, która posiada dobrą ofertę. Ceny za samochody tej samej kategorii czasem znacznie się od siebie różnią. Odmienne są również zakresy ubezpieczenia. Regulaminy wypożyczalni często mają wersję wyłącznie w języku angielskim. Bez problemu można to sprawdzić przed wyprawą. Popularnym środkiem transportu na wyspie jest skuter, ale znajduje on amatorów głównie wśród mieszkańców. Drogi na Zakynthos są dobre, wyraźnie oznakowane, choć oczywiście niezbędna będzie mapa, przydać się może także GPS. Istnieje tu komunikacja publiczna, jest jednak bardzo zawodna. Autobusy kursują pomiędzy największymi miejscowościami, ale nieregularnie, często nie trzymając się rozkładów jazdy. Warto też upewniać się, w którą stronę jedzie autokar, ponieważ kierowcy często nie zmieniają tabliczek z nazwami miejsc docelowych.\nWidok na Zakynthos, foto: fotolia.com\nWybór noclegu zależy od upodobań. Jest tu oczywiście spora ilość hoteli różnych klas. Dostępne są także domki do wynajęcia oraz apartamenty. Ich ceny nie są wysokie. Domek dla kilku osób można wynająć za kilkadziesiąt euro za noc. Koszty jak wszędzie, zależą od standardu i lokalizacji. Wybór miejscowości nadmorskich jest spory.\nMożna zdecydować się na tutejsze kurorty, takie jak Laganas, najpopularniejszy ośrodek turystyczny na wyspie. Do wyboru jest mnóstwo hoteli i pensjonatów. W niemałej ilości klubów, pełnych głośnej muzyki oraz w restauracjach tętni nocne życie. W poszukiwaniu ciszy najlepiej udać się na obrzeża miasteczka. Jedną z największych atrakcji jest długa, piaszczysta plaża, zwykle zatłoczona w pobliżu hoteli. Warto jednak odwiedzić to miejsce, nawet jeśli zatrzymamy się w innej miejscowości, ponieważ występują tu naturalnie żółwie Caretta Caretta. Są gatunkiem zagrożonym występującym jedynie w Morzu Śródziemnym.\nW okolicy Langas znajduje się spokojniejsza miejscowość, Kalamaki. Znajdziemy w niej tawerny i kawiarnie, jednak nie ma co liczyć na głośne dyskoteki. Tu również plaża jest piaszczysta, czystsza niż w tłocznym Laganas, zamykana jednak na noc, ponieważ stanowi lęgowe terytorium żółwi Caretta Caretta. Niedaleko plaży znajduje sięcharakterystyczna skała Skopos, z bunkrem z czasów II wojny światowej, dziś punktem widokowym.\nPlaża Gerakas na Zakynthos, foto: pixabay.com\nNieco na północ znajdują się również dwie miejscowości, o różnym natężeniu ruchu turystycznego: Planos i Tsilvi. W Planos znajdziemy więcej spokoju, Tsilvi zaś jest popularnym kurortem, w którym z pewnością nie zabraknie rozrywek. Spokój odnajdziemy z kolei w Kipseli, Porto Koukla a także w Alikanas. Ta ostania słynie z pięknej, długiej, piaszczystej plaży delikatnie schodzącej do morza, dzięki czemu woda na długim odcinku jest płytka.\nMiejscowość nie jest zbyt zatłoczona, ale z roku na rok zyskuje na popularności. Zatrzymać można się także w stolicy wyspy, Zakynthos. To stare miasto portowe, w którym nie znajdziemy tu zbyt wielu zabytków. Stanowi ono jednak dobrą bazę wypadową, ponieważ kursują z niej autobusy do innych części wyspy, o co ciężko może być w mniejszych miejscowościach.\nNa wyspie nie ma, w przeciwieństwie do innych regionów Grecji zbyt wielu zabytków, jednak wszystko rekompensuje wspaniała przyroda. Za jedno z najpiękniejszych miejsc na świecie uchodzi Zatoka Wraku. Biały piasek i woda w wielu odcieniach, prawie przezroczysta przy brzegu, przechodząca w błękit, lazur i granat, czysta, z widocznym dnem. Swą nazwę zatoka zawdzięcza osiemdziesięcioletniemu wrakowi statku, który według legendy należał do przemytników papierosów. Na plażę można się dostać tylko od strony można. Rejsy są organizowane z wielu miejscowości.\nNa uwagę zasługuje także plaża Xigia. Wyróżnia się spośród pozostałych tym, że w tutejszych wodach występują podwodne źródła siarkowe, które czynią z niej naturalne SPA. Woda jest nieco bardziej mętna niż w innych rejonach wyspy, a wybrzeże pokryte drobnymi kamieniami, mimo to zdecydowanie warto wpisać to miejsce w plan wycieczki.\nNa Zakynthos warto zobaczyć Błękitne Groty, foto: pixabay.com\nNa północy obowiązkowym punktem do zobaczenia są Błękitne Groty, wydrążone w białych skałach łuki, przez które przepływa lazurowa woda. Można wykupić rejs i wpłynąć do części grot. Istnieje nawet opcja wyboru łódki z przeszklonym dnem.\nW poszukiwaniu nieznanych gatunków fauny i flory warto udać się do Aksos Stone Park. To teren występowania ok. 170 tysięcy gatunków roślin, między którymi na wolności i w naturalnych warunkach żyją setki zwierząt. Można je karmić karmą pochodzącą z parku. Dla zwiedzających jest dostępna 1/5 parku, reszta to tereny dzikie, wykorzystywane także do uprawy roślin dla tutejszych zwierząt.\nNie sposób opisać wszystkich tutejszych zakątków, zwłaszcza urokliwych plaż, często kryjących się w zatoczkach. Warto przynajmniej jednego dnia wybrać się na nieplanowaną wycieczkę i samodzielnie ich poszukać.\nAtrakcje Zakynthos | Caretta Caretta | Gdzie do Grecji | Gerakas | Grecja atrakcje | Grecja ciekawe miejsca | Grecja wakacje | Grecja wyspy | Greckie wyspy | Urlop na Zakynthos | Wakacje na Zakynthos\nNajwiększe skarby chorwackich wysp Z Szyman do Berlina i Krakowa. Lotnisko Olsztyn-Mazury rozpoczęło działalność


O nie-byciu nikim - otwarium\nTen post miał powstać kilka razy, jednak za każdym kolejnym uznawałam, że jest niezgodny z programem bloga. Przecież tak szczytnie zakładałam: nie będę wrzucać na bloga smętów, emowywodów i paplaniny o czymś, co nikogo nie interesuje. Rzeczywistość jednak uderza z drugiej strony i mówi: przecież i tak nikt tego nie przeczyta. Choćbym wyprodukowała niezwykle ważny dla mnie tekst – taki który potencjalnie miałby ponawracać każdego kto chociaż zobaczy kawałek pierwszego zdania… Nie, nieistotne. Nawet jeśli pomimo wszystko znajdzie się dostatecznie dużo osób, aby można było powiedzieć, że “ten wpis został przeczytany”, co to zmieni? Nie chcę nawracać Polaków, nie oczekuję od nich już chociaż minimalnych oznak inteligencji. Niech będą sobie burakami, jeśli takie życie im odpowiada. Niech żyją sobie w błogiej nieświadomości, że ich działania mogą kogoś skrzywdzić i że ich pojmowanie świata zatrzymało się na wiedzy wyniesionej przez pokolenia ze średniowiecza. Nie chcę nikogo zmuszać do myślenia – zwłaszcza, że osoby które w ogóle tu trafią raczej nie byłyby targetem takiego nacisku. Nie mówię, że nie trzeba szerzyć mądrości wśród narodu. Trzeba. Ale niech robią to osoby, które posiadają wiedzę i autorytet a nie dziewczynki, które kiedyśtam wpadły na pomysł aby założyć bloga.\nDzisiaj chciałabym napisać o byciu nikim. Nie wiem, czy to wewnętrzny antykonformizm, objawiający się czasem w mimowolnym wyszukiwaniu treści z którą się nie zgadzam, czy czysty przypadek, ale ostatnio bardzo często natrafiam na wypowiedzi mówiące o tym, że jest coś złego w tym, że nagle każdy chce być “kimś”. Pokolenie Ko-Mu-Na (Wy wymyślacie dziwaczne nazwy na obecną młodzież, ja się jedynie odwdzięczam) narzeka, że kiedyś ludzie zaczynali pracować już po podstawówce, a na studia szli tylko nieliczni i taki system był lepszy od obecnego. Ponoć obecni 20-latkowie są roszczeniowi, chcą być wielkimi artystami, “im się należy” i w ogóle każdy z nich to celebryta, prawdziwa indywidualność, mistrz w swoim fachu. Bloger, fotograf, poliglota, rysownik, programista, posiadacz wiedzy absolutnej odnośnie budowy okrętów wojskowych, muzyk, poeta, fotomodelka, twórca biżuterii z części od starych zegarków, kucharz, “składacz” komputerów z wraków z Allegro. Ponoć to źle, że społeczeństwo jest coraz bardziej ubogie w “specjalistów od machania łopatą”.\nA według mnie, to bardzo dobrze że tak jest. Każdy ma tylko jedno to swoje życie, więc przykro by było powiedzieć komuś “na moim terenie jest już pięciu malarzy, więc ty idź być randumem bo tych brakuje w gospodarce”. A w dobie Internetu, kiedy interesujących rzeczy jest mnóstwo, pozostanie tą słynną “kurą domową” wydaje się być wręcz przeciwieństwem atrakcyjności. Trochę nie rozumiem osób, które wybierają taką ścieżkę życia: założyć rodzinę, spłodzić potomstwo, zbudować dom i w nim spokojnie mieszkać, oglądając seriale na Polsacie. Ale nie uważam ich wyboru za jakiś uwłaczający – po prostu widzę w tym trochę prymitywizmu i ślepego podążania za utartymi “prawidłowościami”. Nie chciałabym tak skończyć.\nOczywiście na świecie jest za dużo ludzi, aby tak nagle stać się “najlepszym z najlepszych” w całym tym ogromie. Nie na tym polega to, o czym chciałam napisać. Ostatnio po prostu doszłam do wniosku, że artystą (będę pisać na podstawie “artysty” a Wy podstawcie sobie dowolny inny tytuł) nie jest ten, kto osiągnął globalną sławę, a ten kto jest za takiego postrzegany w gronie znajomych. Bo jeśli zawęzić swoje aspiracje do właśnie takiej grupy, to nagle wystarczy znać dwa i pół języka obcego aby być uznanym za poliglotę. I czyż to nie jest satysfakcjonujące? Jak dobrze by było dostać chociaż lokalnie tytuł takiej rangi.\nTymczasem co jeśli z jednej strony za wszelką cenę nie chcesz zostać nikim a jedyne co Ci w życiu wyszło to order Dzielny Mały Pacjent, który dostałeś w drugim semestrze starszaków podczas wizyty kontrolnej u lekarza rodzinnego? Taki życiowy standard: za jaką dziedzinę się nie weźmiesz, zawsze będziesz krok za podium. Co zrobisz, to zawsze będzie “nawet spoko”, albo “może być” – nigdy nic ponad to. Jeśli mam prawo obarczyć winą za moje trudności motywacyjne kogoś innego niż siebie (a mam, bo to mój blog), to będzie to właśnie sens dwóch poprzednich zdań.\nPrzypomina mi się jak pisałam CV. Zdecydowaną większość czasu zajęło mi wypisywanie tych nieszczęsnych “zainteresowań”. Potrzebowałam co najmniej trzech podpunktów, bo kartka wyglądała dość biednie, kiedy może i w umiejętnościach jakaś lista się zebrała, ale zarówno doświadczenie jak i edukacja świeciły pustkami, co trzeba było jakoś wizualnie zatuszować. No bo co mogę zaliczyć do zainteresowań? Dobra, jest sztuka wszelakiego rodzaju – choć jeszcze kilka miesięcy temu padały słowa hejtingu ostatecznego pod adresem tworzonej ówcześnie pracy dyplomowej. Szukałam więc celu w samej grafice warsztatowej – tą jednak udało się dostatecznie obrzydzić mi pewnej pani, a skoro wystarczyła do tego jedna niewłaściwa osoba, to oznacza, że jednak to nie była właściwa droga.\nCzy mogłabym nazwać siebie blogerem – tak bardziej oficjalnie? Z całą pewnością nie. Popisuję tu co jakiś czas, mając nadzieję że ktoś to czyta. Bardziej jest to efekt konieczności wyrzucenia z siebie jakiejś myśli niźli chęć jakiegoś błyskania w social media. Nie chcę roztaczać wokół siebie tej całej “aury zajebistości” – raczej idę w kierunku stworzenia małego kąciku narzekania eV – z preferowalnie kilkudziesięcioosobowym gronem czytelniczym. Chociaż blog jest dla mnie bardzo ważny, nie jest jakąś integralną częścią mojego życia. Bardziej jest jak piesek czy dziecko niż ręka lub noga. Chyba nie mogłabym tworzyć wpisów codziennie.\nA więc pozostaje mi bycie nikim. Jako iż “tonący brzytwy chwyta”, zaczęłam szukać obiektu zainteresowania w pisaniu opowiadań (nie wyszło), programowaniu (mam na myśli “jQuery for dumbs”, żeby nie było że coś poważnego), szyciu pluszaków (powstały cztery, z czego tylko jeden był reprezentatywny), tworzeniu komiksu Internetowego, napisaniu własnej książki, nauczeniu się porządniej tego nieszczęsnego angielskiego (tyle przegrać), zrobieniu sobie portfolio (dla samego portfolio), tworzeniu animacji, nawet w fotografii. Szukałam celu w czymś, co jest “gotowcem” jeżeli chodzi o rozrywkę – w czytaniu książek (to wychodzi, ale czasu wiecznie brak), w oglądaniu filmów (z tym gorzej, bo co drugi nudny i na siłę), w graniu w gry komputerowe (okazuje się, że mało co działa na moim laptopie) i planszowe (nie ma ktoś pożyczyć jakiegoś człowieka do wspólnej rozgrywki?). Okazało się, że jestem nudnym człowiekiem, bo nie mam żadnych zainteresowań.\nGrafika, sztuka (lub szerzej – kultura), Internet. Czym dłużej żyję, tym mniej sensu w trzymaniu kredensu. Muszę coś wymyślić. Chociaż nie istnieje coś takiego jak talent (o czym jestem zupełnie przekonana), to zastanawiam się, czy można się do czegoś po prostu nie nadawać – tak właśnie nie pod tym względem biologicznym. Nie mówię tu o tym, że w pewnym wieku już jest za późno aby zostać skrzypkiem, a osoba z krótkimi nogami nie zostanie mistrzem świata w bieganiu (wiem, że to pewnie ma swoją nazwę, ale nie chce mi się jej szukać). Pytanie brzmi: czy można mieć tak źle zaprogramowany mózg, aby poszczególna akcja była zupełnie niewydajna w porównaniu z jej efektem w “statystycznych” warunkach? Czy możliwym jest, że ktoś za młodu na przykład nauczył się liczyć okrężną drogą i nie da się już tego zmienić – zwłaszcza iż nie można tego nawet stwierdzić? Trochę obawiam się, że coś takiego może rzeczywiście wystąpić – albo że nawet występuje u większości osób, pod różnorakimi postaciami.


Badania i rozwój Łódź, Inkubator technologiczny Łódź, Sale konferencyjne Łódź, Tereny inwestycyjne Łódź, Bionanopark Łódź - Strona 6 z 12 - Bionanopark jest centrum badań i rozwoju w Łodzi. W swojej ofercie posiadamy również: sale konferencyjne, inkubator technologiczny i tereny inwestycyjne.\nEurofins w Bionanoparku\nPosted 21 stycznia 2019 21 stycznia 2019 j.jagasLeave a comment\nGrupa Eurofins Scientific, światowy lider w badaniach laboratoryjnych podjęła decyzję o inwestycji w Łodzi, na terenie Bionanoparku. W pierwszym etapie planowane jest wzniesienie budynku o powierzchni 1500 m2 przeznaczonego na laboratoria mikrobiologiczne i chemiczne żywności wraz z zapleczem logistycznym i infrastrukturalnym, gdzie zatrudnienie znajdzie niemal 100 osób. „Wybraliśmy Łódź z kilku powodów – centralnej lokalizacji […]\nCancer Treatment Reviews o naszych badaniach nad szpiczakiem\nPosted 8 stycznia 2019 11 stycznia 2019 j.jagasLeave a comment\nBionanopark i Uniwersytet Medyczny w Łodzi realizują projekt, którego celem jest zbadanie w oparciu o spersonalizowane badania genetyczne, dlaczego niektórzy chorzy na szpiczaka nie reagują na leczenie farmakologiczne. Część osób wykazuje tzw. pierwotną oporność na podawane leki, a niektórzy chorzy nabierają oporności dopiero w pewnym momencie terapii. Naukowcy zaangażowani w te badania mogą już pochwalić […]\nPosted 24 grudnia 2018 j.jagasLeave a comment\nZłoty medal dla ARUZa na międzynarodowych targach innowacyjności w Seulu\nPosted 17 grudnia 2018 17 grudnia 2018 j.jagasLeave a comment\nAnalizator Rzeczywistych Układów Złożonych, czyli nasz unikalny w skali światowej cyfrowy symulator, który pozwala m.in. odtwarzać przepływ cząsteczek czy przebieg złożonych reakcji chemicznych, otrzymał złoty medal podczas odbywających się w dniach 6.12-9.12.2018 r. międzynarodowych targów innowacyjności w Seulu – Seul International Invention Fair 2018 (SIIF). Wystawa SIIF to prestiżowe światowe wydarzenie, podczas którego prezentowane są najbardziej […]\nWspółrealizujemy projekt dotyczący opracowania technologii projektowania i wytwarzania implantów kości udowej\nPosted 11 grudnia 2018 12 grudnia 2018 j.jagasLeave a comment\nCelem projektu jest opracowanie technologii projektowania i wytwarzania spersonalizowanych implantów ortopedycznych- implantów kości udowej. Pod pojęciem projektowania należy rozumieć zarówno dopasowanie implantu do indywidualnych cech anatomicznych pacjenta, najlepsze rozwiązanie trwałego mocowania implantu oraz instrumentarium niezbędnego dla właściwego przeprowadzenia implantacji, jak i prace związane z badaniami wytrzymałościowymi projektowanych implantów i ich połączenia z tkanką kostną. Technologia […]\nO inkubatorze w ukraińskiej telewizji\nPosted 29 października 2018 j.jagasLeave a comment\nOto efekt wrześniowej wizyty ukraińskiej stacji ICTV. Wirtualna rzeczywistość made by InPlanner oraz rozmowa z Dyrektorem Inkubatora BNP. Jednym słowem – innowacje w polskim wydaniu 🙂 https://www.youtube.com/watch?v=5q8xkllJyQ8&list=PLxo0E1sh7GdOvKgDB209XYvOcnYxC8ft0&index=4


Organizowanie udanych i niezapomnianych wyjazdów na narty nie jest tą prosta. | Turystyka krajowa\nDla ludzi, które dopiero uczą się jeździć na nartach przeznaczone będą narty z instruktorem. Dobry instruktor będzie potrafił nauczyć jazdy na nartach osoby praktycznie w każdym wieku i zorganizuje dla nich takie kursy, które są dopasowane do ich wymagań - . Dzięki temu nawet szczególnie oporne osoby w miarę prędko nauczą się jeździć na nartach. Muszą one tylko pamiętać o takim, by z odpowiednim wyprzedzeniem zapisać się na pewien kurs narciarski.\nNatomiast szkolenia narciarskie organizowane będą również dla przyszłych instruktorów, jak i dla osób chcących nauczyć się rzeczywiście specjalistycznej jazdy na nartach. Dzięki takiemu szkoleniu są one mogły wypuszczać się w dalekie jazdy na nartach i odbywać samotne wędrówki górskie. Z czasem są mogły samodzielnie zająć się organizacją szkoleń narciarskich dla osób, które dopiero uczą się jeździć na nartach. Niezwykle niejednokrotnie zdarza się, że osoby, które odbyły odpowiednie kursy zajmują się również prowadzeniem ośrodków górskich z przeznaczeniem do jazdy na nartach. Do takich ośrodków trafiają osoby, które uczestniczą w wyjazdach narciarskich.


Statystyki podają, że hipopotamy są sprawcami śmierci aż 60 osób rocznie! Z pozoru leniwe grubasy, w książeczkach dla dzieci zawsze uśmiechnięte i przyjazne, w rzeczywistości agresywne i niezwykle szybkie. W miejscach ich występowania można spotkać tabliczki ostrzegające o ich obecności. Z powyższego wykazu, najbardziej śmiercionośny dla wszystkich zwierząt, w tym również dla własnego gatunku jest człowiek. Jest on bezpośrednim jak i pośrednim sprawcą masowego ginięcia licznych osobników niemal wszystkich gatunków zamieszkujących Ziemię. Komary jeszcze nikogo nie zabiły, ale znajdują się na pierwszym miejscu wykazu ze względu na przenoszenie śmiertelnej dla człowieka malarii. Również psy nie są bezpośrednimi sprawcami śmierci dziesiątek tysięcy ludzi rocznie, ale przenoszona przez nie wścieklizna, niestety powoduje tą śmierć u tak wielkiej liczby ludności.


Tynki kreisel – Materiały budowlane\nKREISEL Technika Budowlana to jeden z czołowych producentów materiałów budowlanych w Polsce. Posiada w ofercie bogatą gamę wysokogatunkowych, . Tynk silikatowo-silikonowy KREISEL 0SISITYNK – masa tynkarska do wykonywania wypraw pocienionych gotowa do stosowania produkowana na bazie .\nTynki Kreisel – bogata oferta tynków elewacyjnych, zewnętrznych – najlepsze ceny. Do wyboru Akrytynk – akrylowy, Sisitynk – silikatowo-silikonowy, Nanotynk, . Kreisel Sisitynk 0- wysokiej jakości tynk silikatowo silikonowy, zewnętrzny, idealny do ociepleń na styropianie, wełnie. Kreisel Nanotynk Silikon Protect – wysokiej jakości tynk silikonowy, zewnętrzny, idealny do ociepleń na styropianie i wełnie.\nWitam Mam problem z tynkiem Sisitynk 0Kreisel Baranek 5mm. Kupiłem go w grudniu i w tej chwili firma zaczęła mi go kłaść na ściany . Caparol vs KreiselLiczba postów: 20Sie 2011Tynk cementowo-wapienny, jakiej firmy? Liczba postów: 20Mar 2011Kreisel – Nano tynk? Liczba postów: 9Maj 2009Jaki tynk gipsowy Knauf czy Kreisel. Liczba postów: 11Sty 2008Więcej wyników z forum. Tynk AKRYTYNK 0baranek kg KREISEL – Tynki zewnętrzne – w. Kopia Ocena: – opinieTynk AKRYTYNK 0baranek kg KREISEL w atrakcyjnej cenie – Tynki zewnętrzne w sklepach Leroy Merlin.\nTabela kolorów Kreisel (pdf – MB) Tablica grup cenowych Kreisel (pdf – MB).\nJackbud to własna mieszalnia farb, a także mieszalnia tynków. Na miejscu znajduje się komputerowa mieszalnia farb i tynków . Witam, jakie są Wasze opinie na temat firmy Kreisel ? Ja mam firmy Kreisel tynk mineralny typu baranek mm na domu i jest OK. Film przedstawia w fazach wykonanie przez naszą firmę tynku cem-wap gładkiego. Zaprawa przeznaczona jest do ręcznego wykonywania dekoracyjnych, pocienionych wypraw tynkarskich na równych i stabilnych mineralnych tynkach . KREISEL: najświeższe informacje, zdjęcia, video o KREISEL; Rondo=Kreisel. Tynk nie jest barwiony w masie tylko zabarw iany, odłamując ziarno tynku i . Kreisel tynk 651T – tynk gipsowy o zwiększonej twardości Maszynowy tynk gipsowy o zwiększonej twardości powierzchniowej.\nTynki Kreisel – porównanie cen w sklepach internetowych. Polecamy Kreisel Cienkowarstwowy nanotynk silikonowy Silikon Protect 0różne kolory .


Mieszkanie na sprzedaż, Poznański, Swarzędz gm, Kruszewnia\nNumer zlecenia RYCE472\n340 000 PLN 6 717 za m2\nPolecam na sprzedaż dwupokojowe mieszkanie w zabudowie szeregowej, składające się z z: salonu z jadalnią i otwartą kuchnią (31,8 m2), pokoju (10 m2), łazienki z WC (5,4 m2) oraz wiatrołapu (3,4 m2) o łącznej pow. ok. 51 m2. Możliwość wydzielenia trzeciego pokoju.\nW kuchni, łazience i w korytarzu – ogrzewanie podłogowe. Okna plastikowe, pięciokomorowe w kolorze drewna. Rolety zewnętrzne (tarasowe - sterowane elektrycznie).\nDo mieszkania przynależy ogród o powierzchni 40 m2 (w tym taras o pow. 12 m2), ogrodzony siatką oraz drewnianym płotem. Zainstalowany licznik wody ogrodowej.\nDwa miejsca parkingowe bezpośrednio przed domem. Spokojna i cicha okolica, z dala od miejskiego zgiełku a jednocześnie pozwalająca na szybki i łatwy dostęp do centrum Swarzędza (ok. 4 km) oraz Poznania (ok. 15 km) zarówno samochodem, jak i komunikacją miejską (linia 497 i 498).\nLokalizacja wymarzona dla osób aktywnych, stanie się doskonałym miejscem do spacerów, uprawiania sportu i rekreacji.\nW pobliżu plac zabaw a także sklepy, placówki oświatowo - wychowawcze, punkty opieki medycznej oraz inne obiekty użyteczności publicznej.\nDogodny dojazd (ok. 10 minut) do autostrady A2 i drogi S5.\nSalon z jadalnią 22.4 m2 wschód, zachód\nKuchnia otwarta z oknem 9.4 m2 wschód piekarnik, płyta, lodówka\nNumer zlecenia: RYCE472\npoznański, Swarzędz gm, Kruszewnia


Lotnisko Chopina: Karta Lokalizacyjna Pasażera dla przylatujących z Chin - Bankier.pl\n"Zgodnie z zaleceniami światowych organizacji sanitarnych od dzisiaj pasażerowie przylatujący z Chin otrzymują albo podczas lotu od personelu pokładowego, albo bezpośrednio po wylądowaniu kartę, w której wypełniają informacje kontaktowe do siebie. Informują, gdzie planują przebywać w Polsce, bądź UE" - powiedział PAP rzecznik.\nJak wytłumaczył dalej, na karcie znajdują się również zalecenia dla pasażera o tym, jak powinien zachować się, gdyby wystąpiły u niego niepokojące objawy chorobowe. Informacje przekazywane są Granicznej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej. Konieczność gromadzenia takich danych zaistniała w wyniku rozprzestrzeniania się groźnego koronawirusa, który wykryto w grudniu w Wuhan - 11-milionowym mieście w Chinach. Według najnowszych, piątkowych danych Narodowej Komisji Zdrowia Chin, liczba osób zakażonych nowym koronawirusem wynosi obecnie 830. Natomiast 25 osób zmarło już z powodu ostrego zapalenia płuc spowodowanego wirusem.(PAP)\nTematy: Lotnisko Chopina Warszawa


Prawie 3 mln zł na infrastrukturę pieszo-rowerową dla Koszalina | rpo.wzp.pl\nUrząd Marszałkowski przekaże prawie 3 mln zł Koszalinowi. Środki pochodzące z RPO WZ 2014-2020 wykorzystane będą na pokrycie kosztów zmian w miejskiej infrastrukturze pieszo-rowerowej. Część inwestycji już się zakończyła, część będzie kontynuowana. Porozumienie przyznające eurofundusze podpisali we wtorek, 21 stycznia 2020 roku w Koszalinie wicemarszałek województwa Tomasz Sobieraj oraz prezydent Piotr Jedliński.\nProjekt wpisuje się w założenia 2 Osi Priorytetowej RPO WZ 2014-2020 „„Gospodarka niskoemisyjna”, działanie 2.3 „Zrównoważona multimodalna mobilność miejska i działania adaptacyjne łagodzące zmiany klimatu w ramach strategii ZIT dla Koszalińsko-Kołobrzesko-Białogardzkiego Obszaru Funkcjonalnego”.


Hadica plyn 3/4 elastické' GW/GZ 750-1500 LECHAR\nWąż do gazu rozciągliwy 3/4" GW/GZ 750-1500 mm ... celý popis\nWąż do gazu rozciągliwy 3/4" GW/GZ 750-1500 mm\nWyprodukowany dla polskiej firmy LECHAR\nNumer katalogowy: FPG5-GW/GZ 3/4x750-1500 ( FPG5W/Z3/4-750 )\nPrzewody przyłączeniowe Flexo-ExGas posiadają gęsto ułożoną strukturę karbów, zapewniającą elastyczne i rozciągliwe podłączenia wszystkich gazowych urządzeń domowych do instalacji gazowej. Powierzchnia przewodu z karbowanej stali nierdzewnej pokryta jest warstwą ochronną wykonaną z poliolefiny. Przewody przyłączeniowe poddawane są specjalnej obróbce cieplnej, która eliminuje naprężenia wywołane mechaniczną obróbką oraz procesem przytwierdzania przyłączy, zwiększając tym samych giętkość i oporność na korozję przewodów, przy jednoczesnym zmniejszaniu ich sztywności. Obróbka cieplna pozwala na zachowanie zaprojektowanej formy i kształtu przewodów przyłączeniowych.\nPrzewód: wykonany ze stali nierdzewnej AISI 316L, elastyczny o gęsto ułożonych karbach.\nPrzyłącza: wykonane ze stali nierdzewnej AISI 304.\nRodzaje przyłączy: GW/GZ lub GW/GW (na tej aukcji wystawiamy GW/GZ)\nUszczelka: NBR / Aluminium.\nTemperatura robocza: od -20ºC do +120ºC\nMaksymalne ciśnienie gazu: 0,2 bar\nRozciągliwa budowa przewodu ułatwia podłączanie urządzeń\nDo podłączania: piecyków gazowych, kominków, kotłów, podgrzewaczy wody, kuchenek (w zabudowie), itp.\nUmożliwia instalację z dużym promieniem gięcia, bez redukcji przekroju przepływu gazu\nRedukuje koszty i czas instalacji, dzięki swoim giętkim i rozciągliwym cechom\nZapewnia możliwie najlepsze podłączenie - przewód dostępny jest w długościach od 9 cm do 2 metrów.\nWyprodukowany z zachowaniem najwyższych standardów bezpieczeństwa zgodnie z UNI 11353 i EN1775:2009\nWarstwa niepalnej, kurczliwej poliolefiny chroni przed korozją, ogniem i uszkodzeniami mechanicznymi.


Labirynt na szczyt | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Wiara » Labirynt na szczyt\nLabirynt na szczyt\nŻycie jest pielgrzymką, która bardziej przypomina labirynt niż wyraźnie określoną drogę do celu.\nPielgrzymka, wędrówka, włóczęga... Istniejemy w czasie, a to sprawia, że nawet gdy tkwimy zamknięci w jednym miejscu przestrzeni, życie nasze jest ruchem, podążaniem, drogą.\nWspółczesnemu człowiekowi ruch ten jawi się często jako chaotyczne błądzenie w labiryncie. W chaosie błądzenia pewny jest tylko jeden kierunek ruchu – od tego, co było, ku temu, co będzie. Nic nie zdarza się dwa razy, nie ma powrotu do tego, co mija, nie ma nawet możliwości zatrzymania się i bezpiecznego, z zachowaniem odpowiedniego dystansu, badania, dokąd prowadzi droga. Pozostawiony jest nam co prawda obszar wolności, ale sposób wyboru rzadko spełnia postulaty racjonalnej teorii decyzji, a i przestrzeń wyboru jest często bardzo ograniczona.\nNajbardziej jednak tragicznym aspektem labiryntu życia, który określa w gruncie rzeczy sens całości, jest problem „wyjścia”. Błądzenie w labiryncie zwykle kojarzy się z poszukiwaniem miejsca, przez które można wydostać się na zewnątrz, na otwartą przestrzeń. Tymczasem, w życiowym przypadku sprawa wygląda zwykle inaczej. Trzymamy się nawet poplątanego życia. Nie szukamy śmierci, uciekamy przed nią, wolimy jak najdłużej błądzić, usiłując choćby trochę zadomowić się w gęstwinie splątanych ścieżek codzienności.\nChrześcijaństwo przecież od samego początku uwrażliwione było na „wędrowny” aspekt ludzkiej egzystencji. Nowy Testament poświadcza, że działalność Jezusa pojmowano jako „nauczanie drogi Bożej” (Mt 22, 16; Mk 12, 14; Łk 20, 21). Podobnie w Dziejach Apostolskich działalność misyjna Pawła nazwana jest „głoszeniem drogi zbawienia” (Dz 16, 17), a samo rodzące się chrześcijaństwo określone zostało jako „ta droga”(Dz 9, 2. 22, 4). Ewangelia Janowa wkłada nawet w usta Jezusa samookreślenie: „Ja jestem drogą” (J 14, 6). Św. Paweł świadom był, że żyjemy „w pędzie”, choć – tu różni się od współczesnego człowieka – wcale nie zamierzał przed śmiercią uciekać; przeciwnie, pisał do Kościoła w Filippi: „biegnę ku wyznaczonej mecie” (Flp 3, 13).\nPóźniejsza tradycja przejęła i wykorzystała ów motyw „drogi” w próbach zrozumienia chrześcijańskiej egzystencji. Owszem, to nie błądzenie w labiryncie, lecz raczej wspinaczka na górę stała się ulubionym obrazem chrześcijańskich autorów. Choć topos błąkania się nie był im zupełnie obcy. Widać go na przykład w wykorzystywanym przez Orygenesa motywie wędrówki Izraela przez pustynię. Albo w opisanych w cyklu arturiańskim losach rycerzy Okrągłego Stołu poszukujących świętego Graala. Sam zaś labirynt pojawia się w średniowiecznej praktyce jako wędrówka do miejsca zamieszkania Boga. Potrzeba, jak widać, wielu różnych obrazów, by wyrazić skomplikowaną naturę życiowej wędrówki.\nDominuje jednak symbol wspinaczki na górę, wskazując, że chrześcijańskie życie jest (powinno być) nieustannym rozwojem, dążeniem do tego, co „wyższe”, większe, lepsze, ostatecznie – do Dobra Absolutnego. Jak pisał św. Grzegorz z Nyssy, „ludzka doskonałość polega na wzroście w doskonałości”. Średniowieczny mistyk i teolog, Wilhelm z Saint Thierry, wyraził się podobnie: „Tak ciągle iść [rozwijać w sobie pragnienie i miłość], oznacza dojść [być u celu]”.\nJeśli jednak istotą chrześcijańskiego życia jest rozwój, oznacza to, że szczegółowe kryteria dobrych i złych wyborów, właściwego i niewłaściwego pojmowania wiary nie są dla wszystkich takie same ani dla nikogo raz na zawsze ustalone. W gruncie rzeczy istnieje jedno kryterium ogólne: dobre jest to, co służy rozwojowi osoby i pogłębianiu relacji, w których się ona znajduje, złe zaś nie tylko to, co tamto niszczy, lecz także to, co ów rozwój spowalnia lub zatrzymuje. To, co dla kogoś znajdującego się na danym poziomie rozwoju duchowego i żyjącego w określonych relacjach w jakimś momencie jest czynem cnotliwym, po jakimś czasie lub dla kogoś innego, może być złym, grzesznym wyborem.\nRozwój dotyczy nie tylko sposobu życia, lecz także – co ściśle z nim powiązane – tego, jak pojmujemy siebie, świat, Rzeczywistość Ostateczną i ich wzajemne relacje. W swej warstwie symboliczno-dyskursywnej chrześcijaństwo nie jest systemem doktryn, lecz pewnego rodzaju szlakiem z ustawionymi gdzieniegdzie drogowskazami, których odczytanie nie może być wyznaczone przez precyzyjne reguły, lecz wymaga stopniowo nabywanej intuicji, wrażliwości i doświadczenia.\nZgodnie z tradycją, której jednym z najwybitniejszych przedstawicieli jest wspomniany już Grzegorz z Nyssy, to początkujący w wierze postrzegają chrześcijańską wizję świata jako uporządkowaną i jasno określoną przez jednoznaczne doktryny i reguły postępowania: „początkowe poznanie religijne jest światłem dla tego, do kogo przychodzi; to, co sprzeciwia się pobożności, jest ciemnością, a odwrócenie się od ciemności jest równoznaczne z uczestnictwem w świetle”. Początek autentycznej wiary łączy się najczęściej z uznaniem, że oto wreszcie rozpoznaliśmy jasny sens życia, że w chaosie sprzecznych i nieprzekonujących wyjaśnień odnaleźliśmy właściwą, prostą ścieżkę. Neoficka gorliwość przejawia się często w ostrych sądach, jednoznacznych i pozbawionych wątpliwości odpowiedziach, potrzebie wyraźnego określenia ortodoksji.\nWISŁAWA SZYMBORSKA „LABIRYNT”\nPostęp duchowy – przypominają mistrzowie tacy jak św. Grzegorz – wiąże się jednak ze wzrostem świadomości, że Bóg i Jego sprawy wymykają się ludzkiemu pojmowaniu, że „wszelka idea, powstała dzięki jakiemuś uchwytnemu wyobrażeniu wskutek rozmyślania albo domyślania się Boskiej natury, prowadzi do stworzenia idola Boga, a nie do Jego poznania”, a więc że prawdziwe poznanie Ostatecznej Rzeczywistości polega „na zrozumieniu, że przedmiot dociekań przekracza wszelkie poznanie, otoczony zewsząd niemożliwością zrozumienia jak ciemnym obłokiem”. Dlatego w ostateczności „poznanie Boga polega na ciągłym poszukiwaniu i niezatrzymywaniu się nigdy”. W najbardziej dramatyczny sposób wyraził to św. Jan od Krzyża, gdy rysując jako symbol chrześcijańskiego życia „drogę na górę Karmel”, wskazał, że od pewnego momentu nie wiedzie tam żadna ścieżka, a tylko „nic, nic, a na szczycie także nic”.\nOkazuje się, że obraz wspinaczki na górę tylko na pozór wyraża doświadczenie uporządkowania i jasno wyznaczonego kierunku ruchu, gdzie problemem pozostaje jedynie wysiłek woli. W istocie odnosi się on do doświadczenia wcale nie odległego od tego, o którym pisała Wisława Szymborska. Wędrówka w górę, tam gdzie już nie ma ścieżki i gdzie – to też rozpowszechniony obraz – wspinamy się otoczeni przez gęstą chmurę, przypomina drogę przez labirynt. Niewiele spraw jest oczywistych, rośnie świadomość skomplikowania i tajemniczości życia, często towarzyszą nam ciemność i rozterka, a światło pojawia się raczej w prześwicie.\nByć może jedyną naprawdę liczącą się tu różnicą wobec perspektywy naszkicowanej w wierszu „Labirynt” jest stosunek człowieka do śmierci. Życie chrześcijanina nie jest jej poszukiwaniem, ale nie jest też – nie powinno być – ucieczką przed nią. Towarzyszy mu świadomość, że ściga nas ona, a właściwie, że otwiera się w każdym miejscu wędrówki. Owszem, świadomość ta sprawia nieraz, że mięśnie spinają się do trwożliwego biegu, ale stopniowo, wraz z rozwojem ducha, coraz mniej przeszkadza, by po prostu stawiać kolejne kroki, otwierać na „zdumienie za zdumieniem”, cieszyć „zgodą na to wszystko”.\nPouczające w tym kontekście może być zauważenie, że w chrześcijańskiej tradycji symbol labiryntu także ma swoje miejsce. Przemierzanie labiryntu stało się w średniowieczu rozpowszechnioną praktyką, która miała symbolicznie zastępować pielgrzymkę do Jerozolimy – Świętego Miasta Boga. Cel, miejsce zamieszkania Boga, znajdował się w centrum, a cały labirynt był jakby zwiniętą drogą do niego – co można zobaczyć, wpatrując się uważnie w ów labirynt „z góry”. Z perspektywy „wewnętrznej” wcale jednak nie widać, że istnieje tu ścieżka prowadząca niezawodnie do celu. Przeciwnie, ponieważ wije się ona, to zbliżając się do centrum, to oddalając ku peryferiom, trzeba ufności, że nawet okresy oddalenia w istocie przybliżają do ostatecznego spełnienia.\nŻycie zatem to pielgrzymka, wspinaczka w górę przez labirynt. Nigdy nie wiemy, jak daleko od nas jest Centrum, czyli wyjście, kiedy ono nas dopadnie. Jedyny sensowny wybór to iść dalej i dalej, to znaczy ćwiczyć się w miłości. ©℗\nAdres Wysłane przez Magdalena Leska w sobota, 15.08.2015, 06:45\njako wyjście z labiryntu życia? Wisława Szymborska miała niezwykłe poczucie 'sacrum', W wierszu "Labirynt" daje temu wyraz. Życie to ciągłe poszukiwanie drogi wyjścia.Śmierć jako wyjście z labiryntu życia. Chrześcijaństwo znalazło na ów smutny fakt taka oto receptę: Nie umrzesz, ale będziesz żył. Na końcu twej drogi czekana na ciebie On. Przejście.


Jak zdobyć dotacje z UE na promocję firmy? | Profesjonalny EFS | FINAN$OWANI€ Dotacje i Fundusze\nWokół dotacji unijnych narosło już wiele mitów, legend i nieporozumień. Przede wszystkim „dotacje są dla wszystkich, ale nie dla każdego”. Nie pamiętam już kiedy po raz pierwszy i z czyich ust usłyszałem to zdanie, ale bardzo mi się spodobało, bo uważam że w prostych słowach idealnie oddaje sens całego mechanizmu redystrybucji środków unijnych.\nPo pierwsze z dotacji korzystamy wszyscy (a ściślej: mamy możliwość korzystania) na przykład jeżdżąc po drogach, których budowa czy remont był współfinansowany ze środków europejskich czy korzystając z usług medycznych świadczonych na sprzęcie zakupionym z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR). Jednak tak naprawdę nie dla każdego, bo przecież nie każdy jeździ akurat po TYCH drogach czy korzysta z TYCH placówek.\nPo drugie już bardziej w ujęciu „mikro” – potencjalnie każdy ma możliwość skorzystania z dotacji przez uczestnictwo w szkoleniach finansowanych z EFSu, czy może złożyć wniosek o dofinansowanie na otworzenie czy rozwój działalności gospodarczej. Nie oznacza to jednak, że każdy się kwalifikuje, a jeśli nawet – to że dostanie dotację. Dotacje są rozdzielane w ramach konkursów, w których najczęściej dostępna alokacja w odniesieniu do sumy złożonych wniosków jest kilku- czy kilkunastokrotnie przekraczana. Szansę na dotację mają ci, którzy najlepiej wpiszą się w kryteria wyboru projektów, określone przez instytucje organizujące dany konkurs lub SzOOP (Szczegółowy Opis Osi Priorytetowych) danego Programu Operacyjnego. W uproszczeniu: im projekt bardziej jest innowacyjny, a przedsiębiorca bardziej elastyczny, tym lepiej może dopasować się do wymogów konkursu, a przez to maksymalizować szanse na uzyskanie dofinansowania.\nWreszcie po trzecie, dotacja nie każdemu może się opłacać. Wynika to z dwóch rzeczy: pozyskanie dotacji wiąże się z: 1) kosztami, 2) obowiązkami. Koszty pozyskania dotacji to zarówno koszty ewentualnego doradztwa przy pozyskaniu dofinansowania (jeśli wnioskodawca korzysta z pomocy profesjonalnej firmy doradczej) – opłaty za przygotowanie, opłaty za sukces i opłaty za rozliczenie projektu, ale też dodatkowe koszty, których by nie było, gdyby projekt nie był współfinansowany z UE (np. dodatkowe analizy, ekspertyzy, opinie o innowacyjności czy promesy bankowe wymagane często już na etapie wnioskowania). Poza tym dotacje często nakładają obowiązek zakupu nowych środków trwałych. To dla niektórych niepotrzebne zawyżanie kosztów inwestycji, bo używane, rekondycjonowane czy odremontowane środki trwałe są sporo tańsze, a często też posiadają gwarancję dostawcy. Do tego katalog kosztów kwalifikowanych prawie nigdy nie obejmuje wszystkich niezbędnych do realizacji projektu kosztów, które przedsiębiorca będzie musiał ponieść chcąc realizować projekt. Niektóre projekty, w szczególności te z kosztami robót budowlanych, czasem realizowane są systemem gospodarczym lub przez zaangażowanie pracowników inwestora. Projekty dotacyjne ograniczają model zakupów do zakupu towarów i usług od podmiotów zewnętrznych (niepowiązanych z beneficjentem). W szczególnych przypadkach może być to rozwiązanie droższe. Aby jak najlepiej wpisać się w kryteria oceny projektów bardzo często wnioskodawca musi zobowiązać się do wrzucenia w projekt dodatkowych elementów (tj. określona ilość nowych stanowisk pracy, ISO, patenty, technologie OZE czy GreenIT lub usługi doradcze, które niekoniecznie są danej firmie potrzebne, ale pozwalają na zdobycie większej liczby punktów).\nDotacja to też obowiązki: m.in. wyodrębniona ewidencja księgowa projektu, realizacja projektu zgodnie z wymogami umowy o dofinansowanie, w tym stosowanie zasady konkurencyjności, stosowanie różnych trybów zamówień w zależności od zakresu i kwoty zamówienia, kontrole projektu, sprawozdawczość w okresie realizacji projektu (wnioski o płatność), obowiązek utrzymania trwałości projektu (3 lata dla MŚP i 5 lat dla dużych przedsiębiorstw), obowiązek utrzymania wskaźników produktu i rezultatu oraz raportowania ich poziomu w okresie trwałości po zakończeniu realizacji projektu, obowiązek zwrotu dotacji z odsetkami gdy projekt jest realizowany niezgodnie z umową o dofinansowanie i wnioskiem o dofinansowanie.\nDużo tego? No sporo. Dlatego, jak mawiał główny bohater kultowej komedii PRL „Miś” Stanisława Barei: „aby te plusy nie przysłoniły wam minusów”, należy z rozsądkiem podchodzić do tematu dotacji. Jeśli korzyści z jej uzyskania przekroczą koszty i niedogodności związane z obowiązkami, to jak najbardziej warto ubiegać się o wsparcie unijne realizowanych projektów. Aby tak się stało kwota dotacji musi mieć odpowiednią wartość. Dla każdego będzie to inna wartość, bo każdy projekt ma inne koszty, a podobne koszty dla dwóch różnych przedsiębiorców mogą mieć inne znaczenie. Wszystko zależy też od tego czy projekt, nawet bez dotacji, byłby realizowany czy nie. Jeśli odpowiedź jest pozytywna, to nawet przy większych kosztach mniejsza dotacja ma sens.\nChcąc starać się o dotacje unijne musimy pamiętać, że dotacje są tylko na pewne obszary związane z działalnością gospodarczą, tzn. są głównie na inwestycje (nawet szkolenia są pewnego rodzaju inwestycją). Natomiast promocja czy reklama nie stanowią inwestycji – to koszty bieżące działalności (podobnie jak najem, usługi księgowe czy wynagrodzenia). Oczywiście od każdej reguły jest wyjątek i spokojnie można wskazać przykłady projektów, gdy z dotacji można było sfinansować część ww. bieżących kosztów prowadzenia działalności. Jednak te wyjątki dotyczą raczej wąskiego grona beneficjentów. Poza tym to, co było możliwe w perspektywie 2007-2013, już nie jest aktualnie (2014-2020), a przedsiębiorcy bardzo często odnoszą się do tego, co było. Poza tym zarządzający firmami powinni sobie zdać sprawę, że skończyły się łatwe i proste dotacje, teraz jeśli chcą pozyskać fundusze najczęściej muszą powiązać projekt z B+R i innowacjami. Bez tego naprawdę jest ciężko (konkurencja jest spora, a środków do rozdania niewiele w stosunku do popytu na nie).\nJako element projektu promocja jest dopuszczalna (zwykle do 5 lub 10%), natomiast jest to promocja unijna rezultatów projektu, a nie promocja firmy, co oczywiście przy odrobinie inwencji twórczej i kreatywności można odpowiednio wykorzystać (bo przecież ostatecznie zawsze na takiej reklamie jest nazwa firmy). Tu z pewnością jest pole do popisu dla specjalistów od promocji i reklamy.\nNiemniej jednak nie ma działań, których celem jest uzyskanie dofinansowania na promocję firmy (np. adwordsy, SEO, media społecznościowe, reklama banerowa czy artykuły sponsorowane).\nNa tego rodzaju wydatki są inne formy finansowania – kredyt obrotowy czy – w ramach funduszy unijnych – preferencyjne pożyczki i gwarancje bankowe (np. dość popularna gwarancja de minimis z BGK).\nDotacje na rozwój działalności międzynarodowej\nSą natomiast działania związane z promocją zagraniczną produktów i usług beneficjentów. Z takich działań można sfinansować m.in. wyjazdy na targi, misje gospodarcze i usługi doradcze związane z rozwojem eksportu/wejściem na nowe rynki.\nDziś aby utrzymać przewagę konkurencyjną lub zwiększyć sprzedaż trzeba się rozwijać. Słowo „rozwój” w kontekście przedsiębiorstw jest już tak często nadużywanym pojęciem, że przestało w ogóle cokolwiek znaczyć. Bo przecież praktycznie każda podejmowana inwestycja jest związana z rozwojem lub jej celem jest rozwój. Nikt przecież nie bierze dotacji aby się zwijać. Oby!\nJednym ze sposobów na rozwój firmy jest rozszerzenie rynków zbytu, a więc wejście na nowe rynki zagraniczne. Dla wielu zarządów województw jest to jeden z tematów priorytetowych, a co za tym idzie został uwzględniony w regionalnym programie operacyjnym (RPO) danego województwa w aktualnym rozdaniu (2014-2020).\nJednym z województw, które stawia na zwiększenie eksportu przedsiębiorstw jest Małopolska. W Małopolskim RPO znalazło się poddziałanie oznaczone numerem 3.3.2, w ramach którego małopolskie MŚP (mikro-, małe i średnie przedsiębiorstwa) mogą w 50% sfinansować wydatki związane z wejściem na nowe rynki. Wśród wydatków kwalifikowanych znalazły się m.in. koszty udziału w imprezach targowo-wystawienniczych zorientowanych na rynki zagraniczne, w tym także, oprócz praktycznie wszystkich kosztów związanych z wystawieniem się na targach, kwalifikowane są koszty podróży służbowych max. 4 pracowników (bilety, ubezpieczenie, zakwaterowanie, dieta) oraz usługi doradcze w zakresie organizacji spotkań z potencjalnymi partnerami handlowymi. Zakres usług doradczych jest nawet dużo szerszy i wykracza poza usługi związane z targami. Można w ten sposób dofinansować specjalistyczne usługi doradcze związane z umiędzynarodowieniem działalności gospodarczej świadczone przez zewnętrznych doradców w zakresie:\nuzyskania niezbędnych do wprowadzenia produktów bądź usług na rynki zagraniczne dokumentów, tj. certyfikaty, pozwolenia, homologacje, itp.,\nWnioski o dofinansowanie projektów związanych z eksportem małopolscy przedsiębiorcy mogli składać od 30 marca do 16 czerwca br. Nabór był podzielony na 45-dniowe tury. Początkowo miał trwać do stycznia 2017 r. Jednak z uwagi na duże zainteresowanie przewidzianą na konkurs alokację przekroczono sporo wcześniej. Jak się okazało w II turze złożono tylko 59 wniosków (w pierwszej 134). Łączna kwota wnioskowanego dofinansowania w złożonych projektach wynosi 28 067 680,68 zł, co stanowi 270% alokacji przewidzianej w ramach niniejszego konkursu. Aktualnie trwa ocena wniosków. Kolejny nabór będzie prawdopodobnie w 2017 roku.\nChcąc ubiegać się o dofinansowanie z poddziałania 3.3.2 Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego trzeba posiadać strategię lub plan działalności międzynarodowej, który powinien być przygotowany maksymalnie pół roku przed złożeniem wniosku. Dokument ten jest załącznikiem obligatoryjnym do wniosku. Można go przygotować samemu lub zlecić jego przygotowanie firmie doradczej. W takim przypadku można ubiegać się o zwrot 50% kosztów poniesionych na opracowanie dokumentu. Jednak należy pamiętać, aby wykonawca został wybrany zgodnie z zasadą konkurencyjności (adekwatnie do limitów kwotowych narzuconych przez odpowiednie wytyczne, np. do 20 000zł w Małopolsce nie jest wymagana procedura ofertowa) oraz że dofinansowanie będzie stanowić pomoc de minimis. Jest to pewne ograniczenie, ponieważ limit pomocy de minimis wynosi 200 000 EUR w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych (obrachunkowych). Jeśli nie ubiegamy się o refundację kosztów przygotowania planu/strategii działalności międzynarodowej przedsiębiorstwa, wówczas możemy wydatki na targi czy usługi doradcze związane z rozwojem eksportu sfinansować z pomocy innej niż de minimis. Jest to szczególnie istotne dla tych, którzy mają wyczerpany limit pomocy de minimis lub składają jednocześnie inne wnioski w ramach tej pomocy i otrzymanie dotacji z obu działań byłoby niemożliwe z powodu przekroczenia wspomnianego limitu.\nMałopolska to nie jedyne województwo, które zauważyło potrzebę rozwoju eksportu. Podobne podejście prezentują m.in. władze województw: mazowieckiego, opolskiego, dolnośląskiego czy wielkopolskiego.\nNa Mazowszu konkurs z poddziałania 3.2.2 „Internacjonalizacja przedsiębiorstw” rozpoczął się 30 czerwca i potrwa do końca sierpnia br. Maksymalne dofinansowanie to 400 000 zł (50% kwoty wydatków kwalifikowalnych). Co ciekawe, kwalifikowany jest tu zakup Strategii biznesowej w zakresie umiędzynarodowienia działalności przedsiębiorstwa maksymalnie do 30% kosztów kwalifikowanych ale nie więcej niż 50 000 zł. Kwalifikowane są również wydatki związane z działaniami informacyjno-promocyjnymi wynikającymi z umowy o dofinansowanie, dotyczące promocji środków unijnych do 2% wydatków kwalifikowalnych dla projektów o wartości poniżej 500 000 zł wydatków kwalifikowalnych lub 1% dla projektów o wartości wydatków kwalifikowalnych powyżej 500 000 zł.\nZgodnie z regulaminem konkursu okres kwalifikowania wydatków rozpoczął się 1 stycznia 2016 r., co pozwala na wrzucenie do projektu części kosztów poniesionych nawet ponad pół roku przed złożeniem wniosku o dofinansowanie. Premiowane będą projekty mikro- i małych przedsiębiorców, mających siedzibę na terenie województwa mazowieckiego, które zwiększą o ponad 10% wkład własny w projekcie, a działają w branżach związanych z regionalnymi inteligentnymi specjalizacjami. Dodatkowo punkty otrzymają ci wnioskodawcy, którzy w przeszłości ponosili nakłady na B+R, posiadają doświadczenie w eksporcie lub są członkami klastra, izby gospodarczej czy stowarzyszenia branżowego, deklarują wzrost zatrudnienia o co najmniej 1 etat, oferują kilka produktów eksportowych, a w ramach projektu zdobędą co najmniej 5 nowych kontraktów handlowych.\nW województwie dolnośląskim w ramach działania 1.4 „Internacjonalizacja przedsiębiorstw” wnioski o dofinansowanie będzie można składać w IV kwartale br. Natomiast przedsiębiorcy z Opolszczyzny już mieli szansę złożyć wnioski z działania 2.4 Współpraca gospodarcza i promocja w ubiegłym roku. W 2016 roku nie są przewidziane nabory dla tego województwa. Podobnie zresztą w Wielkopolsce nie przewiduje się naboru wniosków związanych z rozwojem eksportu w bieżącym roku.\nTabela 1. Działania inwestycyjne dla przedsiębiorstw MSP w ramach Regionalnych Programów Operacyjnych 2014-2020\n(1.2 PO PW)\n– wrzesień 2016 r.\n– październik 2016 r.\n– listopad 2016 r.\nGo to Brand (3.3.3 PO IR)\n– 10 października 2016 r.\n– 14 listopada 2016 r.\n05 sierpnia 2016 r.\n– 16 grudnia 2016 r.\nDofinansowanie takie można też pozyskać z programów centralnych, tj. Internacjonalizacja MŚP z Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej czy Go to Brand (3.3.3 POIR). Konkursy są przewidziane w harmonogramie naborów na 2016 rok.\nPierwsze działanie ma jednak ograniczenia do województw: podkarpackiego, świętokrzyskiego, lubelskiego, podlaskiego i warmińsko-mazurskiego. Z kolei drugi konkurs ma zawężenia branżowe (sprzęt medyczny, kosmetyki, IT/ITC, jachty i łodzie, meble, polskie specjalności żywnościowe, sektor usług prozdrowotnych).\nInternacjonalizacja MŚP z Polski Wschodniej to konkurs dwuetapowy. W pierwszym etapie można otrzymać dofinansowanie na opracowanie nowego modelu biznesowego, a w ramach drugiego etapu – wdrożenie modelu biznesowego, opracowanego wcześniej przez firmę doradczą.\nW ramach Go to Brand nie ma potrzeby przygotowywania strategii czy planu działalności międzynarodowej, a maksymalny poziom kosztów kwalifikowanych to 1 mln zł przy poziomie wsparcia nawet 85%1. Przy wyborze pomocy publicznej, która jest innym rodzajem pomocy, maksymalny poziom wsparcia to 50%.\nOba wymienione działania mają w tym roku po dwa rozdania.\nW obecnej perspektywie przedsiębiorcy z całej Polski (podobnie zresztą jak w poprzedniej) mają możliwość otrzymania dofinansowania na rozwój eksportu – wejście na nowe rynki zbytu, finansując w ten sposób część wydatków związanych z udziałem w roli wystawcy w targach międzynarodowych, z wyjazdem na misje gospodarcze czy usługami doradczymi dotyczącymi rozwoju eksportu. Jest jednak nieco trudniej niż w latach 2007-2013 w ramach działania 6.1 POIG „Paszport do eksportu”. W niektórych województwach występują ograniczenia branżowe, a w innych, nawet jeśli nie występują takie ograniczenia, kryteria wyboru projektów są dość wymagające. Tu znowu pole do popisu mają elastyczni, kreatywni, dobrze zorganizowani i myślący strategicznie (podejmujący pewne działania z wyprzedzeniem) przedsiębiorcy.\n– do 60% – dla średniego przedsiębiorstwa;\n– do 75% – dla małego przedsiębiorstwa;\n– do 80% – dla mikroprzedsiębiorstwa z województwa mazowieckiego;\n– do 85% – dla pozostałych mikroprzedsiębiorstw.\nOsiągnięcie priorytetów określonych w Strategii Europa 2020, które zakładają inteligentny i zrównoważony rozwój, sprzyjający włączeniu społecznemu, zależą w ogromnym stopniu od jakości kapitału ludzkiego. Fundusze przeznaczone na edukację w perspektywie 2014-2020 mają wspierać działania, w których obywatele przez jak najdłuższy okres życia i przy wykorzystaniu różnych metod uzyskują kompetencje i kwalifikacje zgodne z potrzebami społeczno-gospodarczymi.\nRealizacja przedsięwzięć w obszarze włączenia społecznego i zwalczania ubóstwa z wykorzystaniem środków EFS i EFRR na lata 2014‑2020\nNa lata 2014-2020 samorządy województw dostały do dyspozycji kwotę aż 31 mld euro. Stanowi to 40% kwoty przyznanej Polsce w ramach polityki spójności. Podział tej kwoty między poszczególne województwa odbył się po konsultacjach ministerstwa z urzędami marszałkowskimi i opierać się miał na ich potrzebach rozwojowych.


"Elif" odcinek 317. Arzu chce zabić i zakopać Elif w lesie! Selim wychodzi z więzienia! [STRECZENIE ODCINKA+ZDJĘCIA] - Telemagazyn.pl\n"Elif" odcinek 317. Arzu chce zabić i zakopać Elif w lesie! Selim wychodzi z więzienia! [STRECZENIE ODCINKA+ZDJĘCIA]\nKamila Glińska 05.09.2018 10:17, Elif\nArzu wykradła Elif ze szpitala! W 317. odcinku "Elif" będzie chciała zakopać dziewczynkę w lesie! Czy ktoś ją powstrzyma? Sprawdź, co jeszcze wydarzy się w 317. odcinku serialu "Elif"!\n"Elif" odcinek 317. w czwartek, 6.09.2018 o godz. 13:50 w TVP1! - sprawdź program tv\nArzu (Cemre Melis Çınar) znalazła liścik dla Kenana (Volkan Çolpan), w którym Nurten i Seher zdradziły, gdzie znajduje się Elif (Isabella Damla Güvenilir). Postanowiła to wykorzystać i zabrać dziewczynkę ze szpitala!\nSerdar pobity przez Kenana! Arzu wykrada Elif ze szpitala! [STRECZENIE ODCINKA+ZDJĘCIA]Zobacz więcej\nW 317. odcinku serialu "Elif" Arzu postanawia zabić Elif i zakopać ją w lesie. Seher i Nurten jadą do posiadłości Necdeta (Gürhan Gülbahar). Na drodze spotykają Goncę (Dilara Yüzer), dzięki której udaje im się dotrzeć do Arzu i w ostatniej chwili odebrać jej dziewczynkę. Pobita przez Nurten Arzu zostaje w lesie.\nDzięki nagraniom przekazanym policji przez Veysela (Hasan Ballıktaş), Selim (Emre Kıvılcım) odzyskuje wolność.\nelif co się wydarzy elif streszczenia odcinków elif serial elif odcinek 317\nJak mi się film nie podoba to nie oglądam nikt nikogo przecież nie zmusza\nJapierdole jak wam coś nie pasi to spierdalać ten serial jest najlepszy i wgl\nTen film to jest posmiewiskio jest tak glupi jak wszyscy turcy\nwidz elif (gość)\nten serial jest sztucznie nakrecony widac nie dorobione sceny . I ten serial jest zadługi . A jest ich 755 odcinków połowe aktorów tam zginie a i tak w ostatnim sie wszystko wyjawi\nJakoś wciągnęła się w ten serial, ale już nie mogę go oglądać. Wiecznie tu płaczą, dużo jest tajemnic, mają przed sobą sekrety niewyjaśnione sprawy.\nKlaus jesteś głupi czy coś innego nie chcesz to nie oglądaj\nKto was zmusza do ogladania, nie podoba się to znajdź sobie coś lepszego. Mnie się nie podobają horrory wojenne,ale jak ktoś lubi niech sobie ogląda.\nNik nie jest zmuszony oglądać więc po co te komentarze bez sensu\nreżysnajfajniejsza tylko tucze er to psychol jak można nakrecic taki serial nie mogę patrzeć na te sieroty tylko placza i placza\nMój mózg jest na urlopie jak oglądam ten serial.\nDajcie już spokój ludzie z tym durnym seriale masz się niedobrze robi Nie dość że taki badziewny granie aktorów to jeszcze ta mała no koszmar koszmar No i co jeszcze jej zrobią od kopią i znowu odżyje i tak w kółko będzie w to samo to samo już skończy 30 lat


I Zarząd Główny KGB - Szkolnictwo.pl\tuczę się z serwisem www.cousowy.pl\nI Zarząd Główny KGB ZSRR, ( ros. Первое Главное Управление ПГУ, Pierwoje Gławnoje Uprawlenije PGU), potoczne określenie radzieckiej służby wywiadu zagranicznego Komitetu Bezpieczeństwa Państwowego KGB ZSRR , powstałej po powołaniu KGB w marcu 1954 roku, następnie po rozwiązaniu Komitetu, przeformowanej na Centralną Służbę Wywiadu a następnie na działającą do dziś Służbę Wywiadu Zagranicznego Rosji (SWR).\n1.1 Naczelnicy wywiadu zagranicznego\n1.6 Struktura INO/INU\n1.7 W skrócie\nOd samego początku wywiad zagraniczny odgrywał znaczną rolę w kształtowaniu się i prowadzeniu polityki zagranicznej Związku Radzieckiego . W radzieckich służbach specjalnych wywiad zagraniczny utworzono (formalnie) w 1920 roku, jako Wydział Zagraniczny Czeka , znany w okresie międzywojennym jako Inostrannyj Otdieł (INO). Po utworzeniu Głównego Zarządu Politycznego przy Ludowym Komisariacie Spraw Wewnętrznych RFSRR , wywiad zagraniczny prowadził Wydział Zagraniczny GPU, a następnie od listopada 1923 do lipca 1934 – Wydział Zagraniczny Zjednoczonego Państwowego Zarządu Politycznego OGPU. Po przemianowaniu OGPU na Główny Zarząd Bezpieczeństwa Państwowego NKWD ( GUGB ) i włączeniu go do Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych NKWD , wywiadem zagranicznym zajmował się Departament VII, a od lipca 1939 – Departament V GUGB . Później podniesiono status wywiadu i w latach 1941 - 1947 nosił on nazwę Inostrannoje Uprawlenije (INU), ale posługiwano się również nazwą I Zarząd. Od lutego do lipca 1941 wywiadem zajmował się I Zarząd Ludowego Komisariatu Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR - NKGB ZSRR, od lipca 1941 do kwietnia 1943 – I Zarząd NKWD, po kwietniu 1943 zaś – ponownie I Zarząd NKGB, aż do 1946 , czyli do przemianowania komisariatów na ministerstwa. Od 1946 do 1947 prowadzeniem wywiadu zajęło się Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego Związku Radzieckiego ( MGB ), ściślej – I Zarząd Główny MGB. W 1947 na polecenie Józefa Stalina spod kontroli wywiadu wojskowego GRU , zabrano wywiad zagraniczny, to samo uczyniono w MGB. W ten sposób utworzono Komitet Informacji Rady Ministrów (KI), pod kierownictwem Wiaczesława Mołotowa , następnie Andrieja Wyszynskiego , w 1947 KI podporządkowano Ministerstwu Spraw Zagranicznych Związku Radzieckiego. W styczniu 1952 zagraniczny wywiad wojskowy przywrócono ponownie do GRU, a cywilny – do MGB jako I Zarząd Główny MGB. Po śmierci Józefa Stalina, w marcu 1953 Ławrientij Beria , dążąc do przejęcia całkowitej kontroli nad organami bezpieczeństwa wewnętrznego i wywiadu, zlikwidował Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego, a dotychczasowe zadania MGB przydzielił Ministerstwu Spraw Wewnętrznych ( MVD ). Wywiad zagraniczny prowadził wtedy II Zarząd Główny MVD. W wyniku reorganizacji organów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ZSRR, w 1954 powstał Komitet Bezpieczeństwa Państwowego KGB , na czele z przewodniczącym Iwanem Sierowem , byłym zastępcą Wiktora Abakumowa , szefa kontrwywiadu wojskowego Armii Czerwonej Smiersz . Wówczas wywiadem zagranicznym aż do rozwiązania KGB, czyli do 1991 , zajmował się I Zarząd Główny KGB.\nPierwszym naczelnikiem (szefem) wywiadu radzieckiego: Wydziału Zagranicznego CzeKa (INO - Isostrannyj Otdieł), był Jakow Dawtian , zawodowy rewolucjonista. Aresztowany w St. Petersburgu przez carską policję w 1908 roku i wypuszczony za kaucją, uciekł do Belgii , gdzie studiował na politechnice w Brukseli . Po wybuchu I wojny światowej w 1914 roku i wkroczeniu wojsk niemieckich do Belgii został aresztowany i internowany, do Rosji powrócił dopiero po rewolucji. Uczestniczył w wojnie domowej i pracował dla Ludowego Komisariatu Spraw Zagranicznych. Na stanowisko naczelnika INO został mianowany na polecenie ówczesnego szefa CzeKa , Feliksa Dzierżyńskiego .\nPo odejściu z INO Dawtiana w 1921 roku, na bardzo krótko nowym naczelnikiem został Solomon Mogilewski , który parę miesięcy później zginął w wypadku lotniczym, wówczas w 1922 roku jego miejsce zajął Michaił Abramowicz Trilisser , także rewolucjonista. Specjalizował się on w tropieniu konfidentów i politycznych szpiegów w partii bolszewickiej, przed zajęciem stanowiska naczelnika INO prowadził Sekcję Europy Zachodniej i Wschodniej. Pod rządami Trilissera wywiad radziecki rzeczywiście się rozwinął. Okres ten charakteryzuje werbowanie zagranicznych agentów, szerokie wykorzystanie emigrantów do zadań wywiadowczych, zorganizowanie sieci niezależnych agentów, rekompensujących szczupłość personelu etatowego i posługiwanie się tzw. łowcami talentów. Sam Trilisser był bardzo pracowity i aktywny, m.in. jeździł osobiście na spotkania za granicę z agentami, np. do Berlina, Paryża, twierdząc że musi mieć rozeznanie w terenie. Pozostał on na stanowisku szefa INO do 1930 roku. Na miejsce Trilissera przyszedł Artur Artuzow , były szef Departamentu Kontrwywiadu OGPU (KRO), oraz główny inicjator Operacji Trust. W 1936 roku Artuzowa zastąpił Abram Aronowicz Słucki , komisarz bezpieczeństwa państwowego II rangi, stary funkcjonariusz NKWD . Kiedy stanął na czele wywiadu zagranicznego (od 1936 r. Departament VII Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego NKWD ), w radzieckich organach bezpieczeństwa i wywiadu rozpoczęły się czystki prowadzone na rozkaz Józefa Stalina przez ówczesnego Ludowego Komisarza Spraw Wewnętrznych Związku Radzieckiego Nikołaja Jeżowa . Słucki zakończył swoje urzędowanie w grudniu 1938 roku z powodu nagłej śmierci na zawał serca. Tak naprawdę został zaproszony do gabinetu Michaiła Frinowskiego , naczelnika GUGB, I-zastępcy ówczesnego szefa NKWD, i otruty. W ostatnim miesiącu 1938 roku zostali zamordowani kolejni dwaj naczelnicy, Zelman Pasow i Siergiej Szpigelglas . Wówczas na stanowisku naczelnika wywiadu stanął Paweł Sudopłatow , stary doświadczony NKWD-ista, wykonawca zamachu na Jewhena Konowalca przywódcę UON. Sprawował on ów stanowisko jedynie przez 3 tygodnie pod koniec 1938 roku zastąpił go Władimir Diekanozow , wcześniej zastępca przewodniczącego Gruzińskiej Rady Komisarzy Ludowych i późniejszy ambasador ZSRR w Berlinie . Diekanozow opuścił swoje stanowisko już w 1939 roku, nie dlatego, że nie miał pojęcia o rzemiośle wywiadowczym, lecz ponieważ został ambasadorem w Berlinie . Zastąpił go urodzony w 1907 roku major bezpieczeństwa państwowego, wieloletni funkcjonariusz radzieckiej Służby Bezpieczeństwa i wywiadu, Paweł Michajłowicz Fitin . Był pierwszym naczelnikiem, który przeszedł wyszkolenie w pierwszej szkole radzieckiego wywiadu zagranicznego, tzw. SZON , pozostał na tym stanowisku przez całą II wojnę światową i przetrwał wszystkie reorganizacje struktur NKWD / NKGB aż do 1946 roku. W 1946 roku zastąpił go Piotr Kubatkin , który był naczelnikiem jedynie przez trzy miesiące (czerwiec i wrzesień), w lipcu zastąpił go Piotr Wasilewicz Fiodotow . Na miejsce Fiodotowa w 1949 roku przyszedł Siergiej Sawczenko , a jego w 1951 roku zastąpił generał Jewgienij Pitowranow , wysoki oficer, długoletni funkcjonariusz radzieckiego wywiadu i kontrwywiadu , w latach 1950 - 1951 , zastępca ówczesnego ministra Bezpieczeństwa Państwowego , Wiktora Abakumowa . Po śmierci Stalina i przyłączeniu Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych , stojący wówczas na czele MVD Ławrientij Beria postawił na stanowisku naczelnika wywiadu swojego człowieka, Wasilija Riasnoja . Po aresztowaniu Berii został on zdjęty ze stanowiska naczelnika i zastąpiony Aleksandrem Paniuszkinem , byłym ambasadorem ZSRR w USA , który stał na czele wywiadu zagranicznego aż do powołania KGB i jego I Zarządu Głównego.\nPierwsze operacje wywiadu radzieckiego skupiały się w największym stopniu na rosyjskich wojskowych i politycznych organizacjach emigracyjnych. Zgodnie z wytycznymi Lenina , na początku i w połowie lat dwudziestych, wywiad zagraniczny obrał za główny cel swoich operacji zagranicznych białogwardzistów, których największe środowiska znajdowały się w Berlinie, Paryżu i Warszawie . Przeprowadzano wówczas gry wywiadowczo-dezinformacyjne, które trwały długie lata, lecz kończyły się pełnym sukcesem.\nTak było w przypadku Operacji Sindikat, której głównym celem był Boris Sawinkow , najgroźniejszy jak sądzono w Moskwie białogwardzista, były terrorysta z partii socjalistów-rewolucjonistów, który w Rządzie Tymczasowym, obalonym przez rewolucję bolszewicką, zajmował stanowisko wiceministra obrony. W czasie wojny polsko-bolszewickiej Sawinkow organizował asenterunek do Rosyjskiej Armii Ludowej, która walczyła pod polskim dowództwem przeciwko Armii Czerwonej . Po wojnie Sawinkow osiadł w Warszawie, gdzie założył Ludowy Związek Obrony Ojczyzny i Wolności - NSZRiS). Operację Sindikat podzielono na dwie fazy. W pierwszej do organizacji Sawinkowa wprowadzono agenta CzeKa i aresztowano 44 osoby z kierownictwa NSZRiS, którzy w 1921 roku usiedli na ławie oskarżonych w pokazowych procesach. W drugiej fazie operacji, która rozpoczęła się w lipcu 1923 roku, postanowiono aresztować i postawić pod sądem samego Sawinkowa. Sawinkow zwabiony podstępem przekroczył granicę 15 sierpnia 1924 roku, natychmiast został aresztowany i już 27 sierpnia (1924) stanął przed sądem.\nDrugą z bardzo znanych i głośnych operacji radzieckiego wywiadu, wymierzoną także przeciwko emigracji rosyjskiej, była przeprowadzona w latach 20. operacja dezinformacyjno-wywiadowcza o kryptonimie Trust.\nPo zakończeniu wojny domowej, obawiając się możliwości penetracji aparatu radzieckiego przez silne i cieszące się wsparciem służb specjalnych państw zachodnich wojskowe i polityczne organizacje emigracyjne, takie jak Ogólnorosyjski Związek Wojskowy (ROWS), czy Bractwo Białego Krzyża, ówczesny szef radzieckich służb specjalnych, Feliks Dzierżyński , z inicjatywy szefa kontrwywiadu CzeKa Artura Artuzowa (przyszłego naczelnika Wydziału Zagranicznego OGPU i VII Dep GUGB ), postanowił do ich zwalczania zastosować prowokację. W tym celu powołano fikcyjną Monarchistyczną Organizację Rosji Środkowej, która nawiązała potajemne stosunki z białymi na Zachodzie. Spodziewano się w ten sposób zdemaskowania ich potencjalnej agentury w Rosji , wprowadzenia własnych ludzi do struktur emigracyjnych i organizacji, i na koniec pełnej kompromitacji całego ruchu. Cele te do roku 1927 , gdy operacja Trust prowadzona pod nadzorem Biura ds. Dezinformacji Zjednoczonego Państwowego Zarządu Politycznego OGPU dobiegła końca, zrealizowano z nawiązką. W książce Chekisty: A History of the KGB , John Dziak pisze:\nW trakcie operacji zwabiono do Związku Radzieckiego , skazano na śmierć i zamordowano najgłośniejszego wówczas agenta brytyjskiego, Sidney Reilly'ego. W szczytowym okresie w operacji zaangażowano niewyobrażalną na tamte czasy liczbę 5 tysięcy agentów i funkcjonariuszy.\nZa jeden największych sukcesów radzieckiego wywiadu zagranicznego bez wątpienia należy uznać penetrację amerykańskiego projektu budowy pierwszej bomby atomowej - projekt Manhattan , (ang. Manhattan Project). Dostarczone wówczas informacje wywiadowcze z siatek wywiadowczych NKWD i NKGB rozmieszczonych w Stanach Zjednoczonych , Kanadzie i Wielkiej Brytanii pozwoliły naukowcom radzieckim przeprowadzić pierwszy próbny wybuch własnej bomby atomowej już w 1949 roku.\nW początkowych latach istnienia Sowieckiej Rosji, Moskwa nie dysponowała wieloma misjami zagranicznymi, które mogły zapewnić oficjalny kamuflaż dla legalnej placówki wywiadu zwanej rezydenturą, dlatego też INO polegało głównie na tzw. nielegałach. W miarę zakładania w zagranicznych stolicach sowieckich przedstawicielstw dyplomatycznych i handlowych tworzono w nich legalne rezydentury, pod kierownictwem rezydenta, którego tożsamość ujawniano oficjalnie jedynie ambasadorowi lub posłowi, jeżeli przedstawicielstwo nie miało rangi ambasady. Jeśli w danym kraju działało kilku nielegałów, grupowali się czasami w nielegalną rezydenturę, działając bez osłony immunitetu dyplomatycznego lub oficjalnego przykrycia i kierowali meldunki bezpośrednio do centrali w Moskwie.\nPoczątki i połowa lat trzydziestych przeszły w historii radzieckiego wywiadu zagranicznego jako era wielkich nielegałów. Elita najzdolniejszych wielkich nielegałów nie składała się z Rosjan, lecz z władających wieloma językami kosmopolitów z Europy Środkowej, którzy zanim przeszli do OGPU, pracowali w podziemiach Kominternu i żyli urojoną wizją komunistycznego milenium. Arnold Deutch, czołowy werbownik studentów i młodych absolwentów na uniwersytecie w Cambridge, był austriackim żydem. Dokonania jego i innych nielegałów zachowały się w historii radzieckiego wywiadu jako piątka z Cambridge (zob. Siatka szpiegowska Cambridge ). Jurij Iwanowicz Modin (ur. 1921 ), jeden z najlepszych oficerów prowadzących w historii radzieckiego wywiadu, prowadził m.in. członków Siatki Szpiegowskiej Cambridge.\nEra wielkich nielegałów skończyła się wraz z rozpoczęciem przez Stalina czystek w Armii Czerwonej , organach bezpieczeństwa i wywiadu. Pod ostrza siepaczy z NKWD najpierw poszli naczelnicy INO, bardzo doświadczeni oficerowie wywiadu, tacy jak Abram Słucki , komisarz bezpieczeństwa państwowego II rangi, naczelnik 7 Departamentu GUGB, czyli wywiadu zagranicznego. Słucki w grudniu 1938 roku został zaproszony do gabinetu zastępcy ówczesnego szefa NKWD Nikołaja Jeżowa, Michaiła Frinowskiego , potem wyniesiono jego ciało, oświadczając, że zmarł na zawał serca. Prawdopodobnie został otruty kwasem cyjanowodorowym. Zginęli też jego następca, Zeleman Pasow, następca Pasowa i przełożony Pawła Sudopłatowa Siergiej Szpigelglas . Po naczelnikach INO przyszedł czas na wysokich oficerów wywiadu pracujących w centrali na Łubiance. W więzieniach znaleźli się m.in. major bezpieczeństwa państwowego Leonid Eitingon, główny organizator akcji zamordowania Trockiego, oraz wielu innych oficerów wywiadu zagranicznego. Pod byle pretekstem wzywano rezydentów, agentów, którzy po powrocie natychmiast trafiali do moskiewskich więzień, a następnie, po wielodniowym katowaniu, pod plutony egzekucyjne NKWD. Niektórzy, domyślając się, że powrót do kraju równa się z wyrokiem śmierci, odmówili powrotu. Tak było z byłym szefem Głównego Zarządu Wywiadu – GRU , Aleksandrem Orłowem .\nCzystki stalinowskie w jeszcze większym stopniu dotknęły wywiad wojskowy Armii Czerwonej - GRU .\nGenerał Dimitrij Wołkogonow , autor książki Trockij (tom II, Moskwa 1992 , na stronie 222 pisze -\nW latach 1937 - 1938 aresztowania w strukturach wywiadu i kontrwywiadu NKWD oraz GRU objęły około 32 tysiące funkcjonariuszy. Uwięziono, a następnie rozstrzelano prawie połowę pracowników wywiadu, w tym czterech szefów GRU – Jana Berzina , Siemiona Urickiego , Siemiona Giendina, Iwana Proskurowa , prawie wszystkich ich zastępców, oraz większość naczelników wydziałów w centrali wywiadu wojskowego. Uratował się jedynie Aleksandr Orłow , uciekając na Zachód.\nOddział Zagraniczny (Inostrannyj otdieł)lub w sk. INO, został utworzony rozkazem nr 169 przez przewodniczącego CzeKa Feliksa Dzierżyńskiego. Powstał on na bazie Sekcji Wywiadowczej Oddziału Specjalnego Osobogo Otdiela (OO), i podporządkowany szefowi OO czyli 20 grudnia 1920 roku był nim Jakow Dawitian.\nTuż po utworzeniu INO struktura organizacyjna była dość prosta, składała się m.in:\nOgromne zmiany w nazwach zwłaszcza w latach wielkiej czystki kiedy niszczono kadry wywiadu zagranicznego, pojawiały się po tym jak co nowy naczelnik INO przeorganizowywał Oddział Zagraniczny , sam niewiedząc że za pare miesięcy, czy tygodni on znajdzie sie w katowni Oddziału Śledczego GUGB a jego następca ze strachu przeprowadzi kolejną reorganizację kadr nazw itd, aby tym pokazać że nic go nie łączy z poprzednim naczelnikiem Oddziału Zagranicznego.\nZ wyższej kadry oficerskiej podczas czystek w wywiadzie z naczelników INO, uratował się tylko Paweł Sudopłatow i Władimir Diekanozow , Diekanozow dlatego że został ambasadorem ZSRR w Berlinie , a Sudopłatow nie zdążył odebrać odznaczenia Orderu Czerwonej Gwiazdy za zlikwidowanie Jewhena Konowalca , z rąk Nikołaja Jeżowa który został zdjęty ze stanowiska szefa NKWD . Zapewne za te odznaczenie znalazł by się wśród poległych ponieważ podpisał by go Jeżow który został już aresztowany.\nod 20 Grudnia 1920 roku\nOddział Zagraniczny [INO-Inostrannyj Otdieł] CzeKa\nJakow Dawtian [p.o]\nna przełomie 1921-22\nOddział Zagraniczny [INO-Inostrannyj Otdieł] przy Zarządzie Tajno-Operacyjnym CzeKa\nOddział Zagraniczny Zarządu Tajno-Operacyjnego (SOU) przy GPU NKWD RFSRR\nod listopada 1923 roku\nOddział Zagraniczny Zarządu Tajno-Operacyjnego (SOU) przy OGPU\nod marca 1927 roku\nOddział Zagraniczny INO przy Kolegium OGPU\nod 10 lipca 1934 roku\nOddział Zagraniczny [INO] GUGB przy NKWD\nod 25 Grudnia 1936 roku\nOddział VII [INO) GUGB przy NKWD\nSiergiej Szpigelglas (p.o)\nZelman Pasow ,\nod 28 marca 1938 roku\nOddział V I-go Zarządu NKWD\nod 9 września 1938 roku\nOddział V GUGB przy NKWD\nPaweł Sudopłatow (p.o)\nod 26 lutego 1941 roku\nI Zarząd NKGB\nI Zarząd Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych\nI Zarząd Ludowego Komisariatu Bezpieczeństwa Państwowego\nI Zarząd Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego\nPiotr Kubatkin ,\nKomitet Informacji Rady Ministrów\nszef wyw. zastępca ministra - Piotr Fiodotow\nKomitet Informacji Ministerstwa Spraw Zagranicznych\nszef wyw. zastępca ministra SZ - Siergiej Sawczenko ,\nszef wyw. zastępca ministra SZ Jewgienij Pitowranow\nI Zarząd Główny Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego\nII Zarząd Główny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych\nWasilij Riasnoj ,\nW 1954 roku w Związku Radzieckim dokonano reorganizacji organów bezpieczeństwa i wywiadu. Reorganizacja z marca 1954 roku była dokładnym powtórzeniem zmian w radzieckim systemie bezpieczeństwa z 1946 roku, kiedy zostało utworzone Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego (MGB) oraz Ministerstwo Spraw Wewnętrznych . W marcu 1954 roku z MVD zostały wydzielone dwa największe piony tej instytucji, m.in. pion policji politycznej reprezentowany przez I Zarząd Główny MVD oraz pion wywiadu zagranicznego, którym się zajmował II Zarząd Główny MVD. W wyniku tej zmiany powstał oddzielny Komitet Bezpieczeństwa Państwowego KGB. Jednym z dziewięciu Zarządów Głównych był Pierwszy Zarząd Główny, Pierwoje Gławnoje Uprawlenie - PGU, zajmujący się wywiadem zagranicznym.\nPierwsza instytucja zajmująca się wywiadem zagranicznym w ZSRR, (Wydział Zagraniczny CzeKa) liczyła 70 osób w połowie lat siedemdziesiątych. I Zarząd Główny KGB był najpotężniejszą instytucją wywiadowczą na świecie, a rozległa sieć jego rezydentur i agentury obejmowała wszystkie większe miasta świata.\nPo zakończeniu szkolenia przygotowującego wszyscy oficerowie wywiadu (PZG), składali następującą przysięgę –\nCeniąc wysoko pokładane we mnie zaufanie partii i ojczyzny, będąc głęboko wdzięczny za decyzję wysłania mnie na odpowiedzialny odcinek frontu walki o bezpieczeństwo interesów narodu [..] chcąc być wartościowym synem ojczyzny, przyrzekam raczej poświęcić życie niż zdradzić powierzone mi tajemnice lub oddać w ręce wroga materiały, mogące narazić na polityczną szkodę interesy państwa. Przyrzekam bez wytchnienia służyć partii, ojczyźnie i narodowi sowieckiemu.\nPierwszym naczelnikiem PZG został były naczelnik II Zarządu Głównego MVD , Aleksandr Paniuszkin . Podczas sprawowania swojej funkcji Paniuszkin zajmował się m.in. tzw. mokrymi robotami, na przykład osobiście nadzorował szkolenie zawodowego zabójcy KGB, Nikołaja Chochłowa , który był przygotowywany do zamordowania Gieorgija Okołowicza, jednego z liderów organizacji NTS na terenie Niemiec Zachodnich . Osobiście nadzorował także szkolenie innego zawodowego zabójcy, Bohdana Stiszynskiego , który dokonał zabójstwa Lwa Rebeta .\nPaniuszkin odszedł ze stanowiska naczelnika PZG w 1955 roku, na jego miejsce przyszedł Aleksandr Sacharowski , który stał na czele PZG przez następne 15 lat, do 1972 roku. Zastąpił go wtedy Fiodor Mortin , który zarządzał wywiadem radzieckim zaledwie przez 2 lata, do 1974 roku. W 1974 roku na miejsce naczelnika PZG przyszedł generał armii Władimir Kriuczkow , były szef sekretariatu ówczesnego przewodniczącego KGB , Jurija Andropowa . Kriuczkow przez następne 14 lat stał na czele PZG, w 1988 roku zastąpił na stanowisku przewodniczącego KGB generała armii, Wiktora Czebrikowa . Na jego miejsce naczelnika PZG przyszedł Leonid Szebraszyn , który został ostatnim naczelnikiem PZG KGB, w 1991 roku - został na krótko pełniącym obowiązki przewodniczącego KGB.\nStruktura Pierwszego Zarządu Głównego\nZARZĄDY I SŁUŻBY\nWydział 1 - USA, Kanada\nWydział 2 - Ameryka Łacińska\nWydział 3 - Wielka Brytania, Australia, Nowa Zelandia, Skandynawia\nWydział 4 - NRD, RFN, Austria\nWydział 5 - Beneluks, Francja, Hiszpania, Portugalia, Szwajcaria, Grecja, Włochy, Jugosławia, Albania, Rumunia\nWydział 6 - Chiny, Wietnam, Laos, Kambodża, Korea Północna\nWydział 7 - Tajlandia, Indonezja, Japonia, Malezja, Singapur Filipiny\nWydział 8 - Afganistan, Iran, Jordania, Izrael, Turcja\nWydział 9 - Afryka (anglojęzyczna)\nWydział 10 - Afryka (francuskojęzyczna)\nWydział 11 - Łączność z krajami socjalistycznymi\nWydział 12 - Dokumentacja i archiwa\nWydział 13 - Nasłuch i łamanie szyfrów zachodnich\nWydział 14 - Indie, Sri Lanka, Pakistan, Nepal, Bangladesz, Birma\nWydział 15 - kraje arabskie i Egipt\nWydział 16 - emigranci\nWydział 17 - łączność z krajami rozwijającymi się\nStruktura rezydentury KGB\n(IMPULS) - Stacja nasłuchu i radiowywiadu\nW sierpniu 1991 roku na stanowisku przewodniczącego KGB stanął Władimir Bakatin . Zastąpił on pełniącego obowiązki Leonida Szebarszyna , wcześniej naczelnika PZG. Bakatin rozpoczął urzędowanie na stanowisku przewodniczącego KGB od zmian kadrowych na szeroką skalę i zapowiedzi zasadniczych zmian strukturalnych, które miały polegać na rozbiciu Komitetu na kilka służb specjalistycznych. Pierwszą znaczną decyzją co do ograniczenia znaczenia siły i w końcu zdemobilizowania całego KGB było wyodrębnienie ze struktur Komitetu wojsk ochrony pogranicza i przydzielenia ich do Ministerstwa Obrony Narodowej ZSRR, później weszły one w skład Federalnej Służby Granicznej. Potem Bakatin pozbawił KGB kontrwywiadu wojskowego, czyli III Zarządu Głównego KGB, który działał we wszystkich jednostkach radzieckich sił zbrojnych. W połowie listopada 1991 roku Bakatin zabrał się za najpotężniejszy zarząd KGB - I Zarząd Główny - już w grudniu 1991 roku na bazie I Zarządu Głównego KGB powstała Centralna Służba Wywiadowcza, którą następnie przemianowano na Służbę Wywiadu Zagranicznego Federacji Rosyjskiej .\nBogusław Wołoszański - Sensacje XX wieku\nChristopher Andrew, Wasylij Mitrochin - Archiwum Mitrochina, Warszawskie Wydawnistwo Literackie MUZA SA Warszawa 2001\nAmy Knight - Szpiedzy bez maski: Spadkobiercy KGB, Prószyński i S-ka Warszawa 2001\nAndrzej Grajewski - Tarcza i miecz, Rosyjskie służby specjalne 1991-1998, Biblioteka Więzi Warszawa 1998\nPrzewodnik KGB: Po miastach świata (Kulisy Wywiadu i Kontrwywiadu), Dom wydawniczy Bellona Warszawa 2001\nGuido Knopp - Elita Szpiegów (Kulisy Wywiadu i Kontrwywiadu) Dom wydawniczy Bellona Warszawa 2004\nOleg Gordijewski - Ostatni Przystanek Egzekucja, (Kulisy Wywiadu i Kontrwywiadu) Dom wydawniczy Bellona Warszawa 2001\nInne hasła zawierające informacje o "I Zarząd Główny KGB":\nInne lekcje zawierające informacje o "I Zarząd Główny KGB":