Ukazał się raport komisji eksperckiej dotyczący sprawy dominikanina...\nwroclaw.gosc.pl → Ukazał się raport komisji eksperckiej dotyczący sprawy dominikanina Pawła M.\nProwadzona we Wrocławiu w latach 1996-2000 przez dominikanina Pawła M. Wspólnota św. Dominika była oparta na mechanizmie psychomanipulacji. Dochodziło w niej również do przemocy fizycznej oraz nadużyć seksualnych. Wspólnota ta miała wszystkie cechy umożliwiające określenie jej mianem sekty - wynika z opublikowanego dziś raportu komisji eksperckiej, powołanej na wniosek polskiej prowincji dominikanów.\nTo jest raport, który oddaje sprawiedliwość pokrzywdzonym - tym, których głos, historia i życie było ignorowane przez ostatnie 20 lat - powiedział na rozpoczęcie prezentacji raportu dr T. Terlikowski, przewodniczący komisji. - Doceniamy zaufanie i mamy świadomość, że gdyby nie odwaga i determinacja ojca prowincjała i wielu braci, to tego raportu by nie było. Mamy świadomość znaczenia i wagi tego raportu dla prowincji i polskiego Kościoła - dodał.\nCałość raportu w wersji pdf\nKomisja, złożona z niezależnych ekspertów, została powołana w kwietniu 2021 r. przez prowincjała polskiej prowincji dominikanów o. Pawła Kozackiego OP. Celem Komisji było zbadanie działań dominikanina Pawła M. oraz reakcji instytucji prowincji w jego sprawie - aż do dzisiaj - wobec wydarzeń w duszpasterstwie dominikanów, sięgających swoimi początkami roku 1997.\nZobacz też: Inicjatywa "Zranieni w Kościele": Ruszył program wsparcia kryzysowego dla dotkniętych przemocą w Kościele\nDziś podczas konferencji prasowej zorganizowanej przez KAI przedstawiono wyniki prac Komisji eksperckiej, której przewodniczy Tomasz Terlikowski. Komisja przygotowała też siedmiostronicowe streszczenie liczącego ok. 250 stron raportu (całość jest dostępna na stronie: info.dominikanie.pl).\nW streszczeniu wskazano, że pod wpływem praktyk religijnych o charakterze charyzmatycznym stopniowo ujawniały się w działalności i osobowości Pawła M. rysy coraz bardziej niepokojące. “Ze strony zakonu dominikańskiego nie było na to odpowiedniej reakcji. Skutki okazały się dramatyczne. Zakonnik dopuścił się ogromnych krzywd względem wielu osób, z którymi zetknął się w pracy duszpasterskiej” - piszą członkowie Komisji.\nZobacz też: Oświadczenie Delegata KEP po opublikowaniu raportu Komisji badającej sprawę o. Pawła M.\nWskazują też, że działania Pawła M. wskazywały na postępującą deformację jego wewnętrznego życia religijnego. Uznał on bowiem, że jego powołaniem jest "stworzenie (...) ‘nowej wspólnoty’ oraz zgromadzenia zakonnego, w których mógłby realizować jako przywódca i kierownik duchowy wyznawaną przez siebie wersję wiary chrześcijańskiej” - czytamy w opracowaniu.\nZobacz też: Komunikat braci dominikanów po publikacji raportu w sprawie br. Pawła M. OP\nPublikujemy Streszczenie Raportu Komisji Eksperckiej dotyczącej działania Pawła M. oraz instytucji Prowincji w jego sprawie.\nUjawnienie drastycznych faktów dotyczących działalności dominikanina Pawła M., które miało miejsce w marcu 2021 r., zbulwersowało opinię publiczną w Polsce. Media poinformowały, że przed ponad dwudziestu laty zakonnik we wspólnotach, których był duszpasterzem, dopuścił się straszliwych niegodziwości. Niepokój budziły opisy pobić, do jakich dochodziło podczas modlitw wspólnotowych prowadzonych przez niego. Jeszcze bardziej przerażająca była dla wielu informacja o wielokrotnym wykorzystaniu seksualnym kilku kobiet w ramach prowadzonego przez Pawła M. kierownictwa duchowego. Jedna z pokrzywdzonych - zakonnica, wobec której dominikanin wielokrotnie naruszył granicę intymności - 2 marca 2021 r. zgłosiła do prokuratury zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. W przypadku pozostałych pokrzywdzonych - ze względu na upływ czasu i przedawnienie - wydawało się to niemożliwe. Inaczej niż w wielu innych sprawach, które za przedmiot mają wykorzystanie seksualne przez duchownych osób nieletnich, Paweł M. krzywdził osoby dorosłe, które traktowały go jako swego przewodnika duchowego.\nOdkąd wszystkie te fakty zostały ujawnione, stało się jasne, że w ciągu wielu lat dominikańscy przełożeni dopuścili się wielu zaniedbań w sprawie Pawła M., choć pokrzywdzeni wielokrotnie zwracali się do nich o elementarną sprawiedliwość. W obliczu zaistniałej sytuacji władze Polskiej Prowincji Zakonu Braci Kaznodziejów zdecydowały się na bezprecedensowy krok. Ojciec Paweł Kozacki OP, prowincjał polskich dominikanów, 30 marca b.r. powołał niezależną Komisję ekspercką, której zadaniem miało być zbadanie okoliczności działań Pawła M. oraz instytucji prowincji w jego sprawie na przestrzeni ponad dwudziestu lat aż do chwili obecnej. Tym samym polscy dominikanie pragnęli wyznaczyć standardy rzetelnego postępowania w przypadkach podobnych do sprawy Pawła M. Publikacja tego raportu jest dowodem na to, że Zakon Braci Kaznodziejów w Polsce nie odstąpił od pierwotnych zamiarów.\nPowołana przez polskich dominikanów Komisja ustaliła, że w trakcie formacji zakonnej oraz od początku pracy duszpasterskiej Pawła M. można było zaobserwować niepokojące zjawiska związane z jego nieprawidłową osobowością, a także zdumiewającymi przejawami religijności. Tę ostatnią rozwijał w ramach duchowości charyzmatycznej bez oparcia się na wystarczająco solidnych podstawach intelektualnych. Swoje pragnienia kierował w stronę nadzwyczajnych przeżyć religijnych o charakterze mistycznym. Jednocześnie chciał być przewodnikiem innych ludzi na drodze do osiągania tego typu doświadczeń. Pod wpływem praktyk religijnych o charakterze charyzmatycznym stopniowo ujawniały się w działalności i osobowości Pawła M. rysy coraz bardziej niepokojące. Ze strony zakonu dominikańskiego nie było na to odpowiedniej reakcji. Skutki okazały się dramatyczne. Zakonnik dopuścił się ogromnych krzywd względem wielu osób, z którymi zetknął się w pracy duszpasterskiej.\nZastosowana przez Pawła M. adaptacja ruchu charyzmatycznego w prowadzonej przez niego działalności duszpasterskiej była wadliwa, oparta na subiektywnych intuicjach i odczuciach, sprzeczna z regułami Kościoła katolickiego, z wykorzystaniem zniekształconych wątków mesjanistycznych, maryjnych i ekspiacyjnych. Od wczesnych etapów formacji zakonnika fascynowały przede wszystkim aspekty demonologiczne, co wpłynęło na kształtowanie się u niego coraz bardziej aberracyjnego ujęcia doktryny katolickiej. Skrajna demonizacja rzeczywistości, wzmocniona modnymi w kręgach charyzmatycznych w latach 90. ubiegłego wieku lekturami (także powstałymi w protestanckich kręgach pentekostalnych) na temat tzw. modlitwy uwolnienia od wpływów zła osobowego oraz praktyk egzorcyzmalnych, utwierdziła Pawła M. w przekonaniu o jego wyjątkowej roli "terapeuty duchowego" w odniesieniu do powierzonych mu wiernych. Ponadto zainteresowanie dziełami i osobą osławionych braci o. Marie‑Dominique Philippe’a OP i (choć w mniejszym stopniu) o. Thomasa Philippe’a OP , zwieńczone obroną wątpliwej jakości doktoratu, jeszcze bardziej wzmocniło deformację wewnętrznego życia religijnego zakonnika. Paweł M. uznał bowiem, że jego powołaniem jest stworzenie - podobnie jak w przypadku dwóch francuskich dominikanów - "nowej wspólnoty" oraz zgromadzenia zakonnego, w których mógłby realizować jako przywódca i kierownik duchowy wyznawaną przez siebie wersję wiary chrześcijańskiej.\nSamo już dopuszczenie Pawła M. do święceń, pracy duszpasterskiej, sprawowania sakramentów, w tym sakramentu pokuty i głoszenia słowa Bożego, pozbawione odpowiedniej duchowej superwizji oraz kontroli intelektualnej, było błędem. W chwili podejmowania takiej decyzji zlekceważono ujawnione w początkowym okresie formacji wątpliwości co do osoby Pawła M. W późniejszym czasie decyzje w odniesieniu do zadań duszpasterskich zakonnika czy też o pozostawieniu go w zakonie oraz w stanie kapłańskim mimo ujawnionego zła, jakiego się dopuścił, wynikały z braku zrozumienia, a niekiedy nawet bagatelizacji problemów związanych z jego osobowością i krzywd wyrządzonych przez niego innym.\nIdentyfikację nieprawidłowości w postępowaniu Pawła M. utrudniły jego niewątpliwe sukcesy duszpasterskie, jego charyzma gromadząca setki ludzi na sprawowanej liturgii, zaangażowanie, oddanie i lojalność osób w prowadzonym przez niego duszpasterstwie. Jednak od samego początku zastrzeżenia do działalności Pawła M. były formułowane (zarówno przez jego zakonnych współbraci, jak i wiernych świeckich) oraz kierowane do przełożonych. Zainteresowanie nimi uległo radykalnemu osłabieniu po objęciu urzędu prowincjała przez o. Macieja Ziębę OP w 1998 r. W czasie, gdy dochodziło do najbardziej bulwersujących zdarzeń związanych z działalnością wrocławskiej Wspólnoty św. Dominika, której duszpasterzem był Paweł M., zaczęła już funkcjonować narzucona przez ówczesnego prowincjała kultura sukcesu. Dominikanie cieszyli się niemałym prestiżem w społeczeństwie polskim, szczególnie w kręgach inteligencji. Dostrzegano w nich często jedną z najlepszych części Kościoła w naszym kraju. Doceniano poziom intelektualny zakonników, ich zaangażowanie w działalność publiczną, zasługi na polu duszpasterstwa. Ojciec Maciej Zięba OP pragnął na bazie wizerunku, jakim cieszyli się wówczas dominikanie, tworzyć strategię dalszego rozwoju zakonu w Polsce. Sukcesy duszpasterskie Pawła M. świetnie się wpisywały w zamierzenia i plany ówczesnego prowincjała. Utrudniło to w maksymalnym stopniu odpowiednio skuteczne rozpoznanie zastrzeżeń zgłaszanych odnośnie do działalności krzywdzącego powierzonych mu ludzi zakonnika.\nProwadzona we Wrocławiu w latach 1996-2000 przez Pawła M. Wspólnota św. Dominika była oparta na mechanizmie psychomanipulacji. Dochodziło w niej również do przemocy fizycznej oraz nadużyć seksualnych. Wspólnota ta miała wszystkie cechy umożliwiające określenie jej mianem sekty. Inna rzecz, że jej członkowie - podobnie jak wiele osób, na których drodze stanął Paweł M. - niewątpliwie doświadczało pod wpływem zakonnika niezwykle intensywnych przeżyć religijnych. Sprawiało to, że racjonalny ogląd sytuacji przez te osoby w związku z ich psychiczną zależnością od Pawła M. oraz od propagowanej przez niego duchowości często okazywał się bardzo trudny. Tym bardziej dziwi, że postępowanie zakonnika względem powierzonych mu w pracy duszpasterskiej osób nie spotkało się ze skuteczną, niwelującą jego destrukcyjne skutki odpowiedzią ze strony dominikańskich współbraci.\nUważamy za niemal niemożliwe, że tak funkcjonująca grupa mogła na tyle skutecznie "ukryć" się, by nie wzbudziła zainteresowania innych dominikanów. Zachowały się bowiem pochodzące z końca lat 90. pisemne świadectwa kilku współbraci Pawła M., którzy precyzyjnie identyfikowali zakres nieprawidłowości w posłudze zakonnika. Zauważono m.in niejasne zależności między Pawłem M. a członkami duszpasterstwa, opresyjne kierownictwo duchowe, rozpoznawanie powołania do stanu kapłańskiego i życia konsekrowanego z natychmiastowym wezwaniem do zerwania relacji z bliskimi, wielogodzinne modlitwy z wywieraniem psychicznej presji na ich uczestników, nieustanne tropienie przez zakonnika "nieczystości" u ludzi podlegających jego kierownictwu duchowemu, a także demonizowanie przez niego rzeczywistości, które przejawiało się np. w dziwnych rytuałach, takich jak palenie na klasztornym dziedzińcu sprzętów rzekomo zamieszkałych przez szatana.\nMimo tej wiedzy przełożeni polskich dominikanów nie podjęli wówczas wysiłku, by szczegółowo zbadać aberracje teologiczne w postępowaniu Pawła M. Skrajnie nieprawidłowe - w ramach duszpasterstwa katolickiego - wykorzystanie przez niego elementów duchowości charyzmatycznej opierało się bowiem u zakonnika na dwóch niebezpiecznych przeświadczeniach. Pierwszym z nich była autodeifikacja, tj. przekonanie o byciu wyjątkowym reprezentantem Boga, niemal doskonałym głosem Ducha Świętego. Drugi aspekt duchowej transgresji Pawła M. polegał z kolei na automesjanizmie. Zakonnik wierzył, że tak bardzo jest w stanie upodobnić się do cierpiącego Chrystusa, iż może wpływać na drogę zbawienia innych ludzi czy to przez cierpienie własne, czy to - częściej - przez zadawanie cierpienia (także fizycznego bólu) innym. Jednocześnie Paweł M. był przekonany, że obdarzony został szczególnym charyzmatem rozeznawania sytuacji duchowej i egzystencjalnej ludzi, z którymi się spotykał. Przekonanie to prowadziło go wielokrotnie do poważnych nadużyć w sprawowaniu sakramentu spowiedzi oraz do naruszania jej tajemnicy. Te i wymienione wyżej nadużycia nie były wówczas zupełnie nieznane współbraciom Pawła M., choć nie zdawali oni sobie w pełni sprawy z duchowej transgresji zakonnika i szczegółów wypaczeń teologicznych z niej wynikających. Mimo to brak skutecznej reakcji dominikanów (zarówno we Wrocławiu, jak i liderów duszpasterstw blisko związanych i współpracujących z grupą wrocławską w Poznaniu i Jarosławiu) na ówczesne działania Pawła M. nie daje się, jak sądzimy, usprawiedliwić.\nNa szczególnej pozycji Pawła M. oraz skrajnie nieadekwatnej bezpośredniej reakcji na ustalone nadużycia niewątpliwie zaważyła jego relacja osobista z o. Maciejem Ziębą OP, solidarność wewnętrzna związanego z nim środowiska współbraci i ich podporządkowanie osobie o. Macieja, jak również zlekceważenie przez ówczesnego prowincjała powagi zdarzeń. Od początku 1998 r. o. Maciej Zięba OP był informowany o karygodnych postępkach Pawła M. we wrocławskiej Wspólnocie św. Dominika. Dochodziły do niego sygnały o wielogodzinnych, czasami trwających do późna w nocy modlitwach. Zaniepokojeni członkowie rodzin oraz znajomi członków duszpasterstwa we Wrocławiu wskazywali na występowanie w grupie prowadzonej przez Pawła M. mentalności sekciarskiej. Powierzone duszpasterskiej opiece zakonnika osoby coraz bardziej ograniczały kontakty z rodzinami oraz z przyjaciółmi spoza Wspólnoty. Niektóre z nich zaniedbywały studia (aż do ich porzucenia) oraz oddawały swoje oszczędności na rzecz mającej powstać, wymarzonej przez Pawła M., "nowej wspólnoty". Ojciec Maciej Zięba OP zezwolił również na absurdalny "ewangelizacyjny" wyjazd swego współbrata do Chin wraz z kilkoma członkami wrocławskiego duszpasterstwa (Paweł M. „rozeznał”, że został powołany do nawrócenia społeczeństwa Państwa Środka na chrześcijaństwo). Ówczesny prowincjał polskich dominikanów był również informowany o aktach przemocy fizycznej, jakie miały miejsce podczas modlitw, oraz o stosowanej przez Pawła M. presji psychicznej i duchowej (m.in. o przemocowym wykluczaniu przez duszpasterza członków Wspólnoty jako "niewiernych Bogu Judaszy").\nMimo to do początków 2000 r. o. Maciej Zięba OP nie ukrócił działalności swego współbrata we Wrocławiu. Stało się tak dopiero po przekazaniu mu przez o. Marcina Mogielskiego OP kilku pisemnych świadectw członków Wspólnoty, którzy byli już wówczas świadomi krzywdy doświadczonej przez nich z powodu psychomanipulacji Pawła M. W Wielki Wtorek 2000 r. ówczesny prowincjał polskich dominikanów odwołał zakonnika z funkcji duszpasterza akademickiego we Wrocławiu. Już wiosną tamtego roku o. Maciej Zięba OP dowiedział również o wykorzystaniu seksualnym przez Pawła M. w ramach prowadzonego przez dominikanina "kierownictwa duchowego" czterech kobiet. Dostał też na piśmie informację o wielokrotnym zgwałceniu jednej z nich. Nie zlecił jednak w tej sprawie postępowania kanonicznego ani nie zgłosił zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa do prokuratury. Pawła M. spotkały jedynie ze strony o. Macieja Zięby OP "kary" o charakterze pokutnym: zakaz sprawowania sakramentów, kilkutygodniowy pobyt w klasztorze kamedułów na Bielanach w Krakowie oraz roczna praca w hospicjum w Lublinie.\nStosunek ówczesnych władz zakonu do pokrzywdzonych był absolutnie niewłaściwy. Po ujawnieniu nieprawidłowości w funkcjonowaniu Wspólnoty św. Dominika we Wrocławiu dominikanie nie podjęli zorganizowanego wysiłku w skorygowaniu skutków błędnej formacji religijnej i życia duchowego, które narzucił Paweł M. Praca z pokrzywdzonymi była tymczasem niezbędna i stanowiła część odpowiedzialności duszpasterskiej dominikanów. Niektórym z pokrzywdzonych zaoferowano jedynie pokrycie kosztów psychoterapii, co pokrzywdzeni odebrali jako upokorzenie. Poza tym (z wyjątkiem o. Marcina Mogielskiego OP) nie okazano im żadnych innych oznak empatii i wsparcia, co przyczyniało się do wystąpienia wtórnej wiktymizacji. Dominikanie nie reagowali też odpowiednio na przestrzeni kolejnych 20 lat na skargi i zapytania, jakie wysyłali do nich pokrzywdzeni, odnośnie do dalszego funkcjonowania Pawła M. w zakonie i możliwości wystąpienia niebezpiecznych sytuacji w ramach prowadzonej przez niego działalności.\nTymczasem po upływie rocznego zakazu sprawowania sakramentów, od 2001 r. do końca prowincjalatu o. Macieja Zięby OP w 2006 r., Paweł M. wrócił do normalnej działalności kapłańskiej - odprawiał Eucharystię, głosił Słowo Boże, sprawował sakrament pokuty. Nie otrzymał jedynie zadań związanych z prowadzeniem indywidualnego i grupowego duszpasterstwa. Od początku prowincjalatu o. Krzysztofa Popławskiego OP - tj. od 2006 r. - limitowano działalność Pawła M., z wyjątkiem okresu skierowania go po obronie doktoratu do pracy w szpitalu psychiatrycznym oraz pracy duszpasterskiej w Jarosławiu (co w kontekście znanych ówczesnemu prowincjałowi faktów jest decyzją dla nas niezrozumiałą), aż do niemal całkowitego wycofywania go od kontaktów z ludźmi poza środowiskiem dominikanów.\nZ drugiej strony, Paweł M. przez lata był poddawany ograniczeniom w sprawowaniu władzy święceń oraz kontaktach z ludźmi wyłącznie na podstawie uznaniowej decyzji prowincjałów, bez zastosowania właściwej podstawy prawnej i takiejże procedury. Nawet po zakończeniu prowincjalatu o. Macieja Zięby OP w 2006 r., aż do roku 2021, nie przeprowadzono żadnego postępowania kanonicznego w sprawie Pawła M., nie dano mu prawa do obrony, nigdy nie orzeczono wobec niego kar w rozumieniu Kodeksu prawa kanonicznego. Jednocześnie, niejako pochodnie, nie stworzono realnego zagrożenia poważniejszymi konsekwencjami w przypadku naruszenia nałożonych na niego zakazów. Jedyna próba złożenia formalnego odwołania (rekursu) przez Pawła M. do Generała Zakonu Kaznodziejskiego od decyzji o zastosowaniu ograniczeń względem niego okazała się nieskuteczna. W naszej ocenie wynikała ona z przekonania o konieczności ochrony innych przed Pawłem M., a nie dowodziła prawidłowości stosowanych przez prowincjałów środków.\nDecyzje kolejnych prowincjałów były podejmowane na podstawie nie dość rzetelnego doradztwa prawnego oraz nieumiejętnego korzystania z niego. Miało ono wpływ na wadliwe ukształtowanie sytuacji prawnej Pawła M. i błędną świadomość prowincjałów co do możliwości prawnych, którymi ci w rzeczywistości dysponowali. W szczególności byli oni utrzymywani w przekonaniu, że nie mają prawa do nałożenia kar prawnokanonicznych na Pawła M. Kolejni przeorowie klasztorów, w których przebywał Paweł M., nie otrzymywali dostatecznie precyzyjnych informacji o jego sytuacji, które pozwoliłyby im zrozumieć powagę obowiązków przełożonego w jego sprawie. System kontroli przestrzegania ograniczeń był słaby. Gwoli prawdy należy jednak odnotować, że jeden z byłych przełożonych klasztoru św. Jacka w Warszawie wykazał się niezwykłą czujnością i dbałością w tym zakresie.\nZ czasem zaczęto ponownie doceniać gorliwość Pawła M. Z tego powodu akceptowano jego bardzo ograniczoną aktywność duszpasterską, którą kierowano głównie na pracę naukową (obrona doktoratu), pracę z chorymi i starszymi braćmi, obowiązki archiwalne i techniczne.\nProwincjałowie dysponowali rozbieżnymi opiniami psychologicznymi i psychiatrycznymi dotyczącymi Pawła M. W trakcie dwudziestu lat sporządzono ich kilka, o różnej jakości warsztatowej i o sprzecznych konkluzjach. Okoliczności powstawania tych korzystnych dla Pawła M. opinii, opartych na jednorazowym badaniu bez zapoznawania się całościowo z wcześniejszą jego historią, zawierających wyraźnie wypowiedziany jako ogólna konkluzja, całkowity brak zastrzeżeń co do możliwości podejmowania przez niego działalności kapłańskiej i duszpasterskiej, pozwalają wątpić w rzetelność procesu ich przygotowania.\nW konsekwencji powyższych wypadków, dokonywane w ostatnich latach stopniowe zdejmowanie z Pawła M. ograniczeń, takie jak zgoda na głoszenie rekolekcji w klasztorach żeńskich klauzurowych - w przekonaniu o minimalnej możliwości bezpośredniego kontaktu z zakonnicami - stało się przyczyną wejścia przez niego w bardziej bezpośrednie interakcje z kobietami, co stworzyło okazję do ponownego wykorzystania seksualnego jednej z nich. Należy przy tym odnotować, że sam Paweł M., wbrew woli przełożonych (lub przez sprytne jej omijanie), podejmował działalność o charakterze duszpasterskim, nawiązując relacje na zewnątrz klasztoru. Utrzymywał także wcześniej, w okresie zakazów pracy duszpasterskiej, nieprawidłowe relacje z kobietami konsekrowanymi, poddając je manipulacji psychicznej. Świadectwa w tym zakresie są jednak bardzo ograniczone ze względu na niewielką współpracę dowodową tej grupy kobiet.\nAkta w części tajnej prowincjała zawierały wszystkie istotne informacje wskazujące na poważne zaburzenia osobowości Pawła M. oraz stopień pokrzywdzenia członków Wspólnoty św. Dominika we Wrocławiu. W przypadku przeprowadzenia wstępnego dochodzenia kanonicznego, w każdym momencie po 2000 r., władze zakonu uzyskałyby dodatkowy materiał dowodowy wskazujący na popełnienie przez Pawła M. najpoważniejszych przestępstw w rozumieniu Kodeksu prawa kanonicznego, skłaniając do zastosowania wobec niego przewidzianych prawem kanonicznym środków najdalej idących.\nW końcu, pokrzywdzeni byli - sądzimy, że nie zawsze świadomie - wprowadzani w błąd co do sytuacji Pawła M. Treść korespondencji kierowanej do pokrzywdzonych oceniamy jako pozbawioną dostatecznej empatii, zaś sposób postępowania wobec jednej z nich podejmowany w ostatnim czasie przez ówczesnego delegata prowincjała dominikanów ds. ochrony dzieci i młodzieży uważamy za odbiegający od standardów i pozbawiony kompetencji relacyjnych.\nSprawa Pawła M. ma w sobie kilka wymiarów, na które staraliśmy się zwrócić uwagę w toku prac Komisji. Poza ustaleniem podstawowej faktografii była to konieczność odpowiedzi na pytanie, dlaczego dominikanie nie byli w stanie zapobiec powstaniu tak wielkich krzywd, jakich dopuścił się ich współbrat. Zastanawialiśmy się też, jaki był powód, że aż do tej pory Zakon nie zdobył się na adekwatne zadośćuczynienie pokrzywdzonym. Bez wątpienia wielką rolę odegrali w tym konkretni ludzie, przede wszystkim przełożeni Pawła M. z o. Maciejem Ziębą OP na czele. Swoje znaczenie miały też: słaba formacja intelektualna i duchowa zakonników oraz rozliczne wady samej wewątrzzakonnej struktury, w której możliwe było wieloletnie funkcjonowanie amatorskiego doradztwa prawnego. Sprawa Pawła M. to także w pewnym stopniu egzemplifikacja stanu Kościoła nie tylko w Polsce, ale i na świecie. Wszystko to, co wiązało się i wciąż wiąże ze sprawą polskiego dominikanina, ma także szerszy, ogólnokościelny kontekst.\ndr Tomasz Terlikowski, przewodniczący Komisji\no. Jakub Kołacz SJ\ndr hab. Michał Królikowski, prof. ucz\nks. dr Michał Wieczorek\n Na temat działalności braci Philippe, krzywd oraz przestępstw, jakich się dopuścili zob. C. Hoyeau, La trahison des pères, Montrouge 2021 oraz inne artykuły tej autorki publikowane w ostatnim czasie w tygodniku „La Croix”. Na temat nieprawidłowości duszpasterskich i moralnych we wspólnocie założonej przez M. D. Philippe’a zob. ogłoszenie po obradach kapituły generalnej Wspólnoty św. Jana z 2019 r., https://freres-saint-jean.org/wp-content/uploads/sites/2/2019/11/2019-11-01-message-chapitre-general.pdf?fbclid=IwAR0EWAIWfFN5YlGvUgqw0NDP9D4Si9Qk9fYSfvEy-2JSNXy9RW9S5s06XeA (dostęp: 25.08.2021) oraz „czarną księgę” nadużyć i przestępstw, do jakich dochodziło w tej Wspólnocie: Communauté Saint‑Jean – le livre noir; https://www.fichier-pdf.fr/2016/02/07/communaute-saint-jean-le-livre-noir/? (dostęp: 8.09.2021).\ndodane 15.09.2021 13:06


Racjonalista - Komentarze do strony Powstanie człowieka\nKomentarze do strony Powstanie człowieka\n>Wiecie dlaczego teoria Darwina jest tylko teoria?\nA teoria heliocentryczna tez jest TYLKO teoria? Temat poruszany milion razy, to, ze jakies twierdzenie naukowe ma w nazwie 'teoria', nie oznacza, ze nie zostalo udowodnione. Gierka slowna dla kreacjonistow...\nAutor: Paweł Dańko Dodano: 13-11-2010\nEukaliptus - DE-EWOLUCJA -2 na 2\nI ja mam uwierzyc, ze czlowiek wyewoluowal z czasteczek H i O2 ;) Plastyk tez sam powstal? Nie, my go stworzylismy, podobnie jak LCD etc. Pewne formy same powstac nie moga. Wiecie dlaczego teoria Darwina jest tylko teoria? Nauka stoi w slepym zaulku, z ktorego nie potrafi wyjsc, bo 99% naukowcow ma klapki na oczach i czeka ich juz tylko dalsze bladzenie w mrokach niewiedzy. Zacznijcie sobie zadawac pytania a zacznie sie wam rozjasniac..\nAutor: Eukaliptus Dodano: 01-02-2010\n>Gdyby ewolucja przebiegała linearnie, to w tej chwili żyliby z nami także homo erektus i inne.\nA czy nie istnieje jakiś termin naukowy taki jak "przeewoluowanie"? Wyginąć to sobie mogą ptaki dodo, nie istnieją obecnie na naszej planecie, więc ewolucja nic z nich nie zrobi. W ewolucji człowieka mogło to wyglądać mniej więcej tak, że od małpy do człowieka szła prosta droga (+ kilka małych rozgałęzień, któe zanikły) i dopiero dzisiaj niektóre z tych etapów zostały jakoś nazwane. Najlepszym Wisła, a gdzie jeden z jej dopływów? Ktoś o sobie wymyślił, nie ma idealnej granicy, woda płynie, płynie...\nAutor: Alpha Phoenicis Dodano: 20-01-2009\ngoogle - Jak\n>Zastanawia mnie dlaczego człowiek wykorzystuje tylko 10% swojego mózgu\nTo mit, legenda miejska. Mózg pracuje cały, różne rejony z różnym nasileniem, zależnie od zadania.\nAby gatunek zniknął, wystarczy że będzie miał mniej potomków niż konkurenci, lub dopadnie go jakaś nagła plaga. Mogło być i tak, że neandertalczyków wybiła jakaś choroba.\nAutor: google Dodano: 27-12-2007\nbudhi - czy to szczyt mozliwości?\nZastanawia mnie dlaczego człowiek wykorzystuje tylko 10% swojego mózgu i co byłoby, gdyby wykorzystywał 100%? I druga kwestia dotyczy ogniw łączących poszczególne stopnie ewolucji. Gdyby ewolucja przebiegała linearnie, to w tej chwili żyliby z nami także homo erektus i inne. I co spowodowało i co powoduje przechodzenie na wyższy-teoretycznie-szczebel, bo na pewno nie dostosowanie do środowiska? To takie zbywanie pytających. Czy nauka ma już jakąś zadowalającą odpowiedz?\nAutor: budhi Dodano: 27-12-2007\nRadek - Ewolucja i ekspansja\nMysle, ze dostosowanie ekosystemu przez gautek Homo Sapiens Sapiens do wlasnych potrzeb jest to jedyna znana jak do tej pory mozliwosc ekspancji zycia zlozonego poza nasza planete. Jest to niewatpliwie zasluga doboru naturalnego, ktory dzieki swojej prostocie moze w ciagu 4 mld lat "przeniesc zycie" w "postaci zlozonej" z jednego obiektu astronomicznego na inny. Zakladam, ze katastrofy kosmiczne nie sa w stanie tego dokonac, gdyz przyczyniaja sie raczej do zaglady ogranizmow zlozonych niz ich ekspansji poza Ziemie. Istnieje jeszcze mozliwosc przeniesienia mniej zlozonych organizmow w wyniku katastrof i ich pozniejsza ewolucja, ale jest to znacznie mniej wydajna metoda z czasowego punku widzenia.\n@ffe? - Co dalej, trzeci szympansie?\nEwolucja odwracalna nie jest, ale mozę się zdarzyć, że nam kiedyś mózgi zanikną skutkiem takich zmian środowisk,a ze inteligencja nie będzie potrzebna do przeżycia. To się już jakby zaczęło - jesteśmy w górnym końcu krzywej logistycznej wzrostu mózgu. No i zamiast przystosowywac sie do zmian środwiska, przystosowujemy środowisko do siebie. Może kiedyś, przyczepieni do rurek z papką pokarmową, skończymy jak żachwy?\nAle to się wyjaśni pewnie w skali geologicznej...\nAutor: @ffe? Dodano: 23-07-2007\nErni - Ewolucja\nZastanawia mnie czy człowiek ewoluując może osiagnąć taki stopień", że przestanie robić się coraz mądrzejszy,( może nie tyle co przeciwnie miałby robić się coraz głupszy, aż jego mózg będzie przypominał mózg szympansa). Jaka jest granica ewolucji inteligencji? Czy jest to proces odwracalny?\nAutor: Erni Dodano: 23-07-2007


Lampa podłogowa: korzyści i cechy lampy podłogowej – Kuchnia z klasą\nLampa podłogowa: korzyści i cechy lampy podłogowej\nWe wnętrzach jest wiele drobiazgów i szczegółów, które tworzą jednolity obraz. Niektóre z nich można bezboleśnie usunąć z ogólnego wyglądu, podczas gdy inne, wręcz przeciwnie, służą jako główny łącznik między wszystkimi elementami. Oświetlenie jest elementem projektu, który może być użyty do zauważalnej zmiany atmosfery i percepcji pomieszczenia.\nWe współczesnych wnętrzach centralne oświetlenie sufitowe odeszło daleko w cień, ustępując miejsca lampkom nocnym, kinkietom, reflektorom i oczywiście oryginalnym lampom podłogowym, którymi można zaaranżować każdą przestrzeń.\nLampa podłogowa jest idealnym pomocnikiem w tworzeniu tajemniczej, bardzo przytulnej atmosfery i intymnego półmroku, gdy światło nad głową jest wyłączone. Lampy podłogowe są instalowane w miejscach do siedzenia, obok sofy lub foteli i mają wiele zalet:\nDo instalacji nie jest wymagane przygotowanie ściany, pod warunkiem, że w pobliżu znajduje się gniazdo zasilania\nLampę podłogową można przenosić z miejsca na miejsce\nNie wymaga dodatkowych mebli i nie zajmuje miejsca na biurku\nDzięki lampie podłogowej można osiągnąć przytulność nawet w ściśle umeblowanym salonie przy minimalnej ilości detali.\nLampa podłogowa to rodzaj oprawy oświetleniowej z wysoką nogą i abażurem. Stojak i abażur mogą być wykonane w różnych formach z oryginalnych materiałów – drewna, szkła, plastiku, metalu. Kształt abażuru może być również zróżnicowany.\nNa niektórych urządzeniach znajduje się kilka kloszy. Kształt klosza decyduje o tym, w jaki sposób światło przenika do pomieszczenia:\nRozproszone światło – lampa podłogowa posiada prosty abażur, który delikatnie rozprasza światło\nŚwiatło kierunkowe – lampa jest tak ukształtowana, że skupia promienie świetlne w określonym punkcie\nŚwiatło pośrednie – klosz pozwala skierować światło na ściany i sufit, odbijając je i tworząc atrakcyjną, spokojną atmosferę\nWiele lamp podłogowych posiada dodatkową opcję – ściemniacz, za pomocą którego można regulować intensywność światła. Na stronie internetowej można znaleźć kilkadziesiąt lamp podłogowych z tą opcją.\nW internecie istnieją sklepy gdzie lampa podłogowa dostępna jest w dobrych cenach i ekspresową wysyłką.\nAutor TopChefData publikacji 26 grudnia, 2021 28 grudnia, 2021 Kategorie Oświetlenie\nPoprzedni Poprzedni wpis: Szampan, czyli ekskluzywne świętowanie\nNastępny Następny wpis: Młynki do pieprzu – na co zwrócić uwagę przy ich kupnie?


Techniczne objaśnienia dla elektromagnesów prądu stałego z\nSPECJALNA FABRYKA APARATÓW ELEKTROMAGNETYCZNYCH\nJAKOŚĆ OD 1912\ndla elektromagnesów prądu stałego\nz przesuwną zworą (kotwicą)\nFormy budowy, części składowe i wykonanie\nCzęści składowe i wykonanie\n3.1.2. Napięcie znamionowe izolacji\n3.1.3. Zmiana napięcia\n1.2.2. Uzwojenie wzbudzenia\n3.1.4. Prąd znamionowy\n1.2.3. Kotwica (zwora)\n3.1.5. Prąd probierczy\n1.2.4. Części funkcjonalne\n1.2.7. Warunki otoczenia\n3.1.1. Napięcie znamionowe\n1.2.1 Korpus elektromagnesu\n1.2.6. Rodzaje ochrony przyrządu\nSiła, suw i praca suwu\nCzas pracy, czas pełnego cyklu, czas programu,\nrodzaj pracy, cykl roboczy, częstotliwość\nłączenia i znamionowe rodzaje pracy\n2.1.2. Siła obliczeniowa\nCzas pełnego cyklu\n2.1.3. Siła wyciągowa\n2.1.6. Siła cofająca\nZnamionowe rodzaje pracy\n2.1.1. Siła elekromagnetyczna\n2.1.4. Siła przytrzymująca\n2.1.5. Szczątkowa siła przytrzymująca\n2.2.1. Suw elektromagnesu\n2.2.2. Początkowe położenie suwu\n4.8.1. Praca ciąga\n2.2.3. Końcowe położenie suwu\nCharakterystyki siła elektromagnetyczna - suw\nDopasowanie charakterystyki siła\nelektromagnetyczna - suw do określonych suwów\n2.5.1 Praca suwu\n2.5.2. Znamionowa praca suwu\n4.8.2. Praca przerywana\n4.8.3. Praca dorywcza\nDobór elektromagnesów dla różnych\nrodzajów pracy znamionowej\nCzas przyciągania i zwalniania\noraz możliwość wpływu na czas przyciągania\nCzas przyciągania i zwalniania (odpadania)\n6.1.1.1. Zwłoka odpowiedzi\n6.1.1.2. Czas suwu\n6.1.2.1. Zwłoka zwalniania\nOdchylenie od normalnych warunków pracy\n6.1.2.2. Czas powrotu\nCzas przyciągania i zwalniania wg DIN VDE 0580\nMożliwość wpływu na czas przyciągania\n6.2.2.1. Wstępny opornik szeregowy\nz łącznikiem bocznikującym\n6.2.2.2. Wstępny opornik szeregowy\n6.2.2.3. Odczep transformatora i prostownik\nPrzyłącze przesuwnych elektromagnesów\nPrzyłącze napięcia stalego\nPrzyłącze napięcia przemiennego\n6.2.2.4. Oporność pojemnościowa w obwodzie\n6.2.2.5. Sterowanie poprzez elektroniczny\nTemperatury, klasy izolacji, rodzaje chłodzenia\nUsuwanie przepięć powstałych w trakcie odłączania\n12.1.1. Wytłumienie przy pomocy rezystancji ohmowej\n12.1.2. Wytłumienie przy pomocy warystorów\n12.1.3. Wytłumienie przy pomocy prostownika sieciowego\nGaszenie iskier (łuku)\nKońcowe przekroczenie temperatury\nGraniczne przekroczenie temperatury\nRóżnica punktu gorącego\nZewnętrzne siły reakcji\nSpadek napięcia i przekrój przewodów\nWskazówka dotycząca usuwania przepięć\npowstałych w trakcie rozłączania\noraz gaszenia łuku (iskier)\nRodzaje i wysokość napięcia pobierczego\nPrzeprowadzenie badania napięciowego\nPowtarzanie próby napięciowej\nElektromagnetyczne stałe czasowe (t)\nDane zamówieniowe dla przesuwnych\nelektromagnesów prądu stałego\nWytyczne instalacyjne dla przesuwnych\nObce zazębienia lub zmiany\nUwaga do technicznych wytycznych\nharmonizujących w obrębie europejskiego\n1. Formy budowy, części składowe i wykonanie\n1.1. Formy budowy\nElektromagnesy przesuwne prądu stałego są produkowane i dostarczane zgodnie z właściwymi przepisami i normami, w szczególności\nz „Określeniami dla przyrządów elektromagnetycznych DIN VDE\n0580”. Program typów zawiera elektromagnesy dla praktycznie\nkażdego przypadku zastosowania i dla prawie wszystkich technicznych wymagań możliwych do wystąpienia u użytkownika, który\nmoże wybierać je z listy elektromagnesów wg zasady „na tyle dobrze na ile ma to od strony gospodarczej sens”.\nPrzedstawione w kartach przyrządów elektromagnesy przesuwne\nprądu stałego są wyłącznie elektromagnesami z zanurzonymi kotwicami, przy których powietrzna szczelina robocza między rdzeniem\ni kotwicą leży wewnątrz uzwojenia wzbudzenia, kotwica zanurza się\nwięc w uzwojenie wzbudzenia.\nPrzez szczególne uprofilowanie kotwicy i rdzenia w zakresie roboczej szczeliny powietrznej energia magnetyczna prowadzi do\nwytworzenia pracy suwu. Robocza szczelina powietrza i szczelina\npowietrzna do przenoszenia pola magnetycznego z korpusu elektromagnesu do kotwicy, na której odbierana jest siła mechniczna\n- są ukształtowane osiowo-symetrycznie w celu uniknięcia pól rozproszonych oraz wirowych.\nProste elektromagnesy przesuwne są to elektromagnesy, przy których ruch (suw) od początkowego położenia do końcowego położenia suwu następuje na skutek działania siły elektromagnetycznej,\nnatomiast ruch powrotny na skutek sił zewnętrznych.\nPodwójne elektromagnesy przesuwne (z położeniem zerowym) są\nto elektromagnesy, przy których ruch (suw) następuje po wzbudzeniu dwóch cewek z położenia zerowego w jednym z dwóch przeciwnych kierunków.\nPowrót do położenia zerowego następuje po wyłaczeniu, po zadziałaniu zewnętrznych sił zwrotnych. Położenie zerowe jest więc połoźeniem początkowym suwu dla obu kierunków (rysunek 1.1.4)\nRozróżniane są zasadniczo 2 rodzaje budowy:\na) korpus elektromagnesu obejmuje ze wszystkich stron uzwojenie\nwzbudzenia (zdjęcie 1.1.1)\nPojedyncze dwukierunkowe elektromagnesy przesuwne (bez polożenia zerowego) są to elektromagnesy przy których ruch (suw) następuje po wzbudzeniu dwóch cewek z położenia końcowego suwu\ndo innego lub odwrotnie. Położenie początkowe suwu jest przy tym\nw przeciwnym kierunku (rysunek 1.1.5).\nb) korpus elektromagnesu obejmuje tylko częściowo uzwojenie\nwzbudzenia (zdjęcie 1.1.2)\n1.2. Części składowe i wykonanie\nElektromagnesy przesuwne prądu stałego składają się z następujących głównych części składowych (rysunek 1.2.1)\na) korpus elektromagnesu\nPodczas, gdy określony w pkt a) rodzaj budowy jest stosowany tam,\ngdzie są postawione wysokie wymagania techniczne dotyczące pracy suwu, stopnie ochrony i żywotności, to określony w pkt b) rodzaj\nbudowy zaspokaja przypadki zastosowań, w których w interesie niskiej ceny mogą być zredukowane wymagania techniczne.\nWg rodzaju ruchu suwu rozróżnia się elektromagnesy przesuwne\nproste, podwójne i pojedyncze dwukierunkowe.\nb) uzwojenie wzbudzenia\nd) części funkcjonalne\n1.2.1. Korpus elektromagnesu jest to część elektromagnesu zawierająca uzwojenie wzbudzenia. Składa się ona z części magnetycznych przewodzących strumień, pierścienia jarzma, pokrywy rdzenia z rdzeniem i płaszczem, które są optymalnie przysposobione\ndo przewodzenia użytecznego strumienia wytwarzającego siłę\nmagnetyczną. Przysposobienie to dotyczy materiału tej części, jak\nrównież jej geometrii.\n1.2.2. Uzwojenie wzbudzenia przyjmuje energię elektryczną do wytworzenia pola magnetycznego. Wszystkie zastosowane w nim materiały izolacyjne i pozostałe materiały odpowiadają wymaganiom\nnajaktualniejszego stanu techniki i są przystosowane - poprzez\nstałe kontakty naszego zakładu z producentami tych materiałów\ni przez własne badania - każdorazowo do najnowszego stanu. (rysunek 1.2.1 b)\nPrzy pracy z napięciem znamionowym wartość z wykazu zwiększa się o ok. 20%.\nsiła wyciągowa (suwu)\nsiła, którą wywiera na kotwicę\n1.2.3. Kotwica jest częścią zanurzającą się względnie utrzymującą się\npoprzez wytworzone w uzwojeniu wzbudzenia pole magnetyczne;\nporusza się ona z reguły w bezobsługowych, odpornych na wysoką temperaturę łożyskach z tworzywa sztucznego z niewielkim\nluzem. Osiągane są przez to wysokie, wykorzystywane w praktyce\nżywotności (rysunek 1.2.1 c).\nTylko w przypadku elektromagnesów, dla których postawione są\nniewielkie wymagania odnośnie charakterystyk siły magnetycznej\n- suwu i żywotności, kotwica jest prowadzona w niemagnetycznej\nrurze z dobrymi właściwościami ślizgowymi.\n1.2.4. Części funkcjonalne są to takie części, które wprawdzie nie są\npotrzebne bezpośrednio do wytworzenia siły elektromagnetycznej, ale muszą być obecne dla praktycznej pracy elektromagnesu.\nNależą do nich np. dla mechanicznego wykorzystania siły elektromechanicznej: ograniczenia suwu, popychacz wyciskowy, cięgło,\nprzegub widlasty itd. i dla elektrycznego podłączenia uzwojenia\nwzbudzenia: przyłącze kablowe, skrzynka zaciskowa, wtyki itd.\n(rysunek 1.2.1 d).\n1.2.5. Powierzchnie części żelaznych dla uniknięcia korozji chronione\nsą przez nowoczesne obróbki uszlachetniające powierzchnie.\nW wyznaczaniu ustalonego stanu cieplnego brane są za podstawę niekorzystne, występujące w praktyce warunki (nagrzewanie\nizolowanego cieplnie podłoża bez dodatkowego chłodzenia).\nJeżeli w praktyce elektromagnesy montowane są na podłożu\ndobrze przewodzącym ciepło (np. łoże maszyny, części ramy ze\nstali, obudowa blaszana itd.) to siła elektromagnesu może być\nzwiększona, szczególnie przez dopasowanie mocy wzbudzenia\nuzwojenia do każdorazowych stosunków pracy. Zwiekszenie siły\nelektromagnesu jest także możliwe, gdy temperatura otoczenia\nleży stale poniżej temperatury odniesienia + 35˚C. W odwrotnej\nsytuacji, gdy temperatura otoczenia leży ciągle powyżej + 35˚C,\nelektryczna moc wzbudzenia musi być zredukowana, co związane\njest ze zmniejszeniem siły elektromagnesu. Wszystkie te postępowania oznaczają wykonania specjalne, które możliwe są tylko po\npodaniu dokładnych danych każdorazowo istniejących warunków\npracy - w uzgodnieniu z nami.\n2.1.2. Obliczeniowa siła elektromagnetyczna FM jest to siła elektromagnesu, którą najczęściej podaje się dla różnych wartości suwu\nw kartach urządzenia i dla określonego suwu i prądu na tabliczce\n2.1.3. Siła wyciągowa FH jest to siła elektromagnetyczna, która\nz uwzględnieniem przynależnej składowej ciężaru kotwicy działa\nna zewnątrz (rysunek 2.1.3.1)\n1.2.6. Rodzaje ochrony przyrządu wg DIN VDE 0470/EN 60529 są każdorazowo podane w kartach danych technicznych przyrządu. Inne\n- różniące się od w/w rodzajów - są dostarczane na zapytanie.\n1.2.7. Na zapytanie dostarczane są elektromagnesy do zastosowania\nw ekstremalnie wilgotnej atmosferze, w wykonaniu tropikalnym,\ndla użycia w obszarach radioaktywnych i w technice jądrowej,\ndla agresywnych warunków otoczenia itd.\n2. Siła, suw i praca suwu\n2.1.1. Siła elektromagnetyczna FM jest to siła użyteczna, a więc umniejszona o tarcie, wytworzona w elektromagnesie w kierunku suwu\nsiła mechaniczna (FM=FF- FR).\nPowyższe odnosi się do ustalonego cieplnie stanu pracy uzwojenia\nwzbudzenia przy 90% napięcia znamionowego. Jako temperaturę\nustalonego cieplnie stanu uważa się zmierzony przyrost temperatury zwiększony o temperaturę odniesienia - przeważnie 35˚C.\nPrzyrost temperatury jest ustalony - gdy w kartach danych przyrządu nie jest podane inaczej - dla założonych napięcia znamionowego, czasu cyklu 300 sek. (odpowiadającego 12 cyklom/godz.)\n- na izolowanym cieplnie podłożu.\nFH = FM - F’A\n2.1.4. Siła przytrzymująca jest to siła elektromagnetyczna w końcowym\npołożeniu suwu, a więc przesuwie 0.\n2.1.5. Szczątkowa siła przytrzymująca jest to pozostająca po wyłączeniu siła przytrzymująca.\n2.1.6. Siła cofająca jest to siła wymagana po wyłączeniu do powrotu\nkotwicy w początkowe położenie suwu.\n2.5. Praca suwu.\n2.2.1. Suw elektromagnesu s jest to droga wykonana przez kotwicę\nmiędzy początkowym położeniem suwu i końcowym położeniem\n2.5.1. Praca suwu W jest to całka siły elektromagnetycznej po suwie\nelektromagnesu (rys. 2.5.1.1.)\n2.2.2. Początkowe położenie suwu s1 jest to położenie wyjściowe kotwicy sprzed początku ruchu suwu wzgl. po zakończeniu cofania,\n2.2.3. Końcowe położenie suwu s0 (patrz także punkt zerowy odciętej\nna rys. 2.3.1) jest to kostrukcyjnie ustalone w przyrządzie położenie kotwicy, które przyjmuje ona na skutek działania siły elektromagnetycznej.\n2.3. Charakterystyki siła elektromagnetyczna - suw.\nZasadniczo rozróżnia się trzy różne rodzaje charakterystyk\nI charakterystyka opadająca\nII charakterystyka pozioma\nIII charakterystyka narastająca\n2.5.2. Znamionowa praca suwu WN, która podana jest w kartach urządzenia, jest to - gdy nie zapisano inaczej - iloczyn znamionowej\nsiły elektromagnetycznej w początkowym położeniu suwu i suwu\nelektromagnesu (rys. 2.5.2.1)\nCharakterystyki siła elektromagnetyczna - suw przesuwnych\nelektromagnesów prądu stałego firmy MSM mogą być sterowane\nprzez odpowiednie udoskonalenie systemu magnetycznego.\nNajczęściej używanymi są:\nCharakterystyka narastająca nadaje się szczególnie dla sprężynowych sił reakcji i charakterystyka pozioma nadaje się szczególnie\ndla stałych sił reakcji.\nOpadająca charakterystyka jest oferowana z reguły tylko w wykonaniach specjalnych.\n2.4. Dopasowanie charakterystyki siła elektromagnetyczna - suw\ndo określonych suwów.\nSuwy elektromagnesu mogą być dopasowane (skrócone lub wydłużone) w relatywnie szerokich granicach - bez istotnych zmian\npracy suwu - poprzez szczególne dopasowanie aktywnych części\nmagnetycznych sterujących charakterystyką siła elektromagnetyczna - suw. Oznacza to zwiększenie siły elektromagnetycznej przy\nskróceniu suwu oraz zredukowane siły elektromagnetycznej przy\nwydłużeniu suwu (przykłady patrz rys. 2.4.1)\n3. Napięcie, prąd, moc.\n3.1. Dane dla napięcia i prądu są - o ile nie podano inaczej\n- określone dla arytmetycznej średniej prądu stałego.\n3.1.1. Znamionowe napięcie elektromagnesu przesuwnego jest to napięcie, dla którego został on skonstruowany. Podane w kartach\nurządzenia wartości - jeżeli nie określono ich inaczej - biorą za\npodstawę znamionowe napięcie 24V. Przy innych napięciach znamionowych mogą wystąpić - na skutek odmiennej izolacji uzwojenia wzbudzenia - odchyłki od podanych sił elektromagnetycznych, zarówno do góry (przeważnie przy > 24V) jak również w dół\n(przeważnie przy < 24V).\n3.1.2. Napięcie przewód - ziemia jest to napięcie, dla którego są obliczone odcinki izolacyjne, pełzania i powietrze.\nJako napięcie znamionowe izolacji (napięcie odniesienia) obowiązuje - zg z DIN VDE 0110/11.72 §4 - tabela 1 - następujące\nwartości dla napięcia stałego:\n15V, 36V, 75V, 150V, 300V, 450V, 450V, 600V.\nElektromagnesy przesuwne prądu stałego - jeżeli nie podano inaczej - są tak pomyślane odnośnie ich napięcia przewód - ziemia,\nże określonemu napięciu przewód - ziemia przyporządkowane są\nrówne lub mniejsze napięcia znamionowe.\n3.1.3. Trwale dopuszczalna zmiana napięcia elektromagnesów przesuwnych prądu stałego wynosi +6% do - 10% napięcia znamionowego.\n3.1.4. Prąd obliczeniowy jest to prąd, który ustala się przy napięciu znamionowym i temperaturze uzwojenia wzbudzenia + 20°C. Może\nbyć on wyznaczony przez podzielenie podanej w kartach urządzenia mocy znamionowej przez napięcia znamionowe.\n3.1.5. Prąd probierczy jest to prąd, do którego odnosi się w kartach\nurządzenia wartość siły elektromagnetycznej. Wynika on z:\ngdzie UN jet to napięcie znamionowe i RW jest to ustalona cieplnie\nrezystancja uzwojenia wzbudzenia.\n4.8.2. Praca przerywana (S3)\nCzas pracy i bezprądowa przerwa zmieniają się w regularnej lub\nnieregularnej kolejności, przy czym, przerwy są tak krótkie, że\nurządzenie nie ochładza się do swojej temperatury odniesienia\nMoc znamionowa PN, która podana jest w kartach urządzenia, odnosi się do napięcia znamionowego i obliczeniowego prądu. Jeżeli\nnie podaje się inaczej, jako podstawę przyjmuje się napięcie znamionowe 24V.\n4. Czas pracy, czas pełnego cyklu, czas programu, rodzaj\npracy, cykl roboczy, liczba łączeń, częstotliwość łączenia\ni znamionowe rodzaje pracy.\n4.1. Czas pracy t5 - jest to czas, który leży między załączeniem i wyłączeniem prądu.\n4.8.3. Praca dorywcza (S2)\nCzas pracy jest tak krótki, że temperatura ustalona nie jest osiągana. Bezprądowa przerwa jest tak długa, że przyrząd ochładza się\npraktycznie do temperatury odniesienia (rys. 4.8.3.1.)\n5. Dobór elektromagnesu dla różnych rodzajów pracy\n4.2. Bezprądowa przerwa t6 jest to czas, który leży między wyłączeniem i ponownym załączeniem prądu.\n4.3. Czas pełnego cyklu jest to suma czasu pracy i bezprądowej\n4.4. Czas programu jest to jednorazowe lub okresowo powtarzalne zsumowanie czasów pełnego cyklu o różnej długości.\n4.5. Rodzaj pracy (%) jest to procentowy stosunek czasu pracy do czasu pełnego cyklu.\n4.6. Cykl roboczy obejmuje pełny przebieg za - i wyłączania\n4.7. Częstotliwość łączenia jest to liczba cykli roboczych na godzinę.\n4.8. Znamionowe rodzaje pracy\n5.1. Elektromagnes może być dobrany do pracy ciągłej (S1) tylko wtedy, gdy jego uzwojenie wzbudzenia przewidziane jest do ciągłego\nzałączenia= 100% ED. Należy zwrócić uwagę, że przy ciągłym włączeniu przez dłuższy czas należy elektromagnes okazjonalnie wyłączyć, ażeby uniknąć szkodliwego oddziaływania środowiska (np.\nbrud, wilgoć...) na funkcjonalne części elektromagnesu.\n5.2. Dla pracy przerywanej (S3) mogą być załączone istotnie większe\nmoce i przez to siły elektromagnetyczne, aniżeli przy pracy ciągłej.\nMiarodajnym dla dopuszczalnej załączonej mocy jest względny\nczas pracy (załączenia), czas pełnego cyklu i termiczna stała czasowa elektromagnesu. Wartościami preferencyjnymi dla czasów pełnego cyklu sa wg DIN VDE 0580: 2,5,10 i 30 minut. Preferencyjnymi\nwartościami dla względnego czasu pracy (%ED) są 5, 15, 25, 40%.\nPodane w kartach przyrządu wartości siły, mocy, pracy suwu i czasu odnoszą się bezwzględnie do czasu pełnego cyklu wynoszącego 5 minut (300 s). Dla tego czasu pracy podaje się nastepujące\nwartości maksymalne dla czasów pracy:\nRóżne rodzaje pracy, które mogą być przyjęte dla elektromagnesów\nprzesuwnych prądu stałego, są to:\n4.8.1 Praca ciągła (S1)\nczas pracy jest tak długi, że praktycznie jest osiągana temperatura\nustalona (rys. 4.8.1.1)\nJeżeli dopuszczalny maksymalny czas pracy jest przekroczony, należy dobrać elektromagnes dla następnego, większego względnego czasu pracy.\nJeżeli czas pracy przekracza 120 s, to elektromagnes jest przewidziany do pracy ciągłej = 100% ED.\nW szczególnie krytycznych przypadkach jest możliwe optymalne dopasowanie elektrycznej mocy i tym samym siły elektromagnetycznej\ndla określonego, względnego czasu pracy - każdorazowo w danym\nprzypadku czasu pełnego cyklu i danej termicznej stałej czasowej\nelektromagnesu. W tych przypadkach prosimy o kontakt z nami.\n5.3. Dla pracy dorywczej mogą być - podobnie jak przy pracy przerywanej - realizowane istotnie większe moce i tym samym osiągane\nwiększe siły elektromagnetyczne. Także w tych przypadkach prosimy o kontakt z nami z danymi o dokładnych warunkach pracy.\n6. Czas przyciągania i zwalniania oraz mozliwość wpływu\nna czas przyciągania.\n6.1. Czasy przyciągania i zwalniania (odpadania)\nDla wyjaśnienia czasów przyciągania i zwalniania oraz ich składowych służy oscylogram (rys. 6.1)\nW diagramie ( 6.2.1.2) podane jest w przybliżeniu skrócenie czasu\nprzyciągania, które uzyskuje się przez to postępowanie.\nWielkość wstępnego rezystora otrzymuje się z iloczynu ohmowej\nrezystencji uzwojenia wzbudzenia RCU przez stosunek:\n6.1.1. Czas przyciągania t1 jest to suma czasu zwłoki odpowiedzi t11\ni czasu suwu t12 (od punktu czasu 0 do punktu czasu 2)\n6.1.1.1. Zwłoka odpowiedzi t11 jest to czas od załączenia prądu (punkt\nczasu 0) do początku ruchu kotwicy (punkt czasu 1). W tym czasie powstaje i rozprzestrzenia się pole magnetyczne tak dalece, że\nprzezwycięża zewnętrzne siły reakcji i wprowadza w ruch kotwicę.\nJeżeli np. czas przyciągania powinien wynosić tylko 70% wartości\nz listy danych technicznych, to napięcie sieci musi być U=2,6 · UM\n(patrz diagram - rys 6.2.1.2)\nWstępny rezystor przelicza się:\n6.1.1.2. Czas suwu t12 jest to czas od początku ruchu kotwicy (punkt czasu 1) do osiągnięcia końcowego położenia suwu (punkt czasu 2).\n6.1.2. Czas zwalniania t2 jest to suma zwłoki zwalniania t21 i czasu powrotu t22 (od punktu czasu 3 do punktu czasu 5)\n6.1.2.1. Zwłoka zwalniania t21 jest to czas od wyłączenia prądu (punkt\nczasu 3) do początku ruchu powrotnego kotwicy (punkt czasu 4). W tym czasie pole magnetyczne słabnie na tyle, że kotwica pod wpływem zewnętrznych sił reakcji może rozpocząć\n6.1.2.2. Czas powrotu t22 jest to czas od początku ruchu powrotnego\n(punkt czasu 4) kotwicy do osiągnięcia położenia początkowego suwu (punkt czasu 5).\n6.1.3. Podane w wykazie (kartach danych technicznych) wartości czasów przyciągania i zwalniania zostały wyznaczone wg DIN VDE\n0580 w stanie roboczym - cieplnie ustalonym dla znamionowego\nnapięcia i przy 70% obliczeniowej (znamionowej) siły elektromagnetycznej (obciążenie ciężarem).\nPrzez szeregowe włączenie ohmowej rezystencji i odpowiednie\nzwiększenie napięcia sieciowego (rys 6.2.1.1) zmniejsza się elektromagnetyczną stałą czasową obwodu elektrycznego i tym samym redukuje się także czas przyciągania.\n2,6 · U - Um\nJeżeli do dyspozycji jest tylko napięcie U=UM, wtedy należy przewidzieć elektromagnes dla odpowiednio niższego napięcia. W naszym przykładzie musiałoby uzwojenie wzbudzenia byc przeznaczone dla napięcia:\nOhmowa rezystancja wynosi wtedy:\nR=1,6 · RCU\nDla RCU należy wyznaczyć - w stanie cieplnie ustalonym - rezystencję uzwojenia wzbudzenia. Jest ona wyliczona wstępnie dla klasy\nB materiałów izolacyjnych.\n6.2. Możliwości wpływu na czas przyciągania\n6.2.1. Szybkie wzbudzenie\nRCU=1,4 · R20\nRCU = oznacza cieplnie ustaloną rezystencję uzwojenia wzbudzenia\nR20 = oznacza rezystancję uzwojenia wzbudzenia w temperaturze\nPrzy skracaniu czasu przyciągania poprzez przewzbudzenie zwiększa się - w trakcie czasu przyciągania - przez zwiększenie napięcia\nmoc przyciagania i tym samym określająca czas przyciągania siła\nelektromagnetyczna. Zależnie od wysokości przekroczenia temperatury uzwojenia wzbudzenia względnie mocy przyciągania mogą\nbyć osiągnięte skrócone czasy przyciągania podane na tabliczce\nznamionowej. Mogą być zastosowane nastepujące łączenia.\n6.2.2.1. Wstępny opornik szeregowy z łącznikiem bocznikującym\nPodczas procesu przyciągania rezystancja RV jest zmostkowana przez łącznik S. Elektromagnes otrzymuje przez to pełne napięcie sieciowe. Dopiero po osiągnięciu końcowego położenia\nsuwu lub bezpośrednio przed tym łącznik S otwiera się i napięcie na elektromagnesie jest redukowane do UM przez spadek\nnapięcia na oporniku wstępnym. Łącznik S może być uruchomiony zarówno przez sam elektromagnes, jak również przez\nzwłoczny przekaźnik lub łączenie elektroniczne.\nNapięcie na wstępnym rezystorze R wolno narasta odpowiednio\ndo napięcia ładowania kondensatora i odpowiadająco temu obniża sie wolno napięcie na elektromagnesie. Moc - w zalezności\nod czasu - ma przebieg e-funkcji, nie posiada ona, jak opasane\nprzy przełączeniu, charakteru funkcji skokowej.Odpowiednio\nmoc wzbudzenia uzwojenia wzbudzenia ma początkowo wysoką\nwartość i już w trakcie procesu suwu mniejszą wartość. Pomimo\nto daje się osiągnąć przy pomocy tego układu połączeń - przy\ndobrze dobranym kondensatorze - krótkie czasy przyciągania.\n6.2.2.3. Odczep transformatora i prostownik.\nrysunek 6.2.2.1.2. łącznik jest uruchamiany przez elektromagnes\nPrzez zależne od suwu lub czasu przełączenie łącznika S z napięcia przyciągania na napięcie (pod)trzymania, osiąga się ten\nsam efekt, jak z wstępnym rezystorem i zwierającym go łącznikiem, jednak z tą zaletą, że nie towarzyszą w tym przypadku tak\nwysokie straty ciepła, jak przy rezystorze wstępnym. Wadą jest\nnaturalnie nakład środków na transformator oraz to, że układ\npołączeń może być ograniczony tylko do takich przypadków,\nw których jest do dyspozycji napięcia przemienne.\nW przypadku uruchamiania łącznika przez elektromagnes (rysunek 6.2.2.1.2) punkt łączenia łącznika musi być nastawiony\nbardzo dokładnie krótko przed osiągnięciem końcowego położenia suwu. Podczas zastosowania łącznika czasowego - dla\npewności możliwe jest (patrz rysunek 6.2.2.1.3) pozytywne nałożenie się czasu przewzbudzenia i przez to układ staje się istotnie\n6.2.2.4. Oporność pojemnościowa w obwodzie prądu przemiennego.\nrysunek 6.2.2.1.3 łacznik jest uruchamiany\nprzez zwłoczny napęd przekaźnika\nPrzy zamkniętym łączniku S elektromagnes otrzymuje pełne napięcie przyciągania. Jeżeli łącznik S-otworzy się - albo poprzez\nłączenie zależne od suwu, albo zależne od czasu - to przyłożone\ndo elektromagnesu napięcie zmniejsza się - o napięcie odłożone na oporności pojemnościowej kondensatora C - do napięcia\npodtrzymania. Zaleta polega na tym, że na oporności pojemnościowej kondensatora nie powstają prawie żadne straty ciepła,\na także na tym, że nie jest wymagany transformator. Dla tego\nukładu połączeń potrzebne jest napięcie przemienne\n6.2.2.2 Wstępny opornik szeregowy z kondensatorem.\n6.2.2.5. Sterowanie poprzez elektroniczny przyrząd sterujący.\nPrzy podaniu rozkazu przez łącznik S następuje wysterowanie\nelektromagnesu wysokim napięciem przyciągania, tak że podczas fazy przyciągania jest do dyspozycji wysoka moc elektryczna wywołująca dużą siłę elektromagnetyczną. Czas przyciągania jest przez to zdecydowanie skrócony. W końcu dla fazy\npodtrzymania przyrząd - po czasie przewzbudzenia - przełączy\nnapięcie na niewielkie napięcie podtrzymania, ażeby elektromagnes nie uległ przeciążeniu termicznemu.\nPrzy zastosowaniu tego rodzaju sterowania należy dopasować\ndo siebie przyrząd sterujący i elektromagnes z uwzględnieniem\nRozróżnia się następujące rodzaje chłodzenia\na) chłodzenie przez nieruchome powietrze otoczenia\nb) chłodzenie przez ruchome powietrze otoczenia\nc) chłodzenie przez odprowadzanie ciepła\nd) chłodzenie przez szczególne środki chłodzące\n7. Temperatury, klasy izolacji, rodzaje chłodzenia.\nPrzy zamawianiu elektromagnesów prosimy o podanie odpowiedniego rodzaju chłodzenia.\n7.1.1. Temperatura otoczenia u13 (w °C) przyrządu jest to średnia temperatura w ustalonym miejscu swojego otoczenia - na końcu pomiaru temperatury.\n7.1.2. Temperatura ustalona u23 (w °C) przyrządu lub jego części jest to\nwystepująca temperatura w przypadku równości doprowadzanego i odprowadzanego ciepła.\n7.1.3. Temperatura odniesienia u11 (w °C) jest to temperatura ustalona\nw stanie bezprądowym, przy zastosowaniu przyrządu zgodnym\nz przeznaczeniem. Może ona mieć inne wartości niż temperatura\notoczenia np. przy zamontowaniu elektromagnesu na hydraulicznym zaworze zasuwy z przepływającym ciepłym olejem.\n8. Napięcia probiercze.\nDla stwierdzenia zdolności izolacyjnej elektromagnesów prądu stałego są one wszystkie sprawdzone przed opuszczeniem zakładu na\n8.1. Rodzaj i wysokość napięcia pobierczegop (UP).\nKontrola jest przeprowadzana przy pomocy praktycznie sinusoidalnego napiecia przemiennego 50 Hz. Jego wysokość jest ustalona\nwg napięcia: przewód - ziemia.\n7.1.4. Temperatura graniczna u21 (w °C) jest to najwyższa dla przyrządu\nlub jego części dopuszczalna temperatura.\n7.1.5. Przekroczenie temperatury D u31 (w K) jest to różnica między\ntemperaturą przyrządu lub jego części i temperaturą odniesienia.\n7.1.6. Końcowa temperatura przekroczenia D u32 (w K).\n7.1.6. Końcowe przekroczenie temperatury D u32 (w K) jest to przekroczenie temperatury na końcu procesu nagrzewania, jest ono\nnajczęściej temperaturą ustaloną.\n7.1.7 Graniczne przekroczenie temperatury D u33 (w K) jest to dopuszczalna najwyższa wartość przekroczenia temperatury przy znamionowych warunkach pracy.\n7.1.8. Różnica punktu gorącego D u34 (w K) jest to różnica między średnią temperaturą uzwojenia i temperaturą w najgorętszym miejscu\n7.2. Klasy termiczne.\nMateriały izolacyjne podzielone są - odpowiednio do swojej wytrzymałości ciągłej temperatury - na klasy izolacji (patrz tab. 7.2.1.).\nPrzy ustalaniu granicznego przekroczenia temperatury przyjmuje sie\nza podstawę dla elektromagnesów przesuwnych prądu stałego temperaturę odniesienia + 35°C i różnicę punktu gorącego 5 K.\nUzwojenia wzbudzenia elektromagnesów DC odpowiadają w ogólności klasie izolacji B. Dla szczególnych stosunków pracy elektromagnesy te mogą być wyprodukowane także w klasie izolacji F i H.\nW tych przypadkach prosimy o kontakt z nami.\nNapięcie przewód-ziemia UN (V) = napięcie znamionowe. UP(V) = napięcie probiercze (wartość skuteczna napięcia przemiennego, kategoria przepięciowa III)\n8.2. Przeprowadzenie badanie napięciowego.\nNapięcie probiercze - należy przyłożyć w trakcie badania między\nuzwojenie wzbudzenia i części metalowe podlegające dotykowi (np.\nprzez obsługę). Jeżeli istnieje więcej elektrycznie odseperowanych\nuzwojeń wzbudzenia, to należy sprawdzić na wytrzymałość napięciową wszystkie te uzwojenia wzajemnie między sobą, jak również w stosunku do podlegających dotykowi części metalowych.\nNapięcie probiercze przykłada się w pełnej wysokości i ok. 1 s obciąża badany obiekt. Wynik badania uznaje sie za pozytywny, gdy\nnie wystąpi ani przebicie ani przeskok i materiał izolacyjny nie nagrzeje się w sposób widoczny.\n8.3. Powtarzane próby napięciowe.\nPróba napięciowa przeprowadzana w fabryce nie powinna być\nw miarę możliwości - powtarzana. Przeprowadzenie na specjalne\nżyczenie (przy odbiorze) drugie badanie może być wykonane tylko\nz 80% wartości podanej w tabeli.\n9. Normalne warunki pracy\nElektromagnesy prądu stałego są przewidziane do pracy w następujących normalnych warunkach:\n9.1. Temperatura otoczenia nie przekracza 40°C i jej wartość średnia\nw ciągu 24 godzin nie przekracza 35°C. Dolna granica temperatury\notoczenia wynosi -5°C.\n9.2. Wysokość n.p.m. miejsca stosowania wynosi nie więcej niż 1000 m.\n9.3. Otaczające powietrze nie powinno być w istotny sposób zanieszczyszone pyłem, dymem, agresywnymi gazami i parami lub zawartością soli.\n12. Wskazówka dotycząca usuwania przepięć powstałych\nw trakcie rozłącznia oraz gaszenia łuku (iskier).\n12.1 Usuwanie przepięć powstałych w trakcie odłączania.\nIndukcyjność, którą obarczony jest elektromagnes przesuwny prądu stałego, powoduje szczególnie przy większych elektromagnesach wysokie przepięcia, które mogą prowadzić do przebicia izolacji elektrycznej.\nZaleca się dla ich stłumienia następujące postępowania:\n12.1.1. Wytłumienie przy pomocy rezystencji ohmowej.\n9.4. Wilgotność względna otaczającego powietrza nie powinna przekraczać 50% przy 40°C. Przy niższych temperaturach może być dopuszczona wyższa wilgotność: np. 90% przy 20°C. Należy wziąć pod\nuwagę okazjonalnie występujące średnie powstawanie skroplin.\n9.5. Przy montażu urządzeń należy przestrzegać naszych wytycznych\n9.6. Jeżeli w praktyce występują odchyłki od tych normalnych warunków pracy, to muszą być podjęte odpowiednie działania, jak wyższy stopień ochrony, specjalna ochrona powierzchni itd. W takich\nprzypadkach prosimy o kontakt z nami i przekazanie danych o występujących warunkach pracy.\n9.7. Jeżeli przyrządy będą użytkowane w ruchu ciągłym, to należy zwrócić uwagę na zwiększoną temperaturą powierzchni.\nRP = rezystancja równoległa\nR20 = rezystancja uzwojenia wzbudzenia dla temperatury\nodniesienia + 20°C.\nPoprzez rezystancję równoległą R przepięcie powstałe przy\nodłączaniu jest ograniczone do wartości:\nŻywotność przyrządu i żywotność części zużywających się przyrządów elektromagnetycznych jest zależna nie tylko od rodzaju\nbudowy, lecz także w znacznej mierze od zewnętrznych warunków,\ntakich jak położenie przyrządu po zamocowaniu, rodzaj i wysokość\nobciążenia. Dlatego stanowisko dotyczące żywotności musi pozostawać uzgodnione między klientem i MSM.\nPrzy tym układzie połączeń czas zwalniania jest lekko opóźniony.\n12.1.2. Wytłumienie przy pomocy warystorów (zależnych od napięcia\n11. Przyłącze przesuwnych elektromagnesów prądu stałego.\n11.1. Przyłącze napięcia stałego (rys. 11.1.1)\n11.2. Przyłącze napięcia przemiennego.\nJeżeli nie ma do dyspozycji napięcia stałego, to następuje podłączenie elektromagnesów prądu stałego przy pomocy prostownika,\nnajczęściej w układzie mostkowym, zastosowanie może znaleźć\nzarówno prostownik selenowy jak i krzemowy.\nWarystor jest tak skonstruowany, że przy napięciu znamionowym posiada bardzo dużą rezystancję i tym samym przy zamkniętym łączniku S przewodzi tylko mały prąd. Rezystancja\nwarystora zmniejsza się jednak wyraźnie przy wystąpieniu przepięcia powstałego w trakcie wyłączania, przez co przepięcie jest\ntłumione. Czas zwalniania jest nieznacznie wydłużony.\nJeżeli napięcie sieciowe wynosi ~ 230V, to elektromagnes DC - przy\nzastosowaniu prostownika krzemowego - musi być przewidziany do\npracy na napięcie 205 V DC. Prostowniki krzemowe są przez nas\ntakże dostarczane w komplecie z elektromagnesem prądu stałego\ni najczęściej wbudowane w skrzynce zaciskowej każdego elektromagnesu. Jeżeli w kartach danych technicznych nie ma informacji\no powyższym to w razie potrzeby prosimy o kontakt z nami.\nPrzy łączeniach prądu przemiennego przepięcie powstałe przy\nwyłączeniach jest całkowicie wytłumione, jednakże zwalnianie\nkotwicy jest bardzo mocno opóźnione.\nd) rodzaj pracy (% ED) lub czas załączenia i czas wyłączenia dla\nkażdego łączenia lub czas programu\n12.2. Gaszenie iskier (łuku).\nWysokie przepięcie powstałe w trakcie wyłączania wywołuje przy\nzastosowanych łacznikach - o ile nie są przewidziane środki gaszenia iskier - łuk elektryczny, a więc wypalanie się styków i dyfuzję materiału. Stosowanym środkiem gaszenie łuku jest gaszenie\nprzy pomocy warystora oraz członu Rc (rys. 12.2.1)\n15. Wytyczne instalacyjne dla przesuwnych elektromagnesów prądu stałego.\nPrzy pomocy warystora V przepięcie tłumione jest do napięcia\nszczytowego zastosowanego kondensatora.\nZałączony równolegle do zestyku łączącego człon RC powoduje,\nże występujące na zestyku napięcie nie przekracza minimum napięcia wystąpienia łuku, przez co w sposób pewny unika się łuku\n13. Elektromagnetyczne stałe czasowe (t) i indukcyjności.\nDla określenia indukcyjności elektromagnesów przesuwnych dużej\nmocy prądu stałego podane są w wykazie danych elektromagnetyczne stałe czasowe dla początkowego położenia suwu kotwicy. Z tych\nstałych czasowych mogą być określone - dla różnych rodzajów pracy i napięć sieci - indukcyjności wg następującego przykładu:\ntyp elektromagnesu G TC A 070K\nNapięcie znamionowe = 180 V DC\nindukcyjność L1 (H)\nw początkowym położeniu suwu kotwicy;\nindukcyjność L2 (H)\nw końcowym położeniu suwu kotwicy.\nznamionowa moc z listy: PN=33 W,\nze znamionowej mocy otrzymuje się\nrezystancję uzwojenia wzbudzenia\ng) rodzaj zastosowania wzgl. układ i bliższe dane o warunkach\nf ) dobowa ilość godzin pracy\nh) dane o warunkach pracy, takich jak temperatura odniesienia,\njakość powietrza otoczenia, dane o przewidywanym stopniu\nochrony (np. woda fali, woda rozspryskowa, silne zagrożenie\ne) czestotliwość łączenia (ilość łączeń na godzinę)\n= 980 W\n15.1 Położenie robocze.\nElektromagnesy przesuwne prądu stałego (MSM) mogą być stosowane w dowolnym położeniu montażowym (roboczym). W interesie żywotności łożysk należy zwrócić uwagę na to, ażeby zmniejszyć siły działające w kierunku osiowym.\n15.2. Zabudowa, montaż.\nKotwicę eletromagnesu należy połączyć z uruchamiającą częścią\nmaszyny przy pomocy łącznika lub widlastej głowicy nie w sposób\nsztywny, lecz przegubowo z luzem ze wszystkich stron.\nPrzyłączone napięcie musi być zgodne z napięciem znamionowym podanym na tabliczce znamionowej. Elektromagnesy nie\nsą przyrządami gotowymi do zastosowania w znaczeniu DIN VDE\n0580. Użytkownik powinien przestrzegać opisane w DIN VDE 0580\nwymagania i procedury ochrony.\n15.4. Zewnętrzne siły reakcji.\nWszystkie elektromagnesy powinny być eksploatowane przynajmniej z 2/3 swojej siły elektromagnetycznej. Unika się przez to z całą\npewnością “klejenia” się kotwicy.\nJeżeli elektromagnes ma do pokonania zewnętrzne siły sprężystości, to należy go tak dobrać, że charakterystyka sprężyny jest dopasowana do charakterystyki siła elektromagnetyczna - suw.\nPobór prądu w A wylicza się wg:\nIndukcyjność w początkowym położeniu suwu\nL1 = t1 × R = 31 × 10-3\n980 = 30,4 (H)\nIndukcyjność w końcowym położeniu suwu\nL2 = t2 × R = 35 × 10-3\n980 = 34,3 (H)\nNależy zwrócić uwagę, że w tym obliczeniu stałe czasowe wstawia\nsię w sekundach tzn., że podane w wykazie danych wartości stałych czasowych muszą być przemnożone przez 10-3.\n14. Dane zamówieniowe dla przesuwnych\nc) suw s i siła elektomagnetyczna F oraz żądana charakterystyka\nsiła elektromagnetyczna - suw\ngdzie P= moc znamionowa (W); U=napięcie znamionowe (V)\nPo wyznaczeniu natężenia prądu może być dobrany odpowiedni\n15.6. Spadek napięcia i przekrój przewodów.\nDo elektromagnesów muszą być doprowadzone wymagane napięcia znamionowe. Spadek napięcia przy ułożeniu kabla powinien być utrzymany - poprzez prawidłowy dobór przekroju przewodu - w wąskich granicach (normalnie do 5%).\n15.7. Obce zazębienie lub zmiany.\nKażda zmiana, np. nawiercenia korpusu elektromagnesu, użycie\ninnego drążka naciskowego itd. może prowadzić do zakłóceń\nfunkcjonowania elektromagnesu (np. uszkodzenie cewki). W takich wypadkach nie ponosimy kosztów napraw gwarancyjnych.\n15.8. Uwaga do technicznych wytycznych harmonizujących\nw obrębie europejskiego rynku wewnętrznego.\nElektromagnesy tego zakresu produktów są przyporządkowane\ndyrektywie niskonapięciowej 73/23 EWG. Dla zagwarantowania\ncelów ochrony tego rozporządzenia produkty są produkowane\ni sprawdzane wg. obowiązującej DIN VDE 0580. Dokumenty te\nobowiązują także jako Deklaracja Zgodności producenta.\nUwaga do wytycznych EMV: 89/336 EWG.\nElektromagnesy nie podlegają przepisom wytycznych EMV, ponieważ w rozumieniu wytycznych nie emitują one zakłóceń elektromagnetycznych i ich praca - także poprzez zakłócenia elektromagnetyczne - nie jest szkodliwa.\nDotrzymywanie wytycznych EMV należy dlatego do użytkownika,\nktóry zapewnia to przez odpowiednie oprzewodowanie.\nPrzykłady ochronnych okablowań mogą być zaczerpnięte każdorazowo z technicznych podkładek dokumentowych.\nElektromagnesy przesuwne prądu stałego\nElektromagnesy w wykonaniu Ex\nElektrorygle prądu stałego\nElektromagnesy zaworów prądu stałego\nlub przemiennego dla pneumatyki\nElektromagnesy sterujące prądu stałego\nlub przemiennego dla hydrauliki\nElektromagnesy prądu trójfazowego\nOVI-E wskaźnik napięcia - AKK\nzadajnik napięcia/wtórnik t819v\nZastosowanie Opis działania -1\nStatyczny układ wzbudzenia i regulacji napięcia samowzbudnej


O czym orzeka sąd w wyroku rozwodowym? - Adwokat Edyta Świderska\nWyrok, w którym orzeczono prawomocnie rozwód, ma charakter kształtujący. Jest on skuteczny erga omnes (wobec wszystkich). Niektóre skutki prawne wyroku następują ex lege (z mocy prawa), stanowiąc bezpośrednie następstwo orzeczenia rozwodu. Tak następuje zmiana stanu cywilnego małżonków, którzy stają się osobami stanu wolnego. Jeżeli stosunki majątkowe małżonków podlegały ustrojowi wspólności ustawowej lub umownej, ustrój taki z mocy prawa ustaje, a majątek, który dotychczas był objęty wspólnością łączną, staje się współwłasnością w częściach ułamkowych.\nW wyroku rozwodowym sąd rozstrzyga nie tylko o rozwiązaniu przez rozwód związku małżeńskiego stron, ale także o innych sferach życia małżonków.\nW myśl art. 58 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:\nOrzekając rozwód, sąd, na podstawie całokształtu ustalonych w trakcie rozprawy okoliczności, orzeka zatem o:\nwinie w rozkładzie pożycia,\nsposobie korzystania z mieszkania, jeżeli małżonkowie nadal mieszkają wspólnie,\npodziale majątku wspólnego.


Przerwana pętla | PortalMorski.pl\n15 maja 2009 | Tomasz Falba\nŻył, aby żeglować - Zmywałam naczynia i nagle z oczu pociekły mi łzy. Tak same z siebie, bez powodu. Dzisiaj myślę, że to było wtedy, kiedy porwano Krzysztofa – opowiada Barbara Zabłocka. W tym roku mija dziesięć lat, od kiedy jej mąż, wybitny żeglarz, zginął z rąk somalijskich piratów kończąc samotny rejs dookoła świata. Barbara Zabłocka przy symbolicznym grobie męża.\nFot. Tomasz Falba Łzy pociekły Barbarze Zabłockiej krótko po tym, kiedy ostatni raz, 19 września 1999 roku, rozmawiała z mężem. Krzysztof zadzwonił około godz. 7 rano. Rozmawiali za pośrednictwem polskiego statku Pokój. Ten telefon był dla niej sporą niespodzianką. Do tej pory porozumiewali się głównie przy pomocy listów i kaset, które Krzysztof pisał i nagrywał w czasie rejsu. Dlatego bardzo się ucieszyła, że może usłyszeć męża „na żywo”.\nSadyba, jacht na którym żeglował Zabłocki, znajdowała się wtedy u wejścia do Zatoki Adeńskiej, blisko somalijskiego przylądka Raas Cassyr. Płynęła pod pełnymi żaglami, przy wiejącym z południowego wschodu wietrze o sile 4 stopni w skali Beauforta.\nPolski żeglarz zamierzał przejść przez Morze Czerwone i Kanał Sueski na Morze Śródziemne. Była to, jak się później okazało, brzemienna w skutki zmiana w jego dotychczasowych planach. Pierwotnie miał wrócić do Europy, płynąc dookoła przylądka Dobrej Nadziei.\nZabłocki zmienił trasę rejsu po rozmowach z holenderskimi żeglarzami, których poznał nieco wcześniej na Wyspach Samoa. Namawiali go, aby wspólnie, w kilka jednostek, przepłynąć niebezpieczne wody, na których zdarzały się ataki piratów na jachty. Przekonywali, że z nimi nic mu nie grozi, bo już wiele razy w ten właśnie sposób pokonywali groźny akwen. Zabłocki dał się namówić, szczególnie, że chciał jak najszybciej wrócić do domu, do ukochanej żony i syna, za którymi bardzo tęsknił.\n- W trakcie rozmowy za pośrednictwem Pokoju powiedział mi, że czuje się bardzo dobrze, że ma duży zapas paliwa i słodkiej wody, żebym niczym się nie martwiła - wspomina Barbara Zabłocka. - I jeszcze, że za tydzień, najdalej dziesięć dni dopłynie do Dzibuti, gdzie miał się spotkać z Holendrami i stamtąd się odezwie. Czy coś przeczuwałam? Nie, zupełnie nic. Tylko te łzy.\nKolumb pływa po sadzie Biskupice Melsztyńskie, niewielka miejscowość położona niedaleko Bochni. To właśnie tu, w połowie drogi pomiędzy Bałtykiem a Adriatykiem (co nie jest bez znaczenia dla tej opowieści), znajduje się dom Barbary i Krzysztofa Zabłockich. Sami go zbudowali, z „mazurskiej trzciny”, jak z dumą podkreśla Barbara oprowadzając gości po posiadłości. Dom jest pięknie położony. Z jego okien widać drzewa, za którymi wije się wstęga Dunajca, a na horyzoncie majaczą szczyty Beskidu Wyspowego.\nWszystko w tym domu przypomina o pasji gospodarzy - żeglarstwie. Na ścianach wiszą żeglarskie trofea: dyplomy i błękitne wstęgi, które zdobywali podczas licznych regat. Do tego zdjęcia z wypadów na śródlądzie i morza, obok stoi biblioteczka pełna żeglarskich książek.\nBa! Nawet imiona zwierząt były w tym domu dobierane według żeglarskiego klucza. I tak np. mieszkał tu swego czasu jamnik Knot i Szot, owczarki niemieckie: Bezan, Raksa i Rumpel. Od tej tradycji pani domu odeszła dopiero ostatnio i jej obecna ulubienica, malutka jamniczka, wabi się zwyczajnie Saba. W łazience za to ma swoje królestwo żółw. A jakże – wodny!\nDom w Biskupicach powstał na początku lat siedemdziesiątych, zaraz po ślubie państwa Zabłockich. Chociaż Barbara i Krzysztof poznali się w Warszawie, to Krzysztof wywodzi się z tych właśnie okolic. Do dzisiaj mieszka tu jego rodzina.\nI to właśnie rodzinna tradycja przekazuje opowieść o tym jak Krzysztofa, już od najmłodszych lat, wyraźnie ciągnęło na wodę. Z tego powodu nazywany bywał przez rodziców Kolumbem. Pierwsze zaś żeglarskie doświadczenia zdobywał w... sadzie swojej babci w, położonym nieopodal Biskupic, Czchowie, gdzie podczas jednego z wylań Dunajca pływał po rozlewisku w korycie z babcinej obory mając prześcieradło za żagiel.\nBardzo jesteśmy wdzięczni, że pani Barbara Zabłocka zechciała nas ugościć w swoim domu w Biskupicach. Drobna, energiczna kobieta, podzieliła się z nami swoimi wspomnieniami, długo w noc snując opowieść o życiu swojego męża, jego ostatnim rejsie i zaginięciu. To tym bardziej cenne, że dla niej nie była to łatwa rozmowa. I choć nieraz drżał jej ze wzruszenia głos, wyczerpująco odpowiadała na wszystkie nasze, nawet te najboleśniejsze, pytania. Kaktus załogant\nPierwsze kroki pod prawdziwymi żaglami, stawiał Krzysztof Zabłocki w Warszawie, a dokładniej podczas rejsu po Wielkich Jeziorach Mazurskich wraz z warszawską Harcerską Drużyną Wodną. W 1964 roku zdobył patent żeglarza, trzy lata później sternika jachtowego, a w 1972 roku, zdał egzamin na stopień jachtowego sternika morskiego. Wcześniej odbył też kurs instruktora żeglarstwa.\nJeśli o kimś można powiedzieć, że był żeglarzem z prawdziwego zdarzenia, to na pewno o Krzysztofie Zabłockim. Dla niego pływanie pod żaglami było naprawdę wszystkim. Poświęcał temu każdą wolną chwilę, podporządkował całe życie. Nie odciągnęły go nawet studia historyczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Zabłocki po prostu żył, aby żeglować.\nSwoją pasją zaraził też młodszą o dwa lata, żonę. Barbara wiernie mu towarzyszyła w rejsach. Wspólnie też postanowili, że żeglowanie stanie się treścią ich życia.\nAby móc realizować marzenia, tuż obok domu w Biskupicach Melsztyńskich, postawili jedną z pierwszych w Polsce, pieczarkarni. To był jedyny w czasach PRL-u, w miarę szybki sposób, by zdobyć trochę grosza. Pieniądze, które zarabiali na uprawie grzybów, w całości przeznaczali na żeglarstwo. Pozwalało im to przez dwa-trzy miesiące w roku swobodnie pływać na jachcie o nic się nie martwiąc. Wkrótce też dołączył do nich syn Tomasz.\nPoczątkowo dzielili pływanie na śródlądzie i morze, z czasem przestawili się zupełnie na pływanie morskie, po Bałtyku, Adriatyku i Atlantyku. Odnosili też sukcesy regatowe. W 1984 roku, w regatach jachtów turystycznych w klasie T-2 na jachcie Forta (typ: Conrad 600) Krzysztof zdobył mistrzostwo Warszawy, a rok później Polski.\nZabłocki stał się postacią znaną i lubianą w środowisku żeglarskim. Ujmował swoją bezpośredniością i poczuciem humoru. Wszyscy, którzy znali go osobiście podkreślają, że jego cechą charakterystyczną była niezależność. Sam zarabiał na swoje rejsy i swoje jachty, sam decydował gdzie chciał na nich pływać.\nZabłoccy byli właścicielami kilku jachtów. Jeden z nich, Los jeszcze do niedawna stał pod wiatą ustawioną za domem w Biskupicach Melsztyńskich. Barbara sprzedała go dwa lata temu nie chcąc, aby niszczał. Na pokładach swoich jednostek Krzysztof potrafił sam wszystko zrobić.\nNic dziwnego, że po pewnym czasie zaczęła mu kiełkować w głowie myśl o rejsie dookoła świata. Nie miał to być rejs samotny, ale Barbara nie chciała wypłynąć, żeby nie rozstawać się z 15-letnim wówczas synem, który na ten czas miał być oddany pod opiekę dziadkom. W efekcie Krzysztof wyruszył sam, zabierając ze sobą tylko kaktusa, którego podarowali mu znajomi, a którym troskliwie się w czasie tego rejsu zajmował.\nUmówili się też z Barbarą, że potraktuje ten rejs jak rekonesans przed następnym, który odbędą już razem. Bardzo poważnie to traktował. Widać to szczególnie wyraźnie na filmach, które przysyłał do Biskupic z wyprawy. Wiele razy pokazując jakiś ciekawy widok, mówi do kamery: „Tutaj musimy wrócić razem z Basią”. Sadyba bez broni Zamknięcie wielkiej pętli, jak żeglarze mówią o rejsie dookoła świata, to wyzwanie dla najlepszych. Krzysztof Zabłocki był do niego przygotowany. Miał potrzebne kwalifikacje, doświadczenie, odpowiednie cechy charakteru, siłę, pasję no i jacht oczywiście. Specjalnie bowiem z myślą o żeglowaniu wokół ziemi, Zabłoccy kupili jacht o nazwie Sadyba.\nJednostka zbudowana została, jak napisano w świadectwie klasy wydanym przez Polski Rejestr Statków, systemem gospodarczym (czyli po prostu wykonana własnoręcznie przez jej właściciela) w roku 1984. Miała 11,1 m długości, 3,26 m szerokości, 1,9 m zanurzenia. Na dwu masztach nosiła 52 m² żagli, dysponowała też silnikiem stacjonarnym o mocy 18,4 kW.\n- Sadyba była bardzo mocnym jachtem, przygotowanym na pływanie po morzach północnych - mówi Barbara Zabłocka. - Można się było na niej czuć naprawdę bezpiecznie.\nKrzysztof zamienił jacht w prawdziwy pływający dom. Zadbał, aby jego nazwa odpowiadała wyposażeniu. Niczego tam nie brakowało. Na pokładzie były np. aż trzy GPS-y. Samodzielnie zrobił też samoster, który okazał się niezwykle skuteczny. O tym jak perfekcyjnie od strony technicznej Sadyba była przygotowana do opłynięcia świata, niech świadczy choćby fakt, że ani razu nie zawiodła swojego skipera. W czasie rejsu na jej pokładzie nigdy nie doszło do poważniejszej awarii. Ale na jachcie były też rzeczy, które czyniły z niego po prostu miejsce przyjemne do mieszkania, m.in. spora biblioteczka ulubionych książek Krzysztofa.\n- Nie było za to broni - mówi Barbara Zabłocka. - Krzysztof nie widział potrzeby zabierania jej ze sobą. Jedyny strzelający przedmiot na jachcie to była rakietnica sygnalizacyjna, która stanowiła element wyposażenia ratowniczego.\nŻeglarz opuścił Polskę 28 sierpnia 1998 roku. Rejs zaplanowany był na dwa lata. Do Lizbony Zabłocki płynął jeszcze z załogą. Potem żeglował już samotnie.\nSamotna żegluga nie jest łatwa. Praca na jachcie całkowicie absorbowała Krzysztofa. Pomimo tego czuł się szczęśliwy. Realizował przecież swoje największe marzenie. Wydawało się, że nic nie stanie na przeszkodzie w zamknięciu wielkiej pętli dookoła ziemi. Aż do owego feralnego września 1999 roku, wszystko szło znakomicie.\nKrzysztof Zabłocki sprawnie pokonywał kolejne etapy rejsu. Z Lizbony udał się na Wyspy Kanaryjskie. Potem przeszedł Atlantyk, aby w marcu 1999 roku, przez Kanał Panamski wyjść na Ocean Spokojny. 23 marca 1999 roku Sadyba przekroczyła równik. I dalej: Markizy, Bora Bora i cieśnina Torresa, po przejściu której, 30 lipca 1999 roku, Krzysztof obchodził swoje pięćdziesiąte urodziny.\nNa koniec był przelot non stop przez Ocean Indyjski. Zabłocki miał się z czego cieszyć. Za plecami zostały już trzy oceany, zamknięcie wielkiej pętli było na wyciągnięcie ręki. Jeszcze tylko kawałek i przeszedłby do historii polskiego żeglarstwa jako jeden z nielicznych, którzy okrążyli samotnie świat. Sadyba była mocnym jachtem.\nFot. Archiwum Barbary Zabłockiej\nMoże się zdrzemnę Barbara Zabłocka bardzo nie lubi, kiedy mówi się o niej „bohaterka”. Ale niewątpliwie to, co zrobiła po zaginięciu męża zasługuje na takie określenie. Przez półtora roku, z nieprawdopodobną determinacją, czasem wbrew wszelkiej nadziei, niezłomnie go poszukiwała.\n- To był dla mnie i dla mojego syna czas wielkiego napięcia - wspomina. - Kiedy w końcu otrzymaliśmy informację, że Krzysztof jednak nie żyje, Tomek wstał i z całych sił walnął pięścią w ścianę. Wyładował w ten sposób swoją frustrację. Ja tak nie potrafiłam.\nPoszukiwania męża Zabłocka rozpoczęła natychmiast po tym, jak jej mąż nie odezwał się po dziesięciu dniach z Dżibuti, co obiecywał podczas ich ostatniej rozmowy. Zaczęła się niepokoić. Ale nie brała pod uwagę najgorszego. Obdzwoniała wszystkie możliwe porty i przystanie w okolicach Zatoki Adeńskiej, gdzie jej mąż mógłby się znajdować. Niestety, nikt nie widział i nie słyszał niczego o Krzysztofie, ani jego jachcie.\nKobieta nie poddała się. Zrobiła wszystko, co było w jej mocy aby odnaleźć męża. Dzisiaj, kiedy o tym opowiada, nie potrafi ukryć wzruszenia. W akcję zaangażowało się całe mnóstwo ludzi i instytucji. Działań przez nich podejmowanych było tyle, że trudno je nawet spamiętać. Wielką rolę w poszukiwaniach odegrało polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych i nasze placówki dyplomatyczne w tej części świata, gdzie zaginął Krzysztof, na czele z ambasadą polską w Sanie w Jemenie. Ogromnym wsparciem była przez cały czas rodzina. Ale pomagali też zupełnie obcy, przypadkowi nieraz ludzie, np. pewien Somalijczyk mieszkający w Skandynawii. Ba! Barbara zaangażowała w poszukiwania nawet jasnowidza i chciała zorganizować wyprawę na wyspę Abd al Kuri w jemeńskim archipelagu Sukutry, wskazaną przez niego jako miejsce rzekomego przetrzymywania Krzysztofa.\nPomimo gigantycznego wysiłku nie udało się go jednak odnaleźć. Nie znaczy to, że poszukiwania zakończyły się całkowitą klęską. Barbarze udało się odzyskać część pamiątek po mężu, a nawet, z dużą dozą prawdopodobieństwa, ustalić co się z nim stało.\nPamiątki pochodzą z Sadyby, której niszczejący wrak został odnaleziony w maju 2000 roku na somalijskim wybrzeżu, kilkadziesiąt kilometrów od portu Bosaso. Z jachtu zabrane zostały dwa albumy z rodzinnymi fotografiami, „Atlas oceanów”, kilka kartek z dziennika jachtowego, a nawet fragment burty.\n- Nie mam żadnej wątpliwości, że to część Sadyby – mówi Zabłocka trzymając w ręce kawałek białego laminatu. - Wiem nawet dokładnie, z którego miejsca został wycięty.\nNajdroższą pamiątką są kartki wyrwane z dziennika jachtowego. Wśród nich jest ten z ostatnim wpisem dokonanym ręką Krzysztofa. Pochodzi z 19 września 1999 roku a więc z dnia, w którym rozmawiała z nim ostatni raz za pośrednictwem Pokoju. O godz. 23 żeglarz zapisał: „jestem potwornie zmęczony. Może się 2 godz. zdrzemnę”. Pytania z atlasu Najciekawszą jednak, a zarazem najbardziej tajemniczą pamiątką po Krzysztofie, jaka trafiła do rąk Barbary Zabłockiej jest „Atlas oceanów”, książka z opisem mórz i oceanów, używana przez jej męża na pokładzie Sadyby. Publikacja pełna jest niezrozumiałych wpisów, dat, liczb, nazwisk, w większości wykonanych charakterem pisma nie pasującym do jej męża. Nie wiadomo, co one oznaczają. Najdziwniejszym wpisem jest wiersz po somalijsku. Podobno panuje w tym kraju taki zwyczaj, że jak się do kogoś przychodzi w gości, to się mu pozostawia na pamiątkę wiersz. Może on być pozytywny dla gospodarza, negatywny albo obojętny, w zależności od stosunku jaki ma do niego odwiedzający go. Ten ma wydźwięk obojętny.\nTo nie jedyne, czego Barbara Zabłocka musiała nauczyć się szybko o Somalii. Dzisiaj, kiedy media niemal codziennie donoszą o pirackich atakach dokonywanych przez Somalijczyków, nasza wiedza na temat tego kraju jest znacznie większa niż dziesięć lat temu. Barbara nie mogła liczyć na media. Sama zdobywała wiedzę na ten temat.\nOkazało się, że Somalia podzielona jest na kilka mniejszych państewek, których nikt tak naprawdę nie kontroluje. Wśród nich jest też tzw. Puntland, rządzony przez starszyznę plemienną. To właśnie na podstawie informacji od ich przedstawicieli Barbarze udało się ustalić, że na jej męża, spokojnie żeglującego Sadybą, napadli piraci pochodzący z tego kraiku.\n- W jakim celu? Nie wiadomo. Dla okupu? Dlaczego zatem nikt nie próbował się skontaktować ze mną albo polskimi władzami? Dla rabunku? Dlaczego zatem potem jacht został porzucony na wybrzeżu? Przecież on sam był sporo wart. A może Sadyba miała stanowić rodzaj wabiku, który miał ściągać do niego kolejne niespodziewające się napadu jednostki? Może w końcu Krzysztof miał pomóc piratom w przetransportowaniu jakiegoś ładunku albo nawet ich samych? - gubi się w domysłach Barbara.\nWedług oficjalnie przyjętej wersji, potwierdzonej przez Puntlandczyków, Krzysztof Zabłocki został 20 lub 21 września 1999 roku, zastrzelony przez piratów kilkadziesiąt kilometrów od Bosaso. Ciało polskiego żeglarza miało zostać wyrzucone do morza.\n- Niewykluczone, że sekwencja wydarzeń wyglądała tak: piraci najpierw zajęli jacht. Potem próbowali się jakoś dogadać z Krzysztofem, o czym mogą świadczyć wpisy w „Atlasie oceanów”. Następnie jacht został ponownie napadnięty przez innych piratów, a w czasie strzelaniny mój mąż zginął - snuje domysły Zabłocka.\nByć może tak było, choć wcale niekoniecznie. Całą sprawę otacza bowiem aura tajemnicy. Podobno np. zostały zrobione zdjęcia wraku Sadyby, których nie udało się potem wywołać. Człowiek, który dostarczył najważniejsze pamiątki z jachtu, nagle zniknął i potem nie można go było nigdzie odnaleźć. Wspomniany wyżej Somalijczyk ze Skandynawii, który na własną rękę próbował wyjaśnić sprawę zaginięcia Krzysztofa Zabłockiego, też nagle nabrał wody w usta.\n- Dlaczego? Komu zagraża prawda o zaginięciu mojego męża? To są pytania, na które nie znalazłam odpowiedzi. To powoduje, że choć przyjęłam do wiadomości jego śmierć, nadal nie umiem się z nią pogodzić - mówi Barbara Zabłocka. Zapalmy świece Barbara Zabłocka już nie żegluje. Jak mówi, jakoś przestało ją to cieszyć. Na wodę nie ciągnie też jej syna. Dzisiaj ma jeden cel w życiu – upamiętnić swojego męża tak, aby jego ofiara nie poszła na marne. Pozostaje on bowiem jedynym Polakiem zamordowanym przez somalijskich piratów.\nOd kiedy stało się o nich głośno, Zabłocka przeżywa każdą informację na ten temat, rozumie dramat rodzin porwanych marynarzy, szczególnie polskich. Z zapartym tchem śledziła losy uprowadzonego w listopadzie ubiegłego roku tankowca Sirius Star. Po uwolnieniu jednostki rozmawiała nawet z jej kapitanem, Markiem Niskim.\n„Przerażające wiadomości o tym, że piraci XX wieku atakują coraz częściej, w coraz bardziej przemyślny sposób, w różnych rejonach świata, staje się prawie codziennością (...). Bardzo bym chciała by żeglarze, ludzie morza zaczęli protestować przeciwko temu zjawisku, a nie tylko ujmowali napady pirackie w statystyki. (...) Dlatego wzywam Brać Żeglarską do symbolicznego protestu przeciwko przemocy na wodach świata! Proszę by w dniu 21 września, każdy kto kocha wolność, smak swobodnej żeglugi zapalił symboliczną świecę i rzucił do wody kwiaty by w ten sposób oddać cześć ludziom morza, których rejs został przerwany przez piratów. Oni przegrali spotkanie z człowiekiem, nie z żywiołem.” - napisała w specjalnym apelu, z którym od lat próbuje się przebić do świadomości społecznej Barbara Zabłocka.\nJej propozycja, kiedyś abstrakcyjna, dzisiaj kiedy piracki problem coraz częściej nas dotyka, znajduje odzwierciedlenie w czasie rozgrywanego zwykle jesienią na wodach Zatoki Gdańskiej Memoriału Krzysztofa Zabłockiego, organizowanego przez Jachklub Morski Neptun z Gdańska, z którym czuł się niegdyś związany jej mąż. Na cmentarzu w Czchowie Barbara umieściła pamiątkową tablicę poświęconą mężowi, którą traktuje jak jego symboliczny grób.\n- Krzysztof był nie tylko wybitnym żeglarzem, ale po prostu świetnym facetem - mówi Zabłocka. - Nic mi go nie zastąpi. Poczucie straty zostanie już ze mną pewnie do końca życia, ale warto mieć miejsce, gdzie można przyjść i się wypłakać.\nWielką pociechę znajduje w patrzeniu na syna, który bardzo przypomina ojca. Tak samo jak on idzie swoją własną drogą przez życie. Tomasz jest teraz 26-letnim mężczyzną, młodym małżonkiem.\n- Tuż przed rejsem dookoła świata wygoniłam ich obu, męża i syna, na takie męskie wakacje nad morzem, w Sobieszewie - wspomina Zabłocka. - Chodzili tam sobie po plaży i długo rozmawiali. Teraz zdarza się, że Tomek wsiada w samochód i jedzie do tego Sobieszewa, aby samotnie pochodzić po tej samej plaży. Nie pytam dlaczego. Tomasz Falba\nŁzy mi poleciały... Wielki hołd dla całej rodziny!\n24 czerwiec 2009 : 18:05 Bartek | Zgłoś


Tenisówki z kolekcji Big Star. Model wykonany z materiału syntetycznego. – Miękki nosek. – Gumowa podeszwa. – Lekko usztywniony zapiętek. – Tekstylne wnętrze. – Sznurowany model. – Długość wkładki wynosi: 26 cm. – Wymiary podane dla rozmiaru: 41. Wzór: gładkie Rodzaj: tenisówki Skład: Cholewka: Materiał syntetyczny, Wnętrze: Materiał tekstylny, Podeszwa: Materiał syntetyczny, ID produktu: 4920-OBM0E1 Kod producenta: BB174309\nZobacz kolekcję: tenisówki meskie w SPARTOO Dostawa Bezpłatna,\nBig Star Bikkembergs Birkenstock Birki’s Björn Borg BKR Blackstone


Zapach wspomnień: 2014\n"Magda, chcesz jabłek? Jestem w sadzie u rodziców..." dzwoni jak zawsze co roku u schyłku lata moja serdeczna koleżanka. Odpowiadam jak zawsze: "No pewnie!" Dnia następnego stoi już z olbrzymią skrzynią prawdziwych jabłek u progu naszych drzwi. Nazbierała je sama, przewiozła przez blisko 400km i oddała z uśmiechem na twarzy ... piekę dla Niej jabłecznik:)\nA właściwie to pieczemy razem z Kaliną, która uwielbia siedzieć w zlewie w kuchni i obserwować swój mały świat wokoło. Robimy jabłeczniki bardzo często, to moje najulubieńsze ciasto zaraz po pierniku:) Uwielbiam cały rytuał ich pieczenia czyli: musi być jesień albo przynajmniej jej zwiastuny (wg mnie to najpiękniejsza pora roku!), wczesny poranek, kiedy mgły unoszą się jeszcze nad ziemią, wyprawa na targ lub posiadanie własnych zbiorów i świeżo zaparzona kawa:) Potem cała przyjemność w zagniataniu ciasta i smażeniu jabłek z cudnym zapachem cynamonu, wanilii czy utłuczonych w moździerzu goździków.\nOd kilku lat najczęściej piekę jabłecznik wg przepisu, który kiedyś podarowała mi nasza kuzynka. Zawsze wychodzi, dobrze wyrasta (nie jest to ten typ jabłecznika niziutkiego na kruchym spodzie lecz bardziej puszysty:). Długo też pozostaje świeży i jest po prostu pyszny.\n1/2 szklanki śmietany, kefiru lub kwaśnego mleka\nJabłka: potrzebujemy ok 1kg jabłek, obranych i pokrojonych w ćwiartki. Smażę je na ok. 2 łyżkach masła aż będą miękkie z dodatkiem ok. pół szklanki cukru (używam brązowego),1 łyżeczki cynamonu, sporą szczyptą gałki muszkatołowej lub goździków.\nCiasto: zmiksować jajka, cukier, margarynę. Dodać mąkę, proszek i kwaśne mleko. Trochę ciasta zostawić, dodać ok. pół szklanki mleka. Wyłożyć ciasto na blachę, posypać ew. 2 łyżkami bułki tartej, ułożyć owoce i polać odłożonym ciastem.\nPiec ok. 50 min w temp. 180 stopni (piekę z termoobiegiem). Polecam!\nKolejne przepisy na jabłeczniki wypróbowuję ze świeżo zakupionej, najnowszej książki Elizy Mórawskiej "O jabłkach", w której posiadanie weszłam dzięki w/w kuzynce, tej od prezentowanego jabłecznika:) Autorka książki, którą jak mniemam znają już chyba wszyscy z Jej bloga White Plate sprzedaje swoją książkę głównie przez internet, a na Śląsku jest dostępna jedynie w księgarni Orbita w Rybniku - najlepszej księgarni jaką znam, mają tam chyba wszystko łącznie z profesjonalną obsługą:) Ale wracając do jabłek, książka jest absolutnie cudowna, zresztą spodziewałam się tego znając lekkie pióro Liski i jej przepisy, a nade wszystko zdjęcia, lekko mroczne, nostalgiczne, retro. Ostatni przepis w tej książce jest właśnie na szarlotkę, z tym, że bardzo niską, na kruchym spodzie z posypką na wierzchu - zjadłam ją prawie sama....proszę nie komentujcie tego:)\nJeśli zastanawiacie się nad zakupem książki, polecam! "Przerabiam" stroną po stronie, zrobiłam już większość potraw, zaskakujące jest dla mnie to, że choć zrobione z prostych składników smakują wybornie. Wczoraj na obiad: zapiekanka z jabłek, ziemniaków i sera pleśniowego - musiałam zrobić z podwójnej porcji -BOSKA!\nPodobnie rzecz się ma z np. zupą dyniową. Przygotowywałam już dziesiątki jej wersji ale nigdy z jabłkami. W przepisie Liski warzywa na zupę, czyli dynię (ja mam swoja Hokkaido), cebule, czosnek, ziemniaki i jabłka pieczemy w piekarniku z odrobiną oleju dyniowego, potem miksujemy. Zupę robiłam z zamiarem dwudniowego obiadu, nie dotrwała nawet do wieczora....\nPosiadam również poprzednią książkę Elizy, czyli "Słodkie". Zakupiłam ją dopiero jak wyszła mniejsza, tańsza wersja pierwowzoru, który wg mnie był zdecydowanie za drogi w stosunku do niewielkiej ilości przepisów w nim zawartych. Podobnie jak w przypadku pozycji "O jabłkach" książka warta posiadania, rewelacyjne przepisy do zrobienia w każdej kuchni bez większych zdolności kulinarnych, to co na zdjęciach poniżej to wersja z malinami i bez. Pychaaaaaaaaaa, oczywiście najlepsza jeszcze na ciepło!\nPrzepis na masę jabłkową to tych jabłeczników wykorzystuję również na robienie jabłkowych przetworów na zimę. Zamykam masę w słoiki i pasteryzuję ok. 15 min. Mam w ten sposób gotowe jabłka przesmażone z przyprawami do wyłożenia na ciasto w samym środku zimy:) To maksymalnie skróci czas przygotowania takiej szarlotki do 20 min:)\nNa koniec mam jeszcze osobistą prośbę do Dziewczyn, które robią przetwory, a które zechciały by się podzielić przepisami. Poszukuję sprawdzonych przepisów na przetworzenie dyni, robię zupy, piekę ciasta ale nie mam doświadczenia w zaprawianiu dyni, będę wdzięczna:)\nDobrej nocy i do następnego!\nAutor: magdalenia o 14:58 34 komentarze: Linki do tego posta\nEtykiety: Jabłeczniki, O jabłkach\nDziś obiecane fotki z drugiej sesji zdjęciowej z Asią. Tydzień po klimatach bożonarodzeniowych przygotowałam dom do kolejnych ujęć, tym razem tzw. bez tematu:)\nStąd bez zbędnego rozpisywania się (większość z odwiedzających stronę na pewno zna nasze kąty) przedstawiam co następuje:\nzaczęłyśmy od salooonu:)\nTo już nasza czwarta sesja, tym razem również do Mojego Mieszkania, od poprzednich niewiele się w naszym domu zmieniło poza małą galerią prac naszego Franka, która wisi na głównej ścianie w salonie.\nPóźniej przeniosłyśmy się do kuchni -tutaj miałam zamiar pokazać nowe lniane zasłonki, które uszyła mi jak już wspominałam przy poprzednim poście - Marta z Meis Ideis. Nie potrafię jednak zrobić dobrego zdjęcia okna stąd zasłonki nie są dobrze widoczne ale są absolutnie przepiękne. Z dwukolorowego lnu cieniutkiego jak pielucha, wiązane na troczki, dziękuję raz jeszcze Marta!\nNo i nasz ukochany byfyj:)\nTa dekoracja wisi nad kuchenką\nPunktem kulminacyjnym spotkania była zupa dyniowa:)\nSypialnia - tutaj również bez większych zmian:)\nWiatrołap - pomalowaliśmy na biało szafę zakopiańską (a właściwie pomalował nam ją "nasz" Piotr stolarz:) ponieważ z biegiem czasu brzydko zżółkła i choć uwielbiam naturalny kolor drewna, do tego pomieszczenia bez okien nie pasowała, było po prostu bardzo, bardzo ponuro....\nWydaje mi się, że w bieli z zachowanymi rzeźbieniami wygląda o wiele korzystniej\nTak sentymentalnie trochę - pierwsze, wysłużone buciki Franka....\nWejście do nowego pokoju Franka - przed urodzeniem Kaliny miałam tutaj swój tzw. gabinet, z książkami, komputerem i stosem domowych przydasiów.\nObecnie w tym małym pokoju, ma ok. 7m2 urzęduje nasz Franek, który na okoliczność rozpoczęcia edukacji w szkole doczekał się w końcu swojego pokoju. W tym miejscu muszę nadmienić, że cały ciężar remontu tego pomieszczenia wziął na siebie Tomek, który przez pół roku w chwilach wolnych gipsował, malował ściany, tapetował, szlifował i przecierał na biało deski - zarówno na ścianach jak i na suficie, skręcał, montował lampy, słuchał moich narzekań i poganiania:) Musieliśmy też zmienić ogrzewanie podłogowe na grzejnik, który wisi pod oknem.\nW związku z brakiem miejsca jedynym wygodnym rozwiązaniem w pokoju naszego pierwszaka było widoczne na zdjęciu łóżko piętrowe. Pierwotnie chcieliśmy zlecić jego wykonanie fachowcowi ale po zaproponowanej cenie szybko zrezygnowaliśmy. W międzyczasie okazało się, że nasz znajomy ma do oddania łóżko piętrowe, sosnowe i to dokładnie o takich wymiarach jakie potrzebujemy. Łóżko przemalowaliśmy, a pod spodem urządziliśmy Frankowi szafę, w której pomieściły się nie tylko jego ubrania, buty i plecaki ale również zabawki. Szafa zamykana jest na drzwi przesuwne, ma dwa skrzydła pomalowane farbą tablicową a na dwóch naklejono mapę świata i białą folię przystosowaną do mazaków suchościeralnych.\nTak wygląd miejsce spania na samej górze:) Jest tam bardzo przytulnie i generalnie wszystkie spotkania kolegów i koleżanek Franka zawsze odbywają się "na wysokościach":)\nPo lewej stronie od tablicy wiszą przybory do pisania, mazaki, kredy ale i nożyczki, kleje itd. i worek na buty, który uszyłam już kilka dobrych lat temu - teraz do kompletu uszyłam z tego samego materiału niby zazdrostkę na okno:)\nPo prawej stronie okna, we wnęce stoi wysoki słupek szafek również zaprojektowanych przez Tomka. Płyty meblowe zamówiliśmy w internecie, przyszły w idealnym stanie, solidnie wykonane na wymiar. Szafa mieści książki i przybory szkolne Franka, na samej górze modele samolotów, które nigdzie indziej się już nie mieszczą:(\nTo już ostatnie godziny pracy u nas, ściskam Cię mocno Asia i dziękuję za wszystko!\nMyślę, że to już nasza finalna "sesyjna" przygoda w tym roku:)\nO jabłkach będzie:)\nAutor: magdalenia o 04:53 29 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Moje Mieszkanie, Pokój Franka