Październik | 2015 | Bliżej przedszkola | Strona 2\n18 października, 2015 blizejprzedszkola\t1 komentarz\nŚwiat potrzebuje się wreszcie dowiedzieć, ile dobrego wnosimy w wasze życie…\nKrople deszczu załamywały się na szybie za każdym razem inaczej. Izabela nie mogła odgadnąć zasady, według której najpierw rozpływają się we wszystkich kierunkach, a potem łączą się w jeden długi strumyczek, aby spłynąć w dół w swoim własnym tempie.\nIza widziała jedynie głowy ludzi siedzących przed nią, zresztą była na tyle zamyślona, że nic nie było w stanie zaprószyć jej uwagi. Senny dzień nie wydawał się różnić od pozostałych równie męczących zmiennością aury. Jesień zrzucała ostatnie liście w towarzystwie drepczącej jej po piętach zimy. W tym dniu nie miało wydarzyć się nic nadzwyczajnego. Był środek tygodnia.\nPod nogami ustawiła papierową torbę, w której starannie ułożyła kupioną rok temu sukienkę specjalnie na czternastego października. Dzisiaj założy ją znowu, ten sam naszyjnik, ta sama bransoletka. Może jedynie makijaż jest nieco wymowniejszy. I jest w niej może ciut więcej odwagi, naturalnie przybywającej z wiekiem. Iza zamknęła oczy i poddała się kołysaniu autobusu, pozwalając na chwilę odpocząć zagonionym myślom. Z tyłu głowy dochodziły ją jakieś głosy, ich tembr był raz przyjemny, innym razem wdzierał się w nią i denerwował, uciskając okolice uszu. W pewnej chwili ktoś szturchnął ją w łokieć i tym samym przerwał spokój, którego strażnikiem niezmiennie był Grzegorz Turnau, motywujący ją do życia w nowych fioletowych słuchawkach. Otworzyła oczy i ujrzała obok siebie rosłą postać w beżowym płaszczu, która z ulgą opadła na siedzenie. Zgrabnie wyjęła telefon i rozpoczęła wymianę poglądów na temat życia z drugą, zapewne identycznie dzielącą bezczas w autobusowym gwarze, dobrze jej znaną osobą. Ta charakterystyczna duża postać na ułamek sekundy spotkała się z Izabelą oko w oko, zahaczając o Izę całkiem przypadkiem. Przed nimi zwolniły się dwa miejsca, na które ta trzymająca przy uchu telefon kobieta, jednym ruchem przerzuciła reklamówkę, zajmując miejsce przy oknie. Jednak uczyniła to chyba zbyt raptownie, bo z siatki wyleciało pudełko Merci, z polską wersją językową w formie nakładki. Kobieta syknęła i schyliła się w kierunku pudełka, Iza również uniosła się z siedzenia, aby ratować skupiające wzrok innych ludzi, kuszące czekoladki. Spojrzenia kobiet znowu się spotkały, tym razem na nieco dłużej i bardziej bezpośrednio. Tych parę sekund wystarczyło, aby Iza zapisała w pamięci owal i wyraz twarzy oraz marszczący się sympatycznie nos.\n– Dziękuję – kobieta z trudem odwróciła się i przez ramię podziękowała Izie za uprzejmość.\n– Nie ma sprawy – Izabela uśmiechem odprowadziła kobietę, sadowiącą się z czekoladkami pod pachą na swoim ulubionym miejscu przy oknie.\nNa jakieś 7 minut zapadła cisza zmieszana z rytmicznym kopaniem w siedzenie znudzonego gimnazjalisty, który widocznie gdzieś musiał wyładować złość dzisiejszego deszczowego poranka; wybrał autobus, twierdząc, że tu nikt nie odważy się polemizować z jego buntowniczym okresem dorastania. Miał rację. W autobusach ludzie są anonimowi i często robią rzeczy bardzo osobiste: kłócą się przez telefon, jedzą, śpią, całują, nadrabiają zaległości w załatwianiu spraw przez telefon, o których jednocześnie informowani są przypadkowi świadkowie. Zajmują się przeważnie sobą, nie innymi.\nIza odwróciła się i skuliła, szukając ciepła w miękkim załamaniu kołnierza kurtki. Wszystko wokoło mokło, deszcz zdawał się padać bez ustanku. W słuchawkach zapanowała nagle cisza i Iza niechętnie stwierdziła, że mp3 się rozładowała. Spojrzała na siedzącą przed nią kobietę. Teraz siedziała w towarzystwie swojej koleżanki, bo zwrócone do siebie z przejęciem wymieniały opinie o czymś. Zadziwiające, jak dużo o nas mówi język ciała.\n– Wiesz, ta dziewczyna… nie mam pojęcia jak ona ma na imię, widzisz, mój mąż odprowadzał Konrada przez te dwa tygodnie, ja mam taki młyn w pracy, że głowa mała. No więc Przemek odprowadzał Konradka, niewiele mi o niej powiedział, podobnie od Konrada nie dowiem się za dużo, bo w kółko nas męczy, żeby tata przychodził później, bo on nie ma czasu się pobawić.\n– Mówisz o wychowawczyni naszych dzieciaków? Taka niewysoka dziewczyna, w ostatnim tygodniu była rano, gdy przyprowadzałam Wiktorię. Nie dziw się Konradowi, w przedszkolu jest przecież tyle zabawek! Wyślij męża po zakupy, niech odbierze Konrada o 15.30, wtedy ja przychodzę po Wiktorię. Wrócimy razem.\n– A słuchaj, wracając do tej nauczycielki… Powiedz mi, jaka ona jest?\n– Wiesz… taka niedzisiejsza. W ogóle to przedszkole… to miejsce jest jakieś takie…\n– Strasznie fajne! Wiktoria przytula się do tej dziewczyny tak sama z siebie, a ta nauczycielka za każdym razem gdy mnie widzi, coś o Wiktorii mówi. A to, że nie chciała jeść, albo że zjadła dokładkę. Że popłakiwała lub głośno śpiewała piosenkę. Świetnie wyczuwa rodziców. Wie, czego potrzebujemy, jest niezwykle bezpośrednia, a przy tym jej słowa są rzeczowe i jak najbardziej na miejscu. Jak tam wchodzisz, nie czujesz nic.\n– Nic poza zadowoleniem. No tak, jakby ktoś ściągnął ci z barków wszystkie troski. Ta dziewczyna zaraża uśmiechem, są w niej wyważone emocje i spokój za każdym razem, gdy informuje cię o różnych rzeczach. Ona otwiera drzwi, a mała stoi przyklejona do niej i śmieje się od ucha do ucha. Gdy myślę, w jakim pośpiechu i nerwach wychodziłyśmy z domu i jak kolejny raz obiecywałam sobie, że więcej już tak nie będzie, mam ochotę wrócić do przedszkola i zabrać ją stamtąd, nie iść do pracy tylko zrekompensować jej ten ciągły pośpiech. Ale potem od razu przypominam sobie słowa pani Izabeli: proszę spokojnie iść do pracy, czekałam na Wiktorkę z niecierpliwością. Wiem, że ona potem już nie pamięta i dobrze się bawi. Znakomicie odnajduje się w przedszkolu i jestem o nią zupełnie spokojna. Gdy wchodzi do sali, jestem spokojna, wiem, że to miejsce dużo dla niej znaczy.\n– Uspokoiłaś mnie. Od Przemka nie dowiem się za wiele, a i Konrad nie jest wylewny. Dzisiaj zobaczę ją pierwszy raz, zmienił mi się grafik w pracy i przez jakiś czas będę mogła odbierać Konrada. Kupiłam czekoladki, dzisiaj jest Dzień Nauczyciela. Świętują. Słuchaj, a jak ją poznam?\n– Na sali są zwykle dwie panie. Jedna to nauczycielka, a druga rozkłada posiłki i pomaga. Spytaj o panią Izabelę, każdy ci ją wskaże. Jest charakterystyczna.\n– Wiesz, nigdy się nad tym nie zastanawiałam, bo od zawsze sądziłam, że nauczycielki przedszkola to tylko proste dziewczyny, które potrafią opiekować się dziećmi i robią to przeważnie intuicyjnie, bo raczej nikt ich do tego nie przygotował.\n– No a jest inaczej?\n– Wiesz, kiedy więcej zaczęłam rozmawiać z nauczycielką Wiktorii, otworzyły mi się oczy. Na to wszystko, co one robią, te nauczycielki przedszkola. Czy ty słyszałaś, ile one muszą się szkolić i jak podnoszą swoje kwalifikacje? Podobno spotykają się, wciąż wymieniają doświadczeniami i wiedzą ze szkoleń… No powiem ci, że urosłam, gdy dowiedziałam się, że pani Izabela pojechała na szkolenie i dlatego jest nieobecna. A kiedyś podpisywałam coś i zaprosiła mnie do biurka. Kątem oka zobaczyłam, no nie to żebym była ciekawska, choć może trochę, ale tam leżały takie papiery z napisem „Certyfikat uczestnictwa”. Dzisiaj to już nie jest przedszkolanka, ale nauczycielka przedszkola przez duże N. Jestem strasznie dumna, że moją Wiktorkę uczy taka osoba, no wiesz, której kompetencje są na naprawdę wysokim poziomie. Serio, no nie mogłam uwierzyć, zresztą do dzisiaj patrzę na nią z szeroko otwartymi oczami. Słuchaj, ty wiesz, ile ona musi wiedzieć o dziecku, jakie musi mieć doświadczenie, z iloma rodzicami rozmawiała, ile dzieci oddała do szkół?\n– W sumie to nigdy o tym nie myślałam…\n– No ja też nie. Dlatego tak cię zachęcam, abyś zechciała poznać ją osobiście. Zagadnij do niej, na pewno nawiąże z tobą rozmowę. Jest otwarta i bardzo życzliwa. Spodoba ci się. Znam cię i wiem, że zawsze byłaś wymagająca w stosunku do osób, które zajmowały się Konradem. Bądź spokojna, bo tym razem trafiłaś w dziesiątkę. Ta nauczycielka jest świetna.\nIza wbiła nos w szybę. Naliczyła dziewięćset siedemdziesiąt osiem kropel, policzki miała ciepłe i oczy wilgotne. Chłonęła każdy szczegół przesuwający się z prędkością jazdy autobusu. Świeże powietrze wpadło przez otwierające się ze świstem drzwi. Ludzie przepychali się, dosłownie walcząc o szansę wyjścia i wejścia. Późna jesień spiera się z zimą o pierwszeństwo w bramie codzienności. Dwie siostry, dwie pory roku przepychają się, odnajdują, przyciągają się i odpychają. Tak samo jak opinie na temat naszego zawodu – pomyślała Izabela, ściskając papierową torbę z seledynową sukienką.\nZłota jesień pachnie dzisiaj sukcesem. Jesienią zakwita czternasty października w doniczkach i wazonach, ozdabiając biurka setek nauczycieli. Niektórzy dziękują im tradycyjnie, inni sztampowo i po prostu, pozostali z rozmachem i gestem, a jeszcze inni, stając w progu drzwi, nieśmiało patrząc Ci w oczy. Wszystkie słowa duże i małe, przygotowane lub spontaniczne, wyuczone na pamięć czy wzruszające i mało odważne… One wszystkie są potrzebne, aby usłyszeli o nauczycielach ci, którzy nie mają o nas pojęcia. Ten dzień jest potrzebny, aby otworzyć oczy tym, którzy mają je przymknięte na co dzień, gdy wchodzą do przedszkola. Dorośli. Zabiegani, zagubieni, zachłanni. Oczekiwaliby jeszcze więcej, gdyby nie nasz zdrowy rozsądek. Niby świat idzie do przodu, a poglądy na nasz zawód stoją w miejscu. Ludzie mówią o nas: nianie, opiekunki, przedszkolanki. Mają nas za panie do opieki.\nNiech nazywają nas jak chcą.\nAle niech zobaczą, ile dobrego robią nauczycielki przedszkola. Bo jeśli dziecko się śmieje, nawet jesienne popołudnia przestają tak mocno doskwierać. Zadowolone dziecko jest jak spacer po parku, jak garść szczęścia w kieszeni i czerwone słońce zwiastujące dobrą pogodę. Jak lasy malowane jesienią i puszysty śnieg na czubkach prezentów. Skoncentruj się na tym, co jest w życiu ważne. A potem spójrz… Ile w nim jest nadziei i ile czekających na realizację szans. Wcielaj je w życie, realizuj, podejmuj. Nie stój w miejscu. Droga nauczycielki prowadzi przez wiele osamotnionych wysp, meandruje, zmienia się. Nasz zawód jest okrętem dla wielu rodziców, nieświadomych, jak wielkie znaczenie może mieć nauczycielka w paroletnim życiu dwudziestu pięciu małych dzieci. Nauczyciel jest jak słońce, które wschodzi i zachodzi nieprzerwanie tańcząc swojego walca. Wspina się na palce, aby objąć troską wszystkich swoich wychowanków i siada na dywanie, aby zrównać się z najmłodszymi. Jest na wyciągnięcie ręki, by złapać za nią każde dziecko. Pracujemy w przedszkolu, a przedszkole jest przed szkołą, jest przed wszystkim. Jest przede wszystkim. To wstęp do kolejnych historii, w których mały człowiek uczy się, dojrzewa i dorasta, znajdując przystań w ramionach już nie naszych, a innych ludzi. I idąc przed siebie, ma w pamięci opowieść o swoim przedszkolu, w którym nie istniał czas, ale miłość.


Dominika Sitnicka 1 grudnia 2018\nPodczas posiedzenia Komisji LIBE w Europarlamencie Marek Jurek podzielił się kilkoma myślami na temat małżeństwa. Jego słowa miały promować projekt Konwencji o Prawach Rodziny, który sporządził razem z Ordo Iuris. OKO.press "dla dobra narodu i całej Europy" szczegółowo omawia absurdy wywodu europosła\nPodczas posiedzenia Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (LIBE) Parlamentu Europejskiego 20 listopada 2018 odbyło się wysłuchanie w sprawie praworządności w Polsce.\nSpór wokół sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego zdominował wystąpienia europosłów, jednak pojawiały się również pytania o to, jak rząd PiS kluczy w sprawie aborcji, czy jak Prokurator Generalny legitymizuje dyskryminację osób LGBT+.\nKwestia praw osób nieheteroseksualnych, praw kobiet i różnic w standardach przestrzegania tych praw w poszczególnych krajach wspólnoty była zresztą tematem wiodącym. Część z europosłów wskazywało na to, że ustawodawstwo niektórych krajów wspólnoty pozostawia wiele do życzenia, jeśli chodzi o kwestie równouprawnienia.\nEuroposeł PiS Marek Jurek poczuł się wywołany do tablicy i wystąpił z wywodem mającym bronić konserwatywnego ustawodawstwa Polski i innych krajów regionu. Zaczął od zwrócenia uwagi, że „równouprawnienie nie jest kwestią sporną, ale sporny jest jego wymiar społeczny”. O co chodzi?\n„W tej dyskusji słyszymy, że nie chodzi o komfort osób, nie o wymiar indywidualny, ale tak naprawdę o równość w skali społecznej między etyką monogamicznego małżeństwa i rodziny z jednej strony, a kontestacją tej etyki z drugiej” – zaczął swoje rozważania. A następnie dokonał wykładni rozumienia małżeństwa.\n„Monogamiczne małżeństwo to nie jest wspólnota dominacji, ale komplementarności. To jest wspólnota osób zdolnych przekazać życie i odpowiedzialnych za przekazanie życia. Na tym polega jego wartość społeczna. Wiele z naszych państw tej etyce jest ciągle wiernych i traktują ją jako źródło norm społecznych, oświetlające prawo. Polska, Węgry, Słowacja mają te zasady wpisane do konstytucji”.\nMarek Jurek zakończył wywód słowami: „Etyce monogamicznej rodziny jesteśmy wierni nie przeciwko komuś, ale dla dobra wspólnego naszych narodów i całej Europy. Szczególnie od KE chcielibyśmy oczekiwać szacunku dla naszego prawa”.\nMarek Jurek, Parlament Europejski - 20/11/2018\nProblem z wypowiedzią Marka Jurka zaczyna się już na etapie używanej przez niego terminologii. Określenie monogamiczne małżeństwo w dosłownym rozumieniu powinno być użyte jako przeciwieństwo poliandrii lub poligamii. Nie tego dotyczyła jednak debata.\nMonogamiczne w języku Marka Jurka jest z jednej strony przeciwieństwem małżeństwa jednopłciowego, nieheteroseksualnego. Z drugiej zaś – podkreśleniem, że w takim małżeństwie mąż i żona spełniają swoje role płciowe i żyją według określonych zasad.\nCo mówi polska Konstytucja?\nBiorąc słowa Marka Jurka na poważnie musimy szukać zatem w polskiej Konstytucji normy, której brzmienie zbliżone byłoby do jego słów:\n„Monogamiczne małżeństwo to wspólnota osób zdolnych przekazać życie i odpowiedzialnych za przekazanie życia”.\nTakiego ani podobnie wartościującego zapisu w polskiej Konstytucji oczywiście nie ma. W artykule 18 Konstytucja stanowi bowiem:\nArt. 18 jest wymieniany często jako norma wykluczająca uznawanie w świetle prawa innych rodzajów związków poza heteroseksualnym małżeństwem. Zdaniem wielu prawników nie odpowiada to rzeczywistości.\nW 2012 roku podczas debaty na Uniwersytecie Warszawskim doktor Kamil Zaradkiewicz, obecnie sędzia Sądu Najwyższego z nadania PiS-owskiej KRS, wyraził następujący pogląd:\n„Kluczowe znaczenie ma wyraz jako, który\nmoim zdaniem wcale nie definiuje małżeństwa w ten sposób, że jest ono wyłącznie związkiem kobiety i mężczyzny.\nWskazany przepis wzmiankuje małżeństwo w konkretnej postaci »heteroseksualnej«, po to, by nadać mu szczególną rangę, która wynika z otoczenia go ochroną Rzeczypospolitej. Zatem należy uznać, że małżeństwo stanowiące związek kobiety i mężczyzny podlega ochronie i opiece RP, a w konsekwencji instytucja ta wymaga określonych regulacji prawnych, w szczególności w ramach przepisów prawa cywilnego.\nMoim zdaniem z takiego ujęcia art. 18 Konstytucji wynika, że są być może w świetle tego przepisu dopuszczalne również inne niż małżeństwo instytucje, co do których nie istnieje konieczność zapewnienia im takiej samej jak małżeństwu opieki Rzeczypospolitej”.\nZaradkiewicz zmienił swoje poglądy gdy kandydował z poparciem Zbigniewa Ziobro do Sądu Najwyższego. Nie zmienia to faktu, że podobny pogląd jest popularny wśród konstytucjonalistów. Opowiadają się za nim m.in. prof. Ewa Łętowska, prof. Mirosław Wyrzykowski, prof. Jan Woleński, dr Ryszard Piotrowski.\nCo mówią inne przepisy?\nJeśli więc w Konstytucji nie mamy podobnego zapisu, który przypominałby definicję Marka Jurka, może znajduje się ona w innych przepisach?\nSzczególnie frapujący jest nacisk, jaki europoseł położył na płodność. W żadnych przepisach dotyczących małżeństwa w polskim prawie nie doszukamy się bezpośredniego związku ze „zdolnością do przekazania życia”.\nPrawo nie definiuje wprost powodów zawarcia małżeństwa ani jego celu. Na podstawie norm zawartych w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym możemy wyprowadzić definicję małżeństwa jako sformalizowany, trwały związek kobiety i mężczyzny, który z jednej strony jest więzią emocjonalną i osobistą, z drugiej zaś – stosunkiem prawnym o charakterze majątkowym.\nDzieci, owszem, są elementem małżeństwa, elementem powstałej w ten sposób rodziny, ale posiadanie potomstwa nie jest warunkiem, ani tym bardziej oficjalnym celem zawarcia małżeństwa.\nDefinicja przytaczana przez Marka Jurka nie ma oparcia w polskiej konstytucji ani prawie cywilnym, ale za to jest jak najbardziej poprawna z punktu widzenia Katechizmu Kościoła Katolickiego. Stanowi on bowiem:\nKKK 1601: Przymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa, zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu.\nPłodność i posiadanie potomstwa rzeczywiście jest kluczowe z punktu widzenia doktryny katolickiej. Na gruncie prawa kanonicznego, jak wskazują eksperci, zatajenie bezpłodności przez jednego z małżonków może być przyczyną unieważnienia małżeństwa.\nPrawo cywilne możliwości takiej nie przewiduje.\nBezdzietne małżeństwa, nieślubne dzieci\nDefinicja Marka Jurka nie tylko nie ma oparcia w prawie, ale jest też niezwykle wąska i wykluczająca. Skoro wartość społeczna monogamicznego małżeństwa to zdolność do przekazania życia, europoseł tym samym musi uznawać małżeństwa bezdzietne za pozbawione takiej wartości.\nZdaniem Marka Jurka polskie prawo bazuje właśnie na tej wartości, zatem: dlaczego ustawodawca miałby uznawać za małżeństwo osoby bezdzietne z wyboru lub bezpłodne? Dlaczego pozwalamy wstępować w związek osobom, które nie spełnią, według uznania Marka Jurka, jego podstawowej funkcji?\nProblem z wartością społeczną monogamicznego małżeństwa tylko się pogłębi, gdy zauważymy, że wartość ta nie jest wcale ekskluzywna dla monogamicznych małżeństw. Według roczników statystycznych GUS-u jeszcze w 1980 roku zaledwie 4,8 proc. urodzeń było urodzeniami pozamałżeńskimi, w roku 2016 odsetek ten skoczył do 25 proc. Tak, to prawda – zdolność przekazywania życia istnieje poza małżeństwem.\nCzy konserwatywne kraje mają wyższy przyrost naturalny?\nMarek Jurek kończy swoją myśl: Etyce monogamicznej rodziny jesteśmy wierni nie przeciwko komuś, ale dla dobra wspólnego naszych narodów i całej Europy.\nTrudno powiedzieć, co konkretnie ma na myśli. Może to być duchowe dobro narodów i Europy – tu nie jesteśmy w stanie jednoznacznie stwierdzić, jakie zasługi ma Polska. Biorąc pod uwagę całą wypowiedź europosła, chodziło mu najprawdopodobniej o demografię.\nW jego wizji konserwatywne, religijne społeczeństwa promują „naturalne model rodziny”, czyli małżeństwa kobiet i mężczyzn, w których płodzi się, a następnie wychowuje w wierze dzieci. W idealnej wersji nie stosuje się również antykoncepcji innej niż kalendarzyk małżeński.\nMarek Jurek jako przykład konserwatywnych krajów, które etykę monogamiczną zapisaną mają w konstytucji, wskazał Polskę, Węgry i Słowację. Przyrost naturalny (według danych Banku Światowego z 2017 roku) tych krajów wygląda następująco:\nPolska – 0 proc.\nWęgry – -0,3 proc.\nSłowacja – 0,3 proc.\nPrzyrost naturalny trzech wybranych krajów UE, w których małżeństwa jednopłciowe są legalne wygląda następująco:\nSzwecja – 1,4 proc.\nHolandia – 0,6 proc.\nFrancja – 0,4 proc.\nJak widać nie ma korelacji między promocją heteroseksualnych małżeństw monogamicznych, a wyższym przyrostem naturalnym. Bez znaczenia jest też odsetek urodzeń pozamałżeńskich (w Szwecji to ponad 55 proc. wszystkich urodzeń).\nW rozgryzieniu problemu dzietności nie pomoże nam też statystyka rozwodowa. Według Eurostatu statystycznie najwięcej rodzin wielodzietnych spotkać można w Finlandii (co dziesiątka matka ma czworo lub więcej dzieci), gdzie odsetek rozwodów jest również jednym z najwyższych w Europie.\nNie można oczywiście negować tego, że przekonania religijne i etyczne wpływają na styl życia i dzietność rodzin. Przykładem tego z pewnością jest sam Marek Jurek, który żyjąc w monogamicznym małżeństwie, ma czworo dzieci. Jeśli jednak spojrzymy na społeczeństwa, a nie pojedyncze przypadki, to zależności występują raczej między dzietnością krajów, a rozwinięciem ich systemów zabezpieczenia społecznego.\nCzy dobro narodu to powód, dla którego ludzie biorą śluby?\nPrzyjrzyjmy się raz jeszcze ostatniemu zdaniu wypowiedzi Marka Jurka. Etyce monogamicznych rodzin jesteśmy wierni dla dobra wspólnego naszych narodów i całej Europy.\nSpośród wielu możliwych rodzajów związków (poliamoria, konkubinat, związki przygodne), niektórzy ludzie wybierają właśnie sakramentalny lub świecki (ale w Polsce – różnopłciowy) ślub. Ze względu na brak adekwatnych badań, OKO.press proponuje wykonać eksperyment myślowy i zastanowić się, jak wyglądałyby przeciętne odpowiedzi na następująco sformułowane pytanie:\nDlaczego zdecydowali się państwo wziąć ślub?\na. ze względu na łączące nas uczucie;\nb. ze względu na bezpieczeństwo finansowe;\nc. ze względu na potrzebę ustatkowania się;\nd. ze względu na chęć posiadania „ślubnych” dzieci;\ne. ze względu na dobro wspólne naszych narodów i całej Europy.\nPonieważ nie do końca wiadomo, co konkretnie miał na myśli europoseł, w podobny sposób można by było pytać o to, dlaczego ktoś „wybiera heteroseksualność”? Ponieważ podobają się mu/jej osoby przeciwnej płci, czy dla dobra wspólnego naszych narodów i całej Europy?\nOKO.press oczywiście uznaje możliwość, że sam europoseł Marek Jurek zdecydował się zawrzeć monogamiczne małżeństwo ze względu na dobro wspólne naszych narodów i całej Europy.\nPromocja projektu konserwatywnej konwencji\nSwoje wystąpienie na posiedzeniu Komisji LIBE Marek Jurek promował na Twitterze, chwaląc się, że jako jedyny poseł wystąpił przeciwko zmasowanym atakom na „homofobiczne” państwa Europy Środkowej.\n„Gdyby liderzy PiS byli na tej komisji – przekonaliby się jak bardzo potrzebna jest Międzynarodowa Konwencja Praw Rodziny” – dodał europoseł.\nChodzi oczywiście o dokument, który Marek Jurek przygotował wiosną 2018 razem z Ordo Iuris, a następnie szumnie nazwał Konwencją (choć nazwa taka wymaga, by przystąpiły do niej przynajmniej cztery państwa, a na razie wynik ten wynosi zero).\nDokument według autorów miałby w przyszłości zastąpić Konwencję Rady Europy tzw. Stambulską o przeciwdziałaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej. Jak twierdzi dr Tymoteusz Zych z Ordo Iuris, to „ideologiczny dokument, który pod pretekstem zwalczania przemocy, w rzeczywistości służy osłabieniu rodziny”.\nW dokumencie Marka Jurka znaleźć możemy więc takie pomysły jak\ncałkowita ochrona życia od poczęcia (czytaj: całkowity zakaz aborcji),\nzakaz małżeństw jednopłciowych – zarówno w kraju, jak i zakaz uznawania skutków prawnych małżeństw zawartych zagranicą,\ndefiniowanie płci jedynie jako zespół cech biologicznych, które „obiektywnie odróżniają kobiety od mężczyzn”,\nzakaz dochodzenia rekompensat w związku z urodzeniem się dziecka (wrongful birth, wrongful life, wrongful conception).\n„Konwencja” Jurka i Ordo Iuris dotyczy również przemocy, ale na jej gruncie najbezpieczniejszym środowiskiem dla osób, które przemocy chcą uniknąć, jest rodzina, gdzie każdy pełni swoje „naturalne role”.\nNa razie katoliccy lobbyści zdążyli prezentować swój dokument podczas konferencji OBWE w Warszawie oraz w Parlamencie Europejskim. Odbyło się również spotkanie z ministrem spraw zagranicznych Jackiem Czaputowiczem, który miał w lipcu 2018 przekazać swoje uwagi do dalszych prac.\nKobiety, Prawa człowieka, LGBT+, Marek Jurek, Prawo i Sprawiedliwość, Ordo Iuris, Tymoteusz Zych


Mały słownik włosko-polski polsko-włoski - (Książka) - Księgarnia PWN\nMały słownik włosko-polski polsko-włoski(Twarda)\nwłoski translatoryka tłumaczenie\nIdealna pomoc w nauce języka włoskiego!\nSłownik zawiera 39 000 haseł, znaczeń, zwrotów i przykładów użycia. Rejestruje najczęściej używane słownictwo. Zawiera listę liczebników i dodatek gramatyczny.\nnajnowsze słownictwo z takich dziedzin jak informatyka, technika czy ekonomia (np. cellulare, internauta, interfejs, automatyczna sekretarka, carta di credito, assegno, wyszukiwarka, bancomat, e-mail, euro, czat, dealer, modem, hard disk),\nliczne ciekawostki kulturowe przydatne w nauczaniu (np. panettone, colomba, calzone, Befana, Risorgimento),\nprzykładowe struktury gramatyczne w połączeniu z najczęściej stosowanymi przyimkami (np. parlare di qc, ringraziare qu per qc, interferire in qu/con qc, differenza fra qc e qc, amante di qu/qc),\nwymowę trudniejszych słów,\nnazwy państw europejskich oraz ich stolic,\nnazwy stron świata.\nzwięzłą gramatykę języka włoskiego,\nwskazówki dotyczące prawidłowej wymowy włoskich głosek,\nlistę włoskich miast, regionów, ich mieszkańców i stolic,\nobjaśnienia i tłumaczenia przydatnych skrótów włoskich i polskich,\nlistę włoskich liczebników głównych i porządkowych,\nSłownik przydatny w wielu codzinnych sytuacjach życiowych. Poręczny format i przejrzysty układ artykułu hasłowego ułatwiają korzystanie z niego.\nNA PEWNO NIE WIESZ: Co nazywano „dusicielem Gdańska”? Komu salutowała biała niedźwiedzica? Co to były żurawiejki? Szalone lata dwudziestolecia międzywojennego są tak barwne, że nie chcą się rozpłynąć w mrokach histor...\n115 barwnych opowieści o najważniejszych w naszych dziejach wydarzeniach i postaciach - od czasów legendarnych do współczesności. Dzięki tej książce pierwsze spotkania dzieci z ojczystą historią nie są ani trudne, ani nudne. A...


Siedem Piekieł part. XV | The Zolom's Age by Eo Nagisa\nTo było łatwiejsze, niż sądził. Nigdy nawet nie przypuszczał, że osiągnie swój cel tak szybko, że okazja, aby dotrzymać złożoną Mu obietnicę nadarzy się tak prędko. Nie był na to przygotowany. Bogowie świadkami, że nie był.\nJego wzrok błądził po ogromnym, prawie pustym pomieszczeniu. Na krótką chwilę zatrzymywał się na olbrzymich kolumnach, czerwonej mgle unoszącej się nad podłogą, rozległemu siedzisku z gęstych, karmazynowych obłoków, a także dziesiątkach czarnych, kryształowych zwierciadeł wirujących w powietrzu. Przestał odczuwać pieczenie po wewnętrznej stronie dłoni, umysł Many zamknął się na wszystkie bodźce, które przeszkadzały w doświadczaniu głębokiego, paraliżującego strachu. Klęczał na podłodze, wbijając paznokcie w pokryty pajęczynkami marmur, pochylając głowę. Jego ciało było całkiem sztywne, niezdolne do najdrobniejszego ruchu. Tylko świecące, niebieskie oczy poruszały się gwałtownie w oczodołach, gdy czarnoksiężnik próbował zlokalizować jakąś drogę ucieczki.\nWtem rozległ się śmiech. Cichy, głęboki, od którego krew w żyłach zamieniała się w lód. Z ust drowa wydobył się cichy jęk, a oczy otworzyły się szerzej. Wiedział, że Amnodiel stał za nim. Pomimo całej siły woli Mana nie potrafił się odwrócić, aby na niego spojrzeć. Nie potrafił odskoczyć, wykrzyknąć zaklęcie, zadać decydujący cios, jak planował wiele lat temu, wyruszając w podróż. Teraz, gdy dotarł aż tak daleko, gdy został wyrwany ze swego świata i usadzony pod nosem okrutnego bóstwa, mroczny elf nie był już taki pewny swoich umiejętności. Sam Kyran odradzał mu porywanie się na boga, wszyscy, którzy słyszeli ten plan byli wzburzeni, rozbawieni, przerażeni. Prości ludzie, których czarnoksiężnik spotykał na swojej drodze wiedzieli więcej, niż on. Mana wierzył w swoje umiejętności, w opanowanie i długo dojrzewającą chęć ukręcenia łba tej konkretnej osobie.\nA Amnodiel wiedział o wszystkim. I z pewnością był zachwycony z nieoczekiwanej wizyty.\n– I co teraz? – zapytało bóstwo melodyjnym głosem. Kroczył bezszelestnie, a jedynym dowodem na to, że się poruszył, była niewielka smuga mgiełki, która przemknęła obok Many żwawiej, niż inne. Mroczny elf próbował przełknąć ślinę, lecz utrudniło mu to mocno ściśnięte gardło. – Wreszcie dopiąłeś swego. Dotarłeś do Siódmego Piekła. Prosto pod moje nogi – zadrwił.\nMana zacisnął mocno zęby i przechylił głowę, łypiąc kątem oka na Boga Śmierci. Nie tak go sobie wyobrażał. Nie, jako pięknego mężczyznę odzianego w skąpe szaty o fakturze cienia. Mlecznobiała skóra, purpurowe, świecące oczy, czarne, błyszczące włosy. Czy taki był rzeczywiście, czy po prostu nadał sobie taki kształt? Mana nie wiedział i w tej chwili nie stanowiło to jego głównego zmartwienia. Chciał wstać, odskoczyć, ale jedyne, co mu się udało to odczołganie się na bok, tuż przy ziemi, jak karaluch. Czarnoksiężnik nie potrafił się wyprostować. Rozkaz Amnodiela nie naginał jego woli, prawdopodobnie bóstwo jeszcze nie zaczęło zabawy, ale mroczny elf pomimo tego nie mógł sobie poradzić z zapanowaniem nad własnym ciałem. Kulił się, jakby mógł przez to stać się niewidzialny. Nie hałasował, żeby nie zwrócić na siebie uwagi. Czaił się jak zwierzę, żeby w razie zagrożenia szybko poderwać się do biegu. Pośród tego wszystkiego wyraźnie brakowało jego magicznych talentów. Mana nie musiał nawet wypowiadać najmniejszego zaklęcia. Wiedział, że wyrwano z jego trzewi tą umiejętność wraz z wypaleniem znaku po wewnętrznej stronie dłoni. Był przerażony. Był zagubiony. A Amnodiel wolnym krokiem, rozkoszując się przerażeniem na twarzy drowa, podchodził jeszcze bliżej, w tym samym tempie, w którym czarnoksiężnik się cofał.\n– Dlaczego nic nie mówisz? – kontynuowało okrutnie bóstwo. – Gdzie podział się twój cięty język? Dlaczego uciekasz jak szczur? Czemu patrzysz na mnie tak, jakbym wymordował ci najbliższych, zniszczył całe poprzednie życie? Czemu… Och. Zapomniałem. Przecież rzeczywiście to zrobiłem! – zachichotał. Dźwięk ten sprawił, że Mana jeszcze żwawiej uciekł pod ścianę, przylegając do niej ciasno plecami. Wzmianka o rodzinie nie poruszyła go. Był mrocznym elfem, naturalnie szukał zemsty, lecz w obliczu zagrożenia skupiał myśli wyłącznie na sobie. – Mój mały, biedny niewolnik. Od czego by tu zacząć? Dać ci nauczkę za zbezczeszczenie mojej świątyni? Za twe myśli i pewność, że kiedykolwiek będziesz w stanie mnie pokonać? Czy może za pomysł porywania się z mieczem na boga? – wycedził.\nCzarnoksiężnik miał ochotę krzyczeć, skulić się w kącie i objąć ramionami. Widział te wszystkie straszne rzeczy, które zrobi mu Amnodiel, widział siebie krwawiącego i upokorzonego, liżącego stopy Boga Śmierci. Nie czuł złości, ani uporu, ogarniało go wyłącznie przerażenie, powoli stapiając jego umysł w bezkształtną masę. Był już o krok od wycia w głos, od padnięcia na kolana, od błagania, lecz wówczas Bóg Śmierci odezwał się znów:\n– Wyłaź, Zato – powiedział znudzony. – Psujesz mi całą zabawę.\nJedno szarpnięcie. Drugie. A późnej przez umysł Many przetoczył się wysoki zgrzyt, zatykając mu uszy i wywołując nagły skurcz twarzy. Mroczny elf upadł, lecz w ostatniej chwili zdążył podeprzeć się dłońmi, aby nie wyrżnąć nosem w posadzkę. Oddychał ciężko, urwanie, a do jego mięśni znów zaczęła napływać krew. Powoli rozumiał wszystko, co się stało. Amnodiel zabrał mu moc, zabrał mu siłę. A uwięziony na krawędzi świadomości Łowca Snów mógł to wykorzystać, karmiąc się strachem drowa, podsycając jego przerażenie przez manipulowanie jego wolą.\nBlady, prawie siny kształt pełzał gdzieś pod nogami Boga Śmierci. Mana widział długie, wychudłe kończyny, cienkie, posklejane włosy o barwie wodorostów, a także dużą, nieproporcjonalną do reszty ciała głowę. Nie szukał oczu demona, nie chciał znów zanurzyć się w jego szaleństwie. Czarnoksiężnik był teraz pewny, że umysł należy wyłącznie do niego. Czuł się słabo, narastający strach owinął się wokół jego żołądka powodując mdłości. Ale chyba dałby radę się podnieść. Gdyby nogi się pod nim nie ugięły, prawdopodobnie zacząłby biec. Amnodiel na chwilę odwrócił uwagę od mrocznego elfa i ten wykorzystał sytuację błyskawicznie.\nDrow zerwał się z podłogi i jak strzała popędził w stronę wielkich, dwuskrzydłowych drzwi. Sięgały od ziemi aż po sam sufit, wyglądały na potężne i ciężkie, ale Mana próbował o tym nie myśleć aż do ostatniej chwili. Kiedy wreszcie do nich dopadł pchnął je z całej siły, lecz te nawet nie drgnęły. Próbował pociągnąć w swoją stronę, szarpnąć najpierw jedno skrzydło, a później drugie, lecz nie otrzymał żadnych rezultatów. Sekundy mijały i zrozpaczony Mana próbował po raz ostatni znaleźć słabe punkty wrót, ale jedyne, co dostrzegł to znikające krawędzie, powoli wtapiające się w ścianę. Mroczny elf zawył i uderzył drzwi z całej siły, szarpiąc się ze zdobionym, pionowym uchwytem. Nie minęło dużo czasu, gdy zawiasy stały się częścią muru, odbierając czarnoksiężnikowi szansę na ucieczkę.\nMana odwrócił się raptownie szukając okien, a z jego gardła ponownie wydobył się zrozpaczony krzyk, gdy zauważył, że z wąskimi otworami w ścianach działo się dokładnie to samo, co z drzwiami. Wtapiały się, przeobrażając się w groteskową płaskorzeźbę. Drow rzucił się w kierunku najbliższej z nich, ale było już za późno. Mógł dowoli dotykać nierównej powierzchni, a i tak nie udałoby mu się wydostać. Równie bezsensowne było chwytanie namalowanej na ścianie klamki.\nOpierał dłonie na zimnym murze czując, jak drżą mu kolana. Był tutaj. Naprawdę znalazł się w Siódmym Piekle z cholerną pieczęcią na dłoni i przeczuciem, że za chwilę wydarzy się coś złego. Bał się, ale dlaczego miałby poprzez to zapewnić Amnodielowi więcej rozrywki? Przy Bogu Śmierci był kruchy, bezbronny i słaby, nie oszukiwał się, co do tego. Czy jednak zdoła zwalczyć przerażenie, aby w ostatnich chwilach swojego życia zachować godność, a nie kulić się ze strachu? Teoria brzmiała nadzwyczaj łatwo.\n– Proszę, proszę – zagruchał Amnodiel, gdy Mana z ciężko bijącym sercem odwrócił się przodem do niego. – Od razu stałeś się żywotniejszy. Co powiesz teraz, drobniutki elfiku? Pobawisz się ze mną, czy może wolisz robić to sam?\n– Nie mów do mnie, jak do dziecka! – warknął drow, chociaż z jego głosu zniknęła zawsze obecna nutka brawury.\n– Mam jakiś powód, by tego nie robić? – zapytało bóstwo z udawanym przejęciem.\n– Nigdy nie podejrzewałem, że bogowie mogą być ślepi! Nie widzisz, że jestem dorosły?!\n– Nie… – wyszeptał powoli Bóg Śmierci, kręcąc delikatnie głową. Zato wydał z siebie przerażony skowyt i zniknął gdzieś w cieniu, a ciałem Many targnął dreszcz. Cofnął się, wciskając się plecami w ścianę. – To ty nie widzisz, że jesteś tutaj tym, kim zechcę, żebyś był.\nHarmider, potworny i ogłuszający wypełniał całą głowę mrocznego elfa do tego stopnia, że Mana był bliski zemdlenia. Jego wyczulony słuch wychwytywał najdrobniejszy szmer, a te potworne, urywające się, wysokie dźwięki były dla niego zbyt wielkim wyzwaniem. Czarnoksiężnik chciał krzyczeć, aby nie oszaleć, ale wtedy zdał sobie sprawę, że jego usta były otwarte. I że to z nich wydobywał się ten potworny dźwięk.\nNie widział za dobrze, wszystko było rozmazane, ale kilka razy przed oczami machnął mu czarny, prawie granatowy kształt. Jak kolor skóry drowa. Z jego ust wciąż wydobywał się ten okropny jazgot, a gdy Mana zauważył, że leży na ziemi, dźwięk tylko wezbrał na sile. Chwilę później poczuł niepokój, że znajduje się na podłodze, całym ciałem, i że wszystko jest niewyobrażalnie wielkie. Wysoki wrzask, który uwolnił się z jego gardła zadał elfowi dodatkowy ból. Wyczuł na policzkach wilgoć. Płakał. I nie potrafił tego powstrzymać.\nJego głowa była ociężała, miał wrażenie, że waży więcej, niż cały świat, po którym chodził. Wielka i nieproporcjonalna. Z kolei ręce i nogi wręcz przeciwnie. Szczupłe, krótkie, wykonujące niekontrolowane ruchy. Mana spojrzał w bok i poprzez ciemnoczerwone opary udało mu się dojrzeć fragment cienistych szat i mlecznobiałą skórę stóp. Mroczny elf wdarł się jeszcze głośniej, gdyż teraz był już świadomy, że to właśnie on sam ryczał przez cały ten czas.\nJakaś siła uniosła ciało drowa z podłogi, a jego kończyny na chwilę znieruchomiały. Mana czuł pod plecami i pośladkami twardość, ale nie miał czasu, aby się nad tym dłużej zastanowić. Był całkiem nagi, zauważył to, kiedy chłód owionął jego ciało, wyrywając z jego gardła kolejny wrzask. Poczuł na policzku miękkość i ciepło, później został uniesiony wyżej i ujrzał tuż przed sobą głowę Boga Śmierci. Była większa, niż ostatnim razem.\nNie, poprawił się w myślach, gdy wybuchł jeszcze głośniejszym płaczem, to JA jestem teraz mniejszy. Jestem niemowlęciem. Kurwakurwakurwakurwakurwa!\n– I CO TY NA TO, MALEŃSTWO TY MOJE? – zapytał Amnodiel szyderczo. Mana wiedział, że bóstwo nie musiało podnosić głosu, ale w uszach malutkiego elfa brzmiało to jak potworny ryk. – POWTÓRZYSZ JESZCZE RAZ, ŻE JESTEM ŚLEPY? OCH, KOLEJNA WPADKA! PSIECIEŚ TY NIE POTLAFIŚ MÓWIĆ, GLOŹNY ELFIKU!\nMana był upokorzony, ale jedyną reakcją – nad którą zresztą nie panował – był jeszcze głośniejszy wrzask. Głęboki śmiech Amnodiela rozniósł się echem po całym pomieszczeniu. Przeraziło to ciałko malutkiego elfa, który zaczął krztusić się łzami.\nDrow był przerażony. To wszystko wyglądało nie tak! Powinien walczyć, ewentualnie uciekać, a nie spoczywać w ramionach Boga Śmierci i drzeć się w niebogłosy, będąc w postaci niemowlęcia. To ciało w ogóle go nie słuchało. Reagowało na bodźce z otoczenia, jakby w pełni świadomy umysł był nieosiągalny, by z niego skorzystać. Mroczny elf nie wiedział, do kogo czuć teraz nienawiść. Do siebie czy tego przeklętego boga?!\nAmnodiel zacmokał cicho i przytulił niemowlę do piersi, kołysząc je lekko. Po chwili dziecko przestało płakać, chociaż nadal pochlipywało pod nosem.\nDo siebie, zdecydował elf, modląc się gorliwie, aby Bóg Śmierci ukręcił mu łeb i zwolnił z tego brzemienia.\n– NO PROSZĘ, JAKI JESTEŚ TERAZ GRZECZNY – zauważyło bóstwo, kierując się w stronę swojego siedziska, nie przestając kołysać drowa. – ZNACZNIE BARDZIEJ WOLĘ CIĘ W TAKIEJ POSTACI. A WIESZ, ŻE MÓJ UNIŻONY SŁUGA NIEDAWNO DOCZEKAŁ SIĘ POTOMSTWA? BÓG-CZŁOWIEK LOKI, MOJA MAŁA ZMIENNOKSZTAŁTNA BESTIA. NIE MUSISZ SIĘ NICZYM PRZEJMOWAĆ – Amnodiel rozsiadł się na szkarłatnym obłoku, przytulając niemowlę do piersi. – POKARMU WYSTARCZY RÓWNIEŻ DLA CIEBIE!\nMroczny elf poczuł narastającą zgrozę. Jeśli to rzeczywiście prawda, jeśli bóg-człowiek potrafi TAKIE rzeczy, jakie opisują w legendach… Przecież Mana nie będzie potrafił powstrzymać swojego ciała przed jego wrodzonymi instynktami. Jeśli będzie głodny, to…\nZ pewnego rodzaju ulgą przyjął opadające powieki niemowlęcia, którym się stał. Zasnąć w ramionach Boga Śmierci, co za chora sytuacja. Może, jeśli Opatrzność jest po stronie drowa, to Mana już nigdy się nie obudzi? Na samo wyobrażenie tego, co go będzie czekało, miał ochotę się pochlastać. Jeżeli uda mu się znieść te upokorzenia we własnym umyśle, z pewnością po wszystkim nie zawaha się targnąć na własne życie.\nBóg Śmierci z lekkim uśmiechem słuchał wewnętrznej walki drowa. Czy istniał lepszy sposób na poniżenie, niż sprowadzenie elfa do poziomu dziecka, nie odbierając mu przy tym zdolności myślenia? Bóstwo radowało niezmiernie to, że Mana nie ukrywał swoich odczuć. Chociaż być może nie wiedział, iż Amnodiel mógł zaglądać do jego głowy bez najmniejszego trudu?\nUśmiechnął się szerzej, gładząc delikatnie ciemną skórę mrocznego elfa. Była teraz gładka, miękka i z pewnością taka zostanie, gdy Amnodiel zdecyduje się zwrócić czarnoksiężnikowi dorosłość. Przecież właśnie o to chodziło. A drowy miały, co do tego szczególnie wielki potencjał.\nOciągał się z opuszczeniem bezpiecznego schronienia, ale wiedział, że było to nieuniknione. Amnodiel zażyczył sobie jego towarzystwa i chociaż Loki był zachwycony, iż bóstwo zwróciło się bezpośrednio do niego, nie potrafił ukryć trwogi. Nie, kiedy szczenięta – szczególnie Hati – patrzyły na niego tym przerażonym wzrokiem. Zupełnie jakby przeczuwały, że bóg-człowiek może nie wrócić.\nNie, ganił się w myślach sługa, prawie biegnąc do Pałacu bóstwa, mój Pan nie miałby powodu, aby się mnie pozbyć. Chociaż… Jeśli do Siódmego Piekła rzeczywiście sprowadził sobie elfa…\nLoki przełknął z trudem ślinę, zatrzymując się na progu misternej budowli. Wielkie odrzwia pochylały się nad nim bezlitośnie, jakby za chwilę miały runąć. Bóg-człowiek wyczuł obok obecność niewidzialnego strażnika, którego aura wskazywały na delikatne rozbawienie i znacznie większe zaciekawienie. Sługa dotknął z wahaniem wrót, zaniepokojony tak pozytywnymi emocjami emanującymi od ducha. Stworzenia te były zazwyczaj wredne, okrutne i miały bestialskie poczucie humoru. Tym razem jeden z nich sprawiał wrażenie prawie ludzkiego. To było nie do pomyślenia w Siódmym Piekle.\nW którymkolwiek Piekle, poprawił się.\nPrzekroczył próg i nim stalowe wrota zamknęły się za nim – co robiły niespodziewanie szybko zważywszy na ich rozmiar i wagę – szczęka Lokiego znajdowała się prawie przy samej ziemi. Z jego ust wydobyły się nic nie znaczące sylaby i pojedyncze, gardłowe dźwięki, które w założeniu miały rozpoczynać zdanie. Miał wrażenie, że śni. Że przez pomyłkę otworzył przejście do Piątego Piekła i teraz jest w świecie snów i najbardziej absurdalnych sytuacji. Nie potrafił inaczej tego wyjaśnić.\nSzkarłatny obłok, siedzisko należące wyłącznie do Amnodiela gościło jeszcze kogoś. Nieco wyżej od miejsca, w którym siedziało bóstwo, leżało nagie niemowlę, którego ciemna skóra kontrastowała z białymi włosami. Śmiało się, piszczało, wymachiwało kończynami i wykrzywiało usta w bezzębnym uśmiechu. W tym samym czasie Bóg Śmierci wodził wargami po brzuchu dziecka i wydychał powietrze, w wyniku czego powstawał zabawny dźwięk. Maleństwo wierzgające rękami i nogami między ramionami Amnodiela było zachwycone.\nA Loki dalej stał tam, niepewny, czy rzeczywiście nie postradał rozumu, skoro umysł przywołał przed jego oczy tak niedorzeczną sytuację.\n– Dobrze, że jesteś. – Amnodiel wreszcie zwrócił uwagę na swojego sługę, podnosząc się odrobinę. Wciąż jednak wisiał nad niemowlęciem, które ufnie wyciągało do niego ręce. – Nasz nowy gość potrzebuje szczególnej opieki. Zajmiesz się nim.\n– P-panie?… – wykrztusił Loki, bojąc się zrobić chociaż krok w kierunku boskiego siedziska. Zamiast tego padł na kolana, przykładając czoło do podłogi. Nie chciał na to patrzeć. Nie chciał przyznać się przed samym sobą, że popadł w szaleństwo.\n– Mój drogi, niedoszły morderca chyba się troszkę przeliczył. Spójrz na niego! Czyż nie jest rozkoszny?\nAmnodiel zaczął się śmiać, a Lokim aż targnął potężny dreszcz. Ten okrutny dźwięk nigdy nie zwiastował czegoś dobrego, a skretyniałe niemowlę nie potrafiło tego stwierdzić. Dlatego też zaczęło śmiać się razem z bóstwem, całkowicie nieświadome niebezpieczeństwa.\nSługa podniósł powoli głowę, nabierając nieco większej pewności siebie. A więc to dziecko było tym mrocznym elfem, którego bluźnierstwa tak bawiły Amnodiela. Był tym samym drowem, który zdobył moc, uciekł od przeszłości i uwierzył, że nie jest bezbronny w obliczu zagrożenia. Nic dziwnego, że Bóg Śmierci pokarał go dając mu ciało dziecka. Ponowne zostanie na łasce innych, słabość i świadomość, iż absolutnie nie może zrobić niczego, aby to zmienić… Jeśli czarnoksiężnik nadal miał umysł tego kilkudziesięcioletniego elfa – Loki z całego serca współczuł mu upokorzenia, które teraz przeżywał.\n– Żadnemu z moich synów nie poświęcałem tyle uwagi, co tobie – wymruczał Amnodiel, pochylając się nad drowem. Niemowlę bóstwo za palec wskazujący, próbując włożyć go sobie do ust. Pan Piekieł zachichotał szyderczo, wykrzywiając wargi. – Mała dzidzia chcie się bawić, cio? – zagruchał, uśmiechając się okrutnie. – A mozie jeśt głodna? Mozie chciałaby siobie tlośkę pośsiać?\nNIE! – wrzasnął drow w myślach. Jego protesty, próby przejęcia kontroli nad ciałem skończyły się fiaskiem. Nie mógł, nie potrafił zrobić niczego, aby choćby w najmniejszym stopniu zapanować nad własnymi reakcjami. Czy może lepiej reakcjami tego niemowlęcia, którym się stał. W dodatku czuł, że za chwilę nastąpi proces naturalny po trawieniu. Niech szlag trafi tego bydlaka! Niech oszczędzi mu tego upokorzenia! – Nie! Nienienienienie!!!\nBył przerażony, chociaż z jego ust wciąż płynął śmiech, gdy Amnodiel znów zaczął go łaskotać, dmuchając powietrze w skórę na jego brzuchu. Chciał umrzeć. W tej chwili. Nie potrafił nawet przestać oddychać. Dlaczego nie mógł się po prostu udusić?!\n– SPÓJRZCIE NA TO SŁODKIE MALEŃSTWO! – kontynuował Amnodiel. – JAKI JEŚTEM LADOŚNY! OCH, A CIO TO? CIŹBYŚ CHCIAŁ ŹNALEŹĆ JAKIEŚ UŚTLONNE MIEJŚCIE? NIĆ Ź TEGO, DZIDZIUSIU! JEŚTEŚ ZIA MALUTKI, ZIEBY SIAM SIĘ TYM ZIAJĄĆ!\nLoki potrafił sobie wyobrazić upokorzenie, jakie czuł Mana. Sam chciał się zapaść pod ziemię ze wstydu, jakby to jego dotyczyło to, co gruchał Bóg Śmierci. To było jeszcze gorsze, niż kiedy Pan wpadał w złość. Sprawiał, że wszyscy kulili się pod jego nogami i lizali mu stopy, lecz to, co wyprawiał teraz… Bóg-człowiek dziękował Panu z całego serca, że oszczędził mu takiego poniżenia!\n– Przewiń tego berbecia, Loki – poleciło bóstwo, podpierając głowę na zgiętej w łokciu ręce. – I nie śpiesz się. Chcę to bardzo dokładnie obejrzeć.\nSługa zerwał się z miejsca i ostrożnie podniósł małego drowa. Niech to wszyscy diabli, już dawno nie czuł takiego wstydu.\nZa plecami boga-człowieka cienie sunące po posadzce przybrały kształt niskiego, ściętego filara. W zagłębieniu z lewej parowała woda, a szmatki po drugiej stronie jasno wskazywały do czego mają być wykorzystane. Loki przełknął z trudem ślinę, rozwinął kawałek materiału i położył na nim wierzgającego Manę. Nie patrzył na niego, zbyt zawstydzony, aby obserwować tą upodlającą chwilę. Wiele razy trzymał swoje dzieci w ramionach, kiedy te ze szczeniąt niekontrolowanie przybrały ludzką formę, ale… Wiedział, że były małe. A czarnoksiężnik, mimo swojego kształtu… Nadal był dorosły. Gdzieś tam, w umyśle.\nNIEEEE! – zawył elf, bliski popadnięcia w obłęd. – BŁAGAM, NIE!\nDrobny, jasnowłosy chłopak pochylał się nad nim, zagryzając nerwowo dolną wargę. Na jego opalonej skórze wyraźnie odznaczały się ciemne rumieńce. Wiedział. Musiał wiedzieć, że drow zachował rozum. Nie miało to jednak w tej chwili większego znaczenia. Mana podejrzewał, że już wkrótce pożegna się ze zdrowymi zmysłami.\nNiemowlę kręciło się niespokojnie, ale w żaden sposób nie oddawało to aktualnego nastroju czarnoksiężnika. Chciał krzyczeć, kląć wyrywać się, bronić, lecz ciało go nie słuchało. Gdyby chociaż potrafił wpłynąć na samopoczucie niemowlaka, pokazać że nie podoba mu się to, co teraz się dzieje, przynajmniej w jakiś sposób dałoby to ujście wstydowi mrocznego elfa. Tymczasem dziecko wkładało sobie piąstkę do ust, cierpliwie znosząc zabiegi boga-człowieka.\nKończyny Many całkiem zesztywniały, gdy został włożony do płytkiego naczynia z wodą. Miał wrażenie, jakby więziły go niewidzialne okowy. Chciał uciec od dotyku, od tego wszystkiego i ze spokojem przebić sobie serce sztyletem. Potrzeba ta wzmogła się, kiedy Loki zaczął majstrować przy biodrach drowa, wprawnie operując kawałkiem materiału, aby z bezkształtnej masy przeobraził się on w pieluszkę.\nChcę umrzeć! – pomyślał płaczliwie mroczny elf. – Skończ to wreszcie! Zabij mnie! Ja… Ja nie chcę już dłużej…\n– DZIECIĄTKO ZACINA MALUDZIĆ? – zagruchał Amnodiel, gdy Loki błyskawicznie ułożył obok niego elfie niemowlę. – OJEJ, NIE MOZIE TAK BYĆ! NIUNIO JEŚT GŁODNY? ZIARAŹ DOŚTANIE JEDZIONKO!\nSkowyt, jaki próbował wydobyć z siebie Mana rozległ się tylko w jego, niepołączonym z ciałem, umyśle. Krzyk zawsze pomagał mu wykrzesać z siebie więcej siły, ale tym razem to nie pomagało. Nie potrafił zrobić absolutnie niczego, prócz obserwowania, gdy zażenowany bóg-człowiek zsuwał z ramienia szatę. Czarnoksiężnik patrzył z przerażeniem na jego płaską pierś oraz nabrzmiałe, zaczerwienione sutki, noszące na sobie widoczne ślady ugryzień. Próbował się wycofać, odsunąć, nie przyjmując do wiadomości, że jest w tym momencie całkowicie bezbronny. Co gorsza, ciało niemowlęcia chyba instynktownie zrozumiało o co chodzi, gdyż wyciągnęło w kierunku Lokiego malutkie rączki.\nNie… – Przerażenie, upokorzenie, bezsilność i wstyd zamieniły głos drowa w płaczliwe skomlenie. – Nie – powtórzył bardziej stanowczo, gdy bóg-człowiek zajął miejsce przy nogach Amnodiela, unosząc bardziej mrocznego elfa, przysuwając go sobie do piersi. – NIE! NIE! NIE! NIE! NIE! NIE! BŁAGAM! ZMIŁUJ SIĘ! PROSZĘ! BŁAGAM! NIEEEE!!!\nGdyby mógł, skuliłby się na podłodze i zaczął płakać. Nadal krzyczał, skamlał, błagał rozpaczliwie, ale to nie powstrzymało niemowlęcia przed wykonaniem tej, podyktowanej instynktem, czynności. Mana poczuł w ustach sutek Lokiego, zaczął ugniatać jego pierś w poszukiwaniu pokarmu, aż wreszcie poczuł to w ustach. Ssał i łykał, bogowie, i to mu smakowało, i chciał więcej, mocniej, sprawiając tym samym ból swojemu „żywicielowi”. Tak wywnioskował czarnoksiężnik, gdy bóg-człowiek skrzywił się, zaciskając mocno zęby.\n– NIUNIO BYŁ GŁODNY? – wymruczał Amnodiel, przeczesując białe włosy drowa palcami. – TAK, CHYBA BYŁEM BALDZIO GŁODNY!\nIm więcej sadystycznego okrucieństwa odbijało się na twarzy Boga Śmierci, tym bardziej Loki wiedział, ile musiało to kosztować mrocznego elfa. On sam chciał zniknąć, aby nie musieć słuchać tego przesłodzonego gruchania. Był zawstydzony trzymając niemowlę w ramionach, przebierając je czy karmiąc i zdając sobie sprawę, że to w gruncie rzeczy dorosły facet. Że Amnodiel upokarza go, czerpiąc podwójną przyjemność z poniżenia, jakie odczuwał Loki.\n– Będziesz tu przychodził – zadecydowało bóstwo, po kilku chwilach ciszy, przerywanej tylko czasami przez ssanie drowa. – Chcę, żebyś go karmił, przewijał, pielęgnował czy co tam jeszcze chcesz. Nie możemy przecież zaniedbać takiego maleństwa, prawda? – zadrwił, nie spuszczając pełnego perwersyjnej przyjemności wzroku z czarnoksiężnika. – Będziemy się wspólnie, bawić, kąpać… – wyliczał. – Chociaż jak widzę, na razie jesteś pochłonięty jedzeniem. Chciałbyś possać drugiego?\nNIEEEEEEE!!! – Mana miotał się, jego umysł przeszył ból. To było za wiele, nie przeżyje takiego upokorzenia, straci rozum i będzie się niewiele różnił od rośliny. – ZOSTAW MNIE! NIE ZNIOSĘ TEGO DŁUŻEJ! BŁAGAM! NA WSZYSTKICH DIABŁÓW, OKAŻ MI LITOŚĆ!\n– To za mało – rzekł z namysłem Bóg Śmierci, gładząc się po brodzie. Loki spojrzał na swojego Pana bez zrozumienia. – Nadal jest głody. Czas na drugiego.\nZadowolenie odbijające się w oczach Amnodiela było wystarczającą odpowiedzią. Może i ciało niemowlęcia potrzebowało więcej, ale sam mroczny elf z pewnością miał już dość.\nLoki z westchnieniem przełożył dziecko, przytulając je do siebie mocniej. Wiedział, że nie powinien okazywać współczucia. Nie, kiedy przemiana drowa w dziecko była delikatna pieszczotą w porównaniu z tym, do czego był zdolny Bóg Śmierci.\nOgłoszenie parafialne! →\n20 comments on “Siedem Piekieł part. XV”\nBuka/Kanivaru napisał(a) 29/01/2011 o 00:06 :\njeeest c: i tradycyjnie, idę czytać, yea\nfanta napisał(a) 31/01/2011 o 03:54 :\nale rozdział fajny\nAmondiel rządzi 😀\nEo Nagisa napisał(a) 31/01/2011 o 14:41 :\nCóż mogę powiedzieć? Staram się XD\nfanta napisał(a) 31/01/2011 o 16:26 :\nale aż sobie zaczęłam wyobrażać taki rozdział: Nawrócony Amondiel\nbuahahaha xD ale serio\nMana ma tak jakby… obsrane\nja tylko czekam na kolejną, dokończoną tym razem, sytuację intymną między Fenrirem a Lokim. To było bezbłędne po prostu i wryło mi się głęboko w mózg.\ntylko żeby dzieci nie przeszkadzały…\nEo Nagisa napisał(a) 31/01/2011 o 16:43 :\nSytuacja intymna między tą dwójką będzie, bez obaw xD\nBuka/Kanivaru napisał(a) 31/01/2011 o 17:46 :\nGeez, uwielbiam jak piszesz. To już troszkę czasu bd trwał ten romans między mną, a Twoją twórczością. Może i bycie małą, napaloną, yaoistką mi się znudziło, ale niektórych opowiadań porzucić nie mogę. Chętnie bym kiedyś u siebie na półce ustawiła takie tomiszcze Siedmiu Piekieł.\nTwoje pomysły, hm, tortur są naprawdę straszne. I mówi ci to fanka gore. : o\nVashiel napisał(a) 31/01/2011 o 18:38 :\nDobre, dobre, ale szczerze mówiąc spodziewałam się lania krwi, bicia, torturowania fizycznego, ran, ewentualnie śmierci, ale wtedy to by się trochę kupy nie trzymało, jeśli Mana umarłby. xD\nHaik napisał(a) 04/02/2011 o 09:19 :\nDobra, pozwolę sobie na wyrażenie swojej szczerej opinii na temat tego tekstu, ponieważ dopiero teraz przeczytałam siedem piekieł ale odniosę się też do ogółu twojej twórczości ( z góry gomen za błędy, nie spałam do 5 żeby to doczytać ) Łolaboga rozpisałam się, mam nadzieję że przeczytasz wszystko. Jako pisarz niewiele mogę o tym powiedzieć ponieważ sama nigdy nie ukończyłam żadnego tekstu, ciągle jestem na etapie skrobania aniżeli pisania, jednak jako czytelnik i pochłaniacz tekstów mogę powiedzieć dość sporo. Masz bardzo lekki styl w pisaniu, nie trzeba czytać zdań po sześć razy żeby zrozumieć ich sens, twoje opisy są bardzo w moim guście, nie przesadne ale wystarczające by wiedzieć co jak wygląda i przy okazji wiele sobie wyobrazić.\nNie ma tu przesadnego rozpisywania się o cholernym płatku kwiatka rosnącego na łące o której pisze się na cztery strony Worda rozmiarem czcionki 10, za co już teraz mogę ci postawić ołtarzyk.\nPodoba mi się uniwersum. Nie jest typowo fantastyczne ale też nie przesadne naćkane. Mogłabyś jednak wprowadzić czytelnika bardziej w swój świat, bo mam wrażenie że trzymasz go za łapkę, pokazujesz fajne rzeczy a potem puszczasz i zostawiasz gdzieś w przedsionku tego co kotłuje się w twojej głowie.\nAkcja mimo wszystko toczy się zbyt szybko. Widać że masz jakieś plany, z tego co zauważyłam w twoich tekstach to są one bardzo dobre, masz solidne początki ale rozwinięcia nie zawsze są idealne. Chyba tylko w przygodach Ramzy nie miałam się jak do tego przyczepić. W Siedem Piekieł chcesz trochę powodzić czytelnika za nos ale za szybko niszczysz nastrój tajemnicy, który powoli zbudowałaś. Za łatwo podsuwasz podpowiedzi. Czasem ma się wrażenie że celowo całą fabułę kompresujesz aby odhaczyć wszystkie punkty i dotrzeć wreszcie do któregoś konkretnego. Np. w tym momencie dochodząc do spotkania między bogiem i elfem ZA MAŁO wiemy o zamiarach drowa, intencjach które nim kierowały. A co do bohaterów…\nLubię postać Many i Lokiego, Czarnoksiężnik kurdupel z przerośniętym ego i Loki „the szmata do podłóg” (XD) Czasami jednak miałam wrażenie że twoje postacie nie zawsze się trzymały w ścieżkach której im wytyczyłaś. To się tyczy wszystkich. Loki, potępiony bóg-człowiek jest kochany przez swojego wilczura tylko dlatego że ma jego szczeniaczki? Mimo że wygryzł małe wilczki to jakoś nie odniosłam wrażenia że na swój sposób nadal Lokiego nienawidzi. Ich przeokrutny pan mógłby trochę się poznęcać… znaczy.. tak trochę bardziej, bo przecież pan piekieł to najwredniejsza osobistość w kosmosie powinna być, albo jedna z wredniejszych, gdzie tu miejsce na jakąkolwiek dobroduszność? Powinien być bardziej zimny, odleglejszy i niedostępny. Skoro Loki kocha swojego boga to czemu tak łatwo daje się synkowi? Kolejnym dobrym przykładem jest też Baldur. Ja wiem, ja wiem, to twój tekst, twoja interpretacja ale z tego co mi wiadomo ten bóg był niewiarygodnie łagodny, delikatny, nieskalany co z początku było widać i myślę że tak łatwo by nie zrezygnował ze swojej czystości. Okrył by się hańbą w swoich oczach i nijak nie potrafiłby czerpać przyjemności z tak „obrzydliwego zbliżenia”. Chyba nawet był tak dobry że niepotrafiłby złościć się na Lokiego. Uważam też że mimo tego że byłby w piekle to by się tak szybko nie zgorszył, o ile w ogóle, ale wiadomo, przypominam: twój tekst. Szkoda że potem odstawiłaś go na dalszy plan.\nInez…hmmm mam do dzieciaka mieszane odczucia. Niby cicha szara myszeczka, cień swojego pana a jak co do czego to cicha woda brzegi rwie. Jakoś nie szczególnie mi wadził, za mało o nim wiadomo, jednak ta niewiedza niestety powoduje u mnie obojętność aniżeli ciekawość jeśli chodzi o jego osobę.\nNie będę pisać o każdym bohaterze z osobna, wiadomo ale muszę napisać że od razu masz u mnie ogromny plus za (jakby nie patrzeć) mprega i w dodatku kazirodztwo (CCC-COMBO BREAKER). Może czyta się to nieco dziwnie ale każdy yaoista i pisarz fantastyki ma gdzieś w mózgu równie perwersyjne pomysły, tobie chwali się to że je opisałaś, bo ile osób by się odważyło napisać że jakiś bóg człowiek miał syna wilka, który go przeleciał a potem jego następni synowie ssą jego sutki i starszy ma ochotę przelecieć swoją matulę.\nW twojej twórczości widzę wiele inspiracji z różnych źródeł (m.in, mitologia, niekiedy nawet FFVII i widziałam okruchy wishmastera Jezy, w tym tekście zwłaszcza (nie wiem czy czytałaś, jeśli nie to przepraszam za porównanie)) Nie ma w tym nic złego, mi się to nawet podoba. Jeśli chcesz coś kiedyś wydać to jak najbardziej masz ku temu predyspozycje ale będziesz musiała i tak czy siak sporo poprawiać. Proponuję kiedyś przy nadmiarze wolnego czasu usiąść i zrobić ermakea ale tak całkowicie dopieszczonego. Pamiętaj że lepiej siedzieć długo i napisać coś niemalże doskonałego , zwlekać z publikacją miesiącami. Oddani czytelnicy zawsze poczekają, przelotni odejdą, ale pojawią się nowi.\nPozdrawiam, kocham i czekam na ciąg dalszy, mimo wszystko.\nEo Nagisa napisał(a) 04/02/2011 o 20:03 :\nWielkie dzięki za gigantyczny komentarz! 😀 Doceniam, że miałaś gest i go napisałaś, naprawdę ^^\nZważywszy na to, że moje serie są raczej długie, często mam tendencje do gwałtownego odsuwania postaci i zapominania o nich na pewien czas. W ten sam sposób odepchnęłam Inez, lecz jego rola w Siedmiu Piekłach będzie kluczowa. Natomiast pojawienie się Many w królestwie boga śmierci było jak najbardziej zamierzony (jeśli kogokolwiek interesuje, co dzieje się na pozostałych poziomach piekła, to będzie o tym mowa albo tutaj, albo w Ramza’s Story).\nCo do mojego opisywania różnych okropności… No, tutaj mam pole do popisu, większe niż na NL xD Będzie jeszcze wiele motywów, które chciałabym opisać, które niekoniecznie mogą Wam przypaść do gustu, lecz chcę udowodnić sobie, że naprawdę nie ma granicy w pisaniu, której nie mogłabym przekroczyć ^^\nCiąg dalszy Siedmiu Piekieł w bliżej nieokreślonej przyszłości, następnym tekstem będzie Ramza’s Story.\nPozdrawiam i jeszcze raz dzięki za wszystkie komentarze, szczególnie te, w których dzielicie się ze mną swoimi przemyśleniami ^^\nHaik napisał(a) 04/02/2011 o 09:20 :\nremakea* gomen gomen.\nfanta napisał(a) 06/02/2011 o 16:31 :\nBoże, ja już usychaaaaaaaaaaaam T.T\nJa chcę Fenrira i Lokiego. Błagam! Już mi odwala powoli xD\nfanta napisał(a) 06/02/2011 o 16:37 :\nHaik, zawstydziłaś mnie o.o Przy następnym rozdziale ja też napiszę taki długi komentarz, a co!\nHaik napisał(a) 06/02/2011 o 21:16 :\nTeż się doczekać nie mogę nowych rozdziałów i usycham, ale trzeba szanować czas autorki.\nHah a w tamtym komentarzu to połowy rzeczy nie napisałam. :C I JEST MI TERAZ GŁUPIO.\nBuka/Kanivaru napisał(a) 07/02/2011 o 20:02 :\nMnie też to zmotywowało. o.O”\nTamiya napisał(a) 07/02/2011 o 19:41 :\nTaka forma tortury… zaskoczyłaś mnie XD Po tym krótkim zdanku na wstępie sądziłam, że będzie krew, flaki, cierpienie, ew. poniżający gwałt, ale zamiana Many w dziecko była po prostu perfidna i za to cię uwielbiam C: Oj biedny Loki, nie dość, że musi swoje szczenięta karmić i jest to dla niego bolesne to teraz doszedł jeszcze mały elfik, którego dodatkowo trzeba przewijać i kąpać XD A Amnodiel jako „dobry wujaszek” (dobry w tym wypadku to pojęcie względne) jest przerażający, ale i zabawny. A te myśli Many i desperacja związana z brakiem możliwości kontroli nad własnym ciałem – genialne 🙂 No i ja też czekam na jakąś scenę z Lokim i Fenrirem~ :3 Tęsknię też za Inez (to się jakoś odmienia?), ale cierpliwie poczekam, tym bardziej, że następne jest Ramza’s Story ❤ Jestem wielką fanką Asury <333\nJako, że to praktycznie mój pierwszy komentarz pod jakimkolwiek rozdziałem to tak przy okazji powiem, że… Jakiś czas temu zauważyłam, że czerpiesz inspirację z mitologii nordyckiej i strasznie mi się podoba jak przerabiasz ją na swój własny sposób :3 Twoje pomysły w połączeniu z lekkim i przyjemnym stylem pisania są po prostu jak cud, miód i orzeszki.\nW najbliższej przyszłości napiszę ci mega długi komentarz odnośnie reszty opowiadań, więc się strzeż :3\nPozdrawiam, uwielbiam, życzę weny oraz czasu i czekam na dalsze teksty ❤\nfanta napisał(a) 08/02/2011 o 20:32 :\nA jeśli ja się mogę wypowiedzieć względem Ramza’s Story to mi jakoś mocno do gustu nie przypadło.\nTakie dla mnie jakieś nierealistyczne nawet jak na fantastykę xD\nAsura w te i wew te, w te i wew te. W kółko, non stop kolor chłopak zmienia fronty albo okazuje się zły/dobry. Przytłacza mnie do i trochę irytuje. Kurde, tak dawno tego nie czytałam… Ale Testamenta zapamiętam na zawsze xD to imię powala.\nRS ani mnie grzeje, ani ziębi po prostu, bo za dużo tam dla mnie takich ‚odrobinę’, bezpodstawnych momentami, dziwnych zachować.\nAle za to Siedem Piekieł uwielbiam nad życie 😀 te wszystkie smaczki… mru 😀\nI smaczki i fabuła powalają. A te odważne pomysły och 🙂\nSeiridis napisał(a) 28/07/2011 o 23:52 :\nNie wierzę, że kiedykolwiek napisałam coś takiego… ;ccc\nEo Nagisa napisał(a) 29/07/2011 o 21:00 :\nHa xD Sama widzisz xD\nfanta napisał(a) 08/02/2011 o 20:48 :\nmój chory, chory, chory umysł…\nwiecie co sobie wyobraziłam?\nSkoll i Hati. Razem. Spółkując (rozwala mnie to słowo) xD.\nOk, skończyłam xD\nkkohaku napisał(a) 28/07/2011 o 23:18 :\nha ha 😀 tego się nie spodziewałam ale to było świetne ;D Mana w ciele dziecka mnie rozbroił a zwłaszcza sam Bóg Śmierci i tego zdrobnienia, aż sobie wyobraziłam jego twarz!\nA Loki to powinien założyć Piekielne Przedszkole xD


Ziemia do roślin na skalniak\nStrona główna Ogród Skalniaki Ziemia do roślin na skalniak\nczwartek, 27 stycznia 2011 17:16\nObsadzając przydomowy skalniak, nie można zapominać, że rośliny skalne mają specyficzne potrzeby, inne niż pozostałe rodzaje roślinności. Zapraszając je do własnego ogrodu, trzeba stworzyć im warunki przypominające ich naturalne, górskie środowisko.\nRośliny skalne źle znoszą nadmiar wilgoci i mogą gnić, jeśli gleba, w której są sadzone, nie jest dobrze przepuszczalna. Optymalną przepuszczalność gleby zapewnią żwir i gruboziarnisty piach rzeczny dodane do mieszaniny uniwersalnej ziemi ogrodowej i torfu. Ważne są proporcje. Jeśli na skalniku sadzone będą rośliny wysokogórskie, np. szarotka alpejska, mieszanka do ich posadzenia powinna w połowie składać się ze żwiru i piachu, a w połowie z żyznej gleby. Jeśli ogródek skalny ma być obsadzony roślinami skalnymi z niższych partii gór, np. cyklamenem neapolitańskim, 3/4 mieszanki powinna stanowić żyzna gleba, a resztę piach ze żwirem.\nWażny dla rozwijania się roślin jest także odczyn gleby. Przed przystąpieniem do sadzenia roślin w ogródku skalnym należy zaplanować, gdzie będą rosły konkretne gatunki roślin (tu pod uwagę należy wziąć także stopień nasłonecznienia i wilgotność), zmierzyć pH gleby i przygotować dla roślin odpowiednią mieszankę ziemi. Jej odczyn można regulować za pomocą mieszanek odpowiednich skał i nawozów. Większość roślin na skalniaki preferuje gleby zasadowe, np. sasanka, cyklamen, szarotka, aster alpejski, gęsiówka kaukaska. Do mieszanek ziemi dla tych roślin warto dodać zmielonej kredy albo nawozu wapniowego, które zobojętnią nawet kwaśną ziemię. Ale niektóre rośliny na skalniaki, np. ramonda pirenejska, preferują gleby o odczynie obojętnym. Inne wolą glebę kwaśną, np. wrzos pospolity czy houstonia błękitna – dla tych roślin ziemię ogrodową dobrze jest zmieszać z kwaśnym torfem. Zestawy i przyrządy do mierzenia pH gleby, np. testy do gleby, kwasomierze glebowe i papierki lakmusowe, dostępne są w większości sklepów ogrodniczych, kosztują ok. 35 zł, można ich używać wielokrotnie, a pomiar zajmuje zaledwie kilka minut.\nWarto zawczasu pomyśleć o potrzebach roślin do ogródka skalnego, zapewnić im dobry drenaż i dużą przepuszczalność gleby o odpowiednim pH, a zdrowe i odporne rośliny skalne staną się prawdziwą ozdobą przydomowego ogrodu.\nKamienie na skalniak - jakie rodzaje skał, gdzie je kupić?\n0 #1 profile 2018-10-31 20:42


Track 23 - Jay Dee - pobierz mp3, download mp3\nTagi: Jay Dee, Track 23, jay, dee, track, 23, unknown\nZbiór pieśni bardów II - Track 23\nUnknown - Track 08\nUnknown - Track 23\nWaga piosenki, którą właśnie masz otworzoną to mniejwięcej sześćset dziesięć i zero setnych kilobajta. Długość oscyluje na zero minut i pięćdziesiąt dwa sekundy. Słuchasz piosenkę tytułem "Track 23", której wykonawcą jest Jay Dee. We wtorek, 21 listopada 2017 roku piosenka została wprowadzona do naszej bazy danych. Do tej piosenki nikt nie zaproponował jak na razie żadnego klipu, ale nie stoi nic na przeszkodzie, byś go dodał. Jak na razie nikt nie zapisał ani razu pliku mp3 Jay Dee - Track 23. Nie ma do tej pory żadnego komentarza dodanego do tego pliku, ale Ty możesz dodać komentarz pierwszy.\nPlik mp3 Jay Dee - Track 23 do pobrania możesz wyszukać wpisując:\nJay Dee - Track 23 download, download Jay Dee - Track 23, pobierz Jay Dee - Track 23, Jay Dee - Track 23 pobierz, pobierz mp3 Jay Dee - Track 23, download mp3 Jay Dee - Track 23, Jay Dee - Track 23 pobierz mp3, Jay Dee - Track 23 mp3 pobierz, zippy Jay Dee - Track 23 zippy, chomikuj Jay Dee - Track 23 chomikuj, Jay Dee - Track 23 mp3 download, darmowe mp3 Jay Dee - Track 23, Jay Dee - Track 23 download mp3, lub Jay Dee - Track 23 mp3.\nW tym roku kolejne wydawnictwa muzyczne przyprawiają o zawrót głowy. Praktycznie każdego miesiąca objawiają się nowe gwiazdy muzyki popularnej, nowe przeboje i nowe albumy, które z miejsca zdobywają serca słuchaczy. Tak samo jest z przebojem Track 23, stworzonym od podstaw przez Jay Dee. Kawałek ten szturmem podbija miejsca w stacjach radiowych, przede wszystkim dzięki znakomitej kompozycji i łatwości, z jaką wpada w ucho.\nZostawmy zdania ludzi za sobą, bo pewnie chcesz poznać Jay Dee - Track 23? Pobierz mp3 z naszej witryny, a odkryjesz, dlaczego ten utwór zbiera same przychylne recenzje między słuchaczami i krytykami. Bardzo możliwe, że normalnie słuchasz całkiem innych utworów - ale to nie jest żadne usprawiedliwienie, aby ominąć taki rarytas. Pobierz to mp3 za darmo z naszej strony. Inaczej możesz być nieco wyobcowany, gdy będziesz świadkiem rozmów znajomych o Track 23, a Ty nie będziesz wiedział o co chodzi, bo nie znasz tej piosenki.\nNie masz pojęcia, gdzie odszukać tę piosenkę Jay Dee? Na drodze stoi ściąganie z Wrzuty. Jednak my mamy na to świetny sposób. Nasz Wrzuta downloader umożliwi Ci błyskawicznie na ściągnięcie każdego kawałka z Wrzuty. Właśnie dzisiaj skończyły się Twoje problemy z wchodzeniem na niebezpieczne witryny, gdzie poszukiwałeś bezpłatnych piosenek - odszukasz je u nas, na niezawodnej stronie.\nSkorzystaj z posiadanej przez nas wyszukiwarki mp3, która jest połączona z naszą bardzo mocno pojemną bazą utworów. Poprzez takie rozwiązanie, w jednej chwili po wpisaniu do wyszukiwarki Jay Dee - Track 23, pojawią się wyniki, z których przejdziesz od razu do strony z pobraniem na osobisty komputer darmowego mp3.\nTylko u nas pobierzesz darmowe piosenki. Jesteśmy świadomi, że pewnie znudziłeś się słuchaną ciągle muzyką i całością tego, co puszczane jest w audycjach radiowych. Dlatego najlepszym wyjściem jest ściągnięcie porządnej porcji muzyki mp3 za free z naszego portalu. To naprawdę łatwe, kilka ruchów myszką i voila! - w zamian dostaniesz niezliczoną ilość hitów, którymi będziesz w stanie cieszyć się przez wiele długich dni.


Ostatnie pożegnanie legendarnej artystki. Ewa Demarczyk została pochowana w Krakowie. Zyciepl\nOstatnie pożegnanie legendarnej artystki. Ewa Demarczyk została pochowana w Krakowie\nW środę po godz. 14:00 w Krakowie rozpoczął się pogrzeb Ewy Demarczyk. Legenda została pochowana w Alei Zasłużonych na cmentarzu Rakowickim.\n79-letnią piosenkarkę żegnają rodzina, bliscy i wiele fanów. Na pogrzeb artystki przyszedł się m.in. Piotr Gliński. Ewa Demarczyk odeszła. Pogrzeb piosenkarki odbył się w środę, 26 sierpnia. Uroczystości pogrzebowe zaczeły się o godz. 14:00 w Krakowie - miasto urodzenia i śmierci legendy.Urna z prochami znanej artystki pochowano w Alei Zasłużonych cmentarzu Rakowickim w Krakowie, blisko grobów jej kolegów z „Piwnicy pod Baranami” – Marka Grechuty, Mieczysława Święcickiego i Piotra Skrzyneckiego.\nPomimo rodziny na pogrzeb przyszli również koledzy i fani. Na pogrzebie wokalistki pojawił się także wicepremier i minister kultury Piotr Gliński, który wypowiedział się i pożegnał legendarną artystkę.\n— Wraz z Jej odejściem pejzaż polskiej kultury znacznie zubożał, ale Jej głos, Jej obraz na zawsze pozostanie w naszych sercach — pisze Ministerstwo Kultury na Twitterze.\nMając 79 lat Ewa Demarczyk odeszła 14 sierpnia. Znana jako słynna piosenkarka Polski i osobowości scenicznych w historii. Wielu fanów nazywało ją „Czarną Madonną” polskiej piosenki.\nOd lat współpracowała „Piwnicą pod Baranami” w Krakowie. Podczas swojej długoletniej pracy Ewa Demarczyk otrzymała wiele prestiżowych nagród, m.in. na festiwalu w Opolu czy Sopocie. Po 2000 roku całkiem zrezygnowała z życia publicznego. Jej ostatni koncert odbył się pod koniec 1999 roku w Poznaniu. W 2010 roku otrzymała Złotego Fryderyka za całokształt twórczości.\nDo najbardziej znanych przebojów Ewy Demarczyk należały utwory "Grande Valse Brillante", "Karuzela z Madonnami" i "Rebeka".\nWysłano: 26.08 15:48


Ucz się języków miłości | tominowina.pl\n8 Maj 2017 - 13:27:45\nCzy słyszeliście kiedyś o teorii języków miłości? Ja wcześniej się z nią nie spotkałam się. Gary Chapman, amerykański psycholog i psychoterapeuta, już ponad 20 lat temu opracował katalog 5 języków, którymi posługujemy się, okazując oraz przyjmując miłość drugiej osoby (w każdej relacji międzyludzkiej, nie tylko kobiety i mężczyzny). Jego książki: 5 języków miłości i 5 języków miłości dla singli wydane nakładem wydawnictwa Esprit są doskonałą instrukcją obsługi języków miłości.\nKatalog języków miłości jest zamknięty. Należą do nich: język wyrażania afirmacji, język dobrego czasu, język drobnych przysług, język podarunku, język dotyku. Wg Chapmana winniśmy posługiwać się wszystkimi językami, okazując miłość, jednak tylko jeden z języków jest naszym językiem ojczystym, dominującym. Jednym słowem chodzi o to, że czujemy się (ważny czasownik!) kochani wtedy, gdy ktoś przemówi w naszym ojczystym języku. Przykładowo, jeśli dla kogoś językiem ojczystym jest język afirmacji, będzie on czuł się kochany, gdy druga osoba pochwali go, skomplementuje, doda otuchy, doceni. Jeśli ktoś posługuje się językiem dotyku, będzie czuć się kochany, gdy druga osoba go przytuli, potrzyma za rękę. Jeśli natomiast najbardziej ktoś odczuwa miłość przez język drobnych przysług, poczuje się kochany, gdy np. mąż pozmywa po obiedzie brudne gary (i to najlepiej bez żadnego przypomnienia), itd.\nWszystko byłoby pięknie, gdyby każdy z nas miał ten sam język ojczysty. Niestety tak nie jest i to jest główna przyczyna zgrzytów w relacjach międzyludzkich. Co do zasady najszybciej okazujemy miłość drugiej osobie tym samym językiem, którym chcielibyśmy być kochani, np. osoba, która najbardziej lubi podarunki, będzie dawała prezenty bez okazji; osoba, która lubi dotyk, będzie często przytulała drugą osobę. Takie działanie bywa jednak nierzadko zgubne, ponieważ druga osoba może mieć zupełnie inny język ojczysty, np. ja mogę okazywać miłość przez drobne przysługi (robić coś dla drugiej osoby), a ona będzie czuła się kochana dopiero wtedy, gdy usłyszy ode mnie pochwałę lub komplement. Dlatego też dopóki nie nauczymy się mówić językiem osoby, na której nam zależy, ona nie będzie czuła się kochana (pomimo tego, że tak naprawdę okazujemy jej miłość, ale na swój sposób). To trochę tak jakby Włoch chciał porozmawiać z Polakiem. Przy dobrych wiatrach dogadają się co najwyżej na migi, ale dialogiem nazwać tego w żadnym razie nie można. Nie ma innego wyjścia – Polak musi nauczyć się włoskiego, a Włoch polskiego (żeby obie strony poczuły trud nauki, a nie żeby tylko jedna się poświęcała).\nJeszcze jedno zastrzeżenie. U ok. 25% ludzi jest tak, że jednym językiem odbierają miłość, a drugim ją okazują, np. ktoś czuje się kochany najbardziej przez otrzymywanie podarunków, ale sam okazuje miłość przez drobne uczynki.\nTeorię 5 języków miłości przetestowałam na sobie i mogę z czystym sumieniem potwierdzić, że wszystko, co napisał Chapman w swoich książkach, jest prawdą. Gdy poznałam swój ojczysty język, prześledziłam moje relacje z różnymi osobami, wreszcie poznałam odpowiedź na pytanie, dlaczego z niektórymi osobami tak dobrze się dogaduję, a z innymi tak ciężko mi idzie albo dlaczego nierzadko mam do nich jakiś żal.\n− odkryć, jaki jest twój ojczysty język miłości,\n− odkryć, jak skuteczniej dawać i przyjmować miłość,\n− odkryć, dlaczego nie dogadujesz się z innymi ludźmi,\n− nauczyć się budować pełnowartościowe relacje,\n− nauczyć się mówić językami miłości innych ludzi,\n− nauczyć się zaspokajać głęboką, emocjonalną potrzebę miłości innych ludzi,\n− nauczyć się lepiej rozumieć swój ojczysty język miłości\nzachęcam do lektury 5 języków miłości (poradnik dla małżeństw) czy też 5 języków miłości dla singli Gary’ego Chapmana.


Ekoprojektowanie - z założenia Twój produkt jest odpadem! | Aktualności\nDziś prezentujemy pierwszą część tekstu, który przybliży każdy z elementów ekoprojektowania, analizując poszczególne etapy przygotowania produktu.\nDruga część za dwa tygodnie!\nPotrzeba 1,6 Ziemi dla zaspokojenia konsumpcjonizmu człowieka!\nCiężko zmieniać nawyki, ale na szczęście rządy i organizacje pozarządowe na całym świecie zaczynają wymuszać na nas, jako Ziemianach, przewartościowanie codziennych zachowań.\nW swoich publikacjach firma Polpak Packaging stara się informować o innowacjach w dziedzinie np. recyklingu plastiku, który nas szczególnie dotyka. Od długiego czasu poruszamy tematy recyklingu, zero waste i edukacji ekologicznej, dziś natomiast przedstawiamy koncepcję ekodesignu już na etapie tworzenia produktu.\nWprowadzenie na rynek kosmetyku lub detergentu to długotrwały proces, którego nadrzędnym celem jest sprzedanie go i zarobienie na nim możliwie jak najwięcej. Dziś staramy się osiągnąć te założenia, etycznie wobec planety, a co za tym idzie, wobec nas samych oraz tych, którym ją zostawimy.\nZ jednej strony opracowywana jest receptura medium, którego działanie ma być atrakcyjne dla konsumenta, z drugiej strony stworzenie opakowania, strategii marketingowej oraz sprzedażowej.\nZawarcie informacji na etykiecie na temat tego, że całe opakowanie jest np. w pełni recyklingowalne, albo powstało z odzyskanych surowców, może być kluczem do sukcesu. Dziś, kiedy e-commerce obsługuje większość zakupów, należy też sprawnym copywritingiem przekazać kupującemu możliwie jak najwięcej ekokorzyści, wynikających z zakupu naszego asortymentu!\nElementem ekoprojektowania dla wszystkich, niezależnie od grupy docelowej produktu, powinno być specjalne miejsce na etykiecie z kolorem frakcji odpadów, do której puste opakowanie powinno trafić.\nOsiągnięcie finalnego produktu wpisującego się w ideę eko wymaga świadomego wyboru każdego z elementów. Bardzo ważnym punktem jest opracowanie składu, którego większość powinny stanowić wyciągi z ziół oraz umiarkowanie zastosowane detergenty w przypadku chemii gospodarczej, których dostanie się do wód gruntowych mogłoby je zanieczyścić.\nMy jednak skupimy się na opakowaniu, które jest nam bliższe…\nJeśli założymy, że w jego skład wchodzi: butelka, zamknięcie, etykieta, opakowanie zewnętrzne i zbiorcze, musimy w każdym punkcie zastosować ekorozwiązania.\nButelka wykonana z plastiku, który w całości lub w znacznym stopniu zawiera PCR, czyli polimery pochodzące z recyklingu, jest dobrym punktem wyjścia.\nOstatnio jednak firmy prześcigają się w rozwiązaniach pozbawionych plastiku w ogóle. Światowy producent alkoholi wprowadza na rynek swoje trunki w butelkach papierowych, zapewniając, że w odpowiednich warunkach – kompostu, gleby lub słonej wody, po 18 miesiącach po tej butelce nie będzie śladu ani żadnych negatywnych konsekwencji dla środowiska naturalnego, wynikających z jego rozkładu. Niestety żadne doniesienia PR’owe nie informują o nakrętce. Optymistycznie na to patrząc należy mieć nadzieję, że świadomy konsument, sięgający po alkohol w papierowej butelce oddzieli od niej nakrętkę i wyrzuci ją do odpowiedniego pojemnika.\nZnamiennym jest tutaj, jak zmieniają się trendy!\nKiedyś zakup wina w przysłowiowym „kartoniku” był oznaką braku funduszy na lepsze trunki, z jednoczesną chęcią napicia się alkoholu. Kojarzy się to z czasami studenckimi lub z osobami, które bynajmniej nie pijają alkoholu tylko do kolacji. Od dziś stanie się wyznacznikiem dbania o planetę!\nZastosowanie jednak aluminiowej butelki do produktu, który jest bardzo szybko zużywany przez konsumenta może budzić kontrowersje. Czy nie stanie się ona „jednorazówką” w świecie, gdzie stacje do napełniania są jeszcze rzadkością? Czy używanie takiego opakowania będzie praktyczne, szczególnie biorąc pod uwagę ostatnie krople szamponu? Brak możliwości „wyciśnięcia”, jak z butelki plastikowej, może prowadzić do marnowania produktów, co też niekoniecznie wpisuje się w trend zero waste. Tego zapewne dowiemy się dopiero po wprowadzeniu na rynek wspomnianej butelki aluminowej oraz po obserwacji i analizie zachowań konsumentów.\nZaplanowanie ponownego napełniania butelek jest również ważne w całym ekoprocesie. Unikanie wielomateriałowości w tzw. „doypackach” jest bardzo istotne z punktu widzenia recyklingu. Możemy tu mieć do czynienia z kolejną ekopułapką. Jeśli zaproponujemy uzupełnienie np. mydła w płynie, w opakowaniu nienadającym się do recyklingu, podczas, gdy oryginalne opakowanie (butelka i dozownik) byłyby recyklingowalne, torpedujemy niejako swoje poprzednie wysiłki.\nW kolejnej odsłonie przedstawimy, tak bliski nam, dobór zamknięcia do butelki.\nZwrócimy też uwagę na dobór etykiet oraz opakowania zewnętrznego.


Historia The Beatles (Fab Four): ROGER HODGSON - "ONLY BECAUSE OF YOU"\nJUREK OWSIAK . NASZ NUMER 1 - *Zostań kochany Przyjacielu! * 1234567\nStrona B singla: "Had A Dream (Sleeping With The Enemy)"\nKompozycja: Roger Hodgson\nWydany: październik 1984\nProducent: Roger Hodgson\nWytwórnia: A &M\nPost "pożyczony" z drugiego mojego bloga. Piosenka z miejsca nr 47 moich piosenek All-Time (Wszech-Czasów). Tuż po miejscu 48, na którym jest piosenka zespołu Supertramp "Don't Leave Me Now" znowu voice of Supertramp. Tym razem solo.\nNa żadnym plebiscycie najlepszych wokalistów nie znajdziecie Rogera Hodgsona ale już np. Roy'a Orbisona tak. Głos tego ostatniego uznaje się często za najpiękniejszy w muzyce. Tonacja głosu, barwa, nie umiejętności wokalne. Dla mnie niemniej pięknym głosem dysponuje dawny wokalista Supertrampu. Na jednym z zachodnich blogów znalazłem zdjęcie muzyka podpisane żartobliwie: "Wygląd Jezusa, boski głos". Ciekawa metafora. Ale opis głosu Hodgsona (partii wokalnych, ich nakładek) w "Only Because Of You" mógłby spokojnie zawierać określenia: przepiękny, uroczy, malowniczy, magiczny, bajeczny...\nW filmikach niżej, w wielu wywiadach w rozmaitych czasopismach muzycznych Roger Hodgson jednoznacznie wypowiadał się na temat swoich fascynacji zespołem The Beatles, szczególnie Johnem Lennonem. Jego ulubioną piosenką Fab Four i Johna jest "Across The Universe". Sami możecie posłuchać. Clipy w tekście niżej.\nPrzyznam się, choć zamieściłem takie zdjęcie wyżej, że sam nigdzie nie znalazłem artykułu, wywiadu czy innego źródła, w którym Roger opisuje "Only Because Of You" jako song poświęcony Lennonowi. Na którymś z for amerykańskich (zdaje się Steve Hoffmana) ktoś zasugerował, że tekst piosenki plus wyznania muzyka, że dzięki Beatlesom (Lennonowi), może właśnie coś takiego oznaczać. A ponieważ każdy tekst piosenek to sztuka, metafory, danie czasem swobodnego słuchaczowi wyboru jak go interpretować zostańmy przy tym, że to naprawdę piosenka Hodgsona dla Lennona. Jej dramatyzm, przenikające piękno, wyczuwalny w niej ból, tęsknotę, podziw, cierpienie mnie po prostu powala. Za każdym razem gdy jej słucham widzę Johna i świadomość, że tego genialnego człowieka nie ma...\nW 2001 roku Roger Hodgson dołączył do trasy koncertowej Ringo Starra w ramach jego zespołu "His All-Starr Band". Pytany o to odpowiedział: Wspaniałe było być w zespole Ringo. The Beatles zmienili historię muzyki. Zainspirowali mnie na wiele sposobów i pomogli mi zrozumieć mój wkład, jaki mogłem wnieść w ten świat.\nW poprzednim opisie 48-go miejsca mojego topu, przy piosence "Don't Leave Me Now" grupy Supertramp napomknąłem, że w muzyce tej kapeli brakowało mi solówek gitarowych Rogera, który był tam przecież także gitarzystą. W "Only Because Of You" (Tylko z Twojego powodu) mamy za to już pierwszorzędne. To numer z pierwszego solowego albumu muzyka, gdy muzyk zdecydował się opuścić Supertramp. Także z pierwszego solowego singla, umieszczony na stronie B. W pełnej, ponad 8-mio minutowej wersji. Na rockowej liście Billboardu aż nr 5, w klasycznej Billboardu 48. Niezauważony w rodzinnym UK.\nDamski wokal w piosence należy do brytyjskiej wokalistki Claire Diament. Podobnie użyty głos jak instrument kojarzy mi się z 'Great Gig in The Sky' Pink Floyd (na 'Dark Side Of The Moon'). Claire zaśpiewała w chórkach w utworze Rogera "Don't Leave Ne Now" wydanego na albumie "...Famous Last Words".\nRoger Hodgson o Johnie Lennonie\nAnd so we sail towards the dawn\nJoining those who gently mourn for you\nMighty castles, lonely kings\nHere the ragged children sing it’s you\nHe who smiles at lofty schemes\nStems the tide of broken dreams is you\nAnd when the storms have died away\nOnly truth will live to say it’s you\nAnd when the darkness flies away\nOnly love will shine to say it’s true\nArchiwum bloga stycznia (5) grudnia (6) listopada (8) października (9) września (11) sierpnia (8) lipca (12) czerwca (11) maja (12) kwietnia (11) marca (12) lutego (7) stycznia (6) grudnia (7) listopada (9) października (5) września (9) sierpnia (10) lipca (7) czerwca (9) maja (10) kwietnia (11) marca (11) lutego (9) stycznia (10) grudnia (12) listopada (9) października (8) września (10) sierpnia (13) lipca (14) czerwca (15) maja (14) kwietnia (18) marca (20) lutego (12) stycznia (17) grudnia (20) listopada (19) października (20) września (17) sierpnia (14) lipca (20) czerwca (17) maja (10) kwietnia (18) marca (14) lutego (17) stycznia (16) grudnia (20) listopada (23) października (21) września (12) sierpnia (20) lipca (11) czerwca (11) maja (15) kwietnia (25) marca (22) lutego (28) stycznia (16) grudnia (21) listopada (17) października (15) września (17) sierpnia (17) lipca (24) czerwca (23) maja (21) kwietnia (33) marca (35) lutego (24) stycznia (20) grudnia (33) listopada (36) października (54) września (45)\nO tym, że był to koncert magiczny nie ma chyba sensu bym pisał, gdyż ukazało się sporo w naszej prasie krajowej laurek pochwalnych, ...\nJUREK OWSIAK - LIGA THE BEATLES. MUSISZ KOCHANY PRZYJACIELU ZOSTAĆ\nAlbum: "REVOLVER" Kompozycja: George Harrison (Harrison 90% - Lennon 10%) Napisana: kwiecień 1966 Nagrana : 21-22 kwietnia,...\nKompozycja: Lennon & McCartney (100%) Napisana: ok. marzec – maj 1968 Nagrana: 29-31 lipca, 1 sierpnia 1968 (Studi...\n(ur. 24 listopada 1941) Chyba największy pechowiec świata - takim mianem określiła go jedna z amerykańskich gazet. Pete Best ...\n*** FAB4 - OSOBNO.\nAlbumy, piosenki, wydarzenia (tylko muzyczne) z okresu "po-beatlesowskiego", każdego z czterech muzyków. Także dyskografie każ...


Misterna i najlepsza bielizna - flaw\nHome » Sklep Online » Odzież » Misterna i najlepsza bielizna\nDodane: 2019-11-20 :: Kategoria: Sklep Online / Odzież\nJesteśmy sklepem internetowym oferującą bieliznę dla kobiet i dla mężczyzn. Jeżeli chcecie się przekonać, że nasz asortyment katalogowy jest obszerny, to koniecznie musicie odwiedzić naszą stronę w sieci, gdzie prezentujemy bieliznę codzienną, nocną i wiele innych produktów. W naszej ofercie znajduje się bardzo seksowna piżama dla wszystkich kobiet chcących uwieść swoich mężczyzn w sypialni. Przekonajcie się, że nasza seksowna piżama jest jedyna w swoim rodzaju i na pewno pomoże Wam na rozpalenie zmysłów oraz żądzy u płci przeciwnej. Takie delikatne piżamki oferowane są przez nas w różnych rozmiarach.


Auto – Devica.pl\nPrzystosowania auta do potrzeb osoby niepełnosprawnej nie jest zadaniem trudnym. Rodzaj usprawnienia zależy oczywiście od charakteru ograniczeń chorego. Moje auto wymagało wstawienia ręcznej dźwigni gaz-hamulec. Dzięki tej dźwigni, nogi nie biorą udziału w prowadzeniu samochodu. Naciśnięcie gazu wymaga pociągnięcia dźwigni do siebie, zaś hamowanie – odwrotnie – polega na odepchnięciu dźwigni od siebie. Auto, które chcemy wyposażyć w taką dźwignię musi posiadać automatyczną skrzynię biegów.\nDobrze jest, jeśli auto wyposażone jest w inne udogodnienia dla kierowcy, jak automatyczna klimatyzacja, automatycznie włączające się wycieraczki, tempomat ( na dłuższe podróże ). Należy bowiem mieć na uwadze, że kierując takim pojazdem mamy zajęte obie ręce – jedna trzyma kierownicę, druga dźwignię.\nSama technika jazdy autem przystosowanym do potrzeb osoby niepełnosprawnej nie różni się w sposób znaczący od jazdy tradycyjnej. Tyle, że przed zakrętem należy złapać kierownicę w odpowiednim miejscu, by móc wykonać płynny manewr bez odrywania i przekładania dłoni. Można też zainstalować na kierownicy „gruchę” do łatwiejszego skręcania.\nSamochód z zamontowaną dźwignią gaz-hamulec może być prowadzony również przez zdrowego kierowcę, ponieważ urządzenie nie blokuje dostępu do pedałów gazu i hamulca. Montaż dźwigni nie narusza żadnych elementów w pojeździe, w razie zmiany auta dźwignię można zdemontować i zamontować w nowym pojeździe.\nZakupu i montażu urządzeń, o jakich mowa, należy dokonywać w profesjonalnym zakładzie zajmującym się tego typu usługami. Ich wykaz można znaleźć pod poniższym linkiem :\nNa stronach internetowych poszczególnych zakładów można też znaleźć informacje o innych urządzeniach dla niepełnosprawnych kierowców i pasażerów.\nIstnieje możliwość ubiegania się o dofinansowanie na zakup i montaż odpowiednich urządzeń do samochodu niepełnosprawnego kierowcy. W tym celu warto zwrócić się do najbliższego PFRON’u. Można na ten cel wykorzystać środki zebrane na subkoncie z 1% podatku ( o ile jesteśmy beneficjentem takich środków i zezwala nam na to umowa łącząca nas z organizacją pożytku publicznego, przy której takie konto mamy założone ). Możemy też zwrócić się do Stowarzyszenia Pomocy Niepełnosprawnym Kierowcom SPINKA :\nJest to wspaniałe stowarzyszenie, które pomaga i wspiera niepełnosprawnych kierowców rozumiejąc, że mobilność jest dla nas bardzo ważna. Działają w nim naprawdę wspaniali i zaangażowani ludzie.


Święta Teresa Benedykta od Krzyża - Księgarnia Karmelitana\nEdyta Stein urodziła się we Wrocławiu 12 października 1891 roku. W roku 1911 rozpoczęła studia uniwersyteckie we Wrocławiu, kontynuując je następnie w Getyndze u znanego filozofa Edmunda Husserla. Straciwszy wcześnie wiarę, szczerze szukała prawdy i znalazła ją w Kościele katolickim. W roku 1922 przyjęła chrzest i sakrament bierzmowania.\nMając czterdzieści dwa lata wstąpiła do Karmelu w Kolonii. Ze względu na prześladowania hitlerowskie przeniosła się do klasztoru w Echt w Holandii. Tam została aresztowana, wywieziona do Oświęcimia i zagazowana 9 sierpnia 1942 roku. W roku 1987 papież Jan Paweł II zaliczył ją w poczet błogosławionych, a 11 października 1998 roku ogłosił ją świętą.\nwspomnienie liturgiczne 9 sierpnia\nAutoportret z listów (1933-1942) Miękka\nAutoportret z listów (1933-1942) Twarda\nAutoportret z Listów. Listy do Romana Ingardena\nDrogi poznania Boga - studium o Dionizym Areopagicie\nStudium o Dionizym Areopagicie i przekład jego dzieł


Domy wolnostojące na sprzedaż Piaseczno\nDomy wolnostojące na sprzedaż - Piaseczno\n2 290 000 PLN • 800.00m²\nWolnostojący na sprzedaż • 113\nBARDZO DUŻY I PRZESTRONNY DOM Z OLBRZYMIĄ DZIAŁKĄ.Bardzo ciekawa propozycja na np. dom spokojnej starości, pensjonat, itp.Dom ma 642 m² powierzchni użytkowej i składa się z trzech kondygnacji. Bardzo funkcjonalny rozkład pomieszczeń. PIWNICE (182 m... Wolnostojący na sprzedaż Piaseczno, Zalesie Dolne, Głogowa\n1 000 000 PLN • 260.00m²\nCentrum Piaseczna,Parterowy, wolnostojący, podpiwniczony dom o pow. użytkowej 130 m2, pow. całkowita 260 m2, wybudowany w 1970 roku, po kapitalnym remoncie w 2013roku. Pięknie zagospodarowana działka 1344m2.Nowocześnie urządzony , wysoki standard wy... Wolnostojący na sprzedaż Piaseczno\n1 200 000 PLN • 254.90m²\nŁadnie zaprojektowany dom, wpasowujący się zgrabnie w działkę o powierzchni 759 m2. Z salonu roztacza się widok na cały ogród. Parter, w pełni funkcjonalny, z łazienką, kuchnią oraz zacisznym gabinetem. Na piętrze - 5 pokoi i duża funkcjonalna łazien... Wolnostojący na sprzedaż Piaseczno, Broniewskiego\n1 750 000 PLN • 295.00m²\nCRYSTAL HOUSE S.A.LUKSUSOWE NIERUCHOMOŚCI PIASECZNO na granicy ZALESIAPrezentujemy na sprzedaż komfortowy skrajny dom (łącznie 3) w zabudowie szeregowej w wyjątkowej Villi Miejskiej o modernistycznym charakterze na 610m2 działce z pięknym ogrodemLoka... Wolnostojący na sprzedaż Piaseczno\n2 500 000 PLN • 283.00m²\nLuksusowy dom w Centrum Piaseczna.Dom wykończony w bardzo wysokim standardzie - projekt zrealizowany przy udziale architektów wnętrz, zgodnie ze sztuką Feng-shui.Parter:- wiatrołap i hol - 13 m2- kuchnia - 11 m2- spiżarnia - 2m2 - z winiarnią- jadaln... Wolnostojący na sprzedaż Piaseczno\n450 000 PLN • 90.00m²\nDom do remontu, przebudowy lub rozbudowy- wylane fundamenty.Kupujący może skorzystać z planów na rozbudowę domu.Działka w atrakcyjnym miejscu, porośnięta drzewami, zagospodarowana.Wszystkie media miejskie. Ogrzewanie gazowe - własny piec. W domu komi... Wolnostojący na sprzedaż Piaseczno\n2 400 000 PLN • 420.00m²\nPiękny dom o pow. 420m2 położony w pobliżu Warszawy na działce o pow. 3580m2. Wszystkie media, piękny ogród. Kuchnia połączona z jadalnią. Bardzo cicha spokojna okolica, niedaleko las. Oddzielnie garaż oraz pomieszczenie gospodarcze. Trzy sypialnie. ... Wolnostojący na sprzedaż Piaseczno\n950 000 PLN • 350.00m²\nWolnostojący na sprzedaż • 83\nPosiadłość idealna na DOM STARCÓWPiękna, zielona i cicha, spokojna okolica..Przestronny dom rodzinny. Zalesiona, bardzo ładna działka ( 2000 m2 ). Garaż wolno stojący na trzy samochody z poddaszem do zagospodarowania na mieszkanie ok. 60m2. Swobodne ... Wolnostojący na sprzedaż Piaseczno\n990 000 PLN • 230.00m²\nDom w bardzo dobrej lokalizacji na pograniczu Piaseczna i Gołkowa.Super oferta - dom dla wieloosobowej rodziny. jest funkcjonalny, przestronny, wykończony z bardzo dobrych materiałów, do wprowadzenia się po odświeżeniu.Dom składa się z czterech kondy... Wolnostojący na sprzedaż Piaseczno\n1 190 000 PLN • 220.00m²\nPiaseczno, Mikołaja Reja\nDo sprzedania wolnostojący, przestronny dom na dużej, zalesionej działce w podwarszawskim Piasecznie (obrzeża miasta).Dom o powierzchni całkowitej ok 220 m2, użytkowej 172 m2.Działka - 1854m2. UKŁAD DOMU:PARTER:Wiatrołap, duży pokój kąpielowy, sypia... Wolnostojący na sprzedaż Piaseczno, Mikołaja Reja\n1 100 000 PLN • 272.00m²\nDom powstał w 2002 roku, przy cichej uliczce starego Piaseczna. Zbudowany z tradycyjnych, wysokiej jakości materiałów (ytong), drewniane okna, na podłogach gres, terakota, parkiety drewniane. Blisko centrum -10 minut pieszo do rynku. Dogodny wyjazd w... Wolnostojący na sprzedaż Piaseczno\n1 390 000 PLN • 254.00m²\nWygodny dom z poddaszem użytkowym, wybudowany po 2000 roku. Garaż na jedno auto z możliwością parkowania na podjeździe. Dom jest zadbany i można w nim zamieszkać bez remontów. Wszystkie media miejskie. Dom położony jest w bliskiej odległości od stac... Wolnostojący na sprzedaż Piaseczno\n4 200 000 PLN • 370.00m²\nPiękny dom cechujący się klasyczną elegancją. Wykonany z cegły ceramicznej MAX pokryty dachówką ceramiczną karpiówką firmy JACKOBI. Działka ze starodrzewiem gdzie kulminacyjne miejsce zajmuje 300-letni pomnikowy dąb zapewni nowym Właścicielom idealne... Wolnostojący na sprzedaż Piaseczno, Zalesie Dolne\n2 680 000 PLN • 653.00m²\nPolecamy do sprzedaży wyjątkową nieruchomość położoną w Zalesiu Dolnym . Dom który swoją architekturą nawiązuje do międzywojennego charakteru tego miejsca -podwarszawskiej willi. Willa o powierzchni 653m2 położona na urokliwej zalesionej, działce o ... Wolnostojący na sprzedaż Piaseczno, Zalesie Dolne\n690 000 PLN • 96.00m²\nDOM W CENTRUM PIASECZNA 96m2 - Do sprzedania nieduży, parterowy dom z możliwością rozbudowy w bardzo dobrej lokalizacji - centrum Piaseczna na działce 850m2. Rozkład domu: salon 35m2, 2 sypialnie, oddzielna, widna kuchnia, łazienka z małym okne... Wolnostojący na sprzedaż Piaseczno\n1 620 000 PLN • 370.00m²\nSPRZEDAM - dom, stan deweloperski, 370m2 na działce 1670m2, Zalesie Dolne, Piaseczno. Do sprzedania bardzo ładny, przestronny jednopiętrowy dom w urokliwej części Zalesia Dolnego tuż obok Piaseczna. Dom w stanie deweloperskim o dużym potencjale ada... Wolnostojący na sprzedaż Piaseczno, Zalesie Dolne\n3 200 000 PLN • 500.00m²\nUNIKATOWA OFERTA!!! Do sprzedania bardzo atrakcyjna nieruchomość - willa typu rezydencjonalnego o pow. 500m2, położona w pięknej okolicy Zalesia Dolnego pośród domów jednorodzinnych na ładnej, przestronnej działce ze starodrzewem o pow. 4400m2 nieo... Wolnostojący na sprzedaż Piaseczno, Zalesie Dolne\n4 300 000 PLN • 390.00m²\nDo sprzedania dom wolnostojący na pięknej działce 1135m2 w ścisłym centrum Piaseczna. Bardzo dobra lokalizacja z ogromnym potencjałem inwestycyjnym. Sam dom składa się z 3 niezależnych mieszkań z osobnymi wejściami ale bez problemu można je scalić w ... Wolnostojący na sprzedaż Piaseczno\n1 700 000 PLN • 360.00m²\nAGENCJA NIERUCHOMOŚCI OFERUJE PAŃSTWU DO SPRZEDAŻY DOM WOLNOSTOJĄCY POŁOŻONY W ZALESIU DOLNYM o powierzchni 360m2. Budynek jest piętrowy, ciepły (zbudowany z podwójnej cegły), pokryty dachówką ceramiczną, obróbki miedziane. Parter domu to salon z j... Wolnostojący na sprzedaż Piaseczno, Zalesie Dolne\n1 420 000 PLN • 278.00m²\nAgencja nieruchomości oferuje Państwu do sprzedaży (lub zamiany na mieszkanie w Warszawie) dom wolnostojący o powierzchni całkowitej 278m2. Nieruchomość znajduje się w pięknej, zielonej i cichej części Zalesia Dolnego. Blisko tereny rekreacyjne, Gó... Wolnostojący na sprzedaż Piaseczno, Zalesie Dolne\ncentrum domy wolnostojące na sprzedaż piaseczno (31)\nDomy wolnostojące na sprzedaż piaseczno po remoncie (3)


Karkonosze – Blog IROMAN.pl\nGdy o 6:00 w aucie zadzwonił budzik, nie poczułem klasycznego dla mnie rozdrażnienia. Przez głowę nie przelatywały myśli w stylu ” po jaką cholerę to robię?” czy „mogłem być teraz w domu”. Gdy otworzyłem oczy, miałem jasno postawione zadanie na ten dzień – ukończyć zawody w limicie i utrzymać status „All Finisher’a”. I gdy wysiadłem…\nAktualnosciIreneusz Kociołek 6 lipca 2017 0\n– Wstawaj – Ale mi się nie chce… – Wyczerpałeś już limit „nie chce mi się” na ten rok, wstawaj. Cóż, Gosia jak zawsze ma rację. mimo, że na zegarku była piąta z minutami, nie pozostawało nic innego jak wstać i zebrać się do auta. Gosia usiadła za kółko, więc spałem na równi z Martyną….\nSezon TRI ma się ku końcowy, przynajmniej w moim wykonaniu. Być może jeszcze spontanicznie coś tam wpadnie, ale zasadniczo co było do zrobienia w tym sezonie, zrobiłem. Trzy połówki to i tak aż nad to, jak na moją głowę. Zaczęło się szaloną wyprawą na Karkonoszmana – jechać, nie jechać, „dobra, to jednak jechać”. Zimny, deszczowy,…