Stalowe Szczury 2. Chwała - Michał Gołkowski - ebook + audiobook - Legimi online\nStalowe Szczury 2. Chwała ebook i audiobook\nCzas: 10 godz. 13 min\nZeppelin, flieg! Hilf uns im Krieg! Flieg nach England, England wird abgebrannt! Zeppelin, flieg!\n„Zeppelinie, leć! Ogień wojny nieś!\n24 sierpnia 1922, pomiędzy trzecią a czwartą nad ranem\nTo jest bardzo głupi pomysł.\n– Hę? – Otto rozpłaszczył się jeszcze bardziej w niewysokiej trawie, odwrócił do leżącego nieco z tyłu kolegi z oddziału. – Że co?\n– Mówię, że to bardzo głupi pomysł jest. Zresztą nie ja pierwszy takie słowa wypowiadam, zdaje się... – Egon splunął w bok, podczołgał się nieco bliżej. – A co, nie tak Siggy powiedział?\n– No, może nie słowo w słowo tak... – mruknął szturmowiec, wyciągnął z ładownicy niedużą lornetkę i zaczął lustrować teren przed nimi. – Nieco inaczej to ujął. Zresztą to chyba nie najszczęśliwszy patron na taką akcję, nie sądzisz?\n– A co, niby nie miał racji? Miał absolutną. Tak samo jak ja mam teraz: to jest wręcz debilny pomysł.\nOtto pokręcił głową z dezaprobatą, potem popatrzył na kolegę wyraźnie zniesmaczony.\n– Egon, na litość boską. Przecież wtedy mowa była o ataku na czołg, a teraz...\n– A teraz będziemy, kurwa moja mać, szturmować sterowiec – dokończył nożownik.\n– Cisza w oddziale! – syknął z tyłu Kurt. – Schweikart, Pfilch! Co to ma być? Jak dzieci na wycieczce, a nie porządni żołnierze... Raport dla pana kapitana!\n– Zostań i patrz, ja zamelduję staremu. – Egon ześliznął się na plecach po lekko wilgotnej trawie, zostawiając Ottona na stanowisku obserwacyjnym.\nWyminął szerokim łukiem patrzącego nań wściekle Kurta, wyciągnął po drodze rękę i złapał wiszące na gałęzi zielone, niedojrzałe jeszcze jabłko. Wgryzł się w twardy miąższ, czując, jak sok ścieka mu strużkami po brodzie.\n– Choćby ostatnie miało być, to warto było... – mruknął sam do siebie, rzucając ogryzek w noc. Zaczerpnął głęboko świeżego, rześkiego powietrza, chuchnął przed siebie i popatrzył z uśmiechem, jak para ucieka ku rozgwieżdżonemu niebu. Przeciągnął się, aż chrupnęły kości, przeskoczył nieduży rów i skręcił w lewo, pomiędzy puste zabudowania wysiedlonego gospodarstwa.\nReinhardt siedział przy wejściu do domku, na zbitej z kilku grubych pni ławeczce, opierając się plecami o kamienną ścianę. Ot, obrazek jakich wiele: gospodarz siedzi i dobrodusznie patrzy na krzątający się po podwórku inwentarz... Gdyby nie to, że czarne wnętrza budynków tchnęły wyłącznie chłodem i pustką, zarośnięty chwastami podwórzec zamiast ciepłego blasku słońca zalewała zimna, ostra poświata księżyca, a dowódcę nawet przebranego w cywilne ubranie można by określić wieloma epitetami, ale „dobroduszny” raczej nie znalazłby się pomiędzy nimi.\nEgon skrzywił się, gdy Reinhardt otworzył oczy, a księżyc błysnął na srebrnej masce, zakrywającej to, co kapitan miał zamiast lewej połowy twarzy. Nożownik szczycił się tym, że porusza się niemalże bezszelestnie, i był pewien, że tamten teraz też nie mógł go słyszeć... A mimo to nigdy nie udało mu się podejść do kapitana niezauważenie.\n– Meldujcie, kapralu Schweikart. – Reinhardt odwrócił się w kierunku ciemnego wejścia do komórki, od którego strony miał się za chwilę wyłonić Egon. Szturmowiec zacisnął zęby; kiedyś przyjdzie taki dzień, że mu się uda.\n– Nie wygląda to dobrze, Herr Kapitän – odezwał się, wychodząc w plamę światła. – Dużo ich tam, cały czas ktoś się kręci... Światła pozapalane wszędzie. Od lewej jest taki ciemniejszy fragment, tam drzewa podchodzą nieco bliżej, więc...\n– Widzieliście hangar?\nNożownik miał ochotę przewrócić oczami, ale uświadomił sobie, że znając życie, Reinhardt to zauważy. Hangar, psiamać... Chyba musiałby być ślepy, żeby go nie widzieć. Potężna kopuła stoczni remontowej dla sterowców wyglądała nocą jak wyrastające nagle pośród wyasfaltowanego i wybetonowanego placu wzgórze, w dodatku oświetlone wzdłuż krawędzi zielonymi i czerwonymi lampami nawigacyjnymi. Jeśli dodać do tego plątaninę wijących się wszędzie dookoła rur i zaworów, kabli, przewodów, słupów elektrycznych, linii telefonu i telegrafu – no to naprawdę, ciężko byłoby coś takiego przeoczyć. Nabrał głęboko powietrza.\n– Tak jest, Herr Kapitän!\n– Jesteście pewni, że to ten, kapralu? – Reinhardt wstał, jak gdyby wyprostowała się w nim zwinięta dotąd sprężyna. – Zgadza się ze zdjęciami?\n– Tak jest, Herr Kapitän. – Schweikart zacisnął zęby tak, że aż zabolała go szczęka.\nDowódca podszedł do Egona jeszcze bliżej, zajrzał mu w oczy. Nożownik mimowolnie zadrżał, widząc swoje odbicie zniekształcone w posrebrzonej masce. Na co dzień nie bał się nikogo ani w zasadzie niczego, najmniej na świecie przerażali go ludzie. Ale coraz częściej miał wątpliwości, czy jego dowódca jest do końca człowiekiem.\n– Na pewno? Musimy mieć pewność, kapralu Schweikart. Nie może być mowy o pomyłce.\n– Tak jest, Herr Kapitän... – powtórzył Egon po raz trzeci.\n– Dobrze. Wracajcie do służby obserwacyjnej, kolejny raport za piętnaście minut. Chcę mieć dokładny obraz sytuacji.\nEgon nie odpowiedział, a Reinhardt po prostu odwrócił się i odszedł gdzieś pomiędzy zabudowania. Szturmowiec pokręcił głową, patrząc w ślad dowódcy; nigdy nie było z nim łatwo, ale ostatnio... Ostatnio zachowywał się tak, że nawet okopowa służba pod jego dowództwem jawiła się teraz jako okres zadań prostych i oczywistych.\n– I co? – zagadnął go siedzący pod drzewem Kubis, gdy nożownik szedł ku stanowisku wysuniętego czoła zwiadu.\n– I nic.\n– Jak to nic? Co ci powiedział pan kapitan?\n– Nic nie powiedział... – Egon przykucnął, szturchnął kolegę w ramię. – Daj zapalić.\n– Nie gadaj, dopiero co u niego byłeś. Jaki plan?\n– Cholera wie. – Pstryknął zapalniczką, zaciągnął się z lubością. – Jak na moje oko, to i tak wszyscy zginiemy.\n– No dobra, a coś nowego? – uśmiechnął się Kubis.\n– Coś nowego... – Egon wydmuchnął dym, patrząc, jak papieros żarzy się pomarańczowym ogienkiem. – Zginiemy nawet bardziej widowiskowo, niż się spodziewałem.\n– Sturmtruppen, stehen Sie auf! – Spowity wilgotnym, chłodnym oparem Reinhardt wyłonił się z mgieł przedświtu niczym duch. – Powstań! Bosmanie, powiadomić grupy flankujące, ściągnąć obserwatorów. Wychodzimy za dwie minuty.\nŻołnierze zaczęli się podnosić, ziewać i trzeć oczy, ale widać było, jak z sekundy na sekundę ich ruchy nabierają zwyczajnej pewności i sprawności. Dociągnąć pas, sprawdzić pistolet, odruchowo klepnąć się po ładownicach, zapiąć sprzączki niechcącej ułożyć się na cywilnych ciuchach uprzęży... Co poniektórzy żegnali się ukradkiem, inni spluwali przez lewe ramię dla odwrócenia pecha.\n– Naprzód! – rzucił półgłosem kapitan, zagłębiając się w labirynt drzewek i krzewów.\nSzli gęsiego, pilnując się tylko ledwo widocznych w półmroku pleców towarzysza. Pod nogami szeleściła wysoka, dzika trawa, pachniały suche kwiaty i zioła. Od czasu do czasu w gęstych liściach zdziczałych drzew owocowych, skrywających ich od góry niczym sklepienie korytarza, lekkim powiewem szumiał wiatr. Księżyc wyglądał spomiędzy chmur, rzucając długie, ostre cienie.\n– Popatrz, lis – szepnął Deeg, wyciągając rękę w bok. – Jak mi Bóg miły, prawdziwy, żywy lis...\n– Czy ty aby nie przesadzasz z wiarą we współczesną medycynę, Fritz? – powątpiewająco zapytał Spehl, ale i tak odwrócił głowę i wyciągnął szyję, próbując dostrzec cokolwiek w otaczającej ich niskiej mgle. – No ja rozumiem, że rekonwalescencja była, ale oko to ci chyba nie odrosło?\n– No mówię ci, lis był! Siedział koło drzewa, a potem hyc! I już go nie było! Autentyczny, żywy lis...\n– No, zaraz ptaki śpiewać zaczną... – rozmarzył się Spehl. – Tylko patrzeć, jeszcze z godzinka, może dwie, i słoneczko wstanie. Ech, piękny jest taki normalny, zwykły, codzienny poranek, jak ludzie się budzą, w obórce krówki porykują, koguty pieją... I zapach świeżego chleba.\n– Zamknij się, bo się śliną udławię.\nOddział zatrzymał się, szturmowcy przykucnęli w trawie, sięgając odruchowo do broni.\n– Słuchaj... – ciągnął Spehl – a nie myślałeś, żeby tak... hyc?\n– Co „hyc”?\n– No, jak ten lis. Hyc we mgłę i cię nie ma.\n– Co, zdezerterować? – szepnął Deeg i złapał się za usta, przerażony chyba własnymi słowami. – Czyś ty zgłupiał, Erich?\n– No... na wcześniejszą emeryturę przejść. Przecież tutaj, tak daleko od frontu... Spokojna, ciepła starość. Bo to mało ludzi tak uciekło? A i nadal przecież uciekają.\n– Ale nie po tej stronie frontu jesteśmy, pamiętasz? – Deeg popukał się w czoło. – Jak byś się z ludźmi dogadał?\n– Nno... niemowę mógłbym udawać.\n– Aha, albo se oczy wykłuć i za ślepego robić. Idź już, ty i twoje pomysły durne... Mnie wystarczy, że lisa żywego widziałem.\n– Cisza! – syknął Kurt. – Co z wami wszystkimi jest, do stu skrzyń amunicji?! Następnym na pogaduszki się zebrało, niedoczekanie wasze. Jak tylko wrócimy do jednostki, przedstawię was...\n– Herr Bootsmann – odezwał się z boku niewidoczny Reinhardt – proszę do mnie.\n– Proszę o wybaczenie, Herr Kapitän – mruknął Kurt, gdy odeszli nieco od oddziału. – Takie rozluźnienie dyscypliny...\n– Jest naturalne, Kurt. Ludzie czują wokół siebie to, do czego kiedyś, w normalnym życiu, przywykli: drzewa, trawę, ptaki... Do tej pory byli wyłącznie kompanią karną. Teraz przez jakiś czas chcą być po prostu sobą, więc pozwólmy im na to przez tych kilka ostatnich chwil.\n– Herr Kapitän? – w głosie bosmana zabrzmiały aż nadto słyszalne nutki zaniepokojenia. Reinhardt musiał je usłyszeć, bo pokręcił głową, uspokajającym gestem położył mu rękę na ramieniu.\n– Wszystko w porządku, Kurt. Wracaj do ludzi, idziemy dalej.\nŻołnierze trwali tak, jak ich zostawił: każdy na swej pozycji, z bronią pod ręką, zwarty, skupiony i gotowy. Bosman zatrzymał się na chwilę nad Spehlem i Deegiem, ale żaden z nich nie spojrzał mu w oczy. Przełożony fuknął tylko gniewnie i zamaszystym krokiem przeszedł dalej, zajął należną mu pozycję na końcu oddziału. Po chwili padła cicha komenda i znów ruszyli za prowadzącym ich w noc kapitanem.\nWokół z całą pewnością musiało być pięknie. Późny sierpień w pełni swej krasy, wszystko wokół w największym rozkwicie, bujna, eksplodująca wszystkimi siłami natury zieleń. Szeroko rozrośnięta, zwisająca ciężkimi kiśćmi winorośl, drzewa uginające się od owoców, jeszcze ciepłe, słoneczne dni – ale przy tym noce kłujące już chłodem od ziemi. Ostatnie chwile ciepłego, jakby beztroskiego lata, któremu powoli, ale nieubłaganie następowała na pięty i zaczynała dyszeć chłodem w kark zbliżająca się jesień.\nOstatnie kilka tygodni zleciało im jak z bicza trzasnął. Nie zadawali pytań, nie wnikali, dlaczego po przebiciu się do własnych linii ich oddział przerzucono nagle na tyły, a potem jeszcze dalej, na stację kolejową. Stamtąd zabrały ich ciężarówki, którymi pojechali kawał drogi do jakiegoś zamkniętego obozu szkoleniowego.\nNawet tam, w nowej jednostce, trzymano ich z boku, w oddzielnym baraku koszarowym. Na wyraźny rozkaz kapitana nie kontaktowali się z innymi grupami, chociaż przyznać trzeba, że pozostałe kompanie patrzyły na nich dziwnie – starych, pokrytych bliznami wiarusów, bez kawałków uszu i z brakującymi palcami, obnoszących wielkie, sumiaste wąsiska i szpicbródki na starą modłę... Większość personelu i żołnierzy była w tamtej bazie zaskakująco młoda, szturmowcy znacznie zawyżali średnią.\nZupełnie nie obchodziło ich, że chyba stracili łączność ze swoim bezpośrednim dowództwem. Zresztą tym zajmował się zawsze Reinhardt; skoro on osobiście był tam z nimi, to niby dlaczego nie mieliby się na to godzić? Wiedzieli tyle, ile mówił im dowódca, a jeśli on nie mówił, to oni zwyczajnie nie pytali. Poza tym po co mieli wnikać? Nareszcie nikt nie podrywał ich do samobójczych, nic niewnoszących ataków na czele fali, która łamała się na pierwszej linii umocnień. Co prawda mieli też pewne wątpliwości – w końcu zgubiona jeszcze podczas pierwszego ataku dawno, dawno temu, wiosną, część kompanii została na liniach frontu – ale jeżeli kapitan zdawał się tym nie przejmować, to oni też nie zaprzątali sobie głowy.\nTym bardziej że mieli tam wszystko to, o czym zdążyli już dawno zapomnieć: normalne łóżka, normalne posiłki. Ciepłą kawę i chrupiące bułeczki. Bieżącą wodę i czyste sanitariaty. Codzienną zmianę bielizny, suche, wypastowane buty. Opiekę uśmiechniętych lekarzy i przemykające korytarzami, pachnące wiatrem sanitariuszki.\nOczywiście były też pobudki o wpół do szóstej, poranne biegi na Bóg jeden wie ile kilometrów, ćwiczenia, łażenie po jakichś idiotycznych małpich gajach, wspinanie się po stalowych konstrukcjach, które nie przypominały dokładnie niczego, a mimo to z czymś się kojarzyły. Trwało to wszystko dotąd, aż sam Reinhardt, ubrany w zupełnie inny mundur, zebrał ich wszystkich w świetlicy i w kilku krótkich zdaniach wyjaśnił, po co to wszystko robią – i jaki mają wybór.\nWyjaśnił. Oni wysłuchali. Popatrzyli po sobie... i podjęli jedyną decyzję, jaką mogli podjąć. Decyzję, w wyniku której znów znaleźli się na tyłach, a potem przeniesiono ich na front. Zakwaterowano z nieznaną dywizją, trzymano w podziemnym schronie, jak gdyby bojąc się, że ktoś ich zobaczy.\nAż w końcu przyszedł ten dzień, gdy po raz kolejny zabrzmiał sygnał i ruszyli zaraz za szpicą ogromnego ataku, który następnie otworzył się szeroko dwiema flankami i równie spektakularnie załamał – a oni wyskoczyli spomiędzy tych dwóch skrzydeł jak kamyk wyrzucany przez gumę procy. Zbyt mali, żeby przyciągnąć czyjąkolwiek uwagę, ale na tyle silni i wyposażeni, by przy relatywnie niedużych stratach przebić się przez pierwszą linię umocnień wroga. Potem przekraść się przez drugą, zapaść na kilka dni w ukryciu, odczekać i dojść do trzeciej – aż wreszcie znaleźć starannie zaplanowaną drogę przez tyły, zgubić pościg i wyśliznąć się pogoni, a następnie zapaść w bezkres zupełnie normalnego, zieleniącego się późnym latem, w miarę spokojnego świata... Świata, o którego istnieniu zdążyli już dawno zapomnieć.\nGdy pierwszy raz próbowali spać na sianie w stojącej samotnie szopie, żaden z nich nie zmrużył oka. Nie chodziło nawet o to, że przez szczeliny między deskami sączyło się światło dnia, gdzieś w oddali szczekał pies, a po belkach więźby dachowej ganiały się wróble. Nie byli W STANIE zasnąć, nie słysząc gdzieś, chociażby w oddali, dudnienia dział, terkotu karabinów i innych, tak bardzo zwyczajnych dla nich odgłosów wojny.\nCo i rusz któryś sięgał ku głowie, aby poprawić hełm – którego tam nie było. Czuli się niemalże nadzy, leżąc tak, pozbawieni mundurów i płyt pancerza, bez plątaniny pasów głównych i wspomagających, nie czując na ramionach ciężaru obwieszonych amunicją i granatami szelek. Każdy z nich miał tylko schowany pod ubraniem żelazny nóż okopowy i pistolet, więc aby w ogóle dać radę usnąć – kładli się z bronią w ręku.\nNie potrafili zmusić się, by wyjść na otwartą przestrzeń. Gdy doszło do tego, że musieli przejść przez drogę, to najpierw leżeli przez prawie godzinę w rowie, wypatrując oczy wzdłuż pustego, cichego asfaltu – aż w końcu Reinhardt ruszył pierwszy, czołgając się niezdarnie po twardej nawierzchni. Dopiero potem, gdy machnął ręką, oni popełzli za nim, aż do bólu zaciskając powieki i kuląc się ze strachu przed niewidocznym wrogiem, który mógł czyhać w zasadzce. Gdy zebrali się w kanale melioracyjnym po drugiej stronie drogi, byli wszyscy mokrzy od potu.\nNauczeni tym doświadczeniem zaczęli przemieszczać się wzdłuż cieków wodnych – rowów, strumyków, niedużych rzeczek. Tam przynajmniej chlupała pod nogami woda i ciamkało błoto, zarośla zapewniały ukrycie, a ścieżki dla normalnych ludzi można było przeciąć, czołgając się po rurach drenażowych i skradając pod niedużymi, kamiennymi mostkami.\n– Jesteśmy nienormalni – odezwał się w pewnej chwili Heidrich, gdy siedzieli tak w dwóch rządkach, plecami do ściany wybetonowanego przepustu pod szosą. – Mózgowi inwalidzi.\nPopatrzyli po sobie wtedy; nie powiedzieli nic.\nKtórejś nocy Egon zaoferował się, że cichaczem podejdzie pod jedno z gospodarstw i nakradnie dla nich wszystkich warzyw z ogródka. Reinhardt początkowo był przeciwny takiej akcji, ale gdy spojrzał w oczy swoich ludzi i zobaczył nieme błaganie... Mieli czekać przy ścianie lasu, a nożownik wziął tylko pusty plecak i poczołgał się miedzą.\nCzekali. Dziesięć minut, kwadrans. Pół godziny. Czterdzieści minut... Nie było słychać strzałów ani odgłosów walki, nad zabudowaniami wisiała cisza, więc w końcu kapitan wziął ze sobą kilku szturmowców i poszli sprawdzić, co się stało.\nPodobno znaleźli Egona, jak siedział na środku grządki. Widać go było z daleka, akurat księżyc wyszedł, a on tak siedział... Myśleli, że nie żyje, potem usłyszeli jęk, więc pewnie ranny – a on tak siedział z tym plecakiem na kolanach i płakał. Wokół niego narwana marchewka i pietruszka, buraki, garście koperku, porozrzucane wszystko dookoła, plecak otwarty, a on płakał jak dziecko, zanosił się szlochem i buczał, pokazując na trzymane w ręku warzywa. Ściągnęli go stamtąd, po plecak musieli wrócić, bo zapomnieli... A warzywa zostawili. Tak mówili przynajmniej, bo poza tym to Egona nikt nigdy płaczącego nie widział. Może i inaczej było, kto wie? Jego by się pytać trzeba.\nNie potrafili odnaleźć się w tym świecie.\nReinhardt nie mógł przecież nie zauważyć, że gdy zatrzymują się na postoje przed świtem – bo szli wyłącznie nocami, pod osłoną ciemności – to od czasu do czasu któryś z żołnierzy wymyka się ukradkiem w kierunku najbliższej wsi albo pola. Z początku przypuszczał, że chodzą tam na szaber albo zapolować na łatwą okazję – zaspana córka gospodarza za stodołą, nieopatrznie uchylone okno do sypialni, gdzie można znaleźć coś cennego... Ale oni chodzili pomiędzy zabudowania bez konkretnego celu. Po prostu – szli tam popatrzeć. Zobaczyć, jak ludzie rano wychodzą do zwierząt, jak jadą wozy na rynek, albo by poczuć niesiony wiatrem zapach świeżego chleba z wiejskiej piekarni. Ukradkiem podejrzeć normalność, jak zaglądający przez okno spokojnej chaty włóczęga.\nNie bronił im tego i starał się powstrzymać Kurta przed niepotrzebnym dyscyplinowaniem szturmowców. Na razie mieścili się w czasie, mieli wręcz jeszcze prawie dzień wyprzedzenia względem zaplanowanych ram, a jakiekolwiek tarcia i niesnaski w oddziale byłyby zupełnie niepotrzebne. Zresztą głowę zaprzątało mu coś całkiem innego.\nPodobnie jak jego żołnierze, z początku nie mógł spać. O ile oni jednak szybko przyzwyczaili się do luksusu spokojnych, wręcz leniwych dni i trzeba było ich szturchać, żeby nie chrapali zbyt głośno, o tyle on – po prostu nie spał. Nerwowość i rozdrażnienie nasilały się w miarę, jak zbliżali się do zaplanowanego celu podróży. Im mniejsza odległość dzieliła ich na mapie, tym bardziej gnębiły go wątpliwości: a co, jeśli wywiad się mylił? A jeśli Vollmarkt tylko okrutnie sobie z niego zadrwił? A może to wszystko tak naprawdę sen? Może leży gdzieś w szpitalu w śpiączce, a umysł podsuwa mu usłużnie te wszystkie wizje i doznania...?\nNie chcąc niepokoić ludzi, zaczął stronić od ich towarzystwa, coraz częściej siadywał samotnie z boku, gdzie nikt nie mógł widzieć targających nim emocji, ale oddział i tak to wyczuwał. Wiedzieli, że coś jest nie tak.\nByła jeszcze jedna rzecz: od czasu gdy tam, w hotelu oficerskim, podali sobie z Vollmarktem ręce, Ona przestała go odwiedzać. Po prostu nie pojawiała się więcej, nie czekała przy jednej z dróżek na rozdrożach, nie patrzyła na niego pytająco, gdy musiał podejmować decyzje. Nie zadręczała pytaniami, nie wciągała w jałowe dyskusje, nie straszyła bezsensowną śmiercią. Nie stała przy jego łóżku, gdy nocą otwierał oczy.\nJej brak zaczął najpierw go irytować, potem przerażać; teraz urastał do rangi obsesji. Celowo prowadził ludzi w pobliżu cmentarzy i bagien, mając nadzieję, że w końcu Ją tam zobaczy. Że prześladujące go od tak długiego czasu widmo pokaże mu się znów, że będzie wiedział, miał pewność, że właściwie odczytywał wcześniejsze znaki... Że nie zboczył ze ścieżki, którą obrał prawie dwa lata temu, wydając rozkaz do zawrócenia. Że śmierć wszystkich tamtych ludzi, że strata bliźniaczego sterowca wraz z załogą, nie była wyłącznie aktem tchórzostwa, a ciernistą drogą ku czemuś większemu... A mimo to Ona nie przychodziła.\nKiedy w końcu przecięli, a potem znów zapletli za sobą potrójną linię drutów kolczastych i wkradli się na teren eksperymentalnej jednostki Aéronautique Militaire, okazało się, że mają jeszcze prawie trzydzieści sześć godzin wyprzedzenia względem podanej przez Abteilung IIIb daty. O ile oczywiście coś się nie zmieniło albo nie doszło do fatalnej w skutkach pomyłki. A przysługiwała im jedna jedyna szansa, żeby to sprawdzić.\nRozłożyli się tymczasowym obozem w wysiedlonym kilka lat wcześniej gospodarstwie, gdzie przynajmniej mieli dach nad głową oraz karłowate warzywa i zdziczałe owoce z zarośniętego ogrodu. Po zbadaniu ścieżek wartowników i zlustrowaniu najbliższej okolicy Reinhardt wyprawił się z grupą zwiadu ku głównemu kompleksowi... a gdy wrócił, poruszony i milczący, skinął tylko głową bosmanowi, który zebrał ludzi i w krótkich, żołnierskich słowach wyłożył im zarys dalszego planu. A w zasadzie jego brak.\nPopatrzyli po sobie: zaskoczeni, zmieszani, przerażeni. Egon parsknął tylko śmiechem, który szybko zamarł mu na ustach. Kubis pokiwał poważnie głową, Heidrich wzruszył ramionami. Otto szturchnął pod bok Heiniego.\n– No i co powiesz, mały? Hę?\n– Damy radę – matowym głosem odezwał się starszy szeregowy Heinrich Meier.\n– To już nie samobójstwo? – Grenadier próbował zajrzeć mu w oczy, uśmiechnąć się, ale zobaczył w nich tylko własne odbicie. – Rozchmurz się, dzieciaku! Świat jest piękny wokół nas.\n– Tak jest, panie kapralu. – Heini zasalutował do wymiętej czapki.\n– O rany... – westchnął Otto. – Dobra, jak nie chcesz, to się nie odzywaj. A taki porządny z ciebie dzieciak był.\nHeini popatrzył na niego smutno spod siwiejących całymi pasmami włosów, dotknął wzmacniających strzaskane przedramię szyn wkręconych prosto w kość.\nLeżeli teraz wszyscy na skłonie niewysokiego wzgórza, schodzącego delikatnym stokiem ku szerokiej, płytkiej misie naturalnego zagłębienia, w którym rozłożyły się hangary i hale remontowe jednostki wojskowej. Na wschodzie gwiazdy zaczynały już powoli blednąć, chłód sierpniowego świtu przesiąkał przez wilgotne ubrania i wgryzał się w kości tysiącem igieł. Wieże cumownicze świeciły jednostajnym, mdłym blaskiem, leniwie przesuwały się z lewa na prawo reflektory na posterunkach strażniczych, porastające podejście młode drzewka rzucały długie cienie.\n– Tam. – Reinhardt pokazał ręką na fragment okalającego teren ogrodzenia.\n– Herr Kapitän, pan pozwoli... – szepnął Kurt, ale dowódcy już nie było. Zsuwał się ostrożnie, powoli, po śliskim od mokrej trawy zboczu, zamierając od czasu do czasu za krzewami, obserwując, mierząc i kalkulując, po czym szybkim skokiem przesadzał kawałek i znów przypadał do ziemi.\n– Panie bosmanie, musimy... – zaczął Kubis, ale Kurt złapał go za ramię.\n– Leżeć! Leżeć, Herr Kapitän wie, co robi...\nReinhardt ześliznął się na sam dół, na chwilę zaległ wśród wysokiej trawy. Promienie szperaczy popełzły po ziemi, jeden niemalże musnął skrajem jaśniejszego owalu jego rękę, ale on ani drgnął; wiedział, że w tej chwili jest tylko małą, burą plamą wśród ciemności nocy, niezwracającą na siebie niczyjej uwagi. Popatrzył raz jeszcze na masywny zarys hangaru, uśmiechnął się do wspomnień; nagle poczuł się o kilka lat i parę tysięcy mil młodszy. Znów był tylko on i spowita półmrokiem struktura obiektu przeciwnika. Dziś nie ryzykował niczego innego, jak tylko i wyłącznie własne życie.\nNiby wąż popełznął pomiędzy wysokimi kępami w kierunku ledwo widocznego z tej odległości ogrodzenia. W jedną i drugą stronę uciekał w noc rządek słupów, w równych odstępach pokrytych od dołu do góry izolatorami; nie zastanawiał się nawet, jak wysokie może być napięcie. Nie miało to znaczenia, bo i tak trzeba było to zrobić.\nSięgnął do pasa, odpiął pokryte grubą warstwą kauczuku nożyce, zbliżył ostrożnie do pierwszego od dołu przewodu. Wydało mu się, że niemalże słyszy buczenie prądu... Ale mogło to być tylko złudzenie. Szybkim ruchem ścisnął rękojeści, szczęki cęgów stuknęły, zwój drutu poleciał w bok, krzesząc kilka iskier od sąsiedniego przęsła.\nOdczekał, ale nie wydarzyło się nic niezwyczajnego. Reflektory nie zwróciły się w jego stronę, nie włączył się alarm. Kompleks spowijała ta sama co i wcześniej spokojna cisza późnej nocy. Kapitan przeciął jeszcze jeden drut, odczekał chwilę – cisza, spokój. Przeczołgał się na pas zaoranej i zagrabionej ziemi, ułożył na brzuchu z rękami pod ciałem. Zamknął oczy, starając się wyrównać oddech i uspokoić serce... już.\nOdwrócił się na plecy, wciąż nie otwierając oczu, sięgnął do ładownicy, wyciągnął, skręcił z dwóch części pękaty, nieporęczny pistolet. Odetchnął głęboko, ułożył się nieruchomo, czując pod potylicą wilgotną ziemię.\nKroki narastały powoli, miarowo chrzęścił pod butami żwir, słyszalna stała się wygwizdywana półgłosem melodyjka. Reinhardt uśmiechnął się do siebie po raz kolejny; było zupełnie jak tamtego dnia, tyle lat temu, na pokładzie „Pabiedanosjeca”... Jego pierwszy prawdziwy abordaż powietrzny w Luftkriegsmarine, jeszcze u boku komandora. Wszystko, co zdarzyło się potem, zaczęło się od tamtej jednej chwili, gdy pierwszy raz skoczył w pustkę. Wszystkie szturmy, potyczki, awans na podoficera, potem szkoła kadetów, kurs lotników, upragniony stopień oficerski, własne stanowisko, a w końcu największa nagroda, jaką mógł wymarzyć sobie marynarz Luftkriegsmarine – zawsze kojarzyło mu się z tamtą chwilą, gdy podobnie jak teraz, leżał, ściskając broń w ręku, a nieświadomy jeszcze niczego żołnierz przeciwnika zbliżał się do niego coraz bardziej i bardziej, nie mając pojęcia, że...\nKroki zwolniły, zatrzymały się nagle; skrzypnął rzemień ściąganego z ramienia karabinu. Reinhardt otworzył oczy, wycelował w ciemniejszą na tle nieba sylwetkę i ściągnął palec wskazujący.\nPistolet podskoczył w ręku, szczęknął sucho przeładowujący zamek, ale nie było huku ani błysku; masywny, niewygodny, zasłaniający przyrządy celownicze cylinder nakręcony na wylot lufy fuknął tylko krótko, urywanie, plunął ledwo widoczną smużką dymu ciągnącego się za wylatującą kulą. Żołnierz przez chwilę stał zupełnie nieruchomo, ale gdy Reinhardt miał już-już pociągnąć za język spustu raz jeszcze, przechylił się powoli i osunął na ziemię, wypuszczając karabin.\nKapitan podczołgał się do wroga, gotów w każdej chwili sięgnąć po nóż, ale nie było już potrzeby. Popatrzył przelotnie na wąsatą, pobrużdżoną zmarszczkami twarz, na której zastygł już na zawsze wyraz bólu i zaskoczenia; zapewne jakiś weteran Wojny, przeniesiony do służby wartowniczej na tyłach. Może miał nadzieję, że przetrwa jakoś do spokojnej wojskowej emerytury? Może miał wracać do domu za miesiąc, za tydzień albo nawet jutro – do żony, dzieci, wnuków... Do spokojnego, sielskiego życia, pełnego ciepłych popołudni na ganku domu, prostych, ale smacznych obiadów i rozgwieżdżonego nieba wieczorami. A teraz nie wróci już nigdzie, tylko zapakują go w prostą trumnę z sosnowych desek i pochowają w mogile oznaczonej wyłącznie numerem ewidencyjnym.\nPotrząsnął głową: nie czas na takie przemyślenia. Podniósł się, sapnął, zarzucając sobie ciało na ramię, po czym przebiegł szybko ku najbliższemu budynkowi, wynosząc trupa poza zasięg reflektorów. Widział już – albo wydawało mu się, że widział – jak na zboczu poruszają się jego szturmowcy. Po chwili przez trasę wartowniczą zaczęły przemykać skulone, szare sylwetki. Jako ostatni pod drutami przeczołgał się Egon, który nieco dłużej zamarudził przy ścieżce, zacierając po wszystkich ślady.\n– Godzina dwadzieścia osiem do świtu – rzucił półgłosem Reinhardt do Kurta, patrząc na fosforyzujący promieniotwórczą farbą zegarek. – Przygotować się do podejścia pod hangar. Potem żadnego otwartego ognia ani broni palnej.\n– Pamiętać, szczury lądowe! – warknął bosman. – Niech mi się żaden nie waży strzelić...!\n– Co to za różnica, w jaki sposób ten sterowiec wysadzać? – Otto wzruszył ramionami. – Ja rozumiem, Herr Bootsmann, że można zgodnie z zasadami wszystko zrobić. No, ja to wszystko popieram, rozumie pan, żeby porządnie ładunki założyć i potem odpalić. Ale nieszczęśliwy wypadek tym razem może być szczęśliwy... chyba...\nZająknął się, zauważywszy, jak patrzą na niego zarówno Kurt, jak i Reinhardt: ten pierwszy ze smutnym zrozumieniem, jak gdyby lekko zafrapowany, natomiast ten drugi z wyrazem graniczącego z pogardą niesmaku na twarzy. Bosman westchnął ciężko, popatrzył na dowódcę, który skinął tylko głową.\n– Powiedzcie im, Herr Bootsmann.\n– Otóż, kapralu Pfilch... Kto wam powiedział, że będziemy ten sterowiec niszczyć?\n– No... – zaczął ostrożnie Otto, czując, że stąpa po kruchym lodzie. – No przecież ćwiczyliśmy podstawy budowy. I wspinanie się po wręgach wewnętrznych było, i systemy sterowania. I mówił pan bosman nawet niedawno, że musimy przejąć sterowiec przeciwnika. I po to nam pokazywali rozkład ścieżek komunikacyjnych, tłumaczyli dojścia do gondoli i do silników. Więc...\nUrwał. Zamrugał i spojrzał na Kurta.\n– O Mateńko Przenajświętsza... – jęknął. – Pan bosman nie chce powiedzieć chyba, że...\n– Za mną! – syknął Reinhardt, podrywając się z ziemi. Pobiegli za nim, dopadli do ściany budynku koszarowego, schylając się tak, żeby trzymać głowy poniżej parapetów, prześliznęli wzdłuż muru, skręcili za węgieł.\n– Herr Bootsmann, pan chce powiedzieć, że my... – Otto dogonił Kurta, który obserwował właśnie, jak Reinhardt wyciąga zza pazuchy i rozprostowuje czarną czapkę kapitana Luftkriegsmarine. Promień reflektora błysnął odbity na wpisanym w koło zębate krzyżu, prześliznął się po otoku ze srebrnych liści. – Że będziemy...\nReinhardt nasadził czapkę na czoło, przeciągnął palcami po daszku. Wyprostował się, popatrzył na swoich ludzi. Otto zachłysnął się niedokończonym po raz kolejny pytaniem, które utkwiło mu w gardle; odruchowo wyprężył się w postawie zasadniczej, zasalutował do gołej głowy. Kapitan odwrócił się do nich plecami i nie oglądając się, ruszył spokojnym, miarowym krokiem przez oświetlony plac przed hangarem – jak gdyby szedł po bulwarze w samym Berlinie.\nCzuł, jak bardzo jest spięty. Jak potwornie dłuży mu się droga, jak ciężko przestawiać jest nogi, robić kolejny krok za krokiem. Napięcie narastało w miarę, jak masyw hangaru robił się coraz większy i większy, przysłaniał powoli gasnące gwiazdy.\nWszedł w plamę cienia, rzucanego przez potężną konstrukcję; kątem oka zauważył ledwo dostrzegalny ruch gdzieś przy dłuższej ścianie, ale nie miał już czasu, by o tym myśleć. Jego droga była prosta, wiedział, czego chce. Przeszkody należało wyeliminować niezależnie od kosztów.\nZatrzymał się przed posterunkiem wartownika; ten zauważył go już wcześniej, teraz wyszedł z budki, włączył latarkę i poświecił na niespodziewanego o tej porze gościa. Zalśniła chłodną stalą proteza twarzy. Zaskoczony strażnik otworzył usta, żeby o coś zapytać albo zawołać, ale zamiast zaczerpnąć powietrza, zachłysnął się tylko własną krwią.\nPróbując zatamować chlustającą z rozpłatanego gardła juchę, obrócił się do stojącego za nim Egona, który uśmiechnął się i wbił mu nóż w splot słoneczny. A potem raz jeszcze. I znów. Reinhardt popatrzył, jak nożownik delikatnie, niemalże pieczołowicie układa ciało na ziemi, składając ręce zabitego na piersiach, poprawiając mundur i układając włosy... Kiwnął zdawkowo głową, podszedł do drzwi hangaru i zastukał.\n– Oui? – Uchyliła się wąska szpara szczeliny obserwacyjnej, w której pokazała się para zaspanych oczu. Kapitan podniósł po prostu pistolet z tłumikiem i strzelił; twarz zniknęła w chmurze dymu, we wnętrzu echem rozległ się łoskot upadającego na betonową podłogę karabinu.\n– Meier, do mnie! – warknął krótko Reinhardt, nie oglądając się nawet i nie zastanawiając, gdzie też może znajdować się wywołany. Heini przecisnął się przed szturmowców, uklęknął, rozwinął na ziemi zestaw kluczy, pilników i wytrychów, trzęsącymi się rękoma zaczął grzebać w zamku.\n– Szybciej... – syknął kapitan, nie spuszczając wzroku z drzwi, jak gdyby miał nadzieję, że ustąpią przed samym jego spojrzeniem. – Szybciej...\n– Herr Kapitän, staram się, ale naprawdę...\n– On nie mówi do ciebie, mały. – Obok niego przykucnął Otto, patrzył, jak Reinhardt nerwowo zaciska i otwiera dłonie. – Nawet nie jest chyba świadom tego, że tu jesteśmy.\n– Co? – Heini strzelił oczami w bok, ale w tej samej chwili coś szczęknęło i przeskoczyło w mechanizmie. Reinhardt złapał go za ramię, bezceremonialnie odepchnął, po czym szarpnięciem otworzył drzwi i niemalże wpadł do środka.\nWnętrze potężnego hangaru remontowego tonęło w bladym półmroku, rozświetlanym tylko pojedynczymi światełkami palących się co kilkanaście metrów żaróweczek w kloszach z grubego szkła. Szumiały i mruczały cicho kompresory, warczały silniki pomp i agregaty ładujące. Wchodzącym szturmowcom w pierwszej chwili wydało się, że hala jest pusta, ale gdy oczy przyzwyczaiły się do skąpego oświetlenia, zorientowali się, że...\n– A niech mnie wszyscy diabli... – sapnął Heidrich. Ci, którzy znali go dłużej, obrócili się zaskoczeni; była to chyba najdłuższa kiedykolwiek wygłoszona przez niego kwestia.\n– Qui... qui êtes-vous? – rozległ się nieco wystraszony głos. Spomiędzy plątaniny kabli i rur wyjrzał młody technik w mundurze, patrzący na nich szeroko rozwartymi oczami. – Qu’est-ce que vous faites ici?!\nPodszedł do Reinhardta, który zdawał się go nawet nie zauważać, chciał chyba o coś zapytać, ale dostrzegł Heidricha, zbliżającego się ku niemu drapieżnym krokiem. Cofnął się i dopiero wtedy rozpoznał oznaczenia na czapce kapitana. Strzelił oczami w bok, widząc leżące na podłodze u wejścia ciało w kałuży krwi.\n– Les Huns!! – wrzasnął na całe gardło. – Alarme!\n– Bierz go! – Reinhardt pchnął Heidricha niczym łowczy spuszczający charta ze smyczy.\nOlbrzym skoczył naprzód z zaskakującą dla siebie chyżością, ale technik zerwał się do biegu niby zając, wpadł pomiędzy wijące się rury. Ręka wielkoluda wystrzeliła za nim, dłoń wielkości łopaty złapała za kołnierz, ale chłopak zerwał ją z siebie, wykręcił się, zostawiając w pięści prześladowcy bluzę, skoczył dalej, ku podświetlonemu na czerwono przyciskowi na ścianie.\n– Nie dajcie mu włączyć alarmu! – ryknął Kurt, wyszarpując z kabury pistolet. Reinhardt spojrzał w bok, jak zaczarowany, beznamiętnym wzrokiem popatrzył na próbującego przedrzeć się pomiędzy maszynami Heidricha. Ani jeden mięsień nie drgnął na jego twarzy, gdy młody Francuz gołą ręką zbił szybę i krwawiącą dłonią wdusił przycisk sygnalizatora.\nRozbłysły czerwone lampy alarmowe, zabuczały syreny – z początku niegłośno i nisko, ale ich wycie stopniowo nabierało mocy, aż w końcu rozległo się ponad całym kompleksem donośnym, wysokim jazgotem.\nGdzieś na zewnątrz odezwał się jeden dzwonek, zaraz za nim drugi; to poszczególne budynki koszarowe włączały swoje własne alerty.\nTechnik chciał zrobić jeszcze coś – sięgnąć po broń, być może dopaść do konsoli sterowania maszynami – ale nie zdążył. Potężna ręka Heidricha zamknęła się na jego twarzy, druga złapała za kark, objęła tak, jak dorosły bez trudu okala palcami szyję dziecka; chrupnęło, bezwładne ciało osunęło się i zawisło na metalowej barierce.\n– Herr Kapitän... – Heidi całym sobą wyrażał skruchę za niewykonanie rozkazu. – On się...\n– Nie czas na to! – krzyknął Kurt. – Doerflein, Scheef, odczepiać rury tłoczące! Deeg, uruchomić mechanizm wrót! Schweikart i Kubis, maszynownie tylne! Pfilch i Meier, odczepiać cumy dolne! Ruchy, ruchy, wy cholerne szczury ziemne! Żeby pan kapitan...\nAle Reinhardt nie słuchał.\nPatrzył jak zahipnotyzowany na wyrastający z mroku ponad nimi ogromny, poliedryczny kształt powłoki balonu nośnego, na którego czarnym poszyciu odblaskami igrały światła rozbłyskających i gasnących czerwonych lamp. Nie zważając na biegających wokół niego, skaczących przy zaczepach mocowań i przekrzykujących się żołnierzy, zdjął czapkę i zmiął w ręku, przycisnął do piersi, niczym wchodzący do kościoła grzesznik. Powoli podszedł ku gondoli bliżej, niedowierzająco wyciągnął przed siebie rękę. Samymi koniuszkami palców dotknął zimnego metalu...\nWypuścił pistolet, który brzęknął o posadzkę, przyłożył obydwie dłonie do nitowanych blach poszycia, podniósł głowę i uśmiechnął się absolutnie rozmarzonym, niemalże dziecięcym w swej radości uśmiechem.\n– „Marlene”... – szepnął. Po srebrnej powierzchni maski stoczyła się pojedyncza łza, która przez chwilę tańczyła na koniuszku śruby mocującej, po czym poleciała w dół, rozpryskując się zaraz obok podeszwy wojskowego buta.\nZamknął oczy. Zaczerpnął głęboko tchu.\n– Bosmaaan!!! – ryknął na całe gardło.\n– Herr Kapitän! – Wyprężony niczym struna, lekko pobladły Kurt dosłownie zmaterializował się z powietrza, jakkolwiek część ludzi gotowa byłaby przysiąc, że przed chwilą znajdował się zupełnie gdzie indziej.\n– Raport o stanie osobowym załogi. – Pośród pandemonium wycia syren, zgrzytu odciąganych na bok żelaznych rusztowań i tupotu nóg biegających ludzi głos Reinhardta był spokojny i idealnie wyważony, jakkolwiek można by zapewne ciąć nim stal.\n– Melduję załogę w pełnym składzie, Herr Kapitän! Dwadzieścia dwa plus jeden.\n– Na stanowiska.\n– Na stanowiska! – powtórzył Kurt, chociaż po panującym przy wejściach na pokład zamieszaniu widać było, że chyba tylko głusi i ślepi nie zdążyli jeszcze zorientować się, że właśnie tam mają się znaleźć... A w każdym razie próbować.\n– Tam nie ma przejścia! – Egon wychylił się przez luk w poszyciu. – Cholerne żabojady, zupełnie inaczej u nich to wygląda...! Herr Bootsmann, nie da się przejść!!\n– Jak to nie da się...! – Kurt wskoczył do gondoli, skręcił ku drabince na górę i wpadł prosto na niedużą, drewnianą ściankę działową. – Piekło i szatani, gdzie też to tutaj... Schweikart, gdzie drabina na górę?!\n– Z boku, za konsolą! – dobiegło go wołanie skądś z góry. – A tu w środku w ogóle burdel taki, że... Nie tak nam to pokazywali!\n– Donnerwetter... – Kurt splunął pod nogi na żelazny pokład. Potem zreflektował się, rozejrzał: na szczęście kapitan jeszcze był na zewnątrz. Czym prędzej wytarł plwocinę rękawem, podniósł się i odchrząknął. – Herr Kapitän, statek powietrzny gotów na pana przyjęcie...\n– Dziękuję, Herr Bootsmann. – Reinhardt wszedł po żelaznym trapie. Rozejrzał się. Popatrzył na Kurta pytająco. – Co to ma znaczyć?\n– Wygląda na to, Herr Kapitän, że zrobili to... po swojemu.\n– Po swojemu... – powtórzył Reinhardt, patrząc na opisane francuskimi tabliczkami tarcze zegarów, znajdujących się w zupełnie niewłaściwym miejscu. Przejechał ręką po rzędzie manetek, na próbę puknął jedną, która przemieściła się w górę po skali i opadła na sam dół, nie stawiając żadnego oporu. – Zrobili, powiada pan?\n– No cóż... – Kurt rozłożył ręce.\nJeden z tylnych silników zakaszlał, rzygnął czarnym dymem i zaterkotał; nawet przez jego warkot dało się słyszeć tryumfalne wycie Kubisa.\n– Wszyscy, którzy nie będą potrzebni do otwarcia i obrony wrót, na pokład! – zakomenderował Reinhardt. – Proszę wyznaczyć i przeprowadzić przyspieszone szkolenie dla operatorów wysokości i sterowych, resztę poinstruujemy już w powietrzu, jeżeli uda nam się w ogóle wystartować. Dać pełną obsadę na działka dziobowe i rufowe, przygotować się do szybkiego wznoszenia!\nWarknął drugi silnik, po nim trzeci i kolejny. Hangar napełnił się ogłuszającym wręcz turkotem, hukiem i zgrzytem, rozchodzącym się dodatkowo echem od sklepionej kopuły, na to nakładały się wciąż wyjące syreny i dzwonki alarmów; jazgot i huk mieszały się w absolutnie ogłuszającą kakofonię.\n– Heidi, pomóż, do cholery!! – darł się tymczasem od kurtynowej bramy Deeg. – Zaklinowało się chyba, cholerne gówno... No już, dalej! Ra-aaz!!...\nMechanizm otwierający rzęził i skrzypiał, z obudowy zaczynały już wydobywać się pojedyncze strużki sinawego dymu, powietrze wypełniał zapach topiącej się gumy i przegrzewającego metalu. Naparli w kilku na mające przesuwać się lekko po suwnicach skrzydło bramy, cal po calu pchając i ciągnąc oporny metal... W końcu coś przeskoczyło, wrota popełzły naprzód.\nPrzez coraz szerzej otwierające się skrzydła widać było, że na całym terenie jest już jasno jak w dzień, promienie reflektorów miotają się z lewa na prawo, a pomiędzy budynkami biegają ludzie.\n– Niezauważenie to już nam się raczej nie uda – mruknął Otto. – Ale chociaż fajerwerki będą... Mały, dawaj, odwiązuj tę swoją linę i wszystkie nogi na pokład, czy jak to się tam mówi!\nHeini popatrzył na niego spod oka, nie przestając szarpać się z cumą. Lewa dłoń praktycznie nie nadawała się do użytku, z trudem mógł utrzymać kubek herbaty, więc wszystko robił wyłącznie prawą. W końcu zaczep puścił, lina zwisła luźno, ale zaraz potem zaczęła niespiesznie sunąć za sterowcem, przesuwającym się nieskończenie powoli ku wrotom hangaru.\n– Silniki, lewo tył, zmniejszyć obroty. – Reinhardt zauważył, że dziób maszyny niepokojąco podnosi się ku górze, skręcając jednocześnie w prawo. Rolki prowadzące powinny teoretycznie pozwolić im wyśliznąć się z hali bez problemów, ale nie miał zamiaru ryzykować. Przytknął jeszcze raz usta do rury komunikatora. – Silnik lewo tył, obroty w dół!\nPrzez chwilę maszyny pracowały tym samym rytmem, potem jeden z tylnych motorów ryknął wściekle, żeby zaraz ścichnąć, niemal dławiąc się paliwem. Po kilku sekundach jego praca ustabilizowała się na nieco niższym poziomie, jednocześnie interkom zadudnił głosem Egona:\n– Jawohl, zmniejszyć obroty. Przepraszam, Herr Kapitän.\n– Idą! Idą!! – krzyknął od wrót Deeg. – Herr Kapitän, przeciwnik w zasięgu wzroku!\n– Silniki front, cała naprzód! Wszyscy na pokład!\n– Wszyscy na pokład!! – zawołał Kurt, wychylając się z gondoli i jednocześnie patrząc z zaniepokojeniem na wciąż otwierającą się szczelinę bramy. – Herr Kapitän, za pozwoleniem: nie przejdziemy!\n– Przejdziemy. – Reinhardt zmrużył oczy, przeciągając niemalże lubieżnym gestem po kole sterowym. – Załoga sterów wysokości, meldować się na stanowiskach!\nPrzez chwilę nasłuchiwał odpowiedzi.\n– Stery wysokości, meldować!\n– Pan pozwoli... – Kurt delikatnym ruchem przesunął się obok niego. – Spehl, Felber! Jesteście tam?\n– Jawohl! – dwie odpowiedzi przyszły prawie równocześnie, zlewając się w jedno w mosiężnych rurach.\nPotem odezwał się Spehl:\n– Już, panie bosmanie? Mam ciągnąć za tę wajchę? Bo ja...\n– Nie, nienienie! – zamachał rękami Kurt. – Jeszcze nie! Odpowiadajcie tylko, jak was wołają! Ufff...\nOd strony wrót rozległy się pierwsze strzały; to Deeg odstraszał przeciwników, którzy najwyraźniej już zorientowali się, że coś jest nie tak w hangarze.\n– Stanowisko dziobowe, zezwalam na otwarcie ognia po wyjściu przez wrota. – Reinhardt delikatnie skontrował sterem, ustawiając nos statku na środek szczeliny. Przez krótką chwilę, dosłownie przez mgnienie oka, wydawało mu się, że na samym środku wylotu z hangaru stoi chuda, koścista postać w strzępach wojskowego płaszcza i porwanej masce przeciwgazowej, przez którą przebłyskują bielą kości. Poszarpane, poprzecierane spodnie, schodzone buty, plecak, na którego materiale wybrzuszeniami znaczyły się sfery czaszek...\nZamknął oczy, odetchnął głęboko spalinami, zapachem smaru, kauczuku i żelaza. Ujął mocniej koło sterowe.\n– Uwaga, rozpoczynamy manewr wyjścia... przygotować się... już.\n– Heidrich, ognia! – ryknął Kurt w interkom.\nStojący w nazbyt wąskim dla niego włazie na dziobie wielkolud szarpnął do siebie dwie dźwignie przeładowania naraz, naprowadził karabiny na cel i ściągnął uchwyty spustów. Sprzężone lufy bluznęły ogniem, posyłając ku biegnącym przez otwarty asfaltowy plac żołnierzom śmiercionośną nawałnicę ołowiu, rykoszetującego od nawierzchni i rwącego pasy lądowiska.\n– Herr Kapitän, nie przejdziemy! – Dziób sterowca wpasował się już niemal cały w prześwit pomiędzy stalowymi połówkami bramy hangaru, a silniki wciąż pchały ich naprzód. – Deeg, co ja mówiłem! Na pokład, ale to już!!\nWywołany szturmowiec obejrzał się, machnął ręką: zdążę! Przeładował karabin po martwym strażniku, przymierzył po raz kolejny, dał ognia; z satysfakcją przygładził wąsa, widząc, jak przeciwnik zwija się na ziemi.\n– Przejdziemy, Herr Bootsmann. Uwaga, na moją komendę... jeszcze nie... Dziób w górę!\n– Dziób w górę! – zawołał Kurt w interkom. – Spehl, Felber, ciągnąć te wasze blokady!!\nPozornie bez żadnego wysiłku i czyjegokolwiek udziału przód maszyny ledwo zauważalnie uniósł się do góry. „Ledwo”. Stojący za karabinami Heidrich aż zachwiał się, poleciał do tyłu, posyłając serię pocisków smugowych wysoko w szarogranatowe, skrzące się blednącymi gwiazdami niebo; wyczołgujący się właśnie z tylnej gondoli silnika Egon zaklął, czując, jak podłoga ucieka mu spod nóg. Niemal odgryzł sobie język, w końcu złapał się jakiegoś wystającego elementu nad głową i zawisł z nogami w powietrzu nad pracującym wałem silnika. Zaś mający właśnie zamiar wskoczyć na gondolę Deeg uświadomił sobie, że jego stopa zamiast na ażurowy stopień trafiła w pustkę.\n– Hę? – Popatrzył zaskoczony na oddalające się wejście, podbiegł kawałek, podskakując kilka razy i próbując dostać się na podnoszący się trap, ale z przerażeniem uświadomił sobie, że wejście jest coraz wyżej i wyżej, a sterowiec tylko przyspiesza...\n– Gondola nawigatora! – Kurt pokazał mu palcem na podwieszony nieco dalej kiosk. – Starszy szeregowy, czy wam się może wydaje, że ja wydaję rozkazy bez sensu?!\n– W żadnym razie nie, Herr Bootsmann!! – Deeg pocwałował ku tyłowi zeppelina, mijając przelatujące obok krótkie liny cum i ciągnące się za maszyną elementy rusztowań. Gondola była coraz bliżej, pędząc mu na spotkanie. Przygotował się już do skoku, ale zauważył z przerażeniem, że ona też zaczyna podnosić się coraz wyżej i wyżej, a rampa, po której biegł, zaraz się kończy...\nZahamował gwałtownie, modląc się, żeby odległość do skoku nie była zbyt duża, wymierzył, sprężył się w sobie – i skoczył.\nA chwilę potem leżał półtora metra niżej, nie do końca rozumiejąc, co się stało.\nPonad nim nadal przenosił się kadłub potężnego sterowca, dudniącego karabinami maszynowymi, ryczącego silnikami i rzygającego sinym dymem z przeciążonych maszyn, podnoszącego się coraz wyżej i wyżej, o grubość włosa dosłownie muskającego grzbietem balonu nośnego górną krawędź hangaru – a on został tutaj, na ziemi.\n– O nie... – na pół jęknął, na pół warknął. Nad jego głową zahuczały gondole z silnikami, wiatr od propellerów cisnął pyłem w oczy. Deeg zobaczył jeszcze twarz Egona, machającego do niego gorączkowo i pokazującego mu na migi, że jest skończonym idiotą. – O nie!\nPo prostu poderwał się i pobiegł.\nBiegł, przesadzając leżące w kanale technicznym kawałki żelastwa i drewniane kozły, wyciągając nogi tak daleko, że aż chrupało mu w stawach. Biegł tak bardzo, że przed oczami zaczęły mu latać kolorowe plamy, a w skroniach zaczęła dudnić krew, grożąc, że zaraz przebije bębenki i tryśnie uszami. Tak bardzo całym sobą biegł, jak do tej pory tylko raz w życiu, gdy całe dziesięciolecia temu okazało się, że głupi, stary i wredny ogrodnik sąsiada ma nie tylko astmę i wszy, ale też wielkiego, czarnego, złego psa.\nBiegł i coraz bardziej widział, że zwyczajnie nie zdąży.\nZaczął płakać, jeszcze biegnąc, gdy rozpacz wylała się z serca niepowstrzymaną falą. Te wszystkie ataki i kontrataki, cholerne zmarnowane lata w okopach, potem nieskończenie długie miesiące w kompanii karnej, te wszystkie idiotyczne pomysły i bohaterskie wypady na terytorium wroga, wszystko po to, żeby zginąć – w taki sposób?? Zostawiony, zapomniany...? Dobiegł do otwartych na całą szerokość wrót, upadł na kolana i zaszlochał gorzko, widząc wysoko ponad sobą wciąż wznoszącą się rufę potężnego statku.\nOpuścił głowę, popatrzył bezsilnie na własne ręce, pokryte smarem i brudem z drzwi, które to przecież on otwierał... I na sunącą mu między kolanami linę cumy.\nZamrugał. Po prostu tam była – długa, skręcona z konopnych powrozów lina, sunąca z sykiem i szelestem po betonowej posadzce, ciągnąca się pozornie bez końca wąziutką kreseczką za oddalającym się powietrznym statkiem. Wiła się tak i wiła dokładnie pomiędzy jego kolanami, a sterowiec był coraz dalej i dalej.\nCiekawe, jak długa może być taka cuma? – pomyślał mózg starszego szeregowego Deega. Na szczęście dla starszego szeregowego Deega jego ciało nie zadawało sobie podobnych retorycznych pytań. Dlatego też, nie do końca zdając sobie sprawę z tego, co robi, starszy szeregowy Deeg rzucił się szczupakiem naprzód, łapiąc uciekającą linę obydwiema rękami.\nNiespełna dwie stopy przed jej końcem.\n– WwwwaaahaaahaaHAAAAAAaaahahaa!!! – Deeg wrzasnął, gdy lina pociągnęła go za sobą po betonie.\nZamknął tylko oczy, czując, jak błyskawicznie przeciera mu się materiał na kolanach i łokciach, potem przekręcił się na plecy, gdy z pewnym zdumieniem skonstatował, że od ziemi odrywają mu się najpierw łopatki, potem dolna część pleców, potem szorują po niej pośladki, w końcu obcasy butów, a potem...\n– Herr Kapitän, coś za sobą ciągniemy! – Kurt wychylił się z gondoli, patrząc na oddalający się i malejący w oczach pejzaż lądowiska, po którym wciąż biegały błyskające iskierkami karabinów ludzkie mrówki. – Wydaje mi się, że... że to lina cumownicza, Herr Kapitän.\n– Wyślijcie Schweikarta, żeby ją odciął, gdy wyjdziemy wyżej. – Reinhardt złapał się drugą ręką za uchwyt w suficie, praktycznie wisząc na pochyłej podłodze. – Rozpocznijcie manewr wyrównania, gdy wyjdziemy na trzysta pięćdziesiąt... I każcie zrzucić wszystko, co Francuzi mogli już załadować. Niepotrzebny nam dodatkowy balast.\n– Jawohl, Herr Kapitän. Co do tej liny jednak...\n– Wydaje mi się, Herr Kapitän, że na jej końcu wisi starszy szeregowy Deeg.\n– Doprawdy? – Reinhardt przesunął się nieco bliżej okna, przez chwilę wpatrywał w pejzaż za rufą.\n– Tak, Herr Kapitän. Wydaje mi się też, że krzyczy.\n– No cóż, zajmiemy się nim później. Na razie, Herr Bootsmann...\n– Kurwa! Lecą na nas! – zadudniła tuba komunikatora. – Albert, widzisz ich?!\n– Są! Są, też widzę jebanych synów! – odezwał się drugi głos. – Weź no przekaż na mostek, żeby tam stary...\n– Panowie marynarze! – Kurt złapał za lejek, widząc, jak brew Reinhardta wędruje do góry. – Proszę o przepisowe meldunki i nienadużywanie systemów Sprechanlage!\n– Dwa samoloty od... eee... – zdecydowanie cichszy, bardziej pokorny głos zająknął się i zawahał.\n– Rufy – podpowiedział ten drugi.\n– Od strony rufy, Herr Bootsmann.\n– Kontynuować wznoszenie, Herr Bootsmann. Wysłać ludzi na stanowiska bojowe, niech od razu otwierają ogień.\n– Na stanowiska bojowe!! – ryknął Kurt w komunikator, aż rury zadźwięczały echem.\nReinhardt popatrzył na wschód, ku linii frontu. Nieduży, różowy pasek chmur podświetlonych pierwszymi promieniami wstającego słońca zwiastował rychłe nadejście nowego dnia. Zatrząsł się – po części z nerwów, po części z dotkliwego, przenikającego przez cywilne ubranie chłodu. Nie mieli nic cieplejszego, żadnej wody ani żywności... Ale też lot nie miał być szczególnie długi. Raz jeszcze dotknął koła sterowego, popatrzył na wskaźniki gazomierza, delikatnie popchnął od siebie manetkę steru wysokości, żeby lepiej przyjąć nadchodzący powiew wiatru. Uśmiechnął się do siebie. I do niej.\n– Dzień dobry, „Marlene” – szepnął.


Szkolenie dla dziennikarzy – JEWISH.ORG.PL\nHome›Wiadomości›Szkolenie dla dziennikarzy\nMuzeum Historii Żydów Polskich organizuje szkolenie dla dziennikarzy prasy lokalnej dotyczące mowy nienawiści. Szkolenie prowadzone będzie przez dr Joannę Talewicz-Kwiatkowską i Dariusza Fedora.\nSeminarium podzielone zostanie na trzy części. Pierwszą z nich stanowić będzie wykład ekspercki wprowadzający w zagadnienia związane z tematem warsztatu. Następnie na bazie dyskusji, pracy w grupach oraz pracy nad tekstami dziennikarze biorący udział w szkoleniu skoncentrują się na sposobach reagowania i przeciwdziałania mowie nienawiści. Uczestnicy zastanowią się również nad rolą stereotypów w kształtowaniu grup mniejszościowych przez środowisko dziennikarskie. Szczególna uwaga poświęcona będzie mniejszości romskiej i żydowskiej.\nTrzecią częścią będzie wykład Jacka Żakowskiego pt. „Mowa nienawiści – problem mowy czy nienawiści?”. W trakcie seminarium uczestnicy poszukają odpowiedzi na to aktualne pytanie, przeanalizują przypadki związane z dyskryminacją i mową nienawiści z ostatnich lat. Seminarzyści będą mieli szansę wzbogacić swoje kompetencje poprzez spotkanie z doświadczonym dziennikarzem.\nPoniżej przesyłam link do strony, na której znajduje się informacja o szkoleniu, wraz z formularzem na tej stronie\nMiriam Gonczarska. O czym myśli Żyd(ówka) po Gołdopiwie?


Awd-Interior - Zasłony prysznicowe - Lazienkaplus.pl\nZasłony prysznicowe AWD Interior - Akcesoria łazienkowe\nAwd Interior zasłona prysznicowa poliester AWD02100849\nAwd Interior zasłona prysznicowa poliester AWD02100844\nAwd Interior zasłona prysznicowa poliester AWD02100846\nAwd Interior zasłona prysznicowa poliester AWD02100851\nAWD Interior zasłona prysznicowa peva AWD02101624\nZasłony prysznicowe AWD Interior - informacje\nZasłony prysznicowe, to ważny element nadający wnętrzu łazienki wyjątkowy charakter. Dlatego ważne jest dobranie odpowiedniego modelu, pasującego do stylu naszej łazienkowej przestrzeni. Producent akcesoriów łazienkowych oraz mebli wysokiej jakości, firma Awd proponuje zasłony prysznicowe w różnorodnym wydaniu, ozdobione ciekawym wzornictwem. Dostępne są modele, na których widnieją printy kwiatowe, roślinne, przedstawiające m.in. kółka, kwadraty, muszle, ryby, kropki. W zależności od indywidualnych upodobań dostępna jest niezwykle zróżnicowana kolorystyka, począwszy od klasycznej bieli i czerni po całą tęczę kolorów umieszczonych na jednej zasłonie. Z takimi akcesoriami każda łazienka nabierze wyjątkowego i unikalnego charakteru. Produkty zostały stworzone z wysokiej jakości poliestru, który jest łatwy do utrzymania w czystości. Firma Awd proponuje również drążki do zasłon wysokiej jakości wykonane z aluminium, istnieje też możliwość dokupienia wygodnych i funkcjonalnych uchwytów. Produkty dostępne w naszym sklepie odznaczają się wysoką jakością i nienaganną prezencją, która zaspokoi oczekiwania nawet najbardziej wymagających klientów.


Rośnie potencjał aplikacji zakupowych - Biznes, Finanse i Prawo\nNika 24-10-2018, 23:23\nMogą zwiększać ilość jednorazowych zakupów i wpływać na wybór sklepu. Zapewniają oszczędność czasu poprzez częste aktualizacje ofert i zdigitalizowane listy produktów. Specjaliści prognozują, że w niedalekiej przyszłości aplikacje będą stanowić dla nabywcy swoiste call to action, zachęcając do nieplanowanych zakupów.\nSzczególnym zainteresowaniem konsumentów korzystających z Internetu cieszy się funkcjonalność związana ze specjalnymi kuponami dostępnymi przez aplikację oraz promocjami wysyłanymi na smartfon w trakcie zakupów. Marcin Lenkiewicz z firmy Qpony-Blix zauważa, że polski shopper jest w stanie zmienić decyzję dotyczącą sklepu, jeżeli w innym otrzyma większy rabat na ten sam produkt. Zniżki oferowane w ograniczony sposób oraz z krótkim terminem na ich wykorzystanie pozwalają na kupienie produktów nieplanowanych wcześniej.\nNależy spodziewać się, że w przyszłości do aplikacji zakupowych dojdą nowe funkcjonalności, które zmienią rynek i postrzeganie przez konsumentów tego typu udogodnień. Kamil Michalski z Kantar TNS uważa, że tak się stanie wraz z rosnącą popularnością rozwiązań technologicznych wykorzystywanych przez użytkowników urządzeń mobilnych. Już dziś część aplikacji zakupowych zaczyna oferować możliwość porównywania cen czy geolokalizacji konsumentów. Wkrótce ich stałym elementem może stać się integracja z platformami społecznościowymi czy system poleceń innych kupujących. Potem zapewne dojdzie udział rozszerzonej rzeczywistości, o której mówi się od dłuższego czasu.\nzakupy w sieci Qpony-Blix Monday News Kantar TNS e-commerce aplikacje zakupowe aplikacje mobilne


FitNOW Kraków - Trener osobisty - Twój trening personalny - katalogowanieSEO.pl\nBez względu na powód jaki sprawił, że zainteresowałeś się siłownią, ważne abyś trafił w miejsce, gdzie będzie Ci łatwiej osiągać efekty pracy na sprzęcie do ćwiczeń. Gdzie? Do naszego centrum treningowego, w którym podejmiesz trening personalny. O zaletach jakie daje trening osobisty nie trzeba wiele mówić. Są to profesjonalne zajęcia, na które plan ćwiczeń ustala trener personalny, a więc osoba z wiedzą i doświadczeniem. Osoba, która ustawi indywidualnie zestawy ćwiczeniowe nakierowane na cele klienta. Wszak inne są ćwiczenia na ramiona, a inne na płaski brzuch. Trener osobisty znając Twoje potrzeby będzie wiedział najlepiej jak pomóc Ci osiągnąć cel Twoich ćwiczeń. Odwiedź naszą placówkę treningową znajdującą się w Krakowie i zobacz jak wygląda rzetelny trening personalny w obecności dobrego trenera i mając do dyspozycji najlepszy sprzęt treningowy.\nPrzypinki - Buttonfly.pl


Pomysł na mnie, pomysł na siebie... - Wizaz.pl\nPomysł na mnie, pomysł na siebie...\n2009-12-13, 18:05 #1\nŚledzę forum Wizaż już od bardzo dawna, znajduję tutaj szereg ciekawych porad, pomysłów, ciekawostek. Dzięki Wam coraz częściej zdobywam się na odwagę, jeśli chodzi o wizerunek.\nMam jednak problem z pomysłem na siebie, na swój wygląd.\nJestem studentką ekonomii, na co dzień obracam się w towarzystwie pięknych kobiet i zadbanych mężczyzn, którym zazdroszczę wyczucia stylu i tego, że ZAWSZE mają perfekcyjnie ułożone włosy\nMoim głównym problemem jest okrągła buzia, do której nie mogę dobrać fryzury. Męczą mnie półdługie, grube, nie pozwalające się układać włosy. Po pewnym czasie tworzą się z nich kołtuny i strąki, co nie wygląda estetycznie. Dlatego w 99% przypadkach kończy się na spleceniu włosów w koński ogon...\nW tej chwili mam prostą grzywkę, co przy okrągłej buzi to ponoć zbrodnia\nMój makijażu na co dzień: trochę pudru w kamieniu, bo nie chcę obciążać tłustej skóry pudrem w płynie, musie itp., poza tym tusz i czasami kredka do oczu, delikatnie roztarta na powiece.\nUbieram się klasycznie, bo nie pasuje mi inny styl, ewentualnie jakiś dodatek... Mam figurę klepsydry (duży biust, proporcjonalne biodra, nieproporcjonalnie wąska talia). Ze względu na ogromne kompleksy dotyczące rozmiaru biustu (70DD), nie mogę odważyć się na coś innego niż kardigany, bluzki koszulowe, dżinsy, w kolorze czarnym, granatowym, szarym, niebieskim... I w zasadzie to tyle, jeśli chodzi o kolory\nChciałabym wyglądać ładnie, a nie szaro. Chyba nie potrafię poświęcać na swój wygląd tyle czasu, ile powinnam (jego brak, natłok zajęć itp).\nChciałabym się nauczyć ładnie wyglądać.\nMam nadzieję, że Drogie Forumowiczki dadzą mi tą lekcję...\nWyślij prywatną wiadomość do reenee\nZnajdź więcej postów reenee\n2009-12-24, 00:05 #2\nDot.: Pomysł na mnie, pomysł na siebie...\nmam nadzieje ze wrocisz tu jeszcze, chopciaz Twoj post jest sprzed kilku juz dni..\nnie moge sie powstrzymac: czytam i oczom nie wierze ! Na zdjeciu piekna mloda dziewczyna o klasycznej urodzie, pieknych wlosach.. (nie wiem skad wzielas okragla twarz ??) I nie wiem skad u niej tyle kompleksow i niewiary w siebie ?\nMusisz popracowac nad swoja wiara w siebie bo to jedyny problem jaki wynika z postu\nMoze napisalabys jaki styl Tobie sie podoba a nie jaki nosisz bo 'inny nie pasuje' ?\nLubisz wygladac bardziej kobieco i delikatnie czy moze sportowo? Stylu nie wybieramy raz na cale zycie tak samo fryzury.. probowalas kiedys innego koloru wlosow ?\nMoze sprobujesz szamponow koloryzujacych ktore sie szybko zmywaja ? to jest metoda aby odnalezc siebie w roznych odcieniach. Zamiast kucyka moze czasem ... kok ? byle nie za powazny\nten jest swietny http://www.youtube.com/watch?v=JopZ2Z_PDBs\na moze co zrobic ze zwyklego kucyka zeby byl ciekawszy ? : http://www.youtube.com/watch?v=pqpIb...eature=channel\nalbo zrobic to samo tylko z boku glowy\nmysle ze niepotrzeba Ci gestej grzywki, moglabys miec taka dluzsza czesana na bok (na zdjeciu jest troche za krotka , ale to tylko moje zdanie)\nMi sie wydaje ze twoja twarz jest nieco trojkatna (nie widac dobrze), wiec moze jakis dluzszy bob ?\nMoze juz o tym slyszalas ale powtorze: Twoja figura klepsydry jest najbardziej pozadana figura na swiecie\nNie mozesz na siebie dluzej narzekac...\n2009-12-24, 01:50 #3\nMasz sliczne włosy okragłej buzi ja tu nie widze. Jeśli masz grube wlosy postopniuj je to nada im lekkosci, grzyweczke zapusc na bok. Co do figury to masz idealna. Pooksperymentuj troche z kolorami jesli chodzi o ubior i na listosc boska ja mam biust 75G i nie boje sie go pokazywac. Ty masz duzy biuscik to twoj atut, kup odpowniedni biustonosz i zakladaj bluzki z dekoltem śmiało Wiesz ile dziewczyn dałoby za takie piersi? Masz idealne proporcje podkreslaj swoje walory masz za malo wiary w siebie zmien to Ja tu widze naprawde sliczną dziewczyne. ale bardzo zakompleksiona, tez to kiedys przerabialam ukrywalam sie w bluzach golfach i dzinsach jak mniszka jakas ;p Załóz spodnice z wysoki stanem na to jakas koszulka np. w krateczke czerwienie roze i biel obcasy i zaden facet nie przejdzie obojetnie obok Ciebie\n2009-12-24, 12:04 #4\nCo do buzi , to wg mnie masz raczej pociągłą, nie okrągłą. Może to wina zdjęć - nie dałabyś rady wrzucić zdjęcia w spiętych włosach i od przodu? łatwiej byłoby dobrać fryzurę. Patrząc na zdjęcia zaproponowałabym dłuższą grzywkę - prostą lub na bok - oraz pocieniowanie włosów, może delikatne pazurki zachodzące na buzię?\nJeśli chcesz możesz spróbować zrobić delikatne jaśniejsze brązowe refleksy na włosach - odświeży to fryzurę.\nZgaduję, że jesteś raczej blada? (Bo zdjęcia legitymacyjne często kłamią - retusz) Jeśli tak, to może spróbowałabyś delikatnie podkreślić policzki różem? I jakiś błyszczyk...\nCo do biustu - rozmiar 70DD należy do raczej mniejszych lub przeciętnych. (Sama noszę 65DD, 65E, 70D w zależności od stanika) A może powinnaś nosić inny rozmiar? Czytałaś coś o dobieraniu rozmiaru biustonosza? Z wszelkimi kompleksami nt biustu zapraszam na stronę lobby biuściastych (bardzo łatwo wygooglać) lobby małobiuściastych, balkonetka.pl lub jeden z wątków na wizażu: http://wizaz.pl/forum/showthread.php?t=358303\nJeśli chodzi o ubieranie, spróbuj przekonać się do bluzek kopertowych lub może tuniki odcinane pod biustem - pięknie podkreślają nasze kształty i talię\nA może raz na czas sukienka? Naprawdę warto czasami się przemóc, bo efekt w dobrej sukience jest rewelacyjny i odmienny od naszego zwyklego nudnawego stylu.\nMoże coś takiego: http://www.allegro.pl/item834203634_...arszczona.html\nalbo takiego: http://serwisy.gazeta.pl/avanti/5,52...47359.html?i=0\nNo tak, teraz dopiero zauważyłam, że wszystkie propozycje sukienek takie szarawe To nie była zachęta co do koloru - raczej pokazanie stylu, kroju Wybierałam te bardziej klasyczne - Ale zaszaleć też nie zaszkodzi


Jak przyozdobić tablicę korkową? - Portal dla nastolatek - DlaNastolatek.pl\nStrona główna Lifestyle DIY Jak przyozdobić tablicę korkową?\nJak przyozdobić tablicę korkową?\nNie masz pomysłu na praktyczną ozdobę do pokoju? Postaw na tablicę korkową! W tym wpisie podpowiemy Ci, jak ją przyozdobić.\nTablica korkowa to praktyczny dodatek do pokoju, który nie tylko dobrze wygląda, ale jest również bardzo przydatny. W tym wpisie podpowiemy Ci, co możesz przyczepić do swojej tablicy.\nCo można umieścić na tablicy korkowej:\nTo chyba najważniejsza rzecz, która powinna znaleźć się na tablicy. Jeśli nie znasz swojego rozkładu zajęć na pamięć, koniecznie przyczep go na tablicy.\nĆwiczysz? Wypisz na karteczkach motywujące teksty i zawieś w tablicy. Jesteś typem romantyczki? Wiersz lub krótkie zdanie o miłości, nada się idealnie. Może masz jakiś ulubiony tekst z filmu? Lubisz się śmiać? Na pewno ktoś z Twoich bliskich lub Ty sama, powiedziałaś kiedyś głupotę, na której wspomnienie, pojawia się uśmiech na Twojej twarzy. Zapisz to!\nTo one najbardziej ożywiają tablicę korkową i nadają jej niepowtarzalny charakter. Może to być Twoja fotka z dzieciństwa, zdjęcie z rodziną lub przyjaciółmi, a może z Twoim idolem? Znajdź coś, do czego masz sentyment.\nMożesz wydrukować zdjęcia z Internetu lub wykorzystać wycinki z gazet. Jeśli szukasz motywacji do ćwiczeń, idealne będą zdjęcia szczupłych modelek. Interesujesz się modą? Znajdź fotki stylówek, które chciałabyś ubrać. A może zdjęcia wystroju wnętrz, np. Twojego wymarzonego pokoju? Ogranicza Cię jedynie wielkość tablicy, także do dzieła!\nTo może być pocztówka z wakacji lub bilet z kina albo zoo. Jeśli masz coś, co się nadaje, koniecznie przyczep to na swojej tablicy.\nJeśli lubisz być zorganizowana, możesz drukować kartkę z kalendarza na dany miesiąc. Dzięki temu będziesz miała miejsce, gdzie zapiszesz wszystkie ważne wydarzenia i informacje, bez obaw, że o czymś zapomnisz. Jeśli masz jakieś ulotki informacyjne lub zaproszenia, koniecznie je tam zamieść.\nCo jeszcze możesz przyczepić do tablicy korkowej?\n– Przepisy kulinarna , które chcesz wykorzystać;\n– Tablica Mendelejewa, ważne wzory, których musisz się nauczyć, mapę świata;\n– Słówka w innym języku, które ciężko Ci zapamiętać (jeśli codziennie będziesz na nie spoglądać, prędzej czy później utrwalą Ci się);\n– Ozdoby, typu naszywki, wstążki, kwiaty, ususzone liście, itp.;\n– Twoje cele i marzenia, które chcesz zrealizować – niech ta lista codziennie Ci o nich przypomina.\nPoprzedni artykułDrożdżowa maska na włosy\nNastępny artykułZielone smoothie, które pomoże Ci schudnąć!\nZuza 10 czerwca 2016 At 21:38\nSama czekam na horoskop miłosny dla wodnika. ?\nRedakcja 15 czerwca 2016 At 19:22\nZajrzyj tutaj: https://www.dlanastolatek.pl/horoskop-milosny-wodnik/\nmodna 7 czerwca 2016 At 20:01\nhej dodacie post o fryzurach do okrągłej twarzy 🙂\nAnonim 7 czerwca 2016 At 10:02\ntablica to świetny pomysł! sam mam ogromną u siebie w pokoju i jest zapełniona zdjęciami 🙂\nIga 6 czerwca 2016 At 19:12\nHej, dodacie post o wzorach i kolorach najmodniejszych paznokci na teraz oraz horoskop miłosny dla wodnika ?\nTutaj znajdziesz horoskop dla Wodnika: https://www.dlanastolatek.pl/horoskop-milosny-wodnik/


Tynki akrylowe – Materiały budowlane\nWiem, że tynki akrylowe mają swoje wady i dlatego proszę o odezwanie się tych osób, które mają je u siebie i napisanie jak wygląda taki tynk . Akrylowo – silikonowa masa tynkarska do systemów ociepleń. Najważniejsze właściwości tynków akrylowych: – dostępne w różnorodnych fakturach i w szerokiej palecie barw – oferowane z ochronną .\nGruntuje podłoża pod tynki cienkowarstwowe – CERMIT (mineralne i akrylowe) oraz DEKO M. TYNK AKRYLOWY ATLAS – Cienkowarstwowy tynk akrylowy. Opis Tynk cienkowarstwowy do wykonywania wypraw o dekoracyjnej fakturze baranka. W sieci sklepów budowlano-dekoracyjnych Leroy Merlin znajdziesz: Tynk silikatowo-silikonowy SISI BTSK KOLOR Cbaranek kg BOLIX, Tynk akrylowy .\nAkrylowy tynk do powłok zewnętrznych i wewnętrznych o strukturze drapanej. Odpowiedni na powierzchnie wymagające wysokiej jakości i wytrzymałych powłok . Tynki akrylowe o wysokiej odporności na działanie warunków atmosferycznych, spękanie oraz porost glonów i grzybów oferowane w szerokiej palecie barw i . Tynk akrylowy baranek NPS-01/F, ok. Wśród wielu rodzajów wypraw tynkarskich stosowanych do wykończenia elewacji są cienkowarstwowe tynki akrylowe.\nTynk akrylowy, mineralny, a może silikonowy? Dowiedz się jaki rodzaj tynku cienkowarstwowego najlepiej spełnia swoją funkcję.\nTynk akrylowy TA dekoracyjny o strukturze baranka, do stosowania wewnątrz i na zewnątrz. Dostępny w kolorze białym lub wg palety barw BECCO COLOR. Do najtrwalszych zaliczamy tynki akrylowe, zaś tynki mineralne charakteryzują się najsłabszymi parametrami. Strona główna Produkty Tynki Tynki akrylowe TECHNITynk-A. Akrylowy cienkowarstwowy tynk strukturalny o konsystencji pasty, gotowy do użycia. Tynki akrylowe to cienkowarstwowe, dekoracyjne tynki strukturalne, przeznaczone do ręcznego wykonywania tynków wewnętrznych i zewnętrznych.\nFirma oferuje szeroki wybór produktów: tynki silikonowe, tynki akrylowe, tynki silikatowe, klej do gresu, listwy przyokienne apu, listwy do boniowania, kapinos . Gotowa do użycia barwna masa tynkarska na bazie dyspersji żywicy akrylowej. Do wykonywania cienkowarstwowych wypraw tynkarskich wewnątrz i na . Tynk akrylowy linia IZOTHERM COLOR SYSTEM lat GWARANCJA. Tynk ma strukturę baranek lub drapana/kornik/. Witamy na stronie internetowej firmy FHU Skowron.\nZapraszamy do zapoznania się z ofertą a następnie do kontaktu z Biurem Obsługi Klienta. Nasz tynk akrylowy dostępny jest w 2kolorach najwyższej jakości pigmentów oraz dodatków poprawiających parametry aplikacyjne i eksploatacyjne. KABE TYNK AKRYLOWY PERMURO AVANT Atrakcyjna relacja jakości do ceny produktu Najbardziej popularna odmiana faktury pełna mm Wysoka . Z uwagi na stosunkowo niską cenę i bogactwo kolorów, do wykończenia elewacji często stosuje się tynki akrylowe.


Koronawirus w Polsce. Białystok jednoczy się w obliczu zagrożenia. Powstała społeczna grupa pomocowa - Widzialna Ręka (ZDJĘCIA) | Kurier Poranny\nKoronawirus w Polsce. Białystok jednoczy się w obliczu zagrożenia. Powstała społeczna grupa pomocowa - Widzialna Ręka (ZDJĘCIA)\nOlga Goździewska 16 marca 2020, 16:10\nGrupa "Widzialna Ręka - Białystok", zrzutka na wsparcie szpitala w Łomży, akcja Caritasu i #GastroPomaga. Jednoczymy się w obliczu zagrożenia epidemią Wojciech Wojtkielewicz\nBiałostoczanie chcą zadbać m. in. o seniorów i osoby schorowane, by w czasie zagrożenia epidemią nie zostały same. Społecznik Radosław Puśko stworzył na Facebooku grupę pomocową "Widzialna Ręka - Białystok", w której mieszkańcy dodają ogłoszenia z ofertą pomocy w zrobieniu zakupów, zrealizowaniu recept czy wyprowadzeniu psa. Pomoc, choć proponowana wirtualnie, staje się jak najbardziej realna.\n"Pomogę. Codziennie po godz. 17 jestem Wasza! Nie mam auta, ale lubię chodzić. Zakupy zrobię, psa wysikam, a i pogadać mogę" - takich ogłoszeń w facebookowej grupie "Widzialna Ręka - Białystok" są dziesiątki. Dołączyło do niej już prawie 1 tys. mieszkańców.\n- Podobne grupy wsparcia sądziedzkiego funkcjonują w różnych miastach, stworzyłem więc taką dla nas. Co chwilę pojawiają się nowe wpisy i kiedy je czytam pojawia mi się uśmiech na twarzy. Tak wiele osób deklaruje swoją pomoc i wciąż przybywają nowi - chwali Radosław Puśko, społecznik z Białegostoku.\nŚledź na żywo raport z regionu: Koronawirus w Białymstoku i woj. podlaskim - RAPORT. Trzecia ofiara śmiertelna w Polsce. 426 osób pod nadzorem w Podlaskiem\nGrupę założył po to, by osoby samotne, schorowane, starsze lub przebywające na przymusowej kwarantannie mogły otrzymać pomoc. Zaangażowani w akcję oferują załatwienie wielu codziennych spraw, ale gotowi są też obdarzyć drugiego człowieka wsparciem psychologicznym. To szczególnie ważne dla seniorów.\n- Incjatywa pomocy sąsiedzkiej jest w tak trudnych czasach bardzo potrzebna. Na co dzień nie zdajemy sobie sprawy z tego, ile osób mieszka samotnie, z dala od rodziny i przyjaciół. Wiele z nich, to osoby starsze, które takie chwile kryzysu przeżywają podwójnie. Bądźmy wrażliwi na emocje drugiego człowieka i pomagajmy sobie nawzajem. Kto wie, może relacje zawiązane w tym trudnym czasie przetrwają dużo dłużej - mówi Paulina Stefańczuk, która jako jedna z pierwszych zaoferowała swoją pomoc w "Widzielnej Ręce".\nCzytaj takżeKoronawirus w BIałymstoku. Akcja Caritas: Kromka chleba dla sąsiada. Pomagajmy seniorom\nDo Pauliny z potrzebą nikt się jeszcze nie zgłosił, ale dzięki grupie udało się już pomóc choremu mieszkańcowi Białegostoku, który nie porusza się samodzielnie. Od trzech lat opiekuje się nim pani Katarzyna. Dziś nie mogła tak jak zawsze dowieźć podopiecznemu paczki żywnościowej. Nie musiała czekać długo, by pod jej wpisem w grupie pojawił się komentarz "pomogę".\n- Bardzo się martwiłam. Na szczęście wszystko się udało, grupa się sprawdziła i jestem ogromnie wdzięczna. Ludzi dobrej woli nie brakuje! - cieszy się pani Katarzyna.\nTwórca białostockiej grupy chce, by deklaracja pomocy dotarła do jeszcze większej liczby osób. Także tych, które nie korzystają z sieci.\n- Proszę osoby, które są w grupie, by zrobiły coś jeszcze. Opórcz ogłoszeń w Internecie, które są mega ważne, potrzebne i budujące, przygotujcie kartki z taką samą deklaracją np. na drzwi wejściowe do klatek w bloku. Musimy pamiętać, że nie wszyscy mają dostęp do Internetu. Zadbajmy o to, by o akcji mogły się dowiedzieć osoby starsze - apeluje Puśko. Oczywiście w grupie (a także w galerii zdjęć artykułu) znajdziemy gotowy wzór ogłoszenia.\n"Widzialna Ręka" to nie jedyna inicjatywa białostoczan, którzy jednoczą się w obliczu zagrożenia epidemią. Koronawirus w Białymstoku, podobnie jak w całej Polsce, spowodował zamknięcie restauracji i barów. Jednak niektórzy restauratorzy skrzykują się, by pomagać żywić się pracownikom szpitali i pogotowia ratunkowego. Działają wspólnie pod hasłem #GastroPomaga.\nDowożą do szpitali i pogotowia gotowe dania i napoje. Przy tym zachęcają innych restauratorów, by się do nich dołączyli. Lekarze mówią, że takie wsparcie sprawia, że czują, że nie zostali sami.\n- Zadzwoniłem do dyrektora Pogotowia Ratunkowego, by zapytać czy w ogóle potrzebują takiego wsparcia. Schodził akurat z 48-godzinnego dyżuru. Powiedział, że nie jest wyjątkiem, że wielu lekarzy po takiej dwudniowej zmianie jedzie jeszcze na dyżur do szpitala. Przegryzają coś, co im wpadnie w ręce, ale ciepłe danie to byłoby coś – mówi Dawid Siniło, właściciel Pierogarni Soodi. - Dostaliśmy więc zielone światło. I zaraz poszła do pogotowia pierwsza partia. Uśmiech pani z dyspozytorni był bezcenny.\nDo akcji włączają się kolejne białostockie restauracje i kawiarnie, m. in. Koku Sushi, Cristal, Lipcowy Ogród, Mozart i dwie kawiarnie the White Bear Coffee i Baristacja. Na facebookowej grupie "Widzialna Ręka" ktoś rzucił pomysł, by podobną "opieką żywieniową" otoczyć także szpital w Łomży. Ale to nie jedyny sposób, w jaki można wesprzeć placówkę. Trwa zbiórka pieniędzy.\nTo oddolna inicjatywa mieszkańców Łomży mająca na celu wsparcie personelu i zarządu Łomżyńskiego Szpitala Wojewódzkiego który decyzją władz został wyznaczony do walki z pandemią Koronawirusa. Zebrane środki zostaną w całości przekazane Dyrekcji Szpitala na zakup niezbędnych rzeczy, które uznają za potrzebne" - czytamy w opisie zrzutki.\nZbióka jest zweryfikowana i można ją wesprzeć tutaj: Wsparcie łomżyńskiego szpitala\nZ kolejną formą pomocy wychodzi do mieszkańców Caritas. Apeluje o włączenie się do akcji „Kromka chleba dla sąsiada”, która pozwoli na objęcie pomocą żywnościową jak największej liczby potrzebujących. Szczególnie chodzi o wsparcie osób w podeszłym wieku i pomoc sąsiedzką. Zbiórki żywności i odbiór tej pomocy w powszechnie dostępnych punktach, są dziś utrudnione. Dlatego Caritas zachęca do finansowego wspierania akcji zakupu i dystrybucji żywności, które wspomogą głównie seniorów. Wszystkie szczegóły na temat akcji, w tym plakaty i numery kont można znaleźć na stronie internetowej Caritas Polska.\nMateriał oryginalny: Koronawirus w Polsce. Białystok jednoczy się w obliczu zagrożenia. Powstała społeczna grupa pomocowa - Widzialna Ręka (ZDJĘCIA) - Gazeta Współczesna\nwidzialna ręka białystok\nwidzialna ręka podlaskie\npomoc koronawirus białystok\nkoronawirus zostań w domu\nGość 17.03.2020 09:37:50\nGrupa pomocowa- a gdzie Magistrat,MOPS,UM,Marszałek, hołota z partii? Zamieniają żarcie na nawóz?\nGość 17.03.2020 08:26:05\n17 marca, 06:57, jolanta w.:\nRadku szacunek !\nPuśko i wolontariat ...\nzenek 17.03.2020 08:18:26\nTak, starsi ludzie i facebook, internet, komputer, telefon.\nŻarty, trzeba myśleć!\njolanta w. 17.03.2020 06:57:21\nGość 16.03.2020 21:52:53\nSenior nie może wychodzić, więc mu pomagają, za to się odwdzięczy i w niedzielę pójdzie do kościoła się pomodlić.\nKiedyś ludzie robili zrzutkę na środki czystości dla szpitala w Łapach bo zarząd województwa miał inne wydatki, teraz sytuacja podobna tylko że dla szpitala w Łomży. Wojewoda wiedział że ludzie pomogą.\nGość 16.03.2020 21:31:37\nRadosław Puśko Platforma Obywatelska. Poranny robi promocję platformersa. Dlaczego nie napiszecie, że od kilku tygodni to samo robi Ekipa Szymona Hołowni ?!?\nGość 16.03.2020 20:51:02\nPrzychodnia zamknięta na cztery spusty, telefon wciąż zajęty, jak odebrać receptę na leki dla osoby przewlekle chorej ?\nGość 16.03.2020 16:38:04\nChazarski rząd PIS łoi nas podatkami i haraczem.Gdzie inicjatywa do darmochy od tych Mongołów?\nGość 16.03.2020 16:22:10\nprzynieście mi piwa i kiełbasy na imprezkę bo jak ja pujdę to wszystkich pozarażam\nGość 16.03.2020 16:21:17\nZnow robicie lewakom darmowy PR?!\nKolejki NFZ do hematologa w woj. podlaskim. Terminy aktualne na 14.05.2021\nW jaki sposób sprawdzić, jak długie są kolejki NFZ do hematologa w woj. podlaskim? Przedstawiamy zestawienie określonych miejsc, gdzie na 14.05.2021 przyjmują lekarze. Warto również zwracać uwagę na możliwość wizyty na NFZ w szpitalach i innych placówkach medycznych, gdzie czas oczekiwania może być krótszy. Kolejki NFZ w województwie podlaskim do hematologa potrafią być jednak bardzo długie. Sprawdź, gdzie czas oczekiwania na wizytę do lekarza specjalisty na NFZ jest najkrótszy, aby długo nie czekać w kolejce.\n13 maja 2021, 19:20\nStudenci UMB zasadzili dąb pamięci położnej z Auschwitz. Kim jest Stanisława Leszczyńska? (ZDJĘCIA)\nPo awansie dziewcząt BAS Białystok do I ligi. Gratulacje od prezydenta Białegostoku i obietnica wsparcia\nW czwartek w Pałacyku Gościnnym prezydent miasta Białegostoku Tadeusz Truskolaski pogratulował siatkarkom Białostockiej Akademii Siatkówki awansu do pierwszej ligi.\n13 maja 2021, 16:12\nBAS KB Białystok


News - Forum Support Samsung - firmware, romy, software\nBy Adam, in Ogólne, December 20, 2017\nSamsung Galaxy A7 2018 wyłącznie w Polsce, Niemczech i Rosji ??\nBy Lucky, in Ogólne, November 30, 2017\nWedług ostatnich informacji Samsung Galaxy A7 2018 będzie sprzedawany w naszym regionie wyłącznie w Polsce, Niemczech i Rosji. Jest to o tyle zaskakujące, że liczba sprzedawanych urządzeń w naszym kraju nie wypada najlepiej. Pokazuje to jednak wagę naszego rynku dla Koreańczyków, który to też ma u nas wiele centrów R&D. Jestem bardziej ciekaw, jak wyglądałaby jego popularność.\nNowa generacja serii Galaxy A nie będzie należała do tanich. Już model A5 2018 może osiągnąć granicę 2000 złotych, a A7 będzie naturalnie jeszcze droższy i wkroczy w segment high-endów, z którymi może czekać go trudny bój. Rozumiem optymizm wielu osób, że pojawi się on w sklepach, ale nie wydaje mi się, aby stał się hitem. Rywalizacja z Xiaomi Mi Mix 2 czy Honorem 9 wydaje się być nieco poza zasięgiem.\nPrzede wszystkim szykowana nowość zostanie wyposażona w wyświetlacz Super AMOLED o proporcjach 18,5:9, a jego przekątna ma być równa 6 lub więcej cali. Szykuje się naprawdę duży model. Od strony technicznej nie będzie raczej na co narzekać, ponieważ Samsung ma w nim postawić na 4 GB RAM, Snapdragona 660 lub Exynosa kolejnej generacji, które będą stanowić spory krok naprzód względem obecnej linii SoC dla „średniaków”.\nTylko teraz wystarczy to skonfrontować z kilkoma obecnymi już na rynku flagowcami i dostrzeżemy pewien problem dla Koreańczyków. Mi Mix 2 być może wkrótce stanieje nawet poniżej dwóch tysięcy złotych, a wydaje się być naprawdę świetną propozycję, w dodatku jak A7 2018 ma ekran prawie bez ramek. Zastanawiam się naprawdę, czemu Samsung zamierza wkraczać do tego segmentu. Chyba że zadziała siła marki i przystępne oferty u operatorów – wtedy może będzie to inaczej wyglądać.\nBy Adam, in Ogólne, November 25, 2017\nZgodnie z niepisaną tradycją Samsunga, każdy flagowy smartfon tego producenta otrzymuje dwie duże aktualizacje Androida. Jednak jeśli informacje dochodzące od kilku przedstawicieli obsługi klienta Samsunga (prawdopodobnie z Indii) są dokładne, to Galaxy S6 będzie pierwszym ważnym telefonem Koreańczyków, który dostanie trzeci upgrade systemu, a wraz z nim Androida Oreo.\nTrzeba wziąć pod uwagę, że pracownicy działu obsługi klienta nie są najdokładniejszym źródłem tego typu informacji, jednak jeden z nich jest nad wyraz mocno przekonany o tym, że Samsung przygotowuje Androida 8.0 dla flagowego smartfona z 2015 roku.\nCzy to możliwe, żeby Samsung przedłużył okres wspierania swoich najważniejszych urządzeń? Aktualnie nie tak rzadkim widokiem jest, gdy starszy flagowiec otrzymuje aktualizację do wyższej wersji systemu przed nowszym, więc czysto teoretycznie – tak, byłoby to możliwe. W ten sposób użytkownicy telefonów Samsunga mogliby zyskać pewne poczucie elitarności, wszak tak długa dbałość o klienta to rzadkie zjawisko.\nOsobiście jednak byłbym mocno sceptyczny wobec takich rewelacji. Wydaje mi się, że Samsung będzie szukał innych sposobów na to, żeby jego sztandarowa seria smartfonów pozostała silna, i nie będzie to miało zbyt wiele wspólnego z pośrednim zachęcaniem do pozostawania przy jakimkolwiek flagowcu przez okres dłuższy niż dwa lata.\nDodatkowo – obsługa klienta Samsunga myliła się w przeszłości nie raz, i nie dwa, kiedy padały pytania o aktualizacje dla poszczególnych modeli producenta. Ten oczywiście nie komentuje sprawy, gdyż nie zadaniem firmy jest odnoszenie się do każdej plotki. Choć nie ukrywam, byłoby ciekawie, gdyby Galaxy S6 dostał Oreo. Ależ by się gotowało u konkurencji!\nźródło: CyberConCoder przez Sammobile\nBy Lucky, in Ogólne, November 7, 2017\nSamsung zaorał iPhone'y bezlitosną reklamą\nWraz z pojawieniem się iPhone’a X w sprzedaży zaprezentowano związane z tym wydarzeniem reklamy – okazji nie mógł przegapić Samsung, który bezlitośnie naśmiewa się z wszystkich generacji telefonów Apple.\nKocha się nie za coś, ale mimo czegoś – to motto przychodzi do głowy podczas oglądania minutowego klipu. Samsung pokazuje w nim, że miłość do iPhone’a jest ślepa i dopiero zrozumienie, że jest się w toksycznym związku pozwala przejrzeć na oczy.\nW reklamie przewijają się oczywiście sprzęty Samsunga, używane przez prawdziwą miłość życia głównego bohatera. Z początku budzą one zdziwienie, ale z czasem i pogłębianiem znajomości pojawia się prawdziwa zazdrość.\nWielu internautów za mistrzowski nokaut uznało pojawiające się pod koniec klipu fryzurę fana stojącego w skromnej kolejce po iPhone’a X – tę subtelność wiele osób przegapia podczas pierwszego oglądania reklamy:\nFilm nosi nazwę „Dorastanie” i co ciekawe, celność wypunktowania iPhone’ów przyznawana jest nawet przez właścicieli telefonów Apple.\nPomysł na reklamę nawiązuje do klipów, w których Apple konfrontowało przebojowe wcielenie MacBooka z ciapowatą personifikacją pecetów. Samsung wyśmiewa się między innymi z małej pojemności wbudowanej pamięci (której nie można rozszerzyć za pomocą kart micro-SD), ograniczonej wodoodporności telefonów, a także z koniecznością stosowania przejściówek, żeby można było używać z nowymi iPhone’ami sporej części akcesoriów.\nO kabelku umożliwiającym jednoczesne ładowanie smartfona i słuchanie muzyki nie wspominając – a jego cena nie jest oczywiście niska.\nSamsung inwestuje w Sztuczną Inteligencję.\nBy Lucky, in Ogólne, October 23, 2017\nSamsung jest niekwestionowanym liderem na rynku półprzewodników, jednak konkurencja nie śpi i również wprowadza liczne innowacje do swoich chipsetów. Ostatnim “krzykiem mody” jest Sztuczna Inteligencja. Koreańczycy nie zamierzają zostać w tyle i swojego przyszłorocznego, flagowego Exynosa też najpewniej wyposażą w to rozwiązanie.\nSzczególnie, że niektórzy konkurenci już wprowadzili “inteligentne” procesory na rynek. Apple A11 Bionic (iPhone 8, iPhone 8 Plus, iPhone X) dysponuje na przykład systemem neuronowym. Huawei poszedł o krok dalej i z Kirinem 970 zintegrował NPU, czyli Neural Processing Unit, który jest w stanie przetwarzać niektóre zadania znacznie szybciej niż GPU i CPU, w dodatku przy niższym zapotrzebowaniu na energię.\nZ dużym prawdopodobieństwem można więc założyć, że przyszłoroczny, flagowy Exynos, który trafi do Galaxy S9, Galaxy S9+ i Galaxy Note 9 również będzie miał Sztuczną Inteligencję na pokładzie. Najprawdopodobniej Samsung zdecyduje się na podobne rozwiązanie, jak Huawei, czyli dedykowany AI chipset, ponieważ wydaje się to najbardziej efektywną konfiguracją.\nSamsung Galaxy A7 (2018) - przecieki na temat parametrów\nBy Lucky, in Ogólne, October 16, 2017\nSamsung Galaxy A7 (2018) - przecieki na temat danych technicznych:\n6" ekran o rozdzielczości Full HD+ (2160 x 1080 pikseli) 8-rdzeniowy procesor Exynos 7885 z GPU Mali G71 4 GB pamięci operacyjnej RAM 32 lub 64 GB miejsca na dane czytnik kart pamięci microSD (o pojemności do 256 GB) kamerka do wideorozmów (brak szczegółów) aparat fotograficzny (brak szczegółów) bateria o pojemności około 3500 mAh Wi-Fi 802.11ac Bluetooth 5.0 GPS NFC modem LTE dual SIM (opcjonalnie) czytnik linii papilarnych złącze USB C IP68 159,6 x 75,6 x 8,2 mm Android 7.1.1 Nougat\nSamsung Galaxy A5 (2018) - przecieki na temat parametrów\nSamsung Galaxy A5 (2018) - przecieki na temat danych technicznych:\n5,5" ekran o rozdzielczości Full HD+ (2160 x 1080 pikseli) 8-rdzeniowy procesor Exynos 7885 z GPU Mali G71 4 GB pamięci operacyjnej RAM 32 lub 64 GB miejsca na dane czytnik kart pamięci microSD (o pojemności do 256 GB) kamerka do wideorozmów (brak szczegółów) aparat fotograficzny (brak szczegółów) bateria o pojemności około 3000 mAh Wi-Fi 802.11ac Bluetooth 5.0 GPS NFC modem LTE dual SIM (opcjonalnie) czytnik linii papilarnych złącze USB C IP68 148,8 x 70,5 x 8,4 mm Android 7.1.1 Nougat\nSamsung Galaxy A5 (2018) i Galaxy A7 (2018)na renderach\nSamsung Galaxy A5 (2018) i Galaxy A7 (2018) nie zostały uchowane w tajemnicy. Premiera pewnie odbędzie się dopiero za kilka(naście) tygodni, a tymczasem oba telefony możemy obejrzeć z każdej strony na renderach Onleaks. W ten sposób możemy zapoznać się ze zmianami względem poprzedników, a tych jest sporo.\nSamsung Galaxy A5 (2018) i Galaxy A7 (2018) trafią do sklepów pewnie na początku przyszłego roku, a tymczasem oba telefony doczekały się wielkiego przecieku. Steve Hemmerstoffer opublikował rendery CAD obu smartfonów i w ten sposób możemy im przyjrzeć się z bliska.\nSamsung Galaxy A5 i A7 na 2018 rok dostały ekrany o proporcjach 18:9 i rozdzielczości Full HD+. Widzimy też zaokrąglone narożniki wyświetlacza i wąskie ramki. Wbrew wcześniejszym plotkom, ekrany nie są jednak zakrzywione na dłuższych krawędziach, a płaskie. Z tyłu obudowy można dostrzec pojedynczy aparat fotograficzny (czyli plotki o podwójnych też się nie sprawdziły) i przycisk ze skanerem linii papilarnych. Tak, w końcu umieszczono go pod aparatem, ale gdzie jest dioda doświetlającą LED? Onleaks wyjaśnił, że zapomniał o tym elemencie. Onleaks podał także przekątne ekranów i wymiary obu telefonów. Samsung Galaxy A5 (2018) ma 5,5-calowy ekran wymiary 148,8 x 70,5 x 8,4 mm, a Galaxy A7 (2018) ma 6-calowy panel i wymiary 159,6 x 75,6 x 8,2 mm.\nŹródło - koputerswiat.pl\nSamsung Galaxy A5 2018 i Galaxy A7 2018 z wyświetlaczem Infinity Display\nBy Lucky, in Ogólne, October 5, 2017\nDobra wiadomość dla wszystkich fanów Samsunga. Pojawiły się pierwsze rendery nadchodzących modeli Galaxy A5 2018 i A7 2018. Jeśli wierzyć źródłom, przynajmniej dwa przyszłoroczne smartfony z serii “A” będą miały minimalne ramki i czytnik linii papilarnych na pleckach urządzenia.\nDuże ekrany w Samsungach Galaxy S8, S8+ oraz Note8 robią wrażenie. Nic dziwnego, że ich producent najwyraźniej chce zastosować wyświetlacze Infinity Display również w propozycjach z segmentu urządzeń leżących półkę niżej od flagowych Galaxy. Wszystko wskazuje na to, że Galaxy A5 2018 oraz Galaxy A7 2018 będą mniejszymi, nieco słabszymi wersjami tegorocznego SGS8.\nPojawiły się głosy, jakoby Galaxy A7 2018 miał być wyposażony w podwójny aparat, ale na razie nic nie popiera takiej tezy. Najmniejszy członek rodziny Galaxy A, A3 2018, najprawdopodobniej nie będzie przypominał wyglądem dwóch droższych smartfonów z serii. “A-trójka” jest zbyt mała, żeby użyć panelu w technologii Infinity Display, a przynajmniej tak tłumaczą jego brak źródła.\nSamsung zapewne będzie też chciał rozszerzyć grono osób korzystających z asystenta głosowego Bixby o kolejne setki tysięcy osób. Dlatego wzorem Galaxy S8/S8+, smartfony z serii “A” otrzymają dedykowany przycisk fizyczny, wywołujący tego inteligentnego pomocnika. Co prawda nas ten temat specjalnie nie interesuje, bo z Bixby nie dogadamy się po polsku, ale warto to wiedzieć – fakt ten sugeruje, że Samsung będzie chciał zacierać granice między swoimi urządzeniami przy użyciu oprogramowania.\nCałkiem możliwe, że i w tym wypadku Galaxy A3 2018 zostanie wyrzucony poza nawias i nie dostanie ani bezramkowego designu, ani przycisku Bixby. Jednych będzie to cieszyć, innych smucić, jednak trudno nie dziwić się Samsungowi, jeśli podejmie takie decyzje. Po co firma ma dopłacać do budżetowca, kiedy to na smartfonach z wyższej półki zarabia się prawdziwe pieniądze?\nEtui ZeroLemon dla Samsunga Galaxy Note 8\nBy Lucky, in Ogólne, October 3, 2017\nProblemem wszystkich flagowców jest krótki czas pracy na baterii. Samsung Galaxy Note 8 nie jest wyjątkiem. Dla niego firma ZeroLemon przygotowała etui z powerbankiem. Czy warto je kupić?\nEtui z dodatkową baterią od firmy ZeroLemon nie sprawiają może, że smartfony będą wygrywały konkursy piękności, ale jeśli bardzo intensywnie korzystacie ze swoich urządzeń, to być może są one stworzone dla Was. W końcu jaki pożytek z eleganckiego i estetycznego telefonu, który leży rozładowany w kieszeni?\nPo premierze Samsunga Galaxy Note 8 wiele osób zwracało uwagę, że bateria zmalała w stosunku do poprzednika, a przecież ekran urósł o ponad pół cala. Może się więc okazać, że nie wszyscy będą zadowoleni z czasów pracy, jakie ten smartfon oferuje. Co wtedy? Wtedy przychodzi refleksja, że może coś jest nie tak z tym trendem tworzenia jak najcieńszych urządzeń i warto wreszcie zadbać o baterie. Ale akurat na to nie jesteśmy nic w stanie poradzić, więc możemy sięgnąć po powerbank. Albo etui i powerbank w jednym.\nCo da nam wsadzenie Note’a 8 w etui? 115 % natywnej pojemności baterii. Jeśli weźmiemy pod uwagę straty energii podczas przesyłania to możemy powiedzieć, że smartfon działać będzie mniej więcej dwa razy dłużej. Za jaką cenę? Cóż, dodatkowe 150 g wagi.\nSamsung Galaxy Note 8 waży 195 gramów. Po zsumowaniu otrzymujemy wagę niewielkiego tabletu. Niestety nie można mieć wszystkiego, a jeśli czas pracy na baterii jest dla Was priorytetowy, to jest to jakieś rozwiązanie. Przynajmniej do momentu, w którym producenci nie zechcą zrobić czegoś z pojemnością ogniw. A na to prędko nie będziemy mogli liczyć.\nZainteresowaniu mogę kupić przedmiotowe etui za niecałe 40 dolarów - https://www.amazon.com/dp/B00BYEMNA6/ref=asc_df_B00BYEMNA65193540?smid=A1B2PPECCX80JI&tag=shopz0d-20&ascsubtag=shopzilla_mp_1135-20;15068514867395651359410090302008005&linkCode=df0&creative=395129&creativeASIN=B00BYEMNA6\nUSA & CANADA HERE 2019.Q4\nZmieniacz map IGO Nextgen_Bez Root'a\niGO_PAL /NEXTGEN/TRUCK/2018.Q4 HERE POLAND


Piotr Bukartyk z Zespołem - Aktualności - PMDK Otwock\nZapraszamy Państwa na występ Piotra Bukartyka, który odbędzie się 17 listopada 2018 r. o godzinie 19:00 w Powiatowym Młodzieżowym Domu Kultury w Otwocku.\nKoncert Piotra Bukartyka na scenie warszawskich Hybryd będzie dla wielbicieli Piotra Bukartyka wydarzeniem wyjątkowym. Oprócz obszernych fragmentów najnowszych płyt, zarówno w odsłonie duetowej jak i zespołowej, muzycy obiecują powrót do utworów nie granych od lat, a mimo to przez wielu ciągle pamiętanych.\nZapraszamy na starego, dobrego Bukartyka – liryk, choleryk i prześmiewca w jednym, z kapelą i w duecie. Osobowość, osobliwość, osobistość ;)\nPiotr Bukartyk napisał ponad 500 piosenek, wydał 10 płyt. Dwanaście lat temu zadomowił się w radiowej Trójce u boku Wojciecha Manna i od tego czasu niemal co piątek rano śpiewa na antenie coś, co wymyślił w nocy . Jest stałym gościem Przystanku Woodstock, gdzie z Jurkiem Owsiakiem i tłumem młodych ludzi na scenie kończy festiwal swoją piosenką-hymnem „Z tylu chmur”. Z innych jego utworów Jerzy Satanowski stworzył muzyczny spektakl „Kaszana zdalnie sterowana. Piosenki Bukartyka” z udziałem znakomitych aktorów - m. in. Krystyny Tkacz, Katarzyny Żak, czy Artura Barcisia. Utwory Bukartyka wykonują też tacy artyści jak Zbigniew Zamachowski, Grażyna Łobaszewska, Marek Dyjak, a ostatnio grupa Perfect.


Sposób nazywania roślin cz. 5 - Botanika - szczegółowo o roślinach\nHome » Podstawy botaniki » Sposób nazywania roślin cz. 5\nDopóki nie było takiego podwójnego mianowania, bardzo było trudne porozumienie się w naukowych dziełach co do roślin, o których się coś pisać chciało, bo nie było innej rady, tylko np. zamiast powiedzieć Rammculus is, albo Ranuncidus lanuginosus, jak dziś mówimy, trzeba było mniej ans lub więcej udatnie a zwięźle opisać jedną i drugą.\nDo nauki wprowadził te podwójne nazwy Karol Linnć (1707—1777) szwed, znakomity przyrodnik, i wielce się tern nauce przysłużył, tym bardziej, że bardzo jędrnie scharakteryzował rodzaje i gatunki, to znaczy, wyszukał te cechy, po których poznajemy gatunek i to, co znów różne gatunki tego samego rodzaju, mają wspólnego. Wszystkie nazwy są łacińskie, można je tłumaczyć na polskie. Po polsku daje się zwykle gatunkom jedną nazwę, pod jaką ta roślina jest powszechnie znana, chociaż można, ale to rzecz zupełnie zbyteczna, używać dwu imion t. j. rodzajowego i gatunkowego Nazwy łacińskie trzeba przede wszystkim znać i pamiętać, bo tylko przy ich pomocy można rozumieć w książce innym językiem pisanej, lub rozmawiając z cudzoziemcem, o jaką nam roślinę chodzi.\nCześć, witam Cię na moim blogu! Nie jestem botanikem, ale tak bardzo umiłowałem świat roślin, że postanowiłem prowadzić bloga właśnie o roślinach. Zapraszam Cię do komentowania wpisów i udzielania się. Być może będziesz chciał zostać redaktorem na stronie - zgłoś się a będziesz mógł oddawać tu swoje treści. Na dzień dzisiejszy chciałbym podziękować osobom, które czynnie pomagają mi prowadzić tego bloga zespoły muzyczne na wesele i Sky4Fly. Ich wiedza jest nieprzeceniona i to dzięki nim informacje tutaj zawarte są tak dokładne. Nie mogę zapomnieć także o najbardziej aktywnych społecznie komentatorach second hand wrocław i . To ich komentarze przypominają mi, że blog tworzony jest przez ludzi dla ludzi. Pozdrawiam!


ZA Puławy prognozują 117 mln zł zysku w roku obrotowym 2005/2006 - Puls Biznesu - pb.pl\nZA Puławy prognozują 117 mln zł zysku w roku obrotowym 2005/2006\nopublikowano: 21-09-2005, 11:41\nZarząd Zakładów Azotowych Puławy przedstawił prognozę wyników finansowych w roku obrotowym 2005/2006. Oczekuje, że zysk netto wyniesie 117 mln zł przy przychodach wynoszących 1,9 mld zł. W roku obrotowym 2004/2005 zysk netto ZA Puławy wyniósł 201,9 mln zł.\nZarząd ZA Puławy prognozuje, że w roku obrotowym kończącym się 30 czerwca 2006 roku, przychody ze sprzedaży wyniosą 1909 mln zł, zysk operacyjny powiększony o amortyzację (EBITDA) sięgnie 253 zł, zysk operacyjny (EBIT) 144 mln zł, zysk brutto 148 mln zł, a zysk netto 117 mln zł. W prognozie założono wzrost średniej ceny gazu (łącznie z kosztami przesyłu) o 20 proc. w stosunku do średniej ceny w roku obrotowym 2004/5, średnioroczne kursy dewizowe 1 EUR = 3,95 zł, 1 USD = 3,20 zł, przeprowadzenie w III kwartale 2005 r. publicznej emisji akcji serii B oraz realizację zaplanowanych na rok 2005/6 pozycji programu inwestycyjnego.\nDla ułatwienia analiz danych finansowych spółka podała także prognozowane dane finansowe za rok kalendarzowy 2005, tj. 12 miesięcy kończące się 31 grudnia 2005. Jej przychody mają wynieść 1975 mln zł, zysk operacyjny powiększony o amortyzację (EBITDA) 317 mln zł, zysk operacyjny (EBIT) 204 mln, zysk brutto 226 mln zł, zysk netto 159 mln zł.\nGiertych: Zaskarżymy wyniki wyborów w razie transmisji debaty prezydenckiej\nGPW: Nowy sondaż wyborczy mógł spłoszyć inwestorów\nWaluty / ZA Puławy prognozują 117 mln zł zysku w roku obrotowym 2005/2006