Norprolac cena i dostępność w aptekach w Toruniu | Gdzie po lek\nNorprolac, cena i dostępność w aptekach\n3 apteki z Norprolac na stanie\nZakres cen od 124,06 zł do 139,99 zł.\nWięcej informacji o Norprolac\nNorprolac to tabletki zawierające chinagolid. Jest substancja, która hamuje uwalnianie z przysadki prolaktyny. Preparat stosuje się w leczeniu hiperprolaktynemii (podwyższonego stężenia prolaktyny we krwi). Nadmierny poziom prolaktyny może skutkować niepożądanym wytwarzaniem mleka, zaburzeniami menstruacji, niepłodnością oraz osłabionym popędem płciowym.\nKlasyfikacja ATC Norprolac: G02CB\nOstatnie wiadomości o Norprolac\nNajnowsze pytania o Norprolac\nCzy odstawienie Norprolacu może spowodować zatrzymaniem okresu?\nCzy odstawienie norprolacu może spowodować zatrzymanie okresu? Przestałam go stosować w czasie owulacji. Dwa dni temu powinien mi się zacząć okres d...\nJeśli przyjmuje Pani lek Norprolac, najprawdopodobniej zmaga się Pani z nadmiernym poziomem prolaktyny. Dopóki stosuje się lek - poziom hormonu ulega stabilizacji, ale po jego odstawieniu - problem ...\nPrzepisano mi Norprolac 75. Czy mogę rozpocząć leczenie od takiej dawki?\nPrzepisano mi lek norprolac 75 mg czy mogę zacząć leczenie od takiej dawki\nNorprolac to lek wydawany z przepisu lekarza. Dawkowanie może zalecić lekarz zapoznany ze stanem zdrowia pacjenta - proszę więc stosować się do ordynacji lekarza, który Panią zbadał i przejrzał Pani d...\nWszystkie pytania o Norprolac\nDostępność Norprolac aptekach\nWszystkie opakowania Norprolac: w 19% aptek\n30 tabletek: w 18% aptek\nUlotka produktu Norprolac


Farmers Only com - Portale randkowe - Ranking - Opinie\nJeśli chodzi o randki wiejskie i randki dla miłośników zwierząt, Farmersonly.com może być postrzegany jako jedyny program, w swoim rodzaju!\nWirtualne swatanie to dosyć jeszcze nowoczesne zjawisko. Jednak społeczności wiejskie – w tym te, które mają zapewnione na co dzień randki z miłośnikami zwierząt – od wieków zatrudniają swatów. Tradycja ta wciąż się rozwija w społecznościach rolniczych, takich jak te w Irlandii, gdzie umiejętności kojarzenia są przekazywane z ojca na syna lub córki, a tam, gdzie w pubach wiejskich planowane są imprezy singlowe, można spotkać kawalerów i panny.\nZagraniczne randki dla rolników\nRolnicy na wiejskich obszarach Irlandii – gdzie znaczna większość ludności mieszkała na wsi do pół wieku temu – mieli trudności ze spotkaniem innych singli. Dziś swatacze pojawiają się w irlandzkich programach telewizyjnych w radiu i telewizji, aby omówić swoje kariery i z powodzeniem nawiązać połączenia między klientami. Chociaż wiele części Irlandii zostało zurbanizowanych, tradycja kojarzenia się jest daleka od zapomnienia.\nŻycie razem na wsi – portal randkowy pomoże znaleźć odpowiednią osobę\nRandki miłośników zwierząt są zawarte we wspólnych interesach tych ludzi, którzy od pokoleń hodowali bydło, krowy i owce na swoich ziemiach. Jednak w Irlandii odległości są znikome w porównaniu z rozległymi obszarami Ameryki Północnej. W Irlandii jest mało prawdopodobne, aby odległość do najbliższego miasta lub wsi wynosiła pięćdziesiąt mil. Tymczasem rancza lub zagrody w Ameryce Północnej mogą być oddalone o setki mil w niektórych miejscach – i setki mil dalej do najbliższego miasta.\nSzukam rolnika w necie\nŚwiat wirtualny jest doskonałym miejscem dla singli z obszarów wiejskich, aby spotkać się w tym scenariuszu. A randki online nie są wyłącznie dla ludzi, którzy żyją mile od wszystkich innych. Istnieją tysiące ludzi, którzy organizują spotkania po rozmowach online – a niektórzy z nich mogą po prostu dzielić się zainteresowaniami z rolnikami wiejskimi, takimi jak miłość do tradycyjnych wartości, zamiłowanie do zwierząt, aby mogło to stać się ich rzeczywistością.\nRandki wiejskie – Rural Dating\nCo jeśli takie usługi jak te w Irlandii nie są dostępne w wiejskiej okolicy o ogromnych pustych przestrzeniach? Czy miłośnik zwierząt spotyka się jeszcze z możliwością poznania podobnej osoby? Szanse nie są wysokie, ale są! Życie na wsi może być izolujące, ale jedną z najlepszych metod komunikacji jest obecnie świat online. Randki dla miłośników zwierząt są w tym idealne, ponieważ ludzie specjalizują się w takich niszach, szukając nowej miłości w Internecie. A jednym z najlepszych sposobów randek online na wsi jest serwis randkowy Farmersonly.com, który zapewnia usługi dla rolników i osób mieszkających na obszarach wiejskich.\nRandki miłośników zwierząt – Animal Lover Dating\nFarmersonly.com ma wielu użytkowników, którzy są miłośnikami zwierząt. Randki dla miłośników zwierząt są same w sobie niszą, a podobnie myślących ludzi można znaleźć na różnego rodzaju stronach i forach o wspólnych zainteresowaniach. Jednakże, jeśli chodzi o spotkanie z kimś, kto kocha zwierzęta tak jak Ty, szanse są znacznie większe, że znajdziesz tę osobę na Farmersonly.com.\nNowoczesna agrorandka dla rolników\nBez względu na to, dlaczego zwierzęta są hodowane, wszyscy rolnicy mają szacunek dla zwierząt, których nie znajdziesz w innych społecznościach. Rolnictwo to powołanie, powołanie, a nie tylko praca. Częścią tego jest miłość do zwierząt hodowanych w gospodarstwie. Więc sprawdź Farmersonly.com w celu poznania dużej liczby kolegów i koleżanek chętnych do znalezienia odpowiedniej osoby.\nNapisz pierwszą opinię o “Farmers Only com” Anuluj pisanie odpowiedzi\nInne wpisy (5)\nRazem50plus pl (6,00 out of 10)\nBeata on Sympatiaplus plnie mozna zalogować się.....\nfhdf on smartpage.plsmartpage.pl to jedno wielkie oszustwo. wyciągają dane osobowe, a potem konto jest nieaktywne bo niby adres ip został zablokowany, albo\nagata on Heydate plTo jest wielkie g. W ogóle nie można się zalogować.Czas porozmawiać z właścicielem, Agata\nCopyright © 2020 Portale randkowe – Ranking – Opinie. All rights reserved.


Macierewicz przedstawia raport smoleński: Były eksplozje\nRaport podkomisji smoleńskiej koncentruje się na kwestiach technicznych, nie jest raportem końcowym i nie podlega regułom raportu końcowego, nie zawiera interpretacji politycznych, sugestii i aluzji - powiedział szef podkomisji, b. szef MON Antoni Macierewicz. »\nHistoria kłamstwa katyńskiego jest niemal tak samo długa jak historia zbrodni katyńskiej. Jego początki sięgają roku 1941 r., gdy rząd RP rozpoczął - tuż po podpisaniu układu Sikorski-Majski z 30 lipca 1941 r. - poszukiwania oficerów polskich, zaginionych po 17 września 1939 r. »


ANNA LUSTOSŁAWSKA – WSPÓŁCZESNA MODRZEJEWSKA (część IX) | AICT Polska\nRozdział IX monografii Anny Lutosławskiej pióra prof. Bożeny Frankowskiej:\nINNE OBSZARY DZIAŁALNOŚCI ORAZ ODDALENIE OD ZAWODU I OD POLSKI\nObszarów działalności Anny Lutosławskiej było – i jest – wiele.\nTeatr (od 1945 roku), film (od 1948), telewizja (od 1958), teatr małych form (od 1966), reżyserowanie (od 1966), praca pedagogiczna (od 1972) stanowiły rozmaite obszary działalności Anny Lutosławskiej do 1981 roku.\nW teatrze – na prawdziwej scenie Anna Lutosławska zagrała po raz pierwszy 12 maja 1945 roku (studencka parodia Męża doskonałego Jerzego Zawieyskiego w Starym Teatrze).\nFilm Ostatni etap w reżyserii Wandy Jakubowskiej, w którym wcieliła się w Urszulę – więźniarkę Auschwitz (Oświęcimia) miał premierę 28 marca 1948 roku.\nTelewizja Polska nadała pierwszy program z udziałem Anny Lutosławskiej 20 lub 27 października 1958 roku (Słowa Norwidowe w inscenizacji i reżyserii Adama Hanuszkiewicza, Estrada Poetycka, TVP Warszawa), a pierwszą telewizyjną rolę aktorską – pokazała pięć lat później 4 stycznia 1963 roku (Kokota w sztuce Sprawiedliwość w Kioto Władysława Orłowskiego w reżyserii Krystyny Skuszanki, TVP Kraków).\nTeatr małych form Anny Lutosławskiej rozpoczął się w 1966 roku (Tum-bałałajka wg poezji Żydów polskich w tłumaczeniu Jerzego Ficowskiego – scenariusz, wykonanie i reżyseria Anny Lutosławskiej).\nW tym też roku 1966 i właśnie z okazji teatru małych form zajęła się także reżyserią – najpierw w „swoim” teatrze jednego aktora (Tum-bałałajka), potem na Estradzie Poetyckiej TVP (Nietrwała i trwożna wg wierszy i listów Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, premiera 22 XI 1970), w teatrze stacjonarnym (Cudzoziemka wg Marii Kuncewiczowej, Teatr Miniatura w Krakowie – mała scena Teatru im. Juliusza Słowackiego, premiera 14 X 1977). Przedstawienia małych form pokazywała z powodzeniem na wielu festiwalach, przeglądach, spotkaniach, zdobywając liczne nagrody oceniających jury lub Publiczności – główne, pierwsze, wielkie, jak za Cudzoziemkę wg Marii Kuncewiczowej podczas Ogólnopolskiego Przeglądu Zawodowych Teatrów Małych Form podczas Szczecińskiego Tygodnia Teatralnego.\nByły entuzjastycznie oceniane przez widzów (o czym świadczą liczne nagrody publiczności i wyróżnienia w plebiscytach teatralnych Sama o Cudzoziemce pisałam: „Było to przedstawienie świetnie zagrane, w niektórych partiach wręcz kunsztownie, wyreżyserowane biegle i z imponującym wyczuciem nastroju” („Teatr” 1978 nr 10). A Maria Bojarska relacjonowała obszernie występ Anny Lutosławskiej w Szczecinie: „I wreszcie deszcz nagród, czyli Cudzoziemka. Spektakl krakowskiego Teatru Miniatura, a raczej spektakl Anny Lutosławskiej, która dokonała adaptacji powieści M. Kuncewiczowej (adaptacji bardzo jędrnej i zwartej), przedstawienie wyreżyserowała i zagrała w nim tytułową bohaterkę – Różę. I jak zagrała!\nBardzo pięknie zagrała to Lutosławska. Pięknie i przejmująco. I jeszcze – profesjonalnie” (Wielki tydzień małych form, „Scena” 1978 nr 7).\nDo występów i reżyserii w 1972 roku dołączyła praca pedagogiczna na Wydziale Aktorskim w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie.\nTym „teatralnym” obszarom działalności Anny Lutosławskiej towarzyszyły inne pasje:\nObowiązki podjęte dla dobra innych – praca społeczna – w Związku Artystów Scen Polskich ZASP, działalność charytatywna na rzecz dzieci niewidomych.\nPracowite próżnowanie – pośród ludzi i ludzkich powinności – rodziny i bliskich, wśród przyrody, z przyjaciółmi i znajomymi.\n„To nie zdrada teatru, lecz delikatny sygnał różnorodnych zainteresowań”, napisano w „Dzienniku Polskim” (Życie pani Anny. Rozmawiała Alina Budzyńska, „Dziennik Polski” 1996, 15 marca).\nRóżnorodne zatrudnienia były zawsze podporządkowane budującym działaniom dla dobra innych osób albo prawdy. Niemodne i wyśmiewane dziś słowa. Jak moherowe berety. I wyśmiewane nie przez chuliganów czy społeczny margines, ale przez przedstawicieli najwyższych władz – władz państwowych, wybranych w głosowaniu całego polskiego społeczeństwa. A przecież trzeba je powtórzyć – dla dobra innych i prawdy. Więc dla dobra polskiej kultury, dla uszanowania polskiego języka, literatury, tradycji, historii. Zatem dla misji (artystycznej, zawodowej, społecznej, patriotycznej, narodowej). Choć Anna Lutosławska nie nazywała swych zadań czy prac w sposób pompatyczny. I nie z powodu awantażowych głupców, których te słowa kłują jak rogi bestii, ale z poczucia skromności i taktu wobec oczywistej – własnej, aktorskiej – obywatelskiej powinności „głoszenia własnej prawdy”, jak zasygnalizowano w tytule jednego z wywiadów przeprowadzonego przez Annę Bugajską na temat odwołanej premiery przedstawienia „Bohiń” wg Tadeusza Konwickiego w Teatrze „Miniatura” w Krakowie.\nPrzekonanie o misji sztuki wyniosła Anna Lutosławska z domu rodzinnego, ze środowiska polskiej inteligencji pamiętającej czasy zaborów, z narodowej tradycji, oraz z nauk wielkich Mistrzów polskiego teatru okresu Dwudziestolecia między wojnami, z którymi zetknęła się w czasie nauki w Studiu Starego Teatru w Krakowie.\nW jednym z programów Teatru Kameralnego TUR, z którym Anna Lutosławska była związana w pierwszych latach swojej pracy w teatrze, Jerzy Broszkiewicz pisał na ten temat wyjątkowo przekonująco: „Nigdy nie będzie za mało powtarzania takiej prawdy: siła i samodzielność danego narodu to także w wielkiej mierze siła i samodzielność jego kultury. (…) Zamożność narodów czy państw wyznacza najdokładniej tak zwana przeciętna stopa życiowa. Podobne pojęcie da się uformować także w dziedzinie kultury i byłby to rzeczowy wykładnik, >wewnętrznej zamożności danego narodu<.\nNiestety, badając w Polsce przeciętną stopę kulturalną, nie można otrzymać wyników dających powód do zadowolenia – także i tu, jak w badaniu ekonomicznej stopy życiowej, okazuje się w końcu niewesoła prawda: jesteśmy biedni. Istotnie – jesteśmy biedni kulturalnie.\n(…) jesteśmy narodem talentów, i to talentów godnych sławy i historii.\nTymczasem ogół? – bieduje. Powszechna kultura literacka, plastyczna czy muzyczna, to u nas na razie tylko cel, do którego należy dążyć – w każdym wypadku nie rzeczywistość. A zatem pomiędzy możliwościami a stanem faktycznym istnieją rozbieżności będące już nie kompromitacją wobec siebie i wobec świata, ale po prostu niebezpieczeństwem w Tak. Nigdy nie będzie za mało powtarzania takiej prawdy: siła i samodzielność danego narodu to także siła i samodzielność jego kultury.\nProblemem, o którym mówi się dziś co dzień to jest odbudowa gospodarcza. Problem rozbudowy kultury jest na pewno nie mniej ważny, i dla dobra ogółu powinno się o nim nie tylko mówić. (…)\nObojętność czy lekceważenie spraw kultury może być tylko świadectwem ciemnoty – niczym innym – a ciemnota na pewno nie będzie powodem do dumy. I jeżeli dążymy dziś do odbudowy ekonomicznej, a tęsknotą wszystkich jest podniesienie się gospodarczej stopy życiowej – to w równie własnym i życiowym interesie powinniśmy dążyć do podniesienia stopy kulturalnej w Polsce. Tak. Nigdy nie będzie za mało powtarzania takiej prawdy: siła i samodzielność danego narodu to także w wielkiej mierze siła i samodzielność jego kultury”.\nTwórcy, kierownicy i pracownicy Teatru Kameralnego TUR i jego drugiej sceny Teatru Objazdowego TUR, a wśród nich Anna Lutosławska, mieli pełną świadomość wagi i prawdziwości słów pisarza. Gdy się z oddalenia patrzy na Jej role to wyraźnie widać, że Anna Lutosławska wysokim poziomem swojej sztuki aktorskiej, logiką i czystością linii interpretacyjnej swoich postaci scenicznych, ładem i porządkiem środków aktorskich najwyraźniej realizowała takie zadania, o jakie upominał się Jerzy Broszkiewicz.\nA dodać do tego trzeba, że zawsze pracowała w teatrach kierowanych przez artystów, którym społeczne obowiązki sztuki teatru nie były obce – od Marii Dulęby i Jana Ciecierskiego, po Henryka Szletyńskiego i Bronisława Dąbrowskiego do teatru Krystyny Skuszanki i Jerzego Krasowskiego. Wszyscy oni, razem z Nią, chcieli tworzyć teatr na dobrym poziomie artystycznym, reagujący na swój czas i mający żywy kontakt z widzami, trafiający we współczesną strefę wrażliwości swoich rodaków i wnoszący trwałe pierwiastki do rozwoju sztuki i kultury w Polsce.\nPodobne zasady, choć nie wynoszone głośno i natrętnie w wypowiedziach i wywiadach, przyświecały innym dziedzinom działalności Anny Lutosławskiej – poza teatrem stacjonarnym i poza teatrem – jej recitalom poezji i teatrowi małych form, pracy pedagogicznej, reżyserii, pracy społecznej.\nOd 1950 roku była członkiem Stowarzyszenia Polskich Artystów Teatru i Filmów (SPATIF–ZASP [Związek Artystów Scen Polskich]). Pełniła w Stowarzyszeniu różne funkcje: 1957-1971 była członkiem Zarządu Oddziału w Krakowie, 1960-1963 przewodniczącą Koła SPATiF-ZASP w Teatrze Ludowym w Nowej Hucie.\nW późniejszych latach (mniej więcej od roku 1977) zajmowała się także działalnością charytatywną na rzecz dzieci niewidomych. Grała dla nich i recytowała, odwiedzała Domy w Krakowie i na ich rzecz przeznaczała także zarobione pieniądze (jak dochód z nagrania na kasety Pamiętnika psa Aresa, przeznaczony na pomoc dla dzieci niewidomych z krakowskiego i niepołomickiego Domu Niewidomych przy ul. Tynieckiej i przy ul. Zabierzowskiej).\nOd 1945 roku Anna Lutosławska pracowała w teatrze i z teatrem na stałe związała swoje losy. Ale występowała też w filmach i programach telewizyjnych oraz w filmowych serialach, łączących obie te sztuki.\nDnia 28 marca 1948 wszedł na ekrany Ostatni etap Wandy Jakubowskiej, w którym kreowała postać Urszuli. Do roku 2011 uzbierało się tych ról filmowych dziewięć – w filmach takich reżyserów, jak Wanda Jakubowska, Bohdan Poręba, Konrad Nałęcki, Roman Załuski.\nObok filmów szeroko czy wielkoekranowych grała w seryjnych filmach telewizyjnych Czterej pancerni i pies w reżyserii Konrada Nałęckiego wg powieści Janusza Przymanowskiego (Zespoły Realizatorów Filmowych „Syrena”, Wytwórnia Filmów Fabularnych we Wrocławiu dla TV, 1968), Klan (1997-2013), Lekarze (2011-2014).\nW roku 1958 zadebiutowała na ekranie telewizyjnym w programie Estrady Poetyckiej TVP w prezentacji poezji Cypriana Kamila Norwida w reżyserii Adama Hanuszkiewicza Słowa Norwidowe (Program I, 20 X 1958).\nPotem brała udział w przedstawieniach teatralnych nagrywanych na telewizyjne nośniki w studiach oraz w przedstawieniach przenoszonych bezpośrednio z teatrów na ekran telewizyjny. Przenoszonych najczęściej z Teatru Polskiego we Wrocławiu: Podstolina w Zemście Aleksandra Fredy w reżyserii Jerzego Krasowskiego (8 VII 1968), Laodamia w Protesilas i Laodamia Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Henryka Tomaszewskiego (3 X 1969), Caesonia w Caliguli Alberta Camusa w reżyserii Giovanniego Pampiglione (27 IX 1971) lub z Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie – Roza Weneda w Lilli Wenedzie Juliusza Słowackiego w reżyserii Krystyny Skuszanki (30 VIII 1976, powtarzana 30 VIII 1976 i 6 VIII 1983).\nByły wśród nich także recitale poezji i programy jej własnego teatru małych form, realizowane w Teatrze TV (m.in. scena nazwana „Estrada Poetycka”), w teatrach stacjonarnych, na koncertach i na estradzie.\nOprócz teatru, filmu i telewizji interesowała Annę Lutosławską poezja. „Od zawsze”. I na trzy sposoby: w czytaniu, recytacji w teatrze, radiu, telewizji, na estradzie oraz w postaci „teatru małych form” i jego odmiany: „teatru jednego aktora” czy inaczej: „monodramu” – wg przyjętej w Polsce terminologii, gdy ten teatr zawładnął wyobraźnią widzów i talentami wykonawców.\nNajwcześniej swoje zainteresowanie poezją dane jej było ujawnić we wspomnianym programie Słowa Norwidowe w inscenizacji i reżyserii Adama Hanuszkiewicza na „Estradzie Poetyckiej” Telewizji Polskiej w Warszawie (20 X 1958).\nMinęło kilka lat i Anna Lutosławska zagrała przedstawienie Tum-bałałajka (w późniejszych latach tytuł został zmieniony na Cymes czyli Rodzynki i migdały). Był to montaż poezji żydowskiej, opracowany na podstawie antologii wydanej przez Jerzego Ficowskiego: Poezja ludowa Żydów polskich i Mądrości żydowskie. Premiera odbyła się w Klubie Plastyków w Krakowie przy ul. Łobzowskiej, którym kierowała wówczas Lidia Żukowska.\nO premierze tej pisano: „Samo nazwisko wykonawczyni – wybitnej krakowskiej (nowohuckiej) aktorki, rokowało niemałe przeżycia artystyczne. A jako że doskonałe aktorstwo połączone tu zostało z pomysłowo ujętym montażem tekstowym, z arcyciekawą inscenizacją (mnogość wieloramiennych świeczników, wypożyczonych z …Muzeum Judaistycznego plus wielki obraz W. Buczka „Aron” – z kolei eksponat Muzeum Narodowego), z rzewną muzyką skrzypiec (H. Komaniecki) i wreszcie ze stylowymi (stylizowanymi) akcentami stroju – nastrój wytworzył się niezapomniany, przejmujący. W tej scenerii zarówno oszczędne a pełne ekspresji zarazem ruchy aktorki, jak jej bogate modulowanie głosu, zabrzmiało z pełną siłą. A swoją drogą – wielka to satysfakcja móc niemal twarzą w twarz oglądać grającego aktora, czemu w tym wypadku szczególnie sprzyjała wieloplanowość gry scenicznej. Czy w tej bliskości obcowania z artystą, w tej swoistej intymności nie tkwi tajemnica powodzenia teatru jednego aktora?” (Lutosławska u plastyków, „Dziennik Polski” ).\nW 1966 roku Józef Kelera, wrocławski recenzent i publicysta teatralny, jeden z najwybitniejszych krytyków teatralnych okresu powojennego, napisał: „Nie wiedzieć kiedy, wyrosło nam w skali społecznej takie zjawisko: „teatry jednego aktora”.\nTemu zjawisku był poświęcony I Ogólnopolski Przegląd Teatrów Jednego Aktora” (pisano także: I Wrocławskie Spotkanie Teatrów Jednego Aktora), zorganizowany przez Związek Młodzieży Socjalistycznej (ZMS) i Prezydium Rady Narodowej Miasta Wrocławia – z inicjatywy Wiesława Gerasa. Odbywał się od 17 do 23 października 1966 roku. We Wrocławiu. W Klubie ZMS „Piwnica Świdnicka”. Trwał tydzień. Zaprezentował 16 przedstawień. „Dowodził swego znaczenia. Bliskiego obcowania z widzem i cennego, jeśli aktor(łac. actor), osoba grająca jakąś rolę w teatrze lub fi... More należy do wybitnych. Poszerzenie społecznego oddziaływania teatru poprzez łatwość dotarcia do widza w tzw. „terenie”. Wzbogacenie współczesnej sztuki teatru. Popis sztuki aktorskiej i lekcja podstaw niemal alfabetycznych sztuki teatru i teatralności. Nieograniczone możliwości poszerzenia repertuaru”.\nNa tym festiwalu Anna Lutosławska pokazała Tum-bałałajkę, o której jeden z recenzentów opowiadał następująco: „Przedstawienie prawdziwie poetyckie pokazała jednak dopiero Anna Lutosławska. W zbiorze folkloru żydowskiego (Tum-bałałajka), związanym raczej luźno z tekstów o rozmaitym profilu, odkryła wszystkie barwy, wszystkie tony. W tych swobodnie łączonych drobiazgach, w ludowej balladzie i w miłosnej piosence, w opowiastce o biednej dziewczynie wydanej za starca, był nie tylko wdzięk lirycznego prymitywu, ale i pełna skala uczuć, namiętność i spełnienie, rozpacz i urzeczenie, a wszystko bezbłędne w stylu, finezyjne i urokliwe w czystym lekkim rysunku” (Józef Kelera, tamże, s. 269). A inny notował: „ Z liryzmem, z interpretacyjną podmiotowością mieliśmy również do czynienia w innym montażu. Także znakomitym. Anna Lutosławska (aktorka Państwowych Teatrów Dramatycznych we Wrocławiu) w przedstawieniu „Tum-bałałajka” oczarowała wszystkich pięknem ludowej poezji żydowskiej. Wraz z Lutosławska „zagrała” architektura „Piwnicy Świdnickiej”. Na spektakl złożyły się ekspresywne, namiętne aktorstwo Lutosławskiej, i nastrój, objaśnionej chwiejnym płomieniem świec, łukowo sklepionej sali” (Festiwal Teatrów Jednego Aktora we Wrocławiu, 1966).\nTum-bałałajkę Anna Lutosławska wykonywała przez wiele lat w innych miejscach – Krakowa (w Klubie Literatów na ulicy Krupniczej, na Politechnice Krakowskiej, w Akademii Górniczo-Hutniczej, w Klubie Żydowskim na ulicy Sławkowskiej) i w Nowej Hucie (Dom Kultury), a jeszcze później (już pod tytułem zmienionym na Rodzynki i migdały) w różnych miastach w Polsce oraz poza granicami Kraju (m.in. w Londynie w Polskim Ośrodku Społeczno-Kulturalnym POSK). Staraniem reżysera Tadeusza Ryłko i wspaniałego scenografa Kazimierza Wiśniaka program został nagrany przez Ośrodek TVP Katowice pod tą właśnie zmienioną już nazwą.\nOd tej pory Anna Lutosławska coraz częściej pokazywała się w charakterze recytatorki poezji – na estradzie, w Polskim Radiu, w Telewizji Polskiej, a równocześnie występowała w teatrze jednego aktora (z monodramami) i w teatrze małych form – w różnych miastach Polski (Łańcut, Zakopanem) i za granicą (Budapeszt, Londyn, Wiedeń), w salach koncertowych, muzealnych, pałacowych (w Pałacu w Łańcucie, w Sali Senatorskiej na Wawelu, w willi „Atma” mieszczącej Muzeum Karola Szymanowskiego w Zakopanem), na scenach teatralnych (Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, Polski Ośrodek Społeczno-Kulturalny POSK w Londynie), w rozmaitych instytucjach, domach kultury i klubach (Ambasada Polska w Londynie, Instytut Kultury Polskiej w Wiedniu, Klub Inteligencji Polskiej w Budapeszcie), kościołach (Bazylika Mariacka w Krakowie, Kościół na Skałce w Krakowie, Kaplica w Annabie i w Oranie w Algierii), a także na festiwalach – w Krakowie, Wrocławiu, Szczecinie.\nPo programie Tum–bałałajka w repertuarze Anny Lutosławskiej znalazł się Wykład niezwykły czyli rzecz o Marii Skłodowskiej-Curie wg scenariusza i w reżyserii bardzo utalentowanego i rychło straconego dla polskiego teatru Włodzimierza Hermana (1968), Dasz mi trzech synów Eugeniusza Śniegirowa (1968), Dusiołek i inni wg poezji Bolesława Leśmiana (1969), montaż poezji i listów Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej Nietrwała i trwożna (1970), Nie ma ptaków połowicznych… wg Bolesława Leśmiana (1973), Czas nienawistnie zakochany wg poezji Mieczysława Jastruna (1974), Kim ona była… wg poezji Anny Achmatowej, Aleksandra Błoka, Marii Cwietajewej i Sergiusza Jesienina (1979), Dzień na wielkiej gałęzi (wg poezji amerykańskiej), Obmyślam świat Jarosława Szymkiewicza wg poezji Wisławy Szymborskiej… i inne.\nW 1970 roku Jan Kurowski w „Wiadomościach Wrocławia” wysoko ocenił program o poezji Marii Jasnorzewskiej-Pawlikowskiej (Nietrwała i trwożna) w wykonaniu Anny Lutosławskiej, reżyserii J. Burskiego, a według wspólnego scenariusza. Program nadany „późnym popołudniem deszczowej niedzieli” należał zdaniem recenzenta „do udanych. Oczywiście duża w tym zasługa reżysera (J. Burskiego), scenografa (M. Jędrzejewskiego) i szczególnie z wielką umiejętnością operującego światłem – H. Rychtera. Nie mniej o walorach spektaklu zdecydowała gra aktorki. Stworzyła ona postać kobiety wrażliwej i nadwrażliwej, z zafascynowaniem podążającej za jednym tylko: miłością. Dobór wierszy a także listów poetki świadczy o nietrwałości i trwożliwości owego podniosłego, ale i zwiewnego „uczucia” (Jan Kurowski, „Wiadomości Wrocławia”, 29 XI 1970).\nRecitalom poezji rychło zaczął towarzyszyć teatr dramatyczny małych form. W dwa lata później (9 kwietnia 1972 roku) odbyła się następna premiera teatru jednego aktora w wykonaniu Anny Lutosławskiej. Aktorka zagrała postać Sity w przedstawieniu Zamienione głowy wg Tomasza Manna. Sama opracowała scenariusz, reżyserię i wykonanie.\nSięgnęła po tekst na temat bardzo poważny (nieodwracalności losu), niezmiernie skomplikowany i trudny do adaptacji i zagrania. Ale nadmiar umiała uprościć, pokazując wszystkie poruszone przez Manna problemy z punktu widzenia Sity – osoby dziewczęcej i wrażliwej, wplątanej w dramatyczną walkę o jej miłość dwóch przyjaciół – bliskich sobie i wiernych sobie na śmierć i życie: jej męża Shridamana (z którym jest w ciąży) i jego przyjaciela Nandy. Wierni sobie i obaj zakochani w Sicie, postanawiają sprawę zakończyć samobójstwem – ostrym mieczem obcinają sobie głowy. Bogini pozwala Sicie ożywić obu mężczyzn. Ale ona przez pomyłkę zamienia im głowy: ukochanemu przez siebie i pięknemu pasterzowi Nandy Sita daje mądrą głowę swego męża kupca Shridamana, piękna głowa pasterza Nandy wieńczy otyłe ciało kupca Shridamana.\nMimo wstawiennictwa bogini czy dobrego losu ludzka pomyłka Sity nie daje szczęścia nikomu. Ona sama, nosząc płód Shridamana (brzydszego ciała kupca Shridamana teraz z piękniejszą głową pasterza Nandy) tęskni za pięknym ciałem pasterza Nandy z brzydką, choć mądrą, głową jej męża Skridamana.\nLos jeszcze raz zaingeruje w losy trójki kochanków. Ciało Shridamana z głową jej ukochanego Nandy roztyje się i zbrzydnie, piękne ciało Nandy z głową jej niekochanego męża wypięknieje. Ale ten splot okoliczności nie da nic nikomu z tej trójki.\nPełnia szczęścia jest niemożliwa. Trzeba umieć zadowolić się tym, co się od losu otrzymało. Natura ludzka, a zwłaszcza kobieca, jest wiecznie niesyta i niezadowolona, wciąż chce czego innego. Sens tekstu Tomasza Manna i przedstawienia można wykładać na różne sposoby.\nJanina Szymańska w „Ekranie” (Scena Monodram. Na przykładzie Manna, 1972 nr 17 z dnia 23 kwietnia) relacjonowała przygotowanie adaptacji tekstu Tomasza Manna przez Annę Lutosławską i jej wykonanie monodramu, pokazującego wszystko z punktu widzenia bohaterki: „Sita jest dziewczęca i niewinna, gdy po raz pierwszy pojawia się na mostku nad rzeką. I jest równie niewinna, gdy toczą o nią zabójczą walkę dwaj najbliżsi przyjaciele. Jest nosicielką życia, i na tym polega jej posłannictwo, którego nic nie zdoła zniszczyć.\nZnakomita aktorka pięknie i wzruszająco przekazała myśl wielkiego pisarza, funkcjonalnie wykorzystała wszystkie elementy opowiadania, tworząc widowisko prawdziwie dramatyczne”.\nZ monodramem Zamienione głowy wg Tomasza Manna Anna Lutosławska wzięła udział w V Wrocławskich Spotkaniach Teatrów Jednego Aktora (9-16 XI 1970) i otrzymała nagrodę – jedną z czterech równorzędnych, obok Ireny Jun, Edwarda Lubaszenki i Tadeusza Malaka). W 1972 roku w Krakowie podczas trzeciego z kolei Przeglądu Teatrów Małych Form, zorganizowanego przez studentów Politechniki Krakowskiej w Klubie Zrzeszenia Studentów Polskich (ZSP) „Pod Przewiązką” zdobyła drugą nagrodę publiczności. Przedstawienie zostało także nagrane w Ośrodku Telewizji Polskiej we Wrocławiu i wyemitowane 9 kwietnia 1972 roku w reżyserii telewizyjnej Cezarego Łagiewskiego, scenografii Michała Jędrzejewskiego i w opracowaniu muzycznym Bogny Jaworskiej.\nWładysław Orłowski w znanej rubryce „Tele Obiektyw” szczegółowo zrelacjonował sens i przebieg widowiska: „Tekst utrzymany w konwencji powiastki filozoficznej, stylizowanej na wzór mądrości wschodnich, pozwolił Lutosławskiej skonstruować na naszych oczach małe arcydziełko, pełne finezji i filozoficznej zadumy.\nWidowisko zaczyna się od „make-up” aktorki przed lustrem, naklejania sobie czarnej gwiazdki między brwiami u nasady czoła – znaczek ten noszą kobiety z kasty braminów – i przywdziania sari. W ten sposób Lutosławska przeistacza się jakby na naszych oczach w bohaterkę opowiadania, młodą mężatkę indyjską, Sitę. Przeistacza się, albo raczej przybliża się do tej roli, gdyż jednocześnie nie przestaje być narratorem.\nTak więc Lutosławska umieszcza się gdzieś w pół drogi między postacią uczestniczącą w opowiadanych wydarzeniach a obiektywnym obserwatorem relacjonującym ich przebieg. Pozwala jej to dowolnie modulować przekaz tekstu i łatwo przechodzić od beznamiętnej sprawozdawczości do pełnego zaangażowania i z powrotem. Daje możność skupić się na tekście bez przesłaniania go dosłownością inscenizacji. (…) Gdy w końcowej części monodramu rozcharakteryzowuje się i wraca jakby do codzienności, oddalając się do Sity, czujemy, że nic się właściwie nie zmienia. Opada kostium – pozostaje kobieta.\nPiękny był wieczór spędzony z Lutosławską – Sitą” (Władysław Orłowski, Tele Obiektyw. Monodram Lutosławskiej).\nPo Zamienionych głowach wg Tomasza Manna (1972) nastąpiły przedstawienia teatru małych form, które miały premiery w Teatrze Miniatura – na małej scenie Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, jak Cudzoziemka wg Marii Kuncewiczowej i Greta wg Dulle Griet Stanisława Grochowiaka (1987), czy w Teatrze Stu w Krakowie (Putyfara wg powieści Tomasza Manna Józef i jego bracia, 1988 – wcześniej Anna Lutosławska grała Putyfarę w przedstawieniu Legenda o Putyfarze w reżyserii Konrada Nałęckiego, Teatr TVP 1976 ) oraz w Teatrze Polskiego Ośrodka Społeczno-Kulturalnego POSK w Londynie (Bohiń wg Tadeusza Konwickiego).\nW rok później (1973) na trzecim Przeglądzie Teatrów Małych Form zorganizowanym przez studentów Politechniki Krakowskiej Anna Lutosławska, mimo ostrej konkurencji (występowali m.in.: Marta Stebnicka, Lidia Zamkow, Andrzej Borowiec, Leszek Herdegen, Tadeusz Malak) została ponownie zauważona i zajęła pierwsze miejsce za program Nietrwała i trwożna (powstał w 1969 roku) złożony z poezji Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej. Po Przeglądzie chwaliła zainteresowania teatralne krakowskiej młodzieży, mówiąc: „Młodzież krakowska jest moim zdaniem bardzo wyrobiona teatralnie. Stwarza aktorowi taki klimat, że ten siłą rzeczy stara się zaprezentować przed nią w najpiękniejszej formie” (Rozmowa dnia. Laureatka festiwalu małych form. Rozmawiał W. Chądzyński, „Słowo Polskie”, 2 marca 1972).\nPremiera Cudzoziemki wg Marii Kuncewiczowej z Anną Lutosławską w roli Róży odbyła się w Teatrze „Miniatura” w Krakowie 14 X 1977 roku (scenariusz i reżyseria Anny Lutosławskiej, scenografia Anny Sekuły). W 1978 roku została zagrana podczas Szczecińskiego Tygodnia Teatralnego na Ogólnopolskim Przeglądzie Zawodowych Teatrów Małych Form w Szczecinie. Otrzymała wówczas Główną Nagrodę Przeglądu ufundowaną przez Prezydenta Miasta Szczecina a przyznawaną w Plebiscycie Publiczności oraz Nagrodę Specjalną Ministra Kultury i Sztuki, przyznawaną przez Komisję Artystyczną (w tym roku pod przewodnictwem Jana Machulskiego w składzie: Jacek Błędowski, Bożena Frankowska, Edmund Kieszkowski, Jan Siekiera).\nPrzedstawienie grane było m.in. podczas Wrocławskich Spotkań Teatrów Jednego Aktora w Piwnicy Świdnickiej we Wrocławiu (21-24 I 1979), znacznie później w Klubie Inteligencji Katolickiej w Krakowie w ramach prezentacji „Teatr Podziemny” (3 XI 1988).\nAnna Lutosławska z przedstawieniami jednego aktora lub małych form brała udział w wielu różnych festiwalach, przeglądach, spotkaniach teatrów poezji i małych form, jak Wrocławskie Spotkania Teatrów Jednego Aktora w „Piwnicy Świdnickiej” (od 1966 – Tum bałałajka, 1966; Dasz mi trzech synów, 1968; Zamienione głowy, 1970; Cudzoziemka, 1979; Dulle Griet, 1987), Ogólnopolski Przegląd Zawodowych Teatrów Małych Form w Szczecinie podczas Szczecińskiego Tygodnia Teatralnego (od 1968 – Wykład niezwykły, czyli rzecz o Marii Skłodowskiej-Curie, 1968; Cudzoziemka, 1979; Dulle Griet oraz Putyfara, 1989).\nPrezentowała je w wielu miejscach w Polsce – czasem szczególnie znamienitych, jak w Krakowie Kościół na Skałce, Bazylika Mariacka, Sala Senatorska na Wawelu (trzykrotnie), Państwowa Filharmonia im. Karola Szymanowskiego (9 X 1978 – poezja Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej), w Zakopanem w willi „Atma” w Zakopanem, w Łańcucie w Sali Koncertowej w Pałacu (dwukrotnie).\nWielokrotnie występowała też za granicą – w środowiskach przebywających tam Polaków oraz instytutach kultury polskiej i polskich ambasadach – w Londynie w Ambasadzie Polskiej, w Instytucie Kultury Polskiej i w Polskim Ośrodku Społeczno-Kulturalnym (POSK). W Budapeszcie w ekskluzywnym Klubie Inteligencji Polskiej, w Wiedniu w Instytucie Kultury Polskiej. Miała recitale poetyckie w Algierii (m.in. w Kaplicach w Annabie i w Oranie).\nProgramy poetyckie, teatr małych form, teatr jednego aktora (monodramy) były nagrywane i emitowane przez Telewizję Polską (w Krakowie, Warszawie, Wrocławiu, Katowicach), jak Nietrwała i trwożna (22 XI 1970), Tum–bałałajka pod zmienioną nazwą jako Rodzynki i migdały, Zamienione głowy (22 VIII 1971), Nie ma ptaków połowicznych (12 VIII 1973), Czas nienawistnie zakochany (25 III 1974), Cudzoziemka (14 X 1977), Obmyślam świat…\nOd roku akademickiego 1975/1976 Anna Lutosławska została starszym wykładowcą, a od 1978 roku – docentem w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Przez dziesięć lat (1972-1982) zajmowała się ze studentami I roku Wydziału Aktorskiego pracą nad prozą (obok Ireny Babel, Andrzeja Kruczyńskiego, Romany Próchnickiej). Uczyła też na roku II przedmiotu „wiersz i recytacja estradowa” (obok Ewy Lassek, Danuty Michałowskiej, Jerzego Merunowicza) oraz na roku III przedmiotu „recital poetycki”.\nEmil Orzechowski, nieoceniony autor dwóch podstawowych książek o krakowskim szkolnictwie teatralnym – Stary Teatr i Studio (Kraków 1974) i Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna im. Ludwika Solskiego – W trzydziestolecie istnienia (Kraków 1977), w tej ostatniej przypomniał tradycje teatralnego kształcenia w Krakowie, scharakteryzował powojenne inicjatywy w tym zakresie (działalność trzech powojennych studiów: Studio Stary Teatr – od 15 marca 1945; Studio Iwa Galla – od 25 kwietnia 1945, Studio przy Teatrze im. Juliusza Słowackiego – od maja 1945; powstanie Państwowej Szkoły Dramatycznej oraz jej kolejne przekształcenia prowadzące do ukonstytuowania się PWST im. Ludwika Solskiego, 1955), omówił program i zasady nauczania. Wiele uwagi poświęcił mistrzom, nauczycielom, pedagogom i studentom oraz problemom dydaktyki. A na zakończenie tych rozważań zacytował „fragment pięknej wypowiedzi”, jak się wyraził, Anny Lutosławskiej z wywiadu, który ukazał się na łamach miesięcznika „Scena” w 1976 roku. Rozmowę przeprowadził z Anną Lutosławską wybitny krytyk, pracownik krakowskiej telewizji i działacz teatru studenckiego Krzysztof Miklaszewski: „Uzmysłowiłam sobie, kim dla mnie byli moi profesorowie. (…) jeśli choć w części będę dla moich studentów tym, czym dla mnie była Maria Dulęba (…) Powiedział mi kiedyś mój były profesor, a obecnie kolega Eugeniusz Fulde: >> pamiętaj, że szkoła spala<<. Racja (…) jestem bardziej otwarta wobec moich studentów niż wobec kolegów w teatrze, niczego nie ukrywam z <<tajników>> warsztatu, po to tam przecież jestem, żeby im wszystko, jak to się mówi >>sprzedać<<. (…) Przyszłam do szkoły nie po to, by >>tresować<<, pokazywać. Cały mój wysiłek idzie w kierunku, aby uzmysłowić młodym ludziom istniejące w nich wartości, jak: siła uczucia, stopień inteligencji, granice wyobraźni, wrażliwość na piękno, uruchomić poczucie humoru, pragnienie równowagi, harmonii” („Scena” 1976 nr 5 – cytuję wg Emil Orzechowski, Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna im. Ludwika Solskiego – W trzydziestolecie istnienia, Kraków 1977, s. 44-45 i 97).\nKrzysztof Miklaszewski w PWST im. Ludwika Solskiego w Krakowie wykładał (od 1972 roku) zagadnienia teatru współczesnego więc rozmowa była skupiona na fachowych zagadnieniach dydaktyki teatralnej. Ale na ogół dziennikarze w wywiadach wielokrotnie zadawali Annie Lutosławskiej trzy, rozmaicie formułowane, pytania:\n„Co Pani daje praca z młodzieżą w krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej?”,\n„Kim Pani bardziej jest: docentem Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej czy znakomitą aktorką krakowskiego Teatru im. Słowackiego?”,\n„Wykłada Pani w krakowskiej PWST. Czego konkretnie uczy Pani swoich studentów?”.\nOdpowiadając na pierwsze pytanie Anna Lutosławska zdradzała swój stosunek do polskiej młodzieży i do misji aktorskiego zawodu: „Studenci – to sprawa serdeczna. Dają mi wiele przeżyć. Oni j e s z c z e b a r d z o c h c ą dokonać czegoś w życiu – a ja pomagam im w osiągnięciu tego” (Wywołać wzruszenie. Rozmawiała Alina Budzińska, „Panorama” 1978 nr 15).\nNa drugie pytanie bez zniecierpliwienia z reguły powtarzała, że stara się łączyć obie funkcje i być pedagogiem nie kosztem teatru, a pracownikiem teatru nie kosztem szkoły, dodając: „Jestem z natury obowiązkowa. Staram się być sumienna wobec obu firm. Dzieje się to czasami kosztem mnie samej” (Dwa plany. Anna Lutosławska-Jaworska rozmawia z „Kobietą i Życiem”. Rozmawiała Barbara Pietkiewicz, „Kobieta i Życie” 1981 nr 13).\nA na kolejne – trzecie pytanie wyjaśniała: „Moją największą troską jako pedagoga jest to, by studentów nauczyć zarówno rzemiosła, jak i tego, co to znaczy być w tym zawodzie twórczym artystą. Ośmielam ich do burzenia tego, co uznali za dobre, i budowania l e p s z e g o. Uczę ich też samodzielnego „przykrawania” tekstu. Ta umiejętność nie jest wcale konieczna dla aktora, ale dzięki niej aktor może stać się partnerem reżysera, również w zakresie opracowania tekstu. (… ) w moim przekonaniu większość reżyserów ceni sobie inicjatywę aktorską, partnerstwo intelektualne. Nieprawdą jest, że aktor bierny jest pożądany przez inteligentnego reżysera” (Zgodnie z rytmem biologicznym. Rozmowa z Anną Lutosławską. Rozmawiał Tomasz Raczek, „Kultura” 1979 nr 4). „Uzbrajam ich przeciw słabym reżyserom. Uczę bronić własnej koncepcji, uzasadniać ją, uczę samodzielności” (Dwa plany. Anna Lutosławska-Jaworska rozmawia z „Kobietą i Życiem. Rozmawiała: Barbara Pietkiewicz, „Kobieta i Życie”, 1981 nr 13).\nKontakt i spotkania z młodzieżą przy jednym warsztacie – najpierw w Teatrze Polskim we Wrocławiu, który współpracował z Państwową Wyższą Szkołą Teatralną im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie (za pośrednictwem Dziekana Wydziału Reżyserii prof. Bohdana Korzeniewskiego), a następnie w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie zaowocowały częstym udziałem Anny Lutosławskiej w przedstawieniach reżyserowanych przez młodych reżyserów – najpierw we Wrocławiu, potem na małej scenie Miniatura w Krakowie we wspominanych już przedstawieniach Fedry Jean Racine‘a w reżyserii Romualda Szejda i w Ijonie Eurypidesa w reżyserii Marcela Kochańczyka (rola Kreuzy).\nRecitale poezji i teatr małych form, a potem także praca pedagogiczna, zainspirowały Annę Lutosławską do uprawiania reżyserii. Zainspirowały do współpracy z innymi (poza sceną macierzystą) teatrami, jak Teatr TVP, Teatr Miniatura i Stu w Krakowie czy Teatr Polskiego Ośrodka Społeczno-Kulturalnego POSK w Londynie (1990-1993). Może nieśmiało i niezbyt często, ale z dobrym skutkiem wyreżyserowała około dziesięciu przedstawień – cieszących się zainteresowaniem widzów i nagradzanych na festiwalach i przeglądach teatralnych.\nSwoją karierę reżyserską rozpoczęła w telewizji programem Zamienione głowy wg Tomasza Manna (Teatr TVP, 22 VII 1971). Opracowała scenariusz, zagrała postać Sity i przedstawienie wyreżyserowała. Dla telewizji przygotowała jeszcze programy skomponowane z poezji Bolesława Leśmiana (Nie ma ptaków połowicznych, Teatr TV, 12 VIII 1973) i Mieczysława Jastruna (Czas nienawistnie zakochany, Teatr TV 25 III 1974) oraz poezji amerykańskiej (Dzień na wielkiej gałęzi).\nPotem reżyserowała w teatrze na trzech scenach: na małej scenie Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie nazwanej Miniatura, w Teatrze Stu w Krakowie i w teatrze Polskiego Ośrodka Społeczno-Kulturalnego (POSK) w Londynie.\nW Teatrze Miniatura w Krakowie były to kolejno Cudzoziemka wg Marii Kuncewiczowej (14 X 1977) i Dulle Griet Stanisława Grochowiaka (13 V 1981). W Teatrze Stu w Krakowie Putyfara wg powieści Józef i jego bracia Tomasza Manna. W teatrze Polskiego Ośrodka Społeczno-Kulturalnego w Londynie: Dotknij twarzy człowieka wg Karola Wojtyły, Silniejsza Augusta Strindberga, Bohiń wg Tadeusza Konwickiego (po odwołaniu premiery w Teatrze Miniatura w Krakowie) i jej własna sztuka – z pogranicza prawdy historycznej i baśni, opowiadająca o fascynujących zdarzeniach podczas ucieczki dzieci z łagru i poszukiwaniu rodziców – Wędrówka.\nAle na pytanie o zainteresowania reżyserskie Anna Lutosławska stwierdzała: „Reżyseria jako taka nigdy nie będzie mnie interesować. Natomiast nie mogę się oddać pod czyjąś kuratelę w momencie, kiedy robię dla siebie scenariusz, ponieważ dobierając tekst, przygotowując adaptację, widzę z góry sytuacje moje i partnerów. Reżyserię traktuję jako nieodzowną czynność twórczą pomiędzy scenariuszem a wykonaniem” (Wywołać wzruszenie. Rozmawiała: Alina Budzyńska, „Panorama”, 1978 nr 15).\nZapytana o kobiety w zawodzie reżyserii bez wahania odpowiadała, że o wynikach decyduje nie płeć a talent. Na pytanie: „Spotykam się z nieprzychylnymi zdaniami w środowisku aktorskim na temat kobiet-reżyserek. Co Pani o tym sądzi? – taka była odpowiedź Anny Lutosławskiej: „Może dlatego, że kobiet reżyserujących nie jest dużo. To podobnie jak z kierowcą samochodowym, kiedy mężczyzna zrobi błąd – wzruszy się ramionami, powie się: pacan! Jeśli ten błąd zrobi kobieta przy kierownicy, pada uwaga: po co baba się do tego bierze! Przecież mamy Skuszankę, Zamkow, Cywińską, Baduszkową – no, a dobrych reżyserów? Zapewne dwa razy tyle. Dla mnie płeć nie ma w tym wypadku znaczenia – tylko talent” (tamże, „Panorama”, 1978 nr 15).\nWyreżyserowane przez siebie przedstawienie Bohiń wg powieści Tadeusza Konwickiego pokazała w Krakowie w Teatrze Ludowym na scenie „Kanonicza 1”.\nMagdalena Link zanotowała dla jednej z gazet krakowskich: „Po latach nieobecności w naszym mieście zjawiła się w Teatrze Ludowym na scenie „Kanonicza 1” Anna Lutosławska. Pani Anna to cała epoka teatralna. Gdy wyszła na maleńką scenę – publiczność zamarła. Bowiem dla tej kobiety, wspaniałej aktorki, czas zatrzymał się w miejscu” (Życie teatralno-salonowe Krakowa. Powrót Anny Lutosławskiej. Zanotowała: Magdalena Link, 22 II 1993). Anna Lutosławska pokazała kameralne przedstawienie, które na Kanoniczej „było jakby głośną lekturą w zaciszu damskiego saloniku pamiętnika Heleny, babki Tadeusza Konwickiego, córki właściciela majątku Bohiń. Wyczytane w kajeciku ze złoconymi brzegami słowa rozrastały się w bardzo ekspresyjne sceny, a potem jakby traciły na wyrazie i wracały skromnie na karty panieńskiego zeszyciku. Burzliwa historia romansu panienki Heleny z rudym Żydem Szyrą, który poszedł dla niej do powstania i cały świat objechał, nie potrzebowała prawie żadnej oprawy scenicznej. Czasem nawet fragmenty wygrane gestem raziły nad-ekspresją. Wystarczał głos aktorki, w którym były wszystkie rozterki Heleny, skromna stanowczość Szyry i nieokrzesana prostolinijność służącej” (Maria Wąs, Lutosławska znowu w Ludowym, 23 lutego 1993).\nO kształcie scenicznym sztuki, w której wystąpiła i której scenariusz oraz reżyserię opracowała Anna Lutosławska, chcąc ją po premierze londyńskiej zaprezentować swojej wiernej publiczności – krakowskiej inna dziennikarka dodawała: „Na niewielkiej scenie przy ulicy Kanoniczej 1 skąpa dekoracja(łac. decoratio), zasadnicza część (por.:) scenografii, ... More. Na ceglanej ścianie owalny obraz w złoconej ramie. Pod nim okrągły stolik nakryty nicianą białą serwetą i fotel. Obok drewniana ława, pnącza zielonych liści imitujących zaokienny krajobraz dalekiej ziemi nad Niemnem. Niedbale rzucona pluszowa, zielona, wyszywana złotymi kwiatami kapa, która w spektaklu na moment zamienia się w suknię Heleny, bohaterki monodramu.\nPani Anna to czyta tekst z książki, staje się narratorem opowiadającym historię z dalekich ziem wileńskich, to znów zamienia się w Helenę, dojrzałą trzydziestoletnią, piękną kobietę, jest babką Tadeusza Konwickiego, by na koniec sztuki stanąć z publicznością oko w oko, jako autor książki.\nPięćdziesięcioosobowa publiczność (tyle osób mieści się w piwnicznej sali teatralnej) z zapartym tchem przez 80 minut wsłuchiwała się w głos aktorki, podążającej za historią tragicznej miłości dwojga kochanków” (Życie teatralno-salonowe Krakowa. Powrót Anny Lutosławskiej. Zanotowała: Magdalena Link, 22 II 1993).\nTeatr, film, telewizja, estrada, monodram, wykłady, reżyseria, praca pedagogiczna, prace literackie. I jakby tego było za mało także… malowanie.\nAnna Lutosławska równie świetnie jak słowem i gestem włada też piórem i pędzlem.\nDowiodły tego adaptacje tekstów prozatorskich i poetyckich dla programów telewizyjnych i teatru małych. Także teksty pisane z różnych okazji. Wystarczy przeczytać jej wspomnienie O Nestorkach, Gruszy i dziecku z Plant wydrukowane w księdze pamiątkowej Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie z okazji setnej rocznicy wybudowania tego teatru, … dwadzieścia kroków wszerz i wzdłuż… Wspomnienia w 100-lecie Teatru im. Juliusza Słowackiego (opracowanie i redakcja Krystyna Zbijewska, Kraków 1993, s. 237-242).\nRozpoczyna wspomnienie zdaniami: „Ten Teatr usytuowany jest w miejscu, gdzie w sąsiedztwie szumią drzewa na Plantach, w kościele Św. Krzyża grają organy, a nocą słychać śpiewy bywalców okolicznych knajpek. On stoi piękny i dostojny. Zadziwiał, gdy bywałam tu z rodzicami jako dziecko na widowni, onieśmielał początkującą aktorkę. Aż nagle właśnie w nim zostałam zaangażowana”.\nWspomina siebie z tamtych lat: „Zaczęłam pracę pod czujnym, krytycznym i opiekuńczym okiem dawnych profesorów. (…) Hierarchię w zespole uznawałam tylko tę, którą wyznaczał talent”.\nOpowiada o nestorkach sceny, z którymi na ich wniosek dzieliła garderoby.\nPrzypomina swoją rolę Gruszy w Kaukaskim kredowym kole Bertolta Brechta(1898-1956) niemiecki poeta, prozaik, dramaturg i inscenizat... More.\nOpisuje „dziecko z Plant” – budyneczek pierwszej elektrowni teatralnej, potem magazynu dekoracji, malarni, ślusarni i zbrojowni teatralnej – teatr Miniatura, gdzie – jak napisała: „Graliśmy (…) wiele pięknych spektakli (…) Cudzoziemkę i Dulle Griet (…). Dulle Griet miała premierę w 1981 roku, w okresie „burzy i naporu”. Wszyscy na widowni kochali tę Gretę, pokrzywdzoną przez podejrzliwość ludzką, zaszczutą przez prawo. Żałowaliśmy bardzo, że nie mógł już obejrzeć autor – Stanisław Grochowiak. Do premiery prasowej nie doszło, a więc i recenzji nie napisano. Zapyta ktoś – dlaczego? (…). Grety nie lubiła władza, ani duża, ani mała. Publiczność za to bardzo. Miałam tego często dowody.\nA przecież w teatrze to jest najważniejsze – wzruszać, bawić, mieć oddźwięk u widzów, pozostać w pamięci. Ze sceny wypędził Gretę stan wojenny. Definitywnie. Podobnie jak mnie” (s. 237-242).\nWypędził daleko. Aż do Algierii, dokąd Anna Lutosławska wyjechała wraz z mężem inżynierem mechanikiem Zbigniewem (Michałem) Jaworskim. W Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie był on zastępcą dyrektora do spraw technicznych (wcześniej w Teatrze Polskim we Wrocławiu). W Algierii otrzymał pracę inżyniera w hucie znajdującej się w miejscowości El Hadjar, niedaleko miasta Annaba. Odjechał 29 czerwca 1980 roku Anna Lutosławska dołączyła do niego. Byli tam przez pięć lat. Poznawała życie Północnej Afryki, Saharę, Tunezję i Maroko, liczne egzotyczne miasta Algierii (Annaba, Constantina, El Kali, Oran, Tizi Ouzou i Święte Miasta w dolinie M`Zabu – Beni Isguen, Bou Noura, El Atteuf, Ghardaia, Melika) i Tunezji (Naubel, Sfaks, Sousse, Tabarka) i urocze egzotyczne zakątki jak wyspa Kerkenna w Tunezji. Tam malowała i pisała, pisała i malowała, malowała i pisała – na przemian.\nPisała i pisze do dziś. W 2014 roku Wydawnictwo WAM w Krakowie wydało wspomnienia Anny Lutosławskiej Skojarzenia zapisane w brulionie. Jest to niewielka książka (192 strony), podzielona na części (46 małych rozdziałów), z dużą ilością zdjęć (42). Książka niewielkiego formatu, lekka, elegancko zaprojektowana graficznie – całkowite zaprzeczenie ciężkich niezdarnych albumów zagracających książkowy rynek o teatrze.\nMimo niewielkiej objętości jest pełna treści – ciekawych uwag o losach osobistych i zawodowych Autorki. O pracy aktorskiej i dydaktycznej. O spotkanych osobach – mistrzach młodości, niezapomnianych pedagogach, artystach, pisarzach, dyplomatach, widzach. O życiu i sztuce. Przemijaniu i trwałych śladach w życiu społeczeństwa i kulturze narodu.\nA przecież nie wspomnienia pisane okazjonalnie stanowią jej pracę literacką, ale reportaże z podróży, impresje poetyckie (Kwiaty też zasypiają) oraz opowiadania i opowieści – dla dorosłych i dla dzieci, wspomnienia… Wśród nich Pamiętnik psa Aresa, Opowieści biblijne Dla Ciebie, Jak Dorotka i Bartek poznawali Ewangelię. I – co bardzo ważne – dramat(gr. drama), rodzaj literacki (obok epiki i liryki), obejmuj... More Wędrówka, w którym jest historia, baśń, romantyczny polski dramat i wstrząsająca poezja – zaklęta w zdarzeniach i postaciach – ich postawach, działaniach, marzeniach.\nObok pisania malowała i maluje do dziś akwarelami. Jej obrazy były pokazywane na różnych wystawach – artystów amatorów i artystów zawodowych. A malowanie spotkało się z zainteresowaniem fachowej krytyki, z przychylnymi ocenami zwiedzających, a nawet wzruszającym uznaniem kupujących, o czym można przeczytać w jej wspomnieniach i wywiadach.\nZaprezentowała swoją akwarelę Pierwszy śnieg – barwną i tryskającą życiem – na wystawie zatytułowanej Jaka tam zima!. Była to III Wystawa Artystów Powiatu Krakowskiego, zainspirowana malowniczymi zmianami pór roku i czarami polskiej zimy, ukrytymi w jej krajobrazach i tradycji (zorganizowana przez Starostwo Powiatowe w Krakowie, Centrum Kultury i Sportu w Krzeszowicach oraz Hotel Galaxy Jordan Group, luty 2014).\nJerzy Madeyski, sztuce Anny Lutosławskiej poświęcił esej, zaczynający się od słów: „Nieugięta, dynamiczna, wręcz szalona – mawiają o aktorce, reżyserce, pisarce i dziennikarce – po prostu o Annie Lutosławskiej”. Opowiedział jej drogę przez teatr i dał oryginalną charakterystykę jej sztuki malowania akwarelą: „W 1980 roku wraz z mężem wyjechała do Algierii, gdzie została aż 5 lat. Zafascynowana pięknem tego kraju zaczęła malować akwarelki. W Afryce powstały również korespondencje do „Dziennika Polskiego” m.in. Wesele Ratiby czy Kerkana a także książka dla dzieci Pamiętnik psa Aresa. (…). Ostatnio napisała sztukę o odwadze i miłości Wędrówka (…).\nMalarstwo nie jest trudne, kiedy się nic nie umie… Ale kiedy się umie… o! wtedy to całkiem co innego”, powiedział Degas i miał rację, bo wiedza jest wrogiem spontaniczności, a swoboda jest nieodłącznym atrybutem dobrego malarstwa, co już w XVI wieku ujął w słowa Francico de Hollanda – „z największym wysiłkiem i trudem należy w dziełach malarskich dążyć do tego, by to, co kosztowało wiele trudu wydawało się wbrew prawdzie jakby było prędko, bez wysiłku, z największą łatwością… (…)\nCzymże jednak jest malarstwo? Ano jest, lub przynajmniej – powinno być sztuką, zaś sztuka jest w swej najgłębszej istocie porządkiem uczuć, myśli i form, służących do ich wyrażenia oraz sposobem pięknego porozumienia się na dodatek. Tym samym sztuka wszystkich dyscyplin tworzy jedność. Zmienia się tylko jej wokabularz.\nJak widać Jerzy Madeyski przy okazji dał nie trafne zdefiniowanie prawdziwej sztuki: „sztuka jest w swej najgłębszej istocie porządkiem uczuć, myśli i form, służących do ich wyrażenia oraz sposobem pięknego porozumienia się na dodatek. Tym samym sztuka wszystkich dyscyplin tworzy jedność. Zmienia się tylko jej wokabularz”. Rzucił też światło na sztukę aktorską Anny Lutosławskiej, będącą „w swej najgłębszej istocie porządkiem uczuć, myśli i form, służących do ich wyrażenia oraz sposobem pięknego porozumienia się na dodatek”.\nOpublikowany w Aktualności, Yorick nr 70 (styczeń 2021), Yorick nr 72 (maj 2021)


Autor: Renata Wąs Data publikacji: 24.05.2018\nZgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego UE 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) informuję, iż:\n1. Administratorem Pani/Pana danych osobowych zbieranych w związku z zarejestrowaniem Pani/Pana jako osoby bezrobotnej lub poszukującej pracy jest Powiatowy Urząd Pracy z siedzibą w Staszowie, ul. Szkolna 4.\n2. Kontakt do Inspektora ochrony danych: e-mail: iod@staszow.praca.gov.pl, tel. (15) 864-25-06.\n3. Pani/Pana dane osobowe przetwarzane będą w celu realizacji zadań określonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017r. poz. 1065 z póżn. zm.) oraz w celu wypełnienia obowiązków prawnych ciążących na administratorze.\n4.Odbiorcą Pani/Pana danych osobowych będą podmioty uprawnione do ich pozyskania na podstawie obowiązujących przepisów prawa.\n5. Pani/Pana dane osobowe będą przechowywane przez okres wskazany w kategorii archiwalnej określonej w Jednolitym Rzeczowym Wykazie Akt Powiatowego Urzędu Pracy w Staszowie.\n6. Posiada Pani/Pan prawo dostępu do treści swoich danych oraz prawo ich sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania, prawo do przenoszenia danych, prawo wniesienia sprzeciwu.\n7. Ma Pani/Pan prawo wniesienia skargi do organu nadzorczego, tj. Urzędu Ochrony Danych Osobowych, gdy uzna Pani/Pan, iż przetwarzanie danych osobowych Pani/Pana dotyczących narusza przepisy rozporządzenia UE 2016/679.\n8.Podanie przez Panią/Pana danych osobowych jest wymogiem ustawowym. Jest Pani/ Pan zobowiązana/y do ich podania, a konsekwencją niepodania danych osobowych będzie brak możliwości ustalenia statusu i uprawnień oraz możliwości korzystania z usług i instrumentów rynku pracy wynikających z przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz innych ustaw.\nPełny tekst europejskiego rozporządzenia o ochronie danych (RODO) dostępny jest na stronie: https://www.giodo.gov.pl/pl/569/9276\nIlość odsłon: 744525


wycieraczki, Alca, DAEWOO EVANDA, 2002 - 2006 (KLAL) - Motochemia\nwycieraczki Alca do DAEWOO EVANDA, 2002 - 2006 (KLAL)\nNa tej podstronie znajdziesz listę typów silnika DAEWOO EVANDA z rocznika 2002 - 2006 (KLAL) dla których mamy dedykowane wycieraczki Alca.\nwycieraczki Alca według typu silnika w DAEWOO EVANDA z rocznika 2002 - 2006 (KLAL):\nwycieraczki Alca do DAEWOO EVANDA 2002 - 2006 (KLAL)\nDlaczego warto wybrać wycieraczki Alca do DAEWOO EVANDA z rocznika 2002 - 2006 (KLAL)?\nJako klient, który szuka wycieraczki firmy Alca do DAEWOO EVANDA z rocznika 2002 - 2006 (KLAL) z silnikiem 2.0 - (1998 ccm), na pewno dobrze znasz odpowiedź na to pytanie. Alca to wysokiej klasy wycieraczki. W naszym sklepie mamy około 2 które spełnią Twoje oczekiwania i będą pasować zarówno do silnika 2.0 - (1998 ccm) jak i 2.0 - (1998 ccm). Aktualnie w bazie mamy 2 produktów które pasują do rocznika 2002 - 2006 (KLAL). Jeśli chwilowo nie mamy ich - zadzwoń do nas (512 802 277) i zapytaj o dostępność. Nieważne czy masz silnik 2.0 - (1998 ccm) lub 2.0 - (1998 ccm) albo 2.0 - (1998 ccm) - u nas znajdziesz wycieraczki, które na pewno do niego pasują. Skorzystaj z naszej wyszukiwarki!\nPrzykładowe wycieraczki Alca do DAEWOO EVANDA z rocznika 2002 - 2006 (KLAL)


🥇 Jak odinstalować Samsung Captivate Glide\nJak odinstalować Samsung Captivate Glide\nCzy masz dość zabawy z zakorzenionym Samsung Captivate Glide? Chcesz go przywrócić do oprogramowania sprzętowego, aby móc zacząć wszystko od nowa? Nie ma problemu, ten przewodnik powinien ci w tym pomóc. Unrooting to proces, który miga zapasowe oprogramowanie układowe na urządzeniu i umożliwia rozpoczęcie wszystkich dostosowań od zera. Oto jak można odinstalować smartfon Samsung Captivate Glide:\n1. Oprogramowanie sprzętowe zapasowe (Pobierz odpowiednie oprogramowanie układowe dla swojego urządzenia)\nIII. Unrootowanie Samsung Captivate Glide:\n3. Kliknij dwukrotnie plik Odyn wykonywalny i uruchomi się.\n4. Kliknij PDA i wybierz Oprogramowanie sprzętowe zapasowe plik właśnie rozpakowany z archiwum oprogramowania sprzętowego.\n5. Upewnij się Podział nie jest zaznaczone w narzędziu.\n8. Wyciągnij baterię z urządzenia i włóż ją ponownie po około dwóch minutach.\n9. Naciśnij i przytrzymaj Zwiększenie głośności + moc przyciski razem.\n10. Naciśnij Zwiększ głośność przycisk i powinieneś być w środku Ściągnij tryb.\n12. Hit Początek w Odinie i zacznie flashować podstawowe oprogramowanie sprzętowe na twoim urządzeniu.\n13. Ponieważ flashujesz całe oprogramowanie, ukończenie pracy zajmie trochę czasu.\n14. Po sflashowaniu oprogramowania sprzętowego urządzenie powinno automatycznie zrestartować się.\nGratulacje! Twoje urządzenie nie zostało zrootowane i wróciło do standardowego oprogramowania układowego.


Pond Place - leśna kryjówka na weekendowe wyjazdy\nPond Place – leśna kryjówka na weekendowe wyjazdy\nPołożona na 19 akrach chata prezentuje niestandardowy wystrój i meble wykonane z drzew na terenie posiadłości. Niezależnie od tego, czy jesteś w środku, czy na zewnątrz, poczujesz więź z matką naturą.\nPond Place to nowoczesna STODOŁA otoczona leśnym krajobrazem, idealne miejsce wypadowe dla rodzin i grup przyjaciół. Duży, otwarty po sklepienie salon z przeszkloną ścianą i wyjściem na taras sprzyja spotkaniom towarzyskim. Przestronna, w pełni wyposażona kuchnia, 3 sypialnie i 2 łazienki to świetna przestrzeń do niespiesznych dni pośród znajomych.\nLokalizacja: Phillipsport, Stany Zjednoczone


Gazeta Obywatelska - Lit – kluczowy surowiec samochodów elektrycznych- Adam Maksymowicz\nZapotrzebowanie na ten pierwiastek stale wzrasta wraz z rozwojem produkcji samochodów elektrycznych.\nKierunek rozwoju motoryzacji\nPierwsze seryjne egzemplarze samochodów elektrycznych firmy Tesla ukazały się w 2003 roku w Stanach Zjednoczonych. Litowo-jonowe akumulatory zapewniają im jazdę na odległość do 400-500 km bez ładowania. Są one już sprzedawane w Polsce. Samochód elektryczny o podobnym zasięgu potrzebuje akumulatorów z zawartością ok. 6-7 kg litu.\nPrototyp osobowy pokazała już FSO w Bielsku Białej. Elektryczny pojazd dostawczy z ładownością od 600 kg do 3,5 tony zamierza produkować „Ursus”. Jego prototyp został zaprezentowany w tym roku na wystawie w Hanowerze. Akumulatory będą zapewne przynajmniej dwukrotnie większe od tych w autach osobowych. Jedne i drugie po 2020 roku mają być produkowane w ilościach ponad 1000 egzemplarzy. Jest to rozwojowy kierunek motoryzacji na całym świecie. Niektóre kraje, jak Norwegia, już zapowiedziały, że od 2025 roku na jej terytorium będą mogły poruszać się tylko samochody elektryczne.\nDla polskiej produkcji samochodów osobowych (ok. 1000 sztuk) potrzeba będzie ok. 50 ton i dla samochodów dostawczych 100 ton litu. Producentów tego pierwiastka na świecie nie brakuje. Jednak z powodu dużego zapotrzebowania jego cena stale rośnie.\nDla zapowiadanej produkcji krajowej 1 miliona tych samochodów potrzeba będzie przynajmniej 45 000 ton LCE (węglanu litu). Ten produkt sprzedawany jest na międzynarodowym rynku w cenie ok. 20 tys. USD za tonę. Daje to rząd ok. 1 mld USD. Ponieważ nie mamy własnych złóż litu, będziemy musieli go importować. To może być trudne.\nPo 2010 roku na czoło konsumpcji litu wysuwają się Indie – 7 mln ton, potem Chiny – 5 mln ton, Francja, W. Brytania, USA, Japonia i Niemcy potrzebują od 2,0 do 1,0 mln ton. Gdybyśmy chcieli produkować 10 mln samochodów elektrycznych o zasięgu przynajmniej 500 km (z pakietami 100 kWh), potrzebowaliśmy 110-50 tys. ton litu. Oznacza to, że jego produkcja tylko dla pojazdów elektrycznych będzie 4-5 razy większa od obecnej, zaspokajającej wszystkie potrzeby świata.\nNawet jeżeli ceny spadną, to jest wielce wątpliwe, aby obniżyły się one poniżej 10 000 USD za tonę. Prawdopodobnie długoletnie i nieustanne zapotrzebowanie na ten pierwiastek utrzyma jego wysoką cenę. Jest to tym bardziej prawdopodobne, że zapowiadana era samochodów elektrycznych ma być znacznie dłuższa aniżeli spalinowych. W tej sytuacji lit z importu może być pierwiastkiem krytycznym dla rozwoju motoryzacji przynajmniej w Polsce. Na podany przez Ministerstwo Rozwoju sygnał o potrzebie znalezienia własnych złóż tego pierwiastka jak dotąd nikt nie odpowiedział.\nKto ma się zająć litem?\nOd strony formalnej winno się zając tym Ministerstwo Środowiska. Ministerstwo to podjęło się ono koordynowania spraw surowcowych w całym kraju, a więc także Ministerstwo Rozwoju (MR) jest objęte tą koordynacją. Ze strony MŚ jest to już wystarczający w tej sprawie wysiłek. Zresztą, jeśli komuś jest potrzebny surowiec, musi się o niego postarać. Jeżeli nie potrafi, to musi zapewnić sobie dostawy z importu.\nJak wiadomo lit występuję powszechnie w solankach i litonośnych wodach termalnych, skąd jest na całym świecie odzyskiwany. Solanek w Polsce nie brakuje, jest ich kilkanaście. Złóż soli, z których można uzyskać solankę, też nie brakuje. Największe złoża soli zostały udostępnione robotami górniczymi w KGHM Polska Miedź S.A. Pobrane próby w 2008 roku z wód odwodnieniowych kopalni Sieroszowice wykazały zawartość 23,3 mg/l litu. To wody przemysłowe zmieszane ze ściekami, wodami technologicznymi i odwodnieniowymi. Jest wielce prawdopodobne, że solanka z tego złoża zawiera wielokrotnie więcej tego pierwiastka. Są to tylko przypuszczenia, które należałoby potwierdzić badaniami. Niestety, nikt tych badań nie wykonuje i chyba nie chce tego robić.\nKGHM nie jest zainteresowany produkcją polskich samochodów elektrycznych, więc podobnie jak MŚ pozostawia temat ten zainteresowanemu MR. Jeżeli to ministerstwo pozostaje bierne, trzeba zdać się na import. Jest to sytuacja paradoksalna. Możemy mieć cenny i drogi metal niezbędny do rozwoju naszej gospodarki, ale ministerialne nieporozumienia uniemożliwiają jakiekolwiek działanie w tej sprawie.\nIle jest litu?\nBiorąc pod uwagę wspomnianą zawartość 23,3 mg/l litu w wodzie kopalnianej, to w jednym metrze sześciennym tej wody jest go 1000 razy więcej, czyli 23300 mg, to jest 233 g. Cena czystego litu wynosi ok. 280 USD za kilogram. Byłaby to wartość ok. 90 USD. Tyle odprowadza się do ścieków. Specjalnie sporządzona solanka mogłaby zawierać kilkakrotnie większe stężenie tego pierwiastka. Potrzebne są jednak konkretne badania, a nie tylko domysły. Niestety, nikt na razie tych badań nie chce ani zlecać, ani wykonywać. Jest to tym bardziej interesująca sprawa, że złoża soli udostępnione i eksploatowane przez KGHM liczone są w miliardach ton.\nFirma ta ma koncesję na eksploatację złoża soli potasowej w rejonie Zatoki Puckiej o zasobach 0,5 mld ton. Tam też nie wykonano żadnych badań na zawartość litu. Przy pozytywnym wyniku badań i testów mogłoby się okazać, że jesteśmy konkurencją dla czołowych producentów tego pierwiastka na świecie, jak: Australia 13 tys. ton czy Chile 12 900 ton. Wartość tej produkcji wynosi ok. 3,6 mld USD. Jest to suma porównywalna, a może nawet wyższa od produkcji miedzi złota i srebra w KGHM razem wziętych.\nProdukcję w tych krajach osiągnięto ze złóż solankowych. Przynajmniej z tych powodów warto się zainteresować występowaniem litu w polskich solankach i złożach soli kamiennej. Na razie nic nie zapowiada żadnych zmian w polskim wymiarze poszukiwania litu. Będąca w trudnej sytuacji miedziowa spółka KGHM zapowiedziała, że nie podejmie żadnych innych działań poza już prowadzonym wydobyciem rud miedzi w kraju i za granicą. Trzeba przekonać jej szefów, że warto przynajmniej wykonać podstawowe badania. Ich koszt nie byłby wiele większy od zagranicznych podróży licznych jej przedstawicieli do Chile, gdzie znajduje się kopalnia Sierra Gorda, przyprawiająca o ból głowy wszystkich odpowiedzialnych za jej opłacalność.\nRynek samochodów elektrycznych wydaje się być złotą żyłą. Kto teraz do niego przystąpi, ma szansę na dochody liczone przynajmniej na kolejne 100 lat. Ilość sprzedanych aut elektrycznych wzrasta. Sama Europa w marcu 2017 odnotowała ich sprzedaż w ilości 29 tys. samochodów.\nJednocześnie trwają intensywne prace nad unowocześnieniem tej wersji samochodu i stworzeniem nowej generacji – samochodu autonomicznego. Ma być to pojazd całkowicie zautomatyzowany i kierowany przez komputer sprzężony z czujnikami przekazującymi wszystkie możliwe sygnały potrzebne do jego bezpiecznej jazdy.\nPierwsze egzemplarze prototypów tego samochodu bez kierowcy, pedałów i kierownicy wyjechały już na szosy USA i Korei Południowej. Upłynie jednak jeszcze co najmniej dziesięć lat, zanim wejdą one do powszechnego użytku. Dlatego warto walczyć o ten rynek, bo bardzo długo będzie przynosił on dochody.\nBędzie to też rynek akumulatorów litowo-jonowych, który będzie się stale powiększał. Dlatego trzeba zaapelować do ministrów rządu RP, aby jak najszybciej podjęli stosowne decyzje.\nTrzeba przekonać prezesów i dyrektorów KGHM, aby obok miedzi zauważyli też sól i zawarty w niej lit, który może im przynieść równie duże i stabilne dochody.


Badania geologiczne Iłowa - geologia inżynierska i geotechnika.\nBADANIA GEOLOGICZNE GRUNTU Iłowa - ODWIERTY GEOLOGICZNE - GEOLOG - ATRAKCYJNA CENA\nGeolog ➤ Badania geologiczne ☎ 792 366 112. Badania gruntu i odwierty geologiczne Iłowa. Opinia i dokumentacja geologiczno-inżynierska, dokumentacja geotechniczna. Geolog Iłowa - powiat żagański.\nJest taka dziedzina nauki, jaka jest niesłychanie różnorodna i ma duży wpływ na nasze życie, choć nieraz nie jesteśmy tego świadomi – to geologia. Jako jednostka specjalizująca się w sprawach z aspektu geologii i geotechniki, jesteśmy tymi, którzy przykładają do tego obszaru wiedzy ogromną uwagę.\nW ten sposób nasi Klienci, kierując się do nas z prośbą o skorzystanie z usług w tej dziedzinie, wiedzą, iż powierzają je fachowym praktykom o bogatej wiedzy teoretycznej. W związku z tym, możemy sobie zezwolić na zaproponowanie w istocie bogatej oferty usług. Zachęcamy do zapoznania się ze detalami oferty.\nJednym z najistotniejszych typów usług, które świadczymy jest realizacja badań geologicznych i geotechnicznych gruntu ofiarowanego pod fundamenty. Nie da się przesadzić znaczenia tego rodzaju badań i tego, jak niezwykle istotne jest to, by zostały one wykonane przed fachowych specjalistów.\nTo, czy badania geologiczne / geotechniczne gruntu pod budowę zostaną wykonane dobrze będzie mieć duży wpływ na dalszy ciąg inwestycji i w następstwie tego, mimo iż prawo nie nakłada obowiązku ich wykonania – warto z nich skorzystać.\nDecydując się na zarządzenie nam sfinalizowanie tych badań, mogą Państwo podnieść możliwość na uniknięcie wachlarza problemów, jakie mogą się pojawić w miarę eksploatacji budynków.\nTym oczywiście ma prawo grozić posadowienie obiektu na nieznanym podłożu, jeżeli wobec tego nie pragną Państwo, aby doszło wyżej wymienionych, tudzież innych, nieodwracalnych uszkodzeń konstrukcji, należałoby nam zlecić badania gruntu pod dom. Zajmiemy się powierzonym nam zadaniem kompetentnie oraz w wyznaczonym terminie, a w związku z tym, że użytkujemy współczesne technologie, jak badania gruntu płytą VSS są w stanie posiadać Państwo pewność, co do ich wiarogodności.\nWarto w takim razie się z nami skontaktować, jeśli badania gruntu płytą czną to jest to, co wzbudza Państwa zainteresowanie. Z radością odpowiemy na wszystkie pytania, rozwiejemy wszelkie niepewności. Jednakże należałoby w tym miejscu podkreślić, że badanie zagęszczenia gruntu pod budowę to zaledwie część opisującej nas oferty. Całkowity opis tej usługi jest zdecydowanie godzien poznania.\nZarówno, jeśli chodzi o badania geologiczne / geotechniczne gruntu pod drogi, mosty, jak oraz badania geologiczne / geotechniczne gruntu pod oczyszczalnie zawsze stajemy na wysokości zadania, mając świadomość olbrzymiej odpowiedzialności, jaka się z tym wiąże. Badania w terenie i badania laboratoryjne są realizowane przez wykwalifikowanych specjalistów, a owocem należącej do nas pracy są zawsze kompleksowo przygotowane dokumentacje geologiczne.\nOstateczna cena, którą Państwu zaproponujemy jest w zależności między innymi z dokumentacją, jaka będzie przez nas wykonywana. Chociaż cennik jest zależny też od samych działań podejmowanych przez opisującą nas jednostkę gospodarczą.\nW tym miejscu jednakże pragniemy zwrócić uwagę na samą dokumentację – zawsze kompetentnie oraz kompleksowo przygotowaną przez naszych geologów. W związku z tym, są w stanie Państwo znaleźć w niej również kwestie, takie jak nasze wnioski i zalecania oraz informacje dotyczące następujących zagadnień:\nWszechstronne oraz pieczołowite wykonanie zadań, takich jak odwierty geologiczne pozwala nam na pozyskanie wiedzy, która jest niezbędna do przygotowania dokumentacji. Aby te wiercenia geologiczne przyniosły nam jak najwięcej pomocnych danych, wykorzystujemy najświeższy sprzęt. Mamy do dyspozycji piozometry i inne przybory pozwalające na sondowanie gruntu w sposób dogłębny.


Vermont IPA z Browaru Szpunt – Piwny Pamiętnik\n20 maja 2018\tby BATON\t0 Comments 398 Views\nHome Recenzja piwa Vermont IPA z Browaru Szpunt\nStyl: India Pale Ale / Vermont IPA\nAlkohol: 6 % obj.\nWarka ważna do 27.01.2019.\nObfita sztywna pianka z małych i średnich bąbelków.\nPachnie przyjemnie. Jak dla mnie ciut za delikatnie. Są delikatnie niesłodkie owoce i aromatyczny sucho-ziołowy chmiel. Z czasem dołączają białe owoce i może trochę pestek winogronu.\nKolor blado-złoty / ciemno-słomkowy. Trochę przymglony, z nieskończonością mikro-drobinek, które równomiernie wypełniają całą objętość piwa.\nW smaku dominują białe owoce/cytrusy. Biały grejpfrut. Biała cześć arbuza, ta przy samej skórce.\nAle jest mało soczyście.\nGoryczka średnia do niskiej, grejpfrutowa, lekko cierpkawa.\nW długim posmaku / na n-tym planie. Mała multiwitamina.\nWysycenie niskie do średniego, z bardzo drobnych bąbelków. Pasuje do całości.\nBardzo fajna i bardzo pijalna IPA.\nIMHO mało stylowo, podsumowując całokształt: Najs chłopaki.\nKoszt: 9,10 golda – butelka 500 ml bezzwrotna.\n#4 Projekt 30 z Browaru Maryensztadt\n25 września 2020\tby Wacek\tin Recenzja piwa\nDekada z Browaru Trzech Kumpli\n25 września 2020\tby Pukki\tin Recenzja piwa\nRecenzja piwa (1 760)


Na fali popularności Ice Bucket Challenge powstał Hot 16 Challenge. Czym jest to wyzwanie? To inicjatywa zapoczątkowana przez Solara, która polega na nagraniu 16 wersów za jednym razem pod wybrany przez siebie bit i nominowaniu kolejnych raperów.\nDawno na polskiej scenie nie widziałem tak dobrego pomysłu. Dzięki temu wyzwaniu wreszcie czuć, że wszyscy są jedną wielką rodziną. Spodobało mi się również to, że oprócz raperów z podziemia dołączyli się również o wiele bardziej znani raperzy. Oczywiście nie wszyscy odpowiedzieli na wyzwanie, jak na przykład Peja, który tłumaczył się tym, iż woli spędzić czas z rodziną niż nagrywać na szybko swoje zwrotki. Najbardziej żałuję, że na nominację nie odpowiedział Quebonafide. Wiadomo, że ma masę pracy, ale gdyby to zrobił, to jego szesnastaka pewnie by się najbardziej mi podobała.\nCodziennie jest wysyp filmików, w których raperzy prezentują swoje zwrotki i dzięki temu nie można się nudzić i narzekać na brak nowości. Większość moich ulubionych raperów odpowiedziało na nominację i dzięki tej inicjatywie poznałem wiele nowych twarzy, którzy trafili w mój gust, jak na przykład Flint. Bardzo spodobał mi się filmik Deepa, który zaskoczył mnie swoim stylem. Wrócił do starych klimatów, dzięki czemu świetnie się tego słucha. Chciałbym usłyszeć całą płytę w takim stylu. Mam nadzieję, że kiedyś taka wyjdzie. Były również rozczarowania, jak na przykład w przypadku L.U.C, po którym spodziewałem się czegoś o wiele lepszego.\nMógłbym długo wymieniać moje ulubione szesnastki, ale skupię się jedynie na trzech, które idealnie trafiły w mój gust. Na pierwszym miejscu zdecydowanie jest O.S.T.R. który może i nie jest moim ulubionym raperem, lecz ma wielkie umiejętności i jest jednym z lepszych artystów w Polsce. Kolejny raz pokazał, że ma świetne flow, tekst, a do tego fajnie bawi się słowami. Moim kolejnym faworytem jest Deys, na którego zwrotkę czekałem najbardziej. Wiedziałem, że nieźle sobie z tym poradzi, a i tak mnie zaskoczył. Słuchając go, jak zawsze możemy delektować się świetnym głosem i bardzo fajnym akcentowaniem. Nawet tekst nie jest taki głupi, jak w przypadku większości filmików. Najbardziej spodobała mi się jednak szesnastka Hansa, od którego wiele wymagałem i się nie zawiodłem. Kolejny raz pokazał, że ma ogromny potencjał i jest jednym z lepszych raperów w Polsce. Szkoda, że po tylu latach nadal nie jest aż tak znany. Jego zwrotka jest najlepsza pod względem przekazu. Większość artystów rapowało o byle czym, co jest nawet zrozumiałe, bo w tak krótkim czasie ciężko wymyślić coś ciekawego. No ale teksty były od zawsze jego najmocniejszą stroną, więc nie ma co się dziwić. Fajnie również podszedł do wyzwania. Większość osób wybierało nowoczesne bity, a Hans postawił na stare, dobre brzmienia. Bardzo mi się to spodobało.\nHot16Challenge opanowuje internet i codziennie pojawiają się coraz lepsze zwrotki. Mam nadzieję iż usłyszymy ich jeszcze wiele i będzie się to coraz bardziej rozrastać.\ndeys hans hot16challenge o.s.t.r.


Mity na temat wychowania dzieci\nMity na temat wychowania dzieci\nNa temat wychowania dzieci narosło sporo mitów. Oto niektóre z nich.\nJednym z bardzo powszechnych mitów na temat kształtowania charakterów naszych pociech jest ten mówiący o tym, że ciągłe chwalenie dziecka doprowadzi do tego, że wyrośnie ono na zarozumiałego, pysznego i nadętego człowieka. Okazuje się jednak, że umiejętne prawienie komplementów naszym latoroślom sprawia, że kształtuje się w nich samoakceptacja własnej osoby, zadowolenie z życia oraz jakże potrzebna potem: pewność siebie. Pomaga im to radzić sobie ze stresami w późniejszych latach. Dzięki miłym słowom ze strony członków rodziny, dziecko nabiera ponadto motywacji do nauki i pracy, dobrze się rozwija, czuje się doceniane i wyróżniane. Oczywiście, że z pochwałami nie należy przesadzać, ale rodzice powinni być zobligowani do serwowania swojemu potomstwu przynajmniej jednego komplementu dziennie.\nKolejnym stwierdzeniem, które mocno wrosło w świadomość współczesnych rodzin jest przekonanie, że bez najmodniejszych, czytaj: drogich zabawek ani rusz. Nic bardziej mylnego. Owszem, nasza pociecha powinna posiadać kilka umilaczy czasu, które są aktualnie na topie, aby nie czuła, że odstaje od rówieśników, ale warto nauczyć dziecko cieszenia się każdą zabawką, bez względu na to, ile kosztowała i z czego jest zrobienia. Prawdziwym, ale jakże potrzebnym wyzwaniem dla każdego rodzica jest wyrobienie w latorośli umiejętności kreatywnego spędzania czasu, aby nasz maluch potrafił bawić się bez zabawek np. przy pomocy wyobraźni, gier słownych, mimiki itp. Ułatwi to bardzo sytuacje, gdy żadnych zabawek nie będzie akurat pod ręką, a dziecko czymś musi się zająć np. podczas podróży, przeprowadzki, oczekiwania w kolejce do lekarza.\nMitem, który trudno wykorzenić jest funkcjonująca w bardzo wielu rodzinach opinia, że: kilkulatek niewiele rozumie z tego, co się wokół niego dzieje. Nic bardziej mylnego. Dzieci są naprawdę mądrzejsze niż myślimy. Chłoną świat całą swoją osobą i bardzo wnikliwie wszystko obserwują. Nie zdziw się więc, jeśli po latach twoja pociecha zacznie głośno i ze szczegółami przypominać ci pewne historie i sceny, których była świadkiem jako mały brzdąc. Dla ciebie może i były to drobiazgi, ale one miały spory wpływ na wychowanie twojej progenitury.\nDobrze mającym się fałszem jest także przekonanie, że każdy rodzic powinien wydawać się swojemu potomstwu „wszechwiedzący” i być absolutnym autorytetem we wszystkich dziedzinach życia. Błąd! Nie udawaj przed dzieckiem mądrzejszej niż jesteś. Prędzej czy później i tak wyjdzie na jaw, że rodzic bardzo wielu rzeczy po prostu nie wie, że często się myli, popełnia błędy i że wcale nie jest takim ideałem, na jakiego się kreuje. Gdy nie znamy odpowiedzi na pytania, jakie zadaje nasza latorośl, lepiej od razu się do tego przyznać i poszukać razem z nią informacji w Internecie. Gdy nie umiemy pomóc potomkowi w zadaniu domowym, nie zbywajmy go: „nie zawracaj mi teraz mi teraz głowy”, „co ty mi z takimi głupotami przychodzisz”, „za moich czasów tego nie uczyli”, ale dokształcajmy się razem z dzieckiem. Brak wiadomości na pewne tematy nie jest żadnym wstydem. Żenujący jest tylko brak chęci na ustawiczny rozwój i zgłębianie tajemnic otaczającego nas świata.


Apteka Szpitalna – Szpital Powiatowy im. dr Tytusa Chałubińskiego w Zakopanem\nPon-Pt: 7:30 – 15:05\n+48 18 54 53 230\nzaopatrywanie oddziałów szpitalnych w leki, środki dezynfekcyjne, materiały opatrunkowe, szwy chirurgiczne i inne wyroby medyczne. Korzystamy z wdrożonego systemu transportu wewnętrznego oraz nowoczesnych programów informatycznych, które łączą aptekę ze wszystkimi oddziałami, pracowniami, poradniami oraz działem księgowości.\nudział w pracach m.in. Zespołu Terapeutycznego, Zespołu ds. Szpitalnej Polityki Antybiotykowej, Zespołu ds. Żywienia),\nprzygotowywanie specyfikacji przetargowych,\nczuwanie nad bezpieczeństwem farmakoterapii wyrażające się w monitorowaniu Decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego, Komunikatów Bezpieczeństwa U.R.P.L. i warunków przechowywania leków na oddziałach,\naktywację worków R.T.U. i uzupełnianie ich w niezbędne składniki odżywcze w warunkach jałowych,\nudzielanie szeroko rozumianych informacji dotyczących leków i wyrobów medycznych.


Włosy cienkie #lato #kolagen - Nie do końca kosmetycznie!\nHome PIELĘGNACJA POST SPONSOROWANY TREŚCI KOMERCYJNE TREŚCI MARKOWE WŁOSY WSPÓŁPRACA Włosy cienkie #lato #kolagen\nby Nie do końca kosmetycznie środa, czerwca 28, 2017\nPIELĘGNACJA POST SPONSOROWANY TREŚCI KOMERCYJNE TREŚCI MARKOWE WŁOSY WSPÓŁPRACA\nWłosy latem wymagają intensywnej pielęgnacji, częstszego mycia a co za tym idzie również odżywienia i dodatkowego nawilżenia. Lekkie odżywki, które stosuje się po każdym myciu, o tej porze roku sprawdzają się u mnie najlepiej.\nLatem nie unikam intensywnego odżywiania włosów maskami, sięgam po nie, ale tylko raz na dwa tygodnie.\nCenie produkty łatwe i szybkie w stosowaniu dlatego pewien czas temu zaczęłam używać odżywki, którą już po minucie od nałożenia można spłukać. Polubiłam ją za delikatny zapach i lekką formułę nieobciążającą włosów.\nUważam, że zasługuje na wyróżnienie, ponieważ dodaje włosom blasku i pomaga je zdyscyplinować. Myślę, że warto ją wypróbować, bo sprawia, że włosy stają się miękkie, gładkie i pełne witalności.\nW jakim mieście i dlaczego grupa deweloperska Apart dostrzegła potencjał? Jeśli jesteście ciekawi ? Jeśli tak to koniecznie zajrzyjcie na apartgd.pl\nWłosy cienkie #lato #kolagen Reviewed by Nie do końca kosmetycznie on środa, czerwca 28, 2017 Rating: 5\nTags : PIELĘGNACJA POST SPONSOROWANY TREŚCI KOMERCYJNE TREŚCI MARKOWE WŁOSY WSPÓŁPRACA\nChujowa Pani Domu czerwca 28, 2017 9:27 AM\nBardzo mnie zaciekawiła :) Chętnie wypróbuję :)\nAneczkablog czerwca 28, 2017 12:44 PM\nJak nie obciąża włosów to może i u mnie się sprawdzi :)\nRuda czerwca 28, 2017 2:22 PM\nUnknown czerwca 28, 2017 2:55 PM\nWAXy są cudowne! <3\nDrzemiące Piękno czerwca 28, 2017 4:00 PM\nNie wiem dlaczego ale mi te produktu nie służą. miałam szampon który spowodował u mnie krosty na głowie ostatnio.\nkosmetycznywidok.blogspot.com czerwca 28, 2017 5:22 PM\nMam cienkie i bez objetosci,sprobowalabym:)\nEvi / Paweł Testują, Komentują oraz Podróżuja czerwca 28, 2017 6:18 PM\n\_Lubie ich kosmetyki ;)\nGabi czerwca 28, 2017 6:35 PM\nTaki produkty przydałby mi się :)\nstylstynka czerwca 28, 2017 8:21 PM\nMyślę, że ten produkt by się u mnie sprawdził! :)\nUnknown czerwca 29, 2017 12:40 PM\nWydaje się warty zainteresowania :)\nispossiblee czerwca 29, 2017 10:48 PM\nKurcze kolagen w kosmetykach stał sie teraz bardzo popularny :D\nReyvz czerwca 30, 2017 12:32 PM


Krem do ciała z olejem konopnym - orzeźwiający rabarbar\nStworzony na bazie oleju konopnego, zawierającego wiele naturalnych witamin i minerałów. Działa na skórę odbudowująco i łagodząco, łagodzi podrażnienia oraz tworzy naturalną barierę ochronną przed promieniowaniem UV. Doskonale się wchłania pozostawiając na skórze filtr zabezpieczający przed czynnikami środowiskowymi.\nDzięki zawartości masła macadamia krem głęboko odżywia i nawilża skórę.\nZapobiega starzeniu się skóry, wspierając naturalne jej funkcje nadając zdrowy i zadbany wygląd.\nDziała przeciwutleniająco, napina oraz poprawia wygląd skóry.\nExtrakt z owoców\nKiwi, jabłko, grejpfrut, pomarańcza. Nawilżają, nadają skórze młodzieńczy wygląd oraz łagodzą podrażnienia.\nSkład: Aqua, Caprylic/Capric Triglyceride, Glycerin, Cetearyl Alcohol, Aroma, Potassium Cetyl Phosphate, Macadamia Ternifolia Seed Oil, Hydrogenated Macadamia Seed Oil, Cannabis Sativa Seed Oil, Actinidia Chinensis Juice, Citrus Aurantium Dulcis Juice, Citrus Paradisi Juice, Pyrus Malus Juice, Prunus Amygdalus Dulcis Extract, Butylene Glycol, Trideceth 9, Malic Acid, Bisabolol, Pullulan, Tocopherol, Sodium Polyacrylate, Ethylhexylglycerin, Phenoxyethanol.\nLIVIOON Antycellulitowy krem do ciała z olejem konopnym


Wielkanoc, dieta i rozsądne świętowanie - PoTreningu.pl\nWielkanoc, dieta i rozsądne świętowanie\nTadeusz Sowiński 19 kwietnia 2014\nŚwięta to czas, w którym zazwyczaj odpoczywamy, jemy i… tyjemy. Niestety, tak wyglądają realia. Widmo przyrostu dodatkowych kilogramów bywa stresujące. Z drugiej strony jednak perspektywa spędzenia świąt przy owsiance i piersi z kurczaka z ryżem i brokułami także do zachęcających nie należy. Czy jest więc sposób na to, by w okresie Wielkanocy nie przybyło nam kilogramów? Oczywiście jest. I wcale nie są konieczne do tego żadne, wielkie poświęcenia. Wystarczy kilka banalnie prostych tricków.\nNie staraj się być „na diecie”\nGwarantuję Ci, że jeśli zaczniesz na siłę starać się odżywać wg wyśrubowanych standardów stosowanej przez Ciebie diety odchudzającej, to nie dość, że wyjdziesz na dziwaka i wywrotowca, to prawdopodobnie i tak w końcu albo złamiesz się i skończysz z blaszką sernika na kolanach, albo też będziesz mieć swój udział w zepsuciu rodzinnej atmosfery. Ciocia Klocia i Babcia Stasia pewnie nie będą chciały przyjąć do wiadomości, że chcesz pozbyć się nadmiaru tłuszczu nie tylko przekonując Cię namolnie, że nie masz się z czego odchudzać, ale jeszcze imputując Ci anoreksję lub przynajmniej – niedożywienie. Sprawę trzeba rozegrać delikatnie, w pełnej konspiracji, bez rozlewu krwi. Jeden fałszywy krok i będzie po Tobie…\nNastaw się na umiar\nChociaż wydawać by się mogło, że łakomstwo jest niezależną od naszej woli, spontaniczną reakcją organizmu na okoliczność świąt, to w rzeczywistości sytuacja wygląda inaczej. Łakomstwo zaczyna się w głowie niekiedy nawet kilka dni przed tym zanim zasiądziemy do stołu. Święta podświadomie kojarzą nam się z przejadaniem, niby obawiamy się skutków przejedzenia, ale nierzadko wręcz z niecierpliwością czekamy na moment, w którym rozpoczniemy nieograniczoną konsumpcję. Tymczasem świętowanie niekoniecznie musi polegać na praktykowaniu – nie bójmy się użyć tego słowa - obżarstwa. Można oczywiście spróbować różnych potraw, ale wcale nie trzeba jeść tyle, by nie móc o własnych siłach wstać od stołu. Pomiędzy rezygnacją z konsumpcji, a niepohamowanym łakomstwem są jeszcze rozwiązania pośrednie, które można zdefiniować słowem „degustacja”. Jeśli potraw jest dużo, każdej można skosztować, starając się przy tym nie zachowywać tak, jakby były to ostatnie święta w życiu…\nDokonuj dobrych wyborów\nPowiedzmy sobie szczerze, jeśli na co dzień odżywiamy się zdrowo, to porcja białej kiełbasy czy kawałek sernika podczas „świątecznego szaleństwa” nie wyrządzi krzywdy ani zdrowiu ani sylwetce. Mimo to jednak warto zwrócić uwagę na jakość spożywanej żywności, starając się bazować na nisko przetworzonej i wartościowej żywności. Jajka, warzywa, lekkie sałatki, chude wędliny, umiarkowane ilości pieczywa (najlepiej razowego), powinny stanowić podstawę świątecznego menu. Domowe wypieki i słodycze natomiast mogą być co najwyżej skromnym dodatkiem. Wiem doskonale, że jeśli sami nie jesteśmy gospodarzami spotkania, a święta spędzamy u bliskiej rodziny, to prawdopodobnie spotkamy się z sytuacją, w której babcia, ciocia lub teściowa nie dopuszczą do tego by ktokolwiek wstał od stołu głodny. Warto więc pilnować swojego talerza starając się by cały czas coś na nim było, tak by nie robić miejsca na niepożądane „podrzutki” ze strony gospodarza lub gospodyni. Dobrym pomysłem jest też spowolnienie konsumpcji. Ten kto zje pierwszy musi liczyć się z obowiązkową i niekiedy popisową dokładką.\nRezygnując z podjadania między posiłkami można zmniejszyć spożycie energii nawet o połowę. O tym fakcie warto pamiętać przechodząc obok tabliczki czekolady, talerzyka z ciastem czy pudełka z ciastkami. Nasz mózg często nie rejestruje kalorii dostarczonych „mimochodem” poza porami głównych posiłków, co oznacza, że nie tylko nie mamy pełnej świadomości dotyczącej tego ile tak naprawdę zjedliśmy, ale również – że mechanizmy kontroli łaknienia nie do końca zdają sobie z tego sprawę. W efekcie ogólne spożycie kalorii jest zdecydowanie większe niż być powinno, czego efektem jest niestrawność, dyskomfort oraz – no niestety - przyrost tkanki tłuszczowej. Tak więc jeśli masz ochotę na deser w postaci kawałka sernika, to zjedz go zaraz po posiłku. Zjesz mniej niż gdybyś go spożył dwie godziny później, między posiłkami.\nCzy wielkanocne jajka mogą nam zaszkodzić?


Majstrowanie przy zakazie handlu doprowadzi do ograniczenia kapitału zagranicznego w Polsce\n– Wyrok to potwierdzenie polityki nieprzyjaznej sieciom i centrom handlowym. Zwolennicy tego rozwiązania dużo mówią o panoszeniu się obcych, pomocy swoim czy patriotyzmie. Natomiast nie ma ekonomicznych przesłanek, żeby utrzymywać zakaz handlu. Małych sklepów, szczególnie tych niezintegrowanych, jest około 5%. I żeby im ulżyć, blokuje się 90% rynku z punktu widzenia obrotu pieniężnego czy towarowego. Z kolei sieci handlowe mogłyby do sporu dorzucić argument o lepszym wynagrodzeniu za niedzielę, wzorem choćby Francji – komentuje dr Andrzej Maria Faliński, wiceprezes Stowarzyszenia Forum Dialogu Gospodarczego, były wieloletni dyrektor generalny Polskiej Organizacji Handlu i Dystrybucji (POHiD).\n– Uszczelnienie jest jak najbardziej realne. To kontynuacja nieprzyjaznej sieciom linii politycznej, podobno w obronie mniejszych sklepów i pracowników. Zmiana przepisów skrzywdzi konkretnych ludzi i firmy, ale w generalnym wyniku całego sektora handlu to marginalna sprawa. A prędzej czy później i tak znajdzie się obejście – stwierdza wiceprezes Stowarzyszenia Forum Dialogu Gospodarczego.\nW przestrzeni publicznej mówi się, że lepszym kierunkiem byłaby realna pomoc właścicielom małych sklepów. Można byłoby wprowadzić m.in. dopłaty z budżetu czy bardzo precyzyjnie zdefiniowane ulgi (np. podatkowe, zusowskie czy związane z zakupami). Wsparcie zależałoby od przychodów oraz wielkości placówki handlowej.\nPrzekroczenie określonych wskaźników, związanych z rozwojem biznesu, oznaczałoby zakończenie pomocy dla przedsiębiorcy.\n– Gdyby Skarb Państwa przejął np. koszty ubezpieczenia zdrowotnego, to małe sklepy zyskałyby konkretne wsparcie. Zamiast tego mamy demontaż pod sztandarami narodowej walki o jakieś socjalia. To jest działanie w stylu komuny późnych lat 50. i samorządu robotniczego – mocno podkreśla dr Faliński.\nZnawcy tematu zaznaczają też, że uszczelnianiu przepisów towarzyszy rozwijanie systemów handlowych Orlenu. Koncern tworzy potężną sieć sklepów przy stacjach paliw. Po cichu mówi się, że w ten sposób stwarza konkurencję dla tych, którzy ustawowo mogą pracować w niedziele.\n– System handlowy umożliwia Orlenowi robienie w niedziele najlepszych pieniędzy poza core biznesem. Tu mówimy o 2 tysiącach placówek, z których mniej więcej 2/3 będzie na poziomie dużego sklepu convenience. To potężny konkurent. Mnóstwo niewielkich sklepików straci klientów, ponieważ przy dystrybutorze działa supermarkecik – dodaje były dyrektor generalny POHiD-u.\nEksperci na rynku przedstawiają różne scenariusze. Mówi się, że zmniejszy się mnogość uczestników rynku, głównie wśród wielkich graczy. Konkurencja o półki uderzy w dostawców, a na klienta czekać będą wyższe ceny, bo ograniczenia zmuszą firmy do nadrobienia strat. Nie można też wykluczyć, że kapitał zagraniczny zacznie rozważania nt. wychodzenia z Polski, zwłaszcza ze względu na praktyki administracyjne, wydłużanie się podstępowań sądowych czy zamykanie dróg odwoławczych, np. do UE. To w dalszej perspektywie może oznaczać zwalnianie pracowników, nieprzedłużanie umów z dostawcami czy nawet wyprzedawanie majątku.\n– Ciekaw jestem, gdzie wtedy zwolennicy uszczelniania przepisów znajdą winnych. Na razie jest dobrze, ale będzie gorzej, jeżeli taka polityka pozostanie. Teraz sprzyja koniunktura, jest eksport, bo w wielu krajach widzimy popyt na żywność czy wyroby przemysłowe z Polski. Ale jeżeli staniemy się partnerem niewiarygodnym, niedotrzymującym reguł prawnych, to powolutku zaczniemy tracić te rynki – podsumowuje dr Faliński.


Zegarki damskie Producent: Calvin Klein, Jacques Lemans - Zakupy Glamourlady.pl\nProducent: Calvin Klein, Jacques Lemans\n3 293,00 - 391,00 zł\n5 447,00 - 485,00 zł\n3 489,00 - 587,00 zł\n10 599,00 - 939,00 zł\nZegarki damskie21 produktów Producent:\nZegarek damski Jacques Lemans 1-1867F Classic to wspaniała propozycja dla pań lubiących sobie elegancję i wygodę oraz nietuzinkowe dodatki. Biały pasek wytwarzany został ze skóry naturalnej i...\nZegarek żeński Jacques Lemans Milano JL 1-1932B Zegarek żeński Jacques Lemans JL 1-1932B z kolekcji Milano. Wyekwipowany w mechanizm kwarcowy zasilany baterią. Wnętrze zabezpieczone klasą...\nCzy uwielbiasz ozdabiać eleganckimi dodatkami? Następnie ewidentnie potraktuj austriacką markę Jacques Lemans. Na pierwszy rzut oka oczaruje Cię perłowa tarcza, na której jesteś unikatowy...


Materiał bimetaliczny lub tuleje z blachy ołowiowej z brązu Taśma CuPb10Sn10 JF800\nDom\tProduktyMateriał z brązowej tuleiMateriał bimetaliczny lub tuleje z blachy ołowiowej z brązu Taśma CuPb10Sn10 JF800\nWszystkie rodzaje łożysk ślizgowych marki VIIPLUS CHINA są szeroko stosowane w systemie podwozia, nadwozia i układu hydraulicznego maszyn budowlanych i maszyn budowlanych. Tuleja wału spawana z tuleją bimetaliczną jest stosowana do podparcia ciężkiego koła, podpierającego koła zębatego i koła prowadzącego. Bimetal i Tuleje serii LIKE DU, DX są stosowane w ramieniu ramienia, korbowodzie, nodze podpierającej itp. TULEJE BRĄZOWE PULG GRAFITOWE TULEJE C86300 ŁOŻYSKA BRĄZOWE seria Mozaika solidna tuleja smarująca stosowana w ruchomym ramieniu, ramieniu, mechanizmie modulującym, cylindrze itp.\nMateriał bimetaliczny lub brąz Ołów ze stali ołowiowej Pasek CuPb10Sn10 JF800\nZwykłe materiały łożyskowe Zwykłe paski łożyskowe, zwykłe paski łożyskowe | Taśmy bimetaliczne CuPb10Sn10 JF800 Materiał bimetaliczny lub taśma ze stali ołowiowej brązowej\nTulejka bimetalowa CuPb10Sn10 na zamówienie\nNajsilniejszy typ, szerokie pole zastosowania, najbardziej odpowiedni do tulei i podkładek wibracyjnych o dużej sile uderzenia.\nDla całego światowego przemysłu Zapewnij wysokiej jakości samosmarujące\nBimetaliczny CuPb10Sn10 tuleja ze stopu brązu stal bimetaliczna miedź / beztłuszczowa tuleja JF800 / tuleja olejowa sucha tuleja łożyskowa\nCHARAKTERYSTYKA Materiał łożyska ślizgowego\nRODZAJE ROWKÓW I WENTYLACJI VIIPLUS BUSH


Dżem brzoskwiniowo - - przepisy na dżem brzoskwiniowo - z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na dżem brzoskwiniowo -\nDżem brzoskwiniowo – pomarańczowy 21\nW przygotowaniu mam ciasto fantastyczne Zanim jednak powiem ostatnie słowo w tym temacie, podrzucę Wam przepis na świetny do niego, do innych ciast, gofrów, naleśników, omletów czy najzwyklejszych Zobacz więcej\nDżem brzoskwiniowo-nektarynkowy 63\nBrzoskwiniowo-mirabelkowy dżem 78\nDżem brzoskwiniowo-renklodowy 573\nDżem brzoskwiniowo-truskawkowy 31\nZapraszam na pyszny dżem. Jest idealny do naleśników. Polecam Składniki: 1/2 kg brzoskwiń 1/2 kg truskawek 1 szkl cukru 1 konfiturex Przygotowanie: Brzoskwinie i truskawki myjemy i osuszamy. Zobacz więcej\nDżem brzoskwiniowo-lawendowy 109\nTen dżem to coś dla wielbicieli zapachu tych drobnych, fioletowych kwiatuszków...postanowiłam zatrzymać troche lata w słoiku :)...cudownie będzie zimą otworzyć słoiczek i poczuć ten zniewalający Zobacz więcej\nDżem brzoskwiniowo-pomarańczowy 346\nSkładniki: - 1 kg brzoskwiń - 2 pomarańcza - sok z 1/2 cytryny - 1/2 kg cukru Sposób przygotowania: 1. Brzoskwinie wkładamy do wrzątka na 1 min, następnie przelewamy je zimną wodą. Obieramy ze skórki, Zobacz więcej\nJeśli macie jeszcze miejsca w spiżarniach, gorąco zachęcam Was do zrobienia domowych przetworów. Pogoda za oknem zmienia się niebezpiecznie szybko, więc przyjemnie będzie sięgnąć po pełen lata Zobacz więcej\nNaleśniki z dżemem brzoskwiniowo waniliowym 55\nJa wiem, że na pomysł na niedzielne śniadanie jest już trochę za późno, ale ostatnio dzień miesza się u mnie z nocą i żyję jakimś nowym trybem, niezgodnym z moim dotychczasowym zegarem biologicznym. Zobacz więcej\ndżem brzoskwiniowo-malinowy 234