Czytając świat: lutego 2011\nAutor: Molioo o 09:53 20 komentarzy:\nZ geniuszu i talentu Agathy Christie zdaje sobie sprawę chyba każdy, kto przeczytał choć jedną jej powieść. Uznawana jest ona za mistrzynie kryminałów, zresztą według mnie całkiem słusznie. Oczywiście, zawsze znajdą się ludzie, w których guście nie leżą takie właśnie powieści, jednak zazwyczaj, nawet oni przyznają że Christie miała niesamowity talent do tworzenia tych trudnych zagadek kryminalnych. Jednak gdy autor ma w swoim dorobku tak duża liczbę powieści, zdarzają się też utwory słabe, odstające od reszty. I choć autorka zarzeka się, że pisanie tej książki było dla niej przyjemnością i że jest to jedna z jej najlepszych książek, Ja uważam, że „Dom zbrodni” to raczej jedna z tych przeciętnych pozycji.\nO głównym bohaterze, Charlesie Harwardzie wiemy tak naprawdę niewiele. Jego ojciec jest zastępcą komisarza Scotland Yardu. Czeka go wyjazd na 2 lata do Anglii, lecz po powrocie ma zamiar wziąć ślub z poznaną w Kairze Sophią Leonides. Jednak gdy wraca do ojczyzny, dowiaduje się, że dziadek Sophi a zarazem głowa rodziny Leonidesów zmarł i to nie śmiercią naturalną, został otruty eseryną. W związku z nasuwającym się pytaniem, kto w domu miał jakikolwiek motyw, ojciec Charlesa prosi go o współpracę. Ten, chcąc nie chcąc musi udać się do „Krzywego Dworku” by bliżej poznać jakże ekscentryczną i „bezwzględną” rodzinę i spróbować odnaleźć truciciela.\nKsiążka ta składa się głównie z dialogów, a akcji typu szukania dowodów, śledzenia czy czegokolwiek podobnego znajdziemy tu raczej mało. Dlatego też powieść do połowy wydaje się lekko nużąca. Potem jest już coraz lepiej, nareszcie są niespodziewane zwroty akcji i momentami czyta się naprawdę z zapartym tchem. Szczególnie gdy następuje kolejne morderstwo, po tym jak aresztowano podejrzanych, człowiek zaczyna zastanawiać jak to możliwe.\nMamy tutaj około 10 podejrzanych, każdy z nich miał motyw by zabić starego Leonidesa, niektórzy mogli to zrobić dla pieniędzy, inni z miłości do kogoś innego. Trudna sprawa. Podczas czytania, kilka razy zmieniałem swojego podejrzanego a i tak muszę przyznać, że na końcu byłem bardzo zaskoczony. Jak każda powieść Agathy Christie, także ta jest nieprzewidywalna.\nTo co bardzo mi się spodobało, to właśnie rodzina Leonidasów. Jest Ona bardzo ciekawie przedstawiona, każdy jest inny, i każdy na swój sposób jest, jak to opisano w książce, „bezwzględny”. Znajdziemy tu istny gabinet osobowości.\nNie ma tu ani monsieur Poirota ani panny Marple i trudno określić czy to dobrze czy to źle. Wydaje mi się że raczej dobrze, gdyż tutaj, bohater nie jest kimś nadzwyczajnym, o niesamowitej spostrzegawczości i umiejętności kojarzenia faktów. Jest zwykłym człowiekiem, którego jedynym sposobem na odkrycie prawdy jest rozmowa.\nPodsumowując, Dom zbrodni jest książką raczej przeciętną w porównaniu do innych dzieł Agathy Christie, jednak i tak jest ciekawa, intrygująca i zaskakująca. Uważam że można po nią sięgnąć jednak nie jest to pozycja obowiązkowa. Brakuje jej „tego czegoś” co uczyniło by ją jeszcze bardziej interesującą. Myślę że odpowiednią oceną dla tej książki jest 4/5 raczej z tendencją do 3,5.\nAutor: Molioo o 13:37 12 komentarzy:\nGdy dostałem w swoje ręce „Czarną Wodę” – debiut literacki Attici Locke, byłem naprawdę pod wrażeniem, urzekły mnie świetnie zaprojektowana i miła w dotyku okładka, opinie krytyków zawarte na jej wewnętrznej stronie (autorka jest porównywana do Dennisa\nLehane’a) oraz to jak ta książka mnie do siebie przyciągała. A więc zapowiadało się ciekawie, czy tak wyszło? No… nie do końca. Jak to możliwe? Przyjrzyjmy się powieści bliżej.\nWszystko dzieje się w latach 80. w Houston w Teksasie. Poznajemy Jaya Portera, czarnoskórego prawnika, który już dawno stracił nadzieje na spełnienie się jego amerykańskiego snu, żyje na granicy ubóstwa a jego najlepszą klientką jest kobieta do towarzystwa, która ucierpiała podczas pracy. Gdy podczas zorganizowanego na urodziny żony rejsu po małej i brudnej rzeczce Buffalo Bayou, słyszy strzały i krzyki o pomoc, po chwili zastanowienia rzuca się do wody i ratuje topiącą się kobietę. Wtedy jeszcze nie wie jakie konsekwencje przez to poniesie ani na jakie niebezpieczeństwo się naraża. Wkrótce bowiem odkrywa że jest śledzony przez człowieka z bronią, a sam postanawia odkryć tajemnice uratowanej kobiety czym jeszcze bardziej się pogrąża. Jakby tego było mało, w mieście dochodzi do strajku czarnoskórych dokerów, a ojciec Jaya chce, by ten był w niego zaangażowany.\nNa stronie zbrodniawbibliotece.pl udostępniony został esej autorki dotyczący „Czarnej Wody” z którego dowiadujemy się, że wydarzenia w powieści są do pewnego momentu odbiciem wydarzeń z życia autorki.* Jej ojciec bowiem zabrał rodzinę na rejs tą samą rzeczką, lecz gdy usłyszeli krzyki o pomoc, postanowili odpłynąć i nie mieszać się w sprawy tej „złej” strony miasta. Tak więc, można mniemać, że autorka chciała po prostu napisać alternatywną historie, by zobaczyć co mogłoby się wtedy wydarzyć.\nTrudno jest tak naprawdę określić gatunek tej powieści, czy to thriller czy kryminał czy może coś innego, pojawiają się tutaj morderstwa, są też ludzie z bronią, lecz znajdziemy też szeroko zakrojoną intrygę, w którą wmieszani są politycy i ekonomiści. Podobało mi się to stopniowe odkrywanie prawdy na temat tego co się dzieje w mieście, i to jak wszystko łączy się w dosyć spójną całość, jednak czasami jest to trochę zawiłe, w efekcie czego można po prostu się zgubić w tym wszystkim, i trzeba przekartkować kilka stron by znów się w tym odnaleźć. Czasami ciężko było połączyć jakieś fakty gdy znikąd pojawiał się kolejny wątek. Pomimo to, jakimś sposobem podobała mi się ta zawiłość. Spodobał mi się również sposób w jaki autorka przedstawia zależność pomiędzy najważniejszymi osobami w mieście, politykami i ekonomistami a tym co działo się kiedy mieszkańcy miasta szli spać, tymi ich brudnymi interesami. Ukazano też tą bezradność którą bohater odczuwa gdy zdaje sobie sprawę że nie walczy z jedną osobą lecz z dziesiątkami ważniaków, którzy za pieniądze mogą mieć wszystko.\nCo może zadziwić to to, że jest tu bardzo dużo retrospekcji do czasów młodości głównego bohatera gdy był studentem aktywistą i aktywnie działał w organizacjach dążących do wyzwolenia czarnych. Wtedy to prawie udało mu się zachwiać gospodarką, jednak po aresztowaniu jego życie zmieniło się. Miałem wrażenie jakby autorka chciała pokazać, że od przeszłości, tego co było i jacy byliśmy, nie da się uciec, że to wszystko do nas wraca. Zaryzykowałbym nawet stwierdzenie, że jakieś 20% książki, to właśnie retrospekcje.\nBardzo ciekawie autorka ukazała klimat tamtych lat w amerykańskich miasteczkach takich jak Houston. Dobrze nakreśliła atmosferę panującą w tamtych czasach, to napięcie związane z dyskryminacją czarnych, którzy wprawdzie mieli prawo głosu, jednak wciąż biały człowiek był od nich ważniejszy i znajdował wyższe miejsce w wielu hierarchiach. I tu właśnie mam takie dziwne odczucie, że cały ten wątek o dyskryminacji czarnych jest tu za duży, przy prawie każdej możliwej okazji jest tu o tym wspomniane. Chwilami miałem wrażenie jakby autorka po 30 latach od wydarzeń z książki, wciąż miała ludziom za złe za ten rasizm, jakby nie mogła się z tym pogodzić i chciała to nagłośnić.\nKsiążka na pierwszy rzut oka może wydawać się dla niektórych gruba, ktoś może pomyśleć że będzie ją czytał wiekami. Mnie natomiast jakimś sposobem wciągnęła i przez 400 stron przebrnąłem w ciągu kilku dni.\nPo przeczytaniu powieści, odczuwam dosyć duży niedosyt, głównie z powodu zakończenia. Z tyłu książki możemy przeczytać, że „ akcja toczy się w szalonym tempie, a zakończenie jest nie do przewidzenia”. Co do tempa akcji, jestem w stanie się zgodzić bo miałem takie osobiste odczucie. Jednak to jak się powieść zakończy przeczuwa się już kilkadziesiąt stron przed końcem. No i właśnie brak mi tu jakiegoś mocnego akcentu na koniec, przez cały czas bohater zbierał dowody, wgłębiał się coraz bardziej, tylko po to żeby na końcu i tak nie opisano nawet tego procesu.\nPodsumowując „Czarna Woda” to książka ciekawa jednak momentami męcząca. Potrafi wciągnąć na kilka godzin, jednak potrafi też lekko zniechęcić. Mnie się jednak w jakimś stopniu spodobała i nie żałuję czasu na nią poświęconego.\n* Dla zainteresowanych link do artykułu: http://zbrodniawbibliotece.pl/kronikakryminalna/1866,atticalockeoczarnejwodzie/\nAutor: Molioo o 14:11 3 komentarze:\nEtykiety: Kryminał, nakanapie.pl, Recenzje, Wydawnictwo Prószyński i S-ka\nDroga - asfaltowa, naznaczona czasem, pełna przeszkód, niebezpieczeństw, przypominająca o tej niekończącej się wędrówce ku możliwemu wybawieniu. Brak jedzenia, picia, słońca, brak jakichkolwiek oznak życia, niedobór wszystkiego. Od czasu do czasu pozostałości po ludziach w postaci potraw w proszku. Nic więcej. Tylko strach, niepewność i krzta nadziei, bo bez niej ta podróż nie miałaby sensu. Tak mniej więcej przedstawiają się realia nowej powieści Marka Dryjera: „ Droga Ślepców”. Jest to debiut wydawniczy tego autora, wcześniej publikował swoje opowiadania i wiersze w Internecie.\nJest to opowieść o wędrówce chłopca i jego opiekuna przez ten zniszczony, obumarły, jakby pragnący ich krwi świat. Świat w którym człowieczeństwo umarło pozostawiając za sobą tylko wspomnienia i marzenia. Okutani w koce wędrują kierując się na południe z nadzieją, że znajdą tam ocalenie. Mogłoby wydawać się, że gdy ludzi na świecie została naprawdę garstka, mały procent tego co było przed śmiercią kliniczną Ziemi, spotkanie kogokolwiek żywego na trasie tej niekończącej się wędrówki to szczęście, możliwość współpracy i szansa na przeżycie. Niestety w tym świecie drugi człowiek jest tylko zagrożeniem. Ludzie podzielili się na łowców i zwierzynę a mięso ludzkie stało się rarytasem.\nI właśnie wobec tych wszystkich bodźców, bohaterowie zdają sobie sprawę z tego że nie potrafią odpowiedzieć sobie na pytanie, czy dożyją jutra. Sprawdź i sam odpowiedz na to pytanie.\nJuż czytając sam opis, można domyślać się że autor wzorował się na „Drodze” Cormaca McCarthego, dotyczącej tej samej problematyki. Gdy zaczynałem czytać tą powieść, sądziłem, że to raczej dziwne, by wydać podobną książkę drugi raz. Równo z tym jak brnąłem przez powieść, zmieniała się we mnie ta myśl. Gdy skończyłem, zrozumiałem dwie rzeczy:\nDwie wspomniane przeze mnie pozycje różnią się kilkoma ważnymi rzeczami, i choć mają kilka podobieństw to głupstwem jest napisanie że są one takie same lub bardzo podobne. Druga rzecz dotyczy tego, że wydanie tej książki wcale nie było dziwne czy głupie. Wręcz przeciwnie. Wnosi ona coś czego nie było w „Drodze”, coś co sprawia że pomimo całego zła na świecie, ludzie i tak brną do celu.\nTym czymś za co powieść ma u mnie dużego plusa, jest to że autor nie dopuścił by była to tylko prosta opowieść o wyznaczonym celu i wędrówce, podczas której bohater ma mnóstwo przeszkód i zazwyczaj wychodzi z nich cało. Takich opowieści wokół nas pełno, i żadna nic nie wnosi. Czytając „Drogę Ślepców” ma się wrażenie że autor chce czegoś więcej niż tylko tego żeby przeczytać tą powieść, wrażenie jakby chciał coś przekazać, coś czego nie napisał wprost lecz kryje gdzieś między wersami. Warto to odnaleźć i przemyśleć.\nPomijając wszystkie problemy i przeszkody wiążące się z wędrówką, pozostaje coś jeszcze, gdyż w dużej mierze jest to także opowieść o nadziei, która zostaje nawet w trudnych sytuacjach i siłę by człowiek mógł coś zrobić. O nadziei na lepsze jutro i na to że w ogóle będzie jakieś jutro, o tym że jest najważniejsza, bez niej człowiek nie może funkcjonować. Podobał mi się sposób w jaki jest ona przedstawiona w powieści. To ona podtrzymymuje bohaterów przy życiu, to dzięki niej mają siłę by przeć naprzód, na południe, by tam odnaleźć wybawienie.\nBardzo dobrze jest tu także przedstawiony klimat post-apokaliptycznego świata. Choć mało tu jest szczegółowych opisów krajobrazu, to jest on nakreślony tak, że i tak widzimy go oczyma wyobraźni. Obumarłe lasy, popękane drogi, miasta widma, naznaczone przez śmierć, a wszystko pokryte wszechobecnym kurzem i popiołem. Ten klimat tak wciąga, że prawie można krztusić się tym kurzem. Świetnie przedstawieni są także Ci, których bohaterowie spotykają na swej drodze, inni ludzie mocno doświadczeni przez los, gotowi zabić by przetrwać kolejny dzień i uchronić siebie lub swą rodzinę. Wszystko to kumulując się stwarza realistyczny obraz tego świata.\nInteresujące jest także to, że autor ukazał to co dla przeważającej ilości naszego społeczeństwa jest nierealne. To jak nasza planeta umiera zabierając ze sobą prawie wszystkich ludzi. I przedstawił to w sposób wiarygodny, który ponadto zmusza do przemyśleń z tym związanych. I jeśli tysiące ludzi spojrzą na Ziemie z innej perspektywy, a nie wątpię że tak będzie, sukces tej powieści będzie ogromny. Bo wtedy zmieni się coś w nas, a to jest najważniejsze.\nTym co może tutaj zrazić niektórych czytelników, jest właśnie podobieństwo do wspomnianej przeze mnie wcześniej „Drogi” McCarthego pod względem specyficznego stylu tam występującego. Gdyby porównać obie pozycje, są one pod tym względem prawie takie same. Ponadto „Droga Ślepców” to tylko 110 stron. Biorąc pod uwagę jak bardzo wciąga, jest to raczej utwór na jeden lub dwa wieczory, jednak sądzę że warto poświęcić swój czas by się w tą wędrówkę wgłębić.\nPodsumowując pozycja ta warta jest swojej ceny i czasu który na nią przeznaczymy. Jest to wspaniała choć krótka przygoda z której powinniśmy wynieść coś więcej. Niesamowicie wciąga, trzyma w napięciu, skłania do przemyśleń i nie pozwala zasnąć. Czego chcieć więcej? Gorąco polecam.\nAutor: Molioo o 17:26 2 komentarze:\nEtykiety: nakanapie.pl, Recenzje, Wydawnictwo RADWAN\nWszyscy doskonale wiemy, że strata kogoś nam bliskiego ma różne skutki i każdy przeżywa to inaczej. Jeden zamyka się w sobie, inny reaguje agresją by po prostu odreagować. Właściwie trudno nam opisać co dzieje się w psychice osoby dotkniętej taką tragedią. A co jeśli dochodzi do tego kolejna po kilkunastu latach tragedia jaką jest zaginięcie znanej nam osoby? Czy wszystkie złe emocje skumulują się, czy może przeciwnie: zyskamy jakąś nieokreśloną siłę? Zrozumienie takiej sytuacji umożliwia nam debiutancka powieść Irlandzkiej autorki Jane Casey, pt. „Zaginieni” wydanej w 2010 r. przez wydawnictwo Prószyński i S-ka.\nSarah Finch, nauczycielka angielskiego w szkole podstawowej w Surrey, miała niełatwe dzieciństwo. Gdy była jeszcze małą dziewczynką, jej starszy brat Charcie zaginął w niewyjaśnionych okolicznościach i ta tajemnica pomimo wielu lat poszukiwań nie została rozwiązana. Zniszczyło to psychikę rodziny Barnesów doprowadzając tym samym do jej rozpadu. Teraz, po 16 latach, gdy Sarah, pomimo matki która urządziła świątynie w pokoju Charciego, pogodziła się z już ze stratą brata, spotyka ją kolejna tragedia. Ginie uczennica Sary, i to właśnie Ona odnajduje jej ciało porzucone w lesie. Mimowolnie zostaje wprowadzona w śledztwo, które dla niej oznacza możliwość dowiedzenia się czegoś o swoim bracie.\nInteresujące jest to że przez cały czas przeplatane są miedzy sobą dwie płaszczyzny. Naprzemiennie czytamy retrospekcje do dzieciństwa Sary dzięki czemu zgłębiamy tajemnice najtragiczniejszego wydarzenia jej młodości oraz to co dzieje się 16 lat później, gdy jest już dorosła i niechętnie uczy w szkole, decydując się nie zostawiać matki, która z pokoju syna zrobiła świątynie. Jeśli do głowy przychodzi komuś myśl że może być to chaotyczne i poplątane, zdecydowanie zaprzeczam. Tak naprawdę, poznajemy drugą historię i zagłębiamy się w nią tym samym dowiadując się czegoś o bohaterce, nie tracąc przy tym zainteresowania prowadzonym śledztwem.\nPodobnie jak w innych thrillerach, tutaj także mamy możliwość śledzenia śledztwa i poczynań bohaterki oraz typowania naszych własnych podejrzanych. Jest to o tyle ciekawe, że aż do momentu wyjaśnienia tej zagadki, nie mamy pewności co do winnego zbrodni a nagłe zwroty akcji jeszcze bardziej to utrudniają. Gwarantuję, że do ostatniej strony powieści będziecie nią pochłonięci. Powieść ta może wciągnąć także z innego powodu. Zwykle w thrillerach dużo dzieje się przede wszystkim na początku i na końcu. Tutaj natomiast bardzo dużo się dzieje i to tak, że nie mamy czasu na złapanie tchu. Akcja jest wartka i po prostu pędzi z zawrotną szybkością. I nie jest tu tak, że bohaterka niczym superbohater wszystko robi i odkrywa sama, wręcz przeciwnie, ukazana jest jako zwykły, chwilami bezradny człowiek.\nLecz „Zaginieni” to thriller psychologiczny, i to właśnie nad drugim określeniem warto się zastanowić. Czy znajdziemy tu elementy odpowiadające temu? Zdecydowanie. Bardzo dobrze autorka odzwierciedliła wpływ tragedii jaką jest strata dziecka na uczucia i psychikę rodziny. Idąc za tym, jako przykład można podać matkę głównej bohaterki, która z pokoju synka zrobiła świątynie, przez 16 lat nie była sobą i ochłonęła dopiero gdy dowiedziała się prawdy. No właśnie: pokazane jest tu to że nawet najgorsza prawda lepsza jest od niewiedzy.\nCasey nie zapomniała o tym co przyciąga do książek kobiety. Mianowicie, chodzi o wątek romantyczny. Jest tu obecny i trzeba powiedzieć że jest bardzo interesujący. Prowadzony jest może trochę zawile aczkolwiek nie przeszkadza skupić się na śledztwie.\nJednakże to co może zrazić, nie tylko kobiety, to ta prostota z jaką autorka opisuje przemoc występującą w powieści. Może po prostu jest to trochę zbyt bezwzględne.\nNie spodobać może się również to, że w pewnym momencie, możemy przez jakiś czas przyglądać się jak wszystko idzie sprawnie w dobrym kierunku. Na szczęście sytuację ratuje element zaskoczenia na końcu książki.\nUważam że, zakupienie powieści „Zaginieni” może być dla każdego bardzo dobrą inwestycją. Zdecydowanie jest ona warta swojej ceny. Bardzo przyjemnie się ją czyta, niesamowicie pochłania i w pewnym sensie pozwala wgłębić się w tajemnice ludzkiej psychiki. Warto też wspomnieć o załączonym na końcu książki wywiadzie z Jane Casey, który jest miłym zwieńczeniem przygody z Sarą Finch. Serdecznie polecam.\nKsiążkę otrzymałem jako egzemplarz recenzencki od serwisu nakanapie.pl któremu chciałbym za to mocno podziękować.\nAutor: Molioo o 14:28 3 komentarze:\nEtykiety: Kryminał, nakanapie.pl, Recenzje, Thriller, Wydawnictwo Prószyński i S-ka\nKiedy mówimy o gatunku horroru, przed oczami najczęściej pojawia się nam obraz wielkiego, często zmutowanego i brudnego od krwi zabójcy, który potrafi bez skrupułów zabić całą masę ludzi. Równie często myślimy w tym momencie o wszelakich krwiożerczych stworzeniach takich jak wampiry, wilkołaki czy zombie. Ok. Lecz co jeśli ktoś wspomni o horrorze natury religijnej? Większość odwraca się i nawet nie chce o tym słyszeć. I wiem, że o gustach się nie dyskutuje i ktoś naprawdę może nie przepadać za tym specyficznym gatunkiem literatury, jednak Ja zdecydowanie uważam, że odwracanie się od tego typu powieści to błąd. Najlepszym na to dowodem jest utwór „Władcy Ciemności” Franka E. Perretiego wydany oryginalnie w 1986 roku a w Polsce w 1992 roku przez Oficynę Wydawniczą Vocatio. Jest to jedna z pierwszych książek tego autora aczkolwiek ma on ich w swoim dorobku dużo. Około milion czytelników nie mogło się mylić kupując tą pozycję.\nAkcja powieści odgrywa się w małym, niepozornym i miło wyglądającym miasteczku jakim jest Ashton. W tym właśnie małym miasteczku ma dojść do jednej z największych wojen pomiędzy siłami ciemności a siłami światłości, między dobrem a złem. Ściślej mówiąc mam na myśli anioły i demony, odwiecznych wrogów toczących bitwy od wielu lat. Gdy połączona duchowo z demonami, tajemnicza korporacja OMNI snuje plany na temat zawładnięcia lokalnym uniwersytetem i tym samym przejęcia kontroli nad całym miastem Ashton, grupa Świętych Bożych ściśle połączonych modlitwą z Aniołami próbuje te plany zniweczyć.\nPowieść sama w sobie jest bardzo wciągająca, sprawia, że wręcz nie możemy się od niej oderwać. To co jest bardzo interesujące i o czym trzeba powiedzieć to fakt, że fabuła toczy się na dwóch świetnie ze sobą połączonych płaszczyznach. Wątki raczej duchowe, czyli te, w których przeczytamy o aniołach i demonach przeplatają się z wątkami, w których czytamy o ich wyznawcach, zarówno dobrych jak i złych. Ponadto Peretti zrobił to w taki sposób, że wydarzenia w jednej z płaszczyzn oddziaływają na te z płaszczyzny równoległej.\nKolejnym wartym zauważenia faktem jest szeroko zakrojona intryga, rzekłbym nawet spisek. Wyobraźmy sobie, że walczymy z jakąś wielką organizacją pragnącą zapanować nad miastem i jego mieszkańcami. Co robimy? Udajemy się do przedstawicieli władzy. Lecz co jeśli nie możemy tam pójść, gdyż wiemy, że władza jest jednym z elementów układanki dotyczącej całego spisku? Mniej więcej taką sytuację mamy w powieści, dzięki temu czyta się ją z jeszcze większym przejęciem.\nBardzo ciekawie przedstawione są sylwetki naszych nieziemskich bohaterów, zarówno aniołów jak i demonów. Okazuje się to świetnym rozwiązaniem gdyż możemy je sobie wyobrazić a lepiej jest czytać nam o czymś co możemy zobaczyć, chociażby w myślach..\nTo co może trochę zniechęcić, to nadmierna religijność głównych bohaterów. Podczas gdy w naszym kraju ludzie rzadko modlą się w samotności, o modlitwie w grupie nawet nie wspominając, tam, w mieście Ashton jest zupełnie na odwrót.\nJeśli wspomniałem już o religijności to muszę dodać, że powieść zmusza nas do refleksji, między innymi na tematy religijne, ale też życiowe. Pozwala zastanowić się nad tym, czy jest coś co kieruje nami przy podejmowaniu decyzji, czy istnieje jakaś zewnętrzna siła, lub coś jak anioł lub demony.\nPowieść czytało się bardzo dobrze, wciągnęła mnie i okazała się bardzo interesująca.\nChciałbym polecić ją w szczególności młodzieży, która nie potrafi odnaleźć się w tym szalonym świecie XXI wieku. Być może ta książka okaże się swego rodzaju drogowskazem.\nAutor: Molioo o 16:12 1 komentarz:\nEtykiety: Fantasy, nakanapie.pl, Oficyna Wydawnicza Vocatio, Recenzje, Religia\nGdy znika jeden człowiek wszczynane są poszukiwania a gdy się nie odnajdzie uznawany jest za zaginionego a jego rodzina musi to zaakceptować. A co jeśli w jednej chwili znika kilka milionów ludzi?? Właśnie taką straszną sytuację przybliżają nam Tim Lahaye i Jerry B. Jenkins we wspaniałej powieści jaką jest „Dzień Zagłady”. Zarówno jak Zajdel i Dick przy „Deus Irae” lub King i Straub przy „Talizmanie” także ten duet autorski spisał się świetnie a owocem ich współpracy jest 16-częściowy cykl „Powieść o czasach ostatecznych”. Ponadto powieść dostała się na szczyt listy bestsellerów „The New York Times’a” i pozostała tam przez 57 tygodni.\nAkcja w powieści toczy się niczym u Hitchcocka. Zaczyna się trzęsieniem ziemi, a potem napięcie wzrasta. Aczkolwiek te masowe zniknięcia wywołały szkody o wiele większe niż mogłoby wywołać trzęsienie ziemi. Wśród tych, którzy zaginęli bez śladu są przecież piloci, kierowcy, pracownicy straży i policji oraz osoby sprawujące władzę. Mija kilka tygodni zanim wszystko wraca do względnego porządku. Ci, którzy pozostali wciąż szukają odpowiedzi na to co się stało a tymczasem na światowej scenie politycznej pojawia się skromny i czarujący prezydent Rumunii – Nicolae Carpathia, zamierzający odmienić świat. Jednak czy zamierza odmienić go na dobre…?\nTemat utworu jest na swój sposób nowatorski. Bardzo możliwe, że już wcześniej pisano książki o masowych zniknięciach, ale nigdy wcześniej nie pisano ich z takim rozmachem. Ponadto można by spekulować czy autor głośnej ostatnio serii Gone nie wzorował się czasem na serii „Powieść o czasach ostatecznych”\nAutorzy świetnie łączą wątek polityczny z religijnym. Znajdziemy tu wiele cytatów i proroctw z Biblii, czemu towarzyszy wiele ciekawych, często niebezpiecznych wydarzeń. Dodajmy do tego dużą ilość akcji, ciekawo zakrojoną intrygę oraz mały wątek miłosny i wyjdzie nam właśnie powieść od której nie możemy się oderwać.\nPonadto, gdy wokół głównego bohatera Camerona „Bucka” Williama oraz jego przyjaciół zacieśnia się krąg intrygi a ludzie im bliscy zaczynają ginąć, my zastanawiamy się głębiej nad wartościami moralnymi poruszanymi w utworze. I to właśnie jest moim zdaniem wspaniałe. Powieść skłania nas do przemyśleń, głównie na tematy religijne ale i nie tylko.\nTo co może się w książce nie podobać to jej przewidywalność. W pewnym momencie gdy bohaterowie wciąż mówią: „Nie, to nie być to”, my już z pewnością możemy im zaprzeczyć i odpowiedzieć: „Tak, to to”. Kolejną aczkolwiek niedużą wadą książki jest „nieśmiertelność” głównego bohatera. To, że przeżył tę jedną z największych katastrof świata daje do myślenia, lecz potem dochodzi do tego świetne unikanie śmierci czyhającej z wielu stron.\nInteresujące okazało się to w jaki sposób opowiadana jest akcja. Mamy tu bowiem dwóch bohaterów o zupełnie różnych z początku poglądach i cechach charakteru. I te właśnie antagonistyczne cechy przeplatają się w powieści w bardzo fajny sposób, tworząc w ten sposób spójną całość. Wszystko jest tu zrozumiałe, nie ma wątków wyrwanych z kontekstu.\nPodsumowując, autorzy oddają nam do rąk wspaniały 400 stronicowy thriller polityczno-religijny od którego nie da rady się oderwać a który zmusza nas do przemyśleń. I choć ma on kilka wad, jestem całkowicie pewien tego że nie wpłynie to na opinie niej, gdyż są one ledwo dostrzegalne. Moim zdaniem jeśli ktoś jeszcze waha się nad kupnem tej książki, powinien jak najszybciej to zrobić. Gorąco polecam.\nAutor: Molioo o 12:49 Brak komentarzy:


Megan Fox w bikini na okładce CKM (FOTO) - Kozaczek.pl\npiątek 16-10-09, czytany: 28848 razy, autor: Noir\nmegan fox ckm magazyn ckm bikini biust piersi sexy seksowna okładka zdjęcia fotki\nSkąd znamy te zdjęcia?\nMegan Fox / CKM Megan Fox dotarła do Polski. Jej zdjęcia zdobią najnowszy numer magazynu CKM.\nFotki są nam już co prawda dobrze znane - pierwszy opublikował je magazyn GQ, potem (pewnie dzięki swej wyrazistości) pojawiały się tu i ówdzie jako przedruki. Fox gryząca wiśnie wydaje się jednak tak ponętna i sexy, że można na nią patrzeć i patrzeć. No chyba że ktoś ma już dosyć aktorki, która w ciągu ostatnich miesięcy znalazła się na okładkach niemal wszystkich magazynów... Polecane wideo\nKolor szminki a typ urody, czyli jak gwiazdy dobierają odcień pomadki\tPowiedz nam, jaki masz kolor włosów, a my dobierzemy Ci szminkę.\tczytano: 4727 razy


Bon 200 zł na zakupy w empiku za wyrobienie karty kredytowej w BGŻ BNP Paribas - Polskabankowosc.com.pl - najlepsze promocje finansowe\nJesteś aktualnie w:Główna»Promocje bankowe»Bon 200 zł na zakupy w empiku za wyrobienie karty kredytowej w BGŻ BNP Paribas\nBon 200 zł na zakupy w empiku za wyrobienie karty kredytowej w BGŻ BNP Paribas\nDodane przez Admin dnia 15 listopada 2017 Promocje bankowe\nBGŻ BNP Paribas specjalizował się raczej w promocjach rachunku osobistego Konto Optymalne. Tym razem BGŻ BNP postanowił zaoferować kartę kredytową w ramach promocji. Klienci, którzy zdecydują się na kredytówkę we francuskim banku, w zamian za spełnienie prostych warunków, mogą otrzymać 200 zł w formie bonu do wydania w sklepie empik.com.\nDo promocji mogą przystąpić osoby, które nie posiadały żadnej karty kredytowej w BGŻ BNP Paribas w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Posiadanie konta osobistego (np. Konta Optymalnego) w BGŻ BNP nie wyklucza z udziału w promocji.\nJeśli warunki regulaminu nie wykluczają was z uczestnictwa w promocji, możecie złożyć wniosek o kartę kredytową – na tej stronie. Wnioski o kartę można składać do 31 grudnia 2017 r.\nJak zdobyć bon 200 zł do empiku?\nNa wstępie należy zarejestrować się na stronie promocji – mambonus.pl. Warunkiem otrzymania bonu o wartości 200 zł jest wydanie w dwóch pierwszych okresach rozliczeniowych 1000 zł. Drugim warunkiem jest terminowa spłata zadłużenia na karcie. Bon będzie dostępny na stronie promocji w ciągu 5 dniu od spełnienia warunków. Bon jest ważny przez 6 miesięcy od udostępnienia.\nKoszty korzystania z karty kredytowej od BGŻ BNP\nKorzystanie z karty kredytowej w BGŻ BNP to koszt 72 zł rocznie. Opłaty można uniknąć, jeśli w ciągu pierwszych 3 okresów rozliczeniowych wydamy kartą 1500 zł. Taki limit obowiązuje w pierwszy roku użytkowania. W następnym roku, jeśli będziemy chcieli uniknąć opłaty za korzystanie z karty, minimalny obrót kartą musi wynieść 9 tys. zł rocznie.\nTutaj złożysz wniosek o kartę kredytową i weźmiesz udział w promocji\n200 zł do empik.com BGŻ BNP Paribas karta kredytowa BGŻ BNP Mastercard promocja BGŻ BNP


Farby betonowe | Wżery betonowe | Akcesoria | HBSsystem\nZadzwoń: 660 050 200\nHBSsystem > Ciekawostki > Najlepsze akcesoria do wykonywania wżerów architektonicznych\nNajlepsze akcesoria do wykonywania wżerów architektonicznych\nPost by: Tomek\nJedną z kluczowych kwestii przy urządzaniu wnętrz jest dobór odpowiedniego rodzaju oraz koloru ścian. Jeszcze do niedawna dominowały barwy ciepłe, typu pomarańcz lub żółć, jednak od dłuższego czasu ogromnym zainteresowaniem cieszą się chłodniejsze barwy, ponadto wielu ludzi podejmuje decyzję o aplikacji betonu architektonicznego. Fakt ten nie powinien budzić większego zdziwienia, ponieważ betonowe ściany to jeden z elementów stylu industrialnego, a ich spektrum zastosowania jest niezwykle szerokie, co doskonale świadczy o tym, że większości z nas beton przestaje kojarzyć się z materiałem pozbawionym jakiejkolwiek estetyki.\nIstnieje wiele metod na nadanie wnętrzu bardziej nowoczesnego i fabrycznego stylu, zatem nie musicie ograniczać się tylko i wyłącznie do form płytowych, które wprawdzie kuszą swoim nieskazitelnym wyglądem, jednak sprawdzają się wyłącznie w większych pomieszczeniach. Dosyć ciekawym sposobem, który pozwoli nadać nieco mrocznego klimatu także mniejszym zakamarkom waszego domu, jest wykonanie wszelkiego rodzaju wżerów w betonie architektonicznym. Czynność ta nie powinna przysparzać żadnych większych problemów, aczkolwiek musicie wiedzieć o kilku niezbędnych zasadach, których przestrzeganie z pewnością sprawi, że efekt spełni wasze najśmielsze oczekiwania.\nCzym są farby betonowe?\nJednym z najłatwiejszych i najtańszych sposobów na realizację marzeń o nadaniu swojemu wnętrzu bardziej industrialnego charakteru jest zastosowanie różnego rodzaju farb betonowych. Dzięki tej metodzie można uzyskać zarówno efekt idealnie gładkich ścian, jak i różnego rodzaju wżery. Warto wiedzieć, że farby tego typu są gotowe do użycia zaraz po otwarciu i wymieszaniu, ponadto charakteryzują się dosyć krótkim czasem schnięcia. Niestety, ale metoda ta ma szereg wymagań takich jak na przykład odpowiednio suche, twarde i dodatkowo pozbawione jakichkolwiek zanieczyszczeń podłoże, a na dodatek, ze względu na wcześniej już przez nas wspomniany szybki czas schnięcia najlepiej sprawdzają się na niewielkich powierzchniach. Musicie jednak pamiętać, że oprócz dosyć pokaźnej ilości wad, metoda ta obfituje w wiele benefitów, farby betonowe z powodzeniem są stosowane w przypadku różnego rodzaju tynków, w tym cementowych i cementowo-wapiennych.\nJak wykonać wżery w betonie i jakich akcesoriów użyć?\nJak już wcześniej wspomnieliśmy, uzyskanie różnorodnych wżerów w betonie architektonicznym nie należy do skomplikowanych zadań, musicie jednak pamiętać o kilku niezbędnych wytycznych, których prawidłowe przestrzeganie jest gwarantem zadowalającego efektu. Pierwszym krokiem jest odpowiednie przygotowanie podłoża, następnie należy zaaplikować pierwszą warstwę farby betonowej i wygładzić ją za pomocą pachli weneckiej, jednak z wcześniej już wymienionych przez nas powodów musicie zrobić to jeszcze przed zaschnięciem farby. Naniesienie kolejnej warstwy powinien mieć miejsce po upływie około doby od aplikacji pierwszej, ale tym razem należy pamiętać o wyżłobieniu różnorodnych ubytków oraz o wygładzeniu suchą pacą. Po upływie kolejnych dwudziestu czterech godzin musicie dokonać oczyszczenia ściany z wszystkich zbędnych odpadów, a potem pomalować ją lakierem dekoracyjnym.\nPiły ścienne – czym się charakteryzują i jaką rolę odgrywają przy cięciu betonu?\nBłędy przy wykonywaniu fundamentów\nBeton na tarasie i w ogrodzie\nBeton – jakie mogą pojawić się uszkodzenia?\nInspiracje wnętrzarskie z wykorzystaniem betonu\nCzym różni się beton architektoniczny od betonu klasycznego?\n„Goły sufit”, czyli wady i zalety betonowego sufitu\nCzym charakteryzuje się technika diamentowa?\nJak wygląda wiercenie otworów w betonie?\n© 2017 Hbssystem.pl. Wszystkie prawa zastrzeżone\nTelefon: 660 050 200


KB.pl Wykończenie Wyposażenie Oświetlenie Jakie oświetlenie do łazienki wybrać?\nOświetlenie do łazienki jest jednym z najważniejszych elementów aranżacyjnych tego pomieszczenia. Jakie oświetlenie sprawdza się w łazience? W jaki sposób dobrać lampę do pomieszczenia kąpielowego? Dowiedz się, jakie oświetlenie do łazienki warto wybrać.\nOświetlenie do łazienki – jak wybrać?\nWybieramy oświetlenie łazienki. Na co zwrócić uwagę?\nOświetlenie w łazience stanowi jej kluczowy element. Lampy pozwalają podzielić pomieszczenie na sferę zarówno pozwalającą wykonywać podstawowe czynności higieniczne, jak i upiększać twarz (makijaż, pielęgnacja zarostu). Dzięki odpowiednio dobranemu oświetleniu można więc o siebie zadbać nawet, gdy w łazience nie ma okna – co często się zdarza w budynkach wielorodzinnych. Lampy w łazience stanowią również ważny fragment dekoracji, budując specyficzną atmosferę i podkreślając detale dowolnej aranżacji. Właśnie dlatego należy się skupić na prawidłowym doborze lamp tak, by w pełni odpowiadały potrzebom domowników.\nNajważniejszym fragmentem łazienki jest strefa umywalkowa. Właśnie w tym miejscu najczęściej spędza się czas na zabiegach pielęgnacyjnych. Należy więc dobrze oświetlić tę część pomieszczenia, wybierając dogodną opcję (np. kinkiet, lampka nad umywalką czy oświetlenie wbudowane w lustro). Trzeba też pamiętać oczywiście o lampach głównych, które ułatwią komfortowe i swobodne poruszanie się po całej przestrzeni łazienkowej.\nKtóre lampy w łazience są najważniejsze?\nW pomieszczeniu kąpielowym należy ograniczyć wszystko, co może stwarzać realne zagrożenie dla użytkowników łazienki. Nisko zwisające lampy nie są dobrym pomysłem, gdy masz małą łazienkę w bloku. Trzeba również pamiętać, że nie każdy rodzaj oświetlenia pasuje do każdej aranżacji lub wielkości pomieszczenia. Z reguły najważniejsze lampy w łazience to:\nLampy funkcyjne – mogą nimi być lampy boczne albo punktowe. Właśnie je należy zamontować w okolicy lustra, by móc precyzyjnie przy nich wykonywać różne czynności. Dobrze sprawdzą się symetryczne kinkiety bądź lampka bezpośrednio nad lustrem. Funkcyjne lampy nie mogą znajdować się naprzeciwko lustra, bo ciężko będzie wówczas z niego korzystać.\nLampy górne – są to lampy główne, które znajdują się na suficie. Doskonale sprawdzają się plafony, listwy z reflektorkami, oprawy sufitowe bądź żyrandole i lampy wiszące (dwie ostatnie wyłącznie w dużych pomieszczeniach kąpielowych). Lampy sufitowe muszą być zabezpieczone przed działaniem wody. Najmodniejsze lampy główne znajdziesz tutaj: https://swiatloistyl.pl/oswietlenie-lazienki.\nLampy dekoracyjne – możesz za ich pomocą delikatnie podświetlić dowolną część łazienki, np. za pomocą halogenów albo taśm ledowych. W luksusowych i dużych łazienkach doskonale sprawdzają się też lampy stojące.\nJakie oświetlenie warto wybrać do łazienki?\nO czym pamiętać podczas wyboru lamp do łazienki?\nWarto skupić się zarówno na praktyczności oświetlenia, jak i jego designie. Lampy powinny pasować do pomieszczenia kąpielowego, ale jednocześnie muszą być użyteczne i odpowiednie dla potrzeb domowników. Trzeba też pamiętać, że wilgoć nie sprzyja każdemu modelowi lampy. Im większą posiadasz łazienkę, tym więcej oświetlenia będziesz mógł w niej zamontować. Ważne jest też rozjaśnienie światłem tych pomieszczeń kąpielowych, które są utrzymane w ciemnej tonacji. W jasnych łazienkach zdecydowanie lepiej sprawdzi się minimalizm.\nZanim zaczniesz planować kupno lamp do łazienki pamiętaj, by podzielić ją na sfery. Dzięki temu będziesz mógł prawidłowo dopasować do niej zarówno lampy główne, jak i boczne. Zobaczysz też, czy konieczny będzie montaż światła dekoracyjnego – a jeżeli tak, w którym miejscu może zostać zainstalowane.\nOświetlenie do łazienki – ważne wskazówki\nJeżeli chcesz mieć pięknie i praktycznie oświetloną łazienkę, powinieneś pamiętać o kilku podstawowych wskazówkach.\nZaleca się, by łazienka o wielkości 10 m2 była oświetlona czterema oprawkami z żarówkami (moc 50 W).\nNie skupiaj się wyłącznie na lampie głównej! Koniecznie zainstaluj w pomieszczeniu kąpielowym dodatkowe oświetlenie w postaci lamp funkcyjnych.\nKinkiety przy lustrze nie powinny pełnić roli dekoracyjnej, a użytkową.\nAby poprawnie korzystać ze strefy kąpielowej, powinieneś zamocować w niej odpowiednie oświetlenie.\nNe zapominaj o emitowaniu światła przez lampę. Brak sprawdzenia w jaki sposób świeci lampa może spowodować, że nie będzie użyteczna. Design jest ważny, jednak nie powinien zdominować praktycznej funkcji jaką pełnić ma oświetlenie do łazienki.\nwp oświetlenie akcesoria łazienkowe aranżacja łazienki łazienki łazienka porady dla kupujących porady ekspertów poradnik praktyczne porady porady budowlane na co zwrócić uwagę inspiracje\n~Lena / 16 marca 2021 11:03\nMoja łazienka jest niska, więc wiszące oświetlenie odpada. Mąż zamówił oprawki i lampki led na megascenie i zamontuje je bezpośrednio w suficie. Będą dawały dużo światła, myślę że to w zupełności wystarczy.\nOświetlenie punktowe - gdzie sprawdzi się najlepiej?


Białoruś: Organizator Zjazdu Narodowego skazany na grzywnę - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plWiadomościBiałoruś: Organizator Zjazdu Narodowego skazany na grzywnę\n13.10.2011, 21:53; Aktualizacja: 13.10.2011, 22:02\nDziałacz białoruskiej opozycji Wiktar Iwaszkiewicz został skazany w czwartek przez sąd w Mińsku na karę grzywny w wysokości 1,4 mln rubli białoruskich (równowartość ok. 540 zł) za organizację Zjazdu Narodowego - wieców opozycji, które odbyły się w sobotę.\nSąd uznał Iwaszkiewicza za winnego naruszenia przepisów o masowych zgromadzeniach. Właśnie na te przepisy powoływała się w zeszłym tygodniu Prokuratura Generalna Białorusi, ostrzegając przed udziałem w opozycyjnych wiecach. Według białoruskiego prawa na organizowanie zgromadzeń inicjatorzy muszą mieć zgodę władz lokalnych, inaczej grozi im, jak i uczestnikom, odpowiedzialność administracyjna i karna.\nTymczasem opozycjoniści zwołali Zjazd Narodowy, powołując się na prawo do organizowania zebrań obywateli, o jakich mowa jest w konstytucji i ustawie o zebraniach lokalnych i krajowych. Takie zgromadzenia mogą odbywać się w celu debaty o problemach życia społecznego z inicjatywy co najmniej 10 proc. osób mieszkających stale na danym terenie.\nIwaszkiewicz wnioskował w czwartek, by sąd rozpatrzył jako dowody jego niewinności listy z podpisami osób, które poparły zwołanie zjazdu. W ten sposób chciał udowodnić, że odbywał się on zgodnie z przepisami o zebraniach obywateli. Złożył sześć wniosków, które sąd odrzucił.\nNa wiecach, które odbyły się w sobotę w Mińsku, Homlu, Witebsku, Mohylewie i niektórych miastach rejonowych, żądano powstrzymania wzrostu cen, a także uwolnienia skazanych opozycjonistów. Przyszło na nie łącznie około 2 tys. osób, w tym do tysiąca w Mińsku.\nMinister Białorusi i sędziowie na "czarnej liście" UE\nMSZ Białorusi: nie możemy ignorować "prowokacyjnych działań" Polski\nBiałoruski Sąd Najwyższy: sankcje UE wobec sędziów to szantaż\nBiałoruś: Organizator Zjazdu Narodowego zatrzymany, ma być sądzony\nBiałoruś: Niezależne organizacje protestują przeciw nowym przepisom\nWybory w USA: Herman Cain prowadzi w wyścigu do nominacji prezydenckiej Republikanów


Magicznie inspirujący nów na Niebie, który będzie miał miejsce 30 marca – niedziela – to czas na tworzenie własnej Mapy Marzeń.\nW tym roku wiosna – a w zasadzie pierwszy wiosenny nów będzie 30 marca o godzinie 20:46 i będzie w koniunkcji z gwałtownym Uranem.\nZapachnie rewolucją tym bardziej, że władca znaku wiosennego Barana będzie nie gdzie indziej a w opozycji do Swojego władcy czyli w Wadze – znajdować się będzie też w tzw pozornym ruchu wstecznym – retrogradacji.\nTen niecodzienny układ sprzyja pracy nad własnymi słabościami i lękami.\nNów będzie miał miejsce w 10 stopniu znaku Barana a więc wieszczy to przecieranie nowych szlaków, oryginalne pomysły i moc inspiracji. ..jeśli tylko damy sobie na to ..przyzwolenie 🙂\nMars bywa agresywny, ale tylko wtedy, kiedy jest nieokiełznany. Jeśli zechcesz poznać swoje pragnienia i odważnie przyjrzeć się swoim słabym i mocnym stronom, praca z Mapą Marzeń jest doskonałym narzędziem na to.\nMagia nowiu – jak ją wykorzystać? Potrzebny jest arkusz papieru, kolorowe gazety, nożyczki i… wyobraźnia.\nWykorzystując wyobraźnię, zwizualizuj swoje pragnienia na nadchodzący rok, które przelejesz na papier w postaci Mapy Marzeń.\nW jaki sposób najskuteczniej wykonać mapę, aby spełniała swoje zadanie? Wycięte bądź wydrukowane zdjęcia, które jednoznacznie wzbudzają w Tobie pozytywne odczucia, wklejamy na kartkę brystolu zgodnie z siatką bagua.\nI tak, w miejscu na siatce bagua oznaczonym numerem 2 – „związki” wklejamy np. szczęśliwą parę (nigdy pojedynczą osobę!), miłosny wiersz, afirmację bądź rysunek czy obraz jednoznacznie kojarzący się ze szczęściem w związkach.\nW polu oznaczonym numerem 4, natomiast, wklejamy zdjęcia symbolizujące bogactwo czy też jakieś spełnienie\nna poziomie materialnym.\nCo można jeszcze namalować lub wklejać w poszczególne pola, wypisuję poniżej. Oczywiście, to tylko przykłady, możliwości jest dużo więcej.\nBogactwo – pieniądze, banknoty, biżuteria, samochód, dom, nowy komputer, komórka, inne przedmioty, które chcemy kupić, złota rybka. Puść wodzę fantazji, nie bój się marzyć. Wklej jacht czy ogromną rezydencję. Nie wklejaj przypadkiem rachunków, które masz do zapłaty. Wprowadź ruch, żeby Twój dobrobyt stale napływał.\nSława – górskie szczyty, strzeliste wieże (np. Wieża Eiffla w Paryżu), trofea, nagrody, puchary, dyplomy, dzieła sztuki, elementy sakralne – figurka Buddy, obrazek świętego. Zaktywizowanie tego obszaru sprawi, że wreszcie będziesz mieć odwagę zrobić coś, czego zawsze się bałeś. Wskazany jest kolor czerwony, ognisty czy też zielony. Nie wskazany kolor niebieski czy czarny.\nZwiązki – Jeśli chcesz ożywić istniejący związek albo zaangażować się bez obaw, umieść tym obszarze zdjęcia zakochanych par, dwa serduszka, dwa delfiny, dwa gołębie, dwa łabędzie, kwiaty (najlepiej róże lub peonie), obrączki, kamienie szlachetne.\nDzieci –Ten obszar dotyczy naszych dzieci i naszej twórczości. Jeśli chcesz mieć lepsze pomysły, sprawić aby Twoja praca się zmaterializowała umieść w tym miejscu zdjęcia dzieci, koniecznie uśmiechniętych, najlepiej razem z rodzicami, zdjęcia przedstawiające rozrywkę i zabawę oraz twórczość, przedmioty reprezentujące nasze hobby. To również doskonały obszar do pracy z poczuciem mijającego czasu, kiedy czujesz zmęczenie i przytłoczenie życiem.\nPrzyjaciele – Jeśli doskwiera Tobie poczucie osamotnienia umieść w tym miejscu zdjęcia konkretnych przyjaznych nam osób, Anioły, zwierzęta domowe, egzotyczne widoki miejsc, które chcemy odwiedzić, mapy, globusy. Praca z tym obszarem sprawi, że zawsze trafisz na odpowiednich ludzi w odpowiednim czasie.\nDroga życiowa –Jeśli masz problem z określeniem celu dla siebie, bądź szukasz np. nowej pracy umieść w tym obszarze obrazy z drogą: jasna, prosta, wyraźna, równa, wygodna; woda, fontanna, kwiaty, klucz, statek. Droga symbolizuje ruch w interesie, ułatwi również podążanie za głosem serca.\nRozwój i Wiedza – Każda życiowa decyzja musi być podjęta rozsądnie i mądrze, jeśli więc nie masz zaufania do swoich decyzji, umieść w tym obszarze książki, komputer, dyplomy, podobizny nauczycieli duchowych (np. Dalaj Lama), symbole wiedzy duchowej (kwiat lotosu, kundalini), zdjęcia gór, lis lub sowa – symbol mądrości.\nRodzice – W tym obszarze pracujemy nad poczuciem bezpieczeństwa we wszystkich sferach życia. Umieść tu zdjęcia rodziców, kominek z płonącym ogniem, choinka, drzewo, kolumny, kwiat, obraz, zdjęcie wody, herb rodowy. To nasz zasoby, które dają nam moc.\nMożna oczywiście zrobić mapę na komputerze i wydrukować bądź wrzucić ją sobie na pulpit.\nTutaj możesz poczytać o tym jak sporządzić Mapę, poza tym wiele ciekawych artykułów Psychologia Sukcesu\nNa mapie nie umieszczaj więc afirmacji negatywnych, np. kiedy planujesz rzucić palenie, nie wklejaj połamanego bądź przekreślonego papierosa. Wyobraź sobie, że słyszysz zdanie „w tym pokoju NIE MA Twojej teściowej”… cóż robi podświadomość? nie myśli o niczym innym, jak tylko o teściowej siedzącej obok Ciebie. Dlatego właśnie negatywne afirmacje nie działają.\nMapa powinna być harmonijna i, co najważniejsze, musi się TOBIE podobać. Kiedy weźmiesz ją do ręki, niech wzbudza w Tobie jak najbardziej pozytywne odczucia.\nPostaraj się również zadbać, tworząc mapę, o wszystkie aspekty życia, a więc o Ciało, Umysł i Duszę.\nże kiedy brakuje harmonii wewnątrz, to natychmiast objawiać się to będzie na poziomie fizycznym. I odwrotnie, kiedy ciału coś doskwiera, umysł jest niespokojny, a dusza czuje się zagubiona.\nW myśl starożytnej zasady „pars pro toto” w części zawiera się całość. Mapa powinna zawierać aspekty Twojego życia w pigułce.\nPrzypomnę jeszcze pokrótce 🙂\nW prawym dolnym rogu np. wklejmy zdjęcia, na których jesteśmy z przyjaciółmi, mogą to być wspomnienia z wakacji bądź obrazy cudownej, tropikalnej laguny.\nU góry Mapy, w obszarze sławy i reputacji puść wodze fantazji. Wskazane są elementy strzeliste i energetyczne. Nie wstydź się, bądź szalona i nienasycona ..;)\nGórny, lewy róg mapy powinien, oczywiście, ociekać złotem i kosztownościami. Wskazany jest kolor czerwony, który jednoznacznie kojarzy się z dobrobytem.\nPo lewej stronie mapy, w obszarze, który jest związany z przeszłością i autorytetami, wklej zdjęcia przodków bądź jakieś historyczne miejsce, z którym łączą się Twoje najwspanialsze wspomnienia. Po prawej stronie natomiast umieść na mapie motywy, które pragniesz rozwijać w sobie. Mogą to być nowe studia bądź umiejętności. Jeśli masz dzieci, tam umieść ważne tematy z nimi związane.\nŚrodek Mapy powinien zawierać zintegrowany obraz Ciebie. To obszar zdrowia i bezpieczeństwa. Możesz tam umieścić symbole, które jednoznacznie kojarzą się z ładem wewnętrznym i harmonią.\nLewy dolny róg mapy poświęć swoim umiejętnościom. Mogą to być Twoje wiersze schowane w szufladzie, które nigdy nie ujrzały światła dziennego, bądź nie namalowany od lat obraz…\nObszar na dole mapy pośrodku nie powinien zawierać żadnych elementów blokujących swobodny przepływ energii. Nie wklejajmy tam muru, ścian ani wielkich gór. To tak, jakbyś zamurowała sobie drzwi wejściowe do własnego domu. Postaraj się, aby ten obszar był jak najbardziej „zapraszający” i zachęcający do podróży w świat marzeń.\nZacznij już więc zbierać niezbędne materiały, wycinaj zdjęcia, które się Tobie podobają, natomiast na wykonanie poświęć czas samego nowiu\nStarą mapę warto jest zniszczyć do dnia poprzedzającego. Można ją spalić bądź podrzeć, aby zrobić miejsce dla nowych energii.\nNa temat tworzenia Mapy możesz poczytać również tu: Mapa Marzeń 2013 lub tu: Czas na transformację\nZ pozdrowieniami, Rena\n← „Chiński Nowy Rok Drewnianego Konia Jia Wu”\nKrótka wieczorna medytacja →


Ten straszny polski patriotyzm. Jak o nim rozmawiać? - ebook - Oto Twój najbliższy kiosk - prasa i książka na wyciągnięcie ręki - wygodniej i taniej niż w tradycyjnych kioskach\nTen straszny polski patriotyzm. Jak o nim rozmawiać? - ebook\nTagi: bez, czytana, człowiek, ebook, ebooki, książka, lem, ludzi, ludzie, mark, niemcy, pan, pol, polski, poradnik, pytania, sam, siebie\nKup Ten straszny polski patriotyzm. Jak o nim rozmawiać? - ebook


Ilona Felicjańska - krytykowana czy nie, ale z Maćkiem Muszyńskim - Wiadomości - Art Imperium - portal kulturalny\nIlona Felicjańska - krytykowana czy nie, ale z Maćkiem Muszyńskim\nDodano: 7 lat temu\tCzytane: 3914\tAutor: Aneta Pondo\nIm częściej ktoś mu mówi, że Felicjańska jest kiepską inwestycją, tym bardziej umacnia się w przekonaniu, że jest odwrotnie. (...) To, że dla niej projektuję to jeden z najlepszych moich wyborów...\nMaćka Muszyńskiego poznałam dzięki Ilonie Felicjańskiej. Jestem pod wrażeniem niezwykłej lojalności tej dwójki względem siebie.\nMaciek projektuje torby pod marką MIMA bags oraz sukienki. Torbę może kupić każdy, ale sukienki szyje TYLKO dla Ilony Felicjańskiej. Był czas, kiedy Ilona w każdej kreacji Maćka była krytykowana za to, że znowu ubrała się bez gustu. Dziś na szczęście trend się odwrócił i coraz rzadziej się zdarza, że ktoś napisze, że Ilona jest be. Ale rok temu było inaczej i kiedy przygotowywałam książkę „Ilona Felicjańska: cała prawda o…” zastanawiałam się:\n1) Czy Ilonie nie przeszkadza, że ciągle jest krytykowana akurat za kiecki od Maćka? Gdy zdarzy się jej założyć ubranie od innego projektanta, to czasem (chociaż też nie zawsze) usłyszy od modowych redaktorek dobre słowo. Więc może naprawdę z tymi stylizacjami od Maćka jest coś nie tak?\n2) Czy Maćkowi nie przeszkadza, że przez to, że Ilona nosi sukienki MIMA, jej kiepska passa w mediach przenosi się na niego? W końcu to nie jest przyjemne ciągle czytać o swoich projektach, że są modowym niewypałem.\nKiedy rozmawiałam z nimi na ten temat przekonałam się, jak bardzo są pewni, że to co robią jest słuszne. Jak dużo mają względem siebie zaufania i są wobec siebie po prostu lojalni. Ilona wierzy, że Maciek szyje najlepsze dla niej ubrania i docenia to. Maciek jest przekonany, że Ilona jest dla niego najlepszą muzą i nic sobie nie robi z tego, co plotkarskie media na jej temat wypisują.\nlona Felicjańska: cała prawda o… . Wywiad-rzeka, w którym Ilona opowiada o krętych ścieżkach swojego życia.\nIlona w książce „Ilona Felicjańska: cała prawda o…” powiedziała o Maćku między innymi:\n„To tego typu człowiek, że im bardziej ktoś go zniechęca, tym usilniej robi swoje. Im częściej ktoś mu mówi, że Felicjańska jest kiepską inwestycją, tym bardziej umacnia się w przekonaniu, że jest odwrotnie (…) Jest typem amerykańskim – nieważne, co o nim piszą, ważne, żeby pisali. Na pokazie Vistuli wyszedł mi biust, bo Maciek za dużo mi powpychał pod sukienkę – kiedy o tym napisali, był przeszczęśliwy”\nI nieco dalej: „Suknie, które szyje dla mnie Maciek z całą pewnością omijają trendy, są innowacyjne i oryginalne. Jestem przekonana, że gdyby założyła je Małgosia Socha, to wszyscy by piali z zachwytu, Gdybym się w nich pojawiła na zagranicznych imprezach modowych, zwróciłyby uwagę swoją oryginalnością. Ale to jest Polska, a w Polsce to, co założy Ilona jest kiepskie. Dużo łatwiej jest założyć sukienkę z najnowszej kolekcji Gucciego i pokazać, jaka jestem wyjątkowa. Ale dla mnie wyjątkowe jest coś, co trudno zaszufladkować.”\nKreacja, o której mówi Ilona, to jedna z moich ulubionych. W portalach plotkarskich nie zostawiono na niej suchej nitki. Spojrzano na nią przychylnym okiem dopiero wówczas, gdy doceniły ją stylistki z magazynu „Wysokie Obcasy Extra”\nIlona Felicjańska jest twarzą MIMA. Maciek Muszyński sukienki szyje tylko dla niej.\nZ kolei Maciek powiedział o Ilonie:\n„Uwielbiam Ilonę, jej elastyczność, szerokie horyzonty, zaufanie do mnie i lojalność. Jestem przekorny z natury i nie przeszkadza mi, gdy ktoś krytykuje ubrania, które szyję dla niej. Zaskoczony byłbym, gdyby pisali dobrze, gdyby się zachwycali. To byłoby wbrew regułom panującym na tym rynku, bo jestem młodym projektantem, nieznanym, nie funkcjonuję w świecie warszawskiej mody. Z Gosi Baczyńskiej też się na początku naśmiewano, a teraz jest najlepsza. Od lat obracam się w świecie mody, znam go bardzo dobrze i mam do niego niesamowity dystans. Opinia, czy coś jest dobre czy złe, jest bardzo względna. Jeśli czytam na beznadziejnym portalu plotkarskim komentarz pisany przez osobę, która się nie podpisuje i pewnie nie ma pojęcia o konstrukcji, o wymiarach antropometrycznych i szeregu rzeczy związanych z projektowaniem, to taka „analiza” nic dla mnie nie znaczy.\nSkąd nasza współpraca? Robiłem na studia projekt Afryka 80, pomyślałem: bez sensu, żeby szyć do szafy albo na koleżankę siostry, więc napisałem do Ilony (znałem ją jeszcze z Model Plus, gdzie pracowałem jako model), bo ma super figurę i osobowość, że chciałbym uszyć na nią płaszcz, sukienkę i torbę. I tak się zaczęło. To, że dla niej projektuję to jeden z najlepszych moich wyborów w życiu.\nMyślę że Ilonie nie szkodzi to, że ją ubieram. Wiem, że są to rzeczy dobre, bo zgłaszają się do mnie stylistki różnych gwiazd i pytają czy dla nich też mógłbym uszyć sukienkę. To pokazuje, jak bardzo intrygujące jest to, że na rynku zjawił się ktoś, kto szyje tylko dla jednej celebrytki. (śmiech) Z drugiej strony przynajmniej raz w tygodniu słyszę od różnych znajomych ze świata mody: daj spokój, ona nie zrobi już kariery w Polsce, jest już przekreślona.\nNie szyję żadnych kolekcji, nie biorę udziału w konkursach dla młodych projektantów, bo w jury siedzieliby moi koledzy i oceniali moje projekty lub… ryzyko utraty swojej dobrej pozycji. Strasznie trzeźwo patrzę na pewne rzeczy, nie jestem hipokrytą, lubię czyste sytuacje. Wiem, co się mówi o młodych projektantach na backstage’u, a co się mówi przed kamerą. Mam inny pomysł na Ilonę i na mój biznes. W dzień chodzę do firmy odzieżowej do tzw. normalnej pracy, wieczorem projektuję torebki MIMA bags, a w nocy szyję dla Ilony. Tak, ubrania projektuję TYLKO dla Ilony.\nPytasz, czy ubranie może pomóc w karierze? Myślę, że jego brak pomógłby bardziej. (śmiech) A na poważnie, oczywiście, że ubranie pomaga, ale oprócz tego jest wiele innych czynników, które wpływają na to jak jesteś odbierana. O celebrytce, która jest na topie i założy gównianą sukienkę, w dodatku od projektanta, który też jest na topie, nikt nic złego nie napisze. Bo i stylistka i redaktorka będą się bały. Taka jest polityka w redakcjach. Więc nie wkraczam w świat mody, nie jest moim celem siedzieć w centrum dowodzenia i rozdawać karty, świetnie się bawię tym, co robię. Uwielbiam styl eklektyczny, nie szyję kolekcji, bo już przy trzeciej sukience z jednej linii pewnie bym się zanudził na śmierć. Projektuję za każdym razem coś innego, a Ilona jest niesamowita, bo jest otwarta, nie stroi fochów, nie mówi „nie bo nie”, jak jej się coś nie podoba – negocjujemy. Ma do mnie zaufanie, znam dokładnie jej ciało, wiem, co powinna pokazać, a co ukryć, wiem, jak podbić jej atuty. To zaufanie też wypracowałem, bo na początku Ilona była bardzo czujna. A teraz szyję dla niej bez przymiarki, mam sprawdzone konstrukcje i naprawdę dobrą intuicję.\nBawimy się, prowokujemy i myślę, że Ilona też nie miewa depresji czytając, że wygląda beznadziejnie, tylko się uśmiecha, bo jest ponad to. Dystans jest najlepszym rozwiązaniem, tak generalnie, i w życiu, i w pracy.”\nMaciek Muszyński kiedyś był modelem, teraz chodzi do „normalnej” pracy (o ile pracę w branży modowej można nazwać „normalną”), a wieczorami projektuje i szyje. Jego rzeczy są tak charakterystyczne, że nie da się przejść obok nich obojętnie. Marka MIMA bags to przede wszystkim torby – funkcjonalne i unikatowe (nie ma dwóch takich samych). Są dwie linie – EKO MIMA, czyli torby z grafiką z recyklingu oraz ART MIMA, torby z nadrukami prac różnych artystów. Wymiary toreb 46/46 lub 46/56cm. Dwa rodzaje zapinania zatrzask i zamek. Trzy kieszenie wewnątrz. Można prać w 30*. Na dzień dzisiejszy odszytych i noszonych MIMA bags jest ponad 600 szt. Najnowsze z tej linii są torby z grafikami Marcina Painty. ART MIMA bags Painta print pojawiły się na New York Fashion Week 2015 dzięki Dapper Afrika (nowojorski stylista). Maciek szyje też kosmetyczki, pokrowce na komputery i torby z nadrukiem na życzenie, czyli takie, jak moja.\nTekst Aneta Pondo\nMaciej Muszyński, Ilona Felicjańska i Marcin Painta. Foto: Tomasz Raczek\nART MIMA bags Painta Macieja Muszyńskiego z obrazami Marcina Painty:\nZwycięzcy MUZY - Marcin Painta


PCLive.com, darmowa ochrona komputera | Gadżetomania.pl\nPCLive.com, darmowa ochrona komputera\nPCLive.com stara się wkroczyć w krąg darmowego oprogramowania wspomagającego bezpieczeństwo naszych pecetów. W podstawowej, darmowej wersji znajdziemy firewall, antyspyware, antywirusa z silnikiem ClamAV, blokadę wyskakujących okienek oraz proste narzędzie do czyszczenia dysku z plików tymczasowych.\nZa 4,95 dolarów miesięcznie zyskamy dostęp do PCLive Premium Security, które obejmuje wszystko to co w wersji podstawowej plus filtrowanie zawartości wtron WWW, kontrola rodzicielska, rozszerzone narzędzia do zarządzania dyskami oraz support 24h na dobę i 7 dni w tygodniu.\nJak to się sprawuje? No cóż – ClamAV został zaprojektowany oryginalnie dla systemów linuxowych głównie jako usługa do skanowania poczty na serwerach. Tutaj użyta jest do obsługi pojedynczego peceta. Program zostawia w systemie trzy działające procesy, z czego jeden PCLMonitorService ma tendencję do czasowego zabierania zasobów systemowych w nadmiarze (wg. WebWare do 53 procent).\nPCLive jest przeznaczony dla mniej doświadczonych użytkowników i po zainstalowaniu nie angażuje użytkownika w dalszą swoją działalność. Jednak nie każdemu się podoba, jeśli program usuwa wirusy, pliki, spyware i zupełnie nie informuje nas co dokładnie usunął.\nJednak, możne warto go chociaż przetestować. Jego zaletą jest to, że po odinstalowaniu nie zostawia po sobie żadnych przeszkadzających pozostałości.\nEuropa w ogniu [zwiastun] Niesamowity zegarek z cieczą i tłokami [wideo] Polskie seriale w Niemczech i Rosji? Prezent od Onetu na Dzień Dziecka - bezpieczna poczta dla najmłodszych Flickr z nowym, funkcjonalniejszym pokazem slajdów Dlaczego Kinect jest "spoko"? Najlepsze gry o sportach zimowych. Bądź jak Kamil Stoch i Adam Małysz! Rusza nowy serwis dla użytkowników komórek. Czy "niebieska pigułka" zrewolucjonizuje rynek? W poszukiwaniu zaginionego serca, czyli oficjalny zwiastun Adrenaliny 2 Self-publishing w Polsce. Jak samodzielnie wydać swoją książkę? Krótka historia emotikony :-) Nowe Profile Google


Solo Meeple | portal ZnadPlanszy.pl portal – Solo Meeple\nDetektyw wydawnictwa Portal to jedna z moich ulubionych gier. Podstawowa wersja sprawiła mi wiele radości i zapewniła kilka godzin doskonałej zabawy. Dodatek L.A. Crimes cofnął nas w czasie do lat 80. i wprowadził fajny klimat, a do tego ciekawe urozmaicenia w rozgrywce. Jak na tym tle wygląda pierwsza z Serii Sygnowanej sprawa, której autorem jest Rob Daviau? Niestety, tym razem nie jestem zachwycony. I jest to bardzo łagodne określenie.\n13 lutego 2019 /0 Komentarze/w Recenzja /Autor Bartek Cieślak\nFuse to szybka gra kościana, która w Polsce pojawiła się w linii wydawniczej 2 Pionki wydawnictwa Portal. To prosta w opanowaniu zasad i szybka w rozłożeniu gra, w którą możemy grać maksymalnie 10 minut, bowiem tylko tyle czasu dostajemy, żeby osiągnąć zwycięstwo. Emocji jest mnóstwo, ale czy są one pozytywne?\nhttps://solomeeple.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/86/2019/02/fuse-1.jpg 574 1261 Bartek Cieślak https://solomeeple.znadplanszy.pl/wp-content/uploads/sites/86/2019/02/solomeeple.png Bartek Cieślak2019-02-13 13:46:562019-02-13 13:46:56Fuse – recenzja i zasady gry solo


I can be no superman, but for you I'll be super human: Rozdział XXIV.\n-Wiedziałam-podeszłam do nich, a oni stali jak zamurowani.- Czemu jej tego nie powiesz?\n-Sądzisz, że nie próbowałem? Próbowałem i to wiele razy. Ona nie chce do mnie wrócić, już mnie nie kocha. Nie wiem, czy w ogóle kiedykolwiek mnie kochała...\n-Styles, nie prowokuj mnie do tego, żebym cię uderzyła. Gabi cię nie kocha? Gabi? Ona jest tak bezgranicznie w tobie zakochana, że jesteś idiotą jeżeli tego nie widzisz.\n-To czemu jest z Nathanem?\n-A czemu jesteś z Annie?\n-Żeby była zazdrosna-odpowiedział.\n-No i sam sobie udzieliłeś odpowiedzi. Teraz marsz do łóżka spać, jutro wstaniesz, przeprosisz Nathana, pojedziesz do Gabi, pogadacie i wrócicie do siebie.\n-Żeby to było takie proste… Dobra idę, dzięki Mila-przytulił mnie.-Na razie chłopaki-tak się z nim zagadałam, że zapomniałam o Lou i Zaynie, którzy też byli na balkonie.\n-A Harry! – zawołałam go, gdy już wychodził z balkonu.\n-Nie przyprowadzaj więcej tej Annie.\n-Okej. Pa! – uśmiechnął się i wyszedł.\n-Że tak powiem impreza pełna wrażeń…- powiedział Zayn.\n-Jak wszystkie imprezy u ciebie haha-zauważył Louie.\n-Też racja. Padam z nóg…\n-My się zmywamy, a ty sobie odpocznij- powiedziałam i chwyciłam Louisa za rękę. Pożegnaliśmy się z Zaynem i wróciliśmy do swojego mieszkania.\nNie dane było mi się nacieszyć snem, bo zostałam brutalnie obudzona o irracjonalnej porze- 7.30- przez straszny ból brzucha. Skuliłam się w kłębek, wtulając w Lou, ale ból nie przechodził. Po kilku minutach pobiłam rekord w biegu do łazienki. Zanim się zorientowałam klęczałam przed kiblem, oddając całą zawartość swojego żołądka. W takim stanie zobaczył mnie Louie, który wciąż zaspany stał w drzwiach.\n-Chyba wczoraj przesadziłam z alkoholem.\n-Wypiłaś max 3 piwa, nie gadaj głupot. Może zjadłaś coś nieświeżego?\n-Może… Wracam do łóżka i nigdzie się dzisiaj nie wybieram. Umieram-złapałam się za wciąż bolący brzuch i po wcześniejszym wymyciu zębów, położyłam się do łóżka.\n-Zrobić ci coś do jedzenia?- spytał Lou.\n-Żebym znowu wyrzygała? Nie, dzięki.\n-Ok., jak coś będziesz chciała, to jestem na dole-powiedział i wyszedł. Wtuliłam się w poduszkę i po chwili ponownie zasnęłam. Kiedy się obudziłam i spojrzałam na zegarek, przeraziłam się. Było po 19, czyli przespałam cały dzień. Wstałam z łóżka i w „piżamie” zeszłam na dół. Louisa nie było, leżała tylko kartka „Jestem u Hazzy-akcja „godzimy Gabi i Harrego” trwa. Dołącz jak wstaniesz.” Z jednej strony powinnam pójść do nich i zobaczyć jak im idzie, a z drugiej nie miałam na to ochoty. Wciąż było mi niedobrze, a do tego robiło mi się słabo. Położyłam się na kanapie i włączyłam telewizję. Oglądałam jakiś durny program, kiedy wrócił Lou.\n-Jak się czujesz? Czemu nie przyszłaś?\n-Nadal tak samo. Do tego kręci mi się w głowie, więc wolałam nigdzie nie iść i nie siać paniki.\n-Dobrze zrobiłaś. Jutro maszerujesz do lekarza, nie protestuj, bo cię tam siłą zaniosę!- powiedział od razu, widząc mój bulwers.\n-Dobra dobra, pójdę, ale dopiero po zajęciach, bo zauważ, że odpuściłam sobie tydzień na uczelni. Jak akcja?\n-Dupa. Gabi pogodziła się z Nathanem i udaje, że wszystko jest w jak najlepszym porządku i nic się nie stało, a Harry jak się dowiedział to zadzwonił do Annie, żeby przyszła i powtórka z rozrywki. Idioci po prostu- streścił i usiadł obok mnie, kładąc moją głowę na swoje kolana. Resztę wieczoru spędziliśmy na oglądaniu filmów.\nW piękny poniedziałkowy ranek, cudownie się wyspałam. Nie, wróć. W pochmurny, poniedziałkowy ranek, zupełnie się nie wyspałam. Za oknem przez pół nocy szalała burza, co było bardzo dziwne jak na Anglię pod koniec marca, ale co poradzić. Kiedy skończyła się burza, jakiemuś idiocie z wypasionym autem włączył się alarm i palant nie miał najmniejszej ochoty go wyłączyć. Tak więc, gdy wstawałam po 8, byłam jeszcze bardziej nie wyspana niż wczoraj. Louis, kolejny idiota, mógł spać dłużej, bo wywiad zaplanowany mieli dopiero na 11. Poszłam do kuchni, zrobiłam sobie kawę i kanapkę i siedząc z zamkniętymi oczami, zajadałam się swoim śniadaniem. Po śniadaniu umyłam się, ubrałam w zwykłe dżinsy, bluzkę i marynarkę oraz conversy, wzięłam torbę z notatkami i wyszłam na uczelnię. Wcześniej wieczorem stoczyłam bitwę o samochód, którą o dziwo wygrałam. Zajechałam więc pod samą uczelnię samochodem Louisa i cierpiałam przez całe 4 godziny zajęć. Gdy nareszcie byłam wolna i marzyłam tylko o spaniu, czekała na mnie wizyta u lekarza. Kolejka była prawie jak w polskich szpitalach. Kiedy już odczekałam swoje i weszłam do środka, chciałam tylko jak najszybciej wyjść. To się nie udało, bo spędziłam tam około 2 godzin, ale za to jak wychodziłam byłam naprawdę szczęśliwa. Samochód i kierunek dom. Byłam tak niesamowicie głodna, że postanowiłam narazić na spalenie naszą kuchnię i zaczęłam piec naleśniki. Louie miał wrócić na obiad i potem znowu jechać na kolejne wywiady, więc na popołudnie umówiłam się z Gabi i Danielle na zakupy. Kończyłam właśnie robienie naleśników, kiedy pojawił się Lou.\n-Hej kotek-podszedł do mnie i cmoknął w usta. –Ty gotujesz?\n-Te zdziwienie w twoim głosie nie jest potrzebne haha. Tak, gotuję, ale bardzo rzadko, nie przyzwyczajaj się. Smacznego- postawiłam na stole naleśniki i zaczęliśmy jeść.\n-Co powiedział lekarz?- spytał Lou między jednym, a drugim kęsem.\n-Że jestem w ciąży- odpowiedziałam i szybko tego pożałowałam. Louis zakrztusił się jedzeniem i gdy nareszcie przestał kasłać, stwierdził:\n-Żartujesz-a kiedy pokręciłam głową, zaprzeczając, powtórzył-bez kitu Mila, żartujesz.\n-Nie cieszysz się?- spytałam zaniepokojona.\n-Cieszę się, jasne, że się cieszę! Ale jakim cudem?\n-Mam ci tłumaczyć jak powstaje dziecko? Otóż kochanie, w Nowym Jorku, kiedy nie pozwoliłeś mi spać w moim pokoju, doszło między nami do zbliżenia i takim oto cudem powstało nasze dziecko, które urodzi się na początku października, a teraz ma dokładnie 8 tygodni- powiedziałam ze śmiechem.\n-Czyli, że będziemy mieli dziecko?- powtórzył.\n-Tak, będziemy mieli dziecko. Ile razy jeszcze o to spytasz?\n-Po prostu jestem tak zaskoczony i szczęśliwy, że wow. No wow!\n-Jesteś idiotą haha- roześmiałam się.\n-Ale zakochanym i szczęśliwym idiotą- podszedł do mnie i mocno pocałował.-Kocham cię, wiesz?\n-Wiem-tym razem to ja go pocałowałam. – A, jeszcze jedno. Obiecuję ci, że nie zrobię nic głupiego i będę na siebie uważać. Nie popełnię drugi raz tego samego błędu.\n-Nawet gdybyś tego nie powiedziała, wiedziałbym o tym-uśmiechnął się.\n-Dziękuję. - uśmiechnęłam się i mocno w niego wtuliłam.\n-Mógłbym tak cały dzień, ale zaraz znowu muszę lecieć… Mogę powiedzieć chłopakom?\n-Przecież to nie jest tajemnica. Jesteśmy małżeństwem i możemy mieć dziecko, nie?\n-No, też racja. Dobra, lecę, spotkamy się późnym wieczorem. Oglądaj Alana o 20! Udanych zakupów-cmoknął mnie i szybko wyszedł z mieszkania. Wróciłam do kuchni, powkładałam naczynia do zmywarki i usiadłam na kanapie, bezmyślnie włączając telewizor. Oglądałam kolejny odcinek słabej, brazylijskiej telenoweli, kiedy dostałam sms od Gabi: „Wpadnę do ciebie za 20 min, ważne”. Zaciekawiło mnie to, tym bardziej, że miałyśmy iść na te zakupy za niecałe 2 godziny. Gabi, niezwykle punktualna, pojawiła się dokładnie po 20 minutach. Bez pukania weszła razem z przerażająco dużym już Macho, który w tempie natychmiastowym ubrudził mi cały przedpokój. Nie widziałam tego psa około 2 tygodni, a urósł do takich rozmiarów, że już wcale nie był słodziutki i malutki. Był wielgachny, owłosiony i brudny w błocie.\n-Jeżeli chcesz żyć ze mną w pokoju to wyprowadź go na balkon, zanim zdemoluje mi mieszkanie.\n-Już już. Chodź Macho-pociągnęła go za smycz i zamknęła na balkonie. Odwróciła się do mnie i zauważyłam, że była załamana.\n-Co się stało?- spytałam o wiele delikatniejszym tonem.\n-Pogodziłam się z Nathanem.\n-Wiem, Louis mi mówił. Dlatego jesteś załamana?\n-Nie… Nathan powiedział, że mnie kocha- wydusiła z siebie po dłuższej chwili.\n-A ty nie mogłaś mu odpowiedzieć tym samym, bo go nie kochasz-dokończyłam.\n-To nie tak… Po prostu, to chyba za szybko nie? Jesteśmy razem kilka dni…\n-Gabi, co ja mam ci powiedzieć? Byłam w szoku, kiedy dowiedziałam się, że jesteście parą, taka prawda. On ci powiedział, co czuje, teraz twoja kolej. Powiem ci tylko jedną rzecz: jeżeli go nie kochasz, to ten związek nie ma sensu. Nie rań go, nie zasługuje na to.\n-Ale ja nie wiem czy go kocham, rozumiesz?! Właśnie o to chodzi! Nie jestem pewna swoich uczuć i dlatego się motam… Do tego jeszcze Harry…\n-Ha! Czyli jednak jest jeszcze Harry.\n-Oczywiście, że jest, byłam z nim 4 miesiące! Wczoraj znowu prosił mnie, żebym do niego wróciła.\n-No przecież nie mogę tego zrobić!- popatrzyła na mnie jak na idiotkę.\n-Nie ogarniam. Czemu?\n-Bo mi nie ufał!\n-Wiesz, patrząc z perspektywy czasu, miał rację, że ciągnie cię do Nathana i odwrotnie.\n-Stoisz po jego stronie?\n-Cholera jasna Gabi! Nie stoję po niczyjej stronie, tylko już zaczyna mnie śmieszyć to, że tak strasznie się kochacie, a udajecie, że jest inaczej! Ygh, jeszcze to- warknęłam i pobiegłam do łazienki w wiadomym celu- zwymiotować. Dziewczyna szybko poszła za mną i patrzyła nieogarniającym wzrokiem.\n-Jeszcze ci ta grypa nie przeszła?\n-Nie przejdzie mi przez najbliższe 7 miesięcy, ojej-wkurzyłam się na nią, a do tego doszły podwyższone hormony.\n-CO?! – wykrzyknęła zdziwiona.\n-Wiosło. Jestem w ciąży, 8 tydzień- odwarknęłam.\n-Tak się cieszę!- przytuliła mnie i dodała-czemu się nie chwaliliście?!\n-Bo dowiedziałam się kilka godzin temu, tylko Louie wie. No i ty teraz.\n-Bez kitu, strasznie się cieszę! Obiecaj mi, że będziesz na siebie uważała-wskazała na mnie palcem.\n-Obiecuję, obiecuję. Spadaj już, bo jakbyś zapomniała to za godzinę jesteśmy umówione z Dan na zakupy.\n-Milcz. Chodź Macho- poszła po psa i przy drzwiach dodała jeszcze- przyjedziesz po mnie?\n-Ta. Louis dał mi samochód hahaha-zaśmiałam się.\n-Wooooooooooow. Chyba to, że zostanie ojcem spowodowało u niego taki szok, że zapomniał o ostatniej akcji-śmiała się razem ze mną.- Dobra lecę, jak będziesz już pod blokiem to zadzwoń.\nZostałam sama i wróciłam przed telewizor. Przyjście Gabi spowodowało ominięcie jednego odcinka serialu, jednak jak to w telenowelach brazylijskich bywa główna bohaterka nadal parzyła herbatę i oczekiwała na kochanka. Bezsens. Wyłączyłam telewizor i poszłam się trochę ogarnąć przed wyjściem. Pogoda za oknem naprawdę była dziwna- słońce świeciło od rana i było prawie 20 stopni! Przebrałam się więc w lekką sukienkę i balerinki, związałam włosy, wzięłam odpowiednią torebkę i marynarkę i wyszłam z domu. Było tak cieplutko, że aż nie chciało się wsiadać do samochodu. Pierwszy raz skorzystałam z opcji opuszczanego dachu i jarałam się jak mała dziewczynka wiatrem wiejącym prosto w twarz. Czekałam chwile pod blokiem na Gabi, a gdy się pojawiła była zdyszana jak po przebiegnięciu 8 kilometrów. Kiedy podjechałyśmy pod centrum handlowe czekała już na nas Danielle i przywitała się ze śmiechem.\n-Gratuluję! – wydarła mi się do ucha i mocno przytuliła.\n-Ahh no tak. Czyli chłopcy już wiedzą haha-roześmiałam się i ruszyłyśmy na zakupy.\nWłaśnie takiego wypadu potrzebowałam. Chodzenie po sklepach, masa przymierzonych ubrań, plotkowanie, cappuccino ze Starbucksa i odpoczynek w parku po zakupach. Zanim się zorientowałam była 19.30, a ja obiecałam oglądać chłopaków u Alana. Zaproponowałam dziewczynom wspólne oglądanie i pojechałyśmy do naszego mieszkania. Zdążyłyśmy idealnie, program się właśnie zaczynał. Alan przywitał się z chłopakami, którzy usiedli na kanapie naprzeciwko niego. Prowadzący, znany z ogromnego poczucia humoru zaczął zadawać im pytania, bardzo osobiste nawiasem mówiąc, zaczynając od Zayna. Razem z Gabi i Dan śmiałyśmy się do łez, patrząc jak nieudolnie próbują odpowiedzieć na pytania Alana, nie zdradzając zbyt wiele. Kiedy przyszła kolej na Louisa, zdziwiłam się, widząc całkowity luz na jego twarzy.\n-Louie, mój drogi, ty zawsze jak tu przychodzisz to masz jakieś zmiany w swoim życiu. Ostatnio przedstawiłeś nam swoją dziewczynę, która od tygodnia jest twoją żoną…\n-Od 9 dni haha- przerwał mu ze śmiechem.\n-Od 9 dni, właśnie. Więc jakie zmiany w twoim życiu są teraz?\n-Alan, Alan.. Ty się nic nie zmieniasz chociaż coraz starszy haha. Zmiany zmianami, nic ciekawego się nie dzieje- odpowiedział.\n-Jasne hahaha, nic ciekawego się nie dzieje-zaśmiał się Harry.\n-O, Harry! Może ty zdradzisz co się dzieje?\n-Nie zostałem upoważniony- wykręcił się od odpowiedzi.\n-No Louis, tylko ty możesz nam powiedzieć. Ludzie was kochają, ale jak zdradzisz swoją tajemnicę, to pokochają bardziej CIEBIE- dał nacisk na ostatnie słowo, a widownia zaczęła wiwatować.\n-Dobra, dobra! Kotku, wiem, że nas oglądasz, bo cię prosiłem, ale nie zabijaj mnie po powrocie do domu-mówił prosto w kamerę, a ja już czułam co zaraz powie.- Dzisiaj dowiedzieliśmy się, że w październiku zostaniemy rodzicami. Mila jest w 8 tygodniu ciąży-uśmiechnął się dumny, chłopaki poklepali go po plecach, a Alana zamurowało.\n-WOW. No wow! Gratulacje Tomlinson!- podszedł do niego i go uściskał. – Dobra robota, synu- dodał, a wszyscy się roześmiali. Dziewczyny śmiały się tak samo, jak obecni w studiu, a ja nie wiedziałam jak mam się zachować. Czy śmiać się, czy płakać? Nie sądziłam, że powiemy światu tak szybko, ale mój narwany mąż oczywiście się nie mógł powstrzymać i musiał od razu wszystko wypaplać. Postanowiłam, że zjadę go jak wróci, a teraz wrócę do spokojnego oglądania programu.\n-Zdajesz sobie sprawę, że twoje fanki, które i tak miały już złamane serca po twoim ślubie, teraz jeszcze bardziej cierpią? – zapytał Alan z udawanym smutkiem.\n-Zdaję sobie sprawę. Ale jeżeli naprawdę mnie tak kochają, to chyba się powinny cieszyć, że jestem szczęśliwy, nie? – spytał retorycznie, sięgając po szklankę z jakimś alkoholem.\n-Jak zwykle pewny siebie Louis Tomlinson!- wskazał na niego, a ten skłonił się jak jakiś aktor i po widowni rozeszły się oklaski i piski. –Pozdrów żonę- roześmiał się jeszcze i zaczął atakować pytaniami Harrego.\n-No, Curly, a jak tam twoje życie uczuciowe? Co z pewną piękną brunetką, znaną jako przyjaciółka żony Louisa?\n-Przeszłość-mruknął, rumieniąc się.\n-Ohhh, a masz teraz kogoś na oku?- spytał jak zawsze dociekliwy, a siedząca obok mnie Gabi zesztywniała.\n-Zawsze rozmowny, Harry Styles!- kolejny donośny aplauz. Program trwał, pytania padały, a my śmiałyśmy się do rozpuku. Niestety, nadszedł koniec, chłopaki się pożegnali i program się zakończył. W ciągu pierwszej poprogramowej reklamy dostałam sms: „Przepraszam kotek, wybaczysz?”. Przeczytałam go dziewczynom i stwierdziłyśmy, że zrobimy wspólną kolację, żeby jeszcze trochę powypytywać chłopaków. Odpisałam Louisowi „Kolacja dla wszystkich, u nas. I nie, nie wybaczę”. Odłożyłam telefon w salonie i poszłyśmy do kuchni, żeby wykombinować coś do jedzenia. Chłopcy pojawili się w ciągu niecałej godziny, a my idealnie wyrobiłyśmy się z przygotowaniami. Nie obyło się bez „gratulacyjnego tulaska” od zespołu i zmacania mojego niewidocznego na razie brzucha. Louie stał z tyłu i kiedy chłopcy się odsunęli rozłożył ramiona, zachęcając mnie do podejścia i przytulenia go. Z kamienną miną pokręciłam przecząco głową i usiadłam razem z innymi do stołu. Pech chciał, że miejsce obok mnie zajął właśnie Louis i od razu przeszedł do błagania o wybaczenie.\n-No Milaaa, przecież nie zrobiłem nic złego-bronił się.-Kotku, prędzej czy później i tak by się wydało, a tak to przynajmniej sami powiedzieliśmy.\n-Po pierwsze- ty powiedziałeś. Po drugie- później by się wydało. Po trzecie- jem, nie przeszkadzaj, bo potrzebuje dużo jedzenia.\n-Yhhhhhhh, długo będziesz obrażona? 2 minuty? 3?- próbował załagodzić sytuację.\n-Jeszcze nie widziałeś mnie gniewającej się-warknęłam.\n-Zadarłeś z kobietą w ciąży, przeproś haha-zaśmiała się Danielle, która podobnie jak inni, przysłuchiwała się naszej wymianie zdań.\n-A ty myślisz, że co ja robie od kilku minut?\n-No chyba sobie żartujesz Tomlinson!- podniosłam głos i usłyszałam „uuuu” od chłopaków.- Nawet raz w naszej rozmowie nie użyłeś słowa „przepraszam”. Oh, wybacz kochanie, użyłeś w smsie. No tak, jak mogłam zapomnieć!\n-Moment, bo ja chyba nie ogarniam- zaczęła Gabi, która do tej pory rozmawiała z rodzicami przez telefon.- Ty się na niego wydzierasz, bo?\n-Bo powiedział o mojej ciąży.\n-A to miał nie mówić? To jakaś tajemnica była? –spytał Niall.\n-Nie chciałam, żeby zaraz wszyscy wiedzieli!\n-Ale to bez sensu. Zaczęli by snuć jakieś przypuszczenia, a to jest gorsze niż wcześniejsze przyznanie się- zauważył Zayn.\n-Czyli jesteście po jego stronie tak?- warknęłam na nich.\n-W zasadzie tak. Wiem Milka, że hormony buzują, chciałaś powiedzieć później itp. itd., ale tak to przynajmniej macie to z głowy i nie będzie niedomówień-odezwał się Harry.\n-Dokładnie. Przepraszam, mogłem to z tobą skonsultować, ale w sumie powiedziałaś, że to nie jest jakaś tajemnica-dopowiedział Lou.\n-Agrh. Okej, to ja przepraszam was wszystkich, a ciebie szczególnie-spojrzałam na Louisa, a on się uśmiechnął.-Faktycznie chyba już ta ciąża mi dodaje charakterku…\n-Takie uroki haha-rozładowała napięcie Gabi.\nResztę wieczoru spędziliśmy w przyjemnej atmosferze. Znaczy takie były moje odczucia, bo patrząc na Gabi i Harrego doszłam do wniosku, że czują się trochę niekomfortowo. Zastanawiałam się ile jeszcze potrwa ta chora sytuacja. Następnego dnia z Gabi miałyśmy zajęcia w tych samych godzinach, więc rano i po południu mogłyśmy jechać razem.\n- Co ty robisz z tym Louisem, że daje ci samochód? – zaśmiała się wsiadając do wozu.\n- Moje metody przekonywania są jak widać, skuteczne.\n- Jasne haha, dobra odpalaj bo jestem tak zmęczona, że marzę już tylko o moim łóżeczku.\n- Już, już tylko oddzwonię do Lou, bo dzwonił do mnie z 5 razy. Pewnie zamartwia się o swój samochód – westchnęłam i wybrałam numer. Nie musiałam czekać długo, aż mój mąż odbierze.\n- No hej, co chciałeś? Spokojnie, samochód jest cały.\n- Harry miał wypadek.\n- Że co?! – wytrzeszczyłam oczy, patrząc na Gabi, na co ona odpowiedziała mi niemym : Co się dzieje?\n- Wracajcie szybko do domu – szybko się rozłączyłam i zapaliłam samochód.\n- Mila, co się stało!?\n- Harry miał wypadek-powtórzyłam.\n- Nie wiem, Lou mi nie powiedział, tylko kazał nam wracać do domu.\n- No to szybko! – krzyknęła na mnie, a ja natychmiast wcisnęłam gaz. Poruszałyśmy się już na pewno nie dozwoloną prędkością, ale to nie miało znaczenia. Skupiałam się na drodze, a Gabi na mnie wrzeszczała, żebym jechała jeszcze szybciej. Kiedy w końcu dotarłyśmy na miejsce, wyskoczyłyśmy z samochodu jak ninje i wbiegłyśmy do budynku. Winda oczywiście jechała w żółwim tempie, a my coraz bardziej się denerwowałyśmy. Gdy nareszcie dojechała, obie pobiegłyśmy do drzwi mojego mieszkania. Weszłyśmy jak burza, na co chłopaki stojący przy kanapie spojrzeli się na nas z wielkim zaskoczeniem.\n- No co jest!? – spytałam kiedy do nich doszłam. Harry leżał na kanapie, a na głowie trzymał worek z lodem.\n- Boże Harry! Co się stało?! – Gabi ukucnęła przy nim i próbowała wyciągnąć od niego jakiekolwiek informacje.\n- Ymmm... ja… – chłopak zaczął, a że nie szło mu to najlepiej Louis dokończył:\n- Wyjebał się ze schodów – na to obie z Gabi spojrzałyśmy się na niego, jak na jakiegoś idiotę.\n- Czyli chcesz mi powiedzieć, że dzwoniłeś do mnie 5 razy, pędziłyśmy do was łamiąc prawo i narażając się na wypadek, a do tego prawie obie dostałyśmy zawału, bo Harry SPADŁ ZE SCHODÓW?! Czy wy jesteście poważni!?-wydarłam się.\n- Mila, on aż zemdlał, dopiero przed chwilą się ocknął. Nieźle przywalił głową– odpowiedział mi Liam.\n- Dzwoniliście po lekarza? – dopytała się Gabi.\n- Tak, zaraz tu będzie – rzeczywiście w tym momencie zadzwonił dzwonek do drzwi. Louis wpuścił lekarza, a on kazał nam wszystkim wyjść, żeby w spokoju zbadać chłopaka. Weszliśmy na górę.\n- Co wy takiego robiliście, że spadł ze schodów? – spytałam się.\n- Nic takiego, naprawdę. Po prostu zbiegał i się wywalił- odpowiedział mi Lou. Popatrzyłam się na niego i pokiwałam głową. Dzieci, po prostu dzieci. Minęła chwilka i mogliśmy już wrócić do salonu.\n- To co mu jest? – spytał na wejściu Liam.\n- Lekki wstrząs mózgu. Głowa poboli parę dni i mogą wystąpić mdłości. Ale jak będzie się to ciągnęło, zabierzcie go do szpitala.\n- Tak jest – uśmiechnął się Lou i odprowadził doktora.\n- Bardzo boli? – spytała Gabi zwracając się do lokatego.\n- Już nie tak bardzo. Ale zaraz chyba zwymiotuję.\n- No to witaj w moim świecie – odpowiedziałam mu i poszłam do kuchni po szklankę wody. – Masz to pomoże.\n- Dzięki – chłopak wziął wodę i od razu wypił całość szklanki. – Przepraszam, że przeze mnie tyle zamieszania.\n- Nie mów tak, przecież po to tu jesteśmy – uśmiechnęła się Gabi, a ja dopowiedziałam:\n- A po za tym nie przez ciebie, tylko przed Louisa, który nie umie przekazywać informacji przez telefon! – spojrzałam groźnie na swojego męża.\n- No ej! Skąd miałem wiedzieć co mu tak naprawdę jest! Bałem się!\n- No już dobra, dobra haha– objęłam go i szybko cmoknęłam.- Mniejsza z tym, Harry musi się teraz przespać.\n- Masz rację, wracam do siebie – chłopak zaczął się podnosić.\n- Chyba cię głowa boli!.. znaczy ymm. Zostaniesz u nas – kobiety jak to kobiety, najpierw mówią potem myślą. Wszyscy się zaśmiali, nawet Harremu to poprawiło humor.\n- Dzięki, ale mam swój dom.\n- Tak, ale tu masz całodobową opiekę-upierałam się.\n- Nie przesadzajmy, ja nie umieram.\n- Właśnie Mila, a po za tym myślę, że lepiej mu będzie u siebie na swoim wygodnym łóżeczku, niż u nas na tej kanapie – powiedział Lou i o dziwo z tym się zgodziłam.\n- Racja… Ale jak tylko coś się będzie działo, to puść sygnał czy coś!\n- Dobrze haha. Dzięki raz jeszcze – wstał z kanapy i ledwo co stanął, a już stracił równowagę. Gabi szybko go złapała.\n- No może nie umierasz, ale dobrze też nie jest.\n- Mam mroczki przed oczami. Pójdę się położyć.\n- Pomogę ci – powiedziała Gabi i razem wyszli z mieszkania. Wszyscy odprowadziliśmy ich wzrokiem, a kiedy wyszli spojrzałam się na chłopaków:\n- Ej, czy to nie jest przypadkiem jeden z waszych kolejnych durnych pomysłów?\n- Co masz na myśli? – spytał Lou.\n- No cała ta akcja pod tytułem godzenie Gabi i Harrego nadal trwa czy nie?\n- No oczywiście, że tak. Ona będzie trwać aż osiągniemy nasz cel, ale co związku z tym? -odpowiedział Liam.\n- Czy to przypadkiem nie jest ukartowane?\n- No wypadek?\n- Że co?! Mila, o czym ty mówisz! – zmieszał się Lou.\n- Po was to ja się dużo mogę spodziewać – puściłam mu oczko. – No ale skoro mówicie, że tak nie jest to pewnie tak jest.\n- No oczywiście, że nie – uśmiechnął się do mnie sztucznie.\n- Dobra koniec tematu. Idę się wykąpać – wbiegłam na górę i zamknęłam się w łazience, zaszywając się tylko i wyłącznie w swoim świecie. Po jakiś 20 minutach wyszłam i zeszłam na dół, gdzie spotkałam się już tylko z Louisem.- Nie wiesz może czy Gabi jeszcze u niego siedzi?\n- Siedzi i chyba na razie wychodzić nie będzie. Ona jest lepszą pielęgniarką, niż z prawdziwego szpitala haha.\n- Mówisz? A co takiego robi?\n- No poprawia mu poduszki, donosi picie, jedzenie no i oczywiście zapewnia świetne towarzystwo.\n- A on to perfidnie wykorzystuje ?\n- Nie wnikam haha. Ale takiej opiekunce nigdy bym nie odmówił – zaśmiał się, a ja zdzieliłam go w głowę.\n-Tobie to i tak już nic nie pomoże – zjechałam go wzrokiem i weszłam do kuchni, żeby przygotować sobie jakieś kanapki. Kiedy już je zjadłam postanowiłam zobaczyć co tam u naszego pechowca. Po dłuższym pukaniu nikt drzwi mi nie otworzył, więc sama otworzyłam sobie drzwi i weszłam do środka. Na wejściu usłyszałam śmiechy Harrego i Gabi dochodzące z góry. Weszłam do nich i otworzyłam drzwi, co chyba ich bardzo przestraszyło.\n- Boże Mila! Puka się – powiedziała Gabi.\n- Pukałam, ale wy nie raczyliście mi otworzyć.\n- Sorry, nie słyszeliśmy – odpowiedział Harry, patrząc na Gabi.\n- Widzę. I widzę też, że już ci lepiej.\n- Można tak powiedzieć. Głowa nadal mnie boli, a przed chwilą zwróciłem śniadanie i obiad. Ale po za tym wszystko jest super– uśmiechnął się.\n- Haha to się cieszę. Nie chcę być tą złą, ale Gabi chyba musisz już wracać do domu. Pamiętasz jeszcze o Macho?\n- Pamiętam, pamiętam. Będę się zbierać – dziewczyna wstała.\n- Juuuż?! – spytał Harry.\n- Tak, przepraszam cię, ale Mila ma rację – uśmiechnęła się do chłopaka, a on zrobił smutną minę.\n- No nie patrz tak na mnie! Jutro Gabi wróci i powrócicie do tego, co robiliście. Cokolwiek to było-zaśmiałam się.\n- Mila, rozmawialiśmy tylko – zarumieniła się Gabi.\n- Jaaasne. Dobra chodź, Louie cię odwiezie– wyszłam z mieszkania, a Gabi pożegnała się z Harrym krótkim „papa” i pomachaniem dłonią. – „Tylko rozmawialiśmy”- szturchnęłam ją, kiedy wyszłyśmy z mieszkania.\n- No tak! Przecież wiesz, jaka jest sytuacja. A ja chciałam mu pomóc.\n- No i dobrze. Nareszcie zaczynasz normalnie działać – zaśmiałam się, a tym razem ona mnie szturchnęła. Tak jak powiedziałam Lou odwiózł Gabi do domu, a ja mogłam w spokoju przebrać się w piżamę i położyć spać. Ciąża jest piękną rzeczą, ale niestety strasznie męczy.\nByło dużo pytań pod rozdziałem, dotyczących innego bloga. Mila pisze swojego bloga- http://sickonelife.blogspot.com/ -na którego serdecznie zaprasza.\nDziękujemy za wszystkie komentarze, te pozytywne i te mniej. Wszystkie nas motywują do dalszego pisania, więc dzięki :)\nAsk.fm, czyli miejsce gdzie możecie śmiało zadawać pytania, a my na wszystkie odpowiemy:\nNastępny rozdział za tydzień.\nAutor: foreveryoung o 12:12\nAsia 9 lipca 2012 12:41\nDługi i wspaniały! Nie moge się doczekać kolejnego rozdziału!! :)\nPozdrawiam i zapraszam do mnie: www.marylostherlove.blogspot.com xx\nAnonimowy 9 lipca 2012 12:51\nno Wy to jestescie zajebiste! z rozdzialu na rozdzial wciaga jeszcze bardziej «3 nie moge sie doczekac nowego ;D i tak wiem ze harry i gabi beda razem :D @Aleexpl\nSzczęściara. ❤.❤ 9 lipca 2012 12:59\nAnonimowy 9 lipca 2012 12:59\nZazdroszcze talentu. I to bardzo. Mam nadzieje, że kolejny pojawi się szybko, bo normalnie uzależnić się można od waszego bloga. I tylko chęć go czytania i czytania. Umiecie człowiekowi poprawić humor.\nCzekam na nastepny z wielką niecierpliwościa!\nMajta 9 lipca 2012 13:15\nChyba cię głowa boli!.. znaczy ymm\nHahahaahhahaha chyba najlpesze, serio.\nRozdziłą jak zasze świetny i czekam na następny ;)) Em.\noluu 9 lipca 2012 16:24\ntaaaak , Mila w ciąży ♥ bd tommo junior : D a gabi z hazza sie pogodza , to pewne :>\n~kin. 9 lipca 2012 17:19\n*__________* Ja nie wiem jak można tak genialnie pisać ;O Ale dziękuję bo dzięki wam mam co czytać a do tego każdy rozdział jest jeszcze lepszy od poprzedniego :) Tomlinson junior omomom *.* I trzymam kciuki za Gabi i Hazzę :)\nzajebiste! dzięki, że jesteście i się dzielicie talentem z nami! :))\nNatkaa :* 9 lipca 2012 20:39\nŚwietnie *-* Eiii.! Mogę mieć prośbę ? Postaracie się napisać kolejny rozdział z perspektywy Gabi :3 ? Proooooooooooooooszę !\nDobra, dobra jaram się , że będzie mini TOMLINSON :]\nI niech Nathan spada xd Ona jest Harrego ;p\nforeveryoung 9 lipca 2012 21:42\nrozdziały są pisane co dwa, czyli teraz wypadają 2 z perspektywy Gabi :)\nAnonimowy 9 lipca 2012 22:05\nCo bd dalej z Nathanem ? On wydaje się spoko więc nie niszczyć mu psychy ;p. Ciekawie...ale Harry to udaje nie ? ale jak on wywołuje wymioty ?! OMG.\npam. ♥♥ 9 lipca 2012 22:42\njak świetnie, że Mila znów jest w ciąży, już nie mogę się doczekać małego Tomlinsonka. ; DD\nNo i biedny Harry, mam nadzieję, że wykorzysta ten cały wypadek i zbliży się do Gabi, byłoby świetnie.\nRozdział wyszedł genialnie, dużo się naśmiałam. ; ]] Oby więcej takich rozdziałów.\nSerdecznie pozdrawiam i czekam na next'a.\nDominikaa 10 lipca 2012 14:40\nkissonme 10 lipca 2012 15:26\nmagdalen1d 10 lipca 2012 17:20\nŚwietny rozdział ! Jak każdy z resztą :D Serio , ten blog jest po prostu GENIALNY , a czasami to pokładam się ze śmiechu ! ;)) Co drugi dzień patrzę , czy nie ma nowego rozdziału , bo może został dodany wcześniej hahah wiem , chore trochę XDD Czekam na następny ! ! ;D\nI am Directioner ♥ 11 lipca 2012 14:02\nBoże jaki ty masz talent *_______* Mam nadzieję że Gabi i Haz do siebie wrócą. LouLou jako tatuś ♥__♥\nAnonimowy 11 lipca 2012 14:02\nświetny rozdział , czekam na następny i chcę Louiego w roli tatusia ♥\nAnonimowy 11 lipca 2012 18:08\nzajebisty rodziałek dziewczynki, tak dalej. Szkoda, ze tylko do końca wakacji, ale cóż . Piszcie dalej ;*\n* Mrs.Horan * 12 lipca 2012 12:02\nG E N I A L N E !!! jak zawsze zresztą :*\nAnonimowy 12 lipca 2012 19:22\nWasz blog jest niesamowity. Błagam nie kończcie go!\nAnonimowy 13 lipca 2012 00:56\njesteście fantastyczne. rozdział jest cudowny! x\nAnonimowy 16 lipca 2012 09:58\nświetny rozdział ;>


Co oprócz zaproszeń ślubnych możemy zamówić w drukarni? | Zaproszenia ślubne, na ślub\nTags | menu na wesele, oryginalne zaproszenia ślubne, weselna księga pamiątkowa, winietki dla gości weselnych, zaproszenia na ślub, Zaproszenia ślubne\nOpublikowany 02 November 2009 przez admin\nKolejną kwestią związaną nie tyle z samą drukarnią zaproszeń ślubnych co z samą organizacją wesela jest problem usadzenia gości. Młodym parom organizującym wesele często nasuwa się to pytanie. Takie rozwiązanie jak każde ma swoje wady i zalety. Kiedy na waszym weselu będzie się bawiło 300 osób raczej trudno będzie ich usadzić, a szukanie winietek ze swoim nazwiskiem zajmie im wieki, chyba, że nowym i popularnym dziś zwyczajem umieścicie tzw. plan sali weselnej tuż przed wejściem.\nJednak kiedy planujecie mniejsze wesele może miło byłoby umieścić ładnie wydrukowaną winietkę przy nakryciu. Może ona być na przykład w stylu waszego zaproszenia ślubnego. Takie samodzielne usadzenie gości zawsze może przełożyć się na lepszą zabawę.\nDzisiaj modne jak również eleganckie jest podziękowanie za przybycie gościom weselnym. Możecie zrobić to po weselu osobiście lub wysyłając pisemne podziękowanie, które możecie wydrukować w waszej drukarni wraz z zaproszeniami i winietkami. Jest jeszcze prostszy sposób, równie mile widziany. Czemu by nie zostawić takich podziękowań przy nakryciach. Możecie spokojnie wcześniej zamówić je w drukarni i zostawić na stołach na przykład doczepione do aniołka lub migdałów lub wręczać przy wyjściu.\nRównież fajnym pomysłem jest wydrukowanie i rozstawienie na stołach menu weselnego wraz z godzinami podania. To się nazywa prawdziwa organizacja wesela.\nPodaliśmy wam kilka przykładów „poligraficznego urozmaicenia” waszego ślubu i wesela. Możecie zapytać o nie w waszej drukarni i poprosić o wzory, tak aby wraz z zaproszeniem na ślub i wesele tworzyły zgrany komplet.


2016 marzec — Archiwum — Ziemia Niczyja | Mariusz Herma\nDrugi debiut Julii\nTematem drugiego numeru Gazety Magnetofonowej nie powinno być DIY, ale polskie dziewczyny. Zrób-to-sam zdominowały spore wywiady – według kolejności występowania – z Justyną z Domowych Melodii, Julią Marcell, Marią Peszek, Rebeką, Anią Dąbrowską i Brodką.\nI fajnie. Bo początek roku zapowiadał się dziewczęco i z tygodnia na tydzień takim właśnie okazuje. Mamy już za sobą parę mocnych premier, a tej wiosny jeszcze chociażby Xxanaxx z jednej strony, Soniamiki z drugiej, Reni Jusis z trzeciej, i najciekawsze zapewne debiuty sceniczne na Spring Breaku.\nA propos debiutów:\nGraliśmy kiedyś w Tallinie. Organizatorzy skupili się na promowaniu muzyki ze wschodu, lokalnych rynków, co uważam za wspaniały pomysł. Kompletnie nikogo nie znałam, wybieranie koncertów było jak ruletka.\nW ulotce z line-upem przy niektórych nazwach znajdowały się takie małe gwiazdeczki, sugerujące, że warto zainteresować się tymi występami. Ogromny przekrój muzyczny, każdy z tych zespołów był naprawdę dobry, interesujący, śpiewali głównie po angielsku. Można wybrać na ślepo i zawsze trafisz na coś fajnego, to niesamowite.\nI to też dało mi poczucie, że warto wspierać i promować lokalne sceny wśród lokalnej publiczności. Przy takim nawale propozycji z każdej strony, dostępnych na kliknięcie myszki, przy tej masie zespołów ze wszystkich stron świata, walczących o twoją uwagę, najbardziej interesuje mnie właśnie muzyka, która powstaje w Polsce.\nTo z wywiadu Anny Nicz z Julią Marcell dla „Gazety Magnetofonowej” właśnie. Fragment ten niby nie dotyczy samej płyty. Ale mnie pomógł zrozumieć przyczyny świetności „Proxy”, a konkretnie muzyczną niepolskość tej pierwszego polskiego wyczynu Julii.\nGdy rodzimy artyści, którzy śpiewają przeważnie po angielsku – automatycznie muzykę bardzo anglosaską – decydują się zrobić wyjątek i skorzystać z polszczyzny, zazwyczaj od razu polską staje się również ich muzyka. Język wydaje się tak narzucać muzyce, że inspiracje londyńskie magicznie odmieniają się w dziedzictwo polskiego songwritingu czy postodołowego punku.\nI tak też było w przypadku Julii, gdy na poprzedniej płycie zaśpiewała swój pierwszy polski kawałek. Wraz z tekstem od razu zmieniło się wszystko: charakter, melodie, akcenty, brzmienie, a przede wszystkim sam wokal Julii. Inny język = inna artystka.\nZ „Proxy” jest inaczej. W większości utworów można by podmienić słowa z lokalnych i aktualnych na angielskie i ogólnikowe, a pozostałyby tymi samymi utworami. Refrenowe „Zmie-ni-łeś-mi-us-trój” mogłoby być pjharveyowym „Oh-Eng-land-oh-Eng-land” albo coldplayowym „I’ll-love-you-to-mor-row”. A gdyby wokale zastąpić wokalizami, nie odgadłbym, czy to twór krajowy czy zachodni. Zresztą krótki refren „Andrew”, który mógłby być i Maleńczukowym, i Waitsowym, sama Julia w końcu wyśpiewuje na „a”, by potem oddać go smykom.\nPrzy fascynacji eskalacją polskiej sceny muzycznej i rosnącym jej bogactwem w tych ostatnich latach wciąż miałem poczucie, że muzycznie funkcjonują na niej dwa równoległe światy: śpiewających po polsku i śpiewających po angielsku. I nie chodzi o konkretne osoby, bo wielu z nich – od Rycerzyków po Dawida Podsiadło – bywa tu i tam. I ma jakby dwa odrębne repertuary.\n„Proxy” zachwyca syntezą zachodnich inspiracji, wieloletnich doświadczeń Julii oraz jej przyzwyczajeń wykonawczych z neofickim, dziecięcym wręcz zachwytem mową ojczystą. Jest syntezą, na jaką czekałem chyba od „Lake & Flames”. Czyli gdy nasi zaczęli z coraz większą częstotliwością pokazywać, że potrafią tworzyć zachodnie piosenki na zachodnim poziomie – dziś już nikogo to nie dziwi.\nZ każdą kolejną światowo brzmiącą premierą narastało jednak pytanie, czy przy okazji muszą zatracać się w oceanie genealogicznie anonimowych wykonawców i gubić pochodzenie, które przestaje być mankamentem, a staje się – patrz ostatnie zdanie z wypowiedzi Julii, patrz sukces Spring Breaku – atutem.\nI choć „Proxy” nie jest zapewne pierwszym udanym przykładem polsko-anglosaskiej fuzji, wydaje mi się być pierwszym tak zauważalnym i kompletnym przykładem tego, jak nasi wykonawcy mogą światowe inspiracje i ambicje łączyć z polską genezą, a nie porzucać jedne dla drugich. I stąd ten „debiut”, którym wydaje mi się czwarta płyta Julii Marcell dla niej i dla sceny.\nDrzewo z okładki „Spirit of Eden” powstało w 1973 roku. Czekało przez kilkanaście lat na wyjątkowo krótkie spotkanie swego stwórcy z menedżerem grupy Talk Talk. „Fruit Tree”, bo tak obraz zatytułował malarz, w dwójnasób symbolizował życie poprzez jego symboliczne i faktyczne ostoje: głębinę morską i gąszcz gałęzi.\nWspomnianego menedżera Talk Talk z miejsca zachwyciła zbieżność nastrojów i tematyki obrazu z materiałem, który zarejestrowali właśnie jego podopieczni. Pokazał dzieło zespołowi, ci podzielili zachwyt, temat okładki „Spirit of Eden” był zamknięty.\nZ „Laughing Stock” było zupełnie inaczej, może poza równie istotną rolą menedżera.\nKeith Aspden zwerbował malarza, grafika i swego wieloletniego kumpla Jamesa Marsha do pracy z Talk Talk u samego początku działalności grupy. Zabawne, że współpraca ta miała przynajmniej trzykrotnie przekroczyć kalendarzowo żywot samego zespołu. Grafik okazał się poniekąd najtrwalszym członkiem Talk Talk.\nKwestie wizualne grupa od początku chętnie cedowała na menedżera i jego utalentowanego kolegę. Zadowolona była także wytwórnia, że tak drażliwy problem ma z głowy. Co ciekawe, na początku swoje wizje Marsh wykuwał na zamówienie, bo Talk Talk bardzo świadomie kreowało wizualny klimat wokół swojej muzyki. Gdy kariera przyspieszyła, coraz częściej sięgali do archiwum Marsha, bo na kreowanie brakowało czasu.\nAle na początku lat 90., po dekadzie w pędzie, grafik z menedżerem znów się na chwilę zadumali, podobnie zresztą jak sam zespół.\nOkładka „Laughing Stock” zrodziła się we wzorcowej burzy mózgów, do której każda strona dorzuciła bliski jej element.\nZaczął Marsh. Po przesłuchaniu części nowego materiału Talk Talk uznał, że temat natury pozostaje aktualny. Tyle że metafora z mglistego życia i jego ostoi powinna przesunąć się ku konkretnej ekologii. Zaproponował więc menedżerowi ptaki.\nKumpel i pracodawca niezmiernie uradował się tą sugestią. Bo ptakami się prywatnie pasjonował, szczególnie rzadkimi gatunkami. To Aspden zauważył, że ekologia plus ptaki równa się gatunki zagrożone.\nWkrótce podrzucił koledze album z wykazem ginących uskrzydlonych. Szczęśliwy, że zaoszczędził godziny researchu, bo mówimy jeszcze o czasach przed internetem, Marsh szybko skompilował ptaka z ptaków:\nI do dziś ocenia jako błąd to, że powyższy obraz nie trafił ostatecznie na okładkę „Laughing Stock”, lecz jedynie do boksu „After the Flood”.\nZawinił Mark Hollis. Początkowo zaakceptował pomysł ptaka z ptaków, później zażyczył sobie jednak drzewnej kontynuacji w dyskografii. Marsh przeorganizował więc ptasią ferajnę, osadzając ją na gałęziach.\nPierwowzór otwiera niniejszy wpis, końcowy rezultat znamy. Nawet się wam nie przyznam, ile lat zajęło mi zauważenie, w jakie kształty owe ptaki poukładał.\nMarsh robił w życiu mnóstwo ciekawych rzeczy. Od logo dla Air Canada po 25 fontów. Dobrze widzieć, że tak długotrwała i doniosła relacja raczej przysłużyła się jego karierze niż ją pożarła, że miał życie po Talk Talk. A jednocześnie nie czuł potrzeby demonstracyjnego odcinania się od pnia, wspierał ich także pośmiertnie.\nZ dwóch drzew Talk Talk sam grafik wyżej ceni to starsze. Ze względów osobistych, bo uznaje je za moment przejścia z artystycznej młodości w dojrzałość. I z powodów praktycznych, bo to właśnie reprodukcji „Fruit Tree” wciąż sprzedaje najwięcej. „I to chyba wiele mówi o tym, co fani TT lubią” – mówił w jednym z wywiadów.\nCo przypomina mi o pewnym utalentowanym duecie, który przez całą swoją karierę wykazywał silne inspiracje Talk Talk, ale jak nikt inny potrafił je przetworzyć w coś bardzo własnego i nowego.\nZespół ten zaczął karierę od koweru, którym zachwycił brytyjskie media i wschodzącą niezależną wytwórnię One Little Indian. Zwrócił także uwagę pewnego menedżera, który po intensywnej dekadzie właśnie tracił zatrudnienie. Dogadali się, pracowali razem do połowy lat 90.\nMenedżerem tym był oczywiście Keith Aspden, a kolejny singiel jego nowych podopiecznych nazywał się „Days in the Trees”.\nWiosna w 2009, 2010, 2011,2012, 2013, 2014, 2015.


Trening klatki piersiowej - Forum SFD\nNapisał(a) 7 sierpień 2018 16:44\nSzacuny 0 Napisanych postów 2 Na forum 193 dni Przeczytanych tematów 22\nMam 38 lat, wzrost 171, waga waha się między 65 a 70 kg. Chciałbym kupić zestaw hantli i sztangę. Chciałbym popracować nad mięśniami klatki piersiowej, ale nie wiem jakie obciążenie dobrać by były dobre efekty. Proszę o pomoc.\nTego nikt nie wie jaki ciężar dobrać bo nie wiemy w jakiej jesteś formie.\nPotzreba Ci hantli regulowanych, sztangę, ławkę i sam po kilku treningach metodą prób i błędów dojdziesz jakim ciężarem ćwiczyć.\nFajnie jak byś ćwiczył coś poza klatką piersiową.\nNapisał(a) 7 sierpień 2018 19:08\nze 100kg obciazenia podzielonego na talerze po 10, 5, 2,5 i 1,25kg moga sie przydac bo w hantlach czasem potrzeba dokladac po 1,25 na reke\nNapisał(a) 7 sierpień 2018 20:58\nNa początek można i te 60-70kg kupić ale szybko zacznie brakować.\nmnie na pcozatek wystarczylo 2 x 20 kg regulowane co 5 kg mialem, ile dla Ciebie bedzie odpowiednie trudno zgadywać, jeden wniesie do domu dwie zgrzewki wody inny się z tym będzie męczył\nNapisał(a) 8 sierpień 2018 20:11\nMnie generalnie chodzi o wyciskanie sztangi, jaka powinna być mniej więcej waga by były w miarę dobre efekty.\nZmieniony przez - michalkf w dniu 2018-08-08 20:18:48\nNapisał(a) 8 sierpień 2018 21:14\nale zrozum jedne zrobi dobre efekty na 60 kg inny na 100, dobrze by było jakbyś robił ok 10-12 powtórzen z trudem\nNapisał(a) 9 sierpień 2018 08:19\n70-80kg na pewno Ci wystarczy przez pierwsze miesiące. Rzadko się zdarza, by ktoś wyciskał więcej zaczynając swoją przygodę z tym sportem.\nMusisz tak dobierać ciężar żeby nie doprowadzać do upadku i mieć jakiś lekki zapas, a ciężary i tak szybko będą szły w górę więc musisz korygować na bieżąco.\nja w poczatkowych okresach silowni, to robilem klate sztanga 35kg i to dosc dlugo%)\nNapisał(a) 9 sierpień 2018 20:29\nKażdy od czegoś zaczynał nie wiem czy nie zaczynałem od samego gryfu