Gorzka czekolada – jej skład, właściwości i sposoby przyrządzania - Kasia Blogerka\nCzekolada – kaloryczna, tucząca i niezbyt zdrowa? Błąd! W czasach, gdy wymaga się od nas byśmy wieczni byli piękni, młodzi i silni często zapominamy o tym, co rzeczywiście dla nas dobre. W dzikiej pogoni za idealną sylwetką liczymy kalorie i zadręczamy nasze ciała intensywnymi ćwiczeniami zamiast na chwilę przystanąć i zastanowić się nad tym, czy sztuczny słodzik przypadkiem nie jest gorszy niż miód i gorzka czekolada. To nie kalorie mają bowiem znaczenie, lecz ilość zawartych w żywności składników odżywczych, minerałów i witamin.\nSkład gorzkiej czekolady\nW gorzkiej czekoladzie znajduje się mnóstwo składników, które mają doskonały wpływ na nasze zdrowie, m.in.: żelazo (wspomaga produkcję czerwonych krwinek), magnez (wzmacnia mięśnie), węglowodany (dostarczają organizmowi niezbędnej energii) oraz niacynę (uwalnia zawartą w pokarmie energię). Prócz tego kakaowy smakołyk jest źródłem teobrominy (stymuluje układ nerwowy i pobudza organizm), fenylotylaminy (odpowiada za dobry nastrój), i flawonoidów (zatrzymują proces uwalniania złego cholesterolu, podnoszą odporność, regulują skurcze mięśni i zapobiegają sklejaniu się białych płytek krwi).\nGorzka czekolada jest lekiem na wiele schorzeń. Zapobiega chorobom serca, nowotworom, a także zwalczając wolne rodniki spowalnia proces starzenia. Co więcej, pozytywnie wpływa na pamięć (hamuje rozwój demencji i zmniejsza ryzyko choroby Alzheimera) oraz działa przeciwzapalnie i przeciwzakrzepowo. Prócz tego chroni naszą skórę przed promieniami UV. W przeciwieństwie do pozostałych słodyczy nie powoduje próchnicy zębów. W końcu pomaga schudnąć, gdyż wywołuje uczucie sytości (później odczuwamy głód i jemy mniej).\nNa szczęście nie musimy ograniczać się jedynie do gorzkiej czekolady w tabliczkach. Możemy przyrządzać ją na wiele sposób, pod warunkiem, że zaopatrzymy się w wysokiej jakości produkt. Belgijska firma Callebaut jest jednym z niewielu producentów, którzy własnoręcznie selekcjonują, prażą i mielą ziarna kakao na absolutnie niepowtarzalną w smaku miazgę kakaową. Z czekolady tej marki możemy przygotować m.in. rozgrzewający napój, polewę do ciast, tortów i deserów, czy też nadzienie do ciasteczek i pralin.\nczekolada czekolada blog gorzka czekolada\nCzerwiec 18, 2017 at 10:41 am\nRównież wolę tę ciemną czekoladę bardziej od mlecznych 🙂


Film "Zenek" dostępny w sieci! Gdzie go zobaczyć? [WIDEO] | wMeritum.pl\nNowy sondaż. PiS na czele. Konfederacja czwartą siłą\nFilm „Zenek” dostępny w sieci! Gdzie go zobaczyć? [WIDEO]\nFilm „Zenek” od dziś można oglądać w sieci. Telewizja Polska przyspieszyła jego premierę w serwisie TVP VOD z uwagi na pandemię koronawirusa. Oczywiście za 24-godzinny dostęp do produkcji trzeba zapłacić.\n„Zenek” miał swoją premierę w Walentynki. To fabularyzowana historia Zenona Martyniuka – najsłynniejszej gwiazdy muzyki disco polo. „Historia chłopaka z podlaskiej wsi, który realizuje swoje wielkie marzenie, by śpiewać i bawić tłumy. Dzięki uporowi, ciężkiej pracy i wielu wyrzeczeniom osiągnął niebywały sukces” – czytamy w opisie filmu.\nO produkcji w reżyserii Jana Hryniaka było bardzo głośno. Film nie został jednak zbyt pozytywnie przyjęty, zdecydowanie lepsze otwarcie zaliczyła produkcja „365 dni”, która również miała swoją premierę w okolicy Walentynek. Czy zyski filmu zwiększą się dzięki udostępnieniu w sieci?\nPremiera „Zenka” w serwisie TVP VOD była zaplanowana na później, jednak została przyspieszona ze względu na pandemię koronawirusa. Film w serwisie można oglądać już dziś. Nie jest on jednak dostępny za darmo, za 24-godzinny dostęp do produkcji trzeba zapłacić 23 złote.\nFilm „Zenek” w serwisie TVP VOD można zobaczyć pod TYM adresem. Poniżej publikujemy zwiastun produkcji.\nCzytaj także: Koronawirus. Szef PFR zapowiada sięgnięcie na konta Polaków? Mówi wprost [WIDEO]\nŹr.: TVP VOD, YouTube/TVP VOD\nTagi telewizja polskazenekZenek Martyniuk


Seria blokad na Wzgórzu św. Maksymiliana Wideo\nStraż miejska w Gdyni działa na Wzgórzu św. Maksymiliana. Złapali złodziei torebek, to teraz biorą się za parkowanie - dobra kolejność :)\n11 czerwca 2017 (207 opinii)\nOpinia powiązana Zobacz raport Interwencja straży miejskiej na Wzgórzu św. Maksymiliana\nsię zdziwią dzisiaj niektórzy\nzawsze przy piątku szaleją :)\nZamiast odholowac to wala blokady i auto jeszcze dluzej bedzie stalo na chodniku\nZapraszam na Nocznickiego i Batalionów Chłopskich (2)\njest permanentny problem z samochodami zastawiajacymi chodnik i zaslaniajacymi skrzyzowania, nie ma szans przejechac chodnikiem przy Batalionach CH wozkiem dzieciecym i inwalidzkim. Wyjazd z Nocznickiego na Redłowską bywa dużym ryzykiem z powodu ograniczonej widoczności przez zle zaparkowane samochody na chodniku.\nps. codziennie jezdza tamtedy radiowozy policyjne, bo posterunek jest nieopodal i nic...najciemniej pod latarnia...\nWitam Pana, Panie Pawlak :) widzę że znów Pan na spacerki chodzi z pieskiem i zgłasza jak popadnie.\nDrogi Panie Donosicielu\nA nie zastanawia Pana fakt, że na Batalionów Chłopskich Prezydent Miasta Gdyni zezwolił na prowadzenie działalności gospodarczej (gdzie prowadzi się usługi medyczne do późnych godzin nocnych) a blok przy tej ulicy nie posiada miejsc parkingowych na potrzeby takiej działalności. Zachodzi konieczność inwestycji w miejsca parkingowe i wydzielenie takich miejsc poprzez namalowanie choćby linii wydzielających takie miejsca by uporządkować parkowanie. Rotacja aut na tej ulicy na odcinku jednokierunkowym jest bardzo duża i mieszkańcy sami nie mają gdzie parkować. Niech Pan mi wieży ale oni sami nie chcą stawiać swych aut na trawnikach, które już i tak przypominają plac budowy od wyjeżdżonego błota. Na tym polega problem. Więc jak jesteś Pan społecznik to dzwoń do miasta o budowę parkingów a nie donoś na sąsiadów a jeśli nie trzymaj się swojej miedzy i za płot nie wychodź.\nBanda nierobów dreczy obywateli a jak do interwencji sie wzywa to nie przyjadą


Cząstka mnie: "Głosy chaosu" - Leonard Rosen\n"A czy kiedyś przystanąłeś, żeby się zastanowić, dlaczego człowiek zmienia się w maszynę do zabijania? Byłem zwyczajnym człowiekiem. Dobrym człowiekiem! Miałem rodzinę i pracę. A potem zniszczyła nas wojna, wojna, której nie rozpętałem i której nie chciałem. Zanim umrę, postaram się, żebyś poczuł to samo co ja. Przysięgam, jeszcze to poczujesz!"\nTytuł oryginału: All Cry Chaos\nHenri Poincare to postać nietuzinkowa. Ma 56 lat, od 30 pracuje w Interpolu, gdzie właściwie jest już legendą. Henri jest znany z tego, że gdy złapie trop, nie popuszcza aż do rozwiązania sprawy. Przy tym jest spokojny, wręcz filozoficzny, do bólu przestrzegający zasad, uczciwy i rzetelny. Czasami w pracy przeszkadza mu wrodzona wrażliwość, którą musi ciągle kontrolować. Nigdy nie przyzwyczaił się do widoku martwych ludzi, dlatego też, będąc w byłej Jugosławi i oglądając zbiorową mogiłę tamtejszych cywili, poprzysiągł sobie, że znajdzie sprawcę tej zbrodni. I znalazł. Banivic trafia za kratki. Jak się okazuje jego ręce są dość długie, by wymierzyć zemstę nawet z więzienia.\nPo ujęciu zbrodniarza wojennego Henri zaprzątnięty jest już następną sprawą. W Amsterdamie ktoś podłożył bombę zabijając Fenstera - genialnego matematyka. Ładunek miał bardzo nietypowy skład i został podłożony z ogromną precyzją. Dlaczego ktoś miałby zabijać człowieka, który żył skromnie, na uboczu, był lubiany i szanowany? Henri'ego sprawa wciąga niesamowicie, zwłaszcza, że w jego krwi płynie krew równie genialnego matematyka.\nW trakcie śledztwa życie prywatne Herri'ego rozpadnie się na kawałki, rzucając go na kolana.\nBardzo nietypowa lektura. Kryminał, w którym do rozwiązania jest konkretna zagadka, lecz rozwiązanie prowadzi poprzez filozofię, matematykę, ekonomię i religię. Sporo ciekawych rzeczy się dowiedziałam na temat teorii chaosu, działania giełdy i sekt religijnych. W trakcie lektury byłam zmuszona do zastanowienia się nad etyką, religią i filozofią. Bardzo inteligentny, pouczający, choć dość trudny kryminał, przez który nie da się szybko, bez zastanowienia przebrnąć. Bohaterowie są niesamowicie realni a język prosty i jednocześnie elegancki. Nie jest to książka, w której trup się gęsto ściele, nie ma makabrycznych scen i wielkich pościgów, jednak jest to zajmujący, ciekawy i zaskakujący kryminał.\nJeżeli masz ochotę trochę pogłówkować, zgłębić tajniki matematyki i zasad rządzących naturą, lubisz kryminały nie ociekające krwią, lecz zmuszające do myślenia to zapraszam do lektury, bo warto.\nLeonard Rosen- strona autora\nEtykiety: Baza recenzji Syndykatu ZwB, biblioteka, kryminał, Leonard Rosen, recenzje, Stany Zjednoczone\nmagdalenardo 11 października 2014 19:56\nOch nie, to dla mnie chyba za bardzo skomplikowane...\nDżejEr Carmen 11 października 2014 21:53\nKryminał mocno zmuszający do myślenia? Brzmi ciekawie, będę miała na uwadze, gdy pójdę kiedyś szukać kryminału do lektury...\nMz. Hyde 12 października 2014 00:18\nCiekawa propozycja. W dobie kultury masowej jakaś powieść mająca głębsza treść to rzadkość. Chętnie po nią sięgnę:)\nawiola 12 października 2014 12:56\nTa książka to ciekawe wyzwanie jak widzę. Chętnie bym ją przeczytała.\nElenkaa _ 12 października 2014 18:02\nOkładka bardzo podobna do książki Simona Becketta "Rany kamieni" albo "Zapisane w kościach". Wygląda jak następna książka autora :) Fabułą wydaje się ciekawa, może kiedyś natrafię na te powieść.\nLuka Rhei 13 października 2014 08:23\nNo bo to Amber :)\nMeggie 12 października 2014 18:22\nMi także okładka przypomniała o książkach Becketta :). Z chęcią się z lekturą zapoznam.\nTe Głosy chaosu chodzą za mną już trochę, ale nie mogłam się zdecydować. Może być całkiem niezła...\nJustyna 13 października 2014 19:18\nRzadko czytam książki o takiej tematyce.\nAga CM 13 października 2014 21:42\nMarta Kor 15 października 2014 12:30\nnie słyszałam o niej a to naprawdę lektura w moim guście!


Fototapeta - Zimowy las | Tapeciarz.pl\nTrwała, odporna na wodę i zarysowania flizelinowa fototapeta "Fototapeta - Zimowy las" do przyklejenia na ścianę. Fototapeta "Fototapeta - Zimowy las" z inspirującym motywem będzie efektowną ozdobą każdego pomieszczenia. Tapety Flizelinowe montowane są n\nTrwała, odporna na wodę i zarysowania flizelinowa fototapeta "Fototapeta - Zimowy las" do przyklejenia na ścianę. Fototapeta "Fototapeta - Zimowy las" z inspirującym motywem będzie efektowną ozdobą każdego pomieszczenia. Tapety Flizelinowe montowane są na klej. Można je zamontować w każdym pomieszczeniu, nawet łazience lub kuchni. Tapeta flizelinowa, pół-matowa powłoka. Flizelina kryje drobne niedoskonałości ściany. Tworzy ocieplającą warstwę izolacyjną i pozwala ścianom oddychać. Wodoodporny druk jest bardzo trwały.\nKod produktu: A0-SFT2036


W Kętrzynie nie będzie wyższych podatków – Tygodnik Kętrzyński\nW Kętrzynie nie będzie wyższych podatków\nMieszkańców Kętrzyna ominą podwyżki podatków od nieruchomości i środków transportu. Minionej środy, podczas sesji zwołanej w trybie nadzwyczajnym, radni zdecydowali o niepodwyższaniu tych opłat. Zdaniem burmistrza miasta, może to mieć opłakane skutki dla budżetu.\n(…) Przeciw odłożeniu sprawy w czasie i przeciw podwyżkom wypowiedziała się Wioletta Czech, zaznaczając, że do pomysłu podwyższenia podatków będzie można wrócić za rok lub dwa. Ryszard Niedziółka nazwał to populistycznym wystąpieniem. Wywód przeciw podwyżkom wygłosił też Zbigniew Nowak.\n– Nie ma tu żadnych konkretów, żadnych rozwiązań – odpowiedział w obu przypadkach burmistrz.\nZ kolei Daniel Sapiński tłumaczył radnym, że wyższe podatki, to dla większości mieszkańców miasta kwoty około 5 złotych rocznie, a dla miejskiego budżetu zbawienie.\n– Pamiętajmy, że budżet miasta jest budżetem wszystkich mieszkańców, a nie budżetem Sapińskiego czy innych radnych. Pamiętajmy, że każdy wymaga abyśmy zapewnili odpowiednie inwestycje i rozrywki, a do tego potrzebne są pieniądze – tłumaczył radny.\nW podobnym tonie wypowiedzieli się Marzena Gajek, Zofia Waszkiewicz, a błędy poprzedniej władzy, rzutujące na dzisiejszą sytuację finansową miasta, wytknął też Marian Toruński. W głosowaniach, dwukrotnie większością głosów radni opowiedzieli się przeciw wprowadzeniu podwyżek. Zarówno więc podatek od nieruchomości, jak i podatek od środków transportu, przynajmniej na razie pozostanie w Kętrzynie bez zmian…\nCały artykuł w najnowszym Tygodniku Kętrzyńskim\nFot. Archiwum TK\nWspólny sukces społeczności szkolnej\nSzalony dzień na niebiesko w szkole w Kruszewcu\nDodano 2 grudnia 2020\nWiecie co oglądałem Sesję Rady Miejskiej w Internecie na żywo i nie powiem mamy potężny kapitał ludzki w Państwa radnych,gdyby tak jeszcze Pan burmistrz i wice burmistrz potrafili to docenić byłoby nam po drodze w doli i niedoli.\nCzy Radny Buraczek zabrał kiedykolwiek głos w jakieś sprawie na sesji RM? Po co ma dostawać dietę radnego za bycie bezradnym!?\nRadny Buraczek wygrał wybory w swoim okręgu, z wielkimi tuzami samorządności kętrzyńskiej. Może radny Buraczek pracuje, zabiera głos na komisjach. Jak to jest Panie radny Buraczek?\njak zrobi maturę, to będzie zabierał głos…nie panikuj…\n„Błędy poprzedniej władzy, rzutujące na dzisiejszą sytuację finansową miasta, wytknął też Marian Toruński”. A czy to czasem Marian Toruński nie był radnym poprzedniej kadencji?\nHipokryta… wróć „rasowy i elastyczny polityk” … Jak zawieje tak się ustawi… Brawo.\nŻaden z niego polityk. Niech oświetli swój sklep, bo ciemno tam jak w piwnicy.\nDobre… Pan Burmistrz zarzuca radnej brak pomysłu i rozwiązań??? Mam propozycję… Proszę spytać się ” światowego” zastępcy który tyle osób zna i bywał tu i tam… Tylko dla selfie to było, czy może we dwóch coś wymiernego zaprezentujecie mieszkańcom? Coś bardziej odkrywczego niż podwyższenie podatków, których za 10 lat w tym mieście nikt nie będzie płacił bo reszta padnie…\nCzyżby koniec niedziółkowania w mieście?\nCzyżby skarbniczka coś przeczuwała?\nA więc wojna.Pis wychodzi z koalicji.Co będzie z prezesem Michalskim?\nPiS jest cienki .mocniejszy był Hećbruk i Niedziółka z nim poradził sobie. Problemem co go nie widzi burmistrz jest Wróbel\nCiekawe co zrobią wszyscy ja Wrobel sam odejdzie. Znowu zmienicie zdanie czy innego problemu będziecie szukać?\nMoże warto zastosować praktyki Hecka, zabrać, zastraszyć wszystkich i rodzinę też.\nKrzysiek był ok. Przynajmniej krótko za pysk trzymał. Tylko czasem pieski ujadały 😉\nCoś mi tu śmierdzi, tak samo jak z narodowego…\nPodobno burmistrz Wróbel odpowiada za szkoły, niech sie wypowie dlaczego pododno w jedynce odbywają się zajęcia pozalekcyjne (syn sąsiadki chodzi na zapasy). W innych szkołach nie ma nic.\nJak co zrobią ? Ucieszą się a burmistrz z czasem też zrozumie\nWidziałem Pana Macieja vive burmistrza jak gorąco bronił interesu zespołu „Granica” i teraz rozumiem Pana Hećmana,że wbrew niedowiarkom stworzył nam piękny stadion i takie było jego przeslanie.A Panu Maciejowi za wielkie serce należy wybaczać wiele,nie cyfry i w jego pracy dominują nad działaniami.Tak trzymać Panie burmistrzu i Szanowna Rado Miasta.\nBurmistrzowi brak siły przebicia no i oczywiście pomysłu na kadencję.\nDwa lata stracone. Przed nami 3 lata marazmu ,biedy -jakoś to będzie.\nBrawa dla Naszych Radnych.\nNa początku kadencji zraził do siebie wielu samorządowców w mieście.Myslałem,że tym zaskabia sobie przychylność PiS ale nie ? Teraz już nawet nie „pad” to co ? -Nadzeja,że tak jak jest to już sukces do końca kadencji. PS Cieszy mnie,że bilans wyszedl na zero w odniesieniu do politykowania od strony Pana burmistrza a przewodniczacego Rady.Super refleks ma Pan Rypina.\njak zrobić by obniżyć ?\nobniżać trzeba podatki to sukces , by żyło sie lepiej a nie coraz gorzej\nPanie Burmistrzu proszę odpowiedzieć na pytania:\n– od kiedy jest pan burmistrzem\n– kiedy był projektowany budżet , czy pan brał udział w jego tworzeniu\n– od kiedy jest pandemia\n– kiedy pan ogłosił, że podatków nie podniesie\n– co się stało, że obudził się pan trzymając rękę w….. , no wie pan w czym i kto czegoś nie uwzględnił\nMoże po rzetelnej analizie i przedstawieniu jej radnym , uzyskał by pan poparcie.\nWysłanie „do boju” klakierów było błędem. Niech pan to przemyśli raz jeszcze\nWrażenie po sesji jedno. Mamy mądrych radnych. Nasi włodarze płyną łodzią bez steru i mapy.\nA kapitan rozmienia swój dorobek życia na drobne.\nMoże by tak zejść z pensji radnych i w skali roku uzbiera się jakaś kwota. Jest 21 i tak po 200 złocisza, wychodzi ponad 50 000 rocznie. Można?Można!!!\nO dietę chodziło mi, przepraszam.\nCi radni którzy się wstrzymują, to niech się wstrzymają ze startowaniem w następnych wyborach. Są po to aby rdzić a nie po to żeby tylko dietę pobierać. Nie masz nic do powiedzenia, to sieedż w domu. Proszę redakcję o zapisywanie tego i podczas kolejnej kampani trzeba będzie przypomnieć ludzim na kogo głosawać nie warto.\nW POwiecie też jest podobnie, jest jeden co to najwięcej do gadania ma na korytarzu przy zbieraniu plotek, kto z kim i za ile, a na sesji sufit od lat ogląda z nudów.\nRaz przeczytałem to niby się zgadza,ale jak słucha się radnych na sesji to widać,że ile mają do powiedzenia i akurat tych co sie slucha z zainteresowaniem a przy jawnym glosowaniu wstrzymują się od glosu i nie dziwi Cię to ? To jest akurat ukryta tajemnica wstrzymujących sie od głosu.Wolisz nie wolisz tych którzy nic nie mówią a głosują na tak lub nie.Dla mnie głosowanie jako całość jest piękne i tajemnicze.\nLeave a Reply to OMG Anuluj pisanie odpowiedzi


Kwalifikacyjny kurs zawodowy, to pozaszkolna forma kształcenia ustawicznego umożliwiająca osobie dorosłej (w szczególnych przypadkach także osobie niepełnoletniej, która ukończyła 16 lat - patrz poniżej) nabycie kwalifikacji zawodowych, takich samych jakie uczeń zdobywa w szkole branżowej (zawodowej) lub w technikum.\nOsoba, która ukończyła ośmioletnią szkołę podstawową oraz ma opóźnienie w cyklu kształcenia związane z sytuacją życiową lub zdrowotną uniemożliwiającą lub znacznie utrudniającą podjęcie lub kontynuowanie nauki w szkole ponadpodstawowej dla młodzieży albo uniemożliwiającą lub znacznie utrudniającą realizowanie, zgodnie z przepisami w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, przygotowania zawodowego u pracodawcy albo przebywa w zakładzie karnym, areszcie śledczym, zakładzie poprawczym lub schronisku dla nieletnich może realizować obowiązek nauki przez uczęszczanie na kwalifikacyjny kurs zawodowy.\nLista zawodów, w których w Centrum prowadzone jest kształcenie, na kwalifikacyjnych kursach zawodowych:\nLista kwalifikacji, które można zdobyć w Centrum, na kwalifikacyjnych kursach zawodowych:\nBUD.12. Wykonywanie robót murarskich i tynkarskich (KKZ)\nBUD.14. Organizacja i kontrola robót budowlanych oraz sporządzanie kosztorysu (KKZ)\nMOT.05. Obsługa, diagnozowanie oraz naprawa pojazdów samochodowych (KKZ)\nMOT.06. Organizacja i prowadzenie procesu obsługi pojazdów samochodowych (KKZ)\nTDR.02. Organizacja przewodu ładunków środkami transportu drogowego (KKZ)\nNauka na kwalifikacyjnym kursie zawodowym dla obywateli RP jest bezpłatna.\nKursy i szkolenia oferowane aktualnie przez Centrum:\nobsługa komputeera i popularnych aplikacji komputerowych (pakiet biurowy MS Office, księgowość komputerowa, kadry i płace...)


Przerwa w dostawie wody - Nasz Racibórz • portal, gazeta, telewizja\nAktualności » 09 maja 2019, godz. 13:46 » komentarzy: 0\nZakład Wodociągów i Kanalizacji informuje mieszkańców o mającej nastąpić jutro przerwie w dostawie wody. Ma to związek z budową nowej sieci w remontowanej obecnie ulicy Kościuszki. ZWiK wykona jutro niezbędne próby związane z jej funkcjonowaniem.\n10 maja (piątek) od godziny 23.30 do 11 maja (sobota) do godziny 4.00 nastąpią przerwy w dostawie wody przy ul. Kościuszki, Warszawskiej i Lipowej. Jest to spowodowane pracami instalacyjnymi prowadzonymi przez raciborskie wodociągi. Dodatkowo w tym czasie może wystąpić chwilowe zmętnienie wody. Powyższe utrudnienia będą usuwane na bieżąco poprzez płukanie sieci wodociągowej - podał w komunikacie raciborski Urząd Miasta.\nTagi: woda, dostawa, ZWiK, przerwa


Rewitalizacja terenów zieleni nad rzeką Gwdą na osiedlu Jadwiżyn - oneplace.marketplanet.pl - OnePlace\nPrzetargi i zapytania ofertowe Rewitalizacja terenów zieleni nad rzeką Gwdą na osiedlu Jadwiżyn\nPrace związane z rewitalizacją terenów znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki Gwdy. W ramach prac przewiduje się wykonanie prac redukcyjnych w koronach drzew gat. topola sp., usunięciem gałęzi suchych i nadłamanych znajdujących się w koronach drzew rosnących wzdłuż szlaków pieszych, usunięciem drzew niepodlegających wymiarami Ustawie o ochronie przyrody, wykoszeniem terenu prowadzonych prac oraz całkowite posprzątanie terenu. Drzewa przewidziane do usunięcia wyznaczone są w terenie (zaleca się oględziny w terenie przed złożeniem oferty i zapoznanie się z zakresem).\nWykonawca zobowiązany będzie do zatrudnienia na umowę o pracę osoby wykonujące zadanie. Warunek uważa się za spełniony jeśli wykonawca oświadczy, iż zatrudnia na umowę o pracę osoby wykonujące zadanie.\nW trakcie prowadzenie prac bezwzględnie konieczne jest zabezpieczenie terenu tablicami informacyjnymi o zakazie wstępu i wyznaczenie minimum 2 osób do ciągłego zabezpieczenia terenu w trakcie prowadzenie prac związanych z redukcją i usuwaniem drzew.


Mów do mnie jeszcze – Roma Carlos\n– Zdejmij ubranie. – Patrzył na nią uważnie dopóki nie zaczęła się rozbierać, po czym wrócił do pracy, obserwując ją kątem oka. Był ciekawy, czy odważy się wykonać jego polecenie. Jeśli nie, zrozumie, że to dla niej zbyt wiele. Jeśli tak, przeżyje jedną z wielu przygód w swoim życiu. Zadba o to, aby nie żałowała, że się na to zgodziła. Ona natomiast nie wiedziała co ma o tym wszystkim myśleć. W głowie miała mętlik. Czy naprawdę ma zrobić to, co jej każe? Poczuła jak jej oddech przyspiesza. Nie była jednak w stanie mu się sprzeciwić. Drżącymi palcami sięgnęła do zapięcia spódnicy i jednym płynnym ruchem materiał opadł na podłogę. Zawahała się czy zdjąć kolejne części swojej garderoby. Szybko jednak doszła do wniosku, że nie będzie testować jego cierpliwości. Po chwili zaczęła rozpinać guziczki szarej satynowej koszuli, która podzieliła los spódnicy. Zatrzymała się, czekając na dalsze polecenia.\nKonferencja dotycząca nowych modeli finansowych ciągnęła się jak flaki z olejem. Myślała, że nigdy się nie skończy. Próbowała skupić się na wyświetlanej prezentacji, jednak bezskutecznie. W pewnym momencie jej telefon zawibrował, zwiastując nadejście nowej wiadomości.\n„Jak tam wykłady?” – spojrzała na wyświetlacz.\n„Nuuudaaa…” – szybko odpisała.\n„Co masz na sobie?” – kolejna wiadomość ją zaskoczyła. Dłuższą chwilę wpatrywała się w ekran, nie wiedząc co odpowiedzieć. W co on próbuje grać?\n„Ołówkową spódnicę za kolano, w czarnobiałe paski, biały top, czarna marynarka”\n„A pod spodem?” – dociekał. Na samą myśl uśmiechnęła się pod nosem. Próbuje się ze mną droczyć – pomyślała, wciskając kolejne litery na klawiaturze.\n„Miękki koronkowy stanik w cielistym kolorze i dopasowane do kompletu majteczki” – odpisała.\n„Te z cienkimi tasiemkami wiązanymi na bokach?” – dopytywał.\n„Tak” – wcisnęła „wyślij”, przygryzając wargę i uśmiechając się sama do siebie.\n„Lubię je” – brzmiała jego odpowiedź.\n„Zdejmij je” – kolejna wiadomość przyszła z prędkością światła. Zamarła, widząc krótki tekst.\n„Daj spokój, jestem w pracy” – odpisała.\n„Chyba nie chcesz ze mną dyskutować?” – zapytał retorycznie.\n„Nie” – nawet w smsach był władczy, więc wolała nie ryzykować.\n„Więc je zdejmij. Natychmiast!” – czytając, czuła, że nie ma wyboru. Rozejrzała się po sali. Siedziała w ostatnim rzędzie auli, schowana za rzędem dość wysokich siedzeń. Nikt by nie zauważył jeśli naprawdę by to zrobiła. Poza tym, jej spódnica sięgała aż za kolana – nikt by nie zauważył, że nie ma ich na sobie. Zsunęła je lekko z bioder udając, że poprawia się na siedzeniu. Następnie powolnymi ruchami ud zsuwała je coraz niżej i niżej aż do kolan, po czym same opadły aż do kostek. Jej serce przyspieszyło. Modliła się, aby nikt nie zauważył. Sama nie wiedziała czemu to zrobiła. Mogła po prostu napisać, że je zdjęła; i tak tego nie sprawdzi. Niemniej jednak pozostała mu posłuszna i zrobiła to, co jej kazał.\n„Gotowe” – odpisała po chwili.\n„Wyślij zdjęcie” – cwaniak. Uruchomiła aparat w telefonie, dyskretnie skierowała obiektyw na swoje kostki i szpilki oplecione wokoło koronkową bielizną, po czym wcisnęła spust migawki. Otworzyła zdjęcie i wysłała. Zastanawiała się, co wyprawia i jak bardzo jest niedorzeczne to, co właśnie robi. Po chwili jej telefon ponownie zabrzęczał.\n„Grzeczna dziewczynka” – uśmiechnęła się do ekranu.\n„Schowaj je do torby. Nie będą Ci już dzisiaj potrzebne” – nachyliła się i dyskretnie wsunęła niewielką kulkę do torebki. Odczekał chwilę, po czy napisał:\n„Rozsuń uda” – brzmiała następna wiadomość. Mimowolnie zrobiła to, co było napisane. Rozsunęła je na tyle, na ile pozwalała jej wąska spódnica. Poczuła chłód powietrza na gorącej intymności.\n„Już” – napisała, czekając na kolejne wiadomości.\n„Czujesz zimne powietrze między nogami?” – dopytywał.\n„Tak” – westchnęła, czując jak jej szparka zwilża się wilgocią.\n„Są tam jakieś pajace w gajerkach udające profesjonalistów?”\n„Są” – odpisała, uśmiechając się pod nosem.\n„Podobają Ci się? Tylko szczerze i bez wykrętów” – ostrzegł ją. Zawahała się zanim wysłała odpowiedź, czy jej nie zbeszta.\n„Jeden” – wysłała w końcu, przygryzając wargę.\n„Chciałabyś, żeby Cię przeleciał?” – kolejna wiadomość ją zdumiała. Rozkręcał się.\n„Tak” – odpisała znów wahając się, czy dobrze robi, wdając się z nim w tę grę.\n„Jak? Opowiedz mi” – ciągnął dalej.\n„Wywołałby mnie z widowni. Kazałby mi zejść do siebie. Przyciągnąłby mnie do siebie tak, żebym czuła jego ciało i nabrzmiałą męskość.”\n„Zrobiłabym się jeszcze bardziej mokra niż teraz jestem. Podnieciłabym się. On wpiłby się w moje usta, całując mnie mocno, później zszedłby niżej na dekolt.”\n„Zębami odsunąłby mi miseczki stanika, jednocześnie przeciągając dłonią po mojej nodze od kolana do biodra, podciągając mi wysoko spódnicę.”\n„Majtek już nie mam więc nie musiałby ich ściągać. Położyłby mnie na biurku przed widownią i przygniótłby mnie swoim ciężarem.”\n„Oplotłabym go nogami w pasie, a on wziąłby mnie na oczach tych wszystkich zgromadzonych tutaj ludzi. Przyglądaliby się nam, gdybyśmy to robili.”\n„Wplotłabym palce w jego włosy, kiedy całowałby moje piersi i przyciskałabym go mocno do siebie, dając mu do zrozumienia jak bardzo mi się podoba.”\n„Brałby mnie mocno i szybko, a ja rozpadłabym się pod nim, na oczach tych wszystkich ludzi i doszłabym wzdychając.” – wysyłała, krótkimi zdaniami, żeby nie musiał zbyt długo czekać i na bieżąco mógł to sobie wyobrażać. Nie musiała zbyt długo czekać na odpowiedź.\n„No, no. Niezła historia, moja mała” – ucieszyła się, że jest zadowolony. Zaraz potem nadeszła kolejna wiadomość.\n„Jestem nakręcony. Już wiem, co zrobię z Tobą dziś wieczorem” – uśmiechnęła się do telefonu.\n„Ja też. Muszę iść do łazienki.” – odpisała, zbierając swoje rzeczy. Odpisał niemal natychmiast.\n„Ani mi się waż! Chcę, żebyś była gotowa na wieczór” – zatrzymał ją.\n„Dam radę” – odpisała pewna siebie. Już prawie wychodząc.\n„Nawet nie próbuj, poznam, że to zrobiłaś” – był nieugięty.\n„Poza tym, dobrze wiesz, że nie umiesz kłamać” – napisał triumfalnie. Miał rację. Tak dobrze ją znał. Postanowiła zostać na auli i jakoś wytrzymać do wieczora.\n– Rozsuń uda. – polecił jej. Nie był pewien, czy będzie na tyle odważna, ale chciał ją zobaczyć. Całą. I jej reakcję na to, co czyta. Słysząc jego polecenie zalała ją fala podniecenia, westchnęła ciężko, jednak nie mogła mu odmówić. Powoli, lekko rozsunęła nogi. Zaskoczyła go. Postanowił zbadać jej granice.\n– Szerzej. – zaordynował. Zrobiła, co kazał, kołysząc się na boki. To jednak go nie usatysfakcjonowało.\n– Jeszcze. – powiedział spokojnie, jednak tonem nie znoszącym sprzeciwu. Zadrżała na całym ciele, ale posłusznie wykonała polecenie. Jej szeroko rozsunięte uda odsłaniały całą intymność wypełnioną wilgocią. Jej oddech galopował, a na ciele pojawiły się kropelki potu. Jej cipka pulsowała wystawiona na jego bezwstydne spojrzenie. Przełknął głośno widząc delikatną skórkę między jej udami. Jego męskość stwardniała do granic możliwości i boleśnie wbijała mu się w spodnie. Przez głowę przemknęły mu wszystkie rzeczy, jakie mógłby z nią zrobić. Kazał jej czytać dalej. Próbowała nie myśleć o tym, że ją obserwuje, koncentrując całą swoją uwagę na napisanym tekście.\nNazajutrz spotkali się przy śniadaniu. Chwyciła rogalika, w biegu popijając kawą.\n– Tak wcześnie wychodzisz? – zagaił, widząc jak w pośpiechu szykuje się do wyjścia.\n– Przed pracą idę do lekarza. – odparła między jednym a drugim kęsem.\n– Do ginekologa? – zapytał zupełnie naturalnie. Przystanęła na chwilę, czując jak się rumieni. Pokiwała głową, próbując zachować pokerową twarz i nie zdradzać jak bardzo ją to zawstydza. Przez myśl przemknęło jej, że nie rozumie, czemu się tego tak bardzo wstydzi. Przecież to normalne, że czasem trzeba się zbadać. Jej się to jednak podobało.\n– Do zobaczenia wieczorem. – cmoknęła go na pożegnanie i wybiegła czym prędzej, żeby się nie domyślił. On jednak doskonale wiedział, jak bardzo to na nią działa. Na niego zresztą też. Obmyślił już plan na wieczór, uśmiechając się pod nosem.\nWizyta przebiegła pomyślnie, jednak dzień zdawał się nie mieć końca. Spotkania wlokły się niemiłosiernie, jej codzienne obowiązki dłużyły się. Nie mogła skupić się, a jej myśli odbiegały w stronę porannej wizyty. Gdy zegar wskazał 18 niemalże wybiegła z biura.\nPowitał ją przy drzwiach, pomagając zdjąć jej płaszcz, który odwiesił na wieszak. Odstawiła torebkę na stolik, a on przyciągnął ją za biodra do siebie.\n– Jak było u lekarza? – zapytał bez krępacji. Jej oddech nieco przyspieszył; czuła jak na policzki wstępuje rumieniec.\n– W porządku. – powiedziała cicho.\n– Wszystko gra? – dociekał, pożądliwie patrząc na jej usta.\n– Chcesz wiedzieć czy moja cipka jest zdrowa? – dopytała. Mruknął, muskając ją za uchem i zsuwając się w dół do szyi.\n– Jest zdrowa. Wszystko z nią dobrze. – odparła, odchylając głowę do tyłu, poddając się jego pieszczotom.\n– Pan doktor zbadał Cię dokładnie? – przyparł ją do szafy, ustami muskają jej szyję.\n– Niezbyt. – przyznała szczerze, głośno wciągając powietrze.\n– Kazał Ci się rozebrać do naga? – zapytał, składając pocałunki na jej dekolcie, jednocześnie rozpinając guziczki jej koszuli.\n– Nie – jęknęła, czując jak robi się mokra. – Tylko spódnicę i majtki.\n– Ja bym Ci kazał. Lubię, gdy jesteś naga. – wyszeptał w jej dekolt, zdejmując z niej koszulę. – Obejrzałbym Cię dokładnie. Całe ciało, kawałek po kawałku. – mówił dalej, rozpinając jej spódnicę.\n– Osłuchał Cię? – nie przestawał dopytywać, rozpinając jej stanik.\n– Nie – znów pokręciła głową, wyginając się pod jego dotykiem. Gdy zdjął go z niej, uwalniając piersi, jej sutki już stały na baczność.\n– Ja bym Cię osłuchał. – mówił, powoli zsuwając z niej majteczki. – Posłuchałbym Twojego serduszka, odchyliłbym lewą pierś, aby lepiej je słyszeć. – kontynuował delikatnie ją dotykając, sunąc dłonią po żebrach, boku, aż do biodra. Była całkiem naga, śliska z podniecenia i gotowa, aby go przyjąć. Odchylił ją od siebie i pociągnął do sypialni. Ułożył ją wzdłuż łóżka, jednocześnie w pośpiechu ściągając koszulę i rozpinając spodnie. Usadowił się między jej udami i zawisnął nad nią. Oboje byli siebie spragnieni. Nie czekając, naprowadził swoją męskość na jej szparkę i wtargnął do środka. Zatchnęła się, czując go w sobie.\n– Jak Cię zbadał. Opowiedz mi. – kontynuował, spoglądając głęboko w jej oczy, powoli się w niej poruszając. Chciał wziąć ją powoli i niespiesznie, rozkoszując się każdą sekundą w niej.\n– Położyłam się na fotelu, umieszczając nogi na podpórkach. Chwilę kręcił się, wyciągając potrzebne narzędzia, myjąc ręce i zakładając rękawiczki, a ja leżałam tam z szeroko rozłożonymi nogami i z wystawioną cipką.\n– Zbadał Cię palcami? – wtrącił się, jakby ponaglając ją, aby przeszła do sedna.\n– Tak. – wyszeptała. – Najpierw dotknął mojej cipki, później rozchylił jej płatki i wsunął we mnie dwa palce. Bardzo głęboko. Trochę je wysunął i wsunął z powrotem kilka razy. Potem poruszał nimi w środku, a drugą ręką badał podbrzusze. Mocno mnie badał. – przerwała. Zaschło jej w ustach, z trudem łapała oddech.\n– Jeszcze. Mów do mnie jeszcze. – ponaglił ją.\n– Później wyjął ze mnie palce i sięgnął po wziernik. Wsunął go do środka i otworzył mnie. Bardzo szeroko mnie otworzył – powtórzyła. – Zajrzał do środka, oglądał moje wnętrze. Potem włożył we mnie patyczek i kręcił nim wewnątrz mnie.\n– A pupa? Zbadał Twoją pupę? – dociekał, coraz bardziej podniecony, nie przerywając kołysania.\n– Nie – odparła, przymykając oczy i chłonąc to, co jej daje.\n– Ja bym ją zbadał. Wsunąłbym palec głęboko do Twojego tyłka i kręcił nim w środku. – mówił do niej, mając nadzieję, że właśnie to sobie wyobraża.\n– Powiedz mi jak badał Twoje piersi. – polecił jej. Wyjąkała nie otwierając oczu:\n– Kazał mi usiąść na fotelu i podciągnąć bluzkę do góry, razem ze stanikiem. Stał naprzeciwko mnie i patrzył jak to robię. Odsłoniłam obie piersi i przytrzymałam bluzkę wysoko w górze, a on dotknął jednej z nich i zaczął ją masować. – urwała, dotykając swojej piersi i naśladując jego ruchy. Patrzył na nią, pogrążoną w rozkoszy, zbliżając się nieuchronnie do końca. – Sutki mi stwardniały i zawstydziłam się. Potem zaczął masować drugą. Tak długo je masował. Na koniec uszczypnął mnie w oba sutki. Były tak twarde, że aż bolały. – wygięła się, głośno dysząc. Widział, że nie wytrzyma zbyt długo. On również nie mógł się już powstrzymywać.\n– Dał Ci zastrzyk? – zapytał zwiększając tempo pchnięć.\n– Nie. – wydyszała.\n– Ja bym Ci dał. W pupę. Kazałbym Ci ją wypiąć tuż przed moimi oczami. Wstydziłabyś się. A potem ukłuł bym Cię w tyłek. Bolałoby, ale uspokajałbym Cię tak, żebyś wytrzymała. – dokończył jej historię. – Chciałabyś?\n– Tak – wykrzyczała, wyginając się pod nim.\n– Tak? – dźgnął ją ostatni raz.\n– Taaaaaaaak… – rozpadła się pod nim, krzycząc odpowiedź. – Oh, taaaaaaak…\nPo chwili dołączył do niej, czując rytmiczne skurcze jej cipki na swoim kutasie. Jej słowa i jęki rozbrzmiewały mu w głowie, przedłużając orgazm. Legł wycieńczony obok niej, z trudem łapiąc oddech.\n– Następnym razem idę z Tobą. – wydyszał jej we włosy, tuląc ją do siebie.\nNastępnego ranka zjedli wspólnie śniadanie. W pewnym momencie pochyliła się w jego stronę i powiedziała ściszonym głosem:\n– Będę za Tobą tęskniła.\n– Ja też będę. – odparł, zakładając jej kosmyk za ucho. – Ale to tylko kilka dni. Zadzwonię wieczorem i pogadamy. – Pokiwała głową, przystając na jego propozycję.\nPodróż minęła szybko i bez trudu dotarł na miejsce. Hotel nie był zbyt duży, za to drogi i ekskluzywny. Rozpakował rzeczy i jeszcze raz przejrzał papiery. Wieczorem zszedł do restauracji na kolację biznesową. Był to duży, intratny interes, na którym mu bardzo zależało. Sprawy szły pomyślnie; kolacja była pyszna, wypił kilka drinków i wymienił miliard uprzejmości, włażąc w tyłek komu popadnie. Eh, czego się nie robi dla firmy. Koło 11 wyłgał się bólem głowy i wrócił do pokoju. Był zmęczony, jednak pamiętał o tym, co jej obiecał. Wybrał jej numer na ekranie telefonu i wcisnął słuchawkę. Odebrała po trzecim sygnale.\n– Śpisz? – zapytał retorycznie.\n– Nie, czekałam na Twój telefon.\n– Leżysz już w łóżku? – dociekał.\n– Tak. – odparła bez wahania, nieświadoma jego zamiarów.\n– Tą różową koszulkę na ramiączkach z czarnymi lamówkami i czarną kokardką między piersiami, którą kupiłeś mi tydzień temu. – powiedziała. Uwielbiał ją rozpieszczać i czynił to przy każdej możliwej okazji.\n– Żałuję, że mnie tam nie ma. Z pewnością wyglądasz obłędnie seksownie. – komplementował ją. Miał jeszcze w pamięci obraz, gdy miała ją ubraną ostatni raz. – Chciałbym, żebyś mi obciągnęła. – zaproponował.\n– Obiecuję, że to będzie pierwsza rzecz jaką zrobię po Twoim powrocie. – w jej głosie słychać było śmiech.\n– Teraz. – powiedział tonem nie znoszącym sprzeciwu. – Obciągnij mi teraz.\n– Jak? – zapytała zdziwiona, nie rozumiejąc o co mu chodzi.\n– Opowiedz mi o tym. Powiedz mi jak to zrobisz. – poinstruował ją. Zatchnęła się, nie wiedząc co odpowiedzieć, jednak po chwili postanowiła dać wciągnąć się w tę grę. Przy nim stawała się taka niegrzeczna.\n– Popchnę Cię na łóżko. – zaczęła.\n– Rozepnę Ci pasek i rozporek, uwalniając Twojego ptaka. – po drugiej stronie usłyszała szczęk rozpinanej klamry i po chwili jego głos:\n– Oh tak, gotowe. – Dopiero teraz dotarło do niej, że chce robić to, co mu powie.\n– Wezmę go w dłoń, patrząc na Ciebie i będę pocierała w górę i w dół kilka razy. – Zamruczał jej do słuchawki, masując się tak, jak mu powiedziała.\n– Teraz wezmę Cię w usta. Głęboko. Aż będziesz czuł ściankę mojego gardła. Zanurzę Cię tak głęboko kilka razy, a później wysunę Cię nieco i possę Twoją delikatną główkę. Przejadę po czubku koniuszkiem języka, przyprawiając Cię o dreszcze, a potem od nasady, aż po sam koniec. – urwała, nie słysząc go po drugiej stronie.\n– Wspaniale. – wymruczał do słuchawki. – Jeszcze. Mów do mnie jeszcze. – ponaglił ją.\n– Znów wezmę Cię w usta, poruszając się posuwistymi ruchami z góry do dołu i z powrotem, jednocześnie masując Cię zaciśniętą na Twoim ptaku dłonią. Najpierw powoli, później coraz szybciej.\n– Oh, właśnie tak, mała, właśnie tak. – usłyszała po drugiej stronie.\n– Widzisz moje piersi, które kołyszą się w rytm posuwistych ruchów i mój wypięty tyłek, gdy pochylam się, żeby Ci obciągnąć. Ręką dotykasz go i dajesz mi klapsa. – postanowiła pójść na całość. – Też zaczynam się dotykać, w dalszym ciągu Ci obciągając. Moja druga dłoń wędruje między moje uda i pociera wrażliwe miejsce w ich złączeniu. Dłonią sięgasz do moich piersi, uwalniasz je i tarmosisz sutki. Jestem podniecona. Przerywam na chwilę, żeby zmienić pozycję na 69. Najchętniej usiadłabym Ci na twarzy.\n– Chryste, mała. – wyjąkał do słuchawki, przerywając jej.\n– Wracam do obciągania, a Twój ptak wraca do mojej buzi. Chwytasz mnie za biodra i całujesz moją cipkę. Zanurzasz język w szparce i przesuwasz nim do łechtaczki, po czym liżesz ją i trochę przygryzasz. Zębami ciągniesz moje wargi. Przyspieszam rytm, szaleńczo goniąc za orgazmem, jednocześnie doprowadzając Cię do szaleństwa. Chcesz mi dać jak najwięcej przyjemności, więc wsuwasz w moją pupę palec. Nie jestem już w stanie się powstrzymać i szczytuję głośno jęcząc. Twój ptak w moich ustach zagłusza nieco mój krzyk. Po chwili obejmujesz mocno moje biodra, przyciskając twarz do mojej cipki i tryskasz prosto w moje usta. Gwałtownie, gorącym strumieniem, tak, że nie nadążam połykać. – nie była już w stanie dokończyć. Mówiąc do niego, cały czas dotykała się i pocierała, aż dotarła do końca. Jęknęła przeciągle do słuchawki, gdy spazm orgazmu ogarnął jej ciało. Zatraciła się, nie zważając na telefon, który zsunął się jej na dekolt. Gdy usłyszał jęki jej rozkoszy, również dotarł na szczyt. Wytrysnął niczym wulkan, plamiąc koszulę, spodnie i pościel.\n– To było cudowne, wiesz kotku? – pochwalił ją, gdy wróciły mu zmysły. Zamruczała tylko, niezdolna wydobyć z siebie ani słowa.\n– Muszę się umyć, po Twoich szaleństwach, a Ty już śpij. Dobranoc mała. – wyszeptał jej do ucha, po czym odłożył słuchawkę.\n– Podnieciłaś się? – zapytał retorycznie. Przez rozchylone uda doskonale widział jaka była mokra. Zastanawiał się jednak czy mu się do tego przyzna. Ponownie przytaknęła. To go jednak nie usatysfakcjonowało.\n– Odpowiedz. Chcę to usłyszeć. – zniecierpliwił się.\n– Tak, proszę Pana. – wyjąkała zawstydzona.\n– Jak bardzo? – dociekał.\n– Nie wiem, proszę Pana. – odparła.\n– To sprawdź. – był nieustępliwy. Rozchyliła wargi wciągając głośno powietrze, jakby oddychając przez nos wdychała go zbyt mało. W uszach słyszała szalone bicie swojego serca. Sięgnęła dłonią do szparki i przejechała palcami po wilgotnej szczelinie. Była śliska, gorąca, a dotyk poruszył wrażliwe części ciała. Zadrżała, głośno przełykając.\n– Bardzo, proszę Pana. – niemalże wyszeptała. Była tak bardzo podniecona, że mógłby z nią zrobić wszystko. Tak samo jak on. Uśmiechnął się pod nosem i schylił się w jej kierunku.\n– Przeniosę Cię teraz, ale chcę, żebyś pozostała w tej samej pozycji. Chwyć się mnie mocno. – polecił. Wiedział, że jest na tyle odważna i podniecona, że mu się odda. Nie mylił się. Natychmiast wyciągnęła ręce i objęła go za szyję, sutkami ocierając się o śnieżnobiałą koszulę. Jęknęła cicho. Chwycił ją za kostki, delikatnie muskając jej pupę, łydki oparł o przedramiona i dźwignął ją do góry. Czuła na sobie jego ciepłe dłonie i ciepło bijące od jego ciała. Przeniósł ją kilka kroków, po czym usadowił na szklanym, konferencyjnym stole. Klęczała wciąż tak samo, z rozchylonymi udami i spuszczonym wzrokiem. Sięgnął po jej dłonie, wyciągnął przed nią w swoją stronę i złożył je niemalże jak do modlitwy. Rozwiązał krawat i związał nim mocno nadgarstki dziewczyny.\n– Połóż się. – wyszeptał, gładząc jej policzek. – Pomogę Ci. – Chwycił ją mocno za ramiona i przechylił do tyłu. – Im bardziej rozłożysz nogi, tym wygodniej Ci będzie. – instruował ją. Poddała się mu, jednocześnie stosując się do jego rad. Powoli przychylał ją coraz mocniej, aż całkowicie położyła się na plecach z udami rozłożonymi szeroko, do granic możliwości. Zadrżała, czując na plecach chłodną taflę szkła. Podszedł do niej od boku i przeciągnął związane ręce nad głowę, mocno przyciskając je do blatu.\n– Nie ruszaj rękami. – wyszeptał niemalże w jej usta, mocno się nad nią pochylając. Zatrzymał się nad nią nisko, jakby chciał ją pocałować. Spojrzał głęboko w jej oczy, świdrując ją od środka. Poczuła jego męski zapach; wciągnęła głęboko powietrze, chcąc go wchłonąć w siebie i zapamiętać jak najdłużej.\n– Dobrze, proszę Pana. – wyjąkała cichutko, głośno przełykając.\n– Dobrze co? – drażnił się z nią.\n– Nie poruszę nimi. – ledwo wyszeptała.\n– Grzeczna dziewczynka. – pochwalił ją. Liczyła, że ją pocałuje. Chociaż muśnie ustami. On jednak odchylił się i spojrzał na nią, seksowną, napiętą jak struna, wyciągniętą na konferencyjnym stole. Jego nabrzmiała męskość ciążyła mu w spodniach. Podszedł do jej rozłożonych ud i stanął między nimi. Z chęcią wpiłby się w jej magiczne wzniesienie. Lizał i drażnił, ssał i przygryzał. Musiał odgonić brudne myśli z nią w roli głównej, żeby nie spuścić się w spodnie. Już sama świadomość, że patrzy na jej intymność sprawiła, że zalała ją kolejna fala podniecenia. Była całkowicie bezbronna i zdana na jego łaskę. Ułożył ją tak, że nie mogła dostrzec ani jego ani tego co zamierzał jej zrobić. Leżała wpatrzona w sufit, wyczulona na najdelikatniejsze bodźce. Musnął palcami jej rozgrzane wargi, kierując się od dołu ku górze. Jęknęła, łapiąc powietrze przez usta, z trudem przełykając. Widział, że jest gotowa, niecierpliwie czekająca na jego ruch. Wsunął dwa palce do jej gorącego wnętrza, układając kciuk na łechtaczce. Było mu cudownie w jej wnętrzu. Zastanawiał się jakby to było zanurzyć w niej swe nabrzmiałe przyrodzenie, poczuć jej ciasne wnętrze i mimowolne skurcze zwiastujące orgazm. Jego oddech przyspieszył, zaschło mu w ustach. Przymknął oczy, w nadziei, że powrócą mu zmysły i trzeźwość umysłu. Czuł się pijany jej zmysłowością i pożądaniem unoszącym się w powietrzu. Delikatnie poruszył palcami. Jęknęła przeciągle i drgnęła na całym ciele, starając się utrzymać wskazaną pozycję.\n– Pracujesz nad kolejnym tekstem? – zapytał, nie przerywając masażu. Była tak oszołomiona zmysłowością całej sytuacji, że jego słowa ledwie do niej docierały.\n– Tak, proszę Pana. – wyjąkała.\n– Jaki nosi tytuł? – dociekał.\n– Obserwator. – wydyszała.\n– O czym jest? Opowiedz mi o nim. – nie dawał za wygraną. Westchnęła ciężko, czując, że nie zdoła mu opowiedzieć nim dotrze do końca. Wiedziała też, że nie da jej spokoju dopóki choćby nie spróbuje.\n– O podglądaczu. O mężczyźnie, który obserwuje innych w intymnych sytuacjach. Kilku różnych intymnych sytuacjach. Przyłapuje ich, choć nie zdają sobie z tego sprawy, dlatego zachowują się tak naturalnie, jakby byli zupełnie sami. Patrzy na nich, opowiadając czytelnikowi co robią, jak się zachowują i wyglądają… – mówiła przerywając, aby złapać w płuca powietrze. Zamilkła, czując nieuchronnie zbliżającą się kulminację. Czy może sobie na to przy nim pozwolić? Czy może aż tak się przed nim odsłonić? Czy może mu zaufać, by pokazać się w tak intymnej sytuacji?\n– Jeszcze. Mów, mów do mnie jeszcze. – polecił jej, zwiększając nacisk na jej wrażliwe punkty. Zrozumiała. Teraz wszystko było już jasne. Próbuje zrobić to, co opisała, dopisując kolejną część tej historii. Swoją część. Próbuje spełnić jej fantazję i wspaniale mu się to udaje. Wybrała jedną ze scen, próbując nakreślić sytuację.\n– Przyjaciółki w saunie. Zupełnie nagie. Pieszczą się i całują. – wyrzucała z siebie pojedyncze wyrazy, niezdolna do złożenia pełnych zdań. Z każdym kolejnym słowem przyspieszał, dźgał ją mocniej, głębiej, zataczając ciasne kółka na wrażliwej łechtaczce. Zamknęła oczy wyobrażając sobie to, co mówi.\n– Całują swoje piersi, liżą sutki, dotykają cipek… – nie dokończyła. Wstrząsnął nią potężny spazm orgazmu, wyrywając krzyk z jej piersi. Wygięła się w łuk z głośnym jęknięciem, szczytując, zaciskając się wokół jego palców. Nie przerwał, podrywając ją do góry kilka razy, dopóki nie legła bezwładnie na szklanej tafli, głośno dysząc. Wyjął z niej śliskie palce i wytarł niedbale w spodnie. Pochylił się nad nią i gładził jej twarz i włosy, dopóki nie ocknęła się i nie doszła do siebie. Patrzył jak jej ciało uspokaja się, a oddech wyrównuje. Spojrzał w jej oczy z łobuzerskim uśmieszkiem. Był dumny z niej, że pozwoliła mu na to i z siebie, że doprowadził ją do takiego stanu. Ona popatrzała na niego zamglonym wzrokiem, wciąż zamroczona niedawnym orgazmem. Rozwiązał jej dłonie i podniósł, tuląc do siebie. Przylgnęła do niego nagim ciałem, łaknąc jego ciepła. To pierwsza spełniona przez niego jej fantazja, ale na pewno nie ostatnia.


Ciekawe mecze w amerykańskim regionie ESL Pro League Season 11\nJuż dzisiaj – 3 kwietnia punktualnie o godzinie 22:00 rozpocznie się kolejna kolejka najwyższej ligi w CS:GO, czyli ESL Pro League. W tych wczesno-nocnych godzinach rozgrywki rozpoczną drużyny z północnej ameryki.\nMecz, w którym zmierzą się dwie czołowe drużyny grupy. Evil Geniuses ma przewagę trzech punktów nad swoimi dzisiejszymi oponentami. W związku, z czym ten mecz może zadecydować o tym czy Evil Geniuses utrzyma pierwszą lokatę w grupie.\n100 Thieves vs. FURIA\nDrugi mecz dzisiejszego wieczoru. Jest on równie ważny dla każdej z drużyn, ponieważ każda z nich posiada po sześć punktów. Zwycięstwo dla jednej czy drugiej drużyny może bardzo mocno umocnić pozycję w grupie. Warto wspomnieć, że obie drużyny zaliczyły po dwie porażki w ostatnich dwóch meczach.\nSwole Patrol vs. MIBR\nTrzecie i ostatnie spotkanie dzisiejszego wieczoru. Dla własnego bezpieczeństwa Swole Patrol powinno pokonać MiBR, ponieważ gdy FURIA pokona 100 Thieves, to Swole Patrol spadnie o oczko niżej i przekreśli swoją szansę na dalszy udział w turnieju.\nDla uściślenia informacji wszystkie wspomniane mecze rozpoczynają się o godzinie 22:00. Polska transmisja została przewidziana tylko dla meczu Team Liquid vs. Evil Geniuses, pod tym linkiem.\nMultiliga w europejskim regionie ESL Pro League Season 11. Dzisiaj odbędą się ostatnie mecze w grupie C, w której już...


ROLA GIER PLANSZOWYCH W ROZWOJU DZIECKA\nDzisiaj świat zdecydowanie dominują wszelkie nowości techniczne. Nie chcę być bezustannie przeciwna i twierdzić, że to tylko niszczy dziecięcy świat.\nOczywiście wszelkie dobrodziejstwa multimedialne mają swój pozytywny wpływ na edukację i poznawanie świata przez nasze pociechy - pod warunkiem, że przy ich wyborze kieruje nami zdrowy rozsądek.\nNiemniej jednak dzisiaj zatrzymam się przy grach planszowych i postaram się Was przekonać jak wspaniałym są narzędziem wychowawczym, które bawi, uczy i integruje.\nDlaczego zatem gry planszowe to świetny sposób na zabawę?\nPrzede wszystkim dlatego, że swobodna zabawa to coś z czego dzieciaki czerpią największą przyjemność, ucząc się przy tym i rozwijając wiele cennych umiejętności.\nDlatego właśnie jeśli dodatkowo sięgniemy po grę edukacyjną, która będzie polegała na odgadywaniu słów, budowaniu trójwymiarowej wieży czy zapamiętywaniu obrazków nasza pociecha w naturalny sposób będzie kształtowała umiejętności wyobraźni przestrzennej, spostrzegawczości, sprytu a nawet odwagi.\nW rozważaniach na temat dobroczynności gier nie możemy pominąć aspektu socjalizacji czyli społecznego wychowania.\nMłody człowiek grając z dwójką lub więcej graczy uczy się przestrzegania odpowiednich reguł, norm i zasad.\nPoza tym – jak wiemy – przegrywać nie jest lekko a nie z każdej rozgrywki wychodzimy jako zwycięża, więc trzeba i z tym nauczyć się sobie radzić - czyli przyjmować porażkę ze spokojem i godnością.\nGry planszowe to nie tylko świetny wybór dla spędzania czasu z maluchem ale także ze starszymi dziećmi. Rodzinne spotkania przy grze planszowej pozwalają, zacieśnić więzi, zintegrować starsze pokolenie z młodszym. Planszówki stwarzają nam okazję do bezpośredniego kontaktu z najbliższymi. Zmuszają do podejmowania decyzji, określania własnych strategii czy podejmowania ryzyka.\nDzieci mają naturalną dociekliwość, chęć poznania, dotknięcia, doświadczenia, dlatego dodatkowo jeśli gry będą zawierały elementy świata przyrodniczego, matematyki, będą nakłaniały do analizy, porównania, ważenia, mierzenia – tym lepiej.\nNo i jeszcze oczywiście pamiętajmy, że nasze dzieciaki, kiedy wygrają będą skakały do góry z radości a ich wiara we własne siły wzrośnie natomiast, kiedy przegrają na pewno wykombinują jak następnym razem zrobić tak, żeby już nie przegrać. Grajmy zatem i uczmy się razem z naszymi dziećmi.


W pułapce pseudonauki: Fritjof Capra i jego koncepcja postrzegania czasu (krytyka NEW AGE) - Instytut Piramowicza\nby Andrzej Gliński 13 grudnia 201908:37 6 lutego 2020\nW pułapce pseudonauki: Fritjof Capra i jego koncepcja postrzegania czasu (krytyka NEW AGE)\nWedług zapewnień miłośników kosmicznego humanizmu w XXI wieku, czyli nowej erze wodnika, miał nastąpić duchowy rozwój ludzkości. Na próżno oczekiwano jednak powszechnego pokoju, harmonii i miłości. Ludzie nie znaleźli drogi do duchowego ocalenia. Nowa era zaczęła się strasznie i wraz z upadkiem „dwóch wież” przygasł i przycichł entuzjazm teoretyków ruchu New Age.\nW ramach ruchu New Age dążono do złączenia nauki ze wschodnią mistyką i filozofią. Prosta droga miała prowadzić od fizyki do metafizyki. Naiwnie liczono na doprowadzenie do całościowej transformacji kulturowej z dalekosiężnymi konsekwencjami. Przemiana ta miała nieść powstanie nowego światopoglądu oddziałowującego na całość poczynań człowieka. Odrzucano newtonowsko – kartezjański światopogląd, konsumpcjonizm społeczeństwa, staroświecką instytucję stosunków rodzinnych, gospodarkę opartą na paliwach kopalnych, która niszczy środowisko. Miłośnicy kosmicznego humanizmu starali się na podstawie odkryć naukowych i najnowszych teorii odpowiedzieć na fundamentalne dla ludzkości pytania, dotyczące boskości i sensu życia.\nDo „ojców” naukowego New Age można zaliczyć Fritjofa Capre, który w roku 1966 zdobył tytuł doktora fizyki teoretycznej na Uniwersytecie Wiedeńskim. Jednakże jego kariera akademicka była krótka. Zasłynął głównie, jako „guru” miłośników New Age. Jedną z najbardziej znanych napisanych przez niego książek jest Tao Fizyki z 1975 roku. Capra w swojej pracy starał się połączyć najświeższe badania naukowe, głównie z obszaru fizyki, ze wschodnią mistyką. Książka ta była próbą zawłaszczenia ówczesnej nauki w imię potwierdzenia idei New Age. Autor raczy nas mieszaniną nie zawsze pasujących do siebie filozofii – mistycznych myśli, wschodnich religii. Możemy znaleźć w tej książce fragmenty myśli hinduistycznej, taoistycznej czy elementy buddyzmu. Autor łączy ze sobą czasem dość od siebie odległe wschodnie mistycyzmy, uważając, że podstawowe elementy światopoglądu wschodniego, rozwinięte w ramach tych tradycji, są takie same. Takie spojrzenie jest dosyć typowe u „zachodnich” miłośników wschodniej kultury, jednakże czytelnika od początku nurtuje pytanie, jak ta mistyczna myśl religijna łączyć ma się z naukowymi teoriami. Autor posługuje się metodą zestawiania przykładów zaczerpniętych z różnych mistycznych tekstów z teoriami naukowymi, w szczególności z zakresu fizyki kwantowej. Nie da się ukryć, że Capra wielokrotnie znajduje podobieństwa we wschodnich tekstach i naukowych teoriach. Jednakże, aby nie znaleźć się w obszarze nieracjonalności i śmieszności, musimy zdać sobie sprawę z tego, że rachunek prawdopodobieństwa potrafi czasem płatać figle. Szczególnie głośno było nie tak dawno o kałamarnicy, która poprawnie wytypowała wyniki wszystkich meczów w ubiegłych mistrzostwach świata w piłce nożnej. Nie sądzę, żeby poważny człowiek uznał tego mięczaka za proroka i do końca życia korzystał z jego rad. Rachunek prawdopodobieństwa, w którym mamy wiele krabów i jednego nigdy się niemylącego, jest bardziej prawdopodobny od wygrania szóstki w totolotka. Na tej samej zasadzie Capra z wielu różnych tekstów mógł dobrać i udowodnić nam prawie wszystko, co tylko chciał.\nNajważniejszym jednak błędem w rozumowaniu Capry było założenie, że naukowe teorie można powiązać z kwestiami filozoficznymi i teologicznymi. Autor nie zdawał sobie sprawy, że współczesne teorie naukowe nie cieszą się zbyt długą żywotnością i łatwo ulegają przemianom lub się dezaktualizują. Tak właśnie stało się z napisaną w drugiej połowie lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku książką Capry. Wiele naukowych teorii, które zostały zestawione z myślami wschodnich mędrców, w dzisiejszych czasach zdezaktualizowało się. W książce Capry główna myśl przewodnia to: właściwości cząstek elementarnych wynikają z symetrii przestrzeni i czasu. Dlatego też sposób postrzegania świata przez umysł określa czas i przestrzeń. Zatem właściwości cząstek elementarnych wynikają z właściwości umysłu. Koncepcja ta wzięła się z przestarzałej już teorii Geoffreya Chew’a, w której podstawowym narzędziem opisu świata jest macierz, rozpraszanie, a punktem wyjścia w owej teorii były symetrie, jakim podlega ta macierz. Macierz to najogólniejszy przepis na to, jak z pewnego stanu początkowego badany układ fizyczny przechodzi do stanu końcowego. Koncepcja ta została już we współczesnej fizyce zarzucona. Autor większą część książki opiera na mechanice kwantowej, którą jednak da się zastosować do badania wszechświata, nijak jednak ma się ona do badania naszej rzeczywistości, w której musimy zadowolić się klasycznymi prawami fizyki. Mimo że równanie Schroedingera każe materii falować, a zasada Heisenberga wykazuje, że parametry materii mają być nieoznaczone, jednak nie dotyczy to naszego świata, który poddany jest klasycznym prawom fizyki. Capra pisał, że atomy i elektrony raz są cząsteczkami, a raz falami. Takie uproszczone podejście irytuje współczesnych fizyków. Fizyk i laureat Nagrody Nobla Leon Lederman w wydanej w roku 1993 książce The God Particle: If the Universe Is the Answer, What Is the Question? skrytykował Tao fizyki i sposób wnioskowania w tej książce nazywając go „magicznym zaklinaniem rzeczywistości”.\nCapra w swoje książce zawarł tezę, że sposób postrzegania człowieka określa czas i przestrzeń, która jest nierozerwalnie złączona z czasem. Będąc z wyksztalcenia historykiem, zwróciłem szczególną uwagę na myśli Capry dotyczące czasu. Autor w swojej książce podkreślał, że wschodnia filozofia utrzymywała, iż przestrzeń i czas są tworami umysłu. Zwraca uwagę na pokrewieństwo między koncepcjami przestrzeni i czasu w nowoczesnej fizyce a koncepcjami wschodnich mistyków. Capra podpiera się Einsteinowską teorią względności, która zakłada względność wszystkich miar czasu i przestrzeni. Pisze też o tym, że „zwykli” ludzie nie mogą doświadczyć czterowymiarowego czasoprzestrzennego świata za pomocą zmysłów i mogą obserwować jedynie trójwymiarowy obraz świata. Czterowymiarową głębią potrafią dostrzec wschodni mistycy podczas medytacji. Autor sugeruje czytelnikowi porównanie mistyków z fizykami, którzy dzięki swojemu umysłowi dostrzegają wynikający z teorii względności czwarty wymiar.\nŻeby lepiej zrozumieć, co Capra zdaje się nam sugerować, powinniśmy zastanowić się nad rozumieniem czasu i jego upływu zarówno przez nas samych, tudzież różne kultury i minione generacje. Stosunek człowieka do czasu był i dalej jest nadzwyczaj złożony i wielowarstwowy. Nie można się temu dziwić, gdyż zależność człowieka od czasu to najbardziej fundamentalna relacja występująca w stosunkach ludzkich. Jako ludzie istniejemy w czasie i się z nim zmagamy. Nie wyczytamy u Capry o ludzkiej skłonności do porządkowania czasu jako czasu linearnego, ciągłego, w jednostkach następujących po sobie nieskończenie lub jako czasu cyklicznego. Taki stosunek do czasu jest fundamentem cywilizacji. Nieznane są rozwinięte społeczeństwa, które nie porządkują i nie strukturalizują czasu. Odczuwanie biegu czasu powiązane jest ze stopniem modernizacji społeczeństwa, co nakłada się na różnicę jakościową cywilizacji. Latynoamerykańskie manana jest oznaką małej modernizacji społeczeństwa, podczas gdy zachodnioeuropejskie time is money jest sztandarowym hasłem wysokorozwiniętego nowoczesnego społeczeństwa. Pewne jest, że w różnych kulturach czas biegnie różnie. W krajach Afryki i Azji nie nastąpiło typowe dla cywilizacji europejskiej „przyśpieszenie” – rozkwit cywilizacji przemysłowej. W krajach dalekiego Wschodu czas płynął wolniej. Podziw Capry nad wschodnim mistycyzmem może budzić zdumienie, gdyż logika podpowiada, że wschodnia myśl, zakładająca, że czas nie istnieje, doprowadziła do pogrążenia się wschodniej cywilizacji w letargu. Podział na kraje szybko się rozwijające i na takie, w których czas się zatrzymał, panuje stagnacja i nic się nie zmienia, widoczny jest nawet dziś.\nOd momentu, gdy w krajach dalekiego Wschodu nastąpiło przyśpieszenie, czas zaczął się liczyć i powstały nowoczesne metropolie jak Tokio. Natomiast w Afryce ludzie dalej traktują czas niefrasobliwie. Pisał o tym Kapuściński:\n„Europejczyk i Afrykanin mają zupełnie różne pojęcie czasu, inaczej go postrzegają, inaczej się do niego odnoszą. W przekonaniu europejskim czas istnieje poza człowiekiem, istnieje obiektywnie, niejako na zewnątrz nas i ma właściwości mierzalne i linearne […]. Inaczej pojmują czas miejscowi, mieszkańcy tej ziemi. Dla nich czas jest kategorią dużo bardziej luźną, otwartą, elastyczną, subiektywną. To człowiek ma wpływ na kształtowanie czasu, na jego przebieg i rytm (oczywiście, człowiek działający za zgodą przodków i bogów)”.\nJeżeli uważnie wczytamy się w ten fragment, to zauważymy, że zależność czasu od człowieka opisana przez Kapuścińskiego dokładnie pokrywa się z zawartością pism wschodnich mistyków, tak wysławianych przez Fridjofa Caprę. Fakt, że filozofia ta częściowo pokrywa się z niektórymi założeniami fizyki relatywistycznej, która „uwalnia się od czasu”, jest po prostu przypadkiem. Czterowymiarowy model bez jakiegoś konkretnie przypisanego kierunku czasu, nie ma żadnego „przed” ani „po”, a więc także brak mu przyczynowości. Tyle, że modelu tego nie da się importować na nasze zwyczajne ziemskie życie i prozaiczny ludzki upływ czasu. Traktowanie czasu jako absolutu, który płynie w jednakowym tempie, jest typowe dla modernistycznego społeczeństwa.\nRozumowanie Capry na temat czasu można odnieść jeszcze do jednego kontekstu, a mianowicie do jednej z najbardziej zdumiewających właściwości czasu – jego subiektywnej płynności. Ludzie przeżywają czas w sposób zróżnicowany jakościowo. Czas potrafi się różnicować w przeżyciu indywidualnym i zbiorowym. Młodzi odbierają czas inaczej niż starzy, czas płynie szybciej w mieście niż na wsi, podczas biegu i spaceru. Niektóre chwile potrafią się dłużyć w nieskończoność, inne mijają w oka mgnieniu. Właśnie takie subiektywne odbieranie przez ludzi czasu jest najbliższe rozumowaniu Capry, który zakłada, że czas zależy od naszej myśli. Różne pokolenia i formacje społeczne mogą odbierać swój udział w czasie, jako przemianę lub stagnację, początek lub upadek. Tak właśnie czuł się Jose Ortega y Gasset, który na początku lat trzydziestych dostrzegał schyłek swojego pokolenia. Napisał o metodzie pokoleń w historii, wyliczając długość pokolenia na 15 lat i starał się rozdzielić dzieje na grupy liczące po 15 lat znaczące czas historyczny. Już w drugiej połowie XVII wieku ludzie poczuli, że wszystko dzieje się szybciej. Ludzkość była dumna z wynalezienia druku, szkła optycznego, sztuki robienia papieru, z rozwoju literatury i zabójczych karabinów. W drugiej połowie XVIII wieku w Rzeczypospolitej narastała świadomość „wyścigu z czasem” danym krajowi na dogonienie innych państw kontynentu. Ludzie tacy jak Stanisław Staszic zdawali sobie sprawę, że jeśli rozwój Europy pójdzie naprzód tak szybkimi krokami, jak to miało miejsce, to Polska zniknie z mapy Europy. Co się rzeczywiście stało.\nCzas w dawniejszych epokach historycznych również płynął wolniej. Rytm czasu rozkładał się raczej na następstwo dni niż godzin. Czas był związany z naturą, porami roku, wschodami i zachodami słońca. Wszystko to związane było z rytmem czasu agrarnego, określonego przez prace w gospodarstwie rolnym, naturalnym czasem siewów i żniw. W ustalony porządek wpisywała się niezmienna instytucja Kościoła. Ludzie mieli przekonanie o cykliczności czasu. Cykliczne, a nie linearne przekonanie o dziejach ludzkości było fundamentem chrześcijańskiej filozofii czasu. Czas kojarzono z przodkami i życiem rodziny. Pokrewieństwo było ważne, gdyż istniało przekonanie o dziedziczeniu charakteru i sporów – vendett przodków. W feudalizmie nie ceniono szybkiego, linearnego podejścia do czasu; wiązało się to z wolnym tempem rozwoju gospodarczego i odmienną skalą wartości. Ruch, przemiana, odnowa kojarzyły się z nieszczęściem, wojną i klęskami żywiołowymi. Jedynie diabeł znajdował się w stanie ciągłego pośpiechu, co można zaobserwować na malowidłach z epoki. Ludzie, zastygli w bezruchu i ufnie czekający na zapłatę niebieską, są charakterystycznym znakiem triumfującego Kościoła na niezliczonych płótnach z epoki. Wydaje się jasne, że obraz takiej zastygłej w bezruchu, kontemplującej cywilizacji przeszłości bliższy jest wschodnim mistykom cytowanym przez Caprę niż zachodnia cywilizacja żyjąca w ciągłej presji linearnego czasu, zżerana przez pośpiech. Paradoksem jest więc to, że badania naukowe, produkt tejże cywilizacji pośpiechu, stały się przedmiotem badań autora, który szukał szczęścia w zupełnie innym spojrzeniu na czas, który nie liczył się z nim. Można domniemywać, że autorowi może chodziło o ukazanie bezcelowości badań naukowych, skoro drogą medytacji i wyciszenia można było dojść do takich samych wniosków. Skoro wszystko jest zdaniem Capry myślą, to po co budować nowoczesne laboratorium badawcze? Nie wiem, czy autorowi naprawdę chodziło o takie wnioski, ale logika podpowiada, że można tak zrozumieć przeslanie Capry. Wiąże się też ono z ważną w ruchu New Age próbą doprowadzenia całościowej transformacji kulturowej z dalekosiężnymi konsekwencjami. Przemianą, która miała nieść powstanie nowego światopoglądu oddziałowującego na całość poczynań człowieka.\nKsiążkę Capry można czytać, jako fascynujący dokument z epoki, była przecież manifestem ruchu New Age. Warsztat naukowy i metody badawcze przyjęte przez autora dyskwalifikują jednak Tao fizyki jako książkę naukową. Szczególnie metoda szukania analogii w lekko przestarzałych już niektórych koncepcjach naukowych była nadużyciem. Autor, będący miłośnikiem „wschodniej kontemplacji,” starał się skrytykować modernistyczną cywilizację zachodnią za pomocą jej własnych osiągnięć naukowych. Ukazał równość wschodnich mistyków i fizyków, którzy dochodzą do takich samych wniosków, ale wschodni myśliciele doszli do nich wcześniej i mniejszym kosztem. Autor nie przewidział jednak, że w „naszym świecie” czas „płynie szybko”, a najnowsze badania naukowe mają krótką żywotność i szybko się dezaktualizują. Dlatego skłania mnie to to wysunięcia wniosku, że Capra zagubił, zatracił się w czasie.\nInformacje Polska on 27 kwietnia 2022 at 04:46


Michnik: zarząd Agory morduje najważniejszy dziennik w tej części świata | Fronda.pl\n24.06.21, 08:30Fot. Adrian Grycuk via Wikipedia, CC BY-SA 3.0\n- Jeżeli nasi koledzy z zarządu nie chcą zapisać się w historii jako ci, co zamordowali najważniejszy dziennik w tej części świata, to powinni zrozumieć, że tak jak dotąd rządzić się „Gazetą” nie da - miał powiedzieć Adam Michnik na transmitowanym na Facebooku zgromadzeniu czytelników Wyborczej.\nMiędzy Gazetą Wyborczą a spółką Agora wybuchł konflikt po tym, jak zarząd Agory zaproponował plan połączenia serwisów gazeta.pl i wyborcza.pl z segmentem prasowym dziennika. Michnik miał w związku z tym nawet zagrozić odejściem z funkcji redaktora naczelnego Wyborczej, o czym doniósł portal Press.\nSerwis Wirtualne Media donosi, że w środę miało miejsce kolejne ważne spotkanie, w trakcie którego kierownictwo "Gazety" spotkało się z pracownikami. W spotkaniu wzięło udział około 400 osób.\nPo spotkaniu odbyła się transmisja live z udziałem czytelników. Wydarzenie było transmitowane na Facebooku.\n- Nie chcemy zaostrzenia tego konfliktu, ale mamy poczucie, że coś się stało już bardzo niedobrego. Chcemy to naprawić, ale to oznacza zasadnicze zmiany strukturalne. Jeżeli nasi koledzy z zarządu nie chcą zapisać się w historii jako ci, co zamordowali najważniejszy dziennik w tej części świata, to powinni zrozumieć, że tak jak dotąd rządzić się »Gazetą« nie da - miał powiedzieć wówczas Michnik.\n- Jesteśmy zdumieni i zaniepokojeni działaniami, które służą pogłębieniu podziałów w naszej firmie, zamiast budować porozumienie - stwierdził z kolei zarząd Agory. W ocenie zarządu połączenie serwisu poprawi kondycję finansową firmy i zwiększy liczbę subskrypcji cyfrowych.\nJeśli to prawda, to ta "Agora" na coś się przydała.\nMichnik czysty spadkobierca rodzinny -- Żydo --Komuna co niszczya Narod Polski Katolicki już od okresu przedwojennego ==\nMorderstwa są na ogół karane ciężkimi wyrokami. W przypadku morderstwa tzw. "najważniejszego dziennika w tej części świata" należy jednak zrobić wyjątek ze względu na wyjątkowo niską społeczną szkodliwość czynu.\nnikt nikogo w tym przypadku2021.06.24 16:14\nnie morduje - nierentowne i mało POczytne tytuły należy objąć reorganizacją lub zaprzestać ich wydawania w obecnej formie - czy to tak trudno zrozumieć\nNo tak żydy i szabesgoje nie beda wiedzieli jak myslec\n"Wyborcza "się sama zamordowała.\n"najważniejszy dziennik w tej części świata". Tak. Poczucie ważności - to zawsze rozsadzało Adama. Pycha kroczy przed upadkiem.\nTy chamie jeden2021.06.24 10:38\nCo tam u braciszka słychać? Żyje jeszcze?\nprzychodzi baba do lekarza z GW , co pani dolega ? pyta lekarz , a ona odpowiada jemu ... umieram ! zamordowali mnie !!\nnajważniejszy dziennik w tej części świata :) megaloman czy mitoman jest michnika ?\nHi, qatoprawiczki, zróbcie akcję: "odeślij gazetę wyborczą"! Podobną akcję jak ostatnio do Tokarczuk...? Aaaaaaaa, zapomniałem, wy czytacie tylko "paski śmierci"...\nEksplozja twojego "intelektu" poraża. Jaką logikę widzisz w odsyłaniu czegoś, czego się nie kupuje?\nPrzeczytaj post powyżej jeszcze raz, krwawy Janku.\nNie załapał... ;(\n"Najważniejszy dziennik w tej części świata" - utrata kontroli nad GW będzie dla lewactwa bolesnym ciosem. Rozpiera mnie nieopisana radość.\nNie rozumiem, przecież prawiczki i tak ze słowem pisanym raczej się nie kontaktują, a jak GW zniknie, to do zawijania śledzia im tylko Superak zostanie.\nZdecydowanie przytoczyłeś tu prawdę o sobie i tobie podobnych, jako że wspomniane przez ciebie periodyki wybitnie wypełniają "intelektualne" potrzeby lewactwa.\nHołdys przerażony. "Gazeta Żydowska" to jedyne drukowane które rozbierał, ten bezmaturalny, lewacki yntelektualysta.\nBardzo dobra wiadomość. W końcu wraca poczucie nadziei i optymizm. A swoją drogą, jaj długo Michnik chce pociągnąć, jako redaktor naczelny? W końcu ma już 75 lat. Breżniew w tym wieku stawił się na sądzie ostatecznym.\nPrezes ma tylko 72 lata, czyli jest młodszy od Adasia, chowany przy mamusi na resortowym masełku i szyneczce i nie siedział w więzieniu, co wybitnie przedłuży mu życie w przeciwieństwie do takiego Adasia? :D\n... i co chcesz przez to powiedzieć? Chciałeś się tylko do poduszki wypłakać?\nCzytanie ze zrozumieniem z wplecioną ironią nie jest twoją mocną stroną. Nie przejmuj się.\nWysypiał się dobrze (do południa), kiedy inni więzienną lurę, to prezes kakałko do łuzia...\nDarmowa porada2021.06.24 8:56\nNiech gazeta zmieni swoje logo z czerwonego, komunistycznego sztandaru, na sztandar tęczowy\nSynu Ozjasza Szechtera, mówiłem wam, że wy dzieci diabła musicie zrozumieć jedno, że wasz ojciec was nienawidzi, i nie chce waszego szczęścia, tylko tego, co odda wasze dusze w jego władanie na wieki.\nto tylko świadczy że czosnkowi ze świata /proletariusze koryta / doszli do przekonania ,że nie warto marnować kasy bo ; goje z kraju nd wisłą już się nie dają dymać ,a i michni to już przegrana karta -zidiociał ...\nKibuc pozbywa się szechtera?2021.06.24 8:36\nCzyżby geszeft na gojach chylił się? Chyba sorosek już nie chce sypać kasą...


Józefa Hennelowa in memoriam | Miesięcznik Znak\nJanusz Poniewierski październik 2020\nKiedy umiera człowiek blisko stuletni, ci, którzy pozostają, mówią zazwyczaj o długim i spełnionym życiu, pięknym wieku, a nawet o doświadczeniu „sytości życia” (por. Rdz 25, 8). Śmierć, przychodząca w dziesiątej dekadzie istnienia, zdaje się nikogo nie zaskakiwać – przypomina dopalenie się ogarka, o którym od dawna już wiadomo, że musi w końcu zgasnąć.\nNiby to wszystko oczywiste, a jednak… Wiadomość o odejściu Józefy Hennelowej (1925–2020), pani Ziuty – jak zwykło się o niej mówić w szeroko pojętym środowisku „Tygodnika Powszechnego” i „Znaku” – poruszyła mnie nadspodziewanie głęboko. Przyznaję, że – jako były i dużo młodszy kolega z pracy, z której oboje dawno odeszliśmy – nie spodziewałem się aż takiego poczucia straty, swoistego osierocenia. Zwłaszcza że red. Hennelowa już od dłuższego czasu nie uczestniczyła aktywnie w polskiej (i kościelnej) debacie publicznej i chyba tylko najwierniejsi jej czytelnicy śledzili teksty i felietony publikowane na łamach „Znaku” oraz na internetowej stronie Klubów „TP”.\nOd 2012 r. miała w „Znaku” własną rubrykę. Pamiętam, jak zastanawiała się nad jej tytułem: „Coraz bliżej albo Coraz mniej. Co wybrać? Rozliczanie się z życia czy oczekiwanie na to, co naprawdę ważne? Czy to, że koniec życia coraz bliższy, czy to, że czasu zostaje coraz mniej – a to on jest zadaniem, od którego nie ma ani wymówki, ani usprawiedliwienia”.\nO tym, co w jej życiu było bolesne, zawinione przez los, historię i / lub konkretnych ludzi, mówiła niewiele, choć przeżyła sporo rozczarowań i upokorzeń. I swoistego ogołocenia. Początku jej duchowej kenozy można by chyba upatrywać w śmierci matki, która zmarła, gdy mała Ziuta nie miała jeszcze dwóch lat. A zwieńczeniem tej ponad 90-letniej historii mogłyby być frazy zaczerpnięte z tekstów pisanych dla „Znaku” i jego czytelników. Jesienią 2016 r. (tzn. w 92. roku życia) Józefa Hennelowa tak oto opisywała tam doświadczenia własne i wielu jej rówieśników: „Przestajemy dostawać zaproszenia. Przestajemy dostawać odpowiedzi na list wysłany. (…) Coraz rzadziej ktoś puka do drzwi, które dotąd zawsze otwieraliśmy. Któregoś dnia nie rozlega się oczekiwany od godziny zgrzyt klucza w zamku. Coraz częściej telefon leży obok nas milcząco (…)”. Do tego dochodziły kłopoty ze zdrowiem, zamykające przed nią kolejne obszary aktywności. I nieznane dotąd mentalne ograniczenia i przypadłości: „Jesteśmy coraz mniej otwarci, coraz mniej wystarczająco odporni, coraz mniej wdzięczni za tyle, ile nas spotyka, ile dostaliśmy (…)”.\nPisząc o duchowym ogołacaniu Józefy Hennelowej, o jej dojrzewaniu do owego „coraz mniej”, nie sposób przemilczeć upokorzeń związanych z jej działalnościami publicystyczną i poselską, a także tych wynikających z głęboko w niej zakorzenionej więzi z Kościołem, który traktowała jak dom i rodzinę. Niektóre z tych doświadczeń opisała w przejmującym tekście Kościół, który boli, opublikowanym na długo przed aferami, tak bardzo niszczącymi dziś instytucję i wspólnotę polskiego Kościoła. Trzeba to głośno powiedzieć: Hennelowa była dla Kościoła „głosem wołającego na puszczy”. Nie słuchano jej, odsądzano od czci i wiary, uważano za katoliczkę „gorszego sortu”, a ona w tym czasie pisała, że chce „być wewnątrz Kościoła (…), mimo że ten mój Kościół może boleć (…). Jeśliby milczał, choć powinien mówić; jeśliby nie bronił prawdy albo mieszał ją z fałszem; jeśliby nie nazywał złem tego, co nim jest, a dobra nie uznawał na czas… Zawsze jednak jest to mój Kościół i czuję się jego cząstką”.\nKiedy zastanawiam się, co nam pozostawiła, na plan pierwszy wysuwa się świadectwo życia pełnego służby: człowiekowi, Polsce, Kościołowi… To właśnie ze względu na służbę zdecydowała się kandydować do Sejmu, ba, nawet jej pisarstwo miało wymiar przede wszystkim interwencyjny. Daleka od ostentacji, podejrzliwa wobec wszelkich sztandarów i haseł – wierzyła, że pobożność powinna być widoczna raczej „w uczynkach ludzi niż w ich pieśni” (J. Tuwim). Zawsze przejęta, pełna współczucia, gotowa do pomocy – dzwoniła po urzędach, pisała do władz, składała interpelacje… Wiedziała, że nie wolno jej być obojętną. I że „nawet odchodzenie w niczym nas od przeżywania tych [tj. współczucia i solidarności] doświadczeń nie wyłącza”.\nPełna empatii, uważna i niezwykle samokrytyczna. Stawiająca trudne pytania, szukająca prawdy, rozważająca intencje naszych czynów (czy aby nie kryje się w nich jakiś własny interes), ciągle na nowo spoglądająca na swoje (ale i kościelne, polskie, a także środowiskowe) zaangażowania przez pryzmat Ewangelii. Niczym Sokratejski giez, niepozwalający sumieniom na drzemkę.\nJej książkę Otwarty, bo powszechny kończy opowieść o Marianie Zdziechowskim, wciąż pytającym: „Dlaczego?”, i poszukującym nadziei w wołaniu Psalmisty: ,,… kiedyż więc przyjdę i ujrzę oblicze Boga?”. Filozof – komentowała Józefa Hennelowa – „wierzył, że dopiero wtedy dostanie odpowiedź. To [była] jego jedyna pociecha”. I dopowiadała: „Na to samo liczę”.


Matematyczny System PipsKonga - Strona 12 - Forex Forum\nMatematyczny System PipsKonga\nRe: Matematyczny System PipsKonga\nNieprzeczytany post autor: krab29 » 18 maja 2019, 10:42\nPisałeś Kongu o pomocy i na DT. Ogólnie to do końca nie rozumiem i nie mam czasu zrozumieć o co się kłócicie. Temat u ciebie był taki czy uda się wyżyć ze swapów. Pary GBPTRY na aliorze nawet nie ma, więc podejdę do tematu drogą okrężną. Para USDTRY. Rozważamy 1 lota. Swapy sprzedaż +41,82 USD, kupno -76,57USD. Czyli odpowiednio na rok S +15264USD, Kupno -27948USD. No i teraz rozwiązanie problemu. Załóżmy, że inflacja w USD jest równa 0%, a TRY parenaście procent - jakoś trzyma się to sensu. Powiedzmy, że to są wartości stałe przez rok. Załóżmy, że dzisiaj cena pary to 6,0000 - co jest bliskie prawdy. Parenaście procent z tego 6,0000 to jeden. Czyli za rok możemy spodziewać się ceny 7,0000 wg wzrostu inflacji. U siebie mam, że cena otwarcia lota to 5 246USD. No i teraz pytanie czy jeśli wezmę sprzedaj i zarobię 15264USD swapach, to czy będzie to więcej niż strata z 6 na 7 przy określonym poziomie dźwigni. No i drugi wariant. Biorę długą pozycję i na swapach mam stratę -28k, a zysk będzie to niwelował. Czy zysk z 6-7 będzie warty zabawy i stresu? Możesz Kongu podać dla swojej pary? Otwórz/Zasymuluj dzisiaj i zobacz zysk przy wzroście o cały punkt? Przelicz swapy i zobaczysz czy gra jest warta świeczki. U ciebie główna waluta to funciak więc rozliczenie też zrób w funtach - będzie to prostsze. Ostatni szczyt na USDTRY był na 7,2. Dzisiaj cena 6,0x. Więc dla mnie nie ma warunku na dugoterminowe wejście na swapy. Można tylko zagrać krótkoterminowo z jakiegoś szczytu.\nJeśli cena do końca roku przebije w miarę wyraźnie ostatni szczyt, przy takim samym poziomie inflacji to na pewno otworzę eskę. Ale to warunek\nTakie podejście stosuję do pary USDMXN. Czekam jak cena jest "dużo" powyżej z ostatniego roku/dwu. Np. Po wyborach Trumpa wziąłem S i zarobiłem. Ostatnio czekałem jak dojdzie do 21,00, ale nie doszła (było z 20,8-9 i nie otworzyłem eski - okazało się, że byłby to dobry ruch, bo teraz jest 19,00. Ale ryzyko było duże. Gdy cena na parze wejdzie w 22-23 przy dobrym swapie otworzę eskę grając na swap. Dzisiaj szansa na otworzenie eski na USDMXN u mnie wynosi 0%. Teraz nie zagram na dodatni swap długoterminowo na tej parze.\nNieprzeczytany post autor: PipsKong » 21 maja 2019, 12:07\nna chwilę obecną mam na koncie około -1000 GBP czyli jako Polaczek inwestujący tak jak tutaj jestem w plecy\njako Turek jestem do przodu około 1/6 wkładu\nwięc dużo zależy w tym wypadku kim jesteśmy ;]\nNieprzeczytany post autor: krab29 » 21 maja 2019, 14:49\nChodzi mi o coś innego. Jeśli cena dzisiaj wynosi 6,00 i inflacja wynosi 16%. Czyli za rok waluta powinna kosztować 7,00. Załóżmy, że inflacja się nie zmienia. Ale za pół roku waluta kosztuje np 7,5. Dla mnie wtedy pojawia się potencjalny sygnał do wejścia w walutę. Do tego uderzam.\nCo do twojego GBPTRY. To, że dzisiaj jesteś -1k nic nie znaczy. Dla mnie ważne jest wejście na górce, a raczej na szpilce. Jak wywaliło USDTRY na 7,2 to na spadku 7,0 wszedłem w to. Jak szczyt zaczyna opadać to istnieje miejsce na wejście. Oczywiście mogli mnie wywieźć, ale to takie ryzyko. Jak para przekroczy ostatni szczyt to długookresowo można zainteresować się na swapy. Dzisiaj nie. I nieważne, "że spadnie". Nawet jak spadnie to za duże ryzyko. Szerokości Kongu.\nNieprzeczytany post autor: Cblondyn » 21 maja 2019, 15:30\n21 maja 2019, 14:49\nZadaj sobie podstawowe pytanie. Dlaczego jest tak duży swap? I z jakiego powodu miałby sie zmienić trend? Co do sprzedaży na szczycie/górce to do tego nadaje sie każdy instrument bez wyjątku\nNieprzeczytany post autor: krab29 » 21 maja 2019, 22:10\nTylko tutaj poruszamy temat swapu długookresowego. Kongu wybrał parę która wg niego jest na dużym swapie dodatnim w którąś stronę i z tego chce żyć. Nie interesuje go edi czy kabel bo tam swapów nie ma. Nie interesuje go elka gdy kurs rośnie, bo swap jest ujemy. Para która daje swap i na tej podstawie żyjemy. Może inaczej, to mój wniosek na temat tego co pisze Kongu. Nie mogę zaręczyć, że tak właśnie jest. On to on, ja to ja.\nWracając do tematu. Jest różnica na swapie na "+" i "-". I to wyraźna. Nie mam pary Konga. Wracając do USDTRY plus 15k i minus 28k. Ta różnica 13k (czyli połowa) stawia go w pozycji przegranej gdyby wszedł na chybił trafił. Natomiast jak wybierze moment gdy np w ciągu pół roku z 6,00 dzisiaj kurs wbije na 8,00 przy tym poziomie inflacji (kilkanaście %) to może postawić eskę i wyjść na swoje. Tak robię na usdmxn. Dzisiaj na tej parze to samobójstwo. I ta para może spaść na 18,00, ale to samobójstwo wybierając eskę na swapy. Ale jak w ciągu 3 miesięcy zobaczylibyśmy 22-23 ze szpicą i spadkiem z niej to wejdę w eskę. W elkę też nie wejdę dzisiaj - za duże ryzyko na swapie ujemnym. I taka pozycja na esce jest do zrobienia w piramidzie i poczekanie miesiące, kwartały. Wtedy można żyć ze swapów i nic nie robić, a raczej trzymać ręce w gaciach. I nie piszę, że jest to najlepsza metoda gry. Po prostu jest to możliwa opcja wejścia przy warunkach gdy dają przewagę. I to nie całym kapitałem, tylko na dywersyfikację pozycji. Dzisiaj na lirze nie ma opcji wejścia na zyskowny swap i tyle. Na peso też nie ma.\nJak dla mnie Kongu nie zarobi na swapach gdyby teraz sprzedawał lirę - ryzyko przewyższa potencjalny zysk. Bo było 7,2 a teraz jest 6,0. Natomiast zawsze trzeba patrzeć na piki w szpicy. Ale można z tego wyżyć przy odpowiednich warunkach. To nie jest remedium na "zawsze wychodzi" - nie ma takiej metody.\nJak na koniec wakacji lira będzie po 8,00 a inflacja 20% to zacznę budować piramidę z drobnych pozycji. Powiedzmy, że mam pozycję i para spada. Ustawiam potem sl na 7,98 i nic nie robię przez miesiące i liczę swapy. Widząc po paru miesiącach, że w trend up to zamykam. Albo zamknie mi z sl i wtedy zyskiem jest tylko swap dzienny. Albo z wyliczonego zysku plus swap.\nLepiej w jego temacie niech się wypowiada Kongu a nie inni.\nNieprzeczytany post autor: PipsKong » 25 maja 2019, 12:07\nno właśnie najśmieszniejsze jest to że nie wybrałem GBP/TRY żeby zarabiać na swapie ;]\nszczerze mówiąc na chwilę obecną bym tego instrumentu nie wybrał ;]\nale zobaczymy co z tego wyjdzie bo sam jestem ciekaw\npoza tym tak jak mówiłem wszystko zależy od punktu siedzenia\njeżeli chodzi o sam swap to jeżeli pozostanie on na tym samym poziomie a inflacja będzie na podobnym poziomie to z perspektywy wielu lat powinno się opłacić, ale to się okaże ;]\nNieprzeczytany post autor: meylo » 25 maja 2019, 17:21\nWłaśnie chciałem zapytać co się stanie jeśli jesteśmy zarobieni na swap'ie ale stratni na ruchu ceny znacznie więcej i zmienia się sytuacja wpływając negatywnie na swap?\nNieprzeczytany post autor: PipsKong » 26 maja 2019, 07:57\n25 maja 2019, 17:21\nto jest właśnie ten moment w którym mamy przeje..\nale znowu zależy "kim jesteśmy" czy tym Turkiem czy Polakiem\nNieprzeczytany post autor: meylo » 26 maja 2019, 09:25\nChyba, że jesteś Turkiem inwestującym w kebab w GB.\nNieprzeczytany post autor: MarioDM » 28 maja 2019, 10:32\n25 maja 2019, 12:07\nCenię szczerość. Brawo Ty! Funt do liry to akurat w tym okresie (Brexit) nie najlepszy pomysł. Jeśli już to lepiej było wybrać Eur/Try. To jednak demo i nie ma się czym przejmować. Chciałeś coś sprawdzić w dłuższym terminie, więc i na Gbp/Try to sprawdzisz.\nCiekawi mnie jednak co innego. W zeszłym roku w dziale brokerzy/Dukas pisałeś, że chcesz grać na osłabienie liry i odradzałem Ci to wtedy ze względu na duży ujemny swap. Skąd pomysł na granie na osłabienie liry (poza tym, że lira od lat się mocno osłabia i fundamenty to wspierają) oraz skąd obecna zmiana nastawienia ?


Czy ćwiczyć w trakcie choroby? Ile kalorii spala chorowanie? - dr Lifestyle\nCo zjadam, jak spalam #11 – czy ćwiczyć w trakcie choroby? Ile kalorii spala chorowanie?\nJesteś tutaj: Strona główna ▸ Fit ▸ Co zjadam, jak spalam #11 – czy ćwiczyć w trakcie choroby? Ile kalorii spala chorowanie?\nGdybym tylko mogła cofnąć czas, nie nabijałabym się z przeziębienia Łukasza. Cierpliwie podawałabym kolejne chusteczki, robiła kolejne litry herbaty i masaże (czy ktoś może wytłumaczyć mi jak przez plecy można pokonać przeziębienie, jeśli nie mówimy o stawianiu baniek?!). Szczerze współczułabym tego strasznego kataru, kaszlu i 37.1. Ale nie. Wewnętrzna zołza jak zwykle musiała się uzewnętrznić, to teraz mam. Karma wróciła z taką mocą, że nadaję do Was z krainy kaszlem i smarkiem płynącej. Już z dwóch źródeł.\nW ostatnim tygodniu odpuściliśmy treningi, żeby się kurować. Poczułam się lepiej, siły zaczęły wracać, więc postanowiłam wytańczyć stres z ostatnich tygodni. Dziś nadaję spod kołdry, modląc się o to, żeby nie zalać laptopa herbatą, która musi być stale w pogotowiu. Rozłożyło mnie totalnie! Czas bez porządnych treningów się wydłuży, ale nie przejmuję się tym za bardzo. Dlaczego?\nCzy ćwiczyć w trakcie choroby?\nNie każde przeziębienie będzie wiązało się z koniecznością rezygnacji z treningów – wyznacznikiem jest tutaj Twoje samopoczucie.\nKatar i kilka apsików dziennie to jeszcze nie przyczyna do rezygnacji z treningu, ale na wymówkę te objawy nadadzą się doskonale. Czujesz się w miarę dobrze i na siłach? Ćwicz! Może nieco mniej intensywnie i w odpowiedniej temperaturze (czy to na dworze, czy na siłowni, czy w domu), ale ćwicz. Jednak jeśli zaczynasz zastanawiać się nad sensem istnienia, nie masz siły ugotować sobie obiadu i zasypiasz podczas oglądania najnowszego odcinka ulubionego serialu, wiedz, że nie nadajesz się do realizowania założonego planu treningowego.\nDlaczego nie warto intensyniwe trenować jeśli jest się przeziębionym?\nIntensywny trening w trakcie choroby jest złym pomysłem z dwóch względów:\nTrening może nasilić objawy choroby ze względu na:\nzwiększone wydzielanie kortyzolu po treningu – kortyzol ma właściwości immunosupresyjne, działa hamująco na procesy utrzymania odporności i upośledza funkcjonowanie komórek odpornościowych (z tego samego powodu podczas stresu jesteśmy bardziej narażeni na przeziębienie)\nzwiększone narażenie na zmienne temperatury\nprzewianie (czy to na siłowni – klimatyzacja, czy w plenerze)\nprzemęczenie (a wysiłek fizyczny w trakcie infekcji, przeziębienia i osłabienia organizmu będzie się kwalifikował do źródeł przemęczenia) wydłuża proces pokonywania infekcji, odpowiedź immunologiczna jest spowolniona i mniej efektywna (możecie wyobrazić to sobie tak, że nasz układ immunologiczny musi walczyć jednocześnie z dwoma przeciwnikami: infekcją i skutkami przemęczenia)\nChoroba może utrudnić trening i zmniejszyć jego efektywność (do zera)\nprzeziębienie utrudnia regenerację mięśni – ryzyko wystąpienia DOMS (mikrouszkodzeń) kolokwialnie nazywanych zakwasami jest znacznie większe, a czas regeneracji będzie wydłużony\nw trakcie przeziębienia (o grypie nie wspominając) nie tylko subiektywnie czujemy się słabsi – naprawdę mamy wówczas mniej siły! niemożliwe jest wykonanie efektywnego treningu na tym samym poziomie co przy idealnym stanie zdrowia\nIle kalorii spala się w trakcie przeziębienia?\nW trakcie choroby spala się więcej kalorii, niż bez choroby, ale tylko wtedy, gdy kaszlowi i katarowi towarzyszy gorączka. Wzrost temperatury ciała o każdy kolejny 1 stopień podnosi podstawową przemianę materii o 10-15% (przez okres trwania podwyższonej temperatury). Znaczy to mniej więcej tyle, że leżąc w łożku i nic nie robiąc, mając gorączkę, spala się więcej kalorii, niż leniuchując bez podwyższonej temperatury. Dzieje się tak dlatego, że organizm z czegoś musi to ciepło wyprodukować.\nCo robić, żeby nie przytyć w trakcie choroby?\nZałóżmy, że ćwiczysz po to, by mieć lepszą formę, kondycję, zadbać o zdrowie lub schudnąć i nie jesteś zawodowym sportowcem, który za 2 tygodnie startuje w najważniejszym konkursie życia. Zastanówmy się: co się stanie, jeśli na tydzień przestaniesz ćwiczyć?\nNIC. Nie stanie się dokładnie nic. Pod jednym warunkiem:\nJeśli ćwiczysz mniej, musisz jeść adekwatnie mniej.\nTycie w trakcie choroby nie bierze się z braku treningów. Bierze się z jedzenia takich samych ilości, jak te, do których jesteśmy przyzwyczajeni w okresie treningowym. W takiej sytuacji łatwo o wygenerowanie nadwyżki kalorycznej, a jeśli będzie następować przez kilka dni z rzędu, możliwe jest pojawienie się dodatkowego kilograma na wadze.\nA co jeśli nie jesteś obłożnie chory i bardzo zależy Ci na tym, żeby realizować jakiekolwiek treningi?\nTo może być uzasadniona potrzeba szczególnie wtedy, gdy od niedawna próbujesz zmienić swój styl życia i boisz się, że po chorobie ciężko byłoby Ci wrócić do regularnych treningów. Wykorzystaj okres przeziębienia na testowanie nowych form aktywności fizycznej o bardzo niskiej intensywności. Inspiracji szukaj na YT pod hasłami joga dla początkujących, pilates dla początkujących, stretching dla początkujących itp.\nPod artykułem pojawił się ciekawy komentarz Sylwii mówiący o pozytywnym wpływie umiarkowanej aktywności fizycznej na mobilizację układu odpornościowego do pracy – nie znam szczegółów, ale brzmi zachęcająco!\nChciałabym nieśmiało przypomnieć o czymś, o czym wszyscy zbyt często zapominamy: nie jesteśmy niezniszczalni. Fajnie jest pokonywać swoje kolejne bariery, przekonywać się o własnej wytrwałości i żelaznej samodyscyplinie. Ale kiedy ciało wysyła jasny sygnał, że powinniśmy odpocząć, to naszym obowiązkiem jest to zrobić. Szanujmy się! Zdrowie jest najważniejsze i chyba właśnie o to w całym tym sporcie powinno chodzić, prawda? Nawet jeśli uprawiasz sport głównie dla poprawy sylwetki, to wiesz już jak zapobiec zaprzepaszczeniu dotychczasowych starań przez okres choroby.\nKult ciała kwitnie w najlepsze od kilkudziesięciu lat. Co prawda nie jesteśmy już bombardowani zdjęciami wychudzonych modelek z wystającymi obojczykami i wagą dwunastoletniego chłopca, ale na litość boską! Sylwetki odtłuszczone do granic możliwości, a często nawet poza te granice również nie mają nic wspólnego ze zdrowiem. Łatwo się zatracić, bo w mediach społecznościowych obserwujemy jasny przekaz: piękne, umięśnione, jędrne ciało to kwestia samodyscypliny i motywacji, a gdy już je osiągniesz będziesz cieszyć się miłością, szczęściem a niejednokrotnie pieniędzmi i wielką karierą.\nZejdźmy na ziemię. Nie chcemy być fitfreakami, nie aspirujemy do grona finalistów bikini fitness. Ćwiczymy dla zdrowia, dla poprawy wyglądu sylwetki, dla zwiększenia samoakceptacji, dla poprawy samopoczucia. Każdy ma swoje powody, ale dla większości z Was – Czytelników bloga o zdrowym podejściu do zdrowego stylu życia – nie jest celem zajechanie się w imię kraty na brzuchu.\nNie zapominajcie o tym i szanujcie to, co mamy najcenniejsze – zdrowie.\nWracam do regenerowania się pod opieką Szanownej Figi pełniącej rolę pielęgniarki oddziałowej. Z takim termoforem żadne przeziębienie mi nie straszne! Szkoda tylko, że dopadło mnie wraz z nadejściem wiosny. Nie złamało mnie bieganie przy -10, nie pokonała zima, byłam obojętna na zmiany temperatur, zarazki roznoszone na uczelni i wszędzie indziej.\nŁączę się w bólu z wszystkimi wiosennymi chorusami. Kogo też dopadło? Będę wdzięczna za komentarze z domowymi metodami na pokonanie przeziębienia. Co sprawdza się u Was?\nJak pokonać zastój w odchudzaniu? – trening na lepsze spalanie tkanki tłuszczowej\nMetamorfozy Czytelników – Asia i jej przemiana 74 kg -> 62 kg


Siła Polskiej Nauki w WAT - Wojskowa Akademia Techniczna\nStrona główna » Aktualności » Siła Polskiej Nauki w WAT\nSiła Polskiej Nauki w WAT\nJesteście pierwszą i jedyną jak do tej pory uczelnią, która uhonorowana została statuetką i tytułem Siła Polskiej Nauki 2015 – powiedział Jakub Lisiecki, redaktor naczelny „Monitora Biznesu” dodatku gospodarczo-biznesowego do gazety „Rzeczpospolita” i „Monitora Rynkowego” podobnego w charakterze dodatku do „Dziennika. Gazety Prawnej” wręczając w czwartek, 29 bm., JM Rektorowi gen. dyw. prof. Zygmuntowi Mierczykowi nagrodę i list gratulacyjny przyznane Akademii przez Kapitułę.\nSIŁA POLSKI to nowy, bo liczący sobie zaledwie rok, ogólnopolski medialny program promocyjny prowadzony przez redakcję. Celem projektu jest przedstawianie w zaawansowanej i atrakcyjnej formie firm i instytucji z różnych gałęzi gospodarki i sfery społecznej przez pokazanie na forum ogólnopolskim ich osiągnięć i perspektyw rozwojowych, a tym samym udziału w budowaniu silnej gospodarczo i biznesowo Polski. Chodzi o dotarcie do wielu środowisk przemysłowo-biznesowych z informacją o innowacyjnych i perspektywicznych rozwiązaniach technologicznych na krajowym rynku. Jedną z podkategorii, w której rozpatrywane było uhonorowanie WAT są sukcesy naukowe. Niewątpliwie przyznanie Akademii tego tytułu jest medialnym wsparciem w budowaniu dobrego, solidnego wizerunku uczelni w środowisku naukowym i gospodarczym.\nJak zaznacza w regulaminie nagrody redakcja, w programie SIŁA POLSKI 2015 poprzez przyznanie statuetki promowana jest wysoka jakość, skuteczne zarządzanie, innowacyjność, inwestycje strategiczne i modernizacyjne a także kultura pracy, dobre tradycje. Tytuły przyznawane są w oparciu o dostępne publicznie dane, opinie ekspertów i członków Kapituły Programu, wskaźniki ekonomiczne, ale również stabilność, perspektywy rozwoju, analizę SWOT, uzyskane wcześniej nagrody i wyróżnienia.\nW laudacji przyznanego Akademii tytułu czytamy :\nTo dla redakcji Monitora Rynkowego w Dzienniku Gazecie Prawnej oraz Monitora Biznesu w Rzeczpospolitej wielki zaszczyt wręczyć w dniu dzisiejszym statuetkę symbolizującą Siłę Polskiej Nauki.\nWojskowa Akademia Techniczna im. Jarosława Dąbrowskiego w Warszawie od blisko 65 lat zajmuje szczególne miejsce wśród polskich uczelni.\nNagradzając dziś Państwa, wyrażamy ogromny i szczery szacunek dla władz uczelni i całego środowiska akademickiego WAT. Z wielkim podziwem spoglądamy na bogaty dorobek uczelni, zakres prowadzonych badań naukowych, wdrożeniowych i innowacyjnych dotyczących nauk technicznych oraz szeroko pojętej wojskowości.\nNa uwagę zasługuje fakt, że w Państwa uczelni z sukcesem działa Europejski System Transferu i Akumulacji Punktów ECTS, umożliwiający studentom realizację części programu nauczania w innych ośrodkach krajowych i zagranicznych.\nDługo można by rozprawiać o Państwa dorobku, tradycji i sukcesach na polu naukowo-badawczym. Wojskowa Akademia Techniczna jest klasą w sobie i klasą dla siebie. Jest po prostu naszym narodowym bogactwem intelektualnym.\nfoto: Joanna Kulhawik


Zakupy w internecie: duże różnice między regionami Polski | SOCIALPRESS\nAutor: Artur Kawik, 10/01/2013\nO podsumowanie aktualnej kondycji rynku e-commerce pokusili się analitycy platformy handlowej Nokaut.pl. Ze zgromadzonych przez nich danych wynika, że obroty polskiego rynku handlu elektronicznego wyniosły w minionym roku niemal 23 mld złotych (dane za Centre for Retail). Obecnie już 70% polskich internautów dokonuje zakupów przez Internet.\nJakimi osiągnięciami może pochwalić się na tym polu Nokaut.pl? – W naszym serwisie codziennie dostępnych jest około 7 mln produktów oraz 13 mln ofert prezentowanych przez około 3500 sklepów – mówi Fabian Adaszewski, PR Manager Grupy Nokaut – Te dane pokazują, jak ważnym elementem polskiej gospodarki jest handel internetowy.\nDokonywanie zakupów w Sieci to jednocześnie wymierne korzyści w postaci zniżek. Dane opublikowane przez Nokaut.pl w grudniu 2012 r. pokazują, że oszczędności mogą sięgać aż 46%. Tak korzystne transakcje dotyczą w szczególności artykułów RTV i AGD.\nKupowanie w Sieci domeną mieszkańców dużych miast?\nInne ciekawe dane dotyczą geograficznego rozmieszczenia internetowych konsumentów. Okazuje się, że z porównywarki cenowej Nokaut.pl najczęściej korzystają mieszkańcy województwa mazowieckiego. Stanowią oni prawie 25% wszystkich odwiedzających. Za kolejnym miejscu uplasowało się województwo śląskie (13%). Ciężko tutaj mówić o zaskoczeniu, jeśli weźmiemy pod uwagę, że to właśnie te regiony mają najwięcej mieszkańców. Na kolejnych miejscach uplasowały się województwa: wielkopolskie, małopolskie i dolnośląskie. Łatwo zauważyć, że w każdym z wymienionych województw znajduje się jeden duży ośrodek miejski (Warszawa, Poznań, Kraków, Wrocław) czy nawet cała konurbacja (Katowice wraz z sąsiednimi miastami), co zdaje się potwierdzać tezę, że internetowymi konsumentami są przede wszystkim mieszkańcy dużych miast.\nNajmniej aktywni byli mieszkańcy województw: opolskiego (1,4%), lubuskiego (1,4%) i podlaskiego (1,95%). Jak wskazuje Nokaut.pl, tak duże różnice w obrębie kraju wynikają między innymi z rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej oraz poziomu zamożności mieszkańców poszczególnych regionów, co jest w prostej linii pochodną poziomu urbanizacji. Nie sposób pominąć również kwestii migracji zarobkowej – biedniejsze województwa wyludniają się, a młodzi ludzie często szukają szczęścia właśnie w największych i najbogatszych miastach.\n– Warto zwrócić uwagę na to, że zakupy internetowe są doskonałą szansą dla mieszkańców mniejszych miejscowości. Często mieszkają oni daleko od dużych centrów handlowych, a co za tym idzie mają trudniejszy dostęp do atrakcyjnych cenowo produktów – tłumaczy Adaszewski. – Dla nich zakupy online mają szczególną wartość. Dużo szersza oferta oraz znacznie atrakcyjniejsze ceny w stosunku do lokalnego rynku to poważna przewaga sklepów internetowych – dodaje.\nPolacy kupują smartfony, akcesoria do domu i ogrodu oraz odzież\nJakich produktów najczęściej szukali internauci w 2012 roku? Dane Nokaut.pl pokazują, że prym wiódł smartfon Samsung Galaxy SIII i9300. Zresztą, wśród dziesięciu najczęściej wpisywanych w wyszukiwarkę produktów najwięcej było właśnie nowoczesnych telefonów.\nCo ciekawe, lista najchętniej wyszukiwanych produktów nie odzwierciedla popularności poszczególnych kategorii produktowych. Otóż okazało się, że pod tym względem najlepiej wypadły produkty przeznaczone do domu i ogrodu, a to z uwagi na bardzo szeroką ofertę (ponad 1,1 mln różnych produktów – najbogatsza kategoria w Nokaut.pl w 2012 r.). W obrębie tej kategorii największą popularnością cieszyły się meble sypialniane, narożniki oraz pościel.\nNa kolejnym miejscu znalazła się kategoria “moda i styl”. Jej popularność wzrosła względem artykułów AGD czy elektroniki. Z czego to wynika? – Polacy kupują w sieci już nie tylko produkty z kategorii Dom i ogród, Sprzęt AGD czy Komputery ale coraz częściej ubrania oraz biżuterię – tłumaczy Fabian Adaszewski. – Minęły już czasy kiedy odzież musiała być przymierzona a materiał oraz jakość wykonania sprawdzone. Dziś ustawowa możliwość zwrotu lub wymiany towaru sprawia, że zakupy odzieży w Internecie mogą być równie atrakcyjne jak te w tradycyjnych sklepach. – kończy.\nPoniżej infografika przygotowana przez Nokaut.pl.\nA liczby mogłyby być znacznie większe, gdyby dostępne były wygodniejsze / bardziej użytkowe systemy sprzedaży e-commerce..\n« Serwis www: wiarygodne źródło informacji o marce czy przeżytek?\nFanpage Trends: Serce i Rozum tuż za Demotywatorami. Wkrótce przetasowanie w kategorii “pras…RaportyKońcówka 2012 roku przyniosła zażartą walkę największych profili, zarówno jeśli chodzi o ilość fanów, jak również o podejmowanie prób a…\nPolecam Ci lekturę artykułu "Zakupy w internecie: duże różnice między regionami Polski" z portalu https://socialpress.pl.\nZobacz artykuł: https://socialpress.pl/2013/01/zakupy-w-internecie-duze-roznie-miedzy-regionami-polski


Deep Purple we Wrocławiu już za dwa tygodnie\nJuż za dwa tygodnie, 30 lipca na jedynym koncercie w Polsce wystąpi legendarna formacja Deep Purple.\nDeep Purple wielokrotnie gościli w naszym kraju, za każdym razem grając niezapomniane show, w wypełnionych do ostatniego miejsca halach. Artyści wracają do Polski chętnie i często, zaś bilety na ich koncerty wysprzedają się z niezmienną regularnością. Nikogo, kto widział ten zespół na żywo, nie trzeba specjalnie przekonywać, że koncerty to ich najprawdziwszy żywioł. Formacja dowiedzie tego 30 lipca we wrocławskiej Hali Stulecia.\nDeep Purple to prawdziwy fenomen sceny muzycznej, przez wielu zespół ten uznawany jest za najważniejszą grupę w historii muzyki rockowej. Zespół działa już od 44 lat i wydał 19 albumów studyjnych, które sprzedały się w ponad 100 mln egzemplarzy. Dyskografię formacji zamyka wydany po ośmiu latach przerwy krążek "Now What?!", który zebrał znakomite recenzje wśród krytyków i słuchaczy.\nKategoria I - 290 zł / 305 zł\nKategoria II - 230 zł / 245 zł\nKategoria III - 195 zł / 210 zł\nKategoria IV - 150 zł / 165 zł\nPłyta - 180 zł / 195 zł