Przyglądając się aktywności środowisk lewicowych z ostatnich dwóch lat, widać wyraźnie, gdzie szukają swoich wyborców.\nSLD pochyliło się nad losem byłych funkcjonariuszy służb z czasów PRL, którym Zjednoczona Prawica obniżyła emerytury. To czytelny sygnał, że odwołuje się głównie do elektoratu, który miał się najlepiej w PRL. A że od upadku starego systemu mija właśnie 29 lat, to siłą rzeczy wyborcy SLD są pokoleniem 60 plus. Głównym celem Sojuszu jest wejście w szerszą koalicję opozycyjną i zdobycie przynajmniej kilku mandatów w przyszłym Sejmie. W samodzielny sukces Sojusz wydaje się nie wierzyć, choć sondaże pokazują, że ugrupowanie balansuje na granicy progu wyborczego, a więc jakieś szanse na sukces mimo wszystko ma.\nNa przeciwległym biegunie jest partia Razem, która odwołuje się do młodych wyborców i być może dlatego skupiła się głównie na happeningach. Partia dwa lata temu zdobyła środki budżetowe na działalność i bardzo możliwe, że to zaspokaja jej ambicje, bo od tego czasu nie zwiększyła swojej popularności w społeczeństwie. Inicjatywa Polska Barbary Nowackiej postanowiła zagospodarować niszę aborcyjną. Środowisk skupionych wokół tego tematu jest oczywiście więcej, ale stowarzyszenie Nowackiej bez wątpienia gra teraz pierwsze skrzypce. Im mocniej PiS przykręca światopoglądową śrubę, tym więcej jest chętnych, by wspierać Inicjatywę Polską. Nieprzypadkowo Barbara Nowacka, która wzięła na siebie rolę twarzy ustaw aborcyjnych, mocno zaistniała w świadomości opinii publicznej. To ona udowodniła, że jeżeli na naszej scenie jest jakaś lewica światopoglądowa, to na pewno nie w parlamencie. Problem jednak polega na tym, że ten temat już nie jest tak nośny jak na początku lat 90., gdy Izabela Jaruga-Nowacka, matka Barbary, walczyła o prawo kobiet do przerywaniaciąży. Co więcej temat jest moralnie dwuznaczny, bo trudno zamknąć oczy na to, że przerwanie ciąży, nawet na wczesnym etapie, oznacza przerwanie możliwości powstania człowieka. To dlatego środowiska pro-choice, czyli za wyborem (termin rozpowszechniony w latach 90. i będący przeciwwagą dla określenia pro-life, czyli za życiem) mówią o zarodkach, a nie o dzieciach poczętych i skupiają się na prawach kobiet.\nbarbara i nowa formacja\nNowacka zręcznie schwytała w pułapkę opozycję parlamentarną. Przygotowała taki projekt ustawy proaborcyjnej, że nawet osoby o szczerze lewicowych poglądach, popierające prawo do przerywania ciąży na życzenie kobiety, miały co do niego obiekcje. I ta mała prowokacja się powiodła, bo Platforma Obywatelska i Nowoczesna pogubiły się podczas głosowania nad odesłaniem projektu do dalszych prac w komisji. Nic dziwnego, że Nowacka postanowiła zdyskontować swój sukces, stając na czele lewicowego poruszenia. Na 28 stycznia zaprosiła różnych ludzi z lewej strony sceny politycznej, by wspólnie uradzić, co robić dalej w obliczu dominacji PiS i bezradności PO oraz Nowoczesnej. Dariusz Joński, współpracownik Nowackiej z Inicjatywy Polskiej: – Jak pokazują sondaże, Barbara Nowacka jest jedyną osobą, wśród liderów opozycji, która może zjednoczyć lewicę. A dziś jest czas na lewicową alternatywę dla prawicowych partii. Bo zarówno Platforma, jak i Nowoczesna są partiami konserwatywnymi. Nowacka ma tę zaletę, że mimo przegranych wyborów w 2015 r., których była główną liderką, umiejętnie uniknęła krytyki, choć SLD próbowało zrzucić na nią całą odpowiedzialność za klęskę wyborczą. Jej wizerunek jednak zbytnio nie ucierpiał. – Stanęła na czele protestów aborcyjnych i upatruje się w niej takiej osoby, która mogłaby stanąć na czele nowej formacji – mówi jeden z naszych rozmówców na lewicy. – Są jednak trzy warunki, które trzeba spełnić, żeby osiągnąć sukces. Według naszego rozmówcy Nowacka nie może być twarzą jednego tematu.\nA więc po pierwsze, musiałaby zająć się czymś więcej niż tylko aborcją i prawami reprodukcyjnymi kobiet. Po drugie, musi zebrać spory sztab ludzi. – Doświadczenie podpowiada mi, że w nowej formacji musi być 30 proc. partyjnych wyjadaczy i 70 proc. nowych twarzy – mówi nasz rozmówca. – To są idealne proporcje, by ugrupowanie dostało premię za świeżość, a zarazem zachowywało się profesjonalnie na scenie politycznej. I faktycznie, coś w tej kalkulacji może być. Platforma miała trzech tenorów na froncie i grupę doświadczonych polityków w drugim szeregu, dzięki czemu mimo trudności istnieje do dziś, a np. Ruch Palikota, w którym przeważali nowi ludzie, nie przetrwał próby czasu. Trzeci warunek wymieniany przez naszego rozmówcę tostuprocentowe zaangażowanie w nowy projekt. – Trzeba zasuwać od rana do nocy, gryźć ziemię od spodu, żeby w tym wyścigu coś osiągnąć, tak jak to robił Andrzej Duda w 2015 r. czy Emmanuel Macron w 2016 r. I tu pojawia się wątpliwość, czy Barbara jest do tego zdolna – mówi polityk lewicy. Nie są to wątpliwości bezzasadne, bo Nowacka ma stałą pracę na prywatnej uczelni i dwójkę nieodchowanych jeszcze dzieci. Gdy wyjechała z nimi na ferie zimowe, zaraz po debacie aborcyjnej w Sejmie wylała się na nią fala krytyki właśnie z lewej strony sceny.\nProblem w tym, że na lewicy jest więcej wodzów niż Indian gotowych wykonywać ich rozkazy, a to zawsze utrudnia porozumienie. Agnieszka Dziemianowicz-Bąk z Razem zapewne nie zgodziłaby się z opinią Jońskiego na temat szczególnej pozycji Nowackiej. Tym bardziej że w przeszłości był on rzecznikiem SLD, a Razem brzydzi się Sojuszem. – To, co różni nas od innych partii, w tym od SLD, to wiarygodność, której Sojuszowi brakuje – mówi nasza rozmówczyni. – Dziś trzeba opozycji, która potrafi się upomnieć jednocześnie o sprawiedliwość społeczną i wolności osobiste, w tym prawa kobiet. Złośliwi twierdzą, że to upominanie się o sprawiedliwość społeczną i wolności osobiste sprowadza się do dwóch rzeczy – aborcji na życzenie i 75-procentowego podatku, którym partia chciałaby obłożyć dochody osób najlepiej zarabiających, tylko po to, by zubożały. Ostatnie głośne akcje partii Razem miały miejsce w 2016 r., gdy toczyła się walka o kształt Trybunału Konstytucyjnego. Przez cały 2017 r. niewiele się w tej partii działo.\nMłoda lewica wydaje się dziś tak samo zgnuśniała jak ta stara. Nawet jej najwięksi fani mówią, że powoli tracą nadzieję, iż coś z niej wyrośnie. Nie przeszkadza to Dziemianowicz-Bąk odsądzać innych formacji od czci i wiary. – Brak odwagi, koniunkturalizm i brak wyrazistości politycznej to cechy starej skompromitowanej polityki – mówi. – SLD przez lataswoich rządów pokazało, że nie ma nic wspólnego z lewicową wrażliwością. Nowoczesna i Platforma to partie nie mniej konserwatywne niż PiS. Pokazały to podczas głosowania nad projektem „Ratujmy kobiety” dotyczącym złagodzenia prawa aborcyjnego. Wszystkim tym partiom brakuje też odwagi do tego, by czasem, w imię zasad, zrezygnować z łatwej korzyści politycznej. Nie rozumiem, jak mogą dopuszczać dialog ze skrajną prawicą. Dlaczego dla kilku chwil w świetle kamer zgadzają się na wspólne występy na przykład z nacjonalistami. Partia Razem od początku odmawia z nimi występów. Nie będziemy legitymizować wyznawców Hitlera. Bezkompromisowo i konfrontacyjnie.\nSą wrogowie na lewicy\nSLD nie zamierza chować się do mysiej dziury z powodu kwaśnej miny partii Razem. W końcu jeżeli chodzi o potencjał polityczny, to ze wszystkich środowisk na lewicy tylko ta partia plasuje się ponad progiem wyborczym. Krzysztof Gawkowski, wiceprzewodniczący SLD, obrusza się na określenie „stara lewica”. Uważa, że jest pejoratywne. Wytyka, że Adrian Zandberg, jeden z liderów Razem, wywodzi się z PPS, więc nie jest nową lewicą. – SLD jest nowoczesną lewicą. Od zawsze zajmowaliśmy się sprawami światopoglądowymi. Traktujemy poważnie projekty dotyczące aborcji czy rozdziału państwa od Kościoła – zapewnia Gawkowski. Ale – dodaje natychmiast – uważamy, że dla lewicy kwestie światopoglądowe nie powinny być bardziej istotne niż kwestie socjalne, pracownicze. – Chcemy zachować balans – mówi wiceprzewodniczący SLD. Na razie z tego balansu wyszła obrona wysokich emerytur byłych funkcjonariuszy służb rodem z PRL. Na dodatek Sojusz, który zaangażował się w zbieranie podpisów pod projektem przywracającym wysokie świadczenia, martwi się, że całą śmietankę spije Platforma, bo byli funkcjonariusze to elektorat, który zawsze obstawia silniejszego. To tyle w temacie nowoczesnej lewicy.\nAspiracje ma też Robert Biedroń, obecnie prezydent Słupska, który jednak nie wyklucza, że już niedługo powróci do krajowej polityki. Lewicowi publicyści od jakiegoś czasu przekonują, że jedynie on miałby szanse na nawiązanie realnej walki o stanowisko prezydenta Polski. Rzecz w tym, że wybory prezydenckie odbędą się w 2020 r. i w dużej mierze będą zdeterminowane wynikami wyborów parlamentarnych w 2019 r. A więc zanim on będzie mógł odegrać swoją życiową rolę, najpierw lewica musi powalczyć o wejście do Sejmu. Połączone siły Biedronia i Nowackiej stanowią spory potencjał, jednak ta dwójka, jeżeli faktycznie zechce wykrzesać na lewicy nową jakość, będzie miała twardy orzech do zgryzienia. Ale są i dobre wiadomości. Harmonogram wyborczy jest korzystny dla nowej inicjatywy. Przed wyborami parlamentarnymi są bowiem eurowybory, które łatwo jest zorganizować. Wystarczy mieć 5-7 mocnych nazwisk i można powalczyć o dobry wynik. A gdy się go osiągnie, to przed wyborami parlamentarnymi przypłyną do takiej partii nowi ludzie i nowi wyborcy. Jeżeli dwa lata temu Nowoczesna bez żadnego programu zdobyła 7 proc. głosów, a Ruch Kukiza z postulatem jednomandatowych okręgów wyborczych – 10 proc., to nowa lewica też może wejść do Sejmu. Pod warunkiem że po raz kolejny nie wda się w walkę z innymi partiami lewicowymi. – Pewne jest, że pojawiła się przestrzeń dla nowej formacji – uważa polityk lewicy. – A że polityka nie znosi próżni, to jeżeli nie zagospodaruje jej Barbara, znajdzie się ktoś inny i wykorzysta szansę. g\ntygodnik wprost lewica


Czarne Kakao Intense oraz Ciemne Kakao Dr. Oetkera - Nowe produkty FMCG\nCzarne Kakao Intense oraz Ciemne Kakao Dr. Oetkera\nAutor: pr 28 marca 2019 12:02\nCałkowitą nowością a tym samym innowacją na rynku detalicznym jest w pełni naturalne Czarne Kakao Intense do mocno czarnych wypieków. Ma unikalny, naturalnie intensywny czarny kolor i charakterystyczną nutę smakową. Nadaje potrawom wyjątkowo ciemną barwę bez dodatku barwników. Nie zawiera również glutenu.\nWspomniane powyżej Ciemne Kakao to drugie kakao z linii „Ze świata natury” od Dr. Oetkera. To oryginalne ciemne kakao z ziaren kakaowca o intensywnym smaku i zapachu. Sprawdza się w ciastach, polewach, deserach jak i formie do picia.\nNowości oraz dotychczasowe portfolio z linii „Ze świata natury” Dr. Oetkera, w okresie marzec - kwiecień 2019, wspierane będą silną kampanią TV pełną świeżości, lekkości i słońca, w największych telewizyjnych stacjach ogólnopolskich oraz tematycznych. Zaprezentujemy inną wersję spotu niż emitowana jesienią 2018 roku. Zdjęcia do spotu powstały zarówno w Polsce jak i na Madagaskarze.\nNowa kampania promuje naturalne składniki pochodzące z miejsc słynących z ich uprawy: wanilię Bourbon z Madagaskaru, cynamon z Indonezji, cytrusy z Włoch, które znaleźć można w naszych produktach do pieczenia. Ciasta wzbogacone naturalnymi dodatkami nabierają wyjątkowego, szlachetnego smaku. Za stworzenie kreacji do reklamy odpowiada Agencja reklamowa BRASIL SP. Z O.O., a za jej produkcję Dom produkcyjny PAPAYA FILMS SP.Z O.O.\nLinia „Ze świata natury” będzie też intensywnie wspierana w Internecie i prasie.\nDr. Oetker RSS kakao RSS\nbronek 2019-04-10 20:54:33\nNajgorsze kakao jakie piłem. Nawet z Lidla i biedry te najtańsze są lepsze. Odradzam....\nSylwia 2019-04-01 13:55:36\nGdzie można kupić takie kakao?


Jak skutecznie rejestrować przestoje maszyn - Blog QRmaint\nJak skutecznie rejestrować przestoje maszyn\nNieplanowane przestoje maszyn są zmorą pracowników działu utrzymania ruchu. Jednak jeśli się wydarzą, bardzo ważne jest szybkie przekazanie informacji o tym problemie do odpowiednich osób. Szybki przepływ informacji o awarii może zminimalizować kosztowny przestój maszyny oraz w konsekwencji zmniejszyć ewentualne skutki przestoju.\nSystem QRmaint CMMS umożliwia operatorowi bardzo szybkie i intuicyjne zgłaszanie awarii. Zgłoszenie takie trafia bezpośrednio do pracowników działu utrzymania ruchu, a technik akceptujący zgłoszenia do realizacji ma możliwość dodania przestoju maszyny w systemie.\nSprawdź, jak to się dzieje w praktyce!\nOperatorzy mają kilka kanałów zgłoszenia awarii:\nzgłoszenia poprzez zeskanowanie kodu QR urządzenia\nzgłoszenia dodawane w aplikacji na komputery stacjonarne\nzgłoszenia przez formularz na stronie www\nNajczęściej w zakładach przemysłowych awarie zgłaszane się poprzez zeskanowanie kodu QR. Maszyny na linii produkcyjnej oklejone są kodami QR z aplikacji QRmaint dzięki czemu operator skanując kod za pomocą terminala z system Android może szybko zgłosić problem.\nInnym sposobem, równie często wykorzystywanym, jest zgłoszenie awarii z aplikacji na komputery stacjonarne. Jest to równie szybki sposób – wymaga jedynie wyszukania urządzenia na liście wszystkich maszyn będących na wyposażeniu zakładu.\nKonta pracowników zgłaszających awarie są w QRmaint bezpłatne.\nKolejnym sposobem jest zgłaszanie problemów za pomocą maila. Operator może wysłać zgłoszenie na dedykowany do tego adres mailowy a system QRmaint automatycznie utworzy zgłoszenie. Wadą tego rozwiązania jest to, że zgłoszenie nie będzie od razu przypisane do konkretnego urządzanie a pracownik działu utrzymania ruchu będzie musiał samodzielnie wyszukać maszynę na liście i dopisać ją do zgłoszenia.\nFirmy wykorzystują również formularze zamieszczone w wewnętrznej sieci Intranet. Operator może wypełnić formularz ze zgłoszeniem, który trafia do systemu w podobny sposób jak zgłoszenie mailowe – bez przypisania urządzenia, które uległo awarii.\nOstatecznością są zgłoszenia telefoniczne – wówczas cały proces dodawania zgłoszenia leży po stronie działu utrzymania ruchu.\nWięcej o tym jak przyjąć zgłoszenie awarii awarii pisaliśmy tutaj.\nJak zarejestrować przestój?\nPracownik działu utrzymania ruchu otrzymuje zgłoszenie o awarii w aplikacji QRmaint. QRmaint CMMS posiada mechanizmy generowania powiadomień push w przeglądarce na komputerze stacjonarnym lub w aplikacji mobilnej. Dlatego niezależnie czy koordynator działu utrzymania ruchu jest zalogowany do systemu – otrzyma on powiadomienie o nowym zgłoszeniu.\nDodatkowo w aplikacji można zdefiniować powiadomienia mailowe, które zostaną wysłane na maile użytkowników w przypadku nowego zgłoszenia.\nAkceptując zgłoszenie do realizacji pracownik działu utrzymania ruchu może od razu oznaczyć, że dana maszyna znajduje się obecnie w przestoju. Informacja o przestoju maszyny jest widoczna zarówno w realizowanym zadaniu jak również w raporcie środków trwałych w trakcie przestoju.\nUsterka usunięta - co ze zgłoszonym przestojem?\nJeśli dział utrzymania ruchu usunie zgłoszoną awarię przy próbie zamknięcia zadania pojawi się informacja przypomnienie o konieczności zakończenia przestoju w systemie.\nPracownik ma możliwość zamknięcia przestoju bezpośrednio z karty zadania lub z karty danego urządzenia.\nDodatkowo na karcie maszyny prezentowane są informacje o czasie przestoju w przeszłości. Zmieniając zakres daty masz możliwość zweryfikowania jak przestawia się awaryjność danej maszyny na przestrzeni czasu.\nZgłoszone przestoje służą również do obliczania wskaźnika MTBF, a czas zamknięcia przestoju wpływa na wskaźnik MTTR.\nWięcej o wskaźnikach KPI w utrzymaniu ruchu pisaliśmy tutaj.\nDane związane z przestojami prezentowane są w raportach dostępnych w QRmaint – raporcie wizualnym tzw. KPI dashboard oraz w raportach analitycznych, które możesz wyeksportować do arkusza kalkulacyjnego.\nWięcej o KPI Dashboard pisaliśmy tutaj.\nInformacje o tym jak zarządzać przestojami w QRmaint znajdziesz również na naszym kanale YouTube.\nSprawdź również w jaki sposób możesz przyjmować zgłoszenia za pomocą aplikacji QRmaint!\nPrevPoprzedniPodstawowa konfiguracja konta QRmaint CMMS dla przemysłu\nNastępnyZastosowanie kodów QR do uproszczenia zgłaszania awariiNastępny


Slovo biskupa a výzva ředitelky Slezské diakonie – Sušská rybka\nBy jak\t28 března, 2020 30 března, 2020 No Comments\nSłowo biskupa w języku polskim\nDrodzy Przyjaciele, Bracia i Siostry, serdecznie pozdrawiam!\nPandemia koronawirusa całkowicie zmieniła tempo i rytm naszego życia – osobistego, rodzinnego, zborowego i życia całego Kościoła. Znaleźliśmy się w nowej sytuacji. Żyjemy odizolowani od szerszego otoczenia i naszych relacji wzajemnych. Mam nadzieję, że to rozumiemy. Wszystkie te wyjątkowe środki bezpieczeństwa służą ochronie naszego życia i zdrowia.\nStanęliśmy wszyscy w obliczu nowych i zupełnie nieoczekiwanych wyzwań. Trzeba będzie połączyć siły i nawzajem sobie pomagać. Wiele rzeczy, które traktowaliśmy jako coś oczywistego, zmieniło się w mgnieniu oka. A my poznajemy, że na tym świecie nie ma nic pewnego ani oczywistego.\nPragnę wyrazić wdzięczność wszystkim, którzy decydują o koniecznych środkach prewencyjnych i niełatwych krokach w całym społeczeństwie, a także tym, którzy znajdują się w pierwszej linii – lekarzom, pracownikom służby zdrowia, strażakom, wojsku, osobom pracujących w służbach socjalnych. Wszyscy oni wykonują swoją służbę ze szczególnym zaangażowaniem, będąc w bezpośrednim kontakcie z osobami zakażonymi i narażając własne zdrowie.\nWam, drogie dzieci, uczniowie, studenci życzę, abyście podołali zadaniom, wynikającym ze zmiany sposobu uczenia się. Wiem, że to nie jest łatwe. Uczcie się samodyscypliny. To się opłaci. Także dla Was, nauczyciele, zmienił się sposób nauczania. Dlatego życzę wielu sił, mądrości i kreatywnych pomysłów, jak komunikować nie tylko z dziećmi, ale i z rodzicami. Wam, drodzy rodzice, życzę wielkiej dawki cierpliwości i dostatku sił, by sprostać wielu nowym zadaniom i profesjom, które musicie na szybko opanować. Wam, drodzy seniorzy życzę, byście nie upadali na duchu, a w razie potrzeby nie wahali się zatelefonować waszym pastorom i poprosić o pomoc.\nDla wielu z Was, drodzy pracujący, zmieniły się także warunki pracy. Niektórzy z Was musieli tymczasowo przerwać swoją pracę, firmy wstrzymały działalność czy produkcję, niektórzy z Was uczą się pracować z domu. Inni z kolei muszą nadal chodzić do pracy, choć z narażeniem własnego zdrowia. Chcę Wam dodać otuchy, byście wytrwali i odpowiedzialnie spełniali powierzone sobie zadania, choć ze wszech miar jest to trudne.\nW imieniu naszego Kościoła niech mi wolno będzie także wyrazić podziękowania i słowa uznania wszystkim pracownikom Diakonii Śląskiej oraz innych służb socjalnych. Wielu z Was znajduje się w pierwszej linii i wykonuje niezwykle trudną, ale jakże potrzebną pracę. Chcę zachęcić i Was, abyście wytrwali i potrafili pokonać wszelkiego rodzaju obawy, strach i niepewność.\nSiostry i Bracia, zależy nam na Was. Jesteście dla nas cenni, tak jak Panu zależy na każdym pojedynczym człowieku. Mam nadzieję, że dostrzegacie naszą otwartość i to, że jako Kościół, duszpasterze i współpracownicy na niwie Pańskiej jesteśmy tu dla Was i z Wami. Poszukujemy nowych sposobów i form komunikacji, spotykania się za pośrednictwem internetu. Miejcie proszę zrozumienie i cierpliwość względem niektórych rozwiązań, które podejmujemy na bieżąco.\nParę dni temu w ramach przechadzki na łono natury wybrałem się na Godulę. Oczywiście, w zgodzie z rozporządzeniami władz. To moje miejsce modlitewne. Po raz kolejny uświadomiłem tam sobie w sposób zasadniczy, iż nasi przodkowie wiary borykali się z o wiele większymi trudnościami i przeciwnościami niż my. Ciężkie czasy izolacji, prześladowania dla wiary, z powodu których nie mogli zgromadzać się w kościołach i kaplicach, trwały ponad 50 lat (1654-1709). Uświadomiłem sobie także, że w tym trudnym okresie podtrzymywały naszych przodków na duchu i formowały ich żywą wiarę w Boga zwłaszcza nabożeństwa domowe. Dzięki tym ołtarzom rodzinnym ufność pokładana w Bogu nie zanikła, ale została jeszcze bardziej pogłębiona i uszlachetniona. W troszeczkę podobnej sytuacji znajdujemy się my dzisiaj. Mamy teraz możliwość i wielką okazję, by przywrócić w naszych rodzinach przeżywanie rodzinnych nabożeństw. Wówczas rodziny krzepiły się kazaniami z postylli Dambrowskiego i wspólnym śpiewem z kancjonału Trzanowskiego. Dziś jest wszystko o wiele łatwiejsze i prostsze.\nMamy chociażby wiele różnych materiałów i nagrań dostępnych w internecie. Służba Kościoła i naszych pastorów przesuwa się do przestrzeni on-line. Z pewnościa docenimy teraz służebną funkcję internetu. Za pośrednictwem transmsji na żywo, nagrań wideo i wideokonferencji możemy korzystać w tych dniach z niemal nieograniczonego wsparcia duchowego. Obserwujcie proszę ofertę na naszych stronach sceav.cz. Znajdziecie tam linki na on-line transmisje spotkań oraz nabożeństw czy materiały do nabożeństw domowych. Pomóżcie korzystać z tych materiałów także tym, którzy nie potrafią czy nie mogą korzystać z komputera i internetu.\nRównocześnie chcę Was zachęcić, byście mimo tych wszystkich możliwości nie spędzali zbyt wiele czasu przed ekranem, ale wykorzystali ten czas na osobistą albo wspólną lekturę Biblii, zastanowienie się nad jej treścią, wspólną modlitwę i wspólny śpiew wraz z dziećmi. Miejcie odwagę i podejmijcie to wyzwanie zwłaszcza Wy, drodzy mężowie i ojcowie!\nPozwólcie mi także podzielić się z Wami słowem, które w tych dniach głęboko mnie dotyka. To słowa z księgi proroka Izajasza 26,20: „Wejdź więc, mój ludu, do swoich pokojów i zamknij swoje drzwi za sobą, skryj się na chwilkę, aż przeminie gniew!”\nBoży gniew i sąd nigdy nie miały w pierwszym rzędzie na celu zniszczenia, ale przede wszystkim oczyszczenie. Objawiały ludziom Bożą suwerenność. Nie wolno nam stracić z oczu tej perspektywy. Ich celem było odrodzenie duchowe, oczyszczenie, bojaźń Boża, pokora, poszukiwanie Bożego oblicza. Czytamy o tym w wielu psalmach. Przyjmujmy w ten sposób także obecny czas. Z powyższym tekstem kojarzy nam się także podobne słowo Pana Jezusa z Kazania na Górze: „Ale ty, gdy się modlisz, wejdź do komory swojej, a zamknąwszy dzrwi za sobą, módl się do Ojca swego, który jest w ukryciu, a Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odpłaci tobie” (Mt 6,6).\nSłowo to jest wielce aktualne właśnie w dzisiejszej sytuacji w kraju i na świecie. Nasze kościoły i domy zborowe są zamknięte. Nie odbywają się zgromadzenia. Wielu z Was spędza teraz większość czasu w swoich domach. Wejdźmy do swych pokoików, zamknijmy drzwi i módlmy się! Módlmy się, czekajmy na Boga, a On będzie działał.\nJestem przekonany, że modlitwa jest kluczem do przebudzenia duchowego i przemiany. Przeczytałem ostatnio nieomal jednym tchem, w ciągu kilku godzin książkę Pete Creiga „Zabrudzona chwała”. Pete jest także autorem książek „Kiedy Bóg milczy…”, „Krwawy księżyc na horyzoncie”. Gorąco polecam! Autor jest jednym z inicjatorów ruchu modlitewnego 24/7 i powstawania lokali modlitewnych.\nW naszym Kościele mamy w tej chwili możliwość wirtualnego włączenia się w modlitwę. Na stronach internetowych Kościoła znajdziecie formularz, poprzez który możecie się zgłosić i wskazać, w jakich godzinach chcecie się modlić. Łańcuch modlitewny trwa od godziny 5 do 24.\nPete pisze: „Do tego, abyśmy byli z Bogiem, nie potrzeba domu modlitwy. Dom modlitwy możemy wytworzyć we własnym sercu i od czasu do czasu tam wracać, i rozmawiać z Nim. Każdy może doświadczyć takiej intymnej rozmowy z Bogiem”. I do tego chcę Was zachęcić, Bracia i Siostry!\nTematów do modlitwy jest pod dostatkiem. Módlmy się, aby się Bóg zmiłował nad tym światem i darował jeszcze czas łaski oraz nowej odwilży duchowej, by Duch Święty otwierał drzwi ludzkich serc, które były do tej pory zamknięte na Jego działanie. Módlmy się, aby Duch Święty odnawiał nas samych, a przez nas ludzi wokół nas.\nŻyczę Wam pokoju Bożego pośród niespokojnych czasów i siły od Pana, kiedy ubywa ludzkich sił. Zostańcie z Bogiem!\nPrevious PostZ karty żałobnej\nSCEAV News – březen 2020\njak5 března, 2020


MŚ Seefeld 2019: Złoci Niemcy! Polacy bez medalu - Polsat Sport\nMŚ Seefeld 2019: Złoci Niemcy! Polacy bez medalu\n24.02.2019, 16:00 Zimowe\nReprezentacja Niemiec mistrzami świata! Karl Geiger, Richard Freitag, Stephan Leyhe i Markus Eisebichler zdeklasowali rywali w konkursie drużynowym mistrzostw świata w Seefeld na skoczni Bergisel (HS130). Polacy zajęli czwarte miejsce.\nBezkonkurencyjni w pierwszej serii byli Niemcy. Nasi zachodni sąsiedzi potwierdzili, że są faworytami niedzielnego konkursu drużynowego. Świadczą o tym wyniki - mistrz świata z zawodów indywidualnych Eisenbichler uzyskał najlepszą notę (130,2), a Geiger poszybował najdalej (129 m). Zawodnicy Wernera Schustera drugich Austriaków wyprzedzali po czterech skokach o 24,2 pkt. Trzecie miejsce na półmetku przypadło reprezentantom Japonii.\nTuż za podium byli polscy skoczkowie, którzy do zawodów na Bergisel przystąpili w czwórce: Piotr Żyła, Stefan Hula, Dawid Kubacki i Kamil Stoch. Ten drugi z naszych reprezentantów, który zastąpił w konkursie drużynowym Jakuba Wolnego nie zachwycił. Najstarszy zawodnik kadry skoczył zaledwie 113,5 m i po dwóch seriach byliśmy na szóstej lokacie. Wcześnie Żyła wylądował na 121,5 m. Najdłuższą odległość z podopiecznych Stefana Horngachera zaliczył Kubacki (127 m), ale to Stoch mimo krótszej o dwa metry odległości był liderem Biało-Czerwonych z notą 124,1 pkt. Do trzecich Japończyków nasza eskadra traciła zaledwie 2,4 pkt.\nW finałowej odsłonie Niemcy tylko potwierdzili swoją klasę miażdżąc gospodarzy w Innsbrucku o 56,6 pkt. Eisenbichler szybując na odległość 128, 5 metra zapewnił naszym zachodnim sąsiadom trzeci drużynowy tytuł mistrzów świata. Na trzecim miejscu pozostali Japończycy, którzy wrócą do kraju z brązowymi medalami.\nPolscy skoczkowie próbowali zaatakować podium, ale zabrakło im 11,1 pkt. Drugą serię rozpoczęliśmy od skoku Żyły na odległość 119, 5 m i utrzymali czwartą lokatę. Trzy metry bliżej wylądował Hula, a Kubacki znów potwierdził, że znajduje się w dobrej dyspozycji (126,5 m.) Przed skokiem mistrza świata z Val di Fiemme z 2013 roku polska kadra zajmowała czwarte miejsce za trzecią Japonią i tak też pozostało. Stoch wylądował za punktem K - na 122,5 m.\nPrzed dwoma laty w mistrzostwach świata w Lahti złoty medal zdobyli Biało-Czerwoni. Polacy prowadzeni przez Horngachera pokonali Norwegów i Austriaków.\nDAWID KUBACKIKAMIL STOCHMISTRZOSTW ŚWIATA W SEEFELDMŚ SEEFELD 2019PIOTR ŻYŁAREPREZENTACJA NIEMIECSTEFAN HULAZIMOWE


Złombol - Regulamin - paragraf 1 - Strona 5 - Złombol\n2015/01/25 12:15 #25018 przez BarkASY team\nJak już napisałem nie ma miejsca na lans tanim kosztem. Nie ma SPONSORINGU co jest chyba jasne. Wszelkie próby ślizgania się pod przykrywką powinny być eliminowane w miarę możliwości oczywiście. W tym wątku chodziło o to, że jakaś grupa chciała za darmochę pojechać i tyle.\n2015/01/25 12:21 #25019 przez RTW\nRTW odpowiedział w temacie: Regulamin - paragraf 1\nWydaje mi sie, ze i tak czesc ekip nie jedzie za swoje i pozostaje to tylko w kwestii ich sumienia.\nDla mnie jest to porownywalne z pakowaniem kupy siana w auta ktore z zalozenia mialy byc tanie i niepewne czy dojada\n2015/01/25 12:58 #25023 przez Załoga Tarpaniątka\nAbstrahując od ogólnego tematu. Nie każdy chce zostawiać auto gdzieś po drodze. Niektórzy picują auta, bo chcą je mieć na dłużej. Mój jest w moich, jako właściciela, rękach od bodaj 12 lat i nie mam zamiaru go nigdzie po drodze złomować i choćby nie wiem co i tak złoma ściągnę do kraju, choćby to miało przewyższyć jego wartość.\nAkurat ten punkt mówiący o "złomie" za orientacyjną cenę 1000zł który w razie czego złomujesz, od razu był mocno dyskusyjny i traktowany z przymrużeniem oka.\nZłomowałbyś auto, które kupiłeś za ten powiedzmy 1000zł a potem wsadziłeś w niego 10k zł w remont (pomijam tu swój czas) i przygotowanie ? Nie sądzę.\n2015/01/25 13:03 #25025 przez LuzneGacieBezSuwaka\nLuzneGacieBezSuwaka odpowiedział w temacie: Regulamin - paragraf 1\nCzytam do jakiegoś czasu padającą tu argumentację i podzielę się własnymi przemyśleniami na temat paragrafu 1 regulaminu. I tego co robią i jak zdobywają kasę na wyjazd załogi.\nMoim zdaniem intencją twórcy regulaminu było to by reklamy na pojazdach znajdowały pokrycie na koncie fundacji. Nie dopuszczalna jest więc tylko sytuacja taka, że mamy na samochodzie reklamę firmy X bo dołożyła do części a nie wpłaciła na konto fundacji. A argumentem za moją tezą jest mianowicie fakt, że koszty całkowite podróży i tak przewyższają kwotę wymaganą do uzbierania na rzecz fundacji. Z drugiej strony gdyby ktoś nie miał kasy na podróż to nie ma kasy na dzieciaki (taka transakcja wiązana).\nPodsumowując widzę to tak, jest załoga która nie ma kasy na podróż etc. Znajduje się firma X, która daje w zamian za możliwość reklamy daje 1,5k na rzecz fundacji i 1,5k załodze na wyjazd. Dzięki temu na konto fundacji trafia 1,5k w przeciwnym razie nie trafia nic. Cel osiągnięty (drugie zdanie paragrafu pierwszego) wszyscy zadowoleni. Nie widzę tu żadnego konfliktu. choć można to uznać za sponsoring, ale jak sam wykładam kasę za wyjazd z własnej kieszeni (i prowadzę działalność gosp.) to czyż nie sponsoruje sam siebie ?? Odpowiedzcie sobie sami. Ergo ... nalepka = kasa na fundacje.\nOczywiście pozostaję otwarty na krytykę\n2015/01/25 13:28 #25028 przez FAVORIT TEAM PILA\nJest wymagane wpisowe trzeba wplacic.\nKtos chce Tobie dodatkowo pomoc to czemu masz nie skorzystac.\nWplacajac pieniadze na konto i nie mowie tu tylko o minimalnej kwocie bo pewnie wiekszosc z Was stara sie aby wplacic mozliwie najwiecej jest najwazniejsze.(Nam udalo sie uzbierac okolo 1300 zl wiecej )\nI nikt wtedy niech nie mowi o jakims sumieniu czy cos w tym stylu.


Wrzeszczący faceci na Dzień Kobiet - styl.kobiety.net.pl\nStrona glówna ›Styl ›Wrzeszczący faceci na Dzień Kobiet\nWrzeszczący faceci na Dzień Kobiet\nWrzeszczący faceci z Finlandii, jedyny na świecie zespół, który nie śpiewa, a wykrzykuje, wystąpi w Polsce 8 marca, dla wszystkich pań. Dyrygent chóru, Petri Sirvio, uważa, że krzykiem można wyrazić wszystkie stany emocjonalne.\nMieskuoro Huutajat powstał przed dwudziestoma laty w Finlandii. Chór liczący 170 osób, z których grupę koncertującą stanowi zwykle 30, to pomysł ocierający się o absurd. Mężczyźni, zawsze w języku publiczności, przed którą występują, wykrzykują dosyć specyficzny repertuar: marsze patriotyczne, fragmenty prawa międzynarodowego, hymny i piosenki dziecięce, a pieczę nad ich programem i sprawuje dyrygent Petri Sirvio - swego czasu członek kapeli punkowej. Klasycznie ubrany chór w gumowych krawatach precyzyjną wymowę miesza z wyciem, a komizm ze śmiertelną powagą.\nCzłonkowie chóru to inteligentni, wykształceni faceci z dobrymi posadami - na co dzień lekarze, dyrektorzy, urzędnicy bankowi, menadżerowie branży artystycznej i usługowej, informatycy. Fiński dokumentalista Mika Ronkainen utrwalił ich w wielokrotnie nagradzanym filmie, którego koproducentem był Lars von Trier.\nW Warszawie wystąpią z półtoragodzinnym koncertem, w którym nie zabraknie hymnów Finlandii, Norwegii, Szwecji, Danii, Holandii, Belgii, Francji, Japonii, USA czy ZSRR. Być może obok hymnu Węgier wykrzyczany zostanie „Mazurek Dąbrowskiego” czy polskie „Sto lat”.\nZainteresował Cię ten artykuł? Przeczytaj podobne. Kliknij i wybierz temat: Mieskuoro Huutajat, koncert, piosenka, wrzeszczący faceci\n»Janet Jackson nie ma raka\n»Natalie Cole nie żyje


Włącz się do gry . Kobiety. praca i chęć przywództwa [Sheryl Sandberg] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Sheryl Sandberg Liczba stron:\nISBN: 9788375088274 Data wydania:\nMoim rodzicom za to, że wychowali mnie w wierze, że wszystko jest możliwe. I mojemu mężowi za umożliwienie mi tego wszystkiego.\nWstęp do polskiego wydaniaPrzestań się bać!Warto pracować! Warto wychowywać dzieci! Warto robić karierę i lepiej mieć władzę, niż jej podlegać! Możesz wybierać, ale nie musisz; wszystko jest w zakresie twoich możliwości. Masz wiedzę, kompetencje, wytrwałość; sięgaj, gdzie wzrok nie sięga! Możesz wszystko osiągnąć, tylko przestań się bać! – takie mniej więcej jest przesłanie Sheryl Sandberg, której książka stanowi przewodnik budowania pozycji i robienia kariery w świecie niełatwym dla kobiet, bo skonstruowanym przez mężczyzn, a więc przez tych, którzy nie rodzą i nie wychowują (z reguły) potomstwa i których od dziecka uczy się umiejętności konkurowania, przywództwa, sięgania po władzę. Kobiety natomiast wychowuje się do posłuszeństwa, bierności, troski o innych. Nic dziwnego, że w świecie zawodowym „sprawdzają się” najczęściej w rolach podległych, jako asystentki lub wieczne vice, a większość władzy politycznej i ekonomicznej należy do mężczyzn. Tak było przez setki lat, ale dziś to się zmienia. Nie bez naszego udziału. Kobiety mają prawa, mają wiedzę, mają coraz większe kompetencje; muszą jeszcze zdobyć pewne umiejętności, takie jak: wiara we własne siły, przebojowość, zdolność do ryzyka i przełamywania lęku przed włączeniem się do gry o najwyższą stawkę. W niniejszej książce Sheryl Sandberg przekazuje doświadczenia i wskazówki, które mogą służyć jako klucz do osiągnięcia sukcesu. To lektura obowiązkowa!Równość udziału w życiu publicznym i równość traktowania jest warunkiem nie tylko sprawiedliwych społeczeństw, ale przede wszystkim społeczeństw dobrobytu. Kobiety nie mogą być więc traktowane jako obywatelki i pracowniczki drugiej kategorii, nie mogą ciągle siedzieć na ławce rezerwowych, gdy toczy się gra o teraźniejszość i przyszłość. Muszą być aktywne, a aktywność nie jest łaską, nie spada z nieba, trzeba ją budować z wiarą w swoje możliwości. Pewna liberyjska liderka polityczna zapytana o sposoby na poprawę sytuacji w krajach afrykańskich powiedziała: potrzeba władzy, więcej kobiet u władzy. A na władzę się nie czeka, władzę się bierze. To recepta uniwersalna w świecie, w którym kobiety stanowią największą z gospodarek i połowę światowej populacji. Poziomem wykształcenia i kompetencji nie ustępujemy mężczyznom. Badania Ernst & Young wskazują, że do 2017 roku siła ekonomiczna kobiet będzie dwa razy większa niż wynosi oczekiwany wzrost PKB gospodarek Chin i Indii razem wziętych, zaś do 2028 roku kobiety będą decydowały o wydatkowaniu 75% środków przeznaczanych na konsumpcję w skali globalnej. Tymczasem rosnące znaczenie kobiet nadal nie znajduje odzwierciedlenia w podziale ról przywódczych. Nadchodzi czas zmian, które powoli następują także w Polsce, co obrazuje rosnący w siłę ruch społeczny Kongresu Kobiet. W polskiej debacie publicznej coraz bardziej obecny jest temat partnerstwa, toczy się gorąca dyskusja na temat urlopów ojcowskich i łączenia ról rodzicielskich z życiem zawodowym obojga rodziców. Od czasu wejścia w życie ustawy kwotowej gwarantującej kobietom 35% miejsc na listach wyborczych do polskiego Sejmu rozmawiamy o roli kobiet w życiu publicznym i potrzebie wychowania generacji liderek, co już od dawna dzieje się w Stanach Zjednoczonych. Nie bez powodu na liście najbardziej wpływowych kobiet świata prym wiodą Amerykanki, a na jednym z pierwszych miejsc listy znalazła się Sheryl Sandberg. Według niej prawdziwą równość osiągniemy dopiero wówczas, gdy połowa naszych instytucji będzie zarządzana przez kobiety, a połowa naszych domów przez mężczyzn. Czytając historię drogi zawodowej Sheryl, odkryłam wiele wspólnych dla nas wątków, doświadczeń i spostrzeżeń. W moim przypadku także znaczący wpływ na ukształtowanie charakteru mieli rodzice i pierwsze lata szkolne. Zawsze angażowałam się w pełnienie funkcji przywódczych. Byłam drużynową w harcerstwie albo gospodynią klasy. W domu traktowano mnie jak „trzeciego rodzica” z dużą dozą swobody, ale zarazem odpowiedzialności. Odkąd pamiętam, czułam niesamowity głód wyzwań, którym zarazili mnie oboje rodzice. Skokiem na głęboką wodę był wyjazd z niewielkiego miasta do Warszawy i rozpoczęcie studiów na prestiżowym Wydziale Handlu Zagranicznego warszawskiej SGPiS (dziś SGH), gdzie studiowały głównie dzieci dyplomatów. Poziomem wiedzy i przygotowania wyraźnie im ustępowałam i na pierwszym roku nierzadko czułam się jak Sheryl podczas trudnych początków na Harvardzie. Kolejną wielką lekcją życia i sprawdzianem charakteru był dla mnie pobyt na stypendium w Stanach Zjednoczonych pod koniec lat 80. – jako młody naukowiec wyjechałam właściwie bez pieniędzy z mężem i małymi dziećmi, które nie znały angielskiego. Od tamtej pory przestałam się bać tego, co przyniesie jutro. To doświadczenie nauczyło mnie radzenia sobie w nowym środowisku i podejmowania ryzyka bez paraliżującego strachu. Uważam, że aby odnieść sukces, trzeba liczyć się z ryzykiem, że coś nie wyjdzie. Ci, którzy mówią, że zawsze wygrywają, nie mówią prawdy. Ryzyko jest wielkie, ale też wielka jest satysfakcja, gdy można wziąć życie w swoje ręce i po serii niepowodzeń świętować sukces.Lekcja amerykańska, jak ją dziś nazywam, przygotowała mnie do podjęcia kolejnego wyzwania. Kiedy w Polsce nastąpiła transformacja, postanowiłam porzucić bezpieczną posadę naukową w Instytucie Koniunktur i Cen i założyłam własną firmę. Wtedy kobieta przedsiębiorca była osobliwością. W polityce też przytłaczającą większość stanowili mężczyźni. Kiedy w 1991 Jan Krzysztof Bielecki zaproponował mi objęcie stanowiska ministra przemysłu, nie wahałam się podjąć wyzwania, ale dopiero tam naprawdę poczułam, jak bardzo jest to zdominowana przez mężczyzn struktura. Na spotkaniach rządu byłam rodzynkiem. Listy, które do mnie przychodziły, adresowano do „Pana Henryka Bochniarza”, ponieważ nikomu do głowy nie przyszło, że ministrem może być kobieta. Toaletę dzieliłam z kolegami z rządu, bo damskiej na ministerialnym piętrze nie zaprojektowano. Pamiętam pierwsze posiedzenia Rady Ministrów, na których nikt mnie jeszcze nie znał. Kiedy mówiłam, zaczynało się gwarzenie, opowiadanie historyjek i żartów. Potem opracowałam sobie na to własną metodę: przygotowywałam się bardzo dokładnie do posiedzeń; stawiałam na siłę merytorycznych argumentów, które zwykle zapędzały adwersarzy w kozi róg. To ich bolało, ale przyniosło efekt. Po kilku takich wystąpieniach uznali, że warto mnie słuchać. Nie oznacza to, że zawsze się ze mną zgadzali, ale o lekceważeniu nie było już mowy.Po tym przełomie zaczęłam naprawdę wierzyć w swoje możliwości. Po zakończeniu pracy w rządzie wróciłam do biznesu, rozwinęłam swoją firmę consultingową. Potem objęłam funkcję prezesa Polskiej Rady Biznesu, aż w końcu założyłam Konfederację Lewiatan, która jest dziś najbardziej prężną organizacją reprezentującą przedsiębiorców w Polsce. Od 13 lat stoję na jej czele. Obserwując inne kobiety z pozycji pracodawcy, widzę, że bardzo często brakuje im wiary w siebie i odwagi, by sięgać po wysokie stanowiska. Wiele razy, gdy proponowałam kobiecie objęcie zarządzania nowym projektem, słyszałam: nie wiem, czy sobie poradzę, czy mam odpowiednie kompetencje. W analogicznej sytuacji mężczyźni zawsze odpowiadali niemal bez zastanowienia, że przyjmują ofertę. Sheryl zauważa tę samą prawidłowość, dodając: pomyśl, co mogłabyś osiągnąć, gdybyś przestała się bać.Ze swojego doświadczenia doskonale pamiętam moment zawahania, gdy w 2005 roku były premier Tadeusz Mazowiecki wraz z Władysławem Frasyniukiem złożyli mi propozycję kandydowania w wyborach prezydenckich. Wiedziałam, że to oznacza ogromne wyrzeczenia i pracę niemal całą dobę przez czas kampanii. Ważyłam wszystkie „za” i „przeciw”, wiedząc, że szanse na wygraną są bardzo małe, ponieważ wówczas najważniejsza była walka między dwoma głównymi graczami. Nie zrezygnowałam jednak z tej szansy. Wiedziałam, że bez względu na wynik będzie to także dla mnie cenna nauka. Mniej więcej w połowie wyścigu odwiedził mnie head-hunter i zaproponował udział w rekrutacji na prezesa firmy Boeing International. Pierwsza reakcja wyglądała tak: nie ma mowy! Ja i praca w wielkiej korporacji?! Doszłam jednak do wniosku, że skoro mam taką unikatową okazję spróbować czegoś nowego, zobaczyć, jak wygląda tak wielka struktura od środka, to warto spróbować. Spotkaliśmy się kilka miesięcy później i zgodziłam się pojechać do Stanów na rozmowy, które zakończyły się sukcesem. Gdyby ktoś mi powiedział 10 lat temu, że zostanę szefową wielkiej korporacji, uznałabym, że zwariował.Tymczasem objęcie stanowiska prezesa Boeing International okazało się początkiem fantastycznej ścieżki doświadczeń. Wykorzystałam swój bilet od losu, bowiem podobnie jak Sheryl uważam, że tych nigdy nie należy wyrzucać do kosza. Nie wszystkie dobrze wykształcone i kompetentne kobiety otrzymują bilety od losu adekwatne do ich możliwości. Jednym z powodów takiej sytuacji jest mechanizm, którego funkcjonowanie zaobserwowałam, zasiadając w radach nadzorczych kilku dużych spółek.Gdy pojawia się kobieca kandydatura na stanowisko kierownicze, pierwsze pytanie brzmi: „Czy ona ma kwalifikacje?”. Takie pytanie nigdy nie pada w stosunku do mężczyzny, bowiem on kwalifikacje ma z założenia. Pytanie tylko, czy nie wpływa na to nasz powszechny brak pewności siebie i nie podtrzymuje tendencji do eksponowania słabości zamiast sukcesów?Uważam, że w Polsce wciąż brakuje myślenia o kobietach jako liderkach. Dlatego w obecnym Sejmie posłanki to tylko 24% deputowanych, a bez ustawy kwotowej byłoby ich jeszcze mniej. Wśród burmistrzów, prezydentów miast czy wójtów kobiet jest tylko 9%. Na stanowiskach kierowniczych w biznesie kobiety stanowią zdecydowaną mniejszość – są prezesami tylko w 6% dużych spółek, jedynie 12% zarządów może się pochwalić choć jedną kobietą w składzie. Przełomowym momentem, w którym zrozumiałam, jak bardzo mało w naszym kraju doceniana jest rola kobiet, były obchody dwudziestolecia transformacji ustrojowej. Chociaż wiele z nas było współautorkami przemian, z przekazów medialnych i jubileuszowych sympozjów wynikało, że sukces Polski miał samych ojców. Pomyślałam: „Jak to? Ja i mnóstwo znanych mi kobiet pracowało w biznesie, polityce, mediach i nie odegrałyśmy żadnej roli?”. Zadzwoniłam do Magdy Środy i od słowa do słowa opracowałyśmy koncepcję Kongresu Kobiet. Przyjechały cztery tysiące pań z całej Polski. Dziś, po pięciu latach działalności, Kongres stał się największym po Solidarności ruchem społecznym, który integruje kobiety ponad podziałami, służy wymianie dobrych praktyk i motywowaniu się nawzajem. Poniekąd jest to czerpanie z amerykańskich wzorców, bowiem w ojczyźnie Sheryl Sandberg tzw. networking, czyli budowanie sieci współpracy i wzajemne wspieranie się kobiet, jest powszechnym standardem.W Stanach wiele miejsca poświęca się także dyskusji o idei work-life balance, czyli równoważenia życia zawodowego i prywatnego. Ten aspekt również został przez Sheryl poruszony w książce. Pisze ona o nierealistycznym przekonaniu, że można wszystko. Zgadzam się, nie możemy być jednocześnie doskonałymi pracownicami, matkami, żonami, córkami, przyjaciółkami i z szerokim uśmiechem realizować perfekcyjnie wszystkich ról jednocześnie. Możemy za to ustalać priorytety na dany czas i starać się o zachowanie równowagi między życiem zawodowym i prywatnym. Bowiem dla rodziny, przyjaciół, na realizację pasji także powinnyśmy mieć czas. Bez nich życie jest niepełne. To oczywiste, że pojawiają się momenty, kiedy 90% dnia wypełnia praca i trzeba jej się poświęcić. Z drugiej strony, na pewnym etapie życia przychodzi konieczność skupienia się na rodzinie. Uważam, że kobieta, która pragnie mieć dzieci, nie powinna z powodu kariery odkładać w nieskończoność decyzji o ciąży, bo w pewnym momencie może się okazać, że jest za późno. Karierę można natomiast rozwinąć na różnych etapach życia. Jeśli nie wsiądzie się do tego pociągu, zawsze przyjedzie następny. Może nawet taki, który zawiezie nas dalej.dr Henryka Bochniarz – założycielka i prezydent Konfederacji Lewiatan, prezes Boeing Internationalna Europę Środkową i Wschodnią,współtwórczyni ruchu społecznego Kongres Kobiet\nWSTĘP Uwewnętrznianie rewolucjiW pierwszą ciążę zaszłam latem 2004 roku. W tym czasie pracowałam w Google, kierując działem sprzedaży i operacji on-line. Dołączyłam do firmy trzy i pół roku wcześniej, kiedy ta dopiero rozpoczynała działalność, zatrudniała kilkuset pracowników i mieściła się w podupadłym biurowcu. Po trzech miesiącach Google zatrudniało już tysiące ludzi, a jego siedziba przeniosła się do kampusu obejmującego kilka budynków. Niezbyt dobrze przechodziłam ciążę. Poranne nudności, które często dokuczają kobietom w pierwszym trymestrze, towarzyszyły mi każdego dnia przez całe dziewięć miesięcy. Przytyłam prawie trzydzieści dwa kilo, a nogi opuchły mi tak, że musiałam nosić buty o dwa numery większe. Swoje stopy, przypominające dwie dziwnego kształtu bryły, mogłam dostrzec dopiero, gdy kładłam nogi na stoliku. Pewien wyjątkowo delikatny inżynier pracujący w Google oświadczył, że stałam się inspiracją dla projektu pod nazwą Wieloryb.Pewnego dnia, po ciężkim poranku spędzonym na wpatrywaniu się w dno muszli klozetowej, musiałam pędzić do firmy na ważne spotkanie z klientem. Google rozwijało się tak szybko, że parkowanie stanowiło nieustający problem, a jedyne wolne miejsce znajdowało się dosyć daleko od wejścia do budynku. Zaczęłam biec przez parking, co w rzeczywistości oznaczało człapanie w niewiele szybszym tempie niż to, na które normalnie pozwalał mi mój ciążowy brzuch. Ta aktywność jedynie wzmogła moje nudności i dotarłszy na spotkanie, modliłam się w duchu, żeby oferta sprzedażowa była jedynym, co wyjdzie z moich ust. Wieczorem tego samego dnia opowiedziałam o swoich problemach mężowi. Dave odparł na to, że firma Yahoo – w której wtedy pracował – wyznaczyła miejsca parkingowe dla kobiet w ciąży przed wejściem do każdego ze swoich budynków.Następnego dnia wkroczyłam, a dokładnie rzecz ujmując: wtoczyłam się do biura założycieli firmy Google, Larry’ego Page’a i Sergeya Brina, które tak naprawdę stanowił duży pokój pełen zabawek i gadżetów porozrzucanych na podłodze. Sergey akurat ćwiczył w kącie jogę. Oznajmiłam, że potrzebujemy miejsc parkingowych dla kobiet ciężarnych, i to jak najszybciej. Spojrzał na mnie i od razu się zgodził, przyznając, że nigdy wcześniej o tym nie pomyślał. Do dziś dnia wstyd mi, że uświadomiłam sobie, iż kobiety w ciąży potrzebują specjalnych miejsc parkingowych dopiero wtedy, gdy mnie samej dokuczył ból nóg. Czyż jako jedna z kobiet zajmujących wysokie stanowisko w Google nie miałam szczególnego obowiązku o tym pomyśleć? Dopiero gdy któraś z kobiet „na górze” zaszła w ciążę i zaczęła przypominać wieloryba, coś się w tej sprawie zmieniło na lepsze. Dzisiaj w Stanach Zjednoczonych, w Europie i w większości miejsc na świecie kobiety są w o wiele lepszej sytuacji niż kiedykolwiek. Idziemy szlakiem wytyczonym przez poprzedniczki walczące o prawa, które dziś wydają nam się oczywiste. W 1947 roku Anita Summers, matka mojego mentora, Larry’ego Summersa, została zatrudniona jako ekonomistka w Standard Oil Company. Kiedy przyjęła ofertę pracy, jej nowy szef powiedział: „Tak się cieszę, że cię przyjąłem. Teraz mam kogoś z takimi samymi kompetencjami za mniejsze pieniądze”. Anicie te słowa pochlebiały. Wtedy komplementem było usłyszeć od kogoś, że jest się tak samo bystrym jak mężczyzna. Przez myśl by jej nie przeszło, żeby poprosić o taką samą pensję.Gdy porównamy swoje życie do tego, jakie wiodą inne kobiety na świecie, odczujemy jeszcze większą wdzięczność. Wciąż istnieją kraje, w których kobiety nie mają podstawowych praw obywatelskich. Około 4,4 miliona kobiet i dziewcząt na całym świecie pada ofiarą handlu w celach seksualnych. W miejscach takich jak Afganistan i Sudan dziewczęta nie mają dostępu do edukacji bądź dostęp ten jest ograniczony. Mężczyźni traktują swoje żony jak własność, a zgwałcone kobiety wyrzuca się z domu za to, że „zhańbiły dobre imię rodziny”. Niektóre ofiary gwałtu wysyła się nawet do więzienia za popełnienie „przestępstwa przeciwko moralności”. Pod względem traktowania kobiet wyprzedzamy te kraje o kilka epok. Jednak świadomość, że mogło być gorzej, nie powinna nas powstrzymywać przed dołożeniem starań, aby było lepiej. Kiedy sufrażystki wyszły na ulicę, wyobrażały sobie świat, w którym mężczyźni i kobiety będą sobie naprawdę równi. Od tamtej chwili minęło sto lat, a my wciąż próbujemy sprawić, by to wyobrażenie stało się rzeczywistością. Bądźmy szczerzy, dziś światem wciąż rządzą mężczyźni. Oznacza to, że kiedy podejmowane są decyzje dotyczące nas wszystkich, głosu kobiet nie bierze się pod uwagę w równym stopniu, co głosu mężczyzn. Ze 195 niepodległych krajów świata tylko siedemnastoma rządzą kobiety. Globalnie rzecz ujmując, kobiety zajmują tyko 20% miejsc w parlamencie. W Stanach Zjednoczonych w wyborach z listopada 2012 roku kobiety zdobyły więcej miejsc w Kongresie niż kiedykolwiek dotąd, a mianowicie 18%. W polskim parlamencie odsetek kobiet wynosi 22, w Parlamencie Europejskim jedna trzecia członków to kobiety. Jak widać, żadna z tych liczb nie sięga 50%. Odsetek kobiet na stanowiskach kierowniczych w korporacyjnym świecie jest jeszcze niższy. Według rankingu Fortune 500 zaledwie 4% prezesów największych amerykańskich firm to kobiety. W Stanach Zjednoczonych kobiety zajmują mniej więcej 14% stanowisk dyrektorskich i 17% w zarządzie. Liczby te tylko nieznacznie poszły w górę w ciągu ostatniej dekady. Sytuacja wygląda jeszcze gorzej w wypadku kobiet innej rasy niż biała – 4% na czele korporacji, 3% w zarządach, 5% miejsc w Kongresie. W całej Europie odsetek kobiet zasiadających w zarządzie spółek wynosi 14. W Polsce kobiety zajmują 12% miejsc w zarządzie i mniej więcej 16% miejsc w radach nadzorczych spółek notowanych na Warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych. Zaledwie 6% stanowisk dyrektorskich zajmują kobiety.Jeśli chodzi o wynagrodzenie, to zmiany na lepsze postępują równie niemrawo. W roku 1970 Amerykankom płacono 59 centów za każdego dolara wypłacanego mężczyźnie. Do 2010 roku, dzięki protestom, zaciętej walce i ciężkiej harówce, kobietom udało się zwiększyć pensję do 77% sumy, którą za tę samą pracę dostawał mężczyzna. W 2011 roku przy okazji Dnia Równości Wynagrodzeń (Equal Pay Day) Marlo Thomas, amerykańska działaczka społeczna, pozwoliła sobie na gorzki żart: „Osiemnaście centów w ciągu czterdziestu lat. W tym czasie jajka zdążyły zdrożeć dziesięciokrotnie”. W Europie kobiety zarabiają średnio 16% mniej niż mężczyźni na analogicznych stanowiskach. W Polsce wynagrodzenia kobiet są niższe średnio o 6%.Te wszystkie przygnębiające sytuacje obserwowałam z bliska. W 1991 roku ukończyłam college, a cztery lata później szkołę biznesu. Wszędzie, gdzie pracowałam na początku swojej kariery zawodowej, na najniższych stanowiskach panowała równość płci. Widziałam też, że wyżsi rangą pracownicy to niemal zawsze mężczyźni, ale wydawało mi się, że to wynik dawnej dyskryminacji kobiet. Przysłowiowy szklany sufit został przecież rozbity niemal w każdej branży, więc sądziłam, że to tylko kwestia czasu i kobiety mojego pokolenia obejmą należne im funkcje kierownicze. Jednak z każdym mijającym rokiem coraz mniejsze grono moich współpracowników stanowiły kobiety. Coraz częściej okazywało się, że jestem jedyną kobietą w pomieszczeniu. Skutkowało to dziwnymi, aczkolwiek odkrywczymi sytuacjami. Dwa lata po tym, jak zaczęłam pracę jako szef operacyjny Facebooka, nasz dyrektor finansowy nagle odszedł ze stanowiska i musiałam za niego dokończyć rundę finansowania. Ponieważ zwykle parałam się działalnością operacyjną, a nie finansami, proces pozyskiwania kapitału był dla mnie czymś nowym i lekko przerażającym. Wraz z zespołem poleciałam do Nowego Jorku na wstępne rozeznanie do spółek z sektora private equity. Nasze pierwsze spotkanie odbyło się w jednym z tych korporacyjnych biur z panoramicznym widokiem na Manhattan, które możemy oglądać w filmach. Przedstawiłam ogólny zarys naszej firmy i odpowiadałam na pytania. Wszystko szło jak należy. Wtedy ktoś zaproponował, żebyśmy zrobili sobie kilkuminutową przerwę. Zwróciłam się do starszego partnera z pytaniem, gdzie jest damska toaleta. Ten patrzył na mnie w osłupieniu, gdyż najwyraźniej moje pytanie kompletnie go zaskoczyło. „Jak długo zajmuje pan to biuro?” – spytałam. „Od roku” – odpowiedział. „A ja jestem jedyną kobietą w tym roku, która przedstawiła ofertę w tym pokoju?”. „Chyba tak”, odrzekł, po czym dodał: „A może jedyną, która musiała skorzystać z łazienki”.Minęło ponad dwadzieścia lat, odkąd rozpoczęłam karierę zawodową, a tak niewiele się zmieniło. Nadszedł czas, żebyśmy przyjęły do wiadomości, że nasza rewolucja przystopowała. Obietnica równości to nie to samo, co prawdziwa równość. Prawdziwie równym światem byłby ten, gdzie kobiety rządziłyby połową krajów i firm, a połowę naszych domów prowadziliby mężczyźni. Prawa ekonomii oraz wiele badań dotyczących różnorodności świadczą o tym, że gdybyśmy w pełni wykorzystywali kapitał ludzki i jego talenty, wspólnie więcej byśmy osiągnęli. Legendarny inwestor Warren Buffett stwierdził wspaniałomyślnie, że swój sukces zawdzięcza między innymi temu, że musiał rywalizować tylko z połową ludzkości. Warrenowie mojego pokolenia wciąż korzystają z tego przywileju. Gdy więcej osób włączy się do wyścigu, padnie więcej rekordów, a na osiągnięciach poszczególnych jednostek skorzystają nie tylko one, ale my wszyscy. Dzień przed otrzymaniem Pokojowej Nagrody Nobla za prowadzenie protestu grup kobiecych, dzięki któremu udało się obalić dyktaturę w Liberii, afrykańska działaczka społeczna Leymah Gbowee spędziła wieczór w moim domu, gdzie świętowaliśmy publikację jej autobiografii pt. Mighty Be Our Powers. Nastroje jednak były dość ponure. Jedna z zaproszonych osób spytała, jak amerykańskie kobiety mogłyby pomóc ofiarom okropieństw i masowych gwałtów, do których dochodziło podczas wojny w Liberii. Swoją odpowiedź Leymah ujęła prosto w czterech słowach: „Więcej kobiet u władzy”. Leymah i ja pochodzimy z dwóch kompletnie różnych środowisk, a jednak obie doszłyśmy do dokładnie takiego samego wniosku. Jeśli więcej kobiet obejmie role przywódcze, głośno i stanowczo mówiąc o potrzebach i problemach innych kobiet, zyskają wszystkie.I tu pojawia się oczywiste pytanie – tylko jak to zrobić? Jak zlikwidować bariery, które uniemożliwiają kobietom dojście na sam szczyt? Kobiety napotykają na swojej drodze zawodowej realne przeszkody, włączając w to mniej lub bardziej jawne przejawy seksizmu, dyskryminację i molestowanie seksualne. Niewiele miejsc pracy oferuje elastyczność godzin zatrudnienia i dostęp do opieki nad dzieckiem czy urlop rodzicielski, które są niezbędne do tego, żeby kontynuować karierę, jednocześnie wychowując dzieci. Mężczyznom łatwiej znaleźć mentorów i sponsorów, których rola w rozwoju kariery jest nieoceniona. Ponadto kobiety muszą o wiele bardziej się starać, żeby udowodnić, na co je stać. I to nie jest jedynie kwestia płci mózgu. Według raportu McKinseya z 2011 roku mężczyzn awansuje się na podstawie potencjału, który w nich drzemie, a kobiety na podstawie dotychczasowych osiągnięć.Oprócz zewnętrznych barier, które stawia przed nami społeczeństwo, kobiety muszą jeszcze pokonać przeszkody, które tkwią w nich samych. Same mniej lub bardziej utrudniamy sobie życie przez to, że nie podnosimy w górę rąk i wycofujemy się, podczas gdy powinnyśmy włączyć się do gry. Wpajamy sobie te wszystkie negatywne komunikaty, które słyszałyśmy przez całe życie: że nie wypada mówić, co się myśli, że nie wolno być agresywnym i silniejszym niż mężczyzna. Zaniżamy swoje oczekiwania względem tego, co mogłybyśmy osiągnąć. Wciąż wykonujemy większość prac domowych i to na nas w dużej mierze spada opieka nad dziećmi. Rezygnujemy z realizowania celów zawodowych z myślą o partnerach i dzieciach, których nawet jeszcze nie mamy. W przeciwieństwie do swoich kolegów mamy mniejsze parcie na awans zawodowy. Nie piszę tego po to, żeby wyliczyć kobietom, co robią, a czego nie. Ja sama mam na koncie każdy z wymienionych tu błędów. Niektóre z nich popełniam do dziś.Uważam, że pozbycie się tych wewnętrznych barier ma decydujące znaczenie, jeśli chcemy dojść do władzy. Inni sądzą, że kobiety będą mogły dotrzeć na szczyt dopiero, gdy zostaną zlikwidowane bariery instytucjonalne. To jak z pytaniem, co było pierwsze: jajko czy kura? Oto kura: kobiety pokonają bariery zewnętrzne, gdy uzyskają dostęp do władzy. Wkroczymy do biur naszych szefów i zażądamy tego, co nam potrzeba, włącznie z miejscami parkingowymi dla ciężarnych. Albo jeszcze lepiej, same obejmiemy szefostwo i postaramy się zapewnić kobietom to, czego potrzebują. A teraz jajko: musimy wyeliminować zewnętrzne bariery, żeby kobiety w ogóle mogły objąć role przywódcze. Obie strony mają rację. Więc zamiast angażować się w filozoficzny spór o to, co było pierwsze, zacznijmy toczyć walkę na obu frontach. Oba są tak samo ważne. Zachęcam kobiety do tego, aby zajęły się kurą, ale w pełni popieram te, które koncentrują się na jajku.O wewnętrznych barierach rzadko się mówi, a często się je bagatelizuje. Przez całe życie powtarzano mi, że w pracy traktuje się kobiety inaczej niż mężczyzn i że trudno pogodzić karierę z życiem rodzinnym. Jednak rzadko słyszałam o tym, że sama mogę siebie ograniczać. Tym przeszkodom wewnętrznym należy poświęcić o wiele więcej uwagi. Po części dlatego, że same możemy je kontrolować. Same możemy pozbyć się tych barier już dziś. Możemy zacząć wręcz w tej chwili. Ciąg dalszy w wersji pełnej International Labour Organization, ILO Global Estimates of Forced Labour, Results and Methodology (Geneva: ILO Publications, 2012), s. 13–14. Caroline Wyatt, What Future for Afghan Woman Jailed for Being Raped?, BBC News, South Asia, January 14, 2012, http://www.bbc.co.uk/news/world-south-asia-16543036. Według Departamentu Stanu USA na świecie jest 195 państw niepodległych. Patrz: U.S. Department of State, Independent States in the World, Fact Sheet (January 2012), http://www.state.gov/s/inr/rls/4250.htm#note3. Obliczenia dotyczące liczby niepodległych państw, na czele których stoją kobiety pełniące rolę prezydenta, premiera bądź sprawujące inną rolę wykonawczą, pochodzą z najnowszych informacji ujawnionych przez CIA przed wydaniem tej książki. Patrz: Central Intelligence Agency, Chiefs of State &Cabinet Members of Foreign Governments (December 2012), https://www.cia.gov/library/publications/world-leaders-1/pdfversion/ December2012ChiefsDirectory.pdf. Jednakże obliczenia te obejmują dwie zmiany wyborcze nieujęte w informacjach pochodzących z CIA – wybór Park Geun-hye na pierwszą kobietę prezydenta Korei Południowej w 2013 roku i koniec kadencji prezydent Szwajcarii Eveline Widmer-Schlumpf, który przypada na grudzień 2012 roku. Warto wspomnieć, że w Szwajcarii rządzi Rada Federacyjna, w której skład wchodzi siedmiu członków. Każdego roku Szwajcarskie Zgromadzenie Federalne wybiera prezydenta i wiceprezydenta spośród siedmiu członków Rady Federacyjnej. W roku 2013 prezydentem Szwajcarii jest Ueli Maurer. Jednakże trzej z siedmiu członków Rady Federacyjnej to kobiety (Eveline Widmer-Schlumpf, Simonetta Sommaruga i Doris Leuthard). W każdym kraju wybory przeprowadza się kiedy indziej i w różnych odstępach czasu. Dlatego też całkowita liczba kobiet na czele kraju lub rządu będzie się zmieniać zgodnie z cyklem elekcyjnym. Inter-Parliamentary Union, Women in National Parliaments (2012), http://www.ipu.org/wmn-e/world.htm. Center for American Women and Politics, Women Who Will Be Serving in 2013, http://www.cawp.rutgers.edu/fast_facts/elections/2013_women-serving.php; oraz Center for American Women and Politics, Record Number of Women Will Serve in Congress; New Hampshire Elects Women to All Top Posts, „Election Watch”, November 7, 2012, http://www.cawp.rutgers.edu/press_room/news/documents/PressRelease_11-07-12.pdf. Kobiety zajmują 23,7% miejsc w Sejmie – niższej izbie parlamentu – i 13% miejsc w Senacie – wyższej izbie. Patrz: Inter-Parliamentary Union, Women in National Parliaments (2013), http://www.ipu.org/wmn-e/arc/classif010213.htm. Inter-Parliamentary Union, Women in National Parliaments. Patricia Sellers, Fortune 500 Women CEOs Hits a Milestone, CNNMoney, November 12, 2012, http://postcards.blogs.fortune.cnn.com/2012/11/12/fortune-500-women-ceos-3/. Catalyst, 2012 Catalyst Census: Fortune 500 Women Executive Officers and Top Earners (December 2012), http://www.catalyst.org/knowledge/2012-catalyst-census-fortune-500-women-executive-officers-and-top-earners. Organizacja Catalyst definiuje dyrektora jako osobę „mianowaną i wybieraną przez zarząd”, włącznie z „dyrektorem generalnym (CEO) i jego podwładnymi do dwóch szczebli niżej” oraz osobami, które „widnieją jako dyrektorzy w sprawozdaniach finansowych amerykańskiej Komisji Papierów Wartościowych”; patrz: appendix 1, Methodology Section, 2009Catalyst Census: Fortune 500, http://www.catalyst.org/etc/Census_app/09US/2009_Fortune_500_Census_Appendix_1.pdf; Catalyst, 2012 Catalyst Census: Fortune 500 Women Board Directors (December 2012), http://www.catalyst.org/knowledge/2012-catalyst-census-fortune-500-women-board-directors; oraz Catalyst, Targeting Inequity: The Gender Gap in U. S. Corporate Leadership (September 2010), http://www.jec.senate.gov/public/index.cfm?a=Files.Serve&File_id=90f0aade-d9f5-43e7-8501-46bbd1c69bb8. U.S. Equal Employment Opportunity Commission, 2011 Job Patterns for Minorities and Women in Private Industry, 2011 EEO-1National Aggregate Report (2011), http://www1.eeoc.gov/eeoc/statistics/employment/jobpat-eeo1/index.cfm (według amerykańskiej Komisji Równych Warunków Zatrudnienia [EEOC] najwyższe stanowiska w korporacjach to dyrektorzy generalni, pracownicy wyższego szczebla kierowniczego, a także menedżerowie); Catalyst, 2012 Catalyst Census: Fortune 500 Women Board Directors; oraz Center for American Women and Politics, Record Number of Women Will Serve in Congress. Zobacz też: Catalyst, Women of Color Executives: Their Voices, Their Journeys (June 2001), http://www.catalyst.org/publication/54/women-of-color-executives-their-voices-their-journeys. European Commission, National Factsheet: Gender Balance in Boards (October 2012), www.google.com/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=6&cad=rja&ved=0CFkQFjAF&url=http:// ec.europa.eu/justice/gender-equality/files/womenonboards/womenonboards-factsheetde_en.pdf&ei=AOyUOyvBYS7ig KoooHABg&usg=AFQjCNGx1TMiB2mfY8pcGwTAVAFQjCNGx1TMiB2mfY8pcGwTAV-AodV7xA&sig2=W_rwUkN hOfAhpiRawWh70Q Małgorzata Fuszara, Women in Economic Decision Making in Poland, referat zaprezentowany na spotkaniu Komisji Europejskiej poświęconemu wymianie dobrych praktyk w zakresie równości płci, V 2012, http://ec.europa.eu/justice/gender-equality/files/exchange_of_good_practice_no/pl_comments_paper_no_2012_en.pdf; oraz Female CEO Numbers Shoot Up in Poland, „Warsaw Business Journal”, January 17, 2011, http://www.wbj.pl/article-52790-female-ceo-numbers-shoot-up-in-poland.html. Ariane Hegewisch, Claudia Williams, Anlan Zhang, The Gender Wage Gap: 2011, Fact Sheet (March 2012), http://www.iwpr.org/publications/pubs/the-gender-wage-gap-2011; oraz Carmen DeNavas-Walt, Bernadette D. Proctor i Jessica C. Smith, Income, Poverty, and Health Insurance Coverage in the United States: 2010, U.S. Census Bureau, Current Population Reports, P60-239 (Washington, D.C.: U.S. Government Printing Office, 2011), s. 12, http://www.census.gov/prod/2011pubs/p60-239.pdf. Cytowane statystyki pochodzą z obliczeń różnicy w wynagrodzeniu dla kobiet i mężczyzn na podstawie mediany rocznych zarobków. Według dr Pameli Coukos, starszego doradcy programowego w amerykańskim Departamencie Pracy (Department of Labor’s Office of Federal Contract Compliance Programs), najczęściej cytowana szacunkowa różnica w wynagrodzeniu dla kobiet i mężczyzn opiera się na różnicy między średnimi rocznymi zarobkami kobiet i mężczyzn. Inne powszechnie stosowane wyliczenie różnicy wynagrodzeń opiera się na różnicach w media nie tygodniowych zarobków mężczyzn i kobiet. Niektórzy uczeni uważają, że dane o tygodniowych zarobkach są dokładniejsze, gdyż lepiej odzwierciedlają różnice w całkowitej liczbie przepracowanych godzin. A ponieważ mężczyźni często przepracowują więcej godzin niż kobiety, ta różnica może wyjaśniać, skąd się biorą pewne różnice w zarobkach. Inni naukowcy uważają, że mediana rocznych zarobków jest lepsza, gdyż zawiera więcej rodzajów wynagrodzeń (takich jak premie, pensje dożywotnie itd.). Co istotne, oba podejścia wskazują, że kobiety zarabiają mniej od mężczyzn. Według ostatniej mediany rocznych zarobków na każdego dolara zarobionego przez mężczyznę przypada 77 centów wynagrodzenia dla kobiety na tym samym stanowisku. Według ostatniej mediany tygodniowych wynagrodzeń, rozpiętość zarobków wynosi 82 centy do dolara. Marlo Thomas, Another Equal Pay Day? Really?, „The Huffington Post”, April 12, 2011, http://www.huffingtonpost.com/marlothomas/equal-pay-day_b_847021.html. Dane te pochodzą z 2010 roku. Patrz: European Commission, Progress on Equality Between Women and Men in 2011: a Europe 2020 Initiative (Luxembourg: Publications Office of the European Union, 2012), http://ec.europa.eu/justice/genderequality/files/progress_on_equality_between_women_and_men_in_2011.pdf. Dane za rok 2010 zawarte są w raporcie z 2012 roku, najnowszym z dostępnych. Patrz: Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD), Table I. Earnings Dispersion, Gender Wage Gap and Incidence of Low Pay, OECD Employment outlook 2012, http://www.oecd-ilibrary.org/employment/oecd-employment-outlook-2012_empl_outlook-2012-en. Socjolog Arlie Russell Hochschild po raz pierwszy użyła terminu „the stalled revolution” w swojej książce The Second Shift (New York: Avon Books, 1989), s. 12. Należy zaznaczyć, że nie wszystkie kobiety zajmujące pozycję lidera działają w interesie kobiet. Patrz: Nicholas D. Kristof, Women Hurting Women, „New York Times”, September 29, 2012. http://www.nytimes.com/2012/09/30/opinion/sunday/kristof-womenhurting-women.html?hp. Więcej informacji na temat korzyści, jakie odniosą wszystkie kobiety, gdy więcej przedstawicielek ich płci zajmie wysokie stanowiska – patrz: Rozdział 11. Joanna Barsh i Lareina Yee, Special Report: Unlocking the Full Potential of Women in the U.S. Economy, McKinsey & Company (April 2011), s. 6, http://www.mckinsey.com/Client_Service/Organization/Latest_thinking/Unlocking_the_full_potential.aspx.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Wlacz_sie_do_gry___Kobiety__praca_i_chec_przywodztwa-ebookRO/p04010668i040" target="_blank" title="Włącz się do gry . Kobiety. praca i chęć przywództwa [Sheryl Sandberg] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Włącz się do gry . Kobiety. praca i chęć przywództwa [Sheryl Sandberg] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Od kogo najszybszy internet? Porównanie największych operatorów [T-Mobile, Play, Orange, Plus] | Technologie na Next Gazeta\noprac. Jakub Mieżejewski 16.09.2020 16:14\nT-Mobile, Play, Orange oraz Plus zdominował polski rynek telekomunikacyjny. Który z operatorów oferuje najszybszy transfer danych? Która z sieci oferuje najstabilniejszy internet mobilny?\nW oparciu o raport RFBenchmark.pl serwis bankier.pl stworzył porównanie czterech największych sieci w Polsce pod względem średniej prędkości internetu LTE w sierpniu 2020 roku. Wynika z niego, że powiększają się różnice w szybkości mobilnego internetu.\nOd kogo najszybszy internet? Na czele Orange oraz T-Mobile\nPod względem przesyłania danych na pierwszym miejscu znajduje się Orange, który może pochwalić się średnią prędkość pobierania danych na poziomie 27,28 Mb/s. Tuż za nią plasuje się sieć T-Mobile, w której szybkość pobierania danych wynosi 26,43 Mb/s. Na dalszych pozycjach znajduje się Play oraz Plus. Obie cieszące się sporą popularnością sieci posiadają sporą stratę do liderującej dwójki. Prędkość pobierania danych wynosi odpowiednio 23,52 Mb/s oraz 23,21 Mb/s.\nNajszybszy przesył danych oferuje Play, ale najstabilniejszy internet w T-Mobile\nKolejnym istotnym aspektem branym pod uwagę przy ocenie internetu mobilnego jest prędkość przesyłania danych. W tym przypadku różnice pomiędzy czterema najpopularniejszymi sieciami są niewielkie (od 11,20 Mb/s do 12,74 Mb/s). Najszybszy przesył danych oferuje Play, natomiast najwolniejszy T-Mobile.\nSieć T-Mobile przewodzi natomiast w zestawieniu pod względem stałości internetu. W sierpniu 2020 roku średni ping wynosił 36,51 ms. Dla porównania, najgosza w tym aspekcie jest sieć Plus, które internet posiada średni ping na poziomie 45,63 ms.\n>>> Dowiedz się więcej: Czy 5G odeśle anteny satelitarne do lamusa? Telewizja przenosi się do internetu


Stadion nieco „odchudzony” i za dwa lata? Ratusz: Informacje są nieprawdziwe – PetroNews\nStadion nieco „odchudzony” i za dwa lata? Ratusz: Informacje są nieprawdziwe\nRemont, a właściwie budowa od podstaw stadionu w Płocku, wzbudza duże zainteresowanie zarówno wśród kibiców, jak i samego klubu czy mediów. I właśnie w przestrzeni medialnej pojawiły się ostatnio informacje, które mogą wprowadzać w błąd…\nPortal WP Sportowe Fakty zamieścił wywiad z prezesem klubu Wisła Płock, Jackiem Kruszewskim, z którego wynika, że złożona oferta przez firmę Mirbud została przyjęta, a na najbliższej sesji rady miasta prezydent złoży wniosek o dołożenie brakujących 30 mln zł netto.\nPrezes Kruszewski wyraził w wywiadzie również nadzieję, że prace ruszą jeszcze w tym roku, a sama budowa być może zakończy się do 2021 roku.\nBazując na tym tekście, portal SportEuro.pl podał, że koszt inwestycji wyniesie 130 mln zł oraz, że: „Dziś oferta jest już zweryfikowana i spełnia wszystkie kryteria. Miasto – zgodnie z zapisami przetargu – dało sobie możliwość usunięcia z zamówienia niektórych elementów, by inwestycję nieco odchudzić”.\nZapytaliśmy więc Urząd Miasta Płocka, który nadzoruje tę inwestycję, o jakie elementy ma zostać „odchudzony” projekt stadionu oraz czy faktycznie odbędzie się głosowanie nad przesunięciem środków jeszcze w sierpniu.\n– Budowa stadionu jest na etapie wyboru wykonawcy, a więc przetarg wciąż trwa – odpisał nam Hubert Woźniak z Referatu Informacji Miejskiej płockiego ratusza. – Dlatego nie udzielimy dziś odpowiedzi na pani pytania i będzie tak do czasu zakończenia tego postępowania. Nie będziemy też komentować artykułu na sportowefakty.wp.pl i wypowiedzi prezesa Wisły Jacka Kruszewskiego, poza tym, że zawierają one informacje nieprawdziwe – stwierdził Hubert Woźniak.\nSkąd więc wzięły się te informacje w przytaczanych artykułach? Jak się domyślamy, dziennikarz portalu SportEuro.pl nie zwrócił uwagi, iż w cytowanym przez niego wywiadzie mowa jest o zaokrąglonej kwocie netto oferty Mirbud (kwota netto tak naprawdę wynosi około 135,35 mln zł).\n– Kwota była podana po otwarciu ofert, 14 czerwca, i nic mi nie wiadomo, aby miała ona ulec zmianie. W wywiadach przekazywałem znaną cenę netto – potwierdza prezes Jacek Kruszewski. – Natomiast jeśli chodzi o to, kiedy będzie stadion budowany, ja takiej wiedzy nie mam i wyrażałem jedynie nasze, czyli przede wszystkim klubu oraz kibiców życzenia, czy bardziej nadzieje w tym temacie – tłumaczy.\nJak dodaje, otrzymuje ciągle prośby o podanie szczegółów, dotyczących procesu budowy stadionu. – Chciałem też nieco uspokoić sytuację, bo średnio raz dziennie, oficjalnie i nieoficjalnie, czy to ze strony Ekstraklasy, Związku, mediów i kibiców, ale także nowych piłkarzy, czy trenerów, z którymi rozmawiamy, padają pytania o stadion i jest ich coraz więcej. Powiedziałem, że działania w tej sprawie trwają i według naszej wiedzy nie dzieje się tu nic złego – wyjaśnia Jacek Kruszewski.\nTłumaczy też, że informację o pojawieniu się tematu stadionu na najbliższej sesji rady miasta klub otrzymał nieoficjalnie.\n– Mówiłem o tym, że najprawdopodobniej tak się stanie, ale nie jesteśmy w posiadaniu potwierdzonej informacji, czy tak będzie. Oczywiście jako klub chcielibyśmy, żeby ten proces był kontynuowany jak najszybciej, ale nic w tej kwestii nie zależy już od nas – mówi prezes Wisły Płock.\nPodsumowuje również, że od teraz, po odniesieniu się do wcześniejszych wypowiedzi, nie będzie publicznie zabierał głosu na temat przyszłości stadionowej inwestycji, a wszelkie pytania w tym temacie prosi kierować do właściciela klubu i obiektów przy ul. Łukasiewicza, czyli Gminy-Miasto Płock.\nUrząd Miasta Płocka zabezpieczył w Wieloletniej Prognozie Finansowej na tę inwestycję 97.840.680,94 zł brutto.\nJedyna oferta, jaka wpłynęła, wynosi 166.477.375,80 zł brutto (w tym za wykonanie dokumentacji i uzyskanie pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę, a także nadzór autorski – 8.157.391,41 zł, a za wykonanie robót budowlanych – 158.319.984,39 zł).\nNadal nie wiadomo z jakich źródeł Urząd Miasta Płocka pozyska brakującą kwotę ok. 68,64 mln zł.\nJeśli nawet urząd miasta zaakceptuje tę ofertę, samo przygotowanie projektu wraz z uzyskaniem pozwolenia na budowę potrwa około roku, więc nie ma możliwości, aby inwestycja rozpoczęła się jeszcze w tym roku. Najwcześniej stanie się to jesienią 2020 roku, i to pod warunkiem, że do września zakończy się analiza złożonej oferty przez Urząd Miasta Płocka, a władze Płocka pozyskają brakującą kwotę blisko 70 mln zł.\nStadion to też wizytówka miasta więcej imprez to i kasa do Płocka wpłynie. I nie ma co się oszukiwać kibiców też przybędzie\nnie łudźcie się says:\nStadionu nie będzie, bo u władzy jest PiS, który kasy na tel cel dla Płocka dać nie chce. PiS ładuje mnóstwo kasy w kościół katolicki, rydzyka, organizacje katolickie i neofaszystowskie, w dziesiątki tysięcy pisiewiczów na stołkach, co nic nie robią, a biorą ( czyt. okradają Polskę) mnóstwo kasiory co miesiąc np Wioleta Kulpa -r adna PiS z Płocka w Orlenie bierze co miesiąc tyle kasy, ile ciężko pracujący Polak przez miesiąc.\nDopóki szaleni złodzieje będą władać Polską, zawsze będzie źle.\nAkurat gdyby u władzy w Płocku był PiS to stadion by powstał dużo wcześniej. A co do Pani Kulpy to zarabia tyle samo co inni pracownicy Orlenu na stanowiskach kierowniczych. Można to zweryfikować np. przeglądając oświadczenia majątkowe radnych oraz taryfikator płac w PKN-ie.\nDla tych marnych kopaczy i garstki kibiców, to i miejski wystarczy.. Kasa w błoto i Nowakowski dobrze wie o tym, że miasta nie stać na tą inwestycję. Roczny koszt utrzymania stadionu to od 6 do nawet 10 mln zł, a przychody osiągną góra ok. 2-2.5 mln zł Mieszkańców nie przybędzie takie są realia ludzie nie chcą tu mieszkać gdyż jest brak komunikacji z dużymi miastami, oraz panuje tu smród, skażenie co kończy się w niedalekiej przyszłości chorobami nowotworowymi. Ko się już tu urodził to tu mieszka i żyje, ale statystyczny Pan Kowlaski z mazur nie przeprowadzi się z rodzina i dziećmii do Płocka. Jest to drugie miasto w Plosce pod względem umieralnośći na raka płuc i oskrzeli.\nDzisiaj poczytalismy sobie o :\nWszystko sprowadza się do wymienianych przez poprzednika PROBLEMOW…!\nLepiej nie będzie takie to jest Społeczeństwo…?!\nNie jestem fanem drużyny Andrzeja ale to jak rozgrywają mecz z kibicami to mistrzostwo.\nTeraz postawią przystanki w kształcie bramek – do tego coś pokręcą i wiara wróci.\nWg mojej koncepcji za pare dni powinni pokazać aktualne wizualizacje i zrobic konferencje wśród wszystkich z list PO do parlamentu. Potem ogłosić że budujemy przed prezydenckimi a potem pobudować jak aquapark.\nPierwszy projekt stadionu (ten z niebieskim dachem) jest bardzo fajny – naprawdę ładny stadion. Ale projekt, który jako jedyny wpłynął do Urzędu Miasta, to nie ma nic wspólnego z pierwszy projektem. Nie budujecie nam drugiej Korony albo Cracovii, a o stadionie Piasta to nawet nie wspomnę i to za ponad 166 mln.\nTo nie był żaden projekt, tylko przykład, jak może mniej więcej wyglądać nasz stadion. Przecież normalne, że nie zrobią go na zielono czy czerwono, bo mamy barwy niebiesko białe.\nBędzie jak z nowym mostem też byl odchudzony ( droga taka że jadąc trzeba uważać na nawierzchnie) i wyszło jak zawsze w Płocku nowy most , molo w poprzek , komin orlenowski i finałem będzie stadion a żal pomyśleć co jeszcze powstanie………\nNowy most ma chyba z 12 lat a nadal nie ma zarzutów do nawierzchni 2 porównaniu do inny h dróg gdzie po roku już trzeba uważać na dziury.\nMolo to atrakcja turystyczna i każdy lubi po nim spacerować.\nDo komina to nie wiem co masz Ale rozumiem że znasz się na wszystkim.\nTylko stadionu nie ma.\nAle trochę trzęsie :)\nDo Mikusia says:\nCo? Nawierzchnia mostu Ci pasuje? Zawieszenia nie masz?\nJakoś nawierzchnia na innych mostach w Polsce jest trochę lepsza (równiejsza). Najnowszy komin Orlenu (ten na EC) jest z kolei za niski i spaliny z niego za szybko opadają.\nPo po molu ktoś lubi spacerować. Hahaha\nSraki ptasie, pająków w c…uj szczególnie pod wieczór widać byki\nNa końcu droga lodowa kawiarnia\nMOLO to jest porażka.\nmolo to jest zajebista rzecz akurat i rozpoznawalność nasza dzięki temu… zresztą tam zawsze w ciepłe dni są tłumy…


Recenzja książki - Ruchomy Zamek Hauru , Diane Wynne Jones , Nowa Baśń 2020\nRuchomy zamek Hauru. Diane Wynne Jones. Nowa Baśń 2020\n20-07-2020 / Aleksandra Żeleźnik / Kategoria Recenzje\nRuchomy Zamek Hauru to pierwszy tom trylogii zatytułowanej Zamek, która wyszła spod pióra brytyjskiej pisarki Diany Wynne Jones. Książka po raz pierwszy została wydana w Polsce w 2005 roku, teraz powraca na sklepowe półki za sprawą wydawnictwa Nowa Baśń. Odświeżona, klimatyczna okładka, skutecznie podsyca podekscytowanie spotkaniem z tą niebanalną lekturą.\nGłówną bohaterką historii jest Sophie Kapeluszniczka, której, jako najstarszej z trójki sióstr, przypadło w udziale odziedziczenie rodzinnego interesu — sklepu z kapeluszami. Dziewczyna wydaje się przygotowana na takie życie, spotykamy ją w momencie, w którym jest pogodzona z całą sytuacją. Jednak nieoczekiwanie okazuje się, że los miał dla niej zupełnie inne, wręcz magiczne plany. Pewnego dnia, zła do szpiku kości Wiedźma z Pustkowia rzuca na dziewczynę paskudną klątwę.\nW tym momencie warto przedstawić kolejną ważną postać, jaką jest tytułowy czarodziej Hauru. To bardzo specyficzna osobowość, skryta, pełna tajemnic i sprzeczności. Osobnik ma reputację kobieciarza, który rzekomo porywa młode dziewczyny, by następnie ukraść im dusze. Jednak pogłoski nie zrażają Sophie, która czym prędzej musi spotkać się z tym przedziwnym czarodziejem. Dziewczyna wyrusza więc na poszukiwania jedynej osoby, która według niej jest w stanie cofnąć czar rzucony przez Wiedźmę z Pustkowia. Gdy wreszcie dociera do ruchomego zamku, poznaje Michaela – młodego adepta sztuk magicznych i Kalcyfera — demona ognia, z którym idzie na pewien ryzykowny układ…\nTak rozpoczyna się pełna wrażeń podróż, w której za każdym bohaterem kryje się tajemnica, pragnienia i ukryta nadzieja.\nMagia, wszędzie magia!\nBez wątpienia Wynne Jones wykreowała świat niecodzienny, w którym magia kryje się w każdym zakątku. Autorka zadbała o to, by fabuła nie była aż nadto rozbudowana, dzięki czemu czytelnik nie ma wrażenia przytłoczenia historią. Ruchomy zamek Hauru to baśń pełna czarów, humoru i niecodziennych zwrotów akcji. Jestem przekonana, że podczas lektury niejednokrotnie dacie się pozytywnie zaskoczyć.\nPostacie są niebanalne i to, co dla mnie najważniejsze: gołym okiem widać ich wewnętrzne (i zewnętrzne) przemiany. W swojej powieści autorka udowadnia, że bohaterowie, chociaż tak odmienni, mogą się wzajemnie uzupełniać i tworzyć dobrany zespół. Więź, która się między nimi tworzy już sama w sobie jest magiczna. Nic dziwnego, że ich przygody po prostu wciągają czytelnika.\nJest też oczywiście odwieczny motyw walki dobra ze złem, ale o ostatecznym wyniku tego starcia musicie przekonać się sami.\nGdzie w tym wszystkim jest anime?\nPewnie doskonale wiecie o istnieniu filmu anime, którego stworzeniem zajęło się kultowe wręcz studio Ghibli. Twórcy zdecydowali się na wprowadzenie fabularnych zmian, odbiegających znacznie od historii stworzonej przez Wynne Jones. Dlatego osobiście film traktowałabym bardziej jako osobne dzieło (swoją drogą cudownie i przepięknie zrealizowane) niż ekranizacje powieści. Ogólnie jestem zwolenniczką schematu „najpierw książka, potem film” jednak w tym przypadku, jeśli nadal wahacie się, czy warto sięgnąć po dzieło Wynne Jones, zapoznanie się najpierw z anime może być dla was dobrym rozwiązaniem. Jednak żeby nie było, że nie uprzedzałam — nie jest to wierna adaptacja!\nPodsumowując, Ruchomy Zamek Hauru to przepiękna opowieść o przyjaźni i miłości, w której magia odgrywa ważną rolę. Wynne Jones kładzie kres powierzchowności, pokazuje, że bohaterowie są bardziej skomplikowani, niż nam się to wydaje na pierwszy rzut oka. Ruchomy Zamek Hauru to zabawna i momentami mroczna historia. Zachwyci wszystkich fanów oryginalnej fabuły, której kroku dotrzymują wyraziste postaci.\nAutor: Diane Wynne Jones


Komendant ze Szprotawy zginął 4 lata temu. Policjanci o nim nie zapominają! | Żagań Nasze Miasto\nKomendant ze Szprotawy zginął 4 lata temu. Policjanci o nim nie zapominają!\nMałgorzata Trzcionkowska 17 marca 2021, 7:33\nPodinspektora Piotra Tomkiewicza pożegnały tłumy na cmentarzu komunalnym w Żaganiu KWP w Gorzowie Wielkopolskim\n16 marca 2017 roku, w czwartkowy wieczór w tragicznym wypadku podczas służby zginął podinspektor Piotr Tomkiewicz, komendant komisariatu w Szprotawie. Policjanci z KPP w Żaganiu wspominają zmarłego.\nDo wypadku doszło na drodze Małomice – Bobrzany. Komendant komisariatu w Szprotawie zginął na służbie. Podczas pościgu jechał nieoznakowanym policyjnym radiowozem. Lubuscy policjanci upamiętnili czwartą rocznicę śmierci kolegi, m.in. wspominając go swoich stronach internetowych.\nMirosław Daszkiewicz nie żyje. Był ikoną polskiej kulturystyki\nDobry człowiek, zaangażowany policjant\nPiotr Tomkiewicz rozpoczął służbę w 1991 r. na stanowisku policjanta plutonu patrolowego samodzielnej sekcji prewencji Komendy Rejonowej Policji w Żaganiu. Skończył studia w Wyższej Szkole Policji w Szczytnie. W 2005 roku został komendantem komisariatu w Iłowej, a w 2013 komendantem jednostki w Szprotawie.\nTłumy pożegnały legendę kulturystyki Mirosława Daszkiewicza\n16 marca 2017 r., w trakcie wykonywania obowiązków służbowych związanych z nadzorem nad podległymi służbami, podczas pościgu, uległ wypadkowi samochodowemu. W wyniku doznanych obrażeń poniósł śmierć na miejscu.\n22 marca 2017 policjanci, przyjaciele i mieszkańcy powiatu żagańskiego pożegnali podinspektora Piotra Tomkiewicza na cmentarzu komunalnym w Żaganiu. Msza święta odbyła się w kościele pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Żaganiu.\nZobacz film x-news o depresji pocovidowej\nzginął komendant policji ze Szprotawy\npogrzeb policjanta w Żaganiu\nKiedy wymienić opony na zimowe w Żaganiu? Sprawdź prognozę\nLokale do wynajęcia za grosze! Kolej oferuje pomieszczenia na dworcach i działki!\nŻołnierz z Żagania udzielił pomocy rannemu dziecku. Dzięki niemu chłopiec żyje!\nWypadek w okolicach Królowa! Uważajcie na utrudnienia na drodze!\nTo była okropna katastrofa! Dom w Szprotawie zawisł nad przepaścią!\nPogrzeb Pawła Czerniaka. Strażak z Żar zginął 1 czerwca 2021 na "drodze śmierci"\nPożar czołgów z Żagania na A6 pod Szczecinem! Zderzenie ciężarówek z czołgami\nPaweł Czerniak, strażak z Żar zginął na "drodze śmierci". Pogrzeb będzie w Lubsku\nStrażak z okolic Żar i Żagania zginął w tragicznym zderzeniu dwóch ciężarówek!\nTragiczny wypadek dwóch ciężarówek na trasie Nowogórd Bobrzański-Zielona Góra!\nDo wypadku doszło w niedzielę 29 sierpnia 2021. 10-letni chłopiec szedł po murku kolo budynku sądu rejonowego. W pewnym momencie ześlizgnął się, a metalowy pręt...\n8 września 2021, 8:25\nsąd w Żaganiu\ndramatyczny wypadek w Żaganiu\nUwaga! Jeśli jedziecie z Żagania w kierunku Łęknicy, to uważajcie! Był wypadek w okolicach Królowa!\nJeśli wybieracie się do Łęknicy, to uważajcie! Trasa jest zablokowana, przy zjeździe na DK 18 przed Królowem doszło do zderzenia samochodów.\n3 września 2021, 13:49\nwypadek Żary Łęlnica\nwypadek koło królowa\nauto zjechało ze skarpy\nMakabryczny wypadek w Żaganiu. 10-latek nadział się szyją na metalowe ogrodzenie\nDo makabrycznego wypadku doszło przy ul. Szprotawskiej w Żaganiu. Dziesięciolatek szyją nadział się na metalowe ogrodzenie. Został przetransportowany śmigłowcem...\n30 sierpnia 2021, 10:49\nnadział się szyją na płot\nchłopiec płot żagań\nŚmiertelny wypadek pod Nowogrodem Bobrzańskim. Nie żyje 19-latek z Żagania. Jechał busem. Auto wypadło z drogi i koziołkowało\nDo śmiertelnego wypadku doszło w środę, 18 sierpnia, na drodze wojewódzkiej nr 295, niedaleko Nowogrodu Bobrzańskiego. Bus zjechał z drogi i uderzył w drzewa....\n18 sierpnia 2021, 9:22\ndroga wojewódzka nr 295\nZmarła 12-letnia Pola, ranna w wypadku na S3 pod Zieloną Górą. Młodziutką kolarkę pożegnał jej klub\nTragiczne konsekwencje miał wypadek, do którego doszło 5 lipca na drodze S3. Mimo wysiłków lekarzy nie udało się uratować życia 12-letniej Poli, która jechała...


> Dom i ogród> Środki odstraszające i trutki> Środki odstraszające psy i koty>Arox preparat na psy i koty 100g\nSurf Color Tropical Lily & Ylang Ylang Kapsułki do prania 3 w 1 720,8 g (34 prania)\nZdjęcie Arox preparat na psy i koty 100g\nArox preparat na psy i koty to repelent w postaci mikrogranulatu, który skutecznie zniechęca zwierzęta do przebywania w miejscu zastosowania. W naszym sklepie internetowym znajdziesz również inne środki odstraszające psy i koty Arox.\nArox preparat na psy i koty 100g - opis produktu\nPozostawione przez psy i koty odchody nie są estetyczne i zagrażają zdrowiu innych zwierząt oraz ludzi. Miejscami, w których najczęściej można je spotkać są skwery, tarasy, obejścia budynków, klatki schodowe oraz ogrody. Pozostawienie odchodów w sąsiedztwie roślin może powodować ich choroby a w efekcie końcowym całkowite ich zniszczenie. Preparat odstraszający psy i koty jest specjalnie przygotowaną formułą łatwo biodegradowalnej substancji repelencyjnej, powodującej dezorientację zmysłów psów i kotów. Repelent w postaci mikrogranulatu skutecznie zniechęca zwierzęta do przebywania w miejscu zastosowania. Prawidłowo i regularnie stosowany skutecznie zniechęca psy i koty do przebywania w miejscach zastosowania oraz do tzw. oznaczania terenu.Substancja jest bezpieczna dla zwierząt i pod względem zdrowotnym jest dla nich obojętna. Produkt do stosowania powszechnego i profesjonalnego.\nZdjęcie artykułu „Arox preparat na psy i koty 100g (5902341009573)" może odbiegać od jego aktualnego wyglądu. Drogeria internetowa Rajsklep nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne zmiany w wyglądzie produktu dokonane przez producenta. Jeżeli trafił do Ciebie produkt ze zgodnym EAN lecz o innym wyglądzie, poinformuj nas o tym, abyśmy mogli zaktualizować jego wizerunek na stronie.\nProdukt marki Arox, kategoria Środki odstraszające i trutki, podkategoria Środki odstraszające psy i koty\nJeżeli szukasz podobnego do "Arox preparat na psy i koty 100g" artykułu, to kliknij poniżej w wybrane wyrażenie aby wyświetlić powiązane, dostępne w naszym sklepie produkty.\nŚrodki odstraszające psy i koty Arox\nArox preparat na psy i koty 100g - opinie\nKup Arox preparat na psy i koty 100g w taniej drogerii internetowej Rajsklep.pl


News: Jan Furlepa trenerem GKS Jastrz�bie - GKS Jastrz�bie - Strona nieoficjalna\nJan Furlepa trenerem GKS Jastrz�bie\nDecyzj� w�adz klubu nowym szkoleniowcem GKS Jastrz�bie zosta� Jan Furlepa, kt�ry w rundzie jesiennej obecnego sezonu pe�ni� funkcj� drugiego trenera. Furlepa formalnie obejmie dru�yn� 1 stycznia 2010 roku. Dzie� wcze�niej wyga�nie kontrakt Jerzego Wyrobka, z kt�rym klub nie przed�u�y� umowy. Wyrobek pracowa� w Gieksie od czerwca 2008 roku. W tym czasie nasz zesp� potrafi� pokona� w wyjazdowych spotkaniach m. in. Widzew ��d� i Koron� Kielce.\nJan Furlepa urodzi� si� w K�trzynie w 1956 roku. Przez wiele lat zwi�zany by� z naszym klubem jako pi�karz oraz trener. "Specjalizacj�" do�wiadczonego szkoleniowca by�a praca w roli asystenta pierwszego trenera. Jeszcze do niedawna Furlepa pe�ni� tak� rol� w klubach ekstraklasy. Do Gieksy powr�ci� w rundzie jesiennej obecnego sezonu.\nUrodzony: 23.04.1956, K�trzyn\nJako pi�karz: Granica K�trzyn, Wis�oka D�bica, ROW Rybnik, GKS Jastrz�bie, Naprz�d Rydu�towy, liga belgijska\nJako I i II trener: Naprz�d Rydu�towy, Concordia Knur�w, Odra Opole, GKS Be�chat�w, W�okniarz Kietrz, Podbeskidzie Bielsko-Bia�a, MKS L�dziny, Piast Gliwice, Odra Wodzis�aw, Dyskobolia Grodzisk Wlkp., Polonia Warszawa, GKS Jastrz�bie\nakrat dnia grudnia 15 2009 19:51:07 2 Komentarzy · 3760 Czyta� ·\nMalySmerf dnia grudnia 17 2009 21:06:49\nMo�e ten trener doprowadzi ze wyjdziemy z sparku\nMalySmerf dnia grudnia 17 2009 21:07:26\nTrzymamy za ciebie kciuki\nPowered by PHP-Fusion © 2003-2006 GKS JASTRZ�BIE 38369856 Unikalnych wizyt