84 dni Meru w walce o życie | zrzutka.pl\n84 dni Meru w walce o życie ID: j9hc26\n6 122 zł z 15 000 zł\nniedziela, 8 listopada 2020 o 00:01\nMeru żyje i ma się doskonale. Brak wieści spowodowany jest tylko ogromem tego co się dookoła dzieje i brakiem czasu:(\nPierwsze wyniki przyszły już w sobotę (zeszłą) baaardzo późnym wieczorem. Nie były może jakieś wyjątkowe, ale były dobre. Z delikatną nutką niepokoju.\nW poniedziałek dotarła reszta (elektroferaza) i przez chwilę brakowało mi tchu (co u astmatyka może nie jest niczym wyjątkowym 😹, ale nieprzyjemnym).\nGeneralnie badania są ok. Lekarzy (a jak lekarzy to mnie podwójnie) zaniepokoił spadek stosunku albumin do globulin (m.in, w skrócie). Gdyby to był zdrowy kot nie byłoby o czym gadać. Jak wiadomo jednak, Meru kotem zdrowym nie jest. Po naradadach z lekarzami i wieloma wspaniałymi osobami zrobiliśmy obrót o 180 stopni i przestaliśmy panikować. Jakby nie było panika nikomu jeszcze nie pomogła. Nawrót oznacza dla nas pożegnanie Meru bo drugi raz nie udźwigniemy kuracji bez wygrania w totka:(\nDo brzegu jednak!\nOd badań minął równo tydzień. Meru to nadal chodząca katastrofa i wiecznie pusty żołądek. Wprawdzie znów go baczniej obserwujemy, ale przestaliśmy się tak cackać:) Zabraliśmy się z kopyta za leczenie stanu zapalnego dziąseł. Przestaliśmy dogadzać bo u lekarza ostatnio waga pokazała 4,27kg a umowa była do 4;)\nPołowa kuracji za nami. Za 5 tygodni powiemy: KONIEC!\nZdjęcie z słynnym zooplusowym Fredem jest specjalnie dla was z dziś, dosłownie sprzed chwili.\nsobota, 24 października 2020 o 22:37\nCiekawi jesteście co u Meru?\nMeru powoli kończy 5 tydzień obserwacji, czyli półmetek tuż tuż! Za tydzień połówkowe badania, które, mamy nadzieje, odzwierciedlą tylko jego stan ogólny. A ten jest Fan Ta Sty Czny!\nMeru dokazuje, rozrabia, tuli się i je tak, że trzeba było się już przestać z nim cackać bo jeszcze trochę i zacząłby się kulać;)\nKocha całym sercem swoją zastępczą kocią rodzinę a ona kocha jego.\nOdezwiemy się na pewno po badaniach.\nA tymczasem nadal prosimy o każdy możliwy grosik bo spłata leczenia nadal jest gdzieś głęboko w odchłani:( Pal licho całość, my też pracujemy i zarabiamy, ino te koszta były/są daleko poza naszym „dobrobytem” więc jeśli ktoś chce/może pomóc to my prosimy.\nniedziela, 27 września 2020 o 11:39\nMeru zakończył kurację planowo 20.09.20\nObecnie mija siódmy dzień obserwacji i pozwalamy sobie na delikatny oddech. Pełną poersią odetchniemy za 11 tygodni🙈\nNa dany moment Meruś w końcu się przekonał, że koniec z kłuciem. Zajęło mu to 5 dni. Dopiero na 5 dzień sam przybiegł na kolacje. Dni pozostałe siadywał w „pokoju tortur” o czekał nieszczęśliwy:(\nZbiórkę pozostawiamy otwartą do „naturalnego zakończenia) bo mimo waszego ogromnego wsparcia dług nadal został przeolbrzymi jak na nas. Nadal walczymy o fundusze na jego spłatę wszelkimi sposobami m.in na bazarkach pomocowych (https://www.facebook.com/groups/1134697226882962/?ref=share )\nJeśli macie jakieś niepotrzebne graciołki również możecie dla Meru wystawić ;)\nBędziemy oczywiście nadal informować również tutaj o stanie pacjenta. Tymczasem pozdrawiamy i niedzielne ziewamy 🥱\nwtorek, 15 września 2020 o 14:27\nSą pierwsze wyniki badań kontrolnych. Po badaniu usg euforia bo węzły wróciły do prawidłowych rozmiarów 🥳\nBadania krwi niestety nie fenomenalne, ale bardzo dobre. Czekamy na wyniki elektroferazy i decyzję czy kończymy kurację planowo w 84 dniu. Stres sięga zenitu!\nNa dany moment mamy w domu mały szpital bo czymś się struli rezydenci:( Wczoraj część z nich dzielnie towarzyszyła Meru u lekarza.\nZaś sam pacjent 0 od wczoraj leci już na zwiększonej dawce mającej na celu dobicie wirusa.\nPoniżej wyniki badań krwi. Niebawem kolejne i decyzja...\nniedziela, 13 września 2020 o 18:39\nKuracja powoli dobiega końcowi.\nJutro jesteśmy umówieni na (mamy nadzieję) ostatnie badania kontrolne podczas kuracji. Powiedzą nam one czy faktycznie możemy kończyć zastrzyle i zacząć okres obserwacji.\nMeru czuje się ogólnie wyśmienicie. Dokazuje jak każdy normalny, zdrowy, młody kociak.\nTylko skóra ma już strasznie dosyć kłucia i robi się coraz więcej odczynów :( Wprawdzie ładnie się goją, ale jednak.\nOd jutra podnosimy dawkę na ostatnie 7 dni żeby mieć pewność, że pozbędziemy się wirusa ze wszystkich zakamarków ciała.\nLudzie zestresowani dodatkowo bo w między czasie pochorował nam się jeden z kotów rezydentów. I tak klujemy teraz dwa ogony zamiast jednego. Jutro też razem pojadą na badania.\nTo taki czarny scenariusz jakiego się bałam kiedy Meru wkraczał w nasze życie. Wprawdzie choroba Keanu nie ma raczej nic z FIPem wspólnego, ale nie zmienia to faktu, że jest i leczyć trzeba a finanse szurają mocno poniżej linii kryzysowej. Gdyby nie wy obecnie musiałabym już wybierać, którego leczyć:( Tylko dzięki tej części, którą uzbieraliście jeszcze miałam co wybierać z dna swojego debetu.\nMam nadzieję, że nigdy nie stanę przed takim wyborem bo jest on <cenzura>.\nTrzymać mocno kciuki za Merusia jutro!\nI za jego kumpla też🐾\nsobota, 22 sierpnia 2020 o 17:51\nMeru jest po kolejnych kontrolnych badaniach kończących 8 tydzień kuracji. Nie ma fajerwerków, ale jest poprawa 💪🏼\nPrzed nami ostatnie 4 tygodnie (jeśli nadal będzie tak dobrze).\nDziękujemy, że z nami trwacie, że wierzycie, że dzięki wam te zielone oczy nadal błyszczą.\nJedno kocie życie nie robi prawie nikomu żadnej różnicy. Dziękujemy, że wam i owszem.\nMeru wam dziękuje.\nśroda, 5 sierpnia 2020 o 23:12\nCzekacie na wieści?\nNo to ruszamy. Jesteśmy już po wizycie kontrolnej, ale co ważniejsze mamy już wyniki.\nŻeby was nie trzymać w napięciu: JEST ZAJEBIŚCIE!\nBadanie usg wykazało, że węzły chłonne z maks 26mm zmniejszyły się do maks 14mm(!!!).\nBadania krwi również są bardzo, bardzo pozytywne.\nStosunek albumin do globulin skoczył z 0.2 do 0.5.\nAle kto lubi medycznie to sam poczyta wyniki a dla całej reszty świata: jest dobrze!!!\nJedyny „minus” to moje zaskoczenie wagą. Waga w gabinecie pokazała 3,700kg (ja żyłam przeświadczeniem maks 3,500kg). Po powrocie myślałam sobie, że to kwestia kiepskiego ustawienia kota albo co... No „niestety” waga w domu pokazała to samo :D\nOczywiście w ogólnym rozrachunku to bardzo dobrze oczywiście. Niestety zaboli znów portfel bo musimy kolejny raz zwiększyć dawkę leku :(\nAle dziś się nie będziemy tym martwić. Dziś świętujemy !!!:)\nDziękujemy za wsparcie, dzięki wam Meru żyje i walczy o pełne wyzdrowienie!\npiątek, 31 lipca 2020 o 20:46\nTrzy dni temu minął miesiąc kuracji Meru. Młody wojownik czuje się wyśmienicie. W ciągu miesiąca przybrał na wadze pół kilo a jego apetyt wskazuje, że to nie koniec :)\nSocjalizacja z pozostałymi ogoniastymi mieszkańcami idzie bardzo pozytywnie. Z najmłodszym ogonem wręcz sie uwielbiają. Ze „starszyzną” nie ma żadnych nieporozumień. Rezydentka nawet czasem nadzoruje jego toaletę a starszy kocur włącza się do gonitw.\nGdyby nie codzienne leki doustne (wątroba) i zastrzyki (GS) byłoby jak w bajce.\nJednak przed nami jeszcze 2/3 kuracji. Pomijając debet, który przewyższa nadal zbiórkę to jeszcze ponad 50 dni codziennego stresu i zadawania koniecznego bólu. Oczywiście Meru boli to bardziej:(\nNa nasze szczęście zabiegi znosi jak prawdziwy bohater. Nie próbuje nas zamordować ani uciec na księżyc tylko cichutko pomiaukuje. A zaraz po biegnie na kolację, żeby szybko zapomnieć o przykrościach i cieszyć się darowanym życiem.\nRanki w naszym domu są najbardziej intensywne. Wszystkie koty po śniadaniu mają „crazy time”. Wiecie jak wyglada, a raczej jak słychać taki czas?:) Nie? To podczas urlopu, który za pasem, spróbuję wam nagrać. Filmik tradycyjnie dostępny na naszym blogu, na Facebooku: 84 dni Meru.\nCo rusz się ktoś znajdzie kto stwierdza, że to co robimy dla tego kota to w naszej sytuacji (czytaj: zwykli śmiertelnicy od 1 do 1) jest bez sensu.\nA ja, między innymi, właśnie o tej 4:30 rano klnąc na wszystko wokół i błagając aby nie zdemolowały chaty (ogony) co dzień upewniam się, że warto. Warto ratować każde życie jeśli tylko nie jest to życie w cierpieniu. A tu poza chwilą zastrzyku jest energia i żywioł :)\nJuż niebawem bo 05.08 pierwsze kontrolne badania. Trzymajcie kciuki i nie zostawiajcie Meru. On naprawdę jest wart każdego grosza i każdej godziny opieki.\npiątek, 17 lipca 2020 o 08:22\nMeru ma się świetnie poza rosnącą ilością dziurek w ciałku. Zaaklimatyzował się fantastycznie w nowym miejscu. Ma nowego przyjaciela, z którym demolują mieszkanie w szale gonitw:) Przytył też znów odrobinę.\nSzczęście w nieszczęściu, nie na tyle aby zwiększyć dawkę leku;)\nMamy jeszcze fiołek na około 9 dni. Na pięć (z zakupionych sześciu na dany moment) z nich pomogliście zebrać finanse za co baaaaaardzo dziękujemy. Pod koniec miesiąca czeka nas . kontrola, która mam nadzieje natchnie nas dodatkowym optymizmem.\nMamy nadzieje, że znajdzie się więcej osób, które w nas uwierzą.\nponiedziałek, 13 lipca 2020 o 08:45\nWczoraj był 13 dzień kuracji. Póki co 13-stka plus czarny kot przynoszą szczęście. Meru czuje się dobrze. W ekspresowym tempie dogadał się z najmłodszym rezydentem (stosujemy system socjalizacji z izolacją - wiemy co robimy i jak, stad tempo. Jeśli nie jesteście pewni nie łączcie kotów tak szybko). Ze starszymi przeprawa będzie o wiele dłuższa.\nŁobuzują jak dwa czorty. Momentami mam ochotę obu wystawić za drzwi :)\nZa około dwa tygodnie wybierzemy się na badania kontrolne to zobaczymy czy radość jest tylko powierzchowna. Tymczasem nadal prosimy o wsparcie. Mamy zapas na niecałe 2 tygodnie właśnie. To bardzo dużo, ale o wiele za mało na całą kurację.\nBez was FIP WARRIOR sobie nie poradzi.\nNo chyba, że wygram w totka (zdarza mi się grać!). Wtedy wygra ich kilkunastu!????????\nDrużyna Meru FW\nśroda, 8 lipca 2020 o 18:07\nDziś 10 zastrzyk. Meru rośnie w oczach. W dzień bardzo dużo odpoczywa (jak normalny kot) czym mnie niezmiennie (i bez sensu:) martwi. Rano jednak wita mnie już od drzwi domagając się jedzenia. Wieczorami zaś muszę pilnować drzwi bo wyrywa się na wolność a moi rezydenci nie są jeszcze na niego gotowi:)\nKuracja zdecydowanie działa. Póki co raz zwiększyliśmy dawkę, pewnie za chwilę trzeba będzie ją zwiększyć znów bo chłopak tyje.\nMamy w ręku kolejna (trzecią) butlę, zamówione i opłacone dwie następne, i załatwiamy kolejną. Przynajmniej następne będzie można zamawiać spokojniejsza strachu, że zabraknie. Kciuki nadal potrzebne!\nDziękujemy za dotychczasowe wsparcie.\nsobota, 4 lipca 2020 o 00:59\nOsuszyliśmy pierwszą butlę. Druga się już chłodzi w lodówce a dwie kolejne zamówione !!!!’\nUmówiliśmy się z lekarzami, że skoro wiemy już, że jest to FIP a kot reaguje na kurację pozytywnie to spotkamy się na kontroli po około miesiącu jej trwania, o ile oczywiście nie będzie się działo nic niepokojącego.\nDziś przyszły wyniki pcr z krwi potwierdzające obecność koronawirusa (nie, akurat nie covid19).\nCiężki dzień za nami bo trzeba było kwaterę poodkurzać. A wiecie, kot plus odkurzacz... (wyjątki potwierdzają regułę).\nNo i najważniejsze: Meru czuje się naprawdę z każdym dniem lepiej. Dzięki wam również!\nczwartek, 2 lipca 2020 o 22:13\nDziś czwarty zastrzyk. Meru jest coraz silniejszy. Wczoraj po zastrzyku chwilkę popłakał po czym pogalopował na kolację. Dziś rano po 4 nakrzyczał na mnie, że przyszłam bez miski :) Zjadł mięsko z tabletką (antybiotyk). Tak mi się przynajmniej wydawał. Po godzinie Marcin musiał go uraczyć tą samą:)\nPotem nawet chwilę się pobawił myszką.\nPrzeraża mnie tyle jeszcze czasu niepewności, ale kiedy na niego patrzę, wiem, że warto.\nDziękuje wam moi drodzy. Gdyby nie wy, mało który kot miałby tę szansę. To dzięki waszej pomocy udowadniają, że nie można się poddawać!\nIdziemy na czwarty zastrzyk...\nTrzy za nami 81 to go! (Tak, wiemy, że minimum)\nPoniżej wczorajsze wyniki, paragony od lekarza za wizyty już tu u nas. Oraz zdjęcia z dziś :)\nMuszę ogarnąć czy da się wstawiać filmiki?\nNa więcej zapraszamy na fb: https://www.facebook.com/84-dni-Meru-101501638298746/\nPomóżcie Meru przeżyć\nKiedy ok. 3-miesięczny kociak trafił do fundacji FOP w sierpniu ubiegłego roku, nadano mu imię Dżepetto. W listopadzie znalazł nie tylko nowe imię „Meru”, lecz również kochających „rodziców” i „brata”. I było jak w bajce, bo świetnie się zaadaptował w nowym domu i z drugim kotem, w podobnym wieku stanowili nierozłączną parę.\nNiestety, w połowie czerwca Meru poczuł się źle, zaczął gorączkować, przestał jeść i stracił ochotę do zabaw. W ciągu tygodnia stracił pół kilo wagi a nigdy nie był tłuścioszkiem. Kiedy zaniepokojona „mama” zabrała go do lekarza diagnoza była przerażająca: Meru ma duże prawdopodobieńswo zakaźnego zapalenia otrzewnej (FIP), które jeszcze nie tak dawno oznaczało dla kota wyrok śmierci. Kolejne badania coraz bardziej pogłębiały pewność diagnozy. Jest jednak szansa…\nPojawiły się leki na bazie związku – GS-441524 – który umożliwia zwalczenie wirusa. Są jednak bardzo drogie i trzeba je sprowadzać z zagranicy. Podaje się je w formie zastrzyków przez minimum 84 dni bez żadnej przerwy. Brak jednej dawki może przekreślić całkowicie szanse wyzdrowienia.\n„Rodzice” Meru, którzy mieszkają na wsi uznali, że nie podołają obowiązkom opieki nad tak poważnie chorym kotem – to nie tylko codzienne zastrzyki, lecz również częste wizyty u doświadczonego lekarza weterynarii, który na podstawie badań ocenia postępy leczenia. Dlatego kot trafił do mnie, bo wiem, że jestem w stanie zapewnić mu odpowiednią opiekę. Nie jestem natomiast w stanie pokryć wszystkich kosztów leczenia – oceniam, że całkowity koszt samych leków (dawkę leku należy zwiększać wraz z przyrostem wagi kota) to od ok. 10 -15 tysięcy złotych. Dlatego proszę wszystkich ludzi dobrej woli o pomoc w zebraniu odpowiedniej kwoty. Zdobyłam już dziesięć pierwszych dawek i leki wspomagające, ale to kropla w morzu. Najbardziej przeraża mnie myśl o tym, że może nadejść moment, w którym zabraknie mi pieniędzy na kolejną dawkę.\nJeśli Wasza pomoc finansowa przekroczy potrzebną kwotę zostanie przekazana na leczenie innego kota z tą straszną chorobą.\nBardzo proszę, pomóżcie i nie pozwólcie umrzeć Meru.\nkolejne badanie usg zarówno brzucha jak i klatki piersiowej pokazało, że płynu jednak nigdzie nie ma. Za to ogon ma bardzo powiększone węzły chłonne (2cm!).\nCo niestety znów dokłada kolejną cegiełkę do diagnozy FIP. Tylko, że w wersji suchej:(\nJesteśmy właśnie po drugiej dawce leku. Meru dziś był jeszcze bardzo słaby. Wydaje nam się jednak, że ożywił się wieczorem. Czy mamy rację okaże się w ciągu najbliższych kilku dni.\nNiech moc będzie z nami...\nPrzyszły kolejne wyniki. Tym razem z elektroferazy białek. Wynik znów na „korzyść” FIP. To, plus fakt, że Meru zaczyna reagować lepiej na otoczenie chyba przesądza nam sprawę...\nDwie dawki za nami, „82 to go”!\nZofia i kot Rudolf\nDżariel Kaspersky • 06.09.2020 22:05\nBazarek-- książka Bądź Zdrów\nAnna Pajor • 25.08.2020 11:05\nTrzymaj się nasz Geppetto (Meru)\nJustyna Chuchmała • 25.08.2020 12:39\nTrzyma się dzielnie a my nie damy wirusowi zmarnować szansy jaką dostał od losu. Dziękujemy!\nBeata Błaszczyk • 19.08.2020 22:03\nJustyna Chuchmała • 20.08.2020 13:06\nKażde się przydadzą. Bardzo dziękujemy!\nMarta Cis • 10.08.2020 22:18\nnaszyjnik plus kolczyki\nAndrzej Porębski • 05.08.2020 21:41\nNamthy i Dicont\n594 317 zrzutek\n339 096 800 zł


Wiertarki akumulatorowe – jak wybrać odpowiednie elektronarzędzia? -\nRealizacja prac remontowo-budowlanych nie obejdzie się bez podstawowych sprzętów. Do najbardziej potrzebnych i najczęściej użytkowanych należą wiertarki akumulatorowe. Każdy model może posiadać inne zastosowanie ze względu na odmienność głównych parametrów. Jak wybrać najlepszy z nich? Czytaj dalej, a elektronarzędzia nie pozostawią przed Tobą żadnych tajemnic.\nDlaczego wiertarki akumulatorowe są tak popularne?\nWiertarki akumulatorowe to podstawowe elektronarzędzia wykorzystywane zarówno przez zwykłych majsterkowiczów, jak i profesjonalistów. O powszechności ich stosowania decyduje szereg zalet, a wspomnieć można o dużej mobilności, a także swobodzie pracy w dowolnych pozycjach. Tym samym nadają się do użycia w najbardziej trudno dostępnych miejscach.\nOczywiście wiertarka wiertarce nierówna. Poszczególne modele różnią się od siebie podstawowymi parametrami. Warto więc doprecyzować, do jakich zadań masz zamiar wykorzystać sprzęt. Ułatwi to podjęcie ostatecznej decyzji, wszak ograniczysz wybór do kilku opcji spośród wielu.\nNa co zwrócić uwagę przy wyborze wiertarki akumulatorowej?\nNim zaczniesz rozglądać się nad przenośnym sprzętem, określ również, jak często będzie użytkowany. Następnie poznaj główną specyfikację. Jakie parametry mają największe znaczenie, jeśli chodzi o wiertarki akumulatorowe?\n1. Moc elektronarzędzia\nPrzede wszystkim sprawdź napięcie akumulatora, od którego zależy moc elektronarzędzia. Warto zdecydować się na modele o napięciu minimum 10V, przekraczającym nawet 18V. Dają wiele możliwości, począwszy od skręcania mebli, kończąc na sposobności wiercenia otworów w wielu materiałach. Co więcej, mogą posiadać dwa biegi, dzięki którym dostosujesz ilość obrotów na minutę do wymagań realizowanego zadania.\n2. Moment obrotowy\nIstotnym parametrem podawanym w niutonometrach (Nm) jest moment obrotowy. Decyduje o tym, jak głęboko osadzisz śruby oraz z jaką siłą będą wkręcane. W przypadku profesjonalnego użytku wartość powyższej właściwości może przekraczać nawet 130 Nm. Tego typu sprzęt wykorzystasz choćby do budowy konstrukcji dachowych. Do lżejszych prac wystarczy model o mniejszych możliwościach.\n3. Pojemność i typ akumulatora\nNie zapominaj o pojemności akumulatora decydującej o czasie pracy wiertarki na jednym ładowaniu. W zależności od jego rodzaju może wynosić ok. 1000maH, a nawet 5000maH. Najdłuższe działanie zapewniają modele litowo-jonowe.\nPowyższe właściwości to podstawowe parametry każdej wiertarki akumulatorowej. Jeśli chcesz, aby elektronarzędzie stanowiło długotrwałą inwestycję, sprawdź też m.in. rodzaj silnika. Warto postawić na wariant bezszczotkowy o znacznie większej trwałości niż szczotkowe odpowiedniki. Zapewnia jednocześnie lepszą moc i zużywa mniej energii.


Czy Wikingowie dotarli aż do Chin? | Portal historyczny Histmag.org - historia dla każdego!\nTagi: Wywiady, Historia społeczna, Historia gospodarki, Historia wojskowości, Wczesne średniowiecze, Skandynawia, Europa\nOpublikowany: 2015-08-06 11:20\nCzy Wikingowie dotarli aż do Chin?\nCóż to były za czasy! Mężczyznę bez brody zwano kobietą, a dzisiejsi politycy... cóż, oni mogą tylko zazdrościć życia Wikingom. O tym wszystkim rozmawiamy z Robertem Lowem...\nRobert Low - szkocki dziennikarz i pisarz. Twórca serii wydawniczej Zaprzysiężeni, których kolejne tomy ukazują się w naszym kraju nakładem wydawnictwa Książnica (fot. Audrey Russel, www.robert-low.com; prawa zastrzeżone)\nMaciej Zaremba: Czy nie ma Pan wrażenia, że temat Wikingów w ostatnich czasach znów powrócił do łask publiczności? W czym tkwi jego potencjał?\nRobert Low: Wydaje mi się to dość zrozumiałe. W świecie tak powszechnie kontrolowanym przez siły znajdujące się – przynajmniej na pierwszy rzut oka – poza naszą kontrolą, możliwość wpływania na rzeczywistość siłą własnego oręża jest bardzo kusząca. A takie przecież były czasy Wikingów. Na tym polega też chyba magia otaczająca ich świat: świat w którym niewielkie ludy mogły dobrze prosperować ekonomicznie i militarnie, nierzadko rzucając wyzwanie mocarzom, którzy wydawali się wyraźnie silniejsi. Tego mogą Wikingom zazdrościć współcześni politycy. No i oczywiście kluczowa rzecz – brody. Mężczyzna bez brody zwany jest… kobietą.\nW Polsce kontrowersję wciąż budzi teoria mówiąca o tym, że Mieszko I, pierwszy historyczny władca naszego kraju był wikingiem. Czy jeśli tak było, to Pana zdaniem my, Polacy powinniśmy być z tego dumni?\nWydaje się prawdopodobne, że Mieszko rzeczywiście miał silne szwedzkie korzenie i to – jeśli w ogóle można tak powiedzieć – zanim Szwecja stała się Szwecją. Mieszko był także najpewniej ojcem Sygrydy Storrådy, a co za tym idzie także dziadem Kanuta Wielkiego. A czy z tego można być dumnym? Czy Polacy powinni być z tego faktu dumni? Cóż jeśli Polacy są przygotowani na zaakceptowanie takiego człowieka jako ojca swojego narodu, człowieka który miał więcej z Normana niż ze Słowianina, to tak. Nie można zapominać, że Rosjanie mieli dokładnie ten sam problem z normańskimi przodkami i pogodzenie się z takimi protoplastami było dla nich bardzo trudne.\nZ jakich historycznych źródeł korzysta Pan przy pisaniu swoich powieści?\nDla moich powieście dotyczących czasów wikińskich najważniejszym źródłem pozostają przede wszystkim sagi skandynawskie. Nie z powodu ich historycznej precyzji i dokładności w oddawaniu realiów historycznych, bo tego tam generalnie nie znajdziemy. Ale sagi jak żadne inne źródło potrafią przekazać nieuchwytny „smak” epoki. Pod tym względem są trudne do zastąpienia. Natomiast jeśli chodzi o źródło dotyczące konkretnych faktów, to tutaj najszerzej korzystam z kronik germańskich czy też zapisów podróżników arabskich. Jeśli natomiast chodzi o moje książki dotyczące średniowecza powszechnego, tutaj najchętniej korzystam – obok kronik – także z dokumentacji sądowej i gospodarczej, która na Zachodzie zachowała się w sposób ułatwiający bardzo precyzyjne odtworzenie tego kto płacił za co. W ten sposób jesteśmy w stanie dokładnie odtworzyć kto walczył w jakiej bitwie – i co nim powodowało. W ten właśnie sposób wielu pisarzy historycznych jest w stanie precyzyjnie zrekonstruować szczegóły całego roku, dzień po dniu. I wszystko dzięki księgom rachunkowym…\nKtóre obrzędy, czy obyczaje Wikingów uważa Pan za najciekawsze i dlaczego? Czy były takie, które naprawdę Pana zszokowały?\nPrzyznam szczerze, że zaskakujące były nie tyle rzeczy, które miały miejsce, ale raczej te, których Wikingowie nie praktykowali. Na przykład kobiety: posiadały one niekwestionowaną wolność osobistą, miały prawo do własności, mogły dziedziczyć władzę, miały też prawo rozwodzić się i wychodzić za mąż wedle własnego uznania. Tego nie zobaczymy nigdzie, w żadnej epoce, przez kilkaset lat po erze Wikingów.\nNo dobrze, po pewnym przemyśleniu, mogę jeszcze wspomnieć o pewnym rysie obyczajowości, który faktycznie był szokujący, chodzi mianowicie o ciche przyzwolenie na przemoc, w tym także przemoc wśród dzieci. Dobrym przykładem jest tu Saga o Egilu, w której raptem kilkuletni Egil Skalagrimmson, oszukany przez starszych chłopców z wściekłością wraca do domu, bierze w ręce topór i odpłaca swoim prześladowcom – jednego z nich literalnie rozcinając na pół. Miał wtedy siedem lat. Jaka była reakcja jego otoczenia? Zamiast szykanowania go, takie zachowanie wzięto za oznakę przyszłej wielkości...\nBajka o Piaście Kołodzieju zamiast historii walecznych Wikingów?\nW najnowszej książce „Smoczy Łeb” porusza Pan temat kontaktów Wikingów z Polanami. Czy pisanie o innych kulturach dużo się różni od pisania o Wikingach?\nNie, nie widzę tutaj żadnej różnicy. Wszyscy ci o których piszę byli przecież ludźmi średniowiecza, ludźmi który już dawno przeszli do przeszłości. Nikt nie może pójść do nich w odwiedziny, porozmawiać i zapytać jak im się żyje, albo żeby zobaczyć jak umierali. Najlepsze co może zrobić pisarz – i ja staram się to robić – to zbadać to co jedli, co ubierali i jak walczyli. Poza tym jednak trzeba pamiętać, że byli ludźmi dokładnie takimi jak my. Nie byłi przecież kosmitami. Mieli takie same jak my nadzieje, strachy, sny…\nJako rekonstruktor historyczny ma Pan bezpośredni kontakt z uzbrojeniem Wikingów. Czy to pomaga w pisaniu powieści?\nDuńczycy atakujący Anglię (miniatura z żywotu św. Edmunda, XII w., domena publiczna).\nOch, to bywa niezwykle przydane. Uważam rekonstrukcję za rodzaj „archeologii praktycznej”. Na przykład wiedziałem, że Wikingowie wynaleźli rodzaj śpiwora, wykonany ze skóry morsa, żeby zachowywać wodoszczelność. Przez wiele lat sądziłem, że tego rodzaju „śpiwory” były używane w czasie długich podróży, jako sposób na spokojne spanie, suche i ciepłe miejsce do spania na dnie wikińskiej łodzi. A przynajmniej tak sądziłem, do póki nie odwiedziłem zrekonstruowanej łodzi wikińskiej – zrozumiałem wtedy, że dno wikińskiej łodzi byłoby absolutnie ostatnim miejscem w którym ktokolwiek chciałby się przespać. W ten sposób stało się jasne, że „śpiwory” były używane wtedy, gdy Wikingowie spokojnie i bezpiecznie dopływali do brzegu. Podobnie zresztą miałem w przypadku miecza i tarczy czy topora. Dopóki nie weźmie się ich do ręki i nie spróbuje się ich użyć – trudno sobie wyobrazić jak rzeczywiście się z tego korzystało.\nCzy Wikingom było „ciężko” w dosłownym tego słowa znaczeniu? Ile ważyło ich wyposażenie?\nKolczuga pokrywająca ciało do połowy ud ważyła mniej więcej 20 kg. Razem z hełmem, kurtką, tarczą i włócznią… no, mogło to w sumie ważyć ze 30 kg. Ale dodajmy od razu, że cały ciężar był dość równo rozłożona na cały tułów i biodra, także nawet kobiety mogą je nosić – a warto dodać, ze kobiet-rekonstruktorek nie brakuje. Jedyną zasadą jest to, że nie mogą nosić sukienek.\nWyobraźmy sobie że jest Pan Wikingiem, w którym kierunku wybrałby się Pan na wyprawę? Na Ruś, do Europy zachodniej, czy może w nieznane, na przykład w stronę Ameryki?\nNa wschód, zawsze. Czytałem o skośnookich, rudych mumiach z warkoczami i tatuażami, które odkryto nad granicą chińską i muszę przyznać, że wizja Normanów, którzy dotarli aż tam, wydaj mi się znacznie bardziej intrygująca niż jakiekolwiek inne wikińskie podróże.\nWspółpraca: Michał Przeperski\nPolecamy także lekturę książki „Zaprzysiężeni. Smoczy łeb”:\n„Zaprzysiężeni. Smoczy łeb”


Finanse po Godzinach: Strzał w dziesiątkę czyli przełamywanie barier\nTak kupowałem kiedyś obligacje GNB. Znalazły się w moim portfelu jako trzecie i gdybym miał wybrać najdonioślejsze wydarzenie ostatnich lat, nie byłoby z tym żadnego problemu - wybór padłby na obligacje Getin.\nTym razem 100 milionów Źródło: getin bank\nGwoli wyjaśnienia nie chodzi o wcale o atrakcyjność tych obligacji, są one bowiem bardzo przeciętne, ile o przełamywanie barier. Wielu ludzi wciąż na słowa obligacje kuli uszy utożsamiając je z giełdą, z akcjami i dużym ryzykiem. Mnie zaintrygowały od samego początku.\nZ obligacjami Getin zetknąłem się po raz pierwszy przy okazji zakładania ostatnich lokat w szybko znikającym z rynku GetBanku, wówczas już tylko na 7,50%. Na biurku stała ulotka: obligacje Getin 8,67%, co wyglądało o wiele lepiej, ale w oddziale nikt nic nie wiedział na ten temat, a konsultantka obiecała kontakt w najbliższych dniach.\nKontakt był. Niestety ograniczył się do jednego zdania, obligacje sprzedały się przed terminem, dla Pana już nic nie pozostało. Druga seria przeszła również chyłkiem, dopiero trzecia, kwietniowa edycja była osiągalna, chociaż już zredukowana o 0,30pp.\nDzięki tym obligacjom mam praktycznie samoodnawialną lokatę na pół roku z oprocentowaniem nieco powyżej 6%. Wówczas nie było wielu ofert obligacji na rynku pierwotnym, więc obligacje Getin były rarytasem. Chociaż przy 23% obligacji Work Service oraz 13% drugich obligacji, które kończą się za miesiąc wyglądały blado.\nNiniejszym obligacje Getin wygrały ubiegłoroczny wyścig z lokatami w SKOK Wołomin. W 2013 lokaty w Wołominie były praktycznie na podobnym poziomie co obligacje Getin. Po tegorocznych 4 obniżkach już tak nie jest.\nDziś obligacji jest co niemiara, jest w czym wybierać. Getin zaczął znów sprzedaż nowej serii PP-xi. Powód jest prosty: obligacje są emitowane na podstawie prospektu emisyjnego, a ten ważny jest tylko przez rok. Ważność prospektu kończy się już 6 maja, a więc czasu coraz mniej.\nParametry jak zwykle takie same: WIBOR6M + 3,00%, płatność co pół roku przez okres 7 lat z opcją call po 5 latach, bez zabezpieczenia. Szczegóły zresztą widzimy na zdjęciu. Warto zwrócić uwagę na skalę emisji tym razem Getin pragnie zgarnąć aż 100 milionów.\nSumy są horrendalne, a ryzyko mimo braku zabezpieczenia raczej minimalne. Wystarczy teraz porównać je z typowymi kwotami, które zbierają zwykłe spólki. Tam najczęściej są to średnio 2 miliony na emisję, dlatego zadlużanie spółek emitujących często obligacje nie jest tak groźne, jak wydaje się na pierwszy rzut oka.\n7 lat to faktycznie szmat czasu, ale w przeciwieństwie do funduszu nieruchomości, który trwał nawet ponad 7 lat i miał przynieść 145% zysku a okazał się inwestycją w gruzy, obligacje Getin były prawdziwym strzałem w 10. A zamiast odrabiania strat, jest stały zysk ponad 6%. I nic nie wskazuje na to aby był mniejszy.\nDL 24 marca 2014 09:34\n"Niniejszym dostałem chyba odpowiedź, dlaczego liczne artykuły o obligacjach Getin są raczej mało popularne."\nNie tylko. Getin ma mocno nadszarpniętą opinię. Cóż, cudów nie ma, ktoś musiał stracić, żeby inni mogli zarobić. Przykład pierwszy lepszy z brzegu:\nWiem, że patrząc na to dziś (już po doświadczeniach lat 2007-2012) chłodnym okiem wydaje się, że ludzie ci postąpili bardzo naiwnie, ale znając umiejętności "przekonywania" młodych, wyżelowanych z drogimi zegarkami i tak jest mi ich szkoda. Inna sprawa, że takie przypadki skutecznie powstrzymują mnie przed jakimikolwiek kontaktami z GNB i jego licznymi przybudówkami.\npolcan 24 marca 2014 13:50\nNie twierdzę, że Getin jest bez skazy. Owszem wiele produktów jest bardzo wątpliwej jakości, ale obligacje należą do nielicznych wyjątków.\nTomasz 24 marca 2014 10:34\nPamiętam pierwszą edycję obligacji jeszcze wtedy Getinu -\nmagiczne 9% na rok! Byłem jednym z pierwszych kupujących i pani w oddziale chciała mi wystawiać papier (w 3 egzemplarzach do podpisu) na każdą jednostkę..po konsultacjach z centralą udało się to skonsolidować :) stare dobre czasy\nAnonimowy 24 marca 2014 20:37\nJa kiedyś zainwestowałem w fundusz arki bzwbk i tez inwestycja okazała się strzałem w 10 ekipa brokerów dość dobrze inwestowała wycofałem się w porę inkasując prawie 90% za 2 lata.Znajomy makler mówił mi że ekipa która tak świetnie zarządzała funduszem arki zwolniła sie i pozakładali własny fundusz\nRoman Zdrawko 25 marca 2014 10:10\nObligacje są względnie bezpiecznym i zarazem dość dochodowym instrumentem. Ludzie nie mają pojęcia o tym i dlatego trzymają się z daleka a to głupota. Jeszcze nowa seria GNB 5,7% to nie jest dużo jak na obligacje ... a że są płynne to na pewno dobry wybór. Co mnie w tym momencie obchodzi jak Getin postępuje z Klientami odsetki mają być i tyle .... dla opornych polecam stronę www.obligacje.pl\nW czasach lokat na 3,5% trzymanie wszystkich środków na lokatach jest na prawdę dla .... no nie do końca zorientowanych osób.\nAnonimowy 12 kwietnia 2014 01:32\nOk, ale nikt nie bierze tutaj ryzyka pod uwage, wystarczy, ze CHF po kilku latach skoczy do np 5zl i wtedy wszystko sie moze zdarzyc, wlacznie z upadloscia banku. Na dzisiaj moze takiego ryzyka nie widac, ale kto wie jak zmieni sie sytuacja za pare lat.


Dzień, w którym zmienił się świat - recenzja "11 września" -\nDzień, w którym zmienił się świat – recenzja „11 września”\nNa dłuższy czas odłożyłam reportaże, mimo że uwielbiam je czytać. Wielokrotnie przekonałam się, że życie pisze o wiele ciekawsze scenariusze, niż ktokolwiek jest w stanie wymyślić – wszystko zależy od formy, w jakiej są napisane. Czy będzie to nudna relacja poparta żmudnie wyszukanymi faktami, a może porywająca narracja, ukazująca nam nieznaną dotychczas historię?\nZ jednej strony bardzo chciałam przeczytać „11 września”. Doskonale pamiętam ten dzień, gdy jako 11-letnia dziewczynka siedziałam z tatą w samochodzie na parkingu i słuchałam relacji w radiu. W tym wieku nie mogłam rozumieć całego kontekstu sytuacji, jednak przejęcie i strach towarzyszyły mi długo potem. Z drugiej strony, jest to temat, który trochę mnie męczy. Chciałabym zapomnieć, że na świecie istnieje tyle zła i ludzie, którzy są skłonni do czynów, które wykraczają poza nasze wyobrażenia.\nOstatecznie sięgnęłam po tę książkę, bo opisuje dzień, w którym wydarzyła się ogromna tragedia, która odcisnęła się piętnem na życiu wielu niewinnych ludzi i wpłynęła także na moje, mimo że siedząc z tatą w samochodzie, nie zdawałam sobie jeszcze sprawy z tego, że tak będzie. To właśnie po 11 września niechęć do muzułmanów przybrała na sile, chociaż tamte wydarzenia nie mają nic wspólnego z islamem.\nPrezydent Bush wygłosił słowa, które później często pomijano: „To nie nasi liczni przyjaciele muzułmanie są wrogami Ameryki. To nie nasi przyjaciele Arabowie są naszymi wrogami. Naszym wrogiem jest siatka radykalnych terrorystów – i każdy rząd, który ich wspiera”.\nZmusza do spojrzenia inaczej na tragedię\nGdy słyszymy, jak wiele osób zginęło podczas ataków 11 września 2001, trudno jest sobie uzmysłowić ogrom tragedii. Wiemy, że to wiele, ale równocześnie przywykliśmy już do danych o ofiarach, które pojawiają się w kontekście zamachów, wypadków czy konfliktów. To znieczula i sprowadza ludzi do liczb.\nAmerykanie, którymi tak bezpośrednio wstrząsnął atak na World Trade Center i Pentagon, nie potrzebują przypomnienia o ludzkim obliczu tragedii – w końcu zginęli tam ich bliscy. Pozostałym z nas, których wydarzenia z września 2001 nie dotknęły bezpośrednio, Zuckoff przypomina, że 9/11 to nie tylko zbiorowa tragedia. To dramat 2977 żyć, które zostały brutalnie przerwane. 2977 rodzin, których ojcowie, żony i dzieci nigdy nie wróciły do domu. To ponad 6 tysięcy osób, które zostały ranne. I nawet jeśli ich rany fizyczne z czasem się zabliźniły, trauma pozostała na zawsze.\nPojawiło się już pokolenie, które nie ma własnych wspomnień bezpośrednio związanych z 11 września. (…) Perspektywa czasowa pozwala nam spojrzeć na kryzys z dystansu, ale jednocześnie umniejsza naszą zdolność do współodczuwania z osobami, które go doświadczyły i rozumienia ich najpilniejszych trosk. (…)Jednak nawet jeżeli słowa okażą się zawodne, tylko z ich pomocą można odwlec odejście wydarzeń z 11 września do historii.\nOd samego początku narracji poznajemy i mamy szansę wręcz polubić czy nawet utożsamiać się z osobami, których życie na zawsze odmieni, lub nawet zakończy, atak grupy terrorystów. Stewardessa, która marzy o dziecku, pilot, który jest rolnikiem, rodzina z dzieckiem, para lecąca w podróż poślubną.\nW „11 września. Dzień, w którym zatrzymał się świat” punkt ciężkości zostaje przeniesiony na historie pojedynczych osób. To z ich perspektywy śledzimy rozwój wydarzeń. Opisy sekwencji wydarzeń z perspektywy kontrolerów lotów i wojskowych, okraszone wyjaśnieniami procedur, zamiast być nudne, budują napięcie i napawają irytacją.\nPrzez cały czas czytania towarzyszyło mi pytanie „co by było gdyby?”. Gdyby ta osoba zareagowała szybciej, inaczej? Gdyby wiadomość została przekazana wcześniej? Gdyby tylko komuś przyszło do głowy, że to, co nie do pomyślenia, jest możliwe. Przejmujące sytuacje, które piętrzą się, by ostatecznie osiągnąć kulminacyjny moment w zderzeniu samolotów z budynkami i śmierci tysięcy osób.\nNikt z centrum operacyjnego American Airlines nie przekazał informacji do Centrum Dowodzenia FAA w Herndon w Wirginii ani do kwatery głównej FAA w Waszyngtonie, ani nigdzie indziej.\nJednakże tak samo jak personel American Airlines, który nie przekazał dalej informacji o telefonie Betty Ong, przez kolejne dwadzieścia minut ani kontrolerzy lotów, ani pracownicy FAA nie wezwali sił zbrojnych na pomoc.\nŁatwo jest analizować i oceniać z perspektywy czasu, gdy wiemy, co się wydarzy. W końcu identycznie oceniane jest chociażby Powstanie Warszawskie. Chaos, który towarzyszył wydarzeniom z 11 września, a który tak umiejętnie uchwycił Zuckoff, obnaża niesamowitą nieudolność systemu i brak procedur na wypadek takiej sytuacji. Pozostawia nas też mimowolnie z niewypowiedzianym pytaniem, czego jeszcze nie jesteśmy w stanie przewidzieć, a co mogłoby nam zagrozić?\nPracownicy instytucji rządowych, takich jak FAA i FBI również nie wiedzieli, co się dzieje. Władze szukały potwierdzenia, że samolot faktycznie uderzył w północną wieżę.\nPrzyprawia o mdłości\nZuckoff wykonał niesamowitą pracę reporterską, odtwarzając wydarzenia na pokładzie uprowadzonych samolotów. Nie sposób tutaj o relacje z pierwszej ręki, a jednak udaje nam się zajrzeć do środka i zobaczyć co wydarzyło się na kilka minut po starcie, gdy terroryści przejęli kontrolę nad maszynami.\nO dziewiątej Peter Hanson ponownie zadzwonił do rodziców.\n– Jest coraz gorzej, tato – powiedział – Stewardesa dostała nożem. Wydaje mi się, że mają noże i gaz łzawiący. – Mówią, że mają bombę. Zrobiło się tu kiepsko. Pasażerowie wymiotują i mają mdłości. – Samolot robi gwałtowne ruchy. Nie wiem, czy ktoś nim steruje. Wydaje mi się, że spadamy. (…) Nie martw się, tato. Jeśli do tego dojdzie, stanie się to szybko.\nZapisy rozmów telefonicznych wykonanych przez pasażerów i zgłoszeń personelu pokładowego sprawiają, że terror, który musieli odczuwać, staje się wręcz namacalny. Autor skutecznie żongluje emocjami i udaje mu się osiągnąć efekt, o którym wspomina na samym początku książki.\nChciałem, by czytelnicy, dla których ataki są tylko „wiadomościami”, zyskali nową perspektywę. (…) Pragnę także czegoś bardziej intymnego. Chciałbym, by niektórzy ludzie dotknięci przez te wydarzenia przestali być anonimowi.\nUfamy lekarzom, że wiedzą, co robią. Oddajemy się w ręce prawników. Wchodzimy do budynku w przekonaniu, że spełnia najwyższe normy bezpieczeństwa. Zdajemy się na innych każdego dnia. Osoby pracujące w WTC zdały się na architektów, wykonawców i przepisy wierząc, że gwarantują im bezpieczeństwo. Uderzyło mnie, jak wiele kwestii nawarstwiło się na tragedie z 11 września. Brak procedur. Chaos. Brak komunikacji.\nZawsze zastanawiałam się jak to możliwe, że dwa tak potężne budynki złożyły się jak domki z kart. Dokładność, z jaką Zuckoff zebrał informacje, zasługuje na podziw, a prostota, z jaką wyjaśnia zawiłości inżynieryjne sprawia, że wszystko nabiera sensu. A także, że musimy sobie zrobić przerwę w czytaniu, żeby ochłonąć ze złości.\nNowe przepisy nie wymagały wież pożarowych, więc World Trade Center ich nie miało.\nTaranując rdzeń budynku, samolot zmiażdżył ściany wszystkich trzech awaryjnych klatek schodowych, odcinając drogę ucieczki wszystkim, którzy byli na piętrze numer 92 i wyżej.\nWprawia w osłupienie\nSą książki, które oddziałują na nasze emocje tak bardzo, że wręcz odczuwamy to fizycznie. Podobnie miałam czytając „Dzisiaj narysujemy śmierć” Tochmana i opisy ludobójstwa, które ożywiały każdą scenę, przyprawiając o mdłości.\nCzytając „11 września. Dzień, w którym zatrzymał się świat” niemal dzwoniło mi w uszach i słyszałam trzaski, kręciło mi się w głowie, gdy odczuwałam przerażenie pasażerów i spłycał mi się oddech, gdy towarzyszyłam kobiecie próbującej się wydostać z płonącego Pentagonu. Kuliłam się wewnętrznie przy opisach ran, jakie odniosły poszkodowane osoby. Głowa zaczyna mnie boleć nawet teraz, gdy przypominam sobie te fragmenty.\nNie zdążyła o niczym pomyśleć ani niczego zrobić, gdy kula rozpalonego paliwa, która przeleciała szybem dźwigowym, wystrzeliła przez drzwi od windy. Korytarz rozświetlił się pomarańczowym baskiem, jakby zionął w niego swoim oddechem smok. Ogień pochłonął Elaine. Czuła, że płomień w jednym momencie dotknął jej całej, jakby wpadła do kotła, zanurzając się w palącym żarze. Była pewna, że za chwilę umrze. (…) Była w szoku, ale nadal trzymała się na nogach. Spojrzała w dół i zobaczyła zwęglone strzępy beżowej bluzki, która teraz stopiła się z jej skórą. Sczerniałe resztki spódnicy stały się makabrycznym tatuażem na odsłoniętych nogach. (…) Ogień spalił więcej niż trzy czwarte jej skóry, od czubka głowy po kostki. Oparzenia w większości były trzeciego stopnia, co oznaczało, że uszkodzeniu uległy końcówki nerwów. W tej chwili to było jak błogosławieństwo. Brak czucia zablokował ból i sprawił, że tylko w części rozumiała powagę swoich obrażeń. Na razie Elaine martwiła się przede wszystkim tym, że jest półnaga.\nTe drobiazgowe opisy, tak świetnie przełożone przez Paulinę Surniak i Adriana Stachowskiego, przenoszą nas do wnętrza płonących budynków. Porywająca akcja sprawia, że na chwilę można zapomnieć, że wszystko to wydarzyło się naprawdę.\nChciałabym, żeby każdy sięgnął po tę pozycję. Gdy wydarzenia przechodzą do historii, umyka nam ich ludzka strona i stają się po prostu odległymi wydarzeniami. „11 września” przypomina nam o wszystkim, co ważne. Że nie chodzi o samoloty, a o ludzi, o pojedyncze osoby. Jakim heroizmem wykazali się strażacy, policjanci i ratownicy, których wielu zginęło, niosąc pomoc w warunkach, które przerastały każdego. Że do dziś tak wiele osób zmaga się z konsekwencjami zdrowotnymi. I że należy pamiętać, by nie dopuścić do podobnych tragedii w przyszłości.\nTW: Opisy ciężkich obrażeń. Zalecam ostrożność osobom, które boją się latać.\nKsiążka wydana nakładem Wydawnictwa Poznańskiego. Do kupienia między innymi na stronie wydajenamsie.pl\nDlaczego nie udzielam porad związkowych?\n15 interesujących faktów o Liechtensteinie


Austriacki deweloper z taśm Kaczyńskiego. Wiemy, co budował w Polsce\nBiznesGospodarkaTygodnik WprostTylko u NasWiadomościKrajPolityka\nDodano: 4 lutego 2019, 08:29 8\nGerald Birgfellner / Źródło: LinkedIn\nAustriacki biznesmen działał w Polsce na długo przed spotkaniami z Jarosławem Kaczyńskim w sprawie budowy dwóch wieżowców w Warszawie. Firma, w której pracuje, postawiła już w Polsce centra handlowe i luksusowe apartamentowce.\nGerald Birgfellner od 27 lat prowadzi własną działalność gospodarczą w wiedeńskiej dzielnicy Ottakring. Jest też menadżerem w austriackiej firmie BETHA Zwerenz & Krause GmbH. To rodzinny koncern deweloperski założony jeszcze w latach 50. ubiegłego wieku i jeden z największych graczy na austriackim rynku nieruchomości. Buduje praktycznie wszystko: centra handlowe, biurowce, nawet domy spokojnej starości. Firma zasłynęła z przerobienia gigantycznej wiedeńskiej gazowni na galerię handlową. Nie tak dawno kupiła też za rekordowe 169 mln euro wiedeński hotel Hilton.\nJednym z odłamów firmy jest spółka 6B47 z biurami w Wiedniu, Dusseldorfie i Warszawie. W Polsce Austriacy kończą właśnie budowę największego centrum wyprzedażowego na Śląsku. Silesia Outlet ma pomieścić 120 sklepów na 20 tys. mkw powierzchni. Otwarcie wiosną tego roku. Z kolei na jednej z wrocławskich wysp Austriacy postawili butikowy apartamentowiec z malowniczym widokiem na Odrę. Cena za najdroższy penthouse to prawie 2 mln zł. Czy Birgfellner brał udział w tych inwestycjach? Tego nie wiadomo. - Nigdy nie słyszałam o takim nazwisku. Podpytam jeszcze w biurze, czy ktoś tego pana poznał i jak czegoś się dowiem, to dam znać - mówi recepcjonistka z polskiego oddziału austriackiej firmy. Pani już nie oddzwoniła.\nWiadomo natomiast, że Birgfellner działał w Polsce na długo przed tymi inwestycjami. 11 lat temu po raz pierwszy pojawił się w Krajowym Rejestrze Sądowym. Zasiadł w zarządzie warszawskiej spółki Parus. Za firmą stali Austriacy z Zwerenz & Krause i Brytyjczycy z funduszu inwestycyjnego Revcap. To oni na czele z Birgfellnerem postawili w 2010 roku wrocławskie centrum handlowe Family Point. Ale spółka Parus zmieniła już właściciela. Po Geraldzie Birgfellnerze nowym prezesem został Marcin Niewolski. - Słyszałem o tym panu, ale nigdy nie było mi dane nawet się z nim spotkać. Nic więcej nie mogę o nim powiedzieć. - odpowiada.\nO Austriaku rzeczywiście wiadomo niewiele. W sieci krążą tylko trzy jego zdjęcia. Jedno, kiedy odbierał prestiżową nagrodę Diva Award przyznawaną za innowacyjne projekty architektoniczne. Takim jest centrum odzieżowe Villaggio Fashion Outlet w Parndorf przy wschodniej granicy Austrii. Birgfellner osobiście nadzorował ten projekt z ramienia Zwerenz & Krause GmbH. Drugie zdjęcie pochodzi z jednej z wiedeńskich restauracji, na którym Austriak pozuje z gigantyczną świąteczną babką. Trzecie z portalu LinkedIn, na którym i tak niewiele co o sobie powiedział. Skrojony na miarę garnitur, śniada cera, dwudniowy zarost i starannie ułożona fryzura z włosami zaczesanymi do tyłu – tak prezentuje się na fotografiach.\nGibbon i K-Towers\nWiadomo, że 12 maja 2017 roku po raz pierwszy spotkał się z Jarosławem Kaczyńskim w sprawie budowy dwóch 190-metrowych wieżowców na działce przy ulicy Srebrnej na warszawskiej Woli. Wizja budowy gigantycznej inwestycji w sercu dużej europejskiej stolicy skusiła Birgfellnera tak bardzo, że zdecydował się przeprowadzić do Polski. Kupił nawet dom w Warszawie. W czerwcu 2017 został prezesem spółki celowej Nuneaton, którą Srebrna powołała do budowy bliźniaczych wież. Parę miesięcy później założył też spółkę Gibbon, która w lutym zeszłego roku zmieniła nazwę na K-Towers. Taką roboczą nazwę dostał projekt dwóch wież, które miały się stać szklanym pomnikiem braci Kaczyńskich.\nBirgfellner działa w Polsce jak wytrawny menadżer. Pozyskuje znanego architekta, który miał przygotować projekt koncepcji budynku. Przygotowuje strategię realizacji projektu, harmonogram prac, wycenia nieruchomości, rozmawia z bankiem Pekao SA w sprawie kredytu i austriackim koncernem Strabag w sprawie budowy obiektu. Działa w zaufaniu do Jarosława Kaczyńskiego. Liczy na wielki zarobek, ale w lipcu prezes PiS wycofuje się z pomysłu budowy wieżowców. Birgfellner zaczyna nagrywać spotkania, które mają być dowodem na to, że umowa, chociaż ustna, była. To właśnie te nagrania wywołują polityczną burzę. Do tej pory „Gazeta Wyborcza” opublikowała dwa nagrania, ale taśm jest więcej.\nTo jedynie fragment artykułu, który w całości został opublikowany w najnowszym wydaniu tygodnika "Wprost".\nbiznes gospodarka tygodnik wprost tylko u nas wiadomości kraj polityka gerald birgfellner srebrna jarosław kaczyński k-towers taśmy kaczyńskiego\nProkuratura Rejonowa 10 lutego 2019, 18:32\n„Mrówka Cała” i „Złoty Melon” -to już historia- już od roku 2009 na dużo większą skalę Owsiak zaczął robić biznes z „zięciem” córki Aleksandry Owsiak, niejakim Jackiem Stacherą. Nie w „Mrówce” Niedźwiedzkiej-Owsiak, ale w dwóch słoniach Stachery trzeba szukać najdorodniejszych „Złotych Melonów”, co też przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej uczyniłem, o czym za chwilę.\nKim jest Jacek Stachera? Jedno z tych cudownych dzieci WOŚP, które do fundacji przyszło dosłownie z ulicy! Owsiak uwielbia takich współpracowników, bo wie, że tacy są najwierniejsi i pójdą za nim w ogień. W identyczny sposób trafiła do fundacji główna księgowa Dorota Pilarska, której wiedza jest, łagodnie mówiąc, wątpliwa, no i tak samo trafił do WOŚP najwierniejszy z wiernych – rzecznik Krzysztof Dobies/ przypadek czy fakt dlaczego tak szybko znalazł sie adwokat pana Birgfellnera / .\nMnie od dawna interesuje inna firma o ostrej nazwie Tabsco i umowy Stachery z Owsiakiem, dlatego zadałem następujące pytania:\nNa koniec informacja o bieżącym stanie spraw. Wysłałem do WOŚP kolejne pytania w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, tym razem o takiej treści:\nBol Kościuszko 4 lutego 2019, 14:42\ndodajac ciebie to bardzo , , ujowy interes zrobili\nRobnad revelation 4 lutego 2019, 13:35\nPOszerzyła się folksdojczów kmiocie, jezeli już jesteś taki ciekawy tłuku.,\nBol Kościuszko 4 lutego 2019, 11:20\nciekawe czy po tasmach z szefem pko i prezesem rodzina sie poszerzy/?\nAleksandra Kowalska 4 lutego 2019, 11:03\nNa austriackich biznesmenow trzeba uwazac. Moze sie okazac, ze to drugi Udo Proksch , ktory w latach 80 tych ubieglego wieku zrobil w konia caly socjalistyczny rzad, ale "polamal zeby " na oszustwie ubezpieczeniowym co niestety przyplacilo zyciem kilku marynarzy, statku "Lucona" , ktory zaladowany zlomem zamiast cennym ladunkiem, zostal wysadzony podlozona bomba na srodku oceanu. Sam Proksch byl hodowaca swin. Na szczescie dokonal swojego plugawego zywota w wiezieniu , skazany na dozywotke.


Jerzy Dudek - Dudek Dance - blog.sportbazar.pl\nblog.sportbazar.pl / WyKOPalisko / Jerzy Dudek – Dudek Dance\nJerzy Dudek – Dudek Dance\nJerzy Dudek – jedyny polski bramkarz, który wywalczył Puchar Ligi Mistrzów i to w jakim stylu! Przeczytaj o tym, jaką drogę pokonał, zanim wspiął się na szczyt.\nOd Górnika Knurów do Realu Madryt, a po drodze było pięknie\nJerzy Dudek urodził się 23 marca 1973 roku. Swoje pierwsze piłkarskie triki opanował w trampkarzach Górnika Knurów, następnie, kiedy Górnik zmienił nazwę na Concordia Knurów, rozegrał w nim 115 meczów. Stamtąd na chwilę przeszedł do Sokoła Tychy. 19 sierpnia 1996 roku podpisał profesjonalny kontrakt z Feyenoordem. I wtedy się zaczęło. 139 rozegranych meczów. Mistrzostwo oraz Superpuchar Holandii. W 1999 i 2000 roku wybrany najlepszym bramkarzem Eredivisie. W 2000 roku został także najlepszym zawodnikiem Eredivisie. To nie mogło umknąć uwadze największych klubów Europy. W kuluarach mówiło się wówczas o zainteresowaniu Dudkiem FC Barcelony, Realu Madryt, Arsenalu Londyn czy Manchesteru United. Ostatecznie jednak Bramkarz przeniósł się do Liverpoolu F.C. i to w jego barwach 8 września 2001 roku zadebiutował. Wybór ten okazał się być strzałem w dziesiątkę. To, co najlepsze w karierze Jerzego Dudka właśnie miało nadejść.\nJerzy Dudek z Pucharem Ligi Mistrzów – Dudek Dance\nJak w przypadku każdej zmiany w Liverpoolu Jurek przeżywał lepsze i gorsze chwile, lecz można śmiało rzec, że tych lepszych było o wiele więcej. Wśród nich można wymieniać Wicemistrzostwo Anglii, Puchar Anglii, Puchar Ligi Angielskiej, Tarcza Wspólnoty, Superpuchar Europy, dwukrotna nominacja do nagrody UEFA dla najlepszego bramkarza Europy. Jest też coś, co wydarzyło się przed Superpucharem, a co zaważyło, na dalszej karierze Jerzego Dudka – zwycięstwo w Lidze Mistrzów w 2005 roku.\nDariusz Szpakowski: „Jerzy cała Polska w Ciebie wierzy”\nTo był Stambuł. 25 maja Jerzy Dudek miał za zadanie przeciwstawić się naszpikowanemu gwiazdami AC Milanowi. By nakreślić stopień trudności meczu, można by wymienić całą drużynę mediolańskiego klubu – Dida, Stam, Nesta, Maldini, Pirlo, Kaka, Szewczenko, Crespo… To nie mogło to nie robić wrażenia. Miażdżąca przewaga AC Milan doprowadziła do zdobycia 3 bramek jeszcze przed przerwą. W takich okolicznościach większość kibiców nie miałaby złudzeń, jak to się skończy, ale nie gracze Liverpoolu i Jerzy Dudek w bramce. Po przerwie coś się zmieniło. Liverpool jakby odzyskał rezon i chęć do walki. To się opłaciło. Bramki zdobyte przez Gerrarda, Smicera i Alonso, przy solidnej postawie Jerzego Dudka dały remis i dogrywkę, a w końcu rzuty karne. W samej dogrywce Jurek Dudek popisał się kilkoma fenomenalnymi interwencjami, gdzie instynktownie wybronił strzały Szewczenki z samej linii bramkowej. W karnych to już był majstersztyk. Jurek dał popis i sławetne Dudek Dance.\nSwoimi popisami na linii bramkowej kompletnie rozpraszał już i tak pogubionych mediolańczyków, bo jak to było możliwe, że wygrywając 3:0 do przerwy, teraz mieli stawać do karnych, i to na przeciwko jakiemuś fikającemu Polakowi? Serginho przestrzelił, Pirlo został wybroniony przez Dudka i wtedy przyszedł czas na mega gwiazdę – Andrija Szeczenkę. On podchodził do ostatniego karnego, ale Jurek był już jak w transie. W ekwilibrystyczny sposób, prawie zatrzymując się w powietrzu, wybronił strzał i dał Liverpoolowi upragnione zwycięstwo. Wywalczone, wymęczone, wyśnione, nieprawdopodobne, piękne. Był to jeden z najcudowniejszych finałów Ligi Mistrzów.\nEmerytura Jurka Dudka w promieniach madryckiego słońca\nW 2007 roku Jerzy Dudek zameldował się w Realu Madryt, by spędzić tam kolejne 4 lata. Zdawał sobie sprawę z tego, iż będzie tylko zmiennikiem dla świetnego Ikera Casillasa, jednak powiedzmy sobie szczerze – to był Real Madryt! Niech pierwszy rzuci kamień ten, kto nie chciałby występować w Realu! Jurek Dudek był tam, by dzielić się swoim doświadczeniem, pomagać Casillasowi, tworzyć świetną atmosferę w szatni, z czego zresztą był znany. Swoją rolę spełnił. Odchodził żegnany przez kibiców owacjami na stojąco, włodarze Realu również pożegnali Polaka, stojąc na murawie stadionu, a koledzy z drużyny utworzyli mu szpaler, czyniąc największą nobilitację dla kończącego karierę piłkarza.\nPiękna kariera Jerzego Dudka\nNie możemy zapomnieć o fantastycznych meczach w Reprezentacji Polski, w której rozegrał ich aż 60, dzięki czemu zresztą trafił do klubu Wybitnego Reprezentanta Polski w piłce nożnej mężczyzn. W wielu spotkaniach był twierdzą i ostoją dla naszej, borykającej się z problemami, kadry. Jerzy Dudek może być wzorem dla wszystkich młodych sportowców. W ciągu swojej długoletniej kariery pokazał, że dzięki ciężkiej pracy, niezłomności i wielkiemu sercu można przeżyć piękną przygodę i stać się legendą.\nZbigniew Boniek – Piękność Nocy\nLew Iwanowicz Jaszyn – doceniony wśród niedocenianych. Twarz z oficjalnego plakatu MŚ 2018 w Rosji\nNajwiększe transfery w historii. Czy MŚ 2018 wpłyną na ranking?\nRękawice bramkarskie Reusch – sklep sportbazar.pl\nTagi: Dudek Real Madryt, Dudek w Liverpoolu, Liga Mistrzów 2005, Puchar Ligi Mistrzów\nPoprzedni wpis Torba na siłownię – Nike vs adidas. Sprawdź, którą wybrać?\nNastępny wpis Dlaczego warto trenować crossfit? 8 korzyści