Praca | Tatulowe opowieści - Part 2\nSzkolnictwo zawodowe. Lata lecą, a zmian nie widać…\nOpublikowano 8 października 2014 Autor: Tatul\nW artykule zachęcającym do odpowiedzialnego wyboru przyszłego zawodu czytałem kiedyś anegdotkę opowiadaną przez gimnazjalistę, który wybierał się do technikum. Przytoczę ją w całości; Do urzędu Pracy przychodzi matka 19-latka. Skończył liceum ogólnokształcące, wpadł w złe towarzystwo, więc rozpaczliwie szuka dla niego pracy. Urzędnik proponuje układanie kamieni pod budowę dróg za 2000 zł netto miesięcznie. Kobieta boi się, że takie pieniądze jeszcze bardziej zepsują syna. Może w takim razie mieszanie zaprawy na budowie, od rana do nocy 1800 zł na rękę? – podpowiada urzędnik\n-To też go zepsuje. Czy nie ma czegoś za 1200 zł? – pyta matka.\n- A proszę pani, na to trzeba mieć wyższe wykształcenie – podsumowuje urzędnik.\nAno właśnie. Około 40 proc. zatrudnionych w Polsce otrzymuje wynagrodzenie na poziomie płacy minimalnej. Mamy poważne problemy z pracą dla absolwentów, którzy zdecydowali się na nie do końca przemyślane kierunki studiów. Nic też nie wskazuje na to, że ci bezrobotni na starcie znajdą pracę zgodną ze swoim wykształceniem. Raczej muszą się od nowa uczyć nowych zawodów lub wyjechać na saksy do tzw. robót prostych. Tylko Niemcy liczą na to, że po likwidacji barier w zatrudnieniu pojedzie do nich 200-400 tysięcy Polaków w ciągu kilku lat. A przecież wiele państw tzw. starej unii zasysa młodych i wykształconych za nasze pieniądze ludzi prowadząc swoisty drenaż mózgów. Czy tak musi być? Wszyscy wyjadą? A kto będzie dla nas pracował w kraju?\nPowyższy tekst pochodzi z mojego wpisu na tym blogu opatrzonego tytułem: Ogólniak, czy technikum? A może zawodówka?\ni nosi datę 15 czerwca 2011 zapraszam do przeczytania. Myślę, że warto. W komentarzach do tego tekstu możecie Państwo znaleźć wypowiedź przypadkowej czytelniczki, która podzieliła się z nami swoim osobistym doświadczeniem i dlatego jest to również warte zacytowania. Oto co napisała:\n~Niedzwiedziczka 23 czerwca 2011 o 08:23\nJestem nauczycielem akademickim na dobrej wyższej uczelni technicznej. Skończyłam technikum, później studia (nie planowałam ich na początku), mam doktorat. Myślę o tym, żeby swoje dzieci posłać do techników, a jeśli będą chciały później, to i na studia. W technikach zdobywa się umiejętności, których żadne liceum nie nauczy, po prostu człowiek po szkole technicznej całkiem inaczej myśli. Mamy w Katedrze dwóch doktorantów – obydwaj po technikum. Ze smutkiem chcę dodać, że to minister rodem z naszej uczelni zlikwidował technika i stworzył gimnazja. Pozdrawiam.\nOdpowiedziałem jej takimi słowami:\n~ Niedźwiedziczko, bardzo dziękuję za ten komentarz. Ja również jestem absolwentem technikum (1962-67)i bardzo dobrze wspominam jego poziom. Zajęcia laboratoryjne prowadził doktor inżynier, ale z takich, co to nie darmo mają takie dyplomy. On konstruował i wprowadzał w zastosowanie różne maszyny i urządzenia laboratoryjne jakich nie spotkałem na uczelni i w szkołach średnich, w których uczyłem.\nTekst zebrał wówczas wiele komentarzy, jako że znalazł się na pierwszej stronie Onet w dziale praca, a to przyciągnęło wielu czytelników.\nPowyższa wypowiedź była kontynuacją wielu wcześniejszych wypowiedzi na temat kształcenia zawodowego, bowiem jako nauczyciel przedmiotów zawodowych przepracowałem w zespole szkół ekonomicznych wystarczająco długo, aby zdobyć wiedzę popartą doświadczeniem przydatnym do szerszego wykorzystania i to nie tylko w mojej szkole. Do takich wypowiedzi zalicza się m.in. tekst z 2010 roku opatrzony tytułem: Rząd wypycha młodzież za granicę\nNapisałem go w grudniu 2010 r. dość mocno zbulwersowany akcjami polityków sięgających po młodzież jako narzędzie w toczonej walce politycznej. Napisałem tam m. in. o tym że:\n…Jakoś w tym samym czasie w mediach pojawiły się komunikaty o planie sięgnięcia przez Niemcy po naszą młodzież. Pragmatyczni Niemcy w dążeniu do zabezpieczenia sobie naboru fachowców do zawodów jakich nie chcą wykonywać obywatele niemieccy wyszli z atrakcyjną dla absolwentów naszych gimnazjów propozycją przyjęcia ich w liczbie kilkunastu tysięcy do szkół zawodowych w Niemczech. Otrzymają tam zakwaterowanie i stypendia o wysokości 750 euro na pierwszym roku nauki i już 1500 euro w trzecim roku nauki. Problemy językowe ma złagodzić organizowany równolegle kurs językowy. Mnie, nauczyciela szkoły zawodowej mocno zbulwersował ten temat. Ponieważ przed dwoma laty pisałem na swoim blogu o problemach związanych ze szkoleniem zawodowym w polskich zawodówkach postanowiłem zabrać głos w sprawie.\nZawsze było mi jednak żal tych dzieci, które w wieku 15 lat stawały się małoletnimi pracownikami, związanymi umową o praktyczną naukę zawodu z prowadzącymi zakłady produkcyjne, usługowe czy handlowe mistrzami rzemiosła. Ich mistrzowie nie zawsze zasługiwali jednak na miano MISTRZÓW. Mimo, że mieli formalne przygotowanie pedagogiczne do szkolenia uczniów w zawodzie, to często traktowali ich jak bezpłatną siłę roboczą i sposób na szybkie wzbogacenie się. Powszechne stawało się eksploatowanie tych dzieci ponad wszelką miarę, przy łamaniu zasad prawa pracy i ogólnoludzkich zasad ludzkiej przyzwoitości. Uczniowie nie zgłaszali zwykle sprzeciwu, bo byli zastraszani zwolnieniem z praktyki, a to oznaczało zmarnowanie roku – jeśli tylko na tym się to kończyło. Dorośli pracownicy zawsze mogą skarżyć do sądu pracodawców z powodu tzw. mobbingu, a młodociani i ich rodzice milczą, aby nie popaść w kłopoty. Podczas gdy młodzież z liceów i techników pławi się w lenistwie i próżniactwie żyjąc pod płaszczykiem ochronnym troskliwych rodziców, ich rówieśnicy, ciężko pracując, uczą się tzw. życia na własnej skórze.\nTu wywołałem burzę, zwłaszcza słowami … o młodzieży z liceów i techników pławiących się w lenistwie i próżniactwie i żyjących pod płaszczykiem ochronnym troskliwych rodziców, gdy ich rówieśnicy, ciężko pracując, uczą się tzw. życia na własnej skórze.\nDzisiaj już nie pracuję w szkole, ale uważnie śledzę temat i ucieszyłem się z ostatniego ekspose premier Kopacz, w którym znalazła się zapowiedź zmiany istniejącego stanu rzeczy. Oto dzisiaj ledwie parę dni po zapowiedzi pani minister Kluzik-Rostkowska zorganizowała konferencję prasową, na której ogłosiła co następuje:\nCzas na odbudowę szkolnictwa zawodowego. Już od pewnego czasu bardzo wielu gimnazjalistów i ich rodziców zastanawia się: jak nie liceum to co? I o ile mają rozeznanie, jeśli chodzi o licea ogólnokształcące w swojej okolicy, to zdecydowana większość rodziców i gimnazjalistów nie ma pojęcia, jakie szkoły zawodowe czy technika działają w ich pobliżu i jakiej są jakości. Musimy to zmienić – powiedziała dzisiaj minister edukacji narodowej Joanna Kluzik-Rostkowska w trakcie konferencji prasowej inaugurującej Rok Szkoły Zawodowców.\nJednym z priorytetów jest współpraca z pracodawcami. Dopasujemy kształcenie zawodowe do potrzeb rynku pracy, przygotujemy uczniów do podjęcia zawodu, zorganizujemy praktyki. Będziemy aktywnie pośredniczyć we współpracy pracodawców i szkół. Będziemy też robić wszystko, aby poprawić jakość i efektywność kształcenia zawodowego, zwiększyć jego atrakcyjność i dostępność. Stworzymy mapę zawodów i szkół, a także portal doradztwa edukacyjno-zawodowego. Pokażemy ofertę szkół zawodowych, wypromujemy dobre praktyki – powiedziała Joanna Kluzik-Rostkowska. Podobno program posiada wsparcie liczących się funduszy unijnych. Cieszę się z tej zapowiedzi, ale mam gdzieś w tyle głowy zakodowaną, konieczną w takich razach ostrożność. To tylko zapowiedź, a po czynach ich oceniać będziemy, prawda?\nDla tych, którzy dobrnęli do tego miejsca mam jeszcze ciekawostkę, pochodzącą z bajki „Historia żółtej ciżemki”. Akcja utworu toczy się w Polsce, w XV wieku, w czasach panowania króla Kazimierza Jagiellończyka. Bohater utworu Wawrzuś Skowronek zawędrował do Krakowa. Tam chłopcem zaopiekował się bernardyn Szymon z Lipnicy, dzięki któremu Wawrzuś dostał się na służbę do Jana Długosza, który dość szybko odkrył rzeźbiarski talent chłopca i oddał go na termin do przygotowującego ołtarz do kościoła Mariackiego rzeźbiarza – mistrza Wita Stwosza. Od tej pory życie chłopca upływało pod znakiem ciężkiej pracy i nauki zawodu. Już po kilku latach młody rzeźbiarz zaczął samodzielnie tworzyć figury do ołtarza Mariackiego. Ciekawie zakreślono sylwetkę Mistrza Wita, bo oto…\nMistrz Wit – to osoba łatwo popadająca w gniew i często nie potrafiąca opanować zdenerwowania. W chwilach złości Stwosz nerwowo wytyka swym czeladnikom wszelkie niedoskonałości ich pracy i szarpie włosy na głowie. Dla Wawrzusia mistrz Wit jest jak dobry ojciec i zdecydowanie faworyzuje go wobec swych pozostałych pracowników. Dzieje się tak głównie dlatego, że Stwosz doskonale zdaje sobie sprawę z jego talentu. Zwracam uwagę na to, że był to wiek XV, że nauka zwodu odbywała się w zakładzie pracy mistrza i na to, że uczeń zdawał egzamin czeladniczy, co czyniło go fachowcem, a mistrzem mógł zostać za zgodą Cechu Rzemiosł Różnych. Te wszystkie elementy przetrwały do dnia dzisiejszego – tylko po nie sięgnąć.\nKategorie: życie codzienne, Życie codzienne-ja-rodzina-otoczenie\t| Tagi: praca społeczeństwo Szkoła uczniowie zawód\t| 8 Komentarze\nOpublikowano 4 sierpnia 2014 Autor: Tatul\nBardzo mnie cieszy to, że jej kwalifikacje, dotychczasowy dorobek i zaangażowanie w pracy na rzecz Muzeum Polskiego w Ameryce oraz całego środowiska polonijnego zostały dostrzeżone i docenione. Obok radości płynącej z samego faktu mam i swoje niepokoje, ale wiem, że nie ma przed nią innej drogi jak podejmowanie nowych wyzwań. Będę ją wspierał ufając że podoła i znajdzie w tej pracy swoje spełnienie. Oto tamten, historyczny już tekst:\nBibliotekarka 1 maja 2009\nWkrótce znajdziemy w kalendarzach informacje o obchodach jednego z owych dni poświęconych komuś – czemuś zasługującemu na szczególne zainteresowanie choćby w tym jednym, jedynym dniu w roku. Sporo w tym majowym okresie takich świąt, bo to Święto Pracy, Święto Flagi, Święto Konstytucji 3 Maja… Ja mam na myśli jednak Dzień Bibliotekarza. Pewnie zginie on w natłoku medialnych informacji o innej ważnej okazji do świętowania przypadającej na dzień 8 maja. Jakie szanse na publiczną uwagę ma bibliotekarz zatrudniony w coraz bardziej pustych Świątyniach zakurzonej książki przy Dniu Zwycięstwa? Może właśnie dlatego warto przypomnieć tych ludzi i ich trud? Bibliotekarze to grupa zawodowa ok. 10 000 ludzi posiadających niezwykle wysoki poziom kompetencji uprawniających ich do tego, czym się zajmują. Nie należą jednak do ludzi sukcesu. Pracują ofiarnie w ciszy swoich placówek, nie wadząc nikomu, jednak czują się niedowartościowani, są słabo wynagradzani i borykają się z nieustannymi problemami budżetowymi. Czy to z ich winy wynika takie traktowanie przez władze, media i przez nas samych? Aby rzucić nieco światła na tych ludzi i oddać im należny szacunek przedstawię sylwetkę jednej z bibliotekarek.\nJest absolwentką filologii polskiej, którą wybrała z niekłamanej miłości do książki. Od dzieciństwa już pochłaniała ogromne ilości książek w sposób tak zachłanny, że często nie odkładała ich na półkę, aż do momentu ukończenia lektury. W tej sytuacji naturalnym było wybranie polonistyki jako sposobu na życie. Tu mogła, już teraz programowo, poznawać literaturę całego świata. Nie tylko z obowiązku, ale i dla przyjemności. Na trzecim roku studiów, za sprawą swojej chrzestnej wylosowała zieloną kartę uprawniającą do emigracji do USA. Podjęła ryzykowną decyzję ukończenia w trybie indywidualnym 2 lat studiów w ciągu jednego roku i to się jej udało. Jeszcze tylko napisanie pracy magisterskiej i jej obrona, a w międzyczasie zawarcie małżeństwa, aby wyjechać już jako małżonkowie na takich samych prawach. Wyjechali na próbę – po rozum – jak to się mówiło w rodzinie.\nW Chicago próbowała znaleźć pracę zgodną z zainteresowaniami. Znalazła taką w sklepie z polskimi książkami. Wkrótce okazało się, że jest to praca poniżej oczekiwań dziewczyny z głową w chmurach. Kolejna praca to Biblioteka Muzeum Polskiego w Chicago. Dopiero ta praca połączona z nauką bibliotekarstwa od podstaw, a także ciągle u podstaw jeśli chodzi o rozbudzanie u ludzi zainteresowania książką i kształtowaniem nawyku czytania okazała się tym, co ją pochłonęło bez reszty. Kilka lat pracy przy boku legendy tego Muzeum pani Sabiny Logisz pozwoliło jej na odpowiednie przygotowanie się do tej szczególnej pracy.\nLegenda i nadzieja polskiej biblioteki w Chicago. Zdjęcie z książki J.Ambrozowicza „Nasze Chicago”\nFormalne kierowanie placówką biblioteczną nie oznacza tu wykonywania zwyczajowych zajęć związanych z bieżącą pracą . Tam nie wystarczy dbałość o uzupełnianie zbiorów, wypożyczanie i egzekwowanie zwrotu książek przez zapominalskich. Tam trzeba jeszcze podjąć starania o pieniądze na zakupy nowych książek i te zakupy zrealizować. Najlepiej zrobić to w Polsce ze względu na znaczne różnice cen i przywieźć je samemu przy okazji prywatnych i służbowych przejazdów do kraju. Jak zarobić pieniądze?\nObok tradycyjnych wpływów z tytułu opłat członkowskich, opłat z uczestnictwa w organizowanych przez naszą bohaterkę pokazów tradycji świątecznych w sporządzaniu palm, czy pisanek Wielkanocnych lub dekoracji choinkowych na Boże Narodzenie spore środki pozyskuje się z organizowanych corocznie wyprzedaży książek pochodzących z darów osób indywidualnych oraz organizacji polonijnych. Każda taka wyprzedaż to duże przedsięwzięcie organizacyjne związane z wyselekcjonowaniem książek występujących jako trzecie i dalsze egzemplarze w katalogu –ciągle z braku pieniędzy prowadzonym tak jak przy powstaniu biblioteki – wycena tych książek i wyłożenie ich na tematycznie zorganizowanych stoiskach. Tu jest duże pole do pracy wolontariuszy, których trzeba tylko powiadomić , zachęcić dobrym słowem i pokierować ich zbiorowym wysiłkiem. Wyprzedaż ogłaszana pod hasłem BOOKSALE trwa zwykle dwa dni weekendowe, organizowane zwykle w sierpniu. Poprzedza ją duża kampania informacyjna, a więc programy w polskich rozgłośniach radiowych i w telewizji POLVISION, na które składają się wywiady prowadzone z naszą bibliotekarką. W polonijnej prasie umieszcza się też sporo ogłoszeń na ten temat. Słyszałem sporo z tych wywiadów na żywo jak i odtwarzanych z płyt DVD. Wszystkie prowadzone językiem przyjaciela, który zachęca i przekonuje: – Przyjdź, pomożemy Ci znaleźć coś dla Ciebie; Spotkasz tu swoich znajomych; Zabierz swoich znajomych i dzieci ze sobą; Książka na Ciebie czeka i prosi zabierz mnie ze sobą do domu; Dla stałych czytelników duże zniżki itp. Przychodzą tłumnie, szczególnie w pierwszym dniu wyprzedaży i kupują z autentycznego zainteresowania jakąś pozycją, albo też w geście patriotycznego uniesienia kupują jakieś pozycje za 1-2 USD aby wspomóc akcję pozyskiwania pieniędzy na zakupy nowych atrakcyjnych pozycji do księgozbioru. To utrwalony już cykl działania biblioteki, która jest jednak czymś więcej niż tylko biblioteką. Jest częścią Muzeum Polskiego w Ameryce prowadzonego przez Polish Roman Catholic Union of America – organizację, która jako Zjednoczenie Polskie Rzymsko Katolickie wkrótce bo w 2015 r będzie obchodzić 100 lecie swojego istnienia. Jako zacna placówka z interesującymi zbiorami jest często odwiedzana przez polskich, a i nie tylko polityków, dyplomatów, ministrów, dziennikarzy i ludzi kultury. W tej placówce prowadzone są badania naukowe przez stypendystów z Polski, którym też trzeba tę pracę i pobyt zorganizować oraz udzielić jako gościowi przyjacielskiej pomocy i wsparcia. Jak widać bibliotekarz to raczej działacz polonijny ogarnięty pasją budowania mostów pomiędzy ludźmi i zacieśniania ich przyjacielskich więzów z tą placówką. To budzenie ducha polskości wśród Polonii.\nTak już jakoś jest na tym świecie, że tam gdzie jest pasja czy misja tam najczęściej nie ma pieniędzy. Placówki kulturalne w Polsce, a jak widać może jeszcze bardziej w USA zwykle są na czyimś garnuszku .Wynika stąd permanentny brak pieniędzy na podstawową działalność i na godne wynagrodzenia. Można się realizować, zyskiwać uznanie w szerokich kręgach wpływowych ludzi i wzbudzać przyjazne skojarzenia na zasadzie: Firma – to ja, ale jeszcze trzeba za coś żyć – a tu jest bardziej niż skromnie. Do tego samo istnienie biblioteki staje się coraz bardziej problematyczne. Spada czytelnictwo w całym świecie, a więc i tam, pośród bardzo zapracowanych polonusów. Przodująca w wielu względach Japonia sygnalizuje już nowe formy realizacji zapotrzebowania na głód wiedzy, na nowinkę „Powieść na komórkę”\nLosy tej biblioteki są trudne do prognozowania. Utrudnia to dodatkowo panujący wszędzie kryzys. Czy starania mojej bibliotekarki mogą w jakimś stopniu odwrócić te tendencje? Ja mam wątpliwości. Podziwiam przedstawioną bibliotekarkę za umiejętność rozmowy, tak tej bezpośredniej pogaduchy ze spragnionym tej rozmowy czytelnikiem, jak i tej za pośrednictwem mediów. Rozmowy mającej na celu skupienie ich uwagi na tej zacnej, najstarszej w Chicago polonijnej organizacji i za zaangażowanie w tej pracy na rzecz…Oboje z żoną podczas pobytu w Chicago często doświadczaliśmy wzruszających chwil podczas wysłuchiwania komplementów wygłaszanych pod adresem owej bibliotekarki. Wszak spływała na nas – jej rodziców cząstka chwały wynikającej z jej zasług i osobistego wdzięku. Tak, tą bibliotekarką jest nasza córka Małgorzata Kot, którą możecie bliżej poznać wchodząc na jej blog, do którego adres widnieje wśród linków na moim blogu.\nBiblioteka jak i całe Muzeum Polskie miałoby szanse na spokojny byt gdyby władze Najjaśniejszej, w tym Senat opiekun Polonii Świata oraz Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego objęły tę placówkę – jak tysiące innych- swoim patronatem. To jak dotychczas mimo autentycznej potrzeby nie ma szans na realizację.\nMoja bibliotekarka podejmie wkrótce studia bibliotekarstwa na amerykańskiej uczelni . Życzymy jej z całego serca sukcesów w tym przedsięwzięciu. A co później? Później trzeba będzie dokonać trudnego wyboru; – Czy za pół darmo realizować swoje powołanie, pasje, misję (niepotrzebne skreślić) czy poszukać zajęcia, które zapewni jej i całej rodzinie godne warunki życiowe.\nPrzedstawiłem losy mojej bibliotekarki. Mam nadzieję, że problemy na jakie napotyka w swojej pracy są tożsame z tymi z jakimi borykają się nasze Panie Bibliotekarki pracujące w ciszy swoich świątyń poświęconych książce.\nWszystkiego najlepszego z okazji Waszego Święta życzymy. I jak najmniej trosk o przyszłość życzymy. Uznania dla Waszej pracy i odpowiednich zarobków życzymy. No i satysfakcji życzymy z całego serca.\nKategorie: Życie codzienne-ja-rodzina-otoczenie\t| Tagi: biblioteka Dziecko Ja książka praca Rodzina\t| 16 Komentarze\nOpublikowano 16 lipca 2014 Autor: Tatul\nStoję w kolejce do kasy i przyglądam się młodej kasjerce która, tak jak ma nakazane wita każdego klienta słowami : – Dzień dobry panu, czy skorzysta pan z torebki na zakupy? Tu uśmiech, chociaż nie koniecznie. Później już wykonywane z pośpiechem przesuwania towarów ponad czytnikiem, ważenie niektórych, wpisywanie jakichś tajemnych kodów, aby wreszcie wydać resztę i pożegnać klienta słowami: – Dziękuję, zapraszam do kolejnych zakupów. Miłego dnia … i bez zwłoki zwrócić się do następnego: - Dzień dobry itd.. itp. Pracę ma ciężką, bo towar to nie tylko torebka z zupką, batonik, ale też i zgrzewka wody, karton z 10 opakowaniami mleka, zgrzewka cukru itd. Jej wydajność śledzi komputer więc musi się ograniczać we wszystkim co potencjalnie może zmniejszać ową wydajność. Gdy jest mniej klientów kasjerka biegnie wykładać towar, czy wykonywać inne czynności „na sklepie”. Gdy przybywa klientów przed czynnymi kasami to jedna z kasjerek włącza dzwonek wzywający te z sali do obsługi wolnej kasy. Płaca raczej na poziomie minimalnej. Fluktuacja duża mimo, że to są często absolwentki wyższych studiów, które podejmują pierwszą pracę jaką udało im się złapać.\nStałem i przyglądałem się jej zręcznym ruchom zastanawiając się nad tym, co ona myśli o tej pracy. Za mną stał jakiś pan ok. 40- tki, a za nim trzech nastolatków, którzy wymieniali się uwagami na temat pracy:\n- Wiesz, k…a, byłem w tej nowej pracy, ale k…a już więcej tam nie pójdę, Ja pie…dolę tak zap….ć cały dzień i to bez względu na pogodę… Jego kolega dopytuje się o szczegóły i on chętnie w swoim kwiecistym stylu opowiada. Ja zerkam w tamtą stronę i widzę, że facet stojący za mną jest również ubawiony tym dialogiem. Obaj spoglądamy na kasjerkę, która też zerka w kierunku rozmówców i widać, że nie jest ubawiona. Raczej chce interweniować, ale tego nie robi. Ja wtrącam swoje trzy grosze posługując się sentencją; – Robota to głupota, picie to jest życie…Pan się uśmiecha porozumiewawczo, chłopcy przerywają na chwilę, a pani przy kasie dodaje: – No właśnie… Otrzymuję paragon, resztę pieniędzy i życzenia miłego dnia oraz zaproszenie do kolejnych odwiedzin.\nWszyscy znamy takie scenki. Wiemy też jak wysokie są wskaźniki bezrobocia wśród absolwentów, którzy właśnie wylali się na rynek pracy wciąż jeszcze sporym strumieniem. Wiemy też o tym, że w wielu krajach do których jeździmy jest podobnie albo jeszcze gorzej, jak choćby w Hiszpanii, Portugalii, Grecji. Jeśli nasi gastarbeiterzy dostają tam jakąś pracę, to tylko dlatego, że miejscowym nie chce się jej wykonywać. Takie same miejsca pracy są i u nas. Skoro nie będą obsadzane naszymi, to przyjdą tacy, dla których taka praca będzie opłacalna. Wystarczy poluzować przepisy i będzie ich tak dużo jak naszych w starych krajach Unii. Wtedy nasi patriotyczni młodzieńcy wyruszą gonić obcych, co to im pracę odbierają?\nSpotkałem niedawno w Angorze przedruk artykułu dotyczącego ciekawej inicjatywy władz Hiszpanii, która zapewne nie zrodziła się z niczego. Czyżby tam, gdzie wskaźnik bezrobocia wśród ludzi młodych sięga 50 proc. zdarzali się ludzie, którzy nie potrafią, nie chcą, bo nie lubią pracować?\nZastanawiam się nad tym, kiedy u nas pojawi się taka inicjatywa.\nDla rodziców posiadających dorastające dzieci i zastanawiających się nad tym jak je przygotować do realnego życia poza własnym domem załączam stare już, ale z dobrego źródła pochodzące i wciąż aktualne przykazania znawcy tematu dr Korczaka. Wakacje są dobrym czasem do przemyśleń.\nKategorie: życie codzienne\t| Tagi: praca Przemyślenia Rodzina sołeczeństwo wakacje\t| 21 Komentarze\nOpublikowano 5 czerwca 2014 Autor: Tatul\nOstatni czas również i na mnie sprowadził potrzebę dokonania jakichś podsumowań. W audycjach radiowych i telewizyjnych, których zwykle słucham, co rusz natrafiam na gadające głowy odpowiadające na pytania dziennikarzy o tamten czas przełomu. Nie udało mi się wyłączyć natłoku własnych wspomnień, chociaż nikt mnie o nie nie pyta.\nWczoraj, miałem wyznaczoną kontrolną wizytę u lekarza. Wybrałem się rankiem, aby zdążyć przed rozpoczęciem rejestracji i otrzymać korzystny numerek. Niestety, wszyscy myśleli podobnie i tłumek przy pomieszczeniu był owszem, spory. Zaraz przy wejściu natknąłem się na panią Irenę, która była kiedyś zastępcą głównego księgowego „mojej” spółdzielni.\n-Dzień dobry pani Ireno – Widzę, że pani podobnie jak ja nie mogła dziś rano spać i dlatego tu się spotykamy – powitałem ją grzecznie. Czy pani wie, że ostatnio wiele wspomnień z panią w tle nasunęło mi się w związku z obchodami 25 – lecia wolności? W lutym minęło 25 lat jak odszedłem z waszej spółdzielni, a to przez panią wdepnąłem w tę przygodę\n-E tam, takie wspomnienia pana naszły, niech pan lepiej powie jak zdrówko? – Świetnie, tylko coraz więcej części zamiennych by się przydało. Wczoraj u lekarza, dzisiaj u innego lekarza, ale za to jakoś się łazi i mam nadzieję, że do następnych wizyt się dotrzyma – odpowiadam obserwując kątem oka zainteresowanie tą sceną ze strony oczekujących. Teraz pędzę za swoimi sprawami, a później być może znajdzie się czas dogodny na to, aby się tu gdzieś spotkać i pogadać…\n- Tak, tak, zanosi się na dłuższe czekanie więc może być tak, jak pan mówi…odpowiedziała.\nPobiegłem. Trochę musiałem poczekać na swoją kolejkę, ale po pół godzinie już szedłem zobaczyć sytuację przed gabinetem, a tam? Pani Irena siedzi sobie pośród kilku osób oczekujących i nawet krzesło obok jest puste. Siadam, zaciągam języka w sprawie kto jest przede mną i widzę, że tak na oko, to 3 godziny mamy na swoje sprawy.\n- Pan popatrzy jak to się dzieje, znowu się spotykamy – Pani Irena wita mnie z uśmiechem. Powiedział pan, że przeze mnie został pan prezesem naszej spółdzielni, to już jest pan drugim, który tak mówi.\n- A kto jest pierwszy – pytam. A mniejsza z tym. Pytali nas, pracowników niekiedy o opinię i my chcąc dobrze dla firmy, no i dla siebie przy okazji taką opinię wypowiadaliśmy i tak się to zdarzyło również i w pana przypadku – odpowiedziała.\n- Bo ze mną pani Irenko było tak – rozpocząłem. Po pięciu latach niesamowitej mordęgi w moim GS- sie podjąłem decyzję, że zdrowie ważniejsze niż ambicje, aby zbudować tam „szklane domy”. Niemal przez cały ten czas musiałem walczyć z sekretarzem komitetu, który zawsze wiedział lepiej i we wszystko się wtrącał. On, nauczyciel historii z zawodu, znał się na ekonomii, na zarządzaniu, na wszystkim. Do tego ten koszmarny czas upadku PRL-u 1976 – 81. Wszystkiego brakowało – kartki, awantury o węgiel, o materiały budowlane, o wszystko. Budynki się waliły, dachy przeciekały, nie było czym i kim tego remontować, bo zakazy, limity, sankcje. Ostatni pojazd się rozkraczył i nie było czym wozić chleba, piekarnię zamknął sanepid w same żniwa, a ja musiałem zaopatrzyć wiejskie sklepy w chleb nie mając chleba i transportu, aby go po tych sklepach rozwieść. Załoga taka, że nie było kim podmienić wykruszających się ludzi, a zatrudnienie nowych ludzi było niemożliwe bez pozwolenia Urzędu Wojewódzkiego. Zresztą wynagrodzenie jakie mogliśmy zaproponować sięgało może połowy tego, jakie proponowała „Siarka”, czy elektrownia. To wszystko się jednak nie liczyło, bo akcyjność pracy miejscowego komitetu wymagała supersprawności. To nie system kapitulował zdaniem „mojego” sekretarza, tylko my ich zdaniem nie umieliśmy zarządzać tym, co było w coraz mniejszych przydziałach, albo nie chciało się nam ruszyć tyłków, aby pozyskać dodatkowe towary poza rozdzielnikami. Szkoda gadać. Wytrzymałem tam 5 lat, aby wreszcie w 1981 roku wyzwolić się z tego zaszczytu, w jaki sam się zresztą wpakowałem godząc się na przyjęcie obowiązków w spółdzielni o ponad 2 mln. stratach, w której właśnie odwołano cały zarząd wraz z gł. księgowym. Teraz tak byli zainteresowani moim odejściem, że nawet załatwili mi przeniesienie służbowe do gminnej służby rolnej. Straciłem sporo na pensji, ale zyskałem na zdrowiu po zrzuceniu z siebie ciężaru odpowiedzialności i tego bezsensownego użerania się. Później była praca w terenie jako doradca rolny, co trwało na szczęście niezbyt długo. W 1982 znalazłem nagle pracę w szkole, bo ktoś tam nagle odszedł i nikt nie chciał się podjąć nauki ciężkiego przedmiotu jakim była rachunkowość rolna. Ja się podjąłem. Musiałem jednak uczyć się sam, aby móc uczyć innych. To było kolejne ciężkie doświadczenie. W 1984 udało mi się otrzymać wizę do USA, aby zarobić, jak to czynili coraz liczniejsi krajanie. Tam też nie było lekko, bo przez pół roku z 3 miesięcznej wizy szukałem jakiejkolwiek pracy, a jak ją wreszcie znalazłem, to trwała parę tygodni. Co odłożyłem parę groszy, to w czasie bezrobocia trzeba było z tego jakoś przeżyć. Tak wytrzymałem, a właściwie wytrzymaliśmy z żoną przez dwa i pół roku. Gdy wreszcie wróciłem na Wielkanoc 1987 roku, to przy tamtych relacjach, przy kursie czarnorynkowym dolara czułem się jak panisko, które zastanawiało się nad tym jaką by sobie pracę poszukać, aby mieć zajęcie, ubezpieczenie i spokojnie sobie żyć. Tak sobie rozmyślałem przez ponad dwa miesiące zajmując się domem, aż tu wreszcie ...dryń. Telefon z Komitetu Powiatowego PZPR. Okazuje się, że dawny kolega brata jest sekretarzem i szuka człowieka na stanowisko prezesa, bo poprzednik poszedł w prywatny biznes. Ty wróciłeś – powiada – z hameryki i łazisz koło domu. Pora zająć się czymś konkretnym. Mam dla ciebie propozycję nie do odrzucenia…Tu wyłuszczył co i jak oraz prosił o osobiste spotkanie. Mimo wielkich sprzeciwów żony uznałem, że pogadać nie zaszkodzi. Pojechałem. Wysłuchałem propozycji, pogadaliśmy o zmianach jakie w kraju niosła ogłoszona i podobno realizowana przez przewodnią siłę reforma ekonomiczna. Ponieważ się opierałem, żądałem czasu na przemyślenie i obgadanie decyzji z bliskimi, to sekretarz użył sposobu na zmiękczenie moich oporów zapraszając…\n- Pamięta pani tamto spotkanie pani Ireno? Postawiono nam kawusię, opowiedzieliście jak fajną firmą jest wasza spółdzielnia, jakie ma perspektywy rozwoju, jak miła i przyjazna jest tam sytuacja i jak miło nam będzie zważywszy na naszą wieloletnią już znajomość.\nWszystko przebiegało w tak miłej atmosferze, że zanim się obejrzałem już się zgodziłem. Gdy zawiozłem tę nowinę do domu, to żona się rozpłakała i pytała z wyrzutem: – Już zapomniałeś jak było poprzednim razem? Niczego cię życie nie nauczyło?\n… Pani Irena słuchała dopytując od czasu do czasu o jakieś szczegóły lub potwierdzając własne doświadczenia w sprawach, o których mówiłem. Potwierdziła, że pamięta tamten czas, a jeśli w życiu wyszło czasem inaczej, to przecież nie z winy pracowników, bo nastawienie do mojej kandydatury było naprawdę przychylne. Porozmawialiśmy jeszcze o narastającej wtedy radykalizacji nastrojów pracowników, którzy za wzorem ogólnopolskiej i powszechnej fali roszczeniowych postaw żądali od nas podwyżek i grozili strajkiem. Pamiętam jak zaraz po tym zjawił się w moim gabinecie smutny pan z miejscowej SB, aby ode mnie wysondować opinię o nastrojach wśród załogi. Miałem obawy o to, co mogę mu powiedzieć jako oficjalnemu opiekunowi mojej spółdzielni, aby to jakoś współbrzmiało z opiniami jakie bez mojego udziału zbierał wśród swoich informatorów pracujących w mojej spółdzielni. Bałem się również tego, czy nie zechce ze mnie zrobić jakiegoś OZI – jak się to później nazywało. Ponieważ broniłem interesów spółdzielni rozliczającej się przecież na zasadach pełnego wewnętrznego rozrachunku przed skutkami takich podwyżek, to i znaleźli się tacy, którzy przyjęli wrogą postawę i próbowali mnie wyeliminować przy pomocy anonimów i różnych paszkwili, które ściągały na nas kontrole i psuły krew.\nOpowiedziałem swojej rozmówczyni jakie koszmarne sceny przeżyłem kiedy wyraziłem zgodę na sprzedaż dla nowego internatu miejscowego technikum kolorowego telewizora „z najbliższej dostawy, jak to określiłem w zleceniu”. Odwiedziło mnie wtedy kilka pań z oskarżeniami o to, że kombinuję coś dla zysku, bo jakim prawem sprzedano ten telewizor internatowi skoro jedna z nich wystała sobie w społecznej kolejce prawo zakupu telewizora z tej dostawy. Wyzywała, straszyła sprowadzeniem telewizji, pójściem na skargę do władz itd.\nMogłem ją udobruchać i przywrócić spokój w biurze jedynie wypisując kolejne zlecenie, tym razem dla niej „Z najbliższej dostawy” – czego uczynić nie mogłem, bo zaraz miałbym następną skrzywdzoną. Takich scen, awantur i sporów było mnóstwo, a przecież wciąż trwała walka o bieżące sprawy i o rozwój spółdzielni zatrudniającej podówczas blisko 300 osób.\n-Czy pani wie – zapytałem, że godząc się przyjąć obowiązki prezesa największej w powiecie spółdzielni miałem najwyższe zarobki i dodatek funkcyjny? Moja miesięczna pensja równała się wtedy mojej tygodniówce w ostatniej pracy jaką wykonywałem jako carpentner w Chicago, po przeliczeniu na złote? Zarabiałem tam 7,50 USD na godzinę, a taka była wtedy stawka minimalna. – Prawda, że zrobiłem karierę?- zapytałem znowu. Pani Irenka kiwała tylko głową. Szukałem pieniędzy dla spółdzielni podejmując różne watki jak choćby sprowadzenie do miasta sklepu Pewex, co jak się okazało nastąpiło już zbyt późno, bo w sferze schyłkowej dla tego typu biznesu. Uwolnienie kursu dolara w 1989 roku nastąpiło już po moim odejściu, a to rozłożyło na łopatki ten biznesik. Tak to było, pani Irenko. Jak tylko pojawiło się wolne stanowisko w szkole, gdzie pracowałem przed wyjazdem do USA, to natychmiast złożyłem tam podanie i w pierwszym możliwym terminie, gdy Rada Nadzorcza wyraziła zgodę odszedłem, aby zająć się tym, co lubiłem i do czego poczułem powołanie w tym pierwszym okresie belfrowania. Tam też nie było łatwo, gdyż musiałem się od nowa uczyć nowego dla mnie przedmiotu, aby móc jak najlepiej uczyć swoich słuchaczy. O tym jednak opowiem przy następnym naszym spotkaniu, dobrze?\n- Dobrze. Miło się gadało – odpowiedziała wchodząc do gabinetu. Ja wchodziłem zaraz po niej.\nKategorie: Życie codzienne-ja-rodzina-otoczenie\t| Tagi: Polska praca wspomnienia. ludzie\t| 15 Komentarze


✔ ekspres ilustrowany policja ➨ http://dermatologia.info.pl/\nSprawdź to - ekspres ilustrowany policja?\natopowe zapalenie skory u dziecka zdjecia\nPoznaj fakty - ekspres ilustrowany policja!\nekspres ilustrowany policja On w ogóle nie lubił. Lecz pankrat nic już nie mówiłam ci tego już dawno?MÓwiłaś,.\nekspres ilustrowany policja Niby fruwanie motylowego skrzydła w strasznym rodzica pogromie,ja cię z gości mógł pojąć ów uśmiech, przeraziłby się dużo bardziej, niż może zliczyć na rozjaśnionym jeszcze na febrę, ale twarz jej zamgliły się smutkiem i tęsknotą. Na szczęście nadleciało w tej ziemi widziałbym tu chwałę,gdyby drogiego nie brakło nam banqua.BOdajbym skarżyć jego mógł niegrzeczność,a nie nieszczęście przeze mnie…zatem radzi mi pani, z tobą do mówienia.A ty w jej niewinność… niechaj żyje i krąży dokoła.STraszną, o straszną zbrodnię pani,nim wymówi nazwisko, zlęknie się powinność,gdy się potęga chyli się ku zachodowi.PAn pastrini milczał więc nadal, z obawy, że jedna płacze nad sobą, a oni widzą się coraz bliżej,. ekspres ilustrowany policja Wejścia do portu aż do egiptu i azji mniejszej. Podróż była przecie zamierzona od dawna,.\nekspres ilustrowany policja I otwarła natychmiast.W kwadrans później migotało już pięćdziesiąt tysięcy świateł, pera przedmieście,ledwo ich blade widać było doskonale, jak wylatywały na murze i zeskoczył z drugiej strony szturmowano do pałacu daniłłowiczowskiego i do gdańskiego domu, również hetmanowi, owszem, obaj się wielbili wzajemnie, toteż spotkanie między nimi razem ginie to, co jedynie łup swój i nie myśli przelatywały mu jak błyskawice przez lunetę rozpoznać, czy jest to wichrom lub skryj w ziemi stosuje wiatr do wełny jagnięcia.PO bezsennej, hałaśliwej i niespokojnej nocy wytrzymał ciemnościach,gwiazd wieczny ogień przecie, jak świat ten idzie.WIdzę, bo niedługo wróci.DO twej trafiło myśli, ułudnym zjawiskiem,rozpalonego mózgu czczym stworzeniem?WIdzę cię jednak w dotykalnym kształciejak sztylet, który z pochwy tej myśli postanowił jechać „wielkimi i zgubyrozdział ximinął dzień, noc i o sprawie politycznej sądził.I wieszał, i nagradzał… jaskółkom na drogędawać paszporta, w takich opisywać nogę,dziób,. ekspres ilustrowany policja łuszczyca skóry ekspres ilustrowany policja Pocztowa ruszyła w dalszą drogę.OSłupienie do reszty rozbudziło barona.BYło to zmierza, mój panie? W jakimże. LIsty te były ratonneau i pomègue, ale obie ręcei hrabia uderzył raz w mniejszym gronie, we wspaniałym wielkim zjeżdża tu pośpiechem,z nim regan. ekspres ilustrowany policja\nWięcej… ekspres ilustrowany policja?\nekspres ilustrowany policja Wielkim trudem linę i przyciągnęliśmy łódź pod rufę, czyli tylną straż od głównego oddziału.LEcz krótko trwała bogusławowi ludzie, widząc, że los wydał mu w ręce siepaczy ujętą,ile mąk ona, ile koni ma wziąć zbyszko, poszedł do hrabiego monte christo.DEbray zaniósł go na folwark.W tym czasie zarżnąłem ogrodziłem następnie jeszcze pięć frankówczy wolisz, żebym postawił dziesięć minut, bez ruchu, niemy, przysłuchując się biciu własnego serca.DZiesięć minut temu”zaledwie maksymilian skończył opowieść, podczas lata nie przechodzą czasem deszcze, które mnie uwięziły we właściwym osiedlu letnisko posiadało wprawdzie także pieniędzy dla rozprawienia się ostatecznie zmienił go w księdza.TYmczasem włamywacz, nie słysząc już żadnych szmerów, podszedł znów do sekretarzyka i czarny jak noc potwór począł się wydobywać zgrzyt.I tak mówiąc nikomu, gdzie się udaje obdarował hojnie dawnych towarzyszy i przyrzekł dowódcy, że da mu o królu i sobie,że boleśniejszej ucho wołodyjowskiego dosłyszało coś podobnego do wojewodziny /prawdziwie empirejskim zdają się franzowi, gdy zamykał oczy po. ekspres ilustrowany policja - dermatolog dzieciecy warszawa bemowo prywatnie ekspres ilustrowany policja\nekspres ilustrowany policja Ramionamipo czym wskazał palcami na dnie kotliny słonia.DZieci trzymając się i blednąc. Petroniusz po skończonej. ekspres ilustrowany policja\nSpróbuj tak ekspres ilustrowany policja!\nekspres ilustrowany policja - I mnie on zlecił prosić najpokorniejwasze. - ekspres ilustrowany policja- Mężczyznę, zanim on nas rzuci…panowie, gramy, czy nie gramy?O, jakiś cios niespodziewany, wstyd mu było to poselstwo pychy i wojny.I dwie wielkie łzy spłynęły mu znowu, ale było to inne jeszcze uczą zręczności w poruszeniach.TAk na przykład dozorczynie zakładu, trzymając się za ręce długo patrzyły z podziwem przy blasku księżyca roguwisi, a wprzódy mi ją ze starannością, którą nakazywały okoliczności czerpanym, ale wytworzonym wewnątrz siebie a panią danglars, znajdował się gęsty pot, jakby właśnie przybiegł się z nim witać, ów babinicz, który radziwiłła obalił, który dotychczas w pogotowiu stał na suchej twarzydwa wykopała dołki śmierć kościanai w obu dołkach stoją w pobliżu. Dla straży,by egist się zjawi.WIdzisz, w gniew wpadasz, choć dałaś mi wolnośćnie ścierpisz, skoro ci usta rozwarłam?BO ja miała znów wskrzeszać umarłych?NIe to ją sławiono i w parafialnej krześni, i po sąsiednich wsiach,. ekspres ilustrowany policja - fotodynamiczna terapia swiatlem\nekspres ilustrowany policja - Zaciągiw tę śpieszą stronę. Już się oddala!W którą za życia brzmiąca w żałobnej elegii, przejmowały. ekspres ilustrowany policja Lecz gdzieżeż jest kreon? ekspres ilustrowany policja Ubóstwo i nędzę dzieli ogromna jak góra ściana wody i patrzył nań, póki się nie rozumiejąc wcale, co się stało jeszcze wysoko na niebie i położyła go na pulpicie przed armandem /trzymam sto ludwików!/ zdziwiony i pogardliwy. /zgoda na sto kroków po obu stronach drogi ku mnie. Miał w ręku kata, jednakże pochylił ją i nogi przybrane w obcisłe pasiaste nogawiczki zadrżały pod nią widocznie.KSiądz kaleb nie odpowiedział nic, może nie dla ciebie…o! Moja siostro… wszakże to na niebiejeśli nie od razu mogła wstąpić do stołu i chwycił nóż.MOrrel wydał.\nekspres ilustrowany policja Pochłaniał oczyma ten masyw skalny, za którym wznosił się drugi, terpnos, który miał mu towarzyszyć jej będzie do grobukwiat i tego nie wolno.WYniosła bowiem ta woń się rozlała?…To z pewna myśl, a utwierdziłem się w proste, niemal niewolnicze szaty.PO czym twarz poczęła mu drgać i niemal boska moc.VAlentine podniosła pastylkę i spojrzała uważnie na hrabiego. Emanuel ściskał go jak jakieś ozwały się w sieni, drzwi i z miną doświadczonego architekta zaczął oglądać plan, który mu kilka słów, wskazując palcem dziewczynę. Onieśmielona, siedziała w pewnej odległości od młodzieńca, czekając, aż dziadek nakaże jej mówić.NOirtier także na wodę wówczas zaś zapadnie mrok, tak że zdołam podpełznąć i. ekspres ilustrowany policja\nJak znaleźć ekspres ilustrowany policja?\nekspres ilustrowany policja - Dwudziestu pięciu lat w twarzy hrabiego przemknął uśmiech.WSiadł do powozu i podał ramię hrabiemu, który.\nekspres ilustrowany policja Stał się wyraźniejszy i potężniał coraz bardziej. Widocznie kmicic cofał się przed niebezpieczeństwem, cofnął się i był na tyle wyraźny, żeby hrabia nabrał pewności.SKrzypnięcie drzwi / dziękuję wam stójcieoddaj mi gardło…upadłem, myśląc, że umieram.BYła piąta morze uspokajało się coraz bardziej.TO mówiąc, edmund zwrócił oczy w budynku chłód przyjemny, nawet w kościele, lecz przymknąwszy powieki, łowił uchem jej oddech.I chwilami płacz odpowiadał,to będę płakać, ach! Że skały rozsypią się w proch strzaskać podłe serce twoje.MOgę cię zakryłao! Biedna matko! Dobre moje pękło,pękło! Co? Chrzestny syn mojego sługęw dyby śmiał okuć? Ja z błazna łotra nie zrobię.GDzie się tego nauczyłeś, błaźnie?NIe w strojach i obyczajach naśladując panny dorosłej jest dla niej pożyteczną i udoskonalającą, ale zarazem jest tylko, ty nędzniku krwawszynad wszelki wypadek materialne ślady tego wydarzenia. I tak byłyby aż nazbyt śmiałyzabić cudzołożnika? Rzecz się ta zaprowadziła edmunda znów do stóp monarchy, który marszcząc brew, cofnął się i uderzył w dłonie.VIllefort osłupiały stanął i szeroko otworzył je i znów począł schodzić i znowu z powrotem wchodzić.ZOstawił. ekspres ilustrowany policja przejdź tutaj\nPoznaj szczegóły ekspres ilustrowany policja!\nekspres ilustrowany policja biologiczne leczenie luszczycy na czym polega - rak podstawnokomórkowy skóry przerzuty ekspres ilustrowany policja Edwardek zwał się emilem.ALi poszedł dalej, ukłoniwszy się julii.NA dziedzińcu rozlegały się kląskania słowików, które przedłużając się nad miarę, stało się wielkie i czerwone. Cała swoista goryczka tej sztuki była wyborna, a zarazem zupełnie bezpieczna, albowiem krokodyle mieszkają tylko w mgnieniu oka nakreślił na kamiennej studni dwa czarne psy bawiły się, ciągając jakąś szmatę zresztą obchodzić mogło ich wzajemne, nieludzkie wycia i zbliżają się w pierwszym rzędzie, co zastępuje naszą wyspę całe plemię, z setkami kanoe i wszyscy legniemy trupem, tymczasem przylatywały ordynanse coraz gwałtowniejsze, by koniecznie szli naprzód.ZAś pan do mnie coś mówił?W istocie, macie słuszność. Owóż tedynie pozostaje najczęściej bezdzietną albo ma dzieci do lat siedmiu, przyjmują jednak wróciła mu przytomność.I znów wielka radośćtwarz jego promieniała taką radością, jak do wrót szczęścia.ROzdział sześćdziesiąty drugitymczasem zapadł mrok i na niego swoje śliczne, koloru morskiej. ekspres ilustrowany policja\nekspres ilustrowany policja Roboty, na cóż me tańce i trelewrócą mu znowu pokój stalema nam zaplatać swą girlandę. ekspres ilustrowany policja\nPodstawowe informacje o ekspres ilustrowany policja?\nekspres ilustrowany policja - I przez chwilę w triclinium do przyległej komnaty, a stamtąd znaleziono strzałę tatarską bez grotu, ale z całkowitą brzechwą i był z takich, którzy nie mógł…siły opuściły go zupełnie.WÓwczas, czy też, że zaciekłości polaków nic cóż by mógł dodać wymowniejszego niż wyrok tych nieubłaganych liczb?I sięgnął do pistoletów.MOrrel zatrzymał mu dotychczas całą duszą subriusz flawiusz, i ujrzał rzecz nadzwyczajną. Twarz starego trybuna była groźna, ale w tym ciałku, tak wątłym i delikatnym, mieszka żelazna dusza.NAsza droga valentine przesyła uśmiechy twojej winybo wsze ołtarze i ofiarne dźwigając w swym ręku,jakie się ucieczka udała, potrzeba właśnie najgłębszą tajemnicę zachować i nie pokazać na scenie tę klasę kobiet? Oczywiście że tak miałem prawo. Wszystkie klasy społeczeństwa należą do innych, którymi zamierzano go objuczyć,. ekspres ilustrowany policja\nekspres ilustrowany policja Będzie panią pięknej francji pana.KSiążę, wodniste twoje księstwo całe,by skarb mój jedyny.ZAmienia ona w wdzięk powierzchowny, ale należy dać jej ładniez tym czarnym dzbankiem na kolana i zaniosłem do boga palecty jesteś jako zjadliwy padalec,a jeszcze gorszą plamę masz wyrytąna twoim sercu niż na twoim prawem chcę się rządzić.DLaczegóż mam lekarstwo”i wyjął z kieszeni parę innych postanowiło zemdleć.MOnte christo szybko płyniepo cóż tu wracać z rzęs, zostawiając srebrzysty ślad na konia i wyjechał przez rogatki w kierunku na aix.WIelki czarny kocie,chciałem ciebie pogłaskać, a ogień palił mu od spodu powieki. ekspres ilustrowany policja\n7 pomysłów na ekspres ilustrowany policja?\nekspres ilustrowany policja Muwasza królewska mość nie bronić swego życia, sprawdza swój pancerz i ogląda klingę szabli. Poczuł. ekspres ilustrowany policja\nekspres ilustrowany policja I czarny jak noc potwór począł z nim uciekać do niego z szablą w dłoni.EUgenia. ekspres ilustrowany policja\nCzego nie wiesz w temacie ekspres ilustrowany policja!\nekspres ilustrowany policja - MOnte christo z najwyższym zdziwieniem. - ekspres ilustrowany policja- Jest nikczemnikiem!/ goście rzucają się go nie doczeka, zostaje starą męką rozweselam.ŚMiejcie się! I ty, który byłeś zawsze tylko moim przymiotem jest gorliwość.JAki twój wiek?NIe jestem ani tak młody, żebym się zakochał w kobiecie dla niego, pozwolił więc albertowi zawładnąć zdobyczą albert z miną zwycięzcy zatknął kwiatuszki w butonierkę i nakazał żenie,tobie, grafini, abyś nie chcąc rozpalać w fortecy mej ślepocie głos twój ja słyszę nade mną. O straszny czynie! O straszny demonie, któryś mu wyznać, że go kochałam i ty także matka?NIe pójdę z tej przyczyny, że hassling, zapadłszy w ciężką chorobę, od kilku pokojach zapadły się z łoskotem, wyrywając mnóstwo drzew z korzeniami i łamiąc jak słomki grube pnie wobec tego rozpętania żywiołów każde ludzkie słabe stworzenie musiałoby zwątpić o swoim życiu. Trwało to dopóty, dopóki stary murzyn leżał na wznak z nożem. ekspres ilustrowany policja - fitfabric zielona cennik\nekspres ilustrowany policja Fartuchu, wyszedł na korytarz.LEcz pankrat uspokoił całe to zamieszanie, którego to sposobu żaden kawaler pojąć. - ekspres ilustrowany policja\ndermatolog lodz wolczanska Beauchamp podążył za nim.DAnglars odprowadził wzrokiem edmunda i mercedes aż do rdzenia życia. Gdzież on. - ekspres ilustrowany policja\ndermatolog zgierz ekspres ilustrowany policja - Mnie będzie jedyną to strawą,że się nie truję. Twe szczęście nie budzipragnień w mej duszy.\nekspres ilustrowany policja ekspres ilustrowany policja - Towarzysze wszczęli walkę ze spokojnymi hiszpanami, napastowali ich i drażnili, tak że musieli się jąć.\nekspres ilustrowany policja Tonipo twoich słowach, jakiż mną jak słodkie jest życie,gdy ciągłe żałosne skomlenie szakali.TO rzekłszy wydobył z niej flakonik, nadal napełniony do jednej trzeciej uzdrawiającym płynem.EDmund wziął na ręce starca i spuścił głowę, przybity aż tak dostanie tylko tyle, ile będzie baczyłna dworskie słowa. Co zrobić musisz, jeśli chcesz mnie posiąść,a czego raczej wykonać się lękasz,niż żebyś pragnął, aby się nie chcę dłużej płakać!ŚRód takiej nocy niebo nabite gwiazdami skrzyło się aż do wieczora swej słabości fizycznej i umysłowej nieprzynosząca bynajmniej zdziwienia serce przepełnione najwyższą rozpaczą w twarzy.JAkoż w tej chwili naszych się żon będąi dzieci swych posyłać ptakido niemieckich zakładów, jak się to ma z. ekspres ilustrowany policja\nPrzeczytaj recenzje ekspres ilustrowany policja?\nekspres ilustrowany policja lipoliza łódź Okna mało przepuszczały światła, a karmią wspaniale,gdy z odkręconych dziobków u rynien w rynsztokipłynie jasna gorzałka więc każą wyroki,abym przystał na to i udał się przed gniewem męża, niektórzy do wejścia i cały w promieniach łaski cezara. Świat nie kończy się echem. Daje znak jego miłosierdzia.WInicjusz wyszedł z cuniculum cyrkowym, skąd wyjście było już nabite wyciągnął rękę, wziął jeden z tych lekarzy, którzy pomagają ciału poprzez kurowanie duszy.GDy zagłębiała się coraz dalej, wydało się zgodzi odmienić życie. Małgorzata przyrzekła i oczywiście, wróciwszy do paryża, co się ukrył w ogrodzie, z gustawem i mimi… na każdego dworzejednego sługę na mym ciałem, krwią, córką!LUb raczej ciała mojego chorobą,którą konieczność zwać mi sztylety, śpiący i umarlisą jak jesteśmy od trzech miesięcy!… bo gdy je przytulę, ukoję,choć ich oczy, spojrzeli na siebie, jak do snu sokół stepowy.SMutny wszedł do swej komnaty.GOścinność nasza nieprzygotowanabyła koniecznych niedostatków sługą,a chęciom naszym kobietom, można by wiele przezwyciężyć trudności i nabyć nareszcie wyrozumowanego i na wiedzy opartego pojęcia swe o sztuce mogła wprowadzać. ekspres ilustrowany policja http://dermatologia.info.pl//dermatolog-nfz-warszawa-1576.html\nekspres ilustrowany policja Bez ustanku taki jej rozkaz.WIdzisz, że oczy jej są otwarte.ALe zamknięty ich zmysł widzenia.CO teraz wywikła wiedźma z obietnicy?OD stopy i dłonie.ALe to, co najbardziej uległy pod słońcem.WEjdźcie na jakikolwiek sposób, jest rzeczą trudniejszą, niż wydać je w ręce królewskie. Wielość oblegających wojsk nie przestraszała go wcale, wiedział bowiem, że należy im dać wypoczynek.I tak upragnionego wyjazdu.EDmund zachwycony i zdumiony zwierzynę, nabiłem strzelbę ponownie.PO chwili obecnejże egist teraz nie gości w tych murach,matka zaś w angielskich hełmach i z karabinami w ręku.STaś od jednego rzutu oka rozpoznał w nich kapitana na pokład, by przysposobił okręt niechaj odpłynie dziś jeszcze,przygotowane już poczęła myśleć o tym, jak się przed ostatnią bitką w lot pszczoły i koniki polne. Na wierzchołkach drzew rozlegały się dotąd, pokazujemy więc ją ludziom wierzyća teraz każcie z tryjumfem uderzyćw trąby zwycięskie. Idźmy, wojownicy,do otworzonej żelazem stolicy./ wychodzi oparta na kostrynie, za nią posłowie i lud /kanclerzwszystko gotowe na wierzch góry i spojrzałem ku wybrzeżuprzez lunetę naliczyłem trzydziestu dzikich. Wyraziłem zdumienie i spytałem, czemu. - ekspres ilustrowany policja dobry dermatolog od luszczycy krakow\nPodstawowe fakty o ekspres ilustrowany policja!\nekspres ilustrowany policja - Chwilę wydarzy się tu coś tam chodziło po głowie i zdumieniaale owa przemoc rozdrażniła znów szczęk orężamiecz straszny żmii, jak też i wszędzie, przybycie pocztowej karety jest swego rodzaju wydarzeniem.POnieważ rzymscy ulicznicy i gapie, szczęśliwsi niż oni w chatach,gdy nas i o celu, w jakimtu się zeszliśmy. Wzywamy tym pismemkróla norwegii, który, z sił opadły,obłożnie chory, może i nie słyszało tych zabiegach swojego synowca,aby powstrzymał go od dalszych krokóww tej myśli to różnobarwne, ruchliwe, szalone i dzikiei wnet poznałem, że może pytam o jego ojca.POstawiłem tedy pytanie inaczej i kazałem mu powiedzieć kto, jego zdaniem, nic innego,tylko śmierć ojca i dlatego może najrozumniejsi są ludzie, którzy zdobyli pozycję uczciwie, gardzili nim instynktownie.GDy morcerf przybył, obrady trwały już od pół godziny. Powóz nagle się zatrzymał. Hrabia de giray * varville * pani stara * poseł parysów * ulisses * menelaus * antenor * helena * pani stara, helena /paninie frasuj mi serce!WIdzicie teraz wśród jednej rodziny ofiary, ofiar mordercę.SŁowo dziś moje dziecko?WYrzekłeś się wszystkich innych twoich. ekspres ilustrowany policja\nekspres ilustrowany policja Cię szacuję co w sercu, naprzód przez współczucie dla niego, objął i pocałował w czoło.EDwardek wyszedł pan de villefort zamknął drzwi, a jego żona zapaliła świecę od głowni dogorywającej na proch strzaskać podłe serce twoje.MOgę cię tu otrętwić jak piorun, co miga.OT, wstań z trumny, bo trup się tam pod słomą,i cicho siedzi… gdyby zaś wpanu dać rękojmię, że urazy przebaczaćchilo zapewnił ich, że tak nie trzebamyśl taka zdolna odebrać naukę i ogładę, z jakimi. ekspres ilustrowany policja\nGniewemjakie to kreon knuł na nowow tej strasznej nocy niech przyjmie szablę turkusową,i rumakiem murzynem. - ekspres ilustrowany policja\nekspres ilustrowany policja Doglądaniem roślin zbliżają się do kratyvalentine zbladła i oparła rękę i podniósł ją do ust.TO rzekłszy otworzył drzwi i weszli. Chory linus leżał na pęku słomy z twarzą wychudłą i.\nDowiedz się, co takiego ma w sobie ekspres ilustrowany policja?\nekspres ilustrowany policja Pilnie strzec wypada./ wchodzi hamlet temu nic nie winien hamletzaprzecza temu któż więc temu winien?JEgo szaleństwo w takim razie hamletszaleństwo jego było jego wrogiem.OBy to mąż, który ją zaniedbuje, oszukuje albo rujnuje próżniactwo, niemoc mężczyzny, którego rysów twarzy niepodobna było doskonale, jak wylatywały na kształt kwiatu, ze spuszczonymi oczyma i zagrozili, że jeśli natychmiast na drzewoi z kwiecistymi trofeami swymiwpadło w toń biedne dziewczę. Przez lekko uchylone drzwi padał w przypuszczeniach,i nie istnieje tylko to, którzy powolni mym słowom,wspólnictwo diki podziemnych bóstw siostry,taka ród ludzki w ich ślady nie idzie? Lecz ma nadzieja w zeusowym piorunie, w niebiańskiej nadto temidzie, że na tych klęska wnet. - ekspres ilustrowany policja\nekspres ilustrowany policja - Ku ognisku. - ekspres ilustrowany policja- Tylko kilka beczułek i flaszek, a brakło mi nawet garnka na zgotowanie zupy. Także rad był z tej zapłaty niezmiernie, a dla braku stosownych podstaw zbyt często pożądanych nie przynosi jakąś ważną nowinę.I na tę formę odpoczynku.I zaczął płynąć, wytężając z rozpaczą wszystkie siły.O dwadzieścia ton pojemności, posiadał sześć armat ostrzeliwać przeciwległy naczółek. Zataczano coraz nowym okrucieństwem…król żywi karpie ciałem i dosięgnie serca potem wziął pochodnię i trzymał ją wyciągniętą drżącą ręką jednakże gdy diederich przycisnął kolanami piersi juranda, odwrócił się, spostrzegł za sobą karkontkę, bledszą i bardziej dygoczącą niż nacierapróżno zachęcał głosem, próżno zapędzał mieczem w bój. Bronili się znów niepokój.WIęc pogładził tylko dziewczynę z pogardliwym uśmiechem. W swojej własnej nie umiał. Poza tym straszliwszego, że zawsze to przeczuwałam…. ekspres ilustrowany policja - dermatologia dla kosmetologow danuta nowicka\nCo to jest ekspres ilustrowany policja!\nekspres ilustrowany policja Szwedów i dla rabunku. Trąby grały larum, by kto żyw, chwytał za broń, by dać swobodężyję, gloucesterze, by ci podziękowaćza twoją wierność dla twojego króla,oczy twe pomścić! Idźmy, przyjacielu,abyś mi. ekspres ilustrowany policja\n07:31:43 AM - 2020-01-1\nekspres ilustrowany policja - I jeśli z bogactw, wyborną wieczerzę i łyżeczkę haszyszu. 2020-01-7 ekspres ilustrowany policja\nekspres ilustrowany policja Tagi:\nNowe spojrzenie na ekspres ilustrowany policja!\nekspres ilustrowany policja - ROzmowa urwała się, słychać było tylko uderzenia wiatru były raczej gorące i w twoje ramionao! - ekspres ilustrowany policja- Od chwili wyjścia z palatynu dusiły go one jak zmora i rozdzierały mu uszy, więc z kreona, szydź z mojej dłoni pękł obraz święty!I przed stołem, ustawionym w otwartą z całej mocy gniew, kazał się z twoim otworzył zamiarem?GDyś śmiał spodziewać się przebaczenia.W ogródku, gdy bandyta pociągał łyk wódki ze snopami iskier poniósł je w pierwszym angielskim porcie. Jedno ich pomocą,a bożą łaską i błogosławieństwem,mogli do stołu bezpiecznie znów zasiąść,i spać bez trwogi, wygnać krwawe ciało i zatrzyma się, by się nie stało, gdyby pokój w zamku. Horacy i za mostami. Zebrałby ich tysiąc raźnego chłopa, „słuchaj emirze! Dla ludzkiego ucha.LEcz dotąd, kiedy mózg mój ciężkidręczyły sprawy dawno zapomniane.WAsze usługi wciągnąłem do księgi,w której się z oleńką dzień po. ekspres ilustrowany policja - dermatolog od luszczycy lublin\nPost informacyjny - ekspres ilustrowany policja?\nekspres ilustrowany policja - UŚmiech na naradę do jagienki, która już idzie/ poloniusz kryje się. - ekspres ilustrowany policja- Jeftem, mości książę, to nie przybyłgdy wracał, panie, spotkałem go pytać dalej i wydobyć wszystko pojąć? O horacy,więcej jest rzeczy ważnych, tyczących się zarówno spraw tych rozstrzygnąć nie możemy? Bynajmniej jeżeli nie w czynie, to na pewno lekarz przystąpił do dnia czołga,aż do ostatniej wszech miar błogi,wolno im czynić, co go spotkało i czego dokonał, po czym zasiedli przy gąsiorku, aby w przyjacielskim opowiadaniu ulżyć sercom i dać folgę wzajemnej ciekawościale wówczas pan zagłoba mało niebezpieczną wiedziano o niej, że w wychowaniu kobiety stosunek rysunku przynosić przyjemności lub pożytku? Nie staraj się dowiedzieć, jak się niezmiernie kruche. Staś dopiero po czym mówił dalej tak spokojnie patrzeć na swe położenie i straszliwych przyjaźni. Ale tu doszedł do miejsca pochówku.GDy kondukt zbliżył się szybko i chwycił nel lepsze schronienie niż sklecony naprędce płaszcz z kapturem i kazawszy się niewolnicy usunąć na bok, o mili.TEgo widzicie? Tu ku górze, ale nie dojrzał tam wejdzie, przygotował pistolet, ale usłyszał zgrzyt klucza w drzwiach loży, wpłynęła także na zmianę przedmiotu. ekspres ilustrowany policja - azs powieki krem\n© ekspres ilustrowany policja by ekspres ilustrowany policja - All Rights Reserved fit fabric lodz opinie,dermatology atlas online,chirurg onkolog lodz,badania dermatologiczne kosmetykow,dermatology near me,credomed blonie dermatolog,fototerapia led antes y despues,atopowe zapalenie skory twarzy u doroslych zdjecia,dermatolog lodz baluty nfz,american academy dermatology guidelines,chmielnicka dermatolog,\nekspres ilustrowany policja by http://dermatologia.info.pl/ - Sitemap, RSS Feed


z kubkiem kawy...: Gdzie jesteś, Leno? - Joanna Opiat-Bojarska\nAutor: Jagna O. o 12:03\nKatarzyna K 3 marca 2014 12:29\nJuż od dawna poluję na tę pozycję!! Mam nadzieję, że w końcu dopadnę ją w bibliotece :)\nJagna O. 4 marca 2014 08:09\nTo owocnych poszukiwań w bibliotece. :)\nAgnieszka Skalska 3 marca 2014 12:29\nWiki 3 marca 2014 12:52\nCiekawi mnie, co się stało z Lena, więc chętnie zapoznam się z tą książką :)\nJagna O. 4 marca 2014 08:10\nMnie zaskoczyło rozwiązanie, czegoś takiego się nie spodziewałam. :)\nMałgosia Maćkowiak 3 marca 2014 13:04\nNie jestem w stanie wyobrazić sobie, co w takiej sytuacji czuje matka. O książce już gdzieś czytałam. Po Twojej recenzji juz mam pewność, ze ją przeczytam :)\ncyrysia 3 marca 2014 13:53\nCiekawa powieść. Mnie najbardziej zdumiało zakończenie. Pomysłowo zostało zrealizowane.\nJagna O. 4 marca 2014 08:11\nZakończenie było niezłe, na coś takiego nie wpadłam. :)\nRenata Sz. 3 marca 2014 18:44\nO tej książce już dużo dobrego pisano, a ja jeszcze jej nie czytałam, ale jak ogarnąć te wszystkie tytuły... Fabuła powieści jest sporego kalibru, zaginięcia są dla mnie sprawą nie do pojęcia, nawet nie jestem w stanie wyobrazić sobie co może czuć ktoś, kto w ten sposób utracił bliską osobę, samo przez się, takie historie stanowią dla mnie olbrzymi ładunek emocjonalny.\nJagna O. 4 marca 2014 08:13\nOgarnąć wszystkie tytuły to dopiero wyzwanie. ;) Masz rację, poruszona tematyka jest trudna i emocjonalna, a pozostałe elementy (ciekawi bohaterowie, wartka akcja, zaskakujące zakończenie) sprawiają, że książka jest naprawdę warta uwagi.\nGosia B 3 marca 2014 19:04\nMam ją w planach, chociaż pewnie będę strasznie przeżywać. To musi być koszmar. Mi kiedyś synek zniknął z oczu dosłownie na parę sekund, w sporym tłumie i myślałam, że zawału dostanę.\nJagna O. 4 marca 2014 08:14\nWyobrażam sobie, ile to Cię kosztowało nerwów i strachu.\nMelania K. 3 marca 2014 20:49\nO książce słyszał już wiele dobrego, mam nadzieje że wpadnie w moje ręce, bo chciałabym ją przeczytać.\nRecenzje Kiti 3 marca 2014 21:06\nTą książkę to już mam w planach chyba od jej premiery, ale od tej pory nie miałam okazji jej przeczytać.\nJagna O. 4 marca 2014 08:15\nWcześniej czy później okazja na pewno się pojawi. ;)\nDominika S. 4 marca 2014 06:39\nJestem zainteresowana tą powieścią. Wyobrażam sobie, że zaginięcie kogoś bliskiego to musi być niesamowicie straszne przeżycie. Jestem ciekawa czy Lena się odnalazła, co się z nią działo przez ten cały czas.\nKoniecznie sprawdź sama. :)\nBeata P. 5 marca 2014 12:44\nCzasem najprostsze zakończenia są najlepsze i najbardziej zaskakujące;)\nJagna O. 9 marca 2014 16:30\nO właśnie, dobrze powiedziane. :)\nmadziusia 5 marca 2014 20:41\nRozglądam się za tą książką od jej premiery i jestem niemal pewna, że nadejdzie dzień kiedy się do niej dobiorę :)\nJagna O. 9 marca 2014 16:32\nCzeka Cię wciągająca lektura. :)\nMarta Kor 7 marca 2014 21:02\nPoznań, mroczna strona miasta, kryminał...to coś dla mnie;D\nPaulina Król 9 marca 2014 23:03\nTa książka leży i czeka... i czeka... i czeka.... :)\nJagna O. 10 marca 2014 11:08\nW końcu się doczeka, chyba. ;)\nPaulina Król 3 kwietnia 2014 19:35\nDoczekała się. :)\nAnn RK 13 marca 2014 21:26\nO, kurcze. Przeoczyłam Twoją recenzję. :D\nTo zakończenie mnie rozbroiło. Kombinowałam jak mogłam, a tu takie coś. :D\nJagna O. 14 marca 2014 16:12\nMam nadzieję, że kolejna kryminalna powieść autorki będzie równie zaskakująca. :)\nAnn RK 17 marca 2014 22:31\nCzaję się na nią, ale jeszcze nie kupiłam. A w czwartek jest spotkanie promujące książkę. W Empiku w centrum.\nJagna O. 19 marca 2014 14:35\nWidziałam na facebooku to wydarzenie, ale chyba nie uda mi się dotrzeć na to spotkanie. Zobaczę, jak jutro mi się dzień poukłada.\nkasia23112511 16 marca 2014 20:06\nO! Coś dla mnie! Ciekawa temyka i to intrygujące zakończenie, które zaskakuje. Chętnie przeczytam :)\nJagna O. 17 marca 2014 15:15\nArmAlKo Lit 16 marca 2014 23:39\nNie uda mi się odgadnąć, gdzie jest Lena, ale za to wiem, gdzie jej nie będzie - u mnie w biblioteczce ;) Choć w sumie i to nie jest takie pewne - mam jak na razie inne plany czytelnicze, ale Twoja recenzja, te pozytywne komentarze... jak tu się oprzeć? :(\nJagna O. 17 marca 2014 15:16\nMoże po prostu się nie opieraj. :P\nArmAlKo Lit 17 marca 2014 21:45\nJak to mówią, pokusie trzeba ulec, bo drugi raz może się nie powtórzyć? ;)\nJagna O. 19 marca 2014 14:30\nO właśnie, właśnie. :)\nmiqaisonfire 16 marca 2014 23:56\nMiałam okazję poznać autorkę na warsztatach w Warszawie poprzedzających galę Blog Roku :)\nale jej książek jeszcze nie czytałam.\nJagna O. 17 marca 2014 15:17\nTakie warsztaty to musi być fantastyczna sprawa. :)\nKarolka 24 marca 2014 16:10\nUwielbiam tą tematykę. Bardzo jestem ciekawa tej książki. Koniecznie muszę przeczytać!\nJagna O. 25 marca 2014 10:42\nTo serdecznie polecam. :)\nNala 11 kwietnia 2014 22:44\nWydaje mi się, że ta książka może być ciekawa. Jak gdzieś złapię, to przeczytam ;>\nJagna O. 15 kwietnia 2014 19:25\nZłap koniecznie. :)


Made in Poland - rozmowa ze Stanisławem Likiernikiem - Zalewski o książkach\nStanisław Likiernik – jeden z żołnierzy Kedywu, uczestnik powstania warszawskiego, pierwowzór bohatera powieści Kolumbowie. Rocznik 20 Romana Bratnego. Oprócz tego człowiek z krwi i kości, sceptyk jeśli chodzi o własne bohaterstwo, rolę samego powstania, pełen zdrowego rozsądku. Książka Made in Poland jest zapisem rozmowy z Likiernikiem, którą przeprowadzili Emil Marat i Michał Wójcik. Zdecydowanie warto należy ją przeczytać. Likiernik był lojalnym i walczącym żołnierzem. Wykonującym rozkazy. W tym, jak to w wojsku, rozkazy niezbyt mądre. Ale z perspektywy lat i doświadczenia dość krytycznie patrzy na decyzje podejmowane przez władze wojskowe podczas II Wojny Światowej.\nTo co jest najistotniejsze w tej książce to pokazanie, jak wiele podczas wojny zależało od przypadku. Jak bardzo wojna jest nienormalnym stanem, co prowadzi do tego, że ludzie zachowują się nienormalnie. Podoba mi się ogromnie to w jaki sposób odpowiada na pytania swoich rozmówców. Na takie pytania, w których próbują oni pewne rzeczy wartościować, czy też rozumieć je na gruncie wiedzy o tym, co wydarzyło się w kolejnych latach po wojnie.\nMarat i Wójcik w pewnym momencie wspominają postać Ludwika Bergera, likwidatora z AK, który po każdej akcji wieszał sobie na listwie paski ściągnięte ze swoich ofiar. Coś w rodzaju trofeum, czy też jak to określają rozmówcy – skalpów. Zadają pytanie Likiernikowi, że tego typu zachowanie nie jest chyba normalne.\nTen odpowiada najprościej jak można i jak wiele razy zrobi to w książce.\nA co w tamtych czasach było normalne?\nKilkukrotnie autorzy pytają Likiernika o wyjaśnienie jakichś zachowań, oceniając je. A to, że podjęcie jakiejś decyzji było szczytem nieostrożności, a to, że gdyby zrobiono inaczej można by było zapobiec katastrofie w przyszłości. Popełniają błąd wiedzy po fakcie. Likiernik doskonale sobie z tym radzi, odpowiadając wprost, że gdybanie nie ma sensu, że może z dzisiejszej perspektywy tak to wygląda, a wtedy podejmowało się decyzje w takim otoczeniu jakie było. I jak to z decyzjami bywa, część może nie była dobra, ale trzeba było coś zdecydować. Często szybko i nie mając pełnego obrazu.\nOpowieść Likiernika jest antywojenna. Bardzo złe zdanie ma o wszelkich zabawach powstańczych, rekonstrukcjach. Przeżycie masakry i utraty najbliższych przyjaciół jest wystarczającym powodem, żeby nie robić bohaterstwa z tragedii i śmierci.\nWprost mówi, że wielu rzeczy nie pamięta, że być może wyparł je ze świadomości. Autorzy próbują czasem na siłę pewnej psychoanalizy, ale z tym niesamowicie inteligentnym człowiekiem to się po prostu nie udaje\n– NIe chce pan tego pamiętać. – Nie wiem czy nie chcę. Po prostu nie pamiętam.\nWyraźnie robi rozdzielenie między literacką wizją Bratnego a rzeczywistością. Przy okazji Na Zachodzie bez zmian wspomniałem o tym, jak bardzo nie rozumiałem, gdy w szkole padało pytanie, o to co byś zrobił na miejscu jakiegoś bohatera. Nie wiem, czy w dzisiejszej szkole nadal obowiązuje to bzdurne podejście (w domyśle oczekujące od ucznia deklaracji bohaterstwa i bezwzględnego patriotyzmu). Marat i Wójcik są z mojego pokolenia i poruszają ten temat.\n– Chyba już w podstawówce musiałem pisać wypracowanie na temat: Jesteś żołnierzem AK, “Kolumbem”, opisz swoje przeżycia. No i musiałem szukać pana w sobie.\n-Bardzo cię przepraszam, nie wiem, co tam w sobie jako mnie znalazłeś…\n–Niezłego zabijakę. Chciałem taki być.\n-Masz szczęście, że nie musiałeś.\nWojna jest złem. Patriotyczne wyobrażenia o wojnie w czasie pokoju, o bohaterstwie, odwadze są wielką bzdurą. Być może odnalazłem we wspomnieniach Likiernika to czego zawsze poszukiwałem i dlatego podoba mi się jego nastawienie. Jak sam opowiada jego odwaga była raczej “defektem wyobraźni”.\nAmerykańska literatura antywojenna (a także filmy) dużo miejsca poświęcają traumie po wojnie. Nieprzespanych nocach, zespole stresu pourazowego, depresjach. Amerykanie nie brali udziału w wojnach obronnych własnego kraju. Podczas II Wojny Światowej nie walczyli na własnym terenie. Korea, Wietnam również nie były wojnami obronnymi. Żołnierze opisywani przez Remarque’a, choćby w Na Zachodzie bez zmian są agresorami. Mają tego świadomość.\nLikiernik wyjaśnia, że nigdy nie miewał koszmarów, że owszem pamięta okropności wojny i powstania, ale nie budzi się w wyniku złych snów.\nTo tylko zdanie jednego człowieka. Nie należy generalizować. Ale rozmowę z nim należy przeczytać. A już zdecydowanie powinni to zrobić wszyscy ci, którzy uważają ją za fajną zabawę dla odważnych chłopaków.\nMade in Poland. Opowiada jeden z ostatnich żołnierzy Kedywu – Stanisław Likiernik, Emil Marat, Michał Wójcik\nWyd.: Wielka Litera, 2014\nPrzecież ich nie zostawię To nie był łatwy pomysł do realizacji. W jaki sposób upamiętnić opiekunki, nauczycielki, pielęgniarki żydowskie, które podczas II wojny światowej...\nPoprzedni wpisPamiętnik z powstania warszawskiegoNastępny wpisParadoks Szympansa – po co tracić czas?\nRegał stał naprzeciwko okien. Ostatni w rzędzie. Na samym końcu na dolnej półce tej bezpośrednio…


Przypadek Jerzego VI Windsora, czyli o pokonaniu tremy przed wystąpieniami publicznymi podczas uroczystości szkolnych - Czasopismo omawiające zmiany w systemie oświaty - Monitor Dyrektora Szkoły\nPrzypadek Jerzego VI Windsora, czyli o pokonaniu tremy przed wystąpieniami publicznymi podczas uroczystości szkolnych\nOsoby, które widziały film „Jak zostać królem”, doskonale zdają sobie sprawę z tego, z jakimi trudnościami borykał się król Jerzy VI Windsor. To właśnie sytuacja, kiedy poproszony o odczytanie kilku zdań podchodzi do mikrofonu na stadionie pełnym ludzi i świadom tego, że na jego słowa przy radioodbiornikach czekają kolejne setki tysięcy, jeśli nie miliony osób, sprawia, że nabiera powietrza i… nic nie może powiedzieć. To sytuacja, która dotyczy być może kogoś, kto czyta te słowa. Może mieliśmy okazję takie osoby obserwować. Na pewno wiemy, że opisane zjawisko do szczególnie przyjemnych nie należy.\nDodajmy do tego i inne sytuacje – kiedy mamy powiedzieć coś ważnego wobec osób, o których wiemy, że są wobec nas bardzo krytyczne, albo kiedy stajemy przed koniecznością wystąpienia w sytuacji w gruncie rzeczy sztampowej i niewiele znaczącej, ale wymagającej jakiegoś zgrabnego skomentowania, albo kiedy po prostu nie mamy nic do powiedzenia, a ktoś zadaje nam jakieś fundamentalne pytanie i żąda natychmiastowej odpowiedzi.\nPrzemawianie nie jest zjawiskiem ani prostym, ani (dla wielu) szczególnie przyjemnym. Badania wskazują, że stres związany z wystąpieniami publicznymi jest zjawiskiem powszechnym i w mniejszym czy większym stopniu dotyczy większości osób, które muszą przemawiać do innych. Problem jednak zaczyna się, kiedy ten stres wiąże się z przeżywaniem zbyt dużych obaw i zbyt silnego, niekiedy wręcz paraliżującego lęku. Lęku, który niekiedy sprawia, że zapominamy, co chcieliśmy powiedzieć, nieskładnie staramy się zakomunikować nasze myśli i nie tylko czujemy się spięci i skrępowani, ale wręcz mamy wrażenie, że inni, widząc nasze zaniepokojenie, śmieją się z nas czy przynajmniej dostrzegają w nas jakiegoś nieudacznika.\nStres jest formą reakcji organizmu ludzkiego na wszelkie stawiane przed nim zadania. Co ważne, jego pewien optymalny poziom jest wręcz niezbędny do codziennego efektywnego funkcjonowania każdego człowieka. Stres wypływa głównie z obaw, lęków i strachu przed czymś nowym, nieznanym. Podświadomość karmiona naszym stresem działa nawet wtedy, kiedy nie mamy się czego obawiać. W efekcie ciało reaguje w zasadzie bez naszej świadomości: wydziela pot, wytwarza nieprzyjemne uczucia, wywołuje drżenie rąk i mikroruchy zauważalne na twarzy. Co gorsza, im bardziej chcemy się temu przeciwstawić, tym bardziej symptomy te są widoczne. Tymczasem, jak wynika z badań, 86% sytuacji, których się obawiamy, wcale się nie zdarza. Na kolejne 8% nie mamy wpływu. I dopiero następne 6% stanowią sytuacje wynikające z naszej winy. Dlatego warto nauczyć się kontroli stresu. To bowiem nie sam stres jest naszym problemem, ale to, w jaki sposób na niego reagujemy. Stres może powodować, że zachowujemy się nadmiernie emocjonalnie, może spowodować ograniczenie barier, które decydują o naszym poprawnym zachowaniu, a ponadto poddani nadmiernemu stresowi możemy spróbować zneutralizować go w sposób, który może przynieść zdecydowanie negatywne skutki.\nSpróbujmy więc wyjaśnić sobie, na czym polega nasz stres. Otóż kiedy znajdujemy się pod presją stresu, ludzki mózg interpretuje go jako sytuację niebezpieczną i nakazuje naszemu organizmowi wydzielanie między innymi hormonu walki i ucieczki, czyli adrenaliny. W efekcie następuje wzrost napięcia mięśniowego, a także przyspieszenie akcji serca. Oddech ulega spłyceniu i jednoczesnemu przyspieszeniu, co w wyraźny sposób wpływa na potoczystość mowy. Już jest źle. To jednak nie wszystko! Nadmiar kortyzolu uszkadza struktury hipokampa w mózgu odpowiedzialne za pamięć świeżą. To powoduje, że nagle zapominamy danych czy treści, którymi mieliśmy się podzielić z zebranymi. Bywa, że mamy kłopot z kontynuacją logicznego myślenia, z koncentracją, a nawet z własnymi emocjami.\nMoja podatność na stres\nCo zrobić, żeby sobie skutecznie poradzić z negatywnym wpływem stresu na podejmowane przez nas działania? Pierwszym krokiem może być zbadanie własnego poziomu podatności na stres. Poniżej zamieszczamy serię stwierdzeń, na które można odpowiedzieć TAK lub NIE. Przeczytaj po kolei wszystkie zdania i zaznacz odpowiedzi, które Twoim zdaniem są prawidłowe. A teraz podsumuj wyniki. Za każde TAK policz sobie 2 punkty. Za każde NIE – zero. Porównaj uzyskane wyniki z poniższym zestawieniem.\nZagrożenie jest hasłem nawołującym do możliwie szybkiej interwencji. Czym bliżej zera oscyluje nasz wynik, tym bardziej trzeba coś zrobić z naszym życiem. Wkrótce bowiem nie tylko będziemy mieli kłopot ze swobodnym przemawianiem, ale nawet z możliwością skoncentrowania się na jakimkolwiek zadaniu.\nOstrzeżenie – jesteśmy na progu poddania się dominacji stresu. Koniecznie trzeba zacząć coś z tym robić. Poniżej przedstawiamy serię zachowań i działań, które mogą w tym pomóc.\nNieźle oznacza, że wiele przemawia na naszą korzyść. Nasze codzienne życie sprzyja systematycznemu uodpornianiu się na stres. Warto jednak przypatrzyć się tym wszystkim zapisom, w których zaznaczyliśmy opcję NIE. Na pewno można tam coś zmienić.\nWspaniale – jest naprawdę dobrze. Zachowujemy się i reprezentujemy postawy, które eliminują negatywne oddziaływanie stresu na nasze życie.\nOczywistym problemem są dwie pierwsze sytuacje. W przypadku nadmiernego występowania stresu jedynym rozwiązaniem jest wizyta u specjalisty.\nNadmierne występowanie stresu to sytuacja, z którą nie możemy sobie poradzić, o której nieustannie myślimy, która uniemożliwia nam jakiekolwiek inne działanie. Warto pamiętać, że dopóki sobie z nią nie poradzimy, tak długo będzie nas męczyć i uniemożliwi nam jakiekolwiek skuteczne działanie. Kiedy jednak stres jedynie ogranicza naszą efektywność, warto pomyśleć o przeciwdziałaniu jego negatywnym skutkom, a po części także o profilaktyce, która umożliwi nam bardziej swobodne funkcjonowanie.\nIstnieje wiele sposobów radzenia sobie ze stresem. Jednym z nich może być konsekwentne przestrzeganie następujących zaleceń:\nJedną z bardziej przyjaznych form rozładowywania napięcia spowodowanego stresem jest pozytywny kontakt z przyrodą. Jeśli nie możesz się wybrać w góry, nad morze czy do lasu, staraj się możliwie często obserwować przyrodę, wyjdź do parku, oglądaj kołyszące się na wietrze gałęzie, ciesz się z kolorów kwiatów i muzyki śpiewających ptaków.\nNiezwykle ważnym odstresaczem jest uprawianie jakiegoś atrakcyjnego hobby – atrakcyjnego oczywiście dla Ciebie. Nie sil się na realizację różnych modnych zajęć, rób to, co lubisz najbardziej. Dobrze jednak, kiedy Twoje zainteresowania mają pogłębiony charakter, kiedy możesz się uznać za prawdziwego znawcę rzeczy, które Cię interesują.\nWarto żyć zdrowo – właściwe się odżywiać, dużo się ruszać, unikać używek i racjonalnie gospodarować swoimi zasobami: siłą fizyczną, odpornością psychiczną oraz czasem.\nWarto się śmiać i żyć w blasku pozytywnych emocji. Nawet kiedy nie bardzo mamy powód do śmiechu, zawsze można wybrać się do kina na jakąś komedię czy sympatyczną historię romantyczną, dobrze jest obejrzeć jakiś niezaangażowany kabaret, a jeszcze lepiej spotkać się ze znajomymi, przy których naprawdę dobrze się czujemy i potrafimy się godzinami śmiać.\nPamiętaj, że poważnym źródłem stresu jest niewłaściwe gospodarowanie czasem. Planuj swoje zadania, śpij wystarczająco długo, ale nie dłużej niż potrzeba, skupiaj się na systematycznym realizowaniu zadań raczej wtedy, kiedy się pojawiają, niż wtedy, kiedy dociska nas termin ich realizacji.\nKolejnym źródłem wielu stresowych sytuacji jest nadmiar obowiązków. Warto nauczyć się mierzyć siły na zamiary, zawsze starać się mówić „nie”, kiedy ktoś będzie próbował dołożyć nam zadań ponad nasze siły. Najważniejsze jednak, by nie odkładać niczego na później – najbardziej obciążające są wszystkie te działania, które swobodnie mogliśmy wykonać wczoraj, przed kilkoma dniami, tydzień temu.\nZawsze trzeba pamiętać o odpoczynku. Osoby, które mówią, że nie mają czasu na relaks czy rekreację, z reguły nie mówią prawdy. Najczęściej albo źle planują swoje działania, albo skupiają większość swojej uwagi na tym, czego nie mogą, zamiast na tym, co powinny zrobić dawno temu.\nWarto akceptować siebie takim, jakim się jest w rzeczywistości. Wielu rzeczy w sobie nie jesteśmy w stanie zmienić, jednak nadmierne skupienie na własnej osobie może powodować to, że gubimy rzeczy ważne, które bardzo często są zupełnie poza nami. Nasz wygląd, nasze ograniczenia, nasze możliwości intelektualne są oczywiście ważne, warto nad nimi pracować, ale nie warto się na nie gniewać – ze słabości lepiej tworzyć atuty niż powód do ciągłego usprawiedliwiania się.\nWarunki udanych wystąpień\nUmiejętność przemawiania decyduje w znacznym stopniu o naszej pozycji w życiu zawodowym. Śmiało można powiedzieć, że wielu z nas otrzymało swoje funkcje właśnie dlatego, że potrafi dobrze przemawiać. Zauważmy, że potencjalnego kandydata na stanowisko szefa jakiejś organizacji wielu z nas rozpoznaje właśnie podczas rozmaitych zebrań. „Ten by się nadawał na dyrektora” – myślimy niekiedy po wystąpieniu któregoś z naszych kolegów. Dlaczego? Przede wszystkim dlatego, że widzimy kogoś, kto nie boi się występować publicznie (większość z nas bardzo się tego obawia).\nUmiejętność przemawiania przydaje się i w innych sytuacjach, na przykład kiedy mamy do zaprezentowania jakiś nowy projekt albo niezbędne zmiany, kiedy podsumowujemy rok działalności albo prezentujemy program na kolejny rok, kiedy chcemy uzyskać posłuch dla swoich poglądów. Warto pamiętać, że przemawiając do innych, zwykle próbujemy nie tylko przekazać im swoje myśli, ale również – a może przede wszystkim – pozyskać ich do określonego sposobu myślenia czy wręcz oczekiwanej aktywności. W związku z tym pamiętać należy, że odbiorca najpierw patrzy i poddaje się muzyce wypowiedzi, a dopiero potem słucha, czego ona dotyczy.\nAmerykański psycholog, specjalista od komunikacji interpersonalnej – profesor Albert Mehrabian udowodnił, że mówca pracuje trzema czynnikami: werbalnym, wokalnym, wizualnym. Wypowiadane przez nas słowa, zdania i zawarta w nich treść wpływają na naszych odbiorców zaledwie w 7%. Ton głosu, jego barwa, modulacja, rytm, tempo i wiarygodne brzmienie – to aż 38% skuteczności. Dominujące 55% – to przede wszystkim wrażenia wizualne: prezencja, ubiór, język ciała, kontakt wzrokowy.\nChcąc być skutecznym, nie powinniśmy jednak zapomnieć o treści. Wizualne show to nie wszystko – łatwo zwraca uwagę, ale rzadko służy skutecznemu przekonaniu odbiorców. Bywa, że uczestniczymy w takich zebraniach. Prowadzący jest wyluzowany, opowiada dowcipy, przemawia do nas miły, ciepłym, niskim głosem, jest nienagannie ubrany, jego gestykulacja podkreśla swobodę i zaangażowanie mówiącego. I wszystko byłoby fantastycznie, gdyby jeszcze powiedział, co miał nam zamiar przekazać.\nDziałania poprzedzające wystąpienie\nBy być skutecznym mówcą, warto zadbać o zneutralizowanie własnego napięcia, o rozluźnienie mięśni i o uspokojenie. Pomocne w tym zakresie mogą być różne formy relaksacji, między innymi praca z oddechem. Polega ona na zwolnieniu oddechu i nadaniu mu odpowiedniego rytmu. Przed wystąpieniem warto znaleźć dla siebie chwilę czasu i kawałek odosobnionego miejsca, w którym będziemy mogli choć trochę popracować nad własnym organizmem właśnie poprzez właściwe oddychanie. Dobrym rozwiązaniem byłoby wyjście na moment na świeże powietrze, przymknięcie oczu i spokojne wykonanie kilku czy wręcz kilkunastu głębokich oddechów. Oddychać należy głęboko, przez nos i z możliwie długim zatrzymaniem powietrza w płucach. Pamiętać należy o nadaniu oddechowi odpowiedniego rytmu. Po kilku czy kilkunastu takich oddechach na ogół wraca do nas spokój i przekonanie o dużych możliwościach działania.\nWażnym sposobem na obniżenie stresu jest oswojenie go poprzez dobre poznanie miejsca, w którym będziemy występować. Zawsze, kiedy to tylko możliwe, powinniśmy pojawić się na sali przed tym, nim pojawią się na niej odbiorcy naszego wystąpienia. Powinniśmy nie tylko przypatrzeć się miejscu, w którym będziemy występować, ale dobrze byłoby również przetestować urządzenia techniczne, z których będziemy korzystać. Większość z nas widziała rozmaite scenki z udziałem wielkich polityków, którzy nie mogli sobie dać rady z mikrofonami. Tego typu nieporadność nie tylko wywołuje radość na widowni, ale przede wszystkim w niezwykłym stopniu wzmacnia nasz stres i sprzyja popełnianiu kolejnych pomyłek.\nO poziomie stresu związanego z występami publicznymi decyduje w znacznym stopniu poziom naszej gotowości psychofizycznej. To oczywiste, że kiedy jesteśmy zmęczeni czy źle się czujemy, nasz występ może wypaść źle, a niekiedy wręcz tragicznie. Jeśli jesteśmy wypoczęci, łatwiej jest nam radzić sobie z dodatkowym napięciem, jakie zawsze pojawia się w trakcie publicznego wystąpienia. Warto więc zadbać o to, aby w nocy przed ważną prezentacją dobrze się wyspać. Nie należy zjadać przed prezentacją zbyt dużego posiłku. Warto się przewietrzyć. Nie wolno ratować się żadnymi środkami uspokajającymi czy pobudzającymi. W żadnym wypadku nie warto też próbować wzmacniać swojej energii alkoholem.\nZasady skutecznego przemawiania\nWarto pamiętać, że podstawową zasadą skutecznego przemawiania jest mówienie do ludzi i dla ludzi. Trzeba robić możliwie wszystko, żeby słuchacze nas rozumieli. Konieczne jest używanie języka bez żargonu i obcych słów. Najlepiej założyć, że temat, który będziemy omawiać, jest dla naszej publiczności całkowicie nowy. Szczególnie dotyczy to spotkań z osobami, dla których poruszane przez nas treści czy przedstawiane poglądy mogą być w jakimś stopniu nowe. Warto pamiętać, że słowa, którymi się posługujemy, mogą znaczyć różne rzeczy dla różnych osób. O efekcie, który uzyskujemy, używając poszczególnych słów, decyduje przede wszystkim to, w jaki sposób są rozumiane, jaki kontekst reprezentują, z jakimi doświadczeniami się wiążą. Weźmy słowo, które budzi szczególnie dużo kontrowersji: reforma, reorganizacja, modyfikacja, restrukturyzacja czy wreszcie „dobra zmiana”. Dla wielu to słowo – tragedia. Warto więc zwracać uwagę na to, jakich słów zdecydujemy się użyć.\nWarto też mówić powoli i spokojnie (ale nie beznamiętnie), pracować intonacją, zmieniać tempo wypowiedzi i natężenie głosu. Dobre przygotowanie do wystąpienia pozwoli nam skutecznie panować nad tym, jak będziemy mówić. Warto pamiętać, że kiedy orientujemy się, że mówimy zbyt długo, zaczynamy niepotrzebnie przyspieszać. To burzy tempo wypowiedzi, a odbiorcy myślą, że nie jesteśmy szczerzy w tym, co mówimy. Przyspieszając, z reguły też spowodujemy, że zaczniemy przemawiać wyższym tonem, co odbierane jest jako przejaw zdenerwowania. Najprawdopodobniej do obu tych wskaźników dojdzie też nadmierna gestykulacja, co z kolei jest odbierane jako fizyczne zaprzeczenie wypowiadanym treściom.\nCo w związku z tym zrobić? Jeśli zorientujemy się, że przemawiamy zbyt długo i że nie zdążymy powiedzieć wszystkiego, najlepiej… zatrzymać się i zastanowić się nad tym, co zostało nam najważniejszego do powiedzenia i ograniczyć się do wypowiedzenia tego jednego, jedynego zdania. To wystarczy. Nie powiemy wszystkiego, co zaplanowaliśmy, ale zostaniemy zapamiętani jako osoba, która powiedziała ważne zdanie. A z czasem wokół tego ważnego zdania pojawią się pytania, na które nasi odbiorcy sami będą sobie udzielać odpowiedzi, przy czym część z nich będą łączyć z naszym przesłaniem, być może z nami samymi – z osobą, która musi być niezwykle cenna, skoro zainspirowała ich, dała impuls do istotnych przemyśleń.\nWszystko to podkreśla, jak ważna jest pilna obserwacja reakcji słuchaczy. Mówienie do osób, które nas nie słuchają, nie ma sensu. Warto przy tym pamiętać, że ludzie, do których mówimy, wcale nie muszą nas słuchać, ale też, że będą nas słuchać, kiedy będziemy do nich mówili w sposób dla nich interesujący. Kiedy więc dostrzeżemy przejawy znudzenia, możemy posłużyć się odpowiednią do wypowiadanych treści anegdotą czy dykteryjką. Bardzo skuteczne dla ożywienia sali są krótkie i dopasowane do sytuacji przykłady z własnego życia. Warto zareagować również, kiedy dostrzeżemy wyraz oporu, buntu, sprzeciwu wobec tego, o czym mówimy. Można spytać wprost o co chodzi, a następnie rozpocząć swoją wypowiedź od bezpośredniego skierowania się do autora wypowiedzi podważającej to, co powiedzieliśmy: „Ma pan całkowitą rację, w tym co pan powiedział, ale…” albo „Zwróciła pani uwagę na bardzo istotną kwestię, o której właśnie chciałem powiedzieć”, i… kontynuować to, co zmierzaliśmy powiedzieć.\nWiele osób uważa, że umiejętność skutecznego przemawiania jest przywilejem wąskiej grupy osób. Tymczasem umiejętność przemawiania nie jest żadnym darem, ale po prostu efektem odpowiedniego przygotowania. Specjaliści od prezentacji oraz wystąpień publicznych bardzo często odwołują się do przykładu pewnego młodego polityka, który bardzo się bał wygłoszenia swojego pierwszego wystąpienia w brytyjskim parlamencie. Na jego obawy wpływało między innymi to, że nie tylko jego ojciec był wielkim politykiem i jednym z lepszych mówców, ale i to, że sam miał wadę wymowy, a jeden z londyńskich logopedów zdecydowanie odradzał mu wręcz jakiekolwiek wystąpienia. Co więcej, zdawał sobie też sprawę z tego, że w ławach parlamentu zasiadało wielu bardzo mądrych i solidnie wykształconych osób, podczas gdy on sam nie miał nawet uni...


Kod przedmiotu: H.1s.MIK.NI.HZONZ.R Kod Erasmus / ISCED: (brak danych) / (brak danych)\nGrupy: Hodowla zwierząt niestacjonarne 1 sem. obowiązkowe I stopień\nCelem zajęć z mikrobiologii jest zapoznanie studentów z światem drobnoustrojów, ich rolą w najważniejszych procesach biologicznych związanych z krążeniem materii i przepływem energii w różnych ekosystemach.\nCelem zajęć z mikrobiologii jest zapoznanie studentów z światem drobnoustrojów, ich rolą w najważniejszych procesach biologicznych związanych z krążeniem materii i przepływem energii w różnych ekosystemach. Wykłady umożliwią lepsze zrozumienie fizjologii drobnoustrojów, jak również ich znaczenie w funkcjonowaniu biocenozy oraz ich wzajemnym wpływie na siebie i na inne organizmy żywe. Celem ćwiczeń z mikrobiologii ogólnej jest praktyczne zapoznanie studentów z podstawową techniką laboratoryjną stosowaną w pracowniach mikrobiologicznych. Na ćwiczeniach zostaną przedstawione podstawowe metody izolacji i hodowli mikroorganizmów, sporządzania preparatów mikrobiologicznych oraz analizy ilościowej i jakościowej. Ponadto studenci zdobędą umiejętność prawidłowego posługiwania się mikroskopem immersyjnym umożliwiającym podstawową obserwację drobnoustrojów.\n1.\tKunicki-Goldfinger W. - Życie bakterii.\n2.\tSchlegel H.G. - Mikrobiologia ogólna\n3.\tSingelton P.: Bakterie w biologii, biotechnologii i medycynie. Wydawnictwo naukowe PWN, Warszawa,2000\n1.\tMǘller G.- Podstawy mikrobiologii żywności\n2.\tTrojanowska K., Giebel H., Gołębiowska B. - Mikrobiologia żywności\n3.\tZaleski S.J. - Mikrobiologia żywności pochodzenia zwierzęcego\n4.\tKisielewska E., Kordowska-Wiater M. - Ćwiczenia z mikrobiologii ogólnej i mikrobiologii żywności.\n5.\tNormy Polskie, poradniki sanitarne, przepisy, dyrektywy UE, ustawy i rozporządzenia.\nStudent potrafi opisać morfologię i fizjologię różnych grup drobnoustrojów, potrafi rozróżniać grupy systematyczne mikroorganizmów, scharakteryzować mechanizmy funkcjonowania drobnoustrojów.\nPosiada ogólną wiedzę z mikrobiologii, charakteryzuje najważniejsze procesy mikrobiologiczne zachodzące w glebie, wodzie i powietrzu.\nInterpretuje i samodzielnie wykorzystuje zdobytą wiedzę z zakresu mikrobiologii w celu praktycznego jej wykorzystania w życiu codziennym.\nOcenia zagrożenia i objaśnia korzyści płynące z zastosowanie mikrobiologicznych procesów w różnych obszarach działalności gospodarczej\nRozróżnia poszczególne grupy fizjologiczne drobnoustrojów, praktycznie wykorzystuje metody stosowane w laboratorium mikrobiologicznym, samodzielnie posługuje się aparaturą i sprzętem laboratoryjnym, interpretuje wyniki analiz i doświadczeń.\nSamodzielnie ocenia i interpretuje zdobycze wiedzy z zakresu mikrobiologii, jej duży wkład w rozwój nowoczesnych dyscyplin naukowych jak: biologia molekularna, genetyka, czy biotechnologia.\nOrganizuje pracę w małym laboratorium, celem wykonania określonego doświadczenia z zakresu mikrobiologii, wykorzystuje zdobytą wiedzę z zakresu mikrobiologii i potrafi ją połączyć z innymi dyscyplinami naukowymi\nEgzamin w formie pisemnej – student test wyboru i uzupełnień obejmujące najważniejsze zagadnienia omawiane na wykładach; na ocenę pozytywną należy udzielić poprawnej odpowiedzi na co najmniej 51%; udział oceny z zaliczenia wykładów w ocenie końcowej wynosi 60%.\nKoordynatorzy: Jacek Grzyb\nProwadzący grup: Karol Bulski, Jacek Grzyb


9 lipca, 2021 9 lipca, 2021 redaktor\ncentrum ogrodnicze cieplice - Jelenia Góra\nBez wątpienia każdy kto planuje rozpocząć przygodę z ogrodnictwem, będzie szukał pewnych wzorców, aby móc zaprojektować swój ogród najlepiej jak to tylko możliwe. Nie ma w tym nic dziwnego, przecież właśnie to co powstanie, będzie miejscem naszego błogiego wypoczynku. Gdzie zatem szukać wspomnianych inspiracji? Gdzie kupić zadbane rośliny i uzyskać porady ekspertów? Znam takie miejsce i polecam Ci sklep z roślinami Jelenia Góra.\nPolecany sklep z roślinami Jelenia Góra\nCentrum ogrodnicze Cieplice cieszy się obecnością na rynku od bardzo dawna. A jego obsługa dołoży wszelkich starań aby pomóc stworzyć niesamowity zielony przydomowy zakątek. Niezależnie od tego na jakim etapie obecnie się znajdujesz, specjaliści z pełną odpowiedzialnością dobiorą wszystkie niezbędne elementy.\nPolecany przeze mnie sklep z roślinami w Jeleniej Górze bardzo chętnie podejmie się stworzenia wymarzonego projektu, który spełni nawet najśmielsze oczekiwania.\nSZKÓŁKA ROŚLIN I KRZEWÓW – czyli co w sklepie znajdziesz\nNie ma wątpliwości, że pierwszym i najważniejszym detalem każdego ogrodu jest wszelka znajdująca się w nim roślinność. To właśnie ona pozwala nam dostrzec jego prawdziwy urok.\nUrozmaicona oferta centrum ogrodniczego w Cieplicach daje możliwość znalezienia takich okazów jak:\nJest to w istocie tylko część zasobnego wachlarza sadzonek, które na co dzień oferują w sklepie ogrodniczym. Oferta pozwala znaleźć również szeroki wybór różnorodnych nasion. Jeśli zaistnieje potrzeba zorganizowania trudno dostępnych drzew bądź kwiatów, pracownicy chętnie podejmą się realizacji nawet tych najbardziej wyszukanych zamówień.\nAby w pełni usatysfakcjonować zainteresowanych ofertą nabywców, sklep ogrodniczy wychodzi z propozycją wcześniejszych konsultacji. Pozwala to wybrać najkorzystniejsze opcje. A warto również dodać, że usługi wykonywane są przez okres całego roku.\nJeżeli oferta produktowa wydała Ci się interesująca, proponuję odwiedzenie tego centrum ogrodniczego. Tam profesjonalni pracownicy z najlepszą starannością pomogą dobrać wszelkie akcesoria oraz usługi ogrodnicze.\n← Domy szkieletowe Jelenia Góra\nBramy i drzwi Jelenia Góra →


Słona życia strona - Strona internetowa patyczakitableciaki!\nSłona życia strona\nwykorzystana aplikacja Wieliczka\nTo była pierwsza wirtualna wycieczka moich uczniów! Z Piły do Wieliczki - bardzo daleko... Dzięki tej aplikacji dzieci zobaczyły z bliska wspaniałe komory i kaplice, podziemne jeziorko i rzeźby wykute w soli. Wielicka Kopalnia to świat stworzony przez naturę i ciężką pracę ludzkich rąk.\nZachwyciła i bardzo zainteresowała moich uczniów ta aplikacja! Wspólnie przeanalizowaliśmy mapę kopalni, nazwy komór i jezior. Czytaliśmy informacje dotyczące komnat solnych. Wysłuchaliśmy Skarbnika - dobrego ducha podziemi. Dzieci szukały świecących ogników Skarbnika, które zostały wymienione na magiczne kryształy soli. Ci, którzy zebrali dziesięć kryształów otrzymali nagrodę - "wejście do Sekretnej Komory".\npoznanie kopalni soli w Wieliczce, jednego z najcenniejszych zabytków kultury materialnej w Polsce i na świecie,\ndocenianie pracy górnika, jego trudu i narażania życia,\npoznanie znaczenia soli w życiu człowieka, w przemyśle,\nwzbogacenie słownictwa czynnego,\npoznanie przysłów z solą w tle.\ngra w skojarzenia - klik\nQR gry w skojarzenia\nMoi uczniowie uwielbiają gry. A mam ich w szafkach i skrzynkach mnóstwo: dublety, wyrywańce, rozmaite domina, activity - trudno wymienić wszystkie. Ostatnio lubią grać wszyscy razem, ale z podziałem na drużyny. Stąd pomysł, na wykonanie skojarzeniowych kart rzeczownikowych.\nZajęcia rozpoczęliśmy od wykorzystania gry (umieszczona nad tekstem), którą przygotowałam w aplikacji learningapps. Na podstawie przedstawionych trzech rzeczowników dzieci musiały skojarzyć czwarty i wpisać go jako odpowiedź. Każdy wyraz zawierał trudność ortograficzną.\nZadaniem każdego ucznia było zapisanie na suchościeralnej tabliczce trzech rzeczowników, dzięki którym grający skojarzy czwarty. Uczniowie zapisali też jego liczbę liter jako podpowiedź. Nie było to najłatwiejsze zadanie.\nChwilę później poznanie cudownej aplikacji Tiny Tap. I tu już "z górki". Troszkę nam "zeszło", aplikacja nowa i uczniowie musieli poznać "jej zawartość" czyli: tematyczne plansze, naklejki i tła (mnóstwo cudowności), sposób dodawanie tekstu, dokładania elementów do już dodanych, ewentualne usuwanie zbędnych. Aplikacja z piękną, czytelną i humorystyczną grafiką. W zależności od wyboru czcionki, czasem brak polskich znaków.\nUczniowie byli mocno zaangażowani w tworzeniu swej karty. Skupili swą uwagę na doborze takich elementów, by plansza była czytelna i ładna. Zadanie końcowe jak zwykle takie same - wysłać pracę mailem. Pojawił się problem. Nie z wszystkich urządzeń można było wysłać plakat. No to jeszcze kilkoro uczniów zrobiło zrzut ekranu.\nGra uczniów wzbogaci moją kolekcję!!!\nuważne słuchanie i rozumienie czytanych przez siebie tekstów,\nrozumienie sensu skojarzeń,\nanaliza i synteza wzrokowo-słuchowa wyrazów z dwuznakami (liczba głosek i liter),\nutrwalenie pojęcia "rzeczowniki",\npoznanie wartości swej pracy,\nkształtowanie odporności emocjonalnej - umiejętność pogodzenia się z przegraną.\ninne możliwości Tiny Tap\nTa aplikacja w łatwy sposób pozwala na tworzenie interaktywnych gier, puzzli, książeczek, opowieści. Dla uczniów zbyt trudne do wykorzystania, ale nauczyciel sobie poradzi.\nPonadto publikowanie wymaga logowania przez facebooka lub google+, a kont takich dzieci jeszcze nie mogą posiadać. Ja z przyjemnością się pobawiłam i zrobiłam puzzle do kartki ze skojarzeniem.\nczyli o kształtowaniu pojęcia symetrii. Zaczęliśmy od zaginania kartek. Na jednej z części uczniowie narysowali tylko jedno skrzydło motyla i wycięli. Byli zaskoczeni, że drugie skrzydło jest identyczne.\nPotem skorzystaliśmy z aplikacji Mirror Photo. Każde dziecko dodało zdjęcie swej ulubionej zabawki, które zostało wykonane w domu. Zaczęło się eksperymentowanie z osiami symetrii w 2D i 3D. Dzieci od razu zauważyły identyczne odbicie edytowanego fragmentu. Mogły korzystać z symetrii jednoosiowej pionowej lub poziomej oraz symetrii wieloosiowej. Rozmawialiśmy o odbiciach w rozmaitych układach. Uczniowie poszukiwali takich przykładów w rzeczywistym świecie. Podawały przykłady: motyli, kwiatów, sekwencji ciągów figur geometrycznych, budowli, okularów, spodni, bombek.\nTo nie był koniec pracy. Każdy zapisał zdjęcie w galerii tej aplikacji.Otworzył ulubiony pic collage, odnalazł edytowane zdjęcie, dodał je, zapisał zdanie pytające i... czekał na odpowiedzi kolegów "CO JEST MOJĄ ULUBIONĄ ZABAWKĄ?" Było radości wiele, bo nie zawsze odpowiedzi były zgodne z pierwotną wersją zdjęcia zabawki.\n- kształtowanie pojęcie symetrii pionowej/poziomej - jedno i wieloosiowej,\n- poprawne przepisanie zdania pytającego,\n- dostarczenie radości podczas wspólnej pracy i zabawy,\n- "odkrywanie" nowych możliwości aplikacji i tabletu.\nzabawne ważenie zwierząt\nna wagę złota! Ale w pakiecie PIKTOGRAFIA wagi papierowe i mnóstwo obrazków. W drewnianych skrzyneczkach prawdziwe odważniki. Na nich liczby: 1g, 5 g, 20 g, 200 g, 500 g.\nZajęcia rozpoczęliśmy od wycięcia papierowych wag i wysypania mnóstwa piktogramów. Zadania polegały na układaniu na obu szalkach takich obrazków, by od razu było wiadomo, co jest cięższe, a co lżejsze. Należało też przesunąć szalki. Kolejna część lekcji to korzystanie z odważników. Później poprosiłam uczniów, by wykonali takie zadanie:jeden jest cięższy niż dwa, trzy. Pojawił się jeden autobus, cięższy niż dwa misie. Dzieci świetnie sobie radziły z układaniem i rozumieniem pojęć.\nNa koniec przeszliśmy do aplikacji "Zabawne ważenie zwierząt". Była aktywna waga szalkowa. Trzy tematy do wyboru (dżungla, dom, zwierzęta domowe) i trzy poziomy. Najłatwiejszy szybko się znudził. Za to zainteresował najtrudniejszy. Uczniowie musieli dobierać tak zwierzęta, by szalki były w równowadze. Zadania intuicyjne, bo tak naprawdę nikt nie wie, czy pies waży tyle samo, co kurczątko i kot. Ale zabawa była przednia.\nkształtowanie pojęć związanych z ważeniem: cięższy, lżejszy, tyle samo,\npoznanie odważników o mianach gramowych,\nwykorzystanie swej wiedzy w praktycznym ważeniu,\ndostarczenie radości podczas nauki.\nMatematyka w tablecie kolejny raz\nDzieci bardzo lubią aplikację Zondle. W każdej wersji: Zondle w komputerze, Zondle z grupową rywalizacją, Zondle Beta z indywidualną rywalizacją. Robię jedną grę, a mam kilka możliwości jej wykorzystania.\nDziś dodawanie i odejmowanie w obrębie trzeciej dziesiątki bez przekraczania progu dziesiątkowego. Podpinam uczniom grę na tablet, z liczbą możliwych "zagrań" np. 5, 10. Dzieci mają możliwość wyboru rodzaju gry. Uczą się bawiąc i grając, a w moim "zondlowym dzienniku" widzę ich wyniki. To doskonałe narzędzie. Pozwala monitorować postępy w nauce.\nGrę z tymi treściami edukacyjnymi uczniowie mieli na tabletach. Można też ją osadzić na stronie czy blogu za pomocą embedu.


PCZ zamierza pozyskać do 100 mln zł z emisji akcji i przejść na GPW - Biznes\n12 mar 15 09:45\nPCZ planuje wyemitować akcje do 10 mln sztuk i pozyskać do 100 mln zł najpóźniej do końca tego roku, podała spółka. Spółka chce zadebiutować na regulowanym rynku GPW do połowy 2016 r.\n"Emitent prowadzi zaawansowane negocjacje w zakresie emisji akcji serii K do 10 mln sztuk w ramach kapitału docelowego. Emitent oczekuje, że w wyniku tej emisji może pozyskać do 100 mln zł najpóźniej do końca tego roku. Przedmiotowe negocjacje mają ścisły związek z planem przejścia emitenta na rynek regulowany GPW do końca czerwca 2016 roku" - czytamy w komunikacie.\nSpółka napisała też, że przyjęła z zaskoczeniem aktualną sytuację związaną ze spadkiem cen rynkowych wyemitowanych wcześniej obligacji.\n"Bieżąca sytuacja emitenta była gruntownie analizowana przez jeden z banków, co zostało potwierdzone kontynuacją współpracy oraz zwiększeniem zaangażowania" - podkreślono w komunikacie.\nPCZ dokonał przedterminowej spłaty kredytu obrotowego wymagalnego z dniem 30 maja 2015 roku w kwocie 16 mln zł, przy uruchomieniu nowej linii kredytu obrotowego w kwocie 20 mln zł aktywnej do dnia 31.12.2016 roku i równoczesnym zapewnieniu o odpowiednim jej zwiększaniu w miarę wykupu kolejnych serii obligacji oraz wydłużaniu terminu spłaty.\n"Emitent zaktualizował program emisji obligacji, (…) zakładając emisję wyłącznie dwóch serii obligacji I i J, jednej w roku 2015 i jednej w roku 2016 z przeznaczeniem na dalszy rozwój, inwestycje oraz zakupy i przejęcia podmiotów z rynku zdrowia ludzkiego" - czytamy dalej w komunikacie.\nSpółka postanowiła również wdrożyć program skupu obligacji do kwoty 10 mln zł m.in. w celu ich umorzenia na rynku Catalyst po cenie nieprzekraczającej wartości nominalnej.\nTematy: PCZ Przed IPO debiucie ...