Noc bibliotek to fajna sprawa, bo każde dziecko czeka zabawa. Wspaniała rzecz spać w szkole, potwierdzają to książkowe mole\nUtworzono: Wtorek, 16 czerwiec 2015 11:14\nPoprawiono: Poniedziałek, 31 sierpień 2020 07:51\nW sobotę 30 maja w bibliotekach publicznych i szkolnych w całej Polsce odbyła się Noc Bibliotek. Akcja organizowana w ramach XIV Ogólnopolskiego Tygodnia Czytania Dzieciom pod hasłem „Groza nie czytać” promowała świat książek, wiedzy i bibliotek.Tej nocy drzwi biblioteki zostały otwarte także dla czytelników Szkoły Podstawowej w Bukowie. Na uczestników nocnego czytania czekało wiele atrakcji . O godz. 20.00 przed naszą szkolną biblioteką wypuściliśmy balony, aby podkreślić doniosłość tego wydarzenia i znaczenia BIBLIOTEKI.\nKażdy czytelnik otrzymał pamiątkową zakładkę do książki .Bawiliśmy się świetnie podczas czytania niewiarygodnych przygód Koszmarnego Karolka oraz układania menu dla pochłaniaczy książek tzw. literackich przekąsek. Następnie udaliśmy się na prawdziwą kolację , którą okazała się pizza - ulubione danie "Wojowniczych żółwi ninja". A wszystko to dzięki uprzejmości Zakładam „Lhoist” Bukowa, któremu bardzo dziękujemy.\nPunktem kulminacyjnym okazały się nocne podchody z konkursami. Uczniowie zostali podzieleni na sześć drużyn i korzystając tylko z latarek mieli rozwiązać 10 ciekawych zadań: np. ułożyć wiersz i rymowanki , zamienić się butami, zabandażować sobie głowy, ułożyć z płatków kosmetycznych wyraz BUKOWA, założyć ubrania na lewą stronę itp. Drużyny spisały się na medal bawiąc się przy tym wybornie. O północy wspólnie ułożyliśmy napis „NOC BIBLIOTEK” i obejrzeliśmy film. Najbardziej wytrwali uczniowie nie zasnęli do godz. szóstej rano i to jest najlepszy przykład na to, że w szkole można się naprawdę fajnie bawić.


Październik 2007 – WTZ Łapanów\nStrona główna / 2007 / Październik\nZawody sportowe są dla nas ważnym czynnikiem integracji. Możemy sprawdzić nasze możliwości. Pod czujnym okiem instruktorów staraliśmy się pokazać co potrafimy. Nie zawsze wygrywamy, ale też każdy uczestnik ma szansę, bo wyjechać może każdy, nie tylko ten który jest najbardziej sprawny.\n8 października zbieraliśmy maliny w Kobylcu. Pani Basia wraz z uczestnikami pracowni gospodarstwa-domowego zrobiła z nich soki. Będą herbatki na zimę.\nMożliwość prezentacji naszego spektaklu w Krakowskich Spotkaniach Artystycznych, to dla nas wielkie wyróżnienie. Prawdziwa scena, publiczność i możliwość spotkania się z tyloma grupami artystycznymi, to duże i niezapomniane przeżycie.


Nieinwazyjny lifting twarzy i ciała przy użyciu technologii HIFU - Portal Gostynin\nNieinwazyjny lifting twarzy i ciała przy użyciu technologii HIFU\nOpublikowano: pon, 18 maj 2020 08:15 2020-05-18T08:15:00.000Z\nWiadomości Wygląd naszego ciała zmienia się wraz z wiekiem i nie zawsze jesteśmy w stanie samodzielnie nad tym zapanować. Udając się do specjalisty często boimy się natomiast poddać inwazyjnym zabiegom z zakresu chirurgii plastycznej. Nie musimy jednak rezygnować z medycznej rewitalizacji tkanek, ponieważ współczesna medycyna estetyczna dysponuje rozwiniętymi technologiami, które pozwalają na przeprowadzanie terapii przeciwstarzeniowych bez użycia skalpela. Jedną z takich innowacyjnych metod są zabiegi HIFU wykonywane z wykorzystaniem ultradźwięków.\nWygląd naszego ciała zmienia się wraz z wiekiem i nie zawsze jesteśmy w stanie samodzielnie nad tym zapanować. Udając się do specjalisty często boimy się natomiast poddać inwazyjnym zabiegom z zakresu chirurgii plastycznej. Nie musimy jednak rezygnować z medycznej rewitalizacji tkanek, ponieważ współczesna medycyna estetyczna dysponuje rozwiniętymi technologiami, które pozwalają na przeprowadzanie terapii przeciwstarzeniowych bez użycia skalpela. Jedną z takich innowacyjnych metod są zabiegi HIFU wykonywane z wykorzystaniem ultradźwięków.\nCzym są zabiegi HIFU?\nTechnologia HIFU (High Intensity Focused Ultrasound) pozwala na bezpieczne i bezbolesne wykonywanie liftingu twarzy i ciała. Zabiegi są wyjątkowo łagodne dla organizmu i z tego powodu poleca się je m.in. osobom wrażliwym, alergikom oraz pacjentom, którzy mają przeciwwskazania do poddania się bardziej inwazyjnym procedurom (np. liposukcji). Wskazaniami do wykonania liftingu ultradźwiękowego są m.in.:\nwiotka i pomarszczona skóra na ciele,\nnadmiar skóry i tkanki tłuszczowej po ciąży,\nW Klinice Miracki w Warszawie zabiegi HIFU są wykonywane przy użyciu innowacyjnych, cenionych na świecie urządzeń SonoQueen oraz Ultraformer III. Zaawansowany technologicznie, nowoczesny sprzęt medyczny pozwala na wysoką precyzję pracy, co bezpośrednio przekłada się na komfort pacjenta w trakcie i po zabiegu. Wymienne głowice urządzeń emitują fale ultradźwiękowe o wysokiej częstotliwości, które wpływają na strukturę tkanek bez naruszania ciągłości skóry. Dzięki temu nie ma potrzeby odbycia okresu rekonwalescencji, a pacjent może powrócić do swoich codziennych zajęć od razu po opuszczeniu gabinetu medycyny estetycznej.\nOptymalne efekty terapii uzyskujemy po wykonaniu od 1 do 3 zabiegów, w zależności od rodzaju problemu i rozległości miejsca zabiegowego. Sesje powinny być przeprowadzane w kilkumiesięcznych odstępach czasowych, w zależności od zaleceń lekarza. Widoczna poprawa wyglądu pacjenta następuje po okresie regeneracji skóry, który trwa około 3 miesięcy od pierwszego liftingu. Komórki zostają pobudzone do wzmożonej produkcji kolagenu, co przekłada się na wyraźne ujędrnienie i napięcie tkanek.Pojedynczy zabieg HIFU trwa od 30 do 60 minut i jest całkowicie bezbolesny dla pacjenta. Emitowane fale ultradźwiękowe wywołują jedynie delikatne uczucie ciepła w miejscu zabiegowym.\nLifting ultradźwiękowy – zalecenia i przeciwwskazania\nZabiegi HIFU można przeprowadzać niemal na każdej części twarzy i ciała. Najczęściej wybierane przez pacjentów miejsca zabiegowe to:\nZabiegi HIFU pozwalają nie tylko ujędrnić i odżywić naszą skórę, lecz także zredukować nadmiar tkanki tłuszczowej. Procedura częściowo opiera się na wykorzystaniu naturalnego procesu regeneracji komórek. Ultradźwięki emitowane przez urządzenia SonoQueen oraz Ultraformer III wnikają w głębokie warstwy skóry, gdzie tworzą nieszkodliwe dla organizmu mikrouszkodzenia. W ten sposób uruchamiane są procesy naprawcze tkanek, w trakcie których następuje wzmożona produkcja kolagenu, czyli substancji odpowiedzialnej m.in. za utrzymywanie odpowiedniej elastyczności skóry. Dodatkowo urządzenia HIFU generują ciepło (temperatura w głowicach przekracza 65 stopni Celsjusza). W ten sposób następuje redukcja tkanki tłuszczowej oraz związanego z nią cellulitu.\nPrzeciwwskazaniami do wykonania zabiegu z użyciem ultradźwięków są przede wszystkim: ciąża i laktacja, choroby nowotworowe, aktywna infekcja lub rana w miejscu zabiegowym.


Warszawskie Powiśle, wczesne lata 70-te\nNa warszawskim Starym Mokotowie.\nDały mi wiele radości.\nStudenckie wyzwanie ;) Dobra nauka pokory.\nKarierę robią artyści lub sportowcy - ja pracuje ;)\nSatysfakcja z różnorodności jaką daje mi mój zawód.\nNieuczciwego nudziarza bez wizji i w branży która mnie nie interesuje\nWymagającym od siebie i innych; tolerancyjnym - chyba fajnym ;)\n„Team spirit”, proaktywność kreatywność i rzetelność.\nNudziarza i lenia.\nWidzę efekty wysiłku, zwrot z inwestycji, niekoniecznie wyłącznie w wymiarze finansowym, również czasowej lub emocjonalnej.\nBrak czasu, dlatego staram się precyzyjnie nim zarządzać, niestety z różnym skutkiem.\nWszystkie są zastępowalne ale mam słabość do iPhone’a i iPada Mini.\nRodzina, pies i życie towarzyskie.\nZ bliskimi najchętniej leniuchując nad ciepłym morzem. Nadrabiam lektury i nareszcie mam czas na potrzebną nudę. Uwielbiam to!\nKilka potraw popisowych jak np. tort bezowy czy polędwiczki z chilli, ale kuchnia nie jest moją domeną.\nRozmowę z bliskimi.\nWażne narzędzie komunikacji, bank, GPS, aparat fotograficzny, centrum dowodzenia rozrywką… Generalnie świat w zasięgu ręki.\nBrzydzi mnie wiele rzeczy, ale chyba najbardziej puchate pająki.\nTalentów artystycznych - podziwiam artystów, śpiewaków, malarzy, tancerzy. Fantastycznie byłoby mieć talent artystyczny.\nRzeczy, na które nie mam wpływu. O zdrowie najbliższych i swoje.\nBezbrzeżny ocean wiedzy.\nFascynujący świat, pasjonuję się polityką! Z zapartym tchem śledzę kampanie wyborcze, te w Polsce i te zagranicą. Zawsze głosuje w absolutnie każdych wyborach. Jestem przekonana, że to ważne.\nInspiracja i reset, niezbędna od czasu do czasu zmiana otoczenia. Uwielbiam, te bliskie i dalsze, długie leniwe i krótkie intensywne.\nOd razu, spontanicznie ale na krótko, zakochuję się lub nie natychmiast, na ogół z wzajemnością. Myślę, że mam dobrą intuicję do ludzi.\nNie czytam gazet papierowych… Dzień zaczynam newsów w mediach społecznościowych i skanuję największe portale w tym branżowe.\nRadia PIN w samochodzie lub ESKI gdy w samochodzie jestem z córką ;)\nPasjami amerykańskie współczesne seriale – teraz „True Detective” tęsknie czekając na kolejną serię „House of Cards”.\nLubię różnorodność… Teraz ”Creative Confidence Unleashing the Creative Potential Within Us All”.\nTo co mnie aktualnie zachwyca lub porusza – to może być balet w ulubionym Teatrze Wielkim Operze Narodowej, niesamowity obraz „Opera paryska nocą” Gierymskiego w Muzeum Narodowym lub świetny tekst Magdaleny Środy z dzisiejszej „Gazety Wyborczej” (on-line oczywiście). Albo pyszne mule w ulubionej mokotowskiej knajpce ŻuŻu…\nRóżnie, ale zawsze w dobrym towarzystwie.\nDogmatyzm i brak tolerancji dla odmienności wszelakiej.\nIsobar Poland obsłuży BNP Paribas Bank Polska w social media\nBNP Paribas Bank Polska reklamuje kredyt dla małych firm\nMebliszcza reklamują kredyt w BNP Paribas Bank Polska (wideo)\nDołącz do dyskusji: Dorota Haller: Konkurencja to ... codzienna inspiracja


Jon Moxley zadebiutuje w NJPW, Dustin Rhodes planował zakończyć karierę na Double or Nothing, Wkrótce wygasają kontrakty Mike'a i Marii Kanellis - prawdopodobnie trafią do AEW, Super Smash Bros otrzymają nową nazwę, Zapowiedź RAW\nDodano: 27-05-2019, 21:57\nNJPW potwierdziło, że 5 czerwca podczas gali z finałem turnieju Best of the Super Juniors, w federacji zadebiutuje Jon Moxley. Jego rywalem ma być IWGP US Heavyweight Champion, Juice Robinson. Prawdopodobnie Moxley związał się z AEW umową podobną do tej Chrisa Jericho, która oznacza, iż będzie to jego główne miejsce pracy, ale zawodnik będzie mógł się pojawiać także w innych federacjach, według swojego uznania.\nDustin Rhodes przyznał po Double or Nothing, że Cody zaskoczył go przemową po walce i nie było to planowane. Co więcej Dustin miał tego wieczoru zakończyć karierę i w tamtej chwili szykował się do symbolicznego pozostawienia butów w ringu, gdy Cody wrócił i zaproponował jeszcze jeden, wspólny pojedynek. Z tego względu cały segment wywołał u obu panów tyle emocji – był po prostu autentyczny.\nMaria Kanellis poinformowała na Twitterze, że kontrakty jej i Mike’a Kanellisa z WWE wygasają za trzy tygodnie. Możliwe, że para wybiera się do AEW, bowiem w ostatnich tygodniach bardzo pozytywnie wypowiadają się o tej federacji. Raczej nie ma tematu ich pozostania w WWE, bowiem nie są zadowoleni ze swojej roli, a i samo WWE nie odczuwa potrzeby trzymania ich w rosterze.\nPWInsider informuje, że Super Smash Bros, którzy zadebiutowali na AEW Double or Nothing, dostaną wkrótce nową nazwę. Z tego względu nie podano też nazwy zespołu w trakcie transmisji. Wszystko wynika z faktu, że prawa do frazy Super Smash Bros posiada Nintendo i AEW obawia się, iż jej wykorzystanie wiązałoby się z szybką reakcją w postaci pozwu.\n- Brock Lesnar podejmuje ważną decyzję\n- wiadomość dotycząca przyszłości mistrzostwa Stanów Zjednoczonych\n- dalszy chaos związany z tytułem 24/7\n- jakie wyzwanie stanie teraz przed Becky Lynch?\nDodano: 25-01-2019, 19:31\nMajątek ma 2 razy większy. Nie znaczy że ma więcej kasy na koncie, którą może sobie ot tak wydać. Dla McMahona WWE i wrestling to całe życie. Dla Khana to kolejny biznes. Gdyby Khan mógł sobie tak szastać kasą jak wy chcecie, to Fulham dzisiaj walczyłoby o mistrza Anglii a Jacksonville Jaguara byliby w finale Super Bowl.


Dlaczego wciąż potrzebny jest nam feminizm ? – Centrum Terapii i Psychoedukacji\n6 maja 2017 6 maja 2017 CTiP\nKobiety są słabsze, mniejsze i mniej inteligentne\nMyślę, że nikogo specjalnie nie zaskoczę pisząc, że przeciętna kobieta jest słabsza i mniejsza niż przeciętny mężczyzna. W dzisiejszym świecie nie ma to jednak takiego znaczenia, jak miało kiedyś (kiedy polowanie w celu zdobycia pożywienia czy obrona własnego plemienia była kwestią nadrzędną) i dlatego nie może być usprawiedliwieniem dla seksizmu czy dyskryminacji. Dziś liczy się przede wszystkim intelekt i na tym polu kobiety śmiało konkurować mogą z mężczyznami. Istnieje wiele badan pokazujących, że nie ma żadnych różnic płciowych w generalnym poziomie inteligencji (miedzy innymi raport Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego z 1994 roku). Nie znaczy to jednak, że mężczyźni i kobiety nie różnią się intelektualnie. Panowie z reguły lepiej radzą sobie z przetwarzaniem obrazów wzrokowych, podczas gdy panie lepsze są w przyswajaniu i używaniu bodźców werbalnych. Mężczyźni plasują się też wyżej w testach matematycznych, ale i częściej chorują na niepełnosprawność umysłową. Różnic tych jest więcej. Zachęcam czytelników do samodzielnego wyszukiwania badań naukowych w tym temacie (których mnóstwo znaleźć można w internecie), przypominam tylko, żeby zawsze weryfikować ich źródła.\nKobiety są mniej kompetentne\nLiczne badania pokazują, że dziewczynki osiągają lepsze wyniki w nauce i to w każdym przedmiocie, wliczając matematykę i nauki ścisłe. Na kontynuację edukacji po ukończeniu szkoły średniej decyduje się w Polsce dziesięć procent więcej kobiet niż mężczyzn, kobiety osiągają też lepsze wyniki na egzaminach końcowych. Rozpoczynają potem pracę i … ich szefem zostaje mężczyzna. Niestety wyjaśnić można to tylko uwarunkowaniami kulturowo-społecznymi i wciąż jeszcze wszechobecnym patriarchatem, w którym chłopcy już od malucha uczą się, że „dziewczyńskie sprawy” są nudne i niewarte uwagi. Najsmutniejsze jest jednak to, że procesowi temu poddane są również kobiety, które już jako małe dziewczynki uwewnętrzniają przekonanie, że nie są równie zdolne i kompetentne jak chłopcy. Proces ten przebiega niepostrzeżenie, jako nieustający deszcz drobnych informacji, w którym dziewczynka dowiaduje się, że ma być piękna i delikatna (mądrość jest czymś drugorzędnym), zabawki dla chłopców nie są dla niej (bo kształtują niezależność i zdolności przywódcze), a w roli ekspertów i autorytetów występują głównie mężczyźni. Potem już jako matka, najczęściej zupełnie nieświadomie, wychowuje w tym duchu swoją córkę. Kobiety wchodzą więc w dorosłe życie z zestawem przekonań, który już na wstępie kształtuje ich decyzje i wybory, na przykład wybór kariery. Zmagają się też z przekonaniami i stereotypami innych. Tak na przykład komisja rekrutacyjna na rozmowie kwalifikacyjnej decyduje, że mężczyzna lepiej będzie nadawał się na określone stanowisko niż kobieta z podobnym wykształceniem. Proces ten odbywa się zupełnie podświadomie, od dziecka społeczeństwo wpaja w nas bowiem, że mężczyźni są bardziej kompetentni. Tymczasem, jak pokazują badania przeprowadzone w UK, USA i Indiach, firmy, w których radach nadzorczych zasiadają zarówno kobiety, jak i mężczyźni, osiągają lepsze wyniki.\nKobiety są gorszymi szachistkami\nDziewczynki szybko uczą się, że rywalizacja im nie tylko nie przystoi lecz wręcz uwłacza ich kobiecości. Chłopcy natomiast zachęcani są do niej od najmłodszych lat. Proces ten zaczyna się już od doboru zabawek. Chłopcy dostają od rodziców żołnierzy, dziewczynki opiekują się lalkami. Dodatkowo dziewczynki często słyszą, że szachy to sport nie dla nich, że mózg kobiety nie nadaje się do tej gry tak jak mózg mężczyzny. Ten prosty mechanizm etykietowania sprawia, że niewiele dziewczynek rozpoczyna grę w szachy, a jeszcze mniej wstępuje do klubów szachowych. Te, które wbrew społecznej presji grają w klubach, w rywalizacji z chłopcami tracą wiarę w siebie. Badania pokazały, że kobiety grają znacznie lepiej, jeśli nie wiedzą, że ich przeciwnikiem jest mężczyzna. W ich umysły wdrukowane zostało bowiem przekonanie, że nie są wystarczająco dobre. Często rezygnują też zniechęcone agresją, jaką przepełniony jest ten zdominowany przez mężczyzn świat. Dziewczynkom brakuje też kobiecych szachowych idoli, więc same nie aspirują, żeby nimi zostać. Sytuacji nie poprawia też brak żeńskich trenerów, jak i fakt, że nagroda w szachowych mistrzostwach świata dla kobiet to jedna trzecia tej w mistrzostwach dla mężczyzn. Te wszystkie czynniki sprawiają, że kobiety nie uprawiają szachów, a jeśli już je uprawiają, to przez społeczną presję, stereotypy płci i etykietowanie skazane są na znacznie gorszy start. Tylko najwytrwalszym z nich udaje się pozostać w sporcie i konkurować z mężczyznami.\nKobiety nienawidzą feministek\nCzy wierzysz, że kobiety powinny być równe mężczyznom na gruncie politycznym, społecznym i ekonomicznym ? Jeśli odpowiedziałaś tak to gratuluję – jesteś feministką !\nFeministki to chłopczyce bez biustu\nFeministki to kobiety atrakcyjne i nieatrakcyjne, blondynki, brunetki i rude. Feministki są szczupłe lub okrągłe, z biustem i bez biustu. Feministka to pani, którą codziennie rano mijasz na ulicy, to twoja sąsiadka lub wykładowczyni na uczelni.\nKobiety nie powinny narzekać na sytuację, w której one siedzą w domu, a mężczyzna na nie pracuje\nMężczyźni z Arabii Saudyjskiej używają podobnego argumentu. Kobieta w ich kraju nie może zrobić prawie nic bez zgody mężczyzny. Nie może studiować, pracować, podróżować, prowadzić samochodu, iść do szpitala czy wziąć udziału w pogrzebie. Nie może też wyjść z domu bez męskiego opiekuna. Na głosy oburzenia mężczyźni arabscy często odpowiadają, że „kobieta w Arabii Saudyjskiej traktowana jest jak piękny i delikatny ptak, którym trzeba się opiekować”. Piękny ptak w złotej klatce … Nic dodać nic ująć.\nDlaczego wciąż potrzebny nam jest feminizm\nPo kontrowersyjnej wypowiedzi Janusz Korwin-Mikke zaproszony został do brytyjskiej telewizji śniadaniowej Good Morning Britain, gdzie prowadzący Pierce Morgan nazwał go „okropną seksistowską świnią”. Znamienne jest, że człowiek, który sam wielokrotnie posądzany był o mizoginię i lekceważące podejście do kobiet, na gruncie polskim jawi się prawie jako feminista i obrońca uciemiężonych kobiet. W kwestii równouprawnienia kobiet mamy więc jeszcze dużo do zrobienia …


Jeśli kojarzycie platformę esportową Faceit, to wiele Wam nie potrzeba do zrozumienia nowego tworu firmy Acer, jaką jest Planet9. Jednak w jej ramach mamy otrzymać nie coś zwyczajnego, a „platformę esportową nowej generacji”.\nCzytaj też: Storia by Abstra to jedyny w swoim rodzaju projekt\nObecnie bazuje ona na zamkniętej wersji testowej, która przejdzie do tej publicznej 30 stycznia 2020 roku. Zaoferuje z kolei społecznościowe elementy, w ramach których będziemy w stanie napotykać innych graczy, budować własną drużynę, czy nawiązywać z jej członkami lepszy kontakt. Jednak to nie wszystko.\nPlanet9 odda też w nasze ręce możliwość prostego poprawienia wyników za sprawą masy trybów gier, ale też nowatorskiej funkcji trenera (takiego realnego) za sowitą opłatą. Nie zabraknie statystyk gier, czy opcji rozgrywania sparingów i przede wszystkim organizowania turniejów esportowych. Dużych, małych, oficjalnych, sponsorowanych, czy amatorskich. Platforma jest kierowana zarówno do doświadczonych, jak i początkujących graczy.\nesportowa platforma Planet9 Planet9 platforma Planet9


Firma SHH realizuje dla miasta Lublin projekt budowy modelu 3D/4D wraz z narzędziami do jego aktualizacji i publikacji.\nJerzy Kwieciński, Minister Inwestycji i Rozwoju, wręczył nagrodę w kategorii innowacyjne rozwiązanie za budowę miejskich modeli 3D w oparciu o rozwiązanie smart3Dcity Piotrowi Janasowi, prezesowi zarządu SHH. Model 3D Poznania został także wyróżniony w konkursie „Internetowa Mapa Roku”.\nSHH zaprasza na seminarium Bentley – Digital City | 26.06.201\nW dniu 26 czerwca 2019 w warszawskim hotelu Marriott (Sala Baltic), odbędzie się seminarium firmy Bentley – Digital City. W programie wydarzenia znajduje się także prelekcja „Poznań 3D – nowy wymiar miasta„, którą wygłosi Stanisław Biernat, dyrektor ds. handlowych w SHH. Prezentacja będzie pokazywała praktyczne doświadczenia z budowania miejskich modeli 3D.\nPoznań 3D „Internetową mapą roku”\nInnowacyjny model Poznania 3D został wyróżniony w konkursie organizowanym przez Stowarzyszenie Kartografów Polskich na najlepszą internetową mapę roku.\nPoznań "Perłą samorządu" dzięki modelowi 3D miasta\nPoznań zajął pierwsze miejsce w prestiżowym rankingu "Perły samorządu" oraz został dwukrotnie wyróżniony jako Lider Dobrych Praktyk. Kapituła konkursu doceniła m.in. jedyną w kraju trójwymiarową mapę miasta - innowacyjny model 3D, stworzony przez firmę SHH z Wrocławia.\nsmart3Dcity – wygrywa w konkursie Smart City Blog!\nsmart3Dcity – miejski model 3D miasta Poznań – najlepszym rozwiązaniem ubiegłego roku w konkursie blogu Smart City Expert.


Utworzono: poniedziałek, 19 October 2020 08:12\nDwa tysiące sztuk opasek odblaskowych zakupili w ostatnim czasie członkowie Rady Gminy Świerklany oraz władze gminy. Wręczone zostały one młodym mieszkańcom. Opaski, podobnie jak wcześniejsze ozonatory, zakupione zostały ze środków przekazanych przez radnych oraz wójta. Pomysłodawcą akcji był związany ze środowiskiem strażackim p. Kamil Szulik, który opowiadał, że uczestniczył w wypadkach, do których nie doszłoby, gdyby pieszy miał odblask. Dlatego też, w trosce o bezpieczeństwo przedszkolaków i uczniów, radni wraz z wójtem Tomaszem Pieczką podjęli decyzję o zorganizowaniu tej akcji. Opaski nie dość, że zwiększają widoczność pieszego na drodze, to jeszcze spełniają inną funkcję - w celu promocji regionalizmu umieszczony został na nich napis w śląskiej gwarze: „DEJ POZóR!”.\nW minionym tygodniu, w szkołach podstawowych i przedszkolach w Świerklanach oraz w Jankowicach rozdysponowano 1850 sztuk opasek. Trafiły one do placówek oświatowych poprzez radnych z poszczególnych sołectw. Opaskę otrzymało każde dziecko.\nNiezmiernie cieszy nas ta akcja, gdyż dzięki dobrej współpracy z naszymi radnymi i ich działaniom oraz pomysłodawcy - panu Kamilowi Szulikowi, po raz kolejny udało się zrobić coś dobrego dla naszych mieszkańców – podsumowują władze gminy.


Gdy mieszek włosowy jest zainfekowany, . Poprawa powinna przyjść po kilku dniach. W innym przypadku należy zacząć zażywać doustnie antybiotyk. W takiej sytuacji konsultacja z lekarzem wydaje się niezbędna. Oprócz antybiotyku można dodatkowo zażywać witaminę C i witaminy z grupy B.\nSucha skóra na kolanach i łokciach


Never lose hope: ROZDZIAŁ 40.\nW sobotę rano wstałam w miarę wyspana. Nie żebym w nocy nie spała. Bo spałam, kilka godzin ale zawsze coś, prawda? Dzisiejszy dzień, jako że mam wolny od pracy, poświęcam na posprzątanie w domu. Dużo kurzu się już uzbierało, dużo śmieci do wyrzucenia, i ogólnie pasuje odkurzyć okruszki z kanapy.\nDlatego dziś od rana latam ze szmatką z pomieszczenia do pomieszczenia. Eric ma dziś jakieś ważne załatwienia w pracy i zapewne dziś się nie spotkamy. Ubolewam nad tym, bo naprawdę super by było go zobaczyć po męczącym dniu, ale rozumiem że chłopak ma swoje sprawy i przede wszystkim pracę, w której nie może wziąć wolnego.\nVe dobija się do mnie od samego rana, ale ja nie mam ani ochoty ani czasu z nią gadać. Skoro jest po stronie wroga, to niech nadal sobie tam będzie.\nLouis nie raz próbował się ze mną skontaktować, a ja co robiłam? Ignorowałam go. Nawet wyciszyłam dźwięk w telefonie, aby ciągle go nie słyszeć. A pod koniec dnia okazywało się, że mam dwadzieścia nieodebranych połączeń i tyle samo smsów, których nawet nie czytałam.\nBłagał mnie o wybaczenie, przepraszał milion razy, a ja nie ustępowałam.\nTak, kocham go nadal i obawiam się że nigdy nie przestanę, ale straciłam do niego zaufanie. Miałam jeszcze nadzieję, że jakoś oboje dojdziemy do porozumienia i wrócimy do siebie, ale wątpię aby tak było.\nNie powiedziałam Erickowi o Louisie i o tym co między nami było. Próbowałam za każdym razem gdy chłopak był obok mnie, to już miałam mu się zwierzyć ale albo jego telefon zadzwonił, albo nie miałam jak bo Eric zajęty był swoja pracą. Lub najwyraźniej w świecie czułam, że to nie ten moment.\nWiem, tchórz ze mnie. Bo zamiast na początku mu o nim powiedzieć, ja zwlekam tyle czasu i nie wiadomo ile jeszcze mi to zejdzie.\nChciałabym być odważniejsza. Powiedzieć sobie w środku: Dawaj Emma, raz kozie śmierć. Ale najzwyczajniej w świecie nie potrafię.\nTak bardzo mi to ciąży, bo chciałabym zacząć nowy etap swojego życia bez rozpamiętywania przeszłości, ale nie da się.\nPamiętam jak moja babcia zawsze powtarzała, że gdy w przeszłości coś mocno zakotwiczyło się w nas, to w przyszłości nas nie opuści. I tak mi się zdaje, że moja miłość do Louisa raczej, albo w ogóle nie będzie chciała mnie zostawić i opuścić.\nZawsze gdy sprzątam, a zwłaszcza odkurzam nachodzą mnie różne myśli. I akurat dziś musiały to być wspomnienia związane z Louisem.\nPrzypomniałam sobie jak ostatnio sprzątałam w mieszkaniu i specjalnie przeszkadzałam Louisowi w pracy.\nUśmiechnęłam się na to wspomnienie. Jasne, że za nim tęsknie, cholernie tęsknie.\nChciałabym móc go znów przytulić, poczuć jak oplata swoje ramiona wokół mojej talii oraz szepce do ucha słodkie słówka.\nAle z drugiej strony nie mam ochoty znów go widzieć. Jego widok jest za bardzo bolesny dla mnie. A zwłaszcza ostatnio, gdy wygląda jak trup. Blady, bez życia, beż uśmiechu na twarzy.\nCo się z nim dzieje? Zapewne się tego nie dowiem, bo nie mam od kogo ani jak.\nLiam milczy, nie zadzwonił do mnie odkąd kazałam mu dać mi spokój i chyba mnie posłuchał bo nie odezwał się do mnie od tamtego czasu.\nW sumie nie dziwię się mu. Bezbronna, zraniona dziewczyna każe mu się odczepić, a potem dziwię się że chłopak mnie unika.\nDobra, dość tych myśli na temat Louisa. Od dziś zaczynam całkiem nowe postanowienie. Nie mówić, nie myśleć o Louisie.\nAle to wcale nie jest takie proste jak się może komuś wydawać. Naprawdę nadal go kocham, czuję coś do niego w środku serca i to uczucie nie chce mnie opuścić. Jestem przekonana, że jakbym go teraz zobaczyła rozkleiłabym się przy nim i wpadł w jego ramiona, które zapewne byłyby otwarte i czekały na mnie. To mnie najbardziej przeraża.\nGdy wszystko było już w mieszkaniu ogarnięte siadłam na kanapie w salonie z kubkiem mrożonej herbaty w dłoni i odpoczywałam. Byłam taka dumna z siebie za to, że udało mi się posprzątać całe mieszkanie, a ono naprawdę jest maleńkie.\nTeraz pasuje tylko zrobić zakupy na obiad, przygotować go i będę mieć wolne popołudnie.\nZebrałam się w sobie i z reklamówką oraz portfelem w dłoni zeszłam na dół do malutkiego sklepu niedaleko mojego mieszkania.\nKupiłam wszystkie najpotrzebniejsze rzeczy do zrobienia placuszków drożdżowych z dżemem.\nZawsze je uwielbiałam. Łatwo się je przyrządza i są bardzo pożywne.\nKupiłam mleko, drożdże, mąkę i oczywiście dżem malinowy - mój ulubiony.\nZe wszystkimi produktami leżącymi bezpiecznie w koszyku podeszłam do kasy. Stanęłam w małej kolejce, która utworzyła się przede mną i posyłając uśmiech starszej kobiecie stojącej przede mną zaczęłam się rozglądać po wnętrzu sklepu. Nagle mój wzrok padł na stoisko z gazetami. I najlepsze w tym wszystkim było to, że na pierwszej stronie jakiegoś plotkarskiego magazynu widniał buźka Louisa.\nZamrugałam kilka razy, aby upewnić się czy to na pewno on. Ale gdy podeszłam bliżej nie myliłam się. Chwyciłam gazetę i od razu otworzyłam na odpowiedniej stronie. Louis nie wyglądał jak on, wydawał się taki smutny, inny.\nAle zaraz, im bardziej przyglądałam się temu zdjęciu to tym bardziej przypominałam sobie, gdzie ono było zrobione. Wtedy, gdy wychodziłam z kawiarni, a Louis na mnie wpadł i wszystkie rzeczy z mojej torebki mi się rozsypały. Czyżby paparazzi na niego polowali i śledzili każdy jego krok? Czyżby zrobili nam zdjęcie, gdy rozmawiamy? Na to wygląda.\nAle najbardziej szokujące w tym wszystkim było to, gdy przeczytałam pierwszych kilka zdań tam napisanych.\nCzy jeden z największych biznesmenów w Wielkiej Brytanii rozstał się ze swoja miłością?\nLouis Tomlinson, bo to o nim mowa, chyba pokłócił się ze swoją druga połówką która krótko, zwięźle i na temat powiedziała mu żeby po prostu się do niej odczepił i dał jej spokój.\nJejku skąd oni biorą takie informacje Przewróciłam oczami, ale czytałam dalej.\nMoże to przez jego mały sekret?\nCzasopismo Stars, rozgryzło tajemnicę młodego prezesa. Okazało się, że pan Tomlinson zachorował i musiał nagle wyjechać. Przez kilka tygodni nikt nie wiedział gdzie się znajduje, ani co robi. Pytaliśmy ludzi pracujących dla Tomlinsona gdzie ich szef może by, ale każdy nas zbywał. Aż tu nagle wiemy co się z nim działo.\nCzyżby walka o życie poszła na marne i młody prezes stracił miłość, firmę i zdrowie?\n- CO? - wydarłam się na cały sklep. Dopiero po chwili dotarło do mnie, gdzie jestem i co właśnie zrobiłam.\nGrupka ludzi czekająca do kasy popatrzyła na mnie jak na idiotkę. Przeprosiłam tylko za swoje wybuchowe zachowanie, zapłaciłam za zakupy i z siatką pełną produktów pobiegłam do mieszkania. Wiem, że to co właśnie przeczytałam może nie być prawdą, bo przecież w takich gazetach są same plotki, ale jak to mówią w każdej plotce jest ziarenko prawdy.\nGdy wpadłam do mieszkania, tylko się przebrałam i zabierając torebkę z blatu w kuchni zbiegłam na dół. Próbowałam dodzwonić się i do Ve i do Liama, ale żadne z nich nie odbierało.\nJak trzeba to nikt nie odbiera, ale jak ja nie trzeba to dobijają się do mnie nawet w nocy. Przewróciłam oczami i pędem biegłam do metra.\nMoim celem było mieszkanie Zayna i Perrie, może oni będą wiedzieć co się dzieje z Louisem. Chyba, że ich też okłamał?\n- Dzień dobry panie prezesie. Jak miło znów pana widzieć. - moja asystentka przywitała się ze mną wstając zza swojego biurka. Nie mogłem wyjść z podziwu, że ta młoda i krucha dziewczyna dała radę mnie zastąpić w mojej firmie. Rzecz jasna nie sama musiała nią kierować, ale główne decyzje podejmowała właśnie ona.\n- Dzień dobry Andrea. Wszystko w porządku? - zapytałem stając naprzeciwko jej biurka.\n- Tak, wszystko jest w jak najlepszym porządku. Poczta leży u pana na biurku. - zakomunikowała, a ja udałem się do swojego biura. Niby dziś sobota, czyli dzień wolny od pracy, ale musiałem się pojawić w biurze. Potrzebowałem tego, jak wody i powietrza.\nZawsze lubiłem pracować, nigdy się tego nie bałem i zawsze podchodziłem do tego z uśmiechem. Ale dziś, był wyjątkowy dzień ponieważ nie miałem ochoty w ogóle myśleć o pracy. Właściwie to sam nie wiem dlaczego wstałem rano z łóżka, ubrałem się i pojechałem do biura.\nMoże tego potrzebowałem, albo po prostu udawałem iż tego pragnę.\nOstatnio moje życie kręci się tylko wokół pamiętania o braniu tabletek i ścisłej diecie. Lekarz zalecił mi, abym się nie przemęczał i najlepiej jakbym leżał plackiem w domu i nigdzie nie wychodził. Ale ja tak nie potrafię, odkąd pamiętam zawsze coś robiłem, zawsze w moim życiu coś się działo.\nA teraz? Zabraniano mi wszystkiego, i to dosłownie.\nOdkąd Emma kazała mi się od niej odczepić, jak to powiedziała staram się o niej nie myśleć już nawet nie zliczę ile razy trzymałem telefon w ręce z wybranym jej numerem.\nKocham ją i to chyba jest oczywiste. Będę o nią walczył do upadłego. Tylko pozostaje jeszcze jedna kwestia - pozbycie się tego gnojka co się obok niej zaczął kręcić. On jakiś dziwny jest. Sam nie wiem gdzie oni się poznali i skąd on się wziął. Zastanawiałem się czy przedstawił ją już rodzicom, czy Emma tak samo śmieje, gdy była ze mną?\nAż mnie szlag trafia, gdy pomyślę jak ją całuje, jak przytula do siebie, że jest przy niej gdy jest smutna. Jak bardzo chciałbym to być ja, to nawet nikt sobie tego nie wyobraża.\nChciałbym ją przytulać, szeptać że ją kocham, udowadniać jej ze mi zależy. Ale nie mogę. Siedzę w biurze nad jakimś głupim projektem i myślę o dziewczynie którą nadal bardzo mocno kocham i nie mogę zrozumieć dlaczego nie powiedziałem jej o mojej chorobie. Ona na to zasługiwała, powinna wiedzieć, powinna znać prawdę. Ale ja - jako głupi idiota, pomyślałem że lepiej będzie jej o niczym nie mówić i teraz mam. Emma jest z innym, a ja zostałem sam.\n- Liam, no nie mogę teraz. Mam kupę roboty do robienia. - zajęczałem do słuchawki, gdy przyjaciel zadzwonił.\nRozmawialiśmy już jakieś trzydzieści minut i chłopak błagał mnie żebym przyjechał do mieszkania Perrie i Zayna bo mają jakąś ważną sprawę do mnie.\n- W sobotę? - zapytał zapewne marszcząc brwi.\n- Tak, nie miałem co robić to przyszedłem do pracy. Czy to cię dziwi Liam? - zapytałem okręcając się na fotelu wokół swojej osi i wstałem. Podszedłem do okna i podziwiałem widok na Big Bena i Tamizę.\n- Odkąd pamiętam to zawsze byłeś pracoholikiem Louis, ale dziś to przesadziłeś. Pamiętasz co lekarz ci zalecił? Żebyś się nie przemęczał i odpoczywał. A ty kilka dni po wyjściu z kliniki od razu jedziesz do pracy. Zgłupiałeś?! - Liam wydarł mi się do słuchawki, aż musiałem odsunąć ją od ucha.\n- Nie krzycz, słuch mam w miarę dobry. - pomasowałem się po uchu. - Poza tym musiałem czymś zająć myśli, bo ciągle o niej myślę. - dodałem drapiąc się po czole.\nNagle naszą rozmowę przerwało pukanie do drzwi. Odwróciłem się trzymając ciągle telefon przy uchu.\n- Proszę. - powiedziałem głośniej. Andrea wsadziła głowę do mojego gabinetu, a gdy nasze oczy się spotkały powiedziała.\n- Panie prezesie czy mogłabym już pójść do domu? Dochodzi siedemnasta, a ja się umówiłam. - nieśmiały uśmiech zagościł na jej ustach. - Zrobiłam wszystko to o co mnie pan prezes prosił. - dodała.\n- Oczywiście. Baw się dobrze. - odwzajemniłem uśmiech, a kobieta popatrzyła na mnie inaczej niż zwykle. Zapewne była zdziwiona, że życzę jej miłej zabawy. No ale cóż, zmieniłem się i to na dobre.\n- Ty też powinieneś wyjść. - oznajmił Liam, gdy moja asystentka opuściła mój gabinet.\n- Jak skończę to wyjdę. - powiedziałem.\n- O której to będzie? - zapytał. Dociekliwy jak zawsze.\n- Liam, nie mam pojęcia. - zajęczałem do słuchawki, gdy nagle coś zaczęło trzeszczeć i usłyszałem stłumione dźwięki.\n- Liam? - zapytałem zaniepokojony. Bałem się, że koś na niego napadł i ukradł mu telefon ale gdy usłyszałem damski głos w słuchawce wiedziałem że nic mu się nie stało.\n- Louis posłuchaj mnie.\n- Ve? - zapytałem automatycznie się prostując.\n- Tak, a teraz mnie wysłuchaj. Jestem na ciebie wściekła. Byłam po twojej stronie i nawet przez to pokłóciłam się z własną siostrą. dlatego chcę żebyś to naprawił.\n- Jak niby mam to naprawić? - zapytałem siadając z powrotem na fotelu.\n- Przyjedź do Zayna i Perrie, wszyscy tutaj jesteśmy. A Emma... - zaczęła, ale nie usłyszałem końcówki.\n- A Emma co? - poganiałem ją.\nUsłyszałem tylko głośny wdech, po czym odpowiedź.\n- Emma właśnie ogląda twoje nagranie, to ze szpitala. - powiedziała po dłuższej chwili.\nSerce podeszło mi do gardła. Pamiętam jak za pomocą Liama nagrałem je dla Emmy w razie gdybym umarł. Chciałem jej je pokazać w odpowiednim momencie, gdy będę na to gotów, gdy ona będzie na to gotowa, ale stchórzyłem. Ale przecież od czego ma się wspaniałych przyjaciół, którzy zawsze przyjdą ci z pomocą.\n- Liam. - wyszeptałem tylko wiedząc, że to on za tym wszystkim stoi.\n- Przyjedź tutaj, błagam cię. Boję się o nią. Siedzi zamknięta w pokoju i ogląda to nagranie po raz setny. Louis, musisz tutaj przyjechać. Szybko. - powiedziała, a ja już stałem przy drzwiach windy i nerwowo naciskałem guzik ją przywołujący.\nBalem się, że Emma coś sobie zrobi po obejrzeniu tego nagrania. Dlatego właśnie chciałem jej je pokazać w odpowiednim momencie, a nie rzucić dziewczynę na głęboką wodę. Ale może dzięki temu zrozumie, ze nie mogłem inaczej postąpić. Myślę, że to moja jedyna i ostatnia szansa na odzyskanie Emmy. Bo jak nie teraz to nigdy.\nPerrie ucieszyła się na mój widok, ale również widziałam zaniepokojenie w jej oczach. Czy aż tak strasznie wyglądałam? No tak bez grama makijażu, w starych dżinsach i z włosami upiętymi byle jak, wyglądałam okropnie.\n- Miło cię widzieć. - oznajmiła na wstępie, gdy weszłam do środka. Ściągnęłam buty, a dziewczyna zaprowadziła mnie do salonu, gdzie na jednej z kanap siedział Zayn i oglądał jakiś mecz w telewizji. Gdy mnie zobaczył od razu wstał z kanapy i przytulił mnie tak mocno do siebie, że myślałam iż zaraz mnie udusi.\n- Udusisz ją Zayna. - Perrie ruszyła mi na ratunek. Posłałam jej ciepły uśmiech i zajęłam miejsce na fotelu stojącym obok kanapy.\n- Napijesz się czegoś? - zapytała stojąc w gotowości aby ruszyć do kuchni.\n- Bardzo chętnie. Może herbaty? - odpowiedziałam.\n- Już się robi? Zayn?\n- Dziękuję kotku, nic mi nie trzeba. - posłał jej tak onieśmielający uśmiech, że ja bym od razu leżała na ziemi. Mrugnął do niej okiem, a Perrie kiwnęła tylko głową, jakby dawała mu znać że rozumie, po czym zniknęła w kuchni. Czy oni coś przede mną ukrywają? Bo to właśnie tak wyglądało.\n- Jak leci? Wszystko w porządku? - zapytał Zayn ściszając dźwięk w telewizorze.\n- Jasne, jak najbardziej a u was? - zapytałam podpierając się łokciem na fotelu.\n- Również. Na szczęście dziś sobota i w końcu wolne. - Zayn uśmiechnął się nerwowo spoglądając w stronę kuchni. Czy on się denerwuje w moim towarzystwie?\n- A co u reszty chłopaków? - zapytałam chcąc jakoś pokierować rozmowę, która cóż nie urywajmy ale wcale nam się nie kleiła.\n- Harry z Ash wyjechali na jakieś długie wakacje, a Niall jak to Niall. Pewnie zaszył się u rodziców i śpi całymi dniami, budzi się tylko, aby coś zjeść i potem znów idzie spać. - zaśmiałam się z jego komentarza na temat kolegi. Co prawda za dużo to o nich nie wiedziałam, bo widziałam ich tylko kilka razy, ale wydawali się naprawdę super kolesiami.\n- A Liam? - zapytałam. Wiedziałam że jest gdzieś z Ve ale nie wiedziałam gdzie dokładnie.\n- Liam? Liam jest... - znów popatrzył w stronę kuchni.\n- Zayn czy coś jest nie tak? - zapytałam zdziwiona jego reakcją.\n- Wszystko w porządku, tylko zastanawiam się gdzie jest Perrie. - powiedział wstając i zostawiając mnie samą w salonie ruszył do kuchni.\nCo się z nimi dzieje? Perrie wyraźnie była zdziwiona na mój widok przed ich drzwiami, a Zayn zachowuje się jakbym była na coś chora i bał się, że może się ode mnie zarazić. Nigdy się tak nie zachowywali w moim towarzystwie.\nPo kilku długich minutach w końcu oboje się pojawili. Perrie niosła dwie herbaty, a Zayn szedł za nią niosąc tacę z cukrem, łyżeczkami i miseczką w której były ciastka.\n- Ja chyba wam przeszkadzam. - oznajmiłam, a wzrok Perrie spotkał się z moim.\n- Dlaczego tak sądzisz? Świetnie cię widzieć po tak długim czasie. Naprawdę ciesze się, że do nas przyszłaś. - blondynka usiadła na kanapie obok ukochanego, który przyciągnął ją bliżej siebie i objął w pasie. Tak fajnie było na nich patrzeć, że aż mnie zazdrość zżerała od środka, że to nie mogę być ja i Louis obok mnie.\n- Dziwnie się zachowujecie, a ja przyszłam tylko, aby o coś zapytać i spadam. - powiedziałam patrząc to jednemu, to drugiemu prosto w oczy. Czekałam na jakąś reakcję, ale żadnej nie dostałam więc kontynuowałam.\n- Przeczytałam dziś w gazecie, ze Louis jest chory czy to prawda? Czy może znów wymysł jakiegoś głupiego czasopisma które chce zarobić na kłamstwach? - zapytałam. A ich reakcja była naprawdę dziwna.\nPerrie posmutniała spuszczając głowę w dół, a Zayn uniósł oczy w górę jakby chciał wezwać najwyższego na pomoc.\n- Więc? Wyjaśnicie mi to? - ponaglałam ich, gdy nie usłyszałam odpowiedzi od żadnego z nich.\n- To nie my powinniśmy ci to wyjaśnić, a Louis. To on jest za wszystko odpowiedzialny. - odezwał się w końcu Zayn.\n- Tyle, że ja nie mam z nim kontaktu. - odpowiedziałam, a dzwonek do drzwi przerwał nam naszą rozmowę. Zayn zerwał się z kanapy, aby otworzyć gościom drzwi.\n- Ja już chyba pójdę. Pewnie spodziewaliście się tych gości, a ja wam tylko przeszkadzam. - zaczęłam wstawać z fotela.\n- Em, zaczekaj. - Perrie chwyciła moją rękę zatrzymując mnie. Popatrzyłam na nią, a ona na mnie posyłając współczujące spojrzenie.\n- To ludzie, których znasz Em. Myślę, że maja ci dużo do powiedzenia w całej tej sprawie. - wyjaśniła czym wzbudziła jeszcze bardziej mój niepokój. Na początku pomyślałam, że może to być Louis, ale Perrie zaznaczyła że to ludzie, czyli więcej niż jeden.\n- Perrie o czym ty mówisz? - zapytałam, ale nie dane mi było uzyskać odpowiedź, ponieważ w progu pojawili się Liam z Ve. Dziewczyna gdy mnie zobaczyła od razu zaczęła płakać.\nPodeszła do mnie, a ja niewiele myśląc przytuliłam ja do siebie bardzo mocno.\n- Tak bardzo przepraszam. Chciałam ci o wszystkim powiedzieć ale nie mogłam.\n- O czym chciałaś mi powiedzieć Ve? I o co tutaj chodzi? - zapytałam rozglądając się wokół siebie, gdzie stali wszyscy. Nikt nie chciał mi nic powiedzieć. Każdy stał i patrzył na mnie jakbym była wybrykiem natury.\n- Liam może ty mi to wyjaśnisz? - zapytałam chłopaka, który jako jedyny nie wydawał się wzruszony tym co właśnie się wokoło działo.\n- Zayn masz laptopa? - zapytał przyjaciela całkowicie mnie ignorując. Zayn kiwnął tylko głową i zniknął w sypialni. Po chwili wrócił do salonu z komputerem w ręce i położył go na stoliku.\n- Lepiej będzie jeśli oglądniesz to sama Em. - powiedział Liam wkładając jakąś płytę do odtwarzacza, która była podpisana "Emma".\nKiwnęłam tylko głową. Obawiałam się co to może być i co oni dla mnie przygotowali.\nZ pomocą Liama przenieśliśmy laptopa do sypialni Zayna i Perrie, a gdy w końcu znalazłam się sama mogłam odpalić tajemniczy filmik, który był tylko przeznaczony dla mnie.\nZnowu to zrobiłam, ups :)\nAle wiecie, że ja uwielbiam kończyć rozdziały w takich momentach prawda?\nWięc moje pytanie brzmi: Jak zareaguje Emma? I co zrobi Louis?\nPiszcie w komentarzach, uwielbiam czytać Wasze rozkminy na temat tego co będzie dalej w opowiadaniu.\nPostaram się następny dodać w weekend (albo sobota, albo niedziela).\nZobaczę czy się w ogóle wyrobię z napisaniem go, bo w poniedziałek mam kolokwium, trzymajcie kciuki:)\nA dzisiejszy rozdział dość wcześnie, bo akurat mam na później na uczelnię i tak pomyślałam, że dokończę go rano i od razu wstawię.\nMiłego dnia Wam życzę i skomentujcie, bo to naprawdę daje mi motywację, aby pisać dalej :)\nAutor: nutellaenutella o 09:40\nMusiałaś w takim momencie kończyć rozdział ??\nAle tak poza tym to rozdział jest GENIALNY !!:)\nRaisa Dziuba 13 listopada 2014 16:37\nJeju .. w takim momencie ! Ja juz zaczynalam plakac a tu koniec no.. ! Nie moge sie doczekac nexta ! *.* mam nadzieje ze Lou tam wpadnie i porozmawiaja i wroca do siebie... :))\nEm to obejrzy i będzie płakać. Loui przyjedzie i ją pocieszy. A Eric… niech się okaże, że jest bucem. Myślę, że wszyscy będziemy zadowoleni ;).\nRenia Styles 14 listopada 2014 21:23\nMam nadzieję, że wszystko się skończy dobrze, czekam na kolejny, buźka <3\nalekslloyd 16 listopada 2014 10:24\nWydaje mi sie, ze Emma zjedzie Louisa za to z góry n dół. Poniekąd mu ie to należy... Haha\nCiesze sie, że w koncu sie zobacza, bo tylko tego bylo im trzeba. Mam nadzieje na happy end? ❤\nPowodzenia na kolokwium :*


Współzałożycielka i wiceprezeska „Kongresu Świeckości”. Walczy o lepszą Polskę i nie boi się o tym mówić. Działaczka „Warszawskiego Strajku Kobiet”, która nie boi się również protestować przeciwko bezprawiu i arogancji władzy. Rozmowa z Bożeną Przyłuską. Laura Jurga: Niewidziane od dziesięcioleci tłumy, wyległy na ulice polskich miast i miasteczek. Kiedy słucha Pani reakcji rządzących, jakie ma … Czytaj dalej Nie bierzecie odpowiedzialności za swój Kościół\nNiezłomna, walcząca, odważna. Kobieta, matka, żona, posłanka. Rozmowa z Iwoną Hartwich- jedną z bohaterek protestu dorosłych osób niepełnosprawnych, ich rodziców i opiekunów w Sejmie- wiosną 2018. Obecnie, Posłanką na Sejm Rzeczpospolitej Polskiej I kadencji. Laura Jurga: Pani Poseł, słuchała Pani wystąpienia Jarosława Kaczyńskiego? Iwona Hartwich: Całości, nie, ale fragmentów słuchałam przez internet. Jak wrażenia? I.H. … Czytaj dalej Jeśli trzeba- będę wrzeszczeć i tupać nogami!\nPolska na pół podzielona. Widać to na kazdym, niemal kroku. Podziału nie da się ukryć także przy okazji obchodów wielkich wydarzeń. Powinny Polaków łączyć, ale dzielą. 40. rocznica porozumień sierpniowych i dwie, odrębne uroczystości. Jedna o godzinie 10.00, druga o 15.00. Obie w Gdańsku, dzieliła je od siebie niewielka odległość. Wspólnota? Jedność? Solidarność? Na dwóch … Czytaj dalej Prosto skomplikowana historia\nCoś przyniosło mnie do Niej na rękach. Musiałam być jeszcze mała, bo niewiele z tego pamiętam. Wiem, że cały czas płakałam, bo chciałam wrócić do mamy. Ona, chwyciła mnie delikatnie i mocno przytuliła. Zaciekawił mnie Jej głos, bo kiedy zaczęła do mnie mówić, nie mogłam oderwać od Niej oczu. Dopiero, po jakimś czasie zrozumiałam, że … Czytaj dalej Opowieść o Przyjacielu\nWybory prezydenckie. W najbliższą niedzielę Polacy wrzucą swój głos do urn wyborczych. Część, podobnie, jak w pierwszej turze, zagłosuje korespondencyjnie. Szanse obu Kandydatów- Rafała Trzaskowskiego i Andrzeja Dudy, niemal wyrównane. Na pewno? Mateusz Morawiecki, wraz z Ministrami, prężnie i dzielnie wspiera kampanię urzędującego Prezydenta. Od kilku tygodni, wręcz trudno oprzeć się wrażeniu, że rząd jest … Czytaj dalej Kuchnia polska\n„Zabawa w chowanego”, to film, który poruszył mnie do głębi. Wstrząsająca historia kolejnych ofiar księdza- pedofila. Ale, wstrząsnęły mną także próby bezustannego ukrywania prawdy i sprawców przestępstw. Dopuszczają się tego ludzie Kościoła, we współpracy z organami Państwa. Kiedy byłam dzieckiem, bardzo lubiłam bawić się z moimi rówieśnikami. Wolałam, jednak takie zabawy, które nie wymagały ode … Czytaj dalej Ból z lawendą w tle.\n„To, jak państwo radzi sobie z teoretycznie” najsłabszymi ogniwami , jest papierkiem lakmusowym naszej wielkości jako wspólnoty. Ale, także naszego realnego patriotyzmu.” Rozmowa z Łukaszem Krasoniem – doradcą Szymona Hołowni ds. osób z niepełnosprawnością. Prywatnie, szczęśliwy mąż i ojciec, społecznik oraz mówca motywacyjny . Laura Jurga: Sytuacja polityczna w Polsce jest bardzo dynamiczna. „Wybory są … Czytaj dalej Teoretycznie, Państwo prawa\n„Wydaje mi się, że jest przestrzeń”pomiędzy”. Nie powinniśmy marszów równości zakazywać i wszystkich zapraszać do katedry. Ale nie musimy w nich także uczestniczyć”. Druga część rozmowy z księdzem Wojciechem Lemańskim Laura Jurga: Będę drążyć temat i zapytam, co z obecnością chrześcijan na marszach równości? kardynał Krajewski nawoływał, by ”nie czyścić ławek w kościele”. Ale, chyba … Czytaj dalej Potrzebny jest Kościół mądry i nieuwikłany. Część II.\nPolscy biskupi i księża wciąż starają się, by ich głos, jak przed laty- z niesłabnącą siłą docierał do wiernych. Ale, wielu chodzących do kościoła katolików ma dziś świadomość nierozliczonych, panujących w nim przestępstw i szkodliwego, zwłaszcza dla Kościoła związku z polityką. Czy polski Kościół pamięta jeszcze o swoim Mistrzu z Nazaretu? Jest rezydentem w parafii … Czytaj dalej Potrzebny jest Kościół mądry i nieuwikłany Część I.\nCzłowiek wielu pasji. W latach 80. XX. wieku publikował w prasie drugiego obiegu i poza cenzurą. Zerwał kontakt z mediami i „wszystkim, co państwowe”. Uprawiał „satyrę podziemną” w mediach niezależnych. Do mediów publicznych wrócił w 1989 roku. Twórca jednego z najpopularniejszych programów satyrycznych – „Dziennik Telewizyjny”. Rozmowa z Jackiem Fedorowiczem- związanym z mediami, tak o … Czytaj dalej Gdy nie ma już mowy o misji…


Wołodymyr Wjatrowycz Archives - Kultura Liberalna\nCo jest nie tak? Raz jeszcze o polsko-ukraińsko-żydowskim trójkącie\nNa Ukrainie krytycznej wobec UPA historiografii nie ma w zasadzie wcale, ukraińskim współudziałem w Zagładzie zajmują się niemal wyłącznie badacze spoza Ukrainy, a publiczna dyskusja na trudne tematy zamarła, okopując się na pozycjach obronnych.\n„Cały układ oligarchiczno-sowiecki pozostał bez zmian. Nie udało się go zmienić ani pomarańczowej rewolucji, ani euromajdanowi. Zmienił się nieco tryb sprawowania władzy, system pozostał jednak ten sam”, mówi ukraiński pisarz i publicysta.\nNie tak dawno Andrzej Duda wraz z Petrem Poroszenką obwieścili rychłe powstanie wspólnej komisji złożonej z badaczy IPN-ów obu państw. Nasuwa się jednak pytanie: jak członkowie tej instytucji będą mogli spokojnie obradować, skoro – zgodnie z nową ustawą o IPN-ie – ukraińska strona może podlegać karze pozbawienia wolności w Polsce za swoje nieprawomyślne wypowiedzi, chociażby w telewizji?\nW ostatnich dwóch tygodniach obserwujemy niepokojące wzmożenie w stosunkach polsko-ukraińskich. Intelektualiści, eksperci i politycy dwoją się i troją, by wszystkie pojawiające się wątpliwości i nieporozumienia należycie wyjaśnić, mając na uwadze oczywiście „wspólne dobro” wzajemnych relacji. Niestety, poziom deklaracji nie idzie w parze z rzeczywistymi działaniami.


alexjones.pl Informacje ze świata Wiadomości Katastrofę MH17 zbada 12 państw. Będzie wspólne śledztwo. Donaldzie Tusku co pan na to?\nKategoria: Wiadomości Wtorek, 29 lipiec 2014 16:00\tAutor: admin\nNiemcy: Śledztwo przeciwko „Facebookowi” za podżeganie do nienawiści\nKonfidenci polegli. Nie będzie śledztwa ws. transparentu kibiców Legii\nHRW domaga się śledztw w sprawie programu tortur CIA\nŚledztwo ws. porozumienia na linii rząd – górnicy\nWięcej w tej kategorii: « Afryka – Przez najbliższe 6 miesięcy lekarze nie będą w stanie powstrzymać wirusa Ebola\tISIL kontroluje teren o powierzchni Wielkiej Brytanii »\nOstatnio zmieniany Wtorek, 29 lipiec 2014 15:54


Panująca obecnie w budownictwie jednorodzinnym moda na okazały, stromy, dominujący w bryle budynku dach, sprawia, że inwestorzy nieczęsto decydują się na dachy płaskie. A przecież tego typu przekrycie, to nie tylko obciążony nie najlepszą sławą stropodach niewentylowany, ale również nowoczesne technologie eliminujące odwieczne problemy z wodą i wilgocią. Wykonany z ich wykorzystaniem dach płaski daje bardzo interesujące możliwości zagospodarowania.\nTendencję tę utrwala powszechnie panująca opinia, że dachom tego typu trudno zapewnić całkowitą szczelność. Jednak budowa dachu płaskiego ma swoje zalety. Koszt jego wykonania niejednokrotnie może być niższy, niż dachu stromego na tym samym budynku, a uzyskaną w ten sposób powierzchnię można będzie wykorzystać do celów rekreacyjnych.\nW pewnych przypadkach wybór dachu płaskiego może rozwiązać problem ograniczeń wynikających z warunków zabudowy działki – gdy zawierają one wzmiankę o konieczności zachowania na posesji określonej powierzchni biologicznie czynnej (narzuconej przez miejscowy plan zagospodarowania).\nJeśli działka jest niewielka, postawienie na niej rozległego domu przykrytego stromym dachem może okazać się niemożliwe. Jeżeli natomiast na dachu lub tarasie zaprojektujemy zieleń, wówczas do powierzchni biologicznie czynnej zostanie wliczona połowa obsadzonej połaci, co pozwoli nam znacznie zwiększyć przestrzeń mieszkalną projektowanego budynku.\nZa płaski uznajemy dach o nachyleniu połaci nie przekraczającym 5°. Spadki dachu mogą być skierowane na zewnątrz lub do wewnątrz jego obrysu – decyduje o tym planowany sposób odwodnienia dachu: przez rynny umieszczone przy jego krawędziach, bądź przez centralnie umiejscowiony wpust dachowy, połączony z wewnętrzną rurą odprowadzającą wodę opadową. Ten drugi sposób jest szczególnie zalecany przy pokrywaniu połaci w systemie tzw. dachu odwróconego, gdyż umożliwia postawienie na jego krawędziach attyki, chroniącej warstwy pokryciowe przed obsuwaniem.\nZe względu na swoją budowę, dachy płaskie dzielą się na dwa rodzaje: wentylowane i niewentylowane.\nLekkie pokrycie dachu wentylowanego nie wymaga bardzo wytrzymałej konstrukcji (fot. Maxit)


Historia Dziennika Gazety Prawnej - rok 2014 - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\n28.08.2014, 12:53; Aktualizacja: 24.09.2014, 10:36\nStyczeń - INFOR Biznes uruchomił czwarty serwis internetowy - Prawnik.pl. Jedyny na rynku serwis dla prawników o charakterze środowiskowo-merytorycznym. Skierowany do prawników pracujących w firmach, kancelariach, urzędach i wymiarze sprawiedliwości. www.prawnik.pl\nKwiecień/maj - 30 kwietnia ukazało się – kolejne już specjalne wydanie DGP. W majówkowym wydaniu – zgodnie z mottem przewodnim „Schematy rządzą” - znalazły się artykuły poruszające utarte stereotypy takie jak np. kombinatorstwo i nieufność Polaków jako cecha narodowa. Żółte strony Gazety Prawnej poświęcone były pierwszej dekadzie Polski w Unii Europejskiej w aspekcie prawnym - czyli o tym jak nasza polska prawnicza rzeczywistość zmieniła się pod wpływem ustawodawstwa UE.\nCzerwiec - na 25 rocznicę wolnych wyborów w Polsce, Dziennik Gazeta Prawna opublikował historyczne teksty z 12 polskich gazet (Gazety Wyborczej, Rzeczpospolitej, Polityki, Expressu Wieczornego, Sztandaru Młodych, Dziennika Zachodniego, Dziennika Łódzkiego, Dziennika Bałtyckiego, Gazety Wrocławskiej oraz Gazety Prawnej, Dziennika Polska Europa Świat i Dziennika Gazety Prawnej) z lat 1989-2013. 25 lat transformacji znalazło swoje odbicie na 64 stronach tekstów opublikowanych w powyższych tytułach w każdą kolejną rocznicę 4 czerwca. Patronatu nad tym szczególnym wydaniem udzielił Prezydent RP Bronisław Komorowski.\nSierpień - 1 sierpnia br. okazji 70. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego „Dziennik Gazeta Prawna” wydał pierwszy historyczny dodatek specjalny do regularnego wydania pisma. W dodatku „Nasz sen o niepodległości” opisane zostały trzy ważne dla Polski jubileuszowe rocznice: 100. rocznica wymarszu Pierwszej Kompanii Kadrowej, 100. rocznica wybuchu I Wojny Światowej oraz 70. rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego. Wszystkie trzy wydarzenia łączy sposób podejścia do naszej pamięci historycznej – opisane w nim zostały fakty zapomniane lub mało powszechnie znane, m.in. historia KL Warschau odkrytego przez powstańców z „Zośki” 5 sierpnia 1944 r., co stało się z marzycielami, którzy tworzyli Pierwszą Kompanię Kadrową, czy I Wojna Światowa jako wojna przemysłowa. Patronat nad dodatkiem objęło Muzeum Powstania Warszawskiego, Muzeum Warszawy, Muzeum Historii Polski i Muzeum Wojska Polskiego. Partnerami są PGE Polska Grupa Energetyczna i PZU.


Partnerzy - Autostrada del Sole. Wyjątkowy blog - przewodnik po Włoszech\nSycylia.pl – wakacje na Sycylii – Poznaj najpopularniejszy blog na temat Sycylii w polskim internecie. Idealne miejsce dla każdego, kto planuje wakacje na Sycylii. Na blogu znajdziesz dużo informacji praktycznych. Opisujemy najpiękniejsze plaże, lokalną kuchnię oraz najpiękniejsze miasta Sycylii, takie jak: Agrygent, Cefalu, Katania, Mesyna, Palermo, Syrakuzy. Zobacz dlaczego Sycylia to idealne miejsce na wczasy dla całej rodziny. Sprawdź ceny oraz praktyczne informacje i polecane hotele. Zorganizuj z nami idealne wakacje na Sycylii.\nSardynia.pl – wakacje na Sardyni – Blog pełen praktycznych wskazówek pomagających zaplanować wakacje na Sardynii. Baza wiedzy dla każdego kto uwielbia Włochy, a w szczególności włoską wyspę Sardynię. Wskazówki dojazdu, linie lotnicze, promy, rekomendowane hotele i noclegi na Sardynii. Jeśli szukasz inspiracji do zorganizowania samodzielnego wyjazdu to znalazłeś idealne miejsce. Sprawdź szczegóły i zobacz co oferuje Sardynia.\nTravelitalia.pl – luksusowe wakacje we Włoszech – Poznaj słoneczną Italię – zobacz najciekawsze miejsca i luksusowe hotele we Włoszech. Blog pełen ciekawostek, praktycznych informacji i polecanych miejsc – aktualne informacje z pierwszej ręki. Zaplanuj luksusowe wakacje. Włochy kryją w sobie wiele niezwykłych miejsc – historyczne zabytki, parki narodowe, przepiękne plaże – zobacz to wszystko na własne oczy, a wcześniej zaplanuj idealne wakacje razem z Travelitalia. Przydatna wiedza dla każdego turysty – dojazd, noclegi, muzea, lokalna kuchnia i wiele więcej.


Karolina i Aleksander Tondel-Karpińscy – Fundacja Wcześniak Rodzice-Rodzicom\n– 24. tydzień, waga 760 g, 33cm, 1.01.2004 r., godz. 2.26\n– 24. tydzień, waga 770 g, 32cm, 1.01.2004 r., godz. 2.28\nDługo zwlekałam, żeby opowiedzieć naszą historię. Chciałam być pewna… jak to się skończy.\nCiąża była najwspanialsza na świecie. Od momentu jak zadecydowaliśmy, że to już ten czas i odstawiliśmy tabletki, to w drugim cyklu pojawiły się dwie kreseczki na teście. Przez całe życie marzyłam o bliźniakach, już później zaraziłam tym marzeniem Grzegorza… i na pierwszym USG pojawił się groszek i fasolka. Ciąża przebiegała bezobjawowo – gdyby nie rosnący brzuch i wizyty lekarskie, to w ogóle nie zauważyłabym, że jestem w odmiennym stanie (żadnych nudności, wymiotów, zachciewajek itp. spraw). Tuż przed świętami Bożego Narodzenia okazało się, że nasze kolejne marzenie się spełniło – czyli mój brzuch zamieszkuje rodzeństwo mieszane. Termin porodu miałam na 12 kwietnia – od początku wiedziałam, że urodzę wcześniej (w końcu to bliźnięta), ale nigdy nie sądziłam, że aż tak wcześnie.\nDzień po Świętach Bożego Narodzenia obudził mnie lekki skurcz. Później pojawił się następny… Gdy na Karowej podłączyli mnie pod KTG, miałam skurcze co 3 minuty. Natychmiast przyjęli mnie do szpitala i podłączyli po kroplówkę. I rozpoczęło się moje szpitalne życie… Kroplówka kap, kap … ja mogę leżeć tylko na boku, a skurcze dają znać o sobie… co 3 minuty, co 5, co 20, znowu co 5… i tak przez 4 doby.\nUdało się je zatrzymać na 7 godzin… później wróciły ze zdwojoną siłą… bolało jak diabli… krzyżowo.\nW Sylwestra Greg przyjechał złożyć mi życzenia… lekarze i położne przygotowywali sobie imprezę – a ja płakałam w poduszkę. O 23.00 zrobiło się nieciekawie… lekarz badał mnie co parę minut i czekaliśmy, że może jednak skurcze ustaną. Godzina 24.00…\nJa właśnie otworzyłam oczy po makabrycznym skurczu, przede mną Grzegorz ze łzami w oczach, za nim okno i rozbłyskające sztuczne ognie… odliczanie 3, 2, 1… “Szczęśliwego Nowego Roku … Kochanie”.\nPół godziny później zaczynam krwawić… już wiadomo, że nie da się tego powstrzymać… że dzieci się urodzą. Lekarz mówi nam prawdę – tę najczarniejszą.\n24. tydzień ciąży, bliźniaki, na USG wychodzi waga ~700 gram… ale przecież zdajecie sobie Państwo sprawę, że USG przekłamuje… i tak dalej… w tym duchu. Będzie cięcie – bo to trochę zwiększa szansę dzieciaków. Teraz wiemy, że gdybyśmy zdecydowali się na poród siłami natury (na co zresztą pierwotnie namawiali nas lekarze, bo to byłoby dużo łatwiejsze dla mnie), to dzieci by nie przeżyły. To byłby dla nich za duży wysiłek. A tak, cesarskim cięciem daliśmy im szansę.\nJa byłam pewna, że wyjmą mi dzieci z brzucha i one umrą. Z takim przeświadczeniem wyjeżdżałam na salę operacyjną. Sam poród, znaczy cc przebiega cudownie (ja zafascynowana pracą lekarzy odrywam się trochę od tych wszystkich makabrycznych wizji).\nAnestezjolog informuje mnie o wszystkim… właśnie nacinane są powłoki brzuszne, zaraz lekarz wyjmie pierwsze dziecko… Czułam, jak po mojej lewej stronie brzucha robi się lekko… widzę rękę lekarza i maleńkiego człowieczka, który trafia natychmiast w objęcia neonatologa. Słyszę… córka… 760 gram… i słyszę płacz dziecka… nie taki noworodkowy, ale kwilenie jak kota czy szczeniaka… to _nasza_córka. Te gramy (dużo większe niż wskazywało USG) i ten płacz (płuca) dają mi wielką nadzieję. Za chwilę pojawia się chłopak… 770 gram i też płacze. To _nasz_syn. To wspaniały znak, lekarze się uśmiechają, a pielęgniarki komentują, że dzieci są bardzo ruchliwe. Dostają po 7 punktów. Pokazali mi je jak były już odśluzowane, zaintubowane i zawinięte… widziałam tylko dwie maleńkie twarzyczki…\nGrzegorz siedział na korytarzu… jak tylko zaczęła się operacja, zapytał się którejś położnej, czy są wolne inkubatory… a ona odpowiedziała “są… ale po co?”. Później widział te panie z zawiniątkami idące szybko na OIOM “ma Pan syna i córkę … ale proszę się jeszcze nie cieszyć”.\nDnia 1.01.2004 przyszły na świat nasze dzieci: KAROLINA – 760 g, 33cm, godz. 2.26, ALEKSANDER – 770g, 32 cm, godz. 2.28 .\nLeżałam na sali pooperacyjnej, a później już w swoim pokoju i ciągle ktoś wchodził i pytał się o moje nazwisko (żeby się nie pomylić, jak podają leki, sprawdzają, czy już jestem przytomna itp.), a ja ubzdurałam sobie, że jak ktoś mnie pyta o nazwisko, to chce się upewnić, czy ma do czynienia z właściwą osobą i za chwilę powie mi o zgonie dzieci. Bałam się odezwać…\nJak się wybudziłam, to pojechaliśmy na OIOM, gdzie leżą w inkubatorach dzieciaki.\nWidok makabryczny… Dzieci wyglądały jak małe małpki – tylko miały na sobie niesamowitą ilość rurek. Teraz jestem już przyzwyczajona do widoku wcześniaków w inkubatorach, oprócz własnych widuję je np. w TV (m.in. w czasie finałów WOŚP), ale wtedy był to dla mnie szok. Nie byłam na to przygotowana – czekałam na pulchniutkiego niemowlaczka, a nie na takie bezradne maleństwa. Jednak człowiek jest bardzo silny i momentalnie się zbiera do kupy. I dla siebie, żeby to wszystko przeżyć, i dla dzieci, które potrzebują mieć obok silnych i pewnych rodziców. Lekarze mówili nam, że ogólnie stan jest niezły (jak na to, czego się spodziewali) i że “nic gorszego niż poród im się nie przytrafiło”, ale nie dawali nam wielkich nadziei. Miałam w tym czasie bardzo przyśpieszony kurs neonatologii, godzinami rozmawiałam przez telefon z ludźmi, których na oczy nie widziałam, ale którzy przeszli coś takiego i odchowali swoje wcześniaki. Grzegorz, siedząc w domu przed komputerem, czytał mi historie innych wcześniaków. To bardzo pomagało. Dawało nadzieję.\nDół – jaka ze mnie beznadziejna kobieta i matka, co to ciąży nie potrafi donosić – oczywiście zaliczyłam. I przeprosiłam swoje dzieci za to wszystko… ruszały się i były ożywione,\njak do nich mówiłam… więc może mi wybaczyły…?\nJa wyszłam ze szpitala po 5 dniach w doskonałej formie fizycznej (mogłam góry przenosić), a psychicznie… no cóż… cały czas myślałam tylko o tym, że będzie dobrze (potęga podświadomości 😉\nA w ogóle wyjście ze szpitala po porodzie bez dzieci uważam za bardzo negatywne przeżycie.\nI nasze szpitalne życie…\nWtedy patrzyłam na to jak na koszmar i w ogóle byłam jakoś obok. Teraz wiem, że ominęło nas wszystko, co najgorsze. Nasze dzieci po prostu rosły w inkubatorach, a nie w moim brzuchu. Lekarze przygotowywali nas na najgorsze. Zawsze każdą informacje dostawaliśmy przedstawioną w tych najczarniejszych barwach. To było bardzo dołujące i ciężkie dla nas, ale tym samym każdy postęp był wielkim sukcesem. U takich dzieci wszystko się może zdarzyć w każdej chwili. Nie ma bezpiecznego terminu np. “jak przeżyją 3 dni, tydzień, to będzie już dobrze”. Trzeba wierzyć, że dzieci z tego wyjdą, ale trzeba mieć też świadomość jak kruche jest w tym wypadku ich życie i zdrowie.\nNasz dzieci praktycznie od początku jadły mój pokarm i pięknie trawiły (nie miały problemów żołądkowych ani później w szpitalu, ani już w domu). Łapały jakieś infekcje, ale były one bardzo łagodne, a szybko i trafnie podane leki momentalnie stawiały je na nogi. Oddychały oczywiście przy pomocy respiratora. Największym zmartwieniem dla nas był wylewy… Alek miał wylew III, a Karolina II. Pod koniec pobytu w szpitalu pojawiła się także retinopatia (u obojga II stopnia).\nDzieci urodziły się w 24. tygodniu – z wagą: Karolina 760 g i Alek 770 g.\nMiały wylewy – Karolina II, a Alek III stopień.\nCały miesiąc spędziły podłączone pod respirator. Później około 2 tygodni na CPAP-ie.\nByły miesiąc na OITN, 1,5 miesiąca na Oddziale Patologii Noworodka (w tym 1 miesiąc w inkubatorze i 17 dni w łóżeczkach).\nW sumie w szpitalu… 77 dni.\nWyszły do domu 17 marca 2004 roku… mając już 2,5 miesiąca… praktycznie na miesiąc przed ich wyliczonym terminem porodu. Były maleńkie (2 kg), ale w bardzo dobrej kondycji. Pięknie jadły, dużo spały, nie ulewały, nie miały kolek. Na najbliższym badaniu okulistycznym wyszło, że Alkowi retinopatia się pogłębia już na III stopień i konieczna będzie laseroterapia. Karolinie się wycofywała. Tak więc 10 dni po powrocie ze szpitala odwieźliśmy Alka do CZD na zabieg laseroterapii. Później wielokrotnie powtarzaliśmy badania okulistyczne u obojga – wszystko jest super.\nOd razu rozpoczęliśmy rehabilitację i ten cały lekarski młyn (neonatolog, okulista, audiolog, pediatra, USG przezciemiączkowe, bioderka, neurolog i oczywiście rehabilitacja metodą Bobath). Rehabilitację zaczęliśmy ekspresowo szybko i u dobrego specjalisty (Artur Bartochowski IMiD). Była też ona bardzo intensywna i wiemy, że przyniosła efekty. To był straszny czas… mnóstwo jazdy samochodem (dobrze, że dzieci to lubią), wizyt w wielu gabinetach, spotykania różnych ludzi i rozmów z nimi i ciągłe diagnozy. Na szczęście dla nas… dobre diagnozy.\nOczy po zabiegu u Alka goiły się dobrze. U Karoliny wszystko się wycofało. Słuch wyszedł im dobry już za pierwszym razem, ale jak to u wcześniaków powtarzaliśmy badania jeszcze 3-krotnie.\nNeurolog mówił “nie jest źle, ale tak naprawdę to ja nie wiem, jak będzie, zobaczymy”. Raz tylko Alek napędził nam stracha, jak na kolejnym USG przezciemiączkowym okazało się, że powiększyły mu się komory. Jednakże neurochirurg szybko nas ustawił do pionu stwierdzeniem “leczymy pacjenta, a nie wyniki… a dziecko rozwija się świetnie”. Na kolejnych USG nie było już śladu po poszerzeniach. Przez cały pierwszy rok życia dzieci (od kwietnia do grudnia 2004) byłam z dziećmi u lekarzy… 128 razy (przy założeniu, że liczę wejście do gabinetu, a przecież wchodzę z dwójką dzieci). Dzieciaki uwielbiały rehabilitację. I dobrze – bo miały jej dużo. Później już Karolina jeździła się tylko pobawić, a rehabilitowany był Alek ze względy na jego wylewy. Efekt jest taki, że Karolina (praktycznie) przedreptała swój roczek (miała 13 miesięcy, jak zaczęła sama chodzić), a Alek przedreptał swój roczek korygowany.\nDrugi rok życia dzieci… to już prawie normalny rok. Mieliśmy oczywiście jeszcze dużo wizyt lekarskich (ale większość to kontrole, żeby czegoś nie przegapić). Na bilansie dwulatka… pokazałam pediatrze zdrowe dzieciaki. Biegają, śmieją się, widzą, słyszą i gadają w swoim języku Jedyne, czym się różnią od donoszonych dwulatków, to budową ciała – znaczy są drobniejsze, bo wagowo nie odstają w ogóle (50 i 25 centyl). Wiemy, że one do końca życia będą obciążone i wiele jeszcze schodów przed nimi… ale na dzień dzisiejszy to cuda są Trzeba więc wierzyć, że nawet te skrajne i mocno obciążone dzieci mogą wyjść z wcześniactwa obronną ręką. Jednakże uprzedzam, że przed rodzicami takich dzieci jest mnóstwo pracy.\nNa koniec: Bardzo dziękuję pracownikom szpitala na Karowej w Warszawie ze szczególnym uwzględnieniem lekarzy i sióstr z OITN, a szczególnie dr Krystynie Bober.\nBardzo dziękuję fundacji, że jest… bo wspierała nas bardzo. Bardzo dziękuję wszystkim rodzicom wcześniaków, którzy odezwali się do nas przez fundację – Wasze listy długo trzymały mnie przy życiu i dawały nadzieję. Dziękuje wszystkim internautom z różnych grup i forów, którzy przesyłali nam mnóstwo pozytywnej energii i trzymali kciuki. I na koniec bardzo dziękuję Karolinie Kurpińskiej, która pomagała mi najwięcej, wspierała czynem, słowem, gestem… jesteś najlepsza, wiesz o tym – prawda?\nAktualnie dzieciaki mają 5,5 roku, a ich wcześniactwo jest już historią. Zaczęły chodzić do przedszkola, jak miały 3,5 roku. Pokochały je miłością wielką i w ogóle nie przechodziliśmy traumy rozstania. Od początku były bardzo samodzielne – żadnych problemów z ubieraniem czy jedzeniem.Przedszkolankom powiedziałam o wcześniactwie dzieci w połowie roku (akurat ukazał się w prasie artykuł, w którym była opisana nasza historia). Powiedziały mi później, że obserwując dzieci, w ogóle nie podejrzewały czegoś takiego. Czyli. z wcześniactwa można wyrosnąć i wyjść całkiem bez szwanku 😉\nDzieci trochę chorowały w 1. przedszkolnym roku – ale nie tyle, ile się spodziewałam – znacznie mniej. Drugi rok jest jeszcze lepszy – praktycznie bez infekcji. Więc w żaden sposób nie podpisze się pod teorią o chorowitych, słabych wcześniaczkach. Z wyglądu – wzrostowo nie różnią się od rówieśników w ogóle, są natomiast szczupłe (choć jedzą zaskakująco dużo).\nKarolina jest bardzo rozmowną, inteligentną dziewczynką. Uwielbia opowiadać historyjki, ma duży zasób słów i pasjami wręcz rysuje. Jest typem prymuski i chce być zawsze pierwsza.\nAlek – ma doskonałą pamięć, jest najwyższy w grupie i bardzo techniczny w zabawach. Rysowanie idzie mu gorzej (co składałam na karb wcześniactwa i motoryki małej), ale np. ziarenka zbiera bardzo dokładnie, sznuruje buty czy nawleka koraliki.\nZ Alkiem mieliśmy kilka ‘problemów’ jak mówią matki zdrowych, donoszonych dzieci. Dla nas to. drobiazgi 😉\nWycinaliśmy 3. migdał i podcinaliśmy boczne. Alek dramatycznie chrapał, niespokojnie spał i oddychał przez usta. Wszystko zniknęło drugiego dnia po zabiegu – który zresztą zniósł jak bohater.\nPrzez kilka miesięcy nosił wkładki korygujące stopy – już jest wszystko OK.\nNa dzień dzisiejszy Alek nosi okulary – niestety ma lekką wadę, z której, jak mówi okulista, może jeszcze wyrosnąć. Od samego początku prowadzi ich dr Hautz i on znając historie dzieci, przygotowywał mnie na wadę + 8. a mamy +3.\nA oprócz tego. to zwyczajne dzieciaki są 😉\nMoje macierzyństwo było straszne – jako kobieta czuje się ograbiona z brzucha, porodu, karmienia, gratulacji i tych pierwszych cudownych chwil z niemowlaczkiem. Jestem jednak bogatsza o pewne doświadczenia i mam dzięki temu inną perspektywę, inne spojrzenie na życie.\nMam dwójkę cudownych, zdrowych dzieci i jestem przeszczęśliwa, że tak kończymy wcześniaczy epizod.\nTylko czasem. jak na filmie zapika pulsoksymetr. to serce podchodzi mi do gardła.


Etyka Asystenta Osoby z Niepełnosprawnością - Zaniczka\nStrona główna/Niepełnosprawność/Etyka Asystenta Osoby z Niepełnosprawnością\n2021-02-12T07:26:11+00:00By Zaniczka|Niepełnosprawność|1 komentarz\nMało kto zastanawia się nad Etyka Asystenta Osoby z Niepełnosprawnością, czy coś takiego istnieje? Czy etyka w pracy z osobami niepełnosprawnymi jest w ogóle potrzebna? Te pytania pojawiają się zazwyczaj w trudnych momentach praktycznej pracy. W momencie kiedy stajemy przed dylematem, czy dane działanie, zachowanie wchodzi w zakres usług asystenta osoby niepełnosprawnej czy nie?\nKim jest asystent osoby z niepełnosprawnością?\nO tym, że świat potrzebuje asystentów osobistych osób z niepełnosprawnością wiadome jest od lat. W 1993 roku ONZ uchwaliło dokument poświęcony prawom osób niepełnosprawnych noszący nazwę „Standardowe zasady wyrównywania szans osób niepełnosprawnych”. W tym dokumencie omówiono każdą dziedzinę życia osoby z niepełnosprawnością* w tym też konieczność posiadania asystenta:\nPaństwa powinny wspierać opracowywanie programów nastawionych na świadczenie zindywidualizowanej pomocy za pośrednictwem osobistych asystentów i tłumaczy, zwłaszcza osobom głęboko upośledzonym lub dotkniętym sprzężonymi kalectwami. Programy takie zwiększyłyby poziom uczestnictwa osób niepełnosprawnych w codziennym życiu – w domu, w pracy i w szkole oraz podczas zajęć rekreacyjnych.\nPrzypomnę tylko, że Polska była jednym z członków pierwotnych Organizacji Narodów Zjednoczonych, czyli takich państw, które założyły Organizację – 15 października 1945 roku. Niestety współtworzenie organizacji i trzymanie się jej rezolucji to dwie różne sprawy.\nW Polsce o asystentach osób z niepełnosprawnością zaczęto mówić w 2001 roku. W Rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej wpisano w klasyfikację zawodów szkolnictwa zawodowego – zawód asystent osoby niepełnosprawnej (symbol 346; Dz.U. Nr 34, poz. 405). A już (żarcik) w 2019 roku powstał projekt finansujący usługi asystenta osobistego osoby z niepełnosprawnością.\nCo się działo z zawodem między 2001 a 2019 rokiem? Cóż. Dokonywały się różnego rodzaju modyfikacje nazewnictwa i szkolono ludzi, niestety nadal nie było pomysłu skąd wziąć pieniądze.\nSzkolono ludzi, na tym działaniem, chciałabym się na chwilę pochylić.\nKażdy z asystentów powinien mieć określony kodeks etyczny zgodnie, z którym powinien postępować. W pewnym stopniu ta sprawę załatwiają regulaminy programu asystenta osoby niepełnosprawnej, ale tylko w pewnym stopniu. Bardzo ważne jest zaufanie do asystenta. Osoba z niepełnosprawnością musi mieć zaufanie do osoby, która ją wspiera. nie wyobrażam sobie powierzyć swoje życie i zdrowie oraz mienie osobie, której nie znam chociaż w minimalnym stopniu.\nCzemu mnie to tak niepokoi? Otóż asystenci nie muszą przedstawiać zaświadczenia o niekaralności. Załóżmy że jesteś całkowicie zależny od kogoś kto np. był skazany za kradzież lub przemoc domową? Czy jesteś w stanie zaufać takiej osobie, nie znając jej? Czy jesteś w stanie czuć się w jego obecności bezpiecznie? Zwrócę uwagę, że w Programie Asystenta osobistego osoby niepełnosprawnej – edycja 2021 rok pojawił się zapis, który rozszerza działania asystenta o:\nwykonywanie czynności dnia codziennego – w tym przez dzieci z orzeczeniem o niepełnosprawności – także w zaprowadzaniu i przyprowadzaniu ich do/z placówki oświatowej (jednak usługa asystenta na terenie szkoły może być realizowana wyłącznie w przypadku, gdy szkoła nie zapewnia tej usługi).\nCzynności dnia codziennego to: potrzeby fizjologiczne, ubieranie się, pomoc w umyciu się, ale też sprzątanie i gotowanie.\nW regulaminach mamy wymienione kilka zasad i istotne jest przestrzeganie ich.\na) zasada akceptacji – opartą na zasadach tolerancji, poszanowania godności, swobody wyboru wartości i celów życiowych osoby z niepełnosprawnością;\nb) zasada indywidualizacji – podmiotowego podejścia do osoby z niepełnosprawnością, jego niepowtarzalnej osobowości, z jej prawami i potrzebami;\nc) zasada poufności – respektowania prywatności i nieujawniania informacji uzyskanych od osoby z niepełnosprawnością bez jego wiedzy i zgody osobom trzecim (z wyłączeniem wyjątków wynikających z przepisów obowiązującego prawa);\nd) zasada prawa do samostanowienia – prawo osoby z niepełnosprawnością do wolności i odpowiedzialności za swoje życie (z wyłączeniem sytuacji zagrożenia zdrowia i życia).\nCzy te zasady są przestrzegane? Nie wiadomo, wiadomo za to że szkolenia dla asystentów pozostawiają wiele do życzenia. Miałam przyjemność kilka razy szkolić asystentów osobistych osoby niepełnosprawnej. I wiecie jaka nasunęła mi się refleksja? Że w Polsce w państwie opiekuńczym pojęcie asystenta jest mylone z opiekunem osoby niepełnosprawnej. Generalnie niektórzy asystenci roszczą sobie prawo do decydowania o osobie z niepełnosprawnością.\nPodczas szkoleń zadaję kandydatom na asystentów kilka pytań-ćwiczeń, które wzbudzają kontrowersję i powodują dysonans. Podkreślę, że podczas prowadzonych zajęć pytam o różne sprawy w tym też o to:\nOdpowiedz kiedy przestajesz podawać drinki nieubezwłasnowolnionej osobie z niepełnosprawnością?\nOdpowiedzi są bardzo różne, a najczęściej pojawia się „nie podaję mu/jej w ogóle alkoholu, bo to jest …..” i tu wymieniane są bardzo różne powody. Na moje pytanie „dlaczego?” uzyskuję odpowiedź, że alkohol szkodzi zdrowiu oraz, że osoba z niepełnosprawnością nie powinna pić. Otóż to tak nie działa.\nCzym zajmuje się asystent osoby z niepełnosprawnością?\nAsystent to przedłużenie ręki osoby z niepełnosprawnością, a nie opiekun prawny. Asystent nie ma prawa decydować za osobę, której asystuje. Niestety system szkolnictwa tego nie uczy. Cała uwaga jest skupiona na pomocy w czynnościach, należy podkreślić, że w tym zakresie też zdarzają się błędy „wyręczania”. Zadania asystenta osobistego danej osoby niepełnosprawnej wyznaczają same osoby z niepełnosprawnością. Zakres czynności zależy od ich potrzeb i decyzji. Ideą asystentury, tej idealnej, jest zapewnienie osobie z niepełnosprawnością nieskrępowanego funkcjonowania w życiu prywatnym oraz zawodowym. Istotne jest żeby umożliwić jej dostęp do takich czynności, jakie podejmowałaby, gdyby była osobą w pełni sprawną. Edukuję osoby z niepełnosprawnością i asystentów w tym zakresie, gdzie tylko mogę.\nCzy osoba z niepełnosprawnością ma prawo wybrać sobie asystenta?\nOsoba z niepełnosprawnością jest pracodawcą i usługobiorcą. Ona ma prawo wybrać asystenta osobistego, takiego który jej pasuje i spełnia jej oczekiwania. Ważnym aspektem jest to, że to osoba z niepełnosprawnością może zatrudniać i zwalniać asystenta według własnego uznania.\nPodsumowując, znaj swoje prawa i nie daj sobie wmówić, że one nie istnieją.\n* Standardowe Zasady Wyrównywania Szans Osób Niepełnosprawnych przyjęte podczas 48 sesji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych w dniu 20 grudnia 1993 (Rezolucja 48/96).\nWywalcz swoje prawa – Obóz Godności\nmarcin 15 marca, 2021 w 2:44 pm- Odpowiedz\nLuźne przemyślenie odnośnie alkoholu i asystenta. Idalnie by było gdyby asystent był tylko przedłużeniem ręki. W rzeczywistosci jednak bedzie obarczony odpowiedzialnoscia gdyby cos się stało.\nDwa czy trzy lata temu miało miejsce zdarzenia z zupełnie innej beczki które są tego idealnym obrazem. Wypożyczalnia kajaków. Środek lata. Przyszli ludzie po sprzęt, zapłacili, popłynęli, jeden się utopił. Właściciel wypożyczalni został skazany za nieumyślne, wyrok w zawieszeniu. To otwarło wygodną drogę rodzinie zmarłego która uzyskała odszkodowanie ponad sto tysięcy złotych, od właściciela wypożyczalni. On był dorosły, klienci byli dorośli, wszyscy byli dorośli. Ino wypożyczający byli pijani. Nie wiem jak karkołomne wypisał sąd uzasadnienie, ale widać się dało.\nMyślę że optymalną odpowiedzią astystenta będzie „tak długo dopóki będzie w stanie zrozumiale o tego drinka poprosic”


Lechickie Odrodzenie : Szacunek dla Żołnierza Planetarnego\nZiemia jest już prawie całkowicie oczyszczona z satanistycznych jaskiń, gdzie uprowadzone Dzieci poddawano rytuałom, których umysł większości ludzi nadal nie potrafi dopuścić. Walki jednak toczą się dalej - w naturalnych i sztucznie wykopanych tunelach i podziemiach, które pod naszym światem stanowią drugi świat.\nKażda wojna jest straszna, ponieważ krzywdzi i żołnierzy, i ich Rody, i Narody, a tak naprawdę nawet nigdy nie była projektem człowieka. Ta wojna - wojna podziemna o uratowanie setek tysięcy naszych Dzieci - jest nareszcie projektem Ludzkości. Niestety - nie jest ani trochę mniej straszna od pozostałych.\nNiecierpliwie czekamy na wyzwolenie - to prawda. Ale w tym wyczekiwaniu można wysyłać intencje i błogosławieństwo prawdziwym żołnierzom naszej Ziemi. Oni nie czekają, wyszli w pole, mając do stracenia wszystko. Czy na pewno zdajemy sobie sprawę, jaki wzięli na siebie ciężar? Z czym przyszło im się zmierzyć?\n- W środku ujrzycie najgorsze sceny waszego życia, a może i wszystkich poprzednich żyć. Ujrzycie tysiące Dzieci po torturach, jakie zadać mogły tylko bestie. Wiele ciał będzie okaleczonych, objedzonych, wyssanych z krwi, rozerwanych, porozcinanych. Nawet pośród żywych Dzieci ujrzycie paraliżujący poziom kalectwa. Wiele z nich umrze wam na rękach, zanim zdążycie wyjść z tunelu. Przez cały czas, nawet walcząc, możecie słyszeć jęki, płacz, wycie Dzieci, albo całkowitą ciszę, co jest równie straszne. Kiedy tam zejdziecie, zatoniecie w takiej głębi cierpienia, że część z was może już nigdy z niej nie wypłynąć. Możecie stracić wszystko. Dlatego każdy może w spokoju sumienia wycofać się teraz. Na tę wojnę zabieramy tylko ochotników.\n- W środku zmierzycie się wrogiem, z jakim nigdy nie walczyliście - a możliwe, że nikt nigdy dotąd nie walczył. Staniecie na wprost najgorszych drapieżców przeciw Dzieciom: porywaczy, gwałcicieli, kanibali, satanistów. Mogą na was czekać Obcy i istoty demoniczne, dziesięć razy silniejsze od was, i mające zdolność czarnej magii, mogące wejść wam do głowy i wyświetlić wasze osobiste koszmary. Możecie stracić wszystko. Dlatego każdy może w spokoju sumienia wycofać się teraz. Na tę wojnę zabieramy tylko ochotników.\n- Musicie wiedzieć, że dla wielu Dzieci, które tam znajdziecie, może to być ostatnia chwila życia i ostatnia szansa, aby poczuć objęcia ojcowskie. Ostatnia, aby po niewoli w ciemności pośród diabłów zaznali czegoś boskiego. Nieście zatem je wszystkie jak ich ojcowie.\nOperacja oczyszczania tuneli zakończy się w tym, lub w przyszłym roku. Biorą w niej udział żołnierze z wielu krajów świata, którym przyszło nie raz walczyć przeciw sobie. Teraz walczą ramię w ramię, a pośród nich walczą także Polacy. Niezależnie, jak bardzo doskonałe było ich szkolenie, i ile czasu mieli na adaptację, wiemy, biorąc pod uwagę wszystko - że było jej i tak za mało. Czekając na wolność naszą i naszych Dzieci, wyślijmy tym prawdziwym heroicznym Wojownikom, i tym, po których oni poszli, najlepsze intencje i błogosławieństwo.\nAnamika 13 października 2021 23:29\n" To także niezbędny czas adaptacji dla Istoty Ludzkiej, która ze swej boskiej natury nie znosi niszczyć, kaleczyć i odbierać życia."\nTak, to PraWeda, Istota Ludzka, Żywy Człowiek, nie znosi zabijać. Kiedyś, kiedy chodziłam uzbrojona ciemnymi dolinami, zawsze prosiłam Boskie Źródło o to, aby tak pokierował sprawy, abym nigdy nie musiała użyć tej broni. Dzis już jestem czysta od broni wszelkiego rodzaju. Jedyną moją bronią jest moja I Źródła Moc. I tak jest dobrze ❤\nAnamika 13 października 2021 23:31\nZołnierzom tym dzielnym nasze błogosławieństwo z ❤ i Cześć, i chwala🙏na wieki.\nCzcibor i Dobromiła 14 października 2021 10:21\nOli 14 października 2021 12:21\nŻOŁNIERZE PLANETARNI,brakuje słów na określenie tego Zadania, którego podjęły się te Boskie Istoty.\nBłogosławimy Im i ślemy intencję Mocy i Zwycięstwa nad ciemnością, która już dogorywa.\nUnknown 16 października 2021 00:48\nTo dobrze ze są tacy prawdziwi żołnierze\nAnonimowy 16 października 2021 10:43\n..ale skąd wiecie o tym??\nSłowianin na uchodźstwie⚔ 20 października 2021 08:10\nMam nadzieję, że wygrają dzielne chłopaki z chęcią bym im pomógł.\nCzcibor i Dobromiła 25 października 2021 19:58\nLechicki duch. :)\nUnknown 23 października 2021 14:11\nDo tej pory pomimo iż wiedziałam o podziemiach i więzionych tam dzieciach, nie chciałam wierzyć że to dzieje się na prawdę. Nie wiem dlaczego, ale coś mi mówi że napisałeś prawdę Czciborze. Taka cegła na moją głowę. Życzę im wytrwałości i szybkiego zakończenia\nCzcibor i Dobromiła 25 października 2021 20:00\nTo cegła na każdą wrażliwą głowę. Na to nas nie przygotowano, w każdym razie nie bezpośrednio... Teraz można sobie tylko uświadomić, że przez całe życie otaczało nas morze podpowiedzi, że takie rzeczy się dzieją.


Schroniska - Wczasy letnie - Wczasy w Polsce – wczasy nad morzem, wczasy w górach, wczasy nad jeziorem\nstrona główna Wczasy letnie Schroniska\ntel. 75 76 19 786\ntel. 603 591 169\nSzlaki turystyczne przy domu, wypoczynek w górach 850m n.p.m\nWYGODNE POKOJE W KARPACZU KAMIEŃCZYK usytuowany jest na wysokości 830 m n.p.m. w Karpaczu Górnym (dawne Bierutowice). Roztacza się stąd wspaniały widok na Kotlinę Jeleniogórską, Karkonosze i Rudawy Janowickie. Położenie Kamieńczyka stanowi doskonałą bazę wypadową w góry oraz na trasy spacerowe.


Kord SA imienny, honorowy ? - szabla.org.pl\nStrona główna - szabla.org.pl Kordy Europa Niemcy\nKord SA imienny, honorowy ?\nModeratorzy: Hermann, Hary.Z\nRejestracja: 05 wrz 2016, 21:58\nPostautor: Dane » 01 lip 2019, 16:23\nWitam! Trafił mi się rzadki kordzik SA, ale to kompletnie nie moja działka, co o tym sądzicie? Właściciel twierdzi, że artefakt jest w rodzinie przynajmniej od 40 lat, ale takich historii słyszałem wiele. Pozdrawiam, Dane\nRejestracja: 03 lip 2017, 20:50\nRe: Kord SA imienny, honorowy ?\nPostautor: radko7 » 08 lis 2020, 17:54\nDane pisze: Witam! Trafił mi się rzadki kordzik SA, ale to kompletnie nie moja działka, co o tym sądzicie? Właściciel twierdzi, że artefakt jest w rodzinie przynajmniej od 40 lat, ale takich historii słyszałem wiele. Pozdrawiam, Dane\nOdgrzeje kotleta, masz dokładniejsze zdjęcia rękojeści? Zrób lepsze foty, każdego elementu rękojeści, do tego producenta i dewizy. Jest to sztylet honorowy, na rynku jest masa podróbek. Na pierwszy rzut oka nie wygląda źle.\nNieustanie, permanentnie i intensywnie poszukuję szabli Wehrmachtu


Policjanci z Opola odzyskali blisko 65 tysięcy złotych należących do seniorki - Aktualności - Policja Opolska\n,,Mamo, jestem w banku. Straszna sprawa, jak najszybciej potrzebuję pieniędzy. Jeśli nie wpłacę 250 tys. zł. to posądzą mnie o defraudację”. Telefon z taką dramatyczną prośbą odebrała przed kilkoma dniami 79-letnia mieszkanka Opola. Dzwoniąca sprawiała wrażenie zdenerwowanej, mimo to dokładnie poinstruowała „matkę”, jak ma przekazać pieniądze, aby dotarły do niej w jak najkrótszym czasie.\nZaniepokojona seniorka zebrała swoje oszczędności – ponad 10 tyś euro i 18 tys. zł. i spakowała je do reklamówki. „Córka” powiedziała, że po pakunek zgłosi się kurier. I rzeczywiście, w błyskawicznym czasie w drzwiach seniorki stanął mężczyzna.\nO sprawie policjant zawiadomił kolegów z komendy miejskiej. Policjanci wskazali kierowcy najbliższą jednostkę do której miał się udać. W Środzie Śląskiej na mężczyznę oczekiwali już poinformowani o całej sprawie funkcjonariusze. Ci potwierdzili, że ponad63 tysięce złotych to pieniądze należące do mieszkanki Opola.\nDzięki wzorowej postawie ,,kuriera” seniorka odzyskała oszczędności swojego życia. To jednak nie koniec całej sprawy. Policjanci z Opola ustalają teraz, kto stoi za oszustwem.


pedagog: Maciek wrócił z New York City i uczy innych\nMaciek wrócił z New York City i uczy innych\n(FlashMob na ul. Piotrkowskiej w Łodzi z udziałem Maćka i zespołu „Czarne Stopy”)\nByć może niektórzy czytelnicy pamiętają mój wpis o Maćku Maślakiewiczu - gimnazjaliście z Łodzi, którego pasja do tańca hip-hop wraz z tysiącami godzin, jakie poświęcił na ćwiczenia, intensywne konstruowanie własnego stylu, zrodziła marzenie, by wyjechać do USA i udoskonalić swój warsztat, umiejętności. Pamiętam, z jakim zapałem, zaangażowaniem starał się przekonać ewentualnych darczyńców do stworzenia mu szansy na autoedukacyjny wyjazd w czasie wakacji.\nPo kilku miesiącach kampanii, w trakcie której W ramach kampanii „Maciej Maślakiewicz na Broadway” zebrano kwotę 15.259,22 zł, Maciek napisał na swojej stronie:\nKampania „Maciej Maślakiewicz na Broadway” – podziękowanie\nDziękuję za wszystko przede wszystkim mojej Mamie, która zawsze mnie wspiera. To dzięki niej mogę robić to, co robię i mogę być szczęśliwym! Dziękuję Tomaszowi Bilickiemu z Fundacji Innopolis – koordynatorowi całej kampanii. Mając możliwości postanowił bezinteresownie pomóc mi w marzeniach, stworzył i uruchomił cały pomysł.\nDziękuję Justynie Sęk, która była moją wychowawczynią w gimnazjum i od samego początku wierzyła w moje dokonania. W pełni angażowała się w kampanię. Dziękuję Grzegorzowi Dębowskiemu – szefowi „8B Team” oraz całej jego załogi. Postanowili mi pomóc i w pełni angażowali się w kampanię. Wyrazy uznania dla Piotra Jędrzejczyka z „Dux Promotions”, który nieodpłatnie zaprojektował oraz wydrukował wiele materiałów promocyjnych.\nDziękuję Agnieszce Migacz i Wojtkowi Okoniowi – nauczycielom języka angielskiego z fenomenalnej „360 Y.E.S. English Academy”. Moją Mamę i mnie za darmo przygotowali językowo – najlepszymi metodami na świecie! Bardzo jesteśmy im wdzięczni. Bardzo dziękuję Klubowi Sportowemu „Czarne Stopy” – moim oddanym trenerom. Uczycie mnie od 8 lat. Zawsze wierzycie w każdego tancerza i poświęcacie mu się w pełni. Nie mogłem lepiej trafić, jesteście najlepsi!\nMój wyjazd na Broadway byłby niemożliwy, gdyby nie sponsorzy. Dziękuję wszystkim darczyńcom prywatnym i firmom. Specjalne ukłony pod adresem przedsiębiorców ze Świdnicy. Super, że dzielicie się swoim sukcesem i angażujecie się w tego typu przedsięwzięcia.\nNie sposób wymienić wszystkich i podziękować każdemu, ale wszystkim jeszcze raz bardzo dziękuję! To niesamowite, jacy ludzie mogą być wspaniali. Obiecuję, że Was nie zawiodę i po powrocie do Polski pokażę na co mnie stać.\nKażdy, kto wpłacił na konto Fundacji INNOPOLIS, której prezes Tomasz Bilicki wyłania tego typu talenty i zabiega o pomoc dla ich rozwoju, został poważnie potraktowany. Maciek będąc w Nowym Jorku zakupił kartki pocztowe i każdą wypisał osobiście do darczyńców, dziękując za wsparcie jego wyjazdu.\nPo powrocie Maćka z USA poprosiłem go o komentarz, autorefleksję. Oto jej treść:\nNa początek to ja jeszcze raz dziękuję za wsparcie. A więc moje wspomnienie z Nowego Jorku - miasta marzeń i artystów. Moja historia taneczna zaczęła się w 2007 roku, kiedy to moja mama zapisała mnie do Zespołu Tańca Czarne Stopy. Początki były bardzo ciężkie. Mama woziła mnie na treningi 3 razy w tygodniu na zajęcia i tak do dzisiaj. Nie zapowiadało się na nic szczególnego. Byłem beztalenciem. Stałem w ostatnich liniach formacji. Mimo wielu wyjazdów nie wracałem z nagrodami. Byłem tym najgorszym.Swój pierwszy medal zdobyłem 2012 roku. Ciężko na niego pracowałem i prawdziwe sukcesy tj. Mistrzostwo Europy w hip hop solo juniorzy odniosłem w 2014 roku.\nAktualnie mam 18 medali za występny solo. I w końcu na swojej drodze napotkałem Fundację Innopolis, która uwierzyła w mój potencjał jakim jest taniec. Zaimponowałem im swoimi ambicjami i wytrwałością w dążeniu do celu. Rozpoczęła się kampania Maciek Maślakiewicz na Broadway! Byłem bardzo podekscytowany tym faktem. Dzięki wspaniałym darczyńcą, którym jeszcze raz dziękuję za wsparcie udało się!\nZnalazłem się w Nowym Jorku na warsztatach tanecznych The Pulse on Tour. Spotkałem się tam z największymi choreografami światowej sceny tanecznej. Tańczyłem z tancerzami takimi jak Brian Friendman, Ian Eastwood, Tricia Miranda i wiele innych... Mają oni na co dzień do czynienia z gwiazdami światowego formatu takimi jak Britney Spears, Justin Bieber, Missy Elliot, Rihanna, Demi Lovato, Nicki Minaj, itd... Podczas pokazów na scenie The Pulse przed profesjonalnym jurry zostałem wyróżniony jako jeden z najlepszych!\nDostałem na piśmie oceny sędziów, które bardzo mnie satysfakcjonują i podpowiadają nad czym muszę jeszcze popracować. Warsztaty trwały 4 dni. 4 dni intensywnej, ciężkiej pracy nad choreografiami. Poznałem taniec hip hop w miejscu gdzie się narodził. Było to dla mnie niesamowite przeżycie. Poczułem prawdziwy klimat panujący na sali od rasowych tancerzy hip hop. Ta przygoda wiele mnie nauczyła i otworzyła mi wiele drzwi do kariery zawodowego tancerza. Tymczasem zostałem choreografem w moim macierzystym zespole tańca. Spełnienie marzeń! A je nadal będę realizować.\nNastępny mój cel to Los Angeles! Ciężką pracą można osiągnąć wszystko! Nie potrzebny jest żaden talent tylko wiara w siebie, wytrwałość i ambicja. Te cechy pomogły mi dotrzeć do miasta marzeń i artystów - Nowego Jorku. Dalsze moje kroki w drodze po sukces możecie obserwować na moim Facebook'u, Instagram i YouTube.\nWarto było wesprzeć Maćka w realizacji marzeń, na które pracował intensywnie i twórczo.\nEtykiety: Codzienność, czas wolny, demokracja, jakość, socjalizacja, wychowanie


IAB Polska obala mity reklamy internetowej - IAB Polska\nStrona główna / Aktualności / IAB Polska obala mity reklamy internetowej\nIAB Polska obala mity reklamy internetowej\n“W internecie jest już tak dużo reklam, że ich już nie widać”, “Nie widziałem reklamy to znaczy że jej nie było”, “Najważniejszy jest koszt dotarcia”.\nGrupa robocza Brand Advertising Online działająca w ramach Związku Pracodawców Branży Internetowej IAB Polska stworzyła cykl filmów “Pogromcy mitów reklamy online” mających na celu w przystępny sposób zaprezentować działanie reklamy w internecie i rozliczyć się z mitami na jej temat.\nPostanowiliśmy obalić mity dotyczące reklamy internetowej. Zebraliśmy te, które pojawiają się najczęściej w naszych rozmowach z marketerami rozpoczynającymi działalność w internecie. Mamy nadzieję, że te rzeczowe wyjaśnienia w przystępnej formie pomogą im lepiej zarządzać swoją obecnością online.\n- Krzysztof Beniowski, szef grupy roboczej Brand Advertising\nWszystkie filmy będzie można znaleźć:\nna stronie www IAB Polska www.iab.org.pl\noraz na oficjalnym kanale YouTube IAB Polska www.YouTube.com/IABPolska


Fachowe nawilżanie silikonowe pjur – med premium glide 100 ml – Skryte potrzeby\nFachowe nawilżanie silikonowe pjur – med premium glide 100 ml\nFachowe nawilżanie silikonowePjur – MED Premium Glide 100 mlWyjątkowaskutecznośćWyjątkowaczystość składnikówNajwyższajakość i czystość składników. MED Premium to środeknawilżający o wyjątkowo dużej zawartości czynnego silikonu.Można o nim wręcz powiedzieć, że to płynny silikon – jest takbardzo skondensowany, a przez to idealny dla osóbwymagających. Wrażliwa skóra albo wysokie wymagania co dosamego stopnia nawilżenia wymagają zastosowania odpowiednichśrodków. Takich, które naprawdę zadbają o ciebie.Idąc na półśrodki możesz przekonać się w najmniejsprzyjającym momencie, że środek którego użyliście, niebył tym właściwym. Pokrywa skórę czy nabłonek idealnąwarstwą poślizgową – jednakże nie jest to warstwa gruba, jak wniektórych środkach o mniej skoncentrowanej formule, dziękiczemu skóra nadal zachowuje swoje naturalne właściwości imoże oddychać a także lepiej odczuwać doznania.Szczerzepolecamy.Opakowaniezawiera 100ml środka. Nie stosować z akcesoriami wykonanymi zsilikonu.\nKremstymulujący punkt G Rain of Love Arousel CreamDoznaniaintensywne jak nigdy dotądCzegośtakiego jeszcze nie przeżyłaś!Otym, że każda kobieta punkt G ma wiemy chyba wszyscy – aprzynajmniej wiedzieć powinniśmy. Jego stymulacja pozwala naosiągnięcie bardzo intensywnych doznań, odpowiednio potraktowanypotrafi odwdzięczyć się orgazmem albo i wieloma orgazmami. Czy takwrażliwe miejsce potrzebuje czegoś więcej? Jak się okazuje –tak!Skorocoś daje kobiecie tak dużą rozkosz, to czemu by nie sprawić abyrozkosz była jeszcze większa ? Albo wręcz gigantyczna?Takąfilozofię zdaje się wyznawać firma Shunga, ceniony producentnaturalnych środków stymulujących.Rainof Love możesz używać sama, możesz używać też z partnerem –niezależnie od tego czerp rozkosz z poszukiwania punktu G. Pobudźgo ponad granice wyobraźni i sięgnij orgazmu, jakiego jeszcze niemiałaś!\nTalk kosmetyczny do pielęgnacji fleshlight powder\nTalk pielęgnacyjny, proszek dla FLESHLIGHT POWDERPrzeznaczony specjalnie dla produktów FLESHLIGHTTalk kosmetyczny, przeznaczony dla Twojej zabawki z serii FLESHLIGHT sztuczna pochwa. Talk należy stosować po każdym użyciu do przywrócenia Fleshlight do pierwotnego oryginalnego stanu.\nciemnożółty mocz w ciąży, biały nalot na sromie, rodzaje orgazmu, zapalenie nasieniowodu objawy, www.zboczone.pl, kobieta w lozku, ciekawostki o kobiecym ciele, brak okresu po tabletkach antykoncepcyjnych, seks i orgazm, ból w podbrzuszu u mężczyzn, plamy na piersiach zdjecia, uczulenie na metal, estradiol niski poziom, alergia na kota objawy u dzieci, krem na blizny po trądziku, białe plamy na żołędziu, dieta przy candida, orgazm żółwia, prezerwatywa sie zsuwa, opis sexu, małe prącie…\nTagi: durex emoji, głeboka penetracja, pierwszy raz jak wygląda, preserwatywa, prezerwatywy rodzaje


Łóżko rehabilitacyjne TAURUS, System wspierajacy Taurus.\nTo bardzo intuicyjny i logiczny system wspierający wybór najbardziej pożądanego brzmienia. Łóżek nie wysyłamy za pobraniem! Dodatkowo każde koło posiada zamontowany hamulec jazdy i obrotu, zapewniający bezpieczeństwo podczas transportu. Wróć do menu głównego i naciśnij przycisk Połącz. Łóżko nie posiada wysięgnika widocznego na zdjęciu!\nJego atutem jest przede wszystkim doskonała budowa i funkcjonalność oraz rozsądna cena.\nDzięki solidnej, wytrzymałej konstrukcji oraz najwyższej jakości detalom łóżko doskonale sprawdzi się w warunkach domowej opieki nad pacjentem oraz w szpitalach, domach opieki. Łóżko TAURUS powstało z myślą o komforcie pacjenta, dzięki sterowaniu ustawień, pacjent ma możliwość za pomocą pilota dopasować je idealnie do System wspierajacy Taurus.\npotrzeb i wymagań. Łóżko zaprojektowano tak, aby zapewnić pacjentom optymalną niezależność oraz swobodę ruchów.\nMoże być używany jako niezależny moduł brzmieniowy lub pełnić funkcję zaawansowanego efektu typu DIRIVE będącego jednym z elementów całego arsenału Twoich efektów. Kanał CLEAN z 3-pasmową regulacją barwy tonu daje podstawę dla uzyskania pożądanego brzmienia instrumentu. Oba kanały można używać niezależnie lub miksować je ze sobą co daje duże możliwości eksperymentowania z dźwiękiem. Zadbaj o jakość brzmienia Bass Engine posiada barwę tonu opartą na systemie MLO, która daje nowe możliwości - pozwala na łatwą i niezwykle komfortową optymalizację brzmienia gitary basowej. To bardzo intuicyjny i logiczny system wspierający wybór najbardziej pożądanego brzmienia.\nKontrola za pomocą pilota pozwala choremu na wybór optymalnej dla siebie pozycji. Łóżko rehabilitacyjne TAURUS to także solidny aluminiowy system regulacji poręczy, dzięki czemu macie Państwo gwarancję jego niezawodności i żywotności.\nNiezwykle pomocny i praktyczny sprzęt wspomagający w codziennej pielęgnacji pacjentów obłożnie chorych. Zapewnia komfort i bezpieczeństwo.\nCałość uzupełnia eleganckie wykończenie łóżka w postaci drewnianej obudowy w kolorze buku. Zapewniają płynność jazdy i najwyższy komfort manewrowania. Dodatkowo każde koło posiada zamontowany hamulec jazdy i obrotu, zapewniający bezpieczeństwo podczas transportu.\nŁóżek nie wysyłamy za pobraniem! Czas dostawy łóżka to około 2 tygodnie, jednak ten czas może się wydłużyć w zależności od ilości Opcje handlu horrorami w fabryce.\nKontrola za pomocą pilota, pozwala choremu na wybór optymalnej dla siebie pozycji. Łóżko nie posiada wysięgnika widocznego na zdjęciu!


Milion zł kary dla Cyfrowego Polsatu za naruszenia przy współpracy z firmą kurierską - Pieniądze\nPrezes UODO nałożył na Cyfrowy Polsat karę w wysokości 1,1 miliona złotych. Organ nadzorczy uznał, że firma zbyt późno identyfikowała i reagowała na naruszenia powstałe przy współpracy z firmą kurierską, przez co narażała swoich klientów.\nUkarana spółka nagminnie zgłaszała do UODO naruszenia związane z zagubioną korespondencją czy dostarczeniem przesyłki do niewłaściwego adresata, a dodatkowo w trybie art. 34 RODO informowała o nich osoby, których dane dotyczą, natomiast często odbywało się to nawet z trzymiesięcznym opóźnieniem. Co ciekawe, spółka jako administrator zgłaszała naruszenia niezwłocznie po powzięciu o nich informacji od firmy kurierskiej, natomiast zdaniem UODO nie podjęła skutecznych działań minimalizujących skalę naruszeń ani pozwalających na szybsze ich identyfikowanie.\nBrak odpowiednio wdrożonych metod pozwalających szybko identyfikować naruszenia doprowadził do tego, że osoby, których dane dotyczą, przez długi czas nie były poinformowane o ryzyku wykorzystania ich danych przez osoby nieuprawnione. Mogło to doprowadzić do kradzieży tożsamości czy np. zaciągnięcia kredytu. Warto również podkreślić, że zakres danych osobowych w zgubionej bądź dostarczonej niewłaściwemu odbiorcy korespondencji był szeroki.\nWarto pamiętać, że to administrator danych powinien wprowadzić i egzekwować nowe rozwiązania, które zarówno ograniczyłyby liczbę naruszeń, jak i umożliwiły szybsze ich identyfikowanie. W tym przypadku Cyfrowy Polsat uruchomił odpowiednie działania w toku postępowania. Dopiero one pozwoliły znacznie ograniczyć przypadki wydawania korespondencji nieuprawnionej osobie.\nOchrona danych osobowych w naszym kraju jest na coraz wyższym poziomie. Po trzech latach funkcjonowania RODO aż 93% Polaków potwierdza, że ich pracodawca dba o kwestie ochrony danych osobowych. Niestety nadal ponad 7% respondentów uważa, że informacji nie stanowi dla pracodawcy kluczowego aspektu działalności – wynika z danych firmy ODO 24.\nDlatego nadal warto dbać o podnoszenie wiedzy na temat bezpieczeństwa naszych danych. Według wyników badania firmy ODO 24, dowodem takiej dbałości jest konieczność odbycia przez każdego pracownika szkolenia z zakresu RODO (42,8%). Dla części badanych (18,9%), potwierdzeniem przywiązania szczególnej uwagi do ochrony danych osobowych jest gotowość firmy do niezwłocznego działania w przypadku wycieku danych.\nusługi kurierskie UODO RODO prezes UODO ODO 24 ochrona danych osobowych kradzież tożsamości kary dane osobowe Cyfrowy Polsat bezpieczeństwo danych