Opinie o obrazkisrebrne.com.pl - TrustMate\nKupiłam prezent na chrzest w tym sklepie korzystając ze strony internetowej. Dawno nie spotkałam się z takim miłą obsługą. Jestem mile zaskoczona. Pan właściciel odpisał na maila w dosłownie w pięć minut mimo, że był już wieczór. Następnego dnia zadzwonił, aby ustalić szczegóły graweru. Przesyłka wysyłana ekspresowo. Na pewno wrócę w przyszłości do zakupów w tym sklepie. Polecam!!!!!\nCieszymy się bardzo że jest Pani zadowolona - to jest dla nas najważniejsze pozdrawiamy i zapraszamy do kolejnych zakupów - Zespół www.obrazkisrebrne.com.pl\nPełen profesjonalizm i wysoka jakość obsługi! Potrzebowałam prezentu odpowiedniego na Chrzest Święty i taki znalazłam, a wybór był ciężki biorąc pod uwagę tak interesującą i zróżnicowaną ofertę sklepu oraz korzystne ceny. Zamówienie zrealizowano w ekspresowym tempie. Przy najbliższej okazji, zdecydowanie wrócę, by zakupić kolejne obrazki. Zdecydowanie polecam!\nMiło nam czytać takie opinie - wysoka jakość obsługi i profesjonalizm to dla nas priorytet. Cieszymy się że mogliśmy Pani pomóc w doborze obrazka na Chrzest Święty. Expresowe zamówienia są dla nas ważne, ale najważniejsze jest dla nas zadowolenie każdego klienta. Zapraszamy na przyszłość po kolejne obrazki i pozdrawiamy. Zespół www.obrazkisrebrne.com.pl\nEkspresowa wysyłka. Zamawialam dwukrotnie, dzień po złożeniu zamówienia kurier dostarczył przesyłkę. Towar zgodny z opisem, dobrze zabezpieczony na czas podróży. Na plus bardzo szeroki wybór srebrnych obrazków w korzystnych cenach.\nDziękujemy bardzo za pozytywną opinię. Opisy zawsze muszą być zgodne z rzeczywistością bo w przeciwnym razie mielibyśmy zwroty - a to się nigdy nie zdarzyło. Miło nam że nasz szeroki asortyment i ceny są dla Państwa zaletą. Pozdrawiamy i zapraszamy do kolejnych zakupów. Zespół www.obrazkisrebrne.com.pl\nZ całego serca polecam! Dokonały kontakt telefoniczny po dokonaniu zamówienia, natychmiastowe informacje o przygotowanym projekcie graweru i dostawa na kolejny dzień, przemiła obsługa a do tego produkt zdecydowanie wart swojej ceny, zapewne wrócę :)\nBardzo nam miło za tak superaśne komentarze - bardzo się cieszymy gdy możemy pomóc każdemu naszemu klientowi. Większość towarów mamy na stanie więc i wysyłkę możemy realizować błyskawicznie ku zadowoleniu naszych klientów.Pozdrawiamy i zapraszamy ponownie do naszego sklepu - www.obrazkisrebrne.com.pl\nEkspresowa realizacja zamówienia mimo dodatkowej usługi grawerowania. A zamówiony brazek jeszcze ładniejszy na żywo\nDziękujemy za pozytywną opinię. Zawsze staramy się możliwie jak najszybciej realizować każde zamówienie tak by Klient mógł możliwie jak najszybciej odebrać zamówiony towar. Bardzo się cieszymy że obrazek Pani się podoba.- zdjęcia nie zawsze oddają należycie "urodę" naszych produktów. Pozdrawiamy i zapraszamy ponownie do zakupów. Zespół www.obrazkisrebrne.com.pl\nPełen profesjonalizm. Czuć, że obsługa wie, co robi. Pięknie i solidnie zabezpieczona przesyłka. Zakupiony towar jest zgodny z oczekiwaniami. Firma godna polecenia.\nDziękujemy bardzo za pozytywną opinię i cieszymy się że w tych trudnych czasach klienci oceniają nas tak wysoko. Pozdrawiamy i zapraszamy do kolejnych zakupów. Zespół www.obrazkisrebrne.com.pl\nZgodnie z informacją dotarła przesyłka. Naprawdę można im zaufać, świetnie rozwiązują wszelkie problemy. Polecam. Przepiękne i ekologiczne opakowanie. Świetny serwis po zakupach, szybki kontakt.\nDziękujemy bardzo za pozytywną opinię. Zawsze staramy się pomóc naszym klientom rozwiązywać wszystkie napotkane problemy. Również po zakupach :) Pozdrawiamy i zapraszamy do kolejnych zakupów - Zespół www.obrazkisrebrne.com.pl\nKompetentna obsługa, polecam. Rewelacyjne opakowanie, a co najważniejsze, że ekologiczne. Oferta jest transparentna i rzetelna, polecam. Wszystko przebiegło sprawnie. Zamówiony towar dotarł na czas.\nDziękujemy bardzo za pozytywną opinię. Zawsze staramy się pomagać klientom w wyborze towaru a w przypadku braku dostępności jakiejś pozycji albo zamawiamy u producenta lub proponujemy jakiś inny w zamian. Cieszymy się że nasza oferta Państwu się podoba. Pozdrawiamy i zapraszamy do ponownych odwiedzin naszego sklepu. Zespół www.obrazkisrebrne.com.pl\nPaczka w kapitalnym stanie. Widać, że obsługa bardzo lubi swoją pracę, aż miło się patrzy. Pełen profesjonalizm. Zarówno poziom obsługi jak i jakość towaru są najlepsze.\nDziękujemy bardzo za pozytywną opinię. A paczki zawsze pakujemy tak żeby nie było żadnych problemów z przesyłką - zawsze chcemy żeby klienci byli zadowoleni i pragnąc oszczędzić Państwu stresu zawsze pakujemy w opakowanie transportowe. Rzeczywiście lubimy swoją pracę - a profesjonalizm i obsługa na najwyższym poziomie to nasz priorytet. Pozdrawiamy i zapraszamy do ponownych zakupów - Zespół www.obrazkisrebrne.com.pl\nŚwietny personel i obsługa. Super szybko zrealizowano moje zamówienie. Przepiękne i ekologiczne opakowanie. Można im zaufać, żadnych ukrytych haczyków.\nDziękujemy bardzo za pozytywną opinię i cieszymy się że kolejny zadowolony klient przybył do naszej "KOLEKCJI". Zapraszamy ponownie do zakupów i pozdrawiamy - Zespół www.obrazkisrebrne.com.pl\nCudowna obsługa, szybko i na temat.\nDziękujemy bardzo za miłą opinię i cieszymy się że jest Pani zadowolona. Pozdrawiamy i zapraszamy ponownie do nas na zakupy. Zespół www.obrazkisrebrne.com.pl\nSzybki kontakt, błyskawiczna wysyłka. Towar świetnej jakości w super cenie.\nPrzemiła obsługa. Same plusy. Na pewno jeszcze tu wrócę. Polecam.\nDziękujemy bardzo za pozytywną opinię i zapraszamy ponownie na zakupy do nas. Pozdrawiamy zespół www.obrazkisrebrne.com.pl\nŚwietny kontakt ze sklepem, dzięki uważności oraz inicjatywie sprzedającego udało się zrobić tabliczkę z grawerem, o której wcześniej nie pomyślałam. Przemiły i bardzo pomocny Pan!\nWysyłka była błyskawiczna a obrazek dotarł do mnie już kolejnego dnia.\nDziękujemy bardzo za opinię. Miło nam Pani Agato że jest Pani zadowolona i mam nadzieję że tabliczka się spodoba Synowi i Synowej. Zawsze staram się być miły i pomóc jak mogę swoim klientom. Duża ilość towaru na naszym magazynie lokalnym pozwala nam wysyłać towar "od ręki" tak by dotarł do naszych klientów możliwie jak najszybciej. Pozdrawiamy i zapraszamy do kolejnych zamówień - Zespół www.obrazkisrebrne.com.pl\nSzybka wysyłka Jestem pod wrażeniem poziomu obsługi, super. Przesyłka dotarła w świetnej formie, bez uszkodzeń. Bardzo uczciwy sklep i profesjonalna obsługa.\nDziękujemy bardzo za pozytywną opinię - wysoki poziom obsługi i zadowolenie klienta to dla nas priorytet - pozdrawiamy i zapraszamy do kolejnych zakupów. Zespół www.obrazkisrebrne.com.pl\nZostałem dobrze obsłużony, bez zbędnego oczekiwania na infolinii. Firma okazała się bardzo pomocna. Na pewno jeszcze nie raz do niej wrócę. W końcu jakaś firma nie zasłania się wymówkami, że ktoś czy coś. I to się szanuje.\nDziękujemy bardzo za pozytywną opinię i okazane zaufanie. Zawsze staramy się pomagać klientowi tak jak w Pani przypadku - zaproponować inny produkt lub jakiś zamiennik z innej kategorii - wszystko po to by każdy klient czuł się że jest dla nas ważny i wyjątkowy - tak jak nasze produkty. Pozdrawiamy i zapraszamy ponownie - Zespół www.obrazkisrebrne.com.pl\nDobrze zabezpieczona i mega estetyczna przesyłka. Pracownicy chętnie odpowiedzą na wszystkie pytania, bardzo profesjonalne podejście do klienta. Przesyłka dostarczona terminowo, polecam. Jest w czym wybierać, i to w dobrych cenach.\nDziękujemy bardzo za pozytywną opinię. Zawsze staramy się wszystko profesjonalnie wytłumaczyć klientom i odpowiedzieć na każde pytanie. Duży wybór produktów dostępnych "od ręki" i najlepsze ceny to nasz priorytet. Pozdrawiamy i zapraszamy na kolejne zakupy. Zespół www.obrazkisrebrne.com.pl\nTowar zgodny z opisem, szybka przesyłka, dobrze zabezpieczona. Polecam. Opakowanie solidne i bezpieczne, polecam. Czułem się jak najważniejszy klient. Markowe produkty dobrej jakości, chętnie wrócę do tego sklepu.\nDziękujemy bardzo za pozytywną opinię. Zawsze staramy się tworzyć opisy indywidualnie do każdego produktu - co wcale nie jest łatwe przy tej ilości towarów w naszym sklepie. Przesyłkę zabezpieczamy tak by nawet najmilszy kurier nie miał szans jej uszkodzić :) Miło nam że nasza obsługa ujęła Panią i mamy nadzieję że wróci Pani do nas na zakupy w niedługim czasie. Pozdrawiamy - Zespół www.obrazkisrebrne.com.pl\nObsługa mega przygotowana na wszelkie pytania. Widać i słychać, że handlują z pasją. To najlepiej zapakowana przesyłka jaką dostałem. Bardzo miły kurier i szybka dostawa. Super kontakt z obsługą, świetnie mi doradzili.\nDziękujemy za opinię - szkoda że w Pani oczach nie zasłużyliśmy na 5* - ale cóż to oznacza że musimy się jeszcze bardziej przyłożyć do swojej pracy - mamy nadzieję że następnym razem poprawimy swoją obsługę aby Pani mogła z czystym sumieniem udzielić nam 5 a nawet 6 gwiazdek :) Oczywiście zapraszamy serdecznie do kolejnego skorzystania z naszej platformy zakupowej. Zespół www.obrazkisrebrne.com.pl\nCudownie zapakowana paczka, naprawdę to rzadko spotykane. Bardzo dobry kontakt ze sklepem. Polecam. Miłym zaskoczeniem było dostarczenie mojej paczki już na drugi dzień. Zamówiony produkt zgodny z opisem, a paczka bardzo solidnie zapakowana, polecam.\nDziękujemy za pozytywną opinię i miły komentarz. Dzięki współpracy z solidną firmą jaka jest DPD możemy pochwalić się szybkością dostarczania przesyłek - nawet w soboty. O opakowanie dbamy tak samo jak o zawartość. To bardzo ważne ze względu na wysoką wartość zamawianych towarów. Pozdrawiamy i zapraszamy na kolejne zakupy. Zespół www.obrazkisrebrne.com.pl\nWszystkie produkty spełniają moje oczekiwania, polecam. Wszystko perfekcyjnie zorganizowane, rewelacyjna obsługa. Naprawdę , ciężko byłoby uszkodzić tę paczkę. Rewelacyjnie zabezpieczona. Zakupiony towar jest zgodny z oczekiwaniami. Firma godna polecenia.\nDziękujemy bardzo za pozytywną opinię i cieszymy się że Pani jest zadowolona. Mamy nadzieję że w przyszłości wróci Pani na naszą platformę zakupową. Pozdrawiamy i zapraszamy - zespół www.obrazkisrebrne.com.pl\nBardzo duży wybór w świetnych cenach, praktycznie na każdą okazję. Przesyłka dostarczona błyskawicznie - we czwartek po południu zamówiłem a w sobotę przed południem była u mnie. Paczka zabezpieczona bardzo dobrze, żadnych uszkodzeń. Poziom obsługi i kontaktu na bardzo wysokim poziomie - konkurencja może brać przykład. Na pewno w przyszłości skorzystam i zakupię kolejne obrazki.\nDziękujemy za pozytywną opinię - Ilość i jakość towaru jest dla nas najważniejsza - wierzymy że dzięki temu będziemy mogli zadowolić Państwa wymagania. Pozdrawiamy i zapraszamy do kolejnych zakupów. Zespól www.obrazkisrebrne.com.pl\nProfesjonalna obsługa. Polecam zakupy w tym sklepie. Bardzo dobry kontakt ze sprzedającym. Otrzymałem swoją przesyłkę bez żadnego opóźnienia.\nDziękujemy bardzo za pozytywną opinię i zapraszamy Panią do kolejnych zakupów w przyszłości.Pozdrawiamy - Zespół www.obrazkisrebrne.com.pl\nSzybka i sprawna transakcja, polecam. Świetna organizacja i błyskawiczna wysyłka, polecam. Solidne i wytrzymałe opakowanie. Dobre ceny i produkty, a do tego szybka dostawa.\nDziękuję bardzo za szybką i miłą obsługę mojego zamówienia i pozdrawiam obsługę.\nDziękujemy bardzo za pozytywną opinię - zawsze staramy się jak najszybciej realizować każde zamówienie, wszystko po to by Państwo byli jak najbardziej zadowoleni. My również dziękujemy za zamówienie i pozdrawiamy Pani Aniu. Zapraszamy ponownie - Zespół www.obrazkisrebrne.com.pl\nPrzesyłkę otrzymałem na czas. Odpowiednio zapakowany towar to podstawa, tak trzymać! Nieszablonowe podejście do klienta. Widać, że im zależy. Można im zaufać, żadnych ukrytych haczyków. Super obsługa zamówienia. Szybka realizacja. Jednak przy dużej kwocie zamówienia wysyłka powinna być bezpłatna. Natychmiastowa pomoc w kłopotliwych sytuacjach, polecam. Widać, że obsługa bardzo lubi swoją pracę, aż miło się patrzy.\nDziękujemy bardzo za wystawioną pozytywną opinię i zgodnie z Pańską sugestią wprowadziliśmy darmową przesyłkę już od 500 zł. Mamy nadzieję że to zachęci Pana do kolejnych zakupów w naszym sklepie internetowym. Pozdrawiamy www.obrazkisrebrne.com.pl


Człowiek i błędy ewolucji. Ebook. Nathan H. Lents. Ebookpoint.pl - tu się teraz czyta!\nCzłowiek i błędy ewolucji (ebook)(audiobook)(audiobook)\nProfesor biologii odpowiada na pytania związane z ludzkim ciałem. Pokazuje błędy w ewolucji, by na ich podstawie wyjaśnić dlaczego człowiek choruje, odczuwa ból itp.\n"W tej książce Nathan Lents odkrywa przed nami niedoskonałości naszej biologii ze swadą, humorem i mądrym optymizmem. Po jej lekturze na nowo docenicie ludzkie słabości, które w przewrotny nieraz sposób kształtowały nasz niezwykły gatunek."\nDeborah Blum, laureatka Nagrody Pulitzera, autorka książki Mózg i płeć.\n"Każdy, komu kiedyś wypadł dysk, wie, że człowiek nie jest zbyt mądrze skonstruowany, większość z nas jednak nie zdaje sobie sprawy ze skali tych niedoskonałości. Nathan Lents wypełnia tę lukę  wnikliwą i zabawną wędrówką po miriadach odstępstw od inżynierskiego ideału , a także ich często zaskakujących wyjaśnieniach."\nZnakomita książka. Świetnie opisuje elementy ciała człowieka, które w procesie ewolucji się nie udały. Bardzo pouczająca i skłaniająca do refleksji\nZnakomita książka. Pozwala zobaczyć jak wiele rzeczy w ludzkim organizmie mogłoby być lepiej skonstruowane. Zawiera bardzo ciekawe informacje na temat ewolucji człowieka.\n6 oceniona przez: Jolanta, 2018-12-17\nRewelacyjna książka. Już wiem dlaczego tak dużo ludzi ma problemy z zatokami. Po lekturze inaczej patrzę na moje ciało.\nMarek Zawiślak, Jacek Środa


Bezpłatny fragment - Sakwy na obcasach\nKoło Kingi stało oparte o ławkę. Z miejsca, w którym opona styka się z obręczą, wystawały trzy łyżki. Stołowe. Te przeznaczone do ściągania opon już dawno się gdzieś zagubiły.\nO ile moje opony z łatwością można było ściągnąć palcami, to 28- calowe ogumienie trekkingowe mojej towarzyszki było nieco bardziej oporne. Dodatkowo wewnątrz nadal znajdowała się 24- calowa, rosyjska, naciągnięta do granic wytrzymałości materiału dętka. Z uwagi na rozmiar i bliskość granicy wytrzymałości materiału, klasyczny sposób zmiany dętki nie był raczej możliwy. Co by nie mówić i nie pisać o rzeczonej dętce- jednak uratowała nam skórę.\nDosłownie. Ale o tym może później.\nWróćmy na razie do naszego serwisu.\nKoło, łyżki do zupy, Lwów. Dwie dziewczyny siedzące obok sterty rzeczy wybebeszonych z sakw i rozkręconych rowerów. Po miesiącu jazdy przez krymskie i kerczeńskie drogi i bezdroża, nasze umysły nie nadawały jeszcze na „normalnych” falach.\nŁawka, cień, zimne piwo.\nKto by się przejmował, że coś nie działa?\nKto by się przejmował czymkolwiek?\n— Może jednak wam pomóc? Naprawdę umiem naprawiać rowery, nie musicie się męczyć!\nPodniosłam wzrok znad mojego podróżniczego dziennika, w którym zapisywałam wrażenia z ostatnich kilku dni jazdy. Okazało się, że całkiem niezamierzenie, zebrałyśmy sporą publiczność, głównie płci męskiej. Co więcej wszyscy zebrani byli ekspertami w dziedzinie naprawy rowerów.\nNo tak, zapomniałam, taki cyrk nieczęsto tutaj przyjeżdża. I rozkłada się w centrum miasta.\nKinga westchnęła, z żalem odłożyła zimną butelkę i wstała. Trzeba jak najszybciej zakończyć przedstawienie. Podeszła do koła najeżonego łyżkami i ściągnęła oponę. Rozłożyła scyzoryk i przecięła dętkę, po czym triumfalnie uniosła gumowego, czarnego węża do góry.\nPrzez naszą publiczność przetoczyło się głośne „oooooooh”. .\n— Dzięki, nie trzeba, radzimy sobie.\nNo te baby oszalały.\nNawet nie wiedzą, że aby ściągnąć dętkę, nie trzeba jej przecinać!\nTak to jest jak się kobiety same w świat wypuści.\n— Chyba żartujesz… Ktoś na ciebie czeka w aucie tak? Ty część z tego zostawiasz?\nStałyśmy na wrocławskim dworcu. Mimo że była już prawie północ dookoła trwał wyścig, któremu ton nadawały przeskakujące na wyświetlaczu przyjazdów i odjazdów litery i cyfry, bezlitośnie odliczające cenne minuty. Wyznaczające biegnącym ludziom kierunek, głuche na porażki i spóźnienia.\nBioniczny damski głos zachęcał do szybszego biegu. Pozbawiony emocji płynął z głośników wyczytując kolejne komunikaty. Zawsze kiedy jestem na dworcu kolejowym, obojętnie w którym mieście Polski, zastanawiam się nad tym głosem.\nKto siedzi po drugiej stronie? Kim jest ta osoba?\nCzy na codzień też jest tak sucha i pozbawiona emocji?\nCzy to tylko na potrzeby tego stanowiska?\nI co ma w umowie o pracę?\nStanowisko: „głos z głośnika”?\nCzy osoby pracujące jako „głosy” jeżdżą na jakieś uniwersalne szkolenie?\nŻeby na każdym z polskich dworców podróżny mógł być informowany tym samym głosem, w tych samych tonacjach, tak samo pozbawionym uczuć, tak samo bionicznym?\nTak samo przepraszającym za opóźnienia?\nPrzynajmniej na dużych dworcach, bo oczywiście na tych mniejszych, w Polsce i poza jej granicami, głosy raz są, a raz ich nie ma. Albo są, ale bardzo zaspane, bardzo zmęczone, albo bardzo niewyraźne. A czasem głosy nie zdążą poinformować podróżnych o tym, że pociąg się zbliża, więc informują o tym że właśnie odjeżdża, albo że właśnie odjechał.\nAle na wrocławskim dworcu głos był. Tak głośny, wyraźny i przejrzysty jakby była 12 w południe, a nie 12 w nocy. Co więcej- głos twierdził, że nasz pociąg właśnie wjechał na peron 4.\n— Zabierasz to wszystko??\nChciałam się tylko upewnić więc zapytałam po raz drugi. Chwilę wcześniej spotkałam się z moją wyprawową partnerką. Już z daleka zarys jej roweru wydawał mi się niepokojący. Bardzo niepokojący.\nChyba nie tylko mnie zamurowało na widok objuczonego roweru Kingi. Nawet głos w głośniku zamilkł na chwilę.\nGeneralnie- pakowanie na wyprawę to zawsze walka. Trzeba przygotować się na pewne wyrzeczenia.\nAlbo zabierzesz wystarczająco dużo rzeczy, żeby nie chodzić w brudnych ciuchach, albo zabierzesz na tyle mało rzeczy, żeby móc podjechać ze swoimi sakwami tam, gdzie byś chciała podjechać.\nNiestety- taka jest sakwiarska rzeczywistość. Są rzeczy ważniejsze od ubrań. Namiot, śpiwór, jedzenie, woda, apteczka, butla z gazem, zapasowe części i narzędzia, mapy.\nCzęsto słyszę zdziwione głosy, kiedy mówię, że na miesiąc czy dwa, pakuję się w dwie 30- litrowe sakwy.\nBo jak spakować się na taki wyjazd?\nAno, tak samo jak na tydzień.\nMuszę jeszcze sprecyzować pojęcie „brudnych ciuchów”. Bo kwestia oceny czystości ubrań na miesięcznej wyprawie z sakwami, podczas której śpi się tylko na dziko w namiocie- jest płynna. Bardzo płynna.\nOtóż brudne oznacza:\n— coś, co jest poplamione,\n— coś, co zmieniło barwę,\n— coś, co śmierdzi.\nBrudne natomiast nie oznacza:\n— coś, co nie pachnie świeżo (w sakwach nic nie pachnie świeżo, przynajmniej po 2 tygodniach jazdy),\n— coś, co jest sztywne od prania w słonej wodzie,\n— coś, co jest pogniecione ( a właściwie wygląda jak przeżute przez wielbłąda, ale masz świadomość, że było prane 3 dni temu w jeziorze/morzu/zlewie),\n— coś, co drogą eliminacji uzyskało status „najczystsza część garderoby o wymaganych parametrach”.\nPo wstępnych oględzinach okazało się, że sakwy Kingi ważą w sumie o jakieś 10 kg za dużo niż rozsądek by nakazywał i jest w nich sporo t-shirtów, za to brakuje mapy i części zapasowych. I karimaty. Waga moich sakw zamknęła się w granicach zdrowego rozsądku, za cenę minimalnej ilości cywilnych ubrań i kosmetyków.\nRuszyłyśmy w stronę kas.\nOficjalnie zaczynamy naszą wyprawę!\nJeszcze tylko zakup biletów do Przemyśla i za chwilę będziemy już wygodnie siedzieć w pociągu mknącym przez noc.\n— W tym pociągu nie prowadzimy przewozu rowerów.\nPani kasjerka odwróciła się na swoim obrotowym fotelu i zajęła tym, co chwilę wcześniej jej przerwałyśmy, czyli plotkowaniem z koleżanką.\nPo kilku sekundach krew, która odpłynęła z mojego mózgu wróciła na swoje miejsce i przypomniałam sobie jedną ze starych, podróżniczych prawd: jak nie w tym okienku, to w następnym. Przesunęłam się dwa metry w prawo i wzięłam głęboki oddech.\n— Poproszę 2 bilety do Przemyśla i 2 bilety na rower.\nWspaniale. Zatem widać trzeba to rozegrać inaczej.\n— Dobrze, zatem poproszę 2 bilety do Przemyśla.\nPani z okienka rzuciła mi miażdżące spojrzenie i z impetem, używając swojego perfekcyjnie wyszkolonego do tej pracy, jednego, wskazującego palca, wystukała bilety.\nNie ma przedziału rowerowego?\nZawsze można go stworzyć.\nNa przykład w toalecie, która i tak jest zapchana i nikt z niej nie korzysta.\nA miejsce dla właścicielek rowerów? Polecamy wygodny, klaustrofobiczny korytarz obok toalety. Nic tak nie urozmaica dwunastogodzinnej podróży, jak ludzie przechodzący nad twoją głową lub ludzie próbujący przeciągnąć po twoich nogach swoją stukilogramową walizę na kółkach.\nKilkanaście lat na rowerze nauczyło mnie, że z takich warunków podróży należy się cieszyć. Z jakichkolwiek warunków podróży należy się cieszyć. Bo zakup biletów na rower, na przejazd pociągami czy też autokarami, wcale nie jest rzeczą łatwą. Na wielu trasach międzynarodowych w Europie, bardziej na zachód i południe od Naszych granic, na przykład Budapeszt — Polska, Wiedeń — Polska czy Villach — Polska, kiedy chcesz takiego zakupu dokonać na kilka godzin przed odjazdem, jest to rzecz wręcz niemożliwa. Po prostu. Większość pociągów międzynarodowych ma ograniczoną ilość miejsc na rowery. I o ile w Polsce i na wschód od Naszego kraju, miejsc na rowery jest tyle, ile zdołasz upchać w mniej lub bardziej abstrakcyjnych miejscach pociągu, o tyle na zachód od Naszych granic, miejsc jest tyle, ile profesjonalnie przygotowanych stanowisk. Czyli najczęściej, w przypadku pociągu: 5, w przypadku autokaru: 0 — 3.\nCzy zatem cieszy mnie fakt, że mój rower, rozłożony na trzy części, spędził 12 godzin podróży w toalecie, a ja na korytarzu obok?\nMoże nie jest to radość, ale doceniam i jestem wdzięczna, że w ogóle mogłam do takiego pociągu wsiąść.\nMyślę, że to jedna z najlepszych rzeczy, jakie przywożę z wypraw. Umiejętność doceniania. Którą większość ludzi, przez szalone tempo Naszego świata i zwiększający się poziom życia, zatraciła.\nLudzie oczekują wielkich rzeczy, żeby móc powiedzieć: „Ależ to jest fantastyczne! Jestem teraz szczęśliwa!”. A warto dostrzegać pozytywy w każdej sytuacji i doceniać małe rzeczy. Może to banał, ale tak jest. W ten sposób każdy dzień jest pełen dobrych chwil i powodów do szczęścia. Nie spędzam życia w oczekiwaniu na wielkie chwile WOW. Znajduje takie chwile w zwyczajnych momentach. W kroplach deszczu bajecznie migoczących na listkach czereśni, w szalonym ulicznym ruchu, który jest krwioobiegiem mojego miasta, we wczesnych porankach i długich, zapracowanych wieczorach.\nNa ostatnie dwie godziny podróży zaliczyłyśmy awans z podłogi przy toalecie na miejsca siedzące w przedziale wypełnionym zakonnicami.\nBył chłodny wieczór. Szłam przez pozbawiony życia targ. Opuszczone budy, stoły, stoliki, skrzynie, ławki, beczki, pokryte solidną warstwą piachu. Wydeptane alejki, góry śmieci i gnijących resztek lub towarów, które mimo usilnych starań sprzedawców nie nadawały się już do sprzedaży.\nŻycie w miasteczku miało swój stały rytm. Zaczynało się wcześnie rano, gdy na targ przybywali sprzedawcy, kucharze i mobilne kawiarenki. Ludzie przychodzili na śniadanie, po gazetę, na zakupy. Albo po prostu żeby porozmawiać i sprawdzić co zmieniło się w ich mieście od wczoraj.\nTarg to najżywsze, najbarwniejsze i najbogatsze we wszelkiego rodzaju bodźce organoleptyczne miejsce miasteczka. Ale nie o dziesiątej wieczorem. O dziesiątej wieczorem targ to najsmętniej wyglądające miejsce każdego miasteczka. Szare, opuszczone, przerażająco ciche i ciemne.\nCzasem przebiegnie jakiś kot lub pies poszukujący resztek, które mógłby zjeść na kolację. Wiejący od morza wiatr szeleści płachtami folii na kramach i ceratami w kratkę, na których za dnia leżą martwe ryby. Wszędzie unosi się lekki zapach morza.\nBez powodzenia poszukiwałam jakichkolwiek śladów życia. Innego niż to biegające i zjadające gnijące resztki. Ludzkiego życia. Cywilizacji. Pomocy.\nSzłam, bo jechać nie mogłam. Ostatni raz swój rower widziałam godzinę wcześniej, wchodząc do sklepu. Kiedy z niego wyszłam- roweru już nie było. Sakw również. Wszystko poza podręcznym plecaczkiem, w którym miałam dokumenty, pieniądze i aparat, przepadło. Solidna (jak mi się wcześniej wydawało) linka musiała ulec staraniom złodzieja.\nAle przecież nie jest źle. Przecież nic ci nie jest i idziesz ulicą. Na pewno zaraz znajdziesz jakiś otwarty hotel, wynajmiesz pokój, skorzystasz z komputera, zbierzesz myśli. Na pewno. Przecież to co najważniejsze jest bezpieczne na twoich plecach. Tylko spokojnie.\nSzłam więc przez ciemny, śmierdzący, opuszczony targ, gdy nagle w ciemności, jakieś 20 metrów przede mną dostrzegłam ruch. I nie był to ani pies ani kot czy szczur. Nic co miałoby ogon.\nByło to jedyne stworzenie, którego należy się bać, znajdując w takiej sytuacji, w jakiej się znajdowałam. Człowiek.\nPrzyspieszyłam. Stanowczo i nie wykazując oznak strachu, czasem po piachu, czasem stąpając po resztkach czegoś, co zapewne kiedyś żyło i pływało w morzu, parłam przed siebie.\nW końcu zaczęłam biec w przeciwną stronę niż ta, gdzie dostrzegłam wcześniej ruchy. Panika swoimi paskudnymi szponami wdarła się do mojego umysłu. Biegłam jak mogłam najszybciej ale piach, dziury i niewidoczne w ciemności resztki skutecznie ten bieg utrudniały.\nW następnej chwili leżałam jak długa na ziemi, wypluwając piasek z ust i wysyłając sondę do zbadania stanu moich kończyn. Kończyny całe. Za to plecak, który jeszcze chwilę wcześniej był zawieszony na moim lewym ramieniu- zniknął.\nW ciemności. Razem z szybko oddalającymi się cieniami.\nSzybka ocena sytuacji. Wieczór, ciemno, nikogo poza nami w zasięgu wzroku. Można krzyczeć. Tylko po co. Plecak wraz z jego nowymi właścicielami zniknął. Nawet jeżeli ktoś usłyszy krzyk i tu przyjdzie już raczej go nie odnajdziemy.\nSzust, psst, pisk, psst.\nPowietrze może nie było najświeższe, ale z pewnością nie było nasycone zapachem ryb. I z pewnością nie byłam na targu.\nGłowa uległa sile, z jaką ruszył pociąg i uderzyła w szybę. Na szczęście. Byłam w pociągu. Rzuciłam spojrzenie na 3 pogrążone w lekturze zakonnice, drzemiącego Niemca i na moją towarzyszkę wpatrującą się tępym wzrokiem w przesuwające się za oknem krajobrazy. Jak dobrze. Jasny, bezpieczny pociąg. Z tłumem ludzi dookoła. Wyjrzałam z przedziału. Nasze rowery posłusznie jechały rozkręcone i spięte w klaustrofobicznym korytarzu.\nOtworzyłam okno. Ciepłe, sierpniowe powietrze wpadło do przedziału i wywiało z niego zapach strachu. To tylko głupi sen. Przegrzany mózg zrobił mi figla. Tak naprawdę wyprawa dopiero się rozpoczyna! Jeszcze nawet nie dotarliśmy do Przemyśla.\nMózg podsunął mi po prostu jedną z wizji roztaczanych przez przewrażliwionych członków rodziny lub znajomych, przed moimi wyjazdami.\nGdy co roku mówię moim rodzicom, że wyjeżdżam przyjmują tą informację z kamiennymi twarzami. Wiem, że się martwią i po cichu starają się dowiedzieć czegoś więcej o rejonie, w który jadę. Zwykle pierwszego dnia puszczają im nerwy i odbieram telefon, który zawsze brzmi podobnie, bez względu na cel wyjazdu.\n— Kasiu, chciałem tylko uprzedzić, że na południu Maroka jest teraz bardzo niebezpiecznie, może jednak zawrócisz?\n— Kasiu, myślę, że nierozsądne jest teraz jechać na Bałkany, właśnie oglądam Teleexspress, są tam jakieś zamieszki.\nStojąc w niewielkiej kolejce po polskiej stronie pieszego przejścia w Medyce w ciszy obserwowałyśmy tłumy czekające na przejście w przeciwnym kierunku, napierające na siatkowe płoty, z każdą minutą coraz bardziej podenerwowane i głośne. Naszą zmowę milczenia przerwał dzwonek mojego telefonu, podskakującego w kieszeni.\n— Kasiu, czy jesteś pewna, że chcesz jechać na Ukrainę? Są tam teraz jakieś zamieszki i jest niebezpiecznie, może jeszcze zawrócicie?\n— Uspokójcie się, nic się tutaj nie dzieje niebezpiecznego! Muszę kończyć! Pa!\nSchowałam telefon do kieszeni patrząc jak jacyś mężczyźni wspinają się na płot z drugiej strony. Chwilę później pojawiły się auta straży granicznej i policji, a wzdłuż płotu ustawił się szereg funkcjonariuszy.\nObserwując całą sytuację miałam tylko nadzieję, że nie pokażą tego w teleexpresie. Powoli przejechałyśmy przez przejście.\nUwierz mi, jestem inżynierem!\n— Nigdy nie wiem czy w prawo czy w lewo. Cholerne śrubki. Jak myślisz w którą stronę naciągnąć, żeby ten hamulec zaczął działać?\n— Spróbujmy w lewo… a jak nie pójdzie i linka jeszcze bardziej się poluzuje… to wtedy pokręcimy w prawo.\nOt, dwie baby na rowerach. Jak nie w tą to w tą. Przecież w końcu się uda.\nChociaż nie, przepraszam.\nObalmy pewien krzywdzący naszą płeć stereotyp. Nie tylko nam zdarza się pomylić kierunek. Opowieści o kobietach skręcających w „to drugie prawo” lub „to drugie lewo” są bardzo popularne, szczególnie w świecie zmotoryzowanych. Z czegoś przecież trzeba się pośmiać.\nA słyszałyście, żeby w tych opowieściach głównym bohaterem był facet?\nNie? Ja też.\nMózg to niesamowity organ. Fascynował ludzi od zawsze. Przeprowadzono już tysiące, jak nie miliony różnych badań, próbując wyjaśnić, choć z grubsza, jak działa. A on wciąż nas czymś zaskakuje.\nOtóż, moje drogie wcale nie jest powiedziane, że nasza płeć jest predysponowana do słabszego rozpoznawania kierunków. Dorosłym po prostu ciężej określa się kierunki horyzontalne niż wertykalne. I płeć nie ma tu znaczenia. Za to kobiety znacznie częściej się do tego problemu przyznają.\nKobiety po prostu częściej przyznają się do swoich słabości.\nJa osobiście z kierunkami podczas jazdy czy to autem, czy rowerem problemu nie mam. Za to problem mam zawsze, używając imbusów lub zwykłych kluczy. Mogę tysiąc razy przeczytać w którą stronę się odkręca, a w którą zakręca, a i tak zacznę metodą prób i błędów.\nSłyszeliście kiedyś opowieści o heroicznych próbach odkręcenia pedałów rowerowych?\nO zdesperowanych rowerzystach, stosujących nadludzką siłę, próbując odkręcić zapieczone pedały, stających na kluczu, stukających w niego młotkiem i w końcu, rozkręcających korbę?\nJa słyszałam. I widziałam. Nie raz. I za każdym razem tym desperatem był facet. A cała magia pedałów tkwi w tym, że jeden jest prawy a drugi lewy. Więc jeden odkręca się w prawo, drugi w lewo.\nOni po prostu kręcili na odwrót.\nZ lekkiego zamyślenia wyrwał mnie głos Kingi.\n— Myślisz, że to coś ważnego? — na jej rozłożonej dłoni leżały trzy nakładki i jakaś śrubka.\n— Skąd to odpadło?\n— Aha...schowaj, jak coś odpadnie od roweru to się dowiemy.\nTo się chyba nazywa RMT. Rosyjska Myśl Techniczna.\nPolowanie na cud\nWtargałam sakwy i reklamówkę z prowiantem na ostatnie piętro jednej z rozpadających się lwowskich kamienic. Zrzuciłam wszystko obok rowerów i rzeczy, które wcześniej wtargała na górę Kinga. Padłam na sofę w salonie, ta wspinaczka wydała mi się cięższa niż 100 km na rowerze przejechane z Przemyśla do Lwowa.\nAle dojechałyśmy, weszłyśmy na górę, byłyśmy szczęśliwe. Wzięłam głęboki oddech i rozejrzałam się dookoła.\nUwielbiam hostele. To dla mnie ostoje, gdzie na chwilę, raz na tydzień czy dwa- można odetchnąć, przystanąć, przywrócić się do porządku, poznać ludzi z całego świata wraz z ich historiami.\nKażdy z nich ma swój szlak, a hostel to miejsce gdzie te szlaki się przecinają na kilka, kilkanaście godzin, zanim każdy powróci na swoją trasę. Żegnając się z ludźmi poznanymi w takich miejscach można być prawie pewnym, że już nigdy ponownie się ich nie zobaczy.\n— Chcecie kupić bilety na pociąg do Odessy? — zapytała świeżo poznana recepcjonistka, która wcześniej z zaciekawieniem obserwowała naszą walkę z bagażami.\n— Na jutro? — jej brwi, które chwilę wcześniej były lekko uniesione znikły pod grzywką.\n— Jest środek wakacji…\n— Nie jestem pewna czy to wykonalne...ale powiem wam gdzie spróbować.\nNo i tyle mi do szczęścia wystarczy. Rzeczy niemożliwe załatwiamy od ręki, na cuda potrzebujemy trochę czasu.\nA kilka osób przed wyjazdem uprzedzało nas że zakup biletów na miejscu, na następny dzień, może graniczyć z cudem.\nCo zrobię, że już tak mam. Jeżeli planuję miesięczną wyprawę rowerową, to poza przelotami (jeżeli takowe się szykują) nie rezerwuję nic. Choć i to nie zawsze. Czasem dobrze jest po prostu kupić bilet w jedną stronę. Nie zrozumcie mnie źle. Ja kocham Polskę i miejscem, gdzie mieszkam i chcę mieszkać na stałe jest Polska. Ale uważam też, że podróż z biletem w jedną stronę, jest czymś absolutnie niesamowitym. Jeżeli tylko masz możliwość nie deklarowania sztywnej daty powrotu do codziennych zobowiązań- sam spróbuj.\nBo po co tak na prawdę jeździmy na wyprawy?\nŻeby potem pisać o nich książki i publikować zdjęcia na serwisach społecznościowych? Może niektórzy tak.\nAle jednak większość szuka wolności. Przygody. Oddechu. Odmiany. Czasem jakichś odpowiedzi. Czasem nawet odpowiedzi na pytania, o których istnieniu przed wyjazdem nie wiedzieliśmy. Czasem musimy spojrzeć na swoją codzienność z daleka, aby odpowiedzieć sobie na jakieś ważne pytanie.\nPodróż bez biletu powrotnego, bez rezerwacji noclegów, bez wyznaczonej trasy, bez patrzenia na kalendarz i zegarek. Podróż, w czasie której, spotykasz niesamowitych ludzi, stajesz się częścią ich świata. Poznajesz ich kulturę, problemy i zwyczaje. Podróż niemierzona godzinami, dniami i ilością wydanych pieniędzy. Podróż, której kierunek wyznaczają napotkani po drodze ludzie i miejsca.\nPozostałe 11 miesięcy w roku mam od planowania, rezerwowania, patrzenia na zegarek, od bycia w wyznaczonych miejscach o wyznaczonym czasie, od spotkań umówionych na konkretną godzinę, od nastawiania budzików i drzemek, od wczesnych poranków i długich wieczorów, od pracy, nauki i od bycia ułożonym, „normalnym” człowiekiem.\nI wyraźnie wszechświat podziela moje podejście do wypraw, bo jak do tej pory, pomaga mi jak może i zawsze udaje mi się kupować bilety, których nie ma. Chcę wierzyć, że na świecie jest jeszcze odrobina spontaniczności. A z moich obserwacji wynika, że im dalej od zachodniej Europy tym tej spontaniczności jest więcej.\nTak więc- następnego dnia rano wyruszyłyśmy na wyprawę. Do kas oddalonych o kilka kilometrów od dworca głównego. Licząc na to, że wszechświat skieruje nas w jakimś kierunku.\nNie uda nam się kupić biletów do Odessy? Nie będę przez to płakać. Przecież jest tyle niesamowitych miejsc, do których możemy pojechać!\nW każdym z trzech otwartych okienek otrzymałyśmy taką samą odpowiedź. Pani ze smutkiem kręciła przecząco głową, mówiąc, że bilety są, ale na za tydzień.\nUsiadłyśmy na drewnianej, wyślizganej ławce i wbiłyśmy wzrok w tablicę z rozkładami jazdy. Może znajdziemy inne połączenie? Nie musi przecież być szybko. Nawet nie chciałyśmy żeby było szybko. Chciałyśmy chłonąć jak najwięcej z otaczającego nas świata. Chciałyśmy doświadczyć magii kuszetek, plackarni, spędzić czas w wijącym się przez bezkresy, żelaznym wężu, we wnętrzu którego tętniło życie. Prawdziwe. Wschodnie. Zakrapiane bimbrem, opowieściami i śpiewem.\nI tak siedziałyśmy próbując stworzyć plan B. Wypatrując pojawienia się „konika”, który wniósłby do zatęchłęgo pomieszczenia z kasami ukraińskich kolei powiew świeżości.\nI biletów na miejsca, których oficjalnie nie było.\nKiedy byłam już prawie pewna, że do Odessy jechać będziemy przez Kijów, pani z trzeciego okienka zamachała do nas i zawołała żebyśmy podeszły.\n— Są dwa bilety! Wyjazd dziś o 21:00! Ale będzie drożej!\n— Jak bardzo drożej?? I w której klasie?\n— Przedział 4- osobowy, kupe. W plackarcie nie miałybyście gdzie dać rowerów. W kupe będzie na nie miejsce, przynajmniej jeden się do przedziału zmieści. Będzie o 150 hrywien więcej. Macie szczęście, że te bilety się znalazły!\n150 hrywien…150 hrywien...to jakieś 22 złote!\nMoje serce eksplodowało radością. Podziękowałyśmy, zapłaciłyśmy za nasze bezcenne bilety i czym prędzej wybiegłyśmy z ciemnego pomieszczenia kolei na lwowskie ulice zalane cudownym słońcem.\nKawę w srebrnym koszyczku i budzenie na życzenie poproszę!\nCzasem człowiek budzi się w środku nocy i z przerażeniem natrafia na coś twardego i chłodnego, leżącego obok. Po chwili dostrzega w ciemności zarys palców.\nSzybka ocena sytuacji: wszyscy pogrążeni we śnie pasażerowie w zasięgu wzroku mają po dwie sztuki.\nA więc… ah tak...to musi być moja ręka.\nTylko maksymalnie zdrętwiała. Rozpaczliwie domagająca się dostawy świeżo natlenionej, cieplutkiej krwi.\nRęka może być twoja, a może być też innego pasażera, który źle dobrał pozycję sennej jogi do 20 cm kwadratowych miejsca, jakie zostało mu „przyznane”. Nawet w czasie snu musisz być stanowcza. Nieustępliwie zajmować swój kawałek siedzenia, podłogi, ściany. Każda oznaka słabości zostanie wykorzystana przeciwko tobie.\nTak wygląda podróżowanie lokalnymi środkami transportu w wielu regionach świata. Jednak nie w ukraińskich kolejach.\nChcąc przejechać Ukrainę lub Rosję pociągiem trzeba przygotować się na to, że nie będzie to szybki proces. Ukraińskie kuszetki to raczej stan świadomości niż metoda przemierzania kilometrów.\nTutaj wyjątkowo prawdziwe staje się stwierdzenie Tima Cahilla:\n„Jakość podróży mierzy się w liczbie poznanych przyjaciół, a nie przejechanych kilometrach”.\nSzczególna integracja panuje w najtańszej klasie, tak zwanej plackarcie lub jak niektórzy mówią- plackarni. Wagony trzeciej klasy nie zostały tak nazwane bez powodu.\nWyobraźcie sobie wagon, w którym nie ma przedziałów za to są 54 łóżka, kuszetki. A teraz wyobraźcie sobie, że jest lato i nie ma klimatyzacji, a okna się nie otwierają. Lub że otwiera się ich znikomy procent. I teraz dołóżcie do tego podróż trwającą 12 godzin, 24 godziny, czasem 48 godzin. I słońce prażące z całej siły w tą pędzącą, blaszaną puszkę, wypełnioną ludźmi.\nLudzie leżą lub siedzą na swoich kuszetkach i sprawdzają na własnej skórze jak czują się placki ziemniaczane na patelni.\nKażdy ma swoje łóżko. Z pościelą, ręczniczkiem. Dostępem do działającej łazienki. Tak- łazienki! Bo dla śmiałków istnieje możliwość skorzystania z prysznica. W którym nawet przez pierwsze kilka godzin trasy jest jeszcze woda!\nWidzieliście kiedyś prysznic w polskich kolejach?\nPociągi nie są ani nowe, ani ładne, ani super czyste. Ale na każdego czeka komplet pościeli i malutki ręczniczek. Łóżko, na którym można pójść spać (w końcu nawet najwytrwalsi muszą zrobić przerwę w integracji). Samowar z wrzątkiem w każdym wagonie.\nNo i te dywany na korytarzach! Moi dziadkowie mieli taki sam wzór w salonie. Wszystko abyś, drogi podróżniku, czuł się jak u siebie w domu!\nO 8:00 rano drzwi przedziału uchyliły się lekko i pojawiła się w nich głowa jednego z konduktorów.\n— Za około godzinę będziemy w Odessie! Macie ochotę na kawę?\nKawa! O ile mózg był jeszcze w stanie uśpienia, nos poczuł wkradający się przez uchylone drzwi, czarny, gęsty, mocny aromat. Po kilku minutach na naszym stoliczku stanęły 4 szklanki z logo ukraińskich kolei. Każda w srebrnym koszyczku. Każda zawierająca cudownie pobudzającą miksturę.\nPasażerowie pociągu powoli wybudzali się ze snu. Korytarze wypełnił zapach kawy i ludzie przeciskający się do łazienek, z ręcznikami zawieszonymi na karku.\nWyjrzałam za okno. Przez noc przejechaliśmy szmat drogi. Ah już niedługo wysiądziemy w cudownej Odessie, poczujemy morski powiew, rozpoczniemy naszą wyprawę na dobre!\nTuż przed naszymi stopami rozlało się wiadro pomyj wylanych przez panią z jednego ze sklepików. Zeszłam z chodnika na ulicę, aby ominąć kałużę.\nJedno z przejeżdżających aut minęło mnie, a kierowca ani na chwilę nie puścił ani klaksonu ani gazu.\nSmród spalin mieszał się ze smrodem wydobywającym się z pobliskich kontenerów, gdzie lądowało wszystko, czego już w żaden sposób nie dało się sprzedać na targu. Auta pędziły jak szalone, zwinnie omijając przy tym stojącą po środku ulicy beczkę z kwasem chlebowym oraz siedzącą obok niej na taboreciku babuszkę w chuście.\nSpojrzałam na podrdzewiałą beczkę, trochę mniejszą od tych, którymi u nas, w rejonach bez kanalizacji odbiera się ścieki. Ponoć w beczkach z kwasem zdarzają się szczury. Nikt nie wie o tym, że tam są, do momentu kiedy zawór się nie zatka. Wtedy zawór trzeba rozkręcić a szczura, który go zatkał eksmitować.\nI można dalej sprzedawać kwas.\nŻar lał się z nieba. Ponoć na jeden sukces przypada siedem porażek. Ja byłam w trakcie dziesiątej próby założenia jednej z moich sakw. Wyraźnie do sukcesu brakowało mi tulejki dystansowej, którą musiałam zgubić albo jeszcze we Lwowie, albo podczas podróży pociągiem. Tak czy siak- potrzebowałam sklepu rowerowego.\nPoznany w pociągu mężczyzna, Jan, stanął obok nas i zacząć przeciągać się na wszystkie strony, obserwując moje próby naprawy bagażnika. Niestety bagażnik nie miał najmniejszej ochoty na współpracę i kategorycznie odmawiał przyjęcia dwudziestokilogramowych sakw.\nKiedy zaczęłam zastanawiać się czy tyle rzeczy jest mi naprawdę potrzebne do przeżycia miesiąca poza cywilizacją, czy może wystarczy mi jedna sakwa, Jan podniósł część moich rzeczy z ziemi i ruszył w stronę targu, dając wyraźne znaki, abyśmy szły za nim.\nTrafiłyśmy w sam środek targowego szaleństwa. Okazało się, że Jan zna prawie wszystkich, a ci, których nie zna, znają jego. Sprzedawcy na targu witali go z uśmiechem i serdecznością, klepali po ramieniu, ściskali, pytali jak ma się żona. Nasz przewodnik poprowadził nas krętymi alejkami, przystając co chwila, aby przywitać się z kimś, podać rękę, przedstawić nas i opowiedzieć, że jesteśmy z Polski i jedziemy na rowerach. Jego znajomi stawali się naszymi znajomymi, a my stawałyśmy się częścią tętniącego życiem, kolorami i zapachami, targowego ekosystemu. Droga, którą zapewne w normalny sposób można by pokonać w 10 minut, nam zajęła godzinę.\nW końcu naszym oczom ukazał się cud.\nZ wyblakłym logo jednej z popularnych rowerowych marek i zdjęciem pędzącego bikera, zawieszonym nad wejściem.\nPrzed sklepem, oparty o stojak, stał jego gospodarz i leniwie wypuszczał z ust kolejne nikotynowe chmurki. Po przywitaniu się z Janem zaczął ze zdziwieniem oglądać miejsce, gdzie jeszcze poprzedniego dnia znajdowała się tulejka. Bez zaskoczenia przyjęłam wiadomość o braku tulejek do bagażników Crosso na stanie. Udało się jednak znaleźć rozwiązanie zastępcze.\nW końcu mogłyśmy rozpocząć naszą krymską przygodę! Krymie- nadciągamy!\nŻeglując przez (asfaltowe) morze\nWschodnia gościnność. Któż o niej nie słyszał?\nLudzie mili, otwarci, pomocni, nakarmią i przenocują, wskażą drogę. A jak jedziesz to będą do ciebie machać, krzyczeć i pozdrawiać. No, zatrąbić też nie zaszkodzi! Żeby pozdrowienia na pewno zostały zauważone!\nBo przecież dwie dziouszki na rowerach to nie częsty widok.\nSłońce wypalało bezlitośnie wszystko co znalazło się w jego zasięgu. Powietrze falowało nad asfaltem. Pędzące tiry pozdrawiały nas kolejnymi trąbnięciami.\nNo tak. Wróćmy na chwilę do tej gościnności.\nProcedura pozdrawiania dziewczyn jadących na rowerach z sakwami jest prosta i stosowana przez większość kierowców TIRów oraz przez niektórych kierowców samochodów osobowych.\nJak należy pozdrawiać dziewczyny na rowerach?\n— Podjedź jak najbliżej dziewczyn.\n— Wciśnij klakson.\n— Nie puszczaj klaksonu! Dziewczyny mogły go nie usłyszeć w ciągu pierwszych pięciu sekund!\n— Oderwij jedną (choć najlepiej obie) ręce od kierownicy.\n— Machaj do dziewczyn na rowerach.\n— Krzyknij do dziewczyn na rowerach przez okno (opcjonalne).\nZaczęłam rozważać przygotowanie jajecznicy na moim kasku.\nKażda wioska, stacja, studnia była przez nas wykorzystywana do uzupełnienia wody, która po 15 minutach od nalania do bidonów osiągała temperaturę pozwalającą na spokojne zaparzenie kawy.\nKolejne kilometry mijały. Droga wiła się pomiędzy słonymi, bardzo płytkimi jeziorami. Woda w bidonach pojawiała się i znikała. Straciłam rachubę ile litrów wypiłyśmy i ile razy zatrzymywałyśmy się przy studniach, sklepach i stacjach.\nBłotne jeziorka po obu stronach drogi były na tyle płytkie, że można je przejść a woda sięgała co najwyżej do kolan. Mijałyśmy ludzi brodzących w błocie i zażywających „kuracji”. Jedni cali czarni, inni wysmarowani częściowo. Wszyscy wierzący w lecznicze działanie czarnej mazi.\nKinga ochoczo zjechała do jednego z jezior i nałożyła sobie czarną maseczkę na twarz. Cóż. Przynajmniej przez chwilę było jej chłodniej w twarz.\nDo momentu aż breja nie zaschła, co zważając na panującą temperaturę wcale nie trwało tak długo.\nPóźnym popołudniem rozbiłyśmy namiot nad jedynym, słodkim jeziorem w promieniu kilkunastu kilometrów, z dala od ludzi, za to z niezbyt przyjaźnie nastawionym brązowym bykiem, pasącym się na wzgórzu nieopodal.\nCiszę przerwał dźwięk bulgoczącego silnika. Nasz namiot, jako jedyna widoczna oznaka obecności człowieka po tej stronie jeziora, wyraźnie przyciągnął jakichś niezapowiedzianych gości. W błotnisty brzeg wbiła się niewielka motorówka i wyskoczyło z niej dwóch mężczyzn. Dwójka Rosjan szukających pomocy postanowiła spróbować szczęścia. Okazało się, że lekko zardzewiały silnik dławi się bardziej niż zwykle i coś się w nim urwało. Wygrzebałam z sakwy plastikowego zippa i dałam naszym gościom.\nPo chwili wrócili uradowani.\nRosyjska myśl techniczna- do naprawienia silnika motorówki wystarczy zipp i kilkukrotne uderzenie pięścią w odpowiednich miejscach.\nJedyną nową i niezardzewiałą rzeczą na pokładzie była turystyczna lodówka. Najważniejszy ze sprzętów podtrzymujący niską temperaturę szlachetnych płynów. W ramach podziękowania dostałyśmy piwo i ostrzeżenie.\n— Nie pływajcie w tym jeziorze, tu żyją anakondy.\n— Co żyje? — mój rosyjski nie jest zbyt dobry, ale słowo anakondy brzmi tak samo w większości krajów\n— Anakondy. Węże. Nie pływajcie.\nMężczyźni pożegnali się, wypchnęli motorówkę z błota i machając odpłynęli.\nPatrząc jak motorówka znika w oddali i słuchając cichnącego odgłosu bulgoczącego silnika, mój przegrzany mózg przetwarzał informacje.\nPrawdopodobnie chodziło o coś innego co żyje w tej wodzie.\nMoże o jakieś małe węże, może wcale nie jadowite.\nNie wiem i nigdy się nie dowiem.\nPunkt widzenia zależy od ilości wypitego alkoholu. My nie wypiłyśmy aż tyle żeby w to uwierzyć.\nByczki, pstrągi, makrele, leszcze, tuńczyki. I wiele więcej. Tak jak u nas wybierasz smaki czipsów do piwa, tak w nadmorskich okolicach na Ukrainie i w Rosji najbardziej popularną „zagryzką” są suszone ryby.\nW Polsce bardziej spotykanym zjawiskiem jest „popitka” niż „zagryzka”. Bo sami powiedzcie, często zdarza się wam, że obok kieliszka z wódką ktoś kładzie suszone ryby? Albo kawałki mięsa?\nSoczki, napoje gazowane, czipsy, paluszki, orzeszki. Do tego jesteśmy przyzwyczajeni.\nAle spróbujcie popić rosyjski bimber soczkiem pomarańczowym. Dziura w przełyku gwarantowana.\nDopiero, gdy wypiłam pierwszy kieliszek rosyjskiego samogonu, doceniłam ryby i kiełbasę jako zagryzkę. Nie wiem ile rosyjski bimber ma procent, bo tego nie wie nikt, przynajmniej nie dokładnie. Produkcja samogonu w Rosji jest legalna od kilkunastu lat, a jego sprzedaż została zalegalizowana w 2015 roku. A pędzony jest od zawsze.\nPowszechnie wiadomo, że nadaje się do dwóch celów: picia i czyszczenia silników.\nSuszenie to prosty proces. Złowione, wypatroszone i oczyszczone rybki soli się i nabija na żerdzie. Potem suszy w nasłonecznionym i przewiewnym miejscu.. Suszenie trwa od 8 do nawet 30 tygodni. Doświadczeni smakosze wybierają rybki ususzone w całości. Ci mniej doświadczeni, lub o delikatniejszym podniebieniu- paski rybiego mięsa, zasuszone taką samą metodą.\nNieodłącznym elementem targowego krajobrazu na Krymie są żerdzie, na których można znaleźć dziesiątki gatunków ryb. Wiszące w krymskim słońcu, smagane krymskim wiatrem, z każdym dniem twardsze i lepsze.\nTak jak po bałtyckich plażach spacerują sprzedawcy z przenośnymi lodówkami, oferując lody czy naleśniki, tak po krymskich plażach spacerują sprzedawcy niosący zawieszony na sznurku pęk suszonych ryb. I lodówkę z zimnym piwem. Nawet ci, którzy na co dzień nie przepadają za słonymi przysmakami zmuszeni są przyznać, że połączenie zimnego piwa i taranki to połączenie doskonałe.\nW sklepach można dostać tarankę w kolorowych, hermetycznych opakowaniach, wiszącą na stojakach, jak opakowania czipsów. Takie rozwiązanie to świetny pomysł na prezent z podróży. Zresztą wśród moich znajomych największą radość wywołują zawsze jadalne pamiątki. Nie ważne co, ważne, że da się to zjeść, i że pachnie drugim końcem świata. Fajniejsze niż magnes na lodówkę, nieprawdaż?\n12 godzin po zjedzeniu małych, suszonych rybek nic i nikt nie był w stanie zmusić mnie do jazdy na rowerze. A może to słodki ser, którego również posmakowałam poprzedniego wieczoru? Nie wiem. Niezależnie od winowajcy efekt był niezbyt przyjemny. Jedyną aktywnością fizyczną jaką mogłam uprawiać, było bieganie w krzaki z rolką papieru pod pachą.\nKto wie czy podczas jednego z takich biegów nie pobiłam swojej życiówki na 100 m. Mocna motywacja potrafi zdziałać cuda.\nChciałyśmy jak najszybciej dostać się na półwysep i zacząć jazdę z dala od ukraińskich tirów. Zainwestowałyśmy w bilety na autobus do Sewastopola, leżącego na południowym wybrzeżu Krymu. Autobus miał jechać całą noc, rozwiązało to jednocześnie kwestię noclegu.\nOczekiwanie na odjazd autobusu każda z nas zagospodarowała na swój sposób. Kinga robiła ostatnie zakupy, ja natomiast korzystałam z uroków dworcowej toalety.\nStarając się wychodząc z niej, wzrokowo dawać do zrozumienia kolejnej osobie z kolejki, żeby nie wchodziła tam od razu. I, że zupełnie nie mam pojęcia skąd wziął się ten swąd zagłady.\nWsiadając do blaszanego autobusu i upychając koła i sakwy do luku bagażowego myślałam o tych wszystkich kierowcach tirów, którzy przez moje zatrucie pokarmowe zostaną pozbawieni możliwości trąbienia, gwizdania i machania do dwóch dziewczyn jadących na rowerach. Sorry panowie, nie tym razem. Może w drodze powrotnej.\nW końcu słońce zniknęło za horyzontem i zrobiło się ciemno. Autobus podskakiwał na nierównej drodze, co jakiś czas podrzucając pasażerów jak naleśniki na patelni. Po trzech godzinach zjechaliśmy na parking przy drodze.\nOdkleiłyśmy wszystkie części ciała od siedzeń, przywróciłyśmy krążenie do wszystkich kończyn i wyszłyśmy na cudownie świeże powietrze. Kierowca otworzył klapę silnika, który przez ostatnie 10 minut działał coraz głośniej i wypuścił sporą ilość spalin i pary, które stanowczo domagały się uwolnienia do atmosfery.\nNie wiem kto bardziej cieszył się z chwilowej przerwy- pasażerowie czy autobus.\nPrzez resztę nocy, co dwie godziny, rytuał był powtarzany. Autobus zjeżdżał na parking, pasażerowie wylewali się na zewnątrz, kierowca wietrzył silnik. Wydawało się to czymś zupełnie normalnym, tak jak przetarcie szyby czy tankowanie. Bo przecież jest czymś normalnym, prawda? Przynajmniej w wielu miejscach na świecie.\nJazda z otwartą pokrywą silnika?\nPostoje na wietrzenie i chłodzenie (silnika i pasażerów)?\nNaprawa 99% usterek przy pomocy młotka i taśmy izolacyjnej?\nNo ale przecież ważne, że dojedziesz do celu.\nCyrk na obcasach\nDwa rozłożone na kawałki rowery.\nStos sakw i pakunków.\nKoła stoją oparte o ławkę.\nDookoła trwa codzienny wyścig: ludzie idą do pracy, sklepu, szkoły, fryzjera, kina, kawiarni.\nDziewczyny ocierają pot z czoła lekko przybrudzonymi smarem rękami. Poprawiają nerki. Sprawdzają czy zabrały wszystko z pociągu / autobusu. Zaczynają składać rower, potem przypinać kolejne sakwy i pakunki. Cały proces trwa czasem pół godziny, czasem godzinę. W końcu nigdzie się im nie spieszy. One nie biorą udziału w wyścigu. Są poza konkurencją.\nZwykle takie zjawisko przyciąga widownie. Czasem rzucają zdziwione spojrzenia i ruszają dalej. Czasem przystają aby porozmawiać. Na Ukrainie i w Rosji publiczność często zajmuje wygodne miejsca dookoła i ogląda ten pokaz w całości. W końcu taki cyrk nie przyjeżdża każdego dnia.\nWczesnym rankiem autobus wypluł spod tylniej klapy czarną chmurę dymu, silnik zawył i zatrzymaliśmy się na asfaltowym placu pod budynkiem z napisem „Севастополь " (Sevastopol). Kiedy chmura spalin opadła, od razu wyczułyśmy zmianę klimatu. Nasze nosy zostały odurzone ciepłym, wilgotnym, przepełnionym zapachem ryb powietrzem.\nWygrzebałyśmy wszystkie części swoich rowerów i bagaży na chodnik i rozpoczęłyśmy przedstawienie. Na widowni (ławce na przeciwko) zasiadło trzech mężczyzn, dwóch młodych chłopaków stanęło obok. Podziwiali nasze zmagania z wyrazem twarzy, mówiącym „biedne kobity...pewnie nawet nie wiedzą jak założyć koła do roweru”. Jeden z nich zaproponował pomoc. Odrzuciłam ofertę.\nW tym spektaklu były tylko dwie aktorki.\nWiedziałam, że wszystkie najbardziej lepkie i ciekawskie spojrzenia obecnych na dworcu są skoncentrowane na nas.\nDopięłam ostatnią linką karimatę i namiot. Złożyłam mapę. Nalałam świeżo zakupionej wody do bidonów i wysypałam resztkę piasku z butów rowerowych.\nWysłałam sondę do zbadania stanu mojego organizmu- odczucia były bardzo pozytywne. Widać okres inkubacji krymskich bakterii w moim układzie pokarmowym się zakończył i mogłam w końcu zająć się jazdą, a nie organizowaniem ataków przy użyciu broni biologicznej w każdej napotkanej toalecie.\nW końcu ruszyłyśmy.\nBrak pędzących i wściekle warczących tirów!\nSłońce oświetlało ostatnimi, ciepłymi promieniami zbocza gór otaczających niewielką, kamienistą plażę i zatokę rozbitków. Ciszę przerywał jedynie szum fal rozbijających się na kamienistym brzegu. I burczenie mojego brzucha. Rowery leżały ukryte w krzakach na sąsiednim wzgórzu, obok naszego namiotu.\nSiedząc na rozklekotanym, turystycznym krzesełku i zastanawiając się czy burczenie mojego brzucha jest słyszalne tylko dla mnie czy także dla osób w promieniu 10 metrów, obserwowałam szefa kuchni przy pracy.\nW końcu Dmitri, z szerokim uśmiechem na ustach, uniósł pokrywę sporych rozmiarów garnka stojącego na turystycznym palniku gazowym, nałożył dwie porcje parującego jedzenia na aluminiowe talerze i postawił przed nami.\n— Tuszonka z kaszą. Posmakuje Wam!\nFaktycznie. Biorąc pod uwagę, że z produktów żywnościowych w naszych sakwach pozostały jedynie ususzone kabanosy, jedna zupka chińska i kilka sucharków- posmakowało. Zresztą, w takich okolicznościach przyrody wszystko smakuje lepiej niż obiad w najlepszej paryskiej restauracji. Nawet kasza wymieszana z zawartością dwóch puszek rosyjskiej tuszonki.\n— Jesteście z Rosji? — zapytałam przesuwając kawałek chrząstki na kraniec talerza\n— Ja jestem Rosjaninem, moja żona to Ukrainka.\n— Wszyscy mówią tu po rosyjsku?\n— To Krym, tu nie jest tak samo jak na Ukrainie. Tu mieszkają prawie sami Rosjanie. Co innego Lwów albo Kijów, tam jeżeli powiesz coś po rosyjsku patrzą się na ciebie spode łba. Tu jesteśmy u siebie.\nOdłożyłam plastikową łyżkę i kątem oka spojrzałam na malutką rosyjską flagę powiewającą przy jednym z namiotów.\nNie da się ukryć. Podczas tego wyjazdu wielokrotnie zastanawiałam się w jakim kraju właściwie jestem. Nie nazwa i wyznaczone granice a ludzie, którzy żyją na danym terenie tworzą państwo. Ziemia jest tych, którzy na niej mieszkają.\nHistoria Krymu jest burzliwa, jednak ten, kto był zszokowany aneksją Krymu, powinien poczytać o historii tego półwyspu. Nie raz spływał on krwią, zmieniał władców. To mały, acz strategicznie położony kawałek ziemi.\nMacie czasem takie chwile, kiedy zastanawiacie się czy to jawa, czy sen?\nKiedy chcielibyście, aby ktoś was mocno uszczypnął, tak dla pewności?\nKiedy patrzycie na świat dookoła, nabieracie powietrza w płuca, uśmiechacie się i myślicie „to jak sen!”?\nJa tak mam. I zdecydowanie miałam tak pierwszego wieczoru w zatoce rozbitków. Oczywiście oficjalnie, to miejsce się tak nie nazywało. Nie wiem, czy w ogóle się jakoś nazywało. Jednak od pierwszego spojrzenia, oddechu, kroku- taka nazwa przyszła mi do głowy. I już tak zostało.\nJakieś 30 kilometrów od Sewastopola znajduje się Bałakława- sielanka w czystej postaci. Przynajmniej na pierwszy rzut oka.\nKrystalicznie czysta woda, zatoka otoczona majestatycznymi górami, urokliwy port z małymi stateczkami i kutrami bujającymi się przy drewnianych pomostach, kilka małych knajpek, trochę kolorowych kramów.\nPoza przepięknym otoczeniem miasteczko skrywa jednak pewną tajemnicę. W wysokiej na ponad 100 metrów skale, wznoszącej się nad miastem, znajduje się „Obiekt 825 GTS”.\nTen nieczynny już obiekt był niewykrywalnym, mającym przetrwać uderzenie jądrowe dziesięciokrotnie silniejsze niż Hiroszima, schronem i portem okrętów podwodnych.\nZupełnie inaczej się pływa na morzu, gdy człowiek zastanawia się czy gdzieś pod nim nie przepływa właśnie kilkaset ton rosyjskiej stali w postaci okrętu podwodnego.\nSpacer po porcie zaowocował uzyskaniem cennych informacji, dowiedziałyśmy się, że najlepsze miejsce na rozbicie namiotu znajduje się na plaży otoczonej z trzech stron górami i klifami. No i z czwartej strony morzem.\nMiejsce, do którego nie da się dojechać? Idealne na nocleg!\nNie rowerami. Nie autem. Na piechotę? Przez góry? Ciągnąc obładowane rowery? Nie.\nNa szczęście była jeszcze jedna opcja. Którą z resztą wybierało 99% osób, które chciały się dostać tam, gdzie my.\nPrzy nabrzeżu, na przezroczystej wodzie, przez którą można obserwować bujne życie na dnie, unosił się niewielki stateczek. Odpływał po uzbieraniu odpowiedniej liczby chętnych. Dobiłyśmy targu z kapitanem i zaopatrzyłyśmy się w zapas wody na dwa dni.\nUsiadłyśmy na rufie i obserwowałyśmy jak kolejni zainteresowani wrzucają plecaki na pokład. Po kilkunastu minutach stateczek zapełnił się ludźmi, bagażami, różnorakimi butelkami i jedzeniem.\nOdbiliśmy od brzegu.\nRowery wylądowały na dolnym, lekko zardzewiałym, pokładzie a my, siedząc na górze, obserwowałyśmy jak silnik miesza i pieni lazurową wodę. O ile woda w zatoce była spokojna a fale niemal niezauważalne, to po wypłynięciu na morze zaczęłam przypominać sobie skąd bierze się choroba morska. Rzadko pływam na takich wodach. Choć podejrzewam, że gdyby ktoś zaproponował mi kolejną wyprawę w formie rejsu mój ciekawski mózg od razu by się zgodził, nie zważając na protesty żołądka i błędnika. Tak już mam. Brakowałoby mi tylko cykania rowerowego napędu.\nDopiero będąc na morzu zobaczyłam dlaczego to miejsce wybrano pod budowę schronu atomowego. Ogromna, ponad stumetrowa, wysunięta w morze skała sprawia wrażenie jakby nic i nikt nie mógł jej zagrozić. Ze spokojem chroniła podziemny obiekt i wszystkie skrywane w nim tajemnice, opędzając się od uderzeń fal Morza Czarnego.\nPo trzydziestu minutach dopłynęliśmy do celu naszego rejsu. Zatoka otoczona z dwóch stron stromymi klifami, z trzeciej góry. No i morze. Żadnych budowli, hałasów. Mały drewniany pomost przyjął z głuchym trzaśnięciem wyrzucone przez nas sakwy. Wniosłyśmy rowery i wysiadłyśmy razem z garstką osób, które płynęły z nami.\nStatek odpłynął, to ostatni dziś. Następny przypłynie jutro.\nOtarłam pot z czoła, rozejrzałam się dookoła. Na myśl przyszła mi zatoka rozbitków, ludzi którzy wysiedli z pędzącego pociągu codziennego życia i ukryli się gdzieś w rajskiej zatoczce, której nie ma w przewodnikach. Strome góry wpadają do morza, na zboczach i klifach, między drzewami stały nieliczne namioty. Kilka osób pływało w morzu, ktoś łowił ryby, ktoś inny zbierał patyki na ognisko.\nWszystko tutaj wyglądało jakby ktoś w końcu znalazł pokrętełko z napisem „prędkość życia” i je przykręcił. Poczułam się jakbym trafiła do jakiejś zamkniętej społeczności. Gdy szłyśmy przez zatoczkę, każdy z rozbitków uśmiechał się, pozdrawiał machając, podchodził, witał. Niektórzy rozwiesili między drzewami hamaki i obserwowali z pozycji horyzontalnej nasze zmagania.\nRozpoczęłyśmy skomplikowaną logistycznie operację polegającą na:\n— rekonesansie i znalezieniu najlepszego miejsca pod nasz malutki pałatek i rowery,\n— przenoszeniu sakw i wody w górę na znalezione miejsce,\n— wnoszeniu na plecach na rzeczone miejsce rowerów.\nNiewielkie wypłaszczenie na szczycie jednego z klifów, otoczone drzewkami i krzakami. Tak, to prawdopodobnie najpiękniejszy widok z „okna” jaki kiedykolwiek miałam okazję mieć.\nJak znaleźć idealne miejsce na nocleg podczas wyprawy? Znajdź najbardziej niedostępny, najwyżej położony i najrówniejszy kawałek terenu w promieniu wzroku.\nGratulacje. Właśnie wykupiłeś nocleg w ********** hotelu!\nObudziło mnie przyjemne ciepło.\nPierwsze promienie porannego słońca wdarły się przez uchylone wejście do namiotu i tańczyły na moim prawym policzku, dając jasno do zrozumienia powiekom, że czas już wstawać.\nDosyć! Otwieraj te oczy! Na zewnątrz czeka kolejny dzień!\nZegarek pokazywał za pięć szósta. Zabawne. Gdy jestem w domu, w Polsce, przed pracą czy innymi zajęciami, nigdy sama z siebie nie wstanę o takiej porze. A jeżeli wstanę, jest to proces okupiony niesamowitym wysiłkiem i poparty co najmniej dwiema małymi kawami.\nSpojrzałam na moją towarzyszkę. Nie przejawiała oznak życia. Pogrążona w głębokim śnie, spała na brzuchu, omotana w swoim ultralekkim, ultracienkim śpiworze. Jej mina wyraźnie mówiła, że kawałek ziemi na której rozbiłyśmy namiot, jest najwygodniejszym kawałkiem ziemi na naszej planecie. I że absolutnie nie ma zamiaru zrywać tego kontaktu.\nWzięłam mój notatnik, wodę i sucharki, po czym wyślizgnęłam się z namiotu. Zatoka rozbitków wyglądała absolutnie bajkowo. Zeszłam na plażę i usiadłam na ogromnym kamieniu.\nZajęłam miejsce w pierwszym rzędzie na najbardziej niesamowitym spektaklu świata.\nZatoka rozbitków budziła się do życia.\nFale, zmęczone nocnym sztormem, delikatnie uderzały w pobliskie kamienie.\nSłońce wznosiło się coraz wyżej, nad otaczające nas góry, ogrzewając pokryte rosą trawy.\nOgromne ważki, o oszałamiających barwach, patrolowały przestrzeń powietrzną.\nCzasem zapominamy o tym, że prawdziwe szczęście, czerpie się z bycia, z doceniania każdej chwili i każdej rzeczy. Dlatego też ludzie, którzy posiadają najwięcej, podróżują do najlepszych hoteli na świecie i mają tysiące znajomych w internecie- nie zawsze są szczęśliwi.\nA ja, siedząc na najwygodniejszym kamieniu świata, na plaży rozbitków, jedząc sucharki, którym daleko było do świeżości i podziwiając spektakl przebudzenia, byłam najszczęśliwszą dziewczyną na Ziemi.\nDostęp do pełnej galerii 120 zdjęć z Krymu uzyskasz skanując kod QR zamieszczony poniżej!


Milena - ANONSE EROTYCZNE - Szczecin | OFERTY TOWARZYSKIE I ANONSE KOBIET - Topkobiety.pl\nSzczecin, 30 lat, 169 cm, 59 kg, Piersi rozmiar 3\n510 214 950510 214 950\nSzukasz czegoś niepowtarzalnego i chcesz przeżyć chwilę przepełnione erotyzmem i namiętnością?\nJestem śliczną, seksowna i czuła dziewczyna z subtelnym ciałem filigranowej modelki.\nZawsze jestem seksownie ubrana, szpilki, pończoszki, pachnąca, zadbana i zaangażowana.\nGwarantuję relaks, dyskrecję i wspólną satysfakcję że spotkania.\nMogę być Twoją przyjaciółka, czarująca kochanką, odskocznią od codzienności albo słodka tajemnica.\nJeśli słodycz jest Twoją słabością, to nie szukaj dalej....\nJeśli nie odbieram spróbuj proszę ponownie w późniejszym czasie.\nCałuje i do zobaczenia N.\nSeks klasyczny, Lodzik, Pozycja 69, Masaż, Męski anal, Striptiz, Masturbacja, Fetysze, Wspólna kąpiel, Czuła gra wstępna, Delikatne pocałunki, Dowolne pozycje, Dyskrecja, Fetysz stóp, GFE, Klapsy, Kobieta VIP, Sexi bielizna, Siadanie na twojej twarzy, Szpileczki, Świece, Zabawy wibratorem\n510 214 950 * nie zapomnij powiedzieć, że dzwonisz z TOPkobiety.pl


Ratusz wyłonił wykonawcę Bike Parku. Obiekt ma powstać jeszcze w tym roku - Suwałki\nRatusz wyłonił wykonawcę Bike Parku. Obiekt ma powstać jeszcze w tym roku\nBike Park zaprojektuje oraz wykona spółka Velo Projekt z Warszawy, która jako jedyna złożyła ofertę w przetargu. Inwestycja pochłonie 897.900 złotych.\nW ubiegły czwartek (8 kwietnia) władze Suwałk, po dokonaniu oceny oferty złożonej w przetargu na zaprojektowanie i wybudowanie Bike Parku przy ulicy Moniuszki, zdecydowały o wyborze oferty spółki Velo Projekt. Wykonawca na wybudowanie Bike Parku będzie miał 210 dni od podpisania umowy. Oznacza to, że obiekt powinien powstać jeszcze w tym roku.\nPrzypominamy, iż Bike Park jest jednym z dwóch dużych projektów inwestycyjnych, które wygrały w głosowaniu na Suwalski Budżet Obywatelski 2021. Na projekt swój głos oddało 1619 suwalczan. Budowa zakłada powstanie mini pumptracku dla dzieci w wieku 6-9 lat, dirtparku - linii easy i linii pro, pumptracku uniwersalnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz oświetlenia.


21 października 2018 poznanianki i poznaniacy wybierali swoje radne i radnych w wyborach samorządowych. Nas, twórczynie ONEPoznań, interesowały opinie kandydatek do Rady Miasta Poznania w sprawach dotyczących kobiet, zagadnień kobiecych i ich własnego miejsca w mieście – w rocznicę stulecia uzyskania praw wyborczych przez Polki.\nSprawdziłyśmy zatem i zaprosiłyśmy wszystkie kandydatki ze wszystkich komitetów wyborczych do odpowiedzi na te same pytania – kwestionariusz “7 pytań o…” – rozszerzony o jedno dodatkowe pytanie związane z wyborami.\nJeśli odpowiedzi którejś z pań nie ma, to znaczy, że nam jej nie przesłała. Odpowiedzi umieszczone są w kolejności otrzymania ich od poszczególnych kandydatek.\nGratulujemy nowym członkinion Rady Miejskiej w Poznaniu!\nLista wszystkich kandydatek do Rady Miasta Poznania >>>\nKandydatki do Rady Miasta Poznań\nKOMITET WYBORCZY WYBORCÓW LEWICA, okręg nr 6, miejsce nr 1\nokręg nr 5, miejsce nr 2\nSpójrzmy co inne kraje w kwestii przemocy seksualnej wobec kobiet.W Tanzanii tworzone są specjalne stanowiska ds. równości płci na posterunkach policyjnych, by kobiety nie bały się zgłaszać przemocy. Nowa Zelandia wprowadziła płatny urlop ze względu na przemoc domową. W Nowym Jorku powstaje schronisko dla osób z doświadczeniem przemocy domowej, w którym będą mogły przebywać także ich zwierzęta domowe. Szwecja zatwierdziła nowe prawo uznające seks bez zgody za gwałt. Islandia zmienia prawo dotyczące gwałtów: musi być wyraźna zgoda na seks. Francja wprowadza mandaty za molestowanie seksualne w miejscach publicznych. W Paryżu przeprowadzono kampanię przeciwko molestowaniu seksualnemu w transporcie publicznym.A my w Polsce nie mamy żadnej instytucji ani wyspecjalizowanego NGO-sa, który by się specjalizował w pomocy ofiarom przemocy seksualnej! Żadnego – jeśli przemoc nie dotyczy przemocy w rodzinie, i np. Matka z dzieckiem nie muszą opuścić mieszkania to Centrum Interwencji Kryzysowej nie pomoże. Jedyne co funkcjonuje w skali ogólnopolskiej niebieska linia…\nKOMITET WYBORCZY WYBORCÓW LEWICA, okręg nr 1, miejsce nr 1\nKKW PLATFORMA.NOWOCZESNA KOALICJA OBYWATELSKA, okręg nr 1, miejsce nr 1\nLikwidowanie barier architektonicznych to problem dla wielu grup: osób starszych, niepełnosprawnych ale także dla wózków dziecięcych. Te ostatnie potrzeby zgłaszają głównie kobiety. Ponadto kobiety chcą być czynne zawodowo, to one najczęściej opiekują się małymi dziećmi, trzeba im stworzyć warunki do osiągania swoich celów zawodowych poprzez poszerzanie sieci żłobków oraz wprowadzenie instytucji „niani na godziny”. Miasto powinno partycypować w szkolenia osób, które zajmowałyby się opieką nad dziećmi. Taki system obowiązuje w innych krajach UE i daje kobietom szansę na rozwój osobisty.\nPonadto kobiety chcą spędzać wolny czas w swoim towarzystwie na eventach i imprezach różnego typu jak „Kongres Kobiet” czy „Women’s Voices”, miasto powinno zachęcać do organizacji tego typu imprez zewnętrzne podmioty.\nKKW PLATFORMA.NOWOCZESNA KOALICJA OBYWATELSKA, okręg nr 3, miejsce nr 1\nKKW PLATFORMA.NOWOCZESNA KOALICJA OBYWATELSKA okręg nr 4, miejsce nr 5\nPotrzeby Poznanianek są róże w zależności od ich wieku, sytuacji rodzinnej, finansowej i części miasta w jakiej zamieszkują. Młode Poznanianki chcą się uczyć w dobrych, ładnych szkołach. Podstawa programowa tych szkół nie zależy od miasta, ale zatrudnianie nauczycieli już tak, podobnie jak wygląd i stan techniczny tych budynków. Miasto powinno kłaść nacisk na zatrudnianie dobrych nauczycieli i przeznaczyć więcej środków finansowych na remonty. Młode mieszkanki miasta lubią korzystać z różnych wydarzeń kulturalnych i sportowych. Miasto powinno zwiększyć środki na kulturę i budowę sali gimnastycznych i boisk, aby młodzież mogła się rozwijać. Młode mieszkanki chcą też pokazać swoje pomysły na rozwiązanie różnych problemów w mieście, zaprezentować swoje osiągnięcia artystyczne czy innowacje, miasto może przeznaczyć większe środki na ogłaszanie konkursów w których będą one mogły uczestniczyć. Poznanianki posiadające rodziny nie zawsze mają mieszkania, wynajmują je lub mieszkają z rodzinami. Dla nich najważniejsze są własne mieszkania o stosunkowo niskich czynszach, ponieważ dochody ich rodzin często nie są wysokie. Tu jest rola dla Miasta, aby te mieszkania im zapewnić. Podobnie ze żłobkami i przedszkolami, których powinno być więcej i bliżej miejsca zamieszkania dzieci. Zwiększenie środków finansowych na te zadania złagodziłoby sytuację.\nKWW SPOŁECZNA KOALICJA „PRAWO DO MIASTA”, okręg 3, miejsce nr 2\nPoznanianki są w dużej części uczennicami szkół, nauczycielkami oraz mamami – wszystkie one muszą sprostać trudnemu zadaniu – systemowej edukacji. Chciałabym, by szkoła dawała poczucie spełnienia, by nauczycielki mogły realizować swoje pasje wspólnie z uczniami – poprzez wprowadzenie znaczących dodatków motywacyjnych oraz utworzeniu programów wspierających rozwój nauczycieli. Uczennice powinny móc rozwijać się w przyjaznych warunkach, połowa dnia spędzona w szkole powinna być przyjemna – chcę zadbać o stworzenie miejsc wypoczynku na szkolnych korytarzach, każda szkoła powinna być wyposażona w szafki, by móc w nich trzymać potrzebne materiały czy strój do WF – kręgosłupy w fazach wzrostu są znacząco przeciążone!\nKWW SPOŁECZNA KOALICJA „PRAWO DO MIASTA”, okręg 1, miejsce nr 5\nALINA KAROLINA WIECZOREK-KISTOWSKA


zapominajka | - strona 5\nVal McDermid ,,Anatomia zbrodni. Sekrety kryminalistyki.”\nbeksa, pączki, buty\nDzięki Piotrze za ten ,,miodzik” na moje serce w postaci komentarza, że czekasz na dalsze wpisy, ale nie wiem czym sobie zasłużyłam.\nMachasz mi tą ,,czekoladką” przed nosem, a wiesz że lubię słodycze…\nDziś kolejna nocka w pracy, właściwie w tym tygodniu będą aż 3.\nTak, wczoraj były te nieszczęsne walentynki, od kilku lat wyglądające u mnie identycznie. Nawet mi za bardzo smutno nie było, zdążyłam się przyzwyczaić- znowu listonosz przechwycił moje kartki od wielbicieli i kolejny raz nie zdołałam nic na to poradzić. A przecież miał namalowane czerwone strzałki specjalnie do moich drzwi, gdyby ze zmęczenia i zamętu nie mógł trafić. Za rok mu nie pomogę !\nDostałam za to serduszko z czerwonej włóczki od synusia- dobre z niego dziecko.\nAni się nie wkurzyłam, ani nie rozryczałam przez Walentego, że nie przyszedł.\nBeksą jestem tylko jak filmy oglądam, obojętnie czy to ,,Madagaskar” czy ,,Harry Potter”, czy ostatnio w kinie zwiastun filmu ,,ojcowie i córki”, czy o zgrozo! ,,szybcy i wściekli”. Co najlepsze, nie noszę przy sobie chusteczek tylko wycieram twarz poszewką od kołdry. Beksa filmowa pierwsza klasa, ale w życiu nie płacząca już dawno z żadnego powodu.\nW tłusty czwartek zjadłam 5 pączków z których wydłubałam dżem. Tak, można by wymyślić jakiś dowcip z tym związany. Ale nie, nie, nie robiłam dżemu obierając pączki- ha ha. Po prostu nie lubię dżemu.\nKupiłam sobie buty w ccc, przecena 70%. Grzech nie skorzystać, mniejsza z tym że zamszowe, że brzydki kolor, że z kożuchem – a tu wiosna idzie…, że zawiązywane (hi hi). Wzięłam je, bo są na koturnie, a przecież miałam być szczuplejsza, więc teraz jestem. Urosłam o kilka centymetrów, więc moja waga cudownie się rozciągnęła.\nI teraz męczę nogi w tych butach, dziś prawie je połamałam lecąc pędem do pracy bo źle obliczyłam czas i wyszłam za późno z domu. Zapomnialam że muszę po drodze ze sklepu muzycznego wstąpić do 2 bibliotek, a nie tylko do jednej- w której a propos bibliotekarka nazwała mnie dziś maniaczką ( miałam się obrazić?). Mogła dojść do wniosku że mam hopla bo jestem tam co 10 dni, ale przecież trzeba mieć jakieś hobby – zawsze to powtarzam.


Powolny Internet po nawiązaniu połączenia z VPN | ExpressVPN\nHome Pomoc techniczna Powolny Internet po nawiązaniu połączenia z VPN\nWażne: Jeśli znajdujesz się w kraju o dużej cenzurze Internetu, skontaktuj się z zespołem pomocy technicznej ExpressVPN w celu uzyskania natychmiastowego wsparcia. Jeśli korzystasz z ręcznej konfiguracji ExpressVPN, zalecamy przejście na aplikację ExpressVPN w celu uzyskania optymalnej wydajności.\nTen przewodnik pokaże Ci, jak rozwiązać problemy z powolnym Internetem podczas połączenia z aplikacją ExpressVPN.\nW zależności od potrzeb użytkowników Internetu wymagane są różne prędkości i różny poziom transferu. Zazwyczaj do przeglądania stron internetowych lub poczty elektronicznej wystarczy od 5 do 10 Mb/s (megabitów na sekundę). Streaming, gry online i pobieranie plików wymagają większych prędkości łącza internetowego, w zależności od rodzaju streamingu i liczby urządzeń podłączonych do tej samej sieci.\nWykorzystanie łącza Akceptowalna prędkość Internetu\nStreaming w jakości HD (wysokiej rozdzielczości), gry online, pobieranie plików, tylko kilka urządzeń w tej samej sieci 10 do 25 Mb/s\nStreaming w jakości Full HD (wysokiej rozdzielczości), gry online, pobieranie plików, wiele urządzeń w tej samej sieci 25 do 40 Mb/s\nStreaming w jakości Ultra HD (wysokiej rozdzielczości), gry online, pobieranie plików, bardzo dużo urządzeń w tej samej sieci 40 i więcej Mb/s\nJeśli prędkość Internetu jest niska lub nie spełnia Twoich oczekiwań, przyczyną może być:\nwybrana przez Ciebie lokalizacja serwera VPN, która znajduje się daleko od Twojej fizycznej lokalizacji\nnieoptymalna łączność między VPN a Twoim dostawcą usług internetowych\nniska prędkość połączenia internetowego w Twojej lokalizacji\nTwój typ połączenia internetowego (połączenia przewodowe są pewniejsze niż połączenia bezprzewodowe)\ntyp Twojego urządzenia (np. telefon lub laptop) i moc obliczeniowa\nAby rozwiązać problem z prędkością, postępuj zgodnie z poniższymi krokami. Po wykonaniu każdej czynności sprawdź, czy problem został rozwiązany. Jeśli tak, możesz pominąć pozostałe kroki.\nSprawdź, czy używasz najnowszej wersji aplikacji ExpressVPN. Jeśli nie, pobierz ją.\ninstrukcje konfiguracji dla systemu Windows\ninstrukcje konfiguracji dla systemu Mac\ninstrukcje konfiguracji dla systemu iOS\ninstrukcje konfiguracji dla systemu Linux\ninstrukcje konfiguracji dla routerów\nPołącz się z inną lokalizacją serwera VPN z listy Zalecane.\nExpressVPN na routery\nJeśli zauważysz, że Twoja prędkość Internetu jest większa po połączeniu się z inną lokalizacją serwera VPN, może to oznaczać tymczasowy problem z lokalizacją serwera, z którą wcześniej próbowano się połączyć. Skontaktuj się z zespołem pomocy technicznej ExpressVPN w tej sprawie, a w międzyczasie skorzystaj z innych lokalizacji serwerów VPN.\nAby uzyskać najlepsze rezultaty, ExpressVPN zaleca korzystanie z Automatycznego protokołu, który jest domyślnie wybrany.\nJeśli nie możesz połączyć się z ExpressVPN za pomocą Automatycznego protokołu, wypróbuj inne protokoły w następującej kolejności (jeśli są dostępne):\nWażne: Protokół L2TP/IPSec nie zapewnia najlepszych korzyści w zakresie bezpieczeństwa i powinien być wykorzystywany wyłącznie do anonimizacji lub zmiany lokalizacji. ExpressVPN nie zaleca korzystania z protokołu L2TP/IPSec, chyba że jest to absolutnie konieczne.\n4. Skontaktuj się z zespołem pomocy technicznej ExpressVPN\nJeśli po zastosowaniu wszystkich powyższych czynności prędkość Internetu jest nadal niska, skontaktuj się z zespołem pomocy technicznej ExpressVPN w celu uzyskania natychmiastowego wsparcia.\nMożesz również przesłać informacje diagnostyczne, które mogą ujawnić przyczynę problemu z połączeniem, za pośrednictwem aplikacji ExpressVPN. Zespół pomocy technicznej ExpressVPN skontaktuje się z Tobą po otrzymaniu tych informacji.\n> Pomoc techniczna > Informacje diagnostyczne.\nKliknij Kontakt z pomocą.\nW polu podaj informacje dotyczące napotkanego przez Ciebie problemu.\nZaznacz pole obok Dołącz szczegóły dotyczące ostatnich błędów połączenia lub Dołącz informacje diagnostyczne.\nKliknij Wyślij do pomocy.\nPoczekaj na odpowiedź od zespołu pomocy technicznej ExpressVPN za pośrednictwem e-maila.\nStuknij Pomoc > Wyślij nam e-mail.\nWłącz Dołącz informacje diagnostyczne.\nW terminalu uruchom następujące polecenie: expressvpn diagnostic\nWklej informacje w czacie z pomocą techniczną ExpressVPN.\nZaloguj się do ExpressVPN uruchomionego na routerze.\nWybierz Pomoc techniczna > Informacje diagnostyczne.\nWybierz Pobierz wszystkie rejestry.\nWyślij informacje diagnostyczne na czacie z pomocą techniczną ExpressVPN.


Kredyt na budowę domu to jeden z najpopularniejszych kredytów. W całym procesie budowy bardzo ważne jest zapewnienie finansowania inwestycji, a więc wybór odpowiedniej oferty kredytowej. Trzeba pamiętać, iż każdy kredyt hipoteczny wiąże każdego kredytobiorce z bankiem na długie lata.\nBankowy kredyt budowlano-hipoteczny to korzystne połączenie różnych sposobów kredytowania inwestycji mieszkaniowej.\nKredyt na budowę składa się z dwu części: na etapie budowy jest kredytem budowlanym, a w momencie oddania domu do użytku przekształca się w kredyt hipoteczny.\nInwestycja mieszkaniowa, to jest budowa nieruchomości, jest więc kredytowana inaczej przed zakończeniem robót i po ich zakończeniu. Chociaż docelowe przeznaczenie kredytu (zbudowanie nieruchomości) nie zmienia się, zmieniają się jego warunki i zabezpieczenia.\nPomagam w kwestii:\n- zapewnienia finansowania w odpowiedniej wysokości\n- sprawdzonych ekip budowlano-wykończeniowych\n- operatów szacunkowych (wycen nieruchomości dla banków)- istotny wpływ na wysokość kredytu, cenę kredytu oraz ilość i wysokość wypłacanych transz.\nKlienci chcieli kupić działkę, która na moment zakupu nie została jeszcze przekształcona na cele budowlane. Większość banków nie zabezpiecza się na tego typu nieruchomościach. Klient nie mógł zaoferować innej nieruchomości...


Ciasto z cynamonowym jabłkiem (bez miksera). Szybkie i łatwe ciasto bez miksera. | Słodkie okruszki\nCiasto z cynamonowym jabłkiem (bez miksera). Szybkie i łatwe ciasto bez miksera.\nby Magdalena // 10 września, 2016 // 29 Comments\nDziś zapraszam Was na przepis na ciasto z cynamonowym jabłkiem. Ciasto jest łatwe i szybkie w przygotowaniu, wykonuje się je bez użycia miksera. Wystarczy drewniana łyżka i troszkę chęci 😉 Jabłoń na działce obrodziła w tym roku, więc u mnie będzie sporo wypieków z ukochanymi jabłkami. Ciasto przygotowałam dziś na przyjęcie urodzinowe męża. Mam nadzieję, że będzie wszystkim smakowało 😉 Polecam Wam ten przepis również od tak do zwykłej popołudniowej kawy lub herbaty. Spróbujcie.\nJeśli skorzystaliście z przepisu prześlijcie proszę zdjęcie na mój mail lub za pośrednictwem Facebook.\nZdjęcia umieszczę w galerii na blogu.\nSkładniki: (na blaszkę 25×30)\n5 jabłek mniejszych\n1 i 1/2 łyżeczki krojonej skórki cytryny (u mnie gotowa sklepowa)\n3 większe jajka\n1 szklanka oleju (u mnie ryżowy, albo możecie użyć dowolnego)\nUwaga! Składniki jajka i jogurt muszą być w temperaturze pokojowej\nJabłka obieramy i kroimy w drobną kostkę. Następnie przekładamy do miski posypujemy łyżeczką cukru trzcinowego i cynamonem, całość mieszamy, aby cynamon pokrył wszystkie jabłka.\nW jednej misce mieszamy mąkę z proszkiem do pieczenia.\nDo drugiej wsypujemy cukier, wbijamy jajka, dodajemy skórkę z cytryny. Całość mieszamy drewnianą łyżką. Następnie dodajemy jogurt, znów mieszamy. Na koniec dodajemy olej, mieszamy.\nDo mokrych składników dodajemy powoli mąkę z proszkiem do pieczenia. Mieszamy łyżką aż do uzyskania jednolitej (gęstej) masy.\nCiasto przekładamy do wysmarowanej tłuszczem i obsypanej kaszą manną blachy.\nNastępnie na ciasto wykładamy wcześniej przygotowane jabłka (odlewamy sok z miseczki z jabłkami jeśli się pojawi) lekko wciskając je w ciasto w taki sposób, aby ciasto rozeszło się bardziej po blaszce.\nCiasto pieczemy około 45-50 minut (w zależności od piekarnika) w 180 stopniach na środowym poziomie do tzw. suchego patyczka.\nPo przestudzeniu oprószamy cukrem pudrem.\nKroimy w kostkę, podajemy.\nCiasto truskawkowo-jabłkowe. Proste ciasto z owocami.\nCiasto z jabłkami (jabłecznik). Przepis pełen wspomnień.\nŁatwe i szybkie ciasto z owocami\nThis entry was posted in _Przepisy, Ciasta, Na przyjęcie, Święta / Okazje and tagged ciasto, ciasto bez miksera, ciasto z jabłkami, łatwe ciasto, szybkie ciasto, z cynamonem, z jabłkami, z jogurtem.\n← Surówka z białej kapusty z jabłkiem, marchewką i majonezem\nRecenzja. Pokochać Boga – Tadeusz Niwiński. →\newa says: 10 września, 2016 at 11:50 am\nbardzo lubię takie ciasta 🙂\nMagdalena says: 10 września, 2016 at 11:59 am\nZrób to smacznie says: 10 września, 2016 at 3:12 pm\nMarzena says: 10 września, 2016 at 9:21 pm\nMniam jakie wspaniałe 🙂\nMagdalena says: 10 września, 2016 at 10:38 pm\nDziękuję Marzenko. Wszystkim bardzo smakowało ☺\nMegly says: 11 września, 2016 at 8:31 am\nA właśnie za mną chodzi ciasto z jabłkami. Super pysznie wygląda. Pozdrowionka cieplutkie 🙂\nMagdalena says: 11 września, 2016 at 7:23 pm\nDziękuję i zachęcam do pieczenia. Szybko i pysznie 🙂\nZuza says: 13 września, 2016 at 3:20 pm\nPachnie jesienią, yumi!\nMagdalena says: 13 września, 2016 at 3:47 pm\nAnia says: 7 stycznia, 2017 at 5:35 pm\nRewelacyjne ciasto i pewnie smakuje bajecznie. 🙂\nMagdalena says: 8 stycznia, 2017 at 9:38 am\nIga says: 15 lutego, 2017 at 10:21 pm\nNa jaką to blaszkę?\nMagdalena says: 15 lutego, 2017 at 10:43 pm\nJest podane przy składnikach 🙂 Na blaszkę 25×30\nIga says: 15 lutego, 2017 at 11:02 pm\nHeh, faktycznie ☺\nMagdalena says: 15 lutego, 2017 at 11:58 pm\nmartucha says: 16 lutego, 2017 at 9:34 am\nZrobiłam w weekend bez owoców pyszne wyszło ciekawe czy truskawki w sezonie będą pasować?\nMonia says: 16 lutego, 2017 at 11:04 am\nA ta szklanka oleju to w którym momencie dodajemy?\nMagdalena says: 16 lutego, 2017 at 11:25 am\nPrzepraszam zgubiłam w przepisie ? dodajemy jogurt a następnie olej … I dalej wg przepisu\nKaśka says: 8 czerwca, 2017 at 3:11 pm\nWłaśnie zrobiłam, pominęłam tylko cynamon bo go nei lubię i jest pysznie\nMagdalena says: 8 czerwca, 2017 at 3:11 pm\nCieszę się, że ciasto Pani smakowało 🙂\nPatrycja Tymińska says: 19 września, 2017 at 11:59 pm\nsuper ciacho, gdy mam mało czasu to sięgam po takie przepisy, są szybkie i pyszne!\nJustyna Z says: 21 stycznia, 2018 at 6:35 pm\nCzy przed nałożeniem jabłek na ciasto, należałoby “podsypać” ciasto np bułką tartą? Aby sok z jabłek nie zrobił nam zakalca z ciasta? ( Czy cynamon pełni właśnie tę funkcję?)\nMagdalena says: 21 stycznia, 2018 at 7:06 pm\njabłka najpierw kroimy i przekładamy do miseczki itd (wg przepisu). Odstawiamy je na czas przygotowania ciasta, jeśli w miseczce pojawi się sok z jabłek proszę go odlać. Nie miałam do tej pory problemu z zakalcem (czytelnicy i znajomi też nic nie zgłaszali 😉 ). Proszę tylko pamiętać, aby wszystkie składniki do przygotowania ciasta miały temperaturę pokojową.\nJustyna Z says: 21 stycznia, 2018 at 8:06 pm\nSuper. Dziękuję bardzo:) mam wybitne szczęście do zakalców 😉\nMagdalena says: 21 stycznia, 2018 at 10:33 pm\nMam nadzieję, że tym razem go Pani uniknie i ciasto uda się w 100% Pozdrawiam\nLusia says: 22 lutego, 2018 at 9:43 am\nUwielbiam to ciasto. Robiłam je już kilka razy polecam!\nMagdalena says: 22 lutego, 2018 at 9:44 am\nCieszę się, że ciasto z mojego przepisu smakuje 🙂\nNatalia K. says: 27 kwietnia, 2018 at 10:30 pm\nPolecam ciacho palce lizać Zrobię znowu na 1 maja bo rodzina się zjawi\nA jakiś sernik poleca Pani coś?\nMagdalena says: 27 kwietnia, 2018 at 10:51 pm\nCieszę się, że przepis się podoba 🙂\nJeśli chodzi o serniki, to polecam zajrzeć tutaj: https://www.slodkieokruszki.pl/tag/sernik/


The Whale Centre (Tofino, Kanada) - opinie - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: The Whale Centre\nAtrakcje w pobliżu obiektu The Whale Centre\nThe Whale Centre opinie, Tofino\nNr 1 wśród 7 Muzea w lokalizacji Tofino\nWycieczki, Wypoczynek na świeżym powietrzu, Rejsy i sporty wodne, Muzea, Obserwacja delfinów i wielorybów, Muzea specjalistyczne Więcej\nDobra wycieczka, bezpieczne łodzie, kompetentny i dobrze poinformowany personel\nSkierowano nas tu po złych doświadczeniach z inną firmą wielorybów (Jamie's) i stwierdziliśmy, że ten Outfit jest doskonały. Sprzęt był dobrze utrzymany, a personel jest kompetentny i bardzo dba o to, co robią i zadał sobie trudu, aby aktywnie nasze wycieczki. Zrobiliśmy hot Springs wycieczkę...w jeden dzień - i widziałem szare wieloryby po drodze - i Bear oglądania wycieczkę w czasie odpływu następnego dnia rano. Gorąco polecam.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: WhaleCentre, Manager, The Whale CentreOdpowiedź udzielona 16 sierpnia 2017\nWspaniałe doświadczenie Johna, który wie dużo o dzikich zwierząt. Bardzo przyjazny, dobrze zorganizowane i muzeum jest plusem! Wielkie dzięki!Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: WhaleCentre, Manager, The Whale CentreOdpowiedź udzielona 25 lipca 2017\nTo było straszne doświadczenie dla mnie i mojej rodziny. Wybraliśmy się na wycieczkę dzisiaj. Łódź była zbyt mała jak na poziom wzburzone wody, które były tam dzisiaj. To było o niebezpieczne. Ze względu na pogodę, to było niebezpieczne być na wodzie co było straszne, straszne,...straszne łodzią na wieloryby - co nie udało nam się zobaczyć dużo bo bylismy bardzo nieszczęśliwy w tych warunkach pogodowych. Gdybyśmy wiedzieli czego się spodziewać, że nigdy nie byłeś w warunkach pogodowych. Jednak na wieloryby centrum powinno być odwołane / został przełożony na wycieczkę. Zamiast tego, że czułem, że wszystko było ok, aby pieniądze od swoich klientów i ich wysyłać w każdym razie. Nie polecam tej firmy.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: WhaleCentre, Manager, The Whale CentreOdpowiedź udzielona 15 maja 2017\nwielorybów wycieczki wieloryby z Centrum\nTo było doskonałe! Nawet nie mieliśmy wystarczająco dużo ludzi, aby wypełnić w łodzi nadal wybraliśmy się na wycieczkę - dziękuję za to! Wycieczka była świetna! ! ! Nasz przewodnik Howie był naprawdę miły i kompetentny. Widzieliśmy trzy szare wieloryby, odważne Eagles i wydry morskie. Pani...w centrum (przepraszam, że zapomniałem imię i nazwisko) był bardzo miły i pomocny! ! ! Więc gorąco polecam te wycieczki z centrum Tofino wielorybów.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: WhaleCentre, Manager, The Whale CentreOdpowiedź udzielona 22 kwietnia 2017\nWe 29/2016, niesamowite niezapomnianym przeżyciem!\nMój mąż i ja udaliśmy się do centrum thewhale Bear oglądania! To było takie dobre! Nie tylko widzieliśmy 7 misie ale też wspaniała obsługaWięcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: WhaleCentre, Front Office Manager, The Whale CentreOdpowiedź udzielona 4 października 2016\nPoszedłem na Bear oglądania wycieczkę. Są wyposażone w pełni zakresu wahań podbieracza kąpielowe i sprzęt przeciwdeszczowy. Nasz kapitan był wspaniały - bardzo kompetentny i przyjazny. Zwiedzanie cichy zatoczek i wlotach Clayoquot dźwięku było tak piękne. Chciałbym bardzo mi się podobało, nawet jeśli nie widzieliśmy żadnych...misie, ale widzieliśmy sześć! Tak fajne oglądając je znaleźć jedzenie wzdłuż brzegu. Bonus celownika na bieliku Eagle i niektóre morświny na morzu z punktu. Gorąco polecam!Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: WhaleCentre, Front Office Manager, The Whale CentreOdpowiedź udzielona 19 września 2016\nSuper Bear oglądania wycieczka!\nMieliśmy wspaniałe wrażenia z Whale Center Bear oglądania wycieczkę. Nasz przewodnik był bardzo dużą wiedzę na temat misie w okolicy i staramy się, aby nam się w pełni. ujrzeliśmy w Black Bear po około pół godziny. Po krótkim czasie nie było innego do plaży. To...było takie niesamowite zobaczyć tak blisko. najbliższą godzinę udało nam się zobaczyć około 3 więcej misie wzdłuż plaż! Naprawdę dbają o ludzi nauki o dzikich zwierząt sprawia Tofino tak piękne i niepowtarzalne. Może to być trochę przytłaczające zdecydowaliśmy się na firmę, ale byłem bardzo zadowolony z naszej decyzji z Centrum na wieloryby.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: WhaleCentre, Front Office Manager, The Whale CentreOdpowiedź udzielona 7 września 2016\nMieliśmy wyjątkowe doświadczenie na naszej wycieczce. Nasz przewodnik Howie świetnie się spisali jazdy jego łodzi. Dając nam kilka ciekawych chwil na wodzie. Był w stanie znaleźć jakieś dobre miejsca, aby zobaczyć dzikie zwierzęta. Jego cierpliwość się kiedy udało nam się zobaczyć młode Humpback Whale wyświetlono...strony jej do grania dla nas na około 10+ minut. pracowników centrum byli bardzo pomocni w wszystkie nasze pytania.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: WhaleCentre, Front Office Manager, The Whale CentreOdpowiedź udzielona 15 sierpnia 2016\nSuper Bear i wielorybów!\nNajlepsze wycieczki z Vancouver Island! Wspaniali ludzie, świetni przewodnicy, małe łodzie i z dużym szacunkiem dla zwierząt. Dziś widzieliśmy humpback Whale skoki z wody przez co najmniej 20 minut. Byliśmy tak szczęśliwi, to było niesamowite! Bear oglądania również była wspaniała. Piękne czarne niedźwiedzie przy małych...łodzi. I w tym momencie musisz niewielką łódź mieć to doświadczenie. To było całkiem w okolicy, tylko nas z przewodnik John. Idealne! Wielkie dzięki! Pozdrawiam Daan i Ellen z Holandii !Więcej\nMamy zarezerwowany na późnym popołudniem wielorybów i tam był tylko jeden inny pasażer. Czułem się jak prywatny czarter! W załodze był przyjazny i kompetentny i widzieliśmy mnóstwo wieloryby, a także wiele innych życie morskie i ptaki.krajobraz był zapierający dech w piersiach. Warte podróży.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: WhaleCentre, Front Office Manager, The Whale CentreOdpowiedź udzielona 4 sierpnia 2016\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu The Whale Centre.


więcej » (931)\nInfoshare 2019 (5 opinii)\nśroda - czwartek, 8 - 9 maja\nTrwa rejestracja na Infoshare 2019 (25 opinii)\nI'm comming ! executive bagde please! - developers developers developers developers\nDobrze, że wstęp symbolicznie płatny.\nŹle, że symbolicznie płatny wstęp daje dostęp tylko do połowy i to głównie nietechnicznych wykładów.\nTaka wielka impreza a tylko dwie opinie?\nNiestety cena warsztatów zaporowa, patrząc nawet z punktu widzenia przedsiębiorcy, który chce wysłać swoich ludzi. 1,8K za osobę przy bardziej merytorycznych wykładach to sporo. Cena jak za szkolenie, a szkoleniem InfoShare niestety nie jest. Kilka lat temu miało to jeszcze sens jak ceny były kilkukrotnie niższe...\nkiedyś na IS czegoś się nauczyłem, teraz słucham i nic...\nPierwsze IS dawały mi więcej wiedzy, teraz mam wrażenie że jest występ dla występu: z prelekcji chce się czegoś dowiedzieć, a nie tylko usłyszeć co już albo wiem (nie wjestem wcale prymusem) albo informacje są ogólne i niepraktyczne (nawet jeśli czasami ciekawe, ale to naprawdę nie zawsze). Wg mnie czas opracowac nowe mierniki wartości prelekcji. Branding prelegentów nie powinien być głównym celem do osiągnięcia. NIestsy nie umiiem ocenić warsztatów gdyż nie są dla zbyt dostępne cenowo - nawet jeśłi one maja petarda jakosć, to prelekcje nie powinny być wypychaczem informacyjnym, czas przywrócić przytup do prelekcji - niech brawa odzwiwerciedlą poruszone neurony u słuchacza, a nie jedynie kurtuacyjne brawo za zakończenie.\nkonferencja (20 wydarzeń)\nZdrowa Mama - Zdrowy Maluch


Obra de arte #1 | gdybymbyłaktorem\nUtworzony 01/03/2017 27/02/2017 przez Amaktor\nJest kilka filmów, które nieodłącznie kojarzą mi się z młodością. Są wśród nich „Gwiezdne Wojny”, „Nie kończąca się historia” i „Leon zawodowiec”, ale najbardziej „Seksmisja”. Mogę ten film oglądać dziesiątki razy, nawet z rzędu. Nigdy się nie nudzi i nigdy nie przestaje śmieszyć. Kiedy oglądałem ją ostatni raz, mogłem iść spać, zmęczony kilkoma lufami wódki wypitej na wyścigi z teściem. Ale obejrzałem do końca. Co w tym dziele jest takiego?\nOstatnio wykańczałem dom. To znaczy wprowadziliśmy się do raczej wykończonego, ale dopiero zamieszkawszy, zrozumieliśmy, ile jest do zrobienia, by było to miejsce w naszym stylu. Czyli: trochę uporządkowane, trochę chaotyczne, przemyślane, ale nie sztywne, a do tego nieco artystyczne. Aby ozdobić mocno surowy dom, wykorzystaliśmy obrazki przedstawiające piękno kobiecego ciała, które na przestrzeni lat odnaleźliśmy tu i ówdzie, i z pomocą paru przyjaciół* przenieśliśmy do rzeczywistości. Na ścianie łazienki widnieją cztery znaki zodiaku zgodne ze naszymi zodiakalnymi przynależnościami: lew, ryby, byk i skorpion. Zaś w kibelku na dole, z powodu błyszczącego wykończenia przewrotnie zwanym męskim, ulokowała się Kobieta. Nie jakaś konkretna, to raczej ideał, koncepcja, można powiedzieć duch. Kiedy namalowałem wreszcie te obrazki na ścianach (posiłkując się świetnymi szablonami od dobrych ludzi*), wyjechałem służbowo do Niemiec. I dopiero tam, przechadzając się po deszczowych hanowerskich ulicach, uświadomiłem sobie, że mój dom jest pełen kobiet. Jestem w nim jedynym facetem, a jeszcze powrzucałem kolejne babki na ściany! I dotarło do mnie, jak dobrze mi z tym. Wprawdzie bywa ciężko zrozumieć nawet ukochaną żonę, a co dopiero płaczliwą za-moment-nastolatkę, ale lubię mój babiniec. Moją własną prywatną seksmisję.\nW liceum, jakieś 20 lat temu, miałem okazję spotkać się z reżyserem Juliuszem Machulskim. Oczywiście cieszyłem się z poznania twórcy „Seksmisji”, „Kingsajzu”, „Vabanku”, „Kilerów” i dziesiątek innych fenomenalnych dzieł sztuki** filmowej, które znałem już wtedy lub poznałem później. Owszem, cieszyłem się, ale nie było w tym dla mnie nic nadzwyczajnego, być może nawet bardziej cieszyło mnie to, że dzięki temu mogłem się legalnie zerwać z matematyki. Od dobrego liceum oczekiwało się takich spotkań, zresztą my, zblazowana młoda warszawka, i tak mieliśmy je w dupie. Dziś wyrzucam sobie, że wielu pytań nie zadałem Machulskiemu. I że w ogóle niespecjalnie zwróciłem uwagę na to wydarzenie.\nNapisano pewnie z milion tekstów o „Seksmisji” i prawdopodobnie setki tysięcy recenzji. Nie czytałem żadnej. W ogóle nie czytam recenzji filmów. Jedyne, jakie przykuwają moją uwagę, to te, obok których widnieje najniższa ocena – są takie zabawne! Zwłaszcza gdy piszą je zawodowcy. Po co więc próbuję napisać coś o najlepszej polskiej komedii? Bo to jeden z najważniejszych filmów mojego życia. Pamiętam, że gdy pierwszy raz oglądałem „Seksmisję” u dziadków, mając mniej lat niż moje córki dziś, nie śmieszyła mnie. Co najwyżej fascynowała niesamowitymi jak na ówczesne czasy efektami specjalnymi. Dla mnie to było to samo co „Odyseja kosmiczna 2001”. Do dziś uwielbiam ten styl i choć widzę, że egzotyczne wnętrza są tak naprawdę stertą taniego plastiku poruszanego przez schowanych za dekoracją techników, a film zmaga się z budżetem skromnym nawet jak na komunistyczne warunki, to za każdym razem zostaje we mnie poruszona jakaś sentymentalna międzygwiezdna struna. Dziś rozumiem także, że nie dlatego ten film jest tak dobry. To jest po prostu dobra historia. Z tym że cały fenomen robi w niej znakomite aktorstwo.\n*Bardzo dziękuję fantastycznemu Dominikowi S. i równie fantastycznemu Tomkowi R. za pomoc w stworzeniu tych kobiecych murali w naszych łazienkach.\n**Chodziłem do liceum, w którym uczono języka hiszpańskiego, stąd tytuł tego tekstu.


LM: piłkarz Szachtara Donieck przyłapany na dopingu? (sport.tvp.pl)\nLM: piłkarz Szachtara Donieck przyłapany na dopingu?\nDarijo Srna – zawodnik Szachtara Donieck – nie przeszedł kontroli antydopingowej po spotkaniu jego zespołu z Napoli w Lidze Mistrzów. Informacja została podana przez ukraiński dziennik "Sportika" i podana dalej przez liczne media w Chorwacji. UEFA na razie nie odniosła się do tych informacji.\nŹródło: PAP Autor: JŁ 21.09.2017 18:42\nDarijo Srna (fot. Getty Images)\nPSG – Bayern w TVP1, SPORT.TVP.PL i aplikacji\nTo najprawdopodobniej z tego względu 35-letni obrońca nie wziął udziału w ostatnim meczu ligi ukraińskiej z Czernomorcem. Trener Szachatara – Paulo Fonseca – stwierdził, że piłkarz nie znalazł się w wyjściowym składzie zespołu ze względu na rotacje.\nSrna rozgrywa 15. sezon w obecnej drużynie. Zanim wzmocnił 10-krotnego mistrza Ukrainy, grał do 2003 roku w Hajduku Split. W trakcie poprzedniego zimowego okienka transferowego był łączony z FC Barcelona, ale ostatecznie Hiszpanie nie zdecydowali się na podpisanie kontraktu z Chorwatem.\nRok temu piłkarz zakończył reprezentacyjną karierę. W kadrze rozegrał 134 mecze i zdobył 22 bramki.\nDarijo Srna\tLiga Mistrzów\tSzachtar Donieck\nDarijo Srna zakończył reprezentacyjną karierę\nSrna wraca do chorwackiej kadry po pogrzebie ojca\nSrna opuścił kadrę i pojechał na pogrzeb ojca\nTurcja – Chorwacja 0:1. Mnóstwo szans, jeden gol