Dziewice, do boju! [Monika Szwaja] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00218 004198 18754355 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Monika Szwaja Liczba stron: 341\nISBN: 978-83-62405-63-3 Data wydania: 2009-05-15\nCopyright © Monika Szwaja 2007 www.monikaszwaja.pl Redakcja: Elżbieta Tyszkiewicz Korekta: Adelajda Mieszczanin Okładka: Leszek Żebrowski Warszawa 2012 ISBN 978-83-62405-63-3 Wydawca: Wydawnictwo SOLMonika Szwaja • Mariusz Krzyżanowski05-600 Grójec, Duży Dół 2awydawnictwo@wydawnictwosol.pl ePub i Redakcja techniczna: Ilona i Dominik Trzebińscy Du Châteauxatelier@duchateaux.pl\nMariuszowi i Sławkowi – na dobry ciąg dalszy (nastąpi, jak mniemam)…\nSzanowni Czytelnicy Płci Obojga! Uprzejmie proszę: pamiętajcie, że zabieracie się właśnie do czytania POWIEŚCI, a nie dokumentu i nie doszukujcie się tu prawdziwych ludzi ani, tym bardziej, prawdziwych historyjek z życia. Otoczenie (dla wytwornych: entourage), owszem, autentyczne, cała reszta WYMYŚLONA! A teraz jeszcze dziękuję jak nie wiem co: * Mirze Urbaniak, Piotrowi Domaradzkiemu, Szantymenom i wszystkim innym Przyjaciołom, dzięki którym spojrzałam na wielkie żagle bardziej „z bliska” … Doktorom moim ulubionym, a to Krzysiowi Łochowiczowi, Qni – Andrzejowi Grzeli i Maćkowi Jędrzejce za rady i porady co do zdrowia moich bohaterek… Melvilliście – Angliście, Tajemniczej Rzęsie i Człowiekowi Renesansu w jednej osobie – za wsparcie moralne i wszystkie niezliczone godziny przegadane komórkowo lub na żywca… Pani Prezydent Eli Masojć za pomoc w zakładaniu szkoły… Joli Klupś za dwa gdyńskie dni na najpiękniejszym statku świata… Dusi za tęskne spojrzenie w dal… Tadziowi Zielińskiemu za wszystkich świętych… Wojtkowi Łęckiemu za wszystkie kwiatki… Panu Rafałowi za wszystkie listy… Czytelnikom, którzy twierdzili, że z utęsknieniem czekają na kolejne Dziewice – za motywację… No i pozdrawiam tych, którzy mieli łzy w oczach, kiedy „Cuauhtemoc” i „Dar” odpływały… Życzliwych ogólnie ściskam. [*] Tę rozkoszną acz niekonwencjonalną frazę przechowałam sobie w słowniku z lat telewizyjnych…\n– Co chciałabyś robić wieczorem? – Dziecko. Michalina usłyszała, co powiedziała i wbrew sobie zapłoniła się jak osiemnastowieczna panienka na wydaniu. Było już jednak za późno. Słowo uleciało. Czyżby Grzegorz w tym momencie też dostał wypieków? Michalina prawie się roześmiała. Chlapnęła tak bezmyślnie, bo właśnie ten temat za nią chodził… od jakiegoś czasu zastanawiała się, czy w jej przypadku nie jest już za późno. Czterdziestka u bram. Z drugiej strony jednak – jeśli mieć dziecko, to przecież tylko z nim! I łaska boska, że w ogóle udało jej się go w życiu spotkać. Grzegorz opanował własne emocje, zwłaszcza że należało wyjaśnić seksownej kelnerce, na jakie desery ostatecznie się zdecydowali. Trwało to jakiś czas, bo dziewczę nie bardzo mogło pojąć, jak to jest, że ktoś może chcieć deser lodowy Ambrozja Ze Śmietaną bez śmietany. Ostatecznie udało się jej to wytłumaczyć (przez ten czas ładnie zbledli) i można było wrócić do poprzedniego wątku. Okazało się to niełatwe. Po mniej więcej dwóch minutach milczenia głębokie rumieńce wróciły na twarze obojga. Po kolejnych kilkunastu sekundach, długich jak wieczność, Michalina i Grzegorz spojrzeli sobie głęboko w oczy i jednocześnie parsknęli śmiechem. – No i coś się tak spłoszył? – spytała Michalina tonem lekko prowokacyjnym. – Dorosły facet, podobno lekarz i nie wie, skąd się biorą dzieci? – Lekarz, ale psychiatra, a nie ginekolog położnik. A tobie, moja droga, chodziło o dziecko czy tylko o proces twórczy? Michalina westchnęła. – Powiem ci prawdę, bo i tak ją ze mnie wydusisz… prędzej czy później. Proces twórczy jest bardzo w porządku… ale tym razem myślałam o dziecku. Grzesiu, to chyba nie jest dobre miejsce na takie poważne rozmowy… Grzegorz poczuł nowy napływ gorąca i gdzieś tam z tyłu głowy pojawiła mu się refleksja, że jeśli tak mają kobiety przechodzące klimakterium, to on im serdecznie współczuje. – Nie, nie, kochana. Jak już zaczęłaś, to teraz musisz mi powiedzieć wszystko. Zanim znajdziemy lepsze miejsce na tę zasadniczą rozmowę, to ja dostanę zawału. Myślałaś o dziecku, naprawdę? Michalina pokiwała głową powoli. – Myślałam o paru rzeczach. Po pierwsze, czy nie jestem za stara na pierwsze dziecko… – To co ja mam powiedzieć o sobie? – Ty nie będziesz w ciąży. – Niby nie, ale jest jeszcze kwestia wychowania. Kiedy nasze małe dochodziłoby do pełnoletności, ja byłbym już po siedemdziesiątce. – Chyba nie zamierzasz być niedołężnym umysłowo staruszkiem? Grzegorz zachłysnął się wodą mineralną bez gazu. – Nie zamierzam, ale kto wie? – Przestań. Teraz jest pełno starych rodziców. Podobno moda. Mnie się podoba. – Ta moda? – Ta moda. A poza tym za dwa lata może w nas rąbnąć jakaś kometa, świat szlag trafi i nigdy się nie dowiemy, jak to jest z tym rodzicielstwem. Wiesz co, Grzesiu, pierwszy raz w życiu chciałabym mieć dziecko. Nigdy przedtem nie chciałam. Może dojrzałam, trochę późno. A może teraz chcę dlatego że… no, że mam ciebie. I co ty na to? Przez jakiś czas wydawało się, że Grzegorz nic nie odpowie na to proste pytanie. Zmobilizował jednak siły i przestał się dławić tym czymś, co mu stanęło w gardle. – To może zaryzykujmy – powiedział bardzo miękkim głosem. – Jedno jest prawie pewne: że małe będzie rude jak wiewiórka. Oraz inteligentne, zdolne, urocze, śliczne i strasznie kochane. Misiu, czy to, co widzę w twoim prawym oku, to jest może łezka? – Do łezki łezka – prychnęła Michalina, niezadowolona z możliwości spłynięcia kunsztownego makijażu, który zrobiła specjalnie na spotkanie z Grzegorzem. – Aż będę niebieska! Nie patrz tak na mnie, Grzesiu, bo naprawdę się rozmażę! – Nie rozmazuj się teraz! Chodźmy stąd jak najszybciej, będziesz mogła się mazać w kochających cię ramionach… Michalina wstała z fotela dość gwałtownie. – Masz rację. Chodźmy stąd. Czy ramiona mogą być kochające? – Moje tak – rzekł stanowczo Grzegorz. – O, nasz deser… – Chrzanię deser. Zapłać przy barze i wynośmy się. Ciebie chcę, a nie jakieś głupie lody! Niemal biegiem udali się do baru, zostawiając przy swoim stoliku zdumioną kelnerkę z tacą, na której stały dwie potężne porcje lodów z owocami. Na każdej z nich pyszniła się góra bitej śmietany. • Marcela Heska, jeszcze niedawno łudząca się, że zmieni nazwisko na „Heska-Firlej”, nie miała tych wątpliwości, które dręczyły jej przyjaciółkę wraz z absztyfikantem i przyczyniły się do zmarnowania dwóch porcji Ambrozji Jednak Z Bitą Śmietaną. Marcela już miała dziecko. Dziecko leżało właśnie w łóżeczku, najedzone i zadowolone, a jego niebieskie i lekko kiksujące oczka błądziły po kolorowych firaneczkach zawieszonych u wezgłowia. Ziewało przy tym straszliwie i widać było, że za chwilę zapadnie w głęboki sen. Jego matka wrzuciła do zmywarki miseczkę po jakiejś niemowlęcej papce i buteleczkę po mieszance mlecznej, jednym spojrzeniem skontrolowała sytuację w łóżeczku i sięgnęła po papierową torbę zadrukowaną w granatowe gwiazdy i księżyce. Wyjęła z niej dwie jednakowe figurki, z grubsza wyglądające na parę aniołów, ametystową kulę i kilka sporych wisiorków z kryształu górskiego, wyszlifowanego w liczne fasetki – najwyraźniej po to, by odbijały światło i tworzyły tęcze. Ametyst i kryształy umieściła w szklanej misie i postawiła na stole, anioły zaniosła w kąt pokoju. – Wyglądacie, jakbyście mieli kaca po trzydniowej imprezie – mruknęła, stawiając je na półce. – Nie mam wam tego za złe. Chciałabym, żeby mnie ktoś zaprosił na trzydniową imprezkę. Stójcie tu i róbcie swoje. „Swoje” oznaczało w tym przypadku obowiązek dostarczenia jej, Marcelinie, życiowego partnera. Według zasad feng shui, którą to sztuką Marcelina zajmowała się ostatnio w chwilach wolnych od zajęć domowych (albo zamiast zajęć domowych), ta część salonu była strefą związków męsko-damskich. Należało w niej ustawić jakieś rzeczy parzyste. Stały tu już dwa jednakowe wazoniki i dwie cynowe kaczuszki. Skacowane anioły powinny wzmocnić efekt. Nieźle byłoby jeszcze umieścić tu gdzieś zdjęcia swoje i pewnej osoby – choć feng shui nic o tym nie wspominało, jednak Marcela była pewna, że to mogłoby zadziałać – niestety, nie posiadała fotki owej osoby. Może by tak mu ją strzelić za pomocą komórki? Z łóżeczka dobiegło śmieszne piśnięcie, oznaczające, że dziecko zasypia. Marcelina z przyzwyczajenia zajrzała do łóżeczka i uśmiechnęła się. Mała Krzysia-Marysia nie sprawiała matce prawie żadnych kłopotów. Wymagała, naturalnie, codziennej, systematycznej obsługi, jak to niemowlak, ale nie chorowała, nie wrzeszczała po nocach, nie domagała się bezustannego noszenia. Marcela wiedziała, że powinna się tym cieszyć, nie bardzo jednak jej to wychodziło. Udało jej się wprawdzie przezwyciężyć początkową obojętność i chłód, jaki wobec własnej córeczki odczuwała; miłość macierzyńska rozkwitła w jej sercu, tylko że to była jakaś dziwna miłość. Miłość na teraz. Hic et nunc. Zapewne doświadczenia ostatnich miesięcy definitywnie pozbawiły Marcelinę dziecięcej wiary w świetlaną przyszłość. Robiła, co mogła, powtarzała różne mantry i wieszała w zakątkach domu szlifowane kryształy, mające jej tę przyszłość zapewnić. Gdyby ktoś zapytał ją, jak wyobraża sobie dzień jutrzejszy, opowiedziałaby go z detalami. Opowiedziałaby, bo zawsze umiała pisać wypracowania na tak zwane „wolne tematy”. Tylko że tego jutra nie czuła. W jej świadomości jutro tak naprawdę nie istniało. Życie kończyło się zawsze dziś wieczorem, kiedy kładła Krzysię do łóżeczka, otulała kocykiem, a sama układała się na tapczanie stojącym obok. Jutro miało o poranku zacząć się od nowa i trwać do kolejnego wieczora. Coś takiego jak „za tydzień” albo „w przyszłym miesiącu” stanowiło kompletną abstrakcję. Nie zdradzała się ze swoim stanem uczuć. Kiedy przyjaciółki z niezawodnego Klubu Mało Używanych Dziewic odwiedziły ją dwa czy trzy razy, prezentowała im niezachwianą pogodę i optymizm życiowy. Kiedy wychodziły, starała się pozostawać w tym nastroju nadal, przynajmniej pozornie, wychodząc z założenia, że myśl jest twórcza i udawanie w końcu samoczynnie przekształci się w rzeczywistość. Tym bardziej trzymała fason, gdy w jej wielkim domu pojawiał się notariusz Jerzy Brański, niezastąpiony wybawca i opiekun, który sam sobie przydzielił etat sir Galahada, obrońcy dam i rycerza bez skazy. A pojawiał się stosunkowo często. Niestety, nie udało się Marceli zwabienie go na wspólną, kameralną Wigilię (na co bardzo liczyła), bo miał zobowiązania wobec własnych rodziców, z którymi spędzał od zawsze każde Boże Narodzenie. Dla sędziego Andrzeja Brańskiego było absolutnie oczywiste, że w Wigilię cała rodzina zbiera się w domu seniorów, dziadków Jerzego, na starym Pogodnie. Ani Jerzy, ani jego młodszy brat Karol nie wpadliby nigdy w życiu na pomysł urwania się z rodzinnych świąt. Karol przybywał z Poznania wraz z żoną i dwiema córkami, z Warszawy i Krakowa dojeżdżali studiujący tam prawo (a cóż innego mogli studiować młodzi Brańscy?) synowie Jerzego, Andrzej Junior i Jerzy Junior. Zaproszono także jego byłą żonę, ale ona demonstracyjnie oświadczyła, że z radością pojedzie z nowym przyjacielem na narty do Szwajcarii i wreszcie nie będzie musiała uczestniczyć w tym dorocznym zgromadzeniu kauzyperdalnych nietoperzy – użyła takiego właśnie określenia. Uwolniło to obu Juniorów od rozterki, czy w święta wykazać się lojalnością wobec ojca czy wobec matki. Tak naprawdę, podobnie jak rodziciel, szalenie lubili te rodzinne zjazdy, podczas których, wyjąwszy śpiewanie kolęd, tematy prawnicze dominowały absolutnie (córki Karola, Ewa Młodsza i Julia Młodsza, pobierały nauki na wydziałach prawa uniwersytetów w Lublinie i we Wrocławiu). Dziadek Andrzej przebąkiwał zresztą o konieczności stworzenia całkowicie nowej kolędy… na temat prawnych aspektów konfliktu Nowo Narodzonego z Herodem oraz wszystkich możliwych implikacji tegoż, ma się rozumieć, z punktu widzenia kodeksu karnego. Wtedy rodzina nie musiałaby się już rozpraszać. Przyjaźń z Marceliną notariusz Jerzy Brański chwilowo przed familią przemilczał. Nawet się kiedyś zastanawiał, czy by o niej nie opowiedzieć w formie lekkiej i anegdotycznej, ale coś go wstrzymywało. Ojciec wiedział tylko tyle, że Jerzy odwiedzał kiedyś w szpitalu jakąś klientkę, którą wyciągnął z rowu, i że w szpitalu tym pracuje Joasia Kruczkówna, obecnie pani profesor Fiszer, jego licealna sympatia. Joasię Fiszer zapamiętał, a nawet do niej zatelefonował, o klientce Jurka zapomniał. Notariusz w domu był Jurkiem. Nikt spoza ścisłego grona familijnego nie wpadłby na pomysł zdrabniania jego imienia. Marcelina też na to nie wpadła, chociaż w drugie święto Bożego Narodzenia, kiedy Jerzy urwał się wreszcie tej zaborczej rodzince, sprytnie wytworzyła taki nastrój, że zaproponowanie przejścia na ty stało się absolutnie naturalne. Notariusz jej propozycję przyjął z pełnym wdziękiem. Żadne z nich jednak nie pchało się do zdrobnień. Marcelinie, przez kilka lat zasypywanej czułostkowymi zdrobnieniami przez Mikołaja wcale na tym nie zależało, Jerzy się nad tą sprawą nie zastanawiał. Przyniósł jej „w prezencie od Mikołaja” przepiękny i potwornie drogi album poświęcony ogrodom świata. Jako fachowiec doceniła, ale jako kobieta poczuła pewien niedosyt. Mógłby pomyśleć o jakimś niezobowiązującym flakoniku perfum… przekonałaby się, jaki ma gust w tej dziedzinie… wiadomo, że faceci dają kobietom takie perfumy, jakie sami chcieliby na nich wąchać. Widocznie Jerzy jeszcze nie chciał jej wąchać. Do czasu – pomyślała i ofiarowała mu śliczny stary kolorowany sztych, przedstawiający myśliwych na polowaniu w stylu angielskim. Sztych znalazła na strychu domu po ciotce Jabłońskiej i uznała, że może nim dysponować. Jerzy był zachwycony i postanowił powiesić obrazek nad własnym biurkiem. I na tym się chwilowo zaparła sprawa integracji między Marceliną a Jerzym Brańskim. Co ciekawe – w stosunku do niego Marcelina, sama z siebie i bez przymusu, snuła pewne plany sięgające dalej niż do wieczora lub do dnia następnego. W jakimś sensie był jedynym ogniwem łączącym ją z przyszłością. Może to lepiej, że nie zdawał sobie z tego sprawy. Swoją drogą, mężczyźni bywają w pewnych sprawach potwornie niespostrzegawczy. • Spostrzegawczość Agnieszki Borowskiej zawsze była ponadprzeciętna. Uczestnicząc w przygotowaniach do przeprowadzki awanturniczej staruszki, pani Róży Chrzanowskiej, która to przeprowadzka miała miejsce późną jesienią ubiegłego roku, prezeska Klubu M.U. Dziewic poczyniła pewne obserwacje i postanowiła zrobić z nich użytek. Świeżo przeflancowaną Różę należało jednak przez jakiś czas zostawić w spokoju, żeby się dobrze zakorzeniła na nowym miejscu, Agnieszka więc nie spieszyła się z realizacją swojej nowej misji. Po drodze zresztą były święta i Nowy Rok, trzeba było samej to jakoś przeżyć. Dla Agnieszki Boże Narodzenie był to zazwyczaj okres, w którym odmawiała przyjmowania jakichkolwiek, nawet najżyczliwszych, zaproszeń do cudzych domów, zaszywała się we własnym, w towarzystwie kota Rambo i oddawała się świętowaniu. Na czym to świętowanie polegało, nie wiedział nikt. Tym razem należało uwzględnić w planach świątecznych panią Różę. Agnieszka odwiedziła ją w Wigilię, wpadła na godzinkę w pierwsze i drugie święto. Stara dama zauważyła, że jej opiekunka była mizerniejsza niż zwykle. – To dlatego, że nie chciało mi się malować, pani Różo – machnęła ręką Agnieszka. – Poza tym uczulił mnie nowy tusz do rzęs i dobrze się składa, że są te wolne dni, dam oczkom odpocząć. Spojrzenie rzucone przez rozmówczynię było nader wymowne. Agnieszkę mało to obeszło. Rozmowa się nie kleiła, a ona chciała jak najszybciej wracać do własnego mieszkania. Mądra stara czarownica zauważyła to i oczywiście nie czyniła żadnych przeszkód, nie zagadywała na siłę, a w pewnej chwili wręcz zaczęła udawać, że sama chętnie położyłaby się na chwilę… – Ta pogoda źle działa na sercowców, zobaczy pani, pani Agnieszko, ile będzie dzisiaj zawałów. Nie, nie, o mnie niech się pani nie boi, mnie się po prostu spać chce, wczoraj do nocy oglądałam telewizję, zresztą nie pamiętam, co dawali, nudne było. Niech już pani idzie i zajdzie do mnie jutro, może będzie lepszy nastrój do pogadania. Następnego dnia nastrój wcale nie był lepszy, w drugie święto również. Kolejny dzień, na szczęście, był już powszedni. – Może by pani kiedyś wpadła do nas do szkoły – zagadnęła Agnieszka, lejąc herbatę z uroczego dzbanuszka, który w towarzystwie dwóch filiżanek stanowił jej prezent gwiazdkowy dla pani Róży. – Zdaje się, że nieźle się pani dogadywała z moimi dzieciakami. – Mogę wpaść, dlaczego nie – zgodziła się starsza pani bez protestu. – Tylko nie wiem po co. Dzieciaki były bardzo sympatyczne i nawet mnie ubabciowiły… A co, szykuje się jakiś dzień babci staruszki i trzeba komuś dać kwiatki? I powiedzieć wierszyk? – Nie. Żadne wierszyki, żadne akademie ku czci. Zastanawiałam się, czy nie zrobić z nimi takich zajęć… kiedyś to się nazywało lekcja wychowawcza… – No i chyba w większości szkół dalej tak się nazywa? – Możliwe. U nas nie. Czasem sobie rozmawiamy o życiu. Pani Róża znieruchomiała z kawałkiem makowca w ręce. – Mam z nimi rozmawiać o życiu? To chyba dosyć szeroki temat. – Zawęzilibyśmy. Na początek może do sensu bycia przyzwoitym człowiekiem, pani Różo. Co, dobry temat do poważnych rozmów? Pani Róża odłożyła makowiec na talerzyk. – Nie powinnam tego jeść, bo potem nie mogę się pozbyć maku. Z zębów. Niech się pani nie śmieje, przekona się pani, jak bardzo zmienia się świat, kiedy instalujemy sobie sztuczną szczękę. Na niekorzyść. Pani zdaniem warto być przyzwoitym, pani Agnieszko? – Tak mi się wydaje. Pani nie? – Mnie też w zasadzie. Czasem jednakowoż trzeba drogo płacić za ten luksus. Jednak zjem ten kawałek, do diabła ze szczęką. – Noo, płaci się, owszem. Pani płaciła? – Zdarzało się. Ja już długo żyję i wciąż mogę bez obrzydzenia patrzeć w lustro. Odkąd przyzwyczaiłam się do zmarszczek, ma się rozumieć. Dobrze, że te święta już się skończyły, nieprawdaż? – Jeszcze Sylwester. – To już drobiazg. Trochę postrzelają i będzie pani mogła spokojnie wrócić do roboty, to pani ulży. Agnieszka roześmiała się i ukroiła sobie spory kawałek sernika kupionego w zaprzyjaźnionej cukierni i prawie-jak-domowego. – Ktoś pani mówił, że jest pani czaro… dziejką? – Czarownicą, chciała pani powiedzieć. Sama wiem. Od tego jest się wiedźmą, żeby wiedzieć. • Czwarta matka założycielka Klubu Mało Używanych Dziewic w początku roku dwa tysiące siódmego znajdowała się na znaczącym zakręcie życiowym. Niespodziewanie wcześniej niż planowała, porzucała oto spokojną i bezpieczną przystań zawodową, jaką był doskonale prosperujący państwowy bank, w którym ceniono ją jako doskonałą specjalistkę w dziedzinie tak zwanej bankowości prywatnej. Lubiła tę pracę i – co stanowiło wartość samą w sobie – stabilizację, jaką praca jej dawała. – Masz pietra, mama? Stosunki wzajemne Aliny i jej córki, przez wiele miesięcy mocno nadwerężone, ostatnimi czasy jakby zaczynały wracać do normy. Nie było jeszcze między paniami dawnej serdeczności, natomiast rozmawiały z sobą normalnie, Jaga nie trzaskała drzwiami, a jej matka nie sztywniała i nie traciła przy tym daru mowy. Któregoś dnia Alina opowiedziała córce o swoim wolontariacie szpitalnym i onkologicznych, łysych dzieciach. Jaga była wstrząśnięta – nie spodziewała się po swojej chłodnej rodzicielce takiego poświęcenia. – Ja się nie poświęcam – wyjaśniła jej wtedy rodzicielka. – Początkowo było mi trudno, ale się ich nauczyłam i nauczyłam się im pomagać. – O matko, ja bym nie mogła… – O córko, mogłabyś. A może zresztą i nie? Tak naprawdę nie wiemy o sobie różnych rzeczy, dopóki nie sprawdzimy się w praniu. Słuchaj, co byś powiedziała, gdybym odeszła z banku? – Do szpitala?! – Do szpitala, ale nie tego. Nie państwowego. Ten mój ordynator zakłada własną klinikę i chce mnie zatrudnić jako etatową ciocię. Oraz etatowego doradcę podatkowego. Płaci przyzwoicie, więc nie musiałybyśmy obniżać standardu życiowego, za przeproszeniem. – Za przeproszeniem, mama, ty nie masz pojęcia o standardach życiowych! Alina uniosła brwi, ale zaraz się roześmiała. Rzeczywiście, odkąd Jaga zaczęła pobierać nauki w ekskluzywnym prywatnym liceum, do którego uczęszczały dzieci szczecińskich elit – finansowych również – obracała się wśród standardów zdecydowanie wyższych niż ich domowy. Jakimś cudem nie zaszkodziło jej to wcale. Alina była skłonna przypuszczać, że to głównie dzięki Agnieszce Borowskiej, dyrektorce tegoż liceum oraz wyjątkowo przytomnym pedagogom, których Agnieszka zatrudniała. Dyskusja o standardach nie miała dalszego ciągu, bowiem Jaga przede wszystkim chciała się dowiedzieć czegoś więcej o nowym miejscu pracy własnej matki. A zwłaszcza o jej nowym pracodawcy. – Mama, oczy ci się świecą, kiedy o nim mówisz! Alina opanowała się z pewnym trudem i wzruszyła ramionami. – Lubię go. Podoba mi się jego podejście do życia. Cieszę się, że mi zaproponował pracę u siebie. – On ma żonę? Alina roześmiała się całkiem szczerze. – I troje dzieci. Czy ty przypadkiem nie próbujesz się mieszać do mojego życia uczuciowego? – A co w tym złego? – Wszystko. Pchasz nos w coś, co jest sprawą intymną. Ale tu nie trafiłaś. Nie będę odbijała doktora Orzechowskiego jego żonie i trojgu dzieciom. Będę go sobie lubiła nadal… całkiem niewinnie. Doprawdy, wprowadzanie nastoletniej córki w skomplikowane meandry własnego życia uczuciowego wydało się Alinie nie do przyjęcia! Zwłaszcza, że z radością odbiłaby doktora Orzechowskiego całej tej rodzince, gdyby tylko nie uważała tego za skrajne świństwo. Zwłaszcza wobec trójki dzieci. Żonę może by nawet odżałowała. Co innego rozmaite sny na jawie. Na to mogła sobie pozwolić, ale nie zamierzała się z nich komukolwiek zwierzać. A już na pewno nie własnemu dziecku. Żeby uciąć niewygodne spekulacje Jagi, opowiedziała jej o planach założenia kliniki dla dzieci okaleczonych i poparzonych w trakcie terapii onkologicznej. Jaga słuchała z szeroko otwartymi oczami. Chwilami trochę jej się szkliły te oczy, co Alina odnotowała z niejakim zadowoleniem. Od tej rozmowy minęło kilka tygodni, kiedy doktor Orzechowski w trybie nagłym zebrał wspólników oraz parę osób, które zamierzał wyjąć państwowemu pracodawcy (w ich liczbie była również Alina), i zakomunikował im, że wszystko nabiera nagłego przyspieszenia. Jest bowiem do wzięcia nieruchomość, którą stosunkowo małym nakładem środków można przystosować do funkcji niewielkiej kliniki chirurgicznej. Już poza granicą administracyjną miasta, co korzystnie wpłynie na wielkość podatków. W okresie świetności był to letni pałacyk jakichś niemieckich arystokratów, po wojnie, oczywiście, zrobiono tam siedzibę pegeeru, a kiedy pegeery szlag trafił, pałacyk w stanie raczej żałosnym przejęła para cwaniaków, teoretycznie celem urządzenia tam ekskluzywnego pensjonatu. Wpakowali sporo pieniędzy w remont, ale działalności jakoś nie rozkręcali. Czasem pojawiali się tam jacyś pojedynczy goście i to wszystko. Nie wiadomo, kto pierwszy powziął podejrzenie, że jest to raczej pralnia niż pensjonat, pralnia pieniędzy oczywiście, instytucja niechętnie widziana przez państwo. W każdym razie właściciele stali się obiektem zainteresowania stosownych służb i mniej więcej po dwóch latach starannego gromadzenia dowodów przez te służby, poszli oboje siedzieć. Sprawa sądowa ciągnęła się kolejny rok, po czym brama więzienia (a ściślej – bramy dwóch więzień) zatrzasnęły się za plecami byłych właścicieli na dobre. Pałacyk, przejęty przez bank, udzielający cwaniaczkom kredytów, znowu zaczął się marnować. Doktor Orzechowski dowiedział się o tym od życzliwych znajomych i postanowił go kupić. Konsultacje z architektem i budowlańcami pozwalały przypuszczać, że w maju, najpóźniej czerwcu, będzie można zacząć przyjmowanie pacjentów. – Bezpieczniej nastawić się na czerwiec – zauważył doktor Tomasz Rowiński, szczupły czterdziestolatek z wysokim czołem, zdolny specjalista od chirurgii plastycznej, wspólnik, współautor koncepcji kliniki i ogólnie uroczy człowiek. Alina polubiła go od pierwszego wejrzenia. – Jestem zwolennikiem solidnego przygotowania i uroczystego przecięcia wstęgi. A potem junacy do pracy, młoty do roboty. Krystianie, a powiedz mi, dlaczego nie ma z nami Adama Bogackiego? Czy mam się domyślać najgorszego? Adam Bogacki, o ile było wiadomo Alinie, miał pełnić funkcję dyrektora administracyjnego i kierować całością prac z ramienia inwestora. Nie poznała go dotąd osobiście. Nie było go też na dzisiejszej naradzie. Doktor Orzechowski skrzywił się beznadziejnie. – Możesz się nie domyślać. Rozmawiałem z Adamem dziś rano i prosiłem go, żeby się określił, bo nie wiemy, na czym stoimy… – Określił się. Zostaje, tak? – Tak. Powiedział, że jest zadowolony, zarabia kupę szmalu, jego pracodawcy też są z niego zadowoleni, więc on ma możliwości rozwoju… jednym słowem postanowił z tych możliwości skorzystać. Alina zaczynała się domyślać, o co chodzi. Doktor Orzechowski spojrzał na nią spod oka. – Pani Alino… pani już wie, prawda? Nasz drogi potencjalny szef administracji wybrał wolność w Edynburgu. Poznali się na nim, cholera. Jakieś konsorcjum. Aha, a jemu się na dodatek Szkocja spodobała. Góry lubi, osioł. Jednym słowem, mamy problem. – Przerwał na chwilę i posłuchał dzwoniącej ciszy. – Ale my się tak łatwo nie poddajemy. – Masz kogoś na jego miejsce? – wtrącił doktor Rowiński. – W pewnym sensie. Jeżeli pani Alina da się wrobić, to uważam, że sobie poradzimy. Pani Alino, niech pani nie patrzy na mnie takim wzrokiem, jakbym pani zabił ojca i matkę! To tylko nadzór inwestorski. Zajmiemy się tym razem. Ja będę pilnował, żeby to, co oni zrobią, nadawało się na szpital, a pani będzie czuwać, żeby nas nie oskubali. Co pani na to? No risk, no fun! – Nie wiem, czy dobrze rozumiem… – Nie ma ryzyka, nie ma zabawy… – To akurat rozumiem. Nie rozumiem całej reszty. – Szkli pani – powiedział stanowczo doktor Orzechowski. – Doskonale pani rozumie. Kiedy może się pani zwolnić z tego banku? Bank puścił Alinę w ciągu miesiąca. Szczęśliwym przypadkiem wracała z urlopu macierzyńskiego pracownica, która kiedyś doradzała doktorowi Orzechowskiemu a idąc rodzić, zostawiła go Alinie. Dawne obowiązki młodej mamy zostały już dawno rozdzielone, mogła więc teraz przejąć po prostu działkę Aliny. A bank oszczędzał na jednym pełnym etacie. Matka i córka siedziały teraz w kuchni swojego własnego mieszkania, a pomiędzy nimi hasała niespełna roczna kotka o wdzięcznym imieniu Skolopendra, familiarnie zwana Pędzią. Pędzia wyciągnęła skądś lekko dziurawą, ciepłą, góralską skarpetkę Jagi i popędzała ją teraz po całym mieszkaniu, wypruwając z niej przy okazji kolorowe nitki. To wprawiało ją w dodatkowy zachwyt. Jej właścicielki, nie da się ukryć, również. – No jak, masz tego pietra, czy nie? Pytanie, zadane przez Jagę po raz drugi, z lekkim zniecierpliwieniem, wytrąciło Alinę z kontemplacji kociej beztroski. – Mówisz o mojej nowej pracy? – No. – To nie mam. Sama się sobie dziwię, ale nie mam. – Tak po prostu wiesz, że sobie poradzisz? – Mam nadzieję. Jestem inteligentna, wiesz? – Wiem. Ale kiedyś się bałaś różnych rzeczy. – Tylko idioci nie boją się niczego. Ale coś mi mówi, że będzie dobrze. Oglądałam już dokumentację, byłam na budowie, bo tam cały czas robią remont z przeróbką, na razie we wnętrzach, wiem, o co chodzi, nie pozwolę się oszwabić. Jakby co. – O, ja cię. Mama, podobasz mi się. Alina, w której wciąż tliły się reminiscencje ostatnich miesięcy (a może to nawet były ze dwa lata?…), rzuciła córce podejrzliwe spojrzenie. – Nie patrz na mnie tak, mama. Ja wiem, że byłam upiorna. Nie mam pojęcia, jak ty ze mną wytrzymywałaś. Słuchaj, czy możemy uznać, że byłam w trudnym okresie? Rozumiesz: hormony, które robią z człowieka kretyna. Okresowe zaćmienie umysłu. Nieznany wirus z kosmosu. Jak mówią wytworne damy: nie byłam sobą. Czy możesz wziąć to pod uwagę i żeby już było między nami tak jak kiedyś? Alina była z lekka oszołomiona. – Coś ci się stało? Co to za nagłe deklaracje? Naprawdę jakiś wirus cię zaatakował? – Mama, a nie możemy po prostu uznać, że chwilowo zgłupiałam, a teraz zmądrzałam? Proszę! Jaga zerwała się z krzesła i stanęła przed matką. W całej jej postaci widać było ogromne napięcie. Oczy miała wielkie i okrągłe jak dwa talerzyki deserowe, a minę dokładnie taką, jakby ją nagle rozbolał żołądek. Serce matki zmiękło natychmiast, a nawet lekko się jakby rozpłynęło. Córka bystrym oczkiem dostrzegła te objawy i rzuciła się jej na szyję, omal nie zrzucając Aliny z krzesła na podłogę. Dwa lata nieporozumień, trzaskania drzwiami, cichych dni, głośnych awantur, wzajemnego warczenia, syczenia i przemawiania tonem lodowatym w jednej chwili zostały unieważnione. • – Ty, Agniecha… ty uważasz, że dobrze zrobiłam? Może jednak powinnam ją teraz trochę przetrzymać, żeby odczuła ten cały, no wiesz, ciężar winy… Agnieszka machnęła ręką niecierpliwie. – Bardzo dobrze zrobiłaś. Twoja córka nie jest idiotką i na pewno już dawno było jej ciężko. Nie miałaś wrażenia, że ona to od dawna międliła w sobie? – Mieć miałam, ale może powinnam zaakcentować swoje potępienie? – Czego potępienie? – Jej zachowania… – Iiii, a zależy ci na tym? – Ani trochę. – No i dobrze. Ty jej masz dać poczucie bezpieczeństwa, a nie wieczne potępienie. Od wiecznego potępienia będzie Sąd Ostateczny. – Ciekawa jestem wszelakoż, co ją napadło… tak znienacka? – Wszelakoż. Przelało jej się. Alina, czym ty sobie głowę zawracasz? Mówię ci, międliła, międliła, aż jej narosło i wybuchło. Do Marceli byśmy nie pojechały? Zadzwonię do Miśki, chcesz? I umówimy się. – Dobrze, chętnie pojadę. Jutro, dobrze? A jeśli ci coś do głowy przyjdzie w sprawie mojej Jagusi, to mi powiesz, kiedy się spotkamy. Agnieszka tylko prychnęła, zaśmiała się i odłożyła słuchawkę. • Jadze istotnie już od kilku miesięcy zbierało się na małą ekspiacyjkę, ale dopiero niedawno trafiła jej się ta kropla, która przelała kielich. Kroplą tą była świąteczna wizyta u jednego z kolegów. U Niepiery, oczywiście. Dawid Niepiera, przypomnijmy, był to jedyny uczeń liceum Agnieszki Borowskiej (uważała je w gruncie rzeczy za swoje, choć właścicielami byli państwo Rozbiccy), który nie otrzymał promocji do drugiej klasy. Dzięki temu właśnie spotkał na swojej drodze Jagę Grosikównę – ta z kolei zawaliła rok w innej szkole i przeniosła się do liceum Agnieszki aby tu zacząć nowe życie. Drobny podstęp dyrektorki sprawił, że Dawid, nieco wbrew woli, przyjął na siebie rolę opiekuna nowej koleżanki. Ani się spostrzegł, kiedy go rola wessała. Może dlatego, że Jaga była śliczną czarnulą i miała mnóstwo wdzięku – w chwilach, kiedy zapominała się nadąć. Młody Niepiera doprawdy godzinami mógłby patrzeć, jak ona się śmieje. Gdyby, oczywiście, ona chciała się śmiać godzinami. Początkowo Jaga nie była specjalnie skora do śmiechu. Jednak konstruktywna atmosfera liceum i dyskretna opieka Niepiery po jakimś czasie zrobiły swoje. Jadze przestało się wydawać, że wszyscy ludzie spotkani po drodze są jej osobistymi wrogami i tylko czekają na okazję, aby jej dołożyć. Parę razy miała nawet odruch, żeby powiedzieć Dawidowi prawdę, że ona też… ten drugi rok w pierwszej klasie… coś ją jednak wstrzymywało. Prawda nie zając, z prawdą zawsze się zdąży. Nie wiedziała, że Niepiera to wie. Od samego początku. Nie wiedziała też, że Niepiera jest zdolnym fotografem. Któregoś dnia, kiedy grudzień był uprzejmy sypnąć śniegiem, kolega Dawid poczekał, aż się skończą lekcje i wyjął z obrzępanego plecaka marki Louis Vuitton (jego mamusia zawsze była zwolenniczką znanych brandów oraz zakupów w mieście Berlinie) bardzo porządny aparat fotograficzny Canon z jakimś mocno spasionym obiektywem. Jaga nie znała się na obiektywach, ale już sam jego rozmiar budził szacunek. – Ty, Jagulka – powiedział swoim lekko chrypiącym głosem i zagibał się na piętach. – Chodź, przejdziemy się gdzieś, strzelę ci kilka portrecików, co? Fajnie będzie. Czarna dziewczyna na białym śniegu. No. Hehe. Dawid Niepiera miał w oczach coś takiego, że Jaga zaniechała opieprzenia go za użycie idiotycznego zdrobnienia „Jagulka”. – Dostałeś zabaweczkę od Mikołaja i chcesz wypróbować na mnie? Dawid poskrobał się wolną ręką po nosie, na którym wyrósł mu właśnie nowy pryszcz. – Niee – odparł z uśmiechem, a uśmiech, trzeba mu to przyznać, miał zdecydowanie ujmujący. – To stara zabaweczka. Ja to robię od przedszkola. No, prawie. W każdym razie od połowy podstawówki. A od jakiegoś czasu to ci powiem, że nawet umiem to robić. – Portrety? – Portrety, pejzaże też lubię. Makra różne dziwne. Wszystko lubię fotografować. Nie zawsze mi się chce, czasem mam takie okresy, że miesiącami nie wezmę aparatu do ręki. A teraz naprawdę chętnie bym cię strzelił na tym śniegu. No, fotek trochę bym ci strzelił, rozumiesz. – Rozumiem. Właściwie czemu nie? Czekaj, zadzwonię do mamy, jest dzisiaj w domu, bo ma wolne, to gdybym się za bardzo spóźniła… Nie dokończyła zdania, bo właśnie zadzwonił jej telefon. Mama zawiadamiała, że wychodzi do szpitala i że zupa jest na kuchni, a gulasz i makaron do odgrzania w lodówce. Niepiera pomyślał, że to przyjemnie nawet, że one tak nawzajem dbają o swoje samopoczucie, dzwonią, meldują o obsuwach… on sam wygłosił kiedyś do swojej matki krótkie i męskie przemówienie, w którym prosił ją, żeby nie robiła zamętu, dopóki nie przyjdzie policja i nie poprosi o identyfikację zwłok. Matka najpierw trochę się żachnęła, ale potem przyjęła do wiadomości, tylko zażądała punktualnych powrotów w dniach, kiedy ojciec będzie zaszczycał dom obecnością. To z kolei Dawid zaaprobował i w ten sposób pakt o nieagresji został zawarty. Zdjęcia robić poszli, oczywiście, na Wały Chrobrego, ładnie udekorowane nierozdeptanym jeszcze śniegiem. Jaga na tle grubych filarów, zaśnieżonych schodów i u podnóża pomnika Herkulesa walczącego z centaurem wyglądała prześlicznie. Z Odrą i jakimiś statkami za plecami – jeszcze prześliczniej. Niepiera ani się spostrzegł, jak licznik aparatu wykazał mu sto pięćdziesiątą klatkę. Dzisiaj zrobioną, bo wczoraj wieczorem ten licznik wyzerował. – Sto pięćdziesiąt? Zwariowałeś. Pokaż! – Co ci będę pokazywał na tym maciupcim wizjerze. Zrobię kilka najładniejszych i przyniosę do szkoły. Dawid powiedział to i natychmiast pożałował. Kretyn. Osioł z osłów. Zaprzepaścił oto okazję wspólnego pochylania się nad aparatem, zbliżenia swojej łysej głowy (w granatowej czapce, zapomniał jakiej marki, ale cholernie drogiej) do jej czarnych loczków… Debil. Idiota. Jełop. Cymbał grzmiący. – Mówię, że zwariowałeś! Pokaż natychmiast! Dawid, uradowany, artystycznie udał wahanie, po czym dwie głowy pochyliły się nad wizjerem aparatu. Jak ona ślicznie pachnie! – Tyy, ładne są! Pokaż jeszcze! – Wiesz, modelka niebrzydka, to i foty do przyjęcia… – Co ty gadasz, modelka. Masz wyczucie, mówię. Zgraj mi je na jakąś płytkę! – Zgram ci na jutro. Jaga odsunęła się od wizjera, ku niekłamanemu żalowi Niepiery. – I mówisz, że dawno fotografujesz? Zdolny jesteś. To ujęcie z gałęzią, wiesz, które? – Wiem. – Naprawdę niesamowite. Pokazałbyś mi… . . .\nKim jest Monika Szwaja? Co stworzyła? Czym się zajmuje? Jak wpływa na ludzi?\nSpis treści Karta tytułowa Karta redakcyjna Dedykacja Od autora Dziewice do boju Posłowie\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Dziewice__do_boju_-ebookRO/p85276i119052" target="_blank" title="Dziewice, do boju! [Monika Szwaja] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Dziewice, do boju! [Monika Szwaja] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Wakacje na Kanarach nie muszą być takie drogie, jak Ci się wydawać - Wyprawy dookoła Europy\nWakacje na Kanarach nie muszą być takie drogie, jak Ci się wydawać\nadmin Bez kategorii Grudzień 25, 2020 | 0\nOkres urlopów w rozkwicie. Większość z nas pewnie już powróciła z wakacyjnych wypraw do powszedniej codzienności. Teraz, wypoczęci i pełni wspaniałych wrażeń, siadamy przed monitory i zabieramy się do roboty. Ale jest pośród nas część osób, którzy pozostawili sobie tę przyjemność na zakończenie sezonu. Jest to świetne rozwiązanie z różnych przyczyn.\nPo pierwsze, niezwykle oszczędne. Wyjazdy po sezonie, na przykład we wrześniu, są już o wiele tańsze. Poza tym, nie natkniemy się na takie tłumy plażowiczów. Dużo rodzin musi jeździć na wakacje latem, przez wzgląd na dzieci, które we wrześniu wracają do szkół. Jeśli jednak nie znajdujemy się w tym gronie i możemy wyjechać na urlop jesienią, warto wziąć pod uwagę wakacje na Wyspach Kanaryjskich.\nNie od dziś wiemy, że wczasy na Gan Canaria to zapewnienie doskonałego wypoczynku. To wyjątkowe miejsce na Ziemi, które posiada najlepszy klimat, jak twierdzą touroperatorzy, którzy oferują wczasy właśnie w tym miejscu. Bezkresne plaże oraz niesamowita natura pochodzenia wulkanicznego co roku zwabia tłumy turystów, żądnych wypoczynku, a także niezapomnianych atrakcji. Na Gran Canaria lato trwa okrągły rok!\nNależy wykorzystać opcję last minute na Teneryfę i przekonać się o tym na własnej skórze. Oprócz malowniczych krajobrazów oraz rewelacyjnych plaż, Wyspy Kanaryjskie to również możliwość szampańskiej zabawy. Mieszkańcy utrzymują się głównie z turystyki, dlatego możemy być pewni, że atrakcji nam nie zabraknie.Lanzarote last minute to świetne miejsce dla pasjonatów golfa albo nurkowania. Amatorzy tego pierwszego sportu mają możliwość spędzić cudowne chwile, oddając się ulubionej pasji pośród piaskowych wydm nieopodal morza lub wewnątrz jednego z wielu wulkanów.\nTymczasem dla pasjonatów nurkowania oczekują niesamowite okazy flory i fauny morskiej. Fuereteventura last minute to również doskonałe miejsce na wszelkiego rodzaju spotkania integracyjne albo konferencje. Przeprowadzanie interesów w takich komfortowych warunkach to czysta przyjemność.\nZamierzasz uzyskać inne informacje na ten wątek? Z pewnością notka z witryny (http://www.eccoholiday.com/wakacje-samolotem/malta/mellieha-bay/) także je posiada, zatem kliknij tutaj i poznaj je dokładnie.\nPoza tym, nowoczesna baza noclegowa oraz świetna kuchnia przypadną do gustu każdemu.\nlast minute urlop wczasy\nNastępny: Następny wpis: Rzeczy które muszą być w szafie w tym sezonie? – ubrania wykonane z dzianiny!


Będziemy zapaśniczą potęgą?\nopublikowano: 2015-05-28 10:10:23\nImponującą ilość medali przywieźli najmłodsi zapaśnicy PTC z turniejów w Radomsku. „Fioletowi” wygrali dwie klasyfikacje drużynowe\nW Radomsku rozegrano Mistrzostwa Województwa Młodzików. PTC zajęło 1. miejsce drużynowo, mistrzami województwa indywidualnie zostali: Dominik Florczak (38 kg), Jakub Didoch (47 kg), Szymon Zastrużny (59 kg ) i Sebastian Szymczyk (66 kg). Brązowe medale wywalczyli: Jakub Błachowicz (42 kg), Patryk Walkowiak (47 kg).\n5. miejsce zajęli: Bartosz Nawrocki (35 kg), Igor Saktura (47 kg), Norbert Nowakowski (59 kg). W zawodach walczyli też Karol Fabijańczyk (42 kg) oraz Mikołaj Kopeć (47 kg).\nW turnieju mini-zapasów dzieci w Radomsku PTC wygrało klasyfikację drużynową.\nIndywidualnie 1. miejsce zajęli: Łukasz Jarzębski (25 kg), Piotr Ludwiczak (32 kg), Miłosz Domagała (60 kg).\n2. był Dawid Lech (25 kg), a 3. miejsce zajęli: Piotr Jarzębski (25 kg), Kamil Buldecki (27 kg), Oskar Matuszewski (27 kg), Mateusz Jarzębski (30 kg), Franciszek Gross (32 kg), Alek Ciemnoczołowski (34 kg), Patryk Wiracki (35 kg), Kacper Sobczyk (42 kg), Patryk Pluta (51 kg), Bartosz Helbik (60 kg).\nNa 5. miejscu zawody ukończyli: Jakub Makowski (32 kg), Adam Cichała (34 kg), Oliwier Fuk (35 kg), Tomasz Pomorski (38 kg), Dawid Maciaszek (38 kg), Paweł Pomorski , Borys Miszczak (obaj 42 kg).\nKomentarze do artykułu: Będziemy zapaśniczą potęgą?


Eliza Litak PAMIĘĆ A TOŻSAMOŚĆ. RZYMSKOKATOLICKIE, GRECKOKATOLICKIE I PRAWOSŁAWNE WSPÓLNOTY W POŁUDNIOWO WSCHODNIEJ POLSCE. - Hatteria.pl - księgarnia i antykwariat internetowy\n> Books>Psychology & Sociology>Eliza Litak PAMIĘĆ A TOŻSAMOŚĆ. RZYMSKOKATOLICKIE, GRECKOKATOLICKIE I PRAWOSŁAWNE WSPÓLNOTY W POŁUDNIOWO WSCHODNIEJ POLSCE.\nEliza Litak PAMIĘĆ A TOŻSAMOŚĆ. RZYMSKOKATOLICKIE, GRECKOKATOLICKIE I PRAWOSŁAWNE WSPÓLNOTY W POŁUDNIOWO WSCHODNIEJ POLSCE.\nAuthor Eliza Litak\nTitle Pamięć a tożsamość\nSubtitle Rzymskokatolickie, greckokatolickie i prawosławne wspólnoty w południowo wschodniej Polsce\nPublikację należy zaliczyć do studiów sytuujących się w obszarze pogranicza łączącego socjologię grup etnicznych, antropologię kultury i socjologię religii. Nie brak w niej także istotnych odniesień do socjolingwistyki, socjologii kultury i historii. [...] Skuteczne okazały się przyjęte przez autorkę zasady kierujące analizą wymiaru pamięci zbiorowej w postaci trzech płaszczyzn: dogmatycznej, eklezjalnej i historycznej. Zawarte w tekście generalizacje bez wątpienia poszerzają naszą wiedzę nie tylko o formalnych strukturach pamięci zbiorowej grup religijnych, ale pozwalają także głębiej zrozumieć „motywacje” resentymentów religijnych i etnicznych.\nMoja ocena książki jest bardzo wysoka. Autorka zbudowała model pojęciowy, który zastosowała w części badawczej. Wysoko oceniam ów model, w którym autorsko zdefiniowała pamięć i tożsamość zbiorową. Przyjęła perspektywę normatywno-symboliczną w konstruowaniu tożsamości jednostkowej i kolektywnej, ze wskazaniem na większe oddziaływanie sfery symbolicznej.\nZ recenzji prof. dr hab. Marioli Flis\nO autorze(ce) Eliza Litak, doktor socjologii, absolwentka Instytutu Socjologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jej zainteresowania badawcze koncentrują się na kwestiach pamięci i tożsamości zbiorowej oraz roli religii w życiu społecznym, zwłaszcza w działalności pomocowej. Jest współautorką książki Razem i osobno. Religia a dobrostan w warunkach zróżnicowania etniczno wyznaniowego na przykładzie Przemyśla (wraz z Ireną Borowik i Agnieszką Dyczewską, Kraków 2011).


Prezent dla męża na urodziny | PRINTU\nPoradnik / Dla Niego / Prezent dla męża na urodziny\nMąż – miłość życia i przyjaciel w jednej osobie. Człowiek, z którym spędza się większą część swojego życia, przy czym często staje się jego sensem.\nPoświęcenie i miłość małżonka z pewnością zasługują na docenienie. Jego urodziny są doskonałą ku temu okazją. Jednak jaki prezent dla niego będzie najlepszy?\nZobacz szablon „Prezent dla męża” i inne szablony dla niego\nWyjątkowe prezenty dla ukochanego\nTeoretycznie każdej żonie wydaje się, że najlepiej zna swojego męża. Jednak kiedy staje przed wyzwaniem zakupu urodzinowego prezentu dla niego, okazuje się, że teoria może mijać się z praktyką. Szczególnie w sytuacji, kiedy za pasem jest kilkanaście czy kilkadziesiąt spędzonych razem lat, a tym samym lista wyjątkowych prezentów urodzinowych została przerobiona już wielokrotnie. Z drugiej strony każda żona chce, aby w takim wyjątkowym dniu jak urodziny jej mąż poczuł się szczególnie ważny.\nJakie prezenty dla ukochanego mogą wywołać podobne uczucia?\nPodaruj mu… miłość!\nA gdyby tak zastanowić się, co tak naprawdę daje twojemu mężowi szczęście? Pomijając oczywiście wygraną w Lidze Mistrzów ulubionej drużyny piłkarskiej, męskie wypady z kolegami w nieznane czy smak ulubionego napoju (oczywiście bezalkoholowego!).\nCo, oprócz tych wszystkich rzeczy sprawia, że czuje się naprawdę spełniony? Twoja miłość! Dlatego szukając właściwego prezentu na urodziny, podaruj mu właśnie ją. Jak to zrobić? Możesz oczywiście zaaranżować romantyczny wieczór przy świecach, winie i wiesz czym jeszcze… Jednak chwile są ulotne i szybko zacierają się w pamięci.\nFajny prezent dla niego na urodziny to ten, do którego będzie mógł stale wracać. Jak to połączyć z miłością? Wystarczy, że zaprojektujesz fotoksiążkę dedykowaną właśnie jemu. Wasze wieloletnie małżeństwo z pewnością nie raz zostało uwiecznione na fotografii. Wykorzystaj je teraz, aby przygotować fajny prezent dla niego.\nFotoksiążka zatytułowana „Nasze chwile” na pewno wywoła wiele radości i będzie sporym zaskoczeniem. A przecież o to Ci chodzi, żeby – mimo upływu tylu lat – nadal go zaskakiwać.\nObawiasz się, że fotoksiążka czy fotoalbum wydadzą się oklepane i nieatrakcyjne? Wszystko zależy tak naprawdę od Ciebie i od tego, jakie zdjęcia w nim umieścisz.\nPomysłów na oryginalny foto upominek dla niego jest tysiące! Możesz zrobić kalendarium jego życia lub waszego małżeństwa. Wrzucisz do niego kilka zdjęć z najważniejszych wydarzeń w życiu i opatrzysz je właściwymi datami. Taka lekcja historii z własnego życia spodoba się niejednemu mężczyźnie i będzie stanowić świetny pomysł na prezent dla męża.\nOczywiście możesz zaprojektować wariant, w którym umieścisz same poważne zdjęcia. jeśli braliście ślub minimum kilkanaście lat temu, to na pewno macie idealnie wystylizowaną fotografię ślubną ze świadkami w tle. Wystarczy dorzucić do tego kilka zdjęć z chrzcin, komunii i ślubów dzieci i „sztywniacki” fotoalbum gotowy!\nJeśli jednak niezbyt podoba ci się ten pomysł, pójdź w zupełnie odwrotnym kierunku. Znajdź w domowych „archiwum” zdjęcia, które do tej pory wywołują uśmiech. Nie musicie być na nich wyłącznie wy. Śmieszne fotografie innych członków rodziny i przyjaciół również będą mile widziane. Taka fotoksiążka pokazująca życie z dużym przymrużeniem oka to też fajny prezent dla niego. Który będzie lepszy? Z pewnością sama będziesz to doskonale wiedziała.\nNajlepsze prezenty dla niego w kilku krokach\nJeśli na samo hasło „zaprojektować fotoksiążkę” dostałaś gęsiej skórki, to chcę cię uspokoić. Nie musisz mieć zdolności graficznych ani programistycznych, aby przygotować idealny prezent dla męża.\nWyspecjalizowane w tego rodzaju produktach drukarnie udostępniają na swoich stronach internetowych intuicyjne szablony, które są dużą pomocą w przygotowaniu projektu fotoproduktu. Wystarczy, że wybierzesz interesujący cię wariant i wgrasz zdjęcia, które mają się znaleźć w fotoksiążce.\nJeśli chcesz, możesz dodać również niewielką treść od siebie. Ciekawe cytaty czy autorskie życzenia będą miłym akcentem. Później składasz zamówienie, a po kilku dniach fotoksiążka trafia na twój adres. Proste? A jeśli mimo wszystko przygotowanie fotoprezentu sprawi ci jakikolwiek problem, zawsze możesz poprosić o pomoc pracowników drukarni. Oni zrobią wszystko, aby twój idealny prezent dla niego powstał na czas.\nZobacz szablon „Prezent na urodziny” i inne szablony dla niego\nPomysły na prezent dla ojca – unikalne inspiracje


Atomowy paparazzi – Robert Dee\nW latach 40-tych ubiegłego wieku Komisja Energii Atomowej USA zleciła skonstruowanie aparatu fotograficznego zdolnego uchwycić pierwsze chwile powstawania eksplozji atomowych.\nZadanie było bardzo skomplikowane. Pamiętajmy, że technologia elektroniczna była wówczas w powijakach, a trzeba było zrobić zdjęcie w milisekundy po detonacji bomby. Potrzeba było bardzo krótkich czasów naświetlania, bo w ułamku sekundy wszystko zamieniało się w wielką kulę ognia. „W mgnieniu oka” – to o wiele za długo, bowiem mrugnięcie okiem trwa około 300 milisekund. Tutaj potrzebne były czasy o sto tysięcy razy krótsze. Kolejny problem to uniknięcie skutków eksplozji, ale z tym uporano się szybko, wykonując fotografię ze znacznej odległości.\nZlecenie wykonała firma Edgerton, Germeshausen & Grier, a nowy aparat fotograficzny wynalazł Harold Edgerton. Swoje dzieło nazwał rapatronic. Aparat Edgertona był w stanie osiągnąć czas ekspozycji do 20 nanosekund. Żadna tradycyjna mechaniczna migawka nie mogła się zbliżyć do takich osiągnięć.\nJeden rapatronic był w stanie zrobić tylko jedno zdjęcie, więc do fotografowania wybuchu jądrowego ustawiano ich kilka obok siebie i wyzwalano w krótkiej sekwencji. Na załączonym zdjęciu widzisz obraz wybuchu jądrowego uchwycony w niecałą tysięczną sekundy po rozpoczęciu reakcji łańcuchowej. Obiekt na zdjęciu ma rozpiętość około 20 metrów.\nNauka aparat fotograficzny, broń jądrowa, Edgerton, eksplozja, fotograf, Germeshausen & Grier, Harold Edgerton, rapatronic, wybuch, zdjęcie permalink


§ zajęcie części działki pod drogę - Strona 2 – Forum Prawne\nzajęcie części działki pod drogę - Forum Prawne\nzajęcie części działki pod drogę 2\nDziękuje. to wysyłam jak odpiszą to zamieszcze na forum...\nzajęcie części działki pod drogę\nRE: zajęcie części działki pod drogę\nDziękuje. to wysyłam jak odpiszą to zamieszcze na forum\nDoradzam ustalić, co tak naprawdę robili geodeci i co zostało podpisane przez pełnomocnika (czy na pewno protokół gruntowy).\nSamo wbicie palików to jeszcze nie zabranie gruntu.\nByć może było to tylko odszukanie granic już istniejącego pasa drogowego, który wedle dokumentów biegnie inaczej niż pamięta to właściciel (właśnie wtedy daje się właścicielowi do podpisania protokół gruntowy, w którym to potwierdza on własnym podpisem, że zgadza się z przebiegiem granicy wytyczonym przez geodetę), –jeśli mama jest pełnomocnikiem (formalnie) i podpisała, to z punktu widzenia geodety sprawa jest zamknięta, nikt nic nikomu nie zabrał i nie ma mowy o odszkodowaniu.\nMożliwe jest też, że droga ma zostać poszerzona za pomocą tak zwanej „specustawy” (D.U. 2008.193.1194 z późn. zm.) albo pas drogowy będzie regulowany za pomocą art. 73 ustawy „Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną” (D.U. 1998.133.872 z późn. zm.) –wtedy niestety bez odszkodowania (instrukcja z postu #5 odnosi się właśnie do tego ostatniego przepisu).\nNiemniej żeby ubiegać się o odszkodowanie to najpierw trzeba mieć coś zabrane. Tutaj zdaje się nie było nawet wszczęcia jakiegokolwiek postępowania (RADEK1603 nie dostał postanowienia o wszczęciu).\nZaznaczam, że nawet w przypadku postępowania z „specustawy” lub art. 73 geodeta zjawia się na gruncie na długo przed formalnym rozpoczęciem postępowania (złożeniem przez starostę wniosku do wojewody o wydanie odpowiedniej decyzji). Geodeta może też „nabijać paliki” na cudzym gruncie –pozwala mu na to art.13 ust.1 pkt.3 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne (D.U.2010.193.1287 z późn. zm.)\nA biedny (czy też „sprytny”) urzędnik po otrzymaniu pisma z żądaniem odszkodowania i nieznalezieniu w rejestrach jakiegokolwiek śladu przejęcia gruntu pyta się grzecznie strony, o co chodzi –a co mu niby pozostało? (choć jak czytam to napisane urzędniczym bełkotem pytające pismo, z którego trudno cokolwiek zrozumieć to mnie skręca)\nA biedny (czy też „sprytny”) urzędnik\nDlatego zażalenie uruchomi tryb weryfikacji stanu faktycznego, a zrobi to urząd, a nie interestant.\nNie bardzo widzę, co strona może zyskać na tych skargach?\nDoradzam skupić się na tym podpisie pełnomocnika. Próby jego „odwołania” przez telefon można sobie darować. Proponuję udać się do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej ustalić, co jest robione na działce i złożyć pisemne oświadczenie (za pokwitowaniem), że mama nie była uprawniona do składania podpisu (no chyba, że dała geodecie pisemne pełnomocnictwo, –ale i to można odkręcić) –liczy się czas, teraz wystarczy jedno pismo a po zatwierdzeniu złożonych przez geodetę dokumentów to może być dłuższa zabawa.\nJak RADEK1603 ustali stan faktyczny to mogę podpowiedzieć, co dalej…\nNa zażaleniu - to środek ponaglenia zupełnie inny, niż skarga.\nZyska tyle, że to urzednik zweryfikuje i nie będzie mógł przerzucić tego na interesanta.\nOK -zażalenie na brak załatwienia w terminie sprawy odszkodowania, za coś, czego jeszcze najprawdopodobniej nie zabrano a być może nawet nie chce się zabrać -co z tego będzie dla RADKA1603?\nTu trzeba jak najszybciej ustalić, o co chodzi, (do jakiego postępowania mają służyć prace geodety) i walczyć o swoje. Przy aktywnym udziale w postępowaniu zawsze można dla siebie sporo ugrać (niekoniecznie kasę np. dodatkowe zjazdy z drogi na pole też mają swoją wartość), nawet z art. 73 można skutecznie walczyć.\nJeśli jednak poprzestanie się na zażaleniu i będzie czekało na odpowiedź od Wojewody to w między czasie, (bo odpowiedź niezależnie od obowiązujących przepisów i tak w praktyce przyjdzie za parę miesięcy) można sporo stracić...\nOK -zażalenie na brak załatwienia w terminie sprawy odszkodowania, za coś, czego jeszcze najprawdopodobniej nie zabrano\nw takim razie organ administracji publicznej powinien wszcząć odpowiednie postępowanie\nProwadzenie postępowania administracyjnego powinno charakteryzować się jak najmniejszym jego sformalizowaniem, tak aby sprawa mogła zostać rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony. Organy administracji powinny więc prowadzi postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie do organów państwa, a to z kolei wiąże się z respektowaniem zasady udzielania informacji, wyrażonej w art. 9 k.p.a, Zgodnie z tą zasadą organy administracji zobowiązane są do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenia ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania. Oznacza to, że strona postępowania powinna być informowana w takim zakresie, w jakim konieczne jest, by z powodu nieznajomości prawa nie poniosła szkody, a zwłaszcza w takich sprawach, których okoliczności dają podstawę do wniosku, że pierwszy raz zetknęła się ona z takimi problemami faktycznymi i prawnymi (zob. np. wyrok NSA z dnia 18 lutego 1994 r., SA/Wr 1587/93 Prok. i Pr. 1995/2/54, czy też wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1984 r., II SA 729/84 ONSA 1984/2/117).\nodpowiedź niezależnie od obowiązujących przepisów i tak w praktyce przyjdzie za parę miesięcy) można sporo stracić...\nZatem można - od razu po złożeniu żażalenia - składać skargę na bezczynność do WSA. Warunkiem prawa do skargi na bezczynność nie jest rozpatrzenie zażalenia, a samo go złożenie.\nNo cóż voytega nie przekonam (on mnie też nie), a RADEK1603 sam musi ocenić co jest dla niego najlepsze...\nzażalenie jest już wysłane.\nA co do podpisu pełnomocnika to od tego zacząłem pod koniec września złożyłem podanie do Wydziału Geodezji Kartografii i Katastru o obalenie podpisu do tej pory bez odpowiedzi. jak będę miał coś wolnego czasu to spróbuje dotrzeć do dokumentów geodety\nProponuje poczytać ten wątek http://forumprawne.org/postepowanie-...homosci-7.html\nw związku ze złożonym zażaleniem dostałem z urzędu wojewódzkiego pismo z prośbą o udzielenie wyjaśnień dotyczących stanu sprawy , odniesienie się do zarzutów strony oraz przesłanie akt sprawy.\na z Powiatowego Zarządu Dróg na wniosek starostwa dostałem pismo o treści:\nPowiatowy Zarząd Dróg Publicznych w Radomiu informuje, iż zgodnie z operatem geodezyjnym nr 1380-8/12 z dnia 25 września 2012 r. do celów regulacji stanu prawnego gruntów zajętych pod drogę powiatową nr 3512W Urbanów-Stare Zawady-Jedlińsk wykonanym przez TRANS-GEO w skład pasa drogowego wchodzi działka nr 332/1 o pow. 0,0771 ha położona w jednostce Jedlińsk w obrębie Zawady Nowe. W terminie do dnia 31 grudnia 2012 r. złożony zostanie wniosek o potwierdzenie przez Wojewodę Mazowieckiego przysługującego Powiatowi Radomskiego prawa własności do przedmiotowej nieruchomości, stanowiącej wg dokumentów prawnych własność Pana\nCzyli wyłączyli już z mojej działki 332 zajęty teren i utworzyli działkę 332/1\nDo wojewody powinienem odesłać kopię tego pisma bo więcej dokumentów nie mam ?\nw związku ze złożonym zażaleniem dostałem z urzędu wojewódzkiego pismo z prośbą o udzielenie wyjaśnień dotyczących stanu sprawy ,\nrozumiem, że pan otrzymał pismo do wiadomości, zaś adresatem był organa adminstracji publicznej, którego opieszałość pan zażalił?\nW terminie do dnia 31 grudnia 2012 r. złożony zostanie wniosek o potwierdzenie\nczyli niejako się tłumaczą, że zostanie wszczętę postępowanie\ni tu mamy niewłaściwe postępowanie, ponieważ pana podanie zawierało żądanie wszęcia właściwego postępowania\nzatem organ administracji publicznej albo powinien przekazać je do organu właściwego, albo wszcząć postępowanie - jeśli jest właściwy\nżażalenie pan już złożył, zatem uprawnia pana to już do skargi na bezczynność do WSA\nUdzielić odpowiedzi powinien urząd, na którego zażalenie pan złożył.\ndokładnie tak było to pismo do wiadomości a adresatem był Wydział Geodezji,Kartografii Katastru i Nieruchomości.\nDziś ustaliłem że dokument który podpisała moja mama to był:\n,,Protokół wyznaczenia punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków oraz ustalenia granicy gruntów zajętych pod drogę powiatową nr3512W według stanu na dzień 31.12.1998r\nna podstawie art,73 ustawy z dnia 13.10.1998 r -przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną(Dz.U.Nr133 poz. 872 z późn.zm.)\nsporządzono na postawie art.39 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne(Dz.U.Nr30 poz. 163cz późn.zm.)"\nniestety tak to jest, przychodzi urzędnik "pani tu podpisze" i potem rodzina ma niespodzianki\nA wracając do istoty sprawy:\nPodpisanie dokumentu nie miało (w mojej ocenie) większego znaczenia dla tej sprawy.\nPrzepis, na którym opiera się sprawa brzmi:\nArt. 73. 1. Nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niestanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.\n3a.Jeżeli istnieje konieczność określenia granic nieruchomości, które przeszły na własność Skarbu Państwa lub własność jednostek samorządu terytorialnego, wydając decyzję, o której mowa w ust. 3, nie wydaje się decyzji o podziale nieruchomości.\nTłumacząc na polski –chcą ci zabrać ziemię i nic za to nie zapłacić, (bo termin na składanie wniosków o odszkodowanie minął z końcem 2005r.)\nDoradzam zrobić dokumentację fotograficzną terenu i zbierać dokumenty potwierdzające, że to ty i twoja rodzina zajmowaliście i użytkowaliście teren (do końca 1998r.).\nW postępowaniu przed Wojewodą (będzie tu I instancją) zabierający (Powiatowy Zarząd Dróg) musi udowodnić, że na dzień 1998-12-31:\n1)\tDroga była zaliczona do dróg publicznych (w rozumieniu ustawy o drogach publicznych), pewnie była, ale nie zaszkodzi sprawdzić.\n2)\tSporny teren wchodził w skład pasa drogowego (najlepiej podeślij zdjęcie drogi i spornego gruntu to podpowiem, co napisać w odwołaniu).\n3)\tA najważniejsze –udowodnić, że sprawował władztwo na tym terenie (przed 1998-12-31), to wcale nie jest takie proste. Tu trzeba poczekać na postępowanie i zapoznać się z dokumentami, jakie przedstawi PZD, jako dowód (na sprawowanie władztwa) –wtedy się zobaczy, co dalej.\nW kwestii przyspieszenie postępowania to niech doradza voyteg\nJednakże w przypadku sprawy z art. 73 składanie wniosku o wszczęcie postępowania lub (co już się stało) o odszkodowanie daje PZD dodatkowe atuty do ręki -będą dowodzić, że strona miała świadomość iż teren jest zajęty pod drogę -wszak sama z siebie złożyła wniosek o odszkodowanie (a więc pośrednio potwierdziła, że teren już jej zabrano)...\n§ Zajęcie części działki pod drogę (odpowiedzi: 2) Jestem właścicielem działki ponad którą przebiegała droga dojazdowa do pól o szerokości ok. 1,5-1,8m. Nagle w 2005r. rozpoczął się remont tej drogi,...\n§ działka zajęta pod drogę (odpowiedzi: 8) Witam Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zajął kawałek mojej działki na drogę. Gdy składałem wniosek o pozwolenie na budowę musiałem...\n§ Zajęcie części nieogrodzonej działki pod drogę (odpowiedzi: 17) Zacznę od początku: W około roku '88 moja działka została ogrodzona powiedzmy że "na oko" czyli ogrodzenie zostało przyklejone do istniejących...\n§ zajęcie działki pod drogę gminną (odpowiedzi: 2) Witam Od 2004 roku jesteśmy z mężem właścicielami posesji z zapisem o służebności przejazdu. Dostałam pismo z Wydziału Nadzoru Właścicielskiego w...


I. PÓŁ ŻARTEM: DZIECIĘCE RYMOWANKI ZNAMIENITEGO SKAMANDRYTY\nKażdy z nas zna wiersze J. Tuwima dla dzieci. Po odgadnięciu wszystkich haseł krzyżówki w nagrodę w szóstej kolumnie ukaże się nazwa najsłynniejszego Tuwimowskiego pojazdu.\n1.Wskoczyło do U w „Abecadle”.\n2. Pani Słowikowa przygotowała je na kolację w konwaliowym sosie.\n3. Jej nóżki obgadały gąska i kaczuszka.\n4. W nim pan Hilary szukał swej zguby po przeszukaniu pieca.\n5. Imię szczeniaczka, który pomagał wyciągnąć rzepkę w ogrodzie.\n6. Dzięki niemu słoń Trąbalski na chwilę odzyskał pamięć.\n7. Nad nią według Zosi Samosi leży Kraków.\n8. Sterczy w ścianie i służy do włączania prądu.\n9. Tę budowlę miał przedstawiać znaczek na kopercie nieistniejącego listu do wuja Grzesia kłamczucha.\n10. Imię kotka pana Tralalińskiego.\nII. PÓŁ SERIO: TYTUŁY DZIEŁ MISTRZA.\nWarto znać chociaż tytuły dzieł S. Żeromskiego. Należy odgadnąć wyrazy, na które naprowadzą podane hasła, potem – dostosować formę gramatyczną słów do diagramu, dzięki czemu odtworzone zostaną tytuły dzieł Mistrza. Na koniec trzeba odczytać hasło – tytuł tragedii Żeromskiego.\n1. Bywa czasem nierówna, a czasem na śmierć i życie; u Staffa szedł przez ogród i był śmiertelnie smutny.\n2. Wyjatkowo dbają o nią kobiety; według przewodniej piosenki znanego serialu jest nowelą.\n3. Zostają po wypaleniu ogniska.\n4.Taką żoną była z pewnością Penelopa; Wisła, Odra, Niemen, San … .\n5.Liczba mnoga rzeczownika „człowiek”; np. mieszkańcy Dworca Centralnego w Warszawie.\n6. Niektórzy rzucają nań słowa; Austria, Czechy i Słowacja nie mają do niego dostępu, a na Węgrzech udaje je Balaton.\n7. W III cz. „Dziadów” A. Mickiewicza miał go Senator; popularna biała broń, ale nie nóż, szabla ani miecz; w określeniu odmiany powieści występuje razem z płaszczem.\n8. Jest nią kobieta, która występuje w zawodach typu Strong Man.\n9. Inaczej: historia; głównych jest siedem, a ich popełnieniu zapobiega przestrzeganie Dziesięciu Przykazań.\nLitery z kwadracików z dwiema gwiazdkami utworzą hasło.\nIII. I NA POWAŻNIE: UZUPEŁNIJ INFORMACJE DOTYCZĄCE NASZEJ SZKOLNEJ BIBLIOTEKI.\nNasza szkolna biblioteka znajduje się na ………. piętrze i jest oznaczona numerem .. … ……Składa się z dwóch pomieszczeń. Pierwsze to …………………..., a drugie - …..………………… Swoje zbiory udostępnia przez ………. dni w tygodniu od godz. …………… do godz. ……….Księgozbiór liczy ponad 15 , 16 , 17 tysięcy egzemplarzy (oznacz kółeczkiem wybraną odpowiedź). Naszym szkolnym bibliotekarzem jest ……………….. ……………….. (podaj imię i nazwisko)


Wiki rusza na podbój Hogwartu Harry Potter News\nHPNews.pl » Artykuły » Fan Fiction » Wiki rusza na podbój Hogwartu\nWiki rusza na podbój Hogwartu\nMoże zacznijmy od tego, że nazywam się Wiktora (idiotycznie, no nie?) ale wszyscy mówią na mnie oczywiście Wiki.\nMoja chawiara leży niedaleko Londynu, a moi starzy są całkiem spox, tylko czasem za bardzo wtrącają się w nie swoje sprawy.\nBo tej pory chodziłam do Beuxbatons, miałam fajnych kumpli i wyczesane kumple, ale ostatnio moi starzy zaczęli poważnie świrować na punkcie mojego bezpieczeństwa. Od jakiegoś czasu notorycznie powtarzają się zabójstwa, napady i różne podobne nieprzyjemne incydenty i właśnie z tego powodu będę musiała chodzić do Hogwartu.\nWe wrześniu stuknie mi szesnastka (będę chodzić do szóstej klasy) i jak jakiś pierwszak całkiem zdenerwowana, obgryzając paznokcie, pójdę do jakiegoś starego kapelusza, który pono powie mi w jakim będę domu.\nHogwart wydaje mi się całkiem sztywniacką szkołą. Dyrektorem jest tam jakiś wiekowy świr (tatulo mówi, że to geniusz), który chyba uważa, że moda nie zmieniła się od co najmniej dwustu lat.\nZ jakiegoś ranki ngu szkół dowiedziałam się, że ta buda jest najlepsza na świecie, a to oznacza, że zapewne trzeba tam sporo kuć. Prawda, w Beuxbatons też nie było lekko, ale chyba przeraża mnie fakt, że od nowa będę musiała walczyć o pozycję najbardziej sexy laski w szkole, znów odstawiać wzorową kujonkę przy nauczycielach i szukać jakiejś kumpeli od serca.\nJak już wszyscy wiedzą w jakich barwach widzę moją przyszłość to może opowiem o moim wyglądzie. Mam ciemne (nie całkiem krucze), średniej długości, wycieniowanie włosy, wysoka nie jestem i posiadam też piwne oczęta.\nNajchętniej ubiera się (na przekór mamci) w bojówki i jakieś bajeranckie bluzy(często z kapturem). Mój ubiór pozwala bardziej inteligentnym skapować jaka muza mnie kręci. Dla tych o mniejszym IQ pisze, że po prostu uwielbiam hip hop. To czego nie cierpię to disco polo i inna tandeta.\nTo za czym przepadam to sałatka warzywna, Boże Narodzenie i niespodzianki.\nJutro zaczyna się dla mnie „nowe życie”. Niby powi nnam się cieszyć, bo tam w Hogwarcie nikt nie wie o moich wpadkach i totalnych porażkach, mogę sobie bez najmniejszych przeszkód wykreować sobie całkiem nową osobowość i najważniejsze: tam NIE MA mojej najzagorzalszej przeciwniczki Mary Windsor.\nTak więc leżę sobie teraz we własnym łóżku, we własnym pokoju, we własnej pościeli i snuję nadzieje i obawy. Na moje nieszczęście tych drugich jest dwa razy więcej niż tych pierwszych. Mam ogromne przeczucie, że już pierwszego dnia popełnię taka gafę o której nikt nie zapomni do końca życia.\nDochodzi północ. Za niecałe dziesięć godzin będę stała na peronie 9 i ¾ z moją sówką i całym bagażem.\nChyba muszę wreszcie zasnąć, bo będę mieć jutro wory pod oczami.\nJeden baranek, drugi baranek, trzecie baranek, czwarty...\n- Wstawaj Wiki. Chyba nie chcesz się spóźnić, co? – pobudka w stylu mojej mamci\n- Jeszcze chwilę mamusiu! – wtuliłam się w poduszkę, a w żołądku poczułam coś cholernie wielki ego i zimnego – Daj się spokojnie wyspać człowiekowi.\n- Wikuś, moje dziecko, jakiś chłopiec do ciebie!\n- CO!!! – niezawodny sposób na obudzenie mnie\n- Śniadanie córeńko. Ubierz się i zejdź szybko na dół. – mama wyszła pozostawiając mnie sam na sam z moim strachem.\nLodowa kula w moim żołądki zaczęła dziwnie się poruszać. Zawsze tak jest jak się czegoś boję, albo jestem podniecona.\nZaczęłam szukać skarpetek. Usiadłam na łóżku i rozejrzałam się po pokoju. Z plakatu uśmiechał się do mnie Liber, a Doniu machał mi ręką. Eminem, który wisiał nad moim łóżkiem ostentacyjnie wycierał oczy chustką i co jakiś czas wydmuchiwał w nią swój nos.\nNa biurku siedziała ogromna, czarna tarantula. Dostałam ją od wujka na czternaste urodziny i bez wahania nazwałam ją Tekla. Szkoda, że pająków nie wolno zabierać do szkoły.\nPowoli, z całkowita rezygnacją zaczęłam się ubierać.\nNa dole, w kuchni rodzice śmiejąc się opowiadali mi o Hogwarcie ró żne rzeczy (jaki to on wspaniały i cudowny) i próbowali bezskutecznie dodać mi otuchy.\nJedyne co wskórali to to, że prawie spóźniłam się na pociąg.\nNa ten dworzec dostaliśmy się mugolskim metrem i od razu mi się tam nie spodobało.\nWszędzie pełno śmieci i smród jak w kanałach.\nPostanowiłam od razu przebiec przez barierkę, bo mugole zaczęli się dziwnie gapić na Artemidę, moją sowę.\nNa peronie było pełno ludzi. Mama i tata uścisnęli mnie nawet nie podejrzewając, że robią mi obciach przy wszystkich.\n- Mamo! Tato! – syknęłam im do ucha – Nie przy ludziach!\n- Och córeczko! Przecież zobaczymy cię dopiero w przyszłe wakacje. – tata i to jego poczucie humoru!\n- Jakie wakacje? – zdziwiłam się – Przecież wraca na święta!\n- Co do tego to się jeszcze przekonamy. No idź już, bo ci pociąg ucieknie.\nPopędziłam do lokomotywy, pomachałam starszym i wyruszyłam na poszukiwanie wolnego przedziału.\nOkazało się to dość żmudnym zajęciem. Wreszcie jakaś dziewczyna (wbrew woli swoich towarzyszek podróży) powiedziała, że mogę z nimi usiąść.\nOczywiście wyczerpana i znudzona skorzystałam z okazji i chwilę potem siedziałam z pięcioma dziewczynami. Okazały się nawet wporzo, ale „niestety” musiały już iść.\nZostałam tylko ja i dziewczyna, która zaproponowała mi miejsce w przedziale.\n„Lily Evans” przedstawiła się z uśmiechem i tak zaczęła się nasza znajomość.\n- Trochę się boję tego przydziału – przyznałam się wbrew własnej woli\n- Naprawdę nie ma czego. – Lily spojrzała za okno – Wiesz już w jakim chcesz być domu?\n- Nie. Rodzice chcieliby, żebym trafiła do Ravenclawu, ale przecież ja i tak nigdy ich nie słucham. A ty w jakim jesteś domu?\n- W Gryffindorze. To chyba najlepszy dom.\n- Starzy mówili ci gdzie masz trafić?\n- Moi starszy to mugole. – Lily wyszczerzyła zęby w uśmiechu. – Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko?\n- Nie, skąd. A znasz kogoś komu to przeszkadza?\n- Jasne. W Slytherinie – wymawiając to słowo Lily przez chwilę udawała, że wymiotuje – jest masa osób, która uważa mnie za niegodne dla siebie towarzystwo. Fajnie by było gdybyś też była w Gryffindorze.\n- A są tu jacyś interesujący chłopcy? – poruszyłam temat tabu\n- Pewnie. Do wyboru do koloru. Ale są też tacy, którzy zachowują się jak dzieciaki. – Lily westchnęła ciężko – myślisz, że z tego można wyróść?\n- Nie wiem. – powiedziałam z namysłem – To chyba zależy od chłopca. I od ciebie.\n- Ode mnie? Jaki mam wpływ na to czy… ten chłopak przestanie być całkowicie nieodpowiedzialny?\n- Duży. Jeśli jemu na tobie zależy to zrobi absolutnie wszystko, żebyś zaczęła się z nim spotykać. Dlaczego ten twój…\n- Jaki mój??? – przerwała mi Lily – On WCALE nie jest mój! Tak się tylko pytam. Z ciekawości.\n- Spoko, nie chciałam cię urazi. A jest chociaż przystojny?\n- Kto? – ona udaje zdziwioną! – Kto ma być przystojny?\n- Ten zdziecinniały chłopak, który ci się podoba.\n- Nie podoba mi się! – nutka oburzenia – skąd ci przyszła do głowy podobna głupota? Wcale nie jest przystojny. Jest brzydki, głupi, a na dodatek on i jego kumple zachowują się jakby mieli po pięć lat. Nie podoba mi się. Może mnie trochę... fascynuje, ale absolutnie nic więcej.\n- Tak to się zwykle zaczyna od fascynacji, a potem pierz kobieto pieluchy.\nObie roześmiałyśmy się. Potem kupiłyśmy sobie jakieś szamanko.\nPrzyjemnie było jechać z fajną kumpelką, chrupać sobie kociołkowe pieguski i opowiadać kawały. W pewnym momencie coś mocno uderzyło w drzwi przedziału. Otworzyłam je różdżką i do środka wpadło coś wielkiego zawiniętego w szkolną szatę. Kiedy „coś” się wypla tało zobaczyłam okropną tłustą czuprynę, długi, zakrzywiony nos i ziemistą cerę przerywaną na szyi i skroniach niebieskimi, pulsującymi żyłami.\nChwilę potem do środka wpakowali się dwaj chłopcy, o których nie można było powiedzieć, że są brzydcy. Obaj wysocy, dobrze zbudowani ze znudzeniem na twarzach i z różdżkami w dłoniach. Jeden z nich nosił okulary, miał krucze, rozczochrane włosy i słodkie brązowe oczy. Pierwszy wszedł do przedziału. Za nim wtoczył się drugi przystojniak. Opalony, z nieco dłuższymi, opadającymi na twarz włosami i uśmiechem , który bez chwili namysłu rozszyfrowałam jako mściwa satysfakcja. Kiedy patrzyło się na niego od razu odnosiło się wrażenie, że to nie jest zwykły chłopak. O początku wiedziałam, że to podrywacz, który tylko czeka, aż nawinie się panienka. Był absolutnie rewelacyjny. Taki tajemniczy i mroczy, a przy tym pogodny i wydawałoby się, że nawet dowcipny.\nNie wiedziałam co powiedzieć. Byłam zaskoczona i co gorsza okropnie (moim zdaniem) wyglądałam. Nie miałam pomalowanych tuszem rzęs, a na nosie widniało kilka „pamiątek” letnich, czyli oczywiście piegów, których bezskutecznie próbowałam się pozbyć.\nNie musiałam się jednak odzywa, bo zrobiła to za mnie Lilka.\n- Co wyprawiacie? Zachowujecie się jak rozwydrzone bachory! – Lily starała się wyglądać groźnie, ale marszczenie brwi jej nie wyszło – Przestańcie!\n- Jasne. Mogłem się spodziewać Evans, że znów zepsujesz nam zabawę. – okularnik machnął różdżką i chłopak o tłustych włosach wyleciał za drzwi, które momentalnie się zatrzasnęły – Nie przedstawisz nam swojej koleżanki? Co Evans?\n- Nie, nie przedstawię. – powiedziała Lily siląc się na spokój\n- A czemu nie? – okularnik zaczął udawać zdziwienie\n- Bo zaraz stąd wyjdziecie. – kwaśny uśmieszek mojej kumpeli – A jeśli nie traficie do drzwi to wam pomogę.\nPrzystojniak nie zwracał najmniejszej uwagi na dialog swojego kumpla z Lilką. Oceniał wzrokiem najpierw moja twarz, a teraz najwyraźniej moje piersi. W duchu przeklinałam się, że nie ubrałam na siebie czegoś, co bardziej uwydatnia moje walory. Głupio się czułam bo teraz zaczął się przyglądać moim nogą (wyjątkowo byłam w spódniczce), a ja nadal nie wiedziałam jak się odezwać.\n- Evans – zaczął okularnik – zasady dobrego wychowania mówią, że powinnaś przedstawi nas swojej uroczej koleżance. Jak już to zrobisz to sobie pójdziemy.\n- No dobra. – powiedziała zrezygnowana Lily – To jest Wiktoria...\n- Wiki – przerwałam jej\n- Wiki Barry, a ci debile to James Potter – okularnik okazał się mieć zabójczy uśmiech – i Syriusz Black. – Syriusz mrugnął do mnie łobuzersko. – To możecie już iść.\nLily wskazała chłopcom drzwi, ale oni bynajmniej nie spieszyli się z odejściem. Wprost przeciwnie. Zajęli miejsca obok nas i zaczęli dyskutować o quidditchu.\nLily spojrzała na mnie z dezaprobatą i wyjęła różdżkę.\nNiestety niezbyt długo nacieszyła się tą przewagą, bo gdy tylko powiedziała, że ich wyrzuci Potter użył rozbrajacza i obie zostałyśmy bez różdżek.\nJames i Syriusz znów zajęli się konwersacją, a my obrażone patrzyłyśmy za okno. Powoli zaczynało się ściemniać.\n- Hej, czemu wy nic nie mówicie? – spytał po jakimś czasie James\n- Nie rozmawiamy z debilami. – Lily spojrzała na mnie szukając poparcia. Nie znalazła go\n- Mała… eee… Wiki tak? – Syriusz nie mógł oderwać oczu od mojego biustu – masz czas jutro wieczorem?\n- A jeśli tak to co z tego? – spytałam zadawkowym tonem\n- Proponuję ci randkę. – jego wzrok przykleił się gdzieś w okolicy kolan\n- Nie, dzięki. – powiedziałam niby-znudzonym tonem – Nie umawiam się z przeciętniakami.\nTe słowa zadziałały na Syriusza jak zimny prysznic. Natychmiast oderwał oczy od moich nóg i spojrzał z wyrzutem na twarz. Ma jego słodkiej buźce malowała się mieszanina oburzenia i niedowierzania.\n- Nie jestem przeciętniakiem! – w takich sytuacjach powinien mieć tabliczkę „zły pies” – Natychmiast powiedz, że to nieprawda!\n- W Beuxbatons takich niby-macho jak ty mamy na pęczki. A skoro czegoś jest dużo i złej jakości to ta rzecz jest przeciętna… - wycelowałam prosto w jego dumę – Tak jak ty! – dodałam z namysłem. Z satysfakcją patrzyłam jak Syriusz zaczyna zgrzytać zębami\n- Z tobą to nawet jadowity ślimak by się nie umówił! – powiedział\n- A ty chciałeś. – odpyskowałam się spokojnie\nSyriusz już się nie odezwał. Obrócił się na pięcie i wyszedł z przedziału. James wzruszył ramionami, zrobił dziwną minę i też sobie poszedł.\n- Jeszcze będą z ciebie ludzie. – powiedziała Lily i zamknęła drzwi – już niedaleko Hog wart. Cykasz się?\n- Niby czemu miałabym się bać? – mój brzuch znów wypełnił się lodem\n- Przecież mówiłaś, że się pietrasz. Spoko – wszyscy się boją.\n- Ja jestem niezwykła. – Uśmiechnęłam się do Lily łobuzersko – Strach to dla dzieci… No dobra, może trochę się denerwuję, ale nic więcej.\n- Jestem strasznie głodna. Skończyły ci się już ciastka?\n- Tak, ale mam kanapki. – powiedziałam – Mama zawsze mi robi, a ja nigdy ich nie jem. Masz.\nJakieś pół godziny później pociąg dojechał do celu (tzn. na stację w Hogsmade) i wszyscy „adepci magii” przebrani w hogwarckie mundurki czekali na powozy.\nByło mi strasznie zimno. Kapuśniaczek kropił bezustannie, miałam już całkiem mokre włosy i szatę, a buty mogły być basenem dla jakich małych zwierzątek.\nA jeśli już mowa o małych zwierzątkach to przypomniała mi się Tekla. Biedaczka siedzi tam sama w pokoju, z martwą myszą na kolacje i pewnie strasznie za mną tęskni.\nJak można być tak bezdusznym, żeby zabronić mi zabrać do Hogwartu mojej ślicznej tarantulki.\nW końcu przyjechały powozy i wsiadłyśmy z Lilka do jednego. Okazało się, że już ktoś w nim jest. Oczywiście łatwo się domyślić, że to Syriusz, James i jacyś dwaj inni chłopcy.\nCi nieznajomi nie byli tacy boscy jak Potter i Black. Jeden miał brązowe włosy i zmęczone oblicze, a drugi był gruby, niski, a jego twarzy doliczyłam się siedmiu pryszczy.\nJak zauważyły moje bystre oczęta słodki Syriuszek nie był zbytnio zadowolony z naszego (a raczej mojego) towarzystwa.\nJak mogłam być aż taka głupia, żeby powiedzieć coś takiego temu całkowicie wybitnemu chłopakowi. Byłam pewna, że w całym Hogwarcie nie ma drugich taki „sweet eyes”.\nCałą podróż rozmowa jakoś się nie kleiła. Dowiedziałam się tylko, że ci chłopcy to Remus Lupin i Peter Pettigrew.\nCałą moją uwagę pochłaniały teraz przeróżne sposoby na przeproszenie Syriusza tak, żeby sobie absolutnie nie pomyślał, że mi na nim zależy. Pogrążona w takich rozmyślaniach nie zauważył jak James wyciągnął z torby pudełeczko, lekko odchylił tekturkę o góry, jakby chciał się przekonać, że w środku nadal coś jest, wyjął coś sporego i czarnego i rzucił to na moje kolana. Zapewne spodziewał się, że zacznę krzyczeć lub coś w tym stylu, ale ja na widok słodkiego pajączka zapiszczałam z uciechy.\n- Jaki śliczny! – wzięłam tarantulę na dłoń i zaczęłam gładzić po grzbiecie. – jak się nazywa? Skąd go masz? Nie wiedziałam, że do Hogwartu wolno zabierać pająki!\n- Nie wolno. – powiedział zdezorientowany James – jest tu nielegalnie. Nazywa się Spike.\n- Skąd go masz? – znowu spytałam\n- Wolałbym o tym nie mówić. Gdyby moi starzy się dowiedzieli, że byłem na Nokturnie, chyba by mnie zabili. – Potter zrobił porozumiewawczą minę - Evans, co ci jest? – zainteresował się nagle tym, że Lily zrobiła się bladozielona i wyglądała jakby miała zwymiotować\n- Zabierz… Stąd… Tę… Kreaturę! – wycedziła przez zaciśnięte zęby\n- Daj spokój! – James wziął ode mnie pająka – Zobacz jaki sympatyczny – podstawił go Lilce pod nos\nSkończyło się na tym, że oberwał od niej płaskiego i że nie mógł ruszyć szczęką przez jakiś czas. Schował tarantulę do torby i zaczął targować się z moją kumpelą.\n- Powiem wszystko McGonagall! – jęknął dramatycznym tonem. – Jak ty mnie traktujesz! Musisz mi to natychmiast wynagrodzić.\n- Jeśli coś piśniesz, to dyrektor się dowie, że szmuglujesz do szkoły nielegalne stworzenia. – stwierdziła rezolutnie Lilka\nJames kilka razy otworzył usta jakby chciał coś powiedzieć, ale zrezygnował. Teraz z kolei odezwał się do mnie Remus Lupin.\n- To ty jesteś tą dziewczyną, która dała Syriuszowi kosza? – spytał\n- No… tak. – starałam się nie patrzeć na słodką buźkę Blacka – A czemu jesteś taki zdziwiony?\n- Bo to ewenement na skalę światową. Jeszcze chyba żadna dziewczyna nie powiedziała mu, że jest przeciętny. Strasznie go to zdołowało. – Remi uśmiechnął się do Syriusza, ale jego uśmiech nie został odwzajemniony. – Żebyś wiedziała jakimi epitetami cię obrzucił… ale tego nie wypada mówić przy dziewczynach…\n- Ja jednak wolałabym wiedzieć jakimi. – spojrzałam na (nieznacznie) oblaną rumieńcem twarz Blacka – Mogłabym mu się odwdzięczyć, choć może nie wyglądam, ale naprawdę znam parę niezłych określeń.\n- Serio? – spytał ironicznie Syriusz – bo wyglądasz na taką co wie tylko…\n- Hej, Syriusz przystopuj! – James chyba skapował, że Syriuszowi chodzi o coś co można podać do cenzury – Daj sobie spokój. Evans też mnie olewa, ale czy ja robię z tego jakąś tragedię?\n- Jasne, że robisz.\n- Nie prawda! Ja też ją olewam! Czy tego nie widać, jak mijam ją na korytarzach ostentacyjnie na nią nie patrząc?\n- Wiesz Rogaczu… Gdyby nogi Evans nie były częścią jej ciała to byłaby w stu procentach najszczersza prawa.\nWszyscy oprócz Lilki się roześmiali, a James zapytał ją:\n- Czemu jesteś taka skwaszona?\n- Mam swoje powody. Po prostu jestem w towarzystwie pewnego przygłupa Jamesa Pottera. Kojarzysz Potter o kogo mi chodzi?\n- Jasne, że tak! O tego inteligentnego i zabójczo przystojnego chłopaka za którym szaleją wszystkie dziewczyny w Hogwarcie. Prościej mówiąc chodzi ci o mnie.\nNagle powóz zatrzymał się i wysiedliśmy przed zamkiem. Profesorka, która podobno nazywa się Minerwa McGonagall zabrała mnie ze sobą. Powiedziała coś o domach mnie i jakimś pierwszoroczniakom i kazała nam zakładać po kolei na głowę tiarę.\nOkazało się, że jestem ostatnia w kolejce. Zanim przymierzyłam kapelusz dyrektor stęknął coś o mnie, że jestem z Beux batons itp. itd.\nPodeszłam do krzesła powąchałam tiarę (głośny śmiech) i założyłam ją na głowę. Usłyszałam cichutki głosik który mówił „Dużo odwagi i jeszcze więcej impertynencji. Dobra mała, nie rób mi więcej obciachu i spadaj. GRYFFINDOR” Z nogami jak z waty pobiegłam do stołu Gryfonów i usiadłam obok Lilki i… Syriuszka.\nPotem (całkowicie kretyńsko ubrany) Albus D. Powiedział parę całkiem sensownych słów i pozwolił nam wreszcie zabrać się za szamanko, które było całkiem smaczne. Niestety w obawie o moją figurę nie zjadłam piątej porcji lodów pistacjowych.\nPo uczcie byłam wykończona, próbami zwrócenia na siebie uwagi Syriusz. Biedak chyba wziął sobie do serca moje słowa i się obraził.\nTak czy siak dowiedziałam się gdzie będę sypiać i gdzie będę odrabiać lekcje.\nKompletnie skonana już po kilku barankach zasnęłam.\nOpublikowane: 2005-10-23 (2320 odsłon)\nPage created in 0.452482 Seconds


Autografy Wyderki: 2016\nSiemaka! Dzisiaj u mnie "łysy z UEFA" obecny prezydent FIFA Gianni Infantino. Gianni zmienił w ty roku na pozycji prezydenta FIFA Seppa Blattera który był nim 18 lat. Wcześniej Infantino był sekretarzem generalnym UEFA. Autograf jest na pocztówce pozyskałem go z wymiany, ale wiem że był on zdobyty w Warszawie podczas Euro. Pozdrawiam.\nAutor: Kaorl o 08:14 6 komentarzy:\nHej! Bohaterem dzisiejszego postu jest Thiago Silva. Jest on czołowym obrońcą reprezentacji Brazylii jak i kapitanem PSG. Thiago zaliczył juz 52 wystepy w reprezentacji kraju. Przed przenosinami do Paryskiego klubu grał on w AC Milanie. Tam również został najlepszym obrońcą Serie A. Brazylijczyk jak dotąd rozegrał 61 meczy i zdobył 3 bramki dla paryżan. Autograf zdobyłem wysyłając prośbę na adres prywatny. Wysłałem 2 zdjęcie bez IRC. Czekałem około 3 miesięcy. Jedno zdjęcie z podpisem przeznaczam na wymianę, przyjmuję tylko realne oferty. Pozdrawiam.\nAutor: Kaorl o 06:45 5 komentarzy:\nHej! Długo mnie nie było. Sorki. Dzisiaj bohaterem głownym postu jest koszykarz NBA dokładniej Washington Wizards jest tam uważany za gwiazdę mowa o Marcinie Gortacie. Jak do tej pory jedynego polskiego koszykarza najlepszej ligi świata.Prośbę o autograf wysłałem na jakiś adres którego nie pamiętam ale czekałem ponad rok.Pozdrawiam\nAutor: Kaorl o 11:17 4 komentarze:\nCześć. Bohaterem dzisiejszego postu będzie były prezydent i założyciel Solidarnośći Lech Wałęsa. Do Pana Prezydenta napisałem list i wysłałem na adres kancelarii do Gdańska. Czekałem około dwóch tygodni. Wzamian dostałem podpisane zdjęcie. Bardzo się cieszę z tego podpisu. Pozdrawiam,\nAutor: Kaorl o 06:40 7 komentarzy:


Zaglądaj pod powierzchnię, wchodź głębiej.\nMyśl na opak, czuj całą sobą.\nPatrz na siebie i świat z ciekawością i zachwytem.\nRób to, czego się boisz.\nPodążaj za tym, do czego lgnie Twoje serce.\nMarzyłam o tym, wyobrażałam sobie, że pewnego dnia, gdy wystarczająco dużo zrozumiem, zmienię, zrobię – nadejdzie chwila, w której doświadczę przełomowego wglądu, a moje serce w jakiś wzniosły, niesamowity sposób się otworzy. Czekałam na jakieś ważne, magiczne wręcz zdarzenie, pioruny na niebie, kliniczną śmierć, zbawienie, czekałam na tę wewnętrzną eksplozję, znak na niebie, czyjś ratunek… nadzieja przeplatała się ze zwątpieniem i kolejnym rozczarowaniem, do kolejnej nadziei, do następnego poddania…\nI nagle przyszedł ten moment, lecz znacząco odbiegał on od wszelkiego mojego wyobrażenia i oczekiwania… był normalny, taki codzienny – zresztą jak całe moje życie… i to właśnie wtedy, w tej oto najzwyczajniejszej chwili – wszystko zaczęło zdawać się nadzwyczajne, wyjątkowe, pełne, magiczne – prostota okazała się cudem, szarość- wielobarwnością, płycizna – głębią, materia – duchem, pustka ukazała się pełnią… Zobaczyłam, że pośród pędu i zwyczajności codziennego dnia, w komforcie i dyskomforcie, goryczy i słodyczy – już teraz, bez żadnych dekoracji i fajerwerków – już teraz…\nJestem Kobietą Kompletną.\nTeraz marzę, byś i Ty to doświadczyła, poczuła, byś i Ty tym żyła… po to tu jestem, by podać Ci rękę i zaprowadzić tam, gdzie być może, właśnie teraz – po raz pierwszy tak właśnie rozchylisz swe powieki i ze zdziwieniem powiesz „jakież to życie jest piękne, jak mogłam tego wcześniej tak właśnie nie widzieć, jaka ja jestem wyjątkowa!”\nklikam i przechodzę do programu\nZanurz się w tym jednym krótkim,\notwierającym na kompletność pytaniu.\nZrobimy to razem?\nPowrót do siebie i swojej pełni nie jest łatwy, ale jest o wiele prostszy, gdy robimy to razem…\nTak właśnie, dzięki Kobiecie Kompletnej\nzamiast szukać – zaczynasz żyć\nzamiast naprawiać – zaczynasz odkrywać\nzamiast widzieć brak – doświadczasz pełni\nprzestajesz komplikować – zaczynasz upraszczać\nkontrola ustępuje miejsca zaufaniu\nnie zaniżasz swojej wartości – rozpoznajesz, że już teraz\nzaczynasz nowy rozdział, w którym wiesz, że choć umysł widzi granice – serce zna sekretny sposób ich przekroczenia\nCzy mogę eskortować Cię do Twojej własnej duszy?\nPROGRAM KURSU KOBIETA KOMPLETNA\nKażdy z nas ma tu do przejścia Swoją drogę, dla jednych ta droga jest mniej kręta dla innych zakręty ze ślepymi uliczkami.\nJa należę do tych drugich. Moje poszukiwania tej właściwej drogi nie były łatwe. Często wchodziłam w ślepe uliczki i gubiłam się w tej duchowości od siedzenia na kanapie i wyczekiwania „Kiedy ten Wszechświat wreszcie mi da” do milosnego zachwytu nad niemalże każdą koniczynką.\nZnacie to??Nie mówię ze tak jest żle, taka była moja droga ale……spotkałam Sylwie 🙂 i wszystko stało się prostsze, Ponieważ Sylwia posiadła tajemnice jak być w balansie z duchem i materią i cudownie się tym z Nami dzieli. Jeśli to czytasz to znaczy że rezonujesz z tą energią. Teraz tylko zaufaj i daj się Jej poprowadzić.\nZapewniam Cię że warto.\nJeszcze raz Sylwia……JESTEŚ CUDNA 🙂\nSylwio, bardzo chciałam Ci podziękować za to co robisz. Tak wielu ludziom pomagasz dzieląc się wiedzą i doświadczeniem. Stosunkowo niedawno odkryłam tę drogę by sobie jakoś pomóc. Wcześniej były różne terapie, psychologowie, warsztaty. Po wielu latach pracy ze sobą i nad sobą przyszło światło, że ddd/dda to moje piętno. Dziękuję, dziękuję z całego serca mając nadzieję, że dam radę zaopiekować się sobą i nie cierpieć w nieświadomości.\n„Sylwia – >dziękuję Ci za to że jesteś. Za Twoja prawde->marzę, aby taka prawda mogła i ze mnie wypłynąć przebijajac się przez nałożony na siebie mundurek (programów, wzorców, schematów). Narzędzia, którymi się z nami podzilas i Twój niezwykły talent, chęć opowiadania, dzielenia się historiami z życia umożliwia regularna, codzienna pracę ze sobą. A to nic innego jak droga do zmian, które już -> ufam i wierzę, że nadejdą. Dziękuję Ci też ze wzruszeniem, że czułam się zaopiekowana przez te 3 tygodnie, jestem wyposażona w codzienne praktyki i czuję że będę jeszcze przez Ciebie zaopiekowana w przyszłości w następnych Twoich projektach. Dziękuję!\nChciałam napisać i podziękować za cały cykl DDA i ostatnie spotkania o bliskości.\nChodziłam na terapię DDA ponad 10 lat, z czego 7 ostatnich bez efektów. Ja sobie chodziłam się wygadać a pani sobie słuchała. Kasa chorych płaciła.\nZrezygnowałam kilka miesięcy przed Twoim cyklem. Kiedy się na niego natknęłam, pomyślałam, zobaczę ,co mi szkodzi. Na początku były rzeczy, o których wiedziałam i od których w jakims stopniu byłam już wolna. Potem zaczęłaś mówić o rzeczach, których nigdy nie wiązałam z moimi dysfunkcjami. Nagle wszystko zaczęło się składać w całość. Ależ byłam zła na panią psycholog, która musiała o tym wszystkim wiedzieć a się nawet nie zajaknela, dlaczego np. interesują mnie niedostępni mężczyźni ani dlaczego próbuję wszystko naprawiać.\nTkwiłam w związku niezwiązku z pewnym mężczyzna, w poczuciu że to ja jestem winna temu, że go kocham, że nie mogę zerwać choć rozum mówi, że to krzywda dla mnie.\nPrzełomem były Twoje ostatnie live. Nagle wszystko puściło. Poczułam współczucie dla ukochanego, ale wreszcie moja niepewność zyskała odpowiedź ! W ciągu godziny odzyskałam energię, radość i zdałam sobie sprawę, że moje przygnębienie z ostatnich tygodni wzięło się z podświadomego rezerwowania sił na to beznadziejne szukanie rozwiązania.\nMój lęk okazał się niewielki i już w sporej mierze, dzięki wcześniejszej pracy nad sobą, uświadomiony.\nCzuję teraz, że wreszcie mam szanse żyć normalnie i właściwie to mam taka intuicyjna pewność, że teraz przyciągnę do życia kogoś, z kim będę mogła doświadczać szczęśliwej relacji, bo jestem taka jak trzeba!\nZa postawienie kropki nad i jeszcze raz dziękuję Tobie.\nKiedy myślę o Sylwii Kocoń, pierwsze co czuję, to wdzięczność ! Za Jej obecność w moim codziennym życiu. Poznałam Ją na webinarze u Ewelinki Stępnickiej, i od razu poczułam tą synchronizację 🙂 Jak tylko było to możliwe, kupiłam w przedsprzedaży Bogatego Buddę …, i od tego momentu zaczęłam odkrywać zupełnie nowe horyzonty … Rozwojem osobistym pasjonuję się od około 8 lat, ale Sylwia jest dla mnie jedną z najwspanialszych kobiet z tej branży ! Uwielbiam od rana karmić się Jej tekstami na Facebooku, to jak poranna dawka kawy … 🙂 Ale nie są to teksty tylko czysto motywacyjne… Ja odkrywam w nich zawsze coś nowego, coś co sprawia, że mocno zastanawiam się nad swoim życiem …, nad kwestiami związków, miłości, relacji, pieniędzy, bycia ….\nMogę opisać wiele, jak zmienia się moje codzienne życie, dzięki Sylwii, chociaż pewnie z upływem czasu dojrzę jeszcze więcej …\nNa pewno nikt tak jak Ona nie pobudza mnie do zastanowienia ! Do przemyślenia ! Do popatrzenia na siebie inaczej …, do akceptacji i chęci zmiany jednocześnie ….\nZ całego serca Jej za to dziękuję\nPoczątek mojej przygody z Sylwią zawdzięczam impulsowi, za który do dziś jestem ogromnie wdzięczna . „Przypadek” sprawił, że przeglądając fb, natrafiłam na informację o programie „Oktawy Miłości”, który miał się rozpocząć trzy dni później. Moją uwagę przyciągnęło bogactwo treści przewidzianych w kolejnych panelach tego wydarzenia: matczyna rana, wewnętrzne dziecko, ona i on… Pomyślałam: wow! I w chwilę później, ku swojemu zaskoczeniu (ponieważ zazwyczaj podejmuję racjonalne decyzje), wypełniłam kwestionariusz i otrzymałam status kursanta. Od początku programu czułam wsparcie i zaangażowanie Sylwii. Intencja, jaka Jej towarzyszyła – jak rozpoznawać, czym jest ŻYCIE W SWOJEJ PRAWDZIE – była żywa i autentyczna, zarówno podczas spotkań on line, jak i w rozmowach prowadzonych w zamkniętej grupie. Z tą intencją ukończyłam „Oktawy Miłości”, mając świadomość, że dla mnie rozpoczął się nowy etap relacji samej z sobą. I choć chwilami ten proces nie jest łatwy, pozwolił mi odkryć, że Kobietą Kompletną jestem od zawsze. Dziękuję Ci Kochana za tę nową i piękną perspektywę!\nSylwia to wspaniała kobieta pełna miłości do ludzi, dzielącą się swoim życiowym doświadczeniem w drodze do zrozumienia siebie jako kobiety kompletnej. Dzięki niej uczę się bycia wdzięczną za wszystko co przynosi mi życie, wierząc, że cokolwiek się wydarza to wszystko dla mojego najwyższego dobra. Zrozumiałam też, że droga do pokochania siebie jako „Kobiety Kompletnej” jak mówi Sylwia to klucz do połączenia duszy z materią, którą jesteśmy oraz do wszelkich obfitości jakie daje nam Stwórca Wszechświata a przed którymi my sami po przez kody jakie tkwią w nas, które niesiemy ze sobą z dzieciństwa, blokujemy. Jestem wdzięczna losowi za takie cudowne kobiety jak Sylwia, która uczy i pokazuje jak pracować z tymi blokadami, pamiętając przy tym kim jesteśmy, by to życie stało się lżejsze i przyjemniejsze dla nas. Która całym swoim sercem dzieli się z nam swoją wiedzą pokazują jak wyrażać siebie i jak rozpoznać kim jesteś, wychodzić po za wszelkie granice naszego komfortu i świadomie kreować siebie. Dziękuję Sylwuś, że jesteś\nZ Sylwią jestem niezmiennie związana od 4 latach. Poszukiwałam kursu, który pomógł by mi zrozumieć to co się ze mną i niesfornym umysłem. Kursy Sylwii pokazały mi sposób myślenia o jakim mi sie nawet nie śniło. Proces czasami był bardzo bolesny i często łzy płynęły. Programy Sylwii to jeden z piękniejszych prezentów ,jakie mozna sobie podarować.Mogę całym sercem polecić, jej wszystkie kursy. Mnie Sywlia pomogła podnieść się z kolan i ruszyć dalej. Dzięki niej dostałam od życia najlepszego kompana o jakim mogłam tylko marzyć …..samą siebie.\nSpotkania z Sylwią są zawsze karmiące <3 Czy to online czy w realu.\nBardzo lubię słuchać jak mówi o życiu pełnym radości i wdzięczności.\nZawsze usłyszę słowo lub zdanie, które mnie poruszy. Ostatnio przerabiam\nlekcję o ciekawości, która rozprasza strachy pojawiające się na mojej\nUczę się od Sylwii bycia przestrzenią dla wszystkiego, i tego\nprzyjemnego, i tego trudnego. Uczę się stwarzania okazji do swobodnego\nprzepływu miłości i obfitości.\nI dzięki Niej bez wahania jem deser przed obiadem, gdy mam na to ochotę\nJeśli chcecie nauczyć się kochać siebie i życie, Sylwia Kocoń jest\nidealną do tego przewodniczką! ? Dziękuję Sylwia <3\nSylwio Kochana, dziękuję, po stokroć dziękuję!!! Za to, że pokazałaś mi, jaka jestem pod powierzchnią lukru i pudru…Dziękuję za najpierw lekkość i powiew, a później za burzę, tsunami, gradobicie i ciężką ulewę. Twoja praca, metoda jest cudna! Ciężka, trudna momentami, odzierająca ze wszystkich złudzeń na swój temat, ale jednocześnie piękna, bo dająca wyzwolenie. Mój Boże, ile się we mnie podziało podczas Kobiety Kompletnej! Poruszyłaś posadami mojego gruzowiska. Dziękuję Ci z całego serca. Program się skończył a ja zostaję w środku gruzowiska i zastanawiam się, czy było warto zobaczyć taki swój świat, taki jaki on naprawdę jest. Bardzo bolesny, przykry w doswiadczenia i teraz rozsypany w drobny pył… Warto. Mimo bólu warto, gdyż teraz mogę budować na nowo. Swój świat a nie na modłę innych. Zaczynam budowę siebie na swoich zasadach. Jaki będzie? Tego jeszcze nie wiem, ale wiem, że będzie mój. Przecież nie muszę tego wiedzieć teraz. Codziennie będę wiedzieć jak to robić…Będzie budowany świadomie, bez zbędnych, obciązających upiększeń, w zgodzie ze sobą, swoim sercem. Mój Własny Świat. Dziękuję za moc tworzenia i pokazanie mi, że jestem Doskonałą Kobietą Kompletną. Taka jaka jestem. … Sylwia, jesteś Wielka!!!!\nTo był impuls, ten który się tylko czuje , którego się nie rozumie…\nProgram kobieta kompletna, to nie zadanie do zrobienia , a piękna przestrzeń do zajrzenia w siebie, do zobaczenia , że nigdy nigdzie się nie zgubiłam, że nigdy nigdzie nie idę, że nie potrzebuje już nic zmieniać i ulepszać…\nŻe nigdy w niczym nie było i nie ma żadnego błędu…\nTo piekna ŚWIADOMOŚĆ nawyków, ktore kiedyś były mi potrzebne ale dzus chcialy juz sue uwolnić …\nTo transformacja umysłu tu j teraz w prostocie bycia bez żadnej ideologii…\nprzestrzeń otworzyła we mnie to, co umysl uznawał już za przepracowane…\nPiękne spotkania z tym, kim jestem na prawdę ♡\nPiękne lustra w każdej z nas…\nCzuje niedosyt ale też mam zaufanie że tyle ile się wydarzyło, było wystarczające na Teraz …\nDziekuję Zawsze ♡\nKochane moje Kobiety Kompletne, każda z nas jest piękna, mądra, wartościwa i potrzebna do całej tej ziemskiej kompletności. Wszystkie się wspaniale uzupełniamy, wspieramy i motywujemy. Każda z nas pasuje do wielkiej, o wiele większej niż jesteśmy w stanie sobie wyobrazić układanki. Dzięki Tobie #Sylwia #Kocoń otworzyła się moja głowa i serce na nowe życie. Kurs Kobieta Kompletna wydobył na światło dzienne prawdziwy mój potencjał. Codziennie będę go szlifować i ogrzewać aby pieknie rozkwitł i pokazał całe swe piękno. Dziękuję tym prostym słowem ale bardzo szczerym i mocnym\nW obecnych czasach jest wiele osób, które tak jak Sylwia dzielą się swoją mądrością i doświadczeniem, ale to z czym Sylwia się dzieli najbardziej ze mną rezonuje i towarzyszy mi już od dłuższego czasu. Skończyłam dwa kursy – Kobietę Kompletną i Kurs Przyciągania Pieniędzy, które zapoczątkowały u mnie duża transformacje… kursy są mega solidnie przygotowane, jest ogrom wiedzy, praktyk.. naprawdę widać serce Sylwii w tych kursach co tez jest ogromna wartością kursów to zamknięte grupy na fb, gdzie są organizowane live z Sylwią, oraz gdzie wszyscy uczestnicy kursu mogą swobodnie dzielić się swoimi przeżyciami. Grupy te są pokładem niesamowitej energii oraz źródłem nieskończonych inspiracji. Z całego serca polecam posłuchać Sylwii i rozpocząć kurs\nKiedy zaczęłam brać udział w Kobiecie Kompletnej, to wydawało mi się, że to o czym mówisz jest takie proste, dobrze mi przecież znane, wręcz miałam wrażenie mało wyszukane i ….. aż tak mną gruchnęło o ziemię, że rozsypałam się na maleńkie kawałeczki. I wiesz? Jak leżałam tak rozczłonkowana na miliony okruszków- po raz pierwszy poczułam swoją kompletność. Jesteś Mistrzynią! Z taką lekkością, powabnością i energią prowadzisz gdzie chcesz. Dziękuję Ci za to bardzo!\nKiedy przyszłam do Ciebie w poszukiwaniu siebie, to byłam bez pracy, bez pieniędzy, rodzina mi się posypała, nic mi nie wychodziło, praktycznie mnie też nie było. Do końca kursu sądziłam, że nic już ze mnie, że zginę i po co wydawałam ostatni grosz na kurs. Jak jest teraz?\nZgodnie z Twoimi sugestiami wyczarowałam sobie nową pracę – dokładnie taką, jaką sobie czarowałam. Czy to było łatwe? Trudne, gdyż tyle rzeczy musiałam się nauczyć – ale uczyłam się z przyjemnością. To Kochana Twoja zasługa i bardzo Ci chcę za to podziękować. Każda łza na kursie była warta tego, co się dzieje teraz. W życiu osobistym nadal burza, ale ja dziwnym trafem jestem spokojna. Bo wiem, że jestem KOMPLETNA – najlepsza jaka może być!\nWszystko zaczyna mi się układać, bo w końcu dostrzegłam ze kompletność to nie bycie – jakąś- ale bycie sobą.\nMasz moją wdzięczność za pokazanie mi, że taka jaka jestem MEGA! Dziękuję Ci z całego serca!\nJa tak naprawdę się nie zmieniłam, a wydaje mi się że jestem już zupełnie kimś innym i w innym miejscu. Jestem taka sama, a jednak lepsza. Dałaś mi Łobuziaro do wiwatu! Ale wybaczam Ci to i bardzo, ale to bardzo i to z całego serca dziękuję!\nNazywam się Sylwia Kocoń. Uczę jak wkroczyć w siłę swojej autentyczności i doświadczać bogactwa życia.\nMoje programy rozwoju i więcej informacji o mnie znajdziesz na mojej stronie