Optyczne chłodzenie do poniżej 100 kelwinów | KopalniaWiedzy.pl\n3 sierpnia 2016, 13:51 | Technologia\nNasza grupa z University of New Mexico to jedyny zespół naukowy na świecie, który potrafi osiągnąć temperatury kriogeniczne za pomocą optycznego urządzenia na ciele stałym - mówi profesor Alexander Albrecht. Uczony pracuje w grupie profesora Mansoora Sheika-Bahae, gdzie wspólnie z kolegami rozwija technologię optycznego chłodzenia. Naukowcy z Nowego Meksyku wykorzystują laser do chłodzenia specjalnego kryształu, kóry można następnie przymocować do urządzeń wymagających kontrolowanych niskich temperatur. Takimi urządzeniami są np. czujniki podczerwieni w satelitach, a olbrzymią zaletą technologii rozwijanej przez grupę Sheika-Bahae jest fakt, że nie wykorzystuje ona ruchomych części. Obecnie wszystkie systemy chłodzące mają jakieś ruchome części. Najczęściej wykorzystują przepływającą ciecz, co wywołuje wibracje mogące negatywnie wpływać na precyzję i rozdzielczość urządzenia. W chłodzeniu optycznym można osiągnąć niskie temperatury bez powodowania wibracji i wykorzystywania ruchomych części, dzięki czemu technologia ta nadaje się do wielu różnych zastosowań - mówi Aram Gragossian, jeden z badaczy z laboratorium Sheika-Bahae.\nGrupa z University of New Mexico we współpracy z naukowcami z Los Alamos National Laboratory osiągnęła najniższą temperaturę, jaką dotychczas udało się uzyskać za pomocą podobnej techniki. Wspomniany kryształ schłodzono do 91 kelwinów (-182,15 stopni Celsjusza). Dotychczas tak niską temperaturę można było uzyskać stosując ciekły azot lub hel.\nOstatnie osiągnięcie to efekt 20 lat badań nad chłodzeniem za pomocą laserów. W 1995 roku naukowcy z Los Alamos National Laboratory schłodzili za ich pomocą ciało stałe o 1 stopień. Badania nad laserami i kryształami pozwoliły na znacznie poprawienie tego wyniku. Sheik-Bahae i jego zespół nie spoczywają jednak na laurach. Nadal rozwijają swoją technologię i mają nadzieję, że w niedalekiej przyszłości będą w stanie jeszcze bardziej schładzać kryształy. Ich prace zapewne ulegną przyspieszeniu po wybudowaniu na uniwersyteckim kampusie PAIS (Physics, Astronomy & Interdisciplinary Science). Będzie to supernowoczesne centrum badawczo-edukacyjne, które pomieści liczne laboratoria i sale wykładowe. Będzie w nim pracowało wiele różnych zespołów naukowych. Budynki naszego obecnego laboratorium powstały w latach 50. ubiegłego wieku, a ich forma i wielkość znacząco ograniczają nasze możliwości. Nie ma w nich miejsca na wiele narzędzi, których potrzebujemy - mówi Albrecht. Badania z dziedziny optyki i fotoniki wymagają specjalnie przystosowanych pomieszczeń o kontrolowanej temperaturze i czystości. Obecnie naukowcy za każdym razem muszą wykonywać dodatkowe pomiary, by upewnić się, że w miejscu pracy nie ma zbyt dużo kurzu, muszą chronić w specjalny sposób swoje urządzenia i dbać o ich czystość. W laboratorium budowanym z myślą o takich eksperymentach, jakie prowadzimy, nie ma potrzeby wykonywania dodatkowych pomiarów - stwierdzają uczeni. Pieniądze na budowę PAIS mają pochodzić z emisji stanowych obligacji. Obywatele Nowego Meksyku będą w listopadzie głosowali nad wyrażeniem zgody na ich emisję. Jeśli się zgodzą, PAIS powstanie do roku 2019.\nlaser kryształ chłodzenie temperatura kriogeniczna\nGość Astro, 3 sierpnia 2016, 14:12\nWspomniany kryształ schłodzono do 91 kelwinów (-182,15 stopni Celsjusza). Dotychczas tak niską temperaturę można było uzyskać stosując ciekły azot lub hel.\nZaraz, czy może się mylę w kwestii dwóch nagród Nobla w 1997?\nArtykuł wymaga nieco sprostowania…\nObywatele Nowego Meksyku będą w listopadzie głosowali nad wyrażeniem zgody na ich emisję. Jeśli się zgodzą, PAIS powstanie do roku 2019.\nNo proszę. Niby Nowy, ale jednak Meksyk. A gdzie jest w tej kwestii Polska?\ntempik, 3 sierpnia 2016, 14:36\nZaraz, czy może się mylę w kwestii dwóch nagród Nobla w 1997? https://pl.wikipedia...ltrazimne_atomy\nno chyba sie mylisz, chłodzenie gazów i płynów laserem jest znane i stosowane, wstepnie schłodzony czynnik można dochłodzić do mikro kelwinów.\ntutaj jest chłodzenie ciała stałego kryształu i uzyskiwane temperatury są inne, ciekawe jak sprawa ma sie z wydajnoscią takiecho chłodzenia\nGość Astro, 3 sierpnia 2016, 14:44\nno chyba sie mylisz, chłodzenie gazów i płynów laserem jest znane\nZawsze miałem problem z tym, by pojedynczy atom uznać za gaz, ciecz, czy ciało stałe.\nthikim, 3 sierpnia 2016, 14:51\nGość Astro, 3 sierpnia 2016, 14:58\nWłaściwości te wynikają z własności cząsteczek, które w fazie gazowej mają pełną swobodę ruchu\nJak pułapkujesz w jakiś sposób taki pojedynczy atom, to już nie bardzo ma "pełną swobodę ruchu". I zonk.


Lacobel wroclaw – Materiały budowlane\nSzkło lakierowane (lacobel) to szkło jednokolorowe z grupy float. Lacobel to rodzaj szkła zaliczanego do grupy szkieł float pokrytych z jednej strony wysokiej jakości lakierem. Kolekcja szkła lakierowanego występuje w bogatej .\nSzkło lakierowane Lacobel coraz częściej gości w naszych domach i w przestrzeniach publicznych. Ze względu na swój elegancki wygląd jest ono idealnym . Meble na wymiar i szkło – lacobel, matelac. W wykonywanych aplikacjach meblowych oferujemy zastosowanie różnego rodzaju szkieł i luster.\nLacobel do drzwi przesuwnych; Lacobel do drzwi lodówki; Kolorowe tafle Lacobel na ścianę kuchni; Kolorowe tafle. Panele szklane z lacobelu to trwałe, estetyczne i łatwe w utrzymaniu wykończenie wnętrza. Lacobel stosowany jest najczęściej w kuchni pomiędzy blatem . Wrocław, Dolnośląskie, Fabryczna Dodane o 11:0 listopada 201 ID ogłoszenia: 39026927.\nPrzedmioty ze szkła lacobel wykazują dużą odporność na wilgoć, nagrzewanie i zabrudzenia z tłuszczu. W ofercie Centrum Szkła i Luster Bogdan Glass we . Osłony hartowane do kuchni i łazienek czy lacobel (czyt. lakobel) są bardzo często wybierane ze względu na ich łatwość czyszczenia – w kuchni w przestrzeni . Hurtownia Szkła – Szkło-Lux Jarosław Fronczak – Wrocław.\nOferujemy Państwu szkło dekoracyjne, wśród naszych wyrobów odnajdą Państwo między innymi panele kuchenne wykonane ze szkła Lacobel.\nSzklarz Wrocław Środa Śląska Malczyce oferuje pogotowie szklarskie we. Piaskowanie matowanie szkła; Lacobel; Stoliki i meble szklane; Klejenie UV . Usługi szklarskie i okna PCV, Wrocław i okolice. Lacobel powstaje poprzez nałożenie z jednej strony wysokiej jakości lakieru na taflę szklaną. Z tego co się orientuje nie potrzebujesz szkła specjalnie . Lacobel w kuchni jako świetny sposób na eleganckie meble. Sprawdź cenę szkła lacobel w naszym kalkulatorze szkła on-line. LACOBEL CENA: najświeższe informacje, zdjęcia, video o LACOBEL CENA; Re: Szkło nad blat kuchenny – kilka pytan.\nSzkło Lacobel to łatwość montażu, a także utrzymania w czystości.


GSM, Telefony, Smartfony, Telekomunikacja, Internet - Forum :: Zobacz temat - Play: O tym jak stalem sie zlodziejem wlasnego numeru\nGSM, Telefony, Smartfony, Telekomunikacja, Internet - Forum Strona Główna » GSM » Operatorzy: T-Mobile, Plus GSM, Orange, PLAY » Play: O tym jak stalem sie zlodziejem wlasnego numeru Poprzedni temat «» Następny temat\nTagi tematu: jak, numeru, play, sie, stalem, tym, wlasnego, zlodziejem\nPlay: O tym jak stalem sie zlodziejem wlasnego numeru\nWysłany: Nie Maj 20, 2012 10:57 Play: O tym jak stalem sie zlodziejem wlasnego numeru\nOd wielu lat, bodajze od 2007, uzywam dostawcy telefonii komorkowej Play, posiadam ich karte, ktora sobie doladowywalem w razie potrzeby. Do tej pory wszystko bylo zawsze w porzadku. Jednakze ostatnio stala sie rzecz dziwna, gdy sprobowalem zalogowac sie na Play24, gdzie sie zarzadza swoim kontem.\nOtoz mojego numeru nie bylo na moim koncie. No trudno, widze nowy design strony WWW od mego ostatniego wejscia jakies 2 miesiace temu, moze troche mniej. Dodaje swoj numer jeszcze raz, przychodzi mi SMS potwierdzajacy i wszystko dziala. Wchodze w "dane konta" i widze rzecz wprawiajaca mnie w ogromne zdumienie.\nApparently 27 kwietnia podpisalem z Play umowe na abonament na 2 lata, nazywam sie Dariusz i jestem z wojewodztwa Dolnoslaskiego.\nNie mam pojecia co sie stalo, zadnego Dariusza nie znam, tym bardziej z Dolnoslaska, nigdy nie podpisywalem jakiejkolwiek umowy. Dzwonilem kilkukrotnie do obslugi klienta i bylem w salonach Play. Obsluga klienta informowala mnie za kazdym razem, ze nic nie moga zrobic, bo nie ja jestem wlascicielem numeru, lecz Pan Dariusz, nawet podawanie puku i wszystkiego co tylko moglem nie podzialalo, wysylali mnie do salonow, zebym zarejestrowal numer, ale w salonach mi odmawiano, gdyz juz ktos go teoretycznie zarejestrowal. W koncu za piatym razem ktos w obsludze powiedzial, ze sie tym zajmie, kierujac sprawe do "specjalisty" i w ciagu kilku dni wszystko powroci do normy. Po kilku dniach dostalem w koncu odpowiedz - ale, ze nie jestem wlascicielem numeru i jesli posiadam puk itd to musialem wejsc w jego posiadanie bezprawnie.\nStracilem numer, niemal 50 zlotych, ktore mialem na koncie i kolejne ponad 30 zlotych na wszystkie polaczenia z obsluga klienta.\nPisze o tym, poniewaz chce zrobic antyreklame tym kretynom. Ba, nawet specjalnie po to sie tutaj zarejestrowalem. Pora przejsc do innej sieci, z Play z pewnoscia juz nigdy nie skorzystam.\nWysłany: Nie Maj 20, 2012 16:03\nWysłany: Pią Maj 25, 2012 23:21\nAntyreklamę?? Nie rozumiem Cię....\nWysłany: Pon Lip 16, 2012 10:14\nkonjad, no i jak skończyła się ta sprawa?\nWysłany: Wto Lip 24, 2012 17:28\nNie odzyskalem numeru.\nWysłany: Pią Wrz 07, 2012 22:57\nNa Play wielu moich znajomych narzeka, ale jeszcze nigdy nie słyszałam takiej historii. To już lekka przesada z ich strony\nWysłany: Śro Wrz 12, 2012 21:23\nGSM, Telefony, Smartfony, Telekomunikacja, Internet - Forum Strona Główna » GSM » Operatorzy: T-Mobile, Plus GSM, Orange, PLAY » Play: O tym jak stalem sie zlodziejem wlasnego numeru


Rangers vs Penguins. Kto lepszy w hicie Konferencji Wschodniej NHL? | Blog STS\nStrona główna » Hokej na lodzie » Rangers vs Penguins. Kto lepszy w hicie Konferencji Wschodniej NHL?\nNew York Rangers vs Pittsburgh Penguins. Typy bukmacherskie\nNew York Rangers wygra mecz 2,45 Zespół z Nowego Jorku w sezonie odniósł więcej zwycięstw od swojego najbliższego rywala\nDrużyna z Nowego Jorku rozegrała o jedno spotkanie mniej od swojego najbliższego przeciwnika. Strażnicy zdobyli 85 punktów w 64 meczach. Wygrali 40 spotkań, a przegrali 24 mecze, z czego 5 po dodatkowym czasie gry. Zdobyli 193, a stracili 167 bramek. Pittsburgh Penguins zgromadził w tym sezonie 88 punktów w 65 spotkaniach. Pingwiny wygrały 39 meczów i doznały 26 porażek. 10 razy zespół ten zjeżdżał z lodu pokonany po dogrywce. Pittsburgh strzelił 213, a stracił 172 gole.\nW tym sezonie oba zespoły zmierzą się po raz drugi. Pierwszy mecz miał miejsce w lutym i był bardzo zacięty. Zakończył się “piłkarskim” rezultatem. W trzeciej tercji jedynego gola strzelił Jewgienij Małkin i Pingwiny wygrały 1:0. Znakomicie w tym spotkaniu spisywali się obaj bramkarze, bo tylko jeden spośród 53 strzałów oddanych przez hokeistów obu drużyn znalazł drogę do siatki. Tristan Jarry, bramkarz Penguins, zachował wówczas jedno z czterech czystych kont w tym sezonie.\nKursy aktualne na 24.03.2022.\n23.03.2022 New Jersey Devils – Rangers 7:4\n20.03.2022 Carolina Hurricanes – Rangers 0:2\n19.03.2022 Tampa Bay Lightning – Rangers 1:2\n18.03.2022 Rangers – New York Islanders 1:2\n16.03.2022 Rangers – Anaheim Ducks 4:3 po dogrywce\nBilans pięciu ostatnich spotkań New York Rangers, to 3 zwycięstwa i 2 porażki. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że Strażnicy wygrywali z teoretycznie mocniejszymi, a przegrywali z teoretycznie słabszymi przeciwnikami. W derbach Nowego Jorku niespodziewanie przegrali z Wyspiarzami, a następnie udali się na dwa mecze do czołowych drużyn Konferencji Wschodniej. Najpierw zmierzyli się z obrońcą Pucharu Stanleya, czyli Tampa Bay Lightning. Wygrali 2:1, zdobywając decydującego gola na 16 sekund przed końcem trzeciej tercji.\nNastępnego dnia Strażnicy jeszcze lepiej spisali się w starciu z wiceliderem Konferencji, Carolina Hurricanes. Szczególnie, jeżeli chodzi o grę w defensywie. Niesamowity mecz w bramce Rangers rozegrał Aleksander Gieorgiew, który obronił wszystkie 44 strzały Huraganów. W kolejnym meczu golkiper ten nie wystąpił od początku i to było widać. Mimo to trudno wyjaśnić, że w starciu z jedną z najsłabszych drużyn na Wschodzie czołowy zespół Konferencji stracił aż siedem bramek i bardzo wysoko przegrał mecz.\nPittsburgh Penguins. Pięć ostatnich meczów\n24.03.2022 Buffalo Sabres – Penguins 4:3 po karnych\n23.03.2022 Penguins – Columbus Blue Jackets 5:1\n19.03.2022 Arizona Coyotes – Penguins 1:4\n18.03.2022 St. Louis – Penguins 2:3 po karnych\n16.03.2022 Nashville Predators – Penguins 4:1\nPo wyraźnej porażce z Nashville Predators zespół z Pittsburgha wygrał trzy kolejne spotkania. By zdobyć dwa punkty w St. Louis potrzebował rzutów karnych, mimo iż w meczu prowadził już 2:0. Dwa kolejne spotkania Pingwiny wygrały już jednak bardzo wyraźnie. Z Arizoną, najsłabszą drużyną ligi, nie mieli problemów. Sprawę załatwili wygrywając trzecią tercję 3:0, a dwukrotnie na listę strzelców wpisał się Sidney Crosby, czyli od lat największa gwiazda ekipy z Pittsburgha.\nW kolejnym meczu “Sid the Kid” potwierdził, że znajduje się w wysokiej dyspozycji. Wprawdzie tym razem nie wpisał się na listę strzelców, ale zapisał na swoim koncie aż trzy asysty. Pingwiny przegrywały po pierwszej odsłonie, ale w drugiej tercji zaaplikowały rywalom aż cztery bramki. W ostatnim meczu Crosby znów strzelił bramkę, ale to nie wystarczyło do zwycięstwa, bo Kanadyjczyk pomylił się w serii rzutów karnych, którą jego drużyna przegrała z Buffalo Sabres.\nKiedy i gdzie odbędzie się mecz New York Rangers vs Pittsburgh Penguins?\nSobota, 26 marca, godz. 0.00,\nMadison Square Garden, Nowy Jork.\nNieznacznym faworytem meczu jest New York Rangers. Kurs na zwycięstwo gości w zakładach bukmacherskich STS wynosi 2,45. Stawka na triumf Pingwinów to 2,50.


GUS wstępnie: PKB wzrósł w 2013 roku o 1, 6 proc.\nWzrost PKB w całym 2013 roku wyniósł 1, 6 proc., według wzroście o 1, 9 proc. w 2012 roku kalendarzowego - poinformował w czwartek Główny Urząd Statystyczny we wstępnym szacunku. - Szacunki GUS są zbliżone do oczekiwań ekspertów z Ministerstwa Gospodarki - podał resort. Jak dodał, w tymże roku wzrost powinien wynieść ok. 3 proc.\nZ danych GUS wypływa, że w 2013 roku popyt krajowy spadł o 0, 2 proc., zaś inwestycje spadły o 0, 4 proc., po spadku o 1, 7 proc. w 2012 r.\n30. 01 Huśtało, huśtało i przestało. WIG w górę\nEkonomiści szacowali, że w 2013 r. polska gospodarka urosła o 1, 5 proc., zainteresowanie krajowy spadł o 0, 1 proc., an inwestycje spadły o 0, cztery proc.\nKonstruując budżet na 2013 r. rząd przyjął, że PKB wzrośnie o 2, 2 proc., ale założenie to pokazało się zbyt optymistyczne. Zyski podatkowe były znacznie znacznie niższe od spodziewanych i przy połowie roku konieczna była nowelizacja ustawy budżetowej w 2013 r.\nGUS poinformował też, że wydajność pracy po przemyśle w czasie styczeń-grudzień 2013 r. wzrosła o trzech, 2 proc. w porównaniu do analogicznego okresu 2012 r.\nObywało się to przy mniejszym na temat 1, 0 proc. zatrudnieniu i wzroście przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto o trzy, 2 proc.\nCząstkowe dane wskazują, że IV kwartał był wyraźnie wartościowszy niż pozostałe kwartały.\nZgodnie z danymi GUS spożycie wyjątkowe wzrosło o 0, 12 proc., po wzroście na temat 1, 2 proc. w poprzednim roku. Natomiast spożycie ogółem wzrosło o 1, 1 proc. wobec przyrostu o 1 proc. w 2012 r.\nZ danych na koniec grudnia 2013 roku wynika, że 286 zakładów pracy zadeklarowało zwolnienie w najbliższym okresie 32, 1 tys. zatrudnionych, w tym z sektora publicznego 6, 0 tys. osób - podał GUS. Przed rokiem były to odpowiednio: 433 zakłady, 38, 6 tys. pracowników, w poniższym z sektora publicznego 9, 0 tys. osób.\n"Wychodzimy na prostą"\nWiceprezes GUS, komentując wyniki podkreśliła, że "jeśli chodzi o tempo wzrostu gospodarczego, wówczas w IV kwartale 2013 roku będzie on wartościowszy niż w II kwartale". - We wszystkich regionach koniec roku był lepszy. Widać to wyraźnie przy popycie krajowym, w tym w konsumpcji gospodarstw. Cząstkowe dane wskazują, że IV kwartał był wyraźnie dogodniejszy niż pozostałe kwartały. PKB w IV kwartale był bez wątpienia korzystniejszy niż po III" - powiedziała Halina Dmochowska.\nWyniki naszej gospodarki skomentował też na Twitterze były minister zasobów Jacek Rostowski. "1, sześć proc. - wstępny rezultat wzrostu PKB w 2013 r. Lepiej od prognoz. Wychodzimy na prostą" - napisał.\n1, 6% - wstępny wynik postępu PKB w 2013 r. Lepiej od prognoz. Wyszliśmy na prostą. #PKB\n— JanVincent-Rostowski (@janrostowski) styczeń 30, 2014\n"Bardzo porządny wynik"\nWedług Ignacego Morawskiego, głównego ekonomisty FM Bank PBP, wzrost PKB w poziomie 1, 6 proc. "to bardzo dobry wynik". - 1, 6 opisuje średnią zarówno z grudnia, jak na przykład i ze stycznia zeszłego roku. Ten wynik sugeruje, że wzrost PKB przy ostatnim kwartale roku był zbliżony do 3 proc. - powiedział Morawski przy TVN24 Biznes i Glob.\nSzacując tempo wzrostu na 2014 roku podkreślił, że do tej okresy obstawiał 3, 2 proc., ale po dzisiejszych danych empirycznych będziemy musieli te szacunki zrewidować w górę.\nGościem TVN24 BiS był Piotr Kuczyński Pieniądze


Kostium pielęgniarki w skąpym wydaniu, które urzeka. - Diores\n>> Bielizna erotyczna>>Przebrania erotyczne>>Pielęgniarka>>Strój pielegniarki Efrosini w rozmiarze S\nStrój pielegniarki Efrosini w rozmiarze S\nKostium pielęgniarki w wydaniu sexi to propozycja na spędzenie upojnego wieczoru we dwoje, pełnego wrażeń.\nfartuszka pielęgniarki z krótkim rękawem,\ngóra w kolorze białym dół czerwony,\nelastyczny lekko połyskujący materiał idealnie podkreśli kształty,\nkoszulka zapinana na zamek z delikatnym rozcięciem na brzuchu,\nkołnierzyk z emblematami krzyża,\nopaska z pielęgniarskim czepkiem to nieodłączny atrybut,\nseksowne białe stringi dopełniają całości.\nWieczorne igraszki? A co powiesz na odrobinę urozmaicenia? W przebraniu pielęgniarki z pewnością sprawisz, że Twój wieczór we dwoje będzie gorący i pełen uniesień.\nPrzebranie pielęgniarki składające się z fartuszka w kolorze biało - czerwonym z lekko połyskującego materiału. Z przodu zapinany na zamek, na dole lekko luźna konstrukcja. W komplecie opaska z imitacją czepka pielęgniarki oraz stringi.\n124,00zł Na stanie\nMedica seksowny komplet pielęgniarki ze stetoskopem\nZalotny i seksowny komplet pokojówki składający się z 7 części: siateczkowego gorsetu ze stringami, białego fartuszka, opaski na włosy, białych koronkowych rękawiczek oraz siateczkowych pończoch wraz z białą podwiązką. Gorset o prostym kroju wykonany z siatki o dużych oczkach ponętnie eksponuje kobiece kształty, fartuszek satynowy, ozdobiony koronką....


Andrzej Piaseczny poprowadził do ślubu siostrę (ZDJĘCIA) - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Andrzej Piaseczny » Andrzej Piaseczny poprowadził do ślubu siostrę (ZDJĘCIA)\nczytany: 10466 razy\nTo był wyjątkowy dzień w życiu Andrzeja Piasecznego i jego rodziny. Wczoraj wokalista poprowadził do ślubu swoją siostrę. Ślub i wesele odbyły się w Toskanii.\nSiostra Andrzeja, Basia, od 10 lat mieszka w Wielkiej Brytani. Jej narzeczonym jest Brytyjczyk, Stephen. Marzeniem narzeczonych było wesele właśnie we Włoszech.\nNowożeńcy do kościoła pojechali małym fiatem 500. Atrakcją już na weselu był występ Andrzeja Piasecznego z Majką Jeżowską - oboje zaśpiewali piosenkę Piękny i bestia z ostatniej płyty wokalistki.\nPiaseczny pokazał na swoim Instagramie zdjęcia z imprezy. Kilka pokazała też Majka Jeżowska.\nDzisiaj zaprowadziłem do ołtarza moją najukochańszą siostrę Basię. Basia, Stephen I love you more than anything in this world!!! Pięknie dziękujemy @malwinawedzikowska za projekt zjawiskowej sukni i fraka.  #najlepszy #dzień #w #życiu\nBefore Wedding #happylife #friends #tuscany #italy #britishpolish\nPost udostępniony przez Majka Jeżowska (@majka_jezowska_) Maj 16, 2018 o 4:24 PDT\nMistrz ceremonii #pięknyibestia #weddingday #happylife #tuscany #italy #friends\nPost udostępniony przez Majka Jeżowska (@majka_jezowska_) Maj 16, 2018 o 4:35 PDT


Allegro Okap Kuchenny 60 ⚡ ⇒【2022】\nNajlepsze oferty na allegro okap kuchenny 60! Jakie są zalety i wady tego typu kapeluszy? Pokażemy Ci wszystko, co musisz wiedzieć, jakie są zalety i wady przy zakupie. Jego solidność, wysoka jakość materiałów i niesamowita cena sprawiają, że jest to obowiązkowy zakup.\nCIARRA CBCB6201 okap kuchenny 60 cm, okap kuchenny 370 m³/h 3 poziomy wydajności/obieg powietrza wylotowego, okap kuchenny LED, kolor czarny, kompatybilny filtr CBCF002\nCIARRA CBCS6102 okap kuchenny 60 cm / powietrze wylotowe lub obieg / 650 m³/h, cichy 60 cm okap ze stali nierdzewnej / obsługa dotykowa / czarny i srebrny / kompatybilny filtr CBCF003\nCIARRA CBCB6725 okap kuchenny 60 cm, 3 poziomy mocy (maks. 370 m³/h), odlot powietrza obiegowego, oświetlenie LED, stal nierdzewna, cichy okap kuchenny, kompatybilny filtr CBCF002, kolor czarny\nCIARRA CBCB6736C okap kuchenny 60 cm, 370 m³/h obieg powietrza, oświetlenie LED, 3 stopnie prędkości, stal szlachetna, aluminiowy filtr przeciwtłuszczowy, okap kuchenny (czarny), kompatybilny filtr CBCF002\nCIARRA Okap kuchenny 60 cm, 3 poziomy mocy wywiewu powietrza obiegowego, Srebrny, Kompatybilny filtr węglowy\nAEG DPB5650M okap kuchenny z płaskim ekranem, wyciąg lub obieg powietrza, 60 cm, szary, maks. 448 m³/h, min. 51,3 – maks. 70,15 dB (A) / przyciski SoftTouch\nCIARRA CBC6S506 okap kuchenny 60 cm 550 m³ / h, ze stali nierdzewnej i szkła, okap obiegowy lub okap wylotowy z kominem, okap kuchenny (srebrny), kompatybilny filtr CBCF004\nCandy CFT610/5S okap kuchenny, 60 cm szerokości, 3 poziomy mocy, 208 m³/h, oświetlenie LED, 87,5 W, 55/71 dB, srebrny\nNeff DEB1612W (D16EB12W0) / okap kuchenny / 60 cm/stal nierdzewna/opcjonalnie tryb powietrza wylotowego lub obiegowego\nCIARRA CBCB6736H Okap kuchenny 60 cm czarny 650 m³/h okapy wyciągowe tryb wywiewu/recyrkulacji Oświetlenie LED 3 poziomy okap ścienny aluminiowy filtr przeciwtłuszczowy ze stali nierdzewnej\nJak dobrać Allegro okap kuchenny 60 ?\nJak już wspomniano, w stosunku allegro okap kuchenny 60 nie trzeba przywiązywać tak dużej wagi do mocy. Bardzo ważny jest jednak hałas w trakcie pracy. Urządzenia, które nie przekraczają 70 decybeli są przyjemnie ciche, co powoduje, że prace domowe stają się milsze. Przed pierwszym uruchomieniem nowego urządzenia powinno się dokładnie przeczytać załączoną instrukcję obsługi. Najpierw należy sprawdzić, czy w opakowaniu mieszczą się się wszystkie frakcji wymienione w wskazówki. Jeśli jest przy zestawie, należy najpierw podłączyć rurę ssącą do urządzenia i ewentualnie założyć worek na kurz. Na wykonaniu tych działalności należy wybrać właściwą dyszę podłogową jak i również podłączyć odkurzacz do standardowego gniazdka elektrycznego. Jeżeli kabel sieciowy nie jest sprawny lub zauważysz inną usterkę, skontaktuj się ze sprzedawcą i nie uruchamiaj urządzenia.\nNa rynku AGD jest wielu producentów sprzętu GOSPODARSTWA DOMOWEGO. Produkt można złożyć zamówienie na stronie domowej lub w jednym z oddziałów producenta. Na bazie naszych badań rynkowych, najpopularniejsze z tych propozycji to: Jeśli potrzebujesz porównać modele różnorodnych producentów, możesz zakupić swój z kablem w sklepach spośród artykułami gospodarstwa pokojowego, takich jak Media Markt lub zamówić go w sklepikach internetowych. Największy wybór można znaleźć na następujących stronach sieciowych:\nAle co ważniejsze: poprzez poprawę skuteczności tego silnika wolno znacznie zwiększyć prawdziwą siłę ssania, jaka występuje na dyszach ssących. W relacji od tego, jakiej ssawki użyjemy, przerabia się również siła ssania: im węższy otwór (dokładniej: im mniejsza powierzchnia ssąca ssawki, przez którą kurz dostaje się do worka bądź pojemnika na kurz), tym większa siła ssania.\nDostawa do domu Allegro okap kuchenny 60\nWybierając allegro okap kuchenny 60 i dyszę, należy naturalnie zacząć od typu podłogi, jaką mamy w domu. Wykorzystanie niewłaściwej dyszy ma możliwość poważnie uszkodzić podłogę. Aby tego unikać, wyjaśniamy, jakie dysze należy stosować do poszczególnych podłóg. Dysza Podłoga/materiał Ssawki kombinowane z chowanym pierścieniem włosia Dywan, twarda podłoga ogółem Ssawki padowe Tapicerka, firany i materace, przestrzeni samochodów Ssawka parkietowa z nieruchomym pierścieniem włosia Kamień, płytki i parkiet Ssawki do fug Kąty, krawędzie i fugiSzczotka ssąca Wazony, szafki, ramy obrazów itp. (wrażliwe na zarysowania)Ssawka turbo (wrażliwe dzięki zarysowania) (wrażliwa dzięki zarysowania)Dysze turbo jak i również power Dywan spośród silnymi zabrudzeniami, sierścią zwierząt domowychPatrz dzięki akcesoria, które są wliczone w cenę. Jeśli potrzebna dysza nie jest dostępna, można ją potem zamówić w sklepie internetowym lub otwarcie u producenta.\nW Szwajcarii jest to z pewnością tylko kwestia czasu. Oprócz wymiennych baterii Gtech przekonuje silną siłą ssania również na twardych podłogach, oraz na dywanach. Ponieważ wszystkie one pracują z ciągle wysoką siłą wciągania i opatentowanym układem AirLoc. Kiedy przyrząd jest popychane, gruby brud jest zasysany, a kiedy jest cofane, powstaje ogromne podciśnienie, które zasysa nawet najdrobniejsze cząsteczki brudu z posadzki lub dywanu. Lampka na ssawce owocuje również lepiej rozpoznać brudne miejsca po rogach lub pod meblami.\nPrzegląd Allegro okap kuchenny 60\nPojemność zasobnika na kurz Pomiędzy poszczególnymi urządzeniami występują znaczne różnice. Wiele z nich ma możliwość pomieścić 500 ml we własnym pojemniku dzięki kurz - ale niektóre mieszczą mniej niż 200 ml. W przypadku tych ustrojstw pojemnik na kurz musi być częściej opróżniany - nie zaakceptować stanowi to jednak problemu w wypadku odkurzaczy ręcznych, ponieważ tutaj wystarczy otworzyć klapkę, a kurz wpada do zasobnika na kurz.\nKolejnym kryterium jest zużycie energii. Tutaj, jak w przypadku każdego innego wyekwipowania, obowiązuje zasada: dywanom mniej energii zużywa allegro okap kuchenny 60, tym świetnie, tzn. tym tańszy jest rachunek zbytnio prąd. Dlatego pewną z pierwszych kwestii, na które zwracamy uwagę w naszym teście, jest etykieta energetyczna. Jest to aczkolwiek ponownie diametralnie przeróżne od siły ssania. Ale ten temat prześladował nas już wcześniej i będzie prześladował nadal.\nAllegro okap kuchenny 60 opinie\nAllegro okap kuchenny 60 cena\nAllegro okap kuchenny 60 ceny\nkurtki puchowe zara allegro


Jodła Veitcha - Choinki Warszawa\nTwój koszyk w Hoho Choinka\nDostawa Choinek Warszawa i okolice | Sprawdź>>\nJodła Veitcha- informacje podstawowe\nJodła Veitcha należy do bardzo dekoracyjnych odmian, chętnie uprawianych w ogrodach, parkach oraz na plantacjach choinek w okolicach Warszawy. Charakteryzuje się krótkimi, ciemnozielonymi i błyszczącymi igłami oraz małymi szyszkami o fioletowej lub granatowej barwie. Wytrzymała na warunki atmosferyczne odmiana jodły doskonale sprawdzi się jako świąteczna choinka w doniczce lub na metalowym stojaku.\nJodła Veitcha- pochodzenie i warunki uprawy\nJodła Veitcha pochodzi z górskich rejonów Japonii. Występuje na wyspach Honsiu i Sikoku. Należy do odmian preferujących wysoką wilgotność gleby i powietrza. Rośnie na wysokościach 1300-2800 m n.p.m. Ze względu na wysoką odporność oraz dekoracyjną formę jest często uprawiana w Europie i Stanach Zjednoczonych. Japońska choinka osiąga wysokość do 30 metrów. Bardzo dobrze sprawdzi się w ogrodzie jako soliter. Jodła Veitcha wymaga żyznej i wilgotnej gleby oraz częstego podlewania. Pochodząca z Japonii choinka źle znosi suszę, ale jest odporna na niskie temperatury. Wybierając ten gatunek jodły warto porównać ceny żywych choinek z dostawą w Warszawie i okolicach.\nZastosowanie jodły Veitcha\nJapońska odmiana jodły charakteryzuje się małymi, fioletowymi szyszkami oraz krótkimi igłami, dlatego jest często uprawiana w parkach i prywatnych ogrodach. Najlepiej rozwija się w rejonach o dużej wilgotności powietrza. Jodła Veitcha będzie również oryginalną choinką świąteczną. Jodła w doniczce lub na metalowym stojaku z dekoracyjnymi szyszkami pozwoli stworzyć wyjątkową, świąteczną atmosferę. Żywa choinka w doniczce z dekoracyjnymi szyszkami nie wymaga już bombek, łańcuchów czy innych ozdób. Jodła Veitcha jest dostępna w sklepach internetowych oferujących żywe choinki z dostawą w Warszawie i okolicach. Przed złożeniem zamówienia warto przeczytać opinie użytkowników na forum.\nJodła Veitcha- świąteczna choinka w doniczce z dostawą do domu lub biura\nJodła Veitcha należy do ozdobnych odmian chętnie uprawianych w ogrodach i na plantacjach choinek w okolicach Warszawy. Małe szyszki o granatowej lub fioletowej barwie sprawiają, że jodła w doniczce sprawdzi się jako świąteczne drzewko. Japońska choinka jest dostępna w naszym sklepie internetowym w bardzo atrakcyjnej cenie. Oferujemy jodłę w doniczce lub na metalowym stojaku z dostawą w Warszawie i okolicach. Szczególnie polecamy jodłę kaukaską o wyjątkowej trwałości. Sprawdź opinie o naszym sklepie na forum i porównaj naszą ofertę z cenami żywych choinek w Warszawie. Wyróżniamy się konkurencyjnymi cenami, profesjonalną obsługa oraz sprawną i szybką realizacją zamówień. Skontaktuj się z nami i zamów już dziś jodłę w doniczce z dostawą do domu lub biura. Wybierz żywą jodłę w doniczce lub na metalowym stojaku i ciesz się magiczną, świąteczną atmosferą.\nz naszym Biurem Obsługi Klienta\npon. - niedz. od 8:00 do 22:00\nHOHO CHOINKA | INNOVATECH


Piotr Wójcik · 13-8-2015\nSzukanie źródeł obecnego kryzysu to nie tylko zabawa intelektualna, dzięki której można zrobić z siebie mędrca post factum. Zrozumienie przyczyn krachu, który bardzo szybko zamienił się w światowe załamanie gospodarcze, jest niezbędne, aby móc trafnie określić recepty na wyjście z ekonomicznego impasu. Impasu, w którym świat znajduje się na dobrą sprawę wcale nie od roku 2008, lecz od lat 70., kiedy zaczął upadać powojenny ład, zapewniający gospodarce stabilny wzrost, a ludziom upowszechnienie dobrobytu. To właśnie odejście od egalitaryzmu pierwszych trzydziestu lat powojennych było krokiem, który następnie w zaskakująco prostej linii doprowadził do obecnych problemów.\nOczywiście, należy z nieufnością podchodzić do zbyt prostych wyjaśnień skomplikowanych zagadnień ekonomicznych, ale trudno lekceważyć bieg wydarzeń, który ewidentnie składa się w kompletną całość. Nawet jeśli poszczególne elementy rekonstrukcji wymagają dostrzeżenia niuansów oraz dodania pewnych szczegółów, to motyw przewodni tej historii wydaje się jednoznaczny. Popuszczenie cugli gospodarce rynkowej w USA doprowadziło szybko do wyjątkowo dotkliwego rozwarstwienia oraz zablokowania możliwości awansu społecznego rzeszom Amerykanów, co zmusiło polityków do znalezienia rozwiązania, które udobruchałoby miliony nowych wykluczonych, patrzących na bogacące się elity. Rozwiązanie to było zgodne z dominującą doktryną reaganizmu-thatcheryzmu, efektem jego wdrożenia stała się zaś kredytowa bańka na rynku nieruchomości oraz jej spektakularne pęknięcie.\nStany zjednoczonych nierówności\nUSA w powszechnym odczuciu kojarzą się w Polsce, zresztą słusznie, z dobrobytem i wysokim standardem życia. To jednak nie cała prawda o tym kraju, gdzie od lat, oprócz rozwoju gospodarczego, obserwujemy również sporo patologii społecznych, takich chociażby, jak wysoki poziom przestępczości czy nienajlepszy stan zdrowia obywateli. Nic dziwnego – te patologie występują z reguły w krajach mocno rozwarstwionych ekonomicznie, do których USA bez wątpienia należą. Według OECD Factbook 2014, wskaźnik Giniego wynosi tam 0,38 (czyli tyle, ile np. w Indiach) i jest jednym z najwyższych wśród krajów członkowskich tej organizacji (im wyższy wskaźnik, tym większe rozwarstwienie). Wyższy jest on jedynie w Chile i Meksyku, w większości krajów Unii Europejskiej wynosi zaś sporo poniżej 0,3 – np. w Czechach 0,26, a w Danii 0,251. O ile nierówności dochodowe w zasadzie zawsze były tam wyższe niż w Europie Zachodniej, to nie zawsze były aż tak wysokie – ich szybki wzrost nastąpił w połowie lat 70. W latach 1975–2005 płace osób z 90. percentyla (czyli zarabiających więcej niż 90 proc. pozostałej populacji) rosły o 65 proc. szybciej niż płace osób z 10. percentyla. W związku z tym, o ile w 1975 roku 90. percentyl zarabiał przeciętnie 3 razy więcej niż 10., to już w roku 2005 było to aż 5 razy więcej2. Najmniej zarabiające grupy w tym czasie traciły nie tylko w stosunku do najlepiej zarabiających, ale także w stosunku do mediany wynagrodzeń (granica między 50 a 60 percentylem) – w latach 70. straciły one ok. 9 proc., a w latach 70. i 80. po kolejne 10 proc. W rezultacie zarobki względne najniżej zarabiających Amerykanów w połowie lat 90. były o 20 proc. niższe niż w latach 40.\nSpadki wynagrodzeń najuboższych grup, następujące od lat 70., miały nie tylko charakter względny (w stosunku do innych płac), ale też bezwzględny, czyli spadały ich wartości wyrażone w walucie. W latach 70. mediana wzrosła o 7 proc., a więc najniższe płace realnie spadły o 2 proc. Jeszcze gorzej było w latach 80. – mediana wynagrodzeń spadła w tamtym czasie o 7 proc., co oznaczało spadek najniższych wynagrodzeń aż o 17 proc. Dla najuboższych Amerykanów trudna była przede wszystkim pierwsza połowa lat 80. czyli czasy reaganomiki – 10. percentyl w 1986 r. zarabiał zaledwie 35 proc. mediany, choć jeszcze 6 lat wcześniej było to 41 proc.3\nXXI wiek przyniósł utrzymanie tego trendu – w latach 2000–2010 rozwarstwienie weszło na rekordowy poziom z lat 1910–19204. Kryzys ekonomiczny spowodował jeszcze większe przyspieszenie tego procesu – może się to wydać niewiarygodne, ale w latach 2009–2013 aż 93 proc. przyrostu dochodu narodowego w USA trafiło do najwyższego, setnego percentyla (czyli do najbogatszego 1 proc. Amerykanów). Cała ta sytuacja powoduje oczywiście także ogromne nierówności majątkowe – obecnie 90. percentyl posiada aż 70 proc. całego majątku w USA, czyli prawie trzy razy więcej niż cała tamtejsza klasa średnia, która posiada tegoż majątku około 25 proc.\nPowodów tego stanu rzeczy jest wiele. Na pewno na ogromny wzrost nierówności wpływ miała zmiana polityki podatkowej w Ameryce – od lat 70. najwyższa stopa opodatkowania zaczęła stopniowo spadać (oczywiście przyspieszenie nastąpiło w latach 80.) i obecnie wynosi ona 35 proc., choć w latach powojennych było to nawet 91 proc. Zupełna stagnacja dotknęła również płacy minimalnej, co uderzyło w płace realne grup najuboższych. Tradycyjnie słabo rozwinięte są w Stanach Zjednoczonych związki zawodowe, w związku z czym mało kto sprzeciwiał się innemu zjawisku, jakim jest spadek udziału kosztów pracy w wartości produkcji. W ciągu zaledwie 15 lat spadł on o 7 punktów procentowych – z 60 proc. w roku 1970 do 53 proc. w roku 1995. Niewątpliwie duże znaczenie ma tu też tak zwana „premia za college”.\nZarobki w USA są bowiem niezwykle mocno skorelowane z poziomem wykształcenia. Co ważniejsze, zarobki osób bez wyższego wykształcenia od lat spadają. Między połową lat 60. a połową 80. przeciętne płace absolwentów szkół średnich spadły o 3,3 proc., a osób bez średniego wykształcenia aż o 17,1 proc. W 2008 r. mediana wynagrodzeń pracowników ze średnim wykształceniem wynosiła 28 tysięcy dolarów, a tymczasem pracowników z dyplomem licencjata 48 tys. Osoby ze stopniem zawodowym MD lub MBA zarabiały zdecydowanie więcej nawet od pracowników z licencjatem. Z biegiem lat wzrastał także poziom bezrobocia wśród osób bez dyplomu szkoły wyższej, zaś bezrobocie wśród pracowników bez średniego wykształcenia skoczyło z zaledwie 4,5 proc. w roku 1970 do 12,5 proc. w roku 1994. W tym czasie wzrosło ono także wśród absolwentów szkół średnich, choć w tym przypadku już niewiele – z 2 do 3 proc.5\nWydawałoby się, że to coś zupełnie niewinnego – w końcu wystarczy tylko skończyć szkołę wyższą, by zapewnić sobie wysokie zarobki. Problem w tym, że wraz ze wzrastającą w ostatnich latach „premią za college” wzrosły też koszty uzyskania wyższego wykształcenia. Uczelnie wyższe są w USA płatne, więc dobrej jakości edukacja bywa poza zasięgiem nawet dla rodzin z klasy średniej – i to po zwiększeniu pomocy finansowej dla mniej zamożnych studentów. To widać w statystykach – choć „premia za wykształcenie” wzrosła wyraźnie, to nie przybyło osób legitymujących się nim. Stało się tak chociaż liczba tych, którzy próbują je zdobyć, mocno skoczyła do góry – z 44 proc. w 1980 do 61 proc. w 2003 r. – co jest dowodem, że fakt coraz silniejszej korelacji między wykształceniem a zarobkami jest Amerykanom doskonale znany. Ta świadomość nie przekłada się jednak na upowszechnienie wykształcenia, bowiem wielu studentów nie zdobywa dyplomu, bardzo często z przyczyn materialnych. Wśród mężczyzn urodzonych w latach 70. odsetek licencjatów nie wzrósł w porównaniu do mężczyzn urodzonych w latach 40. Od lat 70. podobnej stagnacji ulega upowszechnianie się wykształcenia średniego. Obecnie wśród krajów wysoko rozwiniętych USA są na szarym końcu pod względem odsetka absolwentów szkół średnich i dopiero na 12. miejscu pod względem odsetka absolwentów szkół wyższych, choć kilkadziesiąt lat temu były pod tym względem w ścisłej czołówce. Oczywiście nie zmienia to faktu, że wciąż poziom kształcenia w Stanach Zjednoczonych jest jednym z najwyższych na świecie. Jednak w sytuacji, gdy wysokie zarobki są w zasadzie zarezerwowane głównie dla absolwentów szkół wyższych, znaczne ograniczenie dostępu do nich młodym z mniej zamożnych rodzin musi prowadzić do niezdrowej sytuacji na rynku pracy oraz do zablokowania możliwości awansu społecznego wielu zdolnym i pracowitym osobom, które pokutują za to, że nie miały szczęścia urodzić się w dobrze sytuowanym środowisku.\nKolejną cechą amerykańskiego modelu gospodarczego, która miała niebagatelny wpływ na to, co się stało za oceanem pod koniec pierwszej dekady XXI wieku, jest wyjątkowo słabo rozwinięta sieć zabezpieczeń społecznych, szczególnie w porównaniu z krajami zachodu Europy. Zasiłki dla bezrobotnych nie tylko są niższe niż w krajach „starej” UE, ale też wypłacane są przez dużo krótszy czas – w USA przez pół roku (jak w Polsce), a na zachodzie Europy z reguły przez kilka lat (np. we Francji do trzech lat, w Danii przez dwa). Jedynie 40 proc. bezrobotnych ma prawo do świadczeń, co przy Polsce (15 proc.) wygląda może i hojnie, ale na tle państw Europy Zachodniej wypada raczej ubogo. Olbrzymim problemem jest brak powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego, co według europejskich standardów jest nie do pomyślenia. Tracącemu pracę zagląda więc w oczy nie tylko widmo braku środków do życia, ale także konieczności poniesienia wysokich kosztów leczenia, gdyby nie stać go było na opłacenie ubezpieczenia; tym bardziej, że prywatny ubezpieczyciel ma prawo odmówić bezrobotnemu ubezpieczenia w razie nawet niegroźnego schorzenia. Różnicę w wydatkach widać też w przypadku świadczeń emerytalno-rentowych – w 1998 r. USA wydały na ten cel 7 proc. PKB, tymczasem Francja i Niemcy ok. 13 proc., czyli prawie dwa razy więcej. Emerytura w USA wynosiła przeciętnie ledwie 19,3 proc. średniego wynagrodzenia – tymczasem we Francji 58,6, a w Niemczech 37,2 proc. Ogromne różnice w tych kwestiach między UE a USA to nie tylko efekt wydarzeń ostatnich lat. Miały one miejsce w całych powojennych czasach – w latach 1950–1987 wydatki socjalne w USA wyniosły 13,3 proc. PKB, natomiast przeciętnie w UE 20 proc., nie mówiąc o takich krajach jak Szwecja (28,6 proc.) czy Holandia (24 proc.)6.\nWszystko to wpływa na fakt, że bezrobocie, nawet jeśli jest w USA nieco mniejsze niż w krajach zachodu UE (i to też nie we wszystkich), to i tak stanowi dużo większy problem społeczny. Tracący pracę Europejczyk zachowuje prawo do opieki zdrowotnej, często także do mieszkania komunalnego, otrzymuje wysoki zasiłek i wsparcie w znalezieniu pracy. Tymczasem gdy Amerykanin traci pracę, bardzo często traci w zasadzie wszystko, jeśli nie był w stanie wcześniej czegoś odłożyć – a w grupach o niższych dochodach jest to trudne. Sprawia to, że załamania na rynku pracy powodują w USA dużo większe napięcie polityczno-społeczne niż w UE, gdzie decydenci oraz przedsiębiorstwa mają więcej czasu na przemyślaną i spokojną reakcję.\nTaka sytuacja nie mogła trwać w nieskończoność nawet w kraju tak wolnorynkowym jak USA. Ludzie pod każdą szerokością geograficzną potrzebują w pierwszym rzędzie zaspokojenia podstawowych potrzeb: posiadania dachu nad głową, poczucia elementarnej stabilności czy też społecznego uznania – tym bardziej w takim kraju jak USA, gdzie szacunek zdobywa się przede wszystkim przez status ekonomiczny, a brak życiowego sukcesu uznawany jest za osobistą winę przegranego. Można spędzić lata na snuciu opowieści o swobodzie gospodarczej i wolnym rynku, ale gdy przychodzi co do czego, okazuje się, że tej wolności nie da się zjeść, zbudować z niej domu, ani zapewnić z jej pomocą wykształcenia dziecku. Przed takim wyzwaniem stanęli decydenci w USA – okazało się, że całe masy Amerykanów nie tylko, zamiast się bogacić, realnie biednieją, ale również nie mogą zaspokoić podstawowych potrzeb takich jak posiadanie domu, choć są ze wszystkich stron bombardowani obrazami szaleńczej konsumpcji klas wyższych, których bogactwo widać w USA aż za dobrze. Takie poczucie dysonansu wśród rzesz obywateli jest niezwykle sprawnym zapalnikiem bomby społecznej. Tę bombę rozbroić musieli politycy, bo nawet tam, gdzie wpływy rynku wydają się nieograniczone, a państwo ma zasięg tak mały, jak to tylko możliwe – gdy nadchodzą problemy, obywatele (zupełnie słusznie!) domagają się działań od władzy.\nSytuacja stała się jeszcze bardziej napięta, gdy na początku lat 90. nadeszła pierwsza po wojnie recesja, odbicie po której nie przyniosło z powrotem utraconych miejsc pracy – na nie trzeba było czekać aż 23 miesiące, choć zwykle zajmowało to maksymalnie dwa kwartały. W sytuacji, gdy strach przed bezrobociem ma dla jednostek tak kluczowe znaczenie jak w USA, nacisk na polityków stawał się coraz większy. Niestety nie wyszli oni poza schematy typowe dla tego kraju. Poszukali rozwiązania, które w minimalnym stopniu ingeruje w grę rynkową i w żaden sposób nie będzie przypominać formalnej redystrybucji, jaka politycznie w warunkach amerykańskich po prostu by nie przeszła. Jednak rozwiązanie, które znaleźli, nie przypominało Świętego Graala, a wpływ na gospodarkę miało większy niż największy nawet program redystrybucyjno-socjalny, jaki można by wymyślić – i to nie tylko gospodarkę USA, ale także reszty świata.\nW sytuacji potrzeby uruchomienia szerokiego programu transferów pieniężnych do potrzebujących grup społecznych, ale w taki sposób, by nie przypominało to ani trochę takiego programu, banki wydają się idealnym pośrednikiem, a kredyt idealnym rozwiązaniem. W końcu ludzie, korzystając z wolności i na własną odpowiedzialność, zaciągają pożyczki, by spełnić swoje potrzeby – któż może im tego zabronić, to zwykła gra rynkowa. Z państwem opiekuńczym nie ma to nic wspólnego. Znaleziono więc sposób, który mógł udobruchać rzesze niezadowolonych obywateli wykluczonych z konsumpcyjnego wyścigu, a przy tym nie narażał na oskarżenia o socjalizm. Teraz tylko należało skłonić instytucje finansowe, by zaczęły udzielać jak najtańszych kredytów ludziom, których nie stać było na zaspokojenie swych potrzeb (głównie mieszkaniowych) w inny sposób. W tym celu trzeba było stworzyć kolejne pozory.\nByły nimi formalnie prywatne podmioty, a naprawdę agencje rządowe, Freddie Mac i Fannie Mae. Zwolnione z podatków i szczodrze dotowane przez państwo, instytucje te wykonywały zadania zlecone przez administrację publiczną na rynku kredytów hipotecznych, należały jednak do sektora prywatnego (tam też płynęły ich zyski). Ich zadaniem była interwencja na rynku kredytów hipotecznych poprzez ich skup z banków, dzięki czemu te zdobywały kapitał na kolejne kredyty. W ten sposób rząd, dosypując pieniędzy dwóm agencjom i wydając im odpowiednie dyspozycje, mógł pompować rynek kredytów oraz kreować go, jak i gdzie chciał. Agencje, „podgrzane” naciskami rządowymi, ochoczo zresztą nauczyły się zdobywać kapitał samodzielnie – zakupione kredyty łączyły w pakiety i wypuszczały dłużne papiery wartościowe zabezpieczone właśnie pakietami kredytów, a więc de facto hipotekami na nowych mieszkaniach i domach Amerykanów. Dzięki temu same ściągały pieniądze z rynku i inwestowały je w zakup następnych kredytów.\nKolejne administracje za pomocą instrumentów (także werbalnych) naciskały na banki, by te udzielały więcej kredytów osobom najmniej zarabiającym, a na agencje – by więcej takich kredytów skupowały. Zaczęto podnosić limit aktywów, który agencje musiały przeznaczyć na skup kredytów osób ubogich – w roku 1995 było to 42 proc., w 2000 roku 50 proc., a w 2004 roku już 56 proc. Hojnie dosypywano również pieniędzy, które miały być przeznaczane właśnie na ten cel. W 2000 r. administracja Clintona, która ma zdecydowanie największe zasługi w przeprowadzaniu całej operacji, zmniejszyła do ledwie 3 proc. wysokość zaliczki, która kwalifikowała do udzielenia gwarancji kredytowej przez kolejną rządową agencję FHA. Zaczęto też bardzo restrykcyjnie (pod groźbą kar) egzekwować od banków ustawę CRA z 1977 r., która nakładała na nie obowiązek aktywności kredytowej na terenach zamieszkanych przez ubogich7. W ten sposób napompowano do niewyobrażalnych rozmiarów rynek kredytów subprime, czyli udzielanych osobom o najmniejszej zdolności kredytowej, które tej zdolności w normalnych warunkach wcale by nie miały, a także kredytów Alt-A, czyli podwyższonego ryzyka. Instytucje kredytowe, widząc, że pewne podmioty wykupują masowo kredyty typu subprime i Alt-A, zaczęły ich równie masowo udzielać, gdyż były one dla nich łatwym zarobkiem – widniały w księgach bardzo krótko, w zasadzie niemal natychmiast były sprzedawane Fannie Mae lub Freddie Mac. Nikt się przy tym specjalnie nie przejmował sprawdzaniem klientów – w końcu byli oni tymi klientami tylko przez chwilę. Zaraz potem trafiali do rządowych agencji, a następnie stawali się już zupełnie anonimowi, będąc jedynie częścią pakietu wielu kredytów hipotecznych. Kto by się w takiej sytuacji przejmował życiorysem czy historią kredytową kredytobiorcy?\nEfekty tej skoordynowanej akcji były piorunujące. Wartość kredytów subprime kupionych przez rządowe agencje wzrosła z 85 mld dolarów w 1997 r. do 446 mld dolarów w roku 2003. W 2007 r. podmioty te posiadały aż 70 proc. ryzykownych kredytów. W 2008 r. ogólna wartość zarówno kredytów „subprime”, jak i Alt-A, w których skup w jakimś stopniu były zaangażowane Freddie Mac, Fannie Mae oraz FHA, wynosiła… 2,7 bln dolarów. Już w 2003 r. w zasadzie nie było komu pożyczać, więc powstał nowy rodzaj kredytów, NINJA (no income, no job, no assets), czyli kredytów dla osób… bez pracy i dochodu. Jedna trzecia kredytów subprime została udzielona na 100 proc. lub więcej wartości mieszkania i stanowiła 6-krotność rocznego dochodu kredytobiorcy. W 2006 r. jedna piąta wszystkich nowo udzielonych kredytów należała do tej kategorii8. W latach 2002–2005 wzrost liczby kredytów udzielonych na terenach zamieszkanych przez osoby o najniższych dochodach był dwa razy wyższy niż w pozostałych rejonach kraju9. Co jeszcze bardziej zdumiewające, liczba kredytów hipotecznych z tamtego okresu koreluje ze spadkiem dochodów gospodarstw domowych na danym terenie. Rozpętana akcja pożyczkowa, niczym rasowy program socjalny, docierała więc w pierwszym rzędzie do najbardziej potrzebujących. Problem w tym, że nie był to typowy program socjalny, gdyż w przeciwieństwie do tradycyjnego zasiłku, pieniądze te trzeba było oddać. Póki jednak płynęły one strumieniami, nikt się tym nie przejmował.\nTani pieniądz i fajerwerki aktywów\nŻeby plan „wypalił” potrzeba było jeszcze jednego elementu – odpowiedniej polityki monetarnej. Rezerwa Federalna, która ją w USA tworzy, ochoczo weszła do gry. W 1996 r. szef Fed, Alan Greenspan, oficjalnie zapowiedział, że nie będzie reagował nawet na widoczne bańki spekulacyjne i utrzyma przez długi czas niskie stopy procentowe, czyli, mówiąc w dużym skrócie, cenę pieniądza, po jakiej zdobywają go banki, by prowadzić akcję kredytową. A tani pieniądz dla banków oczywiście oznacza również relatywnie tańszy kredyt dla konsumentów i firm. Niskie stopy procentowe to po prostu niskie oprocentowanie kredytów, co oczywiście zwiększa na nie popyt, gdyż stają się bardziej atrakcyjne. Niskie stopy procentowe były natomiast niezbędne dla planu kredytowego uwłaszczenia ubogich mas.\nGreenspan zupełnie nie przejmował się pęcznieniem bańki spółek internetowych, wstrzymując się od zaostrzenia polityki monetarnej i nie chcąc zatrzymać wzrostu opartego na kredycie. Nie przegapił za to żadnej okazji do obniżenia stóp – tak zrobił chociażby w 1998 r. po ogłoszeniu niewypłacalności przez Rosję, a także w 1999 r. po upadku funduszu hedgingowego Long-Term. Po pęknięciu bańki internetowej w latach 2000–2001, na co spokojnie czekał, na chwilę podniósł stopy do 6,5 proc., jednak do czerwca 2003 r. stopniowo znów je obniżał, aż do historycznie niskiego poziomu 1 proc. Od czerwca 2003 r. polityka Fed minimalnie się zmieniła – rozpoczęto powolne podnoszenie stóp o 25 punktów bazowych (0,25 proc.), jednak skala tych podwyżek była tak nieśmiała, że tylko utwierdziła graczy rynkowych w przekonaniu, że stopy na dłuższą metę wciąż będą niskie. Boom na rynku kredytów wciąż się utrzymywał10.\nNiskie stopy przyniosły wiadome rezultaty. Zwiększył się popyt na mieszkania i domy, gdyż dzięki niskim ratom zaczęły one być w zasięgu wielu niezamożnych osób. Pobudziły też podaż – w końcu kredyt był tańszy także dla deweloperów, którzy z większą ochotą zaczęli budować nowe domy. Własność stopniowo się upowszechniała – w 1994 r. 64 proc. gospodarstw domowych miało mieszkanie na własność, a w roku 2004 już niemal 70 proc. Wszystko to oczywiście powodowało znaczny wzrost cen domów, dzięki czemu rzesze Amerykanów wirtualnie się bogaciły, gdyż wartość ich majątków rosła. Co prawda wzrost cen domów oznaczał, że dla kolejnych grup zakup może być coraz bardziej powyżej dochodów, ale w epoce taniego pieniądza i łatwego kredytu nikt nie zaprzątał sobie głowy takimi drobnostkami. Nikogo też nie dziwiło, że wzrost cen domów był wyższy w tych rejonach, w których… niższy był wzrost dochodów. W końcu to najlepszy dowód na to, że plan działa i że upowszechnianie własności wśród niezamożnych grup ruszyło z kopyta.\nBoom na rynku nieruchomości, spowodowany, delikatnie mówiąc, łagodną polityką monetarną i dostępnym kredytem, doprowadził do wręcz niewyobrażalnego wzrostu cen nieruchomości. W ciągu zaledwie 10 lat (1997–2006) wzrosły one o 124 proc., choć w tym samym czasie główny indeks giełdowy w USA S&P 500… spadł o 8 proc. W 2005 r. aż połowa amerykańskiego wzrostu gospodarczego została wytworzona na rynku nieruchomości11. Pomimo wystrzelenia w górę cen domów, Fed wciąż nie zamierzał zaostrzać polityki pieniężnej, gdyż inflacja jako taka nie była w tym czasie problemem – ceny towarów i usług kształtowały się na umiarkowanym poziomie, co dodatkowo uśpiło czujność Greenspana i Rezerwy Federalnej.\nOpisana sytuacja spowodowała nie tylko wzrost cen domów, ale także niebywały wzrost wartości innych aktywów. Boom na rynku nieruchomości szybko dotarł też do rynku finansowego – oba są zresztą mocno powiązane. Trwała hossa kredytowa związana z rosnącą wartością nieruchomości, dzięki której wartość zabezpieczenia hipoteką rosła – właściciele domów mogli więc otrzymywać refinansowanie swoich wcześniejszych kredytów nowym kredytem na lepszych warunkach. Można było w ten sposób uzyskać nie tylko niższą ratę, ale także dodatkowe pieniądze na konsumpcję. Tak więc, póki ceny nieruchomości rosły, wzrastała również relatywna zamożność ich właścicieli – i uzyskiwano ten stan bez wzrostu dochodów, dzięki czemu uniknięto niewygodnej dla przedsiębiorców presji na wzrost płac.\nPopularność refinansowania potrzeb konsumpcyjnych kolejnym kredytem spowodowała też wielki rozwój instrumentów pochodnych, inaczej zwanych derywatami, jak określa się instrumenty finansowe, których wartość oparta jest na innych aktywach. Banki szukały kapitału na dalszą akcję kredytową, chcąc odpowiedzieć na zapotrzebowanie na rynku. Pakowały więc swoje kredyty w pakiety i sprzedawały je np. funduszom inwestycyjnym, dla których przy niskich stopach procentowych były one atrakcyjnym sposobem inwestowania. W ten sposób powstały instrumenty CDO, czyli „skolateralizowane obligacje dłużne” – papiery dłużne zabezpieczone udzielonymi kredytami hipotecznymi.\nWzrost cen domów napędzał, oprócz konsumpcji, także… dalszy wzrost cen domów. Właściciele drożejących nieruchomości mogli je sprzedać i zdobyć kapitał na większe mieszkania, co bardzo wielu czyniło, wzmacniając jeszcze popyt i wzrost cen. Wzrostowi cen nieruchomości sprzyjało również bardzo duże rozwarstwienie, które zawsze pojawia się przy „inflacji aktywów”, czyli przy szybkim wzroście wartości aktywów finansowych i nieruchomości. Wynika to z faktu, że w rozwarstwionych społeczeństwach sporo jest kapitału spekulacyjnego, który inwestuje w droższe dobra nie dlatego, by zaspokoić swe potrzeby, lecz aby powiększyć nadwyżkę finansową, która zalega mu na kontach. W egalitarnym społeczeństwie wzrost cen domów musi powodować stopniowe zmniejszanie się popytu, gdyż stają się one po prostu poza zasięgiem kolejnych grup społecznych, wciąż czekających na zakup swego pierwszego lokum – a to musi ograniczać wzrost cen. W społeczeństwie rozwarstwionym nie funkcjonuje taki mechanizm blokujący powstawanie bańki – zawsze znajdzie się chętny do ulokowania nadwyżki kapitału w nieruchomościach po to, żeby na nich zarobić w sytuacji ich ciągłego drożenia12.\nWażnym wydarzeniem było zniesienie w 1999 r. ustawy Glassa-Steagalla, co pozwoliło bankom na łączenie działalności kredytowo-depozytowej z inwestycyjną. Wciąż rozwijał się rynek obecnych od lat 80. CDO, dla którego lata 90. oznaczały wielki skok, gdyż stopniowa deregulacja sektora finansowego, która w tych latach szybko postępowała, umożliwiła bankom inwestowanie w niedostępne dla nich wcześniej aktywa. Banki coraz chętniej korzystały z tych instrumentów, gdyż zdawały sobie sprawę, że mają sporo kredytów podwyższonego ryzyka. Rozwadniały więc ryzyko, grupując kredyty subprime, NINJA czy Alt-A w taki sposób, żeby były one rozproszone. Dzięki temu bankructwo pojedynczego kredytobiorcy nie uderzyłoby w inwestora, gdyż obligacje wciąż byłby zabezpieczone jeszcze przez inne kredyty, także te wyższej klasy. Kupujący je inwestorzy czasem byli zupełnie nieświadomi ryzyka – w pewnym momencie już nawet sprzedający nie wiedzieli, co dokładnie czai się w sprzedawanych pakietach. Korzystając z nowych możliwości, takich jak podejmowanie działalności ubezpieczeniowej, banki zaczęły też tworzyć nowe instrumenty CDS (Credit Default Swap), które były polisami ubezpieczeniowymi na wypadek, gdyby jednak kredyty zabezpieczające CDO nie były spłacane. A więc CDS-y były instrumentami pochodnymi zabezpieczającymi inne instrumenty pochodne.\nWystarczy tylko zerknąć na te konstrukcje, żeby stwierdzić, że sektor finansowy ogarnęło szaleństwo. O ile jeszcze zasady działania CDS-ów i CDO można dość łatwo zrozumieć, to kolejne wyszukane instrumenty czasem były już nie do końca zrozumiałe nawet dla ich twórców. Skala rozwoju instrumentów pochodnych była niewyobrażalna. O ile w roku 2000 wartość rynku derywatów wynosił, bagatela, ok. 100 bilionów dolarów, to w 2011 r. było to już siedem razy więcej. Obecnie wartość światowego rynku instrumentów pochodnych dziesięciokrotnie przekracza… światowe PKB13.\nW latach 2004–2006 Fed, by zdławić rosnącą inflację, stopniowo podnosił stopy procentowe, które wzrosły aż do 5,25 proc., co utrzymano do lata 2007 r. W związku z tym wzrosła rata kredytów ze zmiennym oprocentowaniem, które stawały się coraz większym ciężarem dla niektórych kredytobiorców. Powoli rosła pula niespłacanych kredytów, a do banków zaczęło docierać, że wiele pożyczek jest nie do odzyskania. Wzrost stóp zmniejszył atrakcyjność kredytów hipotecznych, więc popyt na mieszkania spadł, co wyhamowało wzrost ich cen i stopniowo zaczęło prowadzić do ich spadku. Banki, coraz bardziej świadome prawdziwego stanu swych aktywów, widząc, że zabezpieczenia udzielonych kredytów powoli zmniejszają wartość, ograniczyły akcję kredytową. Spadek dostępności kredytu jeszcze bardziej zmniejszył popyt na nieruchomości, których ceny zaczęły spadać lawinowo. W krótkim czasie spadły one o 33 proc. Osoby, których zdolność kredytowa była uzależniona od wzrostu wartości zabezpieczenia i możliwości refinansowania, przestały spłacać zobowiązania. W lecie 2007 r. niespłacanych było już 16 proc. kredytów „subprime”14.\nGłównym problemem banków było to, że znaczną część udzielanych kredytów długoterminowych finansowały one z… zaciąganych kredytów krótkoterminowych. Kredyty krótkoterminowe są bardziej opłacalne, gdyż mają niższe oprocentowanie, wymagają jednak niezakłóconej płynności. W sytuacji gdy tak wielu klientów nie spłaca zobowiązań, regularna spłata kredytów krótkoterminowych musi stać się wyjątkowo trudna. Tak też się stało latem 2007 roku, co widząc, banki dodatkowo przestały udzielać pożyczek sobie nawzajem. Te, które miały szczególnie dużo toksycznych aktywów, typu kredyty „subprime” czy CDO z dużą liczba niespłacanych hipotek, momentalnie wpadły w tarapaty. A że rynki międzybankowe na całym świecie są mocno powiązane, to załamanie odbiło się na instytucjach także spoza USA. W sierpniu 2007 r. francuski BNP Paribas zawiesił wypłaty ze swoich funduszy inwestycyjnych, argumentując to załamaniem na rynku amerykańskich derywatów. We wrześniu brytyjski Northern Rock poprosił o wsparcie Bank Anglii. Ostatecznie został on znacjonalizowany kosztem aż 100 miliardów funtów.\nJednak najbardziej spektakularne rzeczy w początkowym okresie kryzysu działy się oczywiście w USA. W olbrzymie kłopoty popadł słynny Bear Stearns – jeden z największych banków inwestycyjnych w USA. W marcu 2008 r. został on przejęty przez JP Morgan Chase za zaledwie 1,2 mld dolarów, która to suma w przypadku tak wielkiego banku jeszcze rok wcześniej wydawałaby się niepoważna. We wrześniu rząd USA musiał dać gwarancje warte 12 mld dolarów, by uratować agencje Freddie Mac i Fannie Mae, ale z perspektywy przyszłych wydatków na opanowanie kryzysu ta kwota wygląda niczym drobne. Ostatni kwartał 2008 r. to już istna katastrofa dla amerykańskich banków inwestycyjnych, z których większość stanęła na krawędzi upadłości. Upadł Washington Mutual, wielki Merril Lynch został sprzedany Bank of America, a jeden z największych ubezpieczycieli świata, AIG, przetrwał tylko dzięki ogromnemu, wartemu 85 mld dolarów wsparciu ze strony rządu. We wrześniu 2008 r. powstał pierwszy plan ratunkowy – tzw. Plan Paulsona, od nazwiska sekretarza skarbu USA Henry’ego Paulsona – warty gigantyczną kwotę 700 mld dolarów, które zostały przeznaczone na wykup toksycznych aktywów z zagrożonych instytucji finansowych. Niemal drugie tyle (600 mld) obiecał Fed.\nW tym czasie krach finansowy zaczął się już przeobrażać w kryzys gospodarczy, gdyż przygniecione coraz trudniej spłacalnymi kredytami osoby fizyczne i spółki zaczęły drastycznie ograniczać wydatki konsumpcyjne i inwestycyjne, co zmniejszyło popyt na rynkach i stłamsiło wzrost gospodarczy15. Kryzys zaczął powoli rozlewać się na cały świat. W październiku stała się rzecz dla wielu niewyobrażalna, do tej pory uznawana za symboliczny początek światowego kryzysu – upadłość ogłosił Lehman Brothers, bank powszechnie uznawany za „zbyt wielki, by upaść”. Parafrazując słowa Joanny Szczepkowskiej, można by rzec: „Panie i Panowie, 15 października 2008 roku skończył się neoliberalizm”.\nTak się robi kryzys\nPostępujące rozwarstwienie, wpędzenie w relatywną biedę rzesz obywateli oraz załamanie się mitu American Dream spowodowało nacisk polityczny na władzę, jaki w sytuacji problemów społecznych pojawia się w każdej demokracji, nawet w jej wolnorynkowej odmianie, która pozbyła się większości kompetencji dotyczących polityki społecznej. Kurczowe trzymanie się przekonania, że wszelkie problemy ekonomiczne należy zostawić mechanizmom rynkowym doprowadziło do stworzenia absurdalnej koncepcji programu socjalnego opartego na kredytach udzielanych przez prywatne podmioty. A te, puszczone na żywioł i podgrzane zachętami ze strony administracji, błyskawicznie doprowadziły do stworzenia bańki, która prędzej czy później pęka. Tymczasem można było zrobić to inaczej – zbudować zręby państwowej redystrybucji, stworzyć mechanizmy zmniejszania nierówności oraz zwiększania płac. Byłoby to jednak niezgodne z interesem najbardziej wpływowych grup nacisku oraz z dominującym w USA poglądem na porządek społeczny. Te klapki na oczach amerykańskich elit władzy, nałożone przez doktrynerstwo oraz niezwykłe uzależnienie od elit finansowych, doprowadziły do niezwykle lekkomyślnej polityki fiskalno-walutowej, czego efektem jest kryzys, z którym większość świata zmaga się do dziś.\nZ omówionych wyżej wydarzeń możemy jednak wynieść sporo nauk na przyszłość. Po pierwsze, demokratyczne społeczeństwo w trudnych czasach zawsze będzie się domagać od władzy podjęcia realnych kroków, więc lepiej, żeby nie oddawała ona lekkomyślnie swych kompetencji sektorowi prywatnemu, gdyż w momentach przełomowych może ich jej zabraknąć, a w zanadrzu pozostaną tylko działania pozorowane. Po drugie, stabilny rozwój gospodarczy najłatwiej zapewnić możliwie egalitarnym porządkiem społecznym, dzięki któremu potencjalne załamania systemu są dużo mniej prawdopodobne, a ich negatywne efekty mniejsze. Nie jest przypadkiem, że obecny kryzys rozpoczął się w najmniej egalitarnym kraju wysoko rozwiniętym, a państwa najbardziej egalitarne (czyli północna Europa) przechodzą go stosunkowo najlepiej. Szkoda by było, gdybyśmy zmarnowali kolejną okazję do nauki.\nOECD Factbook 2014, http://www.keepeek.com/Digital-Asset-Management/oecd/economics/oecd-factbook-2014/income-inequality-different-summary-inequality-measures-around-2010s_factbook-2014-table55-en#page1\nR. Rajan, Linie uskoku, Warszawa 2012, s. 52.\nE. Phelps, Płaca za pracę, Warszawa 2013, s. 46–47.\nT. Piketty, Krótka historia nierówności, [w:] „Krytyka Polityczna” 39/2015, s. 46.\nE. Phelps, Płaca…, s. 48.\nH. J. Chang, 23 rzeczy, których nie mówią ci o kapitalizmie, Warszawa 2013, 295–296.\nR. Rajan, Linie…, s. 71–74.\nR. Skidelsky, Keynes. Powrót mistrza, Warszawa 2012, s. 23.\nR. Rajan, Linie…, s. 77.\nTamże, s. 182–192.\nR. Skidelsky, Keynes…, s. 23.\nJ. Toporowski, Dlaczego gospodarka światowa potrzebuje krachu finansowego, Warszawa 2012, s. 149–152.\nM. Guzek, Kapitalizm na krawędzi, Warszawa 2014, s. 60.\nR. Skidelsky, Keynes…, s. 24.\nJ. Toporowski, Dlaczego…, s. 177–178.


Jennifer lawrence i anję rubik. Dojrzałe panie powinny wybierać krótkie fryzury które mają sporo asymetrii i krzywizn. Krótkie fryzury mają odmładzającą moc dlatego polecane są dojrzałym kobietom po 40 ce 50 ce i wzwyż.\nFryzury damskie półdługie po 40. Krótkie fryzury damskie 40. Kanał mody 2 243 views. Taka stylizacja nadaje włosom lekkości a przy umiejętnym cięciu też objętości.\nPonadto stawia im się oczekiwania aby były również modne i z klasą. Sama obecnie noszę się w takiej fryzurze i jest mi bardzo do twarzy kształt twarzy mam owalny włosy półdługie pani w salonie fryzjerskim doradziła mi blunt boba. Https bit ly 2hjxhsi odziez damska meska i dzieciec film pokazuje modne fryzury damskie dla 40 latek 2018.\nOdmładzające fryzury dla pań po 50tce. Chcesz zobaczyć fryzury damskie po 40 tce. Pamiętajcie kobietki moje drogie że mając lat 40 ści nie.\nGaleria odmładzających cięć na czasie. Jeśli chcecie postawić na klasykę zawsze jest na to odpowiednia pora. Krótkie fryzury mają niesamowitą moc odmładzana a połączone z blondem lub soczystą rudością potrafią fantastycznie odjąć kilka lat.\nFryzury damskie dla 50 latki przegląd najmodniejszych propozycji fryzury damskie dla 50 latki przegląd najmodniejszych propozycji. Jak to wszystko ze sobą pogodzić. Dla kogo są półdługie fryzury.\nCzasem wystarczą drobne zmiany. Dobrze dobrana fryzura dla dojrzałej kobiety potrafi odjąć z kilka lat zwłaszcza gdy jest połączona z odmładzającym kolorem włosów np. Fryzury półdługie są niezwykle kobiece tylko spójrz na gwiazdy.\nFryzury półdługie na prosto. To właśnie krótkie fryzury najlepiej sprawdzają się po czterdziestym roku życia kiedy włosy zaczynają tracić. Google news czwartek 5 listopada 2015.\nFryzury na cienkie wlosy dla kobiet po 40 fryzury wlosy cienkie duration. Proste włosy półdługie pasują do każdego i chociaż osobiście preferuję długość loba to również na włosach za ramiona efekt będzie dobry. Najlepiej zacząć od wizyty u fryzjera ale nie jest to ostatecznością.\nZ palety jasnych blondów lub rudości. 10 odmładzających fryzur dla 50 latek które pokochasz fryzury do pracy fryzury bob fryzury dla 50 latek fryzury krótkie modne. Dla tych co.\nFryzury półdługie kanał mody. Jest etapem przejściowym jeśli zapuszczasz włosy do długiej fryzury albo odświeżającą zmianą jeśli znudziły ci się już twoje długie pasma. Unsubscribe from kanał mody.\nZ ręką na sercu mogę polecić tą fryzurkę. Dla kobiet po 35 40 50 i 60 latach. Fryzury damskie mają przede wszystkim wyglądać kobieco i seksownie.\nMojego doświadczenia najlepsza fryzury dla pań po 40 to różne wariacje fryzury bob np. Spróbuj zrobić przedziałek w nowym miejscu sprytnie upiąć włosy lub je rozwichrzyć.\nGallery photos of the "Fryzury Damskie Półdługie Po 40"\nTags: paznokcie walentynkowe wzory, paznokcie wiosenne 2020 kwiaty, paznokcie tytanowe cena, paznokcie w pastelowych kolorach, paznokcie wiosna 2020 rozowe, paznokcie wiosna 2020 galeria, paznokcie tytanowe wzory 2020, paznokcie wiosenne 2020 pinterest,\nRelated Posts of "Fryzury Damskie Półdługie Po 40"\nGaleria odmładzających cięć na czasie. Jest etapem przejściowym jeśli zapuszczasz włosy do długiej fryzury albo odświeżającą zmianą jeśli znudziły ci się już twoje długie pasma. Jeśli chcecie postawić na klasykę zawsze jest na to odpowiednia pora.\nFryzury półdługie kanał mody. Najlepiej zacząć od wizyty u fryzjera ale nie jest to ostatecznością. Z palety jasnych blondów lub rudości.\nZ ręką na sercu mogę polecić tą fryzurkę. Spróbuj zrobić przedziałek w nowym miejscu sprytnie upiąć włosy lub je rozwichrzyć. Sama obecnie noszę się w takiej fryzurze i jest mi bardzo do twarzy kształt twarzy mam owalny włosy półdługie pani w salonie fryzjerskim doradziła mi blunt boba.\nTo właśnie krótkie fryzury najlepiej sprawdzają się po czterdziestym roku życia kiedy włosy zaczynają tracić. Chcesz zobaczyć fryzury damskie po 40 tce. Dla kobiet po 35 40 50 i 60 latach.\nProste włosy półdługie pasują do każdego i chociaż osobiście preferuję długość loba to również na włosach za ramiona efekt będzie dobry. Taka stylizacja nadaje włosom lekkości a przy umiejętnym cięciu też objętości. Unsubscribe from kanał mody.\nPonadto stawia im się oczekiwania aby były również modne i z klasą. Pamiętajcie kobietki moje drogie że mając lat 40 ści nie. Dla kogo są półdługie fryzury.\n1modna grzywka 2020\n2fryzura bob do okrągłej twarzy\n3modne paznokcie lato 2019\n4french manicure nail designs\n5fryzura bob damska\n9wzory tatuaży napisy na tatuaż\n10gwiazda tatuaż więzienny


Jarosław Wasilewski: Jako IPN jesteśmy ambasadorami Kresów - Kurier Wileński\nStrona główna Wiadomości Jarosław Wasilewski: Jako IPN jesteśmy ambasadorami Kresów\nJarosław Wasilewski: Jako IPN jesteśmy ambasadorami Kresów\nRozmowa z Jarosławem Wasilewskim, organizatorem „Przystanku Historia” z Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej w Białymstoku.\nJak to się stało, że „Przystanek Historia” odbywa się również w Wilnie?\nSam pomysł narodził się w IPN w Warszawie, tam właśnie odbywały się pierwsze spotkania. Potem poszczególne oddziały zaczęły organizować takie spotkania na swoim terenie. W tej działalności oddział białostocki jest liderem. Obecnie mamy 6 miejsc, gdzie odbywają się Przystanki. Wilno jest jedynym miejscem poza granicami Polski, gdzie systematycznie odbywają się tego rodzaju spotkania. Był pomysł z Grodnem, ale jak na razie nie jest on zrealizowany. W Wilnie jest to możliwe, ponieważ bardzo dobrze układa się nasza współpraca z Domem Kultury Polskiej, który zapewnia miejsce i rozpowszechnia informacje.\nCzy w pracach białostockiego oddziału IPN często pojawiają się tematy związane z Wileńszczyzną?\nZdarzają się. Mamy taką nieformalną misję ─ zajmujemy się dawnymi Kresami. Nie tylko Wileńszczyzną, ale także Białorusią. Naszym obowiązkiem jest bycie pewnego rodzaju ambasadorami historii tych środowisk. Robimy to na różne sposoby, nie tylko przez publikacje. Ja np. wyszukuję rocznice związane z historią Kresów, które umieszczamy na Twitterze.\nCzy „Przystanek Historia” w Wilnie różni się od tego w Polsce? Czy podobne jest grono odbiorców tego wydarzenia?\nWydaje mi się, że niewiele jest różnic. Zarówno z Polsce jak i w Wilnie najliczniejszą grupę uczestników stanowi starsze pokolenie. Zdarzają się oczywiście wyjątki. W Sokółce w spotkaniach bierze udział bardzo dużo młodzieży, ale dlatego, że jest tam bardzo aktywna nauczycielka historii. Jestem pewien, że bez jej zachęty uczniowie by nie przyszli. Sam dobór tematów, które mogą być atrakcyjne dla młodzieży to za mało. Nie oznacza to, że nie potrafimy dotrzeć do młodego pokolenia. Po prostu wykorzystujemy do tego inne projekty. Jeśli chodzi o Przystanek ─ wydaje mi się, że najtrudniej jest zainteresować historią w takiej formie osoby między 30. a 40. rokiem życia. Może dlatego, że na to po prostu trzeba mieć czas.\nJakie tematy najbardziej interesują mieszkańców Wilna?\nOczywiście te związane z lokalną historią. Nie chcemy się jednak do nich ograniczać. Jako IPN mamy swoją misję. Nie chodzi nam tylko o zaspokojenie lokalnych zainteresowań. Oczywiście, można opowiadać o każdym domu, ale ideą Przystanku jest upowszechnianie historii w szerszym zakresie. Nie tylko historii regionalnej, która jest bardzo ciekawa, ale powiązanie jej z losami całego narodu. Rola IPN polega również na jednoczeniu tych wszystkich regionalizmów, pokazywaniu, że wszyscy mamy wspólną historię, która łączy cały naród.\nJakich tematów możemy się spodziewać podczas „Przystanku Historia” w najbliższych miesiącach?\nW lutym spotkanie będzie poświęcone oczywiście Armii Krajowej, której 75. rocznicę powstania właśnie obchodzimy. Mamy też plany na kwiecień, na razie jednak nie chciałbym ich zdradzać. Co dalej? Tak daleko nie planujemy spotkań.\nPRZYSTANEK HISTORIA W LUTYM\nNajbliższy „Przystanek Historia” odbędzie się w Domu Kultury Polskiej w Wilnie już 15 lutego. W czasie spotkania będzie miała miejsce promocja wydanego przez IPN w ubiegłym roku albumu „Ku Ostrej Bramie. Wileńska i nowogródzka Armia Krajowa w obronie ziemi ojczystej”. Album zawiera w większości nigdy wcześniej nie publikowane zdjęcia żołnierzy AK Ziem Wileńskiej i Nowogródzkiej. Jest formą oddania im czci ─ w pierwszej kolejności tym, którzy polegli w walce lub zostali zamordowani w więzieniach i obozach, zarówno okrytym sławą dowódcom polowym, takim jak kpt. Gracjan Fróg „Szczerbiec”, por. Jan Piwnik „Ponury” czy ppor. Anatol Radziwonik „Olech”, jak i tysiącom szeregowych partyzantów, do dziś często bezimiennych. Sylwetki wielu z nich uwiecznione zostały na fotografiach zamieszczonych w albumie.\nPoprzedni artykułPolskie produkty na topie rynku litewskiego\nNastępny artykułDla seniorów rejonu wileńskiego – pełnowartościowa starość i dobrobyt społeczny