2456 – ks. Mieczysław Maliński\nBrał udział w paru spiskach i buntach – i w klęskach. Cudem prawie tylko uniknął ukrzyżowania podczas jednego z powstań przeciwko Rzymianom. Z czasem się zraził, bo przejrzał machinacje tych, którzy uważali się za wodzów narodu. Przejrzał ich kupczenie krwią ludzką. Żywy, gwałtowny, niecierpliwy – teraz zamknął się w sobie. Ucichł. Zgorzkniał. Miał jakiś mały sklepik na przedmieściu. Sprzedawał kminek, pieprz, anyżek – z pogardą dla siebie i kupujących.\nI wtedy, gdy uważał, że już nic się w jego życiu nie może stać, usłyszał, że jakiś nowy prorok, Jezus z Nazaretu, chodzi po Palestynie i naucza. Docierały do niego wieści o cudach, o utarczkach słownych z saduceuszami i z faryzeuszami. Ale nie drgnął, nie poderwał się. Po prostu już nie wierzył w żadnego proroka. Niejednego takiego widział. Żyjącego i ukrzyżowanego. Miał tego dość. Nie chciał powtarzać swoich błędów. Wiadomości uderzały w niego jednak coraz gwałtowniejszą falą, coraz bogatsze w treść. Aż wreszcie przyszedł dzień, kiedy dowiedział się, że Jezus ma być w jego mieście. I wtedy nie wytrzymał. Mimo wszystkich przyrzeczeń dawanych sobie – poszedł. Po prostu – jak mówił – trudno nie iść, gdy On przyszedł tak blisko. Zobaczył. Usłyszał. I został. Uwierzył jak szaleniec. Jak za swoich młodych lat. Tylko już inaczej. Teraz lepiej znał się na ludziach. Wiedział, kto jest kim – miał wystarczająco dużo doświadczenia życiowego. Został, bo się przekonał, że takiego człowieka Palestyna jeszcze nie miała. I odtąd krok w krok, dzień za dniem, noc za nocą był razem z Nim.\nTo były wielkie dni. Dni garnących się tłumów, nieustannych kontaktów osobistych, spotkań, rozmów, zebrań masowych, przemówień, kazań, nauk trwających całymi godzinami. To były dni pełne ludzi biednych, chorych, nieszczęśliwych, połamanych, paralityków, trędowatych, opętanych. Pełne szokujących zdarzeń, niespodzianek stojących na granicy nieprawdopodobieństwa, kiedy nie chciał wierzyć swoim własnym oczom, kiedy musiał się pytać sam siebie, czy jest jeszcze normalny, czy oszalał, kiedy musiał się siebie pytać, czy wszystko, co widzi, to sen czy jawa. Na jego oczach z trędowatych spadały strupy, zabliźniały się rany. Paralitycy zaczynali chodzić. Chorzy opuszczali łoża. Był w euforii, w ciągłym podnieceniu. Nie tylko zresztą on. Również ci wszyscy, którzy przychodzili do Jezusa, wołali za Nim, klękali, błagali. Wszyscy, którzy na to patrzyli, którzy byli świadkami rzeczy niemieszczących się w głowie. Żył jak w transie. Każdy dzień potwierdzał mu, że się nie pomylił, że miał rację, wybierając Jezusa. Przemierzał z Nim i z grupą najwierniejszych Mu ludzi Galileę, Samarię, Judeę. Spali rozmaicie: pod dachem uszczęśliwionych ich przyjściem ludzi albo pod gołym niebem. Jedli rozmaicie: albo obficie, gdy byli przyjmowani przez bogatych przyjaciół, albo przymierali głodem. Szli przez kraj otoczeni glorią sławy Cudotwórcy albo byli wypędzani jako ci, którzy czynią rzeczy tajemne z pomocą samego Belzebuba, księcia czartowskiego.\nDla gromady tych, co przyłączyli się do Jezusa, okazał się bardzo przydatny ze swoją znajomością spraw handlowych. Ktoś musiał dbać o to, by było coś do jedzenia na drugi dzień. On przyjmował drobne i większe ofiary pieniężne od tych, którzy chcieli pomagać Jezusowi. On dysponował tymi pieniędzmi: kupował pożywienie, płacił za noclegi, rozdzielał jałmużny.\nW miarę jak płynęły miesiące i minął pierwszy szok, zaczynał szukać odpowiedzi na pytanie: do czego to wszystko prowadzi. Czego Jezus chce. Ustawił Go w kategoriach swoich dążeń: w kategoriach politycznych. Zresztą nie tylko on. Oni wszyscy: cała reszta jedenastu ludzi, którzy stanowili przyboczną gwardię Jezusa. Razu pewnego dosłyszał, jak matka synów Zebedeuszowych przyszła do Nauczyciela z prośbą: „Spraw, niech w Twoim królestwie moi synowie siedzą po Twojej prawicy i po Twojej lewicy”. Innym razem przysłuchiwał się, nawet dość zdziwiony, jak jego towarzysze sprzeczali się pomiędzy sobą, kto będzie najważniejszy w królestwie. Gdy zastanawiał się nad swoją przyszłością, nie myślał o prawicy albo lewicy, którą miałby zająć przy Jezusie – jak synowie Zebedeuszowi. On znalazł już sobie stanowisko, już się ustawił. Teraz nosił trzos. W przyszłości widział siebie w roli nadzorującego skarb królestwa Jezusowego.\nSwoich towarzyszy bardzo nisko oceniał. Czasem wprost gardził nimi. Był przekonany, że niewiele rozumieją z tego, co się naprawdę dzieje. Nawet nie rozmawiał z nimi na te tematy. Trzymał się osobno, na uboczu. W ich zwartej grupie był tym kotem, który chodzi swoimi drogami. Co do siebie – uważał, że ma dostateczną wprawę w śledzeniu rozgrywek politycznych. Powoli ożywały w nim wszystkie, już od dawna przyrzucone prochem niemożności, marzenia o odbudowaniu potęgi Izraela. Z satysfakcją oceniał poczynania Jezusa. Stwierdzał, że po raz pierwszy spotkał człowieka, który chce dobra narodu, a nie swojego własnego. Bezkompromisowego krytyka zła, obojętnie przez kogo popełnianego. Proroka, który chce przywrócić istotny sens Przymierzu. – Dobrze zapamiętał słowa Jezusa: „Przyszedłem nie na to, aby znieść Zakon, ale go odnowić”. – Proroka, który nawołuje do zerwania z formalizmem przepisów, bezdusznymi ofiarami i ceremoniami, ceremoniami żąda prawdziwej wierności Bogu, wyrażającej się życiem w sprawiedliwości. Ojca narodu, który widzi wszystkie bolączki, wady i ułomności swojego ludu, szuka źródeł jego słabości i podłości – i dostrzega je w samych wodzach narodu wybranego: faryzeuszach i saduceuszach, z których rekrutowali się w większości kapłani. Zauważył, że choć Jezus nie może znieść lekceważącego stosunku saduceuszów do wielkich tradycji Zakonu, to jednak główne uderzenie kieruje przeciwko faryzeuszom, którzy przez swój stały kontakt z szerokimi masami wpływają zasadniczo na ich poziom religijny i moralny. Widział, jakim oburzeniem napełnia Mistrza obłuda nauczycieli w Piśmie, ich dbanie o pozory, ich troskliwość o to, żeby się nawet nie zetknąć z tym, kogo uważali za grzesznika, wypełnianie przepisów rytualnych przy równoczesnym lekceważeniu człowieka, zaprzeczanie swoim postępowaniem na każdym kroku temu, co stanowiło istotę Prawa Mojżeszowego, sprawiedliwości i miłości. A przy tym ich nietykalność, nieskalaność, doskonałość. Obserwował, jak Jezus w miarę pozyskiwania sobie ludu z coraz większą śmiałością występował przeciw faryzeuszom: chociaż z jednej strony wyraźnie polecał, aby słuchać pilnie tego, co oni nauczają, to z drugiej strony ostrzegał uczniów i słuchaczy przed demoralizującym wpływem przykładu faryzeuszów, wskazując na rozbieżność pomiędzy naukami głoszonymi przez nich a ich życiem. Przekonał się, że nic nie uchodzi uwagi Mistrza, że każdy szczegół zaobserwowany w życiu wraca w nauczaniu. Sprawdzało się to dokładnie: faryzeusz napotkany przez nich przypadkiem, gdy rozdawał jałmużnę ubogim na skrzyżowaniu ulic; faryzeusz z brudną twarzą i potarganymi, zaniedbanymi włosami – na znak, że odbywa pokutę; faryzeusz, którego ujrzeli stojącego dumnie na środku świątyni; faryzeusz, który w czasie przyjęcia zajmował pierwsze miejsce przy stole; faryzeusz obrażony, że nie tytułowano go Rabbi – wracali potem w przypowieściach, ostrzeżeniach, naukach Jezusa.\nAle on – jak mało kto – rozumiał, co znaczy zaatakować faryzeuszów i saduceuszów. Dla wszystkich pilnie śledzących rozwój wydarzeń było jasne, że ci, którzy kierowali narodem żydowskim, nie będą obojętnie patrzeć, jak obok nich wyrasta nowa, wroga potęga: Jezus z Nazaretu ze swoimi uczniami i z masami ludzi idącymi za Nim. Tym bardziej doceniał mądrość Jezusa: to, że odważył się wystąpić przeciwko nim dopiero wtedy, gdy zyskał popularność wśród szerokich mas ludu. Faryzeusze początkowo zajmowali stanowisko wyczekujące. Nie wiedzieli, jak się do nich ustosunkuje Jezus. Z czasem uznali Go za najgroźniejszego swego przeciwnika, którego absolutnie nie można porównać z ich dotychczasowymi przeciwnikami – saduceuszami. Zaczęli Go doceniać. Nie mogli zaprzeczyć, że zna Pismo; przyznawali, że jest znakomitym mówcą, świetnym nauczycielem, że Jego przypowieści wyrażają bezbłędnie to, co chce powiedzieć, operuje znakomicie metaforą i alegorią, układa zgrabne, łatwe do zapamiętania, wierszowane powiedzenia, ale co najważniejsze – jest Prorokiem ludu. Porwał za sobą masy prostaków. W tym tkwi Jego siła – niebezpieczeństwo dla faryzeuszów. Zresztą nie tylko dla nich – dla całego Zakonu. Jego działalność odczytali jako szarganie świętości, porywanie się na prawdy najbardziej istotne w tradycji narodu wybranego. Kim jest ten, kto odważa się występować przeciwko ojcom narodu, kto się uważa za większego niż Mojżesz, kto nie szanuje dnia świętego, kto wyśmiewa się z nauczycieli i kapłanów? Do czego On chce doprowadzić cały naród? Jakie zamiary kryje?\nStwierdzał, że również saduceusze ocenili Jezusa jako swego wroga. Początkowo z satysfakcją przyglądali się atakom Mistrza z Nazaretu na faryzeuszów, dopóki sami nie zostali zaatakowani – właśnie za niewierność nauce Pisma. Tak doszło do wzajemnego porozumienia. Te dwie wrogie grupy: faryzeusze i saduceusze, dotąd wciąż skłócone i zwalczające się nawzajem, złączyły się ze sobą i przystąpiły do walki. Uderzyły tam – tego się nie spodziewał – gdzie Jezus odnosił największe sukcesy: w opinię szerokich mas. Nie przebierali w środkach. Hasło: „Czarta ma” poszło między ludzi – mocą szatańską uzdrawia i mocą szatańską wygania czarty. Z czasem dołączyły się do niego jeszcze inne zarzuty skierowane przeciwko Jezusowi: zadaje się z grzesznikami, z ulicznicami, pijakami, celnikami, szuka takiego towarzystwa, jak sam jest. Nie przestrzega Prawa Mojżeszowego, nie myje rąk przed jedzeniem ani kubków, nie zachowuje szabatu: uzdrawia w szabat.\nOszczerstwa rzucane przez faryzeuszów spowodowały ostrą reakcję ze strony Jezusa. Pamiętał, jak po raz pierwszy Jezus rzucił w twarz faryzeuszom słowa potępienia: „Biada wam”. Pamiętał ten moment, bo dla niego samego był to wstrząs. Nie tylko zresztą dla niego. Wśród słuchaczy zapanowała absolutna cisza. Wszyscy zamarli bez ruchu. „Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze obłudnicy, bo objadacie domy wdów pod pozorem długich modlitw, dlatego spotka was wyrok surowy. Biada wam, bo dajecie dziesięcinę z mięty, anyżu i kminku, a pominęliście to, co dużo ważniejsze jest w Zakonie: sąd i miłosierdzie, i wiarę. To trzeba było wypełnić, a tamtego nie pomijać. Ślepi wodzowie, którzy przecedzacie komara, a wielbłąda połykacie. Biada wam, bo obmywacie kielich i misę z zewnątrz, wewnątrz zaś jesteście pełni zdzierstwa i nieczystości”. Potem za każdym razem, gdy Jezus wracał do tego tonu i do tych gróźb, zawsze przejmował go strach. Kurczył się wtedy wewnętrznie; przyłapywał się na tym, że rozgląda się bojaźliwie i wypatruje, czy już nie nadchodzą, aby porwać Nauczyciela. Tak jeszcze dotąd nikt nie śmiał mówić: „Węże, plemię żmijowe, jakże ujdziecie przed sądem piekła”.\nWiedział – nie tylko zresztą on – że takich obelg faryzeusze nie podarują, że wcześniej czy później zemszczą się za nie. Ale oni zachowywali się pozornie tak, jakby tego wszystkiego nie słyszeli, jakby nie do nich te słowa się odnosiły. Nie odpowiadali na zarzuty wprost im postawione, tylko coraz częściej przychodzili i zadawali pytania – pytania sprytne, podstępne, na które nie było odpowiedzi: każda odpowiedź musiała skompromitować Jezusa. Bał się tej ich pomysłowości, a była ona zdumiewająca. Pewnego razu na przykład przyprowadzili Mu jawnogrzesznicę: „Mojżesz nakazał takie kamienować, a Ty co powiesz?” Wciąż i bez końca liczyli na to, że wreszcie nie trafi, że jakaś odpowiedź czy sformułowanie wywoła sprzeciw. A wtedy tylko wykorzystać, pójść za „zgorszeniem” ludu, rozniecić namiętności i doprowadzić do samosądu. I tak się też stało. Pamiętał tę chwilę doskonale. Dopiero po fakcie zdał sobie sprawę, jak była znakomicie przygotowana. Jego i resztę uczniów zatrzymali jacyś ludzie, a tymczasem Jezusa wywleczono z miasta, aby zepchnąć Go w przepaść. Pamiętał ten obłędny strach o Niego i swoją bezradność. Myślał, że to już koniec. Jak, w jaki sposób zdołał się On uratować w ostatniej chwili – nie potrafił sobie tego później wyjaśnić. Drugi raz – nie było go przy tym, tylko potem ktoś mu opowiadał – porwali kamienie, aby Jezusa zabić. I znowu jeszcze raz łut szczęścia, nadzwyczajna pomoc Boża, czy jedno i drugie, potrafiły Go uratować. Ten zamach zresztą świadczył, że sytuacja stale ulega zaostrzeniu; upewniał go, że faryzeusze absolutnie nie dadzą za wygraną, ale będą się starali zabić Mistrza. Zdawał sobie z tego sprawę lepiej niż którykolwiek z uczniów. Oni wchodzili w narastające niebezpieczeństwo nie bardzo go świadomi, on widział je wyraźnie. Czuł, że jest coraz ciaśniej wokół nich, że coraz trudniej im się poruszać, coraz ostrzej przebiegają dysputy, że ci, którzy przychodzili, ażeby zadawać podstępne pytania, wyraźnie dawali do zrozumienia, iż gra idzie o najwyższą stawkę – o życie Jezusa. Wiedział, że wcześniej czy później coś musi się stać. Coś decydującego dla nich i dla Jezusa. Nie wiedział tylko dokładnie, kiedy i jak. Wierzył w Jezusa – w Jego mądrość i w Jego siłę, wierzył, że Jezus na pewno żadnego błędu nie zrobi, potrafi się wycofać wtedy, kiedy trzeba, i w momencie najtrafniejszym, najlepiej przygotowanym sięgnie po władzę.\nNieraz zastanawiał się, co na to powiedzą Rzymianie, jak się zachowają w sytuacji, gdy Jezus stanie na czele narodu. Wiedział, jak ważny jest ten problem – jak od nich w końcu wszystko zależy. W miarę analizowania tej sprawy coraz bardziej się upewniał, że Rzymianie – a ściśle biorąc namiestnik jerozolimski – z pewnością nie zareagują. Był przekonany, że Piłat, skrycie zadowolony, skorzysta z okazji, aby pozbyć się Heroda. Ten dostatecznie mu dokuczył: za dużo miał przyjaciół u starego Tyberiusza – i namiestnik chętnie zobaczyłby kogo innego na jego miejscu, byle tylko okazał się lojalny wobec niego i cesarza.\nJedyną wielką niewiadomą pozostawała wciąż Jerozolima: miasto będące w rękach faryzeuszów i saduceuszów, uczonych w Piśmie i kapłanów, partii zwalczających się wzajemnie, ugrupowań skłóconych z sobą, ale wciąż jednakowo nieprzychylnych dla wszystkich i dla wszystkiego, co z prowincji, a przede wszystkim z Galilei – nie mówiąc już o Nazarecie, mającym fatalną opinię. Wiedział, że Jerozolimę Jezus musi zdobyć za wszelką cenę. Dopiero to miasto rozstrzygnie o Jego zwycięstwie albo przegranej.\nI wtedy stało się coś, czego on, Judasz, nie przewidział w najśmielszych marzeniach, co uznał za pociągnięcie najtrafniejsze ze wszystkich, jakich Jezus dotąd dokonał. Zaczęło się od tego, że zachorował Łazarz – człowiek, z którym Jezus bardzo się przyjaźnił, u którego nieraz bywał wraz z uczniami. O chorobie Łazarza doniesiono Jezusowi, gdy był On jeszcze z dala od Jerozolimy. Siostra Łazarza prosiła, aby przyszedł i uzdrowił go. Gdy Jezus nadszedł, Łazarz już nie żył. Ciało było złożone do grobu.\nPowiedziała o tym Maria, która wybiegła im na spotkanie. Przyprowadziła ich do grobowca znajdującego się w wielkim ogrodzie. Jezus był bardzo przejęty. Oparty o grobowiec płakał z żalu za przyjacielem. Potem – pamiętał dobrze tę chwilę – wyprostował się z twarzą już spokojną i ku zdumieniu otoczenia, i mimo protestów, że przecież już czwarty dzień, jak Łazarza chowano, polecił odwalić kamień grobowy. Nachylił się nad wejściem do grobowca i powiedział wyraźnie, tak jakby kogoś wołał: „Łazarzu, tobie mówię, wstań”. To stało się tak nagle i nieoczekiwanie, że reakcja przyszła dopiero wtedy, gdy zgromadzeni ujrzeli postać Łazarza owiniętą bandażami i całunem śmiertelnym. Zdawało mu się, że już nauczył się nie dziwić niczemu. Już niejeden cud widział. Teraz jednak był zaskoczony całkowicie. Stał skamieniały; dopiero pisk kobiet przywrócił mu przytomność. Ale wciąż nikt nie odważył się podejść do tej kukły białej, stojącej w otworze grobowca, aż nakaz Jezusa: „Rozwiążcie go” zmusił ludzi do działania.\nŚciągnęli Łazarzowi najpierw z głowy chustę. Mrugał oczami, przestraszony ostrym światłem, patrzył zdziwiony na zgromadzonych wokół grobowca, patrzył na siebie, na bandaże, które jacyś ludzie, szarpiąc, ściągali z niego, powoli zaczynał rozumieć, a potem rzucił się w ramiona Jezusa.\nW odróżnieniu od reszty otoczenia Jezusa, on wskrzeszenie Łazarza zobaczył w kategoriach taktyki politycznej Mistrza. Ocenił ten cud jako wydarzenie o kluczowym znaczeniu. Właśnie dlatego, że Betania leżała tuż pod Jerozolimą, a również i dlatego, że Łazarz był osobą znaną i o śmierci jego wiedziano powszechnie: wielu ludzi uczestniczyło w jego pogrzebie. Wieść o wskrzeszeniu Łazarza rozeszła się błyskawicznie po Jerozolimie. Przyjaciele, znajomi, a nawet obcy – całe rzesze gapiów – przychodzili, by go oglądać, by zobaczyć jego grobowiec, wypytywać, porozmawiać, zamienić bodaj parę słów. Popularność Jezusa osiągnęła szczyty. Faryzeusze i saduceusze zdali sobie sprawę z zagrożenia, w jakim się znaleźli. Oczekiwali z chwili na chwilę, że może dojść do najgorszego: do przewrotu, że Jezus sięgnie po władzę. Zdawali się tracić panowanie nad sytuacją i nad swoimi odruchami. Był moment – taka pogłoska doszła do niego – że nawet zdecydowali się zabić Łazarza, by przerwać ten potok tłumów ciągnących do Betanii. Teraz już z godziny na godzinę narastało napięcie. W zagęszczeniu wydarzeń, starć, słów widoczne było, że nikt, żadna ze stron, tego ciśnienia nie potrafi dłużej wytrzymać. Wtedy Jezus zapowiada wejście do Jerozolimy.\nZrozumiał tę decyzję jako hasło do rozstrzygającej rozgrywki. Mieszkańcy Jerozolimy są wciąż jeszcze pod wrażeniem wskrzeszenia Łazarza. A nadto znajdują się już w Jerozolimie masy napływających na święta pielgrzymów, wśród których olbrzymią większość stanowią zwolennicy Jezusa. Na wieść o Jego wjeździe tłumy wychodzą Mu na spotkanie. Uniesienie osiąga szczyty. Ludzie zdejmują płaszcze i kładą na drogę, którą jedzie Jezus. Z gałęziami palmowymi w rękach towarzyszą orszakowi. Wołają:\nWprost nie dowierza temu, co widzi; płacze ze wzruszenia i śmieje się na przemian, krzyczy i śpiewa wraz z ludźmi, idzie jak w transie z jakąś palmą, którą ktoś mu wetknął do ręki. To, co się dzieje, jest uwieńczeniem jego marzeń, spełnieniem jego pragnień. Nagle spostrzega faryzeuszów uwijających się w tłumach. Coraz dają się słyszeć uciszenia, wołania o spokój, pogróżki. Obserwując wszystko z najwyższym napięciem, słyszy naraz, że Jezus mówi do nich:\n– Jeżeli ci zamilkną, kamienie wołać będą.\nA więc najwyraźniej ta reakcja tłumów jest akceptowana przez Jezusa.\nAle to wszystko przypomina mu, że niebezpieczeństwo wciąż się wokół nich czai. I wtedy zdaje sobie sprawę z całą jasnością, że z tego miasta nie ma już dla nich wyjścia: Jezus albo zdobędzie władzę, albo zginie. Tymczasem cała ta nieprzeliczona rzesza dochodzi pod świątynię. Jest pewny, że dokona się to, czego oczekiwał, że zostaną powiedziane najważniejsze słowa i Jezus teraz w świątyni ogłosi się Synem Dawidowym, tym, któremu należy się władza nad narodem wybranym. Staje się jednak zupełnie inaczej. Czegoś takiego nie przypuszczał: Jezus, wszedłszy do świątyni, zaczyna zwyczajnie, jak dotąd, nauczać zgromadzone rzesze, jakby nie zdawał sobie sprawy, na co wszyscy czekają, jakby nie rozumiał, co zaprzepaszcza. Jeszcze tylko – wcale nie wiadomo po co – wyrzuca kupców handlujących w świątyni. W ten sposób zupełnie niepotrzebnie powiększa liczbę swych wrogów.\nJest rozczarowany do granic rozpaczy. Dlaczego On wycofał się w ostatniej chwili? Przecież to błąd nie do darowania.\nPo spotkaniu z tłumami Jezus odchodzi ze świątyni. Na noc udaje się do Betanii. Bretanii więc wie, że czyhają na Niego. Dlaczego nie robi kroku ostatecznego? Boi się? W momencie decydującym zabrakło Mu odwagi? Przestał wierzyć w siebie? Ależ sposobność do opanowania miasta jest jak nigdy dotąd i nie ma widoków, żeby się mogła kiedyś taka nadarzyć. Czy On nie rozumie, że to jest Jego ostatnia szansa? Przecież zabiją Go przy najbliższej okazji, chociażby zaraz po świętach: gdy odpłyną z Jerozolimy tłumy z prowincji, na których Jezus się opiera. W gorączkowym poszukiwaniu drogi wyjścia z tej coraz bardziej beznadziejnej sytuacji utwierdzał się w przekonaniu, że wynieść Go mogą na tron tylko oni: te masy ludzi, które są teraz w Jerozolimie. Jeżeli Jezusowi zabrakło odwagi, niech oni podejmą inicjatywę. Ale do akcji trzeba ich sprowokować. Jak?\nI wtedy usłyszał wiadomość, którą zaczęli szerzyć kapłani wśród tłumów, że kto doniesie im o miejscu pobytu Jezusa, ten otrzyma wysoką nagrodę. Gdy się potem zastanawiał nad swoją decyzją, musiał przyznać, że ten fakt: obietnica nagrody, odegrał – wprawdzie w niewielkim stopniu, ale jednak – jakąś rolę. Przy Jezusie odczuwał brak własnych pieniędzy. W życiu ich społeczności wszystko było wspólne, a już przede wszystkim pieniądze. Oczywiście, mówił sobie, że uzyskaną sumę włączy potem, gdy będzie potrzeba, do wspólnej kasy, ale pragnienie posiadania i dysponowania własną gotówką miało swoje znaczenie. Było dla niego jasne, że ta nagroda to jest jeszcze jedna próba zastraszenia ze strony kapłanów, że oni na pewno w to nie wierzą, by ktoś taki mógł się znaleźć. Takie informacje mógł posiadać tylko ktoś z najbliższego otoczenia Jezusa. Ale to nasunęło mu rozwiązanie problemu: zgłosić się jako ten, który chce otrzymać nagrodę, i w ten sposób pozwolić kapłanom, aby Jezusa uwięzili; wtedy ludność zareaguje, wyrwie Go z ich rąk i obwoła królem. To wszystko musi się stać przed świętami albo w święta – póki w mieście są ludzie z prowincji. Nie uważał się za tchórza, ale pomysł wydał mu się tak karkołomny, że, myśląc o nim, dostawał prawie zawrotu głowy. W pierwszej chwili odrzucił go od siebie jak pokusę szatańską: wydać najbliższego przyjaciela w ręce wrogów. Ale w miarę jak sytuacja coraz bardziej się pogarszała, gdy żadne inne rozwiązanie nie dawało szans uratowania Jezusa, coraz częściej myślał o tym planie. Taka pozycja zdrajcy dawała mu jeszcze jedną korzyść: była źródłem informacji. To, co mu wciąż bardzo przeszkadzało, to właśnie niewiedza, chodzenie po omacku: nie znał planów przeciwnika. A w tym układzie z natury rzeczy będzie informowany na bieżąco, jakie są zamiary faryzeuszy i kapłanów; a co najważniejsze: będzie wiedział, kiedy mają zamiar uwięzić Jezusa i będzie miał prawo pytać o to.\nWiedział, że warunkiem jest tajemnica. Nie może zdradzić się przed nikim ze swoim zamiarem. Musi wziąć na swoje sumienie odpowiedzialność za wszystko. Zdawał sobie sprawę z przebiegłości faryzeuszów. Czuł, że musi stworzyć pozory zdrady, pozory, że odchodzi, jak odchodzi szczur z tonącego okrętu, a przy tym chce wyłudzić choć trochę pieniędzy.\nPoszedł do świątyni. Zwrócił się do jednego z kapłanów, którego kiedyś przypadkowo poznał, i powiedział:\n– Skontaktuj mnie z najwyższym kapłanem. Jeżeli to możliwe, to jeszcze dzisiaj chciałbym być przez niego przyjęty.\nTen wrócił przed południem z wiadomością, że Kajfasz będzie na niego czekał wieczorem.\nGdy szedł na spotkanie, choć starał się zachowywać tak jak zawsze, był zdenerwowany i tłukło mu się serce. Nigdy jeszcze nie był w tych częściach świątyni, które stały do dyspozycji kapłanów. Ludzie opowiadali sobie niestworzone rzeczy o ich wielkości i przepychu. Tak, teraz stwierdzał, że sale były duże i wysokie, ale chyba za puste i za ciemne. Czekał na Kajfasza długą chwilę. Wciąż przechodzili jacyś kapłani, obrzucając go ciekawym wzrokiem. Czasem przemknął się jakiś sługa albo lewita. Powoli uspokajał się. Nie taki straszny diabeł, jak go malują.\nWreszcie wszedł Kajfasz. A właściwie nie wszedł, tylko wbiegł. – Że on się tak zawsze musi spieszyć. – Pozdrowił go tak, jak przystało pozdrowić najwyższego kapłana, ale on nawet nie pozwolił mu skończyć formuły powitalnej, przerywając:\nPowiedział zdanie od dawna przygotowane:\n– Co mi dacie, a ja wam Go wydam.\nZ satysfakcją zauważył, że to zdanie zrobiło na Kajfaszu piorunujące wrażenie. Arcykapłan zaczął mrugać oczami, potem chciał coś powiedzieć, ale to słowo jakoś uwięzło mu w gardle, wreszcie wykrztusił:\n– Poczekaj chwilkę, ja poproszę tu Annasza – odwrócił się.\n– Jedno zastrzeżenie: to ma zostać tylko pomiędzy nami. Nikt więcej o tym nie może się dowiedzieć.\nKajfasz przytaknął mu skwapliwie:\n– Oczywiście, oczywiście. Ja powiem o tym tylko Annaszowi.\nCzekał na Annasza jeszcze dłużej niż na Kajfasza. Wreszcie wkroczył, a właściwie wdreptał starczym krokiem, niski, szczupły, niedowidzący i chyba niedosłyszący. Rozmowa z nim trwała jeszcze krócej niż z Kajfaszem. Wyniósł z niej wrażenie, że ma do czynienia z zimnym rachmistrzem, który nie da nic więcej ponad to, co dać musi, a wyciągnie wszystko – ile tylko potrafi – i że słusznie ludzie mówią, że jest dwóch najwyższych kapłanów, a właściwie tylko jeden: Annasz. Ten wszystkim rządzi.\nTymczasem Jerozolima pęczniała od pielgrzymów. Jezus wraz z uczniami spotykali wciąż ludzi, z którymi zaznajomili się w czasie wędrówek po Palestynie. Właściwie trudno już było Jezusowi wyjść na ulicę, żeby nie wzbudzić sensacji. Każde Jego pojawienie się wywoływało zbiegowisko. Natychmiast otaczali Go jacyś ludzie, którzy o coś prosili, przypominali się Mu, za coś dziękowali, wznosili okrzyki, obdarowywali jakimiś prezentami, dopytywali, kiedy i gdzie będzie uczył, zapraszali do swoich domów. Jezus nie był w stanie spełnić wszystkich życzeń, rozsyłał więc jak zwykle swoich uczniów po dwóch albo pojedynczo, aby Go zastępowali.\nOn też – podobnie jak inni – chodził na rozmaite spotkania, rozmowy w małych i większych gronach. Tłumaczył, wyjaśniał, odpierał zarzuty, przeczył oszczerstwom i plotkom, potwierdzał to, co widział, co się działo na jego oczach. Z Jezusem i innymi uczniami spotykał się przeważnie dopiero na wieczornym posiłku, w miejscu z góry ustalonym, otaczanym już teraz zawsze ścisłą tajemnicą. Wtedy referowali to, co było ważne, pytali o radę, słuchali instrukcji, prosili o interwencję. To było wszystko tak jak zwykle. Powtarzał sobie wciąż: pieniędzy nie wziąłem, a to, że obiecałem, to tyle samo znaczy, jakby oni mi obiecali zburzyć świątynię za trzydzieści srebrników. Wciąż z nadzieją wypatrywał jakiejś zmiany w postępowaniu Jezusa, jakiegoś znaku, który by świadczył o rozpoczęciu przez Niego akcji zmierzającej do zdobycia władzy. Ale wciąż na próżno. Mógł zaledwie stwierdzić, że Jezus zdawał sobie sprawę z niebezpieczeństwa, które coraz bardziej narastało, że widział, jak krąg zagrożeń coraz szczelniej zamyka się wokół Niego. Świadczyło o tym chociażby to, że na noc nie zostawał w mieście. Spał przeważnie w Betanii albo gdzieś na Górze Oliwnej.\nParokrotnie przychodził do niego człowiek wysyłany przez kapłanów. Dopytywał się, co Jezus robi, z kim się kontaktuje, co mówi. Niechętnie i ostrożnie na te pytania odpowiadał: sam nie był zresztą najlepiej zorientowany. Przekonał się, że jego rozmówca więcej wie na ten temat niż on. Usiłował odwracać pozycje i sam wypytywał o to, co się dzieje w świątyni, ale z niewielkim rezultatem. Tamten milkł albo dawał wymijające odpowiedzi.\nTo było w środę rano. Przyszedł do niego ten sam człowiek. Spieszył się. Powiedział mu krótko:\n– To jutro. Daj nam znać jutro wieczorem, gdzie Jezus ma spędzać noc. Będziemy na ciebie czekali w świątyni. Tam dostaniesz pieniądze. Gdyby coś się stało i nie mógłbyś przyjść, to i tak Go złapiemy. Nawet gdyby uciekł z Jerozolimy. Oczywiście, że jak przyjdziesz, będzie dla nas wszystko łatwiejsze, a ty zarobisz. Tylko bez żadnych figli – dodał ostrzegawczo. – My mamy długie ręce.\nSerce podeszło mu do gardła. Ale zanim zdążył cokolwiek odpowiedzieć, tamten już odszedł. Przez cały dzień męczył się. Nie mógł sobie poradzić z ciężarem tej tajemnicy. Tysiąc pomysłów cisnęło mu się do głowy. Powiedzieć Jezusowi o tym wszystkim. Ale gdy ucieknie? Nie, nie ze strachu przed uwięzieniem, ale ze strachu, że ludzie mogą Go rzeczywiście obwołać królem. Tak, jak to już miało miejsce. I wtedy wszystko przepadnie. Ostatnia szansa, żeby uratować Jezusa, zostanie zmarnowana. Powiedzieć reszcie uczniów. Nie zrozumieją go. Albo samemu Piotrowi. Najchętniej powiedziałby o tym wszystkim Marii, siostrze Łazarza. Mógł zrobić jeszcze jedno: mógł nie pójść. Kapłan powiedział: „I tak Go dostaniemy w swoje ręce. Również i bez ciebie”. Ale nie bardzo chciałby podarować im te pieniądze. Szkoda mu ich było.\nW czwartek rano Jezus zapowiedział, że wieczorem spożyją wspólnie ucztę ofiarną. Drgnął – czy to przypadek, czy też Jezusowi doniesiono o decyzji kapłanów. Uczniowie zdziwili się, że Jezus chce spożywać wieczerzę na dwa dni przed Paschą, ale w końcu byli przyzwyczajeni do dziwnych rzeczy, które się działy wokół nich. Wciąż nikt nie wiedział, gdzie będą tę wieczerzę spożywali. Usiłował dowiedzieć się. Rozpytywał ostrożnie uczniów. Albo faktycznie nie wiedzieli, albo ukrywali przed nim. W końcu doszedł jednak do przekonania, że Jezus zachowywał w tajemnicy miejsce uczty. Przed południem Nauczyciel wezwał do siebie Piotra i Jana. Tknięty przeczuciem, że chodzi tu o jakąś ważną sprawę, szedł za nimi niezauważenie w bezpiecznej odległości. I tak też było. Usłyszał, jak Jezus mówi do nich, że mają udać się do miasta, aby przygotować wieczerzę. Słuchał uważnie, kiedy Jezus powie, w jakim to domu ma się odbyć. To byłaby niesłychanie cenna informacja. – W ten sposób mógłbym od razu powiadomić kapłanów. Nie musiałbym do nich iść wieczorem. – W ogóle nie bardzo wyobrażał sobie, jakby to było możliwe, aby wyjść podczas uczty ofiarnej i pobiec do świątyni. Nie wiedział, czy się zmieści w czasie. Niestety, Jezus ściszył głos. Być może, że go zauważył, być może, że zrobił to odruchowo.\nZdążył usłyszeć, że będzie czekał na nich jakiś mężczyzna przy bramie miejskiej. Że czekający będzie miał w ręku dzban z wodą. Ale raczej się przesłyszał. Któż to widział, żeby mężczyzna nosił dzban z wodą. Potem Jezus powiedział im z pewnością umówione hasło. Powtórzył im je nawet parokrotnie, ale już tak cicho, że nie był w stanie tego dosłyszeć. Wreszcie Jezus skończył. Teraz pozostawało tylko jedno: pójść za Piotrem i Janem i wyśledzić, dokąd idą. Wszystko zależało od tego, czy uda mu się przeprowadzić to niepostrzeżenie. Gdy Piotr i Jan ruszyli w kierunku miasta, odczekał chwilę, a potem zupełnie niespiesznie począł oddalać się od grupy uczniów. Nagle usłyszał głos, który go omal z nóg nie zwalił:\nTo Jezus wołał. Przystanął, odwrócił się. Jezus dawał mu znaki, by się zbliżył do Niego. Podszedł, udając swobodę. Jezus zaczął mu coś mówić, że chce, aby przy Nim został, ponieważ będzie bardzo Mu potrzebny. Potem się okazało, że wcale taki potrzebny nie był; ale przepadło, już nie można było pójść za nimi. Nie zdążył się dowiedzieć do końca, gdzie odbędzie się wieczerza.\nZgromadzili się późnym wieczorem w umówionym miejscu. Stamtąd Piotr poprowadził ich na spotkanie z Jezusem. Dom znajdował się na skraju miasta, w spokojnej dzielnicy. Wejście przez niepozorny budyneczek. Potem podwórze. I dopiero brama prowadząca do głównego budynku. Schody dość szerokie na pierwsze piętro, skąd drzwi do sali wieczernika. Starał się wszystkie te szczegóły precyzyjnie zanotować w pamięci, świadomy, że wkrótce odbędzie tę drogę ze sługami Świątyni. Wtedy jednak będzie gorzej, bo będzie ciemno. Właściwie już wiedział wszystko. Najchętniej wymknąłby się teraz i pobiegł do świątyni, by zawiadomić kapłanów i sprowadzić ich tutaj. Ale nie bardzo było jak. Gorączkowo usiłował znaleźć jakiś pretekst, ale nic mu nie przychodziło do głowy. Nic, co by usprawiedliwiało jego odejście.\nDuża, czysta sala, przygotowana odświętnie. Jezus już na nich czekał, spokojny i bardzo uroczysty. Był przepasany fartuchem. Gdy weszli, wziął misę stojącą obok, podszedł do Piotra, schylił się jak niewolnik, aby umyć mu nogi. Wszyscy zamarli. Piotr zareagował błyskawicznie, dźwignął Jezusa i powiedział:\n– Ty mi chcesz nogi umyć? Przenigdy!\nJezus, patrząc mu w oczy, odrzekł spokojnie:\n– Jeżeli nie zgodzisz się na to, nie będziesz miał cząstki ze mną.\nPiotr opuścił ręce i świadomy nadzwyczajności sytuacji odpowiedział:\n– Jeżeli tak, to nie tylko nogi, ale i głowę.\nI tak w ciszy Jezus podchodził kolejno do każdego z uczniów, schylał się, zdejmował mu sandały, obmywał nogi pokryte kurzem ulicznym, wycierał ręcznikiem.\nCzekał w kolejności pełen napięcia, pytając siebie: – Czy On już wie o mnie, czy jeszcze nie i czy da znać, czy zdradzi się z tym. – Ale Jezus bez żadnej różnicy pochylił się i do jego stóp i umył mu nogi.\nGdy zajęli swoje miejsca, Jezus powiedział:\n– Nazywacie mnie Mistrzem i Panem, i słusznie. Jeżeli więc ja, Pan i Mistrz, umyłem wam nogi, to i wy powinniście jeden drugiemu nogi umywać. Dałem wam przykład, abyście tak jak ja i wy czynili.\nNauczył się rozumieć Jezusa. Wyczuł, że to tylko wstęp, że coś ma nastąpić, do czego ich Jezus przygotowuje. Zaczęła się wieczerza. Na razie nic nie wskazywało na to, że będzie inna. Wszystko przebiegało tak jak zazwyczaj. Odmówili modlitwę i wtedy, kiedy zdawało się, że już nic nadzwyczajnego się nie wydarzy, Jezus, nie podnosząc głowy, nie patrząc na nikogo, powiedział nagle zupełnie spokojnym głosem:\nNastała zupełna cisza. Zdrętwiał: a więc On wie o wszystkim. – Zabiją mnie tutaj. – W pierwszej chwili chciał uciec z sali. Opanował się całą siłą woli. Jakaś iskra nadziei tliła się w nim: a może On nie wie, że to ja. Usłyszał głos Piotra, który wybuchnął:\n– Czy to ja, Mistrzu?\nI zaraz runęła fala pytań reszty uczniów, przepychających się jeden przez drugiego ku Jezusowi. Wiedział, że nie może stać bezczynnie, i wciąż jeszcze nie mając pewności, czy Jezus wie, że to on, spytał jak inni:\nWtedy przez ogólny rozgardiasz usłyszał słowa skierowane wyłącznie do niego:\n– Tak, to ty.\nOdszedł na swoje miejsce cały roztrzęsiony. – A więc On wie i nazywa to zdradą – tłukło mu się w głowie. – Przecież ja nie mogę im wszystkim, ani nawet Jemu, wyjawić mojego planu. – Poczuł żal do Jezusa: – Powinien rozumieć, powinien zaufać. Przecież ja chcę Jego dobra. Ręce mu się trzęsły. Czuł, że ma ściśnięte gardło. Na czoło wystąpił pot. Nie wyobrażał sobie, jak będzie w stanie dłużej wytrzymać nerwowo. Nagle usłyszał, że Jezus zwraca się do niego, podaje mu kawałek chleba umaczany w winie, mówiąc tak, że wszyscy słyszeli:\nNikogo z uczniów nie zdziwiło to polecenie. Widocznie pomyśleli, że otrzymał poprzednio jakieś zadanie, o którym mu Nauczyciel teraz przypomina. Poderwał się ze swojego miejsca i wyszedł.\nNa dworze ogarnęła go ciemność tym głębsza, że wyszedł z jasno oświetlonej sali. Jak zawsze, najpierw pobłądził w ciemnościach: wybrał uliczkę prowadzącą w przeciwnym kierunku. Dopiero po kilku minutach zorientował się w pomyłce. To go znowu roztrzęsło. Począł biec. Ale za chwilę zrezygnował z tego. – Jeszcze gdzie nogi połamię. – Wreszcie w jakimś skrzyżowaniu uliczek, na tle księżyca, zobaczył daleki masyw świątyni. Uspokoił się trochę. Usiłował się opanować, żeby przybrać tamtą maskę twarzy, którą ukazywał kapłanom. Nawet zwolnił kroku. Ale serce wciąż mu się tłukło niemiłosiernie. Zamajaczyły przed nim mury świątyni. Wszedł w ciemne krużganki. Nikogo nie było. – Co jest? Czyżby już wyszli? Ale dokąd? Czyżby jakaś pomyłka? Czyżbym ja się przesłyszał? – Usiłował gorączkowo przypomnieć sobie rozmowę, jaką przeprowadził z kapłanem-łącznikiem. – Nie, nie mylę się, na pewno czwartek. – Wyszedł na portyk Salomona zalany światłem księżyca. Tu pobłyskiwały pochodnie. Kręcili się jacyś ludzie. Odetchnął z ulgą. Wszedł pomiędzy nich. W świetle księżyca szukał znajomej twarzy. Nie, nie było nikogo. Rozglądał się, czy ktoś na niego nie czeka. Ci wszyscy to byli chyba żołnierze Świątyni. Niektórzy siedzieli pod kolumnami, inni stali w grupkach, jeszcze inni przechadzali się. Ktoś spał wyciągnięty pod ścianą. Nigdzie nie widział wciąż żadnego kapłana. Wreszcie nie wytrzymał. Podszedł do kogoś samotnie stojącego i spytał o kapłanów.\n– Teraz odbywa się narada – usłyszał odpowiedź.\n– Ale ja muszę z którymś zobaczyć się jak najprędzej. – Nie wytrzymał już dłużej napięcia.\n– Nie zobaczysz się „jak najprędzej” – zażartował ten z niego – bo tam żadnemu śmiertelnikowi wejść nie wolno. Poczekaj, nic się nie stanie. Nie martw się. Świątynia jest wieczna. – Najwyraźniej drwił z jego niepokoju.\nOddalił się. – Co to ma znaczyć? Mieli na mnie czekać. Miało być wszystko przygotowane. Mieliśmy natychmiast iść. – Minuty płynęły. Próbował uspokoić się. – Zdążymy. Nie ma obawy. Przecież Jezus dopiero co rozpoczął ucztę. No, bądźmy ściśli, właściwie jest już chyba w połowie. Ale z pewnością nie będą się spieszyć. Jeszcze mają przed sobą drugi i trzeci kielich. Potem będą chcieli jakiś czas odpocząć. – Zaniepokoiła go nagła myśl. – A jeżeli Jezus wie nie tylko o tym, że ja mam kontakty z kapłanami, ale wie też o dzisiejszej zasadzce? – Zaczął się znowu niecierpliwie rozglądać. – Nie, nie mogę tak stać tutaj bezczynnie. Coś trzeba zrobić. To zmienia cały układ. Jeżeli Jezus wie, jeżeli ktoś Mu o tym doniósł, to wszystko ulega zasadniczej zmianie. Muszę im to powiedzieć. – Poderwał się, żeby iść w kierunku sali obrad, gdy nagle z boku posłyszał głos tego samego człowieka, z którym przed chwilą rozmawiał, a który go najwidoczniej cały czas obserwował.\n– Już wychodzą.\nJeszcze nie widział nikogo.\n– Gdzie? – spytał zniecierpliwiony.\n– O tam – wskazał mu ręką.\nWreszcie dojrzał, ale z innej bramy niż się spodziewał, wysypującą się strugę postaci. Ustawił się w świetle księżyca, tak by mógł być łatwo spostrzeżony. Na razie nikt na niego nie zwracał uwagi. Kapłani rozchodzili się na boki albo przechodzili obok niego obojętnie. Szli przeważnie po dwóch, po trzech, zajęci rozmową, którą prowadzili przyciszonymi głosami. Od czasu do czasu wybuchały śmiechy, które echo odbijało od kamiennych ścian. Starał się opanować. Powtarzał sobie: – To im musi na mnie zależeć, a nie mnie na nich. Ja jestem kupcem, który sprzedaje dobry towar, a oni muszą wiedzieć, że robią dobry interes. To im musi na mnie zależeć. Bo inaczej wszystko zepsuję. – Nagle spostrzegł samotną sylwetkę, która szła w jego kierunku. Tak, to był ten kapłan-łącznik. Pozdrowił go. Spytał, starając się nadać swojemu głosowi obojętne brzmienie:\n– Czy coś się nie zmieniło?\n– Nie, nic. Co się mogło zmienić? Słowo jest słowo – odpowiedział tamten.\n– To czemu jeszcze nie idziemy?\n– Zaraz pójdziemy, tylko spytam Kajfasza i starszych.\n– Jak to „spytam”? Co znaczy „spytam”? Ty nie mówiłeś im o naszej umowie?\n– Dlaczego miałem im nie mówić. Mówiłem, ale…\n– Ale co? – zniecierpliwił się.\n– Ale – kapłan zwolnił – ja ci powiem całkiem szczerze: Kajfasz tobie nie wierzy.\n– On nie wierzył, że ja przyjdę dzisiaj?\n– No, wyobraź sobie, on nie wierzył.\n– Czy to ma znaczyć, że on nie chce mojej pomocy? – Prawie że się obraził.\n– Czy ja powiedziałem, że nie chce. Ależ chce, chce. Poczekaj tylko chwilę. – Kapłan odszedł.\nPozostał sam. Opadło z niego napięcie. – A więc mi nie wierzą. Czy oni mogą coś wiedzieć. Ale co oni mogą wiedzieć. Od kogo? Dobrze, że przed nikim nie wygadałem się z moimi planami. Gdyby oni wiedzieli, co ja planuję, to bym stąd dzisiaj nie wyszedł. Nic mi nie mogą zarzucić – pocieszał się. – Bylem tylko dobrze grał swoją rolę. – Stał tak chwilę. Wreszcie wyszedł jego kapłan.\n– To my idziemy. Kajfasz się zgadza. Przynajmniej na razie.\n– Co to znaczy „na razie”?\n– On nie jest do ciebie przekonany. Ale on się do ciebie przekona, jeżeli przyprowadzisz Jezusa.\n– Czy to tylko od mnie zależy? Od was też zależy.\n– Ty się o nas nie musisz martwić.\n– Co to znaczy „nie musisz”? Ile ja tu na was czekam. Kiedy wszystko miało być przygotowane, a nic nie jest. Czy ja wiem, czy my zastaniemy tam Jezusa z uczniami. Jak ty sobie to myślisz, że ja Mu powiedziałem, żeby na nas zaczekał, aż przyjdziemy?!\n– Czemu ty tak krzyczysz. Ty bądź cicho. Żołnierze zaraz będą gotowi. Już się nie denerwuj.\nRzucił okiem na zbierających się ludzi. Gasili pochodnie, formowali się w oddział.\n– Co ja się nie mam denerwować. Jak ja się nie mam denerwować, skoro On już wie.\n– Skąd On wie? Co On wie?\n– Wie. Skąd, to ja nie wiem. Ale wie, że jestem z wami w kontakcie. Dał mi to do zrozumienia przed chwilą.\n– Ale mi nie chcesz powiedzieć, że On wie o dzisiejszej nocy?\n– Czy ja to mówiłem? Ja tego nie mówiłem. Ja tylko mówiłem, że On wie, że ja do was chodzę i planuję z wami zamach na Niego.\n– Skąd ty to wiesz? – dopytywał się kapłan.\n– On powiedział: „Jeden z was mnie zdradzi”. A gdy się spytałem, czy to ja, On przytaknął.\n– Nikt nie słyszał. Czy nie za mało ludzi? – chciał już odejść od tego tematu.\n– To reszta, wszyscy inni poszli obstawiać miasto.\n– To aż tak mi nie wierzycie?\n– My nikomu nie wierzymy. Nawet sobie – dorzucił i przeciągnął go na czoło pochodu.\nZaczęli iść. W miarę jak wchodzili w miasto, szli coraz szybciej. Przyznał w duchu, że choć ta gromada na pierwszy rzut oka sprawiała kiepskie wrażenie, to jednak była bardo karna. Żadnych nawoływań, żadnego hałasu. Szli jak koty. Przestał rozmawiać z kapłanem. Całą uwagę skupił na tym, by nie zgubić się. Nie chciał się skompromitować. Parę razy na skrzyżowaniach ulic spłoszył się, niepewny, czy wybrał dobrą drogę. Oblewała go fala gorąca. Ale nie, w końcu okazywało się, że nie zrobił pomyłki. Wreszcie znajoma ulica, przecznica – znajomy zaułek, mur, brama. Przystanął. Serce mu się tłukło ze zmęczenia i z przejęcia.\nKapłan rozejrzał się:\n– W domu za podwórkiem na pierwszym piętrze.\n– Jaki tam jest rozkład?\n– Schody na górę. W sieni dwoje drzwi: jedne do izby, gdzie jest Jezus, a drugie naprzeciw do mieszkania właściciela domu.\n– Dobrze. Ty idziesz pierwszy ze mną i z Malchusem, z paroma naszymi ludźmi. Reszta zablokuje bramy. Nie wiesz, czy jest jeszcze wyjście na inną ulicę?\n– Nie, nie ma. Sprawdzałem. Oczywiście mogą być jakieś ukryte przejścia – tego nie wiem.\n– Wychodzą tylko na jedną stronę – na podwórko.\nSpostrzegł, że tej rozmowie prowadzonej szeptem przysłuchiwał się potężny człowiek, najwyraźniej dowódca grupy, nazwany Malchusem. Kapłan zwrócił się teraz w jego stronę i spytał:\n– Zrozumiałeś? Wiesz, co masz robić?\nOlbrzym skinął głową.\n– Idziemy – powiedział kapłan trochę głośniej. – Judasz prowadzi.\nWysunął się przed kapłana. Pchnął bramę. Rozejrzał się ostrożnie. Na podwórku nie było nikogo. Podniósł głowę. Okna wieczernika płonęły światłem. Odetchnął z ulgą. A więc jeszcze są. Na palcach przebiegli przestrzeń dzielącą ich od drzwi wejściowych. Potem ciasne schody i podest. Słyszał swój głośny oddech i oddechy swoich towarzyszy. Chwilka koncentracji przed skokiem do wnętrza. Tylko dlaczego tam tak cicho? Modlą się czy posnęli? Pchnął całą siłą swojego ciężaru drzwi a za nim wpadł Malchus i jego żołnierze. Z rozpędu omal nie wywrócił się na ziemię. Rozejrzał się. W sali nie było nikogo. Na stołach resztki jedzenia, kielichy, bukłaki z winem. Jeszcze w nim nie opadło zaskoczenie, gdy poczuł chwyt dłoni na swoim karku. To był Malchus, który teraz odwrócił go do siebie i wciąż trzymał go stalowym uściskiem za kark, drugą ręką chwycił go pod gardło, podniósł jak piórko na wysokość swojej twarzy i spytał:\nChciał mu odpowiedzieć, ale nie mógł złapać oddechu, poczuł, że traci przytomność, płaty krwi pojawiły mu się w oczach. – Zabije mnie – przebiegło mu ostatnim błyskiem świadomości. I zemdlał. Nagle znowu poczuł podłogę pod swoimi stopami, ale nie był w stanie utrzymać się w pozycji stojącej, osunął się na kolana. Dostrzegł, że kapłan uspokajał Malchusa – coś mu tłumaczył. Ale tego wszystkiego nie słyszał. Nic do niego nie dochodziło. Znów poczuł rękę Malchusa na swoim karku. Pomyślał, że teraz już przyszła ostatnia chwila. Ale on tylko dźwignął go jedną ręką jak kurczaka, drugą ręką z lekka uderzał go po twarzy. – A więc nie zabije mnie – pomyślał z ulgą. Usłyszał, jak Malchus zwraca się do kogoś, by mu podał bukłak z winem, a potem poczuł, jak wino, które szeroką strugą zalało mu usta, twarz, oczy, spływało po brodzie, po szyi, sukni. Zakrztusił się, zaczął kasłać. Oprzytomniał całkiem. Spostrzegł, że uwaga żołnierzy skoncentrowała się na jakimś człowieku. W pierwszej chwili nie wiedział, kto to może być, ale zaraz przypomniał sobie, że gdy wpadał do tej izby, kątem oka dojrzał, jak tamten sprzątał stoły. To był chyba sługa tego domu. Teraz jego przesłuchiwano. Malchus pytał go:\nSwoim systemem, którego przed chwilą doświadczył, Malchus musiał go uderzyć w twarz, bo temu człowiekowi z rozbitego nosa i ust lała się po twarzy krew.\nPatrzył na tę scenę dość obojętnie, wciąż ciężko oddychając. Przesłuchiwany człowiek z przerażeniem rozglądał się po nich wszystkich, jakby wciąż nie dowierzając, patrzył to na kapłana, to na żołnierzy, i równocześnie mówił, jąkając się i przerywając opowiadanie ocieraniem krwi, która mu wciąż płynęła z nosa. Mówił, że tu byli, że zjedli, poszli, nawet się chyba spieszyli, bo nie chcieli, by im podawano czwarty kielich, że gdzie poszli, on tego przecież nie wie. Już płakał, że on jest tutaj tylko służącym, że gdzie by jemu kto miał opowiadać, że on tu nie ma nic do gadania, tylko jest po to, żeby sprzątał. Malchus tak jakby tego wszystkiego nie słyszał, jakby był głuchy. Spokojnie spytał:\n– Gdzie są? Powiedz, bo zginiesz.\nI wtedy nagle w drzwiach pojawił się gospodarz. Ubrany w piękną, drogą szatę, rozejrzał się po sali, po nich wszystkich i zupełnie niespeszony powiedział cichym, spokojnym głosem:\nTeraz już wszyscy zwrócili się w jego kierunku. Zobaczył, że kapłan zmieszał się, uśmiechnął się przepraszająco, wykonał jakiś nieokreślony gest, jakby chciał się tłumaczyć. Malchus zdążył już puścić służącego, spostrzegłszy reakcję kapłana. Gospodarz, znowu nie podnosząc głosu, zapytał:\n– Kto skrzywdził mojego sługę?\nKapłan znowu wykonał jakiś nieokreślony ruch. Cisza nadal panowała taka, że słychać było granie świerszczy jak głośną muzykę. Wtedy gospodarz, wytrzymawszy ich wszystkich tym swoim niewygodnym dla nich pytaniem, powiedział, wskazując ręką na kapłana:\n– Zostań. A reszta precz.\nPowiedział to tak samo spokojnym głosem, jak wszystko co poprzednio, i odsunął się od drzwi. Wytoczyli się najpierw do sieni, potem po schodach na dół.\nSzedł, trzymając się ściany. Bolał go kark. Ta utrata przytomności, chociaż trwała tylko moment, osłabiła go bardzo. Zeszli wszyscy na dół do ludzi, którzy czekali na dalszy rozwój wypadków. Oparł się o mur. Drżały mu nogi. Usiadł. Za chwilę zszedł z góry kapłan. Powiedział do wszystkich, jakby nic się nie stało:\n– Gospodarz tego domu nie wie, gdzie by mogli pójść. Ale na to pytanie odpowie z pewnością nasz przyjaciel Judasz. – Wyłuskał go spod ściany. – A więc dokąd mógł pójść Nauczyciel z Nazaretu, jak myślisz, Judaszu? – mówił to prawie że słodkim głosem.\nZnowu nadbiegło przerażenie. Starał się myśleć prawidłowo i spokojnie, ale chaos i pomieszanie, które trwały w nim od tamtego ataku Malchusa, nie ustawały ani na chwilę. Usiłował odpowiadać normalnym głosem. Ratował resztkę swojej godności przed sobą i przed nimi:\n– Co ja mogę wiedzieć, gdzie poszli. Ja mogę tylko powiedzieć, że zwyczajnie Jezus nocuje w Betanii u Łazarza. To ja mogę powiedzieć na pewno, że tak było ostatnie parę dni. Ale kiedy indziej nocował w rozmaitych miejscach, chociażby u Józefa z Arymatei.\n– Spróbuj sobie, Judaszu, przypomnieć, w których to miejscach nocował?\nDenerwował go ten sztuczny, słodki głos kapłana. Denerwowało go to posługiwanie się niepotrzebnie jego imieniem. Ale udawał, że tego nie spostrzega. Z trudem nadawał swojemu głosowi normalne brzmienie:\n– Czasami zostawał na całą noc na modlitwie w Ogrodzie Oliwnym za Cedronem. – To: „na modlitwie” poczuł jak ukłucie serca.\n– A gdzie jeszcze? – pytał kapłan nieustępliwie.\n– Nie, już chyba nigdzie więcej.\n– Jeżeli Jezus poszedł do Józefa z Arymatei – kapłan głośno myślał – to już jest w naszych rękach. Jego dom także jest obstawiony. Jeżeli poszedł do Betanii, to powinien być w naszych rękach albo już, albo za chwilę, bo wszystkie bramy są obstawione. Ale że On jest sprytniejszy niż lis, to mogło Mu się udać przejść. Przy tłumach pielgrzymów i przy bramach otwartych w święta przez całą noc taka sztuka jest możliwa.\nUświadamiał sobie, że kapłan odkrywa przed nim i przed wszystkimi tutaj zgromadzonymi to, co było dotąd tajemnicą.\n– Ale to, co nasz przyjaciel Judasz wymienił: Ogród za Cedronem, jest nową, cenną informacją, którą należy sprawdzić.\nTo „nasz przyjaciel Judasz” wymówione po raz któryś zabrzmiało znowu jak czyste szyderstwo.\n– Ja proponuję – kapłan kontynuował stanowczym głosem – rozdzielić się na dwie grupy. Pierwsza pod dowództwem twoim – tu wskazał ręką na jakiegoś żołnierza – uda się do Betanii. Dobierz sobie najszybszych ludzi i biegnijcie tak prędko, jak tylko umiecie. Druga grupa ze mną i Malchusem – idziemy do Ogrodu za Cedronem.\nZnowu podziwiał sprawność i karność żołnierzy. Pierwsza grupa, błyskawicznie dobrana, już wyruszała z podwórka. A gdy tylko tamci poszli, poczuł na swoim ramieniu rękę kapłana:\n– A teraz ty nas prowadź do Ogrodu. Idziemy. Aha, żeby nie było nieporozumień i zamieszania, podejdziesz do Nauczyciela i pocałujesz Go na przywitanie, bo w ciemności możemy Go z kimś pomylić. Tylko pamiętaj, z nami nie ma żartów. Jak nas zdradzisz, to zginiesz. Natychmiast. Bez sądu.\nProwadził ich jak pies gończy prowadzi sforę myśliwych. Pies gończy, pies na łańcuchu, czujący wciąż dłoń kapłana z jednej strony i towarzystwo Malchusa z drugiej strony.\nSchodzili milczącą gromadą, świecąc pochodniami, w stronę Cedronu. W szumie kroków słychać było tylko od czasu do czasu szczęk broni o kamienie. Miasto się kończyło. Jeszcze jakieś domki i kamienisty stok góry przechodzący w wyschłe koryto rzeki. Nad samą rzeką zatrzymali się. Ktoś kazał zgasić pochodnie i zaczęli się rozdzielać. Jedna część obejść miała ogród z lewej strony, druga z prawej. On wraz z największą grupą pod wodzą kapłanów szedł wprost na bramę. Pochodnie były zbędne. Księżyc świecił jasnym światłem. Podchodzili stromym korytem rzeki, które przeginało się w łagodny stok Getsemani, pokryty niską trawą i rozrzuconymi tu i ówdzie krzakami. Za nimi czerniła się ściana oliwek. Nagle dobiegł go wyraźny szept:\nGrupa przystanęła. Wysunął się do przodu. Tuż przed wejściem do ogrodu leżeli uczniowie. Widać ich było jak na dłoni. Gorączkowo liczył: ośmiu. Gdzie reszta? Podszedł kapłan:\n– Nie mam pojęcia, co to znaczy. Powinno być jedenastu.\n– A gdzie jest Jezus?\n– On na pewno w ogrodzie, modli się. Tylko nie wiem, gdzie trzech pozostałych. Nauczyciel widocznie zostawił tych, by strzegli bramy, a z trzema wszedł do ogrodu.\n– No, to na razie schwytamy tych.\nKapłan odszedł. Rozległy się szepty. Pochyleni, prawie czołgając się, podchodzili, zataczając szeroki łuk, do śpiącej gromadki. W ostatniej chwili któryś z uczniów poderwał się do okrzyku, ale przykryła go fala ludzi. Rozpoczęła się kotłowanina. Zduszone okrzyki, kneblowanie ust, wiązanie wykręconych rąk. Odbyło się to szybko. Szybciej niż się spodziewał.\n– Teraz biegiem. Wchodzimy. Pochodnie!\nZapalono pospiesznie. Rozległ się długi gwizd – znak dla grup otaczających. Rozgrzani walką, upojeni łatwym zwycięstwem, wpadli do ogrodu. Skuleni przemykali się pomiędzy niskimi drzewami oliwkowymi, trzymając przy ziemi pochodnie. Jak w pościgu za zwierzyną. Udzieliło mu się podniecenie. Wpadli na polankę oświetloną światłem księżyca. Nagle dojrzał pod osłoną drzew cztery postacie, jakby czekające na nich. Kapłan, który mu towarzyszył, krzyknął do niego:\nSzybkim krokiem przeszedł wolną od drzew przestrzeń. Rozpoznał Jezusa stojącego w otoczeniu Piotra, Jana i Jakuba. Podszedł do nich. Poczuł na sobie przerażone spojrzenia uczniów. Któryś z nich wykrztusił:\n– Judasz, co ty?\nNie zwrócił na to uwagi. Objął Jezusa ramieniem i pocałował, mówiąc:\n– Bądź pozdrowion, Mistrzu.\nW ciemności dojrzał błysk Jego oczu, które spokojnie patrzyły na niego, i usłyszał pytanie, w którym drżał żal:\n– Judaszu, pocałunkiem zdradzasz Syna Człowieczego?\nLudzie postępujący za nim w pewnej odległości teraz skoczyli ku Jezusowi, żeby Go związać. Piotr był szybszy. Zasłonił swoim wielkim ciałem Jezusa. Zagarnął ich i odrzucił.\nZobaczył, że podbiega do nich ogromny Malchus z włócznią. Wtedy Piotr wyszarpnął miecz i uderzył. Malchus uchylił głowę przed ciosem. Miecz ześliznął się po hełmie i odrąbałby chyba ramię napastnika, gdyby nie stalowy naramiennik. W tym momencie rozległ się okrzyk Jezusa:\n– Piotrze, schowaj miecz!\nZrobiła się cisza. Wszyscy jakoś zatrzymali się bezwolnie, patrząc w Jego stronę. Wtedy On spytał surowym głosem:\nZrobiła się cisza jeszcze głębsza. Po jakiejś chwili dopiero ktoś wychrypiał:\n– Jezusa Nazareńskiego.\n– To ja jestem. Jeżeli więc mnie szukacie, pozwólcie uczniom odejść. – Nagle zwrócił się do kapłanów, których zauważył stojących z boku gromady, mówiąc z wyrzutem:\n– Jak na bandytę wyszliście z mieczami i kijami. Codziennie przebywałem z wami w świątyni, a nie podnieśliście na mnie ręki.\nJezus jeszcze wciąż coś mówił. A potem już wszedł w tłum, który natychmiast Go wchłonął, i popędzany pokrzykiwaniem kapłanów zaczął się szybko oddalać w kierunku bramy wyjściowej.\nWstrząśnięty tym przebiegiem wypadków, nie zwrócił uwagi, że ktoś mu coś wciska w rękę. Wziął machinalnie. Dopiero po chwili zauważył, że trzyma sakiewkę z pieniędzmi. Wsadził ją pod sznur, którym był przepasany. Ściągnął się mocniej, żeby mu się przypadkiem nie wysunęła. Poczuł się raźniej. – Przynajmniej kolejny punkt programu wypełniony. Byle tak dalej – pomyślał z satysfakcją. Szedł przez jakiś czas za oddalającą się grupą, ale nagle przystanął. – Właściwie to, czego chciałem, stało się – rzekł do siebie.\nOgród zrobił się pusty, cichy. Noc była chłodna, gwiazdy świeciły. Szedł coraz wolniej. Był całkowicie wyczerpany. Poczuł, że trzęsą mu się nogi. Tłukło mu się serce. Ramiona opadały bezwładnie. – Trzeba trochę odczekać – powiedział sobie. – Niech kawałek odejdą. – Usiadł. Starał się uspokoić. – Teraz wszystko zależy od dobrej informacji. Ale na to jest dosyć czasu. Jutro będą przygotowywać proces. Sąd może się odbyć najwcześniej w pierwszy dzień po szabacie. A my tymczasem najpóźniej jutro po południu ogłosimy Jezusa królem. – Słuchał zanikających głosów gromady, która wchodziła w wąwóz Cedronu. Jeszcze chwilę. Niech wejdą do miasta. Wtedy wstał. Szedł powoli w dół. Bał się, że może natrafić na kogoś zapóźnionego z grupy kapłańskiej. Dopiero gdy wszedł w ulicę, poczuł się bezpieczniej. Ale tu zawiodła go znowu orientacja. Tym bardziej że było ciemno. Księżyc rzadko przedostawał się do wąskich uliczek. Zaczął błądzić. Poczuł się jak w labiryncie. To go zdenerwowało. Nie chciał nikogo pytać o drogę, zresztą nie bardzo było kogo. Na ulicach nie było przechodniów. Pod ścianami spali pielgrzymi, o których się często potykał. Wreszcie odkrył właściwą drogę do ich wspólnej kwatery. Zaniepokoiła go ciemność okien. Przecież już powinni byli przyjść. A może siedzą bez światła. Wszedł. Nie było nikogo. Zaświecił kaganki oliwne. Stał bezradny na środku izby. Niepokój zaczął w nim narastać. Nie, ktoś z nich musi tu przyjść. Trzeba chwilę poczekać. Czekał. Chwile mijały wiekiem całym. A gdy nikt nie przyjdzie? Co wtedy? W Jerozolimie nie znał prawie nikogo. Gwałtownie zaczął wyszukiwać znajomych, którzy mieszkali w mieście. Józef z Arymatei. Tylko jak tam trafić? Gamaliel. Też nie wiedział. Nikodem. Do niego. Tak, to dosyć daleko, ale można trafić. Chyba jednak trzeba tu czekać, oni w końcu muszą przyjść. Przecież nie będą spali na dworze. Wtedy mu przyszła straszna myśl: A jeżeli oni boją się, że kapłani mogą tutaj, w kwaterze, zrobić na nich zasadzkę, pochwycić i wsadzić do więzienia? Chyba wobec tego lepiej zgasić światło. Zgasił. Czekał w ciemności. Minuty się wlokły. Nagle posłyszał kroki. Ostrożne, skradające się. Tak, to ktoś do nas. Kroki zatrzymały się. Ktoś z uczniów albo ktoś od kapłanów. Jak to dobrze nikogo się nie bać. Teraz jeszcze schodki. Zasłona rozchyliła się. Zobaczył w świetle księżyca jakąś sylwetkę. Ktoś z naszych. Chyba Tomasz. Poczekał, aż rozpalił światło. Tak, to był Tomasz. Ten zaczął się trwożnie rozglądać i wtedy go spostrzegł. Wydał stłumiony okrzyk i rzucił się ku wyjściu. Ale był od niego szybszy. Zastawił mu sobą drogę i krzyknął:\n– Nie poznajesz mnie? To przecież ja, Judasz!\ncd.: Judasz 2 (str.3)


FlosLek Pharma, Seria Hypoalergiczna, łagodny żel do mycia twarzy do skóry wrażliwej, 150 ml - Portal DOZ.pl\nStrona główna Zamów leki Kosmetyki Dermokosmetyki Twarz FlosLek Pharma, Seria Hypoalergiczna, łagodny żel do mycia twarzy do skóry wrażliwej, 150 ml - cena 18.19 zł\nŁagodny żel do mycia twarzy do skóry wrażliwej – oczyszcza skórę, nie powoduje podrażnień, ani uczucia ściągnięcia. Kosmetyk w swoim składzie zawiera 1% pantenol.\nAqua, Sodium Laureth Sulfate, Glycerin, Coco-Glucoside,Glyceryl Oleate, PEG-120 Methyl Glucose Dioleate, Cocamidopropyl Betaine, Panthenol, Saponaria Officinalis Leaf/Root Extract, Helianthus Annuus Seed Extract, Hedera Helix Leaf/Steam Extract, Calendula Officinalis Flower Extract, Butylene Glycol, Phytic Acid, PPG-1-PEG-9-Lauryl Glycol Ether, Sodium Polyacrylate, Propylene Glycol, Caprylyl Glycol, PEG-8, Sodium Benzoate, Potassium Sorbate, Parfum, Polysorbate 20, Sodium Chloride, Disodium EDTA, Citric Acid, Tocopherol, Hydrogenated Palm Glycerides Citrate, Biotin, BHT.\nŁagodny żel do mycia twarzy do skóry wrażliwej, FlosLek Pharma, Seria Hypoalergiczna\nKosmetyk zachowuje naturalne pH skóry.\nNie powoduje nieprzyjemnego uczucia ściągnięcia, nie wysusza skóry oraz nie podrażnia oczu.\nKosmetyk dobrze się pieni i spłukuje.\nSkładniki aktywne: pantenol (1%).\nDo codziennego mycia i pielęgnacji skóry nadwrażliwej.\nNiewielką ilość żelu do mycia twarzy do skóry wrażliwej, FlosLek Pharma nanieść na dłonie, rozprowadzić kolistymi ruchami, dodać niewielką ilość wody do powstania delikatnej piany. Powstałą pianą umyć twarz (nie wprowadzać produktu do worka spojówkowego).


Czym jest Affidavit i kiedy jest on konieczny? | Tracey Solicitors\nCzym jest Affidavit?\nAffidavit to pisemne oświadczenie pod przysięgą, które przedstawia fakty dotyczące Twojej sprawy i potwierdza ich wiarygodność przed sądem.\nAby zrozumieć, czym jest Affidavit, wystarczy pomyśleć o nim jak o pisemnej wersji przysięgi składanej w sądzie. Na sali sądowej świadek zająłby miejsce, położyłby rękę na Biblii i przysiągłby mówić prawdę. Oświadczenie Affidavit jest „pisemną wersją” tej procedury. W obu przypadkach jest się pod przysięgą, jedyną różnicą jest to, że w przypadku oświadczenia pisemnego jest się pod przysięga „na papierze”.\nKiedy Affidavit jest konieczny?\nW toku postępowania sądowego, w sprawach dotyczących szkód osobowych, transakcjach dotyczących nieruchomości czy transakcjach handlowych, konieczne staje się potwierdzenie konkretnych faktów w bardziej jednoznaczny sposób niż tylko poprzez ich stwierdzenie. Wtedy właśnie koniecznym staje się złożenie przysięgi potwierdzającej, iż coś jest prawdą. Procedura ta bywa także nazywana składaniem pisemnego oświadczenia pod przysięgą.\nJak podpisać Affidavit?\nTwój prawnik nie może złożyć pisemnego oświadczenia za Ciebie. Aby złożyć pisemne oświadczenie pod przysięgą, należy udać się do prawnika upoważnionego do przyjmowania zaprzysiężonych zeznań lub do czynnego radcy prawnego ‘practising solicitor’. Wszyscy radcy prawni są upoważnieni do przyjmowania zaprzysiężonych zeznań.\nPisemne oświadczenie przyjmuje niezależny prawnik ze względu na to, aby zapewnić, iż w chwili składania zeznań nie pozostajesz pod wpływem innej osoby. W związku z tym nie możesz go podpisać u adwokata, który Cię reprezentuje.\nSkładając pisemne oświadczenie pod przysięgą warto podać jak najwięcej szczegółów. Należy jednak przy tym pamiętać, iż tak samo jak w przypadku składania fałszywych zeznań pod przysięgą w roli świadka w sądzie, podanie informacji nieprawdziwych w oświadczeniu również jest przestępstwem. Osoba składająca pisemne oświadczenie pod przysięgą nazywana jest składającym zeznanie.\nPisemne oświadczenie powinno zawierać następujące informacje:\nDane osoby składającej oświadczenie\nZawód oraz adres osoby składającej oświadczenie\nInformacja czy osoba ukończyła 18 lat lub jej dokładny wiek, jeśli jest nieletnia\nŚwiadek musi być w stanie potwierdzić prawdziwość przedstawionej przez siebie informacji/dowodu i opisać sposób, w jaki zdobył tę wiedzę\nDatę oraz podpis świadka\nOświadczenie musi przewidywać miejsce na potwierdzenie faktu przez prawnika upoważnionego do przyjmowania zaprzysiężonych zeznań, iż zostało ono złożone prawidłowo.\nProces składania oświadczenia pod przysięgą\nSkładanie oświadczenia pod przysięgą przebiega następująco:\nOsoba składająca oświadczenie pod przysięgą musi je złożyć w obecności radcy prawnego ‘solicitor’ lub prawnika upoważnionego do przyjmowania zeznań pod przysięgą ‘Commissioner for Oaths’.\nRadca prawny przyjmujący oświadczenie pod przysięgą od danej osoby nie może jednocześnie reprezentować jej przed sądem, tak aby zapewnić całkowitą niezależność osoby składającej zeznanie pod przysięgą.\nNiezwykle istotnym jest, aby osoba składająca oświadczenie zapoznała się z jego treścią, w pełni je rozumiała i uznała za zgodne z prawdą. Osoba, która nie chce przysięgać na Biblię ze względu na swe poglądy religijne lub ich brak, może potwierdzić prawdziwość swych zeznań poprzez uroczystą przysięgę bez potrzeby przysięgania na Biblię.\nOsoba składająca oświadczenie musi ujawnić swoją tożsamość przed radcą prawnym lub prawnikiem upoważnionym do przyjmowania zaprzysiężonych zeznań. Dlatego też należy mieć przy sobie paszport lub prawo jazdy.\nKoszt podpisu radcy prawnego lub prawnika upoważnionego do przyjmowania zaprzysiężonych zeznań wynosi średnio €10, a każdy kolejny dokument to dodatkowy koszt wosokości €2.\nJeśli wymagane jest oświadczenie pisemne, Twój radca prawny przejrzy je z Tobą zanim złożysz przysięgę. Upewni się on w ten sposób, iż treść oświadczania jest dla Ciebie w pełni zrozumiała. Przed złożeniem przysięgi dobrze jest przeczytać oświadczenie raz jeszcze, aby przekonać się, czy zawiera ono wszystko tak, jak to przedstawiłeś swojemu prawnikowi.


Przed startem rundy wiosennej Żółto-Czerwoni rozegrali ostatnie dwa mecze kontrolne z Zagłębiem Sosnowiec. W pierwszym starciu górą byli sosnowiczanie, którzy wygrali z nami 1:0. Natomiast w drugim pojedynku padł remis 1:1.\nPierwsza połowa meczu kontrolnego z Zagłębiem była wyrównana. Oba zespoły budowały swoje ataki, ale żadna ze stron nie była w stanie przechytrzyć formacji obronnej rywala i wpakować piłkę do siatki. W 40. minucie Danek zdołał dośrodkować w pole karne Zagłębia, ale nikt nie wykończył tej akcji. Następnie po centrze z narożnika boiska uderzył jeszcze Malarczyk, ale futbolówkę wybili przeciwnicy. Przed zejściem na przerwę z rzutu wolnego przymierzył jeszcze Łukowski, ale piłkę złapał Gliwa.\nW drugiej odsłonie towarzyskiej potyczki Koroniarze nadal starali się wyjść na prowadzenie, ale czujność w swoim polu karnym zachowywali goście.\nW 56. minucie ze środka ruszył Szpakowski, który skierował podanie na lewą stronę do Frączczaka, ale strzał naszego doświadczonego napastnika został zablokowany. Następnie uderzać próbowali jeszcze Takać i Łukowski, lecz również górą pozostawała defensywa Zagłębia. Następnie w dobrej sytuacji znalazł się Shikavka. Mimo to jego uderzenie minęło słupek bramki sosnowiczan.\nW 73. minucie dośrodkowanie z prawej strony boiska wykończył Sanogo, wyprowadzając tym samym Zagłębie na prowadzenie.\nŻółto-Czerwoni po stracie bramki próbowali szybko odpowiedzieć, jednak w dalszym ciągu nasze uderzenia były skutecznie blokowane. W końcówce rywalizacji Shikavka popisał się potężnym strzałem z lewej strony boiska, ale z tą próbą poradził sobie bramkarz ekipy przyjezdnej.\nKorona: Forenc - Danek, Malarczyk, Koj, Sierpina (27’ Bojańczyk) (46’ Frączczak), Podgórski, Szpakowski, Gąsior (65’ K. Turek), Takáč, Łukowski, Shikavka\nZagłębie: Gliwa - Dalić, Jończy, Kamiński, Borowski, Szumilas, Oliveria, Gojny, Banaszewski, Pawłowski, Sanogo\nGol: 73’ Sanogo\nŻółte kartki: Łukowski, Szpakowski, Malarczyk\nCzerwona kartka: 75’ Sanogo (po dwóch żółtych)\nNa początku drugiego spotkania sparingowego obie jedenastki starały się stwarzać swoje okazje do oddania strzałów, lecz brakowało konkretów. W 10. minucie Strzeboński skierował dobre podanie do Amrozińskiego, następnie wymieniliśmy się jeszcze podaniami i do piłki na przedpolu dostał się Petrović. Futbolówkę po jego uderzeniu zdołał jednak obronić bramkarz ekipy przyjezdnej. Chwilę później próbę podjęli rywale. Z rzutu wolnego przymierzył zawodnik Zagłębia, ale piłkę na róg sparował Zapytowski.\nW 23. minucie przechwyt futbolówki w środku boiska zanotował Oliveira i popędził w stronę pola karnego sosnowiczan. Następnie wypatrzył dobrze ustawionego na lewej stronie Górskiego. Młodzieżowiec uderzył jednak nad poprzeczką. Kilkanaście minut później świetną akcję rozpoczął Sewerzyński, który obsłużył podaniem Strzebońskiego, a 18-latek zdołał przerzucić ciężar gry jeszcze na drugą stronę do Górskiego, lecz sędzia podniósł chorągiewkę, wskazując tym samym na pozycję spaloną.\nW 31. minucie bezpośrednio na bramkę Zagłębia uderzał Corral, ale futbolówkę zdołał jeszcze wybić przed siebie Bielikow. Do piłki dopadł jednak Amroziński i wyprowadził Żółto-Czerwonych na prowadzenie.\nPo zmianie stron ponownie byliśmy świadkami wyrównanej gry obu zespołów. W 50. minucie do remisu doprowadził Popczyk, który strzałem z lewej strony boiska pokonał Sandacha.\nNastępnie Koroniarze ruszyli do ofensywy. Na bramkę przeciwnika uderzać próbowali Strzeboński, Górski i Błanik, lecz brakowało po naszej stronie wykończenia.\nW kolejnych fragmentach gry na mocny strzał z lewej strony boiska zdecydował się Corral, lecz piłkę na rożny zdołał sparować bramkarz z Sosnowca.\nNastępnie dobrymi interwencjami popisał się Sandach, który uchronił gospodarzy przed stratą gola.\nW końcówce spotkania Żółto-Czerwoni starali się jeszcze przechylić szalę zwycięstwa na swoją korzyść, ale defensywa gości skutecznie uniemożliwiała nam to zadanie.\nKorona Kielce - Zagłębie Sosnowiec 1:1 (1:0)\nKorona: Zapytowski (46’ Sandach) - Majewski, Zebić, Seweryś, Corral, Petrović (72’ K. Turek), Oliveira (64’ Bojańczyk), Sewerzyński, Strzeboński, Górski, Amroziński (58’ zawodnik testowany)\nZagłębie: Bielikow - Chęciński (67' Barć), Duriska, Bodzioch, Chechelski (46’ Płuciennik), Troć, Korzeniecki, Seedorf, Bryła (58’ Nowak), Dziedzic (73’ Kozłowski), Popczyk\nBramki: 31’ Amroziński - 50’ Popczyk\nŻółta kartka: Seweryś


Chwila zapomnienia i relaksu w domowym zaciszu - Naturalne sole Organic Spa - Blog Stara Mydlarnia\nChwila zapomnienia i relaksu w domowym zaciszu – Naturalne sole Organic Spa\nDługie jesienne wieczory, szybsze zapadanie zmroku sprzyja zwolnieniu tempa i poświęceniu kilku dodatkowych chwil z zaciszu domowej łazienki. Jest to również idealny moment, aby sprawić sobie prawdziwie relaksujący rytuał w czasie kąpieli, który ochroni nas przed nie zawsze sprzyjającą przedzimową aurą. Nasze najnowsze sole z serii Organic Spa sprawią, że codzienna rutyna stanie się niezwykle przyjemną ceremonią zwłaszcza po ciężkim stresującym dniu.\nDo odkrywania przygotowaliśmy trzy różne rodzaje najwyższej jakości soli do ciała oraz jedną dedykowaną do kąpieli stóp, wzbogacone o specjalnie wyselekcjonowane naturalne składniki aktywne, powodują jeszcze silniejsze działanie lecznicze i relaksujące.\nSól z lawendą i rozmarynem Organic Spa\nSól z morza Martwego z algami morskimi Organic Spa\nSól Epsom z siarczanem magnezu Organic Spa\nSól do stóp z miętą pieprzową Organic Spa\nNajlepsza odprężająca propozycja na jesień to niewątpliwie sól z lawendową i rozmarynem.\nCo ukrywa takiego w sobie, że pomaga nam się zrelaksować?\nPomaga na pewno to, że użyliśmy odpowiedniego rodzaju soli. Jest to sól z Morza Śródziemnego, która powstając poprzez odparowywanie wody morskiej zachowała w sobie niezwykle wiele drogocennych minerałów takich jak magnez, wapń, czy potas. To wysoka zawartość magnezu powoduje zmniejszenie napięcia przemęczonych mięśni, bolesności stawów, usunięcia nadmiaru wody z opuchniętych nóg, dlatego warto o niej pamiętać zawsze po ciężkim treningu na siłowni, czy całym dniu stania w pracy. Dodatkowo wapń poprawia mikrokrążenie i pomaga w walce o jędrną skórę bez cellulitu zwłaszcza w okresie kiedy tak ciężko zebrać się w sobie do ćwiczeń. Potas dodaje energii jest trochę takim naturalnym bezbolesnym zastrzykiem mocy, a przy okazji pozwala utrzymać odpowiednie nawilżenie skóry, którego szczególnie potrzebujemy często w tym okresie.\nŚwieżo ususzony rozmaryn z wiecznie zielonego krzewu podobnie jak sól pochodzi z regionu Śródziemnomorskiego, jego nazwa pochodzi z połączenia słów „ros”-róża oraz „marinus”- związany z morzem, dlatego możemy go nazwać również różą morską. Używany od starożytności do dnia dzisiejszego, doskonale znany w kuchni, niezastąpiony w pielęgnacji skóry. Od zawsze doceniany za swoje właściwości zdrowotne. Naturalny konserwant, który przedłuży młodość naszej skórze. Zwiększa dotlenienie komórek, poprawia pamięć i koncentracje, działa przeciwbólowo, wspomaga gojenie, a także porost włosów. Pomocny również w walce z wrzodami żołądka, a dodany do kąpieli wraz z solą ujędrnia, oczyszcza ciało oraz niesamowicie uspakaja.\nNajskuteczniejszy i najbardziej znany lek w aromaterapii na zszargane nerwy? To oczywiście olejek lawendowy i suszone kwiaty lawendy. Uspokaja zarówno ciało jak i umysł, przywraca równowagę organizmowi i łagodzi skutki stresu. Pozwala pozbyć się bólu głowy, migreny, problemu z zasypianiem, jesiennej chandry czy depresji, a także wzmocnić odporność organizmu i nie dać się przeziębieniu, czy grypie. Najlepsze rozwiązanie, kiedy brakuję po prostu siły na cokolwiek!\nDaj się skusić na relaksującą kąpiel podczas, której wydobywać się będą aromatyczne, zapachy prosto z francuskiej Prowansji. Przenieś się z nami do innego świata i zanurz się w pięknym naturalnym lawendowym zapachu.\nKąpiel już z niewielką ilością soli pozwoli zauważyć efekty od razu po wyjściu z wanny. Jest najlepszą formą przygotowania ciała do dalszej pielęgnacji jaką można sobie zafundować małym kosztem finansowym. Warto takie kąpiele powtarzać, ponieważ stosowanie regularne soli pozwoli uzyskać intensywnie odżywioną, oczyszczoną, gładką i w dobrej kondycji skórę bez podrażnienia. Mogą bezpiecznie używać je osoby z wrażliwą skórą, a żeby sól odpowiednio zadziałała należy tylko pamiętać, że wsypujemy ją do odpowiednio ciepłej wody 35-38 stopni celcjusza i koniecznie poświęcamy sobie przynajmniej 15-20 minut relaksu w wannie.\nZatroszcz się o swoje zmysły i podaruj im to, czego aktualnie potrzebujesz.\nSól do stóp z miętą pieprzową\nSól z Morza Martwego z algami\nSól z lawendą i rozmarynem


Wrocławska Prokuratura: dementujemy informacje zamieszczone w „Gazecie Wyborczej” - TV Republika\nASy 24-09-2020, 13:39\nProkuratura zdementowała rzekome zarzuty\nW czwartek Prokuratura Rejonowa we Wrocławiu odniosła się do artykułu, jaki został opublikowany 24 września w „Gazecie Wyborczej”.\nTytuł artykułu brzmiał: „Jak prokurator Święczkowski chciał grillować Morawieckiego”.\nWedług „Wyborczej” śledztwo miało dotyczyć sprawy pożyczki 96 tys. zł, jakiej miał udzielić stowarzyszeniu „Solidarność Walcząca” należącej do Kornela Morawieckiego ks. Tomasz Jegierski.\nDziś prokuratura opublikowała oświadczenie w tej sprawie. Zamieszczamy je poniżej:\nSprawę ujawniło wówczas Radio ZET. Prokuratura Regionalna we Wrocławiu po zbadaniu sprawy informuje, że nieprawdziwe jest twierdzenie, jakoby Prokurator Krajowy Bogdan Święczkowski osobiście interesował się postępowaniem dotyczącym oszustwa i doprowadzenia osoby reprezentującej fundację „SOS dla Życia”. Po analizie akt prokuratura zdecydowała wyłączyć do odrębnego prowadzenia wątek dotyczący treści rozmów w restauracji „Sowa i Przyjaciele”. Według doniesień postępowanie w tym zakresie zostało umorzone.\nŹródło: Prokuratura Rejonowa we Wrocławiu


» GORĄCA SESJA W GRÓJCU!\nGORĄCA SESJA W GRÓJCU!\nGorąco było na ostatniej sesji rady powiatu grójeckiego, w piątek 29 listopada. Do czerwoności temperaturę obrad podgrzała sprawa szpitala w Nowym Mieście nad Pilicą. Na sale obrad przybyli zarówno przeciwnicy jak i zwolennicy obecnego kierownictwa szpitala. Sprawa rozpoczęła się od skarg na dyrekcję ze strony pacjentów oraz jednej z firm na rezultaty konkursu na wykonywanie analiz.\nNasza redakcja była na tej sesji, która trwała od godziny 10 do wczesnych godzin wieczornych. Więcej informacji w czwartkowym wydaniu papierowym, tutaj w dużym skrócie kilka wypowiedzi:\n– Ewa Małkowska (prezes firmy ALAB), która wygrała przetarg na analizy; Nie można mówić o zawyżeniu cen na poszczególne procedury. Nie można porównywać szpital z punktem pobrań lub przychodnią.\n– Zawarcie aneksów na dodatkowe ( a w zasadzie podstawowe badania krwi) jest niezgodne z prawem. Zamówienia nie można dzielić, radca prawny starostwa.\n– Zdaniem zarządu powiatu skarga w sprawie przetargu, w zakresie opisującym aneks jest zasadna, sugerowaliśmy dyrektorowi szpitala unieważnienie przetargu, wicestarosta Różycki.\n– Radny Dobrzański: Czy dyrektor zgodził się z sugestiami zarządu?\n-Dyrektor Skóra:-na razie nie unieważniłem przetargu, czekam na opinie prawnika.\nAlicja Janeczek, przedstawicielka pacjentów:-Sytuacja w szpitalu w Nowym Mieście jest bardzo zła. Dobry dyrektor dba o personel, nie rządzi przy pomocy strachu.(…) Przeżyłam chwile grozy, kiedy kardiomonitor przy łóżku bliskiej mi osoby pokazał prostą linię ciągłą. Ku mojemu zdumieniu pielęgniarki pośpieszyły z wyjaśnieniem, „- że nic się nie dzieje, – to pewnie jakieś kabelki gdzieś nie łączą”.\nTeresa Dębowska, pielęgniarka opieki epidemiologicznej:-Ja za chwilę idę na emeryturę, więc się już nie boję mówić. Czujemy się zastraszani, mobbingowani. Wcześniej dyrektorzy administracyjni nie wtrącali się do spraw medycznych, teraz jest inaczej. W tej chwili żaden lekarz w naszym szpitalu nie spełnia wymagań aby sprawować opiekę epidemiologiczną


3 września 2018 5 października 2018 Redakcja 17094 Views 1 Komentarz chłodzenia, ogrzewanie, pompa ciepła, temperatura zasilania\nPompy ciepła jako urządzenia grzewcze mogą współpracować niemal z każdym systemem dystrybucji ciepła. Grzejniki, klimakonwektory, ogrzewanie ścienne czy podłogowe, sufity grzewczo-chłodzące mogą współpracować lepiej lub gorzej z pompami ciepła w różnych konfiguracjach.\nPatrząc na system dystrybucji, musimy przyjrzeć się dwóm aspektom, wymaganiom technicznym, jakim musi on sprostać i ekonomice pracy pompy ciepła. W tym artykule postaram się przybliżyć wymagania, jakie system powinien spełniać, aby pompa ciepła w instalacji pracowała poprawnie i ekonomicznie.\nPompa ciepła i jej kluczowy parametr\nKluczowa w naszych rozważaniach będzie temperatura zasilania systemu grzewczego lub grzewczo-chłodzącego. Pompa ciepła może pracować w bardzo szerokim zakresie temperatury zasilania. Zakres pracy rewersyjnych pomp ciepła w trybie chłodzenia to zazwyczaj przedział pomiędzy +7 ÷ 20°C, a w trybie ogrzewania niskotemperaturowe urządzenia mogą dostarczyć wodę grzewczą w zakresie +20 ÷ 62°C. Istnieje też grupa urządzeń wysokotemperaturowych, które osiągają wyższe temperatury zasilania 70°C i więcej. Widzimy więc, iż z punktu widzenia możliwości technicznych nie ma przeciwskazań, aby wykorzystać pompy ciepła w większości aktualnie stosowanych instalacji. Sprawdzą się one w niskotemperaturowych systemach w nowym budownictwie lub przy wyższych parametrach w przypadku termomodernizacji.\nPompa ciepła i koszty eksploatacji\nNiemniej jednak koszty eksploatacji są wprost proporcjonalne do temperatury zasilania. Im wyższa, tym sprawność urządzenia spada. Zjawisko to jest przedstawione na wykresie 1 dla pompy ciepła typu powietrze-woda LA 12STU oraz na wykresie 2 dla pompy ciepła typu solanka-woda SI 11TU. Każdy z tych wykresów pokazuje wartości poboru mocy elektrycznej [kW] oraz współczynnika COP dla trzech wartości temperatur zasilania 35°C, 45°C, 55°C.\nWykres – praca pompy ciepła\nW przypadku powietrznej pompy ciepła dla A0 COP różni się około 1,5 pomiędzy systemem nisko- (35) a wysokotemperaturowym (55), a dla pompy solankowej różnica przy B0 to nawet 2! To bardzo dużo. Wzrost temperatury zasilania tylko o 1°C to spadek sprawności pompy ciepła o około 2,5%. Dlatego zawsze powinniśmy zaprojektować system dystrybucji ciepła, aby pracował z możliwie jak najniższą temperaturą zasilania. Doskonale sprawdza się tutaj system ogrzewania powierzchniowego, czyli popularna podłogówka, ogrzewanie ścienne czy również klimakowektory wentylatorowe.\nTemperatura systemu grzewczego z pompa ciepła\nPompa ciepła w układach mieszanych\nGdy stosujemy układy mieszane, np. ogrzewanie podłogowe na parterze, a tradycyjne grzejniki na pierwszym piętrze, o różnym poziomie temperatury zasilania, np. podłogówka 35°C, a grzejniki 50°C na zasilaniu, to układ taki posiada poważne wady właśnie z uwagi na ekonomikę pracy pompy ciepła. Pompa ciepła zawsze będzie pracować na wyższych parametrach zasilania, aby zagwarantować wymaganą temperaturę na układ grzejnikowy. Temperatura ogrzewania podłogowego regulowana będzie poprzez zawór mieszający do niższych wartości. Sprawność systemu nie będzie wypadkową obu odbiorników, lecz odbiornika o najwyższej wymaganej temperaturze zasilania, czyli instalacji grzejnikowej. Dlatego ilekroć pojawiają się możliwości, zawsze powinniśmy dążyć do wyeliminowania standardowej instalacji grzejnikowej na rzecz ogrzewania płaszczyznowego lub klimakonwektorów wentylatorowych. Omawianą sytuację przedstawia schemat 1.\nPompa ciepła schemat instalacji\nPodobnie sprawa wygląda przy pompach wysokotemperaturowych o temperaturze zasilania + 70°C i wyżej, gdzie przy niskiej temperaturze pompa ciepła osiąga podobne parametry jak pompy stricte niskotemperaturowe, natomiast kiedy zwiększamy temperaturę zasilania, następuje spadek sprawności układu i wzrost poboru energii elektrycznej.\nW systemach, gdzie konieczne jest dostarczenie do wybranych obiegów grzewczych czynnika o wyższej temperaturze zasilania, np. centrale wentylacyjne, basen, grzejniki etc., zasadne może się okazać zastosowanie dwóch odrębnych pomp ciepła. Jedno urządzenie, które pracuje tylko na wybrane odbiorniki niskotemperaturowe, a drugie dedykowane do odbiorników wysokotemperaturowych. Takie rozwiązanie posiada niewątpliwe zalety, jeżeli chodzi o dywersyfikację systemu oraz maksymalizację sprawności.\nPompa ciepła w systemach z chłodzeniem\nStosując pompy ciepła w systemach z chłodzeniem, należy prześledzić zakres wymaganych temperatur pracy oraz charakterystykę systemu. Przy dystrybucji chłodu poprzez systemy płaszczyznowe wymagany jest monitoring punktu rosy. Pomiar temperatury oraz wilgotności powinien się odbywać w miejscach referencyjnych obiektu i na ich podstawie obliczany jest punkt rosy. Jego wartość jest nam niezbędna, aby zabezpieczyć system przed wykraplaniem się wody na powierzchniach systemu chłodzenia (podłogi lub ściany). Do obliczonego punktu rosy powinniśmy dodać jeszcze margines bezpieczeństwa 2-3°C, aby uniknąć wykroplenia się wody w miejscach newralgicznych, np. na rozdzielaczach. Według tej temperatury następuje sterowanie zaworem mieszającym na wyjściu instalacji pompy ciepła, konieczny jest więc dodatkowy pomiar temperatury za mieszaczem.\nJako dodatkowe zabezpieczenie punktu rosy można zastosować czujniki w posadzce oraz na rozdzielaczach, które w momencie zaistnienia wykroplenia się wody wyłączą całkowicie chłodzenie bądź odłączą daną sekcję, np. ogrzewania podłogowego. Jeżeli w obiekcie zastosowano również układ ogrzewania grzejnikowego, nie może on pracować w trybie chłodzenia. Powinien on zostać w sposób automatyczny wyłączony z pracy na czas pracy systemu w trybie chłodzenia. Automatyka sterująca w systemach grzewczo-chłodzących jest z reguły bardziej zaawansowana i powinna w sposób całkowicie automatyczny przełączać system pomiędzy poszczególnymi trybami w zależności od temperatury zewnętrznej lub preferencji użytkownika.\nPompa ciepła w układach chłodzenia dynamicznego\nW układach chłodzenia tzw. dynamicznego do jego dystrybucji można wykorzystać wentylację lub klimakonwektory. Koniecznie należy pamiętać, iż muszą być one wyposażone w odpływ skroplin, gdyż woda, tzw. lodowa, będzie miała temperaturę znacznie poniżej punktu rosy. Zachodzi wiele nieporozumień przy zastosowaniu rewersyjnych pomp ciepła w układach chłodzenia dynamicznego z uwagi na fakt, iż są one sterowane nie według temperatury zasilania, lecz powrotu. Większość pomp ciepła do załączenia sprężarki bierze pod uwagę właśnie temperaturę na powrocie z instalacji, a nie jak w przypadku chillerów zasilania.\nMając układ zaprojektowany na parametry np. 7°C/12°C, pamiętajmy, że pompa ciepła będzie starała się osiągnąć właśnie 12°C na powrocie z instalacji, a temperatura zasilania będzie niejako wartością wynikową aktualnej mocy pompy ciepła i przepływu. W sytuacji, kiedy mamy urządzenie dwusprężarkowe pracujące przy pełnej mocy z deltą 5°C i histerezą załączenia 2°K, pompa ciepła załączy się przy temperaturze 12°C + 2 = 14°C na powrocie i schłodzi układ do 10°C na powrocie, kiedy to przy pełnej mocy temperatura zasilania osiągnie już 5°C, co może być już poza zakresem pracy urządzenia. Konieczne jest więc przestawienie się, jeżeli układ sterowania pompy ciepła tego wymaga, z logiki sterowania temperaturą zasilania na sterowanie temperaturą powrotu.\nRewersyjne pompy ciepła jako pojedyncze urządzenia umożliwiają ogrzewanie i chłodzenie, a niektóre również równoległe wykorzystanie ciepła odpadowego w trybie chłodzenia w jednym urządzeniu. Wykorzystując system dystrybucji ciepła w funkcji chłodzenia, dodatkowo obniża koszty inwestycji i wpływa pozytywnie na bezawaryjną pracę i prostotę obsługi układu.\nOprócz wymagań temperaturowych, o których obszernie już napisałem, pozostaje również aspekt hydrauliczny zastosowanych systemów grzewczych bądź grzewczo-chłodzących. Hydraulicznie prawidłowo zaprojektowany i wykonany system powinien w każdych warunkach pracy zabezpieczeń zapewniać wymagany minimalny przepływ wody grzewczej przez pompę ciepła (schemat 1). Niezależnie od stanu pracy poszczególnych odbiorników czy powierzchni pompa ciepła powinna być w stanie bezproblemowo przeprowadzić odszranianie lub pracować w trybie grzania czy chłodzenia. W przypadku braku wymaganego minionego przepływu urządzenie może pracować nieefektywnie, może dojść do usterki czy blokady, a w skrajnych przypadkach (odszranianie lub chłodzenie) nawet do jego trwałego uszkodzenia.\nPolecam też artykuł o częstych błędach w instalacjach z pompami ciepła i jak ich unikać?\n← Czynnik chłodniczy – pompy ciepła i przepisy f-gazowe\nJak unikać błędów podczas wyboru komina… →\nJedna myśl na temat “Pompa ciepła i temperatura systemu grzewczego”\nJest jeszcze coś takiego jak maty kapilarne ktore są idealnym rozwiazaniem pod pompy ciepla można je montować w każdej przegrodzie budowlanej tj sufit, ściana i podłoga nie ma problemu punktu rosy, system nie wywołuje ruchu powietrza tym samym jest antyalergiczny i pozwala utrzymać komfort cieplny na przestrzeni całego roku przy temp zasilania 25′-28′ utrzymujemy 21′-22” w zależności od budynku. System mat kapilarnych to zdrowa przyszłość, eliminuje mostki termiczne i pozwala utrzymać stałą wilgotność pomieszczeń.


Udostępniaj ciekawe usługi i miej pewność, że każda wiadomość w Twojej sieci zostanie dostarczona do odbiorcy.\nPoznaj nasze produkty związane z usługami dodanymi VAS.\ndla VAS & Messaging\nMobile Connect to niezawodne rozwiązanie, które pozwoli Twoim klientom korzystać z bezproblemowej i bezpiecznej metody uwierzytelnienia, autoryzacji i identyfikacji. Mobile Connect od Ailleron zapewnia wyjątkowy komfort i swobodę logowania bez konieczności pamiętania wielu nazw użytkownika i haseł.\nCzytaj więcej Pobierz materiały\nSzybka identyfikacja przy użyciu numeru telefonu.\nDane osobowe są wysyłane tylko za zgodą użytkownika.\nWiele kanałów dostępu\nDziała na każdym telefonie/urządzeniu niezależenie od systemu operacyjnego.\nHarmonizacja i zarządzanie wiadomościami i komunikatami wymienianymi pomiędzy wieloma różnymi platformami. Rozmaite funkcjonalności zawarte w tej aplikacji dbają o najwyższą jakość dostarczania wiadomości w Twojej sieci.\nRouting, edytowanie, blokowanie, ustawianie priorytetu oraz przeformatowanie wiadomości.\nWysoka dostępność, redundancja, bez pojedynczego punktu awarii.\nPlatforma Call Completion pozwala na wykrywanie niezrealizowanych połączeń głosowych i za pomocą różnych narzędzi dąży do ich ponownego ich zestawienia. W ten sposób kilka różnych aplikacji przyczynia się do realizacji połączenia głosowego, co przekłada się na satysfakcję zarówno operatora, jak i abonenta.\nUstawianie sposobu działania usług według indywidualnych preferencji.\nUsługa Micro PABX\nKontakt z Klientami 24/7/365.\nIdealny dla małych i średnich firm.\nRozbudowana architektura Multi-VAS.\nRozwiązanie umożliwiające obsługę przychodzącego i wychodzącego ruchu USSD. Rozwiązanie Ailleron charakteryzuje się dużą skalowalnością, elastycznością i wieloma możliwościami konfiguracji, aby zapewnić operatorowi najlepsze wykorzystanie kanału USSD.\nBlokowanie, ustawianie doręczeń wg grafiku, limitowanie i dzielenie ruchu, priorytetyzacja oraz filtrowanie.\nScenariusze MO i MT\nWspieranie scenariuszy komunikacji inicjowanej z telefonu oraz z sieci.\nObsługa pojedynczych wiadomości wedle osobnych ustawień MVNO.\nService Delivery Platform to aplikacja pośrednicząca, która z użyciem różnych kanałów komunikacji umożliwia dostarczanie usług klientowi końcowemu. W zależności od typu subskrypcji abonenta mogą to być MMS, SMS, USSD czy nawet e-mail. Nasz produkt ułatwia i harmonizuje zarządzanie dostarczaniem usług dodanych VAS.\nUmożliwia wprowadzenie scenariusza obustronnej komunikacji oraz funkcje autoryzacji.\nHarmonogram wysyłek, powiadomienia, pomoc, powitania, treści marketingowe i cykliczne.


Lancome, Idole Edp - Słodka Paczula\nIdole od Lancome to perfumy, które zapoczątkowały linię i doczekały się całkiem sporej ilości flankerów. Podczas premiery zainteresowanie było ogromne, lecz czy uzasadnione? Moje wrażenia poniżej 🙂 .\nZapach ma spore grono wielbicieli i drugie takie przeciwników. A jak ja go oceniam? Dla mnie to nic innego jak mega, hiper i do granic możliwości nic nie znaczące połączenie róży z piżmem i odrobiną słodkiej gruszki. Serio… . Idole to typowa, tradycyjna róża w postaci mydlanej i dyskretnie piżmowo-kremowej oraz lekko owocowej. I nic poza tym. Jest bardzo… zwyczajnie. W zasadzie po aplikacji mam wrażenie, jakbym nałożyła na skórę ładnie pachnący, różany balsam do ciała. Owszem zapach jest kobiecy i miły w odbiorze, ale jednocześnie nudny i przeciętny. Niestety w całym tym różanym szaleństwie są momenty taniego i chemicznego wydźwięku, który w moim odczuciu zdecydowanie dyskwalifikuje perfumy.\nFakt, nie jestem zwolenniczką róż, ale mimo wszystko znam świetne ich wydania i wiem, że można było się bardziej postarać. Róża w Idole pachnie po prostu nijako i powszechnie. Nie jest ani zmysłowa, ani intrygująca czy nieszablonowa. To najbardziej klasyczne wydanie róży jakie tylko może być, upychane zawsze i od zawsze oraz wszędzie. Nie tylko w perfumach, ale też w kosmetykach czy świecach zapachowych. Źle nie jest, ale szału też nie ma. Miłośnicy kwiatowych płatków w klimacie z dawnych lat z pewnością będą się cieszyć, co dla mnie nie zmienia faktu, że całość jest po prostu wtórna, bezbarwna i mało interesująca, a przede wszystkim ma syntetyczne tendencje… . Ewidentnie coś tu poszło nie tak i zabrakło iskry, tego czegoś, co nadałby aromatowi pazura i smaczku.\nBrak wielowymiarowości także przemawia w tym przypadku na minus. Woń jest monotematyczna. Taka sama na początku jak i na końcu. Kolejny punkt gdzie nie dzieje się nic.\nNawet trwałość nie powala – 4 godziny i end of story 🙁 .\nIdole to zapach naręcza róż, subtelnie pudrowych i piżmowych ocieplonych waniliwowo-owocową mgiełką. Nie jest on wyjątkowy ani odkrywczy. Szamponowo-balsamowe skojarzenia mogą skutecznie zniechęcić i u mnie udało się to zrobić. Osobiście jestem rozczarowana, ale rozumiem, że osoby, które praktycznie wychowały się na różanych mydełkach będą miały sentyment do tego typu woni. Mój idol tak na pewno nie pachnie 🙂 , a Twój?\n– Nuta głowy: gruszka i bergamotka\n– Nuta bazy: białe piżmo i wanilia\nShyamala Maisondieu, Adriana Medina-Baez i Nadege le Garlantezec\n25 ml, 50 ml, 75 ml i 100 ml


Kolor czarny / biały / niebieski połysk\nKross Hexagon 1.0 to idealny rower na początek przygody z jazdą w terenie. Dzięki połączeniu osprzętu, który dobrze sobie radzi poza utwardzanymi drogami oraz komfortowej pozycji za kierownicą, rower ten idealnie nadaje się do rekreacyjnej jazdy. Nie straszne mu bezdroża, świetnie odnajduje się też na ścieżkach rowerowych i podczas weekendowych wypadów do parku, czy za miasto. Szeroka gama dostępnych rozmiarów oraz dwie wielkości kół do wyboru pozwalają łatwo dopasować rower do wzrostu każdego użytkownika.Lekka, aluminiowa rama Krossa Hexagon 1.0 ma geometrię umożliwiającą zajmowanie wyprostowanej pozycji za kierownicą. Dzięki temu nie obciążamy przedramion oraz kręgosłupa, a w konsekwencji jesteśmy mniej narażeni na dyskomfort podczas jazdy. Taka pozycja za kierownicą poprawia też obserwację drogi przed nami, co szczególnie przydatne jest na ścieżkach rowerowych i ulicach.Osprzęt Krossa Hexagon 1.0 został dobrany do uniwersalnego charakteru roweru. Sprawdzi się dobrze na asfalcie, gdzie 3 blaty na korbie umożliwią rozwijanie dużych prędkości. Docenimy go także na długich podjazdach, gdyż łatwo nam będzie znaleźć odpowiednio lekkie przełożenie. Komponenty Shimano, takie jak przerzutka tylna Shimano Tourney, gwarantują trwałość i prostotę obsługi, a mocne hamulce v - brake są lekkie i bardzo trwałe. Amortyzator przedni o skoku 80 milimetrów poprawia komfort jazdy po dziurawej nawierzchni, a opony Mitas Ocelot z terenowym bieżnikiem sprawiają, że rower górski MTB Kross Hexagon 1.0 prowadzi się pewnie nawet w piasku i błocie.


Multimedia dla Autopsja Jane Doe\nDodaj swój komentarz do Autopsja Jane Doe\nDlaczego nigdzie już nie ma tego filmu?\nGenialny film, 10/10, przez cały czas trzyma w napięciu, polecam\nGenialny thriller, polecam ;-)\nDla mnie słaby film.\nKazdego grosza mi bylo szkoda po wyjsciu z sali. totalny kicz , porażka, nie polecam!!!\nRzadko się zdarza tak udany od początku do końca horror! Gęsia skórka gwarantowana!\nSpokojnie sobie piłem sprite aż nagle jump scare i wylałem połowe na siebie Polecam film 10/10\nsuper horror,trzyma w napieciu,polecam\nMi sie podobał, wiec polecam. Warto\nDobry, wykraczający poza ogólny schemat gatunku,trzymający w napięciu, nie nudziłem się a to najważniejsze, polecam. p.s. pozdrowienia dla 2 nastolatek (seans 18.01.17 rząd F,które pomyliły kino z restauracją)\nMoim zdaniem film słaby, spodziewałem się czegoś dużo lepszego. Czekając na moment faktycznej grozy okazało się, że poleciały napisy końcowe. Max noty 5/10\nFilm dobry, trzyma w napięciu mocne 8\nTragiczny gniot. Przewidywalny do bólu.\nBardzo porządny film, zaś sama 20 minutowa sekwencja tytułowej autopsji wręcz fascynująca. Potem nieco słabiej, lecz i tak o wiele lepiej niż w standardowym "straszaku". W ogólnym rozrachunku daję solidne 8/10. Nawet z plusem za niespapranie zakończenia.\nDlaczego nie będzie go w Tychach? Dlaczego najciekawsze filmy lecą w każdym kinie tylko nie u nas... Szlag człowieka trafia, tylko bajki i bajki i gówn..ne komedie...\nNajmniej straszny horror jaki w życiu widziałam. Nuda. Bez punktu kulminacyjnego, bez gęsiej skórki.\nJednym słowem nuda\nWczoraj widziałam ten film. Trzyma w napięciu, w niektórych scenach jednak przewidywalny. Generalnie można obejrzeć, choć bardziej wolę horrory na faktach jak np. Obecność. Jak dla mnie ok, choć szału nie było. Kwestia upodobań.\nMa klimat, napięcie rośnie stopniowo od samego początku, dopracowany w każdym szczególe. Może trochę banalne rozstrzygnięcie, ale z pewnością wart zobaczenia.\nile minut trwa ten film?\nNareszcie coś na co warto była wydać te dwie dychy\nREWELACYJNY! Świetnie nagrany, przemyślany.\nświetny film polecam bardzo :)\nBardzo dobry film polecam !\nszczypiorek na chlebek\nNie lubię horrorów, ale ten jest inny, bo pokazują w nim dokładnie sekcję zwłok - całość to wątek o wiedźmie. Przede wszystkim nie jest to śmieszny filmik dla dzieci, ale dopracowany horror bez płytkich tekstów. Tyle że jestem już za stary aby się bać oglądając horrory.