Koszty instalacji elektrycznej - Budujemy Dom - komentarze - Forum budowlane - BudujemyDom.pl\n9 listopada 2010 w Budujemy Dom - komentarze\nNajczęściej wykonawcy uzależniają koszt robocizny od liczby tzw. punktów elektrycznych – gniazd, lamp itp.\nTy masz droższe??? Ja mam tańsze...\nZapewne na firmę.\nWitam.Wprowadzacie w błąd przeglądających\nceny materiałów podane są wzięte z sufitu.\nnp.wył.RCD to koszt ponad 100 zł.cena przewodu ydyp 750V to około 3zł/1mb.\nNic nie napisaliście o materiałach pomocniczych;puszki p/t,zaciski wago,itp.\nZe stawkami bym się zgodził pod warunkiem, że są to ceny netto do których należy doliczyć podatek VAT. Chociaż wyłącznik RCD nie pasuje mi nigdzie gdyż 1 fazowy to około 70-80 PLN a trójfazowy 110-120 PLN. Wyłącznik jednofazowy tylko autor się wstrzelił i to nie za bardzo bo koszt wyłącznika jednofazowego to 7-9 PLN mówimy o Legrandzie, chociaż Kanlux można dostać już za 5 PLN. Ponadto nie podano cen rozdzielnicy, uchwytów montażowych, rur osłonowych, puszek, złączek, listw grzebieniowych. WIĘC NIE ROZUMIEM JAK MOŻNA PISAĆ O KOSZTACH INSTALACJI JEŻELI SIĘ PODAJE 5% ELEMENTÓW SKŁADOWYCH. KONIA Z RZĘDEM TEMU KTO NA PODSTAWIE TEGO ARTYKUŁU WSTRZELI SIĘ I PODA CENĘ ZA INSTALACJE. :)\nJa zawsze informuje inwestora o różnicy cen.Np kable z marketu czy z hurtowni. Te pierwsze tak jak ktoś pisał są z dziwnych stopów. Nowe wyglądają jak po silnym przegrzaniu. Mało miedzi w miedzi:-) Ja po prostu nie mam zamiaru usuwać potem usterek. Ale ciekawe jest to że ludzie budując dom za grubą kasę. Topiąc tysiące w mury..betony..itp na samym końcu chcą zaoszczędzić na instalacjach i szukają gdzie by tu uszczknąć grosik. Te instalacje ..czy to wod kan co czy elektryka to przecież krwio-obieg budynku. Na długie lata. Zmieniać można panele kafelki wystrój ścian itp. ale instalacje..wszystkie.. trzeba zrobić dobrze od razu. Jeden na dziesięciu zdaje z tego sobie sprawę. Ale to i tak dobrze:-) Pozdrawiam:-)\nNie przesadzajcie z cenami. Chociaż tekst jest sprzed 2 lat, wiele się nie zmieniło. Sprawdzona dzisiaj cena w dużej hurtowni (TIM), z VAT 23% i bez rabatu dla stałych klientów:\nPrzewód YDYp 3x2,5 żo niecałe 250 zł/100 m (cena w markecie budowlanym 260 zł, hurtownie sprzedające za pośrednictwem Allegro ok. 220 zł z wysyłką kurierem);\nPrzewód YDYp 3x1,5 żo – 171zł/100 m;\nWyłącznik różnicowoprądowy 2P 25A 0,03A (Eaton/Moeller) 78 zł (Legrand 89 zł);\nWyłącznik różnicowoprądowy 4P 40A 0,03A (Eaton/Moeller) 104 zł (w markecie budowlanym drożej).\nKrótko mówiac bez wielkiego wysiłku da się wszystko kupić w tych cenach albo nawet nieco taniej.\nA tak w ogóle to przecież tylko ceny orientacyjne.\n34 minuty temu, Gość Zard napisał:\n11 godzin temu, Gość Zard napisał:\n11 godzin temu, PeZet napisał:\nbłąd jednak po stronie Redakcji bo chyba daty sprokurowania tego artykułu nigdzie nie ma, a moim zdaniem zawsze takowa powinna się znaleźć\na co reakcji czy też komentarzy - ogólnie postępuje radykalizacja postaw, nawet wśród bardziej uduchowionych i związanych z szeroko pojętą kulturą,\nDziękuję redakcji, że zareagowała. Nie widzę nic niestosownego w tym, że wyraziłem swoją opinię o jakości aktualizacji artykułu. Natomiast aktualne ceny podała osoba, której wypowiedź zacytowałem.\nSugeruję zajrzeć do słownika i sprawdzić, co kryje się pod słowem "żenujący".\nEdytowano 11 maja przez PeZet (zobacz historię edycji)\nDla mnie te ceny są z kosmosu i chore, wkipa 3 ludzi powiedzmy elektryka w małym domku poniżej 100 m2 zrobi w jeden dzień. I co chcą za to 10 czy 12 tys to nie normalne. Tyle to na miesiąc powinni mieć zarobek a nie w dzień. Zdizerqja z ludzi kasę tylko gdzie i tak u nas większość ludzi ostanie oszczędności wydaje na dom. Wiem ze są osoby co mają dużo kasy dla nich to nic ale więcej jest biedniejszych rodzin niż takich co budują domy po 300 czy 500m2 i płacą od tak bez kredytów nawet.\nWitam, to co się teraz dzieje budownictwie to jest choroba jakaś, obojętnie jakiego byś fachmana nie wziął, to podają kosmiczne ceny za robotę, a często pojęcia nie mają jak prawidłowo to zrobić i podatku nie odprowadzają od tych kwot, liczą sobie np. 500zł za godzinę, to dziennie wychodzi 5tyś, powinna się nimi zająć skarbówka.\npowinna się nimi zająć skarbówka.\nŻeby się zajęła, to musi wiedzieć czym ma się zająć... Napisz do skarbówki - nie tutaj...\nMożesz napisać ,, Niechętnie acz uprzejmie donoszę ''....\ni podatku nie odprowadzają\nKtoś im te pieniądze daje, nie żądając faktury.\nNie wiem jak ludzie się nie boją, ale znam przynajmniej dwóch ludzi od elewacji, może jeden z nich ma firmę, drugi nie i ani jeden ani drugi faktury nie wystawią za robotę. Elewacja to jest coś co widać na zewnątrz, nie instalacja gdzie nikt nad tym się nie zastanawia kto i za ile to robi. Działam w branży gastronomicznej i hotelarskiej, gdzie można robić największe wały nie wystawiając paragonów czy faktur, albo zawyżając je 10 krotnie by odliczyć np Vat. Ale pamiętam przypadek dużej firmy, kiedy właścicielka sporej restauracji powiedziała w latach kiedy wszystko normalnie się kręciło i wszyscy płacili 19% dochodowego bez względu na dochód, że wbija wszystko na kasę i kupuje wszystko na fakture, bo śpi spokojnie i nie martwi się o żadną kontrolę czy to że jakiś jej pracownik robi coś na boku.\n90% wszystkichbtych tzw fachowców budowlańcow i innych tego typu nie wystawia faktur VAT ani rachunków. Mimo to, ceny śpiewają kosmiczne wyjęte nie wiadomo skąd. Nawet wizyta u prof. medycyny wychodzi czssami taniej niz godzina roboty takiego wyjadacza. Potem to widac po wsiach jakimi autami jezdza jakie maja domy odwalone z zewnatrz i wewnatrz. Tak to jest jak sie okrada Panstwo czyli nas wszystkich. Do tego wielu jest zarejestrowanych w KRUS i placa grosze. Nie dajmy sie okradac i rzeźbić z kasy.\n45 minut temu, Gość Pietrek napisał:\nNie dajmy sie okradac i rzeźbić z kasy.\nNastępny nawiedzony.....Nic nie rób w chałupie , nic nie remontuj , to nie będziesz musiał nic nikomu płacić .\nMoże o sobie napisał... tak dla zmyłki...\n10 godzin temu, Gość Jazda napisał:\nPewnie młody jesteś i w ogóle wielu rzeczy jeszcze nie rozumiesz...\nSą elektrycy-instalatorzy budowlani, którzy mają swoją firmę, mają własny samochód, albo wiele samochodów, mają własne narzędzia - dużo różnych narzędzi, mają swoich pracowników i "obsługa" tego wszystkiego powoduje,że te 5 dni roboczych pociąga takie koszty...\na gazety,net itp.\npiszą o elektrykach-pracownikach... właśnie takich firm, komórek zabezpieczających mniejsze i większe firmy, konserwatorach spółdzielni mieszkaniowych, hoteli, itp...\nTrzeba przecież podać poglądowo ilość punktów,\nPoczułem się, jak na egzaminie w technikum po 5-ciu latach. Tyle, że nie ten profil :).\nPrzez qropatwa · Napisano 16 minut temu


Jakie powinno być dobrze urządzone wnętrze? - Serwis wnętrzarsko-budowlany - SAN-PAS.pl\nDobrze urządzone wnętrze to przede wszystkim takie, które spełnia oczekiwania jego właścicieli. To oni bowiem będą w nim spędzać czas, i powinno zostać dopasowane do ich wymagań i potrzeb. Dotyczy to wszystkich aspektów, poczynając od wyboru odpowiednich mebli a na dopasowaniu właściwych dodatków kończąc.\nSalon – o czym należy pamiętać?\nSalon jest miejscem, w którym często cała rodzina spędza najwięcej czasu. Dlatego istotne jest wybranie mebli, które umożliwią komfortowy wypoczynek. Łóżko tapicerowane, które pozwala wygodnie usiąść czy stolik, aby można było napić się kawy – to jedne z tych mebli, które w salonie uważa się za obowiązkowe. Ponadto w salonie zazwyczaj jest także telewizor, dlatego też dobrze dobrana szafka pod telewizor jest równie ważna.\nNieco inaczej przebiega wybór odpowiednich mebli, gdy mowa o urządzaniu sypialni. Tutaj poza wygodnym łóżkiem ważne jest wyszukanie takich, dzięki którym będzie można bez problemu przechowywać ubrania i inne rzeczy. Bardzo często wybór pada na szafy przesuwne, które ze względu na swoją pojemność mogą pomieścić w swoim wnętrzu dość sporo. Jednocześnie fakt, iż zastosowane zostały przesuwane drzwi zmniejsza ilość miejsca, jaka będzie potrzebna do korzystania z szafy. Jeżeli szafa zostanie dobrana kolorystycznie do innych mebli znajdujących się w pomieszczeniu, wówczas będzie wtórzyć w nimi całość. Obecnie tego typu szafy w swojej ofercie ma niemal każdy producent mebli, zazwyczaj także są one dopasowane pod względem wzornictwa do innych mebli z oferty tej firmy.\nPokój dziecka czy nastolatka\nMeblowanie pokoju dziecięcego czy tego, który jest przeznaczony dla nastolatka to zdaniem wielu osób niezwykle duże wyzwanie. Przede wszystkim należy pamiętać o tym, aby umeblowanie było jak najbardziej funkcjonalne. Szafy różnego rodzaju doskonale się tutaj sprawdzą. Bowiem z pewnością umożliwiają zachowanie porządku w pokoju dziecka. Oczywiście tak samo ważne jak w sypialni rodziców jest wybranie odpowiedniego łóżka. W pokoju dziecka często niezwykle ważnym elementem jest także dobrze wybrane biurko, zwłaszcza gdy mowa o meblowaniu pokoju ucznia. Zazwyczaj urządzając pokój dziecięcy wiele osób decyduje się na zakup proponowanych przez producentów zestawów mebli, w niezwykle ciekawych kolorach i wzorach. Ponadto bardzo często w ofercie producentów można znaleźć tak zwane meble modułowe, które dają możliwość dowolnego ich zestawiania i komponowania zgodnie z własnymi oczekiwaniami, a przede wszystkim zgodnie z gustem dziecka.


Kawa Vergnano - duży wybór - najlepsze odmiany - sklep Fonte Toruń\nCaffe Vergnano arabica 100% - 250g\nAny10 szt. x 5 g1kg2.5 kg250g\nTen typ kawy jest nie tylko wyrazisty, ale także znany już od wielu lat. Włoska kawa Vergnano stała się prawdziwą kofeinową bombą, którą doceniają nawet najlepsi koneserzy. Praktycznie na całym świecie znana jest ta pyszna kawa najwyższej jakości. Poprzez odpowiednio wyselekcjonowane ziarna palone w odpowiedniej temperaturze dopasowano w optymalnym stopniu poziom kwasowości, mocy oraz aromatu tak, by zadowolić każdego konsumenta. Warto wiedzieć, że produkty, do których zalicza się najlepsza kawa Vergnano to głównie mieszanka wysokiej klasy Arabiki oraz Robusty. Wytrawne smaki powodują, że wielu smakoszy naparów z kofeiną docenia właśnie tego typu wyroby.\nKawa Vergnano – rodzaje\nW sklepie można wybierać spośród bogatego asortymentu kaw o różnych pojemnościach i właściwościach. Warto wiedzieć, jaka jest najlepsza kawa Vegnano oraz które typy można śmiało stosować w domu, w pracy lub\nw kawiarni. Aby odpowiednio dopasować rodzaj ziaren, należy z góry określić swoje preferencje co do smaku\ni aromatu, aby każda chwila ze świeżo zaparzoną kawą była przyjemna. Ciekawostką jest fakt, że kawy Vergnano występują na światowym rynku już od 1882 roku i nieprzerwanie cieszą się dobrą opinią konsumentów.\nJednym z lepszych wyborów, jaki dostępny jest dla przedsiębiorców prowadzących restauracje oraz kawiarnie jest Caffe Vergnano Espresso Cristal 1882. Jako jedna z najdroższych wyrobów tego producenta ta pyszna kawa powstała z mieszanki sześciu najlepszych, specjalnie wyselekcjonowanych szczepów ziaren na świecie. Warto zauważyć, że jednymi z nich są ziarna Marago, które ze względu na swoją wielkość i nieco wydłużony kształt wyróżniają się spośród innych. Są to niezwykle cenione ziarna przez koneserów na całym świecie. Pozyskuje się je z górnych partii krzewów kawowych ze względu na ich proces dojrzewania. Kawa Vergnano tego rodzaju już od samego początku procesu parzenia aż do momentu wydania filiżanki utrzymuje wysoki poziom świeżości, mocy oraz niespotykanej konsystencji. Aby przyciągnąć klientów do swojego lokalu, najlepiej wybrać Caffe Vergnano Espresso Cristal 1882 w wersji 3000 gram.\nKolejną ciekawą propozycją jest produkt Caffe Vergnano 700 Settecento Espresso Ricco w wersji kilogramowej. Taka ilość ziaren idealnie nada się do domu na około miesiąc przy codziennym użytkowaniu jej w ekspresie ciśnieniowym z młynkiem. To wysokiej jakości mieszanka ziaren Arabika z brazylijskich plantacji oraz indyjskiej Robusty w stosunku 70:30. Dzięki temu zaparzony napój przy pomocy tej kawy Vergnano będzie posiadać nieco goryczkowy smak z czekoladowo-owocowym finiszem. Warto jednak nadmienić, że ten typ mieszanki kaw sprawdzi się do zaparzania praktycznie w każdej formie. Espresso, americano i kawy mleczne to główne rodzaje napojów, do jakich nadaje się Caffe Vergnano 700 Settecento Espresso Ricco.\nWyrobem, na który koniecznie trzeba też zwrócić uwagę jest kawa Vergnano Caffe arabica 100% o pojemności 250 gram. Ten rodzaj ziaren to 100% ziarna arabiki pochodzącej z Ameryki Środkowej i Południowej. Dzięki temu moc i poziom goryczki utrzymuje się na najwyższym poziomie, jednocześnie zachowując balans z kwasowością. Kawa Vergnano w tej odmianie idealnie sprawdzi się do zaparzania espresso, cappuccino i innych kaw mlecznych ze względu na swoją niepowtarzalną konsystencję i smak.\nMielona kawa Vergnano – czy warto ją kupić?\nCaffe Vergnano Cristal 1882 jako kawa mielona sprawdzi się doskonale w każdym domu. To produkt najwyższej jakości stworzony na 120-lecie działania producenta. Wyjątkowo bogate walory smakowe wychodzące\nz dojrzewających na wysokich poziomach plantacji kawowca ziaren sprawiają, że nawet koneserzy kaw, którzy nie uznają wcześniejszej formy mielenia, docenią ten wyrób. Kupując opakowanie tej najlepszej kawy Vergnano\nw postaci mielonej można szybką ją zaparzyć praktycznie wszędzie. Wystarczy do tego kubek lub filiżanka i nieco wrzącej wody pozwalającej na uwolnienie aromatów ze zmielonych ziaren, które są przechowywane w szczelnym opakowaniu.\nKawa Vergnano – ile kosztuje?\nKoszt zakupu konkretnego rodzaju kawy Vergnano jest zależny głównie od rodzaju i ilości ziaren, jakie zostały wykorzystane do produkcji. Najdroższa jest kawa będąca mieszanką sześciu różnych rodzajów ziaren z całego świata o nazwie Caffe Vergnano Espresso Cristal 1882 w cenie 467 złotych za 3-kilogramowe opakowanie. Biorąc jednak pod uwagę wszelkie atuty tej pysznej kawy, nie jest to wygórowana cena. Do codziennego użytku polecane są kawy ziarniste w cenach zaczynających się od 84 złotych. Dostępne są także kawy kapsułkowe i mielone, których ceny ze względu na formę są już o wiele niższe. Zarówno amator dobrej kawy, jak i doświadczony koneser znajdzie coś ciekawego dla siebie na stronie sklepu, gdzie znajduje się najlepsza kawa Vergnano z całego świata.\nWystarczy spróbować łyk tej pysznej kawy, aby zakochać się w jej smaku, aromacie oraz praktycznie niewyczuwalnej kwasowości. Vergnano łączy w sobie najczęściej kilka rodzajów ziaren, które razem dają niesamowite kompozycje smakowe najczęściej z bogatym czekoladowo-owocowym finiszem. Tego typu kawa Vergnano jest polecana dla każdego niezależnie od tego, w jakim miejscu będzie mielona i zaparzana.


Borowik szatański – Nonsensopedia, polska encyklopedia humoru\nWielkie Imperium Grzybów\npieczarniaki z piekła rodem\nTubiporus satanas (Lenz) Maire, Szatan, czerwony grzybek\nBorowik szatański (znany wśród grzybiarzy również jako Szatan) – szatańsko trujący gatunek grzyba z rodziny borowikowatych. Grzyb ten jest mało znany, ale bardzo czczony przez satanistów.\nMorfologia[edytuj • edytuj kod]\nTrzon borowika szatańskiego jest krwistoczerwony, żeby sataniści mogli go szybciej znaleźć. Kapelusz jest koloru białego, aby zmylić grzybiarza i zmusić go do podania na stole jako zupę grzybową. Borowik szatański może wyrosnąć na wysokość 15 cm.\nWystępuje na całym świecie. W okresie od października do czerwca, borowiki schodzą do piekła, aby w ciepłym otoczeniu mogły się rozwinąć. Latem wyskakują jak szalone otaczając dęby, graby, lipy i leszczyny rytualnymi kręgami. W Polsce borowik szatański należy do gatunków zagrożonych wyginięciem. Jedno ze stanowisk znajduje się na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej, niedaleko Jasnej Góry.\nZnaczenie[edytuj • edytuj kod]\nGrzyb jest reliktem satanizmu, oraz dowodem istnienia Szatana. Borowik szatański jest używany podczas inicjacji nowego satanisty, którego zadaniem jest znaleźć tego borowika, a potem zjeść. W spłaszczonej formie stosuje się jako opłatek podczas czarnej mszy. W surowej formie jest trujący, więc sataniści wymyślili, że przed zjedzeniem grzyba należy go ugotować.\n↑ Tam Szatan planuje wysłać zarodniki\n↑ Dzięki małej ilości trucizny można sprawdzić odporność na dolegliwości żołądkowo-jelitowe\n↑ Za wyjątkiem procedury inicjacji nowego członka społeczności\nTę stronę ostatnio edytowano 18 paź 2021, 11:46.


Cześć - Następne forum o Narnii\nForum Następne forum o Narnii Strona Główna » Przedstaw się » Cześć\nWysłany: Nie 16:40, 12 Lut 2006\nNo to pewnie mnie znacie z forum Vivien (też o Narnii). Nazywam się Bartek i co tu dużo mówić .\nWysłany: Nie 16:42, 12 Lut 2006\nSkąd: Z Narnii\nWitaj serdecznie na forum, nie będę cie witał, bo już się znamy\nWysłany: Nie 21:53, 12 Lut 2006\nbartek_2506 ja nie pamiętam Cię z poprzedniego forum. Na początek mam jedno pytanie: Co Cie skłoniło do zmiany forum?\nWysłany: Nie 22:43, 12 Lut 2006\nOn nic nie zmienił potrzebuję moderatora a on wydawał mi się rozsądny więc go zaprosiłem\nWysłany: Pon 14:26, 13 Lut 2006\nSkąd: z Ul.Polnej\nCześć ja cie znam!!!!!!!!!\nWysłany: Czw 10:51, 16 Lut 2006\nSkąd: Toruń of course ;P\na JA SIĘ bede wybijać i powiem że cię nie znam ale cóż mam jeszcze dużo czaaasu, żeby poczytać twoje posty i wyrobić sobie opinię ja w pzreciwieństwie do was nie była jeszcze na żadnym forum Narni... tak sie złożyło, że nagle wzięła mnie ochota... i jestem\nForum Następne forum o Narnii Strona Główna » Przedstaw się


Rozmiar penisa a seks - czy to ma znaczenie? Seksuolożka wyjaśnia Penisy kobiet i mężczyzn\nPo pierwsze dlatego, że według dziwnych standardów mężczyzna wszystko powinien mieć duże. Duży tors, duże dłonie, duży dom, duży samochód i Po drugie domeną mężczyzn jest penisy kobiet i mężczyzn. Od dzieciaka porównują ile kto zebrał kart piłkarskich, kto jest silniejszy, kto zrobi więcej pompek, następnie kto zaliczył więcej dziewczyn i kogo natura obdarzyła większym penisem.\nCo wybrały? Co za długo to nie zdrowo Kobiety nie lubią ani najgrubszy penisa krótkich, ani za długich. Większość kobiet wybierało penisy ,5 cm. Średnia długość europejskiego przyrodzenia wynosi 13,48 cm,87, więc kobiece wymagania wychodzą nieco poza średnią.\nJest jeszcze druga, najważniejsza rzecz. W przypadku, gdy do seksu dochodzi, gdy para się pozna, polubi, a nawet zakocha, to o ile penisy kobiet i mężczyzn nie jest mikroskopijnych rozmiarów to kilka cm mniej czy więcej nie będzie stanowiło powodu do zerwania.\nTo tak samo, jak z piersiami. Typowy mężczyzna wybierze rozmiar 75b lub c, jeśli jednak dziewczyna, która mu się podoba i którą bardzo lubi, będzie miała a lub e to raczej nie skreśli ją z tego powodu. Jeśli tak to nie jest niczego wart, tak samo, jak dziewczyna, która odtrąca wspaniałego gościa ze względu na 2 cm mniej w jego spodniach.\nCzy warto myśleć o powiększaniu penisy kobiet i mężczyzn W internecie jest mnóstwo rad jak powiększyć penisa. Za pomocą ekstenderów, które trzeba nosić minimum rok, które mają na celu wyciągnięcie penisa.\nTabletek i ziół, które podobno w naturalny sposób powiększają przyrodzenie i sprawiają, że erekcja jest silniejsza.\nDlaczego mкїczyјni utracili ko¶ж w pr±ciu? Pro-Wellness PW430 fotel masujący Jak rośnie mężczyźni penisa Jak przedłużyć stosunek? 6 sprawdzonych sposobów - przeswitfilm.pl Człowiek z dwoma członkami penisa\nTo oczywiście kwestia wzajemnego dopasowania i komfortu, bo pochwa jest...\nPunkt G - penis się nie przyda Choć wydaje się...\nŚlina ze śluzem wyciekała z jej ust, spływała po brodzie...\nPrzygotowaliśmy kilka cennych porad, aby tak się nie stało. Nikomu...\nWyświetl ten post na Instagramie. Kobiety decydowały się na partnerów...


Tomixa 25 deals\nZajmuję się pisaniem rożnych tekstów, na różne tematy. Przeszłam drogę przez TextBookers, Giełdę Tekstów itp....\nOd ponad 10-ciu lat jestem związana z szeroko pojętą branżą reklamową. W firmach, w których miałam przyjemność...\nSKADEN DENYS SKALII\nMonika Łysek 2 deals\nJestem samodzielną i efektywną specjalistką posiadającą wieloletnie doświadczenie zawodowe w przygotowywaniu i...\nWłasna modyfikacja squirrelmail pod obsługę PostgreSQL.\nOferujemy tworzenie najwyższej jakości stron internetowych, począwszy od stron dla sklepów, a kończąc na stronach...\nMagda_copy 1 deal\nProwadzę firmę zajmującą się copywritingiem i digital cosultingiem. Specjalizujemy się w SEO contencie, tworzymy...\nPosiadam 8 lat doświadczenia w pracy na stanowisku grafika/projektanta graficznego oraz jako freelancer. Ukończyłam...


Strona Mirosława Dakowskiego - Dzieci "Bestii" rządzą Polską. III RP to PRL-bis !\nS T A R T Kultura i okolice Historia odkłamywanie 15 I [VII] Dzieci "Bestii" rządzą Polską. III RP to PRL-bis !\nThursday 09 July 2020 03:36:10.29.\nDzieci "Bestii" rządzą Polską. III RP to PRL-bis !\nDzieci „Bestii” rządzą Polską. III RP to PRL-bis !\nTadeusz M. Płużański http://pressmania.pl/?p=13037\nZob: Dzieci „Bestii” rządzą Polską.\nTadeusz Płużański w rozmowie z Małgorzatą Kupiszewską mówi, że o koszmarach w ubeckim śledztwie ojca i innych Żołnierzy Niezłomnych dowiedział się dopiero w 1990r. Był wtedy świadkiem procesu rehabilitacyjnego w tym samego sądzie wojskowym, w którym w 1948 r wydawano na nich wyroki. Tylko wiara w prawość czynów Żołnierzy Niezłomnych sprawiła, że jego ojciec wywalczył anulowanie wyroków. (Rehabilitacja byłaby przyznaniem się do zdrady Polski). Dzięki temu rotmistrz Pilecki i jego ludzie przestali być wrogami Ojczyzny i szpiegami. Kontynuując wątek mocno podkreślił, że Pilecki i Płużański mieli szansę ratunku – wyjazdu i pozostania za granicami. Obaj z tej szansy nie skorzystali. Wiedzieli, że walkę należało prowadzić w kraju.\nAutor „Bestii” opisuje w swoich książkach komunistyczne kierownictwo partii i państwa, „oficerów” śledczych bezpieki i Informacji Wojskowej, sędziów, prokuratorów – całą wielką maszynę zbrodni totalitarnego państwa. W wywiadzie Płużański wyjaśnia, że nadal żyjemy w PRL-bis, państwie, w którym nadal rządzą (post)komunistyczne, ubeckie układy. One są obecne w kluczowych miejscach: w polityce, gospodarce, mediach. Mają dwa najważniejsze narzędzia: pieniądze i środki przekazu do kształtowania świadomości. I efekt jest taki, że większość wysoko-budżetowych filmów to produkcje w stylu „Pokłosie”, czy teraz „Ida”.\nMałgorzata Kupiszewska: 12 grudnia w nocy, w 33 rocznicę wprowadzenia stanu wojennego, zwołał pan Warszawiaków pod dom generała Cz. Kiszczaka? Czy to nie jest forma nękania obywatela RP?\nTadeusz Płużański: Oczywiście, jest to nękanie (śmiech). Ale skoro sądy nękają niewystarczająco, trzeba wziąć sprawy w swoje ręce. Dodam, że udało się zwołać nie tylko Warszawiaków, ale Polaków z różnych regionów kraju. Na ul. Oszczepników, gdzie mieszka Kiszczak, była np. silna grupa z Krakowa, w tym przedstawiciele Porozumienia Organizacji Kombatanckich i Niepodległościowych, którzy poparli mój apel o przeniesienie manifestacji patriotycznej spod willi Jaruzelskiego pod willę Kiszczaka.\nTo też Mokotów, ale całkowicie inna część tej dzielnicy, blisko stadionu dawnego milicyjnego klubu Gwardia Warszawa. O nękaniu starszego pana mówił też lewicowy publicysta Jacek Żakowski i inni przedstawiciele głównych mediów III RP. Tylko, czy tak samo reagowaliby, gdyby na badania lekarskie był przymusowo dowożony jakiś zbrodniarz niemiecko-nazistowski? Willa Kiszczaka jest naturalnym miejscem na demonstrowanie, bo Kiszczak to drugi po Jaruzelskim przywódca wojskowej junty, związku przestępczego o charakterze zbrojnym, która 13 grudnia wypowiedziała wojnę narodowi. Dziękuję wszystkim, którzy poświęcili godzinę -dwie i przyszli na ul. Oszczepników.\nZa rok, wierzę, będzie nas jeszcze więcej. Bo śmierć pierwszego (Jaruzelskiego) nie zwalnia nas z odpowiedzialności, z pamięci o ofiarach ciemnej stano-wojennej nocy i wołania o choćby symboliczną karę dla zbrodniarzy. Aby drugi (Kiszczak) i kolejni członkowie WRON nie czuli się bohaterami, zbawcami narodu.\n13 grudnia 1981 r. miał Pan zaledwie 10 lat. Był Pan uczniem 3 klasy. Co Pan pamięta? Tadek Płużański czuł się wtedy więźniem we własnym kraju?\n– Czułem się więźniem braku Teleranka. Rano, po zjedzeniu z rodzicami śniadania, okazało się, że w telewizji, w jedynym programie, który istniał, nie ma tej audycji dla dzieci. Potem chciałem zadzwonić do kolegi, aby spytać się, czy u niego też nie ma Teleranka, ale telefon milczał. W końcu mama się popłakała. Mieszkaliśmy na warszawskiej Woli, w okropnym bloku z betonu wybudowanym w 1970 r., na okropnym osiedlu, gdzie nawet plac zabaw dla dzieci był z betonu. Na tym osiedlu, co było zresztą typowe, komuna celowo pomieszała inteligencję (pracującą) z żulią.\nNa parterze była regularna melina. Codziennie rano idąc do szkoły, gdy wysiadałem z windy, czułem potworny odór. Ale ci żule kłaniali się mojemu tacie w pas. Po latach dowiedziałem się, że tak samo więźniowie kryminalni traktowali ojca w stalinowskim więzieniu. Na naszym osiedlu nie było czołgów, ale gdy jeździliśmy „Betką” [autobus „B”] do centrum, tam co chwila, w głębokim śniegu, widziałem czołgi. Pamiętam, że to było dla mnie i straszne i śmieszne. Bałem się ich, ale z drugiej strony nie rozumiałem, dlaczego ci uzbrojeni żołnierze muszą stać na ulicach i ogrzewać się przy koksownikach, dlaczego po prostu nie mogą pójść do domu. Pamiętam też, jak rodzice, dość nerwowo, zaczęli robić jakieś porządki, a gdy zobaczyłem znaczek, na którym był napis: Solidarność, kazali mi natychmiast to odłożyć i nikomu nic nie mówić.\nTo w domu nauczył się Pan bezkompromisowej walki o prawo i sprawiedliwość?\n– Trudne pytanie. Zapewne tak, ale to nie działo się w sensie dosłownym. Nikt nie mówił mi: w przyszłości, jak będziesz dorosły, musisz walczyć o Polskę, jak rodzice, dziadkowie, czy jeszcze wcześniej powstańcy listopadowi, albo Ludwik Napoleon Dębicki, który za walkę o niepodległość Stanów Zjednoczonych dostał pół Teksasu. Rodzice dawali raczej do zrozumienia, że tak nie powinienem, bo to jest ryzykowna, ale z drugiej strony dobra droga. To był klimat walki o niepodległość. Ojciec od najmłodszych lat pobudzał we mnie zainteresowanie historią, zaczął od zgłębiania historii naszej dzielnicy – Woli.\nZabierał mnie do różnych ważnych miejsc: pole elekcyjne, czy na Redutę Wolską. Do dziś z łezką w oku wspominam opowieść o generale Sowińskim, który z kikutem nogi, oparty o armatę bronił przed Moskalami tej warszawskiej rogatki. Tak na marginesie, dziś mieszkam na dalekim Bemowie i widzę, jak Warszawa się rozrosła. Ale wracając, Ojciec uczył mnie wiersza arcypolskiego wiersza Mickiewicza:\n„Nam strzelać nie kazano. Wstąpiłem na działo.\nProsto, długo, daleko, jako morza brzegi”.\nJednak najbardziej wrył mi się w pamięć inny fragment „Reduty Ordona”:\n„Gdy poselstwo paryskie twoje stopy liże:\nA był też taki moment, że mogłem z mamą, którą wypuszczono z PRL na wykłady do USA jako visiting professor, pozostać zagranicą, ale ja chciałem wracać do ojca, do Polski. Sądzę, że moja dzisiejsza działalność jest też konsekwencją tego wyboru.\nRodzice opowiadali Panu historie swojego więziennego losu w czasach komuny?\n– W tym rzecz, że nie opowiadali. O tych wszystkich koszmarach – ubeckim śledztwie, procesie dowiedziałem się w… sądzie w 1990 r. Ojciec zabrał mnie na proces rehabilitacyjny grupy Witolda Pileckiego, który odbywał się przed wojskowym sądem w Warszawie – tym samym, który w 1948 r. wydał na nich wyroki śmierci. Wcześniej nie wiedziałem nawet, że istniał ktoś taki jak rotmistrz Witold Pilecki, oraz, że tato był jego bliskim współpracownikiem.\nPamiętam, że do gmachu sądu przy ul. Nowowiejskiej przybył także inny żyjący jeszcze skazany: Makary Sieradzki i jego obrońca, mecenas Piotr Andrzejewski. Ojciec w wydanych w 2014 r. wspomnieniach „Z otchłani” tak o tym napisał:\n„W pół roku po pierwszej rewizji nadzwyczajnej, 31 sierpnia 1990 r. nadeszła nowa, w zmodyfikowanej postaci. Ta sama instytucja: Naczelna Prokuratura Wojskowa, traktująca nas jeszcze przed sześcioma miesiącami jak zbrodniarzy, którym przestępstwo się „przedawniło”, zmuszona naciskiem zmian politycznych, uciekła się do prawniczego wybiegu, żeby rewizję przeprowadzić, teraz wnosi o „uchylenie wyroku w całości – uniewinnienie wszystkich oskarżonych i uwolnienie ich od w wszystkich zarzutów.\nDo świadomości autorów nowej wersji rewizji nadzwyczajnej dotarło, że II Korpus Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, którego żołnierzami było troje sądzonych w naszym procesie, a pozostali z nimi współpracowali, nie był jednostką obcej, wrogiej armii, tylko rdzennie polską jednostką wojskową, nawiązującą do tradycji II Rzeczpospolitej. A działanie na rzecz II Korpusu gen. Andersa nie jest zbrodnią przeciwko Narodowi, lecz formą służby niepodległej Polsce”.\nOjciec nie zgodził się na formułę rehabilitacji, bo do żadnej winy, ani zdrady Polski nigdy się nie poczuwał. Wywalczył anulowanie wyroków, uznanie ich za niebyłe. Dzięki temu rotmistrz Pilecki i jego ludzie przestali być wrogami Ojczyzny i szpiegami.\nPana dorastanie to jeszcze czasy prześladowania nauczycieli za próby mówienia prawdy. Od kogo dowiedział się Pan historii Żołnierzy Niezłomnych?\n– Poznając historię mojego Taty i rotmistrza zgłębiałem historie ich komunistycznych prześladowców, ale też innych Żołnierzy Niezłomnych. Zresztą, gdy mówimy o nauczycielach, w rodzinie żywa była historia mojego dziadka Wacława, który zmarł na Pawiaku zamęczony za zorganizowanie w 1940 r. – razem z innymi kierownikami warszawskich szkół – rocznicowych uroczystości związanych z jedną z najważniejszych polskich rocznic: Konstytucji 3 maja. Babcia, która jako jedna z nielicznych członków rodziny przeżyła wojnę, też była nauczycielką, organizowała tajne nauczanie, a w Powstaniu Warszawskim służyła jako sanitariuszka. Prześladowania nauczycieli odczułem zresztą też w mojej szkole podstawowej im. Marcelego Nowotki. Świetna polonistka, która uczyła nas Herberta, a z drugiej strony nie chciała chodzić na pochody pierwszomajowe, została zwolniona przez czerwoną dyrekcję.\nTo było pod koniec PRL-u, ale takie przypadki zdarzają się i dziś. W ubiegłym roku za organizowanie „nieprawomyślnych” spotkań został zwolniony z warszawskiej szkoły mój znajomy historyk. W Krakowie wymieniono dyrekcję jedynego w Polsce Muzeum Armii Krajowej, gdy za dużo czasu poświęcała Żołnierzom Niezłomnym. W ubiegłym roku przeżyłem wzruszające chwile, kiedy moja polonistka przyszła na warszawską premierę wspomnień Taty „Z otchłani”.\nSkąd takie wyraziste tytuły Pańskich książek – „Bestie”, „Bestie 2”, „Lista oprawców”, „Oprawcy. Zbrodnie bez kary”, „Moje spotkania z bestiami”?\n– Z przekonania, że jeśli najważniejszych dla nas rzeczy, wartości nie nazwiemy po imieniu, to w relatywnym świecie, który nas otacza, nic nie osiągniemy dla Sprawy. W przestrzeni publicznej trwa tendencja do racjonalizowania wszystkiego, w tym polskiej historii. Nasze dzieje, szczególnie te po 1944 r. wciąż są zakłamywane. Wpływowe, salonowe media kłamią o Żołnierzach Niezłomnych. A mamy takie zaległości, tyle białych plam…\nCi ludzie, których opisuję, to byli oprawcy i bestie. Komunistyczne kierownictwo partii i państwa, „oficerowie” śledczy bezpieki i Informacji Wojskowej, sędziowie, prokuratorzy – cała wielka maszyna zbrodni totalitarnego państwa. Represjonowali i mordowali przeciwników politycznych z pełną świadomością eliminowania tych, którzy chcieli Polski wolnej i niepodległej.\n„Jeżeli państwo pojadą dzisiaj do Auschwitz, to zobaczycie gablotę poświęconą ruchowi oporu w obozie. Tam jest dwóch panów. Przede wszystkim jest Józef Cyrankiewicz, a dopiero później Witold Pilecki. Oczywiście w okresie PRL Pileckiego nie było w ogóle. Cyrankiewicz przywłaszczył sobie zasługi rotmistrza w ruchu oporu. Z tego powodu nie pomógł Pileckiemu w trakcie procesu, mimo, że go o to prosiło wiele osób” – to Pańskie słowa. Kiedy Polacy zrozumieją, że zostali oszukani?\n– Pisałem też, że jeszcze w styczniu 2005 r., podczas obchodów 60. rocznicy wyzwolenia KL Auschwitz, prezydent Aleksander Kwaśniewski, mówiąc o więźniach-bohaterach wymienił Cyrankiewicza, „zapominając” o rotmistrzu. Charakterystyczne, że Pilecki został oczyszczony z zarzutów dopiero w 1990 r., rok po śmierci Cyrankiewicza. Przez cały PRL obowiązywała wersja, że to właśnie Cyrankiewicz był organizatorem konspiracji w KL Auschwitz. I ten sam Cyrankiewicz, który komunistycznym premierem – na długie lata – został trzy miesiące przed aresztowaniem rotmistrza, może być kluczem do tragedii Witolda Pileckiego.\nWracając do Kwaśniewskiego. Ten (post)komunista ma innych bohaterów. Nie jest nim Witold Pilecki, ale jest Wojciech Jaruzelski. Kwaśniewski tak mówił na pogrzebie Jaruzelskiego: „Żegnamy więc ciebie, żołnierzu. Żołnierzu, który wytrwale, dzielnie i wiernie służyłeś Polsce. Żegnamy cię, żołnierzu, i dziękujemy za wszystko. Dobrze zasłużyłeś się ojczyźnie. Wojciechu, żołnierzu, spocznij. Twoja służba skończona, a my – baczność! Walka o dobre imię Wojciecha Jaruzelskiego trwa. Cześć twojej pamięci” – powiedział człowiek, który prezydentem Polski był przez 10 lat. To smutne, że Polska ma takich prezydentów.\nWielu Polaków już zrozumiało, że Cyrankiewicz ich oszukał. Tak samo zrozumieją, że oszukał ich Jaruzelski i Kwaśniewski. Potrzeba tylko czasu. Dziś coraz więcej z nas uważa za oszustwo okrągły stół. Tej tendencji odkłamywania rzeczywistości nic nie zmieni.\nJaką wiedzę przekazał Panu o Witoldzie Pileckim Pański ojciec, współpracownik rotmistrza?\n– Po rewizji nadzwyczajnej procesu grupy Witolda w 1990 r. i wywalczeniu przez ojca anulowania wyroków, tato trochę otworzył się na sprawy związane z jego stalinowskimi przeżyciami. Byliśmy razem z ekipami filmowymi na Rakowieckiej i we Wronkach, gdzie ojciec był więziony do 1956 r. Wtedy, po 1990 r. tato zaczął też opowiadać o Pileckim, o tym, jaki to był człowiek.\nWłaśnie – nie tylko wybitny żołnierz, dowódca, ale przede wszystkim człowiek. Tato wspominał, że rotmistrz nie tylko wydawał rozkazy, ale potrafił słuchać innych. Z nim się dyskutowało, prowadziło dialog, przez co stosunki w kierownictwie grupy były niemal przyjacielskie. Ojciec podkreślał też, że Pilecki nie należał do świata polityków, którzy często narzucają swoje jedynie słuszne poglądy innym, ale osobą szalenie otwartą na inne przekonania. Na tym polegał fenomen jego powojennej siatki antykomunistycznej, ale też Związku Organizacji Wojskowej, którą utworzył wcześniej w KL Auschwitz. Pilecki łączył ludzi wokół idei, którą zawsze była walka o wolność i niepodległość Ojczyzny. I tak jak Pilecki, tak mój Ojciec miał szansę ratunku – wyjazdu i pozostania za granicą, ale z tej okazji nie skorzystał. Bo tę walkę należało prowadzić w kraju.\nNa warszawskim Żoliborzu ma stanąć pomnik Rotmistrza. Czy widział Pan jego zwycięski projekt i jak go Pan ocenia?\n– Przez szacunek dla inicjatorów budowy pomnika i rodziny Pileckich, która uczestniczyła w konkursie, wolałbym tej sprawy nie komentować. Przede wszystkim cieszę się, że pomnik powstanie, i to w wyjątkowo ekspresowym – jak na polskie realia – czasie. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, od pomysłu do realizacji nie minie więcej niż dwa lata.\nWczoraj skarżyły mi się dzieci szkoły podstawowej, że nie lubią lekcji historii. Ma Pan jakiś pomysł, jak przekonać dzieci Polaków, żyjących w dobrobycie, czym jest nieznajomość własnej historii?\n– Dzieci same się przekonują, często wbrew rodzicom i szkole. Przybywa zastępców patriotycznie odczuwającej młodzieży. Mam porównanie ostatnich kilku lat. W 2014 r. miałem zdecydowanie najwięcej lekcji o Żołnierzach Niezłomnych w polskich szkołach na terenie całego kraju. Czyli nauczycieli historii, którzy mimo możliwych konsekwencji nie boją się, jest coraz więcej. I wiedza młodzieży o latach powojennych jest coraz większa. Nie trzeba już wszystkiego tłumaczyć od podstaw, ale młodzi ludzie chcą pogłębiać swoje wiadomości. Mówią mi, że interesują się, czytają książki, że Niezłomni to dla nich bohaterowie, a komuniści to okupanci i mordercy. A przecież na lekcjach na ogół tych informacji nie zdobywają, bo nie przewiduje tego program.\nSzalenie ważny jest tu przykład z góry. Mam na myśli społeczności lokalne, którym te sprawy nie są obce. I tak w ubiegłym roku, podczas otwarcia w Olsztynie bursy im. Pileckiego, większość młodych dziewcząt i chłopców dumnie prezentowało koszulki z podobizną rotmistrza. Niedaleko, w Łukcie miejscowe gimnazjum i szkoła podstawowa uzyskały imię Żołnierzy Niezłomnych. Tak jak w Olsztynie młodzież przygotowała piękne, patriotyczne widowisko.\nA cóż można powiedzieć tym, którzy nie rozumieją, że w latach 1944/45 należy szukać genezy dzisiejszej Polski? Tylko tyle, że historia, szczególnie ta najnowsza, naprawdę jest nauczycielką życia. I bez tego po prostu będziemy ułomni, nie zrozumiemy otaczającego nas świata. Przytoczę mądre, a zarazem złowrogie słowa Marszałka Józefa Piłsudskiego: „Kto nie szanuje i nie ceni swojej przeszłości, ten nie jest godzien szacunku, teraźniejszości ani prawa do przyszłości”.\n„Zło jest złem, zbrodniarz zbrodniarzem i jako taki powinien ponieść zasłużoną karę. Niestety do dziś relatywizujemy zbrodnie komunizmu” – komu zależy na propagandzie, byśmy nie czuli, że żyjemy w czasach PRL-u?\n– Zależy potomkom tych, którzy po 1944 r. nas zniewalali. Oni bronią życiorysów swoich ojców i dziadków, tego, co ich przodkowie nam ukradli, wcześniej nas mordując. W związku z tym te resortowe dzieci bronią też swojego stanu posiadania. Żyjemy w PRL-bis, państwie, w którym nadal rządzą (post) komunistyczne, ubeckie układy. One są obecne w kluczowych miejscach: w polityce, gospodarce, mediach. Mają dwa najważniejsze narzędzia: pieniądze i środki przekazu do kształtowania świadomości.\nI efekt jest taki, że większość wysoko-budżetowych filmów to produkcje w stylu „Pokłosie”, czy teraz „Ida”. W ekspresowym tempie mogło powstać Muzeum Historii Żydów Polskich, a przez wiele lat nie można wybudować Muzeum Historii Polski, czy Muzeum Żołnierzy Niezłomnych. Resort ministra kultury Bogdana Zdrojewskiego uznał, że to ostatnie nie budzi społecznego zainteresowania i odmówił przyznania środków!\nPułkownik Ryszard Jerzy Kukliński zasłużył się dla narodu, powinien być umieszczony w panteonie największych Polaków. Dlaczego tak trudno walczyć o jego dobre imię, mimo 25 lat życia w wolnym kraju?\n– Bo z honorami – państwowymi, kościelnymi i wojskowymi został pochowany jego główny wróg: Jaruzelski. Tymczasem na Kuklińskim jeszcze przez kilka lat III RP ciążył PRL-owski wyrok. A do dziś przez „elity” jest opluwany. Przywołam bodaj jedyne prawdziwe słowa Jaruzelskiego: „Jeżeli pułkownik Ryszard Kukliński był bohaterem, to kim my jesteśmy?” My to zdrajcy, czyli PRL-owskie „elity”. I te „elity”, oraz ich kontynuatorzy grzebią dziś morderców z honorami, co zresztą już w 1982 r. przewidział Jacek Kaczmarski (piosenka „Wróżba”). Przy okazji blokują oddanie należnych honorów Żołnierzom Niezłomnym z „Łączki”, tak jak ostatniemu Niezłomnemu – Ryszardowi Kuklińskiemu. Aby odwrócić to trwające w III RP komunistyczne kłamstwo, potrzebna jest kontrrewolucja.\nZygmunt Bauman i Wojciech Jaruzelski zostali odznaczeni krzyżami walecznych. Doczekamy się chwili, kiedy pośmiertnie odznaczą pułkownika R. Kuklińskiego Orderem Orła Białego?\n– Rzeczywiście obaj zostali uhonorowani Krzyżem Walecznych. Bauman i Jaruzelski swój romans z komuną zaczynali podobnie, później Jaruzelski pozostał w wojsku, a Baumana rzucono na inny odcinek – nauki.\nPrzytoczę dwie opinie o Baumanie. Pierwsza jego bezpośredniego przełożonego z KBW płk Zdzisława Bobrowskiego z 1950 r.: „Jako Szef Wydziału Pol-Wych operacji bierze udział w walce z bandami. Przez 20 dni dowodził grupą, która wyróżniła się schwytaniem wielkiej ilości bandytów. Odznaczony Krzyżem Walecznych”.\nDruga Jacka Żakowskiego z 2014 r.: „Zygmunt Bauman nie był bandytą, (…) był oficerem w wojnie domowej, która się toczyła. (…) Natomiast jak rozmawiamy o Żołnierzach Wyklętych to możemy porozmawiać o zbrodniach podziemia antykomunistycznego po wojnie, które jest poważnym problemem i nie ma powodu, żeby o tym też nie mówić”.\nTe dwie wypowiedzi pokazują, jak III RP jest głęboko zakorzeniona w PRL-u.\nW Rzeszowie żyje jeszcze Zbigniew Domino – tak jak Jaruzelski Sybirak, który też nie wyciągnął wniosków z zesłania i zaczął służyć swoim oprawcom. Jako stalinowski prokurator oskarżał Niezłomnych i uczestniczył w ich egzekucjach na Mokotowie. Dopóki funkcjonariusze komuny są honorowani, nie ma mowy o honorach dla drugiej strony. Płk Ryszard Kukliński dostanie Order Orła Białego, gdy pośmiertnie zostanie zdegradowany Wojciech Jaruzelski.\nGenerała Jaruzelskiego chowano na Powązkach według ceremoniału pogrzebu państwowego. Obrońcę Polski i polskości, Kazimierza Świtonia, złożono do grobu ukradkiem, odmawiając, bo pani Premier nie uznała za konieczne nadania tej uroczystości odpowiedniego statusu, honorów. Czy to oznacza, że w III RP zapomina się o bohaterach a zdrajców chowa z największymi honorami w asyście wojskowej?\n– Dokładnie tak. Jaruzelski to wierzchołek góry lodowej, wielu komunistycznych zbrodniarzy pogrzebano w III RP z honorami – na Powązkach Wojskowych w Warszawie, ale też np. w Koszalinie, gdzie oddano hołd Wacławowi Krzyżanowskiemu, mordercy sądowemu Danuty Siedzikówny, „Inki”. Czasem dzisiejsza Polska, która generalnie czci morderców, zaprzańców i zdrajców polskiej sprawy, pochyli się też nad bohaterami. Taki np. prezydent Wrocławia Rafał Dutkiewicz fetuje wspomnianego Baumana, a z drugiej strony odsłania pomnik Pileckiego.\nBo III RP to państwo aberracyjne – zanurzone w PRL-u, które czasem – dla zachowania pozorów – próbuje nawiązywać do II RP. Mistrzem takiego stania w rozkroku jest obecny prezydent. Bronisław Komorowski razem z Barackiem Obamą świętował rocznicę 4 czerwca jako moment, kiedy podobno obaliliśmy komunizm, a cztery dni wcześniej sam pokazał, że komuniści trzymają się mocno, a głowa państwa polskiego oddaje im najwyższe honory. Mam na myśli oczywiście haniebny pogrzeb Jaruzelskiego. A dla Kazimierza Świtonia, zasłużonego opozycjonisty, współtwórcy Wolnych Związków Zawodowych takich honorów zabrakło.\nZostał dołączony – decyzją marszałka Sikorskiego – do aktora Stanisława Mikulskiego (znanego z roli sowieckiego kapitana Hansa Klossa). Polski Sejm uczcił ich wspólnie minutą ciszy. Świtonia, który z komuną walczył i Mikulskiego, który komunie, nawet w stanie wojennym, służył. To jest właśnie to pookrągłostołowe rozdwojenie jaźni.\nWalczy Pan nie tylko z systemem ale i resortowymi dziećmi. Wątpi Pan już w sprawiedliwość?\n– W sprawiedliwość sądową w III RP wątpię, bo 25 lat okazało się za mało, aby osądzić komunistycznych zbrodniarzy. I w większości przypadków – z przyczyn biologicznych – to już się nie uda. Czyli walka o elementarną sprawiedliwość została przegrana. Ale w ostateczną wygraną oczywiście wierzę. Mówiąc symbolicznie, III pokolenie AK wygra walkę z III pokoleniem UB.\nTo raczej nie będzie walka uliczna, w ramach polskiego Majdanu – choć tego też wykluczyć nie można – ale walka o świadomość. Polacy muszą uświadomić sobie, że naszymi bohaterami jest Pilecki, Fieldorf, Szendzielarz, Dekutowski, a nie Jaruzelski, Kiszczak, Urban, Miller. Sprzyja nam to, że resortowi rodzice i resortowe dzieci, na zewnątrz aroganccy i butni, tak naprawdę są coraz bardziej przestraszeni. Oni co jakiś czas do mnie piszą, lub dzwonią. Kilka lat temu syn wybitnego szablisty Jerzego Pawłowskiego, podejrzewanego o pracę nie tylko dla wywiadu amerykańskiego, ale także sowieckiego, przekonywał mnie, że to drugie to nieprawda. Tak samo w opinii syna, uwikłanym w system bohaterem był Igor Andrejew, który zatwierdził wyrok śmierci na gen. Fieldorfa. Albo Jerzy Modlinger, podziemny drukarz, dziennikarz “Gazety Wyborczej”, a od wielu lat szef “Teleexpressu”, wyjaśniał, że ojciec – Jerzy Maurycy Modlinger (w latach 50. komendant Oficerskiej Szkoły Prawniczej, szkolącej zastępy stalinowskich sędziów i prokuratorów wojskowych) był po prostu słabym człowiekiem.\nAle wolna Polska wygra ostatecznie z okupacją. Zmiany w świadomości otworzą zmiany w przestrzeni publicznej: w polityce, mediach, a w przyszłości miejmy nadzieję, także w wymiarze sprawiedliwości i biznesie. Wtedy Polska stanie się w pełni wolna i niepodległa. I ziszczą się słowa prezesa IV Komendy WiN ppłk Łukasza Cieplińskiego: „Zrobili ze mnie zbrodniarza. Prawda jednak wkrótce zwycięży. Nad światem zapanuje idea Chrystusowa, Polska niepodległość odzyska – a człowiek pohańbioną godność ludzką – odzyska”.\nCzego Pan nauczy swojego syna, wzrastającego w czasie pokoju? W dobie cywilizacji śmierci, gender i poprawności politycznej?\n– Tu trzeba postępować delikatnie. Nic na siłę, to raczej uczenie obcowania z historią, kulturą, tradycją. Tak jak ojciec uczył mnie. Syn zresztą bardzo wdał się w dziadka, przynajmniej w sensie fizycznym. Kiedy wydawca mojej ostatniej książki „Moje spotkania z bestiami” opublikował na facebooku zdjęcie dziadka Tadeusza i wnuka Stanisława, to podobieństwo było uderzające. Kiedy powiedziałem synowi, że to zobowiązuje, spytał: czy to presja? W „żartach” odpowiedziałem, że tak.\nPanie Tadeuszu, rozumiem teraz, dlaczego jest Pan zapraszany na spotkania z młodzieżą. Historii może nauczyć tylko ktoś, kto z pasją o niej opowiada. I także ktoś, kto wierzy w zwycięstwo Prawdy.\nDziękuję za spotkanie i poświęcony czas.\nTadeusz M. Płużański (ur. 21 marca 1971) – polski dziennikarz, historyk i publicysta. Ukończył studia historyczne. Specjalizuje się w powojennej historii Polski. Współpracuje ze Światowym Związkiem Żołnierzy Armii Krajowej. Publikuje m.in. w „Biuletynie Informacyjnym” ŚZŻAK, „Najwyższym CZASIE!”, „Naszej Polsce”, „Uważam Rze”, „W sieci”, „Do Rzeczy”, „Tygodniku Solidarność”, „Gazecie Polskiej Codziennie” i „Gazecie Polskiej”]. Objął funkcję szefa działu opinie w „Super Expressie”. Jest m.in. autorem wydanej w 2011 książki Bestie, zawierającej zapis reporterskiego śledztwa dotyczącego funkcjonariuszy stalinowskich. Pod koniec 2013 został prezesem Fundacji „Łączka”, sprawującą opiekę i działalność wspierającą wobec „Kwatery na Łączce”. Jest synem prof. Tadeusza Płużańskiego, naukowca, więźnia stalinowskiego, członka TAP.


Zajęci ludzie również lubią długie gry - RazielGP - 24 października 2014\n"Z roku na rok mamy coraz mniej czasu na własne rozrywki... ...Czas może i się znajdzie, ale wybawieniem dla takich osób będą gry stosunkowo krótkie, o których dziś chcę trochę napisać."- To prawda, że na pewnym etapie życia czasu poświęconego dla siebie mamy coraz mniej. Jednak nie rozumiem, dlaczego z tego powodu gracze mieliby zrezygnować z długich, emocjonujących tytułów? Jeśłi produkt jest interesujący, to jego długość nie ma znaczenia. Równie dobrze możemy męczyć się przy znacznie krótszych dziełach. Przypuśćmy jednak, że mamy do czynienia z grą na 30 godzin. Przypuśćmy również, iż każdego dnia mamy choć tę jedną godzinkę na elektroniczną rozrywkę. W ten oto sposób możemy zadać sobie pytanie. Czy miesiąc spędzony przy jednym tytule musi być nużący? Moim zdaniem niekoniecznie. Osobiście wolę zagrać w długą pozycję odpowiadającą moim upodobaniom, aniżeli w 6 średnich gierek.\nSam ostatnio przez długi czas ogrywałem Assassin's Creed III. W sumie bawiłem się przy nim prawie miesiąc. I wiesz co drogi Qualltinie? Nie nudziłem się, ani przez chwilę. Przy Driver: San Francisco również spędziłem parę tygodni. Z jeszcze lepszym rezultatem. Natomiast krótkie, wtórne, oskryptowane i uproszczone do granic możliwości Call of Duty: Modern Warfare 3 zaczęło mnie nużyć już w trakcie drugiej misji. Swoją drogą przy niektórych grach (głównie tych z otwartym światem) czas płynie zupełnie inaczej. Poza tym gracz zżywa się lepiej z pojawiającymi się bohaterami, których w serii Call of Duty trudno zapamiętać przy takim natłoku bezsensownej akcji. Co innego Max Payne, który jest krótki, klimatyczny oraz ciekawy.\nDlatego też uważam, że to jakość, klimat, muzyka, bohaterowie, fabuła, oprawa artystyczna - potrafią przyciągnąć i wciągnąć nas bez reszty. Gdy tego nie ma - gra staje się nudna niezależnie od jej długości. Owszem, czasem potrzebne są odmóżdżacze, ale tylko w roli urozmaicenia. Ja sam dzielę gry na parę (nigdy nie mającej cokolwiek wspólnego z jej długością) kategorii: must have, godne uwagi, odmóżdżacze, zapchajdziury.\nDo "must have" zaliczam te, których bardzo wyczekuję i koniecznie muszę zagrać tuż po premierze. Godne uwagi z kolei są te, jakie ogrywam jakiś czas po premierze. Głównie gdy mi ktoś dany tytuł poleci, bądź w jakiś sposób zachęci. Z kolei po odmożdżacze sięgam niezwykle rzadko. Przede wszystkim wtedy nachodzi mnie potrzeba ogrania czegoś krótkiego i zwartego. Z kolei zapchajdziury to takie dzieła, które ogrywam przed premierą "must have".\nMam nadzieję, że moje argumenty przekonały cię do zmiany zdania. Jednak zaznaczam, że każdy z nas odczuwa co innego. Są tacy gracze, którzy lubują się tylko i wyłącznie w krótkich dziełach. Drudzy z kolei w długich. Trzecia grupa to ci, dla których czas rozgrywki nie ma znaczenia. Bo dla nich (w tym i mnie) liczy się tylko i wyłącznie jakość.\ngrykrótkie gryczas wolnygraczeAssassin's Creed (marka)Call of Duty (marka)długość gier\nAssassin's Creed III Call of Duty: Modern Warfare 3 Driver: San Francisco


The Analog Roland Orchestra - Dinsync - Nowamuzyka.pl\nThe Analog Roland Orchestra – Dinsync\nPaweł GzylRecenzje 15 lipca 2015 15 kwietnia 2018\nGary Beck – Hentzi\nElektroniczna poezja w formie eterycznych miniatur.\nMichał Matlak pochodzi z Polski – urodził się bowiem w 1984 roku w Bielsku Białej. Rodzice zmęczeni trudami życia w Peerelu wyjechali jednak z ojczyzny i chłopak wychowywał się już w niemieckim Chiemgau nad jeziorem Chiemsee. Ponieważ od małego wykazywał muzyczne zainteresowania, zapisano go na naukę gry na skrzypcach.\nDziesięć lat ćwiczeń na klasycznym instrumencie poszło na marne, kiedy Michał odkrył brzmienie analogowego syntezatora Korg MS20. Zachwycony wydobywanymi zeń dźwiękami, zaczął kolekcjonować automaty perkusyjne i klawiszowe maszyny wyprodukowane przez słynny koncern Roland Corporation. Dzisiaj ma już ponad trzydzieści instrumentów wyprodukowanych w latach 1977 – 1988.\nSwoją pasję dla analogowych syntezatorów zrealizował na dwa sposoby. Wraz z podobnym mu fascynatem, Florianem Anwanderem, napisał książkę „R Is For Roland”, opisującą najsłynniejsze maszyny wyprodukowane przez firmę. Samodzielnie powołał z kolei do życia projekt The Analog Roland Orchestra, który zaczął z powodzeniem realizować klubową elektronikę. Do tej pory szyld ten firmuje piętnaście winylowych dwunastocalówek i znakomity album – „Home”. W trzy lata po jego premierze dostajemy nowy zestaw nagrań Matlaka – „Dinsync”.\nZ jednej strony mamy tu świadectwo dawnych fascynacji artysty – przede wszystkim oldskulowy house o chicagowskiej proweniencji („202 Heroes”) i mroczne electro wywiedzione wprost z twórczości detroitowych weteranów („Safe!” i „Really?”). Z drugiej strony jednak po raz pierwszy niemiecki producent sięga po oniryczny IDM o breakowej pulsacji, przywołujący wspomnienie ilustracyjnych nagrań Boards Of Canada („Dinsyncer” i „On Scary Svalbald”). Wszystko to uzupełnia pastelowy ambient – przykrojony do formuły krótkich miniatur („If… Then” czy „Hoaxy”).\nUrocza to kolekcja – ale nieco nazbyt skromna. Najlepiej wypadają tu pełnowymiarowe kompozycje w stylu house i electro, które z powodzeniem mogłyby się znaleźć na poprzednim albumie artysty. Ciekawią brzmią też eksperymenty z bajkowym IDM-em – choć właściwie można by je uznać na razie za szkice do poważniejszych, bardziej rozbudowanych nagrań. Nie dostajemy ich jednak tym razem – stąd i lekkie uczucie niedosytu po przesłuchaniu krążka.\nPressure Suit 2015\nTags: electro, house, idm, Pressure Suit, The Analog Roland Orchestra\nzatem czekamy na trzeci elektro-idm-ambient to może być już naprawdę coś !!!


Profesjonalne Przeprowadzki mieszkań, domów, firm i biur | KrakMax\nNasza firma KrakMax wykonuje z przyjemnością profesjonalne i tanie przeprowadzki na terenie całej Polski – Zapraszamy.\nTyp Przeprowadzki Typ PrzeprowadzkiPrzeprowadzka z MieszkaniaPrzeprowadzka z DomuPrzeprowadzka z Firmy\nProfesjonalne i tanie usługi przeprowadzkowe\nPrzeprowadzki to popularna usługa, którą nasza firma przeprowadzkowa KrakMax wykona dla Ciebie profesjonalnie i tanio.\nJeśli masz zbędne rzeczy do wyrzucenia to możesz skorzystać z naszej usługi o nazwie utylizacja i wywóz mebli\nLokalnie na terenie każdego miasta w Polsce wykonujemy codziennie dzięsiątki przeprowadzek.\nPrzenosisz siedzibę swojej firmy? Przenosiny biur to nasze ulubione zlecenia i mamy w tym ogromne doświadczenie.\nTransport mebli zrobimy sprawnie w obrębie miasta, jeśli chcesz to zawieziemy je na drugi koniec Polski.\nMoże się wydawać, że przeprowadzka musi kosztować majątek, ale to błędne myślenie, ponieważ cena przeprowadzki nie musi być u nas wysoka.\nNasi doświadczeni kierowcy przejechali już miliony kilometrów po całej europie realizując przeprowadzki międzynarodowe.\nPrzeprowadzka to dla nas łatwe i przyjemne zadanie\nZrobienie przeprowadzki za pośrednictwem naszej firmy jest bardzo łatwe, wystarczy że wykonasz te 3 proste kroki opisane poniżej.\nNajbardziej zapewne interesuje Cię cena przeprowadzki? Wystarczy do nas zadzwonić lub wysłać mail żebyśmy przedstawili Ci ofertę.\nZaplanuj jak się zabrać do swojej przeprowadzki. Jeśli nie wiesz od czego zacząć, nasza firma pomoże Ci w tym.\nWybierz termin przeprowadzki\nUdało Ci się już przygotować do przenosin? Jeśli tak i jesteś gotów to zadzwoń do nas, wybierz termin, a nasz firma KrakMax zajmie się resztą.\nPrzeprowadzimy Cię w miłej atmosferze\nKażdego dnia w wykonując naszą pracę, staramy się zadowolić każdego nawet najbardziej wymagającego klienta. Dzięki wysokiej jakości obsługi jaką oferujemy, nasi Klienci są zadowoleni i polecają naszą firmę KrakMax swoim znajomym.\nKrakmax to moim zdaniem najtańsze i najlepsze przeprowadzki z jakimi miałem doczynienia. Panowie sprawnie wykonali przeprowadzkę mojej firmy i mogę tylko powiedzieć szczerze, że polecam ich każdemu.\nJeśli ktoś szuka solidnej firmy przy przeprowadzkach to polecam właśnie tę 🙂 Ceny w porównaniu z innymi nie są wygórowane, a pomoc nieoceniona! Ekipa sprawnie załaduje meble i przetransportuje je na nowe miejsce. Istotne było też dla mnie to,że mają możliwość czasowego przechowania mebli:)\nPotrzebowałam szybko się przeprowadzić i trafiłam na KrakMax. To firma bardzo uczciwa i solidna. Pracownicy wywiązują się z powierzonego im zadania. Cała przeprowadzka przebiegła szybko i sprawnie bez najmniejszych problemów. Z czystym sumieniem mogę was polecić.\nIndywidualnie podchodzimy do każdego zlecenia\nKażda przeprowadzka różni się od siebie ilością rzeczy do przeniesienia oraz dystansem, dlatego do każdego powierzonego nam zlecenia podchodzimy indywidualnie


Na diety odchudzające decyduje się coraz więcej osób – głównie kobiet. Aby zachować zgrabną sylwetkę warto zwiększyć codzienną porcję ruchu, dzięki której można nie tylko spalić tłuszcz, ale również poprawić samopoczucie za sprawą wydzielanej wtedy endorfiny. W jaki sposób można wspomóc odchudzanie?\nLato to czas wakacyjnych wyjazdów i wylegiwania się na plaży. Z pewnością każda z nas chciałaby wtedy wyglądać świetnie, ale jest to trudne, jeśli w ciągu zimy wokół brzucha pojawiła się oponka. O ile osoby ze znaczną nadwagą bądź otyłością powinny wybrać się do dietetyka, o tyle kilka kilogramów można zrzucić bez specjalisty. Warto jednak pamiętać, że dieta powinna być zbilansowana i zawierać wszystkie potrzebne organizmowi składniki, aby przy okazji odchudzania nie stracić zdrowia. Jakie produkty jeść, aby obniżyć wagę?\nAby wspomóc odchudzanie, warto sięgnąć po produkty przyspieszające metabolizm. Należą do nich m. in. warzywa i owoce: kapusta w każdej odmianie przyspiesza spalanie tłuszczu, a dodatkowo zawiera dużo witaminy C i błonnika; suszone owoce to idealna alternatywa dla słodyczy – nie tylko zapewniają uczucie sytości, ale również spowalniają wchłanianie cukrów jednocześnie przyczyniając się do spalania tłuszczu. Podczas diety warto też sięgnąć po nabiał. Według dietetyków do produktów w największym stopniu usprawniających przemianę materii, a dodatkowo sycących są jajka. Słodzone jogurty owocowe warto zastąpić naturalnym – zapobiega zaparciom, zawiera żywe kultury bakterii, a poza tym jest bogatym źródłem wapnia. Osoby odchudzające się powinny sięgnąć również po zieloną herbatę, np. z maliną i marakują marki Big-Active (więcej szczegółów na www.big-active.pl), która zawiera teinę przyspieszającą trawienie, a także ma działanie oczyszczające. Wrogiem zgrabnej sylwetki są wszelkie słodzone napoje gazowane, dlatego należy zastąpić je wodą mineralną.\nNieregularne posiłki, jedzenie w pośpiechu czy kończenie obiadu pomimo uczucia sytości z pewnością nie pomagają schudnąć. Warto więc zmienić swoje niektóre przyzwyczajenia żywieniowe, aby zyskać wymarzoną wagę. Przede wszystkim posiłki należy jeść powoli, ponieważ sygnał z żołądka do mózgu informujący o sytości dociera z lekkim opóźnieniem. Aby dodatkowo ograniczyć wielkość posiłków, można sięgnąć po niewielkie talerze czy miseczki. Dobrze, aby zmiany dotyczyły również codziennych zakupów – zamiast zwykłego mleka do kawy wybieraj to odtłuszczone, zrezygnuj z tłustych wędlin, a majonez czy śmietanę zastąp wspomnianym już jogurtem naturalnym. Wprowadzenie tego typu produktów do codziennej diety z pewnością pomoże zgubić niepotrzebne kilogramy.


Czwartek, 16.02.2017 13:06\n17.02.2017 21:26 Daf"ThePig"Miscavige (?)\ndrugi i trzeci akapit... jak jest się wyrzuconym z domu to wspólne doświadczenia tego typu cementują społeczność... skoro wielu znajomych doświadczyło nadużyć-to czemu nie zarabiać na swoich umiejętnościach??? łatwa kasa->wyjazd->pasmo sukcesów w nowym życiu... nowy świat i nowe możliwości...\ndziwne, że do tej pory nikt nie zrobił śledztwa, kto zarabia na takich procederach... jak ktoś zrównuje normalne randki z prostytucją-to o czym tu rozmawiać???\nniszczenia życia osobom LGBT nie puszcza się płazem... nie każda osoba ze środowiska pomaga innym "z dobrego serduszka"...szkoda, że często jest to tolerowane...\n16.02.2017 17:26 VeganBLN (?)\nile funduszy potrzebuje taki hostel przez rok by mogl dzialac?\nbezdomność nowy jork troye sivan usa\nPoniedziałek, 20.07.2015 Ruszyła budowa schroniska dla młodzieży LGBT Wtorek, 20.03.2018 Cynthia Nixon wystartuje na gubernatorkę stanu Nowy Jork Czwartek, 08.03.2018 Cynthia Nixon wystartuje na gubernatorkę stanu Nowy Jork? Czwartek, 29.12.2016 Queer w metrze Poniedziałek, 17.03.2014 USA: parada Św. Patryka bez dużych sponsorów i burmistrza\nKlub kobiet -Nie lubisz sexu? nie zaglądaj tu!!! Sex bez tabu i wszystko co z życiem związane. pomieszkałaś - pokochaliśmy się a teraz spadaj\n40 Dodano: 10.05.2012 9:25


Cmentarz wspaniałości, reż. Apichatpong Weerasethakul - News O.pl\n„Cmentarz wspaniałości”, reż. Apichatpong Weerasethakul (źródło: materiały prasowe dystrybutora)\nApichatpong Weerasethakul to twórca doskonale znany i doceniany przez światową publiczność, m.in. za sprawą takich tytułów jak Skrajne żądze, Choroba tropikalna, Wujek Boonmee, który potrafi przywołać swoje poprzednie wcielenia czy Mekong Hotel. Jego najnowszy film na festiwalu Cannes w 2015 roku znalazł się w prestiżowej sekcji Un Certain Regard.\nApichatpong Weerasethakul – urodził się w Bangkoku w 1970 roku. Zamieszkał wraz z rodzicami w Khon Kaen, którzy pracowali w szpitalu. W 1994 roku uzyskał licencjat z architektury, by trzy lata później zostać magistrem sztuk plastycznych na Wydziale Filmowym w Chicago. Jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych niezależnych tajlandzkich reżyserów, pisze scenariusze i jest producentem filmowym. Debiutował w 2000 roku udanym i oryginalnym dokumentem Mysterious Object at Noon. Jego Wujek Boonmee, który potrafi przywołać swoje poprzednie wcielenia został nagrodzony Złotą Palmą w Cannes w 2010 roku.\nTags Apichatpong Weerasethakul Stowarzyszenie Nowe Horyzonty\nPoprzedni news Potrójny wernisaż w Bunkrze Sztuki\nNastępny news Amerykański pianista zagra nad Bałtykiem


Francuska zakonnica o swoim uzdrowieniu - RMF 24\nFrancuska zakonnica o swoim uzdrowieniu\nPiątek, 30 marca 2007 (12:03)\nCzułam jakbym urodziła się po raz drugi – tak francuska zakonnica Marie-Simon-Pierre opisała swoje odczucia po nagłym ustąpieniu objawów zaawansowanej choroby Parkinsona w 2005 roku. Wyzdrowienie francuskiej zakonnicy miało nastąpić dzięki wstawiennictwu Jana Pawła II.\nTo właśnie ten przypadek wybrano jako cud wymagany do beatyfikacji polskiego papieża. Zakonnica, z uśmiechem relacjonująca swe doświadczenie na konferencji prasowej w Aix-en-Provence, nie chciała jednak mówić o „cudzie”. Jak zastrzegła, decyzja w tej sprawie należeć będzie do Kościoła. Marek Gładysz:\nMateriały dotyczące jej uzdrowienia, jako jeden z nielicznych, widział ks. Sławomir Oder. Jest on przekonany, że to rzetelnie udokumentowany przypadek, który nie powinien wzbudzać niczyich wątpliwości: To nie jest kwestia wyboru ludzkiego, ale to jest kwestia zdolności dostrzeżenia znaków bożych, które są dawane w konkretnej sytuacji - mówi.\nOficjalnie szczegóły tego przypadku zostaną ogłoszone w Niedzielę Palmową w bazylice świętego Jana na Lateranie, w przeddzień uroczystości zamknięcia fazy diecezjalnej procesu beatyfikacyjnego polskiego papieża. Uzdrowiona siostra z Francji weźmie udział w tej ceremonii.\nKsiądz Oder przyznaje, że nie spodziewał się, iż pierwsza faza procesu beatyfikacyjnego Jana pawła II zakończy się zaledwie po 2 latach od jego rozpoczęcia. W tym czasie zgromadzono kilkanaście tomów akt, z których teraz dalej – jako postulator – będzie musiał przygotować streszczenie dla Kongregacji ds. Świętych.\nNewsMedia o uzdrowionej zakonnicy\nNewsJan Paweł II wkrótce błogosławionym\nNewsŚwiadectwo cudu w "Totus Tuus”


Zarzycki: Polak boi się zostać frajerem – KrytykaPolityczna.pl\nZarzycki: Polak boi się zostać frajerem\nSpółdzielnie to nie jest działalność charytatywna – mamy sprawny model biznesowy, zarabiamy pieniądze, płacimy podatki.\nPrzemysław Witkowski: Czym jest ekonomia społeczna?\nRoland Zarzycki, spółdzielnia PANATO i Biz:on: To ekonomia kierująca się dobrem obywateli, której celem nie jest jak największy zysk i akumulacja, ale realizowanie celów społecznie ważnych. Mówiąc prosto: pieniądz jest środkiem, a nie celem. Po 45 latach PRLu i ćwierćwieczu drapieżnego kapitalizmu jesteśmy wyuczeni, że są tylko dwa sposoby patrzenia na ekonomię: albo gospodarka scentralizowana, albo wolny rynek. Tymczasem od dawna istnieje inna droga, inne myślenie, które na Zachodzie obecnie coraz bardziej nabiera rozpędu. To właśnie ekonomia społeczna.\nJak wygląda ta sfera poza granicami RP?\nPrzykładem takiej działalności jest inicjatywa Fair Trade – międzynarodowy ruch konsumentów, organizacji pozarządowych, firm importerskich i handlowych oraz spółdzielni drobnych producentów w krajach Globalnego Południa, mający na celu wsparcie rozwoju drobnych przedsiębiorców, rolników, rzemieślników. Ruch ten posługuje się metodami wypracowanymi przez tradycyjny biznes, tworząc niezależny system handlowy o zasięgu globalnym. Innym przykładem może być Grameen Bank noblisty Muhammada Yunnusa, który zachęca swoich klientów do angażowania się w działalność w sferze społecznej, edukacyjnej i zdrowotnej, w tym przestrzeganie tzw. „szesnastu decyzji”, dotyczących spraw podstawowych dla lokalnej społeczności, takich jak nieprzyjmowanie posagu od rodziny panny młodej, zapewniania dzieciom edukacji, budowania higienicznych toalet, sadzenia drzew, jedzenia dużej ilości warzyw dla celów zdrowotnych, zapewniania dostępu do wody pitnej w każdym domu.\nJest szansa, że ekonomia społeczna stanie się ważną gałęzią gospodarki?\nTo się po prostu opłaca, bo tu nie chodzi o działalność charytatywną, ale sensowny model ekonomiczny.\nLudzie stają się po prostu bardziej aktywni. Ekonomia społeczna nakręca koniunkturę na poziomie małych i średnich przedsiębiorstw. Ludzie bardzo często boją się ryzyka związanego z działalnością biznesową. Czują, że „się nie znają”, brak im części kompetencji. Rozwój spółdzielczości – jakkolwiek niekorzystnie nazwa ta brzmi w uszach Polaka – który wpisuje się w nowoczesną ekonomię społeczną, to dobra opcja dla ludzi, którzy mają takie obawy. To również odpowiedź dla osób, których zakłady pracy są likwidowane, a którzy chcieliby je jako pracownicy uratować i kontynuować ich działalność. Jeśli razem założą spółdzielnie socjalną, będą w stanie przechwycić upadające przedsiębiorstwo i działać dalej. Stają się społecznym start-upem i dokładają się do wzrostu PKB. Nie pobierają zasiłków, tylko pracują, zarabiają i płacą podatki. Strefa ekonomii społecznej to często także źródło innowacji i nowych trendów w przedsiębiorczości.\nEkonomia społeczna obok generowania zysków, koncentruje się także na ograniczaniu marnotrawstwa. To prawdziwa sharing economy, ekonomia współdzielenia. Dzięki działaniom polegającym na wspólnym używaniu narzędzi, samochodów czy lokali nie ponosimy niepotrzebnych wydatków, dzielimy się zasobami. Mam wiertarkę, ale używam jej raz na miesiąc. Sąsiad ma z kolei szlifierkę, której używa średnio przez tydzień w roku. Dzięki temu, że uzgodnimy, na jakich zasadach się nimi podzielimy, drugi komplet narzędzi nie jest już nam potrzebny. Tak oszczędzamy w praktyce. Tak samo postąpić możemy z samochodem czy mieszkaniem w okresie wakacyjnym. Aktywności takie jak couchsurfing czy carpooling opierają się na tym właśnie założeniu. Wiążą się zarazem z ideą slow life, czyli przekonaniem, że tak naprawdę nie potrzebujemy aż tyle konsumować.\nW chwili, w której jakaś idea z pola ekonomii społecznej dojrzewa i zaczyna przynosić znaczne zyski, zostaje podchwytywana przez duże, komercyjne podmioty. Ten proces szkodzi ekonomii społecznej o tyle, że wypacza ich autentyczność i oryginalny sens rozwiązań opartych na współpracy i sprowadza je do roli chwytu marketingowego. Podmioty społeczne ryzykują, wkładając w działanie swój kapitał finansowy, intelektualny i społeczny, eksplorując nowe nisze, podczas gdy biznes korzysta z efektów tego zaangażowania bezpłatnie, po czym wdraża je domagając się opłaty. Jednak nawet jeśli pomysł zostaje przechwycony, to i tak zazwyczaj prowadzi to do pozytywnych konsekwencji. Cały czas pozostaje bowiem w tej działalności aktywny pierwiastek dzielenia się i ograniczania zbędnej konsumpcji.\nW Polsce w większości ludzie są wciąż niechętnie nastawieni do spółdzielczości i współdzielenia, bo kojarzy im się to z PRLem. Nie widzą różnicy między gospodarką sterowaną a rozsądnym gospodarowaniem zasobami w sposób obywatelski. Zostali skrzywdzeni i skrzywieni zarówno przez PRL jak i przez kapitalistyczną obietnicę „sukcesu po trupach”. To także kwestia bardzo niskiego poziomu zaufania społecznego. U nas dopiero raczkuje rower miejski, czyli w esencji dzielenie się z innymi wspólnym rowerem. Tymczasem w miastach takich jak Berlin czy Paryż funkcjonuje już, oparte na tym samym pomyśle, auto miejskie. Naturalne jest, że sąsiedzi dzielą się jednym autem i nikt się temu nie dziwi. Tymczasem w Polsce obserwujemy wciąż opór. Ludzie myślą, że ktoś ich wykorzysta, oszuka, okradnie, „wydyma”, czyli zyska na nas więcej niż zyskamy my. Wyjść na „frajera” to czarny sen Polaka, to największa z fobii.\nJednym z problemów rozwoju ekonomii społecznej w Polsce jest to, że wiele spółdzielni istnieje tylko na papierze. Badania przeprowadzone w województwie Mazowieckim wykazały, że aż 37% spółdzielni socjalnych istnieje wyłącznie jako wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym. Kolejne 21% istnieje realnie, ale trudno namierzyć jakiekolwiek ich działanie. W kraju o podobnym PKB jak Polska, w Belgii, ekonomia społeczna generuje przeszło 10% PKB. Podobnie jest we Włoszech. To istotna część gospodarki tych krajów. Tymczasem w Polsce można szacunkowo mówić o 1,5% PKB. Najbardziej znane polskie przedsiębiorstwa prowadzone w sposób spółdzielczy, to firma produkująca wodę mineralną „Muszynianka” i jeszcze do niedawna „Tygodnik Polityka”, który zanim został spółką przez wiele lat był spółdzielnią pracy.\nCzy Polska jest przyjazna ekonomii społecznej?\nNie jest. Ani na poziomie prawodawstwa, ani na poziomie naszej polskiej mentalności. Wydaje się jednak, że sprawy zmieniają się na lepsze. Za istotny punkt uznać można na przykład przyjęcie w ubiegłym roku ważnego dokumentu strategicznego, Krajowego Programu Rozwoju Ekonomii Społecznej.\nA czy są jakieś rozwiązania, które można by wprowadzić, żeby uczynić ją jednak bardziej przyjazną?\nSamo zniesienie pewnych utrudnień administracyjnych już wiele by pomogło. Polska koncepcja spółdzielni socjalnych, sprowadza je do roli narzędzia pomocy dla osób z tak zwanych grup defaworyzowanych, osób po odwyku alkoholowym lub narkotykowym, dotkniętych niepełnosprawnością, byłych więźniów, osób, których funkcjonowanie na rynku pracy zostało poważnie zakłócone przez problemy życiowe. Spółdzielnie socjalne mają pomóc w resocjalizacji społecznej i zawodowej tych osób. Jednak w praktyce często oznacza to przerzucenie na te osoby spraw organizacyjnych, administracyjnych czy księgowych znacznie przekraczających ich kompetencje czy siły. Jest to złożona kwestia, związana z tym, że akredytowane Ośrodki Wspierania Ekonomii Społecznej są zobligowane do wypełniania parametrów takich jak ilość założonych spółdzielni, ilość zatrudnionych w nich osób. Prowadzi to do sytuacji pobudzania spółdzielczości „na siłę”, podczas gdy raczej powinno się pomyśleć o edukacji, wspieraniu innowacji oraz kształtowaniu przyjaznej atmosfery oraz wizerunku ekonomii społecznej, zachęcania ludzi, zwłaszcza młodych i niedefaworyzowanych, do samodzielnego podejmowania działań. Ci z kolei, mający energię i pomysły, mogliby włączyć w swe działania defaworyzowanych. Tu jednak znów dotykamy kwestii zaufania – zniesienia parametryzacji i większego zaufania w zakresie przekazywania zadań i środków publicznych zwykłym obywatelom.\nPodobna kwestia: organizacje pozarządowe ubiegają się o granty. Aby móc otrzymać grant, trzeba złożyć masę dokumentów (jak wypis z KRS, który jest w powszechnej dostępności elektronicznej, ma więc do niego pełny dostęp także urząd), wypełnić zasieki rubryk w formularzach. Wszystko to zajmuje mnóstwo czasu pracy, a pozyskany grant to na przykład 5000 pln. Co więcej, w niektórych konkursach środki są tak ograniczone, że 95% nadesłanych wniosków – w tym projektów ocenionych bardzo wysoko, jako potrzebne i innowacyjne – nie otrzymuje dofinansowania. Można powiedzieć: no trudno, zdrowa konkurencja. Jednak w połączeniu z wspomnianym czynnikiem czasowym otrzymujemy sytuację, w której na 20 osób (czy zespołów), które wkładają ogrom czasu i zaangażowania, praca 19-tu idzie do śmieci.\nSystem grantowy wiąże się z niewyobrażalnym marnotrawstwem ludzkiego czasu i potencjału. To samo zresztą, w innym kontekście, dotyczy grantów na badania naukowe. Efekt jest taki, że po pięciu, dziesięciu próbach obywatele odpuszczają.\nZwłaszcza, że w tych konkursach grantowych muszą rywalizować z profesjonalnymi organizacjami zatrudniającymi specjalistów od pisania wniosków grantowych oraz – w przypadku większych dotacji – lobbystów. Do tego dochodzi kwestia rozliczenia grantu, czyli dowiedzenia, że grantu się nie zmarnowało/zdefraudowało. Jakiś czas temu brałem udział w rozliczaniu dofinansowania w wysokości 20000 pln, w przypadku którego czas pracy osób zajmujących się jego rozpisywaniem, ewidencjonowaniem i rozliczaniem, w połączeniu z czasem pracy osób, które nas kontrolowały, szacuję łącznie na minimum 640 roboczogodzin, co oznacza, że efektywność dotacji już z tego względu spadła o 50%. Absurd.\nI znów bardzo istotne jest zwrócenie uwagi na jedno z głównych źródeł tej patologii: strach urzędnika. Strach, że ktoś zdefrauduje pieniądze. I tu wracamy do kwestii zaufania społecznego. Moi znajomi ze Szwecji ubiegali się o grant rzędu miliona złotych (w przeliczeniu) i wypełnili w tym celu trzy strony formularza. Wszelkie zaświadczenia dostarcza się dopiero wtedy, gdy wygra się konkurs! Natomiast w Polsce wymaga się, by tysiące podmiotów ubiegających się o różnego typu dofinansowania, przygotowywały po raz pięćdziesiąty, setny komplet tych samych dokumentów tylko z odświeżonymi datami, opisywały na okrągło to samo. Ktoś potem musi to przechowywać, analizować, zatwierdzać, utylizować. A wszystko ze strachu przed „frajerstwem”. Absurd.\nProste rozwiązanie zastosowano w mechanizmie Funduszy Norweskich. Kiedy ktoś wygrywa taki konkurs, a potem okazuje się, że coś zataił, że nie spełnia kryteriów, dostaje zakaz składania wniosków na kilka lat. I to rozwiązuje problem. U nas oszczędziłoby to mnóstwo czasu, a wtedy konkursy grantowe na projekty kulturalne mogłyby odbywać się na przykład cztery razy do roku. Częściej, ale na mniejsze pieniądze, by zachęcać obywateli a nie wielkie instytucje. Bowiem – podobnie jak z faworyzowaniem korporacji względem małych i średnich przedsiębiorców – obecnie Polska jest krajem przyjaznym kompletnie niewydajnym instytucjom-molochom, a nie obywatelom z energią i pomysłami. Można pytać dalej: jak to się dzieje, że organizacje pozarządowe na administrowanie grantem mają prawo przeznaczać około 10-20% środków, a w instytucjach etaty i umowy cywilno-prawne związane z samym funkcjonowaniem instytucji dochodzą nawet do 80-90% budżetu?\nPaństwo i miasto skłaniają więc do komasacji, popierając większe projekty?\nZdecydowanie. I okazuje się, trochę przerysowując, że setka podmiotów startuje o 10 000 pln. Jak mówiłem, ludzie tracą czas, energię, entuzjazm. A rozwiązania są banalne. Problem tkwi w ogólnej linii politycznej decydentów. I nie chcę tu oskarżać szeregowych urzędników, ponieważ oni są bardzo surowo rozliczani z przestrzegania absurdalnych procedur, które są tworzone nad ich głowami. Urzędnicy też mają swoje problemy, mają rodziny na utrzymaniu, kredyty do spłacenia – nawet chcąc pomóc, muszą liczyć się z obowiązującymi przepisami. Raz jeszcze więc powtarzając: problemem jest strach i brak zaufania, który generuje chory na hiperparametryzację i hiperproceduralizację system. Nie zmienia to faktu, że wszystkie te zasieki przepisów głównie dotykają „małych”, bo zawsze łatwiej się przez nie przedrzeć od góry niż od dołu.\nA co ze szkołami? Jest tam przecież taki przedmiot jak przedsiębiorczość. Może w młodszym pokoleniu nadzieja na rozwój tej sfery gospodarki?\nDość dokładnie badałem kwestię nauczania przedsiębiorczości w Polsce. Niestety rynek edukacji jest zdominowany przez podejście jedynie słuszne: musimy jak najwięcej zarabiać, brać kredyty, a potem konsumować, konsumować i jeszcze raz konsumować. To edukacja, jaką odbiera większość dzieci. Bardzo trudno wstrzelić się w program z propozycjami z zakresu ekonomii społecznej. Nauczyciele mają szkolenia w zakresie nauczania przedsiębiorczości, gdzie sami odbierają edukację w zakresie jedynie słusznej liberalnej myśli ekonomicznej (śmiech). Osoby ze środowiska edukacyjnego dały mi do zrozumienia, że propozycja bezpłatnych szkoleń w zakresie ekonomii społecznej jest bardzo ciekawa, ale jest… bezpłatna. Błędnie przekonany o atrakcyjności bezpłatnych szkoleń, dowiedziałem się, że fundacje działające przy dużych bankach lub przez nie wspierane organizują szkolenia, przy okazji których nauczyciele mogą sobie dorobić za sam udział w nich. Tak więc przyswajanie jedynie słusznej liberalnej myśli ekonomicznej się opłaca, dosłownie. To są te same mechanizmy i techniki, co w PRLu – zmienił się tylko zarządca procesu.\nJest masa konkursów i projektów dla dzieci, gdzie uczy się je posługiwania kartą kredytową, choćby ten pod Wrocławiem, organizowany przez jednego z milionerów, gdzie kilkaset dzieciaków stawiało się co rano w agencji rekrutacyjnej, zarządzanej przez agencję pracy czasowej. Dostawały angaż w jednej z kilkunastu branż. Uczyły się między innymi, jak zarządzać restauracyjną kuchnią, reperować samochody, asystować geodecie, hodować konie. Za swoją pracę dostawały wynagrodzenie w wymyślonej na tę okazję walucie. Mogły wydawać je na słodycze i zabawki, mogły też deponować zarobek w dziecięcym banku, założonym przez jeden z banków. Co bardzo istotne: mi nie chodzi o to, by zastępować klasyczną ekonomię liberalną inną jedynie słuszną myślą, ale by pokazać, że alternatywa istnieje, że są różne możliwości, żeby dzieci zobaczyły, że można robić biznes w modelu rywalizacyjnym, ale też można go robić w modelu kooperacyjnym.\nNie jest pan teoretykiem spółdzielczości. Działa pan w kilku. Jedna z nich to PANATO. Skąd wzięliście taką nazwę.\nOd potocznie stosowanego skrótu zwrotu „popatrz na to”…\nDlaczego tak? Skąd się wziął ten pomysł?\nTo złożona historia. Bardzo skracając: czeski dział British Council pozyskał grant UE na realizację projektu Future City Jobs, który miał służyć tworzeniu miejsc pracy dla młodych ludzi w sektorze kreatywnym i kulturalnym. Sprawy potoczyły się tak, że zostałem koordynatorem tego projektu w Polsce. Na jednym z warsztatów, w którym udział wzięli wrocławscy działacze, osoby reprezentujące sektor kreatywny i kulturalny, mieszkańcy, zrodził się pomysł stworzenia spółdzielni, która zrzeszałaby artystów, projektantów czy dizajnerów, rzemieślników, którzy mogliby projekty te realizować, oraz marketingowców i sprzedawców, którzy efekty tej pracy by sprzedawali. Dzięki takiej kombinacji kompetencji grupa mogłaby tworzyć niezależny podmiot rynkowy – samowystarczalne przedsiębiorstwo społeczne. Poświęciliśmy sporo czasu, by tę świetną moim zdaniem ideę wyjściową przerobić na pomysł biznesowy. Projekt zajął drugie miejsce w międzynarodowym głosowaniu – o tyle ważne drugie miejsce, że tylko dwa najlepsze projekty miały być realizowane. I wtedy okazało się, że w konkursie nie zarezerwowano żadnych środków na realizację projektu…\nW takim razie jak powstała wasza spółdzielnia?\nDzisiaj myślę, że to właśnie nawet lepiej, że tych pieniędzy na starcie nie było, bo dzięki temu cała sprawa była bardziej niezależna, a i rzucenie na głęboką wodę jest dobre dla hartu ducha. Po tym, jak okazało się, że nie ma pieniędzy, pomyśleliśmy, że i tak warto spróbować opierając się na własnych siłach. Ogłosiliśmy nabór do tego przedsięwzięcia i zgłosiło się… 230 osób. To był szok, bo myśleliśmy, że będzie trudno znaleźć chętnych. Dużo czasu zajęło stworzenie grupy inicjatywnej – rozmawialiśmy i rozmawialiśmy, by wszyscy mieli świadomość tego, że będzie trudno, że trzeba będzie zainwestować sporo czasu i sił przy dużym ryzyku, że i tak nic z tego nie wyjdzie. Po fazie „zniechęcania” ostali się najtwardsi (śmiech). I spółdzielnia powstała, bo ta grupa naprawdę w to wierzyła i poświeciła swój czas i swoją niesamowitą energię, energię opartą nie na rywalizacji, ale na współpracy. Były godziny, dziesiątki, setki godzin rozmów i planowania. A problemów nie brakowało, bo na przykład w tamtym czasie w urzędzie miejskim nikt nawet nie wiedział, czym jest spółdzielnia socjalna. Teraz już wiedzą, choć większość dalej nie rozumie, że to nie działalność charytatywna, tylko przedsięwzięcie ekonomiczne wspierające zatrudnienie, generujące PKB i przekładające się na rozwój społeczeństwa obywatelskiego. A ponieważ nie widzą tych zysków, nie myślą nawet o tym, by ekonomię społeczną wspierać. Ostatecznie znaleźliśmy tani lokal, którego nikt nie chciał, bo była to totalna rudera i wspólnie z wolontariuszami sami go wyremontowaliśmy. Ludzie pracując razem przy remoncie, poczuli, że są jedną grupą. To był prawdziwy początek PANATO.\nNa czym polega wasz socjalny charakter?\nTo demokratyczne, kolektywne zarządzanie i kolektywna partycypacja w zyskach – jeśli spółdzielni idzie dobrze, wszyscy mają więcej pracy. Oczywiście, każdy zarabia proporcjonalnie do swojego wkładu. Co kluczowe, i z czego jesteśmy dumni, to to, że jesteśmy finansowo samowystarczalni.\nNie jesteśmy na publicznej kroplówce, płacimy podatki i nie wydzieramy ich „biednym milionerom”, którzy ze strachu chowają się na Cyprze i Kajmanach.\nCo więcej, wygospodarowujemy środki na prowadzenie różnych działań prospołecznych. W lokalu mamy też drugą spółdzielnię, „Biz:on”, w której obecnie działam. Prowadzi ona miejsce spotkań, gdzie można napić się kawy, gdzie odbywają się spotkania, warsztaty. PANATO tymczasem współpracuje z biznesem i realizuje dziwne czasami zamówienia w trybie b2b, a oprócz tego prowadzi sprzedaż detaliczną swoich produktów. Ludzie bardzo sobie cenią to, że sami wyznaczają sobie godziny pracy, że nie ma żadnych apodyktycznych szefów, a tym bardziej dyrektorów bez kompetencji a z nadania politycznego, że nie ma wyzysku. Ludzie sami są odpowiedzialni za swoją pracę, co samo w sobie też nie jest takie proste i oczywiste – tej odpowiedzialności trzeba się nauczyć. No i robimy różne dziwne rzeczy.\nCo to znaczy dziwne? Jakie na przykład?\nIstotną część stanowią zlecenia na produkcję gadżetów, które bywają dziwaczne. PANATO wyrobiło sobie markę ekipy, która zajmuje się zleceniami, których nikt inny nie chce się podjąć. Na przykład jakiś czas temu ktoś zamówił miotły, które miały być porośnięte trawnikiem. Nie wiem w sumie dlaczego, ale zadanie zostało wykonane. Nikt takich rzeczy nie robi hurtowo, a spółdzielnia jest na tyle mała, że jest w stanie dostosować swoją produkcję do tego typu zleceń. Ostatnio, w ciągu paru dni wyprodukowaliśmy 400 zegarów na bazie płyt gramofonowych dopasowanych do potrzeb zleceniodawcy. Standardowo PANATO szyje torby i nerki, prowadzi pracownię sitodruku oraz wydruki i projektowanie 3D.\nPoczątkowo były duże problemy – i finansowe, i z motywacją. Było ciężko. Teraz jednak po trzech latach okrzepliśmy. Dwa lata temu PANATO zdobyło tytuł najlepszego przedsiębiorstwa społecznego w kraju w kategorii „’pomysł na rozwój”. To też dało kopa. Jak już mówiłem, jest dla nas bardzo ważne, że całe przedsięwzięcie samo się finansuje, a ludzie zarabiają. I choć nie są to kokosy, to jest to znacznie lepsze niż bycie poniewieranym na śmieciówkach lub walka od jednej „fuchy” do drugiej.\nGdzie ludzie mogą się nauczyć tak działać?\nW całym kraju działają ośrodki wspierania ekonomii społecznej. We Wrocławiu funkcję tę pełni np. Dolnośląska Federacja Organizacji Pozarządowych (DFOP). Takich ośrodków jest w Polsce sporo, choć, niestety, wiele z nich działa bardzo nieefektywnie (nie mam tu na myśli DFOPu). Często urzędnicy tam pracujący nie mają podstawowych kompetencji i można odnieść wrażenie, że znaleźli się tam tylko po znajomości. Z mojej perspektywy fundamentalnym problemem jest to, że ludziom tym wydaje się, że mają wykonywać pracę – właśnie – charytatywną, a tu chodzi o nauczenie ludzi robienia biznesu! Myślę, że na chwilę obecną – kiedy system edukacji niemal całkowicie ignoruje przedsiębiorczość społeczną – najlepiej poszukać w okolicy praktyków, podpatrzyć, pogadać, pomyśleć i spróbować znaleźć własną drogą, ale własną nie w pojedynkę, tylko z grupą zaufanych ludzi.\ndr Roland Zarzycki – doktor nauk matematycznych, doktorant nauk społecznych. Współautor zwycięskiej aplikacji Wrocławia o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016, programu „Mikrograntów” wspierającego obywatelskie inicjatywy kulturalne i programu edukacyjnego „Porządne myślenie”. Współtwórca spółdzielni PANATO i Biz:on. Zaangażowany w projekt Wyspa Słodowa 7.


Galaxy Fold gotowy do sprzedaży. Uwierzę, jak zobaczę\nHome » artykuły » News » Galaxy Fold gotowy do sprzedaży. Uwierzę, jak zobaczę\nJeśli słowa wiceprezesa Samsung Display znajdą potwierdzenie w rzeczywistych działaniach koreańskiego koncernu, Galaxy Fold może już niebawem trafić na półki sklepowe. Rzeczony jegomość twierdzi bowiem, iż wszystkie problemy ze składanym wyświetlaczem zostały rozwiązane.\nChciałbym, naprawdę chciałbym, żeby powyższa informacja została potwierdzona, a urządzenie trafiło do sklepów. Uważam, że rynek potrzebuje świeżości i Galaxy Fold może mu ją zapewnić. Choć składane konstrukcje nie do końca do mnie przemawiają, zdaję sobie sprawę, że być może jest to dopiero początek długiej drogi, jakie przejdą rzeczone sprzęty. Drogi od brzydkiego kaczątka do łabędzia. Aby to się stało, oficjalna sprzedaż smartfona musi zwyczajnie wystartować.\nGalaxy Fold wkrótce trafi do sklepów\nWiększość problemów z wyświetlaczem została rozwiązana, a Galaxy Fold jest gotowy do wejścia na rynek — twierdzi Kim Seong-Cheol, wiceprezes Samsung Displays\nJak wynika z powyższego, mamy już do czynienia, nie z przeciekiem czy nieoficjalnym doniesieniem, a informacją prosto ze źródła. Możemy więc przypuszczać, że premiera rynkowa pierwszego w ofercie Samsunga składanego smartfona odbędzie się niebawem. Co prawda data premiery nie została jeszcze ogłoszona, jednak ptaszki ćwierkają o tym, że sprzęt zostanie wprowadzony do sprzedaży podczas prezentacji Galaxy Note 10.\nKonferencja Unpacked, na której Samsung zaprezentuje Galaxy Note 10, odbędzie się już 7 sierpnia, a co za tym idzie, na Galaxy Fold nie będziemy musieli czekać zbyt długo. Oczywiście, jeżeli Samsung faktycznie rozwiązał problemy.\nKlasyczne smartfony z Androidem oraz iOS kupicie pod TYM adresem.\nPrevious: Rekomendacja od Netflix – który telewizor jest najlepszy według platformy?\nNext: Xiaomi Mi Band 4 w Europie bez istotnych funkcji


Wiceministrowie z Porozumienia zostaną zdymisjonowani? Terlecki komentuje\nDodano: 19 lutego 2021, 11:51 2\nNa piątek 19 lutego zaplanowano spotkanie prezydium Komitetu Politycznego PiS. Ryszard Terlecki zdradził w rozmowie z dziennikarzami, że jednym z omawianych tematów będzie zamieszanie w Porozumieniu. Europoseł Adam Bielan stwierdził kilkanaście dni temu, że kadencja Jarosława Gowina upłynęła w kwietniu 2018 roku, a do czasowo obowiązki prezesa powinien przejąć on jako szef konwencji krajowej partii. Zwolennicy szefa Porozumienia nie zgadzają się z taką interpretacją przepisów. Co ciekawe, 5 lutego krajowy sąd koleżeński podjął decyzję o wykluczeniu z partii Adama Bielana i Kamila Bortniczuka.\nBędą dymisje w rządzie Morawieckiego?\nW efekcie konfliktu u koalicjanta PiS, z partii Jarosława Gowina usunięto ośmiu polityków, w tym trzech członków rządu: wiceministra aktywów państwowych Zbigniewa Gryglasa, wiceministra ds. funduszy i polityki regionalnej Jacka Żalka, a nawet ministra w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów ds. samorządów Michała Cieślaka. Na chwilę obecną nie wiadomo, czy stracą oni stanowiska.\nSzef klubu Prawa i Sprawiedliwości zapowiedział, że nie spodziewa się na razie dymisji wiceministrów, którym partia Jarosława Gowina cofnęła rekomendacje. – Nasi koalicjanci muszą mieć świadomość, że w sytuacji nasilającej się znowu pandemii, ale także wtedy, gdy chcemy przedstawić założenia naszego programu gospodarczego na najbliższe miesiące, nie będziemy w kółko zajmować się ich problemami. Więc najwyższy czas, żeby się te ich problemy zakończyły – wyjaśnił.


Trwają spotkania zarządu PGE z pracownikami | Niezależna\nPOLSKA / WIADOMOŚĆ / 06.11.2020, godz. 16:04\n/ Logo PGE\nZależy nam, żeby wszyscy Pracownicy otrzymali od nas wszelkie potrzebne informacje dotyczące Grupy PGE i jej dalszego rozwoju. To bardzo ważne, żeby wszyscy Pracownicy mieli jednakowy dostęp do informacji i danych dotyczących przyszłości Grupy. Zdajemy sobie sprawę, że brak możliwości bezpośredniego kontaktu jest utrudnieniem, jednak mimo wszystko, jestem zadowolony, że spotkania cieszą się tak dużym zainteresowaniem i bardzo za to dziękuję. Pragnę podkreślić, że zarząd PGE pozostaje do dyspozycji wszystkich Pracowników. Wdrożenie strategii to projekt na lata i wierzę, że zrealizujemy go wspólnie


Bartosz Smektała: Urosłem, ale to nie problem - WP SportoweFakty\nBartosz Smektała: Urosłem, ale to nie problem\nChoć Bartosz Smektała zdążył przerosnąć Grzegorza Zengotę, nie może startować w zawodach z seniorami. Fogo Unia wrzuciła 15-latka na głęboką wodę, dając mu szansę w treningach punktowanych.\nMichał Wachowski 08 Kwietnia 2014, 21:27\nNie minął jeszcze rok, odkąd Bartosz Smektała zdał licencję na starty w zawodach żużlowych. Fogo Unia już teraz widzi go jednak w gronie zawodników, którzy będą walczyć w przyszłości o miejsce w podstawowym składzie. Przetarciem dla wychowanka Byków okazały się treningi punktowane z Grupa Azoty Unią Tarnów i Unibaksem Toruń. Smektała, startując jako zawodnik rezerwowy, nie zdobył zbyt wielu punktów. Nie to było jednak najważniejsze. - Dla mnie, młodego i niedoświadczonego zawodnika, stanięcie pod taśmą z takimi mistrzami jak Nicki Pedersen, Greg Hancock czy Chris Holoder było dużym wyzwaniem. Rywalizacja z seniorami dodała mi pewności siebie i większego obycia na torze. Potraktowałem te sparingi jako dobrą lekcję żużla i mam nadzieję, że zaowocuje to w przyszłości - przyznał Smektała.\nWychowanek Fogo Unii zdaje sobie sprawę, że minie trochę czasu, nim ponownie stanie pod taśmą z seniorami. Do 22 sierpnia, daty 16. urodzin, będzie rywalizować jedynie z juniorami. - Pod koniec sierpnia będziemy zbliżać się do końca sezonu, dlatego nie wiem czy jeszcze uda mi się pojechać gdziekolwiek z seniorami. Przede mną jedynie zawody młodzieżowe, ale zrobię wszystko, by wykorzystać je na sto procent. Dzięki temu będę solidnie przygotowany do startów w lidze - dodał.\n- Rywalizacja z seniorami dodała mi pewności siebie i większego obycia na torze - przyznał Smektała\nPierwszym tegorocznym wyzwaniem był dla Smektały półfinał IMŚJ w Opolu. 15-latek zdobył sześć punktów i gdyby nie wykluczenie w pierwszym wyścigu, mógłby się liczyć w walce o czołową "ósemkę" zawodów. - Była to moja pierwsza impreza tej rangi i jestem zaszczycony, że znalazłem się w grupie juniorów walczących o finał. Myślę, że jak na początek, dobrze sobie poradziłem, choć jakiś niedosyt zawsze pozostanie. Wiem jednak, że na awans do "ósemki" mam jeszcze czas. Najważniejsze, że poznałem nowy tor i w tych zawodach wystartowałem - podkreślił Smektała.\nZadowolenia z solidnej postawy 15-latka nie kryje sztab szkoleniowy Fogo Unii. Zmartwieniem może okazać się jedynie wzrost zawodnika, który przerósł już teraz swojego klubowego kolegę - Grzegorza Zengotę. Sam Smektała zapewnia, że nie stanowi to dla niego problemu. - Rzeczywiście, przez zimę troszkę mi się urosło i zauważyłem to choćby po moim ubiegłorocznym kevlarze. Nie wpływa to jednak negatywnie na moją jazdę - uspokoił Smektała.\nCzy Bartosz Smektała zostanie za rok podstawowym juniorem Fogo Unii?\nKazek 1959 UNIA LESZNO 13-04 07:45 0 0\njak zwykle przemądrzały\nKazek 1959 UNIA LESZNO Albo Unibaxsu i niema tlumaczenia ze boli jak nie ma dobrego szkolenia\nSaddam 09-04 11:22 1 0\nSmektała, Kubera, Trofimov - przyszłość Unii Leszno.\nSOMBRA 09-04 09:31 2 0\nnie rośnij tyle chopie bo na basket będziesz musiał się przerzucić:dżyczę owocnej kariery na torze\nLeszno Polska Fogo Unia Leszno PGE Ekstraliga Żużel Bartosz Smektała\nKomarnicki typuje: Klapa w Częstochowie i Toruniu


Powrót do szkoły klas 1-3 od 18 stycznia 2021\nOdpłatność za obiady - styczeń 2021\n„JAK TO W GRECJI, RZYMIE BYŁO...”\n17 stycznia do naszej szkoły zawitała grupa rycerska KERIM z Tczewa .\nCelem pokazu historycznego było przybliżenie uczniom w sposób praktyczny, obrazowy czasów starożytnej Grecji i Rzymu. Uczniowie w formie zabawy skorzystali z dodatkowej formy edukacji i z przyjemnością pogłębili zdobytą wiedzę na lekcjach historii . Dzieci w czasie pokazu historycznego były bardzo zaangażowane i sprawiło im wiele przyjemności odgrywanie ról starożytnych Greków i Rzymian. Uczniowie poznali elementy ubioru wojowników spartańskich i rzymskich , ich trudy codziennego życia.\nWszyscy uczestnicy z uśmiechem zadowolenia na twarzy opuszczali salę gimnastyczną i już czekają na następną taką lekcję.\nOpracowanie J. Wróblewska\nW listopadzie i grudniu 2013r. uczniowie klas 1-6 ze Szkoły Podstawowej nr 10 jak co roku przeprowadzili zbiórkę karmy dla bezdomnych zwierząt. Zebrano 175 kg karmy suchej oraz 60 kg karmy mokrej. Oprócz tego zebrano koce i inne artykuły codziennej potrzeby niezbędne dla zwierząt. Wszystkie produkty zostały dostarczone do schroniska w Głogowie o Legnicy.\nZWYCIĘZCY SZKOLNEGO ETAPU POWIATOWEGO KONKURSU MATEMATYCZNEGO SZKÓŁ PODSTAWOWYCH\nDnia 12 grudnia 2013 w naszej szkole odbył się szkolny etap Powiatowego Konkursu Matematycznego Szkół Podstawowych.\nW konkursie udział wzięło 27 uczniów z klas piątych i szóstych. Zadania w tym roku sprawiły uczestnikom konkursu trochę trudności. Mimo to czterech naszych uczniów zakwalifikowało się do kolejnego międzyszkolnego etapu konkursu. Są to:\nMichał Tłuczek z klasy 6c\nMaja Olczak z klasy 6b\nAndrzej Fijałkiewicz z klasy 6b\nSienkiewicz Dawid z klasy 6a\nGratulujemy zwycięzcom i życzymy kolejnych sukcesów 9 kwietnia 2014 w Szkole Podstawowej nr 2 w Głogowie.\nII NOWOROCZNY TURNIEJ MINISIATKÓWKI DZIEWCZĄT\nW niedzielę, 11 stycznia, w Gimnazjum nr 2 spotkały się 42 zespoły, aby zagrać w II Noworocznym Turnieju Minisiatkówki Dziewcząt. Imprezę zorganizował klub MKS PIAST GŁOGÓW przy współpracy z SP 3 i Gimnazjum nr 2 w Głogowie. Zawody rozegrano w trzech kategoriach : 15 zespołów rywalizowało w dwójkach klas czwartych, 17 ekip w trójkach klas piątych i 10 drużyn w czwórkach klas szóstych. Do Głogowa przyjechały młode siatkarki ze Szlichtyngowej, Śmigla, Wschowy, Poznania, Kosieczyna, Leśnej, Gubina, Brzegu Dolnego.\nW turnieju zagrała również reprezentacja dziewcząt Szkoły Podstawowej nr 10. Dziewczynki zagrały w kategorii „trójek” klas piątych. W tej kategorii zagrało najwięcej zespołów, aż 17, podzielonych na trzy grupy i tylko zwycięzcy grup awansowali do ścisłego finału. Nasze dziewczynki zaprezentowały się bardzo dobrze. Zespół SP 10 Głogów I zajął drugie miejsce w grupie przegrywając tylko jeden mecz z UKS Leśną, a zespół SP 10 Głogów II zajął piąte miejsce w grupie. Udział w turnieju miał przygotować dziewczęta do zbliżających się Mistrzostw Miasta Głogowa w Mini Piłce Siatkowej Dziewcząt Klas Piątych, które odbędą na początku lutego .\nOto skład reprezentacji szkoły :\nSP 10 Głogów I: Amelia Rudzka 5c (kapitan), Maria Sękowska 5c, Beata Mijal 5c, Paulina Maciejewska 5e.\nSP 10 Głogów II : Natalia Baran 5a (kapitan), Maja Siedlecka 5a, Zuzanna Tyczyńska 5a, Maja Witczak 5d.\nSerdeczne gratulacje dla dziewcząt oraz powodzenia w Mistrzostwach Głogowa !!!\nGorące podziękowania dla rodziców i dziadków, za przepyszne ciasta i ciasteczka oraz gorący doping podczas turnieju!!!\n„ZNAJDŹ WŁAŚCIWE ROZWIĄZANIE” – PROGRAM PROFILAKTYCZNY W SP 10


Pierwszy pociąg China Railway Express już w Polsce\nPierwszy pociąg China Railway Express już w Polsce. Prezydenci Polski i Chin na inauguracji połączenia kolejowego\nDodano: 21 czerwca 2016, 07:20 / Zmieniono: 21 czerwca 2016, 07:33 29\nAndrzej Duda i Xi Jinping / Źródło: fot. Kancelaria Prezydenta\nJednym z punktów wizyty prezydenta Chin w Polsce była inauguracja połączenia kolejowego „China Railway Express”. – Wierzę, że impuls polityczny, pokazanie otwarcia politycznego na współpracę biznesową z Chinami, wpłyną na śmiałą i skuteczną realizację zawieranych porozumień, umów i memorandów – powiedział prezydent Andrzej Duda.\nPociąg towarowy z Chin do Polski, po raz pierwszy opatrzony logo „China Railway Express”, po 12 dniach podróży wjechał na terminal PKP Cargo w Warszawie. W liczącym 22 wagonów składzie przyjechały części samochodowe i elektronika z Chin. Pociąg wyruszył do Polski 8 czerwca br. z dworca kolejowego w Chengdu, stolicy chińskiej prowincji Syczuan. Transport ten ma symbolizować otwarcie Nowego Jedwabnego Szlaku, czyli chińskiej koncepcji nowej drogi handlowej łączącej Azję z Europą. Z Chin do Polski pociągi jadą od 11 do 14 dni, transport morski trwa od 35 do nawet 50 dni, zaś transport lotniczy jest kosztowny, dlatego rośnie zainteresowanie transportem towarów drogą kolejową. Obecnie Grupa PKP Cargo obsługuje ok. 20 pociągów tygodniowo między Chinami a Polską.\n„Polskie władze starają się uczynić wszystko, aby wspierać możliwości rozwoju biznesowego”\n– Nasza obecność ma podkreślić jedno: niezwykłą wagę tego spotkania i współpracy gospodarczej i międzyludzkiej pomiędzy Polską a Chinami. Ma podkreślić także to, że w naszych wzajemnych relacjach istnieją cały czas jeszcze ogromne pokłady potencjału, który można w doskonały sposób wykorzystać – powiedział w Warszawie Andrzej Duda na otwarciu Międzynarodowego Forum Nowego Jedwabnego Szlaku oraz IV Polsko-Chińskiego Forum Regionów. Prezydent dodał, że „perspektywa współpracy jest wielka”. – Polskie władze starają się uczynić wszystko, aby wspierać te możliwości rozwoju biznesowego, stąd też podjęliśmy decyzję o otwarciu kolejnego polskiego konsulatu generalnego właśnie w Czengdu, w tym mieście, z którego rozpoczyna swój bieg ta symboliczna linia kolejowa – zaznaczył.\n–Chciałbym, by było więcej połączeń lotniczych, chciałbym, by ta możliwość przepływu biznesowego była sprawniejsza, chciałbym, abyśmy tworzyli też dodatkowe połączenia: drogowe, połączenia morskie, wszystko to, co będzie sprzyjało rozwojowi współpracy, wszystko to, co będzie wspierało także wymianę towarową – mówił prezydent. Dodał, że „polskim władzom zależy, aby wzmocnić polski eksport do Chin, przede wszystkim towarów rolnych”.\n„Polska jest dobrym partnerem i przyjacielem narodu chińskiego”\n– Chiny i Polska znajdują się na dwóch krańcach euroazjatyckiego mostu, priorytetem jest współpraca gospodarcza i handlowa – tłumaczył Przewodniczący Chińskiej Republiki Ludowej Xi Jinping. – Będziemy działać na rzecz kontynuowania i upowszechniania ducha jedwabnego szlaku, szeroko zakrojonych konsultacji, promowania regularnego rozkwitu gospodarczego oraz utrzymania pokoju i stabilności na świecie – zadeklarował przywódca. Podkreślił, że „Polska jest dobrym partnerem i przyjacielem narodu chińskiego”. Zaznaczył, że w 2015 r. obroty handlowe między naszymi krajami wyniosły 17 mld dol. - Polska już od 11 lat pozostaje największym partnerem handlowym Chin w regionie Europy Środkowo-Wschodniej - zaznaczył Xi Jinping. Dodał, że oba kraje chcą ponosić większą odpowiedzialność i odgrywać większą rolę we współpracy regionalnej.\n–Chiny i Polska oddzielnie stają na wschodnim i zachodnim końcu nowego euroazjatyckiego mostu, promując reformę rynkową, a także znajdując się w kluczowym okresie ulepszenia i modernizacji gospodarki. Polska jest także ważnym członkiem wielu międzynarodowych organizacji i pomostem łączącym wiele stron –mówił Przewodniczący ChRL.\nPriorytetem i kierunkiem jest współpraca gospodarcza i handlowa\nWedług niego priorytetem i kierunkiem jest współpraca gospodarcza i handlowa. - Rozwój gospodarki jest fundamentem silnego kraju i szczęścia ludzi. Obie strony powinny dołożyć wspólnych wysiłków na rzecz promowania handlu chińsko-unijnego i budowy mechanizmu inwestycyjnego - powiedział. Dodał, że obie strony będą mogły wykorzystać specjalną linię kredytową w wysokości 10 mld dolarów w celu zwiększenia inwestycji w obszarach m.in. energii, transportu, logistyki, infrastruktury i telekomunikacji.