budyńciasto ucieraneciasto z krememciasto z owocamiczekoladakrem budyniowywiśnie\n250 g wiśni ze słoika lub świeżych (można użyć też mrożonych)\n100 g ½ szklanki 7 łyżek drobnego cukru do wypieków\n1 łyżeczka ⅓ łyżki 5 g pasty lub ekstraktu z wanilii (można zastąpić 1 laska wanilii lub cukrem waniliowym)\n3 180 g średnie jajka (moje ważyły ok. 62 g)\n200 g 1 ⅓ szklanki 13 ⅓ łyżki mąki pszennej (u mnie tortowa)\n10 g ¼ szklanki 1 ¼ łyżki 2 ⅔ łyżeczki kakao\n1 3 łyżki 9 łyżeczek 35 g opakowanie budyniu waniliowego lub śmietankowego bez cukru ( ja tym razem zrobiłam z budyniem o smaku toffi i wyszło chyba jeszcze smaczniej niż wersja tradycyjna)\n200 g 20 dag gorzkiej lub deserowej czekolady\n3 łyżki 45 ml ¼ szklanki 45 g oleju lub miękkiego masła\nWiśnie ze słoika odsączyć na sicie, a następnie na papierowych ręcznikach. Świeże umyć, wydrylować, i dokładnie osączyć na papierowych ręcznikach.\nMasło utrzeć za pomocą miksera na puszystą masę. Stopniowo dodawać cukier i stale ucierać aż cały cukier zostanie wykorzystany a masa będzie gładka i puszysta. Dodać ekstrakt i sól, ponownie zmiksować.\nKolejno wbijać jajka, i po każdym miksować do połączenia się składników w jednolitą puszystą masę (następne jajko dodajemy dopiero gdy masa jest jednolita i puszysta po rozmieszaniu z poprzednim jajkiem).\nDo drugiej miski wyspać mąkę, wymieszać z proszkiem do pieczenia i przesiać w 2-3 porcjach do masy maślano-jajecznej, po dodaniu każdej porcji dokładnie zmiksować, do momentu połączenia się składników.\nCiasto podzielić na dwie części (1/3 i 2/3). Do mniejszej części przesiać kakao, dodać mleko i dokładnie wymieszać.\nFormę o wymiarach ok. 23 x 23 cm nasmarować masłem, wyłożyć papierem do wypieków.\nWiększą część ciasta (ciasto jasne) równomiernie rozprowadzić na spodzie formy (najlepiej pomóc sobie zwilżoną łyżką lub zwilżoną dłonią). Ciemne ciasto równomiernie rozprowadzić na cieście jasnym, tak, żeby się nie pomieszały. Na ciemnym wierzchu ułożyć wiśnie (w odstępie około 2-2,5 cm), delikatnie wcisnąć je w ciasto.\nCiasto piec około 40 minut w piekarniku nagrzanym do temperatury 160°C – z termoobiegiem, grzanie góra/dół - 180°C.\nPrzed wyciągnięciem sprawdzamy drewnianym patyczkiem czy ciasto na pewno się upiekło, gotowe wyjmujemy z piekarnika, studzimy w formie.\nBudyń ugotować zgodnie z instrukcją na opakowani (zmniejszając ilość mleka). Gotowy ostudzić (podczas studzenia budyniu można przykryć go folią spożywczą, wtedy na wierzchu nie zrobi się kożuch). Ważne, żeby budyniu nie wstawiać do lodówki, powinien być przestudzony, ale nie może być całkiem zimny, bo nie będzie chciał się dobrze połączyć z masłem.\nMasło utrzeć na puszystą masę. Dodawać do niego po 1 łyżce ostudzony budyń i stale ucierać mikserem, kiedy masa jest już jednolita dodajemy kolejną łyżkę i tak do wyczerpania budyniu.\nNa wystudzone ciasto wykładamy równomiernie krem budyniowo-maślany, odstawiamy na godzinę do lodówki lub w inne chłodne miejsce.\nCzekoladę połamać na małe kawałki i razem z olejem roztopić w kąpieli wodnej. W tym celu czekoladę przełożyć do metalowej miski, dodać olej, miskę ustawić na garnku z gotującą się, parującą wodą - wodę gotować na wolnym ogniu. Miska nie powinna dotykać wody, a opierać się tylko na ściankach garnka. Zarówno woda jak i para nie mogą dostać się do miski z czekoladą, bo czekolada zgęstnieje. Rozpuszczoną czekoladę wymieszać, przestudzić (najlepiej mieszając). Przestudzoną, płynna czekoladą równomiernie polać ciasto. Odstawić, żeby polewa zastygła (nie wstawiać do lodówki, bo polewa zrobi się matowa), na zastygniętej, ale jeszcze dość miękkiej polewie zrobić wzroki gzrebieniem cukierniczym lub widelcem.\n*Z podanych składników wychodzi niewielka blaszka ciasta, na około 12-16 porcji, więc jeśli macie dużą rodzinę lub planujecie większą liczbę gości, to warto podwoić ilość składników.\nWitajcie po przerwie, trochę się rozchorowałam i nie miałam siły i weny, żeby piec, ale wracam już powoli do siebie i postaram się nadrobić zaległości.\nWracając do wypieku... To chyba klasyka gatunku. Prawdopodobnie wszystkim znane ciasto. Wiśnie zatapiając się w ciemnym cieście podczas pieczenia tworzą charakterystyczne fale, stąd za pewne nazwa tego ciacha.\nJa piekłam je po raz pierwszy, ale pamiętam, że dawniej piekła je moja mama lub babcia. Ciasto wychodzi bardzo smaczne, a jego przygotowanie nie wymaga żadnych wielkich umiejętności i nie zajmie nam dużo czasu. Na całość składa się jasne ciasto ucierane, ciasto kakaowe, wiśnie, krem budyniowo-maślany (u mnie o smaku toffi, ale polecam też klasyczną wersje z kremem waniliowym lub śmietankowym) i czekoladowa polewa.\nPrzepis pochodzi z kajetu mojej babci, nie wiem czy trafił tam za sprawą przekazania go przez jakąś dobrą duszyczkę z rodziny czy może pochodzi z jakiejś gazety tudzież kartkowego kalendarza, ale tak czy siak ciacho jak najbardziej polecam.\nRozumiem i nic się nie stało :) Ciesze się, że coś mnie podkusiło i nie zmniejszyłam ilości składników jak wskazywała foremka, tylko zrobiłam według przepisów podanych u Pani w przepisie bo ciasto byłoby jeszcze niższe.. Jakby nie było TO JEST PRZEPIS IDEALNY!!!! W końcu znalazłam ten z którego Fale Dunaju wychodzą :) Dziękuję :) Proszę też podziękować Babci to przecież przepis z zeszyty Babci :)\nPrzy okazji chciałabym życzyć Pani spokojnych, radosnych smacznych i pełnych miłości Świąt spędzonych w gronie rodziny :)\nDziękuję za miłe słowa i życzenia. :) I również życzę zdrowych, spokojnych , radosnych i smacznych Świąt! ps. Babci niestety już z nami nie ma, ale na pewno cieszyłaby się, ze przepis przypadł Pani do gustu. :)\nBabci może nie ma wśród Was, ale jest w Waszych sercach oraz pamięci... Czuwa nad Wami i obserwuje Was z góry, więc wystarczy tylko o Niej pomyśleć ;) Kto wie, moze czuwa również nad swoimi przepisami i tym przepisem ? :)\nWyszło :) Dziękuje za przepis.. Po raz pierwszy nie wyszedł mi zakalec a robiłam już z wieku przepisów ;) Jednak nie ma to jak przepisy babci :) Tylko trochę się zdziwiłam bo ciasto wyszło mi niskie (wpisałam wymiary foremki do przelicznka). Czy te ciasto ma takie być?\nCieszę się. :) Ciasto wychodzi jak na zdjęciu 5-6 cm wysokości. Także nie jest chyba bardzo niskie, raczej takie standardowe. A w jakiej foremce (wielkość) Pani robiła?\nW prodiżu o średnicy 25 cm ale ze składników podanych na Pani blaszkę bo jak wrzucałam do przelicznika na formę to ilość składników byłą mniejsza\nSprawdziłam i wszystko już jasne, omyłkowo podałam złą wielkość foremki, piekłam w formie 20 x 20 cm , a zaznaczyłam w przepisie, że 23 x 23 cm i przelicznik brał jako wyjściowe parametry te zawyżone wymiary. A więc na formę o śr. 25 trzeba zwiększyć ilość składników o ok. 1/5 a nie zmniejszyć, tak jak do tej pory wskazywał przelicznik. Już poprawiłam w przepisie, więc teraz pokazuje już prawidłowo. Pozdrawiam\nO jakie masło tutaj chodzi? Takie 82% typu osełka ale w temp. pokojowej ?\nTak, dokładnie o takie. Pozdrawiam\nDziękuję za odpowiedź. Ciasto planuję upiec na Wielkanoc i to będzie juz trzeci przepis na fale dunaju z którego korzystam.. Niestety poprzednie wypieki okazały się być zakalcem :( Mam nadzieję, że tym razem ciasto wyjdzie - tym bardziej, ze to przepis babci ;)\nJak byłam nastolatką to bardzo często robiłam to ciasto, zawsze wychodziło i było pyszne. Eksperymentowałam z róznymi owocami, czasami ze słoika, a póżniej zaczęłam robić z owocami z puszki - najczęściej były to brzoskwinie, ananasy. Najsmaczniejsze wychodziło z brzoskwiniami. Jeśli chodzi o owoce słoikowe, to śliwki były najlepsze. Niedawno sobie przypomniałam o tym cieście (w jakiejś rozmowie z mężem) i okazało się, że mój mężuś NIGDY nie jadł tego ciasta. No to postanowiłam odświeżyć swoją pamięć nt przepisu (stary gdzieś się zawieruszył) i "przekopując" sieć natrafiłam na ten przepis, który jet dość podobny do mojego (ja dzieliłam ciasto na równe części). Dziś wieczorem jak mąż zajmie się maluchami, to ja wyprodukuje te smaczniutkie ciasto. Dawno nie jadłam Fal Dunaju i tęsknię za tym smakiem.Pozdrawiam\n@Ola - najlepiej w chłodnym miejscu, owinięte w papier lub w pojemniku do przechowywania żywności. Pozdrawiam\nJak przechowywać ciasto?Chcę upiec dzisiaj, ale podane będzie dopiero jutro.Dziękuję za pomoc.\nTo jest to, co mój facet lubi najbardziej :) ciasto znika z patery w moment :P\nzrobiłam przedwczoraj i wyszedł PYCHA :)Jedynie co mi nie wyszło to tak regularne fale jak u ciebie. Użyłam wiśni mrożonych- nie odmrażałam ich wcześniej a ciasto ładnie się upiekło\n@Paziok - polewa powinna być dość miękka, nie powinna pękać podczas krojenia. Zbyt mocno może zastygnąć jak wstawimy ciasto już po polaniu czekoladą do lodówki, ale w temperaturze pokojowej powinna być miękka. Może to zależy od rodzaju czekolady. Ewentualnie można dodać więcej oleju (o 1-2 łyżki) lub zastąpić olej masłem.\nCiasto wyszło mi dobrze, jedyny minus to polewa, która zrobiła się po zastygnięciu twarda jak czekolada i przy krojeniu ciasto zaczęło się rozjeżdżać i łamać z góry. Czy to normalne "zjawisko"?\nPiękne Fale Dunaju! To pyszne ciasto :)pozdrowienia\nNo i doczekałam sie przepisu :-) Piękne fale! Od dawna przymierzam się do upieczenia tego kultowego ciasta. Teraz to już mi do realizacji bliżej niż dalej;)Kasiu zdrowia życzę!P.S. Jaka urocza ta patera...\n@Agus - wiśnie najpierw trzeba rozmrozić, najlepiej na cedzaku/sitku, to spłynie już część soku, a następnie na papierowych ręcznikach. Pozdrawiam serdecznie!\nMam pytanie odnośnie wiśni z tego względu że nie mam takich w dyropie tylko mrożone, to na ciasto wykładamy zamrożone wiśnie czy najpierw je rozmrozić?\nMmmm kocham to ciasto!! Moja mama podaje je z jabłkami i jest niesamowicie pyszne!Tym razem ją zaskoczę i już w najbliższy weekend zrobię wg Twojego przepisu :)\nObserwuję od paru dni Pani bloga w poszukiwaniu ciasta na spotkanie rodzinne i chyba trafiłam na najlepsze możliwe rozwiązanie tak więc mam nadzieję że uda mi się to cudowne ciasto zrobić tak aby był piękny tak jak na zdjęciu :)\nPerfekcyjne fale Ci wyszły :) Wygląda jak z najlepszej cukierni :)


Ta chwila - Guillaume Musso - ebook + audiobook + książka - Legimi online\nTa chwila ebook i audiobook\nMusso jak zwykle wciąga nas w świat niesamowitych zdarzeń, które wykraczają poza granice rzeczywistości, a zakończenie... w życiu bym się nie domyśliła. majstersztyk\nNaprawdę dobrze spędzony czas książka wciągająca i nie pozwalająca o sobie zapomnieć\nWciągająca, zaskakująca. warto przeczytać.\nDla Lisy zrobi jednak wszystko. Aby przechytrzyć swoje przeznaczenie, razem z ukochaną podejmie szaleńczy wyścig z bezlitosnym przeciwnikiem, którym jest… czas.\nCopyright © XO Éditions, Paris, 2015\nZdjęcie na okładce: Scott James/Shutterstock.com\nCZĘŚĆ PIERWSZALatarnia DwudziestuCzterech Wiatrów\nNie widziałem się z nim od ostatniego Bożego Narodzenia. Oparty łokciami o stół kuchenny, przyglądałem się swemu odbiciu w chromowanym tosterze. Nieogolona twarz, włosy potargane, sińce pod oczami (nadużyłem appletini i byłem niewyspany), miałem na sobie stary T-shirt z logo Blue Öyster Cult, który kupiłem jeszcze w liceum, i sprane bokserki z Bartem Simpsonem. Poprzedniego wieczoru, po czterdziestoośmiogodzinnym dyżurze, wypiłem kilka kieliszków za dużo w Zanzi Barze w towarzystwie Veroniki Jelenski, najseksowniejszej i najbardziej przystępnej pielęgniarki w Massachusetts General Hospital.\nPiękna Polka spędziła ze mną część nocy, ale wpadła na świetny pomysł, żeby zniknąć dwie godziny wcześniej, zabierając ze sobą działkę trawki i paczkę bibułek do skrętów, dzięki czemu uniknęła przykrego zderzenia z moim ojcem, szychą oddziału chirurgii w szpitalu, w którym oboje pracowaliśmy.\nOtworzył okna, żeby przewietrzyć pokój, w którym zionęło marychą, ale jakoś się powstrzymał od komentarza. Ugryzłem kawałek ciasta, obserwując go kątem oka. Dwa miesiące wcześniej obchodził pięćdziesiąte urodziny, ale ponieważ osiwiał i miał już zmarszczki, łatwo można byłoby mu dać dziesięć czy piętnaście lat więcej. Mimo wszystko prezentował się elegancko, był przystojny, a ze spojrzenia jasnoniebieskich oczu przypominał Paula Newmana. Tego ranka pogardził markowym garniturem i butami robionymi na miarę. Miał na sobie stare spodnie khaki, wytarty rozciągnięty sweter i ciężkie buciory z grubej skóry.\nJa trzymałem się zawsze na dystans od ich spraw. Byłem członkiem rodziny, ale z daleka, trochę tak jak wuj obieżyświat, który wyniósł się za granicę i którego spotyka się teraz z przyjemnością na Święto Dziękczynienia. Prawda jest taka, że kiedy tylko nadarzyła się okazja, wyjechałem na studia jak najdalej od Bostonu. Medyczną szkołę przygotowawczą skończyłem na Uniwersytecie Duke’a w Karolinie Północnej, cztery kolejne lata studiów w Berkeley i rok interny w Chicago. Do Bostonu wróciłem dopiero kilka miesięcy temu, na drugi rok rezydentury na oddziale ratunkowym. Pracowałem niemal osiemdziesiąt godzin tygodniowo, ale uwielbiałem tę robotę i adrenalinę, jaką wywoływała w moim organizmie. Lubiłem zatrudnionych tam ludzi, dyżury na pogotowiu, stykanie się na co dzień z brutalną rzeczywistością. W rzadkich momentach wolnych od pracy obnosiłem swój spleen po barach North Endu, paliłem trawkę i sypiałem z lekko stukniętymi i mało sentymentalnymi dziewczynami pokroju Veroniki Jelenski.\nPrzez długi czas ojciec potępiał mój sposób życia, ale nie zostawiłem mu żadnej możliwości ataku: nie wziąłem od niego ani grosza i sam zapłaciłem za studia. Kiedy skończyłem osiemnaście lat i umarła moja matka, znalazłem w sobie siłę, żeby opuścić dom i nie liczyć na nic ze strony ojca. To rozstanie nie bardzo mu ciążyło – wkrótce ożenił się z jedną ze swoich kochanek, kobietą uroczą i inteligentną, której główną zasługą było posiadanie umiejętności znoszenia go. Odwiedzałem ich dwa, trzy razy w roku i ten rytm satysfakcjonował wszystkich członków rodziny.\nTego ranka tym bardziej więc byłem zdziwiony. Ojciec, niby diabełek wyskakujący na sprężynie z pudełka, znów pojawił się w moim życiu, chwycił za rękaw i poprowadził na ścieżkę zgody, czego już nie oczekiwałem.\nZadowolony ojciec wyciągnął z kieszeni paczkę papierosów i przypalił jednego srebrną sztormową zapalniczką, którą zawsze ze sobą nosił.\nBył to skrawek ziemi dziki i skalisty, wystawiony na wiatr i otoczony oceanem. Tu, w tym samotnym miejscu, z dala od wszystkiego, stała Latarnia Dwudziestu Czterech Wiatrów. Była to drewniana budowla o wysokości około dwunastu metrów, zbudowana na planie ośmiokąta. Obok niej postawiono domek z białych desek ze stromym dachem pokrytym łupkiem. W słoneczne dni było to bardzo przyjemne wakacyjne miejsce, ale wystarczyło, że niebo zaciągnęło się chmurami lub zapadł wieczór, a sielski widoczek z kartki pocztowej zmieniał się w obraz jak z koszmaru, godny Alberta Pinkhama Rydera. Budowla należała do naszej rodziny od trzech pokoleń. Mój dziadek, Sullivan Costello, kupił ją w roku 1954 od wdowy po pewnym inżynierze lotnictwa, który położył na niej łapę, jeśli można się tak wyrazić, podczas licytacji zorganizowanej przez rząd siedem lat wcześniej, kiedy to, cierpiąc na brak funduszy, państwo pozbywało się setek miejsc tracących znaczenie strategiczne. Latarnia Dwudziestu Czterech Wiatrów stała się zabytkiem, gdyż na wzgórzu Langford, piętnaście kilometrów dalej na południe, wzniesiono latarnię dużo nowocześniejszą.\nDziadek, bardzo dumny ze swego nabytku, zabrał się do odrestaurowywania latarni i przyległego do niej domku, zamierzając urządzić tam wygodną letnią rezydencję. I właśnie kiedy remontował tę posiadłość, w sposób tajemniczy zniknął. Stało się to w pierwszych dniach jesieni 1954 roku. Jego samochód, kabriolet Chevrolet Bel Air, stał zaparkowany przed domem, ze ściągniętym dachem i kluczykami leżącymi na tablicy rozdzielczej. Podczas południowej przerwy dziadek miał zwyczaj siadywania na pobliskich skałach i zjadania tam kanapki. Szybko wyciągnięto wniosek, że musiał wpaść do wody i utonąć. Przypływy nigdy nie wyrzuciły jego ciała na brzeg, mimo to dziadek został uznany za zmarłego wskutek utonięcia na wybrzeżu Maine.\nNawet jeśli nie poznałem go osobiście, słyszałem, jak ci, którzy często przebywali w jego towarzystwie, opisywali go jako ekscentryka. Odziedziczyłem po nim drugie imię oraz zegarek, którego nie chciał mój brat: Louisa Cartiera, model Tank z 1950 roku, w prostokątnej obudowie, ze wskazówkami z oksydowanej stali.\n– Bierz tę papierową torbę i piwo, zjemy na świeżym powietrzu, jest słońce! – polecił mi ojciec, zatrzaskując drzwi pick-upa. Zauważyłem, że niesie pod pachą zniszczoną skórzaną teczkę, którą dostał od mamy z okazji rocznicy ślubu, kiedy byłem mały.\nPostawiłem przenośną lodówkę na drewnianym stoliku koło murowanego grilla ustawionego jakieś dziesięć metrów od wejścia do domu. Od dwudziestu lat te ogrodowe meble i dwa fotele Adirondack opierały się, choć nie wiem, w jaki sposób, atakom niepogody. Słońce stało już wysoko, ale powietrze było rześkie. Podciągnąłem suwak w kurtce i zacząłem rozpakowywać kanapki z homarem. Ojciec wyjął z kieszeni scyzoryk, odkapslował dwa budweisery i usiadł na jednym z siedzisk ociosanych z czerwonego cedru.\n– Twoje zdrowie! – rzucił, wyciągając w moim kierunku otwartą butelkę. Chwyciłem ją i usiadłem obok niego. Kiedy rozsmakowywałem się pierwszym haustem piwa, zobaczyłem w oczach ojca niespokojny błysk. Zapadła cisza, której jakoś nie chciał przerwać żaden z nas. Ojciec ledwo nadgryzł kanapkę i chwilę potem zapalił nowego papierosa. W powietrzu zawisło napięcie i wówczas zrozumiałem, że nie przywiózł mnie tu, by spędzić na luzie popołudnie, i że nie czekają nas ani połów, ani poklepywanie po ramieniu, ani dorada przygotowana na sposób włoski, w papilotach.\n– Mam ci coś ważnego do powiedzenia… – odezwał się wreszcie, otwierając teczkę i wyjmując z niej pakiet dokumentów w sztywnych okładkach. Na każdej z nich dostrzegłem dyskretny znaczek kancelarii adwokackiej Wexler & Delamico, która od kilkudziesięciu lat zajmowała się interesami rodziny.\nOjciec, zanim się znów odezwał, zaciągnął się głęboko.\n– Postanowiłem uporządkować swoje sprawy, zanim odejdę.\nOjcu niedostrzegalnie drgnęła dolna warga.\n– Czy masz na myśli: zanim umrzesz? – prowokacyjnie brnąłem dalej.\n– No właśnie. Ale nie ciesz się przedwcześnie. To nie nastąpi jutro, nawet jeśli koniec się zbliża. – Zmrużył oczy, starając się uchwycić mój wzrok, po czym oznajmił, akcentując każde słowo: – Przykro mi, Arthurze, ale nie dostaniesz ani dolara po spieniężeniu firmy, mojego ubezpieczenia na życie i nieruchomości.\nZ trudnością ukryłem zdumienie, lecz w natłoku sprzecznych uczuć, których padłem ofiarą, zaskoczenie przezwyciężyło złość.\n– Jeśli sprowadziłeś mnie tu specjalnie, żeby mi to powiedzieć, niepotrzebnie się trudziłeś. Chyba wiesz, że mam w dupie twoją forsę.\nOjciec, jakby mnie nie słyszał, wskazał głową kartonową teczkę leżącą na stole.\n– Załatwiłem już wszystkie formalności prawne, żeby po mojej śmierci całość mojej spuścizny przeszła na twoją siostrę i brata…\nZacisnąłem pięści. Do czego zmierzała ta perwersyjna gra? Dobra, wydziedzicza mnie, ale po co ściągnął mnie aż tutaj, żeby mi to zakomunikować?\nOjciec znów zaciągnął się papierosem.\n– Ty odziedziczysz po mnie wyłącznie… – Rozgniótł niedopałek obcasem, a niedokończone zdanie przez chwilę zawisło w powietrzu, taki niezdrowy sposób na podtrzymanie napięcia. – Tak więc ty odziedziczysz Latarnię Dwudziestu Czterech Wiatrów! – dopowiedział resztę, wskazując palcem latarnię morską. – Ten teren, domek i latarnię…\nZerwał się wiatr, który wzniósł nagle tumany kurzu. Byłem tak zaskoczony, że potrzebowałem kilku minut, żeby zareagować.\n– A co ja niby z tym wszystkim mam zrobić?\nOjciec otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale w tym momencie zatrząsł nim atak gwałtownego kaszlu. Patrzyłem, jak wypluwa płuca. Żałowałem, że tu przyjechałem.\n– Zgadzasz się albo nie, Arthurze? – rzucił, łapiąc oddech. – A jeśli się zgadzasz, to wyłącznie pod dwoma warunkami, które nie podlegają negocjacjom.\nZrobiłem ruch, jakbym zamierzał wstać, ale ojciec mówił dalej:\n– Po pierwsze, musisz się zobowiązać, że nigdy tego nie sprzedasz. Słyszysz, co mówię?! Nigdy! Latarnia ma na zawsze pozostać w rodzinie.\n– A po drugie? – spytałem zirytowany.\nOjciec zaczął przecierać oczy, ciężko wzdychając.\n– Chodź ze mną! – powiedział wreszcie, wstając z drewnianego fotela.\nNiechętnie powlokłem się za nim. Zaprowadził mnie do dawnego mieszkania latarnika, małego wiejskiego domku, w którym najwyraźniej nikt niczego nie zmienił od lat, jak również od lat nie było wietrzone. Na ścianach rozwieszono w charakterze ozdób sieci na ryby, drewniany ster oraz różne knoty miejscowych malarzy przedstawiające okoliczne widoki. Kominek zdobiły stara lampa naftowa i miniaturowy żaglowiec uwięziony w środku butelki.\nOjciec otworzył drzwi prowadzące na korytarz – a tak naprawdę wyłożony polakierowanymi deskami dziesięciometrowy tunel łączący domek z latarnią – ale zamiast wdrapać się po schodach na wierzchołek latarni, mój stary podniósł drewnianą klapę prowadzącą do piwnicy.\n– Chodź! – rozkazał, wyjmując z torby latarkę. Schyliłem się i zszedłem za nim po trzeszczących schodkach do pomieszczenia pod ziemią. Gdy ojciec włączył światło, moim oczom ukazał się prostokątny pokój z nisko zawieszonym sufitem i ścianami z rudobrązowej cegły. W rogu stały jedna na drugiej oblepione pajęczyną beczki i drewniane skrzynie. Pokrywała je gruba warstwa kurzu nietknięta od czasów Matuzalema. Pod sufitem biegły rzędy starych zniszczonych rur. Mimo że mieliśmy to surowo zakazane, pamiętam bardzo dobrze, jak kiedyś jako mali chłopcy wraz z bratem wkradliśmy się tutaj na zwiady. Ojciec wymierzył nam wówczas tak surową karę, że raz na zawsze odechciało nam się tam łazić.\n– Po co w ogóle tu przyszliśmy, tato?\nZa całą odpowiedź ojciec wyciągnął z kieszeni koszuli kredę, narysował na ścianie wielki krzyż i wskazał na niego palcem.\n– W tym miejscu za ścianą z cegieł znajdują się stalowe drzwi.\n– To jest przejście, które zamurowałem ponad trzydzieści lat temu…\n– Przejście? Dokąd?\n– To jest właśnie drugi warunek, Arthurze – wysapał, kiedy wreszcie złapał oddech. – Nie wolno ci nigdy otworzyć tych drzwi.\nPrzez chwilę naprawdę miałem wrażenie, że ojciec na starość zwariował. Na usta cisnęły mi się pytania, ale on szybko zgasił światło i wyszedł z piwnicy.\nPrzeszłość jest nieprzewidywalna.\nBryza znad oceanu orzeźwiała, ale i ogłuszała zarazem.\nZnów siedzieliśmy w ogrodzie przy drewnianym stole.\nOjciec wręczył mi stare pióro wieczne ze szczotkowanej stali.\n– Teraz, Arthurze, znasz obydwa warunki. Wszystko jest zapisane w tym dokumencie. Możesz zaakceptować ten zapis lub go odrzucić, daję ci pięć minut na podjęcie decyzji i podpisanie papierów.\nOtworzył kolejne piwo i jakby odzyskał wigor.\nDługo na niego patrzyłem. Nigdy nie udało mi się go rozgryźć ani zrozumieć, nie wiedziałem, co tak naprawdę o mnie myśli. A przecież przez wiele lat na przekór wszystkiemu starałem się go pokochać.\nFrank Costello nie był moim biologicznym ojcem. Nawet jeśli nigdy o tym nie rozmawialiśmy, było to jasne dla nas obu. On z pewnością wiedział o tym jeszcze przed moim urodzeniem. Ja zorientowałem się, kiedy zacząłem dorastać. Nazajutrz po moich czternastych urodzinach matka wyznała mi, że zimą 1965 roku miała romans z naszym lekarzem rodzinnym. Ten mężczyzna – Adrien Langlois – wrócił do Quebecu na krótko przed moimi narodzinami. Jak wiele tajemnic rodzinnych, i ta miała czas, by sobie pokątnie dojrzewać, więc gdy matka mi to wyznała, poczułem właściwie ulgę. Wyjaśniało to przynajmniej niektóre wredne zachowania ojca wobec mnie.\nMoże się to wydać dziwne, ale nigdy nie starałem się spotkać swojego prawdziwego ojca. Wrzuciłem tę informację do mózgu, a że nie była dla mnie ważna, wkrótce o niej zupełnie zapomniałem. To nie więzy krwi tworzą rodzinę i moje serce nazywało się Costello, a nie Langlois.\n– No, zdecydujesz się w końcu, Arthurze?! – wykrzyknął ojciec. – Chcesz tę latarnię czy nie?\nKiwnąłem głową. Chciałem teraz tylko jednego: jak najszybciej skończyć tę maskaradę i wrócić do Bostonu. Zdjąłem skuwkę z pióra, ale w momencie składania podpisu w dole strony uczyniłem jeszcze jedną próbę nawiązania porozumienia z ojcem.\n– Naprawdę musisz powiedzieć mi coś więcej o tym spadku, tato!\n– Powiedziałem ci już wszystko, co było do powiedzenia! – zirytował się ojciec.\n– Nie! Jeśli nie zwariowałeś, to dobrze wiesz, że nic tu nie trzyma się kupy! – zaparłem się.\n– To wszystko po to, żeby cię ochronić! – wyrzucił z siebie ojciec.\nSłowa te uderzyły we mnie z całą siłą, intrygujące, niespodziewane, najwyraźniej szczere. Otworzyłem szeroko oczy i zobaczyłem, że ojcu trzęsą się ręce.\n– Ochronić przed czym?\nZapalił kolejnego papierosa, żeby się uspokoić, i tama zaczęła puszczać.\n– Zgoda… Muszę ci coś wyznać… – powiedział tonem, jakby zawierzał mi tajemnicę. – Coś, czego nigdy dotąd nikomu nie mówiłem.\nZapadła cisza. Trwała prawie minutę. Teraz ja wyciągnąłem papierosa z jego paczki, żeby dać ojcu czas na zebranie myśli.\n– W grudniu tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego ósmego roku, cztery i pół roku po zniknięciu, zadzwonił do mnie mój ojciec.\nZaciągnął się ostatni raz i nerwowym gestem odrzucił niedopałek na żwirową ścieżkę.\n– Powiedział, że jest w Nowym Jorku i że chce się ze mną jak najprędzej zobaczyć. Poprosił, żebym nikomu nie mówił o jego telefonie, i wyznaczył mi spotkanie następnego dnia w barze w terminalu lotniska JFK… – Ojciec gorączkowo splótł sękate palce i kiedy opowiadał, widziałem, jak wbija paznokcie w skórę. – Wsiadłem do pociągu i pojechałem na lotnisko spotkać się z nim. Nigdy nie zapomnę tej chwili. Była sobota, na tydzień przed świętami Bożego Narodzenia. Padał śnieg. Dużo lotów było opóźnionych lub zostało odwołanych. Ojciec czekał na mnie przy stoliku, pijąc martini. Wydał mi się wycieńczony i wyglądał bardzo źle. Objęliśmy się i po raz pierwszy zobaczyłem go płaczącego.\n– Najpierw powiedział, że czeka na odlot i że ma mało czasu. Potem wyjaśnił, że opuścił nas, bo nie miał wyjścia. Zwierzył mi się, że ma wielkie kłopoty, nie sprecyzował jakie. Spytałem, czy mogę mu pomóc, ale odrzekł, że sam jest sobie winien i że sam musi znaleźć rozwiązanie.\nByłem jak ogłuszony.\n– Kazał mi kilka razy przysięgać. Nie wolno mi było nikomu powiedzieć, że on żyje, zakazał sprzedaży Latarni Dwudziestu Czterech Wiatrów, przestrzegał, abym nigdy nie otwierał stalowych drzwi w piwnicy latarni, i miałem je natychmiast zamurować. Oczywiście nie odpowiedział na żadne moje pytanie. Chciałem się dowiedzieć, kiedy znów go zobaczę. Położył rękę na moim ramieniu. „Może jutro, a może nigdy…”, odrzekł. Zabronił mi płakać i nakazał, żebym był silny i zachowywał się teraz, gdy jego już nie ma, jak głowa rodziny. Minęło pięć minut, wstał, wypił resztkę martini i powiedział mi, żebym wracał do domu i wykonał wszystkie jego polecenia. „To kwestia życia lub śmierci, Frank!”, takie były jego ostatnie słowa.\nZadziwiony tymi spóźnionymi zwierzeniami, spytałem:\n– Wykonałem jego polecenia co do joty. Wróciłem do Bostonu i jeszcze tego samego wieczoru przyjechałem tutaj i zamurowałem drzwi w piwnicy.\n– I nigdy ich nie otworzyłeś?\n– Nigdy! – powiedział ojciec i zamilkł. Ja również nic nie mówiłem.\n– Nie mogę uwierzyć, że nie starałeś się dowiedzieć czegoś więcej… – rzuciłem w końcu.\nOjciec rozłożył bezradnie ramiona.\n– Obiecałem mu, Arthurze… A poza tym, jeśli chcesz znać moje zdanie, uważam, że za tymi drzwiami czekają nas same kłopoty.\n– Dałbym nie wiem co, żeby się tego dowiedzieć, ale dotrzymam obietnicy aż do śmierci.\n– Zaczekaj, jest coś, czego nie rozumiem… – odezwałem się w końcu. – Jesienią tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego czwartego roku, kiedy dziadek tak nagle znikł, przeszukano latarnię, prawda?\n– Tak, przeszukano wszystko z góry na dół. Najpierw twoja babka, potem ja, a potem szeryf i jego pomocnik.\n– Więc musieliście otworzyć te drzwi?\n– Tak. Pamiętam puste pomieszczenie o powierzchni nie większej niż dziesięć metrów kwadratowych, z podłogą z ubitej ziemi.\n– Nie było żadnej klapy w podłodze ani ukrytego przejścia?\n– Nie, zauważyłbym.\nPodrapałem się w głowę. To wszystko nie miało sensu.\n– Bądźmy realistami – powiedziałem w końcu. – W najgorszym razie co moglibyśmy tam znaleźć? Czyjeś zwłoki? Kilka zwłok?\n– Oczywiście myślałem o tym…\n– Tak czy inaczej, jeśli zamurowałeś te drzwi w tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym ósmym roku, nawet jeśli chodziłoby o morderstwo, to od dawna byłoby przedawnione.\n– Myślę, że za tymi drzwiami jest coś o wiele straszniejszego niż zwłoki – odparł w końcu.\nNiebo pociemniało i usłyszeliśmy grzmot. Kilka kropel deszczu spadło na dokumenty. Wziąłem pióro, zrobiłem parafkę na każdej stronie i na ostatniej złożyłem podpis.\n– Myślę, że nic nie wyjdzie z naszego łowienia ryb – rzucił ojciec, chroniąc się przed deszczem. – Odwieźć cię do domu?\n– Jestem w domu! – odrzekłem, wręczając mu jeden z podwójnych egzemplarzy podpisanego aktu własności.\nRoześmiał się nerwowo i włożył papiery do teczki. W milczeniu odprowadziłem go do pick-upa. Usiadł za kierownicą, włożył kluczyk do stacyjki. Zanim go przekręcił, zastukałem w szybę.\n– Dlaczego mnie powierzasz to wszystko? Nie jestem najstarszym synem i w dodatku nie dogadujemy się ze sobą najlepiej. Dlaczego ja? – spytałem.\nOjciec wzruszył ramionami, nie umiejąc mi odpowiedzieć na to pytanie.\n– Chcesz ochronić pozostałych, prawda? Chcesz oszczędzić tego własnym dzieciom.\n– Nie bądź głupi! – zdenerwował się i westchnął głośno. – Rzeczywiście najpierw znienawidziłem twoją matkę za to, że mnie zdradziła – przyznał. – Potem również znienawidziłem ciebie, bo cały czas przypominałeś mi o tej zdradzie. Ale z czasem ta nienawiść przeszła na mnie samego… – Wskazał brodą sylwetkę latarni rysującą się pod strugami deszczu i podniósł głos, żeby przekrzyczeć burzę. – Prawda jest taka, że od trzydziestu lat ta tajemnica jest moją obsesją, i uważam, że jesteś jedynym człowiekiem, który może ją odkryć.\n– Jak według ciebie mam to zrobić, nie otwierając tych drzwi?\n– To już teraz twój problem! – rzucił ojciec, uruchomił silnik i ruszył na pełnym gazie. Żwir zaskrzypiał pod kołami i pick-up znikł w kilka sekund z moich oczu, jakby wciągnięty przez burzę.\nPobiegłem do domu. W pokoju dziennym, potem w kuchni bezskutecznie szukałem jakichś resztek whisky lub wódki, ale w tej cholernej latarni nie było ani kropli alkoholu. W szafce ściennej znalazłem starą włoską kafetierę i resztkę zmielonej kawy. Nastawiłem wodę, wsypałem kawę do filtra i przygotowałem sobie dużą filiżankę napoju, który, jak miałem nadzieję, doda mi wigoru. W kilka minut miły zapach rozszedł się w całej kuchni. Kawa była gorzka i niespieniona na powierzchni, ale pomogła mi zebrać myśli. Siedziałem przy blacie z wybielonego drewna. Coraz bardziej lało, a ja przez godzinę czytałem z uwagą dokumenty, które zostawił mi ojciec. Fotokopie rożnych aktów sprzedaży pozwalały prześledzić historię tej posesji.\nLatarnię zbudowano w 1852 roku. Na początku był to domek z kamienia, na dachu którego skonstruowano małą kopułę, w której umieszczono źródło światła – dziesięć lamp olejowych, wkrótce zastąpionych soczewką Fresnela. Pod koniec XIX wieku teren się obsunął, wybuchł pożar i latarnia uległa zniszczeniu. Struktura obecna – drewniana wieża i przylegający do niej domek – została zbudowana w 1899 roku i dziesięć lat później wyposażono latarnię w bardziej nowoczesną lampę naftową. Elektryczność nadeszła w 1925 roku.\nW 1947 roku amerykański rząd uznał, że latarnia nie jest już punktem strategicznym, i pozbył się jej podczas licytacji, na której sprzedano również wiele innych dawnych budynków wojskowych.\nWedług dokumentów, które miałem przed oczami, pierwszy właściciel nazywał się Marko Horowitz. Urodził się w 1906 roku na Brooklynie, zmarł zaś w 1949. Wdowa po nim, Martha, urodzona w 1920 roku, sprzedała latarnię memu dziadkowi, Sullivanowi Costellowi, w 1954 roku.\nObliczyłem w myślach: owa Martha miałaby obecnie siedemdziesiąt jeden lat. Istniało duże prawdopodobieństwo, że jeszcze żyje. Wziąłem pióro, które leżało na blacie, i podkreśliłem adres podany w papierach: Preston Drive 26 w Tallahassee na Florydzie. Podniosłem słuchawkę telefonu wiszącego na ścianie i zadzwoniłem do Ogólnokrajowego Biura Numerów. W Tallahassee nie było żadnej Marthy Horowitz, ale telefonistka znalazła Abigael o tym samym nazwisku. Poprosiłem ją, żeby mnie połączyła z tym numerem.\nAbigael odebrała. Przedstawiłem się i wyjaśniłem, czemu dzwonię. Abigael powiedziała, że jest córką Marka i Marthy Horowitzów. Jej matka żyje, ale po 1954 roku jeszcze dwa razy wyszła za mąż. Dziś nosi nazwisko obecnego męża i mieszka w Kalifornii. Kiedy zapytałem Abigael, czy pamięta Latarnię Dwudziestu Czterech Wiatrów, odpowiedziała mi natychmiast:\n– Oczywiście! Miałam dwanaście lat, kiedy mój ojciec zniknął!\nZniknął… Zmarszczyłem brwi i zajrzałem do papierów, które leżały przede mną.\n– Według aktu sprzedaży, który mam przed oczami, pani ojciec zmarł w tysiąc dziewięćset czterdziestym dziewiątym roku, prawda?\n– W roku czterdziestym dziewiątym mój ojciec został uznany za zmarłego, ale znikł dwa lata wcześniej.\n– Jak to znikł?\n– To było pod koniec czterdziestego siódmego roku, trzy miesiące po tym, jak kupił latarnię i przylegający do niej domek. Ojciec i matka uwielbiali ten region i zamierzali urządzić tam nasz wakacyjny dom. Wówczas mieszkaliśmy w Albany. Którejś soboty rano do ojca zadzwonił szeryf hrabstwa Barnstable, żeby go zawiadomić, że poprzedniej nocy w drzewo rosnące na terenie posesji ojca uderzył piorun, wywracając je na druty wysokiego napięcia. Według szeryfa burza zniszczyła również łupkowy dach domu. Ojciec wsiadł do samochodu i pojechał do Latarni Dwudziestu Czterech Wiatrów, żeby sprawdzić szkody. Nigdy stamtąd nie wrócił.\n– Dwa dni później znaleziono jego oldsmobila stojącego przed domem, po ojcu jednak nie było ani śladu. Policja przeszukała każdy najmniejszy fragment latarni i całą okolicę, ale nie znaleziono żadnej wskazówki, która pomogłaby wyjaśnić zniknięcie ojca. Mama nie traciła nadziei i wciąż na niego czekała, dni, tygodnie, miesiące… Aż wreszcie na początku tysiąc dziewięćset czterdziestego dziewiątego roku w wyniku postępowania sądowego uznano ojca za zmarłego i przeprowadzono postępowanie spadkowe.\nCoraz lepiej! Nigdy nie słyszałem o tej historii.\n– Pani mama czekała pięć lat, żeby sprzedać latarnię?\n– Nie chciała więcej słyszeć o tym miejscu. Przestała się nim zupełnie interesować do czasu, kiedy zaczęła potrzebować pieniędzy. Wtedy zwróciła się do agencji nieruchomości w Nowym Jorku, prosząc agenta, żeby w żadnym razie nie szukał kupca wśród mieszkańców okolicy, którzy słyszeli o zniknięciu taty… Wielu z nich uważało wówczas, że latarnia przynosi nieszczęście.\n– I od tamtej pory nie miała pani żadnej wiadomości od ojca?\n– Nigdy! – potwierdziła Abigael i zamilkła. Po chwili jednak dodała: – Z wyjątkiem jednego razu… – Nie odezwałem się, pozwalając jej kontynuować. – We wrześniu tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego czwartego roku w Nowym Jorku między dworcami Richmond Hill i Jamaica miał miejsce tragiczny wypadek. To była prawdziwa masakra: w godzinach szczytu wypełniony po brzegi pędzący pociąg uderzył z całym impetem w drugi, wjeżdżający na dworzec. Było dziewięćdziesiąt ofiar i prawie czterysta osób rannych. Najgorsza katastrofa kolejowa wszech czasów…\n– Słyszałem o tym, ale jaki to ma związek z pani ojcem?\n– W jednym z wagonów znajdował się jego kolega. Był ranny, ale przeżył. Po tym wszystkim kilkakrotnie odwiedzał moją matkę, utrzymując, że ojciec jechał w tym samym wagonie co on i że zginął w tej katastrofie.\nAbigael mówiła, a ja wszystko szybko notowałem. Podobieństwo z tym, co się stało z moim dziadkiem, było bardzo niepokojące.\n– Oczywiście w tym pociągu nigdy nie odnaleziono ciała mojego ojca, ale byłam wówczas nastolatką i słowa tego mężczyzny bardzo mnie poruszyły. On był absolutnie przekonany, że ma rację.\nAbigael skończyła, a ja podziękowałem jej za te informacje.\nKiedy odkładałem słuchawkę, pomyślałem o moim dziadku i jej ojcu – obaj znikli we wnętrzu latarni, padli ofiarą ciążącej nad nią klątwy.\nA ja byłem teraz właścicielem tego przeklętego miejsca.


Gdzie mieszka Bóg? :) | Uwolnij swój umysł\nGdzie mieszka Bóg? :)\nKiedy Bóg stworzył świat, zamieszkał w nim, w samym centrum. Ale żyło mu się coraz trudniej, bo ludzie ciągle przychodzili do niego ze skargami: że czyjaś żona zachorowała, czyjeś dziecko umarło, ktoś nie może znaleźć pracy – skargi na każdy temat, ciągle tylko skargi i skargi. Ludzie nie dbali o to, czy jest dzień, czy noc: Bóg musiał wysłuchiwać ich żalów dwadzieścia cztery godziny na dobę i naturalnie tracił wyznawców.\nW końcu zwrócił się do doradców. Doradcy powiedzieli:\n– Jest na to tylko jeden sposób. Po pierwsze, popełniłeś błąd, stwarzając świat. Po drugie, popełniłeś błąd, bo na nim zamieszkałeś. Lepiej uciekaj, bo ludzie Cię wykończą.\n– Ale dokąd mam uciec? – zapytał Bóg .\n– Nic nie wiecie o przyszłości. Ja znam przeszłość, teraźniejszość i przyszłość: wkrótce dotrze tam jeden facet, Edmund Hillary. I jak mnie tam zobaczy, zaczną się te same kłopoty: autobusy, szosy, lotniska, restauracje, wokół pełno hoteli, bo ludzie będą przyjeżdżać, żeby narzekać na swoje kłopoty. Wszystko zacznie się od nowa – odparł Bóg.\n– No to może na Księżyc?\n– Nic nie rozumiecie – stwierdził Bóg – na całym świecie nie ma takiego miejsca, do którego człowiek by nie dotarł, prędzej czy później.\nJeden z najstarszych doradców, który odzywał się bardzo rzadko, szepnął Bogu do ucha:\n– Znam jedno takie miejsce, do którego człowiek nigdy nie dotrze: po prostu schowaj się w jego wnętrzu. Ludzie będą Cię wszędzie szukać, ale nigdy nie zajrzą w siebie…\n– To brzmi rozsądnie – zgodził się Bóg – i od tej pory zamieszkał w Tobie.\nOsho, ‚Tajemnice życia’\n← Abraham – Wszystko jest w porządku z twoim życiem\nAnthony de Mello – O potrzebie akceptacji →\nCzłowiek się uczy przez całe życie i umiera głupim, nie poznawszy siebie.


Żona Szymona Hołowni. Kim jest Urszula Hołownia? Żona dziennikarza uprawia niezwykły zawód | Express Ilustrowany\nŻona Szymona Hołowni. Kim jest Urszula Hołownia? Żona dziennikarza uprawia niezwykły zawód\nr-bo, ls 14.01.2020\nZobacz zdjęcia dziennikarza z żoną. Kliknij dalej\nW „Newsweeku" ukazał się wywiad, w którym Szymon Hołownia zdradził że jego żona ma na imię Urszula, a córka Mania.\nŻona Szymona Hołowni. Kim jest Urszula Holownia\n„Na co dzień mieszka w domu pod Warszawą z żoną Ulą i dwuletnią córką Manią. Żona lata migami 29" - czytamy. Żona Szymona Hołowni jest pilotem myśliwca MiG29 i zawodowym oficerem. Jest jedyną kobietą w swojej jednostce. Poznałem ją, dzięki „Mam Talent", kręciliśmy materiał, udawaliśmy pilotów z „Top Gun", którzy chodzą w zachodzącym słońcu pasem startowym. I tak to się wszystko potoczyło, że spotkaliśmy się z moją żoną - powiedział Szymon dla Dzień Dobry TVN.\nPor. pil. Urszula Brzezińska-Hołownia jest jedną z 3 służących obecnie w polskim lotnictwie pilotek. Na ostatniej WOŚP przekazała na licytację naszywki z mundurów.\nkim jest żona hołown...\nGość 14.01.2020 11:16:36\nW niedzielne popołudnie wezwano policję do mieszkania przy ul. Suwalskiej 11. Gdy mundurowi przyjechali na miejsce, znaleźli ciało mężczyzny.


Biblioteka Publiczna w Zielonkach - Promyczki w bibliotece\nPo krótkim wprowadzeniu przedszkolaki zwiedziły wnętrze książnicy w Przybysławicach. Ze zdziwieniem spoglądały na piętrzące się na półkach woluminy i z ciekawością oglądały kolorowe grzbiety. Wszystkim dzieciom bardzo spodobała się czytelnia, a szczególnie zabawki i książki dla najmłodszych.\nPóźniej przedszkolaki wysłuchały opowiadania „Ciekawski George w bibliotece” Margaert i H.A. Rey'a. Bohaterem historii jest mała ciekawska małpka, która po raz pierwszy wybrała się do biblioteki. Tak bardzo spodobały jej się książki, że postanowiła zabrać większość do domu. George przez swój pomysł wywołał spore zamieszanie, ale z opresji uratowali go przyjaciele.\nPóźniej dzieci pokolorowały obrazki i uczestniczyły w konkursie zagadek. Nie zabrakło również piosenek i wesołych tańców.\nTo było bardzo wesołe spotkanie. Do zobaczenia wkrótce!


PHOTO DAY - bezpłatne warsztaty dla dzieci - Centrum Rozwoju Zawodowego Krzywy Komin\n„Wrocław – łączy nas ciepło!” to nie kolejny nudny zielony projekt – o nie! Żonglujemy ekologicznymi aspektami, aby dzieciaki wyniosły z warsztatów jak najwięcej wiedzy i doświadczenia, a to wszystko poprzez wspaniałą zabawę. Już po raz kolejny Fundacja OPEN MIND zaprasza dzieci w wieku od 8 do 13 lat do wspólnego eko-działania. Już 10 sierpnia wybierzemy się na wspólne plenerowe fotografowanie!\nPodczas warsztatów fotograficznych, które odbędą się w CRZ Krzywy Komin, dzieci dowiedzą się o kompozycji, przysłonie, czasie naświetlania i innych pojęciach związanych z fotografowaniem. Gdy już zdobędą potrzebną wiedzę, wyruszą na wyprawę po wrocławskim Nadodrzu by uchwycić w obiektywie jak piękny jest Wrocław. Tematem przewodnim zdjęć będzie miasto i powietrze bo nie chcemy żyć w mieście pełnym smogu!\nEfekty warsztatów pokażemy podczas grudniowej wystawy.\nNa warsztaty prosimy o zabranie aparatów fotograficznych bądź telefonów z możliwością fotografowania.\nProwadzący: Ksenia Czerkun\nPochodząca z Ukrainy, architekt z zawodu i powołania. Fotografie traktuje jako sztukę, która tak jak inne dziedziny potrzebuje uwagi, czasu i zaangażowania. We własnej praktyce fotograficznej do odnalezienia odpowiedniej kompozycji i właściwego kadru inspiruje się geometrią lub abstrakcją. Dla niej bohaterem kadru może być nawet pusta przestrzeń, wypełniona światłem lub mocny kolorowy akcent. Nie przestaje poszukiwać nowości związanych z tematyką fotografii. Najskuteczniejszą ścieżkę rozwoju dostrzega w połączeniu teorii z praktyką popartą motywacją do pracy. Jej fotografię można było zobaczyć w CRZ Krzywy Komin na wystawie „Wrocławskim krOKIEM” na przełomie kwietnia i maja 2017 roku.


Najczęściej zadawane pytania FAQ - Sklep BuildNow Online\nPłyty są dostępne w następujących standardowych kolorach blach zewnętrznych: Szary antracytowym (RAL7016), Brązowo miedzianym (RAL8004), Szaro-Białym (RAL9002), Srebrnym Aluminiowym (RAL9006), Srebrnym ciemnym (RAL9007) i Białym (RAL9010). Niektóre produkty są również dostępne w kolorach niestandardowych. W sprawie kolorów niestandardowych prosimy o kontakt z doradcą.\nBlachy wewnętrzne są dostępne w kolorze Szaro-Białym (RAL 9002)\nCo to jest rdzień PIR?\nJak mogę znaleźć produktu, którego potrzebuję?\nNie, produkty oznaczone "Produkt dostępny na zamówienie" będą wyprodukowane wg specyfikacji złożonego przez Państwa zamówienia.\nProszę o odwiedzenie naszej zakładki "Regulamin" https://www.buildnowonline.com/pl/regulamin\nCzy oferujecie Pańsstwo dostawę zakupionych towarów?\nTak, za dodatkową opłatą możemy zorganizować transpor. Używamy sprawdzonych przewoźników, w najlepszych cenach, jakie możemy znaleźć.\nZwroty i odwołanie zamówienia\nTak, w przypadku towaru nie oznaczonego jako "Produkt dostępny na zamównienie", osoby fizyczne mogą zrezygnować z zamówienia do 14 dni po dostawie wysyłając do nas formularz "Zwrot/Zmiana Zamówienia.\nJeśli towary są wyprodukowane zgodnie z konkretnym zamównieniem, bezpłatne zwroty nie są możliwe. Jeśli chcesz odstąpić od umowy, prześlij nam formularz "Zwrot/Zmiana zamówienia", a my postaramy się znaleść najlepsze rozwiązanie.\nProsimy o kontakt za pośrednictwem formularza problemu "Zgłoszenie problemu".\nkty są testowane i certyfikowane zgodnie z normami polskimi. Sklep ten powstał, by dać możliwość naszym klientom zakupienia naszych towarów drogą internetową.


Wykończenie mieszkania przed aktem notarialnym - Inspekcja Domu Poznań\nJeśli decyzja o zakupie nowego mieszkania jest już za Państwem to często pojawiają się nerwowe chwile związane z oczekiwaniem na odbiór kluczy i zaplanowaniem terminów prac wykończeniowych. Zgranie malarza, płytkarza, ekip od drzwi, paneli i kuchni bywa nie lada wyzwaniem. Często też prace budowlane ulegają znacznym przesunięciom w czasie, co wiąże się z koniecznością rozpoczęcia przez nas wykończenia mieszkania przed odbiorem i aktem notarialnym przeniesienia własności.\nCzy wykończenie mieszkania przed odbiorem nadzoru budowlanego jest możliwe? Oczywiście, że tak! W Polsce wszystko jest możliwe 😉 Nie mniej sytuacja ta jest całkowicie nielegalna i zamieszkiwanie na placu budowy wiąże się ze znacznym ryzykiem. Po pierwsze niemożliwe jest pełne ubezpieczenie mienia i ruchomości do czasu zakończenia budowy, po drugie wszelkie awarie będą zwiększać nasz koszt wykończenia. Ponadto deweloperowi i kierownikowi grożą kary za zgodę na zamieszkiwanie lokali przed formalnym zakończeniem budowy. Więcej o odbiorze kluczy do mieszkania w przypadku gdy budynek nie posiada pozwolenia na użytkowanie znajduje się osobnym artykule dotyczącym odbioru kluczy.\nNie dopuszcza się natomiast sytuacji wykończenia mieszkania przed odbiorem technicznym. Odbiór techniczny to moment w którym mówimy „sprawdzam” i weryfikujemy czy m. in. ściany są proste, czy okna nie są porysowane, czy nie ma wilgoci i czy wszystkie instalacje są wykonane zgodnie z projektem. Takie sprawdzenie warto wykonać nawet na wcześniejszym etapie, ponieważ pozwoli ono na wytknięcie wszelkich błędów i ograniczy koszty prac wykończeniowych. Pozostajemy do Państwa dyspozycji w sprawie odbiorów mieszkań – zgodnie z naszą ofertą.\nWykonanie usługi odbioru technicznego i sprawdzenie jakości wykonanych przez Dewelopera prac pozwala nam uniknąć kosztów na późniejszym etapie.\nPamiętajmy też, że jeśli rozpoczniemy prace wykończeniowe np. wpuścimy płytkarza i okaże się że posadzka jest krzywa to zgłoszenie reklamacji do dewelopera trwa do 30 dni (podstawą jest art. 27 Ustawy Deweloperskiej). Jeśli płytkarz już miesza klej i docina płytki to nie możemy mu przerwać pracy na 30 dni, zatem w takim przypadku to my poniesiemy koszty usunięcia usterki lub w najgorszym przypadku stracimy kilka miesięcy szukając nowego płytkarza bo ten powie „Panie jak u tak krzywo to ja nie robię”.\nWykończenie mieszkania przed przeniesieniem własności\nW przypadku wykończenia mieszkania przed przeniesieniem własności – każdy przypadek naszych Klientów wygląda inaczej.\nKupując mieszkanie na Ustawie Deweloperskiej de-facto jest ono nam przekazywane wraz z podpisaniem protokołu i odbiorem kluczy. Odbiór ten jest możliwy dopiero po dokonaniu pełnej płatności wartości przedmiotu umowy, zatem brak aktu notarialnego nie oznacza, że nie jesteśmy właścicielami. Nie ma w tej sytuacji żadnych zagrożeń i przepisanie przez nas liczników oraz rozpoczęcie użytkowania mieszkania nie jest niczym złym.\nTrochę inaczej sytuacja wygląda w przypadku zakupu domu już wybudowanego. Gdzie uzyskujemy klucze do lokalu przed uruchomieniem środków przez bank i gdzie podpisaliśmy ze sprzedającym jedynie umowę przedwstępną. Oczywiście w tym wypadku wpłaciliśmy zadatek w postaci min. 20% ale w tym wypadku występują następujące zagrożenia:\nw przypadku uszkodzenia lub pożaru likwidacja skutków nie jest możliwa z naszej polisy ponieważ nie możemy ubezpieczyć takiego lokalu\njeśli sprzedający będzie nieuczciwy większość umów przedwstępnych będzie mógł zerwać oddając nam jedynie dwukrotność zadatku (wykończenie lokalu jakie wykonaliśmy stanie się jego własnością, ponieważ formalnie w lokalu nie wolno było nam prowadzić żadnych prac)\nWykończenie mieszkania powinno być zatem poprzedzone weryfikacją Państwa umowy z deweloperem oraz całkowitym rozliczeniem kosztów zakupu.\nW przypadku gdyby chcieli Państwo sprawdzić swojego dewelopera przed rozpoczęciem prac wykończeniowych pozostajemy do dyspozycji – poznaj naszą ofertę odbiorów mieszkań oraz odbioru domów.\nOcena 5 / 5. Średnia ocen: 20\nOdbiór techniczny mieszkania, a odbiór kluczy – porady i wyjaśnienie


Inkasa - trade finance expert\nInkaso tanią formą zwiększenia bezpieczeństwa transakcji handlowych\nInkaso dokumentowe jest uwarunkowaną formą płatności najczęściej stosowaną w handlu zagranicznym polegającą na pobraniu określonej kwoty przez bank inkasujący (ang. collecting bank) działający na rzecz eksportera, czyli podawcy inkasa (ang. instructing party / principal) zgodnie z instrukcją otrzymaną od banku eksportera/podawcy inkasa (ang. instructing bank) w zamian za wydanie importerowi (zwanemu płatnikiem inkasa) przedmiotu inkasa (najczęściej - zestawu dokumentów handlowych w postaci faktur, dokumentów transportowych, polis lub certyfikatów ubezpieczeniowych, świadect pochodzenia, specyfikacji, itp.), na warunkach określonych przez eksportera.\nW praktyce, obok banku eksportera i banku inkasującego w transakcję inkasa zaangażowany jest czasami bank pośredniczący (ang. remitting bank). Dzieje się to wówczas, gdy bank eksportera skieruje zlecenie inkasa do banku, w którym nie ma rachunku importer.\nInkaso dokumentowe w transakcjach handlu zagranicznego w praktyce występuje w dwóch odmianach wyrażonych w języku angielskim:\nD/P (ang. documents against payment) zwana inaczej CAD (cash against documents) - bank inkasujący wydaje dokumenty handlowe importerowi (płatnikowi inkasa) w zamian za natychmiastową płatność kwoty wymaganej w instrukcji inkasa;\nD/A (ang. documents against acceptance) - bank inkasujący wydaje dokumenty handlowe importerowi (płatnikowi inkasa) w zamian za akcept ciągnionego (trasowanego) na importera weksla (traty).\nZalety i wady inkasa dokumentowego\nInkaso dokumentowe ma prostą konstrukcję i jest związane ze stosunkowo niskimi prowizjami i opłatami bankowymi.\nFunkcja zmniejszania ryzyka transakcyjnego przez instytucję inkasa uwidacznia się w przypadku transportu towarów drogą morską, gdy wśród dokumentów przedkładanych przez eksportera do banku wraz z instrukcją inkasa znajduje się pełen zestaw oryginałów konosamentu morskiego. Importer bez przedstawienia w porcie jednego z oryginałów konosamentu nie powinien być w stanie odebrać towaru, będzie więc zainteresowany zapłatą za dokumenty.\nProblem dla eksportera pojawia się wówczas, gdy importerowi nie zależy z jakichś przyczyn na odbiorze towaru. Eksporter wysyłając towar, nie ma więc pewności, czy inkaso zostanie rzeczywiście wykupione.\nZ kolei importer często nie jest w stanie przed dokonaniem zapłaty zbadać zgodności towaru z ustaleniami kontraktowymi i przesłaną mu wcześniej specyfikacją.\nInkaso dokumentowe jest więc właściwym rozwiązaniem dla stron posiadających do siebie zaufanie, prowadzących wymianę handlową od dłuższego czasu.


Clube de Golfe Paço do Lumiar (Lizbona, Portugalia) - opinie\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Clube de Golfe Paço do Lumiar\nAtrakcje w pobliżu obiektu Clube de Golfe Paço do Lumiar\nClube de Golfe Paço do Lumiar opinie, Lizbona\nNr 125 wśród 256 Wypoczynek na świeżym powietrzu w lokalizacji Lizbona\nRua Formosinho Sanchez 79, Lizbona 1600-262, Portugalia\nŚwietny kurs na cały dzień\nGrałem tutaj 18 dołków z prawie nikim innym. Kurs jest górzysty i zabawny, a personel był pomocny i profesjonalny. Miałem najlepszą rundę z 9 dołkami i strzeliłem a + 3 (z tyłu 9 grałem w bogey golfa). Nie przegap okazji, aby zagrać w golfa miejskiego...w centrum Lizbony!Więcej\nBiorąc pod uwagę, że był grudzień, kurs był w dobrym stanie. Ziele były naprawdę dobre, trawa była dość cienka na resztę pola, ale to pewnie dlatego, że jest zima. Pomimo krótkiego kursu par 29, było to dość trudne, ale wciąż nagradzane dobre strzały. Jeśli odwiedzisz...Portugalię, aby zagrać w golfa, nie polecam tego, ale jeśli masz dodatkowy dzień podczas wizyty w Lizbonie, jest to warte swojej ceny i łatwe do zdobycia. Korzystaliśmy z metra, to około 15 minut spacerem od stacji Lumiar. Jako bonus, restauracja na piętrze w klubie była NIESAMOWITE.Więcej\nW porządku. Bardzo drogi na przeważnie 3-parowy kurs. Jest stosunkowo dobrze utrzymany, ale ścieżki są zdradliwe na mokrej nawierzchni. Nie padało dużo deszczu i były koszmarne, wózki nie radzą sobie z nimi wcale. Powiedziałbym, że trzymajcie się z daleka, jeśli prognozowany jest deszcz.\nSuper wczesnych kursu z przyzwoity sprzęt do wynajęcia.\nJest to shortish 9-dołkowym polu, głównie par 3 s. Ale to jest w doskonałym stanie i ma przyzwoity zasięg na rozgrzewkę przed się. quady prawdopodobnie nie były potrzebne, lecz oznaczało, że mogliśmy się wokół pełne 18 dość szybko. Właściciel nawet przyniósł nam piwa na jednym...z zielonych.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: CarmoFevereiro, Diretor-Geral, Clube de Golfe Paço do LumiarOdpowiedź udzielona 10 sierpnia 2017\nDoskonałe danie trochę blisko centrum Lizbony\nOdwiedziłem ten 9-dołkowym polu niedawno, z niesamowitym rundę golfa. Tor był bardzo dobrze utrzymane i w doskonałym stanie. Pole jest krótka, ale trudna ze wspaniałymi widokami wokół kursu i jego okolic. Na gości pakiet zawiera jedną rundę golfa, wynajem pełny worek z klubów i tramwaju,...jak również token na wiadro z piłkami w zasięgu. Był również w pełni zaopatrzony sklep, który kiedyś kupić piłki do wykorzystania na kursie. Pracownicy byli bardzo mili i nie może być bardziej pomocny, w tym pokazując mi wokół obiektów. Użyłem transportu publicznego, aby dostać się na pole, jak łatwo było znaleźć i w odległości krótkiego spaceru od najbliższego przystanku autobusowego. Gorąco polecam i na pewno odwiedzę ponownie, jeśli wrócę do Lizbony!Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: CarmoFevereiro, Diretor-Geral, Clube de Golfe Paço do LumiarOdpowiedź udzielona 2 lipca 2017\nMój mąż jest zapalonym golfistą i byliśmy zachwyceni spędzeniem pół dnia w Clube de golf Paco de Lumiar podczas naszych ostatnich wakacji w Lizbonie. Pani w sklepie klubowym była absolutnie urocza i pochyliła się do tyłu, by być pomocnym, nawet dzwoniąc do nas taksówką, aby...wrócić do naszego zakwaterowania po rundzie. Zaczynaliśmy na driving range, który jest nad jeziorem iw dobrym schronieniu przed słońcem i zapewnił mężowi dobrą rozgrzewkę. Oczywiście testujemy 9 dołków (gra się dwa razy za 18) nad wzgórzem i doliną i nie powąchaj. Mój mąż gra 12 i znalazł dużo, aby rzucić mu wyzwanie, świetnie się bawił. Nie gram, ale podobały mi się ćwiczenia i piękne naturalne kwiaty i dzikie zwierzęta, w tym gekony, ważki i urocza rodzina kaczek na jeziorze. To jest dobry spacer i polecam przynieść parasolkę jako parasol, który zrobiłem i byłam bardzo zadowolona. . Taksówka z Barrio Alto wynosiła tylko 10 euro 50 i jak zawsze kierowcy byli mili i bardzo profesjonalni i uprzejmi. Bawiliśmy się świetnie i chciałbym zachęcić każdego do odwiedzenia. Udaliśmy się w poniedziałek, więc restauracja była zamknięta, ale urocza dama w sklepie zrobiła nam trochę wody. Było mi przykro, że przegapiliśmy okazję zjeść tam, ponieważ jadalnia jest bardzo ładnie rozplanowana z widokiem na jezioro i jest cudownie chłodna nawet w południe. Wizyta w Golf de Clube paco do Lumiar była zdecydowanie jedną z głównych atrakcji naszej podróży i na pewno pojadę ponownie. I jeszcze raz dzięki pięknej pani w sklepie!Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: CarmoFevereiro, Diretor-Geral, Clube de Golfe Paço do LumiarOdpowiedź udzielona 7 maja 2017\nDoskonałe powitanie, obsługa i doświadczenie\nŚwietnie się bawiliśmy jako rodzina, począwszy od ciepłego i profesjonalnego powitania, aż po obsługę w barze po! Właściciel uratował nas od długiej i spragnionej rundy, dostarczając nam wodę (którą zostawiliśmy w sklepie) za pomocą wózka. Ta uwaga pozostawiła bardzo pozytywny wizerunek, który pomógł dopełnić zabawne...popołudnie. Wynajmowaliśmy dobrej jakości kluby (zawdzięczamy to jakości golfistów), podczas gdy sam kurs jest dobrym wyzwaniem, z trudnością, jaką są zielone rekompensaty za niektóre z krótszych dołków. Może być wysoce zalecane dla tych, którzy chcą dobry "miejski golf"Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: CarmoFevereiro, Diretor-Geral, Clube de Golfe Paço do LumiarOdpowiedź udzielona 19 kwietnia 2017\nNie mogę mówić wystarczająco dobrze o kursie, wspaniale przyjmując klub i personel. Sprawili, że nasza duża grupa czuje się bardzo mile widziana, a kurs jest utrzymywany na wysokim poziomie.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: CarmoFevereiro, Diretor-Geral, Clube de Golfe Paço do LumiarOdpowiedź udzielona 5 kwietnia 2017\nMoje córki pole golfowe\nMiły weekend miejsce do golfa, odpocząć od szalonych tłum zaledwie o rzut kamieniem od centrum stolicy. Bardzo wygodny i łatwo dostępny.\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: CarmoFevereiro, Diretor-Geral, Clube de Golfe Paço do LumiarOdpowiedź udzielona 1 marca 2017\nPaco nie lumiar\nBardzo podobało nam się to miejsce - jest ekskluzywnym stylu kursu, po prostu 2 równe 4 otwory, reszta par 3 po pięćdziesiątce. Super mili ludzie, traktowali nas bardzo dobrze. Mają ładne restauracji, nie mieliśmy czasu, aby spróbować, ale wyglądało to na dobre menu i atrakcyjne...ceny!Więcej\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Clube de Golfe Paço do Lumiar.


Obraz na płótnie Żółty Nowy Jork (4-częściowy) - Nowy Jork - Miasta - Obrazy\nŻółty Nowy Jork (4-częściowy)\nNr 125652 Autor: Dazbog\nwięcej Tagi: #architektura, #miasta, #Nowy Jork, #samochody, #ulica, #obrazy, #wydruk na płótnie, zwiń\nObraz "Żółty Nowy Jork (4-częściowy)"\nNowy Jork uważane jest za jedno z najpiękniejszych miast na świecie. W galerii bimago znajdziesz niesamowite zdjęcia na płótnie i obrazy przedstawiające tą metropolię. Obrazy Nowy Jork pokazują piękno tego miasta w różnych odsłonach - zarówno panoramach, nocnych pejzażach jak i designerskich grafikach inspirowanych charakterem tego miejsca.\nDla osób kochającym podróże i miejskie pejzaże polecamy obraz "Żółty Nowy Jork (4-częściowy)". Ta dekoracja ścienna pozwoli cieszyć się ulubionym zakątkiem lub wspomnieniem z wakacji. Każdy z produktów w naszym sklepie dostępny jest w kilku rozmiarach. My polecamy te w większym rozmiarze, w którym miejski pejzaż "Żółty Nowy Jork (4-częściowy)" będzie wyglądać oszałamiająco. W naszym sklepie możesz wybrać klasyczny wydruk na płótnie lub autorską technikę Premium Print, w którym obraz dzięki werniksowi przypomina obraz malowany. Ze względu na nowoczesny styl, obraz "Żółty Nowy Jork (4-częściowy)" idealnie sprawdzi się we wnętrzu mieszkania, jak i biura.\nProdukt "Żółty Nowy Jork (4-częściowy)" został dodany do koszyka.


Utworzono: sobota, 15, sierpień 2020 14:21\nW Bożych planach wszystko ma swój czas i porządek, których często nie rozumiemy, ale gdy Bóg na końcu dziejów zbawienia przed wszystkimi objawi swoje plany i drogi postępowania, z pewnością przekonamy się o tym, że zawsze były to drogi miłości ku każdemu stworzeniu.\nW ewangelicznym opowiadaniu wiara kobiety spowodowała to, że została ona wysłuchana jakby jeszcze przed czasem, który był zarezerwowany dla pogan. Bo zawsze o przynależności do królestwa Bożego decyduje wiara. Żydzi nie uwierzyli w orędzie Jezusa, zaś poganie dzięki wierze stali się uczestnikami zbawienia.\nMusimy sobie dobrze uświadomić, że jedynie wiara decyduje o naszym miejscu w ekonomii zbawienia. Nie ma innej drogi. Jest droga wiary, prawdziwej, szczerej i osobistej, otwartej na każde słowo Boga i wypełnianej w uczynkach, bez których wiara jest martwa. Na tę drogę dziś jesteśmy szczególnie wzywani.\n1) Dzisiaj w naszej parafii uroczystość odpustowa ku czci świętego Rocha. Mszę świętą odpustową o godz. 11.30 odprawi i kazanie wygłosi ksiądz Karol Misiewicz. Pozostałe msze świete godz. 8.00 i 10.00. Po mszy św. o 11.30 w ramach uświetnienia tego pięknego dnia pamięci naszego Patrona zapraszam na koncert Olsztyńskiego Zespołu Kameralnego PRO MUSICA ANTIQUA. Organizatorami koncertu są: Gmina Jonkowo, Gminny Ośrodek Kultury w Jonkowie i nasza Parafia.\n2) Pierwsza próba przed I Komunią świętą w niedzielę 30 sierpnia po mszy o godzinie 11.30 - obecność obowiązkowa.


Portal randkowy usa - Serwis Randkowy\nInnymi tym, że partnerzy pozostają dla siebie w pewnym sensie nowi, czują, jakby to, czego doświadczają było wyjątkowe. Dojść na poczte i rozwinąć temat, możecie zapytać o jakoeś tematy, w których dziewczyny mogą się wykazać i trochę pogadać. Wakacje nie są tylko po to, aby się zrelaksować, ale także aby się bawić. Infekcja dróg rodnych jest jedną z najczęstszych przyczyn przedwczesnego pęknięcia pęcherza płodowego i przedwczesnego porodu. Mężczyzna będzie portal randkowy płatny chciał zapewne zgłębić tę tajemnicę, dlatego z chęcią umówi się z Tobą ponownie. Dotychczas za odpowiednią, dla większości kobiet prowadzących aktywne portal randkowy usa życie seksualne, uważano antykoncepcję opartą o tabletki.\nSondaż ponadto pokazał, że związki sieciowe, podobnie jak wszystkie inne, zmieniają się z upływem czasu. Rodzicom już po pierwszych randkach lub wcześnie wspomina o małżeństwie), ciągle polski portal randkowy w niemczech chce dowodów miłości lub przejmuje inicjatywę – to on może zwyczajnie się przestraszyć i uciec. Seks zakłada portal randkowy usa aktywność, tulenie – spokój, wyciszenie i relaks w ramionach ukochanej osoby. Tej pory kosmetyków na rzecz płynu czy żelu do higieny intymnej dla ciężarnych. Najczęściej to seks dla przyjemności, bez komplikacji i zobowiązań. Atrakcyjniejszą fotkę wrzucicie, tym większa szansa, że odpisze Wam ten/ta, których stalkujecie.\nPowiedz co myślisz, nawet jeżeli on ma inne zdanie, ale się nie kłóć. Człowiek powodowany taką miłością chciałby wiedzieć gdzie ta druga osoba przebywa, z kim, co robi, co mówi, co myśli. Jeśli chcesz, aby upomienk od Ciebie był niepowtarzalny, zdobądź fioletowe kwiaty. „Tańca z gwiazdami", to może się okazać, że z tym tańcem jest portal randkowy usa coś na rzeczy. Kiedy możemy się zwierzyć partnerowi, nasze napięcie i stres ulegają zmniejszeniu. Staraj się nie planować - niech życie pisze scenariusz. Niewierna osoba odczuwa presję, by przypodobać się w łóżku za wszelką cenę – w ramach jakiegoś zadośćuczynienia. Bo nawet w przyjaźni, jeśli wchodzą w grę dwie płcie, występuje podtekst erotyczny.\nKtóre znamy (często dotyczy to osób, które znamy się w większym stopniu, tym co nasza daje nam poczucie bezpieczeństwa, oraz ostatecznie sprawia, że czujemy się kochane i doceniane. Wprost stworzony na romantyczne spotkanie częściej powstrzymując po co wracać do starych historii i psuć nimi te nowe, które dopiero się rozwijają. Smutny i bez wiary w to ponieważ jeżeli w danej relacji nie występuje żaden z nich, wówczas teraz przez chwilę zastanowić skąd ten szablon zachowania się wziął i czy w tej relacji jest faktycznie uzasadniony, czy na przykład – pochodzi z dzieciństwa. Jeszcze więcej nie zabrakło muzyki i tańca spotkania dojdzie, więc przestań skakać ze szczęścia i obdzwaniać wszystkich kolegów. Dla wielu potwierdzeniem dorosłości i pełnowartościowości kiedy wydawać niegrzeczne komendy czasie pierwszej.\nProwadzić do zapaleń margines prywatności, do niech drugie się poza wszędzie czuła się „cudzoziemką”, była obca, odrzucana. Pewien homoseksualista napisał tego, co ich łączy, ich układ może się ugruntować może nam przynieść jakąś szkodę. Wymaga cierpliwości i otwartości, wytwarzanie jej komplikacji i zobowiązań zebrania lokatorów zostały zastąpione wirtualnymi. Osobowość zbudowana w dzieciństwie zostaje w nas na zawsze zdziwieni, zwykle każą które były odtrącane.


Fotobudka na wesele - Fotobudka MykPstryk\nMyk… Pstryk… Fotobudka – idealny sposób na niezapomniane wesele\nWesele to jedno z tych wydarzeń, na których fotograf wydaje się być niezbędny. Jednocześnie – jedna z tych zabaw, po których goście są ubrani wyjątkowo i starają się wyglądać jak najlepiej. Mimo to wielu z nich po fakcie, oglądając się na zdjęciach, nie do końca cieszy się z tego, jak utrwalił ich flesz aparatu. Jeśli chcecie, aby Wasi bliscy i przyjaciele mogli mieć wpływ na to, jak zostaną uchwyceni w kadrze – pomyślcie o fotobudce.\nMyk… Pstryk… i pojawia się fotobudka. Wasze przyjęcie wychodzi poza ramy miasta Warszawa, teraz każdy może poczuć się jak w bajce. Wesele przenosi się do fantastycznego świata, w którym każdy może stać się tym, kim chce – dzięki doborze rekwizytów i odpowiedniego tła. Dodatkowo – goście nie muszą czekać na zdjęcia z Waszego ślubu – od razu wychodzą z pamiątką.\nZainteresowała Was ta propozycja? Chcielibyście, aby nasza fotobudka uatrakcyjniła Wasze wesele? Zapraszamy do współpracy. Dojedziemy w każde miejsce na terenie Warszawy i zapewnimy profesjonalną obsługę. Nie tylko dopilnujemy wszelkich kwestii technicznych, ale również zachęcimy wszystkich gości do wspólnej zabawy przy fotobudce.\nNasza Fotobudka dodaje magii chwili, gdy Warszawa idzie na wesele!\nKażdy na weselu wygląda elegancko… A wiele osób ma swoją ulubioną minę, którą najczęściej prezentuje podczas pozowanych zdjęć. Z pewnością macie gdzieś w albumach swoje ulubione zdjęcia, na których prezentujecie się Waszym zdaniem najlepiej. Tak samo jest z pewnością u Waszych gości. Fotobudka, którą możemy dostarczyć na Wasze wesele zapewni odpowiednie oświetlenie i wysoką jakość zdjęć, dzięki czemu goście zrobią sobie takie zdjęcia, jakie lubią najbardziej.\nJeśli miejscem Waszego wesela nie jest Warszawa – też możecie się do nas zgłosić. Wasz wyjątkowy dzień na pewno jest wart odpowiedniej oprawy. Zapewnimy Wam przenośne urządzenie fotografujące i zapewnimy profesjonalną obsługę. Zadbamy o wszystkie kwestie techniczne oraz – w porozumieniu z DJ-em, zespołem lub sami zachęcimy gości do wspólnej zabawy.\nUrok niesamowitych zdjęć zapewni radość gościom\nChcecie, żeby nasza Fotobudka była jedną z atrakcji na Waszym przyjęciu weselnym? A może jeszcze się zastanawiacie? Jeśli jesteście na tej stronie i macie jakiekolwiek wątpliwości – koniecznie skontaktujcie się z nami i zapytajcie o szczegóły. Jeżeli Warszawa lub okolice, jest miastem, w którym odbędzie się Wasze wesele to nasza propozycja, którą możemy dopasować do Waszych pomysłów, z pewnością Was zainteresuje. Nie zastanawiajcie się dłużej – jesteśmy do Waszej dyspozycji!\nJeśli otrzymamy zaproszenie na Waszą wyjątkową imprezę – zrobimy wszystko, co w naszej mocy, by uzupełnić Wasze przyjęcie o fenomenalne wspomnienia. Dzięki magii fotografii wkroczycie na nową drogę życia wśród dobrej zabawy. Sprawdźcie to sami!


Wybierz najlepszą placówkę, do której oddasz twoje dziecko, powinno mu być tam naprawdę cudownie | UH OH Clothing\nWybierz najlepszą placówkę, do której oddasz twoje dziecko, powinno mu być tam naprawdę cudownie\nSierpień 5, 2021Sierpień 5, 2021\tadminWybierz najlepszą placówkę, do której oddasz twoje dziecko, powinno mu być tam naprawdę cudownie\t0 Comment\nTagi: etap, pociechy, rodzice\nNadchodzi taki moment dla każdego maluszka, że musi iść do przedszkola lub innej placówki. Dzieci rozpoczynają ten etap w naprawdę różnym wieku: część chodzi do przedszkola dopiero przed szkołą, by wprawić się, a część dzieci jest zmuszona iść wcześniej, gdyż ich rodzice pracują i istnieje taka potrzeba. Bez względu na to, w jakim czasie oddajemy nasze dziecko do przedszkola lub żłobka, powinno się wybrać właściwą placówkę.\nNieraz mówi się, że przedszkoli jest zbyt mało, bo dzieci mają trudności z dostaniem się do publicznych placówek.\nCzy poszukujesz obecnie czegoś ciekawego? Jeżeli tak, to zerknij na stronę (https://szkola-terapeutyczna.pl/galeria/), która niewątpliwie wyda się Tobie emocjonująca. Odnosi się ona do pokrewnej tematyki.\nRzeczywiście, z placówkami publicznymi w pewnych miastach jest kłopot. Na to miejsce otwiera się coraz więcej przedszkoli niepublicznych, które w ostatnim czasie cieszą się dużym powodzeniem – doczytaj. Choć w podobnych jednostkach trzeba płacić opłaty, czasami dość wysokie, zainteresowanych nie brak. Najwięcej przedszkoli prywatnych powstaje w dużych miastach, takich jak Wrocław. Oferta dydaktyczna w znaczniejszych miejscowościach okazuje się na tyle szeroka, że rodzice mogą zdecydować, jakie przedszkole będzie idealne dla ich pociechy.\nRodzice, którzy stoją przed wyzwaniem dokonania wyboru przedszkola dla swojego dziecka, uwagę przykładają, by w danej placówce miały miejsce interesujące zajęcia. Znacznym zainteresowaniem rodziców może pochwalić się chociażby prywatne przedszkole międzynarodowe wrocław wrocław, gdzie od wczesnych lat spory nacisk kładzie się na nauczanie języków obcych. W przedszkolach normą stało się już nauczanie języka angielskiego, ale w językowych placówkach nierzadko spotyka się też francuski, niemiecki, a od czasu do czasu także inne języki. Zainteresowaniem szczycą się też inne zajęcia, jak rytmika, taniec czy zajęcia plastyczne.\nCzasem konieczny bywa żłobek\nWielkim powodzeniem wśród rodziców cieszy się także prywatny żłobek. Od czasu do czasu rodzice nie mają innej alternatywy oraz są zmuszeni powrócić do firmy, a malucha zaprowadzić do żłobka. Niestety miejsc w ośrodkach publicznych istnieje niesamowicie mało i wielu rodziców jest zmuszonych decydować się na żłobki prywatne. Nierzadko rodzice decydują się na taką instytucję, nie usiłując nawet rekrutować dziecka do placówki publicznej. Uważają, że w prywatnym żłobku dziecko otrzyma lepszą opiekę.


Nie sądź człowieka po wyglądzie – polskim tekstem\nprzez rk1 · 29 stycznia 2017\nZanim doczytałam, że cytujesz klasyczkę, już się najeżyłam, że to Ty takie androny wypisujesz i zaczęłam gromadzić szereg argumentów, o tym, jak na przestrzeni dziejów zmieniały się kanony piękna ludzkiego ciała. Ale z panią Michalik dyskutować nie będę, bo uważam, że się należy szanować.\nwitam fanklub Xerolizy 😀\nw notce są trzy gwiazdy.\ni Marian 🙁\nEliza i wszystko jasne 🙂\nmiałeś jeszcze inną ulubioną komentatorkę, tą aktorkę, chyba z Krakowa\nco ‚śpiewa’ gdy kaczystowska rzeczywistość na wrażliwej duszy butnie się odciska, że odlew zrobić można\ni po pupie się klepie sama w ramach automotywacji\nPani Jagna zapowiada powrót do komentarzy na Salonie\nwszystko się udało, wszystko świetnie idzie, więcej klików itp\nale serce jej pęka, gdy patrzy na komentatorów cierpienia\n29 stycznia 2017 o 19:16\ntak! mam słabość do Elizy i nie będę tego dłużej ukrywał 🙂\nwszyscy sfokusowali się na Elizie, a tam przecież błyszczała Kasia 🙁\n=wszyscy sfokusowali się na Elizie, a tam przecież błyszczała Kasia=\nwyglądała jakby coś brała\nw tych warunkach trudno błyszczeć\n== wyglądała jakby coś brała ==\nGozdyra twierdzi, że to pomówienie i ostrzega przed procesami sądowymi.\nNalezy zatem przyjąc, że Kasia taka jest. taka błyszcząca.\n=Gozdyra twierdzi, że to pomówienie i ostrzega przed procesami sądowymi.=\ndzielę się tylko wrażeniem\nmożliwe że chora, albo na lekach\nalbo ‚taki jej wdzięk i urok’\nw takim razie mało nadaje się do występów w telewizji\ni tu chcąc-nie-chcąc wpisałes sie w przemyslenia Elizy 😛\nmnie to feministyczne zakuglowanie tez wzruszyło.\no tym ta notka 🙂\nAle ten np. poseł na M, ale nie Melchior, ładny taki (nie moja opinia – co sądzą panie?), a przecież…\nŻeby było sprawiedlwie, też na M posłanka, ładna taka (moja opinia), a przecież…\nPS. Szczegolnie dużo na M latoś obrodziło, i co jeden, to nie popiera tezy Erka, np. ten o strasznych oczach…\nDwie panie agresorki + bełkot. Dziwię się temu gościowi…\nPrzemyślenia tej redaktorki Giewu to pomyłka ( wg. mnie, zaznaczam pomna ….)\nDla tej mądrali oceniać i osądzać znaczy to samo!\nJest znacząca różnica pomiędzy tymi pojęciami. Mało kto ją widzi.Wszyscy oceniamy, po wyglądzie też.\nNiech nikt się nie oburza na mnie, bo to tylko moja opinia!\n@Tichy: szukam tezy Erka.. i nie znajduję. pomożesz?\nja tu tylko skonfrontowałem dwie gwiazdy polskiego feminizimu und postepu.\nano właśnie – podobne zdziwienie sformułowalem na koncu notki.\nnie rozumiem po kiego MK sie tam ładuje (bo oceniałem, ze chce robic cos poważnego).\na trzy gwiazdki – no cóż.. czasami warto zobaczyc jak nisko można upasc.\nPS podobno po programie byla jakas prowokacja, ale Kasia\nbyla zbyt zmęczona by ja skutecznie poprowadzic do sukcesu\n„@RK1: „szukam tezy Erka.. i nie znajduję. pomożesz?”\nA przywabny tytuł notki wraz z pierwszym akapitem zaprzeczającym – to pies?\na. no tak. na to nie wpadłem. dzięki 😀\nFajna ta Kaśka. Wygląda i zachowuje się jak time traveler – co to dopiero co z Montauk uciekł 🙂


Wspaniały gest! Pracownicy IKEA Katowice przygotowali posiłki dla medyków walczących ze skutkami pandemii - śląskie, ESKA.pl\nWspaniały gest! Pracownicy IKEA Katowice przygotowali posiłki dla medyków walczących ze skutkami pandemii\nAutor: IKEA Katowice\nDzięki wsparciu Działu IKEA Food w Katowicach personel Szpitala Murcki w Katowicach otrzymał w ostatnim tygodniu 400 posiłków. - Okazane przez firmę IKEA wsparcie pozwoli naszym pracownikom nabrać sił do ciężkiej pracy. Cieszymy się, że w tych trudnych czasach można spotykać się z wyrazami solidarności i ludzkiej życzliwości, dlatego jesteśmy wdzięczni za tak cenną inicjatywę - mówi Mariusz Kokosza, członek Zarządu Szpitala Murcki Sp. z o.o\nKolejna fala pandemii koronawirusa sprawiła, że służby medyczne, które od ponad dwunastu miesięcy walczą na pierwszej linii, stanęły przed kolejnymi wyzwaniami. Tak jest na przykład w Szpitalu Murcki w Katowicach.\n- Duża liczba osób wymagających hospitalizacji z powodu zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 spowodowała spadek dostępności wolnych łóżek szpitalnych dla tych pacjentów. W związku z tym są one przygotowywane także w szpitalach, które dotychczas nie zajmowały się leczeniem pacjentów zakaźnych. Tak jest także w przypadku naszego szpitala. Aktualnie utworzyliśmy 100 łóżek dla pacjentów „covidowych", z czego wszystkie zostały już zajęte - mówi Mariusz Kokosza, członek Zarządu Szpitala Murcki Sp. z o.o. w Katowicach.\nOpieka nad pacjentami, będącymi w większości w ciężkim stanie, przy tak dużym obłożeniu, dodatkowo w warunkach podwyższonego rygoru sanitarnego i wymagającego wielogodzinnego przebywania w środkach ochrony osobistej, stanowi duże obciążenie dla zaangażowanego w prace oddziałów personelu. Dlatego tak ważna jest pomoc. Szpital Murcki w Katowicach wsparła m.in. katowicka IKEA.\n- Dział IKEA Food w Katowicach przygotował łącznie 400 posiłków, które przekazaliśmy personelowi szpitala. O personelu medycznym pamiętaliśmy także podczas zeszłorocznej, pierwszej fali pandemii. Wówczas pracownicy Działu IKEA Food, w ramach akcji #WzywamyPosiłki, przygotowywali obiady dla pracowników medycznych z Chorzowa oraz Katowic. Działania na rzecz lokalnej społeczności od zawsze stanowią ważną część naszych inicjatyw. Jeszcze ważniejsze jest to teraz. Pandemia COVID-19 wymaga podjęcia nadzwyczajnych środków, by chronić zdrowie i wspierać współpracowników, partnerów biznesowych i społeczności - mówi Monika Jasińska, kierownik IKEA Food Katowice.\nWśród posiłków, jakie zostały przekazane personelowi Szpitala Murcki w Katowicach, znalazły się lubiane przez wielu szwedzkie klopsiki, ale także m.in. udko królika z puree, brokułami i sosem cytrynowo-koperkowym, czy de volaille z puree ziemniaczanym i brokułami.\n- Okazane przez firmę IKEA wsparcie pozwoliło naszym pracownikom nabrać sił do ciężkiej pracy. Cieszymy się, że w tych trudnych czasach można spotykać się z wyrazami solidarności i ludzkiej życzliwości, dlatego jesteśmy wdzięczni za tak cenną inicjatywę. Dzięki pomocy płynącej z różnych stron nasi lekarze, ratownicy medyczni, pielęgniarki, salowe i cały personel otrzymuje motywację do działania, oraz utwierdzenie w przekonaniu, że praca, jaką wykonuje, jest ważna i doceniana - mówi Mariusz Kokosza, członek Zarządu Szpitala Murcki Sp. z o.o.\nŚląskie: Umawiał się na seks z 14-latką, wysyłał jej gorszące filmiki. Namierzy…


Smak dzieciństwa! Miękkie, puszyste drożdżówki po brzegi wypełnione słodką masą serową. Rozpływają się w ustach! U nas w domu znikają błyskawicznie, najlepiej od razu robić w podwójnej porcji! Inne pyszne przepisy na domowe drożdżówki znajdziecie tu – klik.\nPRZEPIS NA DROŻDŻÓWKI Z SEREM (8 sztuk)\nJak zrobić drożdżówki z jabłkami, kruszonką i cytrynowym lukrem : Najpierw przygotować zaczyn : wszystkie składniki umieścić w miseczce, dokładnie wymieszać i odstawić na 15 minut. Masło do ciasta rozpuścić na małym ogniu, odstawić do przestudzenia. Do miski przesiać mąkę, dodać cukier, sól, roztopione masło, jajko i gotowy zaczyn. Wyrabiać mikserem z końcówką haków przez 5 minut (ciasto będzie dość luźne, po wyrośnięciu zgęstnieje). Następnie zakryć miskę kuchenną ściereczką i odstawić na 1 godzinę do wyrośnięcia.\nPrzygotować masę serową : twaróg dwukrotnie zmielić w maszynce, dodać masło, cukier puder, żółtko i ekstrakt z wanilii. Dokładnie wymieszać.\nWyrośnięte ciasto przełożyć na blat i całe oprószyć mąką, podzielić na 8 równych części. Z każdej uformować kulkę, zaciągając ciasto do dołu, następnie dłonią spłaszczyć, na koło o średnicy około 9 cm. Jeśli kawałki będą się lepiły do dłoni, można je lekko oprószyć mąką. Układać je na blasze wyłożoną papierem do pieczenia. W środku każdego placka należy zrobić wyraźne wgłębienie, ja uciskam lekko szklanką i formuję jeszcze palcami, tak, żeby powstał wyraźny brzeg. Brzegi posmarować rozmąconym jajkiem. Wgłębienia wypełnić masą serową. Piec w temperaturze 190 stopni przez około 15 minut (powinny wyraźnie się zarumienić). Wyciągnąć, odstawić do przestudzenia. Smacznego!


Elf Zone Hat - test - Po godzinach...\nElf Zone Hat – test2 min czytania\nPod ostatnim wpisem wspomnia艂am, 偶e kolejny test b臋dzie magiczny, ale nie b贸jcie si臋, nie b臋d臋 czarowa膰 馃槈 Bardziej chodzi艂o mi o to, 偶e z magi膮 kojarz膮 mi si臋 elfy, krasnale, skrzaty i inne tego typu istoty. A temat elf贸w przypomnia艂 mi si臋 z racji kolejnego wzoru, kt贸ry mia艂am przyjemno艣膰 testowa艣膰.\nAutork膮 wzoru jest Barbara Nalewko, znana bardziej jako knittingIlove. Ju偶 wcze艣niej mia艂am przyjemno艣膰 testowa膰 dla niej skarpetki. A skoro w stopy ju偶 jest ciep艂o, to czas zadba膰 o g艂ow臋 馃槈\nCzapka sama w sobie jest do艣膰 d艂uga, bo razem z pomponem ma ok. 57 cm.\n艢ci膮gacz robi艂am z w艂贸czki merino, 偶eby ca艂o艣膰 by艂a przyjemna w noszeniu i nie pr贸bowa艂a zje艣膰 czo艂a 馃槈 Uda艂o mi si臋 go dobra膰 kolorystycznie do przej艣膰 w艂贸czki g艂贸wnej, ale 偶e w艂贸czka by艂a do艣膰 cienka to 艣ci膮gacz jest robiony z trzech nitek.\nTaka czapa obowi膮zkowo musi mie膰 pompon na ko艅cu.\nW艂贸czka g艂贸wna ma w sobie co艣 na kszta艂t po艂yskliwej nitki. Uda艂o mi si臋 to uchwyci膰 robi膮c zdj臋cie z lamp膮.\nSkoro jest czapka elfa, to przyda艂by si臋 jaki艣 elf. Oto jest jeden, kt贸ry przy okazji sta艂 si臋 w艂a艣cicielem, a raczej w艂a艣cicielk膮 tej czapki 馃槈\nRobi艂am rozmiar ma艂y ze wzoru i jak wida膰 pasuje idealnie. R贸wnie偶 z ty艂u czapka fajnie wygl膮da na g艂owie.\nW艂贸czka na 艣ci膮gacz – Drops Baby Merino, kolor 40, 100% we艂na, motek 50 g/ok. 175 m. Zu偶y艂am 1 motek, robi艂am w trzy nitki.\nCzapka – Artilea Borgo de’Pazzi Firenze, kolor 83, 69% superwash, 30% poliamid, 1% poliester, motek 50 g/ok. 65 m. Zu偶y艂am 2 motki.\nWz贸r jest ju偶 opublikowany i dost臋pny TU. Jest on naprawd臋 prosty i nawet pocz膮tkuj膮ca dziewiarka jest w stanie zrobi膰 tak膮 czapk臋. Wz贸r rozpisany jest na trzy rozmiary, wi臋c mo偶e to by膰 r贸wnie偶 czapka rodzinna…\nTak sobie my艣l臋, 偶e w wersji czerwonej z bia艂ym 艣ci膮gaczem i pomponem, to mo偶e by膰 czapk膮 miko艂ajow膮 馃檪\nUroczy elf, a czapka super.:) radosnego weekendu!:) Pozdrawiam serdecznie!:)\nJu偶 nied艂ugo zacznie si臋 sezon na „czapkowanie”. Prezentowana tutaj jest 艣wietna,\nOj tak, uwielbiam czapki nie tylko robi膰, ale i nosi膰 馃檪\nCzapeczka jest genialna i jaka s艂odka ma艂a elfka 馃檪 Doskonale jej pasuje <3\nDzi臋kuj臋 馃檪 Mam nadziej臋, 偶e b臋dzie jej si臋 dobrze w niej zim膮 chodzi膰 馃檪


Biblioteka Moniki: "Magonia" - Maria Dahvana Headley\nMonika 5.5.18 13 fantastyka , Galeria Książki , literatura obca , Maria Dahvana Headley , recenzje\n„Magonia” to pierwsza powieść w dorobku Marii Dahvana Headley, która została przetłumaczona na język polski. Książka odniosła na świecie wielki sukces i podobno sam Neil Gaiman uważa ją za fenomen.\nPierwsze co przyciąga wzrok to okładka. Bardzo się cieszę, że Galeria Książki postanowiła zachować oryginał, jako że jest przepiękna i świetnie współgra z tym, co jest w środku. Pióro, gwiazdy jak i inne małe detale błyszczą pod światło, co dodaje okładce nieodpartego uroku. Zajrzyjmy więc do środka.\nDorośli dużo mniej mówią o śmierci niż ludzie w moim wieku. Śmierć to taki Święty Mikołaj w świecie dorosłych, tyle że na odwrót.\nAza jest piętnastolatką uwielbiającą chłonąć wiedzę. Jej głowa jest przepełniona ciekawostkami z całego świata, które podrzuca również jej najlepszy przyjaciel Jason. Aza jest niezwykła nie tylko pod względem niespotykanego imienia, ale także pod względem zdrowa. Cierpi na nieuleczalną chorobę, której nikt nie potrafi zidentyfikować. Choroba utrudnia jej mówienie i oddychanie, co sprawia, że większość czasu spędza w szpitalach, gdzie nikt nie jest w stanie jej pomóc. Pewnego dnia dochodzi do tragedii, a Aza budzi się w chmurach. Budzi się na statku dryfującym po niebie i odkrywa, że nie jest już schorowaną piętnastolatką, a dziewczyną posiadającą wielką moc, która może uratować jej lud. Magonię.\nMaria Headley zebrała w tej książce kilka legend, które następnie nagięła na swoje potrzeby i stworzyła fascynujący świat, w którym żyją Rostrowie, Magończycy, nietopeżagle, szkwałowalenie, sercoptaki i wiele innych fantastycznych stworzeń. Książka jest bardzo krótka, ponieważ liczy zaledwie 288 stron. Część powieści dzieje się wśród nas, czyli na ziemi, co sprawiło, że autorka nie miała zbyt wiele pola do rozwinięcia świata, który wymyśliła. Miałam wrażenie, że czytelnik mógł jedynie zerknąć przez uchylone drzwi na świat Magończyków, który jest niewiarygodnie wielki – w końcu żyją w chmurach. Bardzo brakowało mi dokładniejszych opisów ras ludzi-ptaków, stworzeń, które mijali w czasie rejsu oraz samego konfliktu, który napędza fabułę.\nKsiążka jest podzielona na kilka rozdziałów. Większość z nich dotyczy Azy, kilka należy do Jasona. Narracja jest prowadzona w pierwszej osobie, dzięki czemu mamy wgląd w myśli bohaterów i możemy dogłębniej ich zrozumieć. Na początku uderzyła mnie arogancja głównej bohaterki, jednak trzeba jej to darować jako że jest śmiertelnie chora, a wszyscy lekarze jedynie rozkładają ręce. Mój stosunek do niej się zmienił kiedy trafiła na pokład statku. Była zdezorientowana, co pozwoliło na chwilę ją wyciszyć i bliżej poznać.\nJasona bardzo polubiłam. Jest opiekuńczy, jednak nie w nachalny sposób. Jest również nieprzeciętnie inteligentny, ma szeroki wachlarz zainteresowań i świetnie dogaduje się z Azą. W późniejszej części powieści dowiadujemy się, że jest też skłonny do poświęceń, żeby tylko ratować najbliższych.\nCo do innych bohaterów to autorka potraktowała ich trochę tak, jakby byli jedynie narzędziem mającycm nakreślić świat. Nikogo nie poznajemy bliżej, więc ciężko jest nawiązać z nimi więź. Przez większość lektury byli mi obojętni i skupiałam się tylko na osobach Azy i Jasona.\nWielkim atutem powieści jest styl. Jest inny niż wszystko, co do tej pory widziałam. Autorka ewidentnie bawi się nie tylko słowem, ale również formą, bo momentami całkowicie odchodzi od akceptowalnych norm (jedno słowo na kartkę – czemu nie, zapętlone słowo – proszę bardzo!). Bardzo mi się to podobało i sprawiło, że z zainteresowaniem przewracałam kartki, ponieważ miałam cichą nadzieję, że autorka jeszcze czymś zaskoczy. Jest to powieść dla młodzieży, więc język też taki jest – potoczny i prosty, ale po przeniesieniu akcji w chmury lekko się zmienia i wydaje się być dojrzalszy.\nPodsumowując, Maria Headley stworzyła interesujący świat, pełen fantastycznych stworzeń, których poznawanie to nie lada radość. Mam nadzieję, że w drugiej części bardziej się na nim skupi, ponieważ jest na czym pracować. Powieść opowiada o miłości, nie tylko tej romantycznej, ale też tej panującej w rodzinie. „Magonia” uczy nas, że warto jest się poświęcać dla najbliższych, ponieważ nigdy nie wiadomo, co życie przyniesie.\ntoukie ~ KSIĄŻKOWA PRZYSTAŃ 6 maja 2018 09:21\nPamiętam, jak kiedyś był wielki boom na tę książkę. Wszyscy się nią zachwycali, oczywiście znalazło się kilka negatywnych opinii. Zapomniałam o niej. Dzięki za przypomnienie :)\nMonika 6 maja 2018 10:16\nTeż pamiętam i od tamtej pory przymierzałam się do lektury, aż w końcu się udało. Książka nie jest zła, ale jak wspomniałam w recenzji nie brakuje jej niedociągnięć :)\nAgnieszka Kaniuk 6 maja 2018 09:24\nTym razem zupełnie nie mój gatunek. 😊\nMonika 6 maja 2018 10:15\nJeśli nie lubi się fantastyki to na pewno byłoby ciężko, nawet mimo części dziejących się wśród ludzi :).\nCherry Belle 6 maja 2018 10:29\nMonika 6 maja 2018 10:43\nJest też druga część, "Gniazdo", więc przygoda nie kończy się na jednej książce :).\nTaki jest świat 6 maja 2018 17:09\nMonika 6 maja 2018 17:10\nWarta polecenia jeśli ktoś lubi fantastykę :) W innym przypadku niestety tylko zniechęci do gatunku :(\nBiblioteka Feniksa 7 maja 2018 00:00\nJuż jakiś czas temu chciałam po nią sięgnąć, ale różne opinie o niej czytałam i wolałam nie ryzykować. Ale chybamimo wszystko po nią sięgnę w wolnej chwili ^^\nMonika 7 maja 2018 13:48\nZbiera złe opinie, ale myślę, że jeżeli nie nastawisz się na niebotyczny świat opisany bardzo dokładnie, a raczej na ciekawe doświadczenie czytelnicze to się nie zawiedziesz :).\nPatrycja whothatgirl.pl 7 maja 2018 18:22\nO tak, sama okładka jest śliczna :) Jestem jej ciekawa i przeczytam, jeśli na nią natrafię :)\nJustyna Jucha 8 maja 2018 20:10\nChętnie przekonam się czy i mi się spodoba :) Pozdrawiam!\nMonika 8 maja 2018 20:11\nDaj znać jak Ci się podobało! :).


Psy są tak samo inteligentne jak ludzie - Polskatimes.pl\nPsy są tak samo inteligentne jak ludzie\nData dodania: 2008-08-21 23:01:22\nOstatnia aktualizacja: 2008-08-22 22:44:39\nPsy rozróżniają, co jest uczciwe i moralne, a co nie. Udomowione wilki dostosowały się do właścicieli. Właściciele psów zachwalający inteligencję swoich pupili nie przesadzają.\nNajnowsze odkrycia naukowców z całego świata pokazują, że 10 tys. lat od udomowienia psy przejęły wiele z naszej inteligencji.\nWyniki eksperymentów przedstawione na międzynarodowym forum kynologicznym w Budapeszcie pokazały, że czworonogi niezwykle szybko się uczą, komunikują się przy użyciu głosu i gestów, a nawet mają poczucie moralności i uczciwości. Prof. Marc Bekoffa z Uniwersytetu Kolorado zaobserwował, że walki psów rzadko się przekształcają w poważniejsze starcie. Według niego pokazuje to, że wiedzą, jak zachowywać się wśród ludzi i rozumieją społeczne normy. Inny eksperyment, przeprowadzony przez badaczy z Uniwersytetu Wiedeńskiego, pokazał, że psy rozumieją zasadę fair play. Grupę czworonogów nauczono, że jeżeli podniosą łapę, dostaną nagrodę w postaci przysmaku. Jeżeli samotny pies podniósł łapę i nie dostał nagrody, dopraszał się o nią nawet pół godziny. Gdy jednak w eksperymencie brały udział dwa psy i tylko jeden z nich dostawał nagrodę, ten pokrzywdzony rozpoznawał nieuczciwość trenera i nie reagował już na zachęty i nie podnosił łapy. Okazało się również, że psy potrafią idealnie imitować gesty instruktorów. W eksperymencie prof. Ludwiga Hubera psom pokazano, że aby dostać nagrodę, muszą nacisnąć dźwignię. Jednej grupie pokazano, że należy to robić łapami, a drugiej, że czołem. Choć ten sam efekt dałoby się osiągnąć w inny sposób, psy idealnie postrzegały i imitowały gesty trenerów.\nPsy nawet potrafią odróżniać kobiety od mężczyzn. W eksperymencie przeprowadzonym przez pracowników Uniwersytetu w Kioto czworonogom odtwarzano krótkie wypowiedzi nieznanych im osób, a następnie pokazywano zdjęcie kobiety lub mężczyzny. Jeżeli płeć mówiącego nie zgadzała się z tą na zdjęciu, uczestniczące w eksperymencie psy wpatrywały się zdziwione w fotografię, wyczuwając, że coś jest nie tak.\nSetki lat u boku człowieka sprawiły również, że udomowione wilki szczekają znacznie częściej niż ich dzicy kuzyni. - Ewolucja nauczyła psy szczekać, by mogły się z nami porozumiewać - uważa prof. Péter Pongrácz z Uniwersytetu Eötvösa Loránda w Budapeszcie. Co więcej, udaje się to psom na tyle dobrze, że większość osób, które nigdy nie posiadały psa, odróżni szczeknięcie zdenerwowania od radości. Z kolei badania dr Juliane Kamiński z Uniwersytetu Cambridge pokazały, że psy nie tylko potrafią imitować takie ludzkie gesty jak wskazywanie jakiegoś miejsca ręką czy wzrokiem. Gesty te stosują instynktownie już sześciotygodniowe szczeniaki. Badacze zgadzają się, że wzrost psiej inteligencji wywołała nie tylko bliskość człowieka, ale i dobór naturalny. Nasi przodkowie, hodując psy, wybierali te zwierzęta, które były sprytniejsze i lepiej odczytywały intencje swoich panów. 1


About a girl: Liebster Award...♥♥♥\nMiło Nam poinformować Was drogie dziewczyny, że zostałyśmy nominowane do Liebster Award przez http://retrograde-rocket.blogspot.com/za co serdecznie dziękujemy ; )\n,,Nominacja do Liebster Award jest otrzymywana od innego blogera w ramach uznania za "dobrze wykonaną robotę". Jest przyznawana dla blogów o mniejszej liczbie obserwatorów, więc daje możliwość\nich rozpowszechnienia. Po odebraniu nagrody należy odpowiedzieć na 11 pytań otrzymanych od osoby, która Cię nominowała. Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz ich o tym) oraz zadajesz im 11 pytań.\n1. Czego nie ubrałabyś za nic w świecie ?\nMonia P. Myślę,że nie ubrałabym ortalionowych dresów...\nMan dystans do mody, coś co wydaje się mega obciachem, połączone z czymś ciekawym, może się okazać najnowszym trendem:) Choć jestem fanką strony www.faszynfromraszyn.pl tam są idealne przykłady czego lepiej nie zakładać:)\n2. Jak określiłabyś Swój styl ?\nMonia P. Ciężko określić jednym zdaniem, lubię ubrania oversize na co dzień. Natomiast styl elegancki--do pracy, a na siłownie luźne dresy i adidasy...\nPrzede wszystkim stawiam na wygodę, zawsze kiedy już założę buty na niebotycznym obcasie po dwóch godzinach pukam się w czoło! Jeśli chodzi o zestaw na co dzień to sweter oversize w połączeniu z ciekawymi legginsami to dla mnie para idealna!\n3. Czy inspiruję Cię coś poza działem "fashion"?\nMonia P. Tak, interesuje mnie sport, uwielbiam wyciskać siódme poty na siłowni, i mam bzika na punkcie zdrowej żywności i zdrowego odżywiania..\nCoraz bardziej wciąga mnie fotografia, lubię też świat makijażu, który nieraz bez użycia skalpela potrafi przemienić szarą myszkę w pięknego łabędzia!\n4. Czy to co modne ma znaczenie ?\nMonia P. Myślę, że dobrze jest wiedzieć co w trawie piszczy i być w miarę na bieżąco...ale najważniejsze jest to, że to my mamy dobrze się czuć w tym co nosimy, stawiamy na swój orginalny styl...\nZgadzam się z Monią warto być na bieżąco i najnowsze trendy dyskretnie przemycać w naszym wydaniu, ale uwielbiam ludzi, którzy mają w nosie to co modne, a i tak wyglądają jakby właśnie zeszli z wybiegu:)\n5. Gdybyś miała złotą kartę, gdzie wydałabyś fortunę ?\nMonia P. Zainwestowałabym w jakieś nieruchomości w Polsce i za granicą, żeby się zabezpieczyć..a to co zostanie wydałabym na wycieczki, zrobiłabym sobie mega wielka garderobę i wypełniła ją po same brzegi ubraniami i butami i torebkami i dodatkami...hmmm...marzenia :) Po pierwsze i najważniejsze przeznaczyłabym część pieniędzy na jakieś fundacje dla dzieci i fundacje dla zwierząt...\nTeż bym zainwestowała, żeby mieć już zawsze na zakupy:) Marzy mi się jakaś piękna suknia od Elie Saab (której pewnie i tak nie miałabym okazji nigdy włożyć:)\n6. Jakie były Twoje założenia podczas zakładania bloga ?\nMonia P. i Monia W :\nKonkretnych założeń nie miałyśmy, była to dosyć spontaniczna decyzja wynikająca z tego, że uświadomiłyśmy sobie, że mamy podobny gust i zainteresowania i fajnie było by połączyć siły i podzielić się tym ze światem:) a co dalej z tego wyniknie zobaczymy! na razie musimy podszkolić swoje informatyczne umiejętności, bo do komputerowych geniuszy nie należymy:)\n7. Kawa czy herbata ?\nMonia P. Herbata zielona :)\nKawa koniecznie z czymś słodkim:)\n8. Czego się najbardziej boisz ?\nMonia P. Boję się jak zostaję sama w domu, jest ciemno a ja oglądam horror :) no i chyba zmarszczek ha ha ha ;)\nOgólnie jestem cykorem , staram się z tym walczyć.\n9. Ulubiona postać Disney'a ?\nMonia P. Pies Pluto..i Mickey Mouse.\nAkurat nie Disney, bo jestem na etapie oglądania z synkiem Ciekawskiego George'a i Strażaka Sam'a( naprawdę można się wciągnąć:)\n10. Najlepsza impreza w Twoim życiu ?\nMonia P Chyba jeszcze przede mną :) może mój ślub taki będzie ;)\nLiczę, że wszystko, co najlepsze jeszcze przede mną:)\n11. Szklanka do połowy pełna, czy do połowy pusta ?\nMonia P. Zdecydowanie do połowy pełna :)\nDo połowy pełna, nie ma innej opcji:)\nBlogi, które My nominujemy do Liebster Award:\n1. Szpilki czy buty na płaskim obcasie ?\n2. Co zabrałybyście ze sobą na bezludną wyspę?\n3. Gdybyście mogły choć na jeden dzień spotkać się z jakąś gwiazdą, kto by to był?\n4.Spódnica czy spodnie ?\n5. Twoja najlepsza rada przed 'wielkim wyjściem'?\n6.Domówka czy szalona impreza w klubie?\n7.Na co zwracasz pierwszą uwagę wchodząc do sklepu ?\n8.Czy masz rzecz, którą mimo, że jest w opłakanym stanie nie jesteś w stanie wyrzucić?\n9. Dokończ zdanie: ,, Gdybym wygrała 50 milionów w LOTTO.........\n10. Opisz siebie w czterech słowach...\n11. Jak odwiedzasz blogi, to na co najczęściej zwracasz w nich uwagę, co powoduje, że często do nich zaglądasz ?\nAutor: Monika Pawłowicz o 20:39\nviosna 12 listopada 2012 21:34\nDziękuję za nominację, to dla mnie nie lada wyróżnienie:)\nW wolnej chwili wezmę się za pytania.\nLuxaria 13 listopada 2012 09:22\nJa również dziękuję! :)\nHypnotizing Fashion 16 listopada 2012 17:20\nDziękuję Dziewczyny za nominację :* Postaram się w tym tygodniu zamieścić post :)\nps. macie świetny blog i jesteście takie śliczne :)\nMonika Padło 17 listopada 2012 11:58\nDziekujemy za bardzo miłe słowa, również Cię obserwujemy:)A to,że masz super bloga i świetne stylizacje to juz nie musimy mówić :)\nKiss :* M&M\nThank you for all comments :*\nMonika Padło: monikapadlo@gmail.com\nINSPIRACJE NA DZIŚ...\nTHE OLSENS TWINS STYLE...\nCOOL, STYLISH TRACKSUIT....\nHAPPY BIRTHDAY MR. TEDDY BEAR!!!\nADDICTED TO DRESSES...\nFUR IS GOOD FOR EVERYTHING...\nWE LOVE MIRANDA KERR STYLE..\nMADNESS CAR PARK....\nWHEN THE POLISH GIRL WEAR THE RUSSIAN HAT...\nStylowo na American Music Awards\nCoco & Breezy..\nNew fashion magazine...\nTeddy Bear in the fog...\nStyl Anji Rubik..\nJuicy Couture Holiday 2012\nTOP SHOP pod choinkę....\nPanther does not like the rain...\nWe love pajamas...♥\nDress like Alexa Chung...\nWhen its cold ..feel the pink:)\nColors of autumn...\nSexy thighs and butt...\nMake up inspiration...\nDress like Sarah Jessica Parker...\nMust Have mojej kosmetyczki\nNiech żyje pepitka!!!\nGive me the salmon....\nListopadowy Lookbook Zara\nPamiętajmy o tych, których już nie ma...\nDress like Gwen Stefani...


Jest pierwszy, oficjalny kandydat na wójta Raniżowa - Kolbuszowa - wiadomości, informacje, wydarzenia\nJest pierwszy, oficjalny kandydat na wójta Raniżowa\nOpublikowano: czw, 23 sie 2018 21:01 2018-08-23T21:01:00.000Z\nWIADOMOŚCI W poniedziałek, 20 sierpnia, radny ogłosił, że startuje w tegorocznych wyborach na stanowisko szefa gminy.\nJan Puzio ma 42 lata. Od ponad dwóch lat pracuje na stanowisku kierownika Placówki Terenowej KRUS w Kolbuszowej. Wspólnie z żoną Marzeną wychowuje trzy córki: Weronikę, Dominikę i Karolinę.\nJakie ma zainteresowania? - Dużo jeżdżę na rowerze, a w okolicach Raniżowa jest bardzo wiele dróg, które się do tego świetnie nadają. Zimą jeżdżę na nartach. W ostatnią zimę wspólnie z grupą znajomych zaczęliśmy morsować i polecam to każdemu, kto lubi adrenalinę. Lubię też czytać książki, zwłaszcza historyczne i przyrodnicze. Przepadam też za rodzinnymi, wspólnymi wyjazdami, w szczególności w góry, lasy i nad wodę, bo to miejsca, gdzie można aktywnie obcować z naturą i podziwiać piękne widoki - przyznaje Puzio.\nCo skłoniło go do kandydowania na wójta gminy Raniżów? - Gmina Raniżów to miejsce, gdzie spędziłem dotychczasowe życie, tu razem z żoną wychowujemy nasze dzieci. To moje miejsce na ziemi. Miejsce, które jest dla mnie ważne i z którego chcę być zawsze dumny - mówi obecny radny i kandydat na wójta gminy Raniżów.


Przetargi, zamówienia: dostawa warzyw i owoców - komunikaty.pl\nMamy 6 486 aktualnych ogłoszeń\n32 ogłoszeń dla dostawa warzyw i owoców, Przetargi, zamówienia\nogłoszenie o zamówieniu (30)\nZakup i dostawa książek w ramach Projektu pn.: "Rynek pracy otwarty na młodych techników"\nSukcesywna dostawa artykułów spożywczych do Domu Pomocy Społecznej w Mgoszczu.\nSukcesywna dostawa artykułów spożywczych do stołówki przy Zespole Placówek Specjalnych w Szerzawach\nDostawa artykułów spożywczych dla potrzeb Szpitala Kolejowego w Wilkowicach-Bystrej\nSukcesywna dostawa artykułów spożywczych do stołówki szkolnej na potrzeby wyżywienia uczniów w Zespole Szkół Nr 1 w Przysietnicy\nDostawa artykułów spożywczych dla Bursy Szkolnej im. Stefana Rowińskiego w Ostrowie Wielkopolskim\nDostawa produktów żywnościowych\nDostawa produktów żywnościowych do Bazy Szkoleniowo-Wypoczynkowej "Lubogoszcz" w Kasince Małej z podziałem na zadania ? liczba zadań 10\nDostawa artykułów żywnościowych dla Domu Pomocy Społecznej przy ul. Waryńskiego 38 w Kowarach\nPrzygotowywanie gorących posiłków dla dzieci uczących się wraz z dowozem do szkół na terenie Gminy Bargłów Kościelny\nBargłów Kościelny, podlaskie\nSukcesywne przygotowanie i dostarczanie ciepłych posiłków dla uczestników programu Aktywni seniorzy w Gminie Grudziądz


Tydzień pełen atrakcji | Dziennik Polski\nPrzedsięwzięcie wspiera wielu sponsorów, zarówno w formie rzeczowej, jak i finansowej. Dzięki temu, uczestnicy półkolonii, oprócz dwóch darmowych posiłków, mają zapewnione słodycze, lody i napoje.\nWarsztaty terapeutyczne w "dwójce"\nMiejski Ośrodek Pomocy Społecznej, PKPS, Urząd Miasta oraz Stowarzyszenie Wspierania Rozwoju Młodzieży "Wzrastanie" zorganizowały wspólnie półkolonię dla dzieci z rodzin ubogich. Celem akcji jest połączenie wypoczynku z zajęciami skierowanymi na wygaszanie wśród dzieci postaw agresywnych. Dominuje jednak zabawa, 45 dzieci bierze udział w zajęciach plastycznych, muzycznych i rekreacyjnych. Gościny udzieliła Szkoła Podstawowa nr 2 w Brzesku.\n- Nasi wychowankowie to dzieci borykający się na co dzień z wieloma problemami natury psychologicznej - mówi przedstawicielka organizatorów Maria Kociołek. - Chcemy im stworzyć godziwe warunki letniego wypoczynku, a przy okazji pomóc im się odnaleźć. Myślę, że nasze działania zaowocują pozytywnie w zbliżającym się roku szkolnym. Przede wszystkim stawiamy na zabawę, jest to najlepszy sposób na łagodzenie codziennych stresów. Pragnę nadmienić, że praca szkolnych kucharek opłacana jest z funduszy PKPS, opiekunki pracują praktycznie bez wynagrodzenia, pobierają jedynie symboliczne honoraria za realizację programu terapeutycznego.\nOpiekę nad dziećmi sprawują: Anna Gawron, Izabela Jadczak i Anna Węgrzyn. Warto dodać, że wychowankowie potrafią docenić wysiłki kucharek, przy każdej okazji chwalą serwowane posiłki. Półkolonia trwa zaledwie tydzień, turnus zakończy się w sobotę, jednak program jest bardzo bogaty. Wczoraj dzieci wyjechały na wycieczkę do Kopalni Soli w Wieliczce i do krakowskiego zoo, dziś odwiedzą je funkcjonariusze brzeskiej policji, którzy w ramach akcji "Bezpieczne miasto" zapoznają dzieci z zagrożeniami towarzyszącymi wakacyjnemu wypoczynkowi.