Boeing skończył 100 lat. Oto 10 jego samolotów, które zmieniły obraz lotnictwa - Technowinki\n5 paź 16 11:48\nBoeing skończył 100 lat. Oto 10 jego samolotów, które zmieniły obraz lotnictwa\n100 lat temu w niewielkim jeszcze wtedy mieście Seattle powstała firma „Pacific Aero Products”, która krótko potem zmieniła nazwę na „Boeing Airplane Company”. W ciągu tego stulecia Boeing w ogromnym stopniu przyczynił się do rozwoju lotnictwa wojskowego i cywilnego. Oto 10 samolotów wyprodukowanych przez Boeinga, które miały wielki wpływ na dzisiejszy obraz lotnictwa.\nWszystko zaczęło się od samolotu Boeing Model 1. Ten drewniany, dwuosobowy samolot był debiutanckim produktem wytwórni Boeing. Napędzany był sporym jak na tamte czasy silnikiem o mocy 126 KM, co przy maksymalnej masie startowej ok. 1200 kg pozwalało osiągnąć zasięg 500 kilometrów. Zbudowano tylko dwa egzemplarze przeznaczone na sprzedaż marynarce wojennej Stanów Zjednoczonych. Ta jednak nie zakupiła finalnie tych samolotów, ale koniec końców udało sprzedać się je do Nowej Zelandii, gdzie przez kilka lat służyły do przewozu poczty. Znacznie lepiej poradził sobie następca pierwszego modelu. Boeing Model 2 znalazł już zainteresowanie US Navy, która odebrała aż 50 samolotów tego typu.\nModel 6 jest naszym zdaniem ważny, bo to pierwszy samolot firmy, który miał docelowo przewozić pasażerów. Była to również pierwsza, celowa próba wytwórni do zdobycia cywilnych klientów. Ten napędzany aż 200 konnym silnikiem samolot miał maksymalną masę startową wynoszącą niemal 1750 kg. To pozwalało na zabranie na pokład jednego pilota, dwóch pasażerów i spory ładunek poczty. Niestety z punktu widzenia biznesowego Model 6 nie stał się hitem. Powstał jedynie jeden egzemplarz tej maszyny.\nBoeing B-17 „Latająca Forteca”\nKilka lat przed wojną dowódcy USAAF zgłosili potrzebę zakupu kilkuset nowoczesnych, ciężkich bombowców dalekiego zasięgu. W zorganizowanym konkursie wygrała właśnie propozycja firmy Boeing: B-17, zwana „latającą fortecą”. Szybko zamówiono pierwszą pulę kilkudziesięciu samolotów, których powstanie z powodu licznych problemów znacznie się opóźniło (m.in. z tego powodu zdecydowano się równocześnie zamówić bombowce u konkurencji – wytwórni Consolidated, która produkowała B-24 „Liberatora”). Kłopoty szybko jednak rozwiązano i pierwsze B-17 zaczęły trafiać do USAAF. Wybuch wojny spowodował szybkie zwiększenie zamówień, a B-17 stał się strategicznym bombowcem sił powietrznych USA. Zbudowano ponad 12700 tych bombowców.\nBoeing B-29 „Superforteca”\nCiężki Bombowiec B-29 „Superfortress” to według wielu ekspertów najlepszy bombowiec II Wojny Światowej. B-29 zaoferował szereg nowości technologicznych takich jak ciśnieniowa kabina załogi, systemy zdalnie sterowanych działek pokładowych, systemy wspomagające celowanie podczas zrzutu bomb i wiele więcej. Samolot ten zapisał się na kartach historii jeszcze jednym dokonaniem. To z jego pokładu zrzucono dwie bomby atomowe na Hiroszimę i Nagasaki w ostatnich dniach II Wojny Światowej. W czasie wojny nie oszczędzano na lotnictwie, a zakłady Boeinga mogły dzięki temu tylko zacierać ręce. W najgorętszych okresach miesięcznie z linii produkcyjnych rozlokowanych w wielu zakładach firmy schodziło ponad 130 bombowców B-29 miesięcznie! Ogółem wyprodukowano aż 3970 tych maszyn.\nNa swoje miejsce tutaj zdecydowanie zasłużył Boeing 707. Odegrał on niezmiernie ważną rolę w historii lotnictwa cywilnego. To właśnie dzięki tej maszynie Boeing stał się światowym liderem, spychając z piedestału dotychczasowych rywali: Lockheeda i Douglasa. Boeing 707 stał się samolotem, którym w zamyśle miał być pierwszy liniowy odrzutowiec: De Havilland Comet. Boeing 707 swój pierwszy lot odbył w 1954 roku, a produkowano go do końca lat siedemdziesiątych. W tym czasie z linii produkcyjnych zeszło nieco ponad 1000 tych samolotów. Kilkadziesiąt z nich lata do dziś w liniach lotniczych. Na podstawie 707 zbudowano szereg samolotów wojskowych – w tym samoloty do walki elektronicznej (E-3 Sentry), tankowce powietrzne (KC-135) i wiele innych. Nie był to pierwszy pasażerski odrzutowiec świata, ale był to pierwszy odrzutowiec pasażerski, który osiągnął rynkowy sukces. To właśnie wprowadzenie 707 uznaje się za powszechny początek „ery odrzutowców”. Od tamtego czasu możemy podróżować szybciej, taniej i znacznie, znacznie dalej.\nJeśli leciałeś gdzieś samolotem, to prawdopodobieństwo jest niezwykle duże, że był to właśnie Boeing 737. Przez prawie 50 lat jego produkcji powstało ponad osiem tysięcy tych maszyn i od tego momentu przewiozły one ponad 13 miliardów pasażerów i miliony ton ładunków, a przez ten czas były cały czas konsekwentnie rozwijane. Boeing 737 to dziś najpopularniejszy samolot pasażerski świata. Boeing 737 to wąskokadłubowy samolot wykorzystywany do przewozu pasażerów na krótkim i średnim dystansie. Jego projekt powstał w latach 60’ w USA, jako odpowiedź na rosnące zapotrzebowanie amerykańskich pasażerów na szybkie przemieszczanie się na odcinku kilku tysięcy kilometrów. Szybko okazało się, że taki sposób podróżowania znalazł uznanie nie tylko w Stanach Zjednoczonych, ale i reszcie świata. Dziś na pokładzie 737 może lecieć każdy: bilety tanich linii lotniczych, które często operują takimi właśnie maszynami, można kupić “za grosze”.\nBoeing 747 „Jumbo Jet”\nJumbo Jet rozpoczął erę wielkiego, taniego lotnictwa. Linie lotnicze operujące tą maszyną mogły od teraz przewozić znacznie więcej pasażerów za podobne pieniądze, co oznaczało, że dalekodystansowe lotnictwo dla przeciętnego Kowalskiego stało się znacznie tańsze i dostępne. Samolot ten produkowany i rozwijany jest nieprzerwanie od 1968 roku do dziś. Jego najnowsza wersja 747-8 jest produkowana od 2010 roku. W tym czasie 747 stał się jedną z ikon lotnictwa, a hasło „Jumbo Jet” jednym z najbardziej rozpoznawalnych lotniczych przydomków. Ogółem wyprodukowano ponad 1500 samolotów, a aktualny portfel zamówień Boeinga na nowe wersje tych maszyn opiewa na niecałe 20 maszyn. Tak małe zamówienia to efekt globalnego trendu linii lotniczych, które stawiają teraz na tańsze, dwusilnikowe samoloty szerokokadłubowe takie jak Boeing 787 czy Airbus A350 XWB.\nCzasy początku Zimnej Wojny i związanego z nim wyścigu nuklearnego między USA i ZSRR spowodowały potrzebę pozyskania przez USAF strategicznego bombowca dalekiego zasięgu. Bombowiec B-52 powstał właśnie w tym w celu. Przez cały okres rywalizacji między USA i ZSRR był jednym z głównych argumentów „siłowych” Amerykanów. Ogółem zbudowano 744 egzemplarzy tego samolotu, które na przestrzeni lat przeszły szereg modyfikacji i modernizacji. O tym, jak dobra jest to konstrukcja, może świadczyć fakt, że B-52 jest w służbie od… ponad 64 lat. A to nie koniec. Obecne plany Departamentu Obrony USA mówią o wykorzystaniu tych maszyn nawet do 2050 roku, co stanowić będzie rekordową, blisko 100-letnią służbę tych maszyn.\nBoeing F-18 Super Hornet (wcześniej jako F-18 Hornet, produkowany przez McDonnell Douglas)\nBoeing F-18 Super Hornet to głęboko zmodyfikowana i zmodernizowana wersja samolotu McDonnell Douglas F-18 budowanego od 1978 roku. Produkcję i rozwój tego samolotu Boeing przejął w momencie wchłonięcia wytwórni lotniczej McDonnell Douglas, która jest częścią Boeinga od 1997 roku. Gigant z Seatlle w swoim dziale zajmującym się produkcją samolotów wojskowych postanowił kontynuować pracę nad F-18 Super Hornet, czego efektem było wprowadzenie do produkcji wielkoseryjnej w 1998 roku. To ponaddźwiękowy, wielozadaniowy myśliwiec wykorzystywany m.in. przez US Navy do operowania z pokładu amerykańskich lotniskowców. Na przestrzeni lat powstało wiele jego wariantów, w tym wersje do walki elektronicznej (EA-18G Growler). Według wielu ekspertów to jeden z najlepszych myśliwców generacji „4+”. Na razie zbudowano nieco 500 egzemplarzy tego samolotu (i niemal 1500 sztuk F-18 Hornet produkowanego jeszcze przez McDonnell Douglas).\nBoeing 787 „Dreamliner”\nW dzisiejszym świecie możliwość podróżowania samolotem nie jest niczym nadzwyczajnym. Przewoźnicy lotniczy, aby zachęcić pasażerów do wyboru właśnie ich linii kuszą pasażerów komfortem i niską ceną przelotu. Takimi założeniami kierowali się konstruktorzy Boeinga 787 Dreamliner, jednego z najciekawszych samolotów pasażerskich ostatnich kilkunastu lat. Dreamliner to także odpowiedź na globalny trend linii lotniczych, które stawiają dzisiaj na szerokokadłubowe, dwusilnikowe samoloty na trasach dalekodystansowych. Boeing 787 oraz Airbus A350XWB to według wielu ekspertów konstrukcje, które wbiją gwóźdź do trumny czterosilnikowych gigantów takich jak Boeing 747 czy Airbus A380. W największych wersjach przewożą one nieco mniej pasażerów niż czterosilnikowe giganty, są jednak znacznie tańsze w zakupie i eksploatacji.\n6 paź 16 19:09 użytkownik ~DaDaDa napisał\nWidzisz Iwan - twoja Rossija usiłuje skopiować Raptora - to ten prototyp PAK-FA który wciąż jest w trakcie prób. W USA już lata ok. 200 Raptorów gotowych do akcji a w produkcji jest następna generacja myśliwców. A o konstrukcjach takich jak np. B-2 możeci\nBredzisz. Rosja nie kopiuje Raptora, tylko zbudowała własny myśliwiec V generacji. Nawet laik odróżni te maszyny na pierwszy rzut oka. Natomiast opóźnienie w tej materii jest faktem, chociaż nie jest to dwadzieścia lat, jak twierdzą niektórzy. Ile ono wynosi faktycznie, przekonamy się dopiero wówczas, gdy wejdzie do służby. Co do B-2, to okazał się on ślepą uliczką, wszystko poświęcono niewykrywalności, która dzisiaj okazała się mirażem. Najlepszy dowód, to fakt, że Amerykanie już od kilkunastu lat, uczą załogi tych samolotów lotów na ekstremalnie małych wysokościach. Ciekawe dlaczego skoro taki "niewidzialny"? I po jaką cholerę to kopiować? Co do Tu-144, to również nie była to kopia, tylko samolot zbudowany według tych samych założeń. Wystartował nawet prędzej niż Concord. Chociaż nie można wykluczyć że Rosjanie wiedzieli o pracach Francuzów i Brytyjczyków, a jest to nawet prawie pewne, to kradzież planów jest bzdurą. W czym je wywieziono? W walizce? W walizce to można było wywieźć plany fotela pilota. W tamtych czasach plany takiego samolotu to wagony dokumentacji. Zresztą Tu -114 nie pogrzebała jego konstrukcja, tylko ekonomia. W przeciwieństwie do zachodu, nie było w ZSRR tylu milionerów, gotowych płacić tysiące ówczesnych dolarów za przelot z Moskwy do Władywostoku. Za lot z Londynu czy Paryża do NY owszem. I jego katastrofa w Paryżu również nie została do końca wyjaśniona. Nie brak głosów że przyczyną był pompaż silników, po tym jak wleciał w smugę spalin francuskiego myśliwca. Gdyby to spotkało Concorda, efekt byłby dokładnie taki sam. Buran również nie był kopią amerykańskich wahadłowców. Jego założenia konstrukcyjne były zupełnie inne. Miał być wynoszony na orbitę przez rakietę Energia. Nie miał własnych silników (poza korekcyjnymi), za to mógł zabrać większy ładunek. Na jego losie również zaważyła ekonomia i polityka. Gdyby nie rozpad ZSRR, to latałby w kosmos podobnie jak jego amerykańskie odpowiedniki, a tak skończyło się na jednym, autonomicznym bezzałogowym locie. Amerykańskie wahadłowce do takiej autonomii nie były zdolne.\n6 paź 16 20:13 | ocena: 61%\n6 paź 16 17:59 użytkownik ~dług obs napisał\nno cóż i tak ma ROSJA lepszy sprzęt --\nWidzisz Iwan - twoja Rossija usiłuje skopiować Raptora - to ten prototyp PAK-FA który wciąż jest w trakcie prób. W USA już lata ok. 200 Raptorów gotowych do akcji a w produkcji jest następna generacja myśliwców. A o konstrukcjach takich jak np. B-2 możecie tylko marzyć ! Nawet nie próbujecie go skopiować - nie ta technologia, nie te możliwości techniczne, nie ci fachowcy i nie ta kasa ! Zapomniałeś już jak próbowaliście skopiować Concorda ( TU 144 ) i jak prototyp się rozbił na pierwszym pokazie w Paryżu ? Zapomniałeś o waszych nieudolnych kopiach amerykańskich promów kosmicznych ( "Buran" )? Żaden ruski prom nie wykonał żadnej misji kosmicznej ! Taki to wasz "lepszy" sprzęt !\n6 paź 16 19:09 | ocena: 55%\nBoeing 1 i 6 niczego nie zmieniły. Były typowymi samolotami swoich czasów. Z kolei Hornet został zaprojektowany przez Grummana, a nie Boeinga. Natomiast zdecydowanie brakuje w tym zestawieniu:\nBoeinga 247 pierwszy nowoczesny dwusilnikowy dolnopłat z chowanym podwoziem\nBoeinga 307 pierwszy samolot pasażerski z ciśnieniową kabiną\nBoeinga B-47 pierwszy odrzutowy bombowiec ze skośnymi skrzydłami\n6 paź 16 17:54 | ocena: 95%\n6 paź 16 21:44 użytkownik ~Artur napisał\nTo Ty mi z kolei powiedz, kto skopiował B-29 (co do jednej śrubki), albo silnik odrzutowy R-R Nene. Bo skopiowanie układu aerodynamicznego, to jednak coś innego i zdarza się w historii lotnictwa nagminnie i nie ma w tym nic dziwnego.\nPrzypomnę nieśmiało że wątek jest o skopiowaniu Raptora, Burana i Concorda. Jak wykazałem, to bzdura. Twierdzisz inaczej?, nie widzę argumentów. A co do kopiowania, kopiowali nie tylko Rosjanie. Gdybyś przyjrzał się "bebechom" M16, Galila czy HK 36, to mocno byś się zdziwił widząc zerżnięty układ konstrukcyjny Kałacha. Co do skopiowania B-29, pełna zgoda, tak powstał Tu -4, czyżbym gdzieś zaprzeczył? Jeżeli chodzi o brytyjskie silniki odrzutowe, to nie była to kradzieżi bezprawne kopiowanie, tylko zakup licencji. Zresztą, ten układ silników okazał się ślepą uliczką, przyszłość należała do silników ze sprężarką osiową. I może jeszcze jedno, kopiować to też trzeba umieć. W 43, w ręce Amerykanów wpadły pierwsze egzemplarze niemieckiego MG-42. Amerykanie postanowili że również chcą mieć taki KM, a że nie mieli żadnego projektu pod ręką, postanowili skopiować niemiecką "piłę". Kopia wyglądała tak samo, tylko strzelała trochę gorzej (a najczęściej wcale). Powód był prozaiczny, po prostu nie udało się wykonać precyzyjnie części po przejściu z układy metrycznego na calowy. Cholera, suwaki się im zacięły czy co?\n6 paź 16 22:47 | ocena: 71%\ndo ~Toni 80:\n6 paź 16 20:13 użytkownik ~Toni 80 napisał\nBredzisz. Rosja nie kopiuje Raptora, tylko zbudowała własny myśliwiec V generacji. Nawet laik odróżni te maszyny na pierwszy rzut oka. Natomiast opóźnienie w tej materii jest faktem, chociaż nie jest to dwadzieścia lat, jak twierdzą niektórzy. Ile ono wyn\nśmieszna jest ta twoja pseudowiedza. Rosjanie prawie nic nie wymyślili sami. Nawet plany broni atomowej ukradli Amerykanom. Prawdziwie rosyjskie wynalazki to AK-47 i Sputnik. Cała reszta czyli samoloty, samochody, czołgi to były tylko wariacje planów Zachodu. Oni nie kopiowali 1:1 jak Azjaci . Mieli na tyle bystrych inżynierów że potrafili do projektu dodać coś od siebie czy dopasować wynalazek do swoich potrzeb. Jednak najlepsi z najlepszych z całego świata, w tym Rosjanie, Żydzi, Polacy czy Niemcy, w tamtych czasach tworzyli dla Amerykanów.\n6 paź 16 20:59 | ocena: 56%\n~bravka Użytkownik anonimowy\n6 paź 16 18:13 użytkownik ~bravka napisał\nJest Konkurencja, Jest Rozwój !!!\nPaństwowe firmy nigdy się nie przyczyniły i nie przyczynią do rozwoju !!!\nGenerują tylko straty !!!\nJaka konkurencja, dzisiaj? Rynkiem rządzą koproracje ustalające ceny między sobą, tworzące sztuczne pozory konkurencji tak jak w przypadku Mediamarktu i Saturna (należą do tej samej kopro). Żyjemy w czasach kapitalizmu koproracyjnego, który jest finalną degeneracyjną fazą kapitalizmu. Po nim nie będzie już nic, bo koproracyjna żądza zysku doprowadzi do zniszczenia środowiska naturalnego i kataklizmu ekologicznego. No bo kto powstrzyma koproracje, które załatwiają sobie takie fajne projekty w rodzaju ACTA czy CETA?\n6 paź 16 19:28 | ocena: 77%\n6 paź 16 20:59 użytkownik ~aa napisał\nśmieszna jest ta twoja pseudowiedza. Rosjanie prawie nic nie wymyślili sami. Nawet plany broni atomowej ukradli Amerykanom. Prawdziwie rosyjskie wynalazki to AK-47 i Sputnik. Cała reszta czyli samoloty, samochody, czołgi to były tylko wariacje planów Zach\nOdniosłem się do postu mojego poprzednika. Jeżeli zarzucasz mi "pseudowiedzę", to może wykażesz, w którym miejscu minąłem się z prawdą. Konkrety proszę. Wówczas otworzy się pole do dyskusji. Np o tym kto skopiował układ aerodynamiczny MiG -a 25, kto pierwszy np w czołgach zastosował gładkolufową armatę, ba, kto skopiował w swoich karabinach układ konstrukcyjny kałacha.\n6 paź 16 21:20 | ocena: 67%\n6 paź 16 23:46 użytkownik ~j.g napisał\nKonstruktorzy MIGa-25 zapatrzyli sie na amerykanski A5 Vigilante z konca lat piecdziesiatych.Gdyby jeszcze marynarka wojenna USA nie zrezygnowala z podwojnego statecznika,ktory North American poczatkowo zbudowal w prototypie mozna by rzec ,ze Rosjanie s\nSorry lecz myślałem że rozmawiamy poważnie. Jeżeli dla ciebie dwa silniki i boczne chwyty powietrza to "zapatrzenie się", to równie dobrze można by stwierdzić, że konstruktorzy Mercedesa konstruując "okularnika" zapatrzeli się w Syrenkę. znajdziesz równie wiele podobieństw, obłe kształty, cztery koła, silnik z przodu, okrągłe reflektory. Mam wymieniać dalej? Trudno dyskutować z kimś, kto na Su- 27 widział boczne wloty powietrza. Wszystkie zdjęcia, wszystkie rysunki pokazują że są one usytuowane pod płatem.\n7 paź 16 06:25 | ocena: 75%\ndo ~Tex Johnson:\n~Tex Johnson Użytkownik anonimowy\n6 paź 16 21:02 użytkownik ~Tex Johnson napisał\nmasz racje,ze rosjanie nie kopiuja Raptora - nie byliby w stanie. Tu 144 okazal sie jednak bublem konstrukcyjnym: zabily go bledne zalozenia konstrukcyjne ,m.in. idiotyczny pomysl zastosowania silnikow turbowentylatorowych,co spowodowalo ogromna paliwozer\n"Nie kopiują Raptora". A wszyscy twierdzą ze tak. Kto więc łże? Ty, czy ci co twierdzą że jednak kopiują? I po co kopiować? Co takiego jest w Raptorze że trzeba to kopiować? I po jaką cholerę? Świat poszedł do przodu, po co coś kopiować, skoro można zrobić coś lepiej? Na temat twojej tezy, że silniki turbo - wentylatorowe są bardziej paliwożerne niż zwykłe turboodrzutowe nie będę się wypowiadał. Airbus, Boening i inni producenci twierdzą inaczej, a le cóż, TY wiesz lepiej. Skoro tak, to zatrudnij się jako konsultant w tych firmach, zrobisz karierę, a Rols - Roice czy Prat & Whitney pójdą z torbami.\n6 paź 16 21:30 | ocena: 72%\n~l4 Użytkownik anonimowy\n6 paź 16 17:33 użytkownik ~l4 napisał\nPoszukajcie sobie w necie informacji o odkryciu w 1947 roku w Dolinie Śmierci katakumb,pozostałości po ostatniej cywilizacji technicznej.To pewnie dzięki temu co tam znaleziono mamy taki szybki rozwój technologii po wojnie.\nHaha. Uwielbiam te teorie spiskowe. Dodaj jeszcze Roswell (tan sam rok), Atlantydę, obrazy z Nazca oraz tajemnice fatimskie.:D\nAle to wojna jest motorem postępu. A po II wojnie mocarstwa podzieliły się naukowcami, którzy byli po przeciwnej stronie, mieli swój dorobek naukowy, wyniki badań. A sama "zimna wojna" wyścig zbrojeń tak samo wpłynęły na rozwój technologii.\n6 paź 16 17:58 | ocena: 86%


Nauka dla rozrywki | Szkolenia biznesowe, Studia podyplomowe, Kurs angielskiego\nCzas zabawy i czas odpoczynku jest również ważny. Tak samo jak ważny jest czas pracy i czas wykonywania różnych obowiązków. Jednakże, ciekawostką staje się fakt, że wiele spośród różnych naszych relaksujących aktywności, to efekt ówczesnej ciężkiej pracy intelektualnej, ciężkiej pracy intelektualnej, która doprowadziła właśnie do tego, a nie innego miejsca.\nPrzede wszystkim, nauka jest wszędzie i wszędzie nas otacza. Proste pytania o to, jak coś działa i w jaki sposób jest skonstruowane to już są pytania naukowe. Oczywiście, wiadomo, nie cały czas zajmujemy się nauką i nie cały czas szukamy problemów naukowych.\nWażne jest to by zdawać sobie sprawę, że kiedyś kogoś zaciekawiły kwestie elektroniki i powstały pierwsze gry elektroniczne, jeszcze czarno – białe. Potem rozpoczęły się poszukiwania i badania i pojawiły się komputery, konsole, gry telewizyjne i gry komputerowe. Wiele, wiele by jeszcze można wymieniać, jeżeli chodzi o rozrywkę. Najważniejsze by wiedzieć, że ciężka, naukowa praca, doprowadziła do tego, że dziś można się bawić.\n11 kwietnia 2016Nauka dla zabawy Posted in Informacje\n18 października 2016NA DWORZE MENELAOSA Posted in Edukacja\n13 czerwca 2016Szkolenia BHP – Katowice Posted in Edukacja\n2 czerwca 2017 Hologramy na legitymację studencką Posted in Edukacja\ndowiedz się czym są krajowe ramy kwalifikacji, czyli w skrócie KRK


Gilotyna fiskusa - mPolska24\nWszystkie kraje Unii Europejskiej, mają regresywne systemy podatkowe, czyli takie, które proporcjonalnie opodatkowują biednych bardziej niż bogatych. Jedynym rozwiniętym krajem z progresywnymi podatkami są Stany Zjednoczone. Co zauważa nawet współczesny guru lewicowych ekonomistów Francuz Thomas Piketty, który mówi: „Bardzo wysokie podatki dla bardzo bogatych - to wymyślono w USA”.\nPowszechnie uważa się, że państwo opiekuńcze utrzymywane jest przez ludzi zamożnych, a państwo zachowuje się jak Robin Hood, zabierający bogatym i dający biednym. Rozumowanie jest bardzo proste ale błędne. I oparte na założeniu, że skoro podatek dochodowy jest progresywny, a podatki pośrednie(VAT) są nakładane na konsumpcję, a jak "wiadomo" bogaci konsumują więcej, bo mają więcej pieniędzy, to zamożni muszą płacić większe podatki. Tylko ile można w sumie zjeść kotletów nawet będąc bogatym? Gdzie w tym rozumowaniu tkwi błąd?\nBogaci mogą faktycznie płacić nominalnie wyższe podatki, ale proporcjonalnie do dochodu płacą mniej niż biedni. Udowodnili to Monica Prasad i Yingying Deng w pracy „Taxation and the worlds of welfare” (Opodatkowanie i światy dobrobytu), którzy stwierdzili, że systemy podatkowe we wszystkich krajach UE są regresywne, a nie progresywne. Czyli przyjazne dla BOGATYCH! Jak to możliwe?\nWiększość wnioskuje to na podstawie progów w podatku dochodowym, które zwykle faktycznie są wyższe dla zarabiających więcej. Ale pełny obraz systemu daje nam dopiero odniesienie faktycznie płaconych podatków do wysokości dochodów. Wysokość podatku dochodowego zależy bowiem od np. ulg. W wyniku obliczeń okazało się, że siedem z trzynastu badanych krajów (Wielka Brytania, Norwegia, Holandia, Szwajcaria, Finlandia, Dania i Szwecja) miało regresywny system podatkowy. Czyli nawet w krajach Skandynawskich uważanych potocznie za ostoje socjalizmu w gruncie rzeczy ich system podatkowy jest przyjazny dla bogatych nie dla biednych.\nNajważniejszym źródłem dochodu państwa opiekuńczego nie są podatki dochodowe ale pośrednie czyli w przypadku Polski VAT. VAT w przeciwieństwie do tego co uważa większość ludzi jest podatkiem silnie regresywnym czyli uderzającym w biednych nie w bogatych. Pokazuje to doskonale przykład Wielkiej Brytanii:\n31 października 2011 r. BBC, powołując się na raport Narodowego Biura Statystycznego (Office for National Statistics), BBC, podało podał, że najbiedniejsza jedna piąta Brytyjczyków wydawała 9,8 proc. swojego dochodu na VAT, podczas gdy najbogatsza jedna piąta prawie dwa razy mniej - 5,3 proc. (badanie W 2011 roku raport Narodowego Biura Statystycznego (Office for National Statistics) podał, że najbiedniejsza jedna piąta Brytyjczyków wydawała 9,8 proc. swojego dochodu na VAT, podczas gdy najbogatsza jedna piąta prawie dwa razy mniej - 5,3 proc. (badanie objęło okres przed podwyżką VAT z 17,5 proc. do 20 proc. w styczniu 2011 r.).\nZamożni owszem wydają więcej na konsumpcję w liczbach bezwzględnych, ale jest to znacznie mniejszy odsetek ich dochodu niż biednych, a co za tym idzie płacą mniej podatku VAT. Tak więc każda podwyżka podatku VAT jest uderzeniem w biedną część społeczeństwa. Co ciekawe w kraju, który kojarzy się nam z "american dream" możliwością wzbogacenia się, zrobienia kariery czyli w USA nie ma podatku VAT, przeciwko jego wprowadzeniu najsilniej protestują organizacje broniące interesu robotników i farmerów pod hasłem przeniesienia ciężaru utrzymania państwa z „kapitału na pracę”.\nUwzględniając wszystkie podatki, VAT i jego substytuty, okazuje się, że z sześciu badanych państw tylko USA mają progresywny system podatkowy, w którym bogaci płacą proporcjonalnie więcej niż biedni. W Niemczech, Francji, Belgi, Szwajcarii i Wielkiej Brytanii jest system regresywny, korzystny dla zamożnych i tak wydaje się, że jest w całej UE. W krajach UE podstawą dochodów budżetu jest VAT. Odpowiednik VAT w USA przynosi 8,4 proc. wpływów do budżetu, w Niemczech - 20,1 proc., we Francji - 16,8 proc., w Szwecji - 21 proc., a w Danii - 21,1 proc. W Wielkiej Brytanii 16,6 proc., która i tak jest jednym z najsilniej regresywnych podatkowo państw UE. Kraje najbardziej opiekuńcze (Szwecja, Dania) nie odbiegają tu od pozostałych. Fatalną informacją dla nas jest to, że Polska ma jeden z najbardziej regresywnych systemów podatkowych na świecie i wyprzedza pod tym względem nawet kraje skandynawskie. Udział wpływów z podatków od konsumpcji wynosi u nas 22,9 proc, a dodatkowo mamy silnie regresywny podatek dochodowy. Wg. raportu OECD „Growing Unequal? Income distribution and poverty in OECD countries” (2008 r.):\n10 proc. najbogatszych Polaków otrzymywało 33,9 proc. dochodów, a płaciło 28,3 proc. podatków. Inaczej mówiąc, 90 proc. najmniej zarabiających otrzymywało 66,1 proc. dochodów, a płaciło 71,7 proc. podatków. W żadnym z 24 badanych krajów OECD ta różnica nie była ta duża. Dla porównania: 10 proc. najbogatszych Niemców otrzymywało 29,2 proc. zarobków, a płaciło 31,2 proc. podatków, z kolei 10 proc. najzamożniejszych Amerykanów otrzymywało 33, 5 proc. dochodów, a płaciło 45,1 proc. podatków (tu w szczególności widać progresywność amerykańskiego systemu podatkowego). Co więcej, dane w raporcie OECD pochodzą z połowy pierwszej dekady tego wieku, kiedy w Polsce obowiązywały trzy stawki PIT: 19, 30 i 40 proc. Obecnie obowiązują dwie: 18 proc. i 32 proc., a więc od tego czasu system podatkowy w naszym kraju stał się jeszcze bardziej regresywny.\nNa podstawie tych danych można sformułować wydawać by się mogło kontrowersyjną tezę, że państwo opiekuńcze, które ma opiekować się osobami biednymi, finansują sobie sami biedni w wyniku regresywnego systemu podatkowego. Dlaczego tak się dzieje mimo, że bycie "podatkowym Janosikiem" wydaje się korzystne politycznie i łatwo by było to zdyskontować. Tłumaczy to Peter Lindert w książce „Growing Public: Social Spending and Economic Growth since the Eighteenth Century” (Rosnąca\nsfera publiczna: Historia wydatków publicznych i wzrostu gospodarczego od XVIII w.), który doszedł do wniosku, że tylko dzięki finansowaniu państwa opiekuńczego z podatków od konsumpcji, a nie od dochodów czy kapitału, kraje europejskie mogły utrzymać wysoki wzrost gospodarczy. Co potwierdza statystyka. W latach 1990-2008 w USA PKB rósł średnio rocznie o 1,8%, w Norwegii o 2,5%, Finlandii 2,6% mimo, że Skandynawowie mają większy udział podatków w gospodarce. Dzięki regresywnemu systemowi podatkowemu państwo opiekuńcze jest akceptowane przez najbogatszych. Nie mają interesu by z nim walczyć, nie z ich pieniędzy to się odbywa. Redystrybucja następuje w ramach tych samych klas społecznych: od młodych do starych, od zdrowych do chorych, od tych z wykształceniem do tych bez wykształcenia itd.\nW kontekście tego co wynika z powyższych danych nie może dziwić np. w Polsce zadziwiająca komitywa np. środowiska SLD z najbogatszymi Polakami. Jedni i drudzy rozumieją zasadę, którą wdrożyli i nie mają powodu do sporu. Dlaczego mają nie pozwolić biednym się opodatkowywać i płacić państwu za opiekę? Podobnie jest w całej UE.\nW 1960 r. do momentu wprowadzenia podatku VAT wydatki rządowe w USA wynosiły 27 proc. PKB, w Szwecji - 31 proc., a w Niemczech - 32,4 proc. Po 42 latach w 2002 r. było to już odpowiednio 34,1 proc. oraz 48,5 proc. i 58,3 proc. W latach 60. VAT obowiązywał tylko w kilku krajach świata, obecnie jest w ponad 150 państwach. VAT przynosi 20 proc. wpływów budżetowych na świecie i dotyczy 4 mld ludzi. W krajach OECD w ciągu ostatnich 25 lat udział wpływów z tego podatku w całości przychodów fiskusa prawie się podwoił: z 11,2 proc. w 1985 r. do 19,2 proc. w 2009 r.\nInformacje te niosą ze sobą potencjalnie duże przewartościowanie w spojrzeniu na rolę poszczególnych podatków w systemie podatkowym i jego zasadniczej roli w kształtowaniu obrazu świata. Wydaje się, że rozwiązania jakie mają rozwiązać problemy nierówności społecznych w świecie, w gruncie rzeczy sprzyjają pogłębianiu się patologii i tworzeniu coraz większych napięć społecznych.\nartykuł jest skrótem i przedrukiem z artykułu Aleksandra Pińskiego z "Uważam Rze" - "Ciemny sekret fiskusa"\nData: 08.07.2014, 19:07\nTagi: #podatki #dochodowy #VAT #Polska #UE #usa #nierówności #społeczne


Prywatne pożyczki udzielane w mieście Chojnice woj. pomorskie (gmina miejska) lub innym to niemalże codzienność w naszym kraju.\nZanim ostatecznie znajdziemy kogoś w mieście Chojnice woj. pomorskie, kto udzieli nam pożyczki prywatnie przeanalizujmy wszelkie za i przeciw. Po pierwsze, winniśmy dokładnie przemyśleć nasz wspólny werdykt, zastanowić się czy w przyszłości damy radę spłacić zaciągniętą prywatną pożyczkę. W przypadku niemożliwości oddania użyczonych pieniędzy, czekać nas będzie całe mnóstwo niemiłych sytuacji.\nDzięki temu iż pożyczek tych udzielają osoby prywatne, dostępne są one niemal dla wszystkich. Jeśłi mieszkasz w Chojnice, zrób rozeznanie w lokalnej gazecie a z pewnością znajdziesz sporo ogłoszeń na ten temat.\nWobec tego, nie mając innego wyjścia, wiele osób decyduje się na szybkie pożyczki bez BIK u osób prywatnych w Chojnice. Tego rodzaju gotówka to ogromna pomoc, zwłaszcza, gdy nasz domowy budżet został poważnie nadszarpnięty w ostatnim czasie. Warto mieć jednak na uwadze fakt, iż jeden niepoprawny krok z naszej strony skutkuje poważnymi konsekwencjami.\nW tym celu należy wpisać w wyszukiwarkę „udzielę pożyczki prywatnej Chojnice„. Tego rodzaju firmy/osoby prywatne nie wymagają od nas dokumentów, które dla banków stanowią podstawę. To sprawia, że spora część społeczeństwa decyduje się na szybkie kredyty pozabankowe. Gdy mamy przysłowiowy nóż na gardle, nie zastanawiamy się nas przyszłymi konsekwencjami, po prostu sięgamy po łatwo dostępne pożyczki prywatne.


Neonazizm - VICE\nPrzedstawiciele Facebooka nie powiedzieli w sądzie, jakie wykroczenia musi popełnić strona lub grupa, żeby zostać usuniętą. Dzięki śledztwu Motherboard odkryliśmy tajne instrukcje\nHej TVP, skoro Ojciec Mateusz tak dobrze poradził sobie z uchodźcą podkładającym ładunek wybuchowy w Sandomierzu, może pora na odcinek z faszystami w polskich lasach?\nDlaczego tak wielu nacjonalistów i rasistów przechodzi na weganizm\nPoczynając od Hitlera, a kończąc na neonazistach z kanałami kulinarnymi na YouTube, niechęć do mięsa jest zadziwiająco głęboko zakorzeniona w skrajnej prawicy\nNie wierzyła w Holokaust, musiała świętować urodziny Hitlera\n„To po prostu neonaziści, którzy przekształcili nienawiść tak, aby była przystępna dla ludzi”\n„Nie. Nie wolno bić ludzi, nawet jeśli mówią odrażające rzeczy”\nJak wypaliłem papierosa z Zygmuntem Baumanem\nNa pytanie, czy w wieku 87 lat nie czas fajek rzucić, Bauman odparł: „Nauczyłem się palić w wieku czternastu lat w obozie na kole podbiegunowym, gdzie trafiłem z rodziną uciekając przez nazistami. Po tylu latach taka brawura mogłaby mnie z miejsca zabić”\nZnaleźliśmy parę prawdziwych feminazistek. A właściwie neonazistek-feministek\nNeonaziści próbują przyciągnąć więcej młodych ludzi do swojego ruchu, skupiając się na kwestiach równości płci i sprawiedliwości społecznej. Do ich organizacji dołącza coraz więcej kobiet, szczególnie tych, które identyfikują się z feminizmem\nLindsay Schrupp, tłumaczenie Martyna Sobótka


Niebezpieczne solaria | Medycyna24.pl\nW ostatnich miesiącach w Wielkiej Brytanii została przeprowadzona kontrola solariów. Jej wyniki były przerażające. Większość właścicieli solariów naraża swoich klientów na powikłania dermatologiczne z powodu niewłaściwego stosowania kabin.\nPrzede wszystkim wiele osób pracujących w punktach solarium nie jest odpowiednio do tego przeszkolonych. Kontrola obejmowała 332 angielskie solaria w całym kraju – prawie 75% z nich nie wymagało od dzieci, które korzystały z solariów, pisemnego pozwolenia rodziców. Jedynie 31% pracowników solariów odradzało opalanie osobom z przebytym nowotworem skóry.\nZ 4 na 10 solariów samoobsługowych (na monety) można było korzystać bez żadnego nadzoru.\nTo z kolei było powodem poważnych poparzeń klientów, którzy nie zostali poinformowani, jak powinni poprawnie korzystać z kabin. Ku przestrodze można podać historię 10-letniej Brytyjki, która po 16 minutach opalania w solarium trafiła do szpitala z ostrym poparzeniem skóry.\nRak skóry jest najczęstszą formą nowotworów, na jakie zapadają osoby z przedziału wiekowego 15–34 lata, a czerniak stanowi najbardziej śmiertelną jego odmianę.\nWyniki tej kontroli uświadamiają, że brak jest jakichkolwiek regulacji prawnych odnośnie do przemysłu „solariowego”, co często prowadzi do samowoli i bezkarności właścicieli solariów.\nObsługa często nie potrafi doradzić klientowi, na ile minut powinien zamówić opalanie – nie bierze pod uwagę ani karnacji klienta, ani jego wieku. W związku z wynikami tej kontroli szkocki rząd zaproponował nowe prawo, zgodnie z którym opalanie bez zachowania odpowiednich środków ostrożności będzie nielegalne. Proponowane są także minimum wieku potrzebne do korzystania z solariów oraz kampanie promujące bezpieczne opalanie.\nTakie prawo, według szkockiego rządu, pozwoli na zmniejszenie liczby poważnych poparzeń z powodu złego korzystania z solariów oraz spowoduje podwyższenie standardów ich funkcjonowania.\nTabletka zamiast amfetaminy Zanieczyszczenie powietrza a nowotwory Za duża śmiertelność dzieci w Nigerii System zdrowotny Republiki Południowej Afryki zawodzi kobiety i dzieci Lek, po którym aż chce się ćwiczyć Nie esemesuj podczas prowadzenia samochodu! Sterydy na stwardnienie rozsiane? Dzieci urodzone przez cesarskie cięcie bardziej podatne na choroby Brytyjskie kurczaki niebezpieczne dla zdrowia Bieganie uzależnia Brak witaminy D groźniejszy, niż myślano Libacje alkoholowe a liczba wypadków drogowych


Wymiar podstawy – 23 x 17 cm\nFigura św. Barbary pochodzi z dawnego ołtarza głównego z około 1749 roku, który mieścił się w poprzednim kościele w Piekielniku. Do nowo wybudowanej świątyni powstał w latach 1882-1884 kolejny ołtarz główny. W jego strukturze umieszczono figury z poprzedniego retabulum, w tym omawiane dzieło.\nRzeźba drążona, ustawiona na podstawie na planie kwadratu. Święta ukazana frontalnie, z głową lekko przechyloną w prawo, w kontrapoście, obie ręce wyciągnięte na boki, w lewej trzyma miecz skierowany ostrzem w dół. Twarz ma pełną, z wąskimi, migdałowatymi oczami, niewielkim nosem i lekko otwartymi, pełnymi ustami. Włosy ma ciemnobrązowe, falowane, opadające na ramiona. Na głowie korona otwarta. Święta ubrana w czerwono-różową suknię, ze złoconymi, szerokimi rękawami, srebrzony gorset dekorowany płaskorzeźbionym wzorem roślinnym oraz złocony płaszcz z niebieską podszewką, przerzucony przez lewe ramię, upięty broszką na lewym biodrze. Polichromia w partiach ciała naturalistyczna.\nŚwięta Barbara była córką zamożnego poganina, w tajemnicy przed ojcem przyjęła chrześcijaństwo i złożyła śluby czystości, za co ten zamknął ją w wieży. Następnie została postawiona przed sądem i skazana na ścięcie mieczem. Święta w ikonografii jest przedstawiana w koronie i bogatej sukni, co ma związek z pozycją społeczną jej rodziny. Jej atrybutem jest miecz, a także kielich z hostią i wieża.\nFigura św. Barbary pochodzi z dawnego ołtarza głównego z około 1749 roku, który mieścił się w poprzednim kościele w Piekielniku. Po wybudowaniu nowego retabulum do następnego kościoła w tej miejscowości wprawiono do niego dawne figury. Święta Barbara w ikonografii jest przedstawiana w koronie i bogatej sukni, co ma związek z pozycją społeczną jej rodziny. Jej atrybutem jest miecz, a także kielich z hostią i wieża.\nPaulina Kluz, "Św. Barbara", [w:] "Sakralne Dziedzictwo Małopolski", 2021, źródło: https://sdm.upjp2.edu.pl/dziela/sw-barbara-17


13:54:44 | niedziela | 20.10.2019 | imieniny: Ireny i Kleopatry\nWitam znacie VERONIQUE GOFFIN? Jest pani spotkałem e-mail na tej stronie jako pożyczkodawcy. Po pierwsze nie zrobił tego, ale po 48 h, otrzymałem mój kredyt 350000 na okres 240 miesięcy o mnie, dlatego zdecydowałem się zeznawać w jego imieniu. Jeśli potrzebujesz pieniędzy, skontaktuj się z nią i nie będą rozczarowani: VERONIQUEGOFFIN01@gm ail.com I 'm peruwiański. Nazywam się GUILLERMO PAREDES Dzięki za Twoje podjąć. Witam znacie VERONIQUE GOFFIN? Jest pani spotkałem e-mail na tej stronie jako pożyczkodawcy. Po pierwsze nie zrobił tego, ale po 48 h, otrzymałem mój kredyt 350000 na okres 240 miesięcy o mnie, dlatego zdecydowałem się zeznawać w jego imieniu. Jeśli potrzebujesz pieniędzy, skontaktuj się z nią i nie będą rozczarowani: VERONIQUEGOFFIN01@gm ail.com I 'm peruwiański. Nazywam się GUILLERMO PAREDES Dzięki za Twoje podjąć. W itam znacie VERONIQUE GOFFIN? Jest pani spotkałem e-mail na tej stronie jako pożyczkodawcy. Po pierwsze nie zrobił tego, ale po 48 h, otrzymałem mój kredyt 350000 na okres 240 miesięcy o mnie, dlatego zdecydowałem się zeznawać w jego imieniu. Jeśli potrzebujesz pieniędzy, skontaktuj się z nią i nie będą rozczarowani: VERONIQUEGOFFIN01@gm ail.com I 'm peruwiański. Nazywam się GUILLERMO PAREDES Dzięki za Twoje podjąć. W itam znacie VERONIQUE GOFFIN? Jest pani spotkałem e-mail na tej stronie jako pożyczkodawcy. Po pierwsze nie zrobił tego, ale po 48 h, otrzymałem mój kredyt 350000 na okres 240 miesięcy o mnie, dlatego zdecydowałem się zeznawać w jego imieniu. Jeśli potrzebujesz pieniędzy, skontaktuj się z nią i nie będą rozczarowani: VERONIQUEGOFFIN01@gm ail.com I 'm peruwiański. Nazywam się GUILLERMO PAREDES Dzięki za Twoje podjąć. Witam znacie VERONIQUE GOFFIN? Jest pani spotkałem e-mail na tej stronie jako pożyczkodawcy. Po pierwsze nie zrobił tego, ale po 48 h, otrzymałem mój kredyt 350000 na okres 240 miesięcy o mnie, dlatego zdecydowałem się zeznawać w jego imieniu. Jeśli potrzebujesz pieniędzy, skontaktuj się z nią i nie będą rozczarowani: VERONIQUEGOFFIN01@gm ail.com I 'm peruwiański. Nazywam się GUILLERMO PAREDES Dzięki za Twoje podjąć. | | GUILLERMO


Mazda3 MPS 2012, limitowana wersja, tył zdjęcie : Galeria Mazda\nZdjęcie Mazda3 MPS 2012, limitowana wersja, tył\nMazda3 MPS 2012, limitowana wersja, tył\nMazda3 MPS 2012, limitowa...\nHybrydy na tory (i OS-y)!Samochody hybrydowe kojarzą się głównie z oszczędnością i ekologią. Ale ich dominacja w legendarnym, 24-godzinnym wyścigu Le Mans doskonale pokazuje, że spalinowo-elektryczny napęd to nie tylko niższe zużycie paliwa, ale ...Honda NSXW porównaniu ze wszystkimi innymi samochodami sportowymi swoich czasów, Honda NSX pierwszej generacji była istnym cudem. Niebywale wytrzymała i niezawodna, mogła na dodatek sprawdzić się w codziennej jeździe. Obecnie jej ...Honda silniki K20 / K24Cztery cylindry w układzie rzędowym. Pojemność: 2 do 2,4 litra. Zalety: relatywnie duża moc. Wyprodukowane przez Hondę motory K20 / K24 zasłynęły dzięki systemowi zmiennych faz rozrządu VTEC i do tej pory mają zwolenników ...


Lemonkowe pole: czerwca 2013\nBiało-miętowe pudełko kryje w sobie biało-miętową zawartość ;)\nCo powiecie na kolejne pomponkowe pudełko dla kogoś z Was? Tym razem będzie okazja, ale o tym niedługo.\nZa oknem wspaniała pogoda, aż nie chce się siedzieć w domu. Jeśli jednak znajdziecie wolną godzinę (na przykład kiedy zaskoczy Was burza), zachęcam do zrobienia kolczyków. Wbrew pozorom wykonanie ich wcale nie jest trudne, aczkolwiek trochę pracochłonne, ale efekt jest tego wart. Gotowe kolczyki są niezwykle efektowne i nie wymagają już wielu dodatków w stylizacji.\n1. Mniejsze kółko wkładamy do większego i łączymy u góry drutem.\n2. Owijamy drutem przerwę powstałą między dwoma kółkami na długości ok. 2 cm.\n3. Zaczynając od większego koła na drut nakładamy kilka koralików (lub 1 duży) tak, aby wypełnić pustą przestrzeń. Zaczepiamy po drugiej stronie.\n4. Kilka razy owijamy małe kółko, a następnie nakładamy koraliki i zaczepiamy o duże kółko.\n5. Powtarzamy te czynności tak długo, aż prawie cała przestrzeń będzie wypełniona.\n6. Ostatnie 2 cm znowu owijamy drutem.\n7. Na koniec drutem mocujemy bigiel.\nJuż nie umiem się doczekać kiedy zacznie chodzić i mówić ;)\nsukienka - next / sh\nA jutro tutorial jak zrobić efektowne kolczyki.\nCo jest lepszego od wieszaka pełnego sukienek i butów?\nDwa takie wieszaki ;)\nPo prawie dwóch miesiącach można się już przyzwyczaić do nowych obowiązków, wpada się w ten rytm dnia. Grunt to dobra organizacja. A opieka nad małym dzieckiem wcale nie wymaga aż tyle pracy i czasu jak mi się wcześniej wydawało (chociaż to może dlatego, że jestem tą szczęściarą, której pociecha przesypia prawie całe noce, nie ma kolek i już sama potrafi się sobą zająć). Mieszczę się już właściwie we wszystkie swoje ubrania (w jedne lepiej, w inne gorzej) i w ogóle jakoś dobrze się czuję z tym całym macierzyństwem. Daję radę ;)\nA skoro organizację czasu i powrót do swojej wagi (prawie) mam już za sobą, czas pomyśleć o mieszkaniu. Już wcześniej przeszkadzały mi puste ściany i brak jakiegokolwiek charakteru, ale przecież były ważniejsze sprawy...\nPokój Zuzi wymaga dopracowania zdecydowanie w pierwszej kolejności. Mała zaczyna się już wszystkim interesować, a leżąc w łóżeczku widzi przez szczebelki jedynie pustą fioletową ścianę. To właściwie nawet nie jest pokój tylko niecałe 4 metry kwadratowe wydzielone z sypialni, ale na początek zupełnie wystarczy. Jest tu łóżeczko, przewijak i wnęka z zamocowanymi półkami i wieszakami. Dodatkowym elementem wyposażenia jest ogromny pluszowy miś, którego Zuzia dostała w prezencie od wujka. I właściwie tyle. Są ubranka (szafa od podłogi do sufitu :) i wszystkie potrzebne akcesoria, ale jest po prostu nudno. I nie ma miejsca na zabawki, które po Dniu Dziecka zaczęły się pojawiać w ilościach hurtowych. A na suficie straszy diodowa żarówka zawieszona na gołych kablach (jak zresztą w całym mieszkaniu).\nMuszę zatem skupić się głównie na dwóch elementach: dekoracjach i przechowywaniu. Pomysłów mam sporo, czasu i chęci też, dlatego już niedługo pokażę Wam pierwsze efekty pracy. A może Wy podsuniecie mi jakieś ciekawe rozwiązania?\nwszystkie tekstylia - mamo-tato.com\nłóżeczko - mamo-tato.com\nprzewijak - ikea\nBransoletki przyjaźni pamiętam z czasów podstawówki. Wtedy każda dziewczynka potrafiła je zrobić. Świetnie wpisują się w wakacyjny, hippisowski look. Wersję z serduszkami znalazłam tutaj. Zdjęcia opatrzone dokładnym opisem pozwolą Wam bez problemu stworzyć własną biżuterię krok po kroku. A jeśli znajdziecie wolną chwilę, odsyłam do całej treści bloga - to jedno z tych miejsc, które są niekończącym się źródłem inspiracji, nie tylko diy.\nbransoletki z muliny - diy\nbransoletka z łańcuchów - terranova\nsukienka - atmosphere / sh\nEtykiety: biżuteria, blog, diy, tutorial\nJak zwykle post diy ma tygodniowy poślizg :) Póki co chciałabym Wam pokazać kilka drobiazgów, które kupiłam w ostatnich dniach. Uwielbiam takie zakupy - niby małe, a naprawdę cieszą (o tym więcej innym razem). Na pewno zobaczycie je tutaj nie raz - dekorowanie mieszkania rusza pełną parą, a cała masa przepisów czeka na wypróbowanie :)\nramka - pepco\nmiseczki - netto\npapierowe foremki do babeczek - netto


Rekord chińskich inwestycji w Polsce - Bankier.pl\nGospodarkaRekord chińskich inwestycji w Polsce\nRekord chińskich inwestycji w Polsce\nMaciej Kalwasiński2017-03-06 06:00analityk Bankier.pl\nW zeszłym roku chińscy inwestorzy przeznaczyli na przejęcia i tworzenie nowych firm w Polsce więcej niż w ciągu poprzednich 16 lat łącznie - wynika z danych Rhodium Group.\nW 2016 r. wartość napływu chińskich bezpośrednich inwestycji zagranicznych do Polski wzrosła do 563 mln USD w porównaniu do 10 mln USD rok wcześniej – wynika z raportu kancelarii Baker McKenzie opartego na wyliczeniach Rhodium Group.\nPolska była największym odbiorcą chińskich BIZ wśród krajów Grupy Wyszehradzkiej i ósmym w Unii Europejskiej.\nChińskie bezpośrednie inwestycje zagraniczne w 2016 r. [mln USD]\nZ danych zebranych przez Rhodium Group wynika, że suma napływów chińskich BIZ do Polski w latach 2000-16 wyniosła 936 mln euro. Zeszłoroczne inwestycje opiewające na 563 mln USD (474 mln euro) odpowiadają za ponad połowę tej kwoty.\nCzym są bezpośrednie inwestycje zagraniczne\nBIZ - całkowite lub częściowe przejęcie własności istniejącego podmiotu gospodarczego za granicą lub utworzenie nowego w celu prowadzenia tam działalności biznesowej. MFW i OECD uważają, że inwestycja może być uznana za bezpośrednią, jeśli w jej wyniku udział inwestora w spółce jest nie mniejszy niż 10%, przy zachowaniu kryterium efektywnego głosu w zarządzaniu przedsiębiorstwem.\nŹródło: Rymarczyk J., Biznes międzynarodowy, Warszawa 2012\n- Chińczycy konsekwentnie stawiają na wykup rozpoznawalnych marek i przedsiębiorstw o światowej renomie. To, że wartość chińskich inwestycji w Polsce wzrasta, pokazuje, że w istocie nasza gospodarka dojrzewa i z perspektywy azjatyckich inwestorów znajduje się na tej samej platformie co tzw. stara Europa czy Stany Zjednoczone – komentuje mec. Weronika Achramowicz, partner w warszawskim biurze Baker McKenzie.\nNa rekordową kwotę złożyły się zaledwie trzy transakcje. Spółka córka China Three Gorges (CTG) - ACE Poland s.à.r.l. - przejęła od portugalskiego EDP Renováveis aktywa w Polsce za 398 mln USD. W sierpniu China Everbright International nabyła większościowy pakiet Novago za 123 mln dolarów. Jedyną dużą inwestycją typu greenfield była budowa zakładu Suzhou Chunxing w Gdańsku warta 42 mln USD.\nWygląda jednak na to, że w obliczenia Rhodium Group wkradły się drobne pomyłki: Novago zostało przejęte za 123 miliony euro, a nie dolarów (przy kursie EUR/USD>1,10), natomiast spółki córki CTG zapłaciły za aktywa w Polsce i Włoszech łącznie 392 mln euro (430 mln USD), zatem wycena polskich aktywów na poziomie 398 mln USD wydaje się przesadzona.\nWarto także zauważyć, że relatywnie swobodny przepływ kapitału między krajami znacząco utrudnia ustalenie kraju pochodzenia inwestora. Według danych chińskiego ministerstwa handlu ponad 60% BIZ z Państwa Środka trafia do Hongkongu i dopiero stamtąd „wędruje” dalej w świat. Rhodium Group zbiera dane dotyczące inwestycji, których wartość przekracza 500 tys. USD, publikowane m.in. przez wiarygodne instytucje komercyjne i państwowe oraz media, dzięki czemu pokazuje, gdzie naprawdę lokowane są środki z Chin.\nMaciej Kalwasiński: W 2016 r. wartość bezpośrednich inwestycji zagranicznych Chin w Polsce wzrosła do 563 mln USD z zaledwie 10 mln rok wcześniej. Czym było to spowodowane? Czy należy się w decyzjach inwestycyjnych chińskich przedsiębiorstw doszukiwać czynników politycznych, np. promowania idei Nowego Jedwabnego Szlaku, czy są to decyzje czysto oparte na przesłankach rynkowych?\nKrzysztof Woźniak, dyrektor Departamentu Bankowości Międzynarodowej, HSBC Bank Polska: Chińczycy coraz więcej inwestują poza granicami swojego własnego kraju, a coraz więcej z tych inwestycji to projekty realizowane przez prywatne przedsiębiorstwa. Decyzje o konkretnych inwestycjach podejmują w sposób pragmatyczny. Motywacja różni się w przypadku poszczególnych przedsięwzięć, raz będzie to poszukiwanie zysków, innym razem – chęć uzyskania dostępu do danego rynku, jeszcze innym – zainteresowanie pozyskaniem know-how przejmowanej firmy.\nKwestie polityczne nie pozostają bez znaczenia, dobre relacje między Chinami a krajem docelowym tworzą lepszy klimat do inwestycji. Jednak te relacje niekoniecznie powodują zniechęcenie inwestorów z Państwa Środka do lokowania kapitału w danym kraju, jeśli dana inwestycja umożliwia im realizację ich celów biznesowych. Przykładem mogą być np. chińskie inwestycje w USA, kraju obfitującym w marki o silnej pozycji rynkowej i spółki technologiczne, będące ostatnio na celowniku inwestorów z Państwa Środka.\nW przypadku Polski decyduje atrakcyjność konkretnych projektów, nie bez znaczenia jest również położenie w sercu Europy i obecność na Nowym Jedwabnym Szlaku. Ocieplenie stosunków politycznych między Polską a Chinami w ostatnich latach może działać jako dodatkowy katalizator.\nChińskie przedsiębiorstwa zainwestowały w zeszłym roku blisko 400 mln USD w polską energetykę. Jakie są motywy chińskich inwestycji akurat w tym sektorze?\nZ naszego doświadczenia ze współpracy z chińskimi inwestorami w Polsce i innych częściach świata wynika, że interesują ich duże projekty, o znacznej wartości. Jeśli decydują się na mniejsze inwestycje, zwykle są to projekty umożliwiające im uzyskanie know-how czy przejęcie rozpoznawalnej marki. W związku z tym, że w Polsce największe projekty to te w sektorze energetycznym, Chińczycy w naturalny sposób interesują się tym sektorem, także jako wykonawcy ew. projektów.\nW ciągu ostatnich kilku lat w Państwie Środka nastąpił znaczny postęp w rozwoju tamtejszej energetyki – zapotrzebowanie na duże ilości energii ze strony przemysłu i rozrastających się miast oraz poszukiwanie źródeł czystszej energii czy sposobów efektywniejszego gospodarowania energią sprawiły, że zgromadzili znaczne doświadczenie w tym zakresie.\nCzy taki znaczący wzrost to Pana zdaniem jednorazowe wydarzenie wywołane pojawieniem się korzystnych okazji inwestycyjnych, czy w kolejnych latach należy spodziewać się dalszego gwałtownego wzrostu chińskich inwestycji w Polsce?\nMam nadzieję, że nie było to jednorazowe wydarzenie i że zainteresowanie chińskich inwestorów lokowaniem kapitału w Polsce będzie utrzymywało się w tym i kolejnych latach. Polska jest atrakcyjną lokalizacją, jednak samą atrakcyjnością nie wygramy w rywalizacji o chińskie inwestycje z innymi krajami, choćby Węgrami czy Czechami. Obiektywnej atrakcyjności danego rynku powinny towarzyszyć konkretne działania zachęcające Chińczyków do tego, aby to właśnie „nad Wisłą” lokowali kapitał.\nNa pewno, i to ma zastosowanie nie tylko w przypadku chińskich inwestorów, ale w odniesieniu do wszystkich inwestorów zagranicznych, warto jasno i z góry komunikować, które sektory polskiej gospodarki są otwarte na napływ kapitału zagranicznego, a które nie.\nW kolejnych etapach ważne jest to, aby proces negocjacji czy ustaleń dotyczący danej inwestycji nie trwał w nieskończoność i aby rozmowy były konkretne. W przeciwnym razie może dojść do zniechęcenia chińskich inwestorów albo spowodować zmianę ich strategii inwestycyjnej, skutkującej np. nastawieniem raczej na przejęcie istniejących przedsiębiorstw niż tworzenie ich od podstaw, a wraz z nimi – nowych miejsc pracy, które są największą korzyścią z inwestycji zagranicznych z perspektywy rozwoju lokalnych społeczności. W relacjach z chińskimi inwestorami istotne jest też np. to, jak planowana inwestycja jest odbierana przez daną społeczność. Chińczycy są dumnym narodem, nie angażują się w projekty, w których czują, że są niechciani. Między innymi dlatego ważna jest również spójna komunikacja po stronie władz danego kraju czy regionu, mówienie jednym głosem.\nW inwestycjach na całym świecie Chińczycy stawiają na przejęcia istniejących już przedsiębiorstw, a nie tworzenie nowych. Jak to wygląda w Polsce?\nW Polsce mamy przykłady zarówno przejęć (np. Novago), jak i inwestycji od podstaw, tzw. greenfield (np. Hongbo). Naszym zdaniem środek ciężkości przesuwa się nieco w stronę przejęć, z uwagi na fakt, że tego typu projekty materializują się szybciej niż tworzenie przedsiębiorstw od podstaw z uwzględnieniem np. budowy fabryki.\nWedług rządowych danych już w 2014 roku Chińczycy zainwestowali na świecie w formie BIZ więcej niż zagraniczni inwestorzy w Chinach. Obok dynamicznie rosnących kosztów pracy, które są już na poziomie zbliżonym do notowanych w Europie Środkowo-Wschodniej, do przenoszenia części działalności za granicę zachęcają rosnące obawy o kondycję gospodarczą kraju, lawinowo rosnące zadłużenie czy osłabiający się juan. Chińczycy szukają w Europie i USA zyskownych aktywów, zaawansowanych technologii, wykształconej siły roboczej, znanych marek czy rynków zbytu na swoje produkty. Nie bez znaczenia jest również możliwość dywersyfikacji portfela.\nRhodium Group obliczył, że wartość napływu chińskich BIZ do Europy i Ameryki Północnej w 2016 r. podwoiła się w porównaniu do roku poprzedniego, sięgając 94,2 mld USD. Aż 97% stanowiły przejęcia, a za 70% odpowiadały firmy prywatne. Na celowniku inwestorów z Państwa Środka znalazły się przede wszystkim USA (46 mld USD), Niemcy (12 mld) i Wielka Brytania (9 mld). Wśród sektorów dominowały: nieruchomości (20 mld USD), transport i infrastruktura (18 mld) oraz technologie informacyjno-komunikacyjne (17 mld).\nTak gwałtowny wzrost napływu środków zza Muru, przy równoczesnej niechęci Pekinu do dopuszczania zagranicznych inwestorów do strategicznych branż w Chinach, wzbudza niezadowolenie władz niektórych krajów rozwiniętych. - Amerykański CFIUS może skuteczne zablokować transakcje, jeśli w jego ocenie może dojść do naruszenia interesów bezpieczeństwa USA. Szczególne obawy budzi przejście w chińskie ręce technologii istotnej dla gospodarki i systemu obrony – mówi mec. Achramowicz. Propozycje wprowadzenia na poziomie unijnym analogicznych rozwiązań, utrudniających przejmowanie strategicznych spółek przez Chińczyków, zgłosił niemiecki rząd.\nPoza kwestiami bezpieczeństwa, przeciwnicy chińskich inwestycji obawiają się m.in. pogorszenia warunków pracy, zamknięcia zakładów i przeniesienia produkcji do Państwa Środka czy transferowania zysków z działalności za granicę.\nBezpośrednie inwestycje zagraniczne nie są jedyną formą inwestowania kapitału za granicą. Chińskie władze lokują ogromne środki w obligacje państw rozwiniętych czy udzielają pożyczek krajom rozwijającym się na projekty infrastrukturalne, często realizowane przez chińskie przedsiębiorstwa. Inwestorzy zza Muru kupują również niewielkie (poniżej 10%) pakiety udziałów w spółkach, które nie są klasyfikowane jako BIZ. Obywatele Państwa Środka są ważnymi inwestorami na rynkach nieruchomości m.in. w Kanadzie czy Australii.\nLawinowy odpływ kapitału zaczął być niebezpieczny, doprowadzając m.in. do znacznego osłabienia juana wobec dolara. Dlatego władze zdecydowały się znacząco uszczuplić ogromne rezerwy walutowe oraz zaostrzyły warunki wywozu środków z kraju. Przeciwnicy obecności chińskiego kapitału w Europie nie mają jednak co liczyć na zahamowanie międzynarodowej ekspansji chińskich firm. Zaawansowane technologie i know-how są niezbędne do realizacji celu Pekinu - transformacji gospodarki Państwa Środka.\nmarta_rak83 2017-03-14 13:33\n~Perico1984 2017-03-10 08:39\nSkoro Polska wykupiła 1% udziałów za 600mln$ w banku AIIB to teraz Chiny inwestują u nas. Proste i logiczne.\n~opty 2017-03-06 21:55\n...a gdzie się podziały tzw atesty dla towaru (nie mylic z szajsem )?\n~TlusteKoty 2017-03-06 19:33\nTo po prostu Nowy Jedwabny Szlak zaczął działać... Będzie więcej!\n~podatnik 2017-03-06 17:30\nJeszcze nikt nie zarobił na współpracy z chińczykami! Tylko PRL bis i jego PZPR'owskie elity mają nadzieję?\n~Biznesmen 2017-03-06 16:22\nTrzeba z Chińczykami najpierw zbudowac fabrykę helikopterów na nasze potrzeby i na eksport\n~Antoni 2017-03-06 15:24\nMam nadzieję, że Chińczycy wspólnie z nami, zbudują fabrykę samochodów elektrycznych.\nCena samochodu do ok. 30 tys. zł, zasięg minimalny do 20 km. Polacy chętnie kupią takie\nauta (jako drugie) dla codziennch dojazdów do pracy i na zakupy. Można liczyc także na eksport\ndo biedniejszych krajów UE. Takie auto Mam nadzieję, że Chińczycy wspólnie z nami, zbudują fabrykę samochodów elektrycznych.\ndo biedniejszych krajów UE. Takie auto może miec wzięcie również w Chinach.\n~atwwjjs 2017-03-06 16:24\nPolacy mogli kupić opla , ale po co....\n~em 2017-03-06 15:06\nDokładnie, niech Chińczycy sami dają dostęp do swojego rynku tak jak my dajemy im.\n~runnerr 2017-03-06 14:25\nBrawo POLSKA> Mam nadzieję, że to dopiero skromny początek tych inwestycji Chin.


Referencyjne słuchawki – poradnik zakupowy | cz-g\nBy Anna 2 grudnia 2019 9 stycznia 2020 Słuchawki\nReferencyjne słuchawki – poradnik zakupowy\nLubimy podczas słuchania muzyki całkowicie odciąć się od świata? A może kiedy gramy w gry komputerowe, lubimy poczuć się tak, jakbyśmy byli w samym środku akcji? Jeżeli tak faktycznie jest, to jak najszybciej powinniśmy zaopatrzyć się w słuchawki. To właśnie one pozwolą nam się skupić na tym co słyszymy, odetną nas od wszelkich innych dźwięków, a do tego wszystkiego jeszcze mogą sprawić, że słuchanie muzyki stanie się dla nas jeszcze większą przyjemnością, bo będziemy wychwytywali nawet najmniejsze brzmienia. Ale jakie słuchawki wybrać, aby faktycznie być z nich zadowolonym?\nJeżeli podczas słuchania muzyki, wiemy że będziemy dużo się poruszać, czy to w domu przygotowując jakieś dania w kuchni, czy to na dworze będąc w drodze do pracy, to z pewnością powinniśmy postawić na słuchawki bezprzewodowe. Jak sama nazwa wskazuje, nie mają one kabelka, a to oznacza, że łączą się ze źródłem dźwięku poprzez sieć wi-fi, bluetooth albo podczerwień. Takie rozwiązanie jest bardzo dobre, bo nic nas nie ogranicza, nie jesteśmy przywiązani do małej tylko przestrzeni, a dodatkowo nie musimy się stresować kabelkiem, który cały czas się plącze.\nJeśli chodzi o to, jakie słuchawki bezprzewodowe powinniśmy wybrać, to już będzie zależało od naszych preferencji. Czy chcemy takie zakładane na uszy czy takie, które wkłada się w uszy. Warto sprawdzić jedne i drugie, aby wiedzieć, które są dla nas wygodniejsze.\nTrzeba również zdawać sobie sprawę z faktu, że mamy słuchawki przeznaczone do różnego rodzaju urządzeń. To oznacza, że czym innym będą się charakteryzowały słuchawki do telefonu, które zazwyczaj są małe, abyśmy zawsze mogli je mieć przy sobie.\nA czym innym będą się cechowały słuchawki gamingowe, a więc te dla graczy, które nie tylko oferują świetne dźwięki i możliwość całkowitego odcięcia się od świata zewnętrznego, ale przeważnie mają również mikrofon, abyśmy mogli się swobodnie porozumiewać z innymi graczami. Warto też popatrzeć jakie słuchawki douszne możemy wybrać, tak aby mieć pewność, że będą dobrze trzymały się w naszych uszach, ale jednocześnie też, nie będą ich nadmiernie uciskały. Mamy sporo różnych słuchawek dlatego też, warto ich jak najwięcej przymierzyć, tak abyśmy potrafili powiedzieć, które z nich okażą się być tymi najlepszymi dla nas. Im będą one wygodniejsze, tym chętniej będziemy z nich korzystali. No i niektóre całkowicie odetną od nas dźwięki świata zewnętrznego, a inne pozwolą, aby trochę ich przenikało byśmy wiedzieli, co się dzieje dookoła.\nStereofoniczny wzmacniacz zintegrowany – jaki wybrać?\nPrevious post: Inteligentne audio w NAD ELECTRONICS\nNext post: Dźwięk w cały domu dzięki multiroom


Życie ukryte w słowach: grudnia 2014\nSimon Beckett - "Rany kamieni"\nSwego czasu bardzo polubiłam cykl książek o doktorze Davidzie Hunterze, sądowym antropologu pomagającym rozwiązywać kolejne kryminalne zagadki. Chętnie kupiłam więc nową książkę Simona Becketta, zachęcona dodatkowo okładkowym zapewnieniem, że oto trzymam w rękach coś zupełnie odmiennego od wcześniejszych powieści autora.\nPodstawowa różnica jest taka, że w "Ranach kamieni" już nie spotkamy doktora Huntera. Szkoda, ponieważ nowy główny bohater wypada przy nim jakoś blado, mimo noszonej w sobie tajemnicy, której szczegółów nie poznajemy prawie do końca książki.\nPoznajemy Seana kiedy ucieka. Przed czym? Tego nie wiemy, poczucie zagrożenia jest jednak mocno odczuwalne. Czy Sean ucieka przed niebezpieczeństwem czy przed wymiarem sprawiedliwości? Nie wiadomo.\nPrzypadek sprawia, że trafia na zapuszczoną farmę gdzieś na francuskiej prowincji i od razu robi się dziwnie - bo niby jest tam gościem, ale jakoś bardziej przypomina to bycie więźniem, otoczenie i mieszkańcy farmy sprawiają wrażenie mocno podejrzanych, a mimo to Seanowi nie spieszy się z opuszczeniem tego miejsca.\nAtmosfera jest mroczna, kryminalna fabuła najpierw odkrywa przed czytelnikiem niepokojące wydarzenia, a potem znajduje ich rozwiązanie, ale całość wypada niestety marnie. Zupełnie jakby napisał to debiutujący pisarz, a nie facet, który stworzył serię naprawdę niezłych w swoim gatunku powieści, a przede wszystkim świetnego, pełnokrwistego bohatera - rezygnacja z Davida Huntera to chyba największy błąd Becketta.\nNie znajdziecie w "Ranach kamieni" szczególnie wciągającej historii, nie znajdziecie interesującego głównego bohatera ani opisów tego, co dzieje się z ciałem po śmierci - czyli żadnej z rzeczy, za które ja sama polubiłam poprzednie książki Simona Becketta.\nTym razem niestety jest słabo.\nAutor: Rosemary o 10:11 Brak komentarzy:\nCałkiem zacny kawałek literatury sensacyjnej. Nie słyszałam dotąd o Gillian Flynn, ale po tej lekturze mam ją na celowniku i na pewno przeczytam coś jeszcze jej autorstwa.\nAmy i Nick przeprowadzają się z Nowego Jorku na prowincję. W wielkim mieście im się nie powiodło, w małym mają szansę zbudować wszystko od nowa. W dniu piątej rocznicy ślubu Nick wraca z pracy i zastaje dom otwarty na oścież, rozłożoną deskę do prasowania, przypalający się czajnik i… ani śladu żony.\nRozpoczynają się poszukiwania i policyjne śledztwo. Amy chcą znaleźć nie tylko jej najbliżsi, lecz także cała Ameryka - zaginiona jest bowiem pierwowzorem głównej postaci popularnej serii książek dla dzieci, piękną, mądrą dziewczyną, ucieleśnieniem amerykańskiego ideału.\nDość szybko głównym podejrzanym zostaje Nick, z pozoru tak samo idealny jak żona, ale reagujący na sytuację co najmniej dziwnie. Kiedy należałoby okazać zdenerwowanie, on jest oazą spokoju. Kiedy inni płaczą, on demonstruje uśmiech hollywoodzkiego aktora. Kiedy oczekuje się od niego, że się załamie, on flirtuje z nieznajomymi kobietami.\nNarracja jest pierwszoosobowa i o tyle ciekawa, że z jednej strony poznajemy historię małżeństwa widzianą oczami Nicka, a z drugiej mamy okazję czytać dziennik Amy. Wyłania się z tego obraz kochającego się, dobrego małżeństwa, z jego małymi rytuałami i prywatnymi żartami, a jednak im głębiej w to wchodzimy tym mniej jesteśmy pewni co z tego ładnego obrazka jest prawdą i kto zmyśla, a kto mówi prawdę.\nPowiem tak - gdy opinie w internecie są skąpe "żeby za dużo nie zdradzić" to dość łatwo domyślić się co będzie punktem zwrotnym w fabule. I faktycznie, moje przewidywania okazały się słuszne, ale i tak czytało mi się "Zaginioną dziewczynę" szybko i przyjemnie. Historia jest solidnie skrojona i przemyślana, a jeśli zbyt łatwa do rozszyfrowania - cóż z tego.\nMam trochę pretensji do autorki, że nie obdarzyła swoich bohaterów bardziej indywidualnym językiem, tu każda z postaci mówi tak samo, nie ma w nich niczego charakterystycznego. Ale mimo wszystko ta książka spodobała mi się znacznie bardziej niż na przykład dzieła Camilli Lackberg.\nChętnie przeczytam coś jeszcze pióra Gillian Flynn, a "Zaginioną dziewczynę" szczerze polecam - w kategorii literatury rozrywkowej naprawdę daje radę.\nAutor: Rosemary o 07:43 Brak komentarzy:\nMałgorzata Musierowicz - "Wnuczka do orzechów"\nWiedziałam, że przeczytam "Wnuczkę do orzechów", choć już od dawna Jeżycjada nie ma lekkości i uroku, w którym zakochałam się dziewczęciem będąc. Mam jednak do książek Małgorzaty Musierowicz wielki sentyment, kupuję więc kolejne tomy, nawet jeśli potem mi przykro, że zrobiło się to wszystko takie… nijakie.\nTe "dawne" części znam niemal na pamięć, nowszych, tak mniej więcej od "Kalamburki", zupełnie nie pamiętam. I tak samo będzie z "Wnuczką do orzechów", która - choć minimalnie lepsza od poprzedniego tomu - znów rozczarowuje.\nTym razem akcja toczy się nie w poznańskim mieszkaniu Borejków, a na wsi, gdzie przypadkiem trafia Ida i jej siostrzeniec, podczas gdy reszta rodziny z okazji wakacji stacjonuje w niedalekim sąsiedztwie, gdzie (jakże szczęśliwym!) zbiegiem okoliczności mieszka Pulpecja z przyległościami. Głównymi postaciami stają się Józef, syn Idy, i Dorota Rumianek, która to dwójka ciąży ku sobie przez całą powieść, by w końcu (oczywiście) szczęśliwie się połączyć. O fabule nie bardzo jest co pisać, bo jak to ostatnio u Musierowicz bywa jest szczątkowa - choć i tak jest o niebo lepiej niż w "McDusi".\nGłówne zarzuty jakie mam nie tylko dla tej konkretnej książki, ale i dla kilku poprzednich to kompletne odklejenie bohaterów od rzeczywistości. O ile jestem w stanie zaakceptować uduchowionych Borejków (bo w końcu zawsze tacy byli) to zupełnie nie trafia do mnie wizja siedemnastolatki, która z rozkoszą zamyka się w wiejskim domu z dwiema babciami, ogarnia gospodarstwo, pomyka w koralach i drewniakach, a z internetu korzysta tylko po to by wysyłać listy do przebywającej zagranicą matki. Jasne, możliwe, że taka nastolatka by się zdarzyła, problem w tym, że u Musierowicz inne się nie trafiają, a jeśli nawet to na pewno nie jako pierwszoplanowe bohaterki.\nNadzwyczaj irytujące są też stare, dobrze znane postacie. Zupełnie jakby z ciekawych indywidualności wyrosły pozbawione jaj, nijakie osoby. Wrażliwa, uduchowiona Natalia, która przecież była jakaś, teraz została kimś zupełnie przezroczystym, obdarzonym w dodatku nowym, głupim i niepotrzebnym przydomkiem. Energiczna Pulpecja niby nadal jest energiczna, ale przedstawiono ją tak jakby jej jedynym życiowym celem było nakarmienie rodziny. Ida, dobiegająca pięćdziesiątki pani doktor, ma styl bycia tępawego podlotka i takież dylematy, a młodsze pokolenie nie irytuje tylko dlatego, że w większości zostało wysłane zagranicę i w książce się nie pojawia.\nZdecydowanie uważam, że czas już najwyższy, by autorka uśmierciła seniorów Borejko, bo ich obecność staje się coraz bardziej nienaturalna - wszyscy się starzeją, a oni jakby zatrzymali się na jakimś etapie, choć lekko licząc powinni już być co najmniej po osiemdziesiątce.\nSłynny dydaktyczny smrodek to już chyba obowiązkowa część Jeżycjady i przy okazji "Wnuczki" nie jest inaczej. Znów zostajemy uraczeni zbiorem komunałów i życiowych prawd, z których wynika, że świat na zewnątrz jest zły, a ludzie, którzy wiedzą co jest najwyższą wartością (czyli rodzina i nauka łaciny oraz niechęć do tak zwanej kariery i zarabiania dużych pieniędzy) mieszkają na Roosevelta 5.\nOgólnie ciekawa lektura - z jednej strony jesteśmy tu i teraz, a z drugiej całkiem jakby czytało się o zamierzchłej przeszłości. Zdaje się, że autorka widzi, że przemiany zachodzą, ale nie jest w stanie pogodzić się z ich istnieniem. Mam nadzieję, że pani Musierowicz dojrzeje wreszcie albo do zakończenia sagi, albo przynajmniej do przystosowania swoich bohaterów do aktualnych warunków. Chciałabym znów móc identyfikować się z postaciami z Jeżycjady, a nie czytać o nich jak o dziwacznych stworach z innej planety.


Główny wątek rozpoczynający Dynastię Colbych związany był z przybyciem do Kalifornii Jeffa Colby, który po tajemniczym zniknięciu żony w ostatnim odcinku 4. sezonu Dynastii chce zacząć życie od nowa. Tymczasem okazuje się, że Fallon żyje, cierpi jednak na amnezję i, nie mogąc przypomnieć sobie kim naprawdę jest, używa imienia Randall Adams. Fallon, na swej drodze, spotyka niczego nieświadomego Milesa Colby, kuzyna Jeffa, i wychodzi za niego za mąż.\nWśród innych wątków serialu najważniejsze obejmowały kłopoty Colby Enterprises z transportem ropy, budowę stacji kosmicznej w ramach projektu „IMOS”, powrót Philipa – uważanego za zmarłego w trakcie wojny w Wietnamie, rozpad małżeństwa Jasona i Sable oraz wyjście na jaw faktu, że to nie Phillip jest ojcem Jeffa.\nTak, jak w Dynastii, również w Dynastii Colbych przywiązywano dużą wagę do cliffhangerów - zakończeń poszczególnych sezonów. Na koniec pierwszej serii odcinków Fallon odkrywa, że ojcem jej dziecka może być Miles; Monica ulega katastrofie samolotowej, a Sable zeznaje, że była bita przez Jasona i powoduje jego aresztowanie. Paradoksalnie, największą oglądalnością wśród wszystkich odcinków serialu cieszył się ostatni odcinek 2. sezonu. To właśnie w tym odcinku zawarty został prawdopodobnie najbardziej nietypowy cliffhanger wszech czasów. Fallon zostaje porwana przez statek kosmiczny! Niewyjaśniona zostaje także kwestia Frankie, która wraz z Phillipem ulega poważnemu wypadkowi samochodowemu w ostatnich minutach serialu.\nWdowa po Philipie, wychodzi za dyplomatę - Lorda Rogera Langdona. Jednak w rzeczywistości żywi uczucia do Jasona. Jest matką Jeffa. Nie wychowywała go jednak, bo nie życzył sobie tego Cecil. Wraca do Kalifornii na zaproszenie Constance.\nPorywczy syn Jasona i Sable, jak się później okazało brat przyrodni Jeffa. Gdy rozpadło się jego małżeństwo z Fallon, zakochuje się w niestabilnej emocjonalnie Channing Carter. Nadal jednak skrycie kocha tę pierwszą. Wątek ten znajdzie rozwiązanie dopiero w „Dynastii: Pojednanie”.\nStarsza siostra Jasona. Za jej namową na początku serialu do Los Angeles przyjeżdżają Jeff i Francesca. Nienawidzi Sable i pragnie uwolnić brata od małżeństwa z nią. Jest zakochana w Hutchu i wraz z nim wyjeżdża na koniec pierwszego sezonu w podróż do Azji. Tam oboje zostają zamordowani przez Hoyta Parkera (Phillipa Colby).\nŻona Casha. Świadoma tego, że mąż jej nie kocha, topi smutki w alkoholu. Wychowuje Scotta jako swojego syna i nie chce się zgodzić na obecność Moniki w jego życiu.\nMiles Colby pojawia się również w Dynastii: Pojednanie, gdzie ostatecznie rozwiązany zostaje trójkąt miłosny Jeff-Fallon-Miles. Związku z tym można przypuszczać, że małżeństwo Milesa i niestabilnej psychicznie Channing zostało zakończone. Pojawia się jednak niewielka sprzeczność odnośnie do pokrewieństwa pomiędzy Milesem i Jeffem, którzy w Dynastii: Pojednanie zostali uznani za braci, pomimo że w 9. sezonie Dynastii Miles okazał się synem Cecila, a nie Jasona. Można jedynie przypuszczać, że Miles nigdy nie został poinformowany o tym fakcie.\nOstatnio edytowano 17 sty 2022 o 15:13


08.02.2011VAT 2011: Nowe stawki dla budownictwa mieszkaniowego\nInterpelacja nr 19800 do ministra finansów w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług poprzez rozporządzenie ministra finansów z dnia 24 grudnia 2009 r.\n08.10.2010Opłata produktowa: Wyższe stawki na 2011 r.\nOd kilku do kilkunastu groszy wzrosną górne limity stawek opłat wnoszonych przez przedsiębiorców niezapewniających odpowiedniego poziomu odzysku i recyklingu odpadów, które pochodzą z opakowań wprowadzanych do obiegu produktów. Postanowienie ministra środowiska w tej sprawie wchodzi w życie 1 stycznia 2011 r.\n03.09.2010Pracodawcy RP czekają na wspólny rządowy projekt zmian w emeryturach\nMinister Pracy i Polityki Społecznej Jolanta Fedak zapowiedziała, że rezygnuje z forsowania własnego projektu ustawy o emeryturach kapitałowych i podejmie współpracę z ministrem z kancelarii premiera Michałem Bonim. – Rezygnacja minister Fedak z autorskiego pomysłu ustawy o emeryturach to znakomita wiadomość – uważa Magdalena Janczewska, ekspert ds. społeczno-gospodarczych Pracodawców RP.\n26.08.2010Wsparcie działalności niezwiązanej z rolnictwem – pięć województw zakończyło nabory\nW pięciu regionalnych oddziałach ARiMR – kujawsko-pomorskim, lubuskim, warmińsko-mazurskim, wielkopolskim i zachodniopomorskim – zakończyło się przyjmowanie wniosków o wsparcie z działania "Różnicowanie w kierunku działalności nierolniczej". W tych regionach już pierwszego dnia naboru rolnicy złożyli tak dużo wniosków o pomoc, że wojewódzkie limity środków przeznaczone na 2010 r. zostały wykorzystane w ponad 120 proc.\n12.07.2010ARiMR zakończyła przyjmowanie wniosków od mikroprzedsiębiorców\nUtworzenie ponad 10 tys. nowych miejsc pracy na obszarach wiejskich planują najmniejsi przedsiębiorcy, którzy złożyli wnioski o wsparcie z działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw", finansowanego z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 – wynika ze wstępnej analizy dokumentów przyjętych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR). Wnioskodawcy najczęściej deklarują utworzenie w swoich firmach dwóch nowych miejsc pracy.\n25.06.2010Tempo ograniczania emisji mniej dotkliwe dla polskich firm\n– Udało się nieco złagodzić niektóre niekorzystne dla nas zapisy dyrektywy o emisjach przemysłowych – ocenia Daria Kulczycka, dyrektor departamentu energii i zmian klimatu PKPP Lewiatan. Parlament Europejski prawdopodobnie zgodzi się częściowo na ulgowe traktowanie polskich firm, dzięki czemu krajowy przemysł i energetyka nie będą musiały drastycznie zmniejszyć emisji gazów i pyłów, co mogło kosztować przedsiębiorstwa nawet 50 mld zł.


Wydział Elektryczny PB poleca - PB 2.0 – Zintegrowany Program Rozwoju – rekrutacja\nPB 2.0 – Zintegrowany Program Rozwoju – rekrutacja\n2 grudnia br. rozpocznie się rekrutacja chętnych do udziału w projekcie „PB 2.0 – Zintegrowany Program Rozwoju”, który jest współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Programu Operacyjny Wiedza Edukacja Rozwój, Działanie 3.5. Rekrutacja skierowana jest do nauczycieli akademickich, kadry zarządzającej oraz pracowników administracyjnych Politechniki Białostockiej i potrwa do 13 grudnia 2019 r.\nPrzedmiotem wsparcia dla poszczególnych grup uczestników będą: szkolenia, kursy językowe, krajowe i zagraniczne staże dydaktyczne.\nPlanuje się, że wsparciem zostanie objętych co najmniej123 nauczycieli akademickich PB.\nPrzedmiotem wsparcia kadry akademickiej mogą być działania podnoszące kompetencje dydaktyczne kadr uczelni w zakresie: umiejętności dydaktycznych, umiejętności informatycznych (w tym posługiwania się profesjonalnymi bazami danych i ich wykorzystania w procesie kształcenia), prowadzenia dydaktyki w j. obcym, zarządzania informacją, umiejętności prezentacyjnych. Uzyskane w ramach projektu kompetencje i umiejętności muszą zostać wykorzystane w ramach prowadzonych zajęć ze studentami przez co najmniej 1 semestr, co powinno być potwierdzone m. in wpisami w sylabusach zajęć.\nPlanuje się, że wsparcie zostanie udzielone co najmniej 108 pracownikom administracyjnym PB oraz 15 osobom należącym do kadry zarządzającej uczelnią.\nPracownicy kadry kierowniczej i administracyjnej przejdą szkolenia, kursy językowe w zakresie: zarządzania Uczelnią, podniesienia kompetencji cyfrowych i językowych. Każde z wskazanych propozycji szkoleń powinno być powiązane z zakresem obowiązków wykonywanych na zajmowanym stanowisku.\nJedna osoba zakwalifikowana do udziału w projekcie będzie mogła wziąć udział w kilku działaniach.\nWypełniony formularz rekrutacyjny (odpowiednio załącznik nr 1B/1C/1D) wydrukowany dwustronnie należy dostarczyć do Biura Obsługi Projektu – Biuro ds. Rozwoju i Programów Międzynarodowych – pok. 17B. Zgłoszenia będą przyjmowane w Biurze Projektu od poniedziałku do piątku w godz. 8.00 – 15.00.\nRegulamin uczestnictwa oraz formularze zgłoszeniowe dostępne są na stronie projektu: pb.edu.pl/pb2\nUWAGA!Przed złożeniem formularzy rekrutacyjnych prosimy o dokładne zapoznanie się z dokumentami projektu zamieszczonymi pod adresem: pb.edu.pl/pb2/dokumenty\nW razie pytań prosimy o kontakt z BOP pod nr tel. 85 746 97 64 lub 85 746 91 68.


Jestem milionerką! | Mam Wątpliwość\nWszystko,co ważne i dobre, ma proporcjonalną do swojej wartości cenę, bo w życiu nic nie jest za darmo. To stary, wyświechtany frazes. Wracam do niego zawsze, kiedy dopadają mnie wątpliwości związane z moją zawodową i ekonomiczną przyszłością. Bo przecież samochód jest już nastolatkiem, zasłużyliśmy na jakieś wakacje, Lenka tak szybko wyrasta z ubrań i demoluje mieszkanie… Wieczorne rozważania nie trwają zbyt długo, bo sen przy Lenie to nie lada rarytas. A potem nadchodzi rano.\nNa początku jest nawet subtelna i cicho nuci pieśni starodawnych Inków tym swoim piskliwym głosikiem. Kiedy nie reaguję stosownym zachwytem, dostaję w łeb stopą, a potem obliśniony cmok. Bywa, że budzi się w niej jakaś formalistka i na dzień dobry po prostu podaje mi okulary,a czasem siada na twarzy, najczęściej jednak po prostu się tulimy.To nasz codzienny rytuał. Jedyny stały,choć o zmiennej porze, bo rano to często dla Lentola 3 w nocy. Wtedy zdarza mi się płakać, ale niewiele ma to wspólnego z rockliwieniem. A przez kolejne 30 minut nie musimy nic.\nNieważne jest śniadanie, harmonogram dnia, obowiązki i plany. Z resztą o stosunku Lenki do moich planów już pisałam- bardzo je lubi, bo tak fajnie szeleszczą, kiedy je depcze. Może to zabrzmieć dla Ciebie jak infantylne wyznanie odmóżdżonej matki, ale codziennie , przynajmniej przez godzinę jestem absolutnie, najzwyczajniej i najcudowniej szczęśliwa. Mogę bez pośpiechu wygłupiać się z kimś kogo bezgranicznie kocham. Z kimś, kto próbuje wydłubać mi oko, kiedy zwlekam z czułym powitaniem połączonym z tuleniem, zapasami, pierdzeniem w szyję i obgryzaniem udek. Z kimś, dla kogo (jeszcze trochę) jestem niezastąpiona.\nKiedy Twój świat pędzi już, bo musisz pilnować rozkładu tramwajów, być gdzieś na czas, w pospiechu dopijasz kawę zapominając o śniadaniu, ja świętuję. Nikt mnie nie goni i delektuję się nim najmocniej, jak umiem, bo wiem, że będę za tymi porankami potwornie tęsknić. Reszta dnia jest już trochę rutyną i slalomem kombinacji jak zdążyć ze wszystkim i nie paść na pysk, ale każdy z nas ma przecież obowiązki. Ja mam jeszcze do tego brudne od małych palców okulary, zza których, o dziwo, wyraźnie widzę roześmianą gębę, która robiąc patataj na moim żołądku chwali się mleczakami. Robi akuku pod kołdrą, podaje książeczkę, robi giligili. Mam pobudki pełne bezgranicznej miłości i uśmiechu i nieustannie podkrążone oczy.\nKiedy już będę musiała rozpędzić swój świat na dobre i czasu zabraknie na poranne powitania i czułości, bo będę musiała nim zapłacić za wszystko materialne,co chce jej dać, będę cholernie szeroko uśmiechać się do wspomnień. Bo nie ma piękniejszej pobudki niż “Mamo, cio to?”, dźwięku wszystkich grających zabawek, które włącza, kiedy próbuję dalej spać, uczucie, które towarzyszy mi, kiedy mnie tuli. Tudzież kiedy próbuje mi rozłupać plastikowymi organkami łeb.\nNie rozróżniam dni tygodnia, ale uwielbiam się budzić, choć kiedyś tirem nie wyciągnęli by mnie z łóżka skoro świt.\nNieprędko zmienię mieszkanie i samochód, nie pochwalę się nową kiecką znanej marki. Jednak wiem, że to mi można zazdrościć, bo czasu nie można wziąć na kredyt i spłacać w ratach. Dlatego, że jestem milionerką.\nTagi: córka, macierzyństwo, matka, matka i córka, milionerka, podsumowania, poranki matki, razem, rodzicielstwo, więź\nPubliczne tarło z kawałkiem metalu\nRadomska 8 stycznia 2015\n8 stycznia 2015 o 20:52\nHejterzy napisaliby pewnie, że ten tekst powstał, żebyś sama siebie przekonała, że jednak lubisz wstawać o tej 3 w nocy, a tak naprawdę to tęsknisz do życia “przed” – ale ja Ciebie rozumiem. I tych chwil, o których piszesz, a które tak dobrze znam, nie oddałabym za nic – za żadne pieniądze świata. Powiem szczere, że nawet przejście na jedno źródło dochodu okazało się łatwiejsze, niż myślałam. Celebruj, milionerko! :)\nNajgorsze jest to, że to uzależnia i wcale to nie takie pewne, że będziesz chciała rozpędzać świat. Nie wiem też jak z dziećmi starszymi niż 10 lat ale do tego wieku dzieci nie chca zamieniać żadnej godziny z mamą na żadne dobra materialne. Ja pracuję choć nie na etacie i mam sporo czasu ale moja córka i tak zamieniłaby wszystko co ma za czasu ze mną więcej. Może to już niedługo i wkrótce będzie wolała najnowszego aj fona/pada niż mnie, może, póki co nic z tych rzeczy.\nmówili mi na początku, kiedy się zastanawiałam jak pogodzę rodzicielstwo ze swoimi ambicjami, pracą, mówili, że mogę wcale nie chcieć godzić. Dziś rozumiem, ale wiem, że nie mogę być tylko mamą, żeby nie ograniczyć swojego świata tylko do niej, bo kiedy zacznie dorastać nie będę umiała do tego zdrowo podejść i nie rozpaczać. Niemniej jednak kocham ją nad życie, niebawem chyba wracam do roboty i serce mi pęka, pewnie będę płakać po kiblach i oglądać jej zdjęcia. psycho matka :)\nBardzo Ci współczuję. Mam to dawno za sobą. Dwa pierwsze lata byłyśmy wciąż razem i nie umiałam sobie wyobrazić, że przez wiele godzin nie będę przy niej. A chciałam tego. Ba, marzyłam by w kosmosie dziecięcych potrzeb wygenerować choć mikrokosmos własnych. I choć zdrowy rozsądek mówi jedno, to serce się gubi a wyrzuty sumienia zalewają. Bywają mamy i ich dzieci łatwo znoszące rozstanie. Zdecydowanie nasz duet do nich nie należy. Dwa wrażliwce. Ona chlipiąca, z całych sił gniotąca poły płaszcza. Ja, twardo zostawiająca w żłobku, wybuchająca szlochem dopiero w samochodzie na widok naderwanych kieszeni ……… Zawsze do wszystkiego brakowało mi dystansu. Dlatego po raz drugi nie zostałam matką. Nie dałabym chyba rady jeszcze raz przez to przejść. Dziś jest inaczej, pracuję gdy jest w szkole a potem jesteśmy blisko. Czuwam zawsze w pobliżu gdyby mnie potrzebowała. Potrzebuje wciąż, często i bardzo. Ale już nie wisi na mnie bez przerwy a ja jestem dumną posiadaczką własnej tożsamości ;) Wreszcie. Ambiwalencja – słowo, które żadnej rzeczywistości nie opisuje swoim znaczeniem lepiej niż macierzyństwa, choć podobno nieźle opisuje schizofrenię….\n26 stycznia 2015 o 17:22\nCzerp ile wlezie, wdychaj wszystko co pachnie dzidziusiem. Nie produkują odświeżaczy o tym zapachu. Lenka urośnie nie wiadomo kiedy i ani się spostrzeżesz, że już Cię tak bardzo nie potrzebuje. Możesz być jednak pewna, że pracujesz na coś, co za kilkanaście lat przyprawi Cię o kolejne łzy szczęścia. W najmniej spodziewanym momencie, ot tak, gdy po prostu puszczą w tv remake bajki z dzieciństwa, usłyszysz powiedziane od niechcenia – mamo, miałam zaje****e dzieciństwo.\n8 stycznia 2015 o 22:01\nRozpłakałam się. :) Dziękuję za ten tekst!\nJa powoli dorastałem do bycia milionerem. Zawsze było coś, co trzeba było jeszcze zrobić. Na szczęście z roku na rok, jest łatwiej… (albo po prostu robię się w tym coraz lepszy ;).\nNie chcę Ci podcinać skrzydeł, ale chyba z czasem uczymy się odpuszczać. Ileż razy można się wkurzać na to,na co nie mamy wpływu? I na tego,czyli dziecko, w sumie też :D Dziękuję za cień nadziei, że kiedyś ogolę nogi i nabalsamuję je w tym samym tygodniu :*\n9 stycznia 2015 o 00:03\nRadomska !!! nie mam jeszcze dzieci ale mocno wierze ze jest tak jak to opisalas bo kazdy straszy i narzeka. Mam podobne myslenie jak Ty i dziekuje za ten tekst :)\n9 stycznia 2015 o 05:54\nŁap to. I wyciskaj jak cytrynę. Jeszcze do niedawna byłam pierwsza po Bogu, a że gość jest małomówny i zajęty każda wątpliwość, pytanie, prośba, każdy uśmiech i całus był dla mnie. Męczyło.\nDziś świat zabiera mi dziecko. Nie ma czasu, bo przyjaciółka, nie mam racji, bo pani mówiła, nie chcę się przytulać mamo, czytam.\nZnoszę to godnie ;) i żałuję tylko, że nie wyssałam mocniej tego czasu kiedy liczyłam się tylko ja i tata.\nona wysysa ze mnie, a ja z niej, inaczej już bym odpadła ;] muszę podpytać dookoła jak to jest mieć starsze dziecko z akcentem na to czemu fajnie :)\n9 stycznia 2015 o 11:21\nCzemu? Bo jest mega. Ja osobiście porównując okres kiedy Oliw był niemowlakiem z teraz (przy czym to teraz zaczęło się już z trzy lata temu) zdecydowanie wolę ten czas, który mamy.\nOn jest wprost stworzony dla takich gaduł jak ja, więc Tobie też się spodoba. To jest taki czas kiedy dziecko Cię słucha… i słyszy :) Zadaje miliony pytań, chce wiedzieć, dyskutuje, podważa co prawda w stylu “bo Kuba mówił”, ale podważa, staje się coraz bardziej samodzielne (ta duma z zawiązanego buta, z umytych plastikowych naczyń!) i jeszcze wiele wiele. No i Laurki. I wierszyki w szkole/przedszkolu. Zawsze ryczę wtedy a przecież ja nigdy nie ryczę :)\nWięc wyglądam jak gen Jaruzelski w ray banach na wszystkich akademiach :)\n9 stycznia 2015 o 09:52\nWyciskaj i zapamiętuj bo to drugi raz się nie zdarzy. A kredyt jeszcze zdążysz wziąć i spłacić a samochód wymienić ;)\n9 stycznia 2015 o 09:56\nCodziennie pędzę lecę przed siebie zazdroszcząc takiego wstawania, pobudek, schematów dnia. Tak bardzo brakuje mi czasu, gdy miałam go więcej dla nas, dla naszej rodziny. Ja wiem że potencjał na bycie milionerką jest i w mojej codzienności. Jednak gdy praca, dom i wszystko inne powodują że czasu brak to nic nie może się równać z tym co daje nam kobietom czas spędzony z dzieckiem w domu. pozdrawiam :)\n9 stycznia 2015 o 11:47\nniedługo sama będę za tym tęsknić.\nPrzeczytałam ten tekst i mój instynkt macierzyński, który staram się uciszyć (bo jeszcze nie czas, brak swojego lokum, pieniędzy, wszystkiego) podniósł łeb i patrzy na mnie jak kot ze Shreka. Tym bardziej, że Lenka to imię, które wybraliśmy z Lubym dla córki, kiedy już nadejdzie pora.\n9 stycznia 2015 o 10:17\nWiesz.. ten codzienny bieg i uczestniczenie w nim często sprawia, że zaczynamy go przeceniać. I jego efekty również. Choć tak naprawdę wszyscy biegną ku jednemu celowi- by poczuć się potrzebni, szczęśliwi, kochani.\nObyś nie musiała wybierać, a nawet jeśli życie i XXI wiek Cię zmusi- obyś zachowała równowagę i nie zatraciła swojej wrażliwości. :)\n9 stycznia 2015 o 10:57\nMoje właśnie są na zakręcie opuszczenia gniazda… i gdy do Was zaglądam przypominam sobie właśnie ten czas, i ciągle łapię się na myśli… cholera kiedy oni mi się zestarzeli…… Wiesz cieszę się, że moje życie tak się ułożyło, że choć pędzę, to nadal mam ich całe dnie blisko i to oni łapiąc mnie za dłoń, mówią… usiądź, pogadajmy… Kocham w nich te zatrzymania i tego samego Ci Siostrzyczko życzę. I fakt jesteśmy milionerkami miłości … pachnącej na początku pieluszką i oliwką, a potem wody kolońskiej i własnych perfum podkradanych rodzicom :D Uściski Ps. Podeślij mi dokładne wymiary Księżniczki – wiesz jak dla miss: pas, wzrost, rozmiar buta :D\n9 stycznia 2015 o 11:35\nBardzo trafnie opisane. Sztuką jest to tak naprawdę wszystko dostrzec! Więc rzeczywiście jesteś milionerką, podczas gdy wiele innych mam gdacze pod nosem i narzeka na brak snu itd. Pozdrawiam radośnie.\n9 stycznia 2015 o 11:51\nI tym wpisem rozwiałaś wiele moich obaw co do przyszłego macierzyństwa. Czasami tylko żałuję że takiego podejścia nie wyniosłam z domu…\n9 stycznia 2015 o 12:07\nja też nie wyniosłam, ale to nie moja mama, babcia, ciotki są mamą LEnki, a ja. JA. I ja rządzę, nawet jeśli tracę poczucie, że w ogóle ogarniam, to to moje pole bitwy i miejsce cudów. Jestem nadal skłonna do narzekania, doszukiwania się problemów, i pewnie ten tekst to efekt tego, że wiem, że zaraz stracę te poranki, ale nie chcę doceniać po stracie. Jakkolwiek by strasznie nie było, to uwierz mi, to jak dla mnie niemal transcendetne doświadczenie TAK KOCHAĆ, choć masy rzeczy nienawidzę i jestem mocno przeciętną matką. Mi dodaje pewności siebie to, że Lena tak mi ufa. :)\n9 stycznia 2015 o 12:55\nRadomska, wzruszasz tym swoim pisaniem! Wracają wspomnienia poranków sprzed 20 (!) lat ☺\n9 stycznia 2015 o 16:26\nStrasznie się popłakałam… Cały tekst ideanie obrazuje mnie i mojego Adaśka… i ja też niebawem wracam do pracy… Jednak już teraz wiem, że z pękniętym sercem będę chlipać nad klawiaturą przez 8 godzin i tęsknić za nim ogromnie i za naszymi porankami i pierdzeniami w szyjkę ;(\n9 stycznia 2015 o 18:46\nech, kolejny tekst, którego nie mam jak skomentować, taki jakiś kompletny :)\no, może powiem, że samochód to macie młody, mój ma 23 lata. I pewnie gdyby nie on, to już byłbym milionerem;)\nAle cóż – lubię grata, a poza tym – jak jest sprawny to po co wymieniać, a jak jest niesprawny to:\n– kto takiego kupi,\n– trzeba naprawić, bo muszę czymś jeździć do pracy,\n– i tak byłby potrzebny sprawny, bo jak inaczej będę jeździł po komisach…;)\nA potem znowu “przecież jest sprawny…”\nA z porannymi zabawami, to fakt, rano dziecko jest najfajniejsze.\nAle jakoś wolę patrzeć jak Ola się z nim bawi, widać w tym jakieś takie głębsze porozumienie bez słów. A jak ja się nim opiekuję, to jakoś zawsze wychodzi tak, że dokładnie w momencie gdy mówię, że “wszystko jest ok” albo “nad wszystkim panuję” – to on właśnie wali łbem o podłogę…\nInteriors design blog pisze:\n9 stycznia 2015 o 19:27\ndzieki Bogu za ten tekst. Wlasnie pół godziny temu moje dzieci kompletnie wyprowadziły mnie z równowagi. W takiej chwili zamykam sie w łazience i płacze. To bezsilność. Przeciez nie rzucę talerzem, nie strzelę w dupsko, nie krzyknę “do kurwy nędzy, uspokoicie się!”. Są chwile,że mam ochotę wystrzelić w kosmos. A moje dzieci mają dopiero 4 i 2,5. W takich chwilach mój teść z uśmiechem na buzi mowi “Kochana, tej walki nie wygrasz. Nie zakładaj że jest szansa na zwycięstwo, bo porażka bedzie bardziej bolesna” i dodaje cytując żydowskie przysłowie: “małe dzieci nie dają spać, duże dzieci nie dają żyć.” Ta walka o ktorej wspomina to oczywiście konsekwencja rodzica przy wychowywaniu dzieci, nie uleganie tych wielkim oczom, pełnym łez, proszacym o kolejnego cukierka etc. Ale wiesz co Radomska, pomimo tego wszystkiego……… Kurwa, to wlasnie dzieci nadają życiu sens! Gdyby nie moje dzieci…i tu mogłabym zacząć kolejny elaborat, co osiągnęłam dzieki moim dzieciom. Ale teraz nie mogę bo wlasnie przyszli mnie przeprosić i ukochał i wejść mi na głowę i proszą o gilgotanie. Sama rozumiesz.\n9 stycznia 2015 o 19:45\nDzięki Bogu za ten tekst. Wlasnie pół godziny temu moje dzieci kompletnie wyprowadziły mnie z równowagi. W takiej chwili zamykam sie w łazience i płacze. To bezsilność. Przeciez nie rzucę talerzem, nie strzelę w dupsko, nie krzyknę “do kurwy nędzy, uspokoicie się!”. Są chwile,że mam ochotę wystrzelić w kosmos. A moje dzieci mają dopiero 4 i 2,5. W takich chwilach mój teść z uśmiechem na buzi mowi “Kochana, tej walki nie wygrasz. Nie zakładaj że jest szansa na zwycięstwo, bo porażka bedzie bardziej bolesna” i dodaje cytując żydowskie przysłowie: “małe dzieci nie dają spać, duże dzieci nie dają żyć.” Ta walka, o ktorej wspomina to oczywiście konsekwencja rodzica przy wychowywaniu dzieci, nie uleganie tym wielkim oczom, pełnym łez, proszacym o kolejnego cukierka etc. Ale wiesz co Radomska, pomimo tego wszystkiego……… Kurwa, to wlasnie dzieci nadają życiu sens! Gdyby nie moje dzieci…i tu mogłabym zacząć kolejny elaborat, co osiągnęłam dzieki moim dzieciom. Ale teraz nie mogę bo wlasnie przyszli mnie przeprosić i ukochać i wejść mi na głowę i proszą o gilgotanie. Sama rozumiesz.\nW nocy nawrzeszczałam na nią. A potem płakałam dłużej niż ona z poczucia winy. Mózg matki, logiki nie szukaj ;)\n9 stycznia 2015 o 23:27\nMoje dzieci już duże (14 i 9 lat), ale nadal jest dobrze patrzeć codziennie minuta po minucie co robią, przeżywają, mówią. Mój straszy syn choruje i jak poszedł do szkoły zdecydowałam, że rezygnuję z etatu, z doskoku będę pomagać mężowi w firmie, a zajmuję się synem, chociaż przez jakiś czas. Potem zaczęłam przez przypadek blogować i mogę pracować w domu, być z dziećmi. Syn poszedł już do gimnazjum, a ja nie żałuję żadnego dnia w domu, bo uwielbiam moje dzieciaki i czas spędzony z nimi. Druga sprawa, że ten czas pomógł synowi na tyle, że choroba jest praktycznie nie widoczna i to jest mój sukces. Też jestem milionerką!\n9 stycznia 2015 o 23:58\nZawsze możesz pochwalić się nowym dzieckim…pisania, nie spania i oświecania kolejne 2 lata…wio!\n10 stycznia 2015 o 16:41\nI dlatego naprawdę jesteś milionerką!! Tak zawsze współczuję kobietom, które tuż po porodzie muszą lub chcą wracać do pracy. Te które chcą nie wiedzą co tracą, a te które muszą, tracą podwójnie. Ja byłam z moimi dziećmi 5 lat, wtedy kiedy były najsłodsze, najbardziej moje. Teraz są już swoje własne a ja często wracam do tych pierwszych, najcudowniejszych chwil. Bo wiem, że nie wrócą, że są już na zawsze tylko we mnie. I to nie jest wcale smutna refleksja. To prawdziwe, naturalnie, normalne życie:)\nMam dokładnie jak Ty:) Moja mała jest tylko miesiąc młodsza od Lenki. Pracuję ,ale 3, 4 godziny , poranki mamy dla siebie- tez je kocham ,chociaż czasami mam wrażenie,ze obudzę się bez oka- te małe paluszki dosięgną wszystkiego. A poza tym mam 2 nastolatków i to jest dopiero jazda( bez trzymanki, ale pozytywna). Patrzysz jak Twoje dziecko dorasta i zdajesz sobie sprawę, że to taki totalnie osobny byt, ma swoje myśli, opinie, plany…a tak niedawno sie urodzili. Jest dobrze, chociaż nie łatwiej :)\n12 stycznia 2015 o 19:02\nPrzydałby się taki kredyt… choć może z tym dzieckiem poczekam ;)\nOj Radomska, przypomniało mi się moje macierzyństwo. I właśnie tak sobie myślę, że kiedyś takie macierzyństwo jak twoje było na porządku dziennym. Mamy nie pracowały, miały czas dla siebie i dla swoich dzieci. A dzisiaj w tej pogoni ucieka im to co najcenniejsze. Czas poświęcony dziecku jest najważniejszy. Dziś mój milion, rocznik 88 odwdzięcza mi się za te wszystkie nasze codzienne rytuały.\n16 stycznia 2015 o 21:08\nwykrakałam tym tekstem. wyje jak głupia. dostałąm pracę. 11 h bez Lenki. Pęknie mi chyba serce..\nPodziwiam Panią! Robi Pani dobrą robotę!\nZastanawiam się czy to przypadek, że trafiłam na twojego bloga właśnie dzisiaj, kiedy dostałam propozycję porzucenia “mojego dotychczasowego pracodawcy” (który czeka jak na zbawienie na koniec mojego urlopu macierzyńskiego) na rzecz nowego. I z przysięgi złożonej mężowi, że dopóki córcia jest mała (ma 11 mcy) będę pracować max.3 dni w tygodniu. Dzisiaj już zaczęłam szukać niani na portalach kombinując jak pogodzić obie prace na raz, żeby nikogo nie zawieść…\nI tak czytam ten Twój tekst i już wiem, że tego nie zrobię… Tyle rzeczy może mnie ominąć… Do tego maleństwa, dla którego byłam całym światem, będę tęsknić gdy już stanie się bardziej samodzielne. Nie ta praca to inna, nie teraz to kiedyś…


Pomysły na aranżację i zagospodarowanie ogrodu.\nGłówna / Ogród\nDział ten jest poświęcony informacjom na temat prowadzenia oraz zagospodarowania ogrodu, który może nie zalicza się do wnętrz naszego domu, ale z pewnościom stanowi jego integralną część. Warto wykorzystać potencjał aranżacji ogrodu, choćby z racji tego że w pewnych okresach roku może stać się atrakcyjną alternatywą do spędzania wolnego czasu.\nProgramy do projektowania ogrodów – darmowe i płatne\nJacek Sobiś 2\nProwadzenie ogrodu to hobby wielu z nas, jedni nastawiają się na ogródek do uprawiania warzyw, aby mieć dostęp do świeżych i wolnych od wszelakich nawozów plonów, inni celują w ogrody ozdobne pełne szlachetnych krzewów, wszelkiego rodzaju kwiatów lub uzupełniających całość skalniaków. O ...\nMeble ogrodowe – jakie wybrać ? Przykładowe araznżacje.\nLato jeśli tylko pogoda na to pozwala, to okres w którym zwykle więcej czasu spędzamy na zewnątrz niż we własnym domu. Swój wolny czas chętnie poświęcamy na drzemkę w ogrodzie ,opalanie, spotkanie z przyjaciółmi, lub grill. Aby upływał wygodnie i przyjemnie dobrze ...\nRok kalendarzowy w ogrodzie\nPrzepiękny oraz zadbany ogród jest wynikiem pracy włożonej w jego pielęgnację. Nic nam po wielkim ogrodzie, w którym od dawna nikt nie skosił trawy, przeplewił grządek czy też nie zgrabił jesiennych liści. Ogród, tak samo jak i wnętrze domu wymaga stałego sprzątania ...\nŚwieże pomidory z własnej szklarni\nSzklarnia zajmuje nieco miejsca w ogrodzie, ale w zamian oferuje nam wiosenne nowalijki oraz umożliwia uprawę roślin egzotycznych. Kapryśna pogoda często płata figla ogrodnikom. Gdy już cieszymy się z pierwszych, przedwiosennych oznak nadchodzącego urodzaju, to wystarczy jedna, bardzo zimna majowa noc, aby ...\nKompostownik w twoim ogrodzie\nPrzewaga nawozu naturalnego nad sztucznym jest niekwestionowana. Naturalny nawóz jest produktem ekologicznym, zdrowszym, a nawet efektywniejszym. W dodatku nic nie kosztuje. Dlatego zamiast wyrzucać odpadki organiczne, powinniśmy je wykorzystać do produkcji naturalnego nawozu. Do wytwarzania kompostu nie jest potrzebna żadna specjalistyczna aparatura. ...\nŚcieżka w twoim ogrodzie\nSposób wykonania i wykończenia ścieżki w ogrodzie powinien być dla jej przyszłych użytkowników tak samo ważny, jak sposób wykonania podłóg we wnętrzu domu. W końcu to ona umożliwia podziwianie ogrodu o każdej porze roku i to ona prowadzi do drzwi wejściowych naszego ...\nKiedy i jak kosić trawnik\nWraz z nadejściem wiosny i budzącą się dokoła przyrodą, posiadacze ogrodów poza ogólnymi porządkami, jakie są niezbędne po okresie zimowym zaczynają pielęgnację swoich krzewów, kwiatów, i trawników. Właśnie o trawnikach będzie dzisiejszy artykuł. Wiele osób przekonało się na własnej skórze jak trudno ...\nMeble ogrodowe – jakie wybrać ? Przykładowe araznżacje...\nOczka wodne, fontanny, baseny ogrodowe.