Jak obliczyć ile prądu zużywa komputer? - elektroda.pl\nkajtekph 06 Wrz 2002 13:17 49064 31\n#1 06 Wrz 2002 13:17\nMam taki problem. Założyliśmy sobie sieć z kumplami (15 osób) serwer postawiliśmy w piwnicy. Zgłosiliśmy to do administracji. W piwnicy nie ma liczników prądu więc prąd jest rozliczany na wszystkich mieszkańców bloku. Administracja chce od nas żebyśmy płacili 50 zł miesięcznie za prąd. Wydaje mi się to za dużo. Ponieważ serwer to zwykły 486 DX2 100 MHz, fdd i nic więcej. Zasialacz to standardowy 200 W. Moglibyście podać schemat jak to się oblicza. Tak żebym im udowodniłe że komp tyle nie pobiera\n#2 06 Wrz 2002 13:20\nNajlepiej postaraj się o miernik który ma pomiar poboru prądu (np.któryś z METEX-ów) i wtedy zaproś kogoś z administracji bo inaczej,to będą liczyli po swojemu.\n#3 06 Wrz 2002 13:28\nna moj gust to jest przegiecie. wydaje mi sie ze calosc moze ciagnie gora 20W wiec przez miesiac bedzie to niecale 15KWh i te 15KWh przemnoz sobie przez cene 1KWh i bedziesz mial wartosc zuzytego pradu.ile kosztuje 1KWh- nie mam pojecia ale to jest wartosc ponizej 1zl.\n#4 06 Wrz 2002 13:38\nA może by tak podlicznik założyć i płacić według faktycznego zużycia ?\nNie wiem ile dokładnie taki podlicznik kosztuje ale nie jest to duży wydatek.\n#5 06 Wrz 2002 13:39\nSama oddzielna instalacja,licznik,zgłoszenie,odbiór itd,to chyba ze trzy stówy.\n#6 06 Wrz 2002 13:41\nAle po czasie się to zwróci.\n#7 06 Wrz 2002 13:46\nNapewno,tylko "uderzeniowo" najpierw wypłynie kasa.\n#8 06 Wrz 2002 13:50\nNo ale co radzicie. Podlicznik to niezły pomysł tylko dośc kosztowna sprawa. Dzisiaj ma przyjść do mnie jakiś gościu z administracji i co mam mu powiedzieć że za dużo sobie życzą?\nAle musze to jakoś udowodnić. A nie mam żadnego miernika ani licznika.\n#9 06 Wrz 2002 13:55\nJa mam też 486 na serwer i założyłem, że pobiera 60 W (taki mam zasilacz w obudowie slim) po obliczeniu wyszło 8 zł na miesiąc. Śmiało możesz założyć, że płyta z sieciówką, grafiką i kontrolerem pobiera max 30 W a na dysku jest napisane jaki prąd ciągnie to możesz obliczyć ile zużywa. 50 zł to wielka przesada. A jak chcesz dokładnie poznać pobór prądu to zrób to tak jak napisał mgim.\nA co do wzorów:\nU * I = W\nwaty zamień na kilowaty\nt = ilość godzin w miesiącu\nkW * t * cena 1 kWh = cena za miesiąc\n#10 06 Wrz 2002 13:58\n50 zł to chcą abyś zapłacił za prąd w piwnicy swojego budynku i jeszcze kilku innych.\n#11 06 Wrz 2002 14:23\njak udowodnic ??\npodlacz do kompa amperomierz (z zakresem do 1 ampery wystarczy w 100%) potem zmierz napiecie w sieci woltomierzem i ze wzoru\nwat = prad * napiecie (W=U*I) oblicz ile wat ciagnie wasz komp.\nwszystko jasne i przejrzyste\n#12 06 Wrz 2002 14:27\nTo tak - jak trafisz na "wyszkoloną osobę" ale jak trafisz na "beton" to chyba (obym się mylił) nic nie pomoże.\n#13 06 Wrz 2002 14:40\nJeszcze nie wiem ale chyba skorzystam z pomysłu z tym podlicznikiem. Wtedy będzie wszystko czaro na białym. Ile zużyjemy tyle płacimy. Co o tym myślicie. A może lepiej nie zakładać? Chodzi mi o jak najmniejsze koszta.\n#14 06 Wrz 2002 16:02\nNajlepszy byłby "podlicznik" ale dowiedz się bo mi się obiło o uszy,że teraz oprócz kasy za prąd płacisz za "posiadanie licznika".Chyba,że spóldzielnia zaplombuje swoją plombą i nie będziecie tego zgłaszać do Zakładu Energetycznego.\n#15 06 Wrz 2002 17:18\nW[kWh]=744h*0,2 kW=148 kWh\newentualnie zrób rejestrator\nprądu i napięcia\nscałkuj to (oblicz pole pod wykresem) i im to daj\nale chyba oni się nie znają na całkach\n#16 06 Wrz 2002 20:37\nJest takie urządzenie które wygląda jak duża wtyczka do gniazdka\nMa wyświetlacz LCD i kilka przycisków\nWskazuje pobór prądu, moc, ilość zużytej energii w kWh chwilowo, na tydzień, miesiąc, rok a co najważniejsze koszt zużytej energii w złotówkach !\nKosztuje 115 zł i sprzedaje to firma North z Koszalina\nNazywa się EM600 czy coś tak\nSprzedaje to także Conrad Electronic\nChwilowo nie mam go, ale za kilka dni mogę sprawdzić jaki prąd pobiera komputer.\nTo jak licznik tylko trochę taniej.\nZawsze jednak pozostaje kwestia co na to spółdzielnia\n#17 07 Wrz 2002 00:24\nSwojego czasu jak byl potrzebny licznik jednofazowy mozna by jej zalatwic do 30 zl wtedy moa go sobie powiesic i dac niech spoldzielnia zaplabuje a jak by nie chciala to scignac kolesia od spisywania licznikow dac mu cos kaski i zaplabuje wam plaba energetyki z nimi darade zaltwic. Potrzebowalem rozplabaowac domowy licznik pogadalem z nim, zerwalem sobie i za 2 miechy zalozyl mi spowrotem\n#18 07 Wrz 2002 14:15\nPolecam strone http://klubhis.hrleon.com/sieci.htm i podrozdzial [Ile prądu (Wat) pobierają urządzenia sieciowe itp]\n#19 07 Wrz 2002 16:24\nWzór na moc czynną (P) wyrażoną w watach powinien wyglądać następująco: P=U*I*cos& ,U wyrażone w woltach,I wyrażone w amperach,a cos& bezwymiarowo,cos& miałem na myśli kosinus fi czyli kosinus kąta zawartego między natężeniem prądu I a napięciem U.Pomiary samego natężenia prądu pobieranego przez urządzenie niedają wiarygodnego pomiaru (chyba że odbiornik jest czysto rezystancyjny),do prawidłowych pomiarów potrzebny jest jeszcze cos& a do jego wyznaczenia jest potrzebny albo watomierz albo miernik cos&.Mogę tylko dodać że mierząc tylko przepływający prąd I (zakładając że urządzenie ma cos&=1) można sobie założyć że dane urządzenie niezużyje więcej mocy czynnej niż przy niższym cos& (domowy llicznik energii elektrycznej liczy zużycie mocy czynnej).Niebędzie to pomiar miarodajny ale oceniający szacunkowe zużycie energii przez urządzenie.Watomierz albo miernik cos& są urządzeniami trudnodostępnymi i drogimi w domowych warunkach najtaniej będzie sobie kupić licznik enegii elektrycznej a łatwo można go dostać w rejonie energetycznym(osobiście kupowałem za 17zł) są to liczniki bez ważnej legalizacji ale nierzadko mierzą równie dobrze jak nowe,można również sobie kupić nowy licznik ale to wydatek rzędu 100zł.Gdyby jednak nieudało się przekonać głupków ze spółdzielni to pozostaje wam postawić grzejnik obok serwera żeby niezmarzł przez zimę i napewno naciągnie więcej niż 50zł.\n#20 07 Wrz 2002 17:59\nZałączam tu pare wzorów teoretycznych  to szybkość zmiany energii elektrycznej nazywana w definicji mocą elektryczną. Nię będe się tu męczył w tłumaczenie jak to jest w obwodach prądu stałego itp...\n W obwodach pradu stałego moc chwilowa jest iloczynem chwilowego napięcia i chwilowego pradu moc średnia ( nie mylić ze skuteczną ) p=ui\nMoc chwilowa zmienia się wczasie więc najlepsze jest wycałkowanie mocy w czasie . Mnożąc wszytko przez T - ciąg czasu (p*t=W)\notrzymujemy wzory znajdujące się w \n są tu metody obliczania mocy elektrycznej. Dla prądu sinosuidalnego j wiadomo że to pierwiastek z -1 . Fi kąt fazowy\n Ten wzór byłby najodpowiedniejszy w praktyce będzie to bardo ciężkie do zrealizowania. Zasilacz impulsowy komputera wprowadza wiele zakłuceń do sieci elektrycznej jak i w drugą strone. Zresztą w kontaktach nigdy nie będziemy mieli idealnego sinusa... Trzeba nie zapominać że wzór przeba pomnożyć przez t aby uzyskać energie\nU0 I0 - składowe stałe k - numer harmonicznej...\nAle najprościej to zrobić mierząc raz a dobrze cosinus fi podczas włączenia urządzenia - aha są dwa sposoby podłączenia takiego miernika - podobnie jak watomierza - ze względu na dokładniejszy prąd lub dokładniejsze napięcie... wyliczyć średnie napięcie w sieci - aha za niedługo zmnieniają na 230 ... i mierzyć zmienną prądu ułożyć funkcje i obliczać to\nmoc.jpg Download (9.31 KB)\n#21 07 Wrz 2002 18:04\n- jak ja liczyłem ile miesięcznie nasz serwer (AMD586/120MHz) chla prądu to mi wyszło 12zł.... na nowym serwerze (AMD K6-2 450 +1 dysk IDE + 2 dyski SCSI Ultra Wide) wychodzi około 15-17zł...\n#22 07 Wrz 2002 20:55\n#23 07 Wrz 2002 21:37\nTrzeba bylo administracji nie informowac, taki serwer gigantycznej mocy pobierac nie bedzie i nikt by tego nawet nie uznal. Wiekszosc spoldzielni mieszkaniowych to zdziercy ktorzy na wszystkim chca zarobic. Niestety, uczciwosc nie zawsze sie oplaca. Dla spokoju najlepiej pociagnac szybem wentylacyjnym kabel z wlasnego mieszkania i wtedy serwer bedzie zasilany z Twojego licznika wiec do niczego sie nie beda dowalac (chyba ze wiszacych kabli\n#24 08 Wrz 2002 10:48\nMusiałem zgłosić to do administracji bo jeśli mieszka się w bloku to złośliwość ludzka (sąsiedzka) nie zna garnic. Narazie nie wiemy co z tym zrobić. Jak się z nimi nie dogadamy o to żebyśmy nic nie płacili albo 10 zł żebyśmy płacili to zakładamy podlicznik. Już się dowiedziałem nowy licznik jednofazowy kosztuje 49 zł. Więc to nie jest tak ogromny wydatek zwłaszcza na 15 osób\n#25 08 Wrz 2002 11:05\nZ tymi wzorami to dajcie sobie spokoj.\nKupcie na bazarze albo pozyczcie od kogos licznik kWh i zalozcie go na dobe,tydzien dla wiekszej dokladnosci a moze i miesiac i pookazac to ktory to sprawdza.\nWzory sa dobre kiedy moc pobierana nie zmienai sie wczasie .Licznik pokaze wam pobrana rzeczywista moc.Pozniej przemnozyc to odpowiednio i juz.\nPoza kWh naliczaja sobie jakies oplaty przesylowe ktore kosztuja prawie tyle samo co same kWh.A jak w piwnicy sa 3fazy to przez 8 godzin jest taryfa nocna, ktora jestt duzo tansza od dziennej.Nie dajcie sie robic w bambuko!!\n#26 08 Wrz 2002 19:27\nJa kiedyś mierzyłem zużycie prądu na swoim kompie (i to dokładnie). Sam komputer pobiera 54 W mocy a monitor 15 cal ok 65 W.\nA co do podlicznika; jeżeli nie masz nikogo znajomego w spółdzielni to możecie mieć kłopot z podlicznikiem . Nastawcie się na gadki typu:\n- Ale, jak ktoś z was zostawi zapaloną żarówkę tam, gdzie jest serwer to kto za nią zapłaci?\n- A jak będziecie siedzieć do późnej nocy przy serwerze i palić światło to kto.....\n- A ciągłem bieganie po klatce schodowej i trzaskanie drzwiami denerujące sąsiadów, krzyki z piwnicy\nWiem, bo sam się tego nasłuchasłem.\nLepiej zastanówcie się nat pociągnięciem kabla z któregoś mieszkania a podlicznik powieście u tego kumpla i z nim się rozliczajcie.\n#27 09 Wrz 2002 14:37\nalbo podlaczcie serwer na 1 h do chaty sprawdzcie pobor kWh przemnozcie przez ilosc godzim w msc i juz , nawet jak bedzie 20 zl msc to na 15 osob 1,3 zl.\n#28 09 Wrz 2002 18:48\nweźcie spytajcie się kogoś kto mieszka nad serwerem czy nie chciałby umowy jakiejś zrobić będziecie mu płacić cena prądu + coś ektra na 15 nie wyjdzie drogo. Jakaś babcia na pewno na to pujdzie. Przyjdziecie z bombonierką itp...\nWiesz u nas na dachu administracja obcięła kable bo im ise nie podobały. Niby psuły dach teraz mamy 100 metrów kabla extra. dodatkowe huby w piwnicy... hub jest w piwnicy i jakos się nie pluje administracja...\npo prostu administracja lubi pokazwać że ma władze... u nas zwykły cieć administracyjny zrobił więcej szkody niz burza, która spaliła wszystkie porty we wszystkich hubach i wszystkie sieciówki...\n#29 09 Wrz 2002 21:53\nPozwoliłem sobie praktycznie sprawdzić ile prądu pobiera komputer.\nDo testów posłużył mi komputer warsztatowy klasy Pentium 200 z 15" monitorem.\nPołączyłem sprzęt z siecią poprzez miernik energii.\nPo 1 h uzyskałem takie wyniki\nnapięcie - 217 v\nmoc pobierana - 107 W /bez monitora 50 W/\nilość zużytej energii 119 Wh\nkoszt zużytej energii 0,04 zł\n( założyłem koszt 1 kWh -0,36 zł z rachunku wynikało bowiem że za 116 kWh w sierpniu zapłaciłem 42 zł - taryfa C11)\nczyli można by z dużym przybliżeniem założyć średnio 1 zł dziennie i 30 zł miesięcznie. Jeśli by nie było monitora to koszt redukuje się o połowę.\nmiernik.jpg Download (81.18 KB)\n#30 03 Sty 2005 07:04\nZrobilem wyliczenie dla sprzetu klasy AMD 2,2ghz zasilaczu 350W DVD i CD. dwuch dysków 7200 obr. grafiki GF2 Mx2 ....mniejsza o to. Jak to łatwo pliczyć co by matka wam nie strzelala z dupy ze to przez komputer takie rachunki prąd.\nwłącz kompa ... wylącz monitor, wyłącz wszystkie inne urządzenia z proądu lodowki telewziory wierze wszystko sio poza dzialającym kompem.\nCzemu bez moniotra ? bo producent podaje pobor mocy\njesli nie podal niech i pracuje monitor. Aby zasymulować srednie obciązenie kompa odpal film w divx-e z cd romu.Napewno bardziej kompa nie obciązasz, a jesli tak to tylko przez chwile a pozniej pobor mocy spada poniżej sredniej wartości wiec sie równa.\nmoj monitor LCD philips 17" Ecostar 17W ( oczywiscie "dupniaki" łykają kilka razy wiecej pradu )\nwyłączylem wsio wyskoczyłem na klatke .. stoper ... i jazda. Co dziwne pełen obrót licznik robil w 56,30 Sec ( srednia z 20 obrotów )czyli 57 sec.\nNa liczniku napisali ze 375 obrotów to 1 Kwh. miesiąc ma\nx 24 godz x 60 min x 60 sec = 2 196 000\nDo pobrania 1 Kwh jest mi potrzebne 375 obrotów licznika czyli 375 x 57 sec. = 21 375 sec\nwniosek ? 2 196 000 / 21 375 = 102,7 Kwh na miesiąc\n102,7 x 35gr --- 35 zł\no korde i jeszcze plus monitor ... ulalallala\nPodobne tematy Jak obliczyć ile prądu zużywa komputer?\nIle prądu zużywa mój komputer ?\nten temat byl walkowany wiele razy na forum, pomiar pradu AC bez specjalnego miernika(true rms) biedzie prawdziwy dla obciazenia takego jak zarowka c... (13)\nWRT150A - Jak sprawdzić jaki komputer ile zużywa internetu w danym momencie\nDzień dobry Mamy na mieszkaniu router: Link Czasami coś tak zaczyna lagować (duży ping), że masakra, chciałbym sprawdzić jakie komputery w danym mo... (2)\nposiadam router i chcialbym sie dowiedziec ile zuzywa pradu router pracuje 24 h na dobe przez caly miesiac jedyne dane ktore posiadam to ... (8)\nIle prądu zużywa modem WebSTAR EPC2203?\nMam w domu sporo różnych urządzeń, które chodzą non stop lub są w trybie standby. Zamierzam zainstalować automatyczny wyłącznik, który w określonych p... (12)\nKomputer ile zużywa pradu\nTwoje pytanie właściwie się nie różni od np. takiego "mam samochód, jeżdżę nim codziennie bez pasażerów - ile benzyny zużyję i ile mnie to będzie dokł... (7)


Kwiecień 2018 rekordowo ciepły ! | agropogoda.pl\nKwiecień 2018 rekordowo ciepły !\nKwiecień był w Polsce o blisko 5 st. C cieplejszy od normy! Rekordowo gorąco było w Polsce i całej (średnio) Europie.\nTemperatury powietrza i opady – kwiecień 2018 r. [czytaj wpis] >>>\nJak wynika informacji udostępnionych przez klimatologów z unijnej Służby Klimatycznej "Copernicus". ubiegły miesiąc był cieplejszy od normy kwietniowej z lat 1981-2010 prawie w całej Europie (średnio o 2,4 st. C, co wystarczyło, żeby uznać go za rekordowo gorący europejski kwiecień).\nSynoptyk TVN Meteo Arleta Unton-Pyziołek charakterystykę termiczną tegorocznego kwietnia określiła jednym słowem - imponująca. Na polskim "biegunie zimna", czyli w Suwałkach, średnia miesięczna temperatura wyniosła około 10,6 st. C, w Warszawie zaś 13,8 st. C, a we Wrocławiu niewiele więcej, bo 13,9 st. C. Kwiecień 2017 roku był dużo chłodniejszy. W tych samych miastach odnotowano średnią wynoszącą odpowiednio około: 5,8, 7,7 i 8,7 stopnia C.\nJak na tle średnich wieloletnich wygląda tegoroczny kwiecień?\nOtóż średnia temperatura miesięczna dla tego miesiąca, liczona na podstawie danych z wielolecia 1970-2000, a więc jeszcze w wieku XX, nie przekracza 10 stopni. Podobnie jak średnia liczona już z danych z przełomu wieku, a więc z okresu 1990-2018. Wyraźnie widać z tych obliczeń, że ten kwiecień statystyczny jest coraz cieplejszy - poinformowała Unton-Pyziołek.


[quote=SylwiaPlusa]Pojawiające się w czasie 7 dniowej przerwy krwawienie nie jest typową menstruacją, a jedynie krwawieniem z odstawienia. Z tego powodu istnieje możliwość jego przesunięcia poprzez odpowiednie przyjmowanie tabletek antykoncepcyjnych. Istnieją dwa sposoby przesunięcia menstruacji. Jedna z nich to rozpoczęcie przyjmowania tabletek z drugiego opakowania, bez 7 dniowej przerwy. Jeśli przyjmujemy tabletki zawierające również tabletki placebo, jak np. Yaz, pomijamy wtedy branie tabletek placebo. W ten sposób uzyskujemy przesunięcie okresu o 21 dni. Jeśli chcemy przesunąć krwawienie o kilka dni, ale dopiero w następnym cyklu, możemy skrócić okres 7 dniowej przerwy. Nowe opakowanie zaczynamy wtedy nie wcześniej niż 4 dnia przerwy. Dzięki temu w następnym cyklu krwawienie wystąpi wcześniej. Nie należy zbyt często przesuwać krwawienia, ograniczając się jedynie do najpotrzebniejszych sytuacji.[/quote]


Ogród ψ 31/10/2018, 23:21\nDrugie, po gabinecie miejsce w którym lubi przebywać Cosimo. Ogród zawsze jest zadbany, a w niewielkim zbiorniku wodnym przy kamiennej altanie stale dba się o czystą wodę. Otoczenie sprzyja wyciszeniu się i uporządkowaniu myśli. Wysokie krzewy oraz drzewa, zapewniają mieszkańcom posiadłości intymność i dyskrecję.\nRe: Ogród ψ 29/11/2018, 12:14\nz gabinetu, kontynuacja spotkania wampirów\nEmocje towarzyszyły jej całe życie. Nie potrafiła ich tak po prostu wyciszyć, jak robili to niektórzy. Jak uczył ją Cosimo. Właściwie czasem miała wrażenie, że w swoim ludzkim życiu była mniej gwałtowna, niż teraz, choć przecież powinno być na odwrót. Już wczoraj czuła, że kielich goryczy się przelał, ale towarzyszyła jej tylko złość. Głównie na Stwórcę. Tak wielu rzeczy jej nie powiedział, dlaczego? Bo uważał, że nie jest gotowa? Bo za mało się starała? A może po prostu dlatego, że była beznadziejną uczennicą, która nie potrafiła powściągnąć prostych reakcji na widok kogoś, kogo nienawidziła z taką pasją i to już nie po raz pierwszy? Tyle kłamstw i przemilczeń. Nie chciała się nad sobą użalać, nienawidziła tego. Nie chciała być tak słaba, tak ludzka; a w głębi duszy wiedziała, że to nieprawda. Zmęczyło ją już to udawanie. Pojawienie się Santiago zniweczyło jej starania się o to, by zapomnieć jak było kiedyś. Był pomnikiem wszystkich jej wspomnień, zwieńczeniem tego, co minęło. Zostawił ją za sobą i porzucił, a teraz miał czelność się tutaj zjawiać, tak samo nieśmiertelny jak i ona. Rzucając słowa, do których nie miał prawa i które były jak policzek, choć nigdy by mu tego nie powiedziała. Usłyszenie tego akurat od niego, było jak wbicie noża w serce i przekręcenia ostrza. Pozostawało liczyć, że Farnese go odesłał i nie będzie go musiała nigdy więcej oglądać. Ten widok bolał. Nic już nie będzie takie samo. Nie tylko ze względu na nadszarpnięte zaufanie do Stwórcy, za którego była gotowa oddać życie, a ten nie potrafił zapewnić jej tej jednej, prostej rzeczy - prawdy. Pogodziła się z tym, że Medoni nie żyje, tymczasem był tutaj. Jak miała to znieść? Wyobrażać sobie, że tak naprawdę to nie on? Że ma zwidy, widzi co chce widzieć? Tylko że przecież nie chciała go widzieć. Starała się rozbudzić w sobie na nowo całą tą nienawiść, jaką w sobie do niego pielęgnowała, ale odnajdywała tylko smutek. Wzbudzało to tylko kolejne podkłady frustracji. Kolejna osoba w jej życiu ją zawiodła, powinna być na to lepiej przygotowana. Ale teraz obydwie te osoby były w jednym miejscu. A ona najchętniej by zniknęła.\nZ gabinetu skierowała się do ogrodów, uważając na wyboistej ścieżce, bo jej buty nie były przystosowane do takich spacerów. Odnalazłszy swoje ulubione niegdyś miejsce, tuż przy kamiennej altanie, z widokiem na wodę, usiadła tam. Po drodze zagryzła szczęki tak mocno, że wysunięte kły zraniły jej wargi, ale rany szybko się zasklepiły. Wciągała głęboko chłodne, nocne powietrze, choć wcale go nie potrzebowała. Po prostu chciała przegonić płacz. To było tak żałosne, że w gardle zamarł jej pusty śmiech. Zajęła miejsce na jednym z foteli i odchyliła głowę na oparcie, przymykając powieki. Co teraz? Unieść się dumą? Pokornie to wszystko przyjąć? Jaki miała wybór?\nRe: Ogród ψ 2/12/2018, 04:02\n| z gabinetu\nZmierzał do ogrodu wolnym krokiem. Zastanawiał się nad tym co zastanie, gdy już spotka Tinę. Był przyzwyczajony do wybuchów złości, obrażania się, płaczów i radości. Spokrewnił niezwykle temperamentną kobietę przez co już nieraz miewał problemy. Nie było jednak przeszkody, której wspólnie nie pokonali. Cosimo wierzył, że Valentina osiągnie spokój ducha w takim sam sposób jak on. Wyciszenie dawało ukojenie. Jemu zajęło to ponad sto lat i było zasługą głównie Anny. Miał nadzieję, że będzie taką osobą dla Tiny. Chłodne powietrze uderzało w nozdrza, napełniając je zapachem róż. Były to jego ulubione kwiaty, którymi obdarowywał dawniej Morgause, a teraz Valentinę. Zerwał jeden z kwiatów i podążył w stronę kamiennej altany. Przygotowywał się na długą oraz poważną rozmowę. Był jej to winien już dawno temu. Grzebiąc przeszłość postąpił jak głupiec. W głębi siebie, obawiał się konsekwencji dzisiejszego wieczoru. Jedno mógł mówić Santiago, a co innego robić, gdy w grę wchodziły uczucia jakimi darzył swoją potomkinie. Spojrzenie Morgause w gabinecie nie uszło jego uwadze, tak samo jak kpina w głosie Medoniego, gdy wspomniana została więź. Chętnie pozbył się swojej, odmawiając tego Valentinie. Nigdy do tej pory o to nie prosiła. Czy teraz to się zmieni? Valentina da dojść do słowa i przekonania, że chciał dla niej jak najlepiej? Że nie wierzył w podarowanie Santiago nieśmiertelności? Że choć ją przehandlowali to zmienił zdanie, gdy tylko w jej żyłach zaczęła płynąć jego krew? Doznawał przy niej tego, czego wyrzekał się przez wieki po utracie Anny. Do tej pory pamiętał rozdzierający ból. Zauważył ją i poczuł. Krew.\n— Valentine. — wymówił jej imię tak jak robił to wielokrotnie. Angielsko i pieszczotliwie. — Mogę? — wskazał na sąsiednie siedzisko. Długie palce pianisty bawiły się różą. Kolce raniły skórę, lecz ranki szybko się goiły.\nRe: Ogród ψ 3/12/2018, 09:47\nWyczuła go szybciej niż zobaczyła. Rozmyślając akurat o tym, jakie to ironiczne, że mimo tak wielu lat na karku wciąż popełniali tak głupie błędy, omal nie przegapiła jego obecności, zbyt skoncentrowana na wydarzeniach sprzed kilkudziesięciu minut, zbyt przybita. Zupełnie jakby jej gniew się wypalił i zostawił po sobie tylko apatię, której nie miała siły zwalczać.\nSpojrzała na niego, przez chwilę niczego nie mówiąc. Wcześniej miała ochotę na niego nawrzeszczeć, teraz tak naprawdę tylko słaba chęć poznania w końcu prawdy odwiodła ją od tego, by poprosić, żeby zostawił ją samą. Nieświadoma tego, że kolejny zawód czeka za progiem. Nie miała serca mu odmówić i nienawidziła się za to w tej chwili. Może gdyby tylko była bardziej stanowcza... A jednak nie potrafiła. Mogła się teraz złościć i zarzekać, że nigdy już nie zamieni z nim ani słowa, ale wiedziała przecież, że to nieprawda. Jeśli czegokolwiek mogła być w tym długim życiu pewna było to to, że prędzej czy później i tak będzie stała u jego boku. Tak już po prostu było. Odkąd tylko pamiętała, nie chcąc wracać do tego, co było zanim wygrzebała się z ziemi jako ktoś zupełnie nowy. W teorii lepszy. W praktyce zaczynała mieć coraz więcej wątpliwości.\n- Proszę - odparła krótko, machając ręką, jakby oferowała miejsce. Jej wzrok opadł na poranioną dłoń, a rzęsy rzuciły długie cienie na policzki. Odwróciła spojrzenie, wbijając je w spokojną taflę wody. Nie miała pomysłu, co powiedzieć. Było wiele pytań, które chciałaby zadać, ale uznała, że byłyby one przejawem dobrej woli, której w najlepszym wypadku nie wykazywała.\n- Spotkanie już się skończyło? - Zapytała po przedłużającej się chwili. Konsekwencja w postępowaniu względem swojego stwórcy, część pierwsza. Tak naprawdę miała ochotę zapytać, czy on wciąż tu jest, ale przecież oznaczałoby to, że poświęciła Medoniemu więcej uwagi, niż zamierzała się zarzekać. Postanowiła to więc pominąć. A najlepiej udawać, że w ogóle cała sytuacja w gabinecie się nie wydarzyła.\nRe: Ogród ψ 3/12/2018, 17:39\nNiewiedza była zbawienna i Cosimo wielokrotnie się o tym przekonał. Może dlatego tak usilnie uspokajał własne sumienie, że robi dobrze. Po co miała się martwić, po co snuć teorie i szukać odpowiedzi, gdy nie było warto. Pojawienie się Santiago postawiło jego metody pod znakiem zapytania. Powinien już dawno temu powiedzieć Tinie, że istniała niewielka szansa na spotkanie się z Santiago. Bardzo niewielka. Południe jednak było wtedy tak niebezpieczne, a on sam nieprzerwanie porównywał ją do Anny. Różniły się od siebie wszystkim: zarówno wyglądem jak i zachowaniem. Blond włosa Anna przypominała anioła i w tym sensie Cosimo ją nawet gloryfikował. Ideał, który nie miał prawa nigdy istnieć.\n— Jeszcze trwa. Adora przedstawia im swoją idee wampiryzmu. — odpowiedział ze spokojem, kontynuując zabawę różą. Wzrok był utkwiony w rubinowych płatkach kwiatu. Od łez, nie znosił najbardziej na świecie obojętności. Przygaszenia, które dezorientowało dalszy punkt rozmowy. Wymyślone po drodze formułki wyparowały z głowy. Czasami myślał o tym, że nie jest odpowiednią osobą do spokrewniania i opiekowania się młodymi wampirami. Angażował się za bardzo i jego podejście różniło się od tego jakie zauważył u Vidara czy Luciano. Więź zdawała się momentami przyćmiewać zdrowy rozsądek. Nie miał w tym zbyt wielkiego doświadczenia co przekładało się na wychowanie Valentiny.\n— Przepraszam. — odezwał się ponownie, gdy między nimi zapadła cisza. Kwiat znieruchomiał między jego palcami, a wzrok spoczął na urodziwej twarzy Meksykanki.\n— Przepraszam za Santiago. Przepraszam, że nie powiedziałem ci o Morgause. Adorze. — poprawił się. Przepraszam za to, że nie uchroniłem cię przed takimi wieczorami jak ten. Przepraszam, że nie potrafię ci dać tego czego ode mnie oczekujesz...\nRe: Ogród ψ 3/12/2018, 18:08\nIm mniej wiesz, tym lepiej śpisz. Adekwatnie do wampirów - tym łatwiej ci się żyje. Valentina byłaby się skłonna z tym zgodzić. Tylko do momentu, w którym prawda wychodziła na jaw, tak, jak dzisiaj, jak wczoraj, gdy w progu gabinetu stanęła Adora. I Santiago. Na słowa o idei wampiryzmu według tej kobiety, wywróciła oczami. Mogła się tylko spodziewać, czego dotyczyło spotkanie. Nie lubiła Lovecraft. I nielubienie to wykraczało stanowczo poza granice zwykłej zazdrości, jaką odczuwała ilekroć jakaś wampirzyca kręciła się w pobliżu Cosimo. To było coś innego. Jego spięcie na widok Adory jednoznacznie podpowiadało, że tutaj chodzi o coś więcej. O coś, o czym znów jej nie mówi.\nPrzyglądała się Cosimo, gdy ten bawił się kwiatem. Nie żyłaby, gdyby nie on, o czym Medoni nie omieszkał jej przypomnieć. Nie umiała jednak powiedzieć, co by w tej chwili wolała. Wszystkie te wspólnie spędzone z nim lata pod pewnymi względami naprawdę były darem, mimo jej pragnienia, by wrócić do tego, co ludzkie. Nie miała wcale poczucia, aby cokolwiek w jej wychowaniu zrobił źle. Widziała w tym raczej swoją winę. Jej upór, jej rozemocjonowanie... To nie była przecież jego wina. Wiedziała, że nie wybrałby jej na potomkinię, gdyby nie to, że umierała. Czy mogła go za to winić? Nie. Sama też by się nie wybrała.\nByła przekonana, że pohamuje wściekłość. Że ta zniknęła, zastąpiona smutkiem. Ale kiedy na nią spojrzał, coś się w niej złamało. Wezbrana tama pękła. Poderwała się z miejsca i jednym susem znalazła przy Farnese, chcąc go złapać za gardło. Wiedziała, że przekracza dozwoloną granicę, że tak nie wolno, że spotka ją za to kara. Ale nie mogła się powstrzymać. Może zresztą tego chciała. Jej źrenice się rozszerzyły, gdy na niego spojrzała, a kły zabłysnęły pomiędzy wargami w kolorze wina.\n- Nie chcę twoich przeprosin, tylko prawdy. Wiedziałeś o tym? Wiedziałeś, że jest nieśmiertelny i nie pozwoliłeś mi się zemścić za to, że podrzucił ci mnie jak niechciane szczenię? - Warknęła. - Morgause... - prychnęła cichym, kpiącym śmiechem. - Może lepiej powiesz mi, kim jest Anna?\nRe: Ogród ψ 3/12/2018, 19:16\nBez wątpienia zaletą Cosimo była cierpliwość. Przejawiał ją jeszcze za ludzkiego życia, pobierając nauki od ojca, a potem samemu prowadząc pracownię cieśli. Rzeźbienie w drewnie, konserwacja mebla czy obrazu wymagała wyciszenia. Był idealnym przeciwieństwem do ognistego temperamentu Valentiny. Wygaszał ją powoli, ujmował spokojem i starał się zawsze przemówić do rozsądku. Mieli wzloty i upadki. Nigdy jednak nie przyszło mu do głowy ukaranie jej w taki sposób jak inni karali swoich potomków. Dlatego też, gdy skoczyła w jego stronę jak dzika kotka, nie zrobił nic aby ją powstrzymać. Siedzisko zaskrzypiało uderzając oparciem o ścianę. Wpatrywał się w pociemniałe oczy drapieżcy. Tak niewiele im brakowało do stania się zwierzęciem. Zwalczył odruch obronny i jedynie nieznacznie poruszenie mięśni szczęki sugerowało, że natura walczyła, aby odpowiedzieć tym samym. Stało się to jeszcze bardziej widoczne, gdy prychnęła pytając o Annę.\n— Nie wiedziałem. Była nikła szansa na to, że Luciano go przemieni. Santiago cię nie podrzucił, przemyślał to. Sprawy potoczyły się jednak zupełnie inaczej. — gdyby palce wampirzycy zacisnęły się mocniej lub nie chciała puścić, wtedy już Cosimo zdecydowanym ruchem ująłby ją za nadgarstek. U Luciano głowa Tiny toczyłaby się w kierunku wody, barwiąc wszystko szkarłatem.\n— Anna to moja pierwsza spokrewniona. Puść. — jak to ujął kiedyś Torrero? Typowa, angielska wrażliwość. Może jednak dostrzegł w nim dawną bestię, która pozostawiała za sobą szlak usiany ciałami. Swój swego zawsze pozna.\nRe: Ogród ψ 3/12/2018, 19:53\nCosimo i jego cholerna cierpliwość. Gdy wpadała w szał i złość, było to coś, czego nienawidziła najbardziej na świecie; jednocześnie było to też jedyne, co było w stanie ją uspokoić. Wyciszał ją, tak jak zrobił to i w tej chwili. Bo gdy jej agresja nie padła na podatny grunt i nie została podchwycona, zaczęło do niej docierać, że to niedorzeczne i prowadzi donikąd. Możliwość wyładowania frustracji by jej się teraz przydała, bardzo. Ale nie w takim sposób. Później byłoby jej głupio. W zasadzie gdy w umyśle zaczęło jej się rozjaśniać, już pojęła, że postąpiła okropnie, idealnie wpasowując się w targające nią wątpliwości. Widzisz? Właśnie dlatego ci nie powiedział.\nUcisk na jego gardło zelżał, wściekły grymas gdzieś zniknął. W oczach błysnęło jej zagubienie. Ręka zsunęła się po gardle wampira na tors, a Valentina w końcu odpuściła, opadając na kanapę obok Cosimo. Nie przestała go jednak świdrować roziskrzonym wzrokiem.\n- Jak to przemyślał? Jakie inaczej? - Zapytała. Jej ton był cierpki. Czy zdawała sobie sprawę z tego, że gdyby jej stwórcą był ktokolwiek inny, pewnie już by nie żyła? Tak. Ale przede wszystkim nigdy nie dotrwałaby do tego momentu, bo pewnie postradałaby życie już dawno. Sprawiła mu mnóstwo kłopotu. Aż się w tej chwili zdziwiła, że jeszcze nie wypowiedział jej więzi i nie kazał się wynosić gdzieś na przestrzeni tych wszystkich lat. Nie rozumiała jednak tego, co Cosimo do niej powiedział. A może rozumiała, ale bała się dopuścić to do świadomości.\n- Co się z nią stało? - To pytanie zadała ciszej. Zastępstwo, takiego słowa użyła wtedy Adora. Zauważyła napięcie, które towarzyszyło wspomnieniu Anny, kimkolwiek by nie była. Przełknęła tak przyziemne rzeczy jak zazdrość i zawód; przełykała je przez te wszystkie lata, aż zobojętniała na ich smak.\nRe: Ogród ψ 4/12/2018, 02:14\nAgresja rodziła agresję, a nie tędy droga. Wpajał to Valentinie wraz z ostrożnością. Emocje zbyt łatwo przyćmiewały zdrowy rozsądek. Chciał, aby mogła żyć długo i bezpiecznie, szczególnie że jego kiedyś mogło zabraknąć. Coraz częściej o tym rozmyślał, pogrążając się w odmętach przeszłości. Chodził po tym świecie już tak długo... W połowie się odprężył, gdy pierwsza fala gniewu zniknęła.\nWestchnął i odwzajemnił jej spojrzenie. Tutaj również stanowili przeciwieństwo. Zielonkawe oczy pozostawały tak samo barwne i spokojne jak zawsze, choć dojrzeć można było w nich smutek.\n— Poznałem twojego dawnego towarzysza długo przedtem jak przyniósł cię do mnie, błagając o ratunek. Umierałaś, a on nie do końca zdawał sobie sprawę o co prosi. Wiedziałem kim jest Santiago i dla kogo pracuje. Luciano rzadko chwalił ciepłokrwistych, ale ten chłopak był wyjątkiem. Tak więc gdy zjawił się na progu mego domostwa z tobą w ramionach... Pomyślałem wyłącznie o korzyściach dla siebie. Santiago miałby u mnie dług, a ciebie po przemianie zwolniłbym z więzi i mu oddał. Cóż... — uśmiechnął się melancholijnie, powracając wzrokiem do zmaltretowanego kwiatu róży, który ucierpiał w sposób widoczny zbliżenie wampirzycy.\n— Nie przewidziałem siły więzi, będąc przekonanym, że skoro się nie znamy to będzie łatwo. Kiedy jednak nie wygrzebywałaś się z dołu... Zrozumiałem swój błąd w myśleniu. Zwątpiłem w spokrewnienie Santiago. Atak na mój dom uznałem jako ostrzeżenie od Luciano. Po twojej ucieczce wysłałem zaufanego wampira w tamte rejony, lecz nie powrócił. — czy teraz zrozumie? Wyłapie między wierszami i doda wspólnie przeżyte lata do pełnego obrazu sytuacji? Nie potrafiłby wtedy jej oddać, nie potrafił zrobić tego teraz. Po pytaniu o Annę, pogrążyli się w dłuższej ciszy. W pewnym momencie Cosimo sięgnął za kołnierz swetra, wyjmując wisiorek, który Castellanos wielokrotnie widziała.\n— Adora spokrewniła mnie wieki temu i łączy nas burzliwa przeszłość. Pod wpływem więzi byłem zdany na jej łaskę, stąd tak rzadko ograniczam cię słowem. Nie chcę żebyś się czuła nieszczęśliwa tak jak ja wtedy. Podstępem się uwolniłem i uciekłem. Poznałem Annę w klasztorze, szybko pojmując, że to moja bratnia dusza. Kochałem ją, ale nie w sposób pożądliwy. Rozumiała mnie, tego prawdziwego mnie, który był zwykłym cieślą, mężem i ojcem. Z czystego egoizmu ją przemieniłem. Początki były dla nas trudne, ale Anna szybko się uczyła. Nie minęło wiele czasu, gdy odnalazła nas Adora. — Cosimo pochylił się do przodu obracając w szczupłych palcach wisior z prochami potomkini. — Patrzyłem jak umiera i nie mogłem nic zrobić. Wraz z nią umarła jakaś cząstka mnie. Ból... Zrozumieć go można jedynie przeżywając samemu. Zostały mi po niej prochy i pamięć. Teraz gdy Adora wróciła... — spojrzał na Valentinę z mieszaniną troski i miłości, sięgając ku jej twarzy dłonią. Chciał powiedzieć tak wiele, a zarazem wolał milczeć. — Nigdy nie byłaś dla mnie zastępstwem.\nRe: Ogród ψ 5/12/2018, 17:33\nMawiają, że prawda wyzwala. Słowa Cosimo zburzyły pewien porządek. Może to i lepiej? Porządek budowany na kłamstwie nie jest lepszy od całkowitego chaosu, a właśnie to w tej chwili czuła. Mówił i mówił, aż miała ochotę poprosić, żeby przestał. Czy dobrze bawił się przez te wszystkie lata obserwując, jak Tina się miota? Jak kąpie się w nienawiści do Santiago? Jak pierwsze lata po przemianie była wrakiem, który nie potrafił sobie poradzić z porzuceniem? Starała się go w tej chwili zrozumieć, ale natłok myśli sprawił, że poczuła nagłe zmęczenie tym wszystkim. Wstała, odwracając się tyłem do Cosimo. Nie chciała by widział, jak impakt wywarły na niej jego słowa. Tylko czy mógł ją winić? Jak sam by postąpił, gdyby po latach stanęła przed nim Clementine i okazałoby się, że przez cały ten czas była tak blisko, a zarazem tak daleko? Tina oparła się bokiem o jedną z kolumn, krzyżując ręce na piersi. Przymknęła powieki. Wszystko nabrało sensu. Wróciła pamięcią do tamtego czasu, który tak bardzo chciała zapomnieć. Tajemniczy szef Santiago, przez którego ten wracał w środku nocy z krwią na rękach... Zalała ją fala nienawiści do Torrero. Kim byli, drugoplanowymi aktorami w jego przedstawieniu?\nRozumiała Cosimo. Sęk w tym, że rozumiała. Nie mogła mieć mu tego wszystkiego za złe, ale nie zmieniało to faktu, że czuła się nieskończenie głupio. Tyle lat poświęciła nienawiści. Tyle razy idiotycznie wzdrygała się na widok każdego mężczyzny, który chociaż w jednej setnej przypominał jej Santiago. A to wszystko na nic. Wszystko okazało się przykrym niedopowiedzeniem, nieszczęśliwym splotem wydarzeń. Fakt, że jej przemiana również nie przebiegła tak jak powinna, jedynie utwierdził ją w przekonaniu, że Medoni miał rację. Powinnaś była umrzeć. Dopiero po chwili milczenia wróciła na miejsce obok stwórcy, by wysłuchać opowieści o Annie. Spojrzała na wisiorek w jego dłoni.\nNie odnalazła odpowiednich słów. Co mogła powiedzieć? W obliczu tych wszystkich informacji wiedziała, że wszystko się zmieni. Zaskoczenie byłoby w tej chwili tylko eufemizmem tego, co naprawdę czuła. Zupełny mętlik, mieszanina zawodu ale i współczucia względem Cosimo. Wściekłości na Adorę, na Santiago. Musiała sobie to wszystko przemyśleć na spokojnie, spróbować jakoś ułożyć.\n- Dlaczego nigdy mi tego nie powiedziałeś? - Zapytała, mając na myśli Annę. Wiedziała, że miał swoje tajemnice. W końcu przestała naciskać na to, by je ujawnił. Szanowała jego prywatność, dlatego nigdy nie próbowała na własną rękę dowiedzieć się, w czym tkwi problem. Skłamałaby jednak mówiąc, że jej to nie bolało.\n- Co teraz będzie? - Zapytała cicho. Było to jedyne pytanie, jakie przyszło jej do głowy. Kiedy jego dłoń dotknęła policzka Tiny, nakryła ją swoją i westchnęła. Okłamywał ją tyle lat, że nie powinna dawać za wygraną tak łatwo. Ale był jedyną stałą w jej życiu i wiedziała, że jeśli zwróci swój gniew przeciwko niemu, niechybnie zwariuje.\nRe: Ogród ψ 6/12/2018, 15:22\nBył jedyną stałą jak i pewnikiem, że nawet jeśli kłamał to nie było to podszyte złośliwością lub chęcią sprawienia jej szkody. Cosimo umiejętnie posługiwał się półprawdą czego Valentina doświadczała przez lata na własnej skórze. Kierował się szczerością i nigdy tak naprawdę jej nie oszukał. Łatwo było to zrobić, szczególnie na początku gdy była od niego zupełnie zależna. Mógł karmić ją kłamstewkami, wzbudzać poczucie, że bez niego będzie nikim i nie da sobie sama rady. Że Santiago to zwyczajny ludzki śmieć którym nie należy sobie zawracać głowy, bo teraz przed nią stał cały świat. Że razem mogą osiągnąć co tylko zapragnie. Że tylko on da jej szczęście. Że wszędzie czyha niebezpieczeństwo.\nMógł jej zgotować piekło na wiele sposobów. A jednak pozostawał szczery i cierpliwy, nawet w chwilach gdy normalny człowiek dałby się ponieść emocjom i użył siły. Gdy nie chciał o czymś mówić to to komunikował. Wiele razy pytał o rzeczy na które udzielał krótkiej odpowiedzi, dając wyraźnie do zrozumienia, że to nie jest temat na teraz.\n— Ponieważ chciałem zapomnieć. Minęły wieki, a ja nadal wszystko pamiętam. Uśmiech, rozmowy i swąd palonego ciała. Jej krzyki. Zamykam oczy i widzę każdy najmniejszy szczegół. Powrót Morgause... Wszystko wróciło. I choć nigdy nie myślałem, aby zastąpić ją tobą to pragnąłem żebyś wypełniła tę pustkę. — wyznał, zabierając dłoń. — Nie pozwolę na to, aby historia się powtórzyła. Adora potrafi być przebiegła, wolałbym abyś jej unikała ale to będzie niemożliwe. Ona i Santiago zostaną tu na dłużej. Pamiętasz jak opowiadałem ci o dawnej tradycji wywodzącej się jeszcze z zamierzchłych czasów, gdy Europę pokrywały ogromne połacie lasów i puszcz? Adora chce jedną z takich tradycji zrealizować już w grudniu. Przesilenie zimowe. — wstał, wyciągając dłoń w kierunku Tiny.\n— Przejdźmy się. — nie proponował, a nakazywał. Doskonale wiedziała jak trudno było mu się uzewnętrzniać i mówić o własnych uczuciach i emocjach. Dzielenie trosk również mu nie wychodziło. Po tym jak horoskopy na nowo stały się modne, a Valentina ustaliła ich znaki zodiaków - nie obyło się bez żartów, że Farnese był uparty jak koza. Podchodził do tego z przymrużeniem oka. Żyjąc z Valentiną ciężko było zachowywać wieczną powagę. Z jej temperamentem i jego angielskim poczuciem humoru tworzyli całkiem znośną w współżyciu parę.\n— Polityka zapukała do naszych drzwi. — kontynuował, gdy spacerowali pomiędzy tujami i krzewami róż. — Nie mogą mieć już miejsca takie sytuacje jak dzisiejszego wieczoru. — spojrzał na nią. Wiedziała co ma na myśli. Wybuchy złości były oznaką słabości i wskazówką dla innych. — Nie przepraszaj, nie mam ci tego za złe. — dodał. W przeciwieństwie do innych nieśmiertelnych, Valentina okazywała emocje. Lubił tą żywotność. Nawet w chwilach, gdy często miarka się przebierała. Mając ją przy sobie, czuł że żyje. Jakkolwiek sztampowo to brzmiało. Drogę przecięła im wściekle ruda wiewiórka.\nRe: Ogród ψ 6/12/2018, 17:12\nWładza, jaką miał nad nią Cosimo, było czasem przytłaczająca. Nie miała innego wyboru, jak całkowicie mu się w pewien sposób zawierzyć, nawet jeżeli z roku na rok ta zażyłość ewoluowała w coś innego. Możliwe, że po prostu się rozluźniała - tej opcji nie chciała jednak brać pod rozwagę, bojąc się jej. Mógł jej na przestrzeni wszystkich tych lat wyrządzić znacznie większą krzywdę, wiedziała o tym. Tymczasem poza tym zgrzytem, nie mogła zarzucić mu wiele, nawet jeżeli często przełykała gorzki zawód. Ten był wszak winny jej oczekiwaniom, które nie miały szansy się ziścić, nie tego, że to Cosimo zrobił coś nie tak. To czyniło tę sytuację jeszcze gorszą, a jej złość bardziej irracjonalną.\nPotrafiła zrozumieć to, że chciał zapomnieć. Czy sama nie tego tak bardzo pragnęła?\n- W takim razie oboje mamy nauczkę. Przeszłości nie da się zapomnieć. Wiem, że masz swoje sekrety i masz do nich prawo, ale proszę... Nie zatajaj przede mną więcej tak ważnych spraw - odparła w końcu. Mogłaby pytać, czy udało jej się spełnić rolę owego wypełniacza pustki. Bez cienia kpiny czy żalu, po prostu. W końcu doszła jednak do wniosku, że ryzykownym jest zadawać pytanie, na które chyba nie do końca chce się poznać odpowiedź.\nValentina nie chciała Adory unikać. Gdyby mogła, zapewne bez zająknięcia rzuciłaby się jej do gardła w odwecie, choć wiedziała, że ani nie wyszłaby na tym szczególnie korzystnie, ani Cosimo by tego nie pochwalił. Tak była mu oddana. Czy powinno zatem dziwić podejście mężczyzny siedzącego obok, względem Adory? Coś jej podpowiadało, że mimo jego niechęci do stwórczyni, nie wszystkie uczucia względem niej wygasły. Niezależnie, czy był to sentyment, czy coś innego. Wspólna przeszłość. Też miała swoją, a teraz ona załomotała do jej drzwi i wdarła się szturmem.\nTym razem słowa o Lovecraft wyjątkowo nie wywołały fali zazdrości. Sama nie sądziła, by tak łatwo było się wyzbyć silnych uczuć względem stwórcy, nawet w przypadku zwolnienia z więzi. Opanowała mimikę twarzy, powstrzymując poirytowany grymas na informację o tym, że Santiago tu zostaje. Nie wiedziała, jak ma się z tym czuć. Świadomość że żył to jedno, a spotykanie go co jakiś czas, co zapewne będzie nieuniknione, drugie. Skinęła głową na pytanie Cosimo o przesilenie. Oczywiście, że pamiętała. Wizja nieskrępowanego polowania zapadła jej w pamięć tak, że do dzisiaj pamiętała swój żal związany z tym, że nie jest to praktykowana tradycja. Przyjęła dłoń stwórcy i ruszyła za nim.\n- Wiem, że nie mogą. Postaram się nad tym zapanować. Zresztą... Już i tak wszystko się wyklarowało - przyznała, a w jej głosie można było nawet usłyszeć zalążek skruchy. Chyba nikt nie potrafił tak sprawnie odwrócić jej myśli od ponurej mgły, która je zasnuła, jak Cosimo, dlatego nie pociągnęła tematu przykrych słów, którymi rzucono jej w twarz. Zresztą, to był jej problem.\n- Adora chce wrócić do obchodów przesilenia? Czy to Luciano ją tu wysłał? Co Ty na to? - Zapytała przystając, by dotknąć jednego z kwiatów. Dopiero potem spojrzała na wampira, choć jej uwadze nie umknęła też nieszczęsna wiewiórka. Zwierzę nie miało się tu czego obawiać.\nRe: Ogród ψ 11/12/2018, 15:33\nNie lubił się uzewnętrzniać przed kimkolwiek, a tym bardziej przed Valentiną. Wywoływało to w nim jakąś irracjonalną chęć buntu, nawet jeśli doskonale zdawał sobie z braku sensu. Czy brało się to z nieufności jakiej nabawił się od czasu opuszczenia Starego Kontynentu? Milczenie dawało komfort, który jednak znikał, gdy tak jak teraz prowadził z Valentiną rozmowę. Nie odpowiedział na prośbę, będącej zarazem stwierdzeniem. Nawet zwykłe dobrze mogło pozostać odebrane jako obietnica, a tych Cosimo wolał nigdy nie składać. Ogród był naprawdę pięknym miejscem. Duże tereny i wszystko zadbane. Przemycono tu zarówno elementy angielskie jak i francuskie. Może w tym roku rozkaże wybudowanie dla Tiny lodowego labiryntu? Ostatnio szukali się w takowym jeszcze w Salem, przed przyjazdem do Astorii.\n— Wierzę w ciebie — zadeklarował w sposób swobodny, mający ją upewnić w przekonaniu, że niczego nie ma jej za złe. Razem pokonają każdą przeszkodę. — Dlatego zwalniam cię ze słowa. Lepiej jednak jak do rękoczynów dojdzie poza posiadłością. — spojrzał na nią z tym rzadkim błyskiem w oku i uśmiechem chłopca, który zaraz powie co nabroił. Nie zawsze był tak ostrożny, lecz objęcie poważnego stanowiska wymusiło pewne zachowania. Cosimo należał do odpowiedzialnych i wykazywał przy tym cechy pracoholika perfekcjonisty. Gdyby nie Castellanos to nie wiedziałby co jest modne w tym sezonie, ani z kim umawia się największa gwiazda pop.\n— Myślę, że wszystkiego po trochu. — odparł już poważniej, przystając i patrząc na wiewiórkę. Wróciło wspomnienie szczurów na statku płynącym do Nowego Świata.\n— Przesilenie to jedna z ważniejszych tradycji, ale oparte na wartościach, które obecnie mogą się nie sprawdzić, ponieważ dzisiejsze wampiry są inne od tych żyjących niegdyś w Europie. Dawniej nikogo nie dziwiły opustoszałe wioski, ani stosy ciał. Nie wiem jak przebiegnie głosowanie, ale nie wymagam od ciebie posłuchu. Zadecydujesz zgodnie ze swoim przekonaniem. Adora zna cenę więc na pewno wszystko zostanie dostosowane do naszych możliwości. A Luciano, cóż. Lepiej jakby się w to nie mieszał, ale na to za późno. Wie o tutejszej obecności Santiago. Trzeba mieć to na uwadze. — sprawnie uniknął klarowniejszej odpowiedzi. Może dlatego, aby Tina nie czuła się zobowiązana do podzielenia jego zdania? A może ją w tej chwili sprawdzał? Wiewiórka uciekła, a Farnese kontynuował spacer.\nRe: Ogród ψ 13/12/2018, 09:24\nPod tym względem byli przeciwieństwami. Valentina uważała, że nie ma sensu dławić w sobie czegokolwiek, bo kiedy czara goryczy się przeleje, nic nie jest w stanie powstrzymać przykrych słów, które popłyną. Nie zauważała przy tym, że z jakiegoś powodu często ta reguła nie odnosi się do Cosimo. Wielokrotnie milczał; być może stąd brała się w niej potrzeba tłumienia przed nim emocji, zwykle z marnym skutkiem. Chciała potrafić odciąć się od wszystkiego jak on, jego opanowanie biorąc mylnie za obojętność. Zresztą ciężko byłoby ją o to winić, skoro wielu rzeczy jej nie mówił.\nSkinęła lekko głową, choć słowa stwórcy i zwolnienie z obietnicy wcale nie przyniosły upragnionej radości, że w końcu będzie mogła się wyżyć na Santiago. Z każdą minutą coraz mniej było w niej gniewu, a coraz więcej wątpliwości. I choć bardzo chętnie przelałaby je wszystkie na Medoniego, oznaczałoby to jednocześnie, że musi go oglądać, a na to wcale nie miała ochoty. Na ten moment postanowiła zignorować jego istnienie; z równie marnym skutkiem. Zupełnie nie wiedziała jak ma się zachować. Jak powinna się zachować, a przede wszystkim - jak chciałaby się zachować. Z jakiegoś powodu wszystkie te trzy rzeczy przedstawiały się zgoła odmiennie.\n- Czasem się zastanawiam, czy to, że czasy się zmieniły to nie jest wymówka - powiedziała cicho, nie chcąc przepłoszyć zwierzęcia, szykującego się zapewne do zimowego snu. - Choć nastała era rozumu, wciąż zdarzają się niewyjaśnione wypadki. Pamiętasz, jak zaginął cały samolot razem ze wszystkimi na pokładzie? Wampiry się boją, nie mówię, że niesłusznie... Ale jest nas tak niewielu. Dlaczego musimy sobie utrudniać życie jeszcze bardziej, tłumiąc naszą naturę? - Zapytała retorycznie. Najchętniej pogłaskałaby rudawe stworzenie, ale umknęło, a Tina ruszyła za Cosimo.\n- Nie zrozum mnie źle. Nie ufam Adorze. Ale skłamałabym twierdząc, że nie chciałabym przesilenia, skoro jest to wydarzenia, które jesteśmy w stanie kontrolować - dodała. Na wspomnienie Luciano wzdrygnęła się, a przez jej twarz przebiegł wściekły grymas. Widziała go. Przy tylu okazjach go widziała. Czuła na sobie jego wzrok. Czy pamiętał? Czy wiedział, kim była za życia?\n- Zgaduję, że wie. Przecież Adora nie mogłaby sama zarządzić sobie urządzenia takiej imprezy, nie wierzę w to. - To wszystko tylko dywagacje, ale skoro Stwórca podkreślał, jak niebezpieczna jest panna Lovecraft, Tina nie sądziła, by była przy tym głupia i pozwoliła sobie na samowolkę. - Mam tylko nadzieję, że on się tu nie pojawi.\nRe: Ogród ψ 13/12/2018, 16:17\nDla niektórych będą stanowili idealną parę, a dla innych wręcz przeciwnie. Cosimo nie miał dobrego wzorca Stwórcy, a ci których spotykał nie zdradzali się ze swoimi zwyczajami lub prezentowali odmienne poglądy na temat rozmnażania wampirów. Farnese każdego dnia dbał o to, aby Valentina miała wybór i samodzielnie go dokonywała. Nie chciał wymuszonego posłuszeństwa, ani uczuć. To drugie okazywało się trudne do zdefiniowania lecz zdążyło się już odbić na ich relacji. Początkowa euforia nawiązania więzi przyćmiewała zdrowy rozsądek Farnese. Gdy przyszedł czas na opamiętanie, zrodził się inny problem, który uzewnętrzniała Valentina. Cosimo nie odnalazł jeszcze odpowiedzi na swoje pytania, a wątpliwe aby uzyskał je od Adory lub innego żyjącego dosyć długo Stworzyciela.\n— Wymówka, ostrożność, lęk — odpowiedział swobodnie, chowając dłonie do kieszeni. — Ale i też brak zaufania. Względem innych jak i siebie — zwrócił się do Valentiny. — Dla wielu z nas moralność nabrała znaczenia. Kiedyś nie było takiej asymilacji z człowiekiem jak teraz. Wspólne interesy, współpraca na różnych szczeblach, sąsiedztwo. Wielu z nas pod maską opanowania zrobiło się bardzo... Sentymentalnych — uśmiechnął się i cicho prychnął, jakby pojawiło się w głowie zabawne wspomnienie.\n— Na przesilenie przygotowujesz ofiary, karmisz i dbasz jak o prosiaki na ucztę — przystanął — Gdy ruszysz za nimi w pogoń, nie będzie już Valentiny. Pozostanie drapieżnik — dźgnął ją lekko w miejscu nad sercem. — Tak jak wtedy, gdy uczyłem cię polować. Jesteś gotowa zawalczyć o zdobycz z innymi drapieżnikami? Nawet ze mną? — zapytał zadziornie. — Adora chodzi po tym padole najdłużej od nas wszystkich razem wziętych. Luciano to przy niej dziecko. Przesilenie z pewnością go zainteresuje, tak jak ty i Santiago, gdy już was zobaczy. Nie wykluczam, że w takiej sytuacji poproszę was o wyjazd — nie żartował. Bezpieczeństwo Tiny było dla niego ważniejsze od własnego.\n— Pomówię o tym jeszcze z Adorą. — westchnął ciężko i wymownie. Prawdopodobnie równie przykry aspekt dzisiejszego wieczoru jak rozmowa z Santiago i próba naprawiania niedomówień sprzed osiemdziesięciu lat.\nRe: Ogród ψ 13/12/2018, 19:17\nTina podejrzewała chyba, że nie każdy stwórca i jego potomek są ze sobą związani do tego stopnia. A choć jakaś część jej rozsądku podpowiadała, że powinna powoli przyzwyczajać się, że pewnego dnia to wszystko w końcu może osłabnąć, a ich drogi się rozejdą, nie chciała o tym jeszcze myśleć. Temat, którego zgodnie nie poruszali. Zwolnienie z więzi. Uczucia. Inne wampiry jakoś sobie radziły, więc dlaczego ona nie miałaby? Być może to lęk przed nieznanym. Lęk przed pustką. O ile łatwiej było mieć asekurację w postaci kogoś, na kogo można się było powołać. Nawet jeżeli to złudne.\n- Tylko czy ten sentyment nie odejdzie na bok, kiedy wyczują ofiarę? Może to utraty tej kontroli się boją - wzruszyła ramionami. Sama miała trochę obaw pod tym kątem. Też zdarzyło jej się mordować, szczególnie pod tym względem dały jej się we znaki lata czterdzieste. Któż na to jednak zwrócił wówczas uwagę? Trwała wojna. Piętnaście trupów było tylko częścią znacznie bardziej zatrważającej statystyki. Pamiętała ich krzyki. Pamiętała jak gasło w nich życie. A przede wszystkim pamiętała, jakie to zasiało w niej spustoszenie. Tym teraz jesteś, Valentino. Potworem. Utrata kontroli nad sobą na rzecz krwistego szału nie wydawała się pociągającą wizją ale wiedziała, że gdyby tylko została wystawiona na taką próbę, poddałaby się jej.\nUśmiechnęła się lekko, kiedy ją dotknął, niemal wyzywająco.\n- Nie dam ci forów, jeśli na to liczysz - odparła żartobliwie. Spoważniała jednak na kolejne słowa. O Adorze. I Torrero. - Mam już dosyć uciekania. Kiedyś i tak dojdzie do tej konfrontacji. Luciano widział mnie wielokrotnie, dlaczego jak dotąd nic nie zrobił? - Zapytała, urywając z żywopłotu uschły liść i mnąc go w dłoni.\n- Poza tym rozumiesz chyba, że w zaistniałej sytuacji wolałabym ograniczyć swoje kontakty z Santiago do minimum - dodała nieco ciszej. Jego widok bolał. Niespodziewanie, mocniej, bardziej rozdzierająco, niż mogłaby się spodziewać. To tylko podsycało gniew, który po chwili wypalał się, zostawiając ją pogrążoną w smutku i wątpliwościach, które znów go z powrotem podsycały. Błędne koło.\n- Uważaj na siebie - nie żegnali się jeszcze, ale z jakiegoś powodu uznała za stosowne to powiedzieć, wlepiając w niego z dołu uważne spojrzenie.\nRe: Ogród ψ 17/12/2018, 10:41\nLęk nad utratą kontroli nie był żadnemu wampirowi obcy. Musieli się pilnować. Łatwo było ulegać pokusie, gdy posoka spływała do ust. Żadnego umiaru. Doświadczał tego na własnej skórze przez ponad sto lat. Nienawidził Adory za to, że wtedy go nie powstrzymała. Wystarczyło jedno słowo, zakaz a życie zachowałoby wielu niewinnych. Dbał o to przy Valentinie. Dlatego kiedy uciekła i ścielił się za nią gęsty trup... To był ten jedyny rzadki raz, gdy okazał wściekłość. Właściwie to złość. Na nią i na siebie.\nStąd też doskonale wiedział jakie ryzyko niesie za sobą przesilenie oraz tłumienie naturalnych dla drapieżnika odruchów. Między karty Zmierzchu można było schować opowiastki o lwie i jagnięciu, wilku i owcy. Rzeczywistość okazywała się brutalniejsza.\n— To moje słowa — zwrócił uwagę na frazę, którą z ich dwójki wypowiadał znacznie częściej. — To może okazać się... Trudne — miał na myśli ograniczenie kontaktów z Santiago. W sumie nie musiała się do niego odzywać, a i bez tego Medoni będzie mógł mieć ją na oku. Geniusssss.\n— Opowiadałem ci kiedyś o tym jak poznałem Santiago. Interesy z Luciano to jedna z niewielu rzeczy, jakich żałuję. Ciepłokrwiści są dla niego nikim. Nawet jeśli spokrewniał to kryła się za tym chłodna kalkulacja. Wątpię, abyśmy poznali prawdziwe zamiary Luciano, ale fakt faktem - złamałem prawo przemieniając cię na obszarze jego wpływów. Do tej pory był wobec ciebie uprzejmy, ale to może się zmienić gdy zobaczy cię przy Medonim — wykrzywił usta nieznacznie. Nie miał tej pewności, bez której mógłby przewidzieć dalszy krok kanclerza. Przeczuwał jednak, że wraz ze zjawieniem się Adory rozpoczęta została gra o wysoką stawkę. O cenie oczywiście dowiedzą się na samym końcu, a i tego nie mogli być pewni. Nie powinien był przyjmować awansu. Za duża odpowiedzialność, za wiele do stracenia. Zerknął na Potomkinię, zdając sobie sprawę z tego, że zamilkł na dłużej.\n— Pewne rzeczy są lub staną się nieistotne — przemówił łagodnie. Nie było jego zamiarem sprawić tym Tinie przykrości. Prawdą jednak było to, że pomimo osobistych tragedii, świat nadal trwał. Życie toczyło się do przodu. — Bez względu na to jaki los nas czeka, będę przy tobie mon coeur — nie zostawi jej na pożarcie Luciano. Przemieniając Valentinę czuł się za nią odpowiedzialny podwójnie. Jako opiekun i jako towarzysz.\nRe: Ogród ψ 17/12/2018, 11:55\nWiedziała, że ograniczenie kontaktów z Medonim będzie trudne, ale w tej chwili sama postanowiła siebie oszukiwać, że jej się ta sztuka uda. Nie chciała nawet brać pod rozwagę możliwości, że pewnego dnia będą w końcu musieli porozmawiać. Bez krzyków, bez kłótni i rękoczynów. Jak dorośli. Nawet jeżeli wątpiła, że to wypali. Za dużo gniewu, żalu i złości nawarstwiło się przez te wszystkie lata, by można było po prostu się pogodzić. Teraz pojawił się nowy żal. Cosimo pozwolił jej wierzyć w to, że została porzucona. Potrzeba było znacznie więcej czasu, by teraz przywyknąć, że tak wcale nie było. Poza tym słowa Santiago sprawiły, że w tym konflikcie i tak obstawała przy swoim. Nawet jeżeli jej nie porzucił, to co dzisiaj powiedział przekreśliło próby porozumienia. Bez znaczenia wydawało się teraz, że jej słowa były w wydźwięku podobne.\n- Zapamiętałam go jako kogoś, komu nie warto wchodzić w drogę. W końcu jest dość młody, a jakoś się dopchał do władzy, to niepokojące - westchnęła.\n- Nie zobaczy mnie przy Medonim. Oczekiwanie, że będę z nim przebywać w jednym pomieszczeniu jest śmieszne - prychnęła z wyraźną złością, jak wściekła kotka. Niechybnie poczerwieniałaby ze złości na samą myśl, gdyby to było fizycznie możliwe. Zachowywała się w tej chwili bardzo niedojrzale, co mogło wzbudzić politowanie starszego wampira, ale nie zamierzała się tłumaczyć czy przepraszać. Skoro sam był w jakimś stopniu winien zaistniałej sytuacji, nie powinien wszak mieć pretensji. I czuła, że nie miał. Znał ją przecież dobrze i mógł wyczuć, że wpadła w kompletny popłoch. A jednak spojrzała na Cosimo czujnie, gdy opowiadał o Luciano. Czyżby to z powodu Torrero, Santiago był taki? Z jednej strony chciała, żeby jej to w ogóle nie obchodziło, ale nie mogła zapomnieć tej szydery w głosie i pustki w oczach. Odgoniła tę myśl.\n- Co znaczy jakie rzeczy? - Zapytała, wtrącając szybko. Wolała konkrety, nie zawoalowane półsłówka. Kolejna drobna różnica między nimi. Kiedyś czuła się z tego powodu mało wykształcona, kiedy bywało, że Cosimo musiał jej wszystko tłumaczyć klarownie. Z biegiem lat nauczyła się jednak rozumieć jego krążenie wokół tematu, choć nie zawsze. Dzisiaj nie miała już na to siły. Nie po wszystkich informacjach, które zatajał tyle lat. Nie zmierzała mu tego jednak wypominać (w każdym razie nie w tej chwili; pewnie temat ten jeszcze zostanie kiedyś wytoczony jako działo ostateczne w jakiejś kłótni). Zmarszczyła brwi i westchnęła. Doceniała jego troskę, ale w tej chwili miała w głowie kompletny mętlik.\n- A ja przy tobie - odparła cicho. Jakaś część jej osobowości kazała się zastanowić, czy do Adory też się tak zwracał. Tę myśl też pospiesznie od siebie odsunęła.\nRe: Ogród ψ 18/12/2018, 03:20\nTylko na nią spojrzał. Nie trzeba było być prorokiem, żeby przewidzieć falę wzburzeń Castellanos. Przez najbliższy czas będzie jak wzburzony ocean, aż w końcu zwróci wszystko na brzeg. I nastanie cisza.\nTaka kolej rzeczy i to właśnie chciał jej przekazać. Nie mieli przywileju władania czasem, ani możliwości spojrzenia w przyszłość. W obliczu jakiegokolwiek zagrożenia ich niewielka społeczność musiała trzymać się razem. Samotność nigdy nie była domeną zimnokrwistych. Porzucając Adorę i wsiadając na statek do Nowego Świata, przyłapywał się na pragnieniu towarzystwa. Mężczyzna, kobieta, dziecko bez względu na rasę, płeć czy status społeczny. Miał potrzebę mówienia i bycia słuchanym.\n— Swary, nienawiść, niechęć... — wymienił swobodnie. Nie miał za złe Tinie brak zrozumienia. Dzieliło ich ponad pięćset lat, a i tak nabrała wprawy albo i on dostosował się do niej. Potrafił robić piękny użytek z mowy. Częściej to właśnie ten dar sprawiał, że wychodził ze sporów obronną ręką. Nie potrzebował przemocy, pokazu siły. Może dlatego Luciano wolał mieć go na oku?\n— Przyjdzie taki czas, że zarówno ty i ja, będziemy musieli polegać na Adorze i Santiago. Jej obecność przeszkadza mi tak samo, jak tobie obecność jego. Czasem trzeba stanąć ponad to. Mam przeczucie, że stanie się coś złego. Nie dzisiaj, nie jutro, ale za miesiąc lub rok świat może już nie przypominać tego co znamy. Dlatego musimy być ostrożni i rozsądni. Zaproponowałem Medoniemu współpracę. — ujął dłonie wampirzycy i zacisnął na nich swoje palce. — Jako szeryf, nie twój Towarzysz. Chcę żebyś patrzyła na ich obecność w ten sposób.\nDzięki temu przetrwają. Już on o to zadba. Przynajmniej dla Valentiny.\nRe: Ogród ψ 20/12/2018, 10:34\nPo burzy zawsze przychodził spokój, wiedziała o tym. Niestety w jej trakcie, ciężko było upatrywać się jej końca, dlatego też w chwili ani myślała się uspokajać. Właściwie i tak nie było tak źle, jak mogłoby. Pierwszą falę wściekłości zebrał Medoni, który niestety nie miał na nią tak kojącego wpływu jak Farnese, co zaowocowało jedynie dolaniem oliwy do ognia. Przypomniawszy sobie o tym fakcie, poczuła jak zalewa ją kolejna fala irytacji, którą zdusiła w zarodku. Zaczęła się zastanawiać, czy przypadkiem nie wariuje, bo emocje przetaczały się przez nią jak w kalejdoskopie. Aż z przyzwyczajenia odliczyła dni od ostatniego posiłku, wykluczając głód jako przyczynę tego zupełnie niepoważnego nastroju.\nSłuchała Cosimo i wiedziała, że ma rację, nawet jeżeli w tej chwili miała ochotę zaprotestować. Czasem trzeba stanąć ponad to. Ano trzeba. Niezależnie od tego, jak trudne by to nie było. Niemniej w tej właśnie chwili nie potrafiła sobie tego wyobrazić, a lubiła sądzić, że wyobraźni jej nie brak.\nCałkiem dobrze się złożyło, że złapał ją za rękę, bo odruch nakazał wyrzucić je bezradnie w powietrze na znak niedowierzania i złości, że naprawdę to zrobił. Zaproponował mu współpracę!\n- Nie ufam mu - oświadczyła szybko, kryjąc wzburzenie. Najpewniej niezbyt skutecznie, wszak to Cosimo, który czytał z niej jak z otwartej księgi. - Nie wiem, co takiego mu się stało, ale trzeba na niego uważać - wyjaśniła chaotycznie. Nie potrafiła podać konkretnej przyczyny, poza własną niechęcią. Źle mu z oczu patrzyło, ot co. Chciała, żeby ten dzień się już skończył, bo czuła się zupełnie zdezorientowana natłokiem informacji i wrażeń.\n- Zrobię to tylko dlatego, że tego chcesz. Ale w ogóle mi się to nie podoba - zakomunikowała, jakby starszy wampir miał jeszcze jakiekolwiek wątpliwości. Ścisnęła nieznacznie jego rękę. - Chyba powinieneś do niej pójść - dodała ciszej. Nie musiała tłumaczyć, kogo ma na myśli. Ani udawać, że jej się to podoba, bo i tak nikogo by nie oszukała. Skoro jednak Adora była, jaka była, uzasadnionym było mieć na nią oko.\nRe: Ogród ψ 20/12/2018, 18:00\n— Nie proszę cię o to, ani tego od ciebie nie wymagam. Na zaufanie trzeba zasłużyć, a to już pozostaje w geście Santiago. Sam będzie musiał dokonać wyboru gdy przyjdzie odpowiedni czas. — powiedział z charakterystycznym dla siebie spokojem. Nie mógł decydować za młodego wampira, niczego mu nakazywać i zabraniać. Przeczuwał jednak, że dla Santiago Valentina nadal jest ważna. Nawet jeśli pogrzebał ją w sercu i teraz będzie odkrywał na nowo. Miał dług do spłacenia. Niewielka to cena. Cosimo mógł zażądać znacznie więcej. Luciano mu się stał. Pomyślał ale nie powiedział tego na głos.\n— Wiem. Dziękuję. — odpowiedział z nieznacznym uśmiechem. Daleko jednak było Farnese do radości.\nMusiał przekazać jej kolejną wiadomość, która również nie spotka się z entuzjazmem Valentiny. Wywrócił oczami, gdy wcięła się z Adorą. Rzadko to robił i najczęściej w momentach w których Castellanos drążyła mu dziurę w brzuchu albo uwieszała się ramienia w celu przekonania do swojego pomysłu.\n— Adora poczeka, mam coś jeszcze ci do przekazania. Właściwie dwie rzeczy. Medoni ma u mnie dług i dzisiaj podałem jego cenę. Wierzę, że ją spełni gdy nadejdzie odpowiedni czas. Dlatego musisz mieć na uwadze fakt, że może mieć na ciebie oko. — to było głupie, ale w kwestii bezpieczeństwa ufał Latynosowi najbardziej ze wszystkich. Wierzył, że ją kochał i być może kocha nadal. Gdzieś w głębi siebie czuł dziwne ukłucie, a z drugiej strony nadchodziła dziwna ulga. Nie rozumiał tego jeszcze, ani się nad tym głębiej nie zastanawiał.\n— Prosił mnie o przekazanie wiadomości. Nie przepadam za rolą posłańca, szczególnie w tak osobistych sprawach dlatego tego nie zrobię. — uważnie spoglądał w ciemne oczy Tiny. Odczekał chwilę żeby kontynuować. — Wspomniał o obietnicy. Szanuję twoją prywatność, dlatego to sprawa między wami.\nNie chciał brać udziału w ich przepychankach. Kosztowałoby to go za dużo energii, a może nawet pojawiłyby się emocje przed którymi stale uciekał. Za duże ryzyko, za wiele do stracenia.\n— Nie żegnaj nocy w gniewie — przemówił w jej ojczystym języku i jeśli była taka sposobność ucałował ją w czoło — Gdybyś mnie potrzebowała będę w swojej pracowni.\nTam zamierzał teraz spać. Egzystowanie zbyt blisko Adory nie było dobrym pomysłem. Tymi słowami ją pożegnał, pozostawiając w rozmyśleniach.\nRe: Ogród ψ 21/12/2018, 09:41\nMiała wrażenie, że już tylko jej ośli upór trzyma ją w resztkach ryzów. Że spaja chwiejące się fasady, na których zbudowała nową siebie po tym, jak w końcu zaakceptowała to, kim jest. Nie miała innego wyboru. Dzięki Cosimo nigdy nie została porzucona na pastwę losu, a jednak tak się wtedy poczuła - zdradzona i oszukana. Wokół tego udało jej się stworzyć choćby pozór siły, dotychczas głęboko wierząc, że to nie tylko pozór. Od wczoraj wszystko starało jej się udowodnić, jak bardzo się myliła. Wyjątku nie stanowiły słowa jej stwórcy, które płynęły gładkim, wartkim strumieniem i doprowadzały ją do szału. Nie chciała jednak, by poświęcał temu więcej uwagi, więc starała się dzielnie udawać, że już to sobie przepracowała. Co chwila się jednak zdradzała, wiedząc, że to jest coś, co będzie musiała zrobić sama. A choć przywykła już do samodzielności, teraz poczuła się jak wtedy, gdy za pierwszym razem zrozumiała, że jakiś etap jej relacji z Cosimo dobiegł końca. Kiedy przed laty zdecydowała się w końcu pójść swoją ścieżką, choć wciąż równoległą do tej, którą podążał on. Nagle zaczęła mieć wrażenie, że dzisiaj jej droga skręciła gdzieś w zupełnie drugą stronę, a ona uparcie postanowiła iść na przełaj.\n- Poradzę sobie bez jego pomocy - stwierdziła hardo. Nie potrzebowała Medoniego w roli ochroniarza. Już nie. Ubodło ją okrutnie, że Cosimo uciekł się do podobnej prośby o współpracę. Nie potrzebowała łaski Santiago ani jego pomocy. I jeśli myśleli, że im na to pozwoli, to byli w grubym błędzie.\nPożałowała, że w ogóle wspomniał o prośbie przekazania jej wiadomości. Na uszminkowane usta cisnęły się co najmniej dwie złośliwości, ale ugryzła się w język, zdając sobie sprawę, że w dalszym ciągu zachowuje się zupełnie nieracjonalnie i nie może na to nic poradzić. Była jak tykająca bomba i wystarczyła teraz mała iskra, żeby doprowadzić do wybuchu. Wpierw zamrugała, jakby nie rozumiejąc. Dopiero po chwili dotarło, o jaką obietnicę chodziło. I aż zawrzało.\n- A to dupek! - Syknęła po hiszpańsku. - Nie ma żadnych spraw pomiędzy nim, a mną, tego jednego możesz być pewien - zaperzyła się gwałtownie. Było już stanowczo za późno na nieżegnanie nocy w gniewie. Mimo to złagodniała nieco, kiedy ugłaskał ją czułym gestem na pożegnanie. Odprowadziła Cosimo wzrokiem, teraz dodatkowo martwiąc się o to, co zastanie w związku z Adorą. Chaos. Zapanował kompletny chaos. A to przecież raptem początek.\nRe: Ogród ψ 19/2/2019, 10:46\npo rozmowie z Adorą\nUciekła z rezydencji co najmniej tak, jakby coś ją goniło. Może i trochę tak było. Uciekała od upokorzenia, od wstydu, od własnych emocji, które od kilku dni już rządziły nią, jak im się tylko podobało. Dwa zupełnie sprzeczne fronty zetknęły się w niej, powodując gwałtowną burzę z piorunami. Z jednej strony nie chciała wierzyć w żadne słowo Lovecraft wiedząc, co z niej za ziółko. Z drugiej... Tak wiele to wyjaśniało, choć nie czyniło sytuacji ani trochę lepszą. Gdyby tylko wiedziała, pewnie wszystko wyglądałoby inaczej. Nie chodziło tu o nawet o jej fatalne samopoczucie z tym, że sto lat urabiała kogoś, kto na litość boską był żonaty. Nie tylko oszczędziłaby sobie okrutnego wstydu i poczucia zdrady, które teraz odczuwała, ale i z pewnością uczyniłaby tym samym życie Cosimo łatwiejszym, bo nie musiałby stale jej odmawiać skoro wiedział, że to i tak być nie może i nigdy się nie stanie. A jednak jej na to pozwolił. Ostatkiem sił pohamowała chęć, by zjawić się w jego gabinecie i zadać tylko jedno, krótkie pytanie. To prawda?\nPrzemknęła przez korytarze jak burza. Początkowo szła powoli, nie chcąc dać Adorze tej satysfakcji, że oto faktycznie sprawiła, że była wściekła i zraniona. I że uciekała jak tchórz. Ale im dalej od basenu była, tym jej krok przyspieszał. Stukot obcasów odbijał się miarowo od ścian, gdy mknęła nie odwracając się za siebie. Oczywiście jej pechowi nie było końca. Nie mogłaby wszak zniknąć niezauważona, to byłoby zbyt łatwe. Pojawienie się Medoniego na korytarzu było zupełnie nieoczekiwane i jeszcze bardziej wytrąciło ją z i tak chwiejnej równowagi. Przeszła obok, szybko, nawet nie obracając się w jego stronę, mimo że żołądek zdawał się wywijać na drugą stronę. Jeszcze jego brakowało do całego tego kompletu niefortunnych zdarzeń. Kiedy tylko jego zapach wpadł w drogi oddechowe, poczuła nadchodzącą wściekłość. Proszę, zostaw mnie w spokoju. Niema prośba nie padła, ale liczyła, że Santiago nie będzie miał teraz ochoty się nad nią pastwić. Nawet jeśli pastwienie w jego wykonaniu, byłoby po prostu jego obecnością.\nDopadła do samochodu, Toyoty średniej klasy, która mimo nowości nosiła pewne znamiona pirackiej jazdy Tiny. Jeszcze nie była pewna, gdzie w tej chwili chce się udać. Byle tylko zniknąć. Astoria wydawała się pod tym względem zbyt oczywista, ale musiała po prostu uciec. Przed siebie. Najlepiej z daleka od wszelkich wspomnień swojej marnej imitacji życia, które jak mylnie sądziła, zdążyła mieć pod jako taką kontrolą. Znów okazało się, że tak bardzo się myliła, że w gardle utkwił gorzki śmiech. Idiotka. Drzwi do budynku trzasnęły, a Tina nie zamierzała czekać, aż ktokolwiek ją powstrzyma. Otwarła drzwi do samochodu z rozmachem, wściekła jak osa, co była gotowa zamanifestować w każdej chwili.\nRe: Ogród ψ 19/2/2019, 13:59\nKonieczność siedzenia przez całą noc na terenie rezydencji nieszczególnie mu odpowiadała. Każdy jej kąt był przesiąknięty zapachem porażki. Cosimo, Valentiny. Każda ściana, każdy mebel nosił znamię coraz śmielszych wyobrażeń Santiago na temat tego, co się tutaj wyprawiało. A jednak nawet to nie mogło zmienić prostej, niskiej przyjemności, którą odczuł na wieść o więzi łączącej Farnese i Adorę. Był to możliwie najbardziej podły rodzaj satysfakcji, który nie niósł ze sobą niczego poza nią samą. Na plus poczytał sobie również fakt, że księga była z daleka od niego i nie miała już na niego wpływu. Przynajmniej tak mu się wydawało. Sama wyznaczona mu kara natomiast całkowicie go zdziwiła. Był pewny, że pożegna się z głową, tymczasem Farnese po raz kolejny dał wyraz swojej niezwykłej wspaniałomyślności, co tylko potęgowało ogrom żywionej do wampira niechęci. W szlachetności było coś, co doprowadzało Medoniego do szału. I tak wszyscy skończycie w piekle, więc po co w ogóle próbować? Gabinet szeryfa opuścił zatem bez zbędnej zwłoki. Pojawił się kolejny problem: Domingo. Jego się tutaj nie spodziewał. Po ich wojażach w latach osiemdziesiątych, słuch mu o Ariasie zaginął, ale to nie budziło niepokoju; tak to już wśród krwiopijców bywało. Zmiana tożsamości, kręgów, w których się obracano, zaangażowanie w nowe interesy... Niemal przyjacielski stosunek, jaki Cosimo zdawał się żywić do Ariasa i jego potomkini sugerował, że już trochę tutaj byli. Santiago nie chciał wydawać pochopnych osądów, ale ukłucie niebezpiecznej irytacji już w nim narastało. Czy gdyby kiedykolwiek zdradził Domingo tożsamość jedynej kobiety, którą kiedykolwiek kochał a stracił, dowiedziałby się prawdy wcześniej? A może była to część jakiejś pojebanej intrygi losu, w którą wpadła ich dwójka? Kolejny powód do zemsty na Luciano? Nawet nie wiedział, jak bardzo bliski prawdy był. To twoja cholerna wina.\nSzedł korytarzem, zastanawiając się, co może robić przez pozostałe mu do przyjęcia kary kilka godzin. Podobno mieli tu jakiś pokój bilardowy, czy coś w tym rodzaju, zamierzał to zatem sprawdzić, choć nawet nie krył się z tym, że w obliczu nadchodzących tortur najrozsądniej byłoby się posilić. Najlepiej kimś, kto był mocno zaprawiony koką. W obliczu szlabanu na tę noc rozumiał, że było to celowe zagranie. Nie czuł się dobrze w tej posiadłości; nie czuł się dobrze w Astorii. Nie ten klimat, nie te rozrywki, nie te wampiry. Zastał jedynie przeszłość, której jak sądził, dawno się pozbył. Tym bardziej więc spiął się, słysząc zmierzający w jego stronę huragan. Wyczuł ten subtelny, tragicznie przyjemny ale i doprowadzający do ślepej furii zapach. Inny niż pamiętał z czasów, kiedy wszystko było jeszcze łatwiejsze, ale wcale nie mniej porażający zmysły. Jak pies tropiący, któremu ktoś utrudniał zadanie nęcąc go przysmakami, Santiago popadł w osłupienie, zesztywniał. Te same perfumy, co kilka dni temu, w gabinecie. Chlor. Wściekłość. Niemal wyrwało mu się z piersi krótkie westchnienie, okraszone hiszpańskim a la mierda con esto. Nie widzieli się od czasu nieprzyjemnej rozmowy w gabinecie sprzed trzech dni i miał nadzieję, że w najbliższym czasie tak zostanie. Jej widok był równie drogi, co doprowadzający do białej gorączki. Teraz minęła go jednak w takim pośpiechu, że zdążył tylko odprowadzić ją czarnym, pustym wzrokiem aż do wyjścia, nim pojął, że coś tutaj było nie tak.\nPowinien był się tym w ogóle nie przejąć. Jej problemy nie stanowiły teraz jego zmartwienia, a cokolwiek się stało, nie powinno leżeć w obszarze jego zainteresowań. Mógł mieć tylko nadzieję, że Cosimo przekazał jej wiadomość, a wraz ze zwolnieniem jej z tej kretyńskiej obietnicy, złożonej sobie przed tyloma latami, że sam miał właściwie wrażenie, że nie obowiązuje, na zawsze zerwany został jakikolwiek zalążek poczucia obowiązku wobec tej kobiety. Więc dlaczego za nią w końcu poszedł? Pewnie sam nie potrafiłby odpowiedzieć na to pytanie.\nByła wzburzona, aż kipiała, wyczuwał to. Nawet bardziej, niż gdy nakłamał jej w żywe oczy przed kilkoma dniami, tylko po to, żeby zranić. Niczego innego nie umiał, był to chyba jakiś sposób na radzenie sobie z rzeczywistością. Jeśli coś nie mieści ci się w głowie, zniszcz to. Wypadł za nią na chłód nocy, doganiając ją przy samochodzie. Działał jak w amoku; nie miał zielonego pojęcia co jej powie, kiedy w końcu ją dopadnie. Umysł przyzwyczajony do podobnej gonitwy w zupełnie innym kontekście, nakazywał natychmiast zacisnąć na niej szczęki i nie wypuścić. Otwarła drzwi do samochodu, a on je równie gwałtownie zatrzasnął, odcinając jej drogę ucieczki, bo wydawało mu się, że właśnie tym była cała ta sytuacja, której był świadkiem. Ucieczką.\n— Dokąd to? — Zapytał beznamiętnie, wbijając w nią wzrok. Głos nie szedł w parze z szalejącą w tej chwili jego wnętrzu szatańską pożogą. Jej obecność wydawała się wbrew naturze. Widział ją już dwa razy, a wciąż nie potrafił do tego podejść na chłodno. Zresztą, czy kiedykolwiek będzie w stanie?\nRe: Ogród ψ 20/2/2019, 18:11\nPodświadomie wiedziała już, kogo zobaczy, gdy odwróci się w stronę z której dochodził chrzęst żwiru na podjeździe. Czuła. Nowy zapach Santiago mieszał się z dolatującym z ogrodu duszącym zapachem róż; ten drugi kojarzył jej się tylko z jedną osobą, więc by uniknąć dalszej złości, całkowicie wstrzymała dech. Nie poznałaby już Medoniego. Woń, która go teraz otulała, nie oznaczała już domu, bezpieczeństwa, nadziei na lepszą przyszłość. Nie kojarzyła się z objęciami umięśnionych ramion, pocałunkami wymienianymi pod osłoną nocy, słowami zrozumienia, wymienianymi sekretami i obawami. Był zupełnie obcy, a jednocześnie niesprawiedliwie znajomy. Taki sam, a jednocześnie zupełnie inny. Począwszy od pustki w oczach, poprzez tę dziwną manierę, właściwą wampirom. Martwy za życia. Kiedy tylko wracała do niego myślami, wciąż nie była pewna, czy wolałaby go rozszarpać, czy rzucić mu się w ramiona na znak pożegnania, do którego nigdy nie mieli sposobności. Gdyby teraz zastanowiła się, jakie było jej ostatnie wspomnienie... Nie, nie chciała sobie go przypominać. Nie teraz, nie dzisiaj, nigdy. Istoty rozumne obdarzono umiejętnością myślenia abstrakcyjnego chyba tylko i wyłącznie ku ich własnej zgubie. Bo jak inaczej można było nazwać to, co zrobiłaby sobie, gdyby zaczęła zastanawiać się co by się stało, jakby ich noga nigdy nie stanęła w Sacramento? Gdzie byliby teraz, gdyby nie Luciano Torrero? Nie tak miało być.\nA jednak właśnie dokładnie tak było. Stali teraz naprzeciwko siebie, jak dwójka zupełnie sobie obcych ludzi. Valentina miała przy tym to nieszczęście, że tak obrzydliwie przywiązana do ludzkiego życia, nie potrafiła wciąż pojąć, że to on. Ten, którego kochała. Najlepszy przyjaciel, partner w zbrodni i kochanek. Ten, na którego przelała tyle nienawiści przez ostatnie lata. Którego zdrada bolała tak, jakby ktoś wydarł jej serce, rzucił na podłogę i zdeptał. Po którego odejściu nie potrafiła się pozbierać. Gdyby nie Cosimo nie żyłaby dzisiaj, a jednak co absurdalne, sam wbił jej dzisiaj, choć niebezpośrednio, sztylet w plecy. A może po prostu przesadzała. Faktem było jednak, że ostatnie dnie obfitowały w wydarzenia, które miały jej pozwolić przejrzeć na oczy, a dzisiaj nastąpiła kulminacja. Potrzebowała się od tego oddzielić grubą linią, a Santiago jej w tym bardzo poważnie przeszkadzał. Złość była męcząca, a ona czuła już, że w końcu nadszedł moment, w którym ma zwyczajnie dość. Wiedziała, że się z tego wyliże. Prędzej czy później zawsze jej się trudna sztuka upadania na cztery łapy udawała. Ale w tej chwili była rozgoryczona i miała do tego pełne prawo.\nDrzwi samochodu zatrzasnęły się z hukiem, omal nie przycinając jej ręki. Nie miała żadnego pomysłu, dla którego Medoni miałby tu za nią przyjść poza tym, by jeszcze jej dokopać. Nawet jeżeli wydawało jej się, że po tym, co powiedział przed trzema dniami, nic gorszego nie mógł już powiedzieć. Napór jego spojrzenia był nieznośny. W jej głowie odżywały wspomnienia, które skonfrontowane z tym, co widziała w tej chwili, wywoływały tylko nową falę niepotrzebnego jej teraz bólu. Wiedziałaś o tym. Sama obserwowała tę stopniową degradację wszystkiego, co było w nim najlepsze. Ich okres mieszkania w Sacramento wspominała słodko i gorzko zarazem. Kiedy w końcu mogli być razem, dokładnie tak, jak sobie obiecali w Callejon, wszystko szlag trafił. Złe decyzje, zaufanie ulokowane nie tam gdzie trzeba. Zdrożny świat przestępstwa, chwilowych uciech, perwersji, o jakich im się nigdy nie śniło... A potem zaczęły się problemy. Gdy każdego wieczoru wracał do domu z krwią na rękach, nigdy nie mówiąc, do kogo należała. Jego dusza pustoszała, a ona nie potrafiła mu pomóc. Zaprzedał już całą, czy zostały jeszcze jakieś ochłapy? Nie była pewna. Miała wrażenie, że niczego już nie było.\n- Nie twój interes - odpyskowała. - Puść - zażądała kategorycznie, chcąc, żeby pozwolił jej wsiąść do tej pieprzonej Toyoty i odjechać stąd w siną dal. Musiała wyglądać na zdesperowaną. Nie zamierzała jednak odgrywać przedstawienia tuż pod oknami rezydencji, gdzie najpewniej spragnione rozrywki wampiry mogły coś zauważyć. Nie wspominając nawet o tym, że o niczym nie marzyła w tej chwili tak bardzo jak o tym, by zniknąć z oczu Cosimo i Adorze. Valentina nie zamierzała się łudzić i powoływać w tej chwili na jakieś resztki godności i współczucia Santiago. Tym bardziej nie byłaby tak naiwna, by powoływać się na wspólną przeszłość, czy właściwie cokolwiek, co mogli mieć wspólnego, ale... Chciała tylko spokoju. I nie mogła go mieć, zupełnie jakby cały wszechświat uparł się, żeby zrobić jej na złość. A jednak była zbyt dumna, by wykrztusić krótkie proszę. Choćby siłą miała odepchnąć go od samochodu, tak właśnie zamierzała zrobić.\nRe: Ogród ψ


9 lutego 2015 14:13\nDzis o 21 zbieramy sie pod recepcja i ruszamy na #graotron w programie gry takie jak : alias,poker,jungle i monopoly :) do zobaczenia #kadraST #annapindera #francja #studenttravel @4648\n8 lutego 2015 21:25\nWpadajcie na impreze! Salka pod recepcja! Jutro 8:00 sniadanie, 8:45 zbiorka i wyjazd do Nassfeld. W drodze powrotnej zrobimy zakupy w markecie. #martynazaciera #austria #studenttravel @4645\n8 lutego 2015 20:53\nDzieki za wspolny mega wyjazd.\nZapraszamy na grupe facebook, wpiszcie na fb: ST Marilleva 30.01-08.02\n#jakzyc #codalej #michalgwarda #wlochy #studenttravel @4644\n8 lutego 2015 19:44\nA juz jutro o 10:00 na gorze pierwszej,krotkiej gondolki nr 14 bedzie temat #rozgrzewka.Dla dajacych max wycisk super nagroda w postaci cukierka ;) #tylewygrac #maciejjedrzejczyk #wlochy #studenttravel @4641\n8 lutego 2015 19:21\nPromocje na dzis to 2 piwka za 6eur, drinki od 4 eur.Codziennie w godz 16:30-18:30 pizza za 5,50eur ( 1,40eur coperto czyli oplata za nakrycie).See ya! #maciejjedrzejczyk #wlochy #studenttravel @4640\n8 lutego 2015 19:15\nDzis od 22:15 tam gdzie wczoraj (pietro -1 Dai Angioi) serwujemy typowo wloskie kopytka! Najedzeni odpalamy rakiete i pod haslem #SIEMA robimy wielka integracje #maciejjedrzejczyk #wlochy #studenttravel @4639\n8 lutego 2015 18:27\nDzisiaj o 21.30 wspolne wyjscie na bibe!! Zbieramy sie klasycznie pod recepcja. #b4 mile widziany :) #chonabibe #nawyjezdziesienieliczy ! #damianartemiuk #francja #studenttravel @4638\n8 lutego 2015 16:03\nZbiorka (z Ewa) na skibusa odbedzie sie o 16:50. #martynazaciera #austria #studenttravel @4637\n8 lutego 2015 14:20\nDzis o 22:30 zbiorka pod recepcja i ruszamy do klubu smithy na #siema party :) jesli macie jakies pytania to w godzinach 20-22 odwiedze was w pokojach :) ST #annapindera #francja #studenttravel @4636\n8 lutego 2015 13:07\nKoniecznie zrobcie zdjecia skipassow na wypadek zgubienia. 17:30 kolacja. Po kolacji odwiedzimy Was w pokojach, zobaczymy jak mieszkacie ;) 21:00 #siemaparty #martynazaciera #austria #studenttravel @4635\n8 lutego 2015 12:10\nW razie wypadku dzwonimy na nr alarmowy signal iduna: 48 228645526 (Wasz nr polisy: 200876). Nastepnie powiadamiamy pilota znajdujacego sie z Wami na stoku. #martynazaciera #austria #studenttravel @4634\n8 lutego 2015 09:37\nWitaj, wspolne wyjscie na stok o 10:00 spod recepcji na szkolenia. serwis: smarowanie woskiem 8E, smarowanie ostrzenie 12E SKISNB #STteam #damianartemiuk #francja #studenttravel @4633\n8 lutego 2015 08:21\nZapraszamy na sniadanie! :) O 10:00 odbior karnetow (tam gdzie dostaliscie klucze) Zaraz potem wyjazd autokarem na stok Gerlitzen! Kadra ST. #martynazaciera #austria #studenttravel @4632\n7 lutego 2015 21:25\nWitamy we Francji! za chwile kadra rozpocznie obchod. tel do rezydenta 0048608408612. nr polisy 200876. tel alarmomy ubezpieczyciela: 0048228645526 #lukaszodrzywolski #francja #studenttravel @4631\n7 lutego 2015 19:49\nSmsy z uwagami kierujcie na moj numer czyli 608408618.Nie odpowiadajcie na smsy systemowe #maciejjedrzejczyk #wlochy #studenttravel @4630


Moda Punk Kostium Broszka Broszka Kryształ Frędzle Odznaka Ramię Naramiennik Naramienniki Marynarka Akcesoria Pin Hurtownie Dropshipping < Jewelry Sets & More\nStyl Popularny Trend Charm Luksusowe Produkty Nowoczesne Handmade Oryginalne Zabytkowe Dość\n5.6*5.6 cm Metoda płatności akceptujemy tylko Escrow, karta Kredytowa, Western Union. proszę zwrócić w ciągu 7 dni od zamówienia. Warunki wysyłki Usługa Standard jest Porcelanowa poczta lotniczą lub Hong Kong post airmail. przyspieszonym\nCartoon Królik Kurtka Dżinsowa Odznaka Broszka Słodkie Bunny Kostium Akcesoria Broszka Biżuteria\nrozmiar: 2.2*1.4 cm UWAGA: 1. Należy zwrócić uwagę na zdjęcie nie pokazuje rzeczywisty rozmiar, prosimy o zapoznanie się z Opisem dla wielkościowych szczegółów. 2. Proszę dozwolone 1-3mm różnice ze względu na pomiarze ręcznym, dzięki. 3.\nChic Stylu Barokowym Dormon Broszki Archiwalne Teardrop Rhinestone Krzyż Korona Magiczna Różdżka DZ044 Berło Broszka Pins\nWonder Woman Alloy Plated Retro Odznaka Broszka Pin\nAvengers Iron Man Hulk Thor Kapitan Ameryka Przycisk Odznaki Cartoon Pin Odznaki Przyciski Pins odznaki Okrągły Broszka Odznaka Typ artykułu: naszyjnik płeć: mężczyzna i kobieta materiał: Metal metale Typ: Stop Cynku wysyłka\nwysyłka 1, zwykle zapewnić darmowa wysyłka Chiny Post Zwyczajne Small Packet Plus (nie śledzenia informacji), 20-60 dni roboczych dla dostawy. 2, Zamówić więcej niż 7 dolarów darmowa wysyłka chiny Post Registered Air Mail powietrza i Epacket który zwykle trwa 20-35 dni roboczych dla dostawy. 3, Zamówić więcej niż 180 dolarów . darmowa Wysyłka poprzez EMS, DHL, UPS, SF lub FEDEX 7-20 dni roboczych dla dostawy. płatności akceptujemy Paypal, T/T, Western Union informacje zwrotne twoja Opinia jest dla nas bardzo ważne. proszę zostawić bardzo cenna, jeśli jesteś zadowolony z naszych produktów i usług. po otrzymaniu informacji zwrotnej, my zrobimy to samo dla ciebie. dzięki. proszę nie zostawiaj negatywną informacje zwrotne przed skontaktuj się ze mną. prosimy o poinformowanie nas, postaramy się jak najlepiej sprostać państwa wymaganiom. o nas jesteśmy Biżuteria Manufacter, mamy specjalizuje się moda biżuteria, głównie jest Zircon pierścionki, pearl rings, rinestone pierścienie, naturalne kamienne kręgi, pierścienie ze stali nierdzewnej, agat pierścionki i tak on. prowadzimy również sprzedaż naszyjnik, bransoletki, kolczyki. OEM luzem i celem procesu są mile widziane jeśli masz jakiekolwiek pytania, proszę prosimy o kontakt ze mną, będziemy odpowiadać na ciebie w ciągu 24 godzin, a dołożymy wszelkich starań, aby spełnić ze swoimi wymaganiami, to będzie być naszym wielka przyjemność, jeśli możemy dać podekscytowany Zakupu doświadczenie. We szczerą nadzieję, że możemy rozpocząć Długoterminowych współpracy biznesowej.


Ultramiękki kocyk dla psa/ kota Kimmy szary - sklep internetowy Hubuform online\n| Ultramiękki kocyk dla psa/ kota Kimmy szary\nUltramiękki kocyk dla psa/ kota Kimmy szary\nBardzo miękki, pluszowy kocyk Kimmy firmy Trixie dla psa lub kota. Wyjątkowo przytulny! Twój pupilek go pokocha.\nRozmiary: XS/S 70x50cm ; S/M 100x75cm, L/XL 150X100cm\nCena: cena: 27,00 zł 27.00\nKod produktu: 1272_kim\nZestaw kocyk i pluszowy Słonik zabawka dla psa Barry King\nLegowisko Welurove szare Recobed\nLegowisko Donut Best Friends Frost\nSzeleszczący Miś Junior\npoduszka dla psa lub kota\nMiska dla psa Chicky Mała dla psa / kota\nLegowisko Royal Brown Milsen\nLegowisko z pluszem Liano dla kota /psa