Polski-Dubbing.pl • Zobacz wątek - Rok 1966\nprzez Zbigniew Dolny » 3 kwi 2008, o 22:26\n1.101 Dalmatyńczyków (One Hundred and One Dalmatians) - USA 1960 reż. Wolfgang Reitherman, Hamilton S. Luske i Clyde Geronimi\nWersja polska: Studio Opracowań Filmowych oddział w Łodzi\nTekst: Janina Balkiewicz\nCzika – Alicja Krawczykowna,\nPongo – Maciej Małek,\nCruella de Mon – Maria Górecka,\nWłaścicielka Cziki – Barbara Dzido,\nWłaściciel Ponga i kot – Andrzej Herder,\nNiania – Helena Wilczyńska,\nBaryła – Sławomir Misiurewicz,\nNochal – Bohdan Wróblewski,\nPies Pułkownik – Aleksander Fogiel,\nKoń – Ludwik Benoit,\nDog – Andrzej Satiuk,\nKrowa – Maria Białobrzeska,\nKsiądz – Jerzy Przybylski,\nChikka mówiła po polsku głosem Alicji Krawczykówny [na zdjęciu z f."Wakacje w Amsterdamie"].\nPongo mówił głosem Macieja Małka.\nCruella De Mon -to niezapomniany głos Marii Góreckiej [tu kadr z f."Długa noc"].\nBarbara Dzido dubbingowała właścicielkę Chikki.\nWłaściciel Ponga i kot -przemawiali głosem Andrzeja Herdera.\nNiania mówiła głosem Heleny Wilczyńskiej.\nBaryła to głos Sławomira Misiurewicza.\nBohdan Wróblewski podkładał głos pod postać Nochala.\nPies pułkownik to Aleksander Fogiel.\nKonia dubbingował Ludwik Benoit.\nAndrzej Saciuk to dog.\nKrowa mówiła głosem Marii Białobrzeskiej [na zdjęciu z f."Wakacje w Amsterdamie"].\nKsiądz przemówił głosem Jerzego Przybylskiego.\n"... Pongo, przystojny pies dalmatyński, doprowadza do spotkania swego pana Rogera z Anitą, właścicielką uroczej suczki tejże rasy. Roger i Anita pobierają się, a para dalmatyńczyków zostaje wkrótce rodzicami 15 prześlicznych szczeniąt. Niestety, chciwa i pozbawiona skrupułów Cruella De Mon wynajmuje dwóch zbirów, którzy porywają szczeniaki do ponurego zamczyska, gdzie przebywają już 84 inne szczenięta. Cruella zamierza uszyć sobie futro z ich skór, ale do akcji ratunkowej wyruszają już inne zwierzęta powiadomione przez psy londyńskie. Wkrótce 101 szczeniaków wyprowadzonych zostaje z zamku przez kota - sierżanta Tibbsa, za pomocą emerytowanego owczarka Pułkownika i konia. Długa i pełna niebezpieczeństw droga powrotna, w czasie której pieskom zagraża pościg Cruelli, znajduje wreszcie szczęśliwy finał w domu Rogera i Anity, którzy przygarniają całą gromadę 101 dalmatyńczyków..." (FSP)\nDla autora najwspanialszy polski dubbing . Każda najmniejsza rólka obsadzona została bezbłędnie! Zasługa w tym niewątpliwie Marii Piotrowskiej - reżyser polskiej wersji. Każda rola zróżnicowana głosowo,tak jak trzeba. Cudowne głosy łódzkich aktorów i wspaniała kreacja złowieszczej Cruelli De Mon w wykonaniu niezapomnianej Marii Góreckiej.\n[Czytelniku,jeśli będziesz oglądał ten film to wystrzegaj się nowej wersji dubbingowej!! Jest ona doskonałym przykładem jak aktorzy mogą położyć film].\n2.Gwiazdy w morzu (Kakoje ono, morie? = Какое оно, море?) - ZSRR 1965 r. reż. Eduard Boczarow\nmontaż - Irma Janikowska\nkier. prod - Ryszard Kowalski\nSaszuk - Andrej Bucharow - Gwidon Zlatkes\nAnusia - Tania Antypina - Elżbieta Zapolska\nŻorka - Wasilij Szukszyn - Zygmunt Listkiewicz\nIwan Daniłowicz - Nikołaj Kriuczkow - Stefan Śródka\nNastia - Lidia Fiedosiejewna - Małgorzata Leśniewska\nFiodor - Wilor Kuzniecow - Józef Kalita\nIgnat - Wadim Zacharczenko - Gustaw Lutkiewicz\nmatka Anusi, Ludmiła - Swietłana Drużynina - Ludmiła Łączyńska\nojciec Anusi - Stanisław Lubszin - Andrzej Żarnecki\n"... Nadszedł okres połowów, członkowie spółdzielni rybackiej opuszczają swą wioskę i zamieszkują w domku nad morzem. Jest z nimi po raz pierwszy 6-letni Saszuk. Chłopiec stara się jak może pomagać rybakom. Wbrew zakazom matki, zajmującej się przygotowywaniem posiłków dla całej kolonii, zawiera przyjaźń z rybakiem Żorką, szczerym i uczciwym człowiekiem, choć ponura mina i zła sława kryminalisty zdają się wykluczać dobry wpływ na dziecko. Towarzyszką zabaw Saszuka stanie się również Anusia, córeczka bawiącego tu na urlopie astrofizyka. Samochód ojca Anusi zabierze pewnego dnia matkę Saszuka do szpitala - chłopiec będzie się starał zastąpić ją w kucharskich obowiązkach i nikt spośród rybaków nie powiadomi go jak mizerny okazał się wynik owych kulinarnych usiłowań. Wyjeżdża wreszcie Anusia - jej matka wyrzuca przez okno samochodu prezent Saszuka, ostrzegając dziewczynkę by nie zadawała się na przyszłość z byle kim. Sam nad pełnym tajemnic morzem - chłopiec puszcza wodze fantazji: i oto ogarnięty znieczulicą człowiek, który odmówił przewiezienia matki do szpitala, sam proponuje swój samochód, oto żona astrofizyka z dobrym uśmiechem wręcza chłopcu piękny prezent..." (FSP)\n"Świat myśli i uczuć sześcioletniego chłopca z nadmorskiej osady rybackiej.Bezpośrednie,liryczne.." [F]\nBardzo dziękuję panu Markowi Kopaczowi z Filmoteki Narodowej za odszukanie i spisanie z taśmy filmowej twórców wersji polskiej.\n3.Operacja "Y"- (Opieracija "Y" i drugije prikluczenija Szurika = Операция "Ы" и другие приключения Шурика) - ZSRR 1965 reż. Leonid Gajdaj\nW okresie wakacyjnym Szurik, niepozorny, życzliwy wobec świata i ludzi, łączący w sobie naiwność i szczególnego rodzaju spryt student moskiewski pracuje na dużej budowie. Pewnego dnia zgłosi się doń pomocnik - zwaliste chłopisko, grubianin, chuligan i osiłek, skazany na kilkanaście dni aresztu i przysłany na budowę przez milicję. Walka między owym Goliatem i Dawidem-Szurikiem zakończy się pełnym zwycięstwem tego ostatniego.\nGorączka egzaminacyjna ogarnia nawet najspokojniejszych studentów. Szurik w rękach napotkanej na ulicy dziewczyny postrzega otwarty zeszyt i ... już nie potrafi oderwać zeń wzroku. Jak w transie młodzi przemierzają ulice, nie wiedząc o sobie uczą się wspólnie w mieszkaniu dziewczyny - i dopiero po zdanym egzaminie zawierają znajomość, w której niebagatelną rolę odegra uczucie...\nNowela "Operacja Y"\nPełniąc funkcje nocnego stróża Szurik stanie się ofiarą trzech niezbyt zaradnych włamywaczy. Jego energia i spryt - a także sprzyjające młodzianowi szczęście - pomogą mu unieszkodliwić opryszków, którzy owa feralną dla nich noc zakończa w komisariacie. (FSP)\n"Trzy barwne nowele utrzymane w stylu burleski o aktualnych akcentach. Humor niezbyt skomplikowany, ale dużo werwy, świeżości i młodzieńczego rozpędu. Nowela środkowa była wyświetlana na ostatnim festiwalu w Krakowie i uzyskała tam nagrodę Srebrnego Smoka.." [F]\n4.Czy macie w domu lwa?- (Máte doma lva? ) - CSRS 1964 reż. Pavel Hobl\nreż. dubb. -Zofia Dybowska-Aleksandrowicz\npiosenki śpiewają: Danuta Rinn, K. Wieczorek, Kazimierz Brusikiewicz, Andrzej Gawroński\n"... Pewnego dnia Pepik i Honzik udali się jak zwykle do przedszkola. Ale przedszkole okazało się zamknięte z powodu epidemii. Chłopcy wyruszyli więc na poszukiwanie przygód na ulicach Pragi. Najpierw zastępują milicjanta na ruchliwym skrzyżowaniu, potem spotykają malarza, którego farby maja cudowne właściwości: namalowany czerwony helikopter unosi się w powietrzu, domy i ulice nabierają kolorów, stworzone kilku pociągnięciami pędzla słońce zmienia zupełnie nastrój miasta. Chłopcy spotykają strasznego psa, który zostaje ich przyjacielem i prowadzi do muzeum, gdzie przeżywają mnóstwo nadzwyczajnych przygód. Spotykają dziwną, bardzo tajemniczą dziewczynkę, która zdradza im tajemnicę fontanny i zaczarowanej orkiestry. Dzięki zaklęciu "Jehudymenuhin" chłopcy wyzwalają muzyków, po czym udają się do starego ratusza, gdzie uczestniczą w zebraniu duchów, udzielając im swoich rad. Ratują jeszcze samochody w miasteczku samochodowym, a wieczorem znów trafiają przed drzwi przedszkola, skąd zabiera ich ojciec. W domu czeka mama z prezentami..." (FSP)\n"Przygody dwóch praskich przedszkolaków, którym udało się cały dzień spędzić na samodzielnej wędrówce po mieście. Film nagrodzony na weneckim festiwalu filmów dziecięcych, w roku 1964.." [F]\n5.Zielone światło (Zielonyj ogoniok = Зелёный огонёк) - ZSRR 1964 reż. Willen Azarow\n"... Siergiej podejmuje pierwszą w swym życiu pracę: otrzymuje najgorszy spośród wszystkich istniejących w bazie samochód i wyrusza na ulice Moskwy jako taksówkarz. Pierwszą pasażerką okazuje się Ira, która przyjechała aż z Syberii, by wstąpić do szkoły muzycznej. Siergiej pomaga jej kupić parasol w salonie dla nowożeńców, gdzie biorą go za narzeczonego dziewczyny. Inny pasażer, młody człowiek z książką, jest krańcowo roztargniony. Gdy Sergiej wysiada na chwilę z samochodu - pojazd rusza sam, pędzi przez ulice coraz szybciej, ale pasażer niczego nie zauważa. Wreszcie, kiedy już zostaje odwieziony na miejsce, pozostawia w taksówce książkę, w której był zaczytany. Siergiej odwozi zgubę właścicielowi i otrzymuje kolejne polecenie: nowy pasażer jest chirurgiem i ma właśnie operację, więc Sergiej musi jechać do narzeczonej lekarza i wystąpić razem z nią w sklepie dla nowożeńców w charakterze narzeczonego, wzbudzając podejrzenia i zdumienie personelu sklepowego, który jeszcze go pamięta jako narzeczonego innej. Przypadkowo Siergiej spotyka znów Irę, ale przebywa z nią niedługo, bo pasażerowie nie dają mu spokoju ani na chwilę. Wieczorem Ira odjeżdża pociągiem do domu; Sergiej obiecuje, że przyjedzie na dworzec. Niestety, ostatni pasażer jest tak bezradny, że Sergiej musi mu pomóc - i spóźnia się na pociąg. Przezorna Ira skomunikowała się jednak z jego kolegą, pozostawiając swój adres. W ten sposób łączność między parą bohaterów zostaje zachowana..." (FSP)\n"Komedia liryczna o pierwszym dniu pracy młodego kierowcy i ostatnim-starej taksówki, obdarzonej głosem i własnym spojrzeniem na wydarzenia powszedniego dnia Moskwy.." [F]\n6.Nieśmiały w akcji (Zajczik = Зайчик) - ZSRR 1964 reż. Leonid Bykow\nreż.dubb. - Izabela Falewiczowa\nZając - Leonid Bykow - Marian Opania,\nNatasza - Olga Krasina - Maria Broniewska,\nSzabasznikow - Igor Gorbaczew - Aleksander Dzwonkowski,\ndyrektor teatru - Siergiej Filipow - Stefan Witas,\ninspicjent - Georgij Wicin - Marian Kociniak,\nimitator - Aleksander Smirnow - Mieczysław Czechowicz,\nhrabia Nulin - Igor Dimitrijew - Saturnin Żurawski,\nPatronczikow - L. Stiepanow - Tadeusz Surowa,\naktorka - G. Bogdanowa-Czesnokowa - Wanda Łuczycka,...\n"... Zając - charakteryzator w teatrze, którego zespołu w żadnym wypadku nie można posądzić o nadmiar artystycznych ambicji - jest człowiekiem niepozornym, delikatnym i chorobliwie nieśmiałym. Pewnego dnia dowiaduje się, że jest ciężko chory i że pozostał mu zaledwie miesiąc życia. Nieświadom faktu, że owa fatalna diagnoza jest wynikiem pomyłki, Zając postanawia zapisać się w pamięci potomnych czynami, które by zjednały mu szacunek i poważanie. Postanawia więc stworzyć dla dzieciarni miejsce do zabaw na podwórzu swego domu. Tu jednak napotyka na sprzeciw ze strony dyrektora teatru. Zając podejmuje rękawicę i - choć nadal nie przestaje prześladować go pech - prośbą, groźbą lub podstępem pokonuje opór dyrektora oraz wielu innych biurokratów i kacyków. Triumf Zająca - społecznika zbiegnie się z jego sukcesem osobistym: nie bez nieporozumień i perypetii wprawdzie - zdobędzie jednak sympatię i serce lekceważącej go niegdyś Nataszy..." (FSP)\n7.Gdzie jesteś Maksymie (Gdie ty tiepier´, Maksim? = Где ты теперь, Максим?) - ZSRR 1964 reż. Edmond Kieosajan\ndialogi - Janina Balkiewicz i Jan Czarny\nMaksym - Boris Tokariew - Zbigniew Płoszaj\noraz: Wanda Chwiałkowska, Andrzej Herder, Alicja Krawczykówna, Maciej Małek,\nEwa Mirowska, Michał Szewczyk, Barbara Wałkówna-Zbiróg, Józef Zbiróg i inni\n"... Kończy się wojna. Szesnastoletni Maksym ucieka od ewakuowanej na wieś matki do zniszczonego przez hitlerowców miasta. Stara się odszukać swego przyjaciela, bezskutecznie jednak: rodzice Gienki zginęli, o nim samym słuch zaginął. Maksym zamieszkuje w hotelu robotniczym, rozpoczyna pracę. Jego pierwszy zwierzchnik okazuje się kombinatorem - Maksym porzuca zajęcie ładowacza, zostaje pomocnikiem murarza. Nawiązuje kontakt z pracującym przy budowie elektrowni ojczymem, człowiekiem surowym, lecz serdecznym i troskliwym wobec chłopca. Pierwsze przelotne uczucie do pięknej lecz próżnej Alki - ustępuje miejsca szczerej przyjaźni wobec Dinki o przezwisku Ryś - 15-letniej sieroty, córki poległego podczas wojny kapitana kontrtorpedowca. Los dziewczyny przypomina los jej przyjaciela: Dinka ucieka od swojej ciotki, dość ma poniżeń, pragnie rozpocząć samodzielne życie, chce wyjechać do Rygi i tam skończyć szkołę morską. Płyną tygodnie, miesiące. Do miasta przyjeżdża matka Maksyma, jego brat. Odnajduje się wreszcie Gienka, przyjaciel z lat dzieciństwa.\nOd tamtych czasów minęło 20 lat. Gdzie jesteś teraz Maksymie? - brzmią słowa kończącej film piosenki..." (FSP)\n8.Iwono, gola!- (Ivana v útoku) - CSRS 1964 reż. Josef Pinkava\nIwona Petru - K. Badziak,\nIgor Petru - Vlastimil Vidlicka - P. Ostalczyk,\nich ojciec - Rudolf Jurda - Józef Zbiróg,\nich matka - Eva Matalova - Barbara Wałkówna,\nFranciszek - Jiri Kudela - K. Laskowski,\ntrener - Vladimir Honig - Kazimierz Iwiński,\nnauczycielka - Marie Durnova - Barbara Dzido,...\n"... Iwona i Igor są rodzeństwem. Ich wielką wspólną pasją jest piłka nożna. Koledzy Igora chętnie grają z jego siostrzyczką, ale kiedy dochodzi do meczu z rywalizującą drużyną - Iwona musi opuszczać boisko: nikt nie zgodzi się na grę w piłkę nożną z dziewczyną. Odkąd młodzi futboliści zwrócili na siebie uwagę zawodowego trenera, który podjął się szkolić drużynę - Iwona może już tylko ze smutkiem przypatrywać się ich grze. Nadchodzi wreszcie ważny dla chłopców dzień: drużyna spotka się z renomowanym przeciwnikiem. Ale jeden ze skrzydłowych nie może wziąć udziału w meczu. Igor wpada na pomysł zastąpienia go swoją siostrą. Z ostrzyżoną głową dziewczynka staje przed trenerem, ten zgadza się włączyć ją do drużyny, myśląc, że nowy skrzydłowy jest bratem Igora. Iwona gra znakomicie. Ale prawda wychodzi na jaw - speszona dziewczynka opuszcza boisko. Zrozumie, że nie może grać z chłopcami. Dręczy ją jednak pytanie: dlaczego nikt nie wymyślił tak fascynującej gry dla dziewcząt? ..." (FSP)\n"Barwny film sportowy dla młodzieży. Bohaterką jest dziewczynka pasjonująca się gra w piłkę nożną. Lew Św.Marka za najlepszy film dla starszych dzieci na Festiwalu Filmów Dziecięcych i Młodzieżowych w Wenecji-1964.." [F]\n9.Prometeusz z Dalmacji (Prometej s otoka Visevice) - Jug. 1964 reż. Vatroslav Mimica\n- Małgorzata Leśniewska, Joanna Wołłejko, Jan Żardecki, Maciej Maciejewski, Kazimierz Wichniarz, ...\n"... Mate Bakula, dyrektor wielkiego zakładu przemysłowego, wyjeżdża z żoną do Dalmacji na uroczystość odsłonięcia pomnika na rodzinnej wyspie. Spotyka tu ludzi, z których uporem i zacofaniem kiedyś zawzięcie walczył. Przeżywa na nowo śmierć przyjaciela, który zginął w partyzantce, małżeństwo z jego siostrą, czasy nędzy i mroku kamiennej wyspy, na której pragnął założyć elektryczność nie mając na to środków ani dostatecznego poparcia mieszkańców. Przypomina sobie utarczki z teściem, który nie wierzył w przyszłość wyspy, obserwował natomiast rozkład rodziny Mate. W przeżyciach tych Mate jest znów samotny jak dawniej. Atrakcyjna i troskliwa żona nie ma z nim dość bliskiego kontaktu duchowego, podobnie jak nie miała pierwsza żona, która nie wytrzymała trudów życia z człowiekiem o twardym charakterze, poświęcającym się dla innych. Nie znajdując kontaktu z ludźmi, Mate uświadamia sobie jednak obiektywna wartość swoich czynów - elektryczność podniosła stopę życiową wyspy, zaś przykład Mate podziałał na młodego chłopca, który spotykając mnóstwo przeszkód znów snuje plany w sprawie przyszłości wyspy..."\n"Opowieść o dwóch dniach życia dyrektora wielkiego zakładu przemysłowego,który pod wpływem przyjazdu na rodzinną wyspę wspomina wydarzenia sprzed dwudziestu lat,dokonując swoistego rozrachunku z dotychczasowym życiem..." [F]\n10.Kim pan jest,doktorze Sorge?- (Qui etes-vous mr. Sorge?) - Fr-Wł-Jap. 1960 reż. Yves Campi\nRyszard Sorge – Thomas Holtzmann – Mariusz Dmochowski\nBaronowa Sakurai – Keiko Kisi – Krystyna Miecikówna\nHans Otto Meissner – Hans Otto Meissner – Mieczysław Pawlikowski\nPułkownik Fujimori – Eitaro Osawa – Ignacy Machowski\nSerge de Branowski – Jacques Berthier – Czesław Byczewski\nEdith de Branowski – Françoise Spira – Wanda Majer\nAnna Klausen – Nadine Basile – Alicja Pawlicka\nMax Klausen – Mario Adorf – Tadeusz Bartosik\nLilly Braun – Ingrid van Bergen – Aleksandra Zawieruszanka\nHidemi Ozaki – Akira Yamauchi – Edmund Fetting\ngenerał Wolf – Rolf Kutschera – Cezary Julski\nVon Ack – Wilhelm Borchert – O. Sutarzewicz\nElza Wolf – Adelheid Seeck – Barbara Drapińska\nMeissinger – Boy Gobert – Mieczysław Voit\n"... Tym razem zadanie Richarda Sorge, występującego w roli zagorzałego faszysty, korespondenta dziennika "Frankfurter Zeitung" i paru innych pism,polega na zorganizowaniu radzieckiej siatki wywiadowczej w Japonii. Tworzy on tzw. grupę Ramsay, w której skład wejdzie czterech ludzi: Serge de Branowski, Serb posiadający obywatelstwo francuskie, oficjalnie - korespondent paryskiego tygodnika "Vu" i agencji "Havas", ożeniony z francuską komunistką Edith; Max Klausen - mieszkaniec Berlina, doskonały radiotelegrafista przeszkolony przez wywiad radziecki, oficjalnie przedstawiciel niemieckich firm handlowych w Japonii, ożeniony z Rosjanka Anną; Ozumi Ozaki - intelektualista, dziennikarz i poeta, z przekonań pacyfista, osobisty doradca premiera rządu cesarskiego - księcia Konoye; i wreszcie Yotoku Miaggy - młody malarz, często przebywający w środowisku japońskich polityków i generałów. To samo środowisko, a także otoczenie hitlerowskiego ambasadora w Tokio, zachwyca się urokiem, erudycją i talentem dziennikarskim Richarda Sorge. Ambasador Wolf jest przyjacielem Sorge, jego żona Elsa darzy go swą sympatią. Piękna sekretarka ambasady, fanatyczna wielbicielka idei fuhrera Lili Braun, jest również wielbicielką szefa grupy Ramsay. Tymczasem grupa działa: radzieccy radiotelegrafiści z Syberii odbierają sygnały przenośnej radiostacji Klausena. Ten ostatni popełnia nieostrożność, która może walnie pomóc szefowi japońskiego kontrwywiadu, płk Fujimori, w ujęciu całej siatki: gubi teczkę z ważnymi dokumentami. Sorge nie traci głowy - zaprzestaje wszelkiej działalności i wyjeżdża jako korespondent wojenny do Chin. Po roku wraca do Japonii. Fujimori jest zaniepokojony: ktoś przekazuje stale inne ważne informacje. Sorge poznaje piękną baronową Sakaurai: nie wie, że baronowa jest narzędziem w ręku Fujimori. Ale Japonka, oczarowana osobowością Sorge, pomaga mu miast zdemaskować. Sorge powiadamia Moskwę o planowanym ataku Niemiec na ZSRR, przekazuje cenną wiadomość o powstrzymaniu się Japonii przed współudziałem w agresji, co pozwala dowództwu radzieckiemu skierować wojska znad granicy mandżurskiej na front zachodni. Grupa Ramsay pracuje jednak w coraz trudniejszych warunkach. Aresztowany Miaggy "sypie": Fujimori ma już pod kluczem Ozakiego i Branowskiego, potem przychodzi kolej na Klausena i jego żonę. 7 listopada 1944 r. w tokijskim więzieniu Suchamo powieszono Richarda Sorge. Ale - czy naprawdę? ..." (FSP)\n"Głośny sensacyjny film o asie radzieckiego wywiadu, działającym w latach ostatniej wojny w Japonii. Szerokoekranowy, zdubbingowany.." [F]\nBardzo dziękuję panu Markowi Kopaczowi z Filmoteki Narodowej za spisanie obsady dubbingowej do tego filmu.\n11.Dzielnica kruków (Kvarteret Korpen) - Szwecja reż. Bo Widerberg\nAnders - Thommy Berggren - Andrzej Wykrętowicz,\njego ojciec - Keve Hjelm - Mariusz Dmochowski,\njego matka - Emy Storm - Janina Szydłowska,\nSixten - Ingvar Hirdwall - Maciej Duriasz,\nElsie - Christina Framback - Jadwiga Barańska,\nsąsiadka - Agneta Prytz - Jadwiga Szymalanka,...\n"... Szwecja, Malmo, rok 1936. Anders, młody robotnik, mieszka razem z rodzicami w starym, ponurym mieszkaniu w robotniczej dzielnicy. Ojciec, życiowy niedorajda, w przeszłości komiwojażer, nie pracuje; wspomina dawne czasy topiąc w alkoholu swe żale i pretensje do świata. Matka urabia ręce po łokcie chcąc utrzymać dom - pierze i sprząta u ludzi. Zarabia też Anders. Ale życie jest ciężkie, pieniędzy mało, niewiele przyjemności, na które mogą sobie pozwolić, i jeszcze mniej nadziei. Anders marzy, aby zostać pisarzem. W chwilach wolnych od pracy pisze. O swoich nadziejach i marzeniach opowiada przyjacielowi Sixtenowi, swojej dziewczynie Elsie. Czasy są ciężkie. W Hiszpanii toczy się wojna domowa, w Niemczech coraz butniej poczynają sobie hitlerowcy. Anders jest niepełnoletni. Nie ma prawa brać udziału w nadchodzących wyborach do rikstagu. Ale za jego namową matka oddaje głos na socjaldemokratów. Głosuje z nadzieją na zmiany, które być może pozwolą jej synowi zostać w przyszłości pisarzem. Anders posyła pierwszy rękopis do Sztokholmu. Wkrótce, na wezwanie wydawcy, udaje się do stolicy. Spotyka go zawód. Jego książka nie zostanie wydrukowana. Wydawca widzi w debiucie młodego robotnika przebłyski talentu, ale radzi dużo pracować, kształcić się. Anders nie może sobie na to pozwolić. Wraca do Dzielnicy Kruków. Nie potrafi jednak żyć bez perspektywy, postanawia zmienić życie. Mimo, że Elsie jest w ciąży i że rodzina namawia go, aby się z nią ożenił, Anders decyduje się na wyjazd. Razem ze swoim przyjacielem Sixtenem porzuca Dzielnicę Kruków na zawsze..." (FSP)\n"Ojciec mitoman i pijak, matka-sprzątaczka, syn-początkujący pisarz. Ostry, surowy realizm, świetny rysunek postaci, bogactwo obserwacji społecznych, psychologicznych, moralnych. Obraz Szwecji na krótko przed ostatnią wojną.." [F]\n12.Śmierć Belli (La mort de Belle) - Franc. 1961 r. reż. Eduard Molinaro\n"... W spokojnej willi niedaleko Genewy mieszka nauczyciel z liceum dla dziewcząt, jego żona oraz sublokatorka - piękna Amerykanka Bella. Pewnego wieczoru pan domu, Stephane Blanchon, pozostał w willi sam z Bellą. Nazajutrz znaleziono Bellę zamordowaną w jej pokoju. Dowiaduje się o tym cała okolica. Stephane żyje w pogłębiającej się atmosferze podejrzeń. Musi opuścić szkołę. Na drzwiach garażu pojawia się napis "morderca". Pozornie spokojna żona także nie jest pewna jego niewinności. Prawnicy, zajmujący się sprawą, nie ukrywają swej pogardy dla Blanchona, który nie ma alibi, nie umie się bronić, wskutek narastających kompleksów coraz bardziej zamyka się w sobie. Przypomina sobie chwile spędzone z Bellą. Okazuje się, że darzył ją na wpół uświadomionym uczuciem. W atmosferze powszechnego potępienia Blanchon sam zaczyna poczuwać się do winy. Pewnego dnia w Genewie, po wypiciu pewnej ilości alkoholu, zaprasza do swojego pokoju sekretarkę z sądu, po czym dusi ją w taki sam sposób, jakim posłużył się morderca Belli. Tymczasem autentyczny morderca dziewczyny odnajduje się. Jest nim spokojny staruszek, sąsiad Blanchona, który go najgłośniej potępiał..." (FSP)\n13.Uwaga,czarny kot (Ot siemi do dwienadcati = От семи до двенадцати) - ZSRR 1965 reż. Chasan Bakajew (1); Jekatierina Narodicka i Jurij Fridman (2, 3)\nNowela "Najlepsza klasa"\n- brak danych dubbingowych\nNowela "Czarny kot"\n- Boria - Sasza Gurow - E. Walczak,\nAlik - Misza Mołokojedow - A. Zefik,\nbabcia Alika - Zoja Fiedorowa - Zofia Wilczyńska,\nmama Borisa - Nina Agapowa - Barbara Wałkówna,\nojciec Borisa - Danił Nietrebin - Bogusław Sochnacki,\nDimka - Igor Agapkin - P. Ostalczyk,\nTolek - Żenia Orłow - Tomasz Fogiel,\nSławek - Jura Titow - J. Żywiecki,\nAndriuszka - Sierioża Szałajewski - Stanisław Kaczanowski,\nLusia - Lena Pronina - J. Janiszewska,\nmama - Ludmiła Szagałowa - Iwona Słoczyńska,\ntata - Walentin Zubkow - Czesław Przybyła,...\nNowela I - Klasa V B dzieli się na dwa wrogie, zaciekle zwalczające się obozy. Podczas wielkiej bitwy w parku, wśród ruin starego zamku, zachodzi jednak wydarzenie, które położy kres zadawnionej waśni: przeciwników zafrapuje kamera, którą posłużył się zapalony filmowiec amator dla sfilmowania z ukrycia owej, rozgrywającej się w malowniczym plenerze, potyczki. Teraz już wszyscy wspólnie będą zastanawiać się nad tym, co by tu jeszcze sfilmować.\nNowela II - Byczkow, lokalna sława piłkarska, odczuwa paniczny lęk przed czarnym kotem. Dwaj młodzi wielbiciele bramkarza usuwają więc z jego drogi "przynoszące nieszczęście" zwierzę. Ale co z nim począć ? Po nieudanych próbach z własnymi rodzinami, które nie chcą uznać za domownika psotnego - na dodatek czarnego - czworonoga, chłopcy zabierają sierotę na mecz. W ostatniej minucie gry Byczkow dostrzega swego "prześladowcę", kamienieje... i piłka wpada do bramki.\nNowela III - Pada ulewny deszcz. Dwaj chłopcy, bojąc się o swe, przygotowane na jutrzejsze święto ubranka - pożyczają od nieznajomej parasol, zobowiązując się zwrócić go nazajutrz rano, Muszą jednak użyczyć go koledze, ten z kolei nie żałuje parasola przemokniętej dziewczynce. Lusia zobowiązuje się zwrócić chłopcu parasol, wraca do domu - i tu okazuje się, że przed ulewą chroniła ją własność rodziców; to oni bowiem wypożyczyli parasol nieznajomym pionierom. Tak, ale chłopiec, który poratował dziewczynkę o tym nie wie, a słowo się rzekło... W tajemnicy przed matką, która nie widzi potrzeby zwracania swej własności, Lusia wymyka się rano do swego wybawcy, ten spieszy z parasolem do dwóch chłopców, którzy z kolei zwracają go rodzicom Lusi.\n"Trzy barwne komediowe nowele przeznaczone dla dziecięcej widowni, "od lat siedmiu do dwunastu" - jak głosi oryginalny tytuł tego filmu. Debiuty reżyserskie młodych absolwentów WGIK-u.." [F]\n14.Sposób na kobiety (The Knack... and how to get it) - Ang. 1965 reż. Richard Lester\nNancy - Rita Tushingham - Alicja Pawlicka,\nTolen - Ray Brooks - Roman Wilhelmi,\nColin - Michael Crawford - Mieczysław Gajda,\nTom - Donald Donelly - Henryk Boukołowski,...\n"... Colin, młody sfrustrowany nauczyciel, jest właścicielem domu w Londynie. Jednym z jego lokatorów jest Tolen, młodzieniec znający sposób na kobiety, które w długiej kolejce wyczekują na chwilę, kiedy je przyjmie i uszczęśliwi. Pełen podziwu Colin błaga szczęśliwego wybrańca losu, aby zdradził mu swój sekret i podał receptę "sposobu na kobiety". Tymczasem w domu Colina pojawia się Tom, szukający pokoju do wynajęcia. Ponieważ jest uczulony na kolor brązowy - zabiera się natychmiast do przemalowywania ścian i sufitów na biało. Colin dochodzi do wniosku, że osiągnie powodzenie u kobiet, jeśli będzie miał odpowiednie, szerokie i wygodne łóżko. Razem z Tomem udają się do handlarza starzyzną aby kupić łóżko. Po drodze spotykają Nancy - młodą dziewczynę z prowincji, która dopiero przyjechała do Londynu i poszukuje Y.W.C.A. (Towarzystwo Opieki nad dziewczętami). Cała trójka z olbrzymim łóżkiem wędruje przez Londyn. Łóżko służy im jako wehikuł i nawet jako łódź przy przeprawie przez Tamizę. W domu Tolen postanawia zademonstrować przed Colinem sposób zdobywania kobiet. Idealnym obiektem wydaje mu się Nancy. Zaczyna uwodzić dziewczynę najpierw w domu, potem w parku - dokąd się wszyscy udają. Nancy ulega czarowi Tolena, ale w pewnej chwili mdleje. Kiedy wraca do przytomności jest przekonana, że została zgwałcona. Colin i Tom prześladują Tolena, Nancy biegnie przez ulicę głośno wołając: "gwałcą!". W końcu Nancy i Colin stwierdzają, że się sobie podobają. Uwodziciel Tolen jest wściekły, Colin wyzwala się wreszcie ze swego erotycznego kompleksu, Nancy znajduje satysfakcję w miłości do Colina..." (FSP)\n"Zwariowana komedia o tym, jak zdobywać kobiety. Udana próba nowoczesnej absurdalnej groteski rodzajowej, inteligentnej żonglerki słownej i sytuacyjnej. Doskonałe gagi, ostre tempo, inwencja. Grand Prix na ubiegłorocznym festiwalu w Cannes.." [F]\n15.200 mil do domu (The Incredible Journey) - USA 1963 reż. Fletcher Markle\nJohn Longridge - Emile Genest - Mariusz Dmochowski,\nprof. Hunter - John Draine - Jerzy Bielenia,\npustelnik - Tommy Tweed - Wilhelm Wichurski,\npani Hunter - Sandra Scott - Maria Homerska,\nJames MacKenzie - Robert Christie - Stanisław Gawlik,\npani Oakes - Beth Amos - Wanda Łuczycka...\n"... Elżbietka i Piotruś, dzieci państwa Hunter, żyją w wielkiej przyjaźni ze swymi czworonogami. Pewnego dnia jednak muszą się z nimi rozstać, ponieważ cała rodzina wyjeżdża na pewien czas do Anglii. Trójka zwierząt zamieszkała u przyjaciela domu, Johna Longridge'a, w Ontario, ponad 200 mil od domu. Zdarzyło się, że John wyjechał na polowanie, zostawiając zwierzęta same w domu. Na kominku zostawił list, w którym polecał je opiece dochodzącej gosposi. Stary terier Bodger, młody pies myśliwski Luath i kot syjamski Tao postanawiają tymczasem wrócić do domu. Kiedy gosposia przychodzi, zwierzęta są już daleko. Spotyka ich mnóstwo przygód i niebezpieczeństw. Poznają co to głód, chłód i walka z przyrodą. Tao omal nie tonie podczas przeprawy przez rzekę... U kresu sił jest stary Bodger... Luath nie może dać sobie rady z bolesnym kolcem w nosie... W końcu jednak odwaga, spryt i solidarność zwierząt, a także pomoc przypadkowo spotykanych ludzi, pozwalają przezwyciężyć wszystkie przeszkody - z zaśnieżonymi górami włącznie - i przyjaciele szczęśliwie docierają do domu opłakujących już je gospodarzy..." (FSP)\n16.Dzieci kapitana Granta ( In Search of the Castaways) - Ang. 1962 r. reż. Robert Stevenson\nJacques Paganel - Maurice Chevalier - Andrzej Bogucki,\nMary Grant - Hayley Mills - Ewa Złotowska,\nlord Glenarvon - Wlifrid Hyde White - Zdzisław Mrożewski,..\n"... Profesor Paganel z dwojgiem zaprzyjaźnionych z nim dzieci wdziera się podstępem na statek lorda Glenarvon, aby skłonić go do poszukiwań zaginionego kapitana Granta. Po wielu wysiłkach ze strony Paganela i Mary Grant, córki kapitana, statek wyrusza na wyprawę śladami wytropionymi przez profesora. Poszukiwania rozpoczynają się na wybrzeżu Ameryki, gdzie omal nie ginie mały Robert Grant, porwany przez ptaka i wyratowany przez dzielnego Indianina Thalcave. Tu jednak profesor dochodzi do wniosku, że Grant powinien być na przeciwnym końcu świata. Po drodze terroryzuje ich Ayrton, który niegdyś pracował razem z Grantem, a potem - naraziwszy się kapitanowi - stał się jego wrogiem. Dodatkową przeszkodę stanowi groźna powódź, burza z piorunami i płomienie ogarniające drzewo, na którym chronią się bohaterowie. Nieco mniejsze kłopoty mają z dzikimi zwierzętami i plemionami ludożerców. Wśród tych ostatnich właśnie znajdują w końcu wspaniałego wilka morskiego, kapitana Granta..." (FSP)\n17.Skrytobójcy (Der Nachfolger) - NRD 1965 r. reż. Ingrid Sander\n- Frank Seeburg - Stanisław Zaczyk\n"... Volker Rochmann, dziennikarz który uległ wypadkowi na autostradzie łączącej Kilonię z Kolonią, przekazuje przed śmiercią swemu przyjacielowi Frankowi Seeburgowi notatki z prowadzonego na własną rękę dochodzenia w sprawie trzech tajemniczych samobójstw ludzi powiązanych z procesem o eutanazję.\nSeeburg - obecnie pisarz - postanawia prowadzić dochodzenie dalej, aby dowieść, że podejrzenia Rochmanna nie były słuszne. Jednak w miarę zapoznawania się z materiałami sprawy, utwierdza się w przekonaniu, że argumenty Rochmanna znajdują pełne pokrycie w faktach - czego nie można powiedzieć o wynikach pracy policji. Książka Seeburga, która miała być potwierdzeniem oficjalnej wersji śledztwa, nie zostanie napisana..." (FSP)\nWpis z pamiętnika Jana Czarnego: "... środa 11 maja 1966 r.: Dziś byłem w dubbingu. Marysia dostała b. dobrze za "Skrytobójców" i jeszcze sarkała. Film bardzo trudny i nienajlepszy. Trudno uzyskać lepszą ocenę. Robiłem go prawie bez tłumaczenia i to sam..."\n18.Fatalny list (Never put it in Writing) - Ang. 1963 reż. Andrew L. Stone\n"... Stephen Cole, pracownik dublińskiej firmy ubezpieczeniowej Glenwood Adams Ltd., na wieść o oddaniu stanowiska dyrektora generalnego Oskarowi, bratankowi szefa firmy, napisał do Adamsa obelżywy list. Po wrzuceniu go do skrzynki, otrzymał jednak wiadomość, że sam został mianowany wiceprezesem firmy. Przerażony popełnioną gafą, podejmuje rozpaczliwą próbę odzyskania wysłanego listu. Przypuszcza atak na irlandzki urząd pocztowy, wyczerpuje cały zasób logicznych argumentów, ale mimo pomocy przyjaciół Dany'ego i Kate - przegrywa. W pogoni za listem, wraz ze swymi przyjaciółmi Cole udaje się do Londynu prywatnym samolotem wynajętym od pijanego Włocha Lombardiego. Po wstrząsającej, karkołomnej podróży, Stephen pędzi do biur firmy, by stwierdzić, że list jego znajduje się już na biurku szefa. Co gorsza, wpada on w ręce Oskara, który postanawia pokazać go prezesowi w trakcie bankietu wydanego z okazji nominacji Stephena. Wszystko wydaje się być stracone i wówczas zaczyna działać Katie..." (FSP)\n19.Zwyczajny faszyzm (Obyknowiennyj faszyzm = Обыкновенный фашизм ) - ZSRR 1965 reż. Michaił Romm\nWersja polska - Wytwórnia Filmów Dokumentalnych\n- komentarz czyta - Aleksander Bardini\n"Film jest podzielony na rozdziały. We wstępie i zakończeniu oglądamy dzieci i młodzież Moskwy, Warszawy, Berlina demokratycznego. Przyglądamy się rysunkom dziecięcym. Jeden z rozdziałów pokazuje szczegółowo - za hitlerowskim "kulturfilmem" pt. "Książka Niemców" - jak powstaje oprawiony w cielęcą skórę egzemplarz "Mein Kampf". Inny pokazuje Hitlera u początków kariery - jak ćwiczy przed lustrem przemówienie, jak je potem wygłasza do grup szturmowych, członków partii, sklepikarzy i urzędników. Jak wreszcie - z pomocą Hindenburga - zostaje kanclerzem. Oglądamy co w tym czasie działo się na zachodzie - na ekranie paradują królowie i dyplomaci, śpiewacy i modelki, jest także faszysta angielski Mosley. W rozdziale o kulturze III Rzeszy jesteśmy świadkami palenia książek, przemówienia Goebbelsa w Akademii Nauk i Franka w Akademii Prawa. Umundurowani "rolnicy" w szkole gospodarstwa wiejskiego. Ilustracja idei narodowej: lektor uczy rozróżniać czaszki prawidłowe, nordycką od nieprawidłowych. Zdjęcia z filmu, pouczającego jak się powinno zawierać prawdziwe aryjskie małżeństwo: lekarz kontroluje czystość narzeczonego i narzeczonej. Żołnierze, którzy jadąc na urlop wiozą prezenty dla dziewic z rodzinnych miejsowości: kołyski. Dziewica, która zaszła w ciążę - otrzymuje kwiaty od miejscowych dygnitarzy. Spełniła czyn patriotyczny.\nRozdział o jedności narodu, imperium i führera. Wspólne jedzenie zupy, ludowe zwyczaje - strzelanie z łuku, picie piwa. Göring z ludem i Göring z Kruppem. Akcja budowy dworców i szos: Hitler przemawia, kopie, ale twórcę interesuje przede wszystkim ktoś kto stoi za Hitlerem, pełen służalczości i uwielbienia: to dla niego Romm powtarza ujecie.\nTen rzut oka na zawartość niektórych sekwencji nie oddaje charakteru filmu - tego filmu nie da się opowiedzieć. Dźwięk, słowo, obraz, zbliżenia, zatrzymane klatki, powtórzenia, kontrasty wydobyte przy pomocy montażu - wszystko to składa się na ekranową calość, niemożliwą do odtworzenia innymi środkami, jednolitą i sugestywną w swym filmowym kształcie. Wyliczmy więc tylko inne tematy: sztuka III Rzeszy; wychowanie dzieci i młodzieży, mas; wojna, zbrodnie - jako rzeczy zwyczajne, wymagające sporo mitręgi i kancelaryjnej sprawozdawczości; i - z drugiej strony - inne Niemcy, dawne - Liebknechta, Thälmanna, i już wojenne - chłopca pod pręgierzem z napisem na piersiach: jestem zdrajcą. Koniec III Imperium. Ale nie koniec faszyzmu. Ćwiczenia amerykańskiej piechoty morskiej. Byli esesmani panoszący się w NRF. Znów Mosley. Rockwell w USA. Plany generałów, nowa technika wojenna...\nI zdjęcia dzieci: "co z nich wylepimy, w co je zmienimy?..." [FSP]\n"Dokumentalny film oparty na autentycznych materiałach archiwalnych. "Nasz film - mówi reżyser - nie jest historyczną kroniką nazizmu ani jego historią polityczną. Chcieliśmy przede wszystkim zgłębić faszyzm jako charakterystyczne zjawisko epoki, pokazać glebę, z której wyrósł, zajrzeć w duszę szeregowego Niemca, wyjaśnić, dlaczego ów Niemiec poszedł za Hitlerem..." [F]\n".. Przez cały czas wyświetlania film Romma trzyma w napięciu, pobudza do refleksji. Powinni go obejrzeć wszyscy, starsi i młodsi... Wersji oryginalnej "Zwyczajnego faszyzmu" towarzyszy komentarz wygłaszany przez samego Romma. W wersji polskiej komentarz wypowiada znany aktor i reżyser Aleksander Bardini. Słyszałem różne sądy o treści i formie tego polskiego komentarza, pochwalne i krytyczne. Co do mnie, uważam, że sarkazm, ironia, nawet humor - a patos gdy potrzeba - w interpretacji Bardiniego są bardzo na miejscu. Co do samej treści komentarza: jest trochę nierówna, trafiają się i zdania wątpliwe. Ale w sumie nie jest to zły komentarz..." [J. A. Szczepański, Film, nr. 45/1966]\n20.Sprawa Barnaby Kosa (Prípad Barnabáš Kos) - CSRS 1964 r. reż. Peter Solan\nBarnaba Kos - Josef Kemr- Zdzisław Tobiasz,...\n"Barnaba Kos jest członkiem orkiestry. Gra na najmniej ważnym instrumencie, którym jest mały, podzwaniający trójkąt - triangel. Kos jest dobroduszny, nie ma wrogów, toteż - choć nikt go nie traktuje poważnie - zostaje wybrany na dyrektora orkiestry. Początkowo nieśmiało, a później z rosnącą inicjatywą, Kos zaczyna sprawować w zespole swoje rządy. Przede wszystkim wymaga coraz bardziej konsekwentnie respektu dla triangla. Budzi się w nim ambicja reformatora i nowatora, a wszystkie nowości, które wprowadza, mają ścisły związek z trianglem. Przygotowuje uroczysty występ, w którym orkiestra zabłyśnie nowym, wspaniałym koncertem, pierwszym w historii muzyki koncertowej na triangel. Kos inaczej rozsadził orkiestrę, niezadowolonych usunął, zmienił pierwszego dyrygenta, na główne stanowiska wysunął pochlebców.\nWystęp kończy się zupełnym fiaskiem. Wyśmiany i znienawidzony Kos wkrótce znajduje na swym stole pismo informujące go o dymisji. Powraca do niego spokój i szczęście." [FSP]\n"Komedia satyryczna. Bohaterem jest trianglista w wielkiej orkiestrze symfonicznej. Gdy niespodziewanie zostaje jej dyrygentem, początkowo nieśmiało, a później z rosnącą inicjatywą zaczyna sprawować rządy w zespole. Dotychczas dobroduszny i lubiany, zostaje znienawidzony przez wszystkich.." [F]\nprzez Zbigniew Dolny » 29 gru 2008, o 11:16\nCIĄG DALSZY ROK 1966\n21.Bajka o Mrozie Czarodzieju (Morozko = Морозко) - ZSRR 1964 reż. Aleksander Rou\n- Nastia - Natalia Siedych - Danuta Mancewicz,\nMarfuszka - Inna Czurikowa - Karolina Borchardt,\nIwan - Eduard Izotow - Andrzej Gawroński,\nstaruszek - Paweł Pawlenko - Ludosław Kozłowski,\nmacocha - Wiera Ałtajska - Jadwiga Kuryluk,\nMróz Czarodziej - Aleksander Chwylia - Tadeusz Bartosik,\nBaba Jaga - Georgij Millar - Anna Jaraczówna,...\n"... Piękny i silny Iwan - syn ubogiej wdowy - wyrusza w świat. Po drodze rozprawia się z rozbójnikami, okazuje lekceważenie Staruszkowi-Borowikowi, wreszcie spotyka piękną lecz smutną Nastię, prześladowaną przez złą macochę i jej córkę. Młodzi pokochają się, lecz Staruszek-Borowik sprawi że będą musieli rozstać się: głowa Iwana zmieni się w głowę niedźwiedzia, a jej właściciel wyruszy w dalszą drogę, by czyniąc dobro odzyskać na powrót ludzką postać.\nTymczasem Nastią, wyrzuconą przez macochę do lasu wilkom na pożarcie, zaopiekuje się dobry Mróz-Czarodziej. Iwan zmusi Babę Jagę, by ta wskazała mu miejsce przebywania Nasti - ale stara czarownica zemści się na dziewczynie; podstęp posłusznego jej rozkazom czarnego kota sprawi, że Nastia zmieni się w lodowy sopel. Jednakże dobro i uczciwość zwyciężą. Iwan odzyska ludzką głowę, Nastia ożyje, Mróz-Czarodziej obdarzy młodą parę nie byle jakim prezentem, a zła macocha i jej leniwa córka poniosą zasłużoną karę..." (FSP)\n22.Chata Wuja Toma (Onkel Toms Hütte) - NRF-Jug. 1965 reż. Geza Radvanyi\n- Saint Clair - O. W. Fisher - Edmund Fetting,\nHaley - Herbert Lom - Stanisław Zaczyk,\nEwa - Gertrud Mittermayr - Małgorzata Włodarska,\nWój Tom - John Kitzmiller - Kazimierz Wichniarz,\nCassy - Olive Moorefield - Jolanta Wołłejko,\nGeorge Shelby - Thomas Fritsch - Andrzej Zaorski,\npani Shelby - Vilma Degischer - Zofia Mrozowska,\nEliza - Catana Cayetano - Barbara Wrzesińska,\nSambo - George Goodman - Jarosław Skulski,...\n"... Szczęśliwy okres życia i pracy "wuja Toma" na farmie Shelbiego został tragicznie przerwany bankructwem właściciela. Shelby sprzedał czarnych niewolników okrutnemu handlarzowi, Haleyowi Legree, który wywiózł ich na Południe. W czasie podróży po Mississippi Tom zaprzyjaźnił się z córką bogatego plantatora, zwolennika abolicjonizmu. Ten ostatni kupił Toma, aby sprawić przyjemność małej Ewie. Gorzej się jednak powiodło jego towarzyszom: zostali skierowani do katorżniczej pracy na plantacjach bawełny Legree'ego. Tomowi powodzi się dobrze u nowego właściciela, ale w domu Saint Clairów panuje atmosfera pustki i przygnębienia. Pierre St. Clair nie potrafił nawiązać żadnego kontaktu z żoną hipochondryczką, opuszcza go również ukochana kobieta - kuzynka Hariet. Mała Ewa umiera; Saint Clair, spełniając ostatnią wolę córki, postanawia uwolnić Murzynów, ale w dniu podpisania dokumentów zostaje zamordowany. Zabili go ludzie, którzy w tym precedensowym akcie widzieli zagrożenie własnych interesów. Żona St. Claira nigdy nie podzielała abolicjonistycznych poglądów męża i po jego śmierci natychmiast sprzedała niewolników. Wuj Tom stał się ponownie własnością Haleya Legree. Na plantacjach bawełny wybucha wielki bunt, Murzyni masowo uciekają do Kanady. Nie ma jednak wśród nich Wuja Toma, który ciężko ranny umiera samotnie na opustoszałej farmie..." (FSP)\n"Barwna,szerokoekranowa adaptacja znanej powieści Harriet Beecher Stowe. Ekranizowano ją wielokrotnie w okresie filmu niemego. W filmie dźwiękowym temat ten jako pierwszy podjął znów Geza Radvanyi, autor "Gdzieś w Europie".."[F]\nDoskonały przykład jak słaby film zyskuje dzięki świetnemu dubbingowi. Zasługa w tym doświadczonego reżysera - Seweryna Nowickego, jak i doborowej obsadzie aktorskiej polskiego dubbingu!\n23.Janosik (Jánošík) - CSRS 1963 reż. Pal'o Bielik\n- Juro Janosik - Frantisek Kuchta - Krzysztof Chamiec,\nJanosik jako dziecko - Vladimir Cerny - J. Żywiecki,\nIlcik - Vojtech Brazdović - Maciej Małek,\nHrajnoha - Ctibor FilCik - Bogusław Sochnacki,\nSurovec - Dusan Brazdović - Jerzy Szpunar,\nGajdosik - Ondrej Jariabek - Sławomir Misiurewicz,\nUhorćik - Martin Tapak - Bogumił Antczak,\njego ojciec - Jozef Kroner - Zygmunt Zintel,\nAurel Zurayi - Eduard Bindas - Janusz Kubicki,\nZubor - Viliam Zaborsky - Marian Wojtczak,...\n"... Mały Juro Janosik jest chłopcem odważnym: potrafi schwytać wspaniałego górskiego orła, potrafi także zemścić się na arystokracie, który uśmierci jego zdobycz. Męstwo i nienawiść do feudałów zadecydują o życiu Janosika, sprawią, że wejdzie on na drogę otwartego buntu przeciw samowoli możnych z chwilą, gdy po latach nauki w seminarium duchownym powróci do rodzinnej wsi, by zastać tu skatowanego przez najemników hrabiego ojca. Ludzie wielmoży podpalą chatę Janosika - w płomieniach zginie jego matka. Juro mści się na prześladowcach i uchodzi w góry. Tu zbierają się wokół niego zbójcy i uciekinierzy z hrabiowskich folwarków. Drużyna Janosika nęka i grabi feudałów, rozdając odebrane pieniądze i kosztowności ubogim wieśniakom. W szeregi zbójników wkrada się jednak zdrada. Żandarmi i cesarscy żołnierze otaczają górską kryjówkę: Janosik zostanie pojmany i powieszony za żebro na żelaznym haku..." (FSP)\n"Barwna i szerokoekranowa ekranizacja popularnej po obu stronach Tatr legendy ludowej. Reżyser wykorzystał skąpe świadectwa historyków oraz bogate ludowe pieśni i opowieści o Janosiku.."[F]\n24.Droga Brigitte (Dear Brigitte) - USA 1965 reż. Henry Koster\n- profesor Leaf - James Stewart - Jan Kobuszewski,\nVirna - jego żona - Glynis Johns - Danuta Mancewicz,\nKenneth - Fabian - Stanisław Niwiński,\nPandora - Cindy Carol - Aleksandra Zawieruszanka,\nkapitan - Ed Wynn - Aleksander Małachowski,\ndr Peregrine Upjohn - John Williams - Mieczysław Pawlikowski,\nDean Sawyer - Howard Freeman - Janusz Paluszkiewicz,\noraz Zofia Saretok jako BB\n"... Profesor Leaf mieszka wraz z liczną rodziną w łodzi stojącej w pięknej Zatoce San Francisco. Wykłada poezję i literaturę ciesząc się wielką sympatią studentów. Kocha sztukę, nienawidzi zaś techniki. Jego bezkompromisowa postawa powoduje, że ciągle ma zatargi w pracy. Wreszcie zostaje bezrobotnym. Cała rodzina jest również zainteresowana sztuką - z wyjątkiem piegowatego Erazma, który nie ma żadnych artystycznych zdolności. Pewnego dnia w szkole nauczycielka odkrywa w nim niespotykany geniusz matematyczny. Okazuje się także, że Erazm pisze codziennie listy do Brigitte Bardot, którą uwielbia. Erazm wykorzystuje swój talent przy typowaniu koni na wyścigach, zarabiając w ten sposób na znaczki. Jego sława rośnie i wkrótce u profesora zjawia się niejaki dr Upjohn z propozycją, aby wykorzystać typowanie zwycięskich koni do założenia fundacji Leafa na rzecz biednych studentów-humanistów. Leaf zgadza się i odtąd Erazm pracuje pod kontrolą ojca. Nadchodzi jednak list od Brigitte Bardot, która zaprasza go do siebie. Erazm odmawia współpracy z fundacją, uzależniając ją od wyjazdu do Paryża. Profesor wybiera się więc z nim do Europy i składa wizytę w willi uprzejmej, zachwyconej Erazmem gwiazdy. Po powrocie okazuje się, że dr. Upjohn jest oszustem, jednak fundacja jest ocalona..." (FSP)\n"Amerykańska komedia rodzinna. Dobroduszny profesor literatury (James Stewart), zakochany w poezji angielskiej i z niechęcią odnoszący się do nauk ścisłych - odkrywa z przerażeniem, że jego dziewięcioletni synek jest geniuszem matematycznym. Profesor odetchnie z ulgą dopiero wtedy, gdy stwierdzi, że malec jest "normalnym, zdrowym Amerykaninem", ponieważ szaleje za Bardotką i codziennie pisuje do niej listy. Ten dobry pomysł scenariuszowy został częściowo zepsuty przez hollywoodzką receptę: "żeby było śmieszniej". Ale mimo wszystko zabawa jest niezła. Trochę humoru sytuacyjnego, dowcipne dialogi i świetna kreacja Stewarta. W epizodzie - Brigitte Bardot, która gra samą siebie. Bardzo dobry dubbing reżyserii Marii Olejniczakowej..."["Ekran" nr 12/1969 z 23 marca 1969 r.,za Andrzejem Androchowiczem]\n25.Pałace w płomieniach (Răscoala) - Rum. 1965 reż. Mircea Mureşan\n- Petre Petre - Ilarion Ciobanu - Stanisław Zaczyk,\nMiron Iuga - Nicolae Secareanu - Władysław Hańcza,\nGrigore Iuga - Ion Besoiu - Andrzej Żarnecki,\nNadina - Adriana Nicolaescu - Alicja Jurewicz,\nSerafim Mogos - Matei Alexandru - Zbigniew Kryński,\nStan Marin - Ernest Maftei - Władysław Kowalski,\nadwokat Baloleanu - Constantin Codrescu - Mieczysław Voit,\nTheodor Strimbu - Val Sandulescu - Jerzy Kalita,\nAnton - Emil Botta - Saturnin Żurawski,\nCosma Butuc - Cołea Rautu - Bogdan Niewinowski,\nTalaba Leonte - Gherghe Trestian - Karol Leszczyński,...\n"... Petre Petre, furman magnata Mirona Iugi, przywozi do dworu młodego Grigore i jego przyjaciela, adwokata Baloleanu. Wkrótce przyjeżdża również żona Grigore, Nadina. Syn protestuje, gdy stary szlachcic rozprawia się brutalnie z chłopami zamieszkałymi na jego ziemiach. Także adwokat jest zwolennikiem łagodnych i demokratycznych metod postępowania z ludem. Petre Petre, którego matka umiera z nędzy, pragnie ziemi. Okoliczni chłopi planują wspólne kupno ziemi u Nadiny, ta jednak woli ją sprzedać teściowi, z którym jest w lepszej komitywie niż z mężem. Adwokat Baloleanu obiecuje chłopom swoje wstawiennictwo, wkrótce jednak zapomina o obietnicy, zajęty kampanią wyborczą. Chłopi udają się do dworu z petycją, ale Miron Iuga strzela do nich. Wtedy wybucha powstanie. Chłopi zabijają, palą, rabują. Petre Petre, który jest jednym z przywódców, gwałci uciekającą przez pole Nadinę. Wkrótce nadjeżdża pociąg wypełniony wojskiem, które bardzo szybko zaprowadza "porządek": pole jest zasiane trupami powstańców. Ginie również Petre Petre..." (FSP)\nPozycja z klasycznego repertuaru epiki rewolucyjnej,zrealizowana solidnie,ale bez polotu.."[F]\n26.Grymasy (Gyerekbetegségek) - Węg. 1965 reż. Ferenc Kardos, János Rózsa\nW wersji polskiej udział wzięli: Szczęsny Kaczanowski, Agnieszka Bartoszek, Joanna Jędryka, Zbigniew Niewczas, Marian Wojtczak, ...\n"... Przygody małego Bube rozpoczynają się pierwszego dnia roku szkolnego. Szkoła to nowy dla chłopca świat, gdzie uczy się nowych pojęć i w mozolnym trudzie poznaje tajniki pisania, czytania i liczenia. Są tu znajomi chłopcy, jest sąsiadka Bube - mała Zizi. Chłopcu podoba się szkoła, czuje sentyment do pięknej nauczycielki, ale odrabianie lekcji w domu nuży go i męczy. Reka odmawia posłuszeństwa, uwaga się rozprasza, tym bardziej, że właśnie przez okno wpadają do pokoju dwaj malarze odnawiający mieszkanie. I oto Bube przypatruje się pracy robotników, fantazjuje, marzy, oczyma wyobraźni ogląda przedziwne harce dorosłych, a jednocześnie poznaje i podziwia magię kolorów. Nazajutrz w szkole wybucha epidemia kokluszu. Bube nudzi się w łóżku. Choroba wreszcie mija i oto chłopiec obchodzi swoje siódme urodziny. Zbierają się goście: wujek - były bokser, piękna młoda kuzynka, w której Bube skrycie się podkochuje, znajomi rodziców. Malca męczy przeciągająca się uczta. Zaczyna obserwować dorosłych, zaczyna rozumieć panujące w rodzinie stosunki. Wujek - bokser dręczy chłopaka, każe mu się gimnastykować, przekonany, że dziecko dobrze się bawi. Bebe chciałby ukarać swego prześladowcę i oto w marzeniach widzi go już w więziennym pasiaku. Syci się zemstą, kiedy odwiedza wujaszka w więzieniu. Ale jego triumf nie trwa długo. Ojciec, który jest prawnikiem, wydostaje wujaszka z więzienia. Tymczasem w domu dzieją się niezwykłe rzeczy. Mama oczekuje dziecka i musi iść do szpitala. Chłopiec zostaje oddany pod opiekę kuzynki Rity, najpiękniejszej na świecie modelki. Zabiera ona ze sobą chłopca do salonu mód i Bube dumny idzie przez ulice, nie zwracając uwagi na chłopców i nawet na Zizi. Potem odwiedza matkę w szpitalu, ogląda nową siostrzyczkę. Pełen nowych wrażeń siada w końcu Bube przy stole, aby napisać pierwszy w swoim życiu list. Adresuje do Zizi, którą powiadamia o swoich sprawach i niezłomnym zamiarze poślubienia jej..." (FSP)\nBardzo dziękuję panom Grzegorzowi Balskiemu i Markowi Kopaczowi z Filmoteki Narodowej za odszukanie i spisanie mi danych dubbingowych do tego filmu.\n27.Wyrok w Norymberdze Judgement at Nuremberg) - USA 1962 reż. Stanley Kramer\nkonsultacja: prof. Jerzy Sawicki\ndźwięk : Zdzisław Siwecki\nmontaż: Irma Jarnikowska\n-sędzia Haywood - Spencer Tracy - Janusz Warnecki,\nErnst Janning - Burt Lancaster - Mariusz Dmochowski,\npułkownik Lawson - Richard Widmark - Jan Świderski,\npani Bertholt, wdowa po generale - Marlene Dietrich - Aleksandra Śląska,\nadwokat Rolfe - Maximilian Schell - Andrzej Gawroński,\npiekarz Peterson - Montgomery Clift - Tadeusz Łomnicki,\nIrene Hoffman Wallner - Judy Garland - Janina Szydłowska,\noraz : Maria Klejdysz, Szczepan Baczyński, Aleksander Bardini, Stanisław Jaśkiewicz, Zygmunt Maciejewski, Maciej Rayzacher, Stanisław Zaczyk, Andrzej Wykrętowicz, Marian Wyrzykowski, Mieczysław Stoor, ...\nW roli sędziego Haywooda - Spencer Tracy i jego polski dubler, doskonały Janusz Warnecki.\nErnst Janning -Burt Lancaster i Mariusz Dmochowski.\nPułkownik Lawson - Richard Widmark i dubbingujący go Jan Świderski.\nPani Bertholt - Marlene Dietrich i Aleksandra Śląska.\nAdwokat Rolfe - Maximilian Schell i Andrzej Gawroński.\nPiekarz Peterson - Montgomery Clift i Tadeusz Łomnicki.\n"... Jest rok 1948. Do Norymbergi przyjeżdża stary sędzia Haywood ze stanu Maine. Został wyznaczony do prowadzenia procesu przeciw czterem niemieckim prawnikom - Emilowi Hahnowi, Friedrichowi Hoffstetterowi, Wernerowi Lammpe i Ernestowi Janningowi. Sam wybór sędziego z prowincjonalnego miasta zdaje się świadczyć, że Amerykanie nie przywiązują do procesu większej wagi.\nRozpoczyna się rozprawa. Oskarżeni nie przyznają się do winy: wypełniali swój obowiązek, sądzili zgodnie z literą obowiązującego ustawodawstwa. Obrona w osobie młodego, pełnego temperamentu doktora Rolfe, ucznia Janninga, kładzie nacisk na ten właśnie aspekt sprawy, twierdząc, że sędziowie nie są twórcami ustaw, ale ich wykonawcami. Przedstawiciel oskarżenia, pułkownik Lawson, przedkłada sądowi szereg dokumentów świadczących o przestępczym charakterze działalności oskarżonych, o ich odpowiedzialności za wysyłanie do obozów koncentracyjnych, za wyroki wydawane na mocy ustaw o "czystości rasy", za sterylizację niepełnowartościowych rzekomo osobników. Haywood próbuje uczciwie zrozumieć motywy postępowania oskarżonych, interesuje go zwłaszcza postać Janninga, hitlerowskiego ministra sprawiedliwości, a jednocześnie wybitnego uczonego, jednego z twórców liberalnej konstytucji weimarskiej. Sędzia studiuje materiały, rozmawia z ludźmi. Przed sądem staje świadek oskarżenia, poddany sterylizacji piekarz Petersen. Bezwzględny sposób, w jaki przesłuchuje go Rolfe starając się udowodnić, że Petersen jest imbecylem, przypomina zebranym o nazistowskich praktykach. Tymczasem komplikuje się coraz bardziej sytuacja polityczna. Senator Burkette, który spotyka się z Haywoodem, próbuje go przekonać, że w amerykańskim interesie leży jak najszybsze zakończenie procesu i łagodne wyroki. Wpłynąć na decyzje sędziego próbuje również wdowa po straconym przez aliantów generale Bertholcie; chce go przekonać o niewinności oskarżonych. Pułkownik Lawson przedstawia sądowi jeszcze jednego świadka, jest nim Irena Hoffmann, która długie lata spędziła w więzieniu oskarżona o "rassenschande". Inkryminowano jej, że jako młoda dziewczyna była kochanką Żyda niejakiego Feldensteina, który w 1935 skazany został na karę śmierci za "rassenschande". Mimo nacisku ze strony amerykańskich władz sędzia Haywood chce wydać wyrok zgodny ze swym sumieniem. Zaskoczeniem dla sądu i opinii publicznej jest ostatnie słowo oskarżonego Janninga, który przyznaje się do winy i stwierdza że podobnie jak wszyscy, dobrze wiedział o istnieniu obozów koncentracyjnych, o przestępstwach reżimu nazistowskiego.\nWyrokiem sądu oskarżeni skazani zostają na dożywotnie więzienie..."(FSP)\n"Próba rekonstrukcji procesu przeciwko czterem przedstawicielom hitlerowskiego wymiaru sprawiedliwości.Rozprawa odbywała się w roku 1948,a więc w trzy lata po zakończeniu wojny.Reżyserował Stanley Kramer,autor wyświetlanego niedawno na naszych ekranach "Ostatniego brzegu"..[F]\nJeden ze wspanialszych polskich dubbingów, opracowany przez mistrzynię dubbingu - Zofię Dybowską-Aleksandrowicz. Gwieździsta obsada aktorska na ekranie i w polskiej wersji językowej.\nA oto wspomnienia Elżbiety Łopatniukowej o pracy nad tym filmem:\n"... Fantastyczną rzeczą była praca z konsultantami. Najbardziej ze wszystkich tych filmów, a były ich przecież setki, pamiętam pracę nad filmem "Wyrok w Norymberdze" Stanleya Kramera. Pracowałam wiele miesięcy z prof. Jerzym Sawickim, z prawnikiem który był na tym procesie jako młody dziennikarz-prawnik. To nie był proces zbrodniarzy hitlerowskich, to był proces prawników. Grały tam takie gwiazdy jak Spencer Tracy, Marlena Dietrich i Maksymilian Schell. Człowiek był młody i głupi i robił filmy, które wymagały strasznej ilości czasu. Mieliśmy ambicję a forsa była żadna. Musiałam tu pisać całe przemówienia sądowe wg. oficjalnego tłumaczenia PAP. Nie mogłam sobie napisać jak to mi synchronicznie leżało, tylko musiałam cytować te dokumenty z Norymbergi które mi prof. Sawicki udostępniał, tłumaczył i mówił gdzie mogę skrócić, gdzie nie mogę itd. I to przez parę miesięcy. Kiedy była kolaudacja tego filmu, prawie zemdlona leżałam pod fotelem, bo oczywiście wiedziałam, że nie może to być synchronicznie.\nKałużyński który spędzał z nami całe dnie i znał się na tym, powiedział:\n- Wiecie państwo, to jest zdumiewająca rzecz jak to jest synchroniczne w tych warunkach.\nAle to nie było synchroniczne tak jak sztuka tego wymagała. Natomiast było tak przekonujące w tym jak brzmiało, były to takiej wagi teksty, że na ten synchron nikt nie zwracał uwagi. No, oczywiście nigdy nie zrobiliśmy tak by było o 3 sylaby za dużo, czy 3 sylaby za krótko. Czy żeby mówić tam gdzie ma zamknięte usta lub odwrotnie. To było ABC.\nA synchron to, jak wykombinował Janek Moes i który był bon motem przez całe nasze życie: synchron to rzecz względna..."\n28. [b]Biała pani (Bílá paní ) - CSRS 1965 reż. Zdeněk Podskalský\nkier. prod.: Roman Kowalski\nW wersji polskiej: Jadwiga Barańska, Helena Dąbrowska, Jerzy Bielenia, Cz. Bielewski, Zbigniew Kryński, Włodzimierz Kwaskowski, Wiesław Michnikowski, Mieczysław Pawlikowski, Zdzisław Salaburski, Stanisław Zaczyk, ...\n"... Pewnej nocy Biała Pani z zamku w miasteczku Komenice zeszła z obrazu i spełniła marzenie starej sprzątaczki Blazkovej - naprawiła kran, którego rada narodowa nie chciała naprawić od lat. W radzie zaczęły się straszne intrygi i podejrzenia - przewodniczący i sekretarz podejrzewają się wzajemnie o chęć przypodobania się Blazkovej. Natomiast zwykli mieszkańcy wierzą, że to Bóg sprawił cud. Są jednak świadkowie zejścia damy z portretu, przede wszystkim kustosz zamku, który z powodu chorobliwej uczciwości często zmuszany jest do zmiany pracy. Miejscowe władze usiłują wykorzystać zjawę dla własnych celów, np. żeby zbudowała za nich most. Dama zachowuje jednak niezależność. Przyjeżdża komisja z ministerstwa, aby sprawdzić, jak się rzeczy maja. Sprawa komplikuje się, gdy kelnerka Andula, aktorka amatorskiego teatru, w stroju skopiowanym z obrazu krąży po zamku, zawierając przy okazji ciekawe znajomości. Po nocy pełnej przygód komisja wyjeżdża niczego nie wyjaśniwszy, ale na wszelki wypadek zabierając ze sobą obraz. Tymczasem w miasteczku odbywa się uroczyste otwarcie mostu, który - zgodnie z pobożnymi życzeniami władz - miała zbudować Biała Pani. Przewodniczący przecina wstęgę - i zebrany tłum rusza wpław przez rzekę...\nW Pradze obraz zostaje umieszczony za kratami archiwum. Nocą jednak Biała Pani przechodzi przez mur i spaceruje po ulicy..." (FSP)\n29.Synowie Wielkiej Niedżwiedzicy (Die Söhne der großen Bärin) - NRD 1965 reż. Josef Mach\n- Tokei-ihto - Gojko Mitić - Andrzej Gawroński,\nRed Fox - Jiri Vrstala - Janusz Bylczyński,\nmajor Smith - Hans Hardt-Hardtloff - Zygmunt Maciejewski,\nRoach - Gerhard Rachold - Roman Wilhelmi,\nPitt - Hannjo Hasse - Tadeusz Jastrzębowski,\nJenny - Brigitte Krause - Sylwia Zakrzewska,...\n"...Rok 1876. Poszukiwacze złota odkrywają złoża tego cennego kruszcu na terenach zamieszkałych przez Indian ze szczepu Dakota. Usiłują więc wypędzić prawowitych właścicieli tych ziem i zmusić ich do zamieszkania w odległym rezerwacie. Indianie bronią się, ale kiedy młody wódz Kokei-Ihto zostaje podstępnie uwięziony, a kobiety i dzieci pojmane - dzielni wojownicy muszą zaprzestać oporu i opuścić swoje ziemie. Jednak biali najeźdźcy uwalniają Tokei-Ihto, sądząc, że nie jest już dla nich niebezpieczny. Odnajduje on swoich ludzi wynędzniałych i zrezygnowanych. Mądry wódz rozumie, że Synowie Wielkiej Niedźwiedzicy wyniszczają w niewoli. Zdając sobie sprawę z ogromu niebezpieczeństw, postanawia przeprowadzić ich do Kanady. Przyłączają się do niego Indianie z plemienia Delewarów i wspólnie staczają ostatnią bitwę z białymi..." (FSP)\nRe: Rok 1966\nprzez Zbigniew Dolny » 3 lip 2013, o 10:27\n30.300 Spartan (The 300 Spartans) - USA 1962 reż. Rudolph Mate\n- Leonidas - Richard Egan - Stanisław Zaczyk,\nTemistokles - sir Ralph Richardson - Leon Pietraszkiewicz,\nEllas - Diane Baker - Jolanta Wołłejko,\nFilon - Barry Coe - Jerzy Molga,\nKserkses - David Farrar - Zygmunt Maciejewski,\nHydarnes - Donald Houston - Zygmunt Listkiewicz,...\n"... W Atenach zbierają się przedstawiciele greckich państw, aby zadecydować jak mają bronić kraju przed nadciągającą armia Kserksesa. Temistokles przekonuje obecnych o konieczności połączenia wszystkich sił. Ateńczycy wystąpią ze swoją flotą przeciw Persom, ale na lądzie drogę wojskom Kserksesa musi zastąpić armia pod wodzą Spartan. Król Sparty Leonidas składa obietnicę, że przybędzie wraz ze swoim wojskiem do wąwozu w Termopilach, przez który Persowie będą usiłowali przedostać się do Grecji środkowej. Po powrocie do Sparty Leonidas przekonuje się, że Rada Starców nie jest skłonna zgodzić się na wystąpienie spartańskich hoplitów przed zakończeniem obchodzonych uroczystości świątecznych. Wierny danej obietnicy Leonidas postanawia wystąpić z trzystu Spartanami należącymi do jego gwardii przybocznej. Wśród szykujących się do pochodu wojowników jest młody Filon, syn Hydarnesa, dostojnika spartańskiego, przebywającego przy dworze Kserksesa. Na wieść o tym, że Hydarnes znajduje się wśród następujących wojsk Persów i że rzekomo zdradził ojczyznę, Filon, jako syn zdrajcy, pozbawiony zostaje zbroi, nie ma prawa walczyć w szeregach Spartan. Idzie jednak za kierującymi się ku Termopilom wojownikami, towarzyszy mu kochająca go Ellas, siostrzenica królowej Sparty.\nW wąwozie termopilskim dochodzi do bitwy. Leonidas, przekonawszy się, że Hydarnes nie zdradził, pozwala Filonowi wziąć w niej udział. Długo ważą się losy bitwy. Spartanie walczą z bezprzykładnym męstwem i wydaje się, że Persowie będą musieli odstąpić. Jednak zdrada greckiego pasterza Efialtesa, który prowadzi część oddziałów perskich niedostępną i nieznaną górską ścieżką, decyduje o wyniku bitwy. Wzięci w dwa ognie Spartanie trwają mężnie do końca i giną wszyscy..." (FSP)\n"Barwny,szerokoekranowy historyczny film widowiskowy.Opowiada o dramatycznej bitwie Greków z Persami w wąwozie Termopilskim,w roku 480 przed naszą erą.."[F]\n31.Anioł błogosławionej śmierci (Anděl blažené smrti) - CSRS 1965 reż. Štěpán Skalský\n"... Czechosłowacki kontrwywiad wyławia na falach radiowych hasło "Margareta", które jest zapowiedzią czyjejś śmierci. Wkrótce w katastrofie samochodowej pod Brnem ginie mechanik hotelu International. Okazuje się, że hamulec jego samochodu był przez kogoś uszkodzony. Właściciel samochodu, niemiecki inżynier Mertens, mieszkaniec hotelu - ginie porażony prądem podczas golenia. Wśród jego rzeczy pracownicy kontrwywiadu znajdują rzeźby Matyasa Brauna, znanej pod nazwą "Anioł błogosławionej śmierci" oraz fotografię przedstawiającą niemieckich żołnierzy kopiących grób. W mieszkaniu dziewczyny Sauruzy, do której przychodził Mertens, znaleziono fotografię szefa gestapo Haufa, którą dostała na przechowanie. Wyjaśnia się, że Mertens był synem Haufa. Na miejsce Mertensa Niemcy wysyłają nowego rezydenta. Na granicy zostaje on zatrzymany: jego rolę będzie grał pracownik kontrwywiadu. Ryzykując życiem przenika on do sieci agentów obcego wywiadu. Okazuje się, że zdjęcia rzeźby i niemieckich żołnierzy oznaczają hitlerowskie archiwum, umieszczone w starym zatopionym cmentarzu w Czechosłowacji..." (FSP)\n"Niekonwencjonalny film szpiegowski.Rezygnuje z romansowych wątków i efektownych pościgów na rzecz obiektywnego reportażu o pracy kontrwywiadu.."[F]\n32.Sami na wyspie (Ostrava) - Jug-RFN 1963 reż. Jovan Zivanovic\n"... Do pewnej willi w dużym niemieckim mieście przychodzi atrakcyjna dziewczyna, aby podjąć się zadania, za które właścicielka posesji gotowa jest dużo zapłacić. Wkrótce potem dziewczyna wyjeżdża do Jugosławii, wynajmuje pokój w malowniczym miasteczku oraz motorówkę, która wypływa na morze. Na jednej z okolicznych wysp znajduje ślady pobytu człowieka, ale poszczuta psami - ucieka. Uparcie wraca jednak, aż wreszcie zamieszkujący wyspę przystojny i tajemniczy mężczyzna zawiera z nią pokój. Wkrótce znajomość przeradza się w romans. Dziewczyna łatwo przyzwyczaja się do narzuconego przez mężczyznę trybu życia, ale coraz częściej wspomina o końcu wakacji i konieczności wyjazdu. Zakochany mężczyzna postanawia wyjechać razem z nią. Zjawia się jednak w miasteczku właścicielka willi, aby odebrać to, za co zapłaciła. Okazuje się, że jest to matka mężczyzny, a zadaniem dziewczyny było sprowadzenie syna do niej. Dziewczyna zwraca pieniądze, w burzliwej scenie wyjaśnia matce, że kocha jej syna. Mężczyzna przypadkowo dowiaduje się o wszystkim i odchodzi od obydwu kobiet. Błąka się po miasteczku, wieczorem odnajduje na przystani dziewczynę. Pozostaną razem..." (FSP)\n33.Sygnały nad miastem (Signali nad gradom) - Jug. 1961 reż. Živorad 'Žika' Mitrović\n- Ranko - Aleksandar Gavrić - Andrzej Żarnecki,\nDinka - Marija Tocinoski - Jadwiga Barańska,...\n"... Członkowie partyzanckiego sztabu, Robert i Tomo, przyjechali do Karlovac, aby wziąć udział w wielkiej zbrojnej akcji organizowanej przez zgrupowanie pod dowództwem Ranka. Na dworcu zaatakowała ich policja. Wywiązała się ostra strzelanina, w której ranny został Tomo i szofer-łącznik partyzantów. Ciężko rannych przewieziono do szpitala, aby następnie przekazać ich policji.\nZ obławy udało się zbiec Robertowi. Sam w obcym mieście podejmuje próby nawiązania kontaktu z partyzantami.\nTymczasem partyzanci postanowili oswobodzić uwięzionych. Ranko wkracza do miasta na czele oddziału, przebranego w mundury ustaszy. Zajmują szpital, znajdując w nim tylko Tomo; kierowcę w czasie przesłuchań zamordowało Gestapo. Tomem troskliwie opiekuje się lekarka Dinka - narzeczona Ranka.\nTymczasem w mieście zauważono obecność niezidentyfikowanej jednostki i ogłoszono alarm. Niemcy i ustasze zaatakowali partyzantów w momencie, gdy ci ostatni opuszczali już miasto, zabierając rannego. Potyczka, mimo przewagi faszystów kończy się zwycięstwem partyzantów, którym udaje się wysadzić most i uniemożliwić tym samym skuteczny pościg..." (FSP)\n"Sensacyjny,przygodowy film osnuty na autentycznych faktach odbicia z rąk gestapo członków partyzanckiego sztabu jesienią 1941 roku.."[F]\n34.Listek figowy (Fügefalevél ) - Węg. 1965 reż. Félix Máriássy\n- Istvan B. Csini, dziennikarz - Laszlo Sinko - Marian Kociniak,\nAntal Fattantyus, redaktor naczelny - Ferenc Bessenyei - Jerzy Bielenia,\nAncsa, jego córka - Judit Halasz - Iwa Młodnicka,\nIlonka, sekretarka - Zsuzsa Banky - Danuta Mancewicz,...\n"... Gwoździem programu uroczystości otwarcia parku w miasteczku Halmaz ma być odsłonięcie statuetki nagiego chłopca dłuta miejscowego młodego rzeźbiarza. Niewinny dowcip sekretarza komitetu wojewódzkiego - Gerusza - zostaje zrozumiany przez redaktora naczelnego miejscowej gazety - Pattantyusa jako krytyka rzeźby. Nadgorliwy Pattantyus postanawia napisać protestacyjny artykuł. Pisanie przychodzi mu jednak z trudem, wyręcza go więc w tym młody dziennikarz Csiki, w przeczuciu, ze będzie to kolejny szczebel do kariery.\nOstry w tonie artykuł gromi młodego rzeźbiarza i staje się zaczątkiem podziału mieszkańców miasteczka na dwa obozy. W jednym znajdują się drobnomieszczańscy bigoci i biurokraci pod przewodnictwem Pattantyusa, w drugim przede wszystkim młodzież, entuzjaści talentu młodego rzeźbiarza, skupieni wokół Ancsy - córki Pattantyusa. A miedzy obu obozami - Csiki, dwulicowiec, uważany przez jedną i drugą stronę za swego.\nWładze miejskie żądają od artysty dorobienia okrycia wstydliwych części statuetki, czyjaś ręka "dla przyzwoitości" przybiera kamiennego chłopca w majteczki. Wre gorączkowa praca przy zbieraniu protestacyjnych petycji w obronie moralności. Miedzy Ancsą a Csiki nawiązuje się nic przyjaźni, która z czasem przeradza się w miłość. Ancsa, nieświadoma prawdziwego charakteru Istvana, prowokuje go do zwierzeń na temat rzeźby. To naprawdę szczere wyznanie wysyła następnie w formie korespondencji, podpisanej jego nazwiskiem, do stołecznej gazety.\nWstrząśnięta wykryciem nielegalnego związku ojca z pewna kobietą - Ancsa przeprowadza się do Istvana. Na zebraniu na temat kampanii "antypomnikowej' Istvan B. Csiki, w obecności miejscowych dygnitarzy i swojego przełożonego, jeszcze raz potwierdza swoje - lojalne z opinią zwierzchników - negatywne stanowisko w stosunku do statuetki. Niespodziewanie do rąk Pattantyusa wpada numer budapesztańskiej gazety z artykułem Csisi. Wybucha "bomba" - Istvan okazuje się dwulicowcem. Nie pomagają żadne tłumaczenia...\nNagły przyjazd sekretarza Gerusza przynosi zaskakujące rozwiązanie sprawy. Pattantyus otrzymuje ostrą naganę za wszczęcie bezsensownej kampanii... Pochwały za właściwe stanowisko wraz z obietnicą przeniesienia do stołecznej gazety otrzymuje natomiast Csiki. Istvan godzi się z Pattantyusem, który wspaniałomyślnie oddaje mu rękę swojej córki. Csiki staje się bohaterem dnia, droga do upragnionej kariery stoi przed nim otworem, ale traci Ancsę, która przekonała się o jego obłudzie..."(FSP)\n35.Dzieci don Kichota (Dieti Don Kichota = Дети Дон Кихота) - ZSRR 1965 reż. Jewgienił Kariełow\n"... Doktór Bondarenko musiał się wiele natrudzić, by przekonać gromadę matek - które w szpitalnej sali urządziły coś na kształt zbiorowej lamentacji - że narodziny córki to jeszcze nie klęska, że synowie - to tajemnicze, niezrozumiałe w swych odruchach istoty, przysparzające rodzicom samych tylko zmartwień i kłopotów.\nDoktor wie coś o tym z własnego doświadczenia: ma trzech synów. Najmłodszy Jurek - stale gdzieś przepada. Wiktor, absolwent jednej ze szkół artystycznych, nie potrafi "odnaleźć się w sztuce"; oczekiwany sukces nadejdzie jednak, kładąc kres utyskiwaniom młodziana. Dimka z kolei zaskakuje rodziców nagłą decyzją ożenku. Dobroć doktora i wszczepione przezeń synom ideały sprawiają, że wszystkie burze mijają bez śladu.\nAle nie do wszystkich trafiają argumenty Bondarenki. Pewna lekkomyślna matka rodzi chłopca, i zrzeka się go bez żalu.\nI tak oto w mieszkaniu doktora pojawia się syn czwarty; w praktyce Don Kichota po raz czwarty zdarzył się przypadek wyrzeczenia się dziecka przez matkę..." (FSP)\n36.Miłość surowo wzbroniona (Tilos a szerelem) - Węg. 1965 reż. Tamás Rényi\n- Frank - Istvan Avar - Janusz Kubicki,\nksiążę - Ivan Darvas - Zbigniew Niewczas,\nDani - Sandor Pecsi - Sławomir Misiurewicz,\nMilczek - Gabor Koncz - Czesław Przybyła,\n"Wiewiórka" - Imre Pongracz - Bogdan Wróblewski,\nBartos - Peter Balazs - Zbigniew Płoszaj,\nKlara - Mari Torocsik - Joanna Jędryka,...\n"... Załogę dużej mechanicznej koparki stanowi sześciu przyjaciół: nigdy się nie rozstają i są zawsze tam , gdzie wznoszą się wielkie budowy. W pracy kieruje nimi Frank, jest on także ich przewodnikiem w życiu. Udało mu się nawet przekonać kolegów, że tylko mężczyźni samotni mogą być szczęśliwi. W myśl jego teorii mężczyzna zakochany nie tylko gorzej pracuje, ale ma osłabiony refleks, szybciej wyobcowuje się ze środowiska, a czasem nawet głupieje.\nPrzyjaciele postanawiają więc nigdy się nie żenić. Czasami trudno im dotrzymać "kawalerskich ślubów", ale Frank czuwa i ratuje ich w każdej sytuacji. Sytuacja się komplikuje, gdy Frank poznaje Klarę. Początkowo zbliżyły ich wspólne poglądy na małżeństwo. Klara także przedkłada sport, pracę i naukę nad małżeńskie więzy, ale ma ona matkę, która koniecznie chciałaby wydać ją za mąż. Aby pomóc sympatycznej dziewczynie, Frank godzi się na małą mistyfikację; występuje mianowicie w roli jej narzeczonego. Zabawa w miłość szybko przeradza się w prawdziwe uczucie. I tak twórca "klubu kawalerów" pierwszy z niego dezerteruje. Pozostali tylko na to czekali i rychło pójdą w jego ślady..." (FSP)\n37.Trzydzieści trzy (Tridcat´ tri = Тридцать три ) - ZSRR 1965 reż. Georgij Danielija\n"... Trawkin, skromny technolog Wytwórni Napojów Bezalkoholowych w Jamkach Górnych, dowiaduje się od miejscowego dentysty, że jest jedynym w świecie posiadaczem 33 zębów. Fenomenem interesują się wszyscy: rejon i stolica, prasa, telewizja, naukowcy i kobiety. Jego zdjęcia zdobią okładki popularnych tygodników, modny poeta obdarza go poematem, niejaki Lubaszkin gotów jest zrzec się na jego korzyść swej żony, urzeczonej sławą człowieka którego natura wyposażyła tak hojnie. Trawkin śni już o swym locie na Marsa. Ale pewien profesor stomatologii stwierdza autorytatywnie, że dentysta z Jamek Górnych pomylił się: Trawkin ma tylko 32 zęby. Mit pryska. Trawkin wraca do rodzinnych Jamek, do swojej Wytwórni Napojów Bezalkoholowych, do żony i synów, z którymi jak niegdyś będzie z zapałem oddawał się wędkarstwu. Jest teraz szczęśliwy..." (FSP)\n38.Tomcio Paluch (Tom Thumb) - USA 1959 reż. George Pal\n- Tomcio Paluch - Russ Tamblyn - Lechosław Herz,\nWoody, flecista - Alan Young - Andrzej Żarnecki,\ndrwal Jonathan, przybrany ojciec Tomcia - Bernard Miles - Janusz Paluszkiewicz,\njego żona Anna - Jessie Matthews - Barbara Rachwalska,\nzłoczyńcy : Terry-Thomas - Saturnin Żurawski,\nPeter Selers - Mieczysław Czechowicz,\nKrólowa Lasu - June Thorburn - Iwa Młodnicka,...\n"... Stary drwal Jonathan przeżywa pewnego dnia niezwykłą przygodę: zamierzał ściąć właśnie potężny dąb, gdy ukazała się sama Królowa Lasu, obiecując spełnić jego trzy życzenia w zamian za oszczędzenie jej ulubionego drzewa. Jonathan zwierza się ze swej przygody żonie Annie, jednak między małżonkami dochodzi do kłótni, w trakcie której cenny dar wróżki zostaje rozmieniony na głupstwa... Jonathan nie zdążył wypowiedzieć najgłębszego marzenia swego i Anny: chcieliby mieć synka, nawet takiego małego jak palec. Na szczęście Królowa Lasu jest życzliwa - i oto rankiem wkracza do chatki maleńki chłopczyk, ochrzczony przez zachwyconą Annę imieniem Tomcia-Palucha.\nJonathan dawno już przygotował dziecinny pokoik, zapełnił go mnóstwem zabawek. Tomcio czuje się jak w niebie w swym królestwie, gdzie magicznie ożywione zabawki tańczą i bawią się wraz z nim. Chodzi też z Jonathanem do lasu, gdzie zaprzyjaźnia się z młodym flecistą Woodym, zakochanym beznadziejnie w Królowej lasu. Kiedyś, bez wiedzy ojca, Woody zabiera Tomcia do miasteczka na jarmark. Maleńki chłopczyk zostaje porwany przez dwu rzezimieszków, Ivana i Tony'ego, pragnących wyuczyć go złodziejskich sztuczek. Po niezliczonych perypetiach Tomcio sprytnie uwalnia się z rąk bandytów, odbierając im skradziona kasę miejską, o zagarnięcie której posądzono jego rodziców. Sąd nad zdemaskowanymi przestępcami przywraca powszechną radość. Na wielką zabawę przybywa Królowa Lasu i wówczas Woody niespodziewanym gorącym pocałunkiem przemienia ją w piękną dziewczynę..." (FSP)\n"Barwna adaptacja popularnej baśni Braci Grimm o małym,psotnym i wesołym chłopcu,przeżywającym straszne i wesołe przygody.Film otrzymał w roku 1959 Oscara za specjalne efekty techniczne.."[F]\n39.Złodziej samochodów (Bieriegis´ awtomobila = Берегись автомобиля) - ZSRR 1966 reż. Eldar Riazanow\nkier. prod.: Tadeusz Siminski\n- Dietoczkin - Innokientij Smoktunowski - Mieczysław Gajda,\noraz: Wanda Łuczycka, Teresa Szmigielówna, Grażyna Staniszewska, Tadeusz Bartosik, Mieczysław Pawlikowski, Kazimierz Rudzki, Zdzisław Słowiński, Jerzy Tkaczyk, Stanisław Winczewski, Saturnin Żórawski, ...\n"Agent ubezpieczeniowy Dietoczkin na własną rękę wymierza sprawiedliwość spekulantom,krętaczom i dorobkiewiczom: kradnie im po prostu samochody, w których posiadanie weszli nieuczciwą drogą, i sprzedaje, a uzyskane tym sposobem pieniądze przekazuje pocztą na adresy domów dziecka. Powtarzające się kradzieże samochodów są zmorą prowadzącego w tej sprawie śledztwo Podbierezowikowa; nie podejrzewa oczywiście niepozornego Dietoczkina, z którym ma wspólną pasję - scenę amatorską. Gdy wreszcie domyśli się prawdy - Dietoczkin nie uniknie ławy oskarżonych; ale wraz z nim zasiądzie na niej niejeden z byłych właścicieli samochodów. Kara wymierzona Dietoczkinowi nie będzie zresztą zbyt surowa - sąd weźmie pod uwagę oczywiste okoliczności łagodzące - i niezwykły złodziej wróci wkrótce do swych bliskich, przede wszystkim zaś do kierowcy trolejbusu - Luby, wobec której od dawna już nie krył swych gorących uczuć..." (FSP)\n"... Elementy burleski, satyry, parodii filmów sensacyjnych. Ciekawa kreacja komediowa Innokientija Smoktunowskiego ["Dziewięć dni jednego roku", "Hamlet"]..." [F]\nBardzo dziękuję panom Grzegorzowi Balskiemu i Markowi Kopaczowi z Filmoteki Narodowej za odszukanie i spisanie danych dubbingowych.\n40.Lebiediew kontra Lebiediew (Lebiediew protiw Lebiediewa = Лебедев против Лебедева) - ZSRR 1965 reż. Gienrich Gabaj\n- Oleg Lebiediew - Władimir Recepter - Andrzej Gawroński,\nWalek - Aleksiej Ejbożenko - Janusz Bukowski,\nSwieta - Natasza Zorina - Jolanta Wołłejko,\nBoris - Michaił Dzierżawin - Andrzej Zaorski,\nPotapow - Leonid Broniewoj - Zbigniew Kryński,\nsąsiad - Georgij Słabiniak - Aleksander Dzwonkowski,...\n"... Oleg Lebiediew, młody pracownik instytutu naukowo-badawczego, chciałby postępować w życiu jak ludzie odważni, zdecydowani i stanowczy - rzeczywistość drwi sobie jednak z jego bohaterskich marzeń w sposób okrutny. W marzeniach Oleg nawiązuje znajomość z dziewczyną, którą zna z widzenia już od roku - w rzeczywistości, jak zwykle, przygląda się jej z oddali, nie decydując się na nawiązanie kontaktu. Wyobraźnia podpowiada mu opowieść o stanowczej interwencji u zwierzchnika w obronie pokrzywdzonego kolegi - realny Lebiediew nie zdobywa się na protest, zachowuje się biernie. Fantazjowanie na temat zdecydowanej rozprawy z sąsiadem - zrzędą i intrygantem - nie zmienia w niczym faktu, że wspomniany filister i kołtun terroryzuje cichego, spokojnego Olega.\nDopiero lekcja, jakiej udzieli sąsiadowi przyjaciel Lebiediewa, Walentin, wyrwie naszego bohatera ze stanu bierności: ranek dnia następnego przyniesie mu pierwsze zwycięstwo nad samym sobą..." (FSP)\n"Szerokoekranowa komedia obyczajowa,która cieszyła się w Związku Radzieckim dużym powodzeniem.Jej bohaterem jest młody naukowiec,który chciałby postępować w życiu jak człowiek stanowczy i odważny.W rzeczywistości jest jednak ostrożny i nieśmiały..."[F]\n41.Pollyanna (Pollyanna) - USA 1960 reż. David Swift\n- Pollyanna - Haley Mills - Ewa Złotowska,\nciotka Polly - Jane Wyman - Maria Homerska,\ndr Edmund Chilton - Richard Egan - Stanisław Zaczyk,\nksiądz Paul Ford - Karl Malden - Ignacy Machowski,\nNancy Furman - Nancy Olson - Małgorzata Leśniewska,\npan Pendergast - Adolphe Menjou - Włodzimierz Kwaskowski,...\nPolyannę dubbingowała Ewa Złotowska,niezapomniana pszczółka Maja a dziś pani reżyser dubbingu.\n"... Pollyanna, 13-letnia sierotka, przybywa w r. 1912 do małego amerykańskiego miasteczka, aby zamieszkać u swojej bogatej i despotycznej ciotki Polly Harrington. Ciotka Polly wykorzystując wpływ miejscowego proboszcza Paula Forda na mieszkańców miasteczka - tworzy silną opozycję przeciwko planom burmistrza pragnącego wybudować nowy sierociniec. Ale oto Pollyanna podbija wszystkie serca w swym nowym miejscu zamieszkania, m.in. służącej ciotki - Nancy, bogatego samotnika pana Pendergasta, ekscentrycznej hipochondryczki pani Snow i nerwowego sieroty Jimmy Beana. Przekonuje ona proboszcza, że styl jego płomiennych kazań jest niemodny - i skłania go do wciągnięcia do akcji organizowania loterii fantowej dra Chiltona, byłego amanta ciotki Polly. Impreza ta ma służyć zdobyciu funduszy na budowę sierocińca. Ciotka Polly zabrania jednak Pollyannie udania się na kiermasz. Dziewczynka wykrada się z domu i gdy próbuje wrócić potajemnie po pniu rosnącego pod oknem drzewa, spada i zostaje sparaliżowana. Wówczas w ciotce budzą się ludzkie uczucia i dla dobra dziewczynki zawiera zgodę z drem Chiltonem. Przed wyjazdem do Baltimore na operację, Pollyanna doznaje od ciotki, od lekarza i od wszystkich mieszkańców miasteczka tyle dobroci, ile im jej poprzednio udzieliła sama..." (FSP)\n"Barwna, szerokoekranowa adaptacja popularnej w USA powieści dla grzecznych,dorastających panienek. Nagroda Honorowa Amerykańskiej Akademii Filmowej w roku 1960 dla Hayley Mills za najlepszą kreację młodzieżową.." [F]\n"..."Pollyannę" oglądamy w polskiej wersji dialogowej, którą bardzo starannie wyreżyserowała Maria Olejniczakowa. Największe pole do popisu w dubbingu miała oczywiście dublerka Pollyanny - Ewa Złotowska. Oddała ona doskonale charakter postaci i świetnie prowadziła dialog. To samo można powiedzieć o Marii Homerskiej, która dublowała ciotkę i o Stanisławie Zaczyku, który użyczył swego głosu Richardowi Eganowi w roli zakochanego w cioci sympatycznego doktora Chiltona. W ogóle dubbing to udany, jako że i pozostałe role zostały trafnie obsadzone i dialogi są czyste pod względem językowym. Szkoda,że nagranie tu i ówdzie trochę chropowate..."[Czesław Michalski,EKRAN,nr.1/1968]\n42. Tytoń (Tjutjun - тютюн) dwie serie - Bułg. 1962 reż. Nikoła Korabow\n"... W małym prowincjonalnym miasteczku licealistka Irina spotyka Borysa Morewa, robotnika zwolnionego właśnie z fabryki tytoniu "Nikotyna'. Ambitny Borys marzy o zdobyciu pieniędzy , które pozwoliłyby mu sprawować władzę nad innymi. Uparcie studiuje nowoczesne metody przeróbki tytoniu i wreszcie udaje mu się wzbudzić zainteresowanie właściciela fabryki. Opuszcza kochającą go Irinę i żeni się z Marią, córką fabrykanta. Po jego śmierci staje się właścicielem "Nikotyny", a w ciągu kilku lat udaje mu się zmonopolizować w swych rękach cały przemysł tytoniowy. Okrutny i bezwzględny, wyzyskuje swoich robotników, co doprowadza wreszcie do strajku, krwawo stłumionego. W Sofii Borys spotyka ponownie Irinę - teraz już studentkę medycyny, która zostaje jego kochanką, a po śmierci niespełna rozumu Marii, żeni się z nią. Wybucha II wojna światowa. Za namową Borysa - Irina, by ratować losy fabryki - nawiązuje romans z dyrektorem niemieckiego trustu tytoniowego Van Geierem. To jednak odsuwa ją od męża. Tymczasem brat Borysa - Paweł i jego ukochana Lila walczą w szeregach klasy robotniczej, a podczas wojny wstępują do partyzantki.\nBorys wyjeżdża w sprawach firmy do Grecji. Za nim jedzie Irina i Van Geier. Irina chce uzyskać rozwód, ale niespodziewana śmierć Borysa rozwiązuje sytuację. W drodze powrotnej Irina i Van Geier dostają się w ręce partyzantów, wśród których znajduje się Paweł i Lila. Podczas bitwy ginie zakochany od lat w Irinie dowódca partyzantów - Dinko. Kończy się wojna. Irina nie może znaleźć dla siebie miejsca w nowej rzeczywistości i popełnia samobójstwo..." (FSP)


Debiut StatoilHydro w cieniu podejrzeń o korupcję - Gaz\nDebiut StatoilHydro w cieniu podejrzeń o korupcję\nOd śledztwa w sprawie podejrzanych transakcji w Libii rozpoczął 1 października w Norwegii działalność StatoilHydro - gigant paliwowy, który powstał z połączenia koncernu Statoil i części koncernu Norsk-Hydro.\nNorwegowie utworzyli jedną z największych firm paliwowych świata. Koncern Statoil sfinalizował w poniedziałek przejęcie części wydobywczej koncernu Norsk-Hydro, swojego głównego norweskiego konkurenta. Za złoża Norsk-Hydro Statoil zapłacił 24,9 mld euro własnymi akcjami. Utworzony w wyniku fuzji koncern StatoilHydro ma zasoby 6,8 mld baryłek ropy naftowej oraz gazu. Państwo norweskie ma 62,5 proc. akcji nowego koncernu i zamierza zwiększyć ten pakiet do 67 proc. Giełdowa wartość koncernu przekracza 70 mld euro - przypomniała "Gazeta Wyborcza".\nPierwszy dzień działalności StatoilHydro upłynął jednak w atmosferze podejrzeń o korupcję. Koncern ogłosił, że zdecydował się na wewnętrzne śledztwo, aby sprawdzić, czy nie doszło do korupcji przy inwestycji Norsk-Hydro w Libii.\nStatoil stwierdził, że dopiero w zeszłym tygodniu odkrył zaskakująco wysokie umowy na doradztwo, do jakich zobowiązała się osiem lat temu spółka kupiona przez Norsk-Hydro, która ma udziały w koncesjach na eksploatację libijskich złóż.


batony energetyczne suplementy-dla-kobiet – Kobieta\nMimo, iż coraz więcej pań i to w różnych kategoriach wiekowych dba o to, aby spożywane wiktuały były wartościowe, często, że nasz sposób odżywiania musi być uzupełniany. A o co? O dodatkowe mieszanki mineralne. Jako że rynek odżywek wciąż jeszcze się rozwija, wielkość asortymentu może utrudniać decyzję.\nDobrze zatem mieć świadomość, czym sugerować się przy zakupie preparatu, tak, by odpowiadała on naszym potrzebom. Suplement nie może być zastępstwem dla zdrowej diety. Bywa jednak że niektórych minerałów czy związków witaminowych nie potrafimy przyjąć wraz z pożywieniem. Decydując się na odżywkę można poradzić się farmaceuty lub innej kompetentnej osoby. Dobrze wziąć pod uwagę swój wiek. Innych elementów potrzeba organizmowi nastolatki, a kompletnie innych – trzeba kobiecie dojrzałej.\nPrzy pomocy odpowiedniego leku suplementacyjnego można przykładowo zminimalizowania różnego rodzaju niedoborów – między innymi niedoboru żelaza, typowego dla ciężarnych czy karmiących piersią pań. Z kolei jeśli naszym problemem jest ustawicznym zmęczeniem rozwiązaniem może okazać się preparat mający w składzie wyciągi z żeń-szenia czy miłorzębu japońskiego. Niezależnie jednak, jaki typ suplementu nabędziemy. Konieczne jest jego właściwe zażywanie – systematyczne, lecz nigdy nie zbyt częste.\nAuthor adminPosted on 5 kwietnia 2014 Categories Bez kategoriiTags suplememnty dla kobiet\nPrevious Previous post: bóle kręgosłupa\nNext Next post: zobacz nasz wpis o stawach


A pokój na ziemi - Nasz Dziennik\nNiedziela, 12 stycznia 2020 (12:27)\nJuż 75 lat bez wielkiej wojny w Europie (nie biorę pod uwagę konfliktów na Bałkanach czy przedtem w Irlandii Północnej). Jest z czego się cieszyć, poprzednie pokolenia nie zaznały w ostatnich kilku wiekach takiego czasu. Po straszliwych doświadczeniach pierwszej i zaraz potem drugiej wojny światowej utworzono mechanizmy, których celem było zapobieżenie globalnym konfliktom. Najważniejsze znaczenie ma Pakt Północnoatlantycki. Organizacja Narodów Zjednoczonych również odegrała pozytywną rolę. Czy to znaczy, że możemy być spokojni, że poważnego konfliktu zbrojnego w Europie i na świecie nie będzie w najbliższym czasie? Pewnie nie, rządy państw powinny robić wszystko, co możliwe, by mu zapobiec.\nOstatnie wydarzenia w Iraku i wzrost napięcia na linii USA – Iran niepokoją wszystkich, uświadamiają, jak kruchy jest pokój. Nie jest dany ludzkości raz na zawsze, trzeba o niego dbać i chronić przed zagrożeniami.\nDzięki pokojowi poprawia się poziom i czas trwania ludzkiego życia, nie jesteśmy świadkami brutalnej przemocy na wielką skalę, zabójstw i zranień, utraty materialnego dorobku pokoleń. Wydawałoby się, że czas pokoju powinien sprzyjać też rozwojowi duchowemu, poprawie międzyludzkich relacji, powstawaniu wielkich dzieł literackich. Okazuje się, że tak nie jest, że właśnie trudne, pełne zagrożeń czasy, a nie dostatnie, sprzyjają stawianiu pytań o sens życia. Dostatek i spokój, brak problemów z zapewnieniem codziennego przeżycia sprzyjają spłyconej wizji ludzkiej egzystencji. Myśl ludzka, literatura i sztuka coraz bardziej oddalają się od rzeczywistości, błądzą wśród wymyślonych przez siebie, w gruncie rzeczy nieistotnych problemów. Świat wartości ma coraz mniejsze znaczenie.\nKiedy nie ma prawdziwych problemów, kiedy nie ma głodu, nie obcuje się na co dzień z ludzką śmiercią, jak to było w trudnych wojennych czasach, wtedy na pierwszym planie umieszcza się sprawy o obiektywnie mniejszej wadze, jak na przykład upodobania kulinarne czy seksualne. Po nadaniu im priorytetowej rangi przez usłużne media próbuje się używać ich jako narzędzi do zmiany świata, do walki z religią. Problemy ludzkiego życia się omija, wartość życia człowieka umieszcza na równi z życiem zwierząt i roślin, z dużą łatwością wydaje się decyzje o pozbawieniu życia niewinnych, bezbronnych ludzi na początku i u kresu ich życia. Osobowego Boga usiłuje się zastąpić pojęciem „matki Ziemi”. O śmierci się nie mówi, jakby nie istniała. Gdy ktoś umiera, często nie towarzyszy temu wydarzeniu troska osób bliskich o jego czy jej wieczne zbawienie, od modlitwy ważniejszy jest pośmiertny makijaż.\nWyziębia się klimat ludzkich serc, mają stać się nieczułe na los innego człowieka, natomiast do rangi najwyższej wartości podnosi się zmiany klimatu na ziemi. Cierpienia mordowanego w łonie matki dziecka pomija się, pochylając się nad cierpieniami zwierząt. Sprawa klimatu na ziemi jest bardzo ważna, los zwierząt powinien nas obchodzić, ale najważniejszy jest człowiek stworzony na podobieństwo samego Boga.\nCzy potrzebna jest wojna, byśmy zaczęli na co dzień zastanawiać się nad prawdziwym sensem ludzkiej egzystencji i kruchością ludzkiego życia? Może warto docenić, że dane nam jest żyć w pokoju, wykorzystać ten czas, by zadbać – obok poprawy warunków materialnych naszej ziemskiej pielgrzymki – także o sprawy duchowe.\nTrzeba koniecznie zatroszczyć się o dobre, pokojowe relacje ze współobywatelami, by zapanował pokój w Polsce. Spuścić nieco z tonu, wyjść naprzeciw swoim oponentom, spokojnie dyskutować, bez skakania sobie do oczu, trochę ustąpić w prezentacji swojego punktu widzenia, stępić język, powściągnąć emocje. Jeżeli będziemy zjednoczeni jako Polacy, chociaż niekoniecznie mający to samo zdanie w sprawach mniejszej rangi, wówczas łatwiej będzie przejść przez trudne czasy zagrożenia dla pokoju, dla naszego bezpieczeństwa, które nadchodzą. Musimy być solidarni wewnątrz, w ważnych sprawach dotyczących naszego kraju, ale przede wszystkim, co jest bardzo ważne, występować na zewnątrz, mówiąc jednym głosem. W trudnych obecnych czasach inne postępowanie ociera się o zdradę narodową. Nasi wrogowie natychmiast to wykorzystają, jak bywało w przeszłości.\nPowinniśmy mieć pokój w sercach, przełoży się to na pokój w rodzinach i pokój społeczny w naszej Ojczyźnie. Wtedy będziemy mogli z większą nadzieją, ufnością, energią i skutecznością działać na rzecz zagrożonego pokoju światowego.