Rozdział 17 Był sobie wulkan – Beata Pawlikowska\nCo pewien czas czuł, że wzbierają w nim roztopione skały i sprężone gazy, więc wybuchał. Otaczający go ocean chłodził lawę, która zastygała i zamieniała się w coraz większą górę. Aż pewnego dnia czubek wulkanu wynurzył się ponad powierzchnię wody. Po raz pierwszy poczuł powietrze i zobaczył niebo. I rósł dalej. Wkrótce obok niego pojawiło się następnych siedem wierzchołków, które też zamieniły się w wyspy. I tak powstały Hawaje.\nPrzez pierwsze sto milionów lat wulkany medytowały w słońcu. Przebyły bardzo daleką drogę. Od gorącego wnętrza ziemi pod dnem oceanu, gdzie jako płynna magma szukały drogi ucieczki. Po przebiciu dna oceanu przez siedemdziesiąt milionów lat mieszkały w ciemnych, zimnych głębinach słonej wody. Pokonały kilka kilometrów drogi w pionie, żeby w końcu dotrzeć do powierzchni. Musiały odpocząć, przymierzyć się do nowego świata, włączyć się do jego mocy.\nByły czarnymi, nagimi, gładkimi czubkami ponad powierzchnią oceanu. Bez roślin i bez zwierząt. Zbudowane tylko z twardej wulkanicznej lawy, bez tego co jest niezbędne, żeby zaprosić i utrzymać żywe istoty. Brakowało im ziemi.\nWyspy czekały cierpliwie.\nNajpierw pojawił się deszcz. Oblewał wyspy kroplami słodkiej wody, a potem parował na słońcu. Znów padał i znów wysychał. W lawie pojawiły się pierwsze pęknięcia.\nPotem pojawił się wiatr. Rozpędzony nad gładkim oceanem mknął jak narciarz w dół po stoku podczas igrzysk olimpijskich. Przyniósł ze sobą drobiny kurzu i maleńkie nasiona.\nMinęło wiele lat. Na czarnej lawie pojawiły się pierwsze zielone osady mchów i porostów. To byli prawdziwi przodkowie wszystkich następnych form życia na Hawajach. Twarde charaktery, które świetnie czują się na surowej, pustej skale. Wygrzewały się w tropikalnym słońcu, karmiły się ciepłym deszczem. Mogłyby istnieć tak bez końca, bo komu i do czego miałaby przydać się ich śmierć? Żyły przecież z dala od reszty świata na ośmiu samotnych wyspach na środku oceanu. Nikomu nie szkodziły i nie przeszkadzały. Zajęły puste, niegościnne miejsce, gdzie nikt inny nie byłby w stanie przetrwać. Czy za to nie należy im się nagroda? Czy nie mogłyby tam po prostu żyć wiecznie? Dlaczego mają słabnąć, starzeć się, aż w końcu zwiędnąć i umrzeć?… Dlatego że Mama Przyroda miała dla nich specjalny plan.\nKiedy minął ziemski czas pierwszych mchów i porostów, zmarły w ciszy oceanu. Po pewnym czasie rozpadły się na mniejsze kawałeczki, ześlizgnęły się w szczeliny popękanej lawy i leżały tam tak długo aż zamieniły się w pył. To była pierwsza garść ziemi na wyspach.\nTysiąc lat później nad archipelagiem przelatywały migrujące ptaki. Być może zatrzymały się na chwilę na odpoczynek i potarły skrzydłami o kamienie. A może pilno im było lecieć dalej, więc tylko strzepnęły z piór drobinki kurzu razem z ukrytymi w nich nasionami. W zagłębieniach lawy było już tyle świeżej gleby utworzonej przez rozkładające się mchy, że nowe nasionka chwyciły się jej, wypuściły korzenie i postanowiły zostać na swoim nowym terytorium. W nowym królestwie.\nI tak było przez następne miliony lat.\nPrzybywało ziemi, pojawiały się nowe rośliny. Przylatywały ptaki. Wylęgły się pierwsze zwierzęta. Nic nie wiadomo o tym, że istniały tam też istoty ludzkie. Być może żyli tam łagodni olbrzymi przysłani przez Boga Niebo. A może pojawili się z okruchów piasku wyrzuconego na brzeg przez ocean. A może wyrośli razem z pierwszymi kwiatami.\nMoże byli raczej maleńkimi ludźmi stworzonymi z myśli i słów zanim jeszcze zostały wypowiedziane. Może wyszli z ożywczych kropli deszczu z zadaniem przygotowania świata dla tych, którzy go wkrótce zasiedlą. Być może to oni właśnie stali się ludzkimi duszami i do dzisiaj żyją w każdym z nas. Być może dlatego tak bardzo chciałam pojechać na Hawaje – żeby poczuć ten sam wiatr, którym oddychali praprzodkowie.\nByć może odpowiedź przyniesie hawajska wyspa, która dopiero rośnie. Na razie jest wciąż wulkanem, który wybucha na dnie oceanu od czterystu tysięcy lat. Leży blisko największej hawajskiej wyspy, Hawaii, i nazywa się Lōʻihi, czyli Długa albo Wysoka. Ma trzy kratery: Wschodni, Zachodni i Krater Bogini Pele. Żeby dotrzeć do powierzchni oceanu brakuje mu jeszcze niecałego kilometra. Eksperci od nauk ścisłych mówią, że potrwa to jeszcze dziesięć tysięcy, a może sto tysięcy lat. Będę czekać.\nDalej Następny wpis: Dzisiaj jest ten dzień


Ile powienien wiedziec gracz? - Oficjalne forum Biznesu filmowego\nIle powienien wiedziec gracz?\nForum Oficjalne forum Biznesu filmowego Strona Główna -> Dyskusje ogólne o grze\nWysłany: Śro 10:10, 31 Mar 2010 Temat postu: Ile powienien wiedziec gracz?\nW BFa zaczynaja grac zupelni nowi gracz i tutaj mam do Was pytanie. Niektorze rzeczy w BF nie sa oczywiste (np. jak zdobyc nagrode na konkretnym festiwalu). Bardziej doswiadczenie gracze wiedza o co chodzi (kazdy z festiwali ma pewne preferencje - tzn aby zdobyc nominacje film musi spelnic okreslone warunki - i nie chodzi tutaj tylko o jego jakosc). Jak widac dla nowych graczy jest to problem (mysla ze to blad w grze ze nie mozna zdobyc jakiejs tam nagrody). Pytanie do Was jak sadzicie czy takie informacje powinny byc:\na) umieszczone na tacy (konkretnie napisane)\nb) opisane gdzies w grze ale nie na tacy (np jako hint przy ktoryms tam wyzwaniu)\nc) tak jak teraz... gracz musi poeksperymetowac i sam do tego dojsc (no ewnetualnie zapytac na forum ;)\nd) jakos inaczej? (konkretne propzycje)\nKazda z tych opcji ma jakies tam negatywy\na) nie lubie bezmyslnosci - gra musi miec swoje tajemice ktore odkrwa sie z biegiem grania\nb) jest to pewnien kompromis: z jednej strony aby uzyskac taka informacje trzeba troszke pograc (wiec informacja nie jest podana na tacy) z drugiej jednak ucieka cala magia odkrywania samemu swiata gry\nc) premiuje prawdziwych fanow gry, ale z drugiej strony moze zniechecac tych poczatkujacych\nOstatnio zmieniony przez tomiga dnia Śro 10:12, 31 Mar 2010, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Śro 15:22, 31 Mar 2010 Temat postu:\nA może opcja d) - musisz wydać 100 mln $ by posiąść ogromną wiedzę jak zdobyć nagrodę na festiwalu?\nAlbo chociaż piwo postawić.\nWysłany: Śro 23:28, 31 Mar 2010 Temat postu:\nd) plik z pomocą - kto chce poeksperymentować, poeksperymentuje, a kto chce mieć na tacy, przeczyta. Poza tym, nawet doświadczeni gracze po stwierdzeniu "chyba już wiem co i jak" mogą z chęcią sprawdzić czy rzeczywiście mieli rację.\nWysłany: Pią 0:25, 02 Kwi 2010 Temat postu:\nA może hinty na życzenie? Tzn na początku gry użytkownik wybiera czy chce aby w jakichś tam momentach pojawiała mu się losowa podpowiedź. Takie podpowiedzi mogłyby się np pojawiać w jakiś pasku/okienku które znajdowałoby się pod oknem 'aktualności' a nad tym gdzie jest podana wersja gry.\nAlbo mały obrazek pytajnika po kliknięciu na który wyskakuje okienko z podpowiedzą dotyczącą danej funkcji w grze.\nWysłany: Pią 1:35, 02 Kwi 2010 Temat postu:\nA może jeden z asystentów, by mówił o wymaganiach na festiwale, albo różni asystenci by informowali o wymaganiach na różne festiwale.\nWysłany: Pon 17:17, 10 Wrz 2012 Temat postu:\nJak najbardziej jestem za tym, aby były to hinty w wyższych/lepszych wyzwaniach.\nZ tym, że przydałaby się informacja o fakcie takiego hinta w tych wyzwaniach.\nWystarczyłoby zdanie "Chcesz poznać sekrety gry - przejdź wyzwania i słuchaj asystentów" etc.\nWysłany: Czw 20:59, 17 Paź 2013 Temat postu:\nTen cytat to naprawdę cudowny hint :P No ale tak najlepiej robić jak przedmówca, każdemu to ułatwi zycie :D\nWysłany: Sob 22:37, 14 Gru 2013 Temat postu:\nAsystenci już udzielają wskazówek :)\nForum Oficjalne forum Biznesu filmowego Strona Główna -> Dyskusje ogólne o grze Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)


KKK 868 Kościół jest "powszechny": głosi całość wiary; nosi w sobie pełnię środków zbawienia i rozdziela je; jest posłany do wszystkich narodów; zwraca się do wszystkich ludzi; obejmuje wszystkie czasy. "Kościół ze swej natury jest misyjny" (Sobór Watykański II, dekret Ad gentes, 2).\nKKK 830 Słowo "powszechny" ("katolicki") oznacza "uniwersalny", czyli "cały" lub "zupełny". Kościół jest powszechny w podwójnym znaczeniu: Kościół jest powszechny, ponieważ jest w nim obecny Chrystus. "Tam gdzie jest Jezus Chrystus, tam jest Kościół powszechny" (Św. Ignacy Antiocheński, Epistula ad Smyrnaeos, 8, 2). Istnieje w nim pełnia Ciała Chrystusa zjednoczona z Głową (Por. Ef 1, 22-23). w wyniku czego Kościół otrzymuje od Niego "pełnię środków zbawienia" (Sobór Watykański II, dekret Ad gentes, 6). której On chciał mu udzielić: poprawne i pełne wyznanie wiary, integralne życie sakramentalne, posługa święceń w sukcesji apostolskiej. W tym podstawowym znaczeniu Kościół był już powszechny w dniu Pięćdziesiątnicy (Sobór Watykański II, dekret Ad gentes, 4. i taki będzie aż do dnia Paruzji.\nKKK 831 Kościół jest powszechny, ponieważ został posłany przez Chrystusa do całego rodzaju ludzkiego (Por. Mt 28, 19.:\nDo nowego Ludu Bożego powołani są wszyscy ludzie. Toteż Lud ten, pozostając ciągle jednym i jedynym, winien się rozszerzać na świat cały i przez wszystkie wieki, aby spełnił się zamiar woli Boga, który naturę ludzką stworzył na początku jedną i synów swoich, którzy byli rozproszeni, postanowił w końcu w jedno zgromadzić... To znamię powszechności, które zdobi Lud Boży, jest darem samego Pana; dzięki temu darowi Kościół katolicki skutecznie i ustawicznie dążydo zespolenia z powrotem całej ludzkości wraz ze wszystkimi jej dobrami z Chrystusem-Głową w jedności Ducha Jego (Sobór Watykański II, konst. Lumen gentium, 13).\nPoza Kościołem nie ma zbawienia"\nzob. Konieczność Kościoła do zbawienia\nPoznanie Boga utrudnione - potrzeba Bożej pomocy\nKKK 37 W konkretnych warunkach historycznych, w jakich się znajduje, człowiek napotyka jednak wiele trudności w poznaniu Boga za pomocą samego światła rozumu:\nUmysł ludzki zasadniczo mógłby o własnych siłach dojść do prawdziwego i pewnego poznania tak jedynego osobowego Boga, który przez swoją Opatrzność czuwa nad światem i nim rządzi, jak i prawa naturalnego, które Stwórca wypisał w naszych duszach. Skuteczne i owocne wykorzystanie za pomocą rozumu tych wrodzonych zdolności natrafia jednak w praktyce na liczne przeszkody. Prawdy dotyczące Boga oraz relacji między Bogiem i ludźmi przekraczają w sposób absolutny porządek rzeczy podpadających pod zmysły i gdy powinny one wyrazić się w czynach i kształtować życie, wymagają od człowieka poświęcenia i wyrzeczenia się siebie. Rozum ludzki natomiast w poszukiwaniu takich prawd napotyka trudności wynikające z wpływu zmysłów i wyobraźni oraz ze złych skłonności spowodowanych przez grzech pierworodny. Sprawia to, że w tych dziedzinach ludzie łatwo sugerują się błędem lub przynajmniej niepewnością w tym, czego nie chcą uznać za prawdę (Pius XII, enc. Humani generis: DS 3875).\nKKK 38 Z tego powodu człowiek potrzebuje światła Objawienia Bożego nie tylko wtedy, gdy chodzi o to, co przekracza możliwości jego zrozumienia, lecz także, "by nawet prawdy religijne i moralne, które same przez się nie są niedostępne rozumowi, w obecnym stanie rodzaju ludzkiego mogły być poznane przez wszystkich w sposób łatwy, z zupełną pewnością i bez domieszki błędu" (Tamże: DS 3876; por. Sobór Watykański I: DS 3005; Sobór Watykański II, konst. Dei verbum, 6; św. Tomasz z Akwinu, Summa theologiae, I, 1, 1).\nPoznanie w Jezusie Chrystusie\nKKK 472 Dusza ludzka, którą przyjął Syn Boży, jest wyposażona w prawdziwe ludzkie poznanie. Jako takie nie mogło być ono nieograniczone; realizowało się w warunkach historycznych Jego istnienia w czasie i przestrzeni. Dlatego Syn Boży, stając się człowiekiem, mógł wzrastać "w mądrości, w latach i w łasce" (Łk 2, 52), a także zdobywać wiadomości o tym, czego, będąc człowiekiem, trzeba uczyć się w sposób doświadczalny (Por. Mk 6, 38; 8, 27; J 11, 34 i in). Odpowiadało to rzeczywistości Jego dobrowolnego uniżenia w "postaci sługi" (Flp 2, 7).\nKKK 473 Równocześnie jednak to prawdziwe ludzkie poznanie Syna Bożego wyrażało Boskie życie Jego Osoby (Por. św. Grzegorz Wielki, list Sicut aqua: DS 475). "Ludzka natura Syna Bożego, nie sama przez się, ale przez swoje zjednoczenie ze Słowem, poznawała i ukazywała w sobie wszystko, co przysługuje Bogu" (Św. Maksym Wyznawca, Quaestiones et dubia, 66: PG 90, 840 A). Przede wszystkim odnosi się to do wewnętrznego i bezpośredniego poznania Ojca przez Syna Bożego, który stał się człowiekiem (Por. Mk 14, 36; Mt 11, 27; J 1,18; 8, 55). Syn ujawniał także w swoim ludzkim poznaniu Boską zdolność przenikania myśli ukrytych w ludzkich sercach (Por. Mk 2, 8; J 2, 25; 6, 61).\nKKK 474 Na mocy zjednoczenia z Boską mądrością w Osobie Słowa Wcielonego ludzkie poznanie Chrystusa w pełni uczestniczyło w znajomości wiecznych zamysłów, które przyszedł objawić (Por. Mk 8, 31; 9, 31; 10, 33-34; 14, 18-20. 26-30). Jezus wprawdzie stwierdza, że nie zna tych zamysłów (Por. Mk 13, 32). ale w innym miejscu wyjaśnia, że nie otrzymał polecenia, by to objawić (Por. Mk 13,32).\nPoznawalność Boga przez ludzki rozum\nKKK 36 "Święta Matka Kościół utrzymuje i naucza, że naturalnym światłem rozumu ludzkiego można z rzeczy stworzonych w sposób pewny poznać Boga, początek i cel wszystkich rzeczy" (Sobór Watykański I: DS 3004; por. 3026; Sobór Watykański II, konst. Dei verbum, 6). Bez tej zdolności człowiek nie mógłby przyjąć Objawienia Bożego. Człowiek posiada tę zdolność, ponieważ jest stworzony "na obraz Boży" (Por. Rdz 1, 27).


KONKURS: Wygraj bilety na mecz Inżynierów z GKS Katowice Warszawa | wio.waw.pl\nWiO Warszawa i Okolice 29/03/2017 15:49\nONICO AZS Politechnika Warszawska w najbliższą sobotę (01.04) zmierzy się ze swoim sąsiadem w tabeli PlusLigi. Mecz z GKS Katowice rozpocznie się o godz. 14:45 na warszawskim Torwarze.\nDla naszych czytelników mamy 5 podwójnych zaproszeń na ten mecz. Aby wziąć udział w konkursie wystarczy wysłać emaila na adres [email protected], wpisać w tytule wiadomości „Konkurs ONICO AZS Politechnika Warszawska” i odpowiedzieć na pytanie: Kto został nowym trenerem ONICO AZS Politechnika Warszawska?\nWysyłając odpowiedz prosimy o podanie imienia i nazwiska osoby która będzie odbierała bilety w przypadku wygranej. Na zgłoszenia czekamy do piątku do godz. 13:00 Zwycięzców powiadomimy poprzez pocztę elektroniczną.\nZapraszamy do udziału w konkursie i kibicowania „Inżynierom”!\nKONKURS: Wygraj bilety na mecz Inżynierów z GKS Katowice komentarze opinie\ngość 2017-03-29 20:17:01\nSzkoda, że Zagumny już kończy karierę :( Ale wszystkiego dobrego w nowej roli życzę!


Rosyjski Metal: Kawiarnia "Sajgon"\nCałkiem niedawno pisałam o kotłowni "Kamczatce", dla dopełnienia obrazu Leningradu tamtych czasów, czyli końcówki lat 70. i początku 80., warto także wspomnieć o "Sajgonie". Tak bowiem nieformalnie nazwano kawiarnię, która mieściła się w reasturacji "Moskwa" (na Newskim Prospekcie 49). Gromadzili się wokół niej sławni muzycy i literaci, co zapewniło jej klimat i sławę.\nDo "Sajgonu" zaglądali m.in. W.Coj(KINO), B.Griebienszczikow(AKWARIUM), J.Szewczuk(DDT), K.Kinczew(ALICJA), O.Garkusza (AukcYja). A jego fasadę możemy zobaczyć np. w filmie "Włamywacz", gdzie zbierała się miejscowa młodzież o undergroundowych gustach.\nSkąd kawiarnia wzięła nazwę? Krąży na ten temat kilka wersji, ale to, co je łączy to przenośne (identyczne jak w języku polskim) znaczenie nazwy "sajgon".\nTrzy pierwsze okna na parterze licząc od lewej strony to były "Sajgon"\nNiestety w 1989 roku resteuracja została zamknięta, a po remoncie przeszła w inne ręce i na miejscu lokalu gastronomicznego pojawił się salon z ... włoską armaturą. Później zaczęły się pojawiać nieśmiałe propozycje, aby przywrócić pierwotną funkcję pomieszczeniom, ale skończyło się na dywagacjach. W końcu, w 2001 roku na Newski Prospekt 49 znów wprowadził się hotel. Tym razem był to Radisson SAS Royal hotel. Duży prestiż i wysokie stawki odstraszyły punków, rockersów i literacką śmietankę, ale o "Sajgonie" przypomina powieszona przy barze pamiątkowa tabliczka. Mała rzecz - a cieszy.\n"Sajgon" został także w zbiorowej pamięci dzięki utworom - naliczono ich do dziś piętnaście, a wśród nich:\nИ я зайду в „Сайгон“ и выпью чашку кофе, а потом пойду к нему...\n/I zajdę do "Sajgonu" i wypiję filiżankę kawy, a potem pójdę do niego.../\nМы познакомились с тобой в „Сайгоне“ год назад...\n/Poznałem się z tobą w "Sajgonie" rok temu.../\nДетство прошло в Сайгоне, / Я жил, никого не любя…\n/Dzieciństwo spędziłem w "Sajgonie",/ Żyłem, nikogo nie kochając.../\nAutor: Ksenia Przybyś o 16:10\nEtykiety: AKWARIUM/АКВАРИУМ/, ALICJA /АЛИСА/, AukcYja/АукцЫон/, DDT/ДДТ/, Kawiarnia 'Sajgon', KINO /КИНО/


Warszawa T. 3 : powieść społeczno-obyczajowa. [Marian Gawalewicz] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00406 006838 20583128 na godz. na dobę w sumie\nWarszawa T. 3 : powieść społeczno-obyczajowa. - ebook/epub\nAutor: Marian Gawalewicz Liczba stron:\nMaryan Gawalewicz WARSZAWA Tom III Warszawa Jan Fiszer Nowy-Świat 9 1901 Дoзвoлeно Цeнзypoю Вapшaвa, 1 Д екабря 1900 гoдa Pani Maryli Wolskiej Autor Druk i Lit. Jana Cotty, w Warszawie\nI. Wzdłuż całych alei Ujazdowskich od Belwederu do placu Trzech Krzyży posuwał się łańcuch powozów, dorożek, breków, wolantów, wagonów tramwajowych; z obu stron na chodnikach wił się, niby olbrzymi, różnobarwny wąż, tłum przechodniów, używających poobiednią porą spaceru w pogodny dzień jesienny i przyglądających się powracającej z wyścigów publiczności. Corso było wyjątkowo ożywione i zajmujące. Chwilami tworzył się formalny zator zaprzęgów, zatrzymywanych w drodze dla porządku; w powietrzu unosił się zmieszany gwar głosów i szmerów, z pośród którego wyrzynał się hałaśliwy dzwonek tramwajowy. Przez więdnące liście drzew wciskały się czerwono-złote promienie zachodzącego słońca i zdawały się wlewać gładką, płaską falą w aleje, zabarwiając po drodze drzewa, domy, pojazdy i ludzi jakimś krzyczącym kolorem impresjonistycznym, który podnosił jaskrawość tego ruchliwego obrazu. W szybach latarni i okien, w uprzężach koni, w metalowych guzikach stangretów i lokajów zapalały się migotliwe błyski, które raziły wzrok; damy zasłaniały się kolorowemi parasolkami, przez które zabarwione światło oblewało im twarze i wystawne tualety spacerowe. Dzień był świąteczny; zgiełkliwy ruch wielkiego miasta napełniał aleje. Wyścigi na polu Mokotowskiem zwabiły tysiączne tłumy, które odpływały teraz ku śródmieściu; na twarzach znać było niezwykłe ożywienie. Z wyścigowego toru przedostała się na bruk miejski sensacyjna wiadomość o wypadku, który poruszył wszystkich sportsmanów i całą publiczność. „Tamerlan”, niezwyciężony Tamerlan, najgroźniejszy współzawodnik dla wszystkich czworonożnych champion'ów turfu, bohater sezonu, złamał nogę prawie tuż przed samą metą, dzięki czemu „Lady Beech” Feliksa Czarskiego najniespodzianiej wzięła pierwszą nagrodę, wysforowawszy się na czoło w klasycznym iście finish'u, który zdziwieniem i zachwytem przejął świadków tej sceny. Totalizator wypłacał niebywałą sumę 413 rbl… szczęśliwym hazardowiczom, którzy tej zawodnej klaczy, o nieszczególnej renomie na torze, swoje stawki zaufali. Feliś Czarski wbrew wszelkim oczekiwaniom stał się bohaterem dnia; przyjęto go razem z „Lady Beech” oklaskami z lóż i trybuny sędziowskiej. Nazwisko jego przebiegało z ust do ust, wymieniano coraz wyżej rosnącą sumę wygranej, pokazywano sobie tryumfatora, który w pojeździe, zaprzężonym d la Daumont, przesuwał się zwolna w szeregu powozów przed oczyma publiczności, z twarzą uśmiechniętą, rozpromienioną, oddając na prawo i na lewo ukłony, jakiemi go witano przy mijaniu. Damy kiwały mu głową i parasolkami, mężczyżn gestem winszowali, składając ręce niby do oklasku, od czasu do czasu z przejeżdżającego landa lub faetonu padało francuskich kilka wyrazów: – Féliciation!… Bravo!… Vive Lady Beech! Odwracały się za nim głowy, uśmiechały usta, powiewały kapelusze klubowych przyjaciół i bliższych znajomych, spoglądano na niego z ciekawością – Corso stało się dlań jakby tryumfalnym pochodem. Siedział na przedzie, naprzeciw blado-włosej panny Sylwji, przezwanej Żyrafą, którą Czarska zaprosiła do swego powozu, matkując jej na dzisiejszych wyścigach, bo zacna jej rodzicielka, Seweryna z książąt Rozwiejskich hr. Rzeczyńska, w ostatniej chwili musiała z powodu silnej migreny pozostać w domu. Za żoną i synem jechał stary Czarski w towarzystwie swojego zięcia, z ojcowską dumą rozkwszując się tryumfem jedynaka. – Ale to zrobiło kolosalne wrażenie! – mówił do Irońskiego – Feliś może sobie powinszować. Swoją drogą, gdyby Tamerlan nie był nogi złamał – dodał ciszej – Lady Beech byłaby nas naraziła na paskudną kompromitację. Muszę mu powiedzieć, aby ją teraz jak najprędzej sprzedał, dopóki będzie en vogue, bo drugi raz nie warto z nią ryzykować. Unosił się zlekka na siedzenia, aby co pewien czas zaglądnąć do powozu idącego przodem i skinąć synowi głową, jakby mu chciał powiedzieć: – Pysznie…. doskonale!… udało się, prawda?… Panna Sylwja przymykała swoim zwyczajem powieki o białych rzęsach i miała na ustach sztuczny… wymuszony uśmiech lalki woskowej, powtarzając: – Vraiment!… c'etait ravissant! Czarska promieniała radością; rozdawała ukłony, przyjazne spojrzenia, uśmiechy, jakgdyby na recepcji we własnym salonie, a na syna spoglądała z wyrazem zachwytu i macierzyńskiej czułości, jakgdy by nie Lady Beech, ale on sam we własnej osobie prześcignął wszystkie konie i pierwszy przybiegł do mety. Na zakręcie przy placu Trzech Krzyży spotkali się z powozem Niżajskiej, wystrojonej, rozszczebiotanej, jadącej z moiem i nieodstępnym przyjacielem domu, smukłym brunetem, który drugi rok już jej asystował; na widok Felisia wychyliła się z powozu i rzuciła mu swój bukiet, wołając: – Winsznjemy, wiuszujemy!… Czarska zdawała się być nie bardzo zadowoloną z tej kwiatowej owacji; nie lubiła Niżajskiej, zarzucając jej, że się zanadto „afiszuje” z jednym i tym samym i ściąga uwagę ludzi na ten stosunek, ale gdy Feliś z galanterją kwiaty ofiarował pannie Sylwji, rozpogodziła twarz znowu i dała mu oczyma znak, że pochwala jego postąpienie. Żyrafa zarumieniła się lekko, spuściła powieki, z zamkniętemi prawie oczyma wyjęła jedną różę z bukietu, aby ją podać Felisiowi ze słowami: – Merci!… ale i pana muszę udekorować. Czy wolno?… Uchylił cylindra i wziął różę, która wpiął natychmiast w butonierę, mówiąc: – Zgarniam dziś złoto i kwiaty, jak jaki tenor operowy!…. szczęśliwy dzień! Czarska skrzywiła lekko usta. – Cóż za porównanie!…– a zwracając się do swej towarzyszki, rzekła: – Może chcesz wracać, Sylwciu?… jeśli ci spieszno do mamy, to cię odwiozę. Jak uważasz?… – Zrobimy jaszcze jeden tour i jeśli pani po- – Dobrze, moje dziecko, jak ci się podoba. Wstąpię i tak do was dowiedzieć się o zdrowie mamy. Uścisnęła jej chude, sztywne, jak z drzewa, palce w obcisłej rękawiczce i poprawiła jej okrycie z macierzyńską troskliwością, jakgdyby była jej własną córką. Gdy dojeżdżali do Belwederu, zatrzymał ich wagon tramwajowy, z którego wysiadało kilka osób, a pomiędzy niemi przygarbiony nieco w popielatej okrywce i szarym, filcowym kapeluszu jegomośd z teką pod pachą i książkami w ręce. Z trudnością przemknąwszy się pomiędzy pojazdami, przeszedł na chodnik i, nie zwracając uwagi na rojący się tłum przechodniów i wehikułów, przyśpieszonym krokiem skierował się drogą, wiodącą w dół ku rogatkom belwederskim; potem tuż za szlabanem zwrócił się na lewo i wzdłuż pałacowego ogrodu dreptał pod sztachetami, które odgradzały szereg domków i willi od ulicy, cichej, ustronnej, bezludnej, stanowiącej krańcowy kontrast z zatłoczonemi alejami. Prawie na końcu zaułka zatrzymał się przed furtką, która prowadziła do ogródka, ocienionego akacjami wśród wybujałych krzaków bzu i jaśminów, osypujących zwiędłe liście na mały wirydarzyk. Za sztachetami widać było piętrowy domek w szwajcarskim stylu z oszkloną werendą i balkonem, po którym piął się i zwieszał w festonach powój, splątany z dzikiem winem. Drzwi od werendy stały otworem, a na schodkach od ogrodu leżał stary, ślepy jamnik, z bielmami na oczach i lizał sobie łapy. Posłyszawszy kroki, podniósł łeb i ruszył się z miejsca, machając radośnie ogonem i naszczekając głuchym, ochrypłym głosem. – Leżeć Fido, leżeć!… bo spadniesz na łeb znowu te schodów, jak przedwczoraj! – powitał go wchodzący, zrzędząc na psa od samego progu – o!… o!… jak to mu się zachciewa krygów jakichś, będzie mi tu skakał na dwóch łapach, jeszcze czego!…. Jakimi baletnik, widzicie go!… Pogłaskał jednak psa po uszach, i wytarłszy nogi, wszedł na werendę, która od strony wirydarza zastępowała przedpokój. Pies się łasił i poszczekiwał. – Czy to stryjcio? – odezwał się z wnętrza domu głos kobiecy. – A stryjcio! – zabrzmiała odpowiedź z werendy – rozumie się, że stryjcio. Kazia myślała, że może złodziej?… ho, ho!… Fido by go zaraz poczuł i inaczej szczekał; prawda Fido?… A widzisz!… Na złodzieja jak się ujada?… no jak?… pokaż panience, zaraz pokaż!… Zdjął okrywkę, strzepnął z kurzu, zawiesił razem z kapeluszem na kołku za drzwiami i, zabrawszy tekę i książki, wszedł do małego saloniku, urządzonego bardzo skromnie, ale z pewnym smakiem i starannością o zewnętrzne pozory. Garnitur mebli jasnym kretonikiem krytych i pianino nadawały mu nawet wygląd niejakiej wytworności; w oknach stały doniczki z kwiatami, wisiały białe firanki i zielone klatki, w których z nastroszonemi piórkami siedziała para kanarków i młody szpaczek, kręcący ciekawie główką. Pod oknem stało ukośnie małe biureczko, przy którem siedziała właśnie w gładkiej, ciemnogranatowej sukni Mira i szmatką ocierała pióro z atramentu, skończywszy przed chwilą pisać. Blada, zmizerowana jej twarz nosiła ślady cierpień i choroby; krótko ucięte włosy spadały na szyję i nadawały teraz jakiś odmienny charakter jej kształtnej główce. Z konieczności musiała się pozbyć swych pięknych, grubych warkoczy, po przebytem zapaleniu mózgu. Zeszczuplała i straciła swą zdrową cerę; pozostała jej jednak dawna gibkość ruchów i wdzięk postaci, której poetycznego uroku dodawał melancholijny, cierpiący wyraz twarzy i głęboko zapadłych oczu o aksamitnym połysku. Mołodczański zmieniony był również do niepoznania, ale na korzyść w porównaniu z dawnym swym zaniedbanym i zabiedzonym wyglądem. Miał teraz fizjognomję zubożałego obywatela, który z wiejskiego domu dostał się aa bruk miejski; brodę golił, wąsy zapuścił dłuższe, głowę kazał sobie ostrzydz krótko, na jeża, nosił się szaro, skromnie, lecz porządnie i tylko okularów w rogowej oprawie pozbyć się nie chciał, utrzymując, że żadne inne niesiedzą ma na nosie tak dobrze, jak takie. – Cóż tu Kazia robiła sama? – spytał, kręcąc się po pokoju i zaglądając we wszystkie kąty. – Tłumaczyłam, jak zawsze. – Był kto u Kazi? – Doktor, jak zawsze, i Kaliniecka, jak zawsze; któż mógł być więcej? – A to prawdziwy Pędzik ż tego doktora! – zaśmiał się stary – cały dzień pędzi tylko z jednego końca miasta na drugi, dogonić go trudno. On to ma charcie nogi a nie wydaje się na takiego ruchliwego. Cóż mówił? – Nic ciekawego; jakieś mi tam krople znowu przypisał i przyniósł dalszy ciąg do tłumaczenia. Mołodczański usiadł na krześle i, wydobywszy z kieszeni jakąś tutkę z ziarenkami dla ptaków, zaczął ją rozwijać i wsypywać do korytka w klatkach. – A ja Kazi przyniosłem trochę książek od naszego skubenta… Kazał się Kazi pięknie kłaniać i powiedzieć, że przyjdzie tu około środy – mówił;– zabawne chłopczysko z tego Kostusia!… Kazia go lubi?… co?… prawda, że zabawny?… A miele tym językiem i miele, jakby miał wiatrak w gębie, ale często powie co rozsądnego, prawda?… Kazia przecież lubi Tarnieckiego?… – Lubię, bo szczery–odpowiedziała i westchnęła. Na twarzy miała wyraz znużenia, przymknęła oczy i dłońmi przycisnęła sobie skronie. W ciągu ostatnich kilku miesięcy pozostawała w jakimś stanie odurzenia; doznawała takiego uczucia, jakby przeżywała ten czas napoły we śnie, w którym nie mogła jeszcze oczu otworzyć i rozbudzić się zupełnie, ani zasnąć aż do utraty świadomości. Wszystkie władze jej duszy były jakby w czasowem zawieszeniu; na pozór wydawała się spokojną, normalną, osłabioną tylko, jak zwykle rekonwalescentki po przebyciu ciężkiej choroby. Z chwilą, z którą opuściła dom Siecierskiego i weszła w nowy okres życia, w odmienną zupełnie atmosferę, robiła wrażenie istoty, będącej cieniem tej drugiej Miry, która przestała istnieć niemal w rzeczywistości. Wobec siebie samej i wobec najbliższych ze swego otoczenia, pod tym jednym warunkiem zgodziła się żyć, bytować raczej dalej, jeżeli jej nic i nikt nie przypomni przeszłości, tak niedawnej a tak bolesnej i przygnębiającej. – Czy możesz mi, ojcze duchowny, wyświadczyć jedną laskę? – rzekła do ks. Godziny na zakończenie długich, poufnych rozmów przy drzwiach zamkniętych, gdy o tyle wróciła do sił i przytomności, że mogła dysponować już swoim losem i osobą; – proszę, błagam, zaklinam, abym nie potrzebowała nikogo widzieć, z nikim się nie spotykać, przed nikim się nie usprawiedliwiać, oprócz przed Bogiem i tobą!… ale z nikim, ojcze, z nikim!… Musiał jej to koniecznie przyrzec, aby uczynić ją uległą i spokojniejszą, znoszącą z poddaniem się brzemię losu i życia, do którego nakazywano jej wrócić. Poczciwy prefekt podjął się urządzić wszystko tak, żeby tej zbolałej, ogłuszonej duszy niczem nie urazić i oszczędzić jej nowych wstrząśnień i upokorzeń. Zdzisławowi oznajmił przedewszystkiem życzenie Miry a z doktorem odbył naradę co do terminu i sposobu przeprowadzenia pacjentki do nowego mieszkania, w którem najpierw umieszczono Mołodczańskiego. Wybrano do tego czas, gdy Siecierski miał być nie obecnym w Warszawie; zgodził się zabrać dzieci i wywieźć je osobiście na całe lato do babki Dowmun towej. Jakoż powrócił dopiero wtedy, kiedy otrzymał umówiony telegram z zawiadomieniem od Pędzika, że „wszystko w porządku”. Znaczyło to, iż może przyjechać; – Miry już pod dachem swoim nie zastał. W ustronnym domku za rogatką belwederską, pod opieką przejednanego ze światem odludka, miała znaleźć odtąd schronienie i odradzać się do nowego życia. Stryjowi dziewczyny powiedziano, że przebyła ciężkie zapalenie mózgu i choruje na rozstrój nerwowy, skutkiem czego należy ją oszczędzać, dbać ojej spokój, nie rozdrażniać żadnemi pytaniami, nie męczyć zbyt długą rozmową, starać się o łagodne zajęcie jej umysłu i pozwalać bardzo nadwątlonemu organizmowi powracać powoli do równowagi. O zamachu samobójczym nie wspomniano mu ani jednem słowem. Ten wypadek miał dla niego pozostać tajemnicą, jak pozostał nim w kółku osób, które z rozmaitych względów zmuszone były do zachowania dyskrecji. Pozostawała jeszcze do uregulowania kwestja najdrażliwsza, bo materjalna. Wygórowana ambicja Mołodczańskich na tym punkcie stanowiła szkopuł bardzo trudny do zwalczenia. Prefekt w roli pośrednika, poznawszy bliżej Mirę i pozyskawszy jej zaufanie, z największą oględnością poruszył wprawdzie ten temat, napomykając z upoważnienia Siecierskiego, iż miałaby prawo przyjąć od niego dodatkowe wynagrodzenie za wychowanie Pepy i Ni unia, ale w tej samej chwili pożałował własnych słów, zobaczywszy, jakie na niej wrażenie uczyniły. Blade jej policzki zapłonęły silnym szkarłatem, oczy zaszły dużemi łzami, pierś buchnęła nagłem łkaniem; podniosła się, jakby jej w twarz obelgę rzucono i najfałszywiej tłumacząc sobie dobrą intencję Zdzisława, zadrżała z oburzenia i bólu. – Jak można tak nieuczciwą robić mi propozycję! – jęknęła tylko złamanym głosem, podnosząc dumnie głowę i zacinając usta, że aż pobladły pod jej zębami. Zawstydzenie i litość obudził jej widok w sercu zakłopotanego księdza, który ją musiał przepraszać potem i jak dziecko utulać w płaczu, którym się zaniosła. – Ja przecież mam swój kapitalik po mamie! – powiedziała mu, trzęsąc się, jak liść na wietrze – ni e dużo tego, ale mi wystarczy. Proszę mi nawet nie wspominać o żadnych pieniądzach, mnie się nic nie należy od pana Siecierskiego, nic!… nic!… nigdy!… rozumie ojciec?… od nikogo na całym świecie! Powiedziała to z taką siłą, z takiem oburzeniem, że prefekt z podziwem spojrzał na nią i pokornie głowę zwiesił, szepcząc: – Przepraszam cię, moje dziecko!… przepraszam, ale przecież ja nie chciałem… nie mogłem nawet… Schwyciła go za rękę i, przycisnąwszy ją do ust, błagalnym głosem zawołała: – Nigdy, ojcze, nigdy proszę mi nawet nie wspominać o tem, choćbym… w ostatniej nędzy była!… dobrze?… Ujął jej rozpaloną główkę w obie dłonie i pocałował w czoło, jakby na przeproszenie. Z Mołodczańskim poszła trochę łatwiej sprawa; stary wzdragał się również przyjąć ofiarowaną mu pensję za zajęcia w kancelarji parafjalnej, powtarzając: – Ale cóż znowu!… jeszcze czego!… a ja za co będę obdzierał księdza?… połowa tego mi wystarczy. Nie potrzeba, nie potrzeba! Zgodził się jednak w Końcu brać oznaczoną sumę, pod warunkiem, że będzie po południu odsiadywał godzinę dłużej, i sumiennie wykonywał to dobrowolne zobowiązanie. Do synowicy przylgnął jakoś odrazu, nawet rozrzewnił się na jej widok, przypomniawszy sobie czasy, kiedy ją po raz ostatni, jako dziecko na kolanach bratowej widywał; przypatrywał się jej z ciekawością, szukając rysów podobieństwa z rodzicami, a gdy go pocałować chciała w rękę, zaperzył się i ofuknął ją natychmiast: – Fe!… cóż Kazia robi?… toby mi się podobało!… Cóż to, ja ksiądz?… Co innego, kiedy Kazia była smarkatą, ale teraz taka duża panna, to nie uchodzi! Mnie Fido liże po rękach, łapy mam brudne, grube, o!… któż to widział! Ujęła go jednak tym objawem szacunku i wzięła za serce. Mimo to przez tych kilka miesięcy wspólnego pożycia nie mógł zapanować pomiędzy nimi stosunek poufalszy, cieplejszy; pozostawali zawsze jeszcze dla siebie obcy, pomimo tak blizkiego pokrewieństwa. Los ich nagiął ku sobie, jak dwie gałęzie jednego drzewa, ale gałęzie, które wyrastały osobno, oddało – ne od siebie, odmienne, przypadkiem tylko zbliżone i związane z sobą. Gdyby nie Pędzik i Tarniecki, którego prefekt przyprowadził, aby jakie takie towarzystwo zapewnić Mirze, odciętej zupełnie od świata, nie wychodzącej nigdy ze swego ustronia, zdającej się zapominać, że tuż o kilkaset kroków leży duże, ruchliwe, ludne miasto, z którego jak wygnanka schroniła się w zaułek za rogatką, stanowiący teraz cały jej światek, sztucznie odgraniczony jakby murem chińskim od Warszawy, gdyby nie tych parę wybranych i sympatycznych jej osób, nie byłaby miała nawet z kim porozmawiać. Co prawda, to osamotnienie było jej dogodnem w usposobieniu, w jakiem się znajdowała;raziłją głos obcy, widok twarzy obcej, nie lubiła naw et siadywać na oszklonej werendzie, aby nie potrzebowała patrzeć na przechodniów, zabłąkanych w ustronną uliczkę. Jedynie sąsiadka z pierwszego piętra, niejaka Kaliniecka, przez tę konieczną styczność lokatorów, mieszkających w małym domku pod jednym dachem, powiększyła szczupłe grono znajomych, odwiedzających Mirę. Kaliniecka była aktorką z ogródkowego teatrzyku, który latem dawał jej zajęcie i utrzymanie; po skończonym sezonie jednak pozostała z dwojgiem małych dzieci na bruku, nie mogąc się zaangażować dożadnej trupy prowincjonalnej i, jak ryba na piasku, wiodła żywot z dnia na dzień, wyrzucona ze swego środowiska, czekając sama nie wiedziała zkąd pomocy, któraby ją wyratowała z przykrego położenia. Utrzymywała się resztkami zaoszczędzonych groszy z ostatniej gaży, spieniężaniem ostatnich świecideł, jakie jej pozostały z lepszych czasów scenicznej karjery i zastawianiem „tualet” wątpliwej wartości, z welwetu, farbowanego jedwabiu, dżetów i koronek dziesięć razy odpruwanych. Nie psuło jej to jednak humoru i apetytu; umiała się śmiać i żartować z własnych kłopotów, choć bywało z nią tak krucho, że musiała nieraz u Miry pożyczać łyżeczkę herbaty do naparzenia i kilka kawałków cukru, aby dzieci na czczo nie czekały do obiadu. – Powiadam pani – mówiła wtedy, szczerząc w uśmiechu urodzonej subretki teatralnej drobne i równe, jak paciorki, zęby,– jestem dzisiaj, jak kasa teatralna po odwołanym spektaklu!… Nie mam grosika przy duszy, ale to nic!… do wieczora jeszcze się coś wytrzaśnie. Czuję w powietrzu ruble, o!… Pociągała zadartym noskiem i zmrużała turkusowe oczy, jakby ją oślepiał blask złotego deszczu, spadającego z nieba. – Założę się, że mi Fajwlowa przehandluje gdzie tę moją aksamitną jupkę na atłasie, com to pani pokazywała! Kosztowała trzydzieści ośm rubli gotówką; spuszczam za piętnaście. No, moja pani, tożby Boga w sercu żydowica nie miała, żeby za takie marne pieniądze nie znalazła mądrzejszej odemnie, coby kupiła!… A ja się bez aksamitów obejdę tymczasem. Biorę na skromność, dopóki się engagement nie trafi. Jedna dusza, jeden gorset, jedna para trzewików i jeden garnitur, ale kaszmirowy – szyk!,. Za to dwoje dzieci, i to coś znaczy. I właśnie dlatego proszę jeszcze o trzy kawałki cukru, aby moim bachurkom słodko było. Niech pani tylko nie zapomni, że jestem pani winna szesnaście kawałków cukru, trzy łyżeczki herbaty z czubem i prześliczny bukiet kwiatków za całych 5 kop. w procencie!… Kilka razy dziennie wpadała do Miry, choćby na chwileczkę, zwierzać się jej ze swoich trosk i zawodów albo świetnych nadziei, które prawie nigdy się nie spełniały, najczęściej nie wchodziła nawet do pokoju, tylko siadała na stopniach werandy i rozpinając guziki, zdejmując prane rękawiczki lub kapelusz opowiadała jej zadyszana, gdzie była, co robiła, kogo widziała. – Wie pani, może się dostanę do Teatru Małego!…., obiecał mi Zalewski – ten redaktor, wie pani?… że mnie zaproteguje Śliwińskiemu, ale z tego pewnie nic nie będzie, bo tam solistek, jak grzybów w lesie, a znów do chóru to mi się nie śpieszy. Cóż będę z rozdziawioną gębą stała, jak ryba, i wymachiwała rękami i nogami „Za Oceanem”, albo w „Ptaszniku z Tyrolu”?…. prawda?… To żadna karjera dla byłej primadonny operetki. Ja teraz tak cienko śpiewam, jak nigdy, ale właśnie dlatego mnie nie zaangażują, bom za chuda na primadonnę. I z tym moim głosem, to zupełnie jak z moją garderobą!… nawet pojęcia nie mam, gdzie mi się podziewa. Mnie tak wszystko się gdzieś podziało; miałam męża całe trzy lata, nie mam męża; miałam dwie ogromne walizy garderoby, nie mam garderoby, miałam głos – ba!… ale jaki!–zostało mi jeszcze parę tonów z któremi nie wiem, co zrobić, bo do la jeszcze dociągnę, ale wyżej ani rusz. Kiwała głową i komicznie krzywiła ściągnięte usta, biadając niby nad swoim losem, ale sama nie wierzyła bardzo tej ironji, z jaką mówiła o sobie. Na scenie uważano ją za dobrą wodewilistkę, która ma werwę i humor, tylko jej zarzucano, że trudno z nią wytrzymać, bo miewa „szusy”, lubi zrywać kontrakty i nie umie „wychodzić z dyrektorami”. Sama się przyznawała Mirze do tego, opowiadając jej swoją karjerę sceniczną: – Bo to widzi pani tak – ja właściwie nie jestem stworzona na aktorkę; ja powinnam była kury sadzić, gęsi skubać,krówjpilnować,mieć z pół tuzina dzieciaków i męża z ogromnemi wąsami, coby klął od „wszystkich piorunów” i parobków po gębie walił, bo trzeba pani wiedzieć, że ja się wychowałam na wsi; mój ojciec był posesorem w Galicji, nie byle kto!… Ale mnie oddali w Krakowie na pensję, proszę pani, tak!… ka – zali mnie edukować, uczyli po francusku, po niemiecku, grać na fortepianie, tańczyć, rysować, aha!… i co to jeszcze?… no i rozmaitych innych kunsztyków, jak na pannę z obywatelskiej rodziny przystało. Myśleli, że kiedy ja się tego wszystkiego nauczę, to ja potem wyjdę za mąż za jakiego sąsiada, co będzie miał zadłużoną wioskę, a czwórką koni jeździł do kościoła. Aleja im zrobiłam kawał!… zakochałam się w Kalinieckim i eins, zwei, drei zostałam jego żoną. A pani wie, kto był Kaliniecki?… Kaliniecki był tenorem w operetce i ogromnie mi się podobał, bo się w nim kochały wszystkie panie krakowskie i ja też. A wie pani, dlaczego się zakochałam?… bo byłam głupia i miałam lat ośmnaście, i myślałam, że taki mąż z operetki, to będzie zawsze chodził w trykotach, z przeproszeniem, w atłasowym kolecie i w blond-peruce z lokami. No i teraz pani wie, dlaczego jestem aktorką! Uśmiechały się jej usta, gdy w ten żartobliwy sposób opowiadała historję swego małżeństwa, ale z pod tego uśmiechu wyzierał jakiś smutek i gorycz doznanego zawodu, Nie skarżyła się, nie wzdychała, nie zawodziła żalów, mimo to budziła jakieś ciche, głębokie współczucie dla swego „pomylonego” losu, jak mówiła, używając niekiedy umyślnie zakulisowej gwary swoich koleżanek. Wprawniejsze oko mogło jednak rozpoznać, że ten jej humor, wesołość, swoboda i pozorna lekkomyślność, z którą traktowała życie bez jutra, były tylko maską przybraną i noszoną zręcznie na twarzy, aby światu rzeczywistej fizjognomji nie pokazywać i nie przyznawać się do pomyłki, jaką w życiu popełniła, zawierzając swój los i swoje szczęście kabotynowi, który nie umiał jej uszanować tak, jak na to zasługiwała. Mira, kobiecym instynktem wiedziona, nabrała sympatji dla Kalinieckiej, nie zrażając się ani jej dwuznaczną pozycją aktorki, opuszczonej przez męża, ani jej gadatliwością i manierami, które niekiedy miały za dużo teatralnej swobody i afektacji. Polubiła jej dzieci i litowała się nad niemi a chwilami była nawet rada sąsiadce, że pozwalała jej rozerwać się i odwrócić myśli w innym kierunku. Miała w niej zresztą jedyne towarzystwo kobiece, z którego mogła korzystać, nie krępując się i nie potrzebując zadawać sobie żadnego przymusu. Mołodczański wprawdzie z pod oka nie bardzo chętnie patrzał na te wizyty sąsiadki, próbował nawet robić uwagi synowicy, że ta znajomość nie wydaje mu się właściwą, ale Mira mu powiedziała: – Niech stryjcio będzie spokojnym; nic nam się złego nie stanie, nie stracimy przez nią opinji u rządcy i u stróża, bo przecież w całym domu oprócz nas i Kalinieckiej niema żadnych innych lokatorów. Kaliniecka wszelako, jakby przeczuwała, że nie cieszy się względami stryja Miry, zachodziła tylko wtedy, gdy go w domu nie było. – Ten stary pan musiał się kochać kiedy w jakiej aktorce – powiedziała raz, śmiejąc się do Miry. – Z czego to pani wnioskuje? – Bo zawsze patrzy na mnie, jakbym mu co stłukła. – To już taka natura. – Ee!… z taką naturą, to… powiedziałabym coś, ale się boję panią obrazić. – Niech pani powie. – A nie pogniewa się pani? – Nie. – Z pewnością? – Z pewnością. – No to z taką naturą można być niedźwiedziem, ale nie stryjaszkiem takiej ślicznej synowicy. Jabym uciekła, żeby się kto na mnie tak patrzał i mruczał ciągle! Mira się uśmiechnęła. – Źle pani stryjcia osądza – rzekła – to złote serce, tylko ma powierzchowność taką pochmurną. Kaliniecka bez przekonania spojrzała na nią i powiedziała: – Może być, ale co mi ze słońca, co ciągle świeci za chmurą!… Nie, jabym nie wytrzymała. Mira przymknęła oczy i posmutniała. Dla niej słońce skryło się za chmurami, świat cały wydawał się zasuty mrokiem i chłodem ziejący. Otrząsnęła się, jakby po niej dreszcz przeszedł, i westchnąwszy, rzekła: – Przyzwyczaiłaby się pani, szczególniej, jak ja, nie mając nikogo swojego na świecie!… jest nas tylko dwoje, ja i stryjcio, z całej naszej rodziny. Kaliniecka głową pokiwała i westchnęła również, ale zaraz to w żart obróciła: – A nas jest ze trzy tuziny; samych ciotek będzie z pięć, a wujaszków, stryjaszków, babek, dziadków nie policzyłabym na wszystkich palcach, ale co mi z tego!… mam tyłko moje dwa bachory na całym świecie i niech tam!… albo to mało? Ta jej miłość do dzieci miała w sobie coś ujmującego; nie umiała ich wszelako wychowywać, była dla nich za pobłażliwą i za powolną, obawiając się skarcić, aby serca i zaufania do matki nie traciły, skutkiem czego oba chłopaki wyrastały przy niej, jak zaniedbane dziczki. Ona zaś sama za słabą była, by ich w karbach utrzymywać, i dlatego z ogromną wdzięcznością wyściskała j wycałowała Mirę, gdy się jej ofiarowała pomagać w dozorowaniu dwóch małychzbereźników, pozostawianych na Bożej opiece, ilekroć matka z domu wychodziła. Chłopcy instynktownie czuli większe uszanowanie „dla pani z dołu” i byli jej bardziej posłuszni, niżeli własnej matce, a Mołodczańskiego obawiali się formalnie, jak wilkołaka, który niegrzeczne dzieci porywa i zjada; w jego obecności nie śmieli nawet ust otworzyć i kiedy ich Mira zasadzała do oglądania obrazków w starym roczniku Tygodnika illustrowanego, skubali sobie palce, kiwali krótkiemi nóżkami na krześle i z wystraszoną miną siedzieli, jak na pokucie, przewracając ostrożnie kartkę za kartką, aby nie szeleściła, i częściej z pod oka zerkali na pana Piotra, aniżeli na i Ilustracje. Od czasu do czasu słychać było tylko, jak się szeptem wzajemnie upominali: – No, Julek! – Antek, psst!… – Nie kiwaj stołem! – Nie kop mnie, bo poskarżę się pani! Dla Miry obecność dzieci, do których przywykła w domu Zdzisława, bywała niekiedy rozrywką, nawet potrzebą; przypominały jej Niunia i Pepę. W niedzielę zwykle, lub w tygodniu, gdy miał swobodniejszą, chwilę zachodził Tarniecki i znosił jej książki do czytania, opowiadał o swoich literackich pomysłach, a z tą łatwością, z jaką zawiązywał stosunki z osobami dla siebie sympatycznemi, bardzo szybko nabrał do niej tyle zaufania, że w tajemnicy odczytywał jej wyjątki ze swego dramatu, który – jak mówił: – Musi być, wie pani, taki, co to… no! Zwijał wtedy rękę w kułak i potrząsał nim w powietrzu, jak młotkiem. – Wystawią, nie wystawią, to mi wszystko jedno, ale wsadzę w niego wszystko, co tylko będę mógł. Jeśli zagrają, to zobaczy pani, publiczność będzie musiała ryczeć i paszczę rozdziawiać, jak wieloryb!… Trzeba „sięgnąć do wnętrza jej trzew i zatargać”, o!… Nie myślę schlebiać niczyim gustom i filisterskim konwenansom. Albo – albo!… albo się ma co do powiedzenia, to walić wprost, bez ogródki, albo się niema, to siedzieć cicho i nie powtarzać, jak aristofon źle nakręcony w kółko jedno i to samo. Co?… prawda?… Zajmowało ją to i pozwalała mu mówić nieraz całą godzinę, siedząc z głową podpartą na ręce, wciśnięta w kącik swojej ulubionej kozetki pod oknem, nie odzywając się prawie zupełnie, a on i za nią, i za siebie rozprawiał, wpadał w zapał, deklamował wiersze własne i swoich kolegów, pytając tylko chwilami: – A co?… silne?… prawda?… Jest w tem grzbiet, są żebra, to nie z migdałowego ciasta na marcepany, to proszę pani – nowe!… nasze!… Najczęstszym gościem w domu za rogatkami bywał Pędzik; przyprowadzały go wprawdzie obowiązki i troskliwość lekarza o pacjentkę, którą zawsze jeszcze traktował, jak napoły zaledwie wyleczoną, ale przyciągała życzliwość i zainteresowanie się Mirą od czasu, gdy go przypadek uczynił powiernikiem jej życiowej katastrofy. Zresztą czynił to także niby i dla Zdzisława, który codzień prawie żądał od niego wiadomości i zapytywał: – Nie byłeś konsyljarz… tam?… Cóż u nich słychać?… wszystko dobrze? Z zajęciem słuchał zawsze relacji z tych odwiedzin i, jeśli bywały pomyślne, z jakiemś szczerem uradowaniem i współczuciem powtarzał: – Chwała Boga, chwała Bogu!… więc się poprawia?… ożywiła się trochę?… Mimo to po każdej takiej rozmowie pozostawał zamyślony i smutny, jakby wspomnienie Miry rzucało mu cień na duszę i mrokiem napełniało serce. Z Czarskimi zerwał prawie wszystkie stosunki od owej pamiętnej rozmowy z wujem i Pelisiem, który, pożegnawszy go pięknym frazesem o gotowości wszelkiego zadośćuczynienia za swą winę, nie pokazał się więcej u niego i jakby z utajoną głęboko urazą, unikał nowego spotkania z bratem. Nie przypuszczał jednak i nie domyślał się nawet, że kilkoma słowami zasiał mu w duszę kąkol, który się w niej rozpleniał powoli, lecz nieustannie – Kochała się w tobie! – powiedział wówczas bez namysłu, zdradzając pochwyconą przypadkiem tajemnicę Miry. – Kochała się w tobie! – jak jakieś smutne, bolesnym głosem wołające echo, powtarzały się te słowa w duszy Zdzisława i mąciły mu spokój. Dlaczegoż musiał je po raz pierwszy usłyszeć w takiej chwili i w takiej sytuacji?… czemuż mu los tajemnicy tej nieszczęsnej miłości nie zakrył już na zawsze, skoro postawił go w położeniu bez wyjścia?… Miał uczucie człowieka, którego zbudzono podczas burzy na statku i powiedziano mu: – Pijany majtek ograbił w drodze pasażerkę i strącił ją w morze; tonąc, wołała nazwisko pańskie; cóż pan na to?… Gdyby był patrzał na kosztowną perłę rozdeptaną brutalnie i dowiedział się potem, że ona dla niego była przeznaczoną, byłby mniej uczuwał żalu i oburzenia, niż teraz, gdy usłyszał, że posiadał bezwiednie miłość, którą los zohydził mu tak sromotnie. – Kto tutaj zawinił najbardziej?– pytał się w duchu, nie mogąc rozwiązać tej zawikłanej zagadki, siląc się nadarmo zrozumieć sprzeczności, jakie mu się nasuwały. Ks. Godzina, którego nie śmiał badać o szczegóły po rozmowie z Mirą, powiedział mu jednak kilka słów bardzo znaczących, choć niejasnych: – Są zbrodnie, których sprawiedliwość ludzka nie dosięga na tym świecie, mój dobrodzieju, ale Pan Bóg je prędzej czy później ukarze!… U Czarskich przestał bywać zupełnie, a kiedy pewnego razu, jadąc w powozie ze Zdzisławem, zobaczył na chodniku Felisia, poczerwieniał i szybko głowę odwrócił w przeciwną stronę, przerwawszy nagle rozpoczęte zdanie, a po długiej chwili dopiero uspokoił się widocznie i ni ztąd, ni zowąd powiedział: – Są grzechy o pomstę do nieba wołające!… – Do czego to ks. prefekt stosuje?–zapytał go Zdzisław, zdziwiony temi słowami i tonem, jakim były wymówione, ale nie otrzymał wyjaśnienia, bo ksiądz westchnął tylko i, poprawiając się na siedzeniu zmieszany, rzekł: – Et, nic!… ot, tak mi się coś przypomniało, ale to nie należy do rzecy. Co to mówiliśmy?… aha!… już wiem. I zaczął w dalszym ciągu opowiadać coś Zdzisławowi, zagadując widocznie tę sprawę. Siecierskiemu jednak ta chwila utkwiła w pamięci i ilekroć odtąd pomyślał o Felisiu, twarz jego przybierała wyraz dziwnie surowy i posępny. Z Pędzikiem rozmawiał wprawdzie dużo i często, ale unikał także nawet wspomnienia o Czarskich, bo jakkolwiek rozumiał oburzenie i niechęć doktora dla Felisia, przykro mu było słyszeć z ust jego o ciotecznym bracie zdania, które bez osłonek wyrażały jawną pogardę dla niego. Pod jesień wróciły znowu sprawy publiczne na porządek dzienny i zagarnęły Siecierskiego w przerwany chwilowo wir zajęć; rozpoczęły się znowu narady, posiedzenia w dalszym ciągu, wciągnięto nowe siły do pracy, organizowano nowe komisje, poprawiano dawne projekty i ustawy, które wymagały uzupełnień, wyjaśnień, przeróbek. Z tem wszystkiem sprawa nie posunęła się ani na krok, pomimo gorliwych zachodów, starań, kosztów i ofiarności głównego inicjatora. – No, tak, trudno! – pocieszano go – na to trzeba czasu, to tak prędko nie idzie. Gorliwsi nachodzili go i męczyli zapytaniami: – Cóż słychać?… kiedyż zaczynamy? Inni kiwali głowami i mówili z uśmiechem: – Tak, tak, nie nadeszło i nie nadejdzie; to było do przewidzenia. Bo też pan hrabia za szeroko to wszystko zakreślił!… U nas wedle stawu grobla. Radykalnych przewrotów nie można wymagać tak szastprast! – Co to panie porywać się z motyką na słońce! – powiadali drudzy, jakby mieli urazę do Zdzisława, że ich wciągnął w jakąś robotę na zbyt wielką skalę, zmarnował im bezskutecznie tak dużo drogiego czasu i naraził ich firmy na nieudałe próby;– myśmy od samego początku przecież ostrzegali, że to się nie uda. Idea bardzo piękna, ale co z tego?… ogrom, chaos, za dużo komplikacji! Nawet, gdyby się udało, kto to u nas wykona?… Utopje, ideologja i tyle!… Zniechęcano się i odpadano powoli od przedsięwziętego dzieła. Znaleźli się i tacy, którzy wprost mówili w oczy Siecierskiemu: – Cóż?… będzie klapa, panie hrabio!… Szkoda czasu i atłasu. Draźniło go to r sprawiało przykrość, gdy go niejako robiono odpowiedzialnym za zbyt powolny rozwój sprawy, ani od jego woli, ani od decyzji niezależnej, i kiedy zwracano się ku niemu, jakby z wyrzutem, że chciał, pragnął, dążył do czegoś więcej, aniżeli inni. Odważył się wskazać jakiś cel wyższy, zakreślić jakiś szerszy okrąg dla planów, obejmujących najżywotniejsze kwestje ogólnego dobra, związane z sobą i ześrodkowane w jedno ognisko, spróbował wystąpić z inicjatywą śmiałą, na większą skalę, trudną wprawdzie do przeprowadzenia, bo wymagającą sił wyrobionych, środków dużych, wytrwałości i poświęcenia, mądrej organizacji; ale liczył na to, że znajdzie poparcie, większą gotowość, lepsze zrozumienie,tymczasem zamiast mu otuchy dodawać, zamiast wspierać go i kupić się przy nim, ostudzano jego zapał, jego dobrą wiarę, jego energję sceptycyzmem i złemi wróżbami; powtarzano mu: – To nie dla nas, to nie u nas!… przerachowałeś się i my z tobą. Zanim jeszcze natrafiła sprawa na jakąś rzeczywistą zaporę, zanim nastręczyła się trudność w rozwiązaniu tej lub owej kwestji, choćby tylko formalnej, już przewidywano przeszkody, już powątpiewano, aby się udało znaleźć wyjście, opuszczano ręce, zwieszano głowy i podczas sesji trawiono całe godziny na wmawianiu w siebie i przekonywaniu wzajemnie, że „tego nie da się zrobić”, „tamto do niczego nie doprowadzi” a owo „nigdy jeszcze nie było poruszane”. Kiedy im mówił: – Ależ panowie, nie uda się tak, spróbujmy owak, byle jednak było dobrze, byle zrobić choć krok naprzód!–kiwano głowami, wzruszano ramionami, niektórzy nawet wzdychali ciężko i odpowiadali z miną desperatów: – Panie hrabio, i na co się to przyda? Nie zrażał się jednak i nie zniechęcał jeszcze, pomimo przeciwności napotykanych teraz coraz częściej, i jak duży ptak, który się zerwał ku słońcu, nie opuszczał skrzydeł, chociaż go po nich uderzały to tu, to tam, niespodziane cięgi; chciał jeszcze ciągle lecieć wyżej i wyżej, rwać się w górę i pociągać za sobą stado ociężałych, za słabych lub płochliwych towarzyszów. Czujko, z którym pewnego razu rozmawiał o tem, że mu tak trudno utrzymać projekty swoje na poziomie początkowo oznaczonym, powiedział mu: – Bo to, panie hrabio, rzecz całkiem naturalna; pan hrabia masz fantazje Lessepsa, chciałbyś przekopywać międzymorza, budować kanał suezki, przerzucać mosty przez Niagarę, prowadzić kolej na Mont Blanc a natrafiłeś na ludzi, którzy dopiero mogą kładkę rzucić przez strumyczek, rów wygrzebać, ścieżkę po prowadzić z jednego pagórka na drugi. Wymagasz pan od nich, aby panu górę usypali, a oni z wielkim mozołem zaledwie babki z piasku stawiać mogą. – Więc i pan uważasz, że moje projekty i dążenia są za śmiałe i za przedwczesne? – spytał go podrażniony. Czujko ramiona ściągnął i, uśmiechając się, rzeki: – Nie, ja uważam tylko, że my obaj mamy jednakową fatalność; nie umiemy się kurczy ć a musimy sypiać w za krótkiem łóżku. Mojem marzeniem było napisać kilkotomowe dzieło z dziedziny bakterjologji i profilaktyki, wydać je po europejsku, z ilustracjami i atlasem, zużytkować w niem wszystkie moje studja i analizy, a zmuszony byłem drukować popularne broszurki o cholerze i ochronnem szczepieniu ospy. Zachciewało mi się być całym dukatem, ale warunki kazały mi się rozmienić na same trzygroszniaki, bo ta moneta łatwiej kursuje w obiegu i jest na razie potrzebniejszą w codziennem użyciu. – To smutne! – westchnął Zdzisław. Czujko głowę zwiesił i, kołysząc się na rozstawionych nogach, rzekł: – Phi!… ostatecznie kiedy nie można być całym rublem, trzeba być stoma kopiejkami; w rezultacie to na jedno wychodzi. Pomimo doznawanych przykrości i zawodów, nie słabła jednak w Siecierskim siła rozmachu i chęć do pożytecznej pracy z jakimś wyższym, ogólniejszym celem. Podsuwano mu z zewnątrz pomysły, przekładano projekty, stręczono interesy, chciano go wciągać do spółek i przedsiębiorstw zyskownych, a chociaż się tłumaczył, iż nie szuka dla siebie osobistych korzyści i nie ma zamiaru wdawać się w spekulacje, nie było prawie tygodnia, aby go ktoś nie zaczepił i dłużej lub krócej nie próbował przekonywać, że mógłby kapitały swoje podwoić lub potroić. Któregoś dnia zameldował się do niego jakiś młody człowiek z pełną teką rysunków, papierów, notat wycinków z gazet; wszedł z miną pewną siebie i zaczął od już progu: – Jestem Dołecki, wynalazca!… dowiedziawszy się o chwalebnej działalności społecznej pana hrabiego i o jego szlachetnych zamiarach popierania celów z pożytkiem ogólnym związanych, ośmieliłem się przedstawić panu hrabiemu i pragnąłbym zwrócić uwagę pańską na kilka ostatnich moich pomysłów, które, śmiem tuszyć, oddałyby przemysłowi naszemu niepospolite przysługi. Znać było po nim, że przyszedł z mową przygotowaną i zabierał się do formalnego wykładu o swoich genjalnych wynalazkach, które na papierze musiały przekonać największego ignoranta, że w praktyce dadzą niezawodny rezultat Blady, smukły szatyn o długich włosach, które mu spadały na czoło, w czarnym tużurku i niedbale za – wiązanym krawacie, podpinającym mu się ciągle w górę, sprawiał trochę wrażenie manjaka. Zdzisław podał mu krzesło i cierpliwie słuchał długiego ustępu, w którym Dołecki opowiadał mu najpierw o sobie, o przeciwnościach, jakie napotykał dotychczas, wyjmował kiłkuwierszowe wzmianki reporterskie z gazet, głoszące o niezmiernie praktycznym apspekcie pomysłu do chwytania much, o maszynie od przyrządzania kawy, parzenia śmietanki i gotowania jajek jednocześnie, o ulepszeniach w dziedzinie fotografji, wreszcie o najprostszym sposobie czyszczenia kotłów parowych. – Nie wspomuiano tu jeszcze o rusztach mojego wynalazku, oszczędzających 50% paliwa–mówił z odcieniem chełpliwości – ani o jedynym środku na piegi który pod gwarancją w przeciągu trzech dni usuwa wszelkie plamy skórne i przywraca cerze nieposzlakowaną białość. Panu hrabiemu może się to wydać nieprawdopodobnem?… wszelako tak jest „Piegogub” mój ma kolosalną przyszłość, ale o to mniejsza!… Sprowadza mnie w tej chwili do pana hrabiego sprawa stokroć ważniejsza. Proszę tylko o chwilkę cierpliwości!… Rozłożył tekę i wygrzebał z niej cały stos rysunków i szkiców. – Od czterech lat dni i noce poświęciłem rozwiązaniu problematu, nad którym wieki całe nadarmo się trudzono. Pan hrabia niewątpliwie wiedzieć musi, co to jest „perpetuum mobile?”… Perpetuum mobile jest to…\nWarszawa T. 3 : powieść społeczno-obyczajowa.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Warszawa_T__3___powiesc_spoleczno-obyczajowa_-ebookRO/p02027858i020" target="_blank" title="Warszawa T. 3 : powieść społeczno-obyczajowa. [Marian Gawalewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Warszawa T. 3 : powieść społeczno-obyczajowa. [Marian Gawalewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Europejczycy - Orlando Figes (Książka) - Księgarnia PWN\nTytuł oryginalny: The Europeans…\n69,90 zł 47,04 zł\nOna: Pauline Viardot, megagwiazda opery, śpiewaczka znana i kochana w każdym z europejskich krajów. On: Iwan Turgieniew, wybitny rosyjski pisarz, ślepo i oddanie zakochany w Pauline. On numer 2: Louis Viardot, mąż Pauline, krytyk, dziennikarz, od którego oceny zależały kariery wielu wybitnych twórców. A w tle XIX wiek pełen przemian politycznych, społecznych i kulturalnych. Jak doszło do tego, że około 1900 roku na całym kontynencie obowiązywały te same lektury, reprodukowano te same obrazy, tę samą muzyką grano w domach i tej samej muzyki słuchano w salach koncertowych, a we wszystkich znaczących europejskich operach wystawiano te same dzieła? W jaki sposób wytworzył się europejski kanon, który dziś stanowi fundament kultury wysokiej nie tylko w Europie, ale wszędzie tam, gdzie Europejczycy się osiedli? Ten szczególnego rodzaju kosmopolityzm – wspólnota dzieł sztuki, myśli i rozwoju - sprawił, że wybitne talenty mogły jeszcze jaśniej zabłysnąć na międzynarodowej scenie. Orlando Figes pokazuje to na przykładzie burzliwych losów trójki artystów, których dziś nazwalibyśmy bohaterami kultury masowej. Ich kariery bowiem rozwijały się bez względu na jakiekolwiek granice. Pauline Viardot, która pochodziła z hiszpańskiej rodziny Garcia, znana była jako francuska mezzosopranistka, śpiewała włoskie opery, przyjaźniła się z rosyjskimi pisarzami, a przy tym przez wiele lat mieszkała w Niemczech. Doświadczyła też problemów pojawiających się na styku kultury i…ekonomii. Bo kultura, aby się utrzymać, musi działać jak biznes, a artyści nieraz muszą funkcjonować jak biznesmeni. I to nadal się nie zmieniło. Europejczycy z jednej strony pokazują, jak daleko zaszliśmy w rozwoju jako ludzkość, a z drugiej uprzytamniają, że pewne dylematy są stare jak świat, a mimo tego wciąż nie tracą na aktualności.\nInformatyka Europejczyka Podręcznik Zakres podstawowy Część 2\nInformatyka w szkole ponadpodstawowej na poziomie podstawowym:jest przedmiotem obowiązkowym prowadzonym we wszystkich klasachnie jest przedmiotem maturalnymtanowi podstawę do nauczania informatyki na poziomie rozszerzonymD...\nInformatyka Europejczyka. Podręcznik cz1 dla szkół ponadpodstawowych. Zakres podstawowy. Część 1\nInformatyka w szkole ponadpodstawowej na poziomie podstawowym:jest przedmiotem obowiązkowym prowadzonym we wszystkich klasachnie jest przedmiotem maturalnymstanowi poziom podstawowy dla przedmiotu informatyka na poziomie rozszer...\nInformatyka Europejczyka Podręcznik dla szkół ponadpodstawowych\nInformatyka Europejczyka Podręcznik Zakres podstawowy Część 3\nTechnologia informacyjna i informatyka to dziedziny, których wykorzystanie i dostępność stale rosną, a tempo zachodzących w nich zmian jest nieporównywalne z rozwojem innych dyscyplin. Umiejętność biegłego posługiwania się kom...\nInformatyka Europejczyka Python Programowanie na maturze\nNauka programowania to nauka myślenia, dlatego w szkole średniej jest ona nieodzowna. Idealnym językiem dla początkujących programistów jest Python - łatwy do zrozumienia, o wielu zastosowaniach. Jego składnia cechuje się przejrzystością i zwięz...\nAutor niezwykle kompetentnie, w formie eseju, omawia filozoficzne założenia analizy prawa. Rekonstruuje filozofię analityczną na dwa sposoby: przedstawiając historię instytucji zaangażowanych w tworzenie dzieł zaliczanych do tego nurtu (podejście histo...\nTom mniejszych i większych, ale zawsze ważnych tekstów Michela Leirisa o literaturze to niezwykły wgląd w kilka pasjonujących dekad literatury francuskiej. To także wyrafinowana opowieść o literaturze i języku w ogóle, opowieść, któ...


Niewiedza by�a powodem kl�ski traktatu nicejskiego w Irlandii\nNiewiedza, a nie ch�� zablokowania rozszerzenia Unii Europejskiej, by�a powodem odrzucenia traktatu nicejskiego przez Irlandczyk�w - stwierdza raport prof. Richarda Sinnotta z University College w Dublinie\nDlaczego jeste�my przeciw ratyfikacji traktatu nicejskiego - t�umaczy John Gormley, dzia�acz irlandzkiej Partii Zielonych\nBez traktatu nicejskiego Polsce b�dzie w Unii lepiej W Nicei zburzono r�wnowag� instytucjonaln� w Unii Europejskiej i wprowadzono system skomplikowany i ma�o demokratyczny. Poprzednie traktaty stwarza�y lepsze warunki do rozszerzenia, w tym o Polsk� - m�wi Jean-Louis Bourlanges*\nPrzewodnicz�cy Komisji Europejskiej Romano Prodi w Irlandii\ntemu Irlandczycy odrzucili traktat nicejski, kt�ry - w opinii lider�w UE - mia� to rozszerzenie umo�liwi�. Ci, kt�rzy powiedzieli "nie", byli wi�c przekonani, �e odrzucaj� i rozszerzenie. I czwartkow� wypowied� Prodiego mogli zinterpretowa� jako pr�b� pokazania im, �e ich zdanie dla Brukseli\nIrlandzka opozycja bojkotuje debat� o Unii Europejskiej\nGael bra� udzia�u nie b�dzie. Rz�d zapowiedzia�, �e kolejne referendum w Irlandii mo�e odby� si� najwcze�niej w lecie 2002 r. Zgodnie z konstytucj� zgoda ludno�ci w referendum jest konieczna, by rz�d m�g� ratyfikowa� traktat nicejski. A zgodnie z przepisami unijnymi, by traktat ten wszed� w �ycie i\nNice� trzeba ratyfikowa�, a potem...\nwsp�praca mniejszych i bardziej zaawansowanych grup pa�stw wewn�trz UE powstrzyma dezintegracj�. Skoro traktat nicejski ma tyle s�abo�ci, to mo�e Jean-Louis Bourlanges ma racj�, �e nie nale�y go ratyfikowa�? Podnios�y si� takie g�osy nie tylko w Parlamencie Europejskim, ale i w CDU/CSU. - Gdybym by� w\nobecny tekst Traktatu Konstytucyjnego - cho� odrzucony we Francji i Holandii - powinien pozosta� podstaw� do dalszych prac. - Impas zostanie prze�amany, je�li damy jeszcze szans� tej konstytucji. Potrzebujemy jeszcze troch� czasu - przekonywa� Barroso. Propozycja Brukseli spotka�a si� z ciep�ym\nJaros�aw Kaczy�ski podkre�li�, �e decyzje co do traktatu konstytucyjnego zosta�y podj�te przez "garstk� prezydent�w", a niekt�re spotkania w tej sprawie odby�y si� bez udzia�u nowych cz�onk�w Unii. Zdaniem premiera, istniej� obawy, �e teraz znowu decyzje zapadn� zbyt szybko. Polska chce\nzapisy w traktacie z Nicei o g�osach s� z�e, ale niech obowi�zuj� nawet do 2014 r. Panu si� to nie spodoba�o? Przecie� dziesi�� lat dla polityka to wieczno��... - To by�oby nielogiczne i �mieszne. Poza tym zaraz potem Berlusconi doda�, �e z jego rozeznania wynika, �e na t� formu�� te� nie ma zgody. Czy\n;chce d��y� do kompromisu". Podkre�li� jednak, �e "zapisy dotycz�ce wiary katolickiej musz� by� w Traktacie zabezpieczone". - Mo�e si� wydawa� niezrozumia�e, �e ci, kt�rzy w ci�kiej walce wynegocjowali dobry dla nas tekst Traktatu Europejskiego, dzisiaj maj� jakie� w�tpliwo�ci\nUE.W �ycie wchodzi nowy system g�osowania, korzystny dla du�ych pa�stw symbolem �wczesnych zabieg�w Warszawy o zachowanie nicejskiego systemu g�osowania. W 2007 r., przed decyzj� o zwo�aniu konferencji mi�dzyrz�dowej w sprawie nowego traktatu dla UE, �wczesny prezydent Lech Kaczy�ski zaproponowa� z kolei ca�kiem inne rozwi�zanie, nazywane systemem pierwiastkowym. Zak�ada�o\non liczy� 736, jak zapisano w traktacie nicejskim. Niekt�re pa�stwa zyskaj�, inne strac�, np. Polska b�dzie mia�a 50 eurodeputowanych, a nie 51, a Niemcy - 99 zamiast 96. Najwi�kszy problem b�dzie z kierownictwem Komisji Europejskiej, kt�rej nowy sk�ad ma by� wy�oniony po wyborach europejskich, na\nLPR sprzeciwia si� projektowi Traktatu Reformuj�cego UE\ndo promowanej przez siebie metody pierwiastkowej i przysta�a na przed�u�enie obowi�zywania systemu nicejskiego. Przyw�dcy pa�stw UE uzgodnili, �e do 2014 roku b�d� obowi�zywa�y dotychczasowe, korzystne dla Polski zasady g�osowania w Radzie UE jakie przewiduje Traktat z Nicei. Dopiero potem zacznie\nNie wolno sk�ada� broni - m�wi niemiecki ekspert\nma kilka opcji. Mo�na zapomnie� o traktacie lizbo�skim i zosta� przy nicejskim. Tyle czy on wystarczy, by zapewni� rozszerzonej Unii funkcjonalno��? Mo�na zacz�� budowa� w Unii jej mocno zintegrowane j�dro. Ale to te� nie jest dobre wyj�cie, bo w�wczas powsta�aby skonfliktowana Europa dw�ch pr�dko�ci\nRokita: Zdecydowane "tak" dla has�a "Nicea albo �mier�"\n, tyle samo co Hiszpania. Z powodu odrzucenia w referendach przez Francj� i Holandi� Traktatu Europejskiego, w Radzie UE nadal obowi�zuje system nicejski. "Dzisiaj jest traktat nicejski i dzi�ki temu, �e traktat nicejski jest, mo�emy do�� �atwo budowa� koalicje i wywiera� wp�yw na instytucje unijne\nKaczy�ski mo�e przekona� Klausa\nprzyjmuj� [w 2001 r. odrzucili traktat nicejski, w 2002 r. go przyj�li]. Wszystko zale�y najwyra�niej od tego, kt�ra ze stron lepiej si� zmobilizuje. Czy organizowanie takich referend�w ma sens? - Trzeba pyta�, ale o rzeczy wa�ne. Je�li przyjmujemy traktat lizbo�ski, trzeba jasno zapyta�: "\nNiemcy/ Merkel za wzmocnieniem dzia�a� na rzecz konstytucji UE ;Si�a Europy, jej zdolno�� do dzia�ania, musz� by� zagwarantowane, a fakty wskazuj�, �e przy obecnym traktacie nie jest to mo�liwe. Szczeg�lnie w tych krajach, gdzie istnieje znaczny sceptycyzm trzeba szerzy� przes�anie, i� traktat konstytucyjny oznacza popraw� wobec obecnego traktatu nicejskiego"\nPremier o szczycie UE: Sukces zawdzi�czamy prezydentowi\nW ci�gu tej nocy Polska bardzo w Unii awansowa�a - oceni� w sobot� premier Jaros�aw Kaczy�ski na konferencji prasowej w Warszawie. Jego zdaniem przed�u�enie funkcjonowania nicejskiego systemu wa�enia g�os�w w Radzie Unii Europejskiej to sukces Polski. Za sukces Kaczy�ski uzna� te� to, �e od nowego\nKomisja Europejska mo�e zosta� powo�ana na podstawie obecnego traktatu nicejskiego (przewiduje jej zmniejszenie o co najmniej jedn� osob�), a rozgrywki stolic w sprawie obsady stanowisk szefa dyplomacji i prezydenta UE rozci�gn� si� na kilka miesi�cy. Jerzy Buzek przekonuje, �e prezydent Lech Kaczy�ski\nNiemcy/Premier Holandii przeciwny obecnej konstytucji UE o zmianie dokumentu - powiedzia�, dodaj�c, �e obowi�zuj�cy obecnie traktat nicejski nie wystarczy jako podstawa do sprawnego dzia�ania Unii. Balkenende powiedzia�, �e jest przeciwny nowemu referendum ws. konstytucji. Merkel wyja�ni�a, �e konstytucja potrzebna jest, by zapewni� wsp�lnocie 27 pa�stw\nWi�kszo�� Irlandczyk�w za unijnym Traktatem\nzdecydowa�aby o ustaleniu innej liczby.Irlandzki rz�d nie zdecydowa� jeszcze, w jaki spos�b wybrnie z sytuacji, kt�ra powsta�a po odrzuceniu Traktatu w czerwcu ubieg�ego roku. Jedn� z teoretycznych mo�liwo�ci jest ponowne rozpisanie referendum w 2009 roku, tak jak zrobiono to w przypadku Traktatu Nicejskiego\nPrezydent: Udzia� wojska w misjach op�aca si�\nUnii Europejskiej - doda�. Prezydent powt�rzy� te�, �e jest mo�liwe, i� w Traktacie Konstytucyjnym UE znajd� si� zapisy dotycz�ce solidarno�ci energetycznej mi�dzy pa�stwami Unii. Wiele kraj�w europejskich przekonuje si� do tego - powiedzia�, pytany, na ile konkretne zapisy dotycz�ce solidarno�ci\nAhern: Trudno b�dzie przekona� wyborc�w do traktatu\nna 166 miejsc w Izbie Pos��w (ni�szej izbie parlamentu), jest przeciwne przyj�ciu traktatu. W roku 2001 Irlandczycy odrzucili w referendum Traktat Nicejski, pomy�lany przede wszystkim jako maj�cy zreformowa� UE, by mog�a sprawnie dzia�a� po przyj�ciu 10 nowych kraj�w z Europy �rodkowej i Po�udniowej\nJan Rokita powraca. B�dzie ekspertem w programie TVP\n; z 2003 r., kt�re mia�o sk�oni� rz�d Leszka Millera do twardego obstawania przy ustaleniach traktatu nicejskiego. Bezlito�ni 15-letni torreadorzy [ZDJ�CIA]» Kaczy�ski w "Le Monde"\nLech Kaczy�ski ponownie odrzuci� proponowane przez Traktat Konstytucyjny system g�osowania w Unii Europejskiej. Przej�cie od Traktatu Nicejskiego do nowego systemu jest zdaniem prezydenta najbardziej korzystne dla Niemiec i najmniej korzystne dla Polski. Prezydent Kaczy�ski powiedzia� r�wnie�, �e w\nKl�ska referendum to dla mnie ogromne rozczarowanie. Traktat lizbo�ski by� kompromisem, substytutem odrzuconej w 2005 r. eurokonstytucji. Unia nie b�dzie mie� ani konstytucji, ani zast�puj�cego j� traktatu lizbo�skiego. Zamiast tego b�dzie obowi�zywa� traktat nicejski, kt�ry dla federalist�w\nL. Kaczy�ski: szczyt zako�czy� si� sukcesem, Unia zdolna do dzia�ania bez konstytucji (opis, FOTO) "Polska uwa�a, �e Unia Europejska mimo braku traktatu konstytucyjnego jest zdolna do dzia�ania" - powiedzia� Lech Kaczy�ski w pi�tek na konferencji prasowej za zako�czenie dwudniowego szczytu w Brukseli. Na szczycie Unia zdecydowa�a si� przyj�� wi���ce zobowi�zanie zwi�kszenia do 2020\nsi� ju� w zasadzie na to, �e jest sk�onna zrezygnowa� z niezwykle dla nas korzystnego systemu zapisanego w traktacie nicejskim - m�wi�a szefowa polskiej dyplomacji. Jednocze�nie - jak podkre�li�a - nie oznacza to, �e Polska ma najwi�cej straci� na nowym systemie g�osowania, czyli tym, kt�ry jest\n�ak�w nie ciekawi�a debata o europarlamencie\ntraktat nicejski jest lepszy, bo daje korzystne prawo weta - uwa�a Jacek Kurski (PiS). Politycy zach�cali do udzia�u w g�osowaniu 7 czerwca. - Wyborcy zdecyduj�, kto i ile os�b b�dzie nas reprezentowa� w Unii - m�wi W�odzimierz Szel��ek (PO). Geremek: wynik referendum w Irlandii przekre�li� Traktat\n" - uwa�a by�y szef polskiej dyplomacji. Podkre�li� jednak, �e oznacza to wieloletni proces. Powt�rzy� referendum? Geremek przyzna�, �e jedn� z mo�liwo�ci jest powt�rzenie referendum w Irlandii. Uwa�a jednak, �e przypominanie tego, �e Irlandia ju� raz w jednym referendum odrzuci�a traktat (Nicejski\nDrugie irlandzkie referendum ju� za chwil�?\npozostaje kwestia czerwcowych wybor�w do Parlamentu Europejskiego - nowy traktat przewiduje nieco mniejsz� liczb� europos��w ni� teraz. Trzeba wi�c wymy�li� jakie� ekwilibrystyczne rozwi�zanie, by wybra� eurodeputowanych wed�ug obowi�zuj�cego traktatu nicejskiego, a potem w trakcie kadencji przej�� zasady\nSarkozy swoje, Tusk swoje\nbardziej sprzyjaj� rozszerzeniu, musz� zrozumie�, �e rozszerzenia nie b�dzie bez nowych instytucji - stwierdzi� rano francuski prezydent Nicolas Sarkozy. Wt�rowa�a mu Angela Merkel: - Zgadzam si�. Traktat nicejski ogranicza� Uni� do tylko 25 pa�stw. A gdyby Lizbony nie uda�o si� wprowadzi� w �ycie, to\nTusk: Wizyta Merkel to szansa na prze�amanie impasu wok� eurokonstytucji\nPlatforma zwr�ci�a si� do prezydenta i premiera o zaj�cie stanowiska w sprawie jej propozycji kompromisu wok� eurokonstytucji. Platforma proponuje kompromisowy system liczenia g�os�w w Radzie UE, kt�ry zapewnia�by Polsce pozycj� por�wnywaln� z pozycj� nicejsk�, a jednocze�nie by�by �atwiejszy do\nRada Ministr�w: Zgoda na podpisanie Traktatu UE\nEuropejskiej. Zgodnie z ustaleniami konferencji mi�dzyrz�dowej, b�dzie on funkcjonowa� w nast�puj�cy spos�b:- od wej�cia w �ycie Traktatu do 31 pa�dziernika 2014 r. decyzje b�d� zapada�y zgodnie z "nicejskim" systemem liczenia g�os�w,- od 1 listopada 2014 r. do 31 marca 2017 r. g�osy b�d� liczone w\nDzi� wchodzi w �ycie Traktat Lizbo�ski\neurokonstytucji. Jednak - te� na wniosek Polski - przez prawie trzy kolejne lata, od 1 listopada 2014 do 31 marca 2017 roku, ka�dy kraj b�dzie m�g� za��da� powt�rnego g�osowania w systemie nicejskim i je�li zbuduje mniejszo�� blokuj�c�, decyzja nie zapadnie. System przedstawicielski Traktat przewiduje te�, �e do\nNiemcy/Europose� Brok: Polska osamotniona w walce o zmian� systemu g�osowania obecnie traktat nicejski daje Polsce 27 g�os�w w Radzie UE, tylko o dwa mniej ni� posiadaj� najwi�ksze kraje: Niemcy, Wielka Brytania czy Francja. Zaproponowany w Traktacie Konstytucyjnym podzia� g�os�w zwi�ksza wp�yw najwi�kszych kraj�w, szczeg�lnie Niemiec. Mia�yby one 82 g�osy wobec 38 Polski. Polska\nNiemcy i Francja poganiaj� Irlandi�\n- o�wiadczy� Sarkozy. A Merkel m�wi�a, �e nowy traktat potrzebny jest ju� na czerwcowe wybory do Europarlamentu. Je�li go nie b�dzie, sk�ad i uprawienia Parlamentu okre�la�by stary traktat nicejski. Czyli Parlament nie zyska�by wi�kszej w�adzy, np. prawa wsp�decydowania o wydatkach rolnych. Taki jak\nPraga mo�e straci� swojego komisarza UE\nLizbona nie wejdzie w �ycie, Komisja b�dzie tworzona na podstawie obecnie obowi�zuj�cego traktatu nicejskiego. A to oznacza, �e jeden z kraj�w UE pozostanie bez komisarza, bo Nicea zmniejsza liczb� komisarzy. W komisji zbudowanej wed�ug zasad z Nicei b�dzie o jednego komisarza mniej ni� kraj�w UE. Kt�ry z\nCimoszewicz i Fischer w Bia�owie�y\n;Je�li si� nie porozumiemy, b�dzie obowi�zywa�a Nicea (system g�osowania przyj�ty w Traktacie Nicejskim) dla wszystkich 25 pa�stw, a jak to b�dzie dzia�a�o, to si� oka�e" - m�wi� Fischer w Bia�owie�y, na wsp�lnej konferencji prasowej z ministrem spraw zagranicznych Polski W�odzimierzem Cimoszewiczem\nW polskim postulacie nie widz� nic niestosownego\n?- Polska zrobi�a ust�pstwo, cofaj�c si� od traktatu nicejskiego. Je�eli przyj�� zasad� gest za gest, to oczekiwa�bym teraz kompromisowej propozycji od prezydencji niemieckiej, kt�ra najbardziej zyskuje na wycofaniu si� z zasad nicejskich. Niemcom w spos�b szczeg�lny zale�y na sukcesie najbli�szego szczytu\nniesko�czono��. Je�li nowego traktatu nie b�dzie do ko�ca roku, trzeba b�dzie j� powo�a� na mocy starego, nicejskiego. W takim wypadku musia�aby liczy� mniej cz�onk�w ni� kraj�w. Pytanie brzmi te�: czy trzeba by zmienia� jej sk�ad i kompetencje Komisji i Parlamentu w po�owie kadencji, gdy (i je�li) traktat\nJak zag�osuje Irlandia? - rozmowa z irlandzkim politologiem\nprzewidywa�, �e wi�kszo�� zag�osuje przeciw. Nawet przed referendum nad traktatem nicejskim w 2001 r., gdy wygrali zwolennicy "nie", nie przewidzia� tego �aden sonda�. My�l�, �e to bardzo da�o do my�lenia tym, kt�rzy w zasadzie s� za, lecz nie byli w pe�ni przekonani. No i bardzo zmobilizowa�o rz�d\nCzy liczba g�os�w w Radzie UE naprawd� jest najwa�niejsza?\nprzegrywa�y, kt�re si� wstrzymywa�y.Okazuje si�, �e Polska nie zawsze potrafi wykorzysta� niezwykle siln� pozycj�, jak� da� nam traktat nicejski. W Nicei dostali�my a� 27 g�os�w w Radzie, tyle co Hiszpanie i tylko o dwa mniej ni� Niemcy, Francuzi i Brytyjczycy.W 2006 r. Rada UE, na szczeblu znanym jako\nKomorowskiego takie wyniki g�osowa� oznaczaj�, �e traktat jest martwy. I Polska nie powinna wi�cej nim zaprz�ta� sobie g�owy. - Traktat konstytucyjny nie jest jedynym pomys�em na pog��bienie integracji europejskiej - m�wi� Komorowski. Jego zdaniem lepiej jest przerobi� obowi�zuj�cy traktat nicejski i doda� do\nSarkozy: P� komisarza UE na kraj?\nzagranicznych Austrii. I nic dziwnego, bo dla Austrii Sarkozy przewidywa� rzekomo wsp�lnego komisarza z Niemcami. Dzi� ka�dy z 27 kraj�w ma w Brukseli po jednym komisarzu. Niestety, w Komisji nie ma a� tyle powa�nych wyzwa�, wi�c niekt�rzy z nich musz� zajmowa� si� np. wieloj�zyczno�ci�. Tak�e traktat nicejski\nPomys� na eurokonstytucj�\nPrezes demosEuropa, instytutu zajmuj�cego si� sprawami europejskimi, zaproponowa� wczoraj strategi� dla Polski w sprawie eurokonstytucji. Jego zdaniem z traktatu trzeba wykre�li� preambu�� (i tak nie ma w niej zapis�w o chrze�cija�skim dziedzictwie Europy, o kt�re walczy�a Polska). Do aneksu\nUE/ Huebner przeciwna pomys�owi Verheugena, by zabra� ma�ym krajom komisarzy takich dziedzin jak wieloj�zyczno�� (teka rumu�skiego komisarza), Traktat Nicejski przewiduje, �e "dopiero gdy Unia b�dzie si� sk�ada�a z co najmniej 27 cz�onk�w, liczba komisarzy b�dzie mniejsza od liczby cz�onk�w". By ograniczy� wielko�� KE, projekt unijnej konstytucji przewidywa�, �e od 2014\nNiemcy i brytyjska Izba Gmin ratyfikuj� traktat z Nicei\nNiemcy ratyfikowa�y w czwartek traktat nicejski umo�liwiaj�cy rozszerzenie UE na wsch�d. Na jego przyj�cie zgodzi�a si� tak�e ni�sza izba brytyjskiego parlamentu. W Niemczech za traktatem z Nicei opowiedzia�o si� 570 pos��w, przeciw by�o 32, g��wnie z PDS. Przemawiaj�c w Bundestagu przed\nSLD i UP: walka przeciw lewicy os�abi Polsk� w w negocjacjach z UE\nSLD i UP uwa�aj�, �e polskie postulaty oparte s� na zasadach i warto�ciach przysz�ej wsp�lnoty, a Polacy wyrazili w czerwcu tego roku zgod� na przyst�pienie do Unii na warunkach zawartych w Traktacie Nicejskim. Ich zdaniem, zapowiadane przez niekt�re partie wnioski o samorozwi�zanie parlamentu\nPrezydent stawia ultimatum przed szczytem UE\n- Nie chcemy nic wi�cej ni� to, co si� nam nale�y - powiedzia� Polskiemu Radiu prezydent Lech Kaczy�ski przed wyjazdem na szczyt UE w Lizbonie. Polskim postulatem jest uwzgl�dnienie w traktacie europejskim tak zwanego "mechanizmu Joanniny" - zapisu pozwalaj�cego grupie pa�stw na\nBerlin odetchn�� z wielk� ulg� Partnerstwem Wschodnim. Sama Warszawa w tych negocjacjach raczej wiele ju� nie ugra. Polak jest szefem europarlamentu. A jak zabiegi wok� Klausa nic nie dadz� i Czechy nie ratyfikuj� traktatu? - To Unia znowu b�dzie w tarapatach. Na podstawie traktatu nicejskiego wewn�trzne i gospodarcze\nUE nie ust�puje Vaclavowi Klausowi\nm�g� nominowa� szefa dyplomacji oraz prezydenta UE przewidzianych nowym traktatem. Ro�nie te� prawdopodobie�stwo, �e José Manuel Barroso b�dzie formowa� now� Komisj� Europejsk� na podstawie obecnego traktatu nicejskiego, kt�ry wymaga jej zmniejszenia o co najmniej jednego komisarza (do 26\nCichocki: Pozycja Niemiec w Europie jest za du�a\nNiemiec Uwzgl�dniamy. My nie upieramy si� przy rozwi�zaniach nicejskich, kt�re rzeczywi�cie bardzo nie dowarto�ciowywa�y sytuacj� polityczn� Niemiec. Rozumiemy, �e Niemcy powinny by� we w�a�ciwy spos�b uwzgl�dnione politycznie w Unii Europejskiej, ale jednocze�nie wszystkie wyliczenia wskazuj�, �e w\nDzi� zaczyna si� szczyt UE w Lizbonie\nposzczeg�lnych z nich. Co zmienia traktat Inny system g�osowania. Wsz�dzie tam, gdzie decyzje podejmowane s� wi�kszo�ci� g�os�w, ta wi�kszo�� b�dzie ustalana w inny ni� dotychczas spos�b. Zgodnie z traktatem nicejskim do podj�cia decyzji potrzebna by�a odpowiednia liczba g�os�w, kt�re rozdzielone mi�dzy\nKurski: PiS by� jak kolonia karna po��czona z przedszkolem\nprzyj�cie traktatu lizbo�skiego". - Za iluzoryczne korzy�ci sprzedali�my system nicejski. Z kraju znacz�cego stali�my si� krajem du�o s�abszym - przekonywa�. M�wi�, �e pami�ta, "jak prezes �ama� ludzi, jak grozi� wyrzuceniem z Komitetu Politycznego partii tym, kt�rzy nie popr� Lizbony". - Ja\nci�g�o�ci prac Rady Europejskiej, kt�ra - pod zapisami odchodz�cego do historii traktatu nicejskiego - mia�a w tym roku a� czterech przewodnicz�cych: dw�ch premier�w Czech, prezydenta Klausa (reprezentowa� UE m.in. podczas szczytu UE - Rosja) oraz premiera Szwecji. - Skoro na tak szybk� rotacj� na szczytach\nNiemcy/ Merkel widzi szanse na porozumienie z Polsk� ws. UE wyrzutnie dla rakiet przechwytuj�cych. Rosja zaprotestowa�a przeciwko tym planom. Merkel podkre�li�a, �e przyj�cie unijnej konstytucji jest konieczne dla zapewnienia Unii zdolno�ci do dzia�ania. "Z Nice� (traktatem nicejskim) nie zajedziemy daleko" - powiedzia�a. Jej zdaniem, w oparciu o traktat\nTrzaskowski: Bilans wej�cia Polski do UE jest wyj�tkowo korzystny korzystny, jak mo�emy to niwelowa�? R.T.: To prawda, �e spos�b liczenia g�os�w, wprowadzony przez ostatni traktat, jest mniej korzystny ni� system nicejski. Traktat z Nicei wygasa w tym roku, ale tak naprawd� b�dzie mo�na stosowa� jego postanowienia do roku 2017. Potem rzeczywi�cie Polska b�dzie mia�a\nUE/ Fotyga: Polska chce w eurokonstytucji zmiany systemu g�osowania systemu uj�tego w obowi�zuj�cym obecnie Traktacie z Nicei, co znalaz�o odd�wi�k w s�ynnym powiedzeniu Jana Rokity "Nicea albo �mier�". Do podj�cia decyzji - zgodnie z eurokonstytucj� - potrzeba co najmniej 55 proc. pa�stw Unii (nie mniej ni� 15) reprezentuj�cych co najmniej 65 proc. jej\nKanclerz Austrii i marsza�ek polskiego Sejmu o eurokonstytucji\npodkre�li�, �e kanclerz Austrii i marsza�ek Sejmu "zgodzili si�, �e negocjacje w sprawie traktatu powinny zako�czy� si� szybko" - doda�. "Wed�ug marsza�ka, odej�cie od systemu nicejskiego jest ze strony Polski daleko id�cym kompromisem" - powiedzia� Lisicki. Na szczycie 21-22 czerwca w\nPolscy politycy o szczycie w Brukseli: Nic si� nie sta�o, Miller odni�s� sukces\ng�osowania do Rady Unii Europejskiej. Wierz�, �e b�dzie to rozwi�zanie, kt�re b�dzie szanowa�o Traktat Nicejski. W sprawie systemu liczenia g�os�w przyj�tego w Nicei Polska twardo broni�a korzystnego dla siebie porozumienia, jest ono przecie� obowi�zuj�c� umow� europejsk�. Piotr Nowina-Konopka To nie jest\nPremier Kaczy�ski: Nie podam si� do dymisji\nPremier zaznaczy�, �e przed rozpoczynaj�cym si� szczytem strony uzyska�y pewien post�p w rozmowach. Jednak sytuacja jest nadal niezadowalaj�ca. Szef rz�du powiedzia�, �e widzi szans� na to, aby nasze postulaty zosta�y zrozumiane. Odnosz�c si� do traktatu nicejskiego Jaros�aw Kaczy�ski powiedzia�\nDziesi�� postanowie�, kt�re zmieni� Europ�\n, przy braku granic. Trzeba by�o nowych ustale�, by Europa nie skostnia�a i mog�a sprosta� wyzwaniom XXI wieku.Po wielu latach trudnych negocjacji nad Traktatem Konstytucyjnym, kiedy by�o ju� wiadomo, �e jego przyj�cie b�dzie niemo�liwe, zaproponowano wyj�cie po�rednie. 13 grudnia 2007 r. w Lizbonie\nTelewizyjne or�dzie prezydenta - przeczytaj, zobacz, oce�\nW czerwcu zesz�ego roku wynegocjowa�em dobry dla kraju traktat reformuj�cy funkcjonowanie Unii Europejskiej. Mimo presji na Polsk� ze strony wielkich pa�stw Europy by przyj�� wcze�niej proponowane rozwi�zania uda�o si� przeforsowa� wszystkie wa�ne dla Polski zapisy, dobry nicejski system g�osowania\nZanim unijne rz�dy pod przewodnictwem Portugalii zaczn� ostatecznie pisa� i redagowa� tekst dw�ch nowych traktat�w, przyj�ty przez nie na czerwcowym szczycie UE mandat negocjacyjny musz� jeszcze oceni� Parlament Europejski i Komisja Europejska.Ta ostatnia da opini� zdecydowanie pozytywn�\nDlaczego jeste�my za traktatem - m�wi dr Rorry O' Hanlon z Fianna Fail, partii wsp�rz�dz�cej Irlandi�\nPrzez ostatnie w Europie 50 lat panowa� pok�j i to jest najwa�niejszy pow�d, dla kt�rego Irlandczycy powinni zag�osowa� za traktatem nicejskim. Bo to m.in. Unia da�a Europie pok�j. Poza tym Unia by�a dobra dla takich pa�stw jak Irlandia, kt�rej [dzi�ki pomocy Unii] bardzo si� powiod�o. A Irlandia\nUnii w Lizbonie traktat zosta� przyj�ty - wyja�nia� José S�crates, premier Portugalii, kt�ry za dwa tygodnie obejmuje przewodnictwo UE. A to oznacza, �e jeszcze jesieni� m�g�by si� rozpocz�� proces ratyfikacji nowego traktatu, tak by wszed� on w �ycie w 2009 r. W sobot� i w niedziel� wi�kszo��\n"Corriere della Sera" o Polsce: "fa�szuj�cy g�os w Europie" g�osowania w Unii. "Lech i Jaros�aw Kaczy�scy wol� absurdalny system z Traktatu Nicejskiego" - dodaje mediola�ski dziennik. W konkluzji tekstu podkre�la si�, �e "takie post�powanie pokazuje, jak ma�o interesuje Polsk� dobre funkcjonowanie Unii". Europejski kac przed irlandzkim referendum\n- dodanie do traktatu nicejskiego deklaracji o irlandzkiej neutralno�ci, a potem ponowne referendum - i wszystko wr�ci�o do normy. Dzi�ki Bogu, bo pozwoli�o to Polsce wej�� do Unii. Tym razem je�li traktat padnie, nie wystarcz� proste zabiegi, by za�egna� kryzys instytucjonalny. - Nie ma planu B na wypadek\nUE/ PE udzieli� poparcia nowym komisarzom z Rumunii i Bu�garii (opis)\ncz�onk�w UE by�o 20 komisarzy (po dw�ch komisarzy mia�y bowiem du�e kraje). By uniemo�liwi� nieko�cz�ce si� rozrastanie Komisji Europejskiej, Traktat Nicejski przewiduje, �e "dopiero gdy Unia b�dzie si� sk�ada�a z co najmniej 27 cz�onk�w, liczba komisarzy b�dzie mniejsza od liczby cz�onk�w" To\nPremier o w�tpliwo�ciach w sprawie g�osowania w Radzie UE\nMimo �e nowy traktat ma wej�� w �ycie w 2009 roku, przyw�dcy pa�stw UE uzgodnili na szczycie, �e do 2014 roku b�d� obowi�zywa�y dotychczasowe, korzystne dla Polski, zasady g�osowania w Radzie UE, jakie przewiduje Traktat z Nicei. Dopiero potem zacznie obowi�zywa� system podw�jnej wi�kszo�ci pa�stw\nHuebner: Szczyt sukcesem Europy i Polski\nw czasie obiektywnie kr�tkim - dw�ch dni negocjacji. Na szczycie przyj�to bardzo precyzyjny mandat - pozwoli on najp�niej do ko�ca roku przyj�� nowy traktat UE, kt�ry zast�pi odrzucon� przez Francuz�w i Holendr�w eurokonstytucj�. Szczyt: Nicea do 2014, do 2017- system mieszany Mimo �e nowy traktat\nRokita: Sprawy polskie na arenie mi�dzynarodowej id� dobrze\npolityk PO w poniedzia�ek w radiowej "Tr�jce". Rokita uwa�a, �e pierwiastkowy system g�osowania w UE, za kt�rym opowiada si� Polska, ma niewielkie szanse. "Utrzymanie nicejskiego systemu jest bardziej prawdopodobne ni� jaki� kompromis" - powiedzia� Rokita. Obecny tekst Traktatu\nwyra�nym efektem dzia�a� ostatniego roku jest wzmocnienie relacji Warszawy z krajami Europy Wschodniej. - Pozycja Polski jest mocna. Zachowali�my na wiele lat nicejski system g�osowania, wywalczyli�my Joanin�, wywalczyli�my wiele konkretnych zmian w Traktacie, kt�re umacniaj� zasad� pa�stwa narodowego i\nSzczyt UE w Bukseli: w po�owie drogi do kompromisu?\ng�osowania, a� do 2020 r. Do tego czasu - chce Warszawa - obowi�zywa�by bardzo korzystny dla Polski Traktat Nicejski. Dodatkowo, Polska domaga si�, �eby w nowym systemie g�osowania (tym, kt�ry zacz��by dzia�a� po dekadzie) wzmocnione zosta�y mechanizmy blokowania decyzji.Pr�cz dodatkowych zmian w systemie\nEuropose� Brok: Polska osamotniona w walce o zmian� systemu g�osowania\nobecnie traktat nicejski daje Polsce 27 g�os�w w Radzie UE, tylko o dwa mniej ni� posiadaj� najwi�ksze kraje: Niemcy, Wielka Brytania czy Francja. Zaproponowany w Traktacie Konstytucyjnym podzia� g�os�w zwi�ksza wp�yw najwi�kszych kraj�w, szczeg�lnie Niemiec. Mia�yby one 82 g�osy wobec 38 Polski. Polska\nTraktat w dziewi�ciu punktach\nEuropejskiej. Rozszerzenie tych uprawnie� mog�oby sparali�owa� Uni�. 9. S�uszna jest tak�e wprowadzana przez nowy traktat docelowo zasada podw�jnej wi�kszo�ci w g�osowaniach. Unia w ten spos�b b�dzie mog�a �atwiej podejmowa� decyzje. System nicejski dyskryminowa� takie kraje jak Francja.Europa potrzebuje\nPrzegrany PiS wywalczy� wa�ne stanowisko w Strasburgu\n. Ale gdy w mocy pozostanie traktat nicejski, b�dzie musia�a si� zmniejszy�, cho� nie wiadomo jeszcze o ilu komisarzy. - Je�li 2 pa�dziernika irlandzkie referendum si� powiedzie, a kto� nadal nie podpisze traktatu, to proponuj�, by kraj, kt�ry go nie podpisze, nie mia� komisarza - m�wi� Daul. Te s�owa\nRz�d nie zg�osi� Buzka? Tusk: Dramatyczne nieporozumienie\nna temat tego, czy to jest wa�ne stanowisko (przewodnicz�cy PE - PAP), czy to nie jest wa�ne stanowisko - m�wi� Tusk. Jego zdaniem w kategoriach formalno-prawnych, formalno-politycznych to pytanie jest pozbawione jakiegokolwiek sensu.Jak zaznaczy� premier, "w ramach Traktatu Nicejskiego to jest\nDlaczego Lizbona mo�e przepa�� w Dublinie\n, jak podatki czy obrona, weto zostaje. Wszystkie inne kwestie, kt�re pojawi�y si� w kampanii, od obaw o utrat� neutralno�ci, po sprawy podatkowe, aborcj�, tak naprawd� nie maj� nic wsp�lnego z tym traktatem. Czy to, �e w sprawie traktatu nicejskiego g�osowano w Irlandii dwukrotnie, oraz �e\nSikorski: Polska niech�tna przyj�ciu wi�ni�w z Guantanamo\nZdaniem ministra, je�li Irlandczycy traktat ponownie odrzuc�, to go nie b�dzie, ale UE b�dzie funkcjonowa�a nadal, na podstawie traktatu nicejskiego. "I znajdziemy inne sposoby wdro�enia tych zmian instytucjonalnych, kt�rych niezb�dnie potrzebujemy, takich jak na przyk�ad wi�ksza sp�jno��\nNiemcy/Merkel przed szczytem UE: Europa na rozdro�u UE. Merkel zaznaczy�a, �e wsp�lnota 27 pa�stw nie jest w stanie skutecznie dzia�a� na podstawie traktatu nicejskiego z 2000 roku. Jej zdaniem, Europie potrzebny jest traktat zapewniaj�cy unijnym instytucjom "zdolno�� do dzia�ania". Pani kanclerz powt�rzy�a, �e Niemcy do ko�ca czerwca\nEurodeputowani przeciwko wpisaniu Joaniny do traktatu\nWarszawa domaga si�, by mechanizm z Joaniny, kt�ry umo�liwia krajom cz�onkowskim odwlekanie podejmowania decyzji w UE przez "rozs�dny czas", nawet je�li nie maj� one wystarczaj�cej mniejszo�ci blokuj�cej, zosta� wpisany do tre�ci samego traktatu lub protoko�u. W opracowanym przez\nPodczas spotkania z dziennikarzami po zako�czeniu negocjacji Lech Kaczy�ski wyja�ni�, �e zgodnie z ustaleniami b�d� zmiany w dw�ch traktatach. Spotkanie w Brukseli polski prezydent okre�li� jako niezwykle trudne, ale - jak podkre�li� - zastrze�enia Polski w du�ej mierze zosta�y uwzgl�dnione. Za\nNikt nie b�dzie umiera� za Joanin�?\nkorzystny dla nas system nicejski, a regu�� b�dzie podejmowanie decyzji podw�jn� wi�kszo�ci� (kraj�w i populacji). Problem w tym, �e premier Jaros�aw Kaczy�ski by� przekonany, �e polski rz�d b�dzie m�g� zablokowa� niedobr� dla siebie decyzj� a� na dwa lata, co de facto oznacza jej poniechanie (obecnie mo�na\nPremier: nie ma powod�w, by zmienia� uzgodnienia nicejskie\nSzef rz�du by� go�ciem radiowych "Sygna��w Dnia". Podkre�li�, �e odej�cie od kompromisu nicejskiego by�oby dla Polski bardzo powa�nym problemem. - Skoro ustalony w Nicei system g�os�w wa�onych do tej pory nawet nie wszed� w �ycie, to jak mo�na spokojnie przechodzi� nad argumentacj�, �e\nPremier: Wok� rezultat�w szczytu UE panuje paranoja\n, przedstawicielom innych pa�stw znane by�o przywi�zanie Polski do korzystnego dla nas systemu nicejskiego. Warszawa - m�wi� - chc�c zaj�� aktywn� rol� w pracach nad nowym traktatem, zaprezentowa�a "najbardziej demokratyczny" tzw. system pierwiastkowy. Jednak - podkre�li� Kowal - ju� pierwszego dnia\nM. Cichocki: Polska nie obawia si� Niemc�w\n. Zaznaczy�, �e strona polska przyzna�a, i� system nicejski "nie doszacowuje" pozycji Niemiec w Unii Europejskiej. Na szczycie UE w 2000 roku w Nicei Polsce przyznano tylko dwa g�osy mniej ni� krajom najwi�kszym - Niemcom, Wielkiej Brytanii i Francji. W podpisanym cztery lata p�niej traktacie\nNiemcy/ Jurek: szansa na przezwyci�enie polsko-niemieckich spor�w powinien potwierdzi� charakter Unii jako "rzeczywistego zjednoczenia dawniej od��czonych cz�ci Europy", a nie tylko trzech najwi�kszych kraj�w. Jurek powiedzia�, �e system g�osowania ustalony w traktacie nicejskim jest "bardzo dobry", a wprowadzona p�niej zasada podw�jnej wi�kszo�ci\nprzez ludzi, ale przede wszystkim dla ludzi. A wi�c dzi� jest wi�ksze zrozumienie dla konieczno�ci demokratyzowania Unii. Zgadzamy si� z postulatem uproszczenia systemu podejmowania decyzji. System nicejski opieraj�cy si� na tzw. potr�jnej wi�kszo�ci nie jest prosty. Rozwi�zania proponowane w traktacie\nPodzia� g�os�w w Radzie Unii Europejskiej wg ustale� Traktatu Nicejskiego, obowi�zuj�cy od 1 listopada 2004 do 1 listopada 2014 Kraj G�osy Ludno�� (mln) Niemcy 29 82.0 Wielka Brytania 29 59.4 Francja 29 59.1 W�ochy 29 57.7 Hiszpania 27 39.4 Polska 27 38.6 Rumunia 14 22.2 Holandia 13 15.8 Grecja 12 10.6 Czechy 12 10.3 Belgia 12 10.2 W�gry 12 10.0 Portugalia 12 9.9 Szwecja 10 8.9\nwi�cej o traktat nicejski na pl.wikipedia.org


Kask kellys REBUS white-black www.madbike.pl -ID: 2963 - Madbike\nKask kellys REBUS white-black www.madbike.pl\nRower 20" Merida RAPTOR black rama alu 10" www.madbike.pl 749,00 zł\nSakwa na bagażnik Kellys Courier black z napisem KLS 2014 127,00 zł\nniska waga kasku (272-292 g) i wysoka wytrzymałość\n12 przednich i 8 tylnych otworów do doskonałego odprowadzania nadmiaru ciepła\nszybka i łatwa regulacja kasku do obwodu głowy\nwewnętrzna wyściółka dla podniesienia wygody użytkowania\nwielkość S/M (54-58 cm)\nwielkość: M/L (58-61 cm)\nKask Kellys SPIRIT white mad bike Szczecin\nSPIRIT white - biały Kask rowerowy wykonany w technologii In-mold. Niska waga kasku (265 - 285g) przy jego dużej sztywności. 13 otworów przednich i 8 tylnych odprowadzających nadmiar ciepła. Łatwe i szybkie dopasowanie wielkości do obwodu głowy. Mięk...\nKask dziecięcy Kallo GES pink 48-54 cm\nKask dziecięcy model Kaloo GES , rozmiar 48-54cm waga 266g, 8 otworów wentylacyjnych, regulacja rozmiaru przez " Turn Lock "- system, konstrukcja naklejana, kolor różowy\nKask dziecięcy Ranger MANGO pomarańczowy\n11 otworów, rozmiar 48-52 cm, waga 240 g\nKask kellys REBUS grey-silver www.madbike.pl\nREBUS silver-grey kask wykonany w technologii In-mold niska waga kasku (272-292 g) i wysoka wytrzymałość 12 przednich i 8 tylnych otworów do doskonałego odprowadzania nadmiaru ciepła szybka i łatwa regulacja kasku do obwodu głowy wewnętrzna wyściółka...\nKask Dynamic white-green S-M 54-58 / M-L 58-61 cm\nKask dla dorosłych produkowany w technologii In-mold\nKonstrukcja wewnętrzna zapewnia wysoką sztywność przy niskiej wadze (235 - 266g)\n14 przednich i 6 tylnych otworów wentylacyjnych zapewnia doskonałą wentylację\nŁatwe i szybkie ustawienie kasku do obwodu głowy\nWyściółki wewnętrzne zapewniają wygodniejsze używanie\nWielkość: S/M ( 56-58 ) i M/L (58-62cm)\nKask Kellys SPIRIT red mad bike Szczecin\nSPIRIT red - czerwony Kask rowerowy wykonany w technologii In-mold. Niska waga kasku (265 - 285g) przy jego dużej sztywności. 13 otworów przednich i 8 tylnych odprowadzających nadmiar ciepła. Łatwe i szybkie dopasowanie wielkości do obwodu głowy. Mię...\nKask Kellys ROCKET black www.madbike.pl\nTopowy model kasku wykonany w technologii In-mold. IRS (In-molded Reinforced Skeleton) - wewnętrznie wzmocniona konstrukcja szkieletu, która przy zachowaniu niskiej wagi kasku (247 - 277g) zapewnia dużą wytrzymałość. WWV22 (Wide Wind Ventilation) - 1...\nKask dziecięcy KID GES red AIR\nKask dziecięcy KID GES czerwony AIR rozmiar 47-53cm waga 175g 9 otworów wentylacyjnych regulacja rozmiaru przez "Turn Lock"-system konstrukcja naklejana kolor czerwony\nBezpieczny kask wysokiej jakości dla najmłodszych. Wesoła i kolorowa grafika wywołuje uśmiech nie tylko wśród dzieci. Minimalna waga nie obciąża głowy i szyi. 11 otworów sprawnie wentyluje wnętrze kasku. Siatka w przednich otworach chroni przed owada...\nKask dziecięcy Ranger MANGO zodiak, zółty\n11 otworów rozmiar 48-52 cm waga 240 g\nKask Dynamic white-red S-M 54-58 / M-L 58-61 cm\nKask Kellys SPIRIT grey\nSPIRIT grey - szary Kask rowerowy wykonany w technologii In-mold. Niska waga kasku (265 - 285g) przy jego dużej sztywności. 13 otworów przednich i 8 tylnych odprowadzających nadmiar ciepła. Łatwe i szybkie dopasowanie wielkości do obwodu głowy. Miękk...\nKask Kellys ROCKET blue www.madbike.pl\nKask dziecięcy KID GES blue AIR\nKask dziecięcy KID GES niebieski AIR rozmiar 47-53 cm waga 175 g 9 otworów wentylacyjnych regulacja rozmiaru przez "Turn Lock"- system konstrukcja naklejana kolor niebieski\nKask kellys REBUS brown S/M www.madbike.pl\nREBUS brown kask wykonany w technologii In-mold niska waga kasku (272-292 g) i wysoka wytrzymałość 12 przednich i 8 tylnych otworów do doskonałego odprowadzania nadmiaru ciepła szybka i łatwa regulacja kasku do obwodu głowy wewnętrzna wyściółka dla p...\nKask SMARTY blue smile MAD BIKE\nKask SMARTY blue smile\nUśmiechnięte buźki :-)\nModel dziecięcy wyprodukowany w technologii In-mould, niska waga kasku (232-260g) i wysoka sztywność\n14 otworów: 10 przednich i 4 tylne doskonale odprowadzają ciepło\nDialRing System - szybka i łatwa regulacja wielkości, wyściółki wewnętrzne zwiększają wygodę noszenia, integrowany daszek oraz siatka na owady\nS ( 48-52cm )\nKask dziecięcy PUMA children S, M\nKask dziecięcy rowerowy, rolki, hulajnoga, regulacja poprzez pokrętło, waga 250 g, unisex\nKask ROCKET blue M