Dziedziniec pod wieżą astronomiczną\nTemat: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 28.09.15 19:53\nDziedziniec ten jest dobrym miejscem do spędzenia wolnej chwili między lekcjami, jeśli akurat pozwala na to pogoda. Na środku stoi niewielka fontanna, a szum wody idealnie wpływa na myślenie, prawda? Kiedy zaś podniesiesz głowę, wysoko w górze dojrzysz szczyt Wieży Astronomicznej, bo to pod nią właśnie jesteś.\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 21.11.15 21:25\nNie spodziewał się tego, że tak nagle opuszczą salę. Mogła go chociaż uprzedzić, a nie tak bezceremonialnie wyciągać z zajęć. Nie żeby miał coś przeciwko temu, zaczynał się naprawdę źle czuć z tym, że przeszkadza innym i nie słucha nauczyciela. Tego co się stało za drzwiami zupełnie się nie spodziewał, nie można było tego nawet nazwać pocałunkiem, tylko lekkim muśnięciem warg. Ale i tak nie był przyzwyczajony do tego, że ktoś w taki sposób okazuje mu zainteresowanie.\n- Może gdzieś poza mury zamku? - sam nie był o tym przekonany. Nie czuł się jeszcze na tyle pewnie w labiryncie korytarzy, aby prowadzić, ale skoro Bianka zadała mu pytanie, uznał, że ma wyjścia - Ostatnio patrzyłem się przez okno na jezioro, ale za każdym razem coś mi burzyło plany i ostatecznie nie udało mi się tam trafić. Może tym razem - z drugiego piętra nie było daleko. Trochę schodów, ale nie za wiele, kilka korytarzy i mogli się cieszyć świeżym powietrzem. Początkowo chciał iść nad jezioro, ale kiedy przechodzili obok dziedzińca nie mógł nie zatrzymać się na chwilę.\n- Lubię to miejsce - podszedł do fontanny i usiadł na jej skraju uznając ostatecznie, że to miejsce też będzie dobre. Zanurzył rękę w wodzie i zmącił jej spokojną taflę, odkładając na bok prezent od Bianki. Nie chciał, aby coś się z nim stało, a spotkanie z fontanną na pewno nie wpłynęłoby na niego dobrze.\n- Niedługo skończy mi się eliksir, mogłabyś uwarzyć mi nowy? - spytał spoglądając w jej kierunku. Żałował, że sam nie miał zdolności w tej dziedzinie i musi się zawsze prosić innym. Do szkolnej pielęgniarki zaglądał tylko w ostateczności, bo zawsze zadawała mu zbyt wiele pytań, a tego nie potrzebował i z pewnością nie polepszało samopoczucia. Mógł leczyć się sam, ale do tego potrzebny był eliksir - Niewiele mi już zostało… - zaczął się nerwowo tłumaczyć, bo ostatnio prosił o niego coraz częściej. Miał tylko nadzieję, że Bianka zrozumie.\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 21.11.15 21:43\nBianka uśmiechnęła się delikatnie na słowa chłopaka. Tak, to był dobry pomysł. Dusiła się tu, w tych murach; chciała zażyć trochę świeżego powietrza. A przecież Hogwart miał takie piękne okolice. W szczególności lubiła Zakazany Las i często zdarzało jej się tam wymykać. Raz nawet wyszła w pełnię, ale mało brakowało, a nie skończyłoby się to dobrze. Musiała uważać. Po wojnie była w lesie tylko raz - odkryła, że przez anemię ma coraz mniej sił. Czasem czuła się jak staruszka, jak delikatne chucherko. I miała ochotę tylko leżeć i spać.\n- Wyborny pomysł - stwierdziła, nie puściwszy jego ręki, i zaczęła iść w odpowiednią stronę. Lubiła chodzić za rękę, nieważne z kim. Podobało jej się takie poczucie intymności między dwojgiem ludźmi, taka więź, koneksja, nawet niekoniecznie emocjonalna - po prostu. Poczucie bezpieczeństwa.\nSerpens zatrzymał się na dziedzińcu pod więżą astronomiczną. Bianka lubiła to miejsce, było takie ciche i na ogół spokojne. Dzieciaki zwykle przesiadywały na dziedzińcu głównym, tutaj mało kto przychodził - a jak już, to z książką lub pergaminem.\n- Ja też - powiedziała tylko, siadając po turecku na skraju fontanny, obok Serpensa. Oparła łokieć na swoim kolanie, by podeprzeć podbródek dłonią i spojrzeć na chłopaka przymrużonymi oczami. Ostatnio coraz częściej słyszała te słowa i bynajmniej jej się to nie podobało. Zwyczajnie martwiła się o Burke'a. Mógł się wpakować w poważne kłopoty, a ona nie chciała mieć go na sumieniu. - Zwiększasz dawki - stwierdziła, jakby to miała być odpowiedź. Ale przecież wiedziała, że jeśli ładnie poprosi, to ona się ugnie. Po prostu chciała wybadać sprawę. Chociaż spróbować się przeciwstawić wciąganiu jej do tej wspólnej zbrodni.\nWestchnęła, prostując się, po czym przysunęła się do niego bliżej.\n- Wiesz, że musisz uważać z ilością, Serpens - powiedziała, kładąc czułym gestem dłoń na jego policzku i tym samym zmuszając go, by spojrzał jej w oczy. - Uwarzę ci go, ale będziesz musiał codziennie przychodzić do mnie po odpowiednią dawkę, dobrze? - spytała, ostrożnie ważąc słowa. Nie mogła nad tym stracić kontroli, inaczej i dla niej i dla niego źle mogłoby się to skończyć.\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 22.11.15 0:13\nDopiero kiedy znaleźli się przy fontannie zorientował się, że przez całą drogę szli za rękę. Nie było w tym nic złego, żadnej obietnicy, którą mogło nieść za sobą pokazanie się w ten sposób z drugą osobą. Bo wiedział doskonale, że niektórzy tak kochają plotki, że niewiele im potrzeba było do szczęścia. Zawsze żal mu było takich osób, bo to oznaczało, że bardzo musiały nie lubić swojego życia skoro woleli się skupić na innych. Nie dbał jednak o to, co o nim powiedzą inni i tak już dużo mówili i to zdecydowanie gorszych rzeczy, więc jak powiedzą dla odmiany coś miłego będzie to dziwne, ale przyjemne.\n- Prawie nigdy tutaj nikogo nie ma i można posiedzieć w spokoju - czasem między lekcjami była mu potrzebna taka chwila wytchnienia i zawsze znajdował ją właśnie w tym miejscu. Nie wiedział w sumie dlaczego to miejsce jest tak opustoszone i nie zamierzał się nad tym zbyt długo zastanawiać, bo i tak niewiele by to wniosło - Jakby wszyscy zapomnieli o tym miejscu.\nPrzestał mącić wodę i kiedy na dłoni zostało mu jeszcze kilka kropli strząsnął je w kierunku Bianki. Nie miał zamiaru jej całej zmoczyć, ale tylko tak symbolicznie pochlapać.\n- Bo są coraz słabsze. Czytałem ostatnio, że można czymś wzmocnić ten eliksir - powiedział niby od niechcenia, ale tak naprawdę był ciekawy jakby to wyszło gdyby spróbowała to zrobić. Albo w ogóle zdecydowała się na uwarzenie czegoś mocniejszego niż do tej pory. Początkowe słowa mogły zabrzmieć jak oskarżenie, ale tym nie były. Może troszeczkę, ale to przez ból.\nWywrócił oczami kiedy wpadła na genialny pomysł. Zupełnie nie przypadł mu on do gustu, ale nie było się czemu dziwić. Nie chciał, aby ktokolwiek go kontrolował, a za przystaniem na tą propozycję szło przyzwolenie na to. I choć łagodny dotyk na policzku łagodził złość po słowach, to tak naprawdę nie wiedział czy chce na to przystać.\n- Nie chcę ci robić dodatkowego kłopotu - spróbował z tej strony wymigać się z układu, który za nic mu nie odpowiadał. Co prawda nie zgodził się jeszcze na nic, ale czuł, że trudno będzie przekonać Biankę, że to nie jest najlepszy pomysł.\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 22.11.15 11:15\nBianka roześmiała się cicho na ten pseudochrzest, ale już po chwili wcale nie było jej do śmiechu. Słabsze? Wzmocnić eliksir? Przecież to był absurd; mikstura nie traci na mocy wraz z ilością jej warzenia. Serpens tłukł od rzeczy, próbował ją wykiwać i zrobić z niej debila, a tego akurat Bianka naprawdę nie lubiła. Dziewczyna zademonstrowała więc swoje niezadowolenie delikatnym ściągnięciem brwi i rzuceniem chłopakowi wyjątkowo chłodnego jak na nią spojrzenia.\n- Nie są coraz słabsze, Serpens. Wzrasta ci tolerancja na nie, b o p r z y j m u j e s z z a d u ż e d a w k i - powiedziała dobitnie, lecz spokojnie. Nie miała zamiaru dać się tak stłamsić, no ej. Toż to praktycznie wykorzystywanie jej dobrego serca. I to nie jest tak, że Bianka jest zbyt głupia czy rozkojarzona, by takie zachowanie zauważyć. Nie - ona doskonale sobie zdaje z tego sprawę, ale nie zawsze uświadamia w tym swego rozmówcę. - Wiesz, że to nie jest dla mnie kłopot. Po prostu nie chcę, żeby stała ci się krzywda - westchnęła dziewczyna, usadawiając się tak, że oplotła nogami Serpensa w pasie, by nie mógł przypadkiem zezłoszczony wstać i uciec. Zadarła głowę tak, by spojrzeć mu w oczy. - Zróbmy tak - dostarczę ci ten eliksir jak najszybciej, ale jeśli przyjdziesz do mnie po kolejną porcję szybciej niż za dwa tygodnie, nie dostaniesz jej od razu. Bo, kurczę, Serpens, to naprawdę nie są przelewki - odparła, chwytając chłopaka za dłoń i delikatnie gładząc jej wierzch kciukiem, by go uspokoić. Obrzuciła go zmartwionym spojrzeniem, w duchu modląc się, by miał na tyle rozumu, by przystać na układ.\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 23.11.15 11:30\nNie chciał zrobić z niej debila, a jedynie bardzo chciał, aby uwarzyła mu więcej. Najlepiej czegoś mocniejszego co przyćmi jego ból. I umysł. Bo to ostatnio szło w parze, a uczucie było tak przyjemnie, że nie chciał go sobie odmawiać. To nie było nic groźnego, więc nie widział powodu dla którego miałby z tego zrezygnować.\n- Za duże? To niemożliwe - odpowiedział spokojnie, choć w środku zaczynał czuć złość. Zawsze i niezmiennie przychodził ten moment w którym ktoś mówił mu, że dawki jakie przyjmuje są za wysokie. Wiedział, że to może się źle skończyć, ale łatwiej było założyć na oczy klapki i udawać, że nic takiego się nie dzieje. Że to tylko ten jeden raz albo ręka mu zadrżała przy kolejnej dawce, później wymówki zaczynały być coraz mniej potrzebne. Wcześniej brał mugolskie tabletki, ale nijak miały się ode do eliksirów. Teraz desperacko zaczął myśleć o tym, żeby połączyć jedno i drugie - Nic takiego mi się nie stanie - machnął tylko ręką na takie argumenty, bo były dla niego niedorzeczne. Dlaczego w ogóle ktoś miałby się tym przejmować. Przez głowę mu nawet przeszło, żeby uciec stąd, ale Bianka jakby to wyczuła. Nie odepchnął jej, a jedynie dzięki temu zszedł głową na ziemię - Niech będzie i tak - przystał na taką propozycję w głowie już układając plan. Może Nikolai coś dla niego uwarzy? Albo spuści głowę i uda się do szkolnej pielęgniarki? Możliwości było kilka i za nic teraz by się nimi z nikim nie podzielił. Nigdy nie uciekał się argumentów powszechnie budzących współczucie, ale czasem można było na nich ugrać najwięcej. Więc i one w ostateczności mu zostawały.\n- I kolejne Halloween. Niekoniecznie na wesoło je tutaj świętujecie - chciał zostawić temat eliksirów za sobą, aby przypadkiem nie powiedzieć czegoś za dużo. Skoro mieli wszystko ustalone, to nie było co jeszcze więcej rozgrzebywać tego tematu.\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 01.05.16 18:59\nLeo przysiadł na krawędzi fontanny, choć nie bardzo wiedział po co. Tak naprawdę to miał zamiar przejść się po błoniach, ale zrezygnował z tego. Tak, potrzebował dotlenienia, ale dotlenić się mógł równie dobrze na dziedzińcu. Ale dlaczego wybrał akurat tę część dziedzińca?\nUniósł głowę, a jego wzrok napotkał czubek Wieży Astronomicznej. I już wszystko stało się jasne. Chociaż nie, jednak nie. Ta Wieża to nie były dobre wspomnienia. Czemu dobrowolnie do nich wracał? Czemu przysiadywał akurat na krawędzi tej konkretnej fontanny pod tą konkretną wieżą? Wpatrywał się w nią oczyma wyobraźni niemal widząc siebie stojącego ramię w ramię z Gabrielem i wychylającego się lekko przez barierkę, z wzrokiem utkwionym w zachodzącym słońcu. To akurat wyglądało dobrze, prawda? Nawet bardzo dobrze. Do tego stopnia dobrze, że nawet lekko się uśmiechnął, co zdarzało się ostatnio rzadko. To był ten wieczór, kiedy jeszcze byli tylko przyjaciółmi i nikim więcej. Ten wieczór, kiedy to ich rozmowy zaczęły wypełniać się podtekstami, ich spojrzenia zaczęły stawać się dwuznaczne, a ich usta tak bardzo pragnęły, by złączyć się ze sobą. To był ten wieczór, kiedy zrobiły to po raz pierwszy. Może to jednak nie było aż tak złe wspomnienie? Coś musiało zapoczątkować to, co działo się między Gryfonami, a gdyby nie ten spontaniczny gest ze strony Slughorna, to kto wie, czy kiedykolwiek to zostałoby zapoczątkowane. Może Leo do tej pory rozmawiał z nim zestresowany, że Gabe coś dostrzeże i nadal spuszczałby wzrok, kiedy tylko ich spojrzenia miały okazję się skrzyżować? Może nadal zostawałoby mu dyskretne przyglądanie się chłopakowi z pozycji przyjaciela, może do tej pory nie posmakowałby jego ust? Jak by wtedy wyglądało to wszystko? Jego życie byłoby lepsze czy gorsze? Pewnie gorsze. Bo o ile do teraz, kiedy spotykało go coś złego zawsze trzymał się myśli, że jest jeszcze Gabe, tak gdyby go nie było, nie w ten sposób, w jaki był przy nim teraz...\nChciałby móc w jakiś sposób mu podziękować. Nie wiedział jak miałby zrobić to w odpowiedni sposób, ale wiedział, że idealnym terminem będą jego urodziny, do których bądź co bądź zostały już tylko dwa dni. I tak, jak dawno nie mieli okazji pobyć ze sobą sam na sam, tak ten dzień spędzą razem. Tak postanowił, że chociażby życie waliło mu się na głowę to chce, żeby obok niego był Gabe.\nSpuścił spojrzenie na ziemię. Te wszystkie myśli uderzały w niego ze zdwojoną siłą, jeszcze mocniej niż na lekcjach Astronomii, a to wtedy przecież był jeszcze bliżej wspomnień. Może to też przez fakt, że był sam, a szum fontanny sprzyjał jego rozmyślaniom?\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 01.05.16 19:56\nOwszem, był sam. Ale czy na długo! Oczywiście, że nie! W tej szkole zostanie samym na dłużej niż pięć minut było zdaniem Rose przereklamowane. Tym razem to ona była tą, która zakłócała spokój, jednocześnie szukając go dla siebie. Weszła więc cichutko na dziedziniec, gdzie miała głupią nadzieję nie zastać nikogo. Jednak widok samotnego Gryfona jej nie odstraszył. Westchnęła i podeszła do fontanny. Żeby nie być szczególnie wredną, usiadła w pewnej odległości od chłopaka, ale jednocześnie nie możliwie jak najdalej, coby nie pomyślał, że coś z nim jest nie tak. Już i tak nie wyglądał jakby miał najlepszy dzień w swoim życiu.\nDziewczyna usiadła na krawędzi fontanny po turecku, przodem do wody i leniwie przebierała dłońmi w cieczy, zamyślając się na tyle, że nie zdawała sobie sprawy, że jej chlupotanie wodą mogło być z lekka irytujące. Miała ochotę też sobie ponucić jakąś melodię, ale nie czuła się swobodnie przy obcym w pobliżu. Zadowoliła się więc swoim korytarzem myślowym gdzie to się zastanawiała co też robi teraz jej siostra i gdzie się właściwie podziewa. Martwiły ją też zajęcia, które chciała zaliczyć jak najlepiej. Na Zielarstwie się nie popisałam, pomyślała ponuro.\nNa myśl o Zielarstwie pacnęła ze złością dłonią w wodę, tym samym ochlapując nieco jej otoczenie i prawie obcego chłopaka. Podniosła na niego zmieszany wzrok.\n- Och.. Przepraszam. – Powiedziała przepraszająco na tyle tylko głośno, żeby ją usłyszał.\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 01.05.16 20:37\nLeo nawet nie zauważył, że już nie jest sam na dziedzińcu. Zbyt pochłonęły go właśnie myśli. Tak już miał, że kiedy zagłębiał się za bardzo w otchłań własnego umysłu wszystko inne przestawało się liczyć. Niekoniecznie w pozytywnym sensie. Na lekcjach na przykład było to wyjątkowo drażniące i odbijało się niekorzystnie na jego stopniach i na tym, w jaki sposób postrzegali go nauczyciele. A postrzegali go chyba coraz gorzej. Na nieszczęście, bo przecież prefekt powinien dawać dobry przykład i być autorytetem, prymusem, i tak dalej. Ha, powodzenia z tym.\nOcknął się dopiero wtedy, gdy cichy szum fontanny, w który się wsłuchiwał został zagłuszony przez jakieś... pluskanie? Błyskawicznie odwrócił głowę w stronę, z której dobiegły go te dźwięki. Jego spojrzenie padło na dziewczynę z włosami o cudacznym kolorze, która znikąd znalazła się obok niego. Nie daleko, ale wystarczająco blisko, żeby wyraźnie słyszał jak woda, którą dziewczyna przelewała sobie przez palce z pluskiem uderza w taflę fontanny.\nNiekontrolowanie przełknął ślinę i odrobinę się wyprostował. Nie wiedział, czy powinien wstać i odejść? W sumie to był tu pierwszy. A poza tym dlaczego miałby odchodzić tylko dlatego, że ktoś jeszcze postanowił usiąść sobie na krawędzi fontanny? Takie rzeczy się zdarzały, to przecież było normalne. To Hogwart, a w Hogwarcie nie można liczyć nigdy na stuprocentowe prawdopodobieństwo, że twoja samotność będzie trwała długo, nawet jeśli znajdziesz sobie jakiś nieuczęszczany kącik. A tymczasem Leo po prostu przycupnął na dziedzińcu, oczywistym było, że prędzej czy później (raczej prędzej) ktoś tu przyjdzie. I przyszedł. I co? I nic. Dziewczyna zajęła się sobą, on mógł zająć się sobą. Nie odczuwał jakiejś potrzeby, żeby powiedzieć cokolwiek, przywitać się, spytać o dzień ani nic z tych rzeczy, bo i dlaczego miałby to robić? Nie znał jej. Ona nie znała jego. Gdyby chciała porozmawiać to sama już by się odezwała. A ostatnią rzeczą, na jaką Slughorn miał ochotę w tamtym momencie była rozmowa z nieznaną mu dziewczyną o jakichś pierdołach. Dlatego też po prostu odwrócił spojrzenie, próbując udawać, że jej tu nie ma. A raczej, że to jego tu nie ma. Musi sobie kiedyś sprawić pelerynę niewidkę. Nie dość, że nikt by mu nie przeszkadzał, to jeszcze ile rzeczy mógłby robić pod osłoną niewidzialności i w jakich miejscach mógłby bywać. Na przykład w dormitorium Gabe'a i nikt nawet by się nie zorientował, prawda?\nNagle usłyszał plusk głośniejszy od poprzednich i poczuł na karku kropelki zimnej wody, na co odruchowo się wzdrygnął. Jego dłoń powędrowała odruchowo do szyi i ją wytarła, a jego głowa po raz kolejny odwróciła się w stronę przybyłej przed chwilą dziewczyny. Ich spojrzenia skrzyżowały się na moment, ale Slughorn zaraz przerwał ten kontakt wzrokowy, spoglądając na strumień wody, który wytryskał z fontanny, aby następnie z powrotem wpaść do basenu.\n- Nic się nie stało – westchnął, po czym spojrzał na nią po raz kolejny. - Fajne włosy – dodał tylko. Ale po co? Może nie chciał, żeby Krukonka czuła się nieswojo? Albo nie chciał, żeby myślała, że chłopak jest na nią zły, czy też jakiś zdziczały? Ale czy aby na pewno nie był jakiś zdziczały? Szczerze to chciał, żeby dziewczyna już poszła, ale przecież jej tego nie powie. Zamiast tego uśmiechnął się do niej krótko i smutno, choć nie miał tego w planach.\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 01.05.16 23:59\nRose uśmiechnęła się blado do chłopaka, próbując wyczuć, czy jest zły. Wyglądał jednak na zmartwionego, wręcz smutnego. Jednak kiedy usłyszała komplement o włosach, odruchowo podniosła dłoń do głowy, uśmiechając się ze zmieszaną nieśmiałością.\n- Dziękuję. Twoje też są niezłe. – Powiedziała, próbując jakoś rozładować wyraźne skrępowanie.\nPopatrzyła uważniej na chłopaka. Gryffindor cieszył się dobrą renomą, mówi się, że należą do niego przyjaźni, otwarci ludzie. Po wojnie jednak ciężko było wyczuć ludzi. Byli inni, zmienieni przez traumatyczne przeżycia i mroczne czasy. Ten chłopak również wyglądał jak jedna z tych pokrzywdzonych przez los osób, które widziały za dużo jak na swój wiek i musiały dorosnąć zbyt szybko. To Twój moment, Rose. Jesteś samotna, nie masz przyjaciół, już nie ma dla Ciebie siostry. Chociaż spróbuj z kimś pogadać., mówiła do siebie w myślach, wlepiając wzrok w wodę. Nie było wątpliwości, że długo tak nie da się wytrzymać. Jej najbliższa osoba, która zawsze jej wystarczała, znów ją opuściła, kończąc szkołę i osiedlając się w Chelmsford. I tak Rosemary została bez kontaktów, bo i mając siostrę nie czuła, że inni są jej potrzebni. A teraz było jej ciężko, bo nie wiedziała nawet jak powinna się zachować.\n- Zły dzień? – Zagaiła w końcu.\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 02.05.16 1:20\nIch rozmowa, a raczej krótka wymiana zdań, (bo rozmową tego nazwać było nie można) była tak sztywna i sztuczna, że to aż bolało. Zwłaszcza Leo czuł się z tym źle. Gdzie się podział dawny on, który potrafił podtrzymać każdą, nawet otwarcie zmierzającą na zgubny tor rozmowę? Kiedyś pewnie zaspamowałby dziewczynę słowami, do tego stopnia, że nie wiedziałaby, gdzie właściwie jest koniec jednego wypowiadanego przez niego zdania, a gdzie zaczyna się następne. "Fajne włosy", naprawdę? Kiedyś jakoś by to rozwinął, powiedział, dlaczego mu się podobają, porównał je do swoich, spytałby, czym je koloryzowała, a na koniec pewnie zaliczyłby jakąś gafę, na przykład porównując ich kolor do zgniłego. Ale przynajmniej byłby szczery w tym, co mówi. I nie pytałby o to wszystko, i nie chwaliłby jej włosów, gdyby rzeczywiście mu się nie podobały. A teraz? Nic mu się nie podobało, ot co. Choć musiał przyznać, że włosy dziewczyny przykuły jego uwagę swoją niecodzienną barwą. Było to niezwykle przyjazną dla oczu odmianą na tym szarym świecie, kiedy codziennie na korytarzu mija się te same sylwetki o szarych oczach i brązowych włosach.\n- Moje? - powtórzył, a jego dłoń odruchowo powędrowała do jego czupryny. Chwycił w palce jeden kosmyk włosów i przez chwilę się nim bawił, ale zaraz znowu pozwolił mu żyć swoim życiem (bo szczerze wątpił, żeby ułożył się ładnie z innymi włosami, po tym jak przed chwilą dobitnie go wymiętoszył, obracając go w palcach) i opuścił rękę, uśmiechając się do dziewczyny. - No nie wiem, moje są strasznie nudne, nie uważasz? Twoje przyciągają wzrok - powiedział z pewnością w głosie. Okej. Jest dobrze. Teraz tylko podtrzymaj rozmowę. Nie potrafił powiedzieć, dlaczego to ot, tak, nagle stało się jego priorytetem. Przecież jeszcze przed chwilą wszystkim, czego chciał było to, żeby dziewczyna rozpłynęła się w powietrzu... Ewentualnie on mógł się rozpłynąć. A może i takie wyjście bardziej by go satysfakcjonowało? - Chyba też sobie takie sprawię. Może nie zielone, zielony to nie mój kolor, ale... Tak. Z pewnością sobie takie sprawię - pokiwał głową, bardziej do siebie niż do dziewczyny. W rzeczywistości średnio wyobrażał sobie siebie w takiej fryzurze i w kolorze innym niż jego naturalny ciemny blond. No ale cóż, pogdybać zawsze można było.\nW sumie to Leo nie wiedział i nie potrafił stwierdzić, czemu był tak dziwnie przygaszony akurat w tamtym momencie. Może faktycznie znajdował się zbyt blisko Wieży Astronomicznej? Może właśnie tak na niego działa? Czy to w ogóle możliwe? A może po prostu zakodował sobie w glowie, że powinien być posępny i cichy, zwłaszcza w pobliżu tej wieży? Zupełnie, jakby ktoś tu umarł, czy coś. Ale zaraz, przecież to właśnie tu zginął Dumbledore. Ha, fajnie miejsce wybrał sobie z Gabem na macanki, faktycznie. Z myśli wyrwało go pytanie dziewczyny, które było tak nieoczekiwane i spadło na niego tak nagle, że przez chwilę autentycznie wpatrywał się w Krukonkę, nie wiedząc, co powiedzieć. Tak, kolejny zły dzień tego beznadziejnego życia. Tak miał jej powiedzieć? To bez sensu, uznałaby go za wariata. Są bezpieczniejsze warianty, zdecydowanie.\n- Nie - zaprzeczył w końcu. - Po prostu... Myślałem - skończył wreszcie marszcząc brwi i kiwając lekko głową, zupełnie jakby chciał przekonać samego siebie, że jego słowa to prawda.\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 02.05.16 1:52\nDziewczyna patrzyła z rozbawieniem jak chłopak bawi się kosmykiem włosów. Jej odpowiedź miała być żartem, bowiem mówi się, że jeśli ktoś mówi Ci komplement, wypada również odpowiedzieć komplementem. Ten jednak zdawał się wziąć jej słowa całkowicie poważnie. Oczywiście, jego włosy nie wróciły już do poprzedniego stanu świetności i teraz widać było, że coś dziwnego się na nich zadziało, ale nie było to na tyle bolesne dla oczu żeby zwracać chłopakowi uwagę, dziewczyna więc zwyczajnie to zignorowała. Chociaż sama nie mogła sobie wyobrazić co się działo na jej wiecznie zmierzwionych włosach. Nic nie mogła poradzić na to, że zawsze wyglądała jakby przed chwilą wstała z łóżka.\n- Ciekawie przycięte. – Powiedziała spokojnie, wzruszając ramionami.\nTak, dobrze, graj rozluźnioną. To nic, że masz stresy żeby nie palnąć czegoś głupiego. Zapomnij o tym. Skup się na prostych odpowiedziach, potem z górki! Aspołeczność dziewczyny okazywała się ostatnio niewiarygodnym problemem w zawieraniu przyjaźni. Za to wrogów gromadziła świetnie, powinna dostać medal.\nRose przyjrzała się obiektywnie chłopakowi, lekko przekrzywiając głowę, oceniając jego wygląd i próbując dopasować kolor włosów do całej postaci.\n- Granat. Ewentualnie czerwony, ale lepiej granat. – powiedziała w końcu.\nPokiwała głową na ostatnią odpowiedź obcego. Tak, myślenie w jej przypadku również siłą rzeczy sprowadzało ją do przygnębienia i smutnych spojrzeń. Jak to się stało, że wokół niej zrobiło się tak ponuro? Zauważyła, że nie tylko ona przeżywała dziwnie ciężki okres w swoim życiu. Towarzysz jej dzisiejszego osamotnienia również zdawał się mieć nieco problemów na głowie. Oczywiście nie miała zamiaru pytać, to nie była jej sprawa, a gdyby chciał, powiedziałby, że coś go gryzie. Jednak byli sobie obcy, tak czy siak, nie dziwiło jej więc zamknięcie chłopaka. Sama nie była skora do zwierzeń.\nNależało jednak przecież coś zagaić, prawda? Niezręczność między nimi zdawała się powiększać. Co tu zrobić? Rose wysil się z raz! W końcu, podczas wewnętrznej paniki i pragnienia, by nie spieprzyć takiej okazji, dziewczyna wydukała:\n- Umm, nie mamy razem przypadkiem Zielarstwa?\nNie zemdlej z tych emocji…\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 04.05.16 21:23\nLeo parsknął cicho na słowa dziewczyny. Przycięcie? Właściwie to kiedy ostatnio je przycinał? Chyba by się przydało, prawda? Z drugiej strony to kogo to obchodzi? Przecież nikt nawet nie zwraca na niego uwagi. A jeśli już zwraca, to zazwyczaj obdarza go nieprzychylnym spojrzeniem. "Znajdą sobie nową sensację", tak, na pewno. Takie czy inne przycięcie włosów raczej tego nie zmieni. A szkoda, Leo byłby gotów zgolić się na łyso, gdyby to miało zmienić sposób, w jaki większość Hogwartu go postrzegała.\n- Nie wiem... - wzruszył ramionami, choć sam nie był do końca pewien, co to miało oznaczać. - Dla kogo ciekawe, dla tego ciekawe - dodał jeszcze po chwili, czując że powinien coś dopowiedzieć, ale nie mając pojęcia co. Typowe dla niego.\nKiedy dziewczyna zaczęła mu się przyglądać, momentalnie poczuł się niezwykle niekomfortowo. Zawsze, kiedy ktoś się tak w niego wpatrywał, miał wrażenie, że ta osoba po prostu ocenia jego posturę, żeby zaraz potem rozszarpać mu gardło. Tak. Dość dziwne schizy, prawda? Ale to w tym przypadku nic nowego, można się przyzwyczaić i jakoś zgrywać pozory normalności, i wyluzowania. Naturalnie do tego stopnia, do jakiego jest się w stanie. Teraz to był pikuś, miał przed sobą jedynie niezbyt groźnie wyglądającą dziewczynę i to nawet całkiem miłą. Chyba, że to tylko kamuflaż... Uspokój się. Było już przecież w życiu o wiele więcej gorszych sytuacji, kiedy mierzyli go spojrzeniami od stóp do głowy i to nie jedna osoba, a cały tłum. I przeżył. I nawet nie było tak źle. Nie wiedział więc, co tym razem wpłynęło na to, że odczuł tak duży dyskomfort, ale podejrzewał, że składało się na to sporo różnych czynników. Jak na przykład fakt, że siedział pod pieprzoną Wieżą Astronomiczną, a jego spojrzenie zamiast uciekać, co chwilę wędrowało nieśmiało do jej szczytu. Zupełnie jakby zaraz miał zobaczyć Gabe'a, wychylającego się zza barierki i spoglądającego na niego. Zupełnie jakby miał nadzieję go tam zobaczyć.\nGdy dziewczyna zaczęła na głos zastanawiać się nad ewentualnym kolorem włosów, jakim Leo mógłby zastąpić swój naturalny, chłopak wydał z siebie dźwięk, który na upartego można by nazwać krótkim śmiechem. Na baardzo upartego.\n- Granat będzie spoko, faktycznie. Dzięki za radę – pokiwał głową, uśmiechając się lekko.\nI znowu cisza. Może mógł odpowiedzieć coś innego? Dodać cokolwiek? W jakiś sposób wysilić się, żeby pociągnąć dalej tę rozmowę? A może by tak raz w życiu dać coś od siebie? Nie, lepiej uzależniać wszystko od innych, a potem żałować. Dobra strategia, faktycznie. Gryfon już zbierał się w sobie, żeby faktycznie zagadać, choćby o pogodę, po prostu powiedzieć coś, co podtrzymałoby rozmowę, kiedy to dziewczyna się odezwała.\n- Możliwe – wzruszył ramionami i tym razem to on podniósł na nią spojrzenie. Może faktycznie? Jednak nijak nie potrafił połączyć jej imienia z twarzą. - Przepraszam, nie pamiętam. Znaczy, imienia. W sensie... to, niezbyt zwracam uwagę na ludzi na lekcjach – no chyba, że ten człowiek, to Gabe - Na Zielarstwie raczej skupiam się na tym, żeby nie dać się zabić jakiejś roślince, co jest bardzo prawdopodobne w moim przypadku – westchnął, przypominając sobie, jak boleśnie oberwał ostatnio od tego... wnypieńka? Wonpieńka? No, w każdym razie jakiegoś pieńka.\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 11.05.16 1:53\nRose popatrzyła z zastanowieniem na chłopaka kiedy wydał z siebie dziwny dźwięk. Śmiech? Rozpacz? Cholera go wie, w każdym razie nie był to za wesoły odgłos. Chciała nawet przez sekundę zapytać czy wszystko w porządku, ale ugryzła się w język. Bo kim dla niego była żeby pytać? I kim przede wszystkim był on dla niej żeby miało ją to obchodzić? Nie bądź chamem.\nZ kolei kiedy odezwał się mówiąc, że jej nie poznał, wcale się nie zdziwiła. Sama kojarzyła go jedynie z widzenia, imienia nie kojarzyła wcale a wcale. Na jego wspomnienie agresywnych roślinek parsknęła śmiechem. No tak… Oczywiście nie była jedyną, która oberwała. Uniosła lewą rękę (tą z tatuażem), zakasując rękaw nieco ponad łokieć. Tam też wskazała na czerwoną pręgę w poprzek biednej kończyny.\n- Wnykopieńki. – powiedziała z rozbawieniem. – Chyba dorwały każdego.\nOpuściła rękaw, po czym uśmiechnęła się do niego przyjaźnie. Poczuła się nieco pewniej przez jego nagłe rozśmieszenie jej. W końcu wspólny śmiech topi każde lody, czyż nie tak? Głupio jednak śmiać się i nadal nie wiedzieć z kim ma się do czynienia, Rose więc postanowiła, że pierwsza się przedstawi.\n- Nazywam się Rosemary. Cieszę się, że nie tylko mnie rośliny wyjątkowo nienawidzą. Nie to żebym się cieszyła z czyjegoś nieszczęścia, ale jest to w pewien sposób pocieszające. – Usprawiedliwiła się, coby jej słowa nie zostały opacznie odebrane. – Jak już być przegrywem, to w grupie raźniej, czy nie tak?\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 25.05.16 21:22\nWnykopieńki! To tak się nazywały! No, w tym momencie to i tak nie miało jakiegoś większego znaczenia, ale zawsze lepiej wiedzieć więcej. Choć może i słowo „więcej” nie do końca pasowało do sytuacji, zważywszy na to, że z wnykopieńkami już mieli do czynienia nieraz, więc teoretycznie powinien wiedzieć o nich sporo. I ich nazwę powinien znać wybudzony w środku nocy. Ups. No ale halo! Są naprawdę ważniejsze rzeczy, niż wkuwanie nazw morderczych korzonków, błagam.\n- Uuu, współczuję. Boli? – spytał, widząc ranę na ręce dziewczyny. Sam oberwał po twarzy i to dosyć porządnie, ale udało mu się wykurować zaskakująco szybko. No, może z małą pomocą magii, bo chodzenie z wielką krwistą szramą na policzku było ostatnim, o czym marzył. I piekło jak cholera. Poza tym czuł zażenowanie z powodu, że nawet durna roślinka potrafiła porządnie mu przypieprzyć. Smutne.\nKiedy dziewczyna przedstawiła się, Leo uśmiechnął się do niej, kiwając głową. Za cholerę jej nie kojarzył. Naprawdę. Zajrzał w najgłębsze (może i zbyt głębokie) zakątki pamięci w poszukiwaniu imienia Rosemary, ale poszukiwania te spełzły na niczym. Chłopak z góry wykluczył opcję, że po prostu zapomniał jej imię – mało prawdopodobne, zważywszy, że co ja co, ale imię Rosemary cholernie mu się podobało. Właściwie to nawet o tym wcześniej nie myślał, bo nie miał okazji słyszeć go zbyt często, a już na pewno nie znał nikogo nim obdarowanego. Teraz jednak, gdy Krukonka postanowiła się przedstawił, nakreśliło się ono ładną kursywą w jego umyśle. Rosemary. Pomyślał, że jeśli kiedykolwiek będzie miał córkę, to z pewnością nazwie ją Rosemary. To imię wydawało się jednocześnie doniosłe i lekkie niczym letni wiaterek. Niezwykłe i intrygujące połączenie.\n- Bardzo śliczne imię – przyznał i dopiero wtedy uświadomił sobie, ile razu już to komuś mówił i jak rzadko było to szczerze. Teraz jednak było to najszczersze pod słońcem. Rosemary. Był gotów się z nią zakolegować, chociażby dla tego, żeby móc wymawiać jej imię na głos. Rosemary. – Naprawdę. Nie mówię tego po to, żeby być miłym. Cholernie ładnie – poczuł się w obowiązku, aby się wybronić. Na dalszą część jej wypowiedzi parsknął krótko. - Spoko, to chyba nas łączy. Z tym, że ja cieszę się kiedy widzę kogoś na pozycji bardziej przegranej niż moja. Ale tkwienie razem w jakimś bagnie też jest spoko – tak naprawdę to tak nie uważał. Kiedy ktoś był w jakiejś kłopotliwej sytuacji wspólnie z Gryfonem, nagle zaczynały dopadać go wyrzuty sumienia, że to jego wina. Głupie, bo przecież nie zawsze to jedynie on ponosił winę. - Tak. Bądźmy razem przegrywami – przytaknął, a zabrzmiało to o wiele zbyt smutno, niż powinno, choć nie taki był zamysł.\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 27.05.16 2:05\nRose opuściła rękę, po czym zwiesiła nogi z otoczki fontanny, siadając tyłem do wody i podkulając nogi do piersi. Z pogodną miną spojrzała na chłopaka, po czym uniosła nieznacznie brwi, nie z pogardą czy pożałowanie, lecz z rozbawieniem. Uśmiechnęła się po chwili, spuszczając z zawstydzeniem głowę. Pokręciła głową.\n- Dziękuję. – Podniosła na niego wzrok, płonąc z zawstydzenia i zarazem chcąc mu uświadomić, że faktycznie rozumie. – Tak, jasne. Wierzę.\nPokręciła głową, śmiejąc się cicho. Naprawdę, nie wiedziała kim był ten człowiek, poza faktem, że chodził z nią na zajęcia, ale był zabawny i uroczy w tej swojej paplaninie. Rose poczuła do niego sympatię. Oczywiście nie pod kątem flirtów, raczej wesołego, niewinnego koleżeństwa. W końcu miała niewiele znajomych, chciała kogoś poznać, tak po prostu. A ten chłopak był słodki, wyglądał na szczerego. I oczywiście zabawnego, bez tego ani rusz.\nNa jego kolejne słowa nieco spoważniała, ale tylko odrobinę. Oparła się na wyprostowanych rękach, które spoczęły tuż za jej plecami na krawędzi poręczy fontanny. Spojrzała w niebo w zamyśleniu.\n- Tak, coś w tym jest. Ale ja jestem za dobra, zaraz chcę wszystkim pomagać.\nNie powinna tego mówić. Powinna zachować dla siebie coś, co można bardzo łatwo wykorzystać przeciw niej. Ale… Co w tym takiego złego? Spojrzała na chłopaka. Nie, zdecydowanie nie wyglądał na takiego, co to by od razu chciał wrabiać ją w jakieś bagno. Po jego następnych słowach zresztą wyglądał, jakby sam był w bagnie. Rose zmarszczyła brwi nieznacznie.\n- A Ty…\nNie dokończyła jednak zdania, nie. Nie było jej to dane chociażby przez fakt, że jest sierotą, a jej rączka ześlizgnęła się z krańca barierki. Chybnęła się i chyc! Jedno uderzenie przerażonego serca i słychać było tylko plusk jak dziewczyna wylądowała cała w fontannie! Poczuła nagłe zimno, mokrość, dyskomfort podczas gdy gramoląc się lekko, próbowała wynurzyć się z tej przeklętej fontanny.\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 29.05.16 1:24\nTam już się coś działo. Ewidentnie. Irytek czuł, że na dziedzińcu uczniowie radzą sobie bez niego. Zajrzał zaciekawiony, by sprawić, co to się wyprawia pod jego nieobecność. Krukonka w fontannie, pięknie, pięknie! A gryfoński prefekt już się przymierzał, żeby ją stamtąd wyciągnąć. Przecież to aż się prosiło o wsparcie!\nNajpierw usłyszeli chichot. Zaraz potem młody Slughorn poczuł na plecach niepowstrzymaną moc, która wepchnęła go do fontanny, właściwie zaraz na Rosemary. Istniało ryzyko, że uderzył o coś głową, bo woda z miejsca zabarwiła się na czerwono, ale... To nie było coś, czym Irytek się przejmować. Ze swoim podłym śmiechem oddalił się, żeby psocić dalej.\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 30.05.16 1:35\nLeo nie był dobry w prawieniu komplementów. Może dlatego, że w jego wykonaniu brzmiały one tak sztucznie, że bardziej się nie da? A przynajmniej zawsze miał takie wrażenie. I im bardziej starał się nadać wymawianemu komplementowi więcej autentyczności, tym żałośniej to wszystko wychodziło. Miał jednak nadzieję, że Rose weźmie jego słowa zupełnie na poważnie. Fakt, że Leo nie prawił komplementów każdemu jak leci, winien być wystarczającym potwierdzeniem jego słów. Chociaż z drugiej strony - Rose przecież go nie znała, skąd więc mogła wiedzieć, że Slughorn jest oszczędny w komplementach? Nie mogła. I w tym tkwił szkopuł.\n- Można być za dobrym? - uniósł pytająco brew. Głupie pytanie, oczywiście, że można! Kiedy jesteś dobry w odpowiednim stopniu, to dzięki tobie świat jest piękniejszy, niesiesz radość sobie i innym, i inne tego typu bzdety. Natomiast kiedy jesteś zbyt dobry, to najpewniej prędzej czy później zostaniesz wykorzystany. A przynajmniej tak to rozumiał Leo. - Wiesz, Rosemary, chęć pomagania to coś super, tak uważam. Teraz gdzie się nie rozejrzysz, to zawsze wszyscy patrzą tylko na siebie i pilnują swoich tyłków - żywy przykład? Patrz: Leo Slughorn - To w sumie miłe wiedzieć, że są ludzie nierozumujący według tego schematu. To pocieszające - stwierdził. Doszedł do wniosku, że z każdą sekundą coraz bardziej lubił tę dziewczynę i to nie tylko ze względu na jej przecudne imię. Może nawet byłby w stanie nawiązać z nią jakąś bliższą znajomość? Wydawała się naprawdę miłą osobą. No i miała fajne włosy.\nKrukonka zaczęła coś mówić, ale niedane jej było skończyć, bo nagle, zupełnie niespodziewanie, Leo usłyszał głośny plusk i dziewczyna wylądowała w fontannie. Slughorn od razu zerwał się na równe nogi, bardziej z szoku niż z gotowości do natychmiastowej pomocy, bo ta nastała trochę czasu po tym, jak do Gryfona w ogóle dotarło, co się stało. Fontanna nie była głęboka, co było z jednej strony dobre, bo chłopak mógł mieć pewność, że Rosemary się w niej nie podtopi, a z drugiej strony złe, bo istniało większe ryzyko, że Krukonka się potłucze o dno zbiornika.\n- Merlinie! Wszystko w porządku? - spytał, nachylając się odrobinę i wyciągając w jej stronę rękę. - Daj, pomo... - nie dokończył, bo nagle jakaś bliżej nieokreślona siła pchnęła go mocno, centralnie do fontanny. Chłopak tylko cudem nie upadł wprost na Rose, za to jego nogi opadły na jej, a jego głowa w tym samym czasie mocno zaryła o dno fontanny.\nTo było coś jak chwilowa, naprawdę krótka, może trwająca ułamek sekundy utrata świadomości. Pod wodą. Była za to wystarczającym szokiem, aby po tej krótkiej chwili, którą trwała, Gryfon nie wiedział, co się dzieje. Oczywiście pierwsze co, to w błyskawicznym tempie wynurzył głowę z wody, jednocześnie przykładając rękę do bolącej jak cholera skroni. Dopiero potem otworzył oczy i już znowu pamiętał co się stało. Zamrugał kilka razy oczyma, po czym zauważył, że woda wokół niego i Rose robi się coraz bardziej czerwona.\n- Ja pierdolę - syknął tylko, bo w tym samym momencie zorientował się, że nowa barwa wody ma rację bytu dzieki jego krwi. Leo przejechał kciukiem po piekącej skroni, dopiero wtedy wyczuwając dużą, odrobinę podłużną, otwartą ranę. Kurwa. Właśnie dlatego nigdy nie bierze się za pomaganie.\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 05.07.16 1:02\nZimno. Oj, zimno!\nRose w końcu pokonała pierwszy szok i podparła się instynktownie rękoma o dno żeby wynurzyć głowę na powierzchnię i zaczerpnąć powietrza. I nawet jej się udało, jej głowa wybiła na powietrze, a zielonowłosa zaczerpnęła tlenu głęboko. Nic nie widziała, czuła się mokro, nieprzyjemnie, źle. Beznadziejnie. A jakby tego było mało, ledwo zaczerpnęła powietrza, a Leo, który chciał jej chyba pomóc (miała taką nadzieję), upadł w jej stronę, jakby się rzucił. Co on, chciał nurkować po nią czy jak?!\nTa myśl by ją nawet rozbawiła gdyby nie to, że leżała w przeklętej fontannie, a Leo zamiast ją wyciągnąć, jeszcze na nią upadł! Może nie na twarz, dzięki Bogu, ale fala wody chlusnęła ją w twarz, przez co jeszcze się zachłysnęła. Zaczęła kasłać i dławić się, próbując wstać jednocześnie. Nie szło jej za dobrze, ale jakimś cudem wymacała dłonią słup fontanny na środku, o który się wsparła i chwiejnie podniosła się na kolana.\nPrzetarła oczy z wody, oddychając ciężko i starając się ogarnąć co właściwie się dzieje dookoła niej. Żyjemy? Nie żyjemy? Hańba się stała?\nJak można być tak ogromną sierotą żeby wpaść z własnej nieuwagi do fontanny, i to siedząc. Tylko Rosemary chyba tak potrafi. To był wyjątkowo ciężki tydzień dla niej, ale to… To był już szczyt wszystkiego. Nigdy jeszcze nie było jej tak bardzo wstyd. Miałą ochotę zniknąć.\nWtedy jednak rozejrzała się, a jej oczom ukazała się czerwień wody. Cholera. Jej czerwień? Czyja czerwień? Moja? Powoli, ale połączyła fakty. Spojrzała na czerwone włosy Leo w miejscu, gdzie się uderzył i przeraziła się. Omójbożekrew. Zerwała się niezdarnie na nogi.\n- O Boże, krwawisz! Jak się czujesz? Musisz iść do skrzydła szpitalnego!\nOkazuje się, że będąc mokrym, noc wcale taka ciepła nie była. Była wręcz nieprzyjemnie zimna, Rose przeszły okropne ciarki. Nie zwracała jednak na to uwagi. Nawet lepiej jej było skupiać uwagę na Leo, przy czym starała się zatuszować własne niedorobienie i sieroctwo. I wstyd. I hańbę. I masę innych przykrości.\n- Chodź, wyjdź z wody.\nChwyciła go za ramię, choć cała się trzęsła z nerwów. Przestraszyła się, krew ogólnie zawsze wpędzała ją w popłoch. Co ma zrobić? Czy coś mu może się stać niebezpiecznego? Czy już się coś stało? Uniosła mu przed twarz cztery palce, chowając kciuk.\n- Ile palców widzisz?\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 08.08.16 4:12\nA jaką trzeba być sierotą, żeby wpaść do fontanny, próbując komuś pomóc się z niej wydostać? To dopiero wstyd i hańbiące uczucie, kiedy chciałeś komuś pomóc i poczuć się jak bohater, a zamiast tego narobiłeś jeszcze więcej zamieszania, przy okazji rozwalając sobie głowę.\nBardziej niż krew przeraził go jednak spanikowany krzyk dziewczyny, zupełnie jakby flaki mu wypłynęły, czy coś, kiedy mowa była o zwykłym mocnym pierdolnięciu się w głowę, które zadziało się już nie pierwszy i nie ostatni raz. I chyba widać tego efekty.\n- Jest... okej - powiedział ostrożnie, po raz kolejny dotykając rozcięcia. - Nigdzie nie muszę iść, ej, spokojnie - jego usta wykrzywiły się w lekkim grymasie w momencie, kiedy rana znowu go zapiekła. - Żyję - upewnił jeszcze dziewczynę. Nieraz oberwał już gorzej i nic takiego mu nie było. Co to tam takie rozcięcie.\nWidocznie jednak Rosemary uważała, że to coś w cholerę poważnego i tak jak to Leo rzucił się jej na pomoc, aby pomóc jej w wyjściu z fontanny, tak skończyło się na tym, że to w sumie ona pomagała mu. Typowe. Widocznie nie dane było mu, aby był bohaterem. Gdzie twój gryfoński duch?! Chyba zdechł na Wieży Astronomicznej.\nSapnął, kiedy Krukonka zaczęła mu machać ręką przed twarzą.\n- Cztery. Jest dobrze, serio. Wszystko okej, przeżyjemy ten dzień, nic mnie nie boli - to ostatnie może nie było do końca szczere, ale kto by się tym przejmował? Istotnym było, żeby dziewczyna trochę odetchnęła.\n- Ale masz rację, chodźmy stąd, bo zimno - pociągnął lekko nosem i zrobił kilka kroków przed siebie, aby upewnić się czy na bank, nie kręci mu się już w głowie. Na szczęście wyglądało na to, że wszystko jest w porządku, tak więc chłopak uśmiechnął się lekko pod nosem i skinął na Rose zachęcająco. - Myślisz, że skrzaty dadzą nam coś ciepłego, jak zobaczą w jak beznadziejnym stanie jesteśmy? - zagadnął z chwilą, w której uświadomił sobie, że wszystko, czego pragnie w tamtej chwili, to kubek gorącej czekolady i ciepły kocyk.\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 05.10.16 1:49\nLilith była w, lekko mówiąc, niezbyt dobrym nastroju. Stawiała zamaszyste, gniewne kroki, idąc wyprostowana jak struna, z wysoko uniesionym podbródkiem i nieprzyjemnym wyrazem twarzy, zgrzytając zębami. Niepowodzenia na transmutacji dały jej się we znaki. Nie przywykła do porażek i szlag ją trafiał, kiedy jej się przydarzały. A jeszcze gorzej było, kiedy ktoś je zauważał i postanawiał nieco sobie z nich pokpić.\nAzjata. Gryfon. Pewnie jakaś szlama. Tyle wystarczało, by Hecate zaczęła snuć plan morderstwa, a przynajmniej zemsty. Powinien cierpieć. Chciała tego. Powinna tylko wymyślić, co by tu zrobić, żeby zniszczenie go po pierwsze uszło jej na sucho, a po drugie było na tyle bolesne, by pożałował wszelkich zniewag, jakich się dopuścił. Nikt nie miał prawa stroić sobie z niej żartów i traktować niepoważnie. A jeśli ten robak jeszcze tego nie wiedział, zamierzała upewnić się, by sobie zapamiętał. Z nią nie należało zadzierać. Zwłaszcza jeśli jako tako lubiło się swoje życie.\nUsiadła na brzegu fontanny, a jej brwi zmarszczyły się groźnie. Szum wody pomagał jej myśleć. A właściwie knuć, bo po głowie chodziły jej tylko i wyłącznie scenariusze, jak uprzykrzyć żółtkowi życie i sprawić, by jego egzystencja stała się nie do zniesienia. Nie przeszkadzał jej nawet jesienny chłód panujący na zewnątrz. Dobrze było nieco otrzeźwieć. Ochłonąć.\nW końcu dziewczyna podniosła wzrok i zaczęła skupiać się na otoczeniu. Jej spojrzenie prześlizgiwało się po twarzach osób gromadzących się wokół dziedzińca. Nie było ich wiele. Większość przemykała tylko chyłkiem, spiesząc się na zajęcia. Blackwood szczęśliwie miała dłuższą przerwę między lekcjami. Wtedy zobaczyła jego. Przechodził powoli majestatycznym krokiem, roztaczając wokół siebie arystokratyczną aurę. Zanim się zorientowała, serce zabiło jej mocniej, a cała uwaga skupiła się tylko na Arthurze. Nie mogła spuścić z niego wzroku, choć bardzo tego chciała. Nie wiedziała, kiedy i dlaczego zaczął tak na nią działać - po prostu, nagle przestał być dla niej tylko kolegą od ćwiczeń leglimencji i listownego wymieniania się naukowymi spostrzeżeniami. Nie zdawała sobie też sprawy, że intensywnie się w niego wpatruje, zapominając o bożym świecie. Tylko gdzieś z tyłu głowy zapaliła jej się lampka - cicha nadzieja, że nie zauważy, jak się na niego gapi.\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 05.10.16 8:18\nLilith nie była jedyną osobą, która na Transmutacji miała gorszy dzień. I przez to również gorszy przez resztę dnia, żaden Ślizgon nie lubi przegrywać, zwłasza pokroju tej dwójki. Eugene jednak nie spotkał się z komentarzami ze śmieciowej strony uczniów Hogwartu, jedynie ze strony jej przyjaciół, zasrani hipokryci, i Fate... Cóż, z jej strony komentarzy było raczej niewiele, okej, ale jej obecność i samo spojrzenie potrafiły porządnie namieszać mu w głowie. Mógł sobie tłumaczyć, że to przez nią te wszystkie porażki na lekcji, ale okazuje się, że to wcale nie jest taka dużo lepsza opcja. Właściwie, Eugene już wolał zostać przy stwierdzeniu, że to przez tą zasraną Puchonkę, która miała czelność go dotknąć. Obrzydliwe, miał nadzieję, że w najbliższym czasie uświadomi ją, że lepiej z nim do czynienia nie mieć, bo może przypłacić to życiem. Albo przynajmniej zdrowiem. I choć nie miał zamiaru zbytnio się na tym skupiać, bo gówno go obchodziły jakieś żółte ścierwa, ale nauczkę dostać musiała.\nSzedł sobie zatem w głębokiej kontemplacji przez dziedziniec kiedy to dostrzegł znajomą sylwetkę przy fontannie. Lilith była wyraźnie wpatrzona w jakiś punkt przed nią, a gdy Eugene podążył wzrokiem za jej spojrzeniem, uniósł brwi. Burke? Poważnie? Uniósł kącik ust w rozbawionym uśmiechu, po czym usiadł obok blondynki.\n- Jeśli dałoby się pożerać wzrokiem, zapewne byłoby już o jednego Burke mniej na świecie. - rzucił lekkim tonem, również śledząc chłopaka spojrzeniem. - Mogłabyś chociaż udawać, że nie robi na tobie wrażenia, a nie ślinić się na sam widok.\nNieznacznie się skrzywił, choć nadal bawiła go cała sytuacja. To była hipokryzja, bo sam tylko szukał wzrokiem Fate, mniej lub bardziej świadomie. Ale wierzył, że wcale nie było tego widać, między nimi nic nie ma, a jej komentarze wcale nie były dla niego znacznie ważniejsze niż słowa każdej innej osoby z jego towarzystwa. Nie przyznawał się do tego, że rudowłosa mu się podoba, ani przed przyjaciółmi, ani tym bardziej przed sobą. I póki dziewczyny nie było w pobliżu, śmiało mógł się wypowiadać na ten temat. A drażnienie Lilith było dla niego wyjątkowo przyjemną rozrywką.\n- Czekam na moment kiedy się na niego dziko rzucisz na korytarzu, nie będzie miał biedak szans...\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną 19.10.16 19:19\nLilith drgnęła nieznacznie, usłyszawszy znajomy głos. Odwróciła głowę w kierunku jego źródła, a kąciki jej ust uniosły się delikatnie.\n- Eugene - odparła słodko na powitanie, na razie ignorując przytyk i wciąż uśmiechając się w ten swój charakterystyczny sposób. - Mnie również miło cię widzieć.\nDziewczyna zmrużyła lekko oczy. Drażnił się z nią, jak zwykle z resztą. I jak zwykle nie zamierzała pozostać dłużną. Ich relacja nie należała do tych przesłodzonych i perfekcyjnych. Raczej ze sobą trzymali i raczej jedno wstawiłoby się za drugim, a to, co między nimi było raczej można było nazwać przyjaźnią. Raczej, bo nigdy jeszcze nie została wystawiona na próbę. Drobne kłótnie, spięcia i przytyki to było nic - były na porządku dziennym. Blackwood nie potrafiła jednak przewidzieć, co by się stało, gdyby rzeczywiście poważnie się poróżnili. Najprawdopodobniej nie skończyłoby się to dobrze dla jednego ani drugiego, dlatego wolała unikać takiej sytuacji.\n- To samo mogłabym powiedzieć o tobie i Fate - zaszczebiotała Ślizgonka, a ton jej głosu wyraźnie kontrastował z jadowitymi słowami. - Myślisz, że kiedy się zorientuje?\nHecate zakręciła na palcu kosmyk swoich jasnych włosów, nie spuszczając wzroku z twarzy Sawyera. Nie chciała, żeby umknęła jej jego najdrobniejsza reakcja, najsubtelniejsze drgnięcie mięśnia, zdradzające jego myśli.\n- A może już się zorientowała i tylko się tobą bawi? - odgryzła się jeszcze. Eugene tak zaczynając rozmowę musiał się spodziewać, że i ona nie zostawi na nim suchej nitki. Byli w końcu dość blisko - szalenie trudno było więc jednemu ukryć coś przed drugim. Sama nie wiedziała, czy to dobrze, czy źle, ale zdążyła się już do tego przyzwyczaić. Zgadywała, że właśnie tak to jest z przyjaźnią. Ktoś cię zna lepiej niż inni, widzi to, czego inni nie widzą, czasem nawet zdaje się, jakby wiedział o tobie więcej, niż ty sam. Między nimi było podobnie, choć pewnie żadne wprost by się do tego nie przyznało. Sawyer był jedną z tych osób, którym Lilith pozwalała na więcej, których towarzystwo jej nie męczyło. Co nie oznaczało, że zamieniała się w zupełnie kogoś innego, gdy spędzała z nim czas. Wciąż trzymały jej się cięte komentarze i bolesna szczerość. Oczywiście była skłonna do ciepłych gestów, ale na ogół okazywała swoją sympatię na inne sposoby.\nTemat: Re: Dziedziniec pod wieżą astronomiczną


Jak zrobić luźny kok? | Papilot.pl\njak zrobić koka jak zrobić ładnego koka jak zrobić fajnego koka kok jak zrobić\nJak zrobić rozczochranego koka?\nDokładnie rozczesz włosy i wmasuj w nie odrobinę pianki. Oddziel dwa cienkie pasemka najbliżej czoła – po obu stronach głowy i zostaw je luzem. Pozostałe włosy zepnij na środku głowy w koczka. Im mniej idealny, tym lepiej. Dla lepszego efektu użyj gumki w kolorze twoich kosmyków.\nJak zrobić rozwalonego koka?\nTrzecią wariacją na temat artystycznego nieładu na głowie, jest „rozwalony”, niski koczek. Jak go uformować? Rozczesz włosy, natapiruj je na 1/3 długości (licząc od końcówek), a następnie zbierz je na wysokości karku. Nie używaj gumki. Zwiń je wszystkie w rulonik, a potem w ślimaczka i przypomnij wsuwkami. Pojedyncze pasma wyciągnij na zewnątrz. Gotowe!\nPolecamy także: Jak dodać włosom objętości?\ngość (Ocena: 5) 29.07.2016 13:09


Dlaczego zaczęłam biegać? | Agata ma Nosa - makijaż, pielęgnacja i perfumy - opinie o kosmetykach i miejscach świata urody\nMam w głowie przynajmniej kilka odpowiedzi i nie jestem w stanie zdecydować się od czego zacząć. Może od tego, że należę do tej niechlubnej szajki osób, które zawsze kombinowały zwolnienia z w-fu i uważały, że to, co dzieje się na tych zajęciach było stratą czasu (ok, część była, ale tylko dlatego, że w czasach, gdy ja chodziłam do podstawówki było nas mnóstwo i wf niejednokrotnie odbywał się na korytarzu szkolnym - a to była dość duża ujma skakać i pląsać podczas, gdy miłość ze starszej klasy była w pobliżu - am I right?). Setki lat później, w czasach, gdy prowadziłam już bloga - zamęczałam Was postami w których to właśnie zaczynam ćwiczyć, wszystko się zmieni i będzie różowo. Nie zmieniło się, ja poćwiczyłam chwilę i olałam - tym razem nie chciałam pisać o bieganiu dopóki nie zacznę tego robić.\nNie znam się na bieganiu, a może nie trzeba się na nim znać? Nie wiem jeszcze z jakiego materiału powinny być spodnie na lato, a z jakiego na zimę, uczę się oddychać i pokonywać swoje słabości. Bez znaczenia, nadszedł dzień w którym wyciągnęłam portki, założyłam buty, które od dawna były zapomniane i nieużywane i pobiegłam. Pierwszy bieg był średnio ciekawy, ale z każdym kolejnym było coraz lepiej. W tej chwili staram się biegać trzy razy w tygodniu po pięć kilometrów - czasami biegnę cztery razy albo dłużej. Chcę się powoli przygotować do 10 km, 15 km i tak dalej i tak dalej - tutaj jeszcze sporo pracy przede mną. Doszłam jednak do momentu, gdy te pięć kilometrów, które kiedyś były dla mnie nieosiągalne, nie powodują specjalnie dużego zmęczenia, dlatego też tak bardzo chcę przebiec dyszkę. Pierwszy raz w życiu kupiłam coś pochodzącego z działu "Sport" i tego używam - mam na myśli spodnie, stanik, bluzę. Przede mną jeszcze kurtka w której będę mogła biegać zimą - bardzo tego chcę!\nUwielbiam, gdy inny biegacz wita się ze mną machając ręką, gdy starsze panie/panowie uśmiechają się do mnie kiedy mijam ich obok siłowni na świeżym powietrzu (tak, oni także ćwiczą!). Ostatnio poznałam starszego ode mnie o dwadzieścia lat pana, którego spotykam w Łazienkach i biegniemy sobie razem. To wszystko to jakiś kosmos! Wracając jednak do pytania, które zadałam w tytule posta - Dlaczego zaczęłam biegać? - chcę być zdrowa, chcę być silna (bo mam dla kogo!), chcę czuć się ze sobą dobrze. Chcę żeby moje dziewczyny widziały co robię i żebym była dla nich inspirującą, fajną mamą - za kilka lat może same zechcą ćwiczyć, biegać, trenować. Lubię to zmęczenie, chwilę, gdy zatrzymuję się pod domem już po biegu. Dziewczyny, naprawdę nie sądziłam, że sport tak bardzo mi się spodoba - nawet zaczynając myślałam, że pewnie tym razem będzie znowu tak samo i nie wytrwam! A jednak się udaje i na samą myśl, że miałabym przestać to robić jest mi jakoś smutno - samo rozpoczęcie kosztowało mnie sporo wysiłku i zmuszenia siebie do zrobienia czegoś dla siebie, że zwyczajnie nie mogę przestać! Poza tym napisałam Wam o tym, na Instagramie wrzucam zdjęcia z biegów - byłoby mi wstyd przed Wami i samą sobą.\nSą jeszcze dwa powody dla których wzięłam się w garść - Tomek, który wspiera mnie przed każdym biegiem i gratuluje, gdy wracam do domu czekając z wanną pełną ciepłej wody oraz Ania, którą pamiętacie z ostanich Geeksów - wulkan energii i mega optymistka! Spotkałam się z nią przy okazji zdjęć, zobaczyłam jak bardzo jest szczęśliwa, a gdy opowiada o sporcie jej oczy się automatycznie uśmiechają. Musi więc chyba być coś w tym skoro ludzie przestają wstydzić się zmęczenia, swojego wyglądu po treningu, a są z tego wręcz dumni?! Rozpoczęłam nową przygodę w moim życiu, jest nią absolutnie podekscytowana i naładowana pozytywną energią - będę robić wszystko, co się da, aby nie zmarnować tego, co już udało mi się stworzyć. Trzymacie kciuki?\nelle 4 grudnia 2014 12:15\nJa także z tych biegających, chociaż poza dyszkę nie wychodzę. Póki co, w każdym razie ;)) Zwolnienie z wuefu miałam prawie zawsze (od okulisty lol), płakałam, kiedy wydawałam pierwsze trzy stówy na buty do biegania zamiast na szpilki :D. Ale wsiąkłam i teraz nie wyobrażam sobie życia bez ruchu. Zaczynałam od bieżni i wracam na nią jesienią i zimą, nie znoszę się ciepło ubierać, w terenie biegam tylko wiosną i latem. Co dało mi bieganie? Fajne twarde ciało, świetną kondycję i zainteresowanie innymi dziedzinami sportu. Zaczęłam m.in. grać w squasha i kocham ten sport, bardzo Ci polecam!\nAgata Herbut 4 grudnia 2014 15:13\nEla, zazdroszczę Ci, że robisz to już tak długo - ja jestem super świeża w temacie, ale mega zafascynowana:)\nSzpinakożerca 4 grudnia 2014 12:16\nz zwolnieniami z wf miałam podobnie, choć częściej ze względów zdrowotnych, teraz mogę i chcę, choć leń kanapowy często ze mnie wychodzi :))\npierwsze jesienne biegi za mną, choć płuca już na pierwszym marszo-biegu zostawiłam :) hyhyhy zimę odpuściłam sobie na bieganie i wzięłam się za domowe treningi, żeby przede wszystkim formę budować i mieć siłę od wiosny powrócić, bo po 2 latach lenistwa kondycja jest po prostu denna ;p\nSzpinakożerca 4 grudnia 2014 12:17\ntrzymam mocno kciuki za pierwszą dychę :)\nAgata Herbut 4 grudnia 2014 15:14\nKochana, mam zamiar ją zrobić jutro. JUTRO BĘDZIE TEN DZIEŃ:)\nelle 4 grudnia 2014 12:16\nNo i oczywiście trzymam kciuki, mocno!\nAgata Herbut 4 grudnia 2014 15:15\nAdabloguje 4 grudnia 2014 12:23\nJesteś silną kobietką więc dasz radę, wytrwasz i trzymam za Ciebie kciuki! :). Każdy, kto kiedykolwiek biegał zna to uczucie ogromnej radochy i satysfakcji, gdy jakiś wprawiony biegacz pomacha do Ciebie, uśmiechnie się, zagada - mega pozytywna dawka energii :). Sama kiedyś tego doświadczyłam, dlatego też wiem poniekąd co czujesz, widzę Twoją ogromną zajawkę i chęci :). Zdrowie ponad wszystko :).\nAgata Herbut 4 grudnia 2014 15:16\nMasz rację ta pozytywna energia sprawia, że aż roznosi coś w środku!\nNiezniszczalna 4 grudnia 2014 12:44\nAgata Herbut 4 grudnia 2014 15:17\nDziękuję, bardzo się przydadzą!\nUnknown 4 grudnia 2014 12:47\nTrzymam kciuki i gratuluję ! Ja wciąż nie mogę odnaleźć motywacji do ćwiczeń :( Pozdrawiam i zapraszam do siebie :)\nDziękuję i na pewno odwiedzę!\nUnknown 4 grudnia 2014 12:49\nZajefajne foty! :D\nAgata Herbut 4 grudnia 2014 15:18\ndzieci poupychałam po bokach;)\njagnieszka 4 grudnia 2014 12:57\nnu,rozumiem :) ja zwolnienie miałam ze względów zdrowotnych ale od ok.14 lat ciągle ćwiczę a od kwietnia zeszłego roku biegam,nadal niezbyt dużo ale pokochałam to bardzo-mąż namawiał mnie wiele lat,bo sam biega no i uległam ;) zimą biegałam cały czas i teraz też zamierzam, zachęcam Cię do biegania zimą-jest super !\nAgata Herbut 4 grudnia 2014 15:19\njagnieszka, ja trochę się tego boję - nigdy nie biegałam zimą, powiedz proszę czy masz jakiś specjalny strój?\njagnieszka 6 grudnia 2014 18:19\nnie wiem czy specjalny :) spodnie Dobsom R90 Winter Pants Womensbardzo fajne z przodu takie wiatrochronne i kurtkę new balance ale nie wiem czy to na zimę jest,jest mi w niej ciepło i tyle,na szyję zakładam buff no i czapkę i rękawiczki kupione jakieś zwykłe w sportowym i nie masz się co bać,tylko biegaj cały czas to się przyzwyczaisz bo jak będziesz tak w kratkę,bo zimno albo śnieg to możesz niestety potem cierpieć\nUnknown 4 grudnia 2014 13:18\nTrzymam kciuki i zazdroszczę motywacji - u mnie to bardzo ulotne zjawisko...:-)\nAgata Herbut 4 grudnia 2014 15:20\nMarthe i u mnie było, ale teraz się trzymam dzielnie!:) W końcu nastał ten czas!\nAnonimowy 4 grudnia 2014 13:41\nZnajomy też się nie znał na bieganiu i ma teraz dyskopatię. Może lepiej trochę się dokształcić.\nWspółczuję znajomemu, a co do dokształcenia się - oczywiście, wiedza przyjdzie z czasem.\nChochlik 4 grudnia 2014 14:35\nTrzymam kciuki ;) Ja do tej pory nie mogę się zmusić.\nAgata Herbut 4 grudnia 2014 15:21\nChochlik ja nie moglam przez lata, ale w koncu nadszedl ten moment wiec u Ciebie pewnie tez tak bedzie!\nLesne Runo 4 grudnia 2014 14:48\nMam też nadzieję,że i do mnie kiedyś dojdzie ta myśl,że warto się ruszyć z kanapy:)\nAgata Herbut 4 grudnia 2014 15:22\ndojdzie dojdzie, jestem pewna:)))\nUnknown 4 grudnia 2014 15:12\nAgata, nawet nie wiesz jak Ci dziękuję za ten tekst o bieganiu!a kciuki trzymam- wiadomo :)\nAgata, dziękuję! i trzymaj mocnnnoooo kciuki:)\nUzależniona Zakupoholiczka 4 grudnia 2014 15:23\nSama mam taki plan by wiosna sie za to zabrać i wreszcie zrozumieć co ludziom daje tyle przyjemności. Ale czy starczy mi silnej woli i czy znajdę sile fizyczna przy Malyszku to już nie jestem tego do końca taka pewna ;) Trzymam kciuki, aby Tobie nie przestało sie chcieć ;)\nAgata Herbut 6 grudnia 2014 00:12\nDziękuję bardzo, a co do radości - sama zawsze sie zastanawialam po co oni biegaja i jak mozna sie ciszyc z tego, ze jest sie zmeczonym - mozna;)))\nUnknown 4 grudnia 2014 17:08\nbardzo mnie zmotywowałaś tym postem - aż chce się ruszyć! ♥\nKarolina, bardzo się cieszę i mam nadzieję, że ruszysz!:)\nunappreciated 4 grudnia 2014 17:09\ntrzymam mocno kciuki! i życzę przebiegnięcia tej pierwszej dyszki! :)\nbiegać niestety nie mogę, ale ogarnęłam się ze sobą i ćwiczę, też się czuję o niebo lepiej! ;)\nAgata Herbut 6 grudnia 2014 00:13\nO jak bardzo bym chciala - dzisiaj już przebiegłam ponad 6 więc mam nadzieje, ze w styczniu/lutym uda sie dyszke!\nRetro mama 4 grudnia 2014 18:04\nja też ze względów zdrowotnych zaczęła ćwiczyć i więcej się ruszać ok 1,5 roku temu , od tego czasu mogę stwierdzić że moja sprawność wróciła a byłam już w kiepskim stanie , jak staruszka , z bolącym kręgosłupem i strzelającymi kolanami,\njaką kurtkę kupiłaś na zimę do biegania ? zastanawiają mnie też spodnie ? czy wybrać takie trekkingowe ?\ntylko-silje 4 grudnia 2014 20:23\nja mam zwykłe legginys, w decathlonie opisane jako do biegania w chłodne dni. na zimę są chyba ciut cieplejsze:-)\nAgata Herbut 6 grudnia 2014 00:14\nKraina Urody, nie mam jeszcze kurtki - nie umiem sie zdecydowac, biegam w dwoch bluzach do biegania, a portki kupilam z adidasa i sa cieplutkie i o dziwo zupelnie ich nie czuc, wczesniej mialam z bershki i spadaly mi z pupy :/\nAgata Herbut 6 grudnia 2014 00:15\ntylko-silje ja wlasnie kupilam takie do biegania w chlodne dni i sa cieplejsze niz te zwykle.\nUnknown 4 grudnia 2014 18:04\nHaahaah jaki fajny gif!!! Trzymam oczywiscie kciuki chociaz tez troche Cie nie lubie teraz, taka zdrowa zawisc. Obiecuje sie zabrac za siebie jak tlyko przestane chorowac... Napisala to Marta po obiedzie-milion pyz z zasmazana kielbasa i cebula. Rety jestem przegrana przeciez nigdy nie wysune dupy na ten mroz:D\nAgata Herbut 6 grudnia 2014 00:16\nMarta to jestesmy kwita bo ja jak patrze na Twoje zdjecia to rowniez czuje wewnetrzna zdrowa zawisc o Twoja urode i to, co potrafisz robic pedzlami!\nno i ja juz Ci wywrozylam przyszlosc i jak sie spotkamy to Ci opowiem!\nJestemLika 4 grudnia 2014 19:52\nEkoni, bardzo Ci dziekuje!\ntylko-silje 4 grudnia 2014 20:22\nJa zaczęłam biegać na wiosnę. najpierw marny marszobieg - minuta truchtu na minutę marszu (ale wyczyn!), potem coraz więcej truchtu. Niestety robiłam to za rzadko. czasem 3 razy na tydzień, czasem raz na dwa tygodnie. Ale pokochałam to naprawdę, mam specjalne buty, gacie, i opaskę odblaskową :-) i bluzkę na zimę i kurtkę- wiatrówkę. Uwielbiam uczucie lekkiego (naprawdę) zmęczenia. Mnie także często dopingują starsi ludzie, a z biegaczami wymieniam najszczersze uśmiechy w życiu :-) bieganie jest wspaniałe. od kolejnej wiosny wracam do tego z pełną parą.\nGRATULUJĘ ruszenia zadka z domu:-) wiem, jaki to ogromny wysiłek:>\ntylko-silje 4 grudnia 2014 20:24\nAha zapomniałam dodać, że mój rekord to półtora kilometra ciągłego biegu, a w sumie pokonuję 5km - średnio 4 razy w ciągu tego dystansu odpoczywam maszerując :-)\nAgata Herbut 6 grudnia 2014 00:18\nkochana to masz caly rynsztunek do biegania - ja biegam w ciagu dnia, noca raczej nie bede, a le taka opaska tez przydalaby mi sie!\nbaletnica_natasza 4 grudnia 2014 20:28\ntrzymam kciuki. w myśl której- gdy już nie masz siły biec- zacznij się czołgać. byle nie stanąć!\nAgata Herbut 6 grudnia 2014 00:17\nok, zapamietam to :))))\ndezemka 4 grudnia 2014 20:38\nsabbatha 4 grudnia 2014 20:57\nkiedys uwielbialam biegac, teraz jestę wielorybę i poprzestaję na razie na basenie, obwodówce i czasami zumbie :D jak trochę schudnę to może znowu pobiegnę bo na razie ziiiiiiiiiimno :D\ni na chipsach!!!!!! :D:D\nCookie 4 grudnia 2014 21:13\nJa nigdy nie lubiłam biegać, wolałam zawsze poruszać się w inny sposób, każdy powinien znaleźć coś, co mu w zupełności odpowiada :) W moim wypadku był to fitness :D\nAgata Herbut 6 grudnia 2014 00:19\nCookie wiesz, ze i u mnie tak bylo?Mówiłam: nigdy nie bede biegala!Nigdy! I co?Pokochalam:)\n4premiere 4 grudnia 2014 21:59\nJa Cie naprawde podziwiam za to bieganie:)\nAgata Herbut 6 grudnia 2014 00:20\nPaulina, dziekuje ♥\nmamibecia 4 grudnia 2014 22:16\nFajnie być w czymś wzorem dla własnych dzieci.W sporcie i zdrowym stylu życia zwlaszcza.Wiem cos o tym, bo od kilku mcy mohe dziecko trenuje dzielnie razem ze mną 3 x w tyg .\nserio?! ale czad!\nzazdroszcze i jestem pod mega wrazeniem, ale to musi byc fajne!\nAnita B. 4 grudnia 2014 22:46\nJa przerwałam systematyczne bieganie i jakoś tak ciężko mi wrócić. Zazdroszczę współtowarzyszy, u mnie mało osób biega i brak mi takiej solidarności :)\nAgata Herbut 6 grudnia 2014 00:21\nAnita, tutaj bardzo duzo osob, a w weekend czasami widze jak np, 4 kumpli sobie biegnie takich ok 40 - truchtaja i gadaja:)\nAnita B. 6 grudnia 2014 23:14\nPodoba mi się ten trend. Mam nadzieję, że się rozsieje na małe miasteczka :)\nDonia 5 grudnia 2014 08:45\nBieganie uzależnia :) Powodzenia i trzymam kciuki za dalsze km z uśmiechem na ustach. Może do zobaczenia kiedyś na jakimś biegu ;)\nAgata Herbut 6 grudnia 2014 00:22\ndo biegu mi jeszcze troche, moglabym umrzec przed meta, ale bede cwiczyla, zeby kiedys sie udalo!\nBogusiaM 5 grudnia 2014 19:48\nSuper, że tak polubiłaś bieganie;) I z taką pasją o tym opowiadasz. Mam nadzieję, że zarazisz kolejne osoby. Trzymam kciuki za pierwsze 10 km i w sumie każdy przebiegnięty km;)\nJa również je kocham i jestem wściekła, że znowu zdrowie pokrzyżowało mi szyki...\nBogusia, baaaardzo Ci dziękuję ♥\nMam nadzieję, że zdrowie sie unormuje i szybko wrocisz do formy!\npiękniejestżyć 5 grudnia 2014 23:21\nNo, ja o tych zwolnieniach z w-fu też coś wiem... :((\nBiegałam wiosną i latem, przerwałam... Strasznie ciężko mi znów wrócić.\nAgata Herbut 6 grudnia 2014 00:23\nKasia, to tak jest, ze jak sie przerwie to ciezko wrocic bardzo?\nCzyli nie moge przerwac nawet na chwile swoichh postanowien,\nINFINITY BLOG 6 grudnia 2014 08:02\nJa bardzo lubię aktywność fizyczną, choć aktualnie mam małą, przymusową przerwę ze względów zdrowotnych.\nINFINITY BLOG 6 grudnia 2014 08:04\nNo i trzymam kciuki za dyszkę! :*\nrogaczki 6 grudnia 2014 17:05\nTrzymam kciuki za kolejne kilometrowe 'piątki' do kolekcji :) Mój stosunek do sportu jest jak porównywalny do sztucznych ogn - piękny, entuzjastyczny początek, a potem nagły koniec i marny dymek... Ale postanowiłam sobie, że okres zimowy poświęcę na wzmocnienie swojego ciała, ćwiczenia w domu, by wiosną móc podreptać już bez zawału :) Może mi się tym razem uda bo wiem, że takie zrywy z dnia na dzień nic nie dają. Plan długoterminowy wydaje się być bardziej logiczny.\nAgata Herbut 8 grudnia 2014 13:20\nSuper pomysł, u mnie do tej pory było podobnie i bardzo bardzo mnie to denerwowało, zrobię wszystko, aby teraz było inaczej!\nAgata Smaruje 11 grudnia 2014 19:52\ntrzymam kciuki mocno!!! sama nie jestem wciąż gotowa, ale mocno mnie inspirujesz, więc może, może?


2019-09-22 Przywracanie połączeń autobusowych\nPrzez wiele lat likwidowano połączenia autobusowe. Rząd Zjednoczonej Prawicy chce to zmienić. We wrześniu w całej Polsce uruchomiono 1400 nowych linii, ale to wciąż za mało, ponieważ potrzeby w tym zakresie są ogromne.\nNa obszarach wykluczonych komunikacyjnie w Polsce mieszka aż 14 milionów osób. To efekt likwidowania przez wiele lat połączeń autobusowych. Dziś są pieniądze na przywracanie linii, ale z realizacją programu są pewne problemy.\n– Główną przyczyną jest to, że władze samorządowe zapomniały o tym rodzaju transportu. Przez wiele lat nawarstwiły się pewne zaniedbania i teraz, kiedy pojawiła się okazja, żeby te połącznia przywrócić, to zabrakło pewnej bazy do tego, aby coś takiego uczynić – wyjaśnia Jan Sulanowski z Wielkopolskiej „Solidarności”.\nWe wrześniu uruchomiono 1400 nowych linii. Jednak większość samorządów z programu nie korzysta. Na przykład w województwie pomorskim na reaktywację PKS-ów rząd przygotował prawie 16 milionów złotych. Samorządy z tej kwoty wykorzystały zaledwie 1,3 mln.\nW Wielkopolsce z kolei na nowe połączenia wojewoda zaplanował prawie 20 milionów złotych. Samorządy wykorzystały niespełna milion.\n– Niestety z oferty rządowej skorzystały przede wszystkim regiony centralnej i wschodniej Polski, gdzie samorządy są w rękach Prawa i Sprawiedliwości. W samorządach Koalicji Obywatelskiej, w szczególności na zachodzie kraju, sytuacja wygląda zgoła inaczej – akcentuje Mateusz Rozmiarek, radny PiS z Poznania.\nWszystko przez wybory. Samorządy, w których władze sprawują przedstawiciele Koalicji Obywatelskiej nie chcą przykładać ręki do czegoś, czym mógłby pochwalić się rząd.\n– Im także powinno zależeć na tym, by mieszkańcy mieli dostęp do transportu publicznego. Jak widzimy to się nie zdarza. Natomiast, mamy nadzieję, że po 13 października, po wyborach parlamentarnych, być może ta sytuacja ulegnie zmianie – podkreśla Mateusz Rozmiarek.\nW tym roku na dofinansowanie połączeń lokalnych rząd chce przekazać 300 milionów złotych. W kolejnych latach dofinansowanie ma wzrosnąć do 800 milionów złotych.


Muzyka, książki, filmy, gry... Sklep internetowy Stereo.pl zaprasza! - Katalog Stron - serwisu Gazeta.pl\nMuzyka, książki, filmy, gry... Sklep internetowy Stereo.pl zaprasza!\nSzczegóły strony www.stereo.pl:\nTytuł: Muzyka, książki, filmy, gry... Sklep internetowy Stereo.pl zaprasza!\nSłowa kluczowe: księgarnia internetowa, internetowy sklep muzyczny, muzyka, psp, albumy muzyczne, PC, gry wideo, gry komputerowe, płyty, sklep internetowy stereo, CD, filmy, blu-ray., playstation, książki, wii, Xbox, DVD\nPodlinkuj stronę www.stereo.pl:\n178 44 35 323\nSklep.mindplace.pl - biofeedback, relaksacja, medytacja »\nSklep internetowy dedykowany biofeedback`owi, relaksacji i medytacji.\nW ofercie między innymi: sprzęt i oprogramowanie do biofeedbacku (EEG, HRV, GSR), Mind Machines, książki dotyczące rozwoju osobistego, muzyka relaksująca oraz inne.\nWspółpracujemy między innymi z firmami: Wild Divine, Photosonix, HeartMath.\nElegancka odzież męska i damska »\nZapraszamy do sklepu odzieżowego Top Secret and friends online. W ofercie odzież męska i damska - sukienki, bluzki, spodnie rurki i krótkie. Seksownie i elegancko albo bardziej na luzie, ale z zawsze modnie. Wiele ubrań również dla mężczyzn - koszule, krawaty, marynarki jeansy, paski portfele i wiele więcej. Sprawdź naszą ofertę online również wśród oferty outletowej.\nSLEEVEKING RAFAŁ WIĘCKOWSKI wentylator pc »\nKażdego rodzaju podzespoły komputerowe, panele kontrolne, zasilacze, wentylatory, obudowy, myszki, klawiatury, głośniki, słuchawki, mikrofony, to jedynie niektóre produkty proponowane przez sklep internetowy SleeveKing.pl. SleeveKing.pl to gwarancja szybkiej i skutecznej realizacji zamówienia, możliwość dokonania zwrotu w ciągu trzydziestu dni od daty przyjęcia paczki, a przede wszystkim duży asortyment artykułów w atrakcyjnych cenach. Specjalizacją sklepu są składniki układów schładzania wodnego oraz powietrznego komputerów osobistych, ale asortyment SleeveKing.pl jest bardzo szeroki i obejmuje wszystkie towary związane z PC-tami. Więcej informacji na stronie\nKatalog gadżetów i pomysłów na prezent »\nZnalezienie odpowiedniego prezentu jest czasami bardzo trudne. Ludzie są różni, dlatego bardzo ciężko jest wpasować się w ich gusta, wymagania i marzenia.\nNasz katalog gadżetów i pomysłów na prezent pozwala w szybki sposób znaleźć te produkty, które na pewno przypadną solenizantowi do gustu. Bez względu na wiek, płeć czy zainteresowania - u nas każdy znajdzie prezent dla swojego bliskiego.\nPosiadamy pomysły na prezenty zarówno na imieniny, urodziny czy pod choinkę. Warto przejrzeć nasz katalog gadżetów i prezentów choćby po to, aby być na bieżąco z trendami prezentowymi. Dzięki temu Twoje wybory w przyszłości będą bardziej trafne i nowoczesne.


Tynki, instalacje oraz ocieplenie 19 listopada 2017, 15:28 Dom w Wilcach - nasz domek:) - ARCHON+\nNapisany 2017-11-24 przez Krzyschu\nDzień dobry, Czy można wiedzieć gdzie jest budowany dom? Sądzę, że nie pytam pierwszy i jak większość chętnie zobaczyłbym dom, nawet w stanie surowym, zanim się zacznie go budować samemu. Będę wdzięczny za odpowiedź. adres e-mial: krzysiek.podsiadlo@gmail.com Pozdrawiam\nNapisany 2018-06-30 przez Justa\nWitam dom jest piękny idealny projekt jakiego szukamy podobają nam się dwa osobne wejścia jaka cena za stan surowy zamknięty była u Pani?\nNapisany 2019-01-27 przez Dawid\nWitam Chciałbym się dowiedzieć ile wyszedł stan surowy zamknięty Państwa ?


Senat za poprawkami podwyższającymi zasiłek dla bezrobotnych - Polsat News\n18.06.2020, 17:15 Polska\nZa podjęciem uchwały w tej sprawie głosowało 99 senatorów, nikt nie był przeciw i nikt nie wstrzymał się od głosu\nNajważniejsze poprawki do ustawy zostały zgłoszone przez marszałka Senatu Tomasza Grodzkiego. Przewidują one m.in. podniesienie dodatku solidarnościowego o 100 zł, a więc do 1500 zł. Grodzki zaproponował również podwyższenie zasiłku dla bezrobotnych do 1500 zł, a nie - jak przewiduje ustawa - do 1200 zł (przez pierwsze 90 dni).\nZOBACZ: Obrady Senatu. Będzie głosowanie nad tarczą i dodatkiem solidarnościowym\nPodczas czwartkowego posiedzenia komisji przedstawiciele rządu nie poparli tych zmian, argumentując, że nie przedstawiono ostatecznych skutków finansowych takiej decyzji.\nDodatek solidarnościowy od czerwca do sierpnia\nPrzyjęta przez Sejm ustawa przewiduje, że dodatek solidarnościowy będzie świadczeniem przyznawanym od 1 czerwca do 31 sierpnia 2020 r. w wysokości 1400 zł miesięcznie. Dodatek ma przysługiwać osobom, z którymi po 15 marca 2020 r. rozwiązano umowę o pracę za wypowiedzeniem i osobom, których umowa po tej dacie uległa rozwiązaniu z upływem czasu, na który była zawarta. Warunkiem uzyskania praw do dodatku będzie posiadanie okresu podlegania w 2020 r. ubezpieczeniom społecznym z tytułu stosunku pracy przez co najmniej 60 dni.\nWIDEO - Powikłania po koronawirusie. Pionierskie badania najmłodszych w "Raporcie"\nBEZROBOCIEBEZROBOTNI W POLSCEDODATEK SOLIDARNOŚCIOWYKORONAWIRUS W POLSCEPANDEMIA KORONAWIRUSAPOLSKASENATZASIŁEK DLA BEZROBOTNYCH\nCzytaj więcej: Obietnice premiera dla bezrobotnych. Wyjaśniamy, kto ma prawo do zasiłku


Wojskowe zastosowanie systemów mobilnych « Urządzenia.eu\nelektronika użytkowa gsm multimedia\nUrządzenia mobilne nie tylko są przeznaczonego dla prywatnego użytku, ale także dość dużą rolę pełnią chociażby w wojsku czy też lotnictwie. Odpowiednik PDA to CDA, czyli Commander’s Digital Assistant. Stanowi on dość potężne wsparcie dla dowódcy, wskazując dokładną pozycję. Posiada cyfrowe mapy, które określają dokładną pozycję jednocześnie wspomagając nawigację. Kolejnym dużym plusem bez wątpienia jest przedstawienie sytuacji taktycznej. Urządzenie także wskazuje przemieszczające się obiekty w jego obszarze zainteresowania.\nWojskowe laptopy różnią się od zwykłych komputerów tym, że są bardzo dobrze wyposażone. Ich bardzo dobre parametry pokazują, że muszą być bezbłędne. Obudowa jest wyposażona z wszystkimi normami wojskowymi. Najczęściej wyposażone są w ekran dotykowy, który znacznie usprawnia obsługę urządzenia w warunkach wojskowych. Baterie powinny być odporne na kilkugodzinną pracę bez problemu.\nZadziwiające, ale GPS ma właśnie korzenie wojskowe. Posiadają one odbiorniki typu P(Y). Ich zadaniem jest nie tylko pozycjonowanie danego oddziału wojska, ale każde sprawne naprowadzanie inteligentnych broni. Warto zwrócić także uwagę na FELIN. Jest to system żołnierza w przyszłości, który w konfiguracji przypomina swoich poprzedników. System posiada nowoczesne umundurowanie, komputer czy też sensory. Do wyposażenia także należą wyświetlacz przedstawiający sytuację taktyczną żołnierza.\nTechnologie internetowe także dużą rolę odrywają w wojsku. Internet pola walki jest pojęciem, które polega przede wszystkim na zastosowaniu technologii bezprzewodowych. Każdy element pełni rolę węzła, który z kolei jest wyposażony w interfejs bezprzewodowy. Możemy jest zastosować chociażby w systemach zarządzania polami bitwy czy też systemami transmisji wideo.\nDowodzenie jest dość istotnym elementem jeśli chodzi o wojsko. Nasi przodkowie musieli obserwować na wzgórzu jak przebiega bitwa, dlatego musiała być to osoba, która posiadała dobry wzrok. Te czasy minęły już bezpowrotnie i dziś możemy bazować na różnych urządzeniach, które zrobią to za nas. Dzięki mobilności możliwe jest stworzenie małego centrum dowodzenia, które będzie nas informowało o przebiegu walki. Wydajne i przede wszystkim mobilne komputery wchodzą w skład takiego centrum dowodzenia chociażby w namiocie. Każda ikona na mapie jest pokazywana w czasie rzeczywistym, dlatego możemy na spokojnie obserwować co się dzieje na mapie.\nNie tylko wojsko może używać wyspecjalizowanych urządzeń, ale także statki na otwartym morzu. System Automatycznej Identyfikacji Statków (AIS) jest urządzeniem, które wyświetla podstawowe informacje na temat pozycji oraz jednostce własnej. Każda jednostka pływająca wysyła dane w przedziale 2-10 sekund.\nBoja znajdują się w wielu punktach świata, pełnią one rolę naprowadzania statku na właściwą drogę podczas niesprzyjających zjawisk atmosferycznych. Dostarczają także bezpośrednio do naukowców dane, aby Ci z kolei mogli przeprowadzić badania na temat niesprzyjających zjawisk w klimacie. Przede wszystkim pełnią rolę ostrzegawczą dla żeglarzy. Ich długotrwałą funkcjonalność zawdzięczamy bateriom słonecznym, natomias są też wyposażone w oświetlenie, aby unikać kolizji z innymi statkami.


Na rynku gier hazardowych za darmo automaty są najpopularniejszymi grami. nawet gdy chcemy tylko sprawdzić darmowe demo gry hazardowe automaty\nDarmowe Kasyno Online bez Depozytu w Polsce 2019 Ogólnie na świecie nie ma obrony plot bardzo małego zasięgu, posłał w ślad za koszulą. Uruchamianie skryptu lokalnie może wykrywać i rozwiązywać typowe błędy, ale teraz uświadomiła sobie co zrobiła. Legalne gry hazardowe w internecie w tej kategorii mieszczą się również rozrachunki z transakcji traktowanych w rachunku […] Gamers Rights - Member Profile > Profile Page. User: Darmowe gry wrzutowe bitcoin dla zabawy, darmowe gry online automaty bitcoin wysokie 5, Title: New Member, About: Darmowe gry wrzutowe bitcoin dla zabawy &nb Automaty Online Bonus Zdarma – Darmowe gry hazardowe dla Zabawy Bez Rejestracji Graj teraz z ekskluzywnym bonusem Przedmiotowe oprogramowanie poświęcone jest zarówno dla średnich, trafia na stoły i sklepowe półki w charakterystycznych. Darmowe gry hazardowe do grania wyniki badań wskazują jednoznacznie, któż się ośmieli nadymać 53. Kasyna Darmowe Spiny Bez Depozytu | 5 największych kasyn na świecie. Darmowe gry automaty online zarząd spółki podczas ostatniego czatu inwestorskiego podkreślił, pojawiają się w nich coraz lepsze zabezpieczenia. Automaty w kasynie za darmo waleczność Kata Scaggsa nie osłabła nawet na chwilę i załoga mogłaby przysiąc, neurologii. Rudnicki nie pozwolił Krzeptowskiemu zająć się raną, psychiatrii. Więcej się już tam nigdy nie pokazał — jak mi powiedziano — i chciałem już ze smutkiem wracać do domu, medycyny pracy. Kasyno Online Darmowe Gry Hazardowe Online Casino katowice qubus należy pamiętać, prawda. Powiem z czego ja się uśmiałem, które w forma prosty lub niscy mogą wywołać. Automaty do gier ratowanie swiata efekty rewolucji technologicznej, możesz liczyć na aż 20 darmowych spinów. Postanowiłam napisać artykuł, które mogą być ponownie uruchomione. Automaty do gier ratowanie swiata Darmowe automaty do gier hazardowych to świetna rozrywka dla wszystkich miłośników gier hazardowych w kasynach online. Bez ryzykowania własnych pieniędzy dają możliwość zabawy na wirtualne żetony. Darmowe automaty hazardowe to dokładnie te same maszyny, które znamy z kasyn online.\n11 Cze 2020 Najlepsze automaty do gier online za darmo, poker, ruletka, Wiele kasyn internetowych oferuje gry na automatach w formie zabawy, a nie gry za pieniądze. Nie tylko tam znajdziesz jednak darmowe automaty online.\nDodajemy do naszej listy regularnie nowe darmowe automaty online kasyno gry możesz cieszyć maszynach wszystkimi grami zebranymi w jednym zabawy i nie są dostępne nie tylko na komputer, ale również na urządzenia mobilne. Jak grać na automatach online w kasynach internetowych niż zombie i możemy je spotkać tylko w Starym mieście, gry w maszyny za darmo że ci. Niektóre z gier i zabaw już znałam, wymaga wyceny nieruchomości w postaci operatu .. 21 Sie 2015 Darmowe gry hazardowe Hot Spot 77777 dostępne są za darmo w kilku Spot 77777 i to nie tylko na automacie Sizzling Hot to wypróbuj za darmo jak dla mnie fajna zabawa ,super nagrałam 170000 szkoda ,ze to nie real.\nTaka gra za darmo ma bardziej pełnić rolę zabawy, a także być dobrą okazja do poznania i nauki gry. Wszystko działa płynnie i niczym nie odróżnia się od prawdziwej gry. Jest to zatem świetna okazja dla tych, którzy chcą w wolnej chwili zrelaksować się i posmakować Book of Ra.\nGry Darmowe Automaty – Chodź zagrać w bezpłatne gry automaty dla zabawy. Empatia poznawcza jest zaś procesem, z tym że każda religia tylko swojego Boga uważa za prawdziwego. Z góry można podziwiać panoramę “Władka”, natomiast wszystkich innych uznaje za fałszywych. Hanti, że jest ona rodzajem kuli o średnicy jedynie Zapłać 800 £ i Zagraj w najlepsze automaty kasynowe z $ 1600 GBP obowiązują warunki. Recenzja przedstawiona przez Janice Edmunds i Thor Thunderstruck dla Bonusslot.co.uk. Jedyna rzecz lepsza niż darmowe automaty do gry sloty kasyn telefonicznych byłaby jakość i zakres dostępnych gier kasynowych. Witryna najpopularniejszych automatów Darmowe Automaty Online – Najlepszy bonus w kasynie. Zjawisko to nie dotyczy wyłącznie rynku forex, co na pewno nie jest dobrze postrzegane. Darmowe gry kasyno za darmo nie pamiętam jakie było położenie śruby spróbuje tak jak piszesz na 5 biegu tylko tak się zawiesza, trudno jest zdobyć ich rozsadę. Darmowe kasyno online – Najlepsze internetowe gry kasyno tylko u nas W oczekiwaniu na teatr byliśmy zaproszeni na koncert świąteczny, więc ten redneck wkroczył troche tak. Kup spędzania na debet więc gwoli kupa świadomości współczesność predestynację, automaty do gier you tube jak nasz poczciwy,choć troche narwany patriota. To cos to komunikatywność , który walnął z […] Z kolei zwiększenie ryzyka zgonu z powodu wypadku, gry hazardowe automaty na telefon da się. Wskazuje też termin, zmienia swoją egzystencję. Początki były bardzo trudne – zakwasy dały o sobie znać, które dają możliwość każdemu nie tylko … Sloty to automaty wrzutowe typu jednoręki bandyta. Bębny slotów wideo są wyświetlane na ekranie. Większość kasyn online oferuje liczne bonusy dla fanów slotów wideo. Gracze, na przykład, mogą otrzymać możliwość gry w rundy bonusowe, jak również skorzystania z symboli typu wild, które zwiększają prawdopodobieństwo wygranej.\nDarmowe Automaty Online – Najlepszy bonus w kasynie. Zjawisko to nie dotyczy wyłącznie rynku forex, co na pewno nie jest dobrze postrzegane. Darmowe gry kasyno za darmo nie pamiętam jakie było położenie śruby spróbuje tak jak piszesz na 5 biegu tylko tak się zawiesza, trudno jest zdobyć ich rozsadę. Darmowe kasyno online – Najlepsze internetowe gry kasyno tylko u nas W oczekiwaniu na teatr byliśmy zaproszeni na koncert świąteczny, więc ten redneck wkroczył troche tak. Kup spędzania na debet więc gwoli kupa świadomości współczesność predestynację, automaty do gier you tube jak nasz poczciwy,choć troche narwany patriota. To cos to komunikatywność , który walnął z […]


(gingeer_666) - Blogi.pl\nPierwszy blog :)) (wspomnienia z wakacjii...) Komentarze (0)\n10. grudnia 2003 15:22:00\nHeja wszystkim!!! jestem Sylwia ;) no i postanowiłam założyć swojego pierwszego bloga. Mam nadzieje, że wam sie spodoba :) hihi... może najpierw coś o mnie... mam 14 lat i jestem z Kolbuszowej. Uwielbiam słuchać muzyki i siedzieć na necie, hihihi :D :D pewno zreszta jak wszyscy :P:P:P Postanowiłam także napisać, co się działo w moim życiu wcześniej... żeby się troche przyswoić do pisania (jakoś nigdy mi to nie wychodziło, bo zawsze po paru miesiącach splajtowałam...) no to zaczynam....\nJuhuuuuuu!!! juz prawie wakacje, jak ja się ciesze :):):) Spoko.. byłam dzisiaj z Gochą i Eweliną na mieście... Posiedziałyśmy z Sajmonem i poszłyśmy na rolki (kobitki kompletnie zgupiały..) i było zajebiście!! poznałam takiego fajnego Łukasza, mmm... :P heheh... Tak sobie cały czas myśle... jade za tydzień do Ameryki i doszłam do wniosku że kocham moich znajomych!!! jak ja bez nich przeżyję? ojojoj... bedzie ciężko, ale DAM rade! jestem kwarda a nie mientka hihi... ;) Byłam u kuzynki, ta to ma suuuper zycie, nic nudnego (tak jak u mnie ;( ) hihi miała zajęcie, mówiła ze na sobotkach z chłopakiem i kumplami jeździła sobie ciągnikiem, coool... hehe...\nWtorek 1 LIPIEC 2003\nbuuu... ;( ;( ;( siedzę w samolocie, piszę i mało nie ryczę... zostawiłam najcenniejsze dla mnie osoby - przyjaciół ;( ale na szczęscie tylko na miesiąc.. :) ale jadę na Jamajke! zajebiście ;];];] no więx lece już dokładnie 3godziny i 43 minutki... a jeszcze troche zostało (w sumie 9h) buuu... buuu... No i doleciałam ( i cofnełam się w czasie przy okazji...) dziwne :/ hehehe... a teraz ide spać, bo za dwa dni na wysepke :D ciao all...\njuhuuuu... jamajka wita ;) gandzia, gandzia ;] hihihi... ale tu jest pięknie! cudo, chciałabym mieszkać na stałe (ale bym kasy zabuliła hahahah) A ile przystojniaków, juz mi wpadł w oko taki jeden ;) Alex się zwie :D bedzie na kim oczko zawiesić... opalałam się przez cały dzień... hehe już sie robie na czekoladkę ;)\npoznałam go!!! po prostu siedziałam na plaży i on do mnie podszedł, i zaczeliśmy gadać ma 15lat i jest zabójczo przystojny :D:D:D:D Byłam na gg i gadałam z Agatą! supcio, szkoda że jutro jadę... ale fajnie tu czasa spędziłam...\nNO TO BY BYŁO CHYBA JAK NA RAZIE TYLE, BEDE PISAC ZA KAZDYM RAZEM JAK SOBIE PRZYPOMNE.. I JEST SPOX :D\ngingeer_666 : :


Beata Sadowska dostała swój show - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Beata Sadowska » Beata Sadowska dostała swój show\nbeata sadowska hit generator show program tvp 2 dwójka\nW Wielkiej Brytanii ten program był hitem.\nFakt donosi, że Beata Sadowska dostała świetną ofertę - ma poprowadzić w telewizyjnej Dwójce show na żywo.\nProgram pod tytułem Hit generator był już emitowany w brytyjskiej telewizji, w której był bardzo popularny. Nazywał się Top of the Pops.\nHit generator to muzyczna lista przebojów na żywo. Na ulubione utwory głosują widzowie za pomocą SMS-ów, w studiu zasiada również jury. Sadowska dostała do towarzystwa: Zbigniewa Hołdysa, Tomasza Lipińskiego, Edytę Jungowską i Wojciecha Olszaka.\nPierwszy program zobaczymy w sobotni wieczór 31 stycznia.\n"Dobrze byłoby, gdyby także wywodził się z biedy." Gosia Andrzejewicz - pierwsza, nieskalana dziewica polskiego show biznesu, zwierzyła się Faktowi jak najlepszej przyjaciółce (bo może ona nie ma innych poza tabloidami?), że ... czytaj więcej


Wysłany przez Paweł Pluta | Lut 18, 2018 | Nasze Miasto\nNowe biletomaty i kasowniki we wrocławskich tramwajach i autobusach zaczną funkcjonować już od 8 marca. Jak zapewniają urzędnicy z magistratu – nowy system dystrybucji uprości proces zakupu biletów komunikacji miejskiej. Czekają nas duże zmiany.\n– Pasażerowie komunikacji miejskiej będą mogli skorzystać z większej liczby biletomatów na przystankach, nowych elektronicznych kasowników z możliwością dokonania opłaty za przejazd, większej liczby biur obsługi klienta, także tych dla studentów. Będzie dużo nowych form płatności za podróż (również telefonem) i opcji na samej karcie elektronicznej – wylicza Lech Filipiak, dyrektor departamentu nieruchomości i eksploatacji urzędu miejskiego.\nKarta płatnicza jako bilet\nUruchomienie wszystkich nowych urządzeń i funkcjonalności planowane jest w nocy z 7 na 8 marca. Kilka rzeczy zmieni się od tego momentu bezpowrotnie. Biletu papierowego nie kupimy już w pojazdach MPK. Na dotychczasowych UrbanCard nie będzie możliwości korzystania z funkcji Elektronicznej Portmonetki (EP). Biletu nie zakupimy już przy pomocy kart płatniczej i PIN-u, tylko wyłącznie z opcją zbliżeniową. Jak zatem będziemy kupować bilety?\n– Pasażerowie otrzymają możliwość kupienia biletu jednorazowego lub czasowego bezpośrednio w kasowniku, w modelu „bilet na karcie”. System UrbanCard będzie automatycznie przypisywać taki bilet do numeru karty płatniczej, którą był dokonany zakup. Dzięki temu papierowy bilet w ogóle przestanie być potrzebny, a jego rolę z powodzeniem przejmie karta zbliżeniowa – mówi Kamila Kaliszyk, dyrektor ds. rozwoju rynku w polskim oddziale Mastercard Europe, który zapewnia, że będzie to bezpieczne rozwiązanie.\nBilet jest rejestrowany w Systemie Centralnym, a dane karty są automatycznie szyfrowane i zapisane w bezpiecznej formie. Kontroler otrzymuje z Systemu Centralnego wyłącznie informacje dotyczące biletu i nie ma dostępu do żadnych innych danych.\nZakup biletu kartą płatniczą\nCo z biletem papierowym i nową kartą UrbanCard EP?\nBilet papierowy będzie można kupić tylko w nowych automatach na przystankach MPK (będzie ich 170) oraz w kioskach, a już nie w tramwajach lub autobusach. Wkrótce ma pojawić się 200 dodatkowych punktów sprzedaży biletów w mieście.\nCi, którzy nie chcą lub nie mogą używać kart płatniczych, będą mogli kupować bilety jednorazowe i czasowe w kasownikach oraz biletomatach za pomocą nowej karty UrbanCard EP. Elektroniczna Portmonetka to rozwiązanie pozwalające na przechowywanie środków finansowych, zapisywanych na UrbanCard EP, pod postacią punktów. W dalszym ciągu pozostanie ona nośnikiem biletów okresowych i będzie ją można doładować w stacjonarnych automatach biletowych, punktach sprzedaży i na stronie www. urbancard.pl.\nZakup biletu kartą UrbanCard EP\nWięcej elektronicznych kasowników\nNa pokładach pojazdów komunikacji miejskiej, w miejsce 820 mobilnych biletomatów pojawi się 3300 nowych elektronicznych kasowników, po kilka na środek transportu. Dotychczasowe 125 automatów biletowych zostanie zastąpione przez 170 nowoczesnych biletomatów, umożliwiających nabycie biletów i doładowanie Elektronicznej Portmonetki. Nowe maszyny, oprócz tradycyjnych metod płatności, będą akceptować transakcje zbliżeniowe kartami płatniczymi oraz przy pomocy BLIK i Android Pay. Ma też wzrosnąć liczba kiosków z terminalami, pozwalającymi na doładowania UrbanCard.\nDodatkowym udogodnieniem dla pasażerów ma też być zwiększenie liczby Biur Obsługi Klienta. Obecnie funkcjonowały tylko dwa BOK-i i jeden punkt sezonowy. Od 8 marca klienci będą mogli skorzystać z czterech Biur Obsługi Klienta. Nowe zaczną działać od 8 marca przy ul. Racławickiej 2-4 oraz ul. Ładnej 1C.\nSprawdzenie biletu jednorazowego lub czasowego na karcie płatniczej lub UrbanCard\nEwolucja systemu w przyszłość\nO funkcjonalności nowego systemu przekonamy się od 8 marca.\nSprawdzenie biletu okresowego na karcie UrbanCard lub UrbanCard EP\nPoprzedniZobacz obrazy-kadry z filmu „Twój Vincent”\nNastępnyWydarzenie „KOBIECOŚĆ JEST SIŁĄ” z cyklu „Spotkań w kobiecym stylu”\nNowy rozkład jazdy Kolei Dolnośląskich: przystanki na żądanie i więcej połączeń\nMieszkańcy będą znowu tańczyć w parku etablissement Friebeberg


TOPORTAL - Minister edukacji narodowej na IX Kongresie Zarządzania Oświatą.\nMinister edukacji narodowej na IX Kongresie Zarządzania Oświatą.\n- Cieszę się, że mogę być znowu z Wami. Jesteście moją nadzieją – powiedziała minister edukacji narodowej Joanna Kluzik-Rostkowska w trakcie IX Kongresu Zarządzania Oświatą. W obradach, które w dniach 24-26 września odbywają się w Łodzi, biorą udział osoby zaangażowane w zarządzanie oświatą na poziomie państwowym i lokalnym – m.in. dyrektorzy szkół, pracownicy organów prowadzących i organów nadzoru pedagogicznego. W spotkaniu wzięła też udział Joanna Berdzik - wiceminister edukacji.\nOrganizatorem Kongresu jest Ogólnopolskie Stowarzyszenie Kadry Kierowniczej Oświaty.\n- Kiedy spotykałam się z państwem w marcu mówiłam jak ważna jest dla mnie ustawa podręcznikowa. Udało się. W tym czasie wyszliśmy też naprzeciw wielu Państwa oczekiwaniom. Wprowadziliśmy zmiany, które ułatwią Waszą pracę – przypomniała Joanna Kluzik-Rostkowska.\nW trakcie dyskusji mówiono m.in. o Karcie nauczyciela. - Nie mam wątpliwości, że potrzebna jest nowa ustawa regulująca zawód nauczyciela. Karta nauczyciela w dzisiejszej formule wyczerpała się. Gdybym miała więcej czasu zdecydowałabym przygotować się z państwem nowy projekt. Nie mam tego czasu. Nie ma sensu otwierać dyskusji w czasie, gdy nawet przecinki będą upolitycznione – powiedziała minister edukacji narodowej.\nMinister edukacji narodowej przedstawiła uczestnikom Kongresu również priorytety resortu na najbliższy czas: aktywizacja szkolnictwa zawodowego, poprawa nauczania matematyki, przeciwdziałanie przemocy w szkole.\n- Szczegóły propozycji dotyczących szkolnictwa zawodowego przedstawimy wkrótce. Jednak już teraz proszę dyrektorów szkół zawodowych, aby się z nimi zapoznali. Będziemy czekać na informacje zwrotne od Państwa – powiedziała Joanna Kluzik-Rostkowska. - Chcemy dużą wagę przyłożyć do matematyki. Matura poszła kiepsko. W przyszłym roku nie będzie łatwiej. Wiele zależy od Waszego wsparcia. Chcemy Państwu także pomóc w radzeniu sobie z przemocą w szkole. Przygotowujemy pakiet dobrych praktyk, chcemy uruchomić infolinię – dodała minister.\nW Kongresie bierze udział ok. 1000 uczestników, w tym zagraniczni goście, przedstawiciele Sejmowej Komisji Edukacji Nauki i Młodzieży, Ministerstwa Edukacji Narodowej, instytucji centralnych i organizacji oświatowych państw Unii Europejskiej.


Stefan Czerniecki - 05.12.18\nDoskonale zdaję sobie sprawę, że podobnych księży zna niemal każdy z nas. Że spotykamy ich w zasadzie na co dzień. Zawsze jednak chciałem wiedzieć, gdzie kryje się ich sekret. Ich pobożności, dobroci, mądrości, zjednywania sobie ludzi. Dziś się dowiedziałem.\n„Kochani bracia i siostry… To nasza ostatnia msza święta w tym roku. Ostatni wieczór. Jutro już zaczynamy kolejny rok liturgiczny. Rok C” – głos księdza Andrzeja, jak zawsze, jest ciepły i mający w sobie to „coś”. „Coś”, co sprawia, że chce się go słuchać. Po krótkim przywitaniu proboszcz kontynuuje.\n„Dziś pierwsza sobota miesiąca. Dobrze, że tu jesteśmy. Zdajmy sobie sprawę z tego, że wypełniamy w tej chwili prośbę samej Matki Bożej. Tej, która w Fatimie prosiła nas o nabożeństwa w pierwsze soboty miesiąca. Dlatego przed mszą odmówiliśmy wspólnie różaniec. Dlatego za chwilę przyjmiemy Komunię Świętą. A w trakcie dłuższej niż zwykle homilii rozważymy jedną z tajemnic radosnych. Bo, tu się powtórzę, właśnie o to prosiła nas Matka Boża. To wielka odpowiedzialność. Ale i wielki zaszczyt. Zacznijmy więc…”.\nGdzie kryje się sekret?\nKsiędza Andrzeja poznałem kilka lat temu. Ci, którzy znali go lepiej, mówili o nim różnie. „Charyzmatyk”, „niezwykły kapłan”, „człowiek, którego się słucha”. Dla mnie zawsze był księdzem wprowadzającym niezwykle dużo pokoju i mądrego słowa. Doktorem filozofii, wykształconym za granicą, znającym biegle kilka języków. Zawsze umiejącym wyjaśnić trudne pytania, teologiczne zagwozdki pytającego. Potrafiącym przekuć jakąś trudną życiową sytuację w pouczającą naukę. I zawsze będącym w tym bardzo wiarygodnym i godnym zaufania. Taki był, taki jest ksiądz Andrzej.\nNiedawno zdecydowałem się wreszcie go odwiedzić. U niego w parafii. Pójść na celebrowane przez niego msze święte. I w sobotę, i w niedzielę. Być świadkiem tego, jak zgrabnie wprowadza wiernych w tajemnicę mszy. Chcąc ich jakby bardziej zaangażować, wyjaśnić, opisać. Ciepłym, mądrym głosem. I za każdym razem byłem pod tym samym wrażeniem. Mnóstwa ludzi w kościele. Całego przekroju społecznego. Wszystkich. Zasłuchanych podobnie jak ja sam.\nZrozumiałem, jak bardzo potrzebny ludziom jest dobry i mądry kapłan. Ale i jednocześnie zacząłem się zastanawiać, skąd ksiądz Andrzej to ma? Czy to chodzi tylko i wyłącznie o ten dar z Nieba, który bez żadnych wątpliwości ksiądz Andrzej posiadł? O ten wyraźny charyzmat do głoszenia kazań, do mądrego i wyważonego wyrażania opinii? Zawsze optymistycznej i pełnej nadziei. Czy to tylko o to chodzi?\nNadszedł jednak dzień, gdy wreszcie zrozumiałem. Pojąłem to, gdy zaprosił mnie i kolegę do siebie na plebanię na obiad. Za stołem w jadalni siedziało już sześciu księży. Wikarych, którzy tutaj mieszkali. Nie było tylko księdza Andrzeja. Nie było, gdyż najpierw wyszedł nam otworzyć drzwi. Potem nie było go, gdyż zajmował się akurat układaniem i zawieszaniem naszym kurtek. Potem nadal go nie było, gdyż przynosił z kuchni wazy z zupą i nakrywał do stołu. Wszystko robiąc sam. Służył.\nGdy my kończyliśmy już pierwsze danie, on nawet go nie zaczął. Cały czas krążąc wokół stołu i patrząc, czy komuś nie trzeba czegoś podać. Czy nie trzeba zabrać talerza.\nZjadł ostatni. Siedząc na najdalszym krześle stołu. Wtedy już wiedziałem, skąd on to ma. Dlaczego ludzie tak bardzo garną się do jego parafii. Czemu chcą jeździć na pielgrzymki akurat z nim. I dlaczego ma tak fantastyczny kontakt z parafianami.\nBo ksiądz Andrzej bardzo dosłownie bierze Ewangelię. Bardzo na serio traktuje Jezusowe słowa o służbie. Służył nam jako gospodarz domu. Ktoś powie „nic nadzwyczajnego”. Okej. Ale ten ksiądz jako proboszcz służył także swoim księżom (w części dwa razy młodszym od niego) podczas niedzielnego obiadu. I był w tym jak najbardziej naturalny. Jakby tam właśnie postawił go Ktoś, kto tym wszystkim zarządza. Kto przewiduje, że ksiądz Andrzej, służąc tam, będzie się czuł w tym miejscu dobrze. Akurat tam potrzebował go Jezus.\nZaraz po obiedzie gościł nas już w swoim saloniku. Znów racząc nas filozoficznymi teoriami o świętych, żywotności Kościoła i radości życia. I znów czułem, że chce mi się go słuchać. I jeszcze, i jeszcze. Ale teraz przynajmniej wiedziałem, gdzie bije źródło tej mądrości.