O kuchni z uczuciem : marca 2017\nBabka snickers jest przepyszna, którą Wam bardzo polecam. Wilgotna, długo utrzymuje swoją świeżość. Może i Wy skusicie się i upieczecie na święta lub w weekend do kawki czy herbatki.\nSzybka w przygotowaniu, ale również szybko znika.\nCałość babki polana czekoladowym karmelem i posypana snickersem.\n3 batoniki snickersy + 1 do dekoracji\nDo rondelka wsypać cukier i wlać wodę. Podgrzewać na wolnym ogniu aż cukier się rozpuści i lekko zbrązowieje.Wlać śmietanę i podgrzewać aż karmel będzie brązowy, na koniec dodać pokruszoną czekoladę i mieszając podgrzewać do roztopienia czekolady.\nSnickersy pokroić drobno i zalać mlekiem. Dobrze wymieszać i odstawić na 15 minut.\nPo tym czasie ponownie dobrze wymieszać.\nJajka utrzeć z cukrem na gładką puszystą masę. Mąkę wymieszać z kakao, proszkiem do pieczenia i wsypywać stopniowo do masy jajecznej stale ucierając.\nMasło roztopić wystudzić i wlać do ciasta ucierając. Na koniec dodać mleko ze snickersami i wymieszać.\nBlaszkę prostokątną jak na keks o długości 30 cm wyłożyć papierem do pieczenia i wlać ciasto.\nPiec w piekarniku nagrzanym do 180 stopni C przez około 50 minut do tzw suchego patyczka.\nPo upieczeniu wystudzić ciasto i polać karmelem.\nPosypać pokrojonym snickersem.\nAutor: smak uczucie o piątek, marca 31, 2017 3 komentarze:\nCóż może być lepszego niż domowe masło ze świeżym chlebem. Do tego domowej roboty powidła lub łyżka miodu. Pyszne śniadanie lub kolacja.\nMoże i Wy skusicie się na zrobienie domowego masła.\nJeśli nie macie dostępu do wiejskiej dobrej śmietany to w sklepach pojawiła się śmietana 42%, która jest idealna do domowej produkcji masła.\nPodaję Wam przepis podstawowy, ale poprzez dodanie dodatków w postaci soli morskiej lub czosnku lub koperku lub natki pietruszki mamy masła smakowe.\nZ 200 g śmietany wychodzi około 60g masła\n800 g śmietany 42% lub 36%\nSchłodzoną śmietanę wlać do szklanej głębokiej miski i miksować mikserem około 15 minut, a nawet dłużej.\nNa początku śmietana zacznie gęstnieć, następnie ubije się na sztywno, a na końcu zacznie oddzielać się maślanka i powstaną grudki masła.\nNależy wtedy sito wyłożyć gazą i przelać śmietanę.\nZ grudek masła uformować kostkę i włożyć do zimnej wody ugniatając ją lekko rękoma, aby wypłukać maślankę.\nMasło zawinąć w pergamin lub przechowywać w maselniczce.\nAutor: smak uczucie o środa, marca 29, 2017 2 komentarze:\nSałatka wiosenna ze szpinakiem to idealna przystawka do obiadu, kanapek czy samodzielne danie.\nBardzo lubię różnego rodzaju sałatki, a wiosna daje nam coraz więcej możliwości, aby je przygotować.\nTa jest na bazie szpinaku, ale możecie go zastąpić roszponką lub rukolą. Za każdym razem będzie nowy smak i inny dodatek do obiadu.\nWięcej przepisów na sałatki znajdziecie na moim blogu w zakładce SAŁATKI\nWszystkie składniki umieścić w małym słoiczku i wymieszać potrząsając energicznie.\nLiście szpinaku opłukać i osuszyć. Cebulę pokroić w większą kostkę lub piórka.\nPomidory, szczypiorek i rzodkiewki pokroić.\nWszystko razem wymieszać i polać sosem i wymieszać.\nAutor: smak uczucie o wtorek, marca 28, 2017 3 komentarze:\nBorek z serem\nDzisiaj mam coś dla Was z kuchni tureckiej. Borek z ciasta filo, nadziewany białym serem.\nBardzo wszystkim smakowało. Kocham naszą tradycyjną kuchnię, ale czasami warto się skusić na smakołyki z innych krajów. Oglądając tureckie filmy bardzo często jest tam podawany borek.\nMożna go przygotować na wiele sposobów. Na blogu znajdziecie inny przepis na to danie\nczyli borek z mięsem\nTwaróg pokruszyć widelcem, lekko posolić i popieprzyć, dodać posiekaną natkę pietruszki i wymieszać.\nJajka z roztopionym masłem i jogurtem dokładnie roztrzepać.\nKażdy płat ciasta posmarować bardzo dokładnie pędzelkiem masą jajeczną i posypać twarogiem.\nZsunąć dwa brzegi przeciwne do siebie co utworzy nam wachlarz. Układać w poprzek naczynia do zapiekania.\nNa szerokość naczynia weszło mi 5 płatów ciasta. Wszystko zalać resztą masy jajecznej i zapiekać w piekarniku nagrzanym do 180 stopni C z termoobiegiem. Piec aż zapiekanka będzie rumiana, a masa ścięta.\nAutor: smak uczucie o niedziela, marca 26, 2017 8 komentarzy:\nEtykiety: Kuchnie świata, Sery, Zapiekanki\nGugelhupf babka ucierana\nTradycyjna babka z Niemiec i Austrii.\nGugelhupf to ucierana babka pieczona w formie z kominem.\nBardzo łatwa w wykonaniu, zawsze się udaje. Wilgotna w smaku, długo utrzymuje świeżość.\nIdealna na święta, do herbatki czy do kawy.\nPolecam również babkę krówkę , która jest prosta do zrobienia i smaczna.\n5 jajek (rozm M)\nŻółtka utrzeć z cukrem na puszystą masę. Masło roztopić i wystudzić, a następnie dodać do żółtek i ucierać. Dodać rum, mleko, skórkę z cytryny i utrzeć.\nMąkę wymieszać z proszkiem do pieczenia dodać do ciasta i ucierać.\nNa koniec wsypać rodzynki i wymieszać.\nFormę na babkę z kominem wysmarować tłuszczem i obsypać kaszą manną lub bułką tartą.\nWlać ciasto do formy i piec w piekarniku nagrzanym do 180 stopni C około 50 minut.\nPrzed wyjęciem ciasta sprawdzić patyczkiem czy ciasto jest upieczone.\nPo wystudzeniu ciasta oprószyć cukrem pudrem.\nAutor: smak uczucie o środa, marca 22, 2017 4 komentarze:\nŁopatka duszona w rękawie wraz z kapustą to moja propozycja na pyszny niedzielny obiad.\nMięciutka, soczysta, smaczna porcja mięsa. Kapusta uduszona z mięsem jest wspaniałym dodatkiem do obiadu.\nNa blogu w zakładce MIĘSA znajdziecie inne propozycje na dania mięsne.\nKapustę poszatkować, oprószyć lekko solą i wygnieść dobrze rękoma.\nWymieszać z cebulą pokrojoną w piórka i pieprzem.\nWłożyć kapustę do rękawa do pieczenia.\nŁopatkę opłukać, osuszyć ręcznikiem papierowym.\nOprószyć z każdej strony mięso solą, pieprzem, papryką oraz majerankiem.\nUłożyć mięso na kapuście w rękawie i obłożyć go po bokach kapustą.\nRękaw związać i wykałaczką zrobić na górze dwie dziurki.\nPiec w piekarniku nagrzanym do 180 stopni C około 2 godzin (piekłam z termoobiegiem)\nAutor: smak uczucie o niedziela, marca 19, 2017 5 komentarzy:\nGarnek rybny z morszczukiem\nDzisiaj mam dla Was propozycję na danie jednogarnkowe z rybą. Ja miałam morszczuka, ale możecie wykorzystać do tego dania każdą inną rybę bez ości. Proste , smaczne i szybkie danie.\nMożna podawać z ryżem, pieczywem lub ziemniakami.\nJeśli macie ochotę to zapraszam do zakładki RYBY, gdzie znajdziecie inne pomysły na dania rybne.\nRybę pokroić w mniejsze kawałki, oprószyć solą i pieprzem z dwóch stron.\nW garnku rozgrzać masło i lekko zeszklić, ale nie zrumienić cebulę pokrojoną w piórka.\nDodać marchewkę pokrojoną w półplasterki i selera naciowego pokrojonego. Smażyć wszystko około 5 minut mieszając.\nWlać wodę, przecier pomidorowy, doprawić solą, pieprzem i słodką papryką. Dusić pod przykryciem około 10 minut na wolnym ogniu. Rybę ułożyć na warzywach polewając ją lekko sosem i dusić do miękkości warzyw.\nAutor: smak uczucie o piątek, marca 17, 2017 1 komentarz:\nTak dawno nie robiłam sałatki, że czas nadrobić zaległości. Przygotowałam jedną z moich ulubionych sałatek śledziowych - szubę. Pewnie też ją znacie i robicie.;)\nSałatka warstwowa, nie tylko ładnie się prezentuje, ale i świetnie smakuje.\nNa blogu w zakładce Sałatki znajdziecie inne przepisy i pomysły na sałatki z mięsem, jarzynowe, śledziowe, z rybą itp.\nZiemniaki ugotować w mundurkach, obrać i zetrzeć na tarce o grubych oczkach. Marchewkę i buraczki ugotować, obrać i zetrzeć na tarce o grubych oczkach.\nJajka ugotować na twardo i zetrzeć osobno żółta i osobno białka.\nNa półmisku ułożyć starte ziemniaki, posmarować majonezem i posypać posiekanym szczypiorkiem.\nWymoczonego w wodzie śledzia pokroić na paseczki i ułożyć na szczypiorku, a następnie posypać pokrojoną cebulką.\nKolejna warstwa to marchewka, którą należy posmarować majonezem.\nUkładamy starte buraczki i ponownie smarujemy majonezem.\nNa wierzchu sałatkę posypujemy startym żółtkiem, białkiem, buraczkami i szczypiorkiem.\nOdstawić na do lodówki na kilka godzin.\nszuba - sałatka śledziowa\nAutor: smak uczucie o środa, marca 15, 2017 Brak komentarzy:\nRoladki kokosowo-budyniowe bez pieczenia. Bardzo smaczne i dość szybkie w wykonaniu.\nPołączenie kokosa, budyniu i gorzkiej czekolady.\nPolecam Wam wypróbowanie przepisu i delektowanie się roladkami.\nWięcej przepisów na ciasta znajdziecie w zakładce CIASTA na moim blogu.\nSzczególnie polecam Wam ciasto ananasek.\nZ jednego litra mleka odlać 1,5 szklanki i wymieszać z cukrem, mąką, budyniem oraz ziarenkami z laski wanilii.\nWlać do reszty mleka i zagotować stale mieszając gęsty budyń.\nZdjąć z palnika budyń i dodać masło, mieszać aż się roztopi.\nDużą blachę (wykorzystałam taką z wyposażenia piekarnika) wysmarować solidnie masłem i posypać wiórkami kokosowymi. (dość obficie)\nNa wiórki wylać masę budyniową i wyrównać nożem.\nŚmietanę podgrzać, ale nie gotować, a następnie zdjąć z palnika, dodać kakao i pokruszoną czekoladę.\nWymieszać aż powstanie gładka polewa.Wlać na masę budyniową i wyrównać nożem.\nOdstawić w chłodne miejsce na około 30 minut.\nNożem do pizzy podzielić ciasto na połowę, a następnie pokroić prostokąty o szerokości 6 cm\nKażdy brzeg prostokąta lekko podważyć od spodu szpatułką i zwinąć w roladkę.\nAutor: smak uczucie o poniedziałek, marca 13, 2017 5 komentarzy:\nKrokiety trochę inne niż te tradycyjne, bo z chleba tostowego i parówek.\nBardzo smaczne, a pracy mało. Przepis, a raczej pomysł, który możecie wypróbować.\nParówki w przepisie można zastąpić kabanosem.\nNa blogu znajdziecie przepisy również na inne krokiety np. takie z makrelą wędzoną, pyszne krokiety z pieczarkami czy krokiety z ziemniakami serem i boczkiem.\n5 długich cienkie parówki\nZ każdej kromki chleba tostowego odkroić cieniutko skórki z każdej strony i każdą kanapkę rozwałkować wałkiem do ciasta.\nJajka roztrzepać ze śmietaną, szczyptą soli i pieprzu.\nNa każdą kromkę chleba ułożyć plasterek sera i parówkę. Zwinąć w rulonik dociskając troszkę mocnej na złączeniu.\nObtoczyć krokiety w jajku ze śmietaną, a następnie w bułce tartej.\nSmażyć na rozgrzanym oleju układając je złączeniem do dołu.\nAutor: smak uczucie o czwartek, marca 09, 2017 4 komentarze:\nEtykiety: Do pieczywa, Przekąski\nNorweskie bułeczki skoleboller. Proste w wykonaniu, słodkie, idealne do szkoły, na śniadanie, kolację czy podwieczorek.\nSą pyszne dzięki temu, że do ciasta dodajemy kardamon, a całość uzupełnia krem budyniowy i kokos.\nCałość polana słodkim lukrem. I takie bułeczki tygryski lubią najbardziej.\nŹródło książka Wypieki z różnych stron świata\nDo miski przesiać mąkę, wsypać drożdże, kardamon, sól cukier i wymieszać.\nWlać mleko, roztopione masło i wymieszać drewnianą łyżką, a następnie wyrobić ciasto ręcznie.\nUformować kulę włożyć do miski. Nakryć bawełnianą ściereczką i odstawić w ciepłe miejsce do wyrośnięcia. Ciasto powinno podwoić swoją objętość.\nZ każdego kawałka uformować kulkę i ułożyć na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia.\nPrzykryć ściereczką i poczekać aż wyrosną. (około 10-15 minut)\nw każdej bułce zrobić kciukiem dołek na dwa palce szeroki. Wlać łyżeczką budyń i posmarować każdą bułkę roztrzepanym białkiem.\nPiec w piekarniku nagrzanym do 200 stopni C przez około 15 minut. Bułeczki powinny być rumiane.\nŻóltka utrzeć z cukrem waniliowym, dodać mąkę i wymieszać, a następnie wlać do mleka i zagotować. Gotując stale mieszać. Ugotowana masa powinna mieć konsystencję budyniu.\nOdstawić do lekkiego schłodzenia.\nCukier puder utrzeć z mlekiem.\nPo wystudzeniu bułek polać je lukrem i posypać wiórkami kokosowymi.\nAutor: smak uczucie o poniedziałek, marca 06, 2017 4 komentarze:\nDzisiaj mam dla Was szybki i smaczny obiad w formie zapiekanki.\nBardzo lubię wszelkie zapiekanki, dlatego na moim blogu znajdziecie sporo pomysłów na takie dania. Wszystko znajduje się w zakładce ZAPIEKANKI.\nJeśli nie jesteście miłośnikami mięsa, to w przepisie możecie pominąć kurczaka.\n300 g makaronu świderki kolorowego\n1 opakowanie mrożonych warzyw na patelnie\n400 g słodkiej śmietany (dałam 30%)\nMakaron ugotować zgodnie z opisem na opakowaniu.\nNa patelni rozgrzać masło i podsmażyć pieczarki pokrojone w plasterki. Dodać mieszankę warzywną, seler naciowy pokrojony w kawałki, doprawić solą, pieprzem i smażyć do miękkości warzyw.\nMięso z wędzonego kurczaka oddzielić od kości i pokroić na mniejsze kawałki.\nWszystko razem wymieszać i umieścić w naczyniu do zapiekania.\nŚmietanę wymieszać z tartym żółtym serem, jajkami, solą i pieprzem. Wlać na zapiekankę.\nZapiekać w piekarniku nagrzanym do 180 stopni C około 15-20 minut.\nAutor: smak uczucie o piątek, marca 03, 2017 1 komentarz:\nNapój samo zdrowie\nJeśli lubicie napoje z miąższem to polecam zdrowy i smaczny napój na bazie marchewki.\nJa dodałam miodu, można również go nie dodawać lub zamienić na cukier. Doskonale smakuje z dodatkiem lodu. Koktajle, napoje staramy się pić przez cały rok.\nPolecam Wam również dawkę witamin, bez sztucznych barwników, konserwantów i innych dodatków.\nMarchewki i jabłka obrać, pokroić na mniejsze kawałki. Z pomarańczy wycisnąć sok. Wszystko razem zmiksować na gładko. Dodać miód według własnego smaku i wodę. Ponownie zmiksować.\nAutor: smak uczucie o środa, marca 01, 2017 5 komentarzy:


Astronomia - Nauka o astronomii\nadmin Kwiecień 8, 2018 Astronomia Brak komentarzy\nMówiliśmy przed chwilą o płomieniach słońca i porównywaliśmy powierzchnię tej gwiazdy promiennej do palącego się oceanu ponczowego. Istotnie nad ruchomym oceanem, o którym tylko co była mowa i który otrzymał nazwę fotosfery, tj. ognistej kuli (tak przedstawia\nPowierzchnia słońca nie jest równa ani jednolita, nie posiada też wszędzie jednakowego blasku. Przedstawmy sobie Ocean Atlantycki cały w płomieniach i przypuśćmy, że ocean ten przykrywa kulę 1.200.000 razy większą od naszej ziemi. Powierzchnia ta płynna, ruchoma,\nPoprzednio zawarliśmy znajomość z „gwiazdą dzienną”, ogniskiem światła, ciepła i przyciągania, kierującym systemem świata i „użyźniającym” światy. Wiemy już, że średnica tego olbrzymiego ciała niebieskiego jest 108,5 razy większa od średnicy Ziemi, że objętość jego 1.280.000 razy\nadmin Lipiec 18, 2017 Astronomia 1 komentarz\nPodobny los mógłby nas też spotkać, gdyby, pomimo obrotu ziemi, atmosfera była mglistą lub okrytą sklepieniem chmur, jak to nieraz bywa. I nie wiele do tego brakowało. Trochę wilgoci w powietrzu, trochę świeżości, wystarczają dla wytworzenia chmury.\nZapytywano siebie, co znaczyć miały owe jasne punkciki, zawieszone nad naszymi głowami, Jak tyleż znaków zapytania; związano je z porami roku, z latami, nad którymi zdawały się mieć władzę, i zapytywano je o tajemnice naszych losów. Później\nGwiazdy zapełniają bez przerwy przestrzeń w około nas, za dnia jak i w nocy. Ale dla ujrzenia ich, szczególniej golem okiem, niezbędnym jest cień, a to z powodu oświetlenia atmosfery przez promienie słoneczne. Zatem tylko podczas nocy\nZ całym pędem przebiegłaby około nas, niby pociąg kolei żelaznej. Lecz ledwo mielibyśmy czas ją poznać, odróżnić lądy i morza na tej obracającej się kuli, gdy prześlizgując się przed naszymi zdumionymi oczami z szybkością niepodobną do opisania,\nRuch jej łagodniejszym jest od ruchu łodzi na rzece spokojnej, od ruchu gondoli na lagunach weneckich, od ruchu balonu w przestrzeni lazurowej milczącego powietrza. Wobec tak doskonałego sposobu przenoszenia się z miejsca na miejsce, niepodobieństwem jest zdać\nUłamek 5 g. 48 m. 46 s. zmusił do utworzenia nierównych lat, złożonych z 365 i 366 dni, rok z 366 dni nadchodzący z nader rzadkimi wyjątkami, a to dla zachowania większej ścisłości w rachubie czasu. Rok\nPodczas 86164 sekund, przez które trwa jej obrót dzienny, posunęła się już trochę po swej drodze. Gdy południk A kuli z lewej strony wrócił już na swe miejsce, równolegle do pierwszego, jak to widzimy na kuli z\nWitaj na moim blogu! Od zawsze pasjonuję się astronomią, dlatego postanowiłem poprowadzić stronę o tej tematyce. Zapraszam także do Kursy angielskiego Wodzisław Śląski i . Znajdziesz mnie jeszcze w .


Czym są soczewki kontaktowe? »\nSoczewki kontaktowe są dzisiaj noszone przez całą masę osób. Jeszcze nie tak dawno, nie były one aż tak popularne, ze względu na swoją cenę, dzisiaj natomiast są towarem całkowicie przystępnym. Soczewki kontaktowe bardzo często nazywane są szkłami kontaktowymi. Co ciekawe, nazwa ta jest niewłaściwa. Soczewka bowiem niewiele ma wspólnego ze szkłem. Mało tego: jest ona wykonana z zupełnie innego materiału. Soczewki kontaktowe umieszczamy bezpośrednio na rogówce oka. Stąd też obiekcje niektórych osób, przez ich używaniem. Przeciwnicy soczewek, nie wyobrażają sobie bowiem, w jaki sposób można wsadzać palec do oka- dokładnie tak określają czynność zakładania soczewek. Tymczasem sam proces jest bardzo prosty. Nie trzeba tutaj posiadać żadnych szczególnych umiejętności. Za pierwszym razem zadanie to może być trochę trudne, niemniej jednak wystarczy poprosić optyka o wskazówki. Po pierwszej lekcji, a także po pierwszej samodzielnej próbie, z czasem na pewno nabierzemy wprawy, a zakładanie soczewek stanie się dla nas po prostu codzienną rutyną. [przypisy: asertin 50 opinie , argentussin , przychodnia szklarska poręba ]


numer 87 iv 2008 - Zespół Szkół Technicznych i Ogólnokształcących - Szkoła\nnumer 87 iv 2008 - Zespół Szkół Technicznych i Ogólnokształcących\nNR 87 Marzec/Kwiecień 2008\nGazeta ukazuje się\nPismo Zespołu Szkół Technicznych i Ogólnokształcących im. K. Gzowskiego w Opolu\nNasza szkoła ma długą i bogatą historię. Ma też godnego naśladowania patrona. Mogliśmy się o tym przekonać\npodczas marcowych obchodów 60-lecia ZSTiO.\nWielki Kazimierz Gzowski\nCzy wiecie, że... oraz\n- strona 2.\nWiersze Marka Gajdy\nz II arch\n- przeczytaj na stronie 3.\nByć kobietą - relacja 2d\nz apelu z okazji Dnia Kobiet\n- przeczytaj na stronie 4.\n- zdjęcia z obchodów\nŚwięta Patrona Szkoły\n- przeczytaj na stronach 5-7.\nUczennica klasy 2c Anna Karwat prezentuje sztandary naszej szkoły.\nZ cyklu: trudne tematy. Reportaż Katarzyny Głowani.\nSzkoła, zło konieczne?\nSzkoła - dla jednych miejsce, które\npozwala rozwijać się intelektualnie\ni otwiera drogę na świat. Dla innych\nzło konieczne, miejsce, do którego\nzmuszeni jesteśmy, zgodnie z prawem, chodzić do 18 roku życia. Większość z nas jednak akceptuje szkołę.\nChodzimy do niej chociażby po to, by\nspotkać się z przyjaciółmi i po prostu czegoś się nauczyć. Niestety, życie\nnieraz pokazuje, że nie wszyscy mają\ntaką szansę. Choroby, wypadki losowe krzyżują plany wielu młodych lu-\ndzi. Czasem też winny jest sobie sam\nczłowiek. Oto historie trzech młodych\nosób, które łączy jedno - szkoła, a raczej szkolne problemy.\nJustyna była zwyczajną, radosną 16-latką. Wyniki w nauce zapewniły jej wstęp\ndo wymarzonego liceum. Była szczęśliwa. Nic nie zapowiadało nieszczęścia. A\njednak… Justyna poważnie zachorowała. „Aż trzy miesiące musiałam zostać w\ndomu, a kiedy już wróciłam do szkoły\nprzeraziłam się. Wiedziałam, że nie dam\nrady nadrobić zaległości” .\ndokończenie na stronie 3.\nKim był Kazimierz Gzowski?\n- przeczytaj na stronie 8.\nCiąg dalszy perypetii Krisa\n- przeczytaj na stronie 9.\n- przeczytaj na stronie 10.\nProfesor lepszy niż magister\n- felieton Piotra Rippla\n- przeczytaj na stronie 11.\nNowa dziewczyna numeru\nAngelika Majka z Id\ni horoskop na kwiecień\n- strona 12.\n... Komisja Europejska organizuje\nkonkurs fotograficzny promujący\ndialog międzykulturowy. Konkurs\nskierowany jest do wszystkich obywateli UE. Można zgłosić maksymalnie 3 zdjęcia. Należy je zatytułować i\nopisać (do 150 słów). Na zwycięzców\nczekają nagrody - aparaty fotograficzne i wycieczki do europejskich stolic.\nFotografie można przesyłać do 30\nmaja 2008 r. Więcej informacji na temat konkursu można znaleźć na stronie internetowej Europejskiego Roku\nDialogu Międzykulturowego 2008.\n... 26 kwietnia (sobota) w godzinach\n9.00 - 13.00 Zespół Szkół Technicznych i Ogólnokształcących im K.\nGzowskiego organizuje Dzień Otwartych Drzwi Szkoły. ZAPRASZAMY!\n... nasza szkoła ma nową stronę internetową. Możecie na niej znaleźć\nwiele ciekawych informacji, które na\npewno wam się spodobają. Witryna\nma też już ciekawe i oryginalne logo.\nZobaczcie je koniecznie (www.gzowski.opole.pl). Jeśli jednak macie nowe\npomysły i chcecie współtworzyć stronę internetową ZSTiO, piszcie do\npani Eweliny Zalas [[email protected]].\n... z uwagi na prośby absolwentów,\ntermin zgłoszeń udziału w Zjeździe\nAbsolwentów przedłużony został do\n15 kwietnia 2008r. Informacje dotyczące I Zjazdu Absolwentów (m.in.\njak wziąć udział w Balu Absolwentów, wykaz Absolwentów, którzy już\nnadesłali deklaracje zgłoszeniowe)\nznajdują się na stronie Stowarzyszenia\nAbsolwentów i Nauczycieli. (www.\n... język podręczników szkolnych\njest często niedostosowany do po-\nziomu uczniów, a w tekstach zdarzają się błędy językowe – stwierdza\nw raporcie Rada Języka Polskiego\n(RJP). W tym roku językoznawcy zajęli się problematyką podręczników\nszkolnych. Autorzy raportu zwracają\nuwagę, że w podręcznikach zdarzają\nsię błędy gramatyczne, stylistyczne,\nortograficzne i interpunkcyjne. Poważnym problemem jest też to, że\njęzyk niektórych podręczników jest\nzbyt skomplikowany i niedostosowany do wieku i możliwości percepcyjnych uczniów. Szczególnie widoczne\njest to w książkach dla najmłodszych\nuczniów. Jako przykład przytoczono zdanie z podręcznika dla klasy\nIII szkoły podstawowej. Brzmi ono:\n“Jeśli chcesz dowiedzieć się, którą\ndrogą Kalendarek dotrze do zaczarowanego zamku, to odszukaj zdanie,\nktóre zawiera rzeczowniki tylko rodzaju żeńskiego”. Zdaniem autorów\nraportu, zdanie to jest zbyt długie i\nma zbyt skomplikowaną budowę.\nRaport zawiera też przykłady zdań,\nktóre w sposób niezamierzony przez\nautora podręcznika brzmią śmiesznie: “Podczas wyścigów gęsto sypał\nsię trup koński i ludzki” i “Funkcję\nhetery podkreślał jej strój roboczy\n- nagość”. Wniosek? Autorzy i recenzenci podręczników w niewystarczający sposób dbają o poprawność\ni staranność języka, co odbija się na\numiejętnościach językowych uczniów. Zdaniem sekretarza Rady, dr\nKatarzyny Kłosińskiej, coraz częściej mamy też do czynienia z językiem niestarannym i nieeleganckim.\nW największym stopniu dotyczy to\ntelewizji. “Wynika to po części z wielości form, które w telewizji są teraz\nstosowane. Programy informacyjne\nstoją pod względem językowym na\ndość wysokim poziomie. Jednak inaczej jest w krótkich rozmowach publicystycznych, programach typu talkshow, programach rozrywkowych”\n- mówiła. Podkreśliła, że chodzi nie\ntyle o brak poprawności gramatycznej, ale raczej o brak kultury języka.\n“To jest w dużym stopniu powiązane\nz kulturą osobistą. Chodzi o sposób\nzwracania się do rozmówcy, o wymowę, o intonację” - tłumaczyła.\n1 kwietnia - Prima Aprilis, Międzynarodowy Dzień Ptaków\n1-7 kwietnia - Tydzień Czystości\n2 kwietnia - Międzynarodowy\n5 kwietnia - Dzień Trzeźwości,\n7 kwietnia - Światowy Dzień\nZdrowia, Dzień Pamięci o Holocauście\n8 kwietnia - Międzynarodowy\n11 kwietnia - Światowy Dzień\nOsób z Chorobą Parkinsona,\nDzień Radia, Ogólnopolski Dzień\nWalki z Bezrobociem\n12 kwietnia - Międzynarodowy\n13 kwietnia - Światowy Dzień\n14 kwietnia - Dzień Ludzi Bezdomnych (Polska)\n15 kwietnia - Międzynarodowy\n18 kwietnia - Międzynarodowy\n20 kwietnia - Międzynarodowy\n22 kwietnia - Międzynarodowy\n23 kwietnia - Światowy Dzień\nKsiążki i Praw Autorskich\n24 kwietnia - Międzynarodowy\nDzień Solidarności Młodzieży,\n25 kwietnia - Dzień Sekretarki,\n26 kwietnia - Dzień Drogowca\ni Transportowca (Polska)\n28 kwietnia - Światowy Dzień\nPamięci Ofiar Wypadków przy\n29 kwietnia - Międzynarodowy\nJustyna po raz ostatni poszła do szkoły\n18 grudnia i jej życie uległo diametralnej\nZ powodu choroby zmuszona została przerwać naukę. Jak sama mówi, był\nto straszny okres w jej życiu. Czuła się\nokropnie, widząc wracających z szkoły\nprzyjaciół w czasie, kiedy ona snuła się\npo domu. „Czegoś mi brakowało, strasznie tęskniłam za szkołą, za klasą”. Justynę przygnębiał także fakt, iż przez chorobę będzie musiała powtarzać klasę, a co\nsię z tym wiąże, pisząc maturę w 2010\nr. będzie musiała obowiązkowo zdawać\nTego roku Justyna, znów ubrana na galowo, przyszła powitać nowy rok szkolny. Zmieniła szkołę, by zacząć wszystko\nzupełnie od nowa. Teraz, gdy opowiada\nswoją historię, często powtarza: „szkoła\nnaprawdę nie jest złem – dopiero wtedy,\nkiedy nie można do niej chodzić, to się ją\nDla Piotra szkoła nie była miejscem,\ngdzie można się rozwijać; było to tylko\nmiejsce spotkań z kolegami. ”Do szkoły\nchodziłem, bo matka” truła mi morały”,\nczasem z chęcią szedłem, by pogadać z\nkumplami”- wspomina Piotrek, który\nobecnie ma już 21 lat. Jego słabością był\nfakt, iż można było nim sprawnie manipulować, bo miał słaby charakter. Pozor-\nnie twardy, stawał się marionetką swych\npseudokolegów, którzy nieraz wplątywali go w kłopoty.\nKiedy Piotrek skończył gimnazjum,\njego bliscy mieli nadzieję, iż w szkole\nśredniej w końcu uwolni się od zgubnych wpływów kolegów. Byli w błędzie.\nI tam ktoś wyczuł, że Piotrem można\nskutecznie manipulować: zaczął nagminnie opuszczać lekcje. Nie uczył się, był\nnotorycznie zagrożony z kilku przedmiotów, ale ostatecznie zawsze wychodził na swoje. W pewne ferie zimowe\npostanowił jednak pojechać do Holandii.\nPracując, chciał zarobić na samochód. Za\ngranicą stało się to, czego matka Piotra\nsię obawiała: alkohol, legalna marihuana, hazard, złe towarzystwo. Piotr wrócił\ndo kraju bez pieniędzy, które z łatwością roztrwonił, będąc jeszcze za granicą.\nWprawdzie wrócił do szkoły, lecz z góry\nspisał ją na straty. ,,Postanowiłem poczekać do „osiemnastki”, a potem „rzucić” szkołę i wyjechać z kraju”. Prośby\nzrozpaczonej matki na nic się zdały. „Po\n18-tych urodzinach „rzuciłem” szkołę…\nwydawało mi się wtedy, że podjąłem najtrafniejszą z możliwych decyzji”.\nPiotr obecnie poszukuje pracy, ale biorąc pod uwagę jego wykształcenie – ma\nznikome szanse. W miejscu, gdzie bezrobotni najczęściej wpisują „wykształcenie\nśrednie”, czy ,,wyższe”, Piotr musi wpisać „gimnazjalne”. Chłopak chce jednak\nspróbować naprawić swój błąd - chce ponownie iść do technikum, tym razem jednak dla dorosłych. Jego pseudokoledzy,\nktórzy wcześniej namawiali, go by dał\nsobie spokój ze szkołą, sami ją skończyli.\n„Ja nie będę gorszy”- śmieje się Piotr.\nCo zrobić jednak, kiedy się lubi szkołę, a ma się trudności z jej ukończeniem?\n„Ja naprawdę lubię szkołę” – mówi Daria\n- „problem tkwi w tym, że prześladuje\nmnie jeden przedmiot - fizyka”. Daria,\njak sama o sobie mówi, jest z zamiłowania humanistką, ale antytalentem, jeśli\nchodzi o fizykę. Często powtarza, że mogłaby mieć dziesięć godzin języka polskiego w tygodniu, byle nie iść na zajęcia\nz fizyki. Na samo słowo „fizyka” Daria\nciężko wzdycha: „Co półrocze jestem z\nniej zagrożona, przez nią powtarzałam\ndrugą klasę. To niesprawiedliwe, że jeden przedmiot, z którym nie wiążę żadnych planów zaważył o tym, że moje marzenia o studiach oddaliły się ode mnie o\ndodatkowy rok!” – żali się dziewczyna.\nMarzeniem Darii są studia prawnicze. To\nciężkie studia, ale nasza bohaterka twierdzi, że porażka wyrobiła w niej jeszcze\nwiększą wolę walki. Wierzy, że jej się\nKasia Głowania (1a)\nWiersze Marka Gajdy z II arch\nSzukają bóstwa: jedni z nich w popiele\nNurzając głowy i ścieląc się w kurzu\nPrzy marmurowych posagów podnóżu\nAlbo w posępnym, milczącym kościele;\njestem życiem i śmiercią, nocą i dniem\njestem czernią i bielą, dobrem i złem\nInni ku niebu skroń podnosząc śmielej,\nW słońc życiodajnych promienistym różu,\nW gór, oceanom ochronnym przedmurzu,\nW mądrym i dobrym wszechstworzenia dziele;\nInni, spokojni, cisi, zadumani,\nW nieogarnionej szukają się głuszy,\nW nieskończoności bezdennej otchłani;\nTak od początku swojego istnienia\nWszędzie szukają bóstwa bez wytchnienia,\ntylko go we własnej nie szukają duszy.\njestem lodem i ogniem, łzą i uśmiechem\njestem ziemią i wiatrem, piekłem i niebem\njestem ptakiem i wężem, kością i krwią\njestem wodą i piaskiem, rosą i mgłą\njestem suszą i deszczem, przestrzenią i czasem\njestem burzą i morzem, polaną i lasem\njestem duszą i ciałem, słońcem i chmurą\njestem wiedzą i siłą, doliną i górą\njestem chłodem i żarem, antylopą i lwem\njestem gwiazdą i kwiatem, jawą i snem\n7 marca klasa 2d przygotowała apel z okazji Międzynarodowego Dnia Kobiet.\nNie, nie, to nie pomyłka. Jako, że\n8 marca wypadał w sobotę, uczciliśmy święto pań dzień wcześniej.\nReżyserem przedstawienia, a zarazem pomysłodawcą scenariuszu\nbyła nasza przewodnicząca Gosia\nBień, która doskonale odnalazła się\nw tej roli. Nawet chłopcy (a mamy\nich w klasie zaledwie czterech) wykonywali wszystko bez szemrania.\nChoć nasza wychowawczyni już od\npaździernika na każdej lekcji wychowawczej przypominała nam o przygotowaniu apelu, my zabraliśmy się\ndo pracy trzy dni przed apelem. No\ncóż, tak bywa, ale nie zawiedliśmy\npokładanych w nas nadziei. Zorganizowaliśmy przedstawienie na czas.\nInscenizacja rozpoczęła się krótką\ngenezą Dnia Kobiet, następnie był\nskecz, który poruszał problem słabej\npamięci naszych panów. Ci przypominają sobie zwykle o Dniu Kobiet\nza pięć dwunasta, czyli 8 marca rano i\npędzą do kiosku pod blokiem po jakiś\ndrobiazg, udając, że od dawna pamiętali o tak ważnym święcie. Następnie\ndziewczyny wyrecytowały wiersz\n„Święto Kobiet” M. Maleńczuka, a\ncałość zakończyła piosenka Andrzeja\nRosiewicza - „Najwięcej witaminy”,\npodczas której każda z nas udawała\nSzwedkę, Francuzkę, Rosjankę, Niemkę, Chinkę, no i oczywiście Polkę.\nPo zakończeniu części artystycznej\nwręczyłyśmy wszystkim dziewczynom cukierki, oraz kwiatuszki z bibuły, które zrobiła Magda Rząd. Nie\nzapomniałyśmy również odwiedzić\npokoju nauczycielskiego oraz sekretariatu. Tam panie zostały obdarowane również słodkościami.\nZ reakcji publiczności mogliśmy wywnioskować, że apel się podobał. My\nz kolei mamy satysfakcję z bardzo\ndobrze wykonanej pracy.\nAla Paterek w imieniu klasy 2d\nKazimierz Stanisław Gzowski (1813-1898) był inżynierem,\nprawnikiem, uczestnikiem powstania listopadowego. Po jego\nklęsce wyemigrował do USA,\ngdzie został prawnikiem. Następnie osiedlił się w Kanadzie - tam\nkierował wieloma budowami\nobiektów komunikacyjnych i nie\ntylko. Tam też nabywał doświadczenie w wielu innych dziedzinach, m.in. wojskowość, finanse,\nedukacja. O tym i innych ciekawostkach z jego życia można było\nusłyszeć 17 marca w Państwowej\nw Opolu, gdzie uroczyście obchodziliśmy 60-lecie ZSTiO i Święto\nPowitanie zebranych gości, wystąpienie dyrektora ZSTiO Zdzisława\nŚlempa, wprowadzenie sztandaru\n– stałe punkty szkolnych programów - zapoczątkowały całe przedsięwzięcie. Na uroczystości nie\nzabrakło gości honorowych. Byli\nto: pani Róża Bednorz – historyk,\ndziennikarka i publicystka, wiceprezes opolskiego oddziału stowarzyszenia „Wspólnota Polska” oraz\nOd prawej: wicedyrektor Beata Polak, wiceprezes Stowarzyszenia Absolwentów i Nauczycieli ZSTiO,\nRoman Mleczek, Helena Feusette, były i zasłużony dyrektor ZSTiO Adam Feusette, Józef Dziwisz, wicedyrektor Lilianna Wachułka, wicedyrektor Stanisław Zima, dyrektor ZSTiO Zdzisław Ślemp,\nczłonek Polsko-Kanadyjskiego Komitetu, dzięki któremu została wybudowana nasza szkoła, pan Roman\nMleczek - wiceprezes Stowarzyszenia Absolwentów i Nauczycieli\nZSTiO, pan Adam Feusette - zasłużony dyrektor ZSTiO w latach\n1974 - 2005, a także panowie Jerzy\nRoszkowiak oraz Józef Dziwisz. Na\npoczątku wicedyrektor Stanisław\nZima, odczytał wspomnienia przy-\nDyrektor Zdzisław Ślemp wita zgromadzonych gości podczas obchodów Święta Patrona\nJubileusz 60-lecia ZSTiO\nwołane przez byłego i długoletniego dyrektora szkoły (1964-1971),\npana Kazimierza Litwina. Kolejnym punktem programu była prezentacja szkolnych trzech sztandarów szkoły. Przedstawiono również\nich krótką historię. Na pierwszym\nwidniała pierwsza nazwa szkoły:\n„Technikum Budowlane i Szkoła\nRzemiosł Budowlanych”, na drugim: „Zespół Szkół Budowlanych”,\na na ostatnim aktualna nazwa placówki, czyli „Zespół Szkół Technicznych i Ogólnokształcących im.\nKazimierza Gzowskiego”. Na odwrocie wszystkich sztandarów widniał napis „Dla Ciebie Polsko nasza\nnauka i praca”.\nWidzowie uczestniczący w spotkaniu obejrzeli również prezentację\nmultimedialną, do której materiały\nprzygotowali pani dyrektor Beata\nPolak i pan dyrektor Adam Feusette, natomiast techniczną stroną\nzajęła się pani Magdalena Okoń. W\nrolę konferansjerek wcieliły się pani\nJoanna Zawadzka oraz pani Edyta\nCiecierska. Prezentacja składała się\nz wielu zdjęć i była swoistą podródokończenie na stronie 6.\ndokończenie ze strony 5.\nżą wstecz – przedstawiono szkołę,\nktórej wielu obecnych uczniów nie\nzna. Zobaczyć można było m.in.,\njak szkoła zmieniała się na przestrzeni lat, ale również codzienne\ni niecodzienne wydarzenia, jak na\nprzykład: praktyki zawodowe uczniów, spotkania wieńczące zakończenie roku szkolnego, uczniów\n– laureatów i zwycięzców olimpiad\nprzedmiotowych oraz zasłużonych\nnauczycieli szkoły, jubileusz 10\n- lecia gazetki szkolnej „Gzowski\nNews”, wystawy w ZSTiO, spektakle teatralne i aktorów ze szkolnego koła teatralnego, imprezy\nsportowe (m.in. Bieg Niepodległości im. Marszałka J.Piłsudskiego),\nspotkania literackie i wigilijne,\nstudniówki i zjazdy absolwentów\noraz tragiczną powódź w roku 1997\ni zniszczenia, jakie dokonała w\n„Gzowskim”. Większość fotografii\nszkoła zawdzięcza panu Kazimierzowi Ostropolskiemu - nieżyjącemu już i zasłużonemu nauczycielowi matematyki.\nPodczas uroczystego spotkania\ngłos zabrała pani Róża Bednorz,\nktóra czynnie uczestniczyła w powstawaniu i funkcjonowaniu naszej\nszkoły. Będąc korespondentką jednej z polskich gazet wydawanych\nw Toronto, opisywała m.in. przebieg z budowy naszej szkoły, którego Polsko-Kanadyjski Komitet był\nsponsorem (stąd pochodzi potoczna\nnazwa naszej szkoły: „kanadyjka”).\nPropozycję pracy w charakterze\nkorespondenta pani Róża otrzymała od Władysława Dudkiewicza\n– redaktora naczelnego tej właśnie\ngazety. Pani Bednorz wypowiadała się o panu Dudkiewiczu bardzo\npochlebnie. Podkreślała, że bardzo\nwiele mu zawdzięcza, a praca, którą wykonywała dawała jej wiele satysfakcji. Głos zabrał również pan\nRoman Mleczek, były absolwent\nnaszej szkoły i wiceprezes Stowarzyszenia Absolwentów i Nauczycieli ZSTiO, który podzielił się z\nzaproszonymi na uroczystość swoim wspomnieniami z edukacji w\nChór szkolny śpiewa Gaude Amus.\nWicedyrektor Stanisław Zima przywołuje wspomnienia Kazimierza Litwina - dyrektora szkoły\nw latach 1964-1971.\nInscenizacja - lekcja, podczas której potomek Kazimierza Gzowskiego - Peter Gzowski (Kuba Malec z Id)\nopowiadał o losach swojego przodka, a naszego patrona.\nWidzom jednak szczególnie spodobała się inscenizacja prezentująca\nbarwne i niezwykłe życie naszego\npatrona – Kazimierza Gzowskiego.\nDzięki niej wielu obecnych na sali\nuczniów dowiedziało się ciekawych\nfaktów i wydarzeń z życia tego zasłużonego Polaka. Przedstawienie,\nw którym wzięli udział uczniowie\nklas Id, IIc, IIa, IIe, IIIa oraz III arch\npowstało pod kierunkiem polonistek\nHanny Bem i Joanny Zawadzkiej,\na także wicedyrektor szkoły Beaty\nPolak. Pomiędzy poszczególnymi\nczęściami uroczystości usłyszeć\nmożna było „Warszawiankę” w\nwykonaniu dziewczyn z klasy IIIa\nbądź „Dziwny jest ten świat” Czesława Niemena zaśpewaną przez\nMagdalenę Kołodziej. Uroczystość\nzakończył pan dyrektor Zdzisław\nŚlemp, który podziękował wszystkim za przybycie i zorganizowanie\nrozpoczęły się już dwa miesiące\nwcześniej. Wymagały wiele pracy i zaangażowania uczniów i nauczycieli. Długie i częste próby\nprzyniosły efekt. Wszystkie punkty\nprogramu były bardzo ciekawe i\nprzybliżyły nam w dużym stopniu\nhistorię naszej szkoły, która jest\ndoprawdy niezwykła. Święto patrona było też okazją do licznych\nrefleksji. Wielu uczniów ukończyło\nnaszą szkołę, wielu do niej chodzi,\nale mało kto wie tak naprawdę, kim\nwłaściwie był Kazimierz Gzowski.\nI jeszcze jedno: nasza szkoła nie\njest, niestety, wyposażona w odpowiedni sprzęt nagłaśniający. Pojawiały się problemy z mikrofonami,\nkablami, głośnikami. To wzmagało\nniepotrzebnie stres pań odpowiedzialnych za występ, a przecież\njuż sama organizacja tak wielkiej i\nważnej uroczystości kosztuje wiele\nnerwów i przysłowiowych siwych\nKarolina Syga (2a),\nAla Paterek, Gosia Bień\ni Magda Kisielewska (2d)\nUczennice z III a śpiewają „Warszawiankę”. Od lewej: Julia Kopeć,\nHelena Karbowicz, Paulina Stebnicka, Angelika Göbel, Celina Musiał, Magdalena Kołodziej.\nPrzemówienie wiceprezesa Stowarzyszenia Absolwentów i Nauczycieli ZSTiO, pana Romana Mleczki.\nUczniowie, nauczyciele ZSTiO oraz zaproszeni goście.\nO dzieciństwie i młodości Kazimierza Gzowskiego (a właściwie Kazimierza Stanisława Junoszy Gzowskiego)\nwiemy niewiele ponadto, że był synem\npolskiego szlachcica, otrzymał znakomite wówczas wykształcenie techniczne w Liceum Krzemienieckim (w tym\nsamym, które ukończył wielki polski romantyk Juliusz Słowacki) i brał udział\nw powstaniu listopadowym oraz kampanii roku 1831. Internowany po przekroczeniu granicy Galicji przez władze\naustriackie został następnie, wraz z grupą innych uczestników powstania, wywieziony statkiem do Stanów Zjednoczonych. Utrzymując się początkowo z\nlekcji języków, tańca i szermierki odbywa tu studia prawnicze, czas jakiś praktykuje jako adwokat, a potem pracuje\nprzy budowie kolei. Następnie przenosi\nsię do Kanady i wstępuje do służby rządowej. Ówczesna Kanada była krajem\nsłabo zaludnionym, pozbawionym prawie zupełnie sieci komunikacyjnej, porośniętym niemal całkowicie odwieczną\npuszczą. Zapewnienie dogodnej komunikacji było ważne również ze względów politycznych. Była ona niezbędna\ndla scementowania rozległego dominium w jednolity organizm państwowy.\nNieliczni inżynierowie zatrudnieni w\ntym kraju mieli więc pełne ręce roboty,\nale i szerokie możliwości wybicia się.\nGzowski nie przegapił tej okazji. Budował drogi, mosty, przystanie, latarnie\nportowe i zarządzał urządzeniami komunikacyjnymi na wielkim obszarze.\nZyskał uznanie władz, zdobywał coraz\nwiększe doświadczenie. W roku 1846\notrzymał obywatelstwo brytyjskie. W\n1848 roku porzucił służbę rządową i\nrozpoczął pracę przy budowie linii kolejowych w Quebec. Dopiero teraz rozpoczęła się właściwa kariera Kazimierza Gzowskiego. W ciągu wieloletniej,\nintensywnej działalności inżynierskiej\nprzy budowie dróg żelaznych wszedł do\nścisłej kilkuosobowej czołówki pionierów kolei w Kanadzie. Zbudował setki\nkilometrów linii kolejowych, które stały się dobrodziejstwem młodego kraju.\nOd 1853 roku prowadził nawet własną\nfirmę. Założył ponadto wytwórnię szyn,\ninwestycję bardzo ważną w tamtejszym\nklimacie, w którym trzeba je często wy-\nmieniać bądź przewalcowywać. Kierował też rozbudową portu w Montrealu.\nWszystkie te przedsięwzięcia przyniosły Gzowskiemu sławę i uczyniły go\nSzczytem technicznych osiągnięć\nGzowskiego było skonstruowanie International Bridge - mostu ponad Niagarą,\nłączącego Kanadę ze Stanami Zjednoczonymi. Projektantem tej budowli\nbył inżynier E. P. Hannaford, który pomysłowo rozwiązał zwłaszcza problem\nfundamentów podwodnych. Montaż\nmostu był zadaniem trudnym technicznie, a poza tym przedsięwzięciem finansowo ryzykownym. Wszystkie przeszkody zostały jednak pokonane dzięki\ntalentowi organizacyjnemu Gzowskiego\ni 3 listopada 1873 roku most oddano do\nużytku. Jednocześnie ukazało się drukiem bogato ilustrowane sprawozdanie\nGzowskiego z tej budowy, informujące\no całokształcie związanych z nią zagadnień, i zastosowanych rozwiązaniach.\nTo wybitne osiągnięcie inżynierskie\nprzyniosło naszemu rodakowi rozgłos\npo obu stronach oceanu, stawiając go w\nszeregu najwybitniejszych ówczesnych\nPoza działalnością techniczną i licznymi publikacjami naukowo-technicznymi znajdował Gzowski sporo czasu\nna działalność organizacyjną i społeczną. Był jednym z założycieli Kanadyjskiego Stowarzyszenia Inżynierów w\n1887 roku i jego prezesem w latach\n1889-1891. W roku 1889 ufundował\n“Medal Gzowskiego” przyznawany\ncorocznie za najlepszą pracę naukową\nwśród członków tej organizacji. Był\norędownikiem pełniejszego wyzyskania\nogromnych bogactw naturalnych Kanady. W roku 1870 nalegał, aby utworzyć\nszkołę górniczą w Toronto. Z kolosalnym rozmachem zorganizował park narodowy nad wodospadem Niagary, choć\npomysł na początku nie zyskał aprobaty\nspołecznej. Wówczas ziemia jeziora i\nrzeki miały służyć ludziom i pomnażać\nich majątek, a nie służyć ideom trudnym do zrozumienia. Gzowski ponosi\nporażkę. Pomysł uznany za fanaberię\npo stronie kanadyjskiej, podchwycony\nzostaje po stronie amerykańskiej i Kazimierz Gzowski staje na czele komisji\ndo opracowania projektu “Rezerwatu\nNiagary”. I tak oto naszemu rodakowi\nKanada zawdzięcza największą atrakcję\nByły powstaniec chętnie brał\nudział w pracach towarzystw strzeleckich i zaczątków armii kanadyjskiej,\nz wdziękiem nosił barwny mundur pułkownika milicji, patronował turniejom\nstrzeleckim. Z jego inicjatywy i częściowo na jego koszt reprezentacja Kanady\nuczestniczy od roku 1870 w corocznych\nigrzyskach imperialnych w Wimbledonie. Kierując tą ekipą Gzowski nawiązuje kontakty ze śmietanką towarzyską\nLondynu, urządza w swym namiocie\nwspaniałe przyjęcia. Urokowi osobistemu starszego pana nie oparła się nawet\nkrólowa Wiktoria i w 1879 roku, jako\npierwszy mieszkaniec kolonii, Gzowski zostaje mianowany jej honorowym\nadiutantem, w 1890 otrzymuje Order\nŚw. Michała i Św. Jerzego i związany\nz tym odznaczeniem tytuł “Sir”, a w\n1891 portret władczyni z jej własnoręczną dedykacją. Los nie poskąpił mu\ni innych zaszczytów, na które był zresztą dość wrażliwy. Wybrano go honorowym członkiem wielu towarzystw naukowych brytyjskich i amerykańskich.\nMimo namów nigdy nie chciał mieszać\nsię do polityki. Odrzucił fotel w parlamencie federalnym i propozycję objęcia\nstanowiska gubernatora Ontario. Kiedy\nzmarł 24 sierpnia 1898 roku, wiele ulic i\nparków w Kanadzie nazwano jego imieniem. Często zamiast “Gzowski Street”\nwystępowała ze względów językowych\nnazwa “Casimir Street”. Na marginesie\nwarto wspomnieć; że to właśnie dzięki\nniemu imię “Casimir” stało się popularne w tym kraju.\nKazimierz Gzowski - Kanadyjczyk\nz wyboru, szlachcic polski z dziada pradziada do końca życia mówił o swoim\npolskim pochodzeniu. Jeszcze dziś jego\npotomkowie dumnie noszą nazwisko w\nniezmienionej formie, a turyści odwiedzający Rezerwat Niagary, zatrzymują\nsię przed pamiątkową tablicą i dziwią\nsię, że nie Kanadyjczyk, ale Polak o\ntrudnym do wymówienia nazwisku dokonał tak niezwykłych rzeczy dla Kanady.\nOpowiadanie Irwinga Washingtona – naszego czytelnika, które\nzaprezentowaliśmy w poprzednim\nnumerze spotkało się z waszym entuzjastycznym przyjęciem. Kiedy\nprosiliśmy po raz kolejny wszystkich chętnych o napisanie dalszego ciągu opowiadania autorstwa\nAgnieszki Niewrzędowskiej i Magdaleny Żytkiewicz, nie spodziewaliśmy się, że otrzymamy teksty będące kontynuacją opowiadania...\nIrvinga Washingtona (czy ujawni\nnam wreszcie swoje prawdziwe\nimię i nazwisko?). No i proszę, drodzy czytelnicy, rodzi nam świetny\nkryminał. Zaczniemy jednak od\ninteresującej propozycji Magdy Kisielewskiej z 2d.\nsłów. Zwykle skryty i małomówny\nzaczął nerwowo dalej opowiadać to,\nco ujrzał. Z każdym kolejnym wypowiadanym słowem czuł jednak, że\ntraci oddech. Bladł coraz bardziej, a\nz czoła zaczął spływać mu zimny pot.\nKiedy stracił świadomość, bezwładnie spłynął z krzesła.\nCieszy nas, że podający się za Irvinga Washingtona czytelnik naszej\ngazety, a zarazem autor znakomitej\nkontynuacji perypetii Krisa, którą\nopublikowaliśmy w poprzednim numerze „Gzowski News” nie spoczął\nna laurach i przysłał nam kolejny\nrozdział. Czyta się go tak samo z zapartym tchem, jak poprzedni. Sami\nPogodna staruszka, gdy tylko zauwa- się przekonajcie.\nżyła spływające łzy po policzkach\nmłodego mężczyzny, podeszła bliżej\nKris zwany ostatnio także Wiki spytała głosem przepełnionym tro- torem siedział przy stole i patrzył z\nprzerażeniem na parę staruszków.\n- Wiktorze, co się dzieje? Mów wresz- Oboje odwzajemniali jego spojrzenie.\ncie.. Nie widzieliśmy się tyle czasu... W kuchenną ciszę, delikatnie stąpając\nKobieta nieustannie wpatrywała się po rozeschniętych dębowych deskach\nw młodzieńca, jednocześnie unosząc tak, by nie stawać na szparach pomięniewielką filiżankę z gorącym napo- dzy nimi, wszedł upstrzony różnokojem. Jej ręce drżały niczym osika. W lorowymi plamkami kot. Nie patrząc\nkońcu herbata rozlała się na stół, co na nikogo z obecnych, przeszedł obok\npodirytowało pedantyczną gospody- staruszków i jednym susem wskonię. Staruszka zaklęła cicho pod no- czył na stół. Szedł po nim, podobnie\nsem. Wstała z krzesła i dłuższą chwilę jak wcześniej, unikając łączeń i szpar\nkrzątała się po kuchni w poszukiwaniu pomiędzy deskami. Usiadł dostojnie\nścierki. Gdy tylko ją znalazła, staran- naprzeciw przerażonego młodzieńnie starła stół. Wróciła na swoje miej- ca i spojrzał na niego swymi białymi\nsce i spojrzała na Krisa swoimi zmę- oczami. Nie były to oczy pokryte bielczonymi życiem, wyblakłymi oczami. mem. Były po prostu białe i jakby półJednak było w nich coś, co uspokoiło przezroczyste. Wejrzenie oczu, jakby\nmłodzieńca. Zrobił kilka głębokich pozbawionych źrenic wywoływały u\nwdechów, uśmiechnął się niemrawo Krisa dosłowny, fizyczny ból całego\ndo pani Lusyber i zaczął mówić:\nciała. Chłopiec zaczął powoli cofać\n- Zajrzałem tutaj tylko dlatego, że się na stołku, który miał pod sobą. Na\nprzeraźliwy krzyk rozniósł się po kocie, spotkanie z Krisem nie zrobiło\nokolicy. Na dole w kuchni leżą zwłoki takiego wrażenia. Rozsiadł się wydwóch osób, a wy sobie tak spokoj- godnie, rozłożył tylne łapy i zaczął\nnie siedzicie? Może mi ktoś powie, o się czyścić. Wiktor wstał i oparł się\nco w tym chodzi, bo się pogubiłem i plecami o ścianę. Jego płuca grzmiały\njeszcze jedno: mam na imię Kris, nie niczym kowalski miech. Ocenił odleWiktor...\ngłość do drzwi. Ucieczka była jedyKris sam był zaskoczony natłokiem nym wyjściem z tej niezręcznej sytu-\nacji. Chłopak czuł, że ciężko mu się\noddycha, zaczął się zastanawiać, czy\naby nie jest przeziębiony i czy nie powinien pójść do jakiegoś lekarza.\n„Niech będzie do lekarza, byle jak\nnajdalej stąd” – powiedział głos wydobywający się jakby gdzieś od strony kota. Pani Lusyber przycisnęła\nstarca do piersi i oboje uśmiechnęli się czule do Krisa, jakby był ich\nukochanym wnuczkiem. Ten zdobył się na odwagę i nie czekając na\ndalszy rozwój wydarzeń, skoczył ku\ndrzwiom, przesadzając próg jednym\nsusem. W ostatniej chwili zobaczył,\nże dziadkowie machają mu na pożegnanie i wciąż czule się uśmiechają. W\nbiegu wyskoczył na ulicę. Pot wystąpił mu na czole, gdy zdał sobie sprawę, że pomyślał o pani Lusyber i jej\ntowarzyszu „dziadkowie”. „Przecież\nto mordercy!” – krzyczał w duchu i ze\nłzami w oczach pełnych strachu biegł\nW pewnym momencie uświadomił\nsobie, że nie bardzo wie, w której części miasta się znajduje. Nie był przyzwyczajony do wszędobylskiego brudu, obdrapanych kamienic i ciemnych\nzaułków. Jako dziecko, nie zwykł\nzapuszczać się w takie rejony. Ludzie łypali na niego wrogo. Kluczył\nuliczkami pełnymi smrodu, z odrazą\nodsuwał się od kamienic obklejonych\nwiecznym brudem. Bał się spoglądać\nw okna, z których wystawały stare,\nwyschnięte, bezzębne głowy z wzrokiem utkwionym to w jego postaci, to\ngdzieś w przestrzeni. Jedyne, czego\nchciał, to wydostać się z tej okropnej\ndzielnicy nędzy i rozpaczy. Pomiędzy\nbudynkami zobaczył znaną mu wierzę kościoła. Nie pamiętał pod czyim\nwezwaniem, ale uznał ten widok za\njedyną dobrą wskazówkę wyjścia z\nObok jego nóg przebiegł kulawy\npies. Jego głowę i tors pokrywała\nnaga obdrapana skóra, która wyglądała jak jedna wielka jątrząca się rana.\nGoniła go gromadka, Bóg jeden wie,\nczym umorusanych dzieci. Rzucali w\npsa kamieniami i drobną kostką brudokończenie na stronie 11.\nZ cyklu: trudne tematy\nSzkolni zamachowcy planują zbrodnię przynajmniej dwa tygodnie przed jej popełnieniem. Zawsze\nzwracają na siebie uwagę: piszą wiersze o śmierci, samobójstwie lub morderstwie, malują makabryczne\nobrazy... Większość przechodzi najpierw głębokie załamania nerwowe. To, co łączy wszystkich „szkolnych morderców”, to chęć zemsty.\nSą w naszym wieku, chodzą do\nszkoły tak, jak my. Z pozoru „normalni” uczniowie, raczej nie wyróżniający się niczym szczególnym,\nzwykle zamknięci w sobie. Nadchodzi jednak moment, kiedy coś w nich\n„pęka”. Zamieniają się w bestie, gotowe zabić każdego, kto stanie im na\ndrodze. Młodociani mordercy. Kim\nsą tak naprawdę, skąd pochodzą i\njak to się dzieje, że decydują się pociągnąć za spust?\nW 60 rocznicę śmierci Adolfa Hitlera w niewielkim mieście Littleton w\nstanie Colorado, dwoje młodych ludzi\nrozpoczęło śmiertelny, jak się później\nokazało, przemarsz po korytarzach\nszkoły średniej Columbine. Zabili 13\nosób, a poważnie ranili 25. Tymi ludźmi byli Eric Harris (18 l.) i Dylan Klebold (17 l.).\nDo szkoły weszli tylnymi drzwiami.\nMieli na sobie czarne płaszcze, a pod\nnimi półautomatyczną broń.\nNauczyciel Dave Anders, słysząc\npierwsze strzały próbował zgromadzić\njak najwięcej uczniów za ladą szkolnego bufetu. Przypłacił to życiem. Kule\ntrafiły w klatkę piersiową, powodując\nUczniowie próbowali uciekać drzwiami i oknami. Chcieli być jak najdalej\nod budynku. Niektórzy chowali się w\nłazienkach i pod stołami w bibliotece,\nale i tu dopadali ich Eric i Dylan.\nRodzice chłopców twierdzili, że nie\nzauważyli w ich zachowaniu niczego\npodejrzanego, choć, jak stwierdziła\npóźniej policja, w pokojach nastolatków wisiały zdjęcia nazistów i swastyki. Były też kasety video, na których\nEric i Dylan paradowali z bronią grożąc, że niedługo dojdzie do rzezi. Co\nwięcej, jeden z zabójców chorował\nrównież na schizofrenię.\nOd kilku tygodni nie brał leków, ale ro- Dlaczego to zrobili?\ndzice skrzętnie przemilczeli ten fakt.\nAgenci „Secret Service”, którzy w ciąInne szkolne strzelaniny w USA\ngu sześciu miesięcy przesłuchali 41\nuczniów, którzy dokonali przestępstw\nNiewątpliwie najwięcej przestępstw z użyciem broni, doszli do kilku wnioz użyciem broni ma miejsce tam, gdzie sków. Oto one:\nposiadanie broni nie jest przestęp- 1. Wszyscy „szkolni zamachowcy”\nstwem. Prym pod tym względem wio- planowali zbrodnię przynajmniej dwa\ndą Stany Zjednoczone. To tu doszło do tygodnie przed jej popełnieniem.\n2. Niemal wszyscy zamachowcy zwranajtragiczniejszych zdarzeń.\ncali na siebie uwagę otoczenia. Pisali\n2 lutego 1996 r. - 14-latek zabija ze wiersze o śmierci, samobójstwie lub\nsztucera swego ojca, dwóch kolegów z morderstwie.\nklasy i nauczyciela w szkole w Moses 3. Młodociani mordercy rzadko są\nLake w stanie Washington. Dostał po- samotnikami. Często towarzyszą im\nprzyjaciele, którzy są ostrzegani, aby\n1 października 1997 r. - w Pearl w sta- nie przychodzili feralnego dnia do\nnie Missisipi 16-latek zabija matkę, po szkoły.\nczym idzie do szkoły, gdzie morduje 4. Tylko niewielka część „szkolnych\ndwójkę uczniów, w tym swoją dziew- zamachowców” jest uznawana za choczynę. Dostał potrójne dożywocie, a rych psychicznie. Większość przechosześciu jego znajomych, którzy wie- dziła głębokie załamania nerwowe lub\ndzieli o planowanym ataku, od dwóch chwilowe ataki depresji.\n5. Wspólną cechą wszystkich zamado pięciu lat;\n1 grudnia 1997 r. - 14-latek z West Pa- chowców jest chęć zemsty. Młodzież\nducah z Kentucky zabija troje studen- mści się na nauczycielach za poniżatów podczas szkolnej modlitwy. 17 dni nie, a na kolegach za wyśmiewanie i\npóźniej sąd wymierzył mu dożywocie; rozpuszczanie plotek.\n24 marca 1998 r. - 13- i 11-latek zabijają z broni maszynowej cztery dziew- Strzelanina w Finlandii\nczynki i nauczycielkę w Jonesboro w\nstanie Arkansas. Obaj zostali skazani Do podobnych zdarzeń dochodzi coraz\nna pobyt w poprawczaku do 21. roku częściej poza granicami Stanów Zjednoczonych. Jakiś czas temu wstrząsnęła\n21 maja 1998 r. - 15-letni Kipland nami wiadomość, że młody Fin PekkaKinkel zabija rodziców, po czym idzie Eric Auvinen, 18-letni licealista, zado szkoły, gdzie podczas przerwy śnia- strzelił osiem osób i kilkanaście ranił.\ndaniowej morduje dwoje uczniów i Policja uważa, że Auvinen był zastraszany przez kolegów. Nikt w porę nie\n20 kwietnia 1999 r. - Kelbord i Harris zareagował. Zginęło pięciu chłopców,\nzabijają 13 osób, po czym popełnia- jedna dziewczyna i dyrektorka szkoły.\nją samobójstwo w szkole w Littleton. Strzelanina wybuchła około południa.\nMiesiąc później 15-latek z Georgii Do szkoły natychmiast przybyła polipróbuje powtórzyć ich wyczyn, zostaje cja. Oblężenie zakończyło się po tym,\njednak powstrzymany przez policjanta jak Auvinen postrzelił się śmiertelnie\npo tym, jak rani sześć osób.\nŁukasz Kopczyk (I d)\ndokończenie ze strony 9.\nkową, niektórzy trzymali w brudnych\nłapkach kijaszki i wymachiwali nimi\nnad głowami niczym saraceni. Zatrzymali się nagle, gdy zobaczyli zgiętego w pół dobrze ubranego chłopaka\ntrzymającego się za głowę. Spod jego\npalców wyciekała stróżka krwi. Widać, że któryś kamień sam obrał cel.\nKris z przeszywającym skroń bólem\npatrzył otępiały, jak dzieci chowały w bramach. Niektóre zdawały się\nrozpływać w powietrzu. Zatrzymując\nrękawem krwawienie, ruszył w stronę\nkościelnej wierzy. Gdy tylko zniknął\nza pierwszym zakrętem, utaplane w\nbrudzie dzieci ruszyły w pościg. Tym\nrazem nie była to już zabawa. Utrata\nzdobyczy wzbudziła w nich niewypowiedziany gniew. Wiedzieli, gdzie\nszukać swej ofiary, byli jak sfora wilków na własnym terytorium. Dopadli w końcu zamęczonego kundla w\nślepym zaułku. Dziki skowyt, niepodobny do żadnych innych dźwięków\nprzeszył wieczorne powietrze. Urwał\nsię po chwili, a zamiast niego, jakby\noddając cześć rozbrzmiały kościelne\ndzwony całego miasta.\nW tym czasie Kris zdążył już dotrzeć do komisariatu. Stary budynek\nprezentował się okazale wraz z płaskorzeźbami aniołów wkomponowanymi w elewacje oraz gargulcami w\nkształcie ludzkich twarzy. W środku\nnie zastał żywej duszy. Po chwili nawoływania przez stare drzwi z odpadającą farbą wszedł siwy policjant o\npociągłej twarzy z potężnymi wąsami.\n- Słucham młody człowieku?\n- Widziałem ciała. – Zaczął Kris, a\njego głos drgał coraz bardziej, gdy\nwsłuchiwał się w to, co mówi. - Zwłoki w domu pani Lusyber… Był tam\n- Tak! Właśnie. Ale one później znikły.\n- Znikły? – Pytał bez szczególnych\n- Bo... ja uciekłem… I przybiegłem\ntutaj. Żeby powiedzieć. Trzeba coś\nzrobić. - Głos łamał mu się coraz bardziej z każdym wypowiedzianym słowem.\nPolicjant wysłuchał i zdawał się analizować dokładnie wypowiedź chłopca.\nMilcząc chwilę kiwał dostojnie swą\n- Tak… hmm, a powiedz mi chłopcze\njak często widujesz takie znikające\n- Słucham…? – Kris nie bardzo wiedział jak zareagować.\n- Żarty tego typu nie są śmieszne. To\nkpina z urzędu państwowego – policjant mówił powoli i wyraźnie, tonem\nnie znoszącym sprzeciwu. – Jeśli nie\nchcesz spędzić nocy na posterunku lepiej zniknij mi z oczu.\n- Ale ja nie kłamię! – Kris znów miał\nłzy w oczach. Spojrzał w bok, zaczął\ncofać się zrezygnowany i załkał.\nNa długą ladę przechodzącą przez\ncałe pomieszczenie wskoczył zgrabnie kolorowy kot z mlecznobiałymi\nKtóra z propozycji podoba wam się\nbardziej? Od was zależy, drodzy\nczytelnicy, czy Kris pojawi się jeszcze na łamach naszej gazety. Piszcie.\nNajciekawsze teksty opublikujemy\nw kolejnym numerze „Gzowski\nFelieton: rozważania pierwszoklasisty\n- Mamo! Pani profesor wpisała mi\ndziś piątkę za aktywność na lekcji.\n- No, brawo synku. Piątka wpisana\nprzez panią profesor jest o wiele więcej warta, niż gdyby wpisała ci ją pani\n- Ależ mamo! Przecież w naszej szkole wszyscy nauczyciele są profesorami!\n- Jak to, naprawdę?\n- A więc synu! Jestem spokojna o\ntwoją przyszłość. Profesorowie z\ntwojej szkoły na pewno sprawią, że\n„wyjdziesz na ludzi”.\nne niewłaściwie odebrało ten artykuł\ni pomyślało, że jest to, broń Boże,\ndrwina z nauczycieli... Pragnę natomiast zwrócić uwagę na pewne zjawisko, które moim zdaniem w szkole\nnie powinno mieć miejsca. Chodzi o\nto, że już na pierwszej lekcji wychowawczej sugeruje się pierwszoklasistom zwracanie się do nauczycieli w\nnaszej szkole per „panie profesorze”,\n„pani profesor”. Gdy rozmawiałem o\ntym z kilkoma nauczycielami, otrzymywałem lakoniczne odpowiedzi\ntypu: „To tylko zwrot grzecznościowy” albo „W szkole średniej panuje\nod lat taki zwyczaj”. Zgadzam się, że\nPrzytaczając powyższą anegdotę od nauczycielom trzeba okazywać szarazu uprzedzam, że nie jest moim za- cunek, to oczywiste, ale nie sądzę,\nmiarem, aby nasze grono pedagogicz- by okazywanie szacunku było uza-\nleżnione tylko od zwracania się do\nwszystkich nauczycieli - niezależnie\nod tytułu, jaki w rzeczywistości posiadają - w formie: „pani profesor”,\n„panie profesorze”. Uważam po prostu, że używanie tego tytułu naukowego, jako sposobu zwracania się do\nnauczycieli-magistrów uczących w\nszkole średniej jest po prostu niesprawiedliwe.\nOczywiście są uczniowie, którzy\nwolą w ten sposób kontaktować się z\nnauczycielami i jak najbardziej mają\ndo tego prawo. Co innego, gdy robi\nsię to wbrew własnej woli, wbrew\nwłasnym przekonaniom, „bo tak pani\n(mgr?) Piotr Rippel (kl. Id)\nW każdym numerze naszej gazety prezentujemy jedną piękność z\nnaszej szkoły. Pod koniec roku zrobimy plebiscyt na „DZIEWCZYNĘ ROKU”. Dziś z numerem 5 - Angelika Majka z Id.\n“Jestem jak każdy, ale nie\njak wszyscy. Moją osobę\nmożna porównać do pudełka pełnego niespodzianek.\nJak każda niespodzianka,\npotrafię dawać radość. Często robię coś dla kogoś, nie\nczerpiąc z tego absolutnie\nżadnych korzyści. Zdarza mi\nsię wybuchać i krzyczeć bez\npowodu. Gdy mam zły dzień,\nto potrafię być zła na wszystkich, jednak później się nad\ntym zastanawiam i usiłuję\nnaprawić wszystko. Umiem\nprzyznać się do błędów, ale\nto chyba jest zaleta...”\nNie opuści cię nastrój wiosenny,\nAby spędzić z Tobą czas, będzie ktoś chętny.\nStawaj więc do boju.\nI oczywiście nie wchodź do nauczycielskiego pokoju.\nGdy wiosna za oknem czyni cuda.\nWtedy dla byka wszystko się uda.\nPieniądze, szmal, flota, kasa. Różnie to nazywają,\nAle to fundusze do byka kieszeni wpływają.\nWiele kontaktów odnowisz ponownie.\nInni z tego powodu zazdrościć ci będą okropnie.\nTy się tym przejmować nie będziesz.\nPo prostu szczyt popularności zdobędziesz.\nRak to osoba tajemnicza lub też nie.\nObojętnie, co zrobi, będzie dobrze lub też źle.\nLecz tak na poważnie.\nUzupełnij nauki braki, bo będzie strasznie.\nJuż wkrótce najdzie cię dobra nowina.\nOdmów, gdy zaproponują ci trunku mocnego łyka.\nBo gdy się go napijesz.\nBólu głowy, mówiąc prosto, nie przeżyjesz.\nMasz szansę wzmocnić swoją pozycję zawodową.\nNie obarczaj innych swoją chorobą.\nSpełnią się twoje pragnienia.\nBędziesz w centrum uwielbienia.\nPrym będą wiodły wagi 13 i 20 października narodzone.\nBo one do wielkich czynów stworzone.\nMusicie na siebie zważać.\nBy się nauczycielom nie narażać.\nGrożą ci błędy i pomyłki.\nNa poczcie pomylą do ciebie wysyłki.\nSpotkasz swoją przyszłą sympatię.\nNie będziesz miał czasu na empatię.\nKiedy słońce rano wschodzi.\nU strzelca nowe uczucie się rodzi.\nNiech miłości tej nie ignoruje.\nNiech dary od przeznaczenia przyjmuje.\nNajbliższe dni będą sprawdzianem.\nBądź czujny, bo zadzwoni telefon nad ranem.\nByć może zdecydujesz się na oświadczyny\nLub też na zaręczyny.\nW tym tygodniu dostaniesz trzy dobre oceny.\nI w dodatku poznasz trzy ładne kobiety.\nLub też mężczyzn, jeżeli należysz do płci pięknej.\nJedna z tych osób będzie miała charakter istoty wrednej.\nOszczędzaj mocno pieniądze.\nPrzydadzą się, bo obudzą się w tobie rządze.\nNie obciążaj się obowiązkami.\nBo być może wylądujesz za kratkami.\n(zacny astrolog, Łukasz Kopczyk)\n“GZOWSKI NEWS” - pismo Zespołu Szkół Technicznych i Ogólnokształcących\nim. Kazimierza Gzowskiego w Opolu, ul. Hallera 6, tel.: (077) 4745-942\nNumer przygotowali: Katarzyna Głowania, Łukasz Kopczyk, Piotr Rippel, Karolina Syga,\nAlicja Paterek, Magdalena Kisielewska, Małgorzata Bień.\nOpiekunowie: Edyta Pawłowska, Łukasz Kazkiewicz.\nDziękujemy za kserowanie gazetki pani Jadwidze Mirek oraz pani Wiesławie Kobylarskiej.\nnumer 83 ix 2007 - Zespół Szkół Technicznych i Ogólnokształcących\nnumer 94 iv 2010 - Zespół Szkół Technicznych i Ogólnokształcących


E-specjalistabhp.pl - NETarena.com.pl - Twoja arena firm\nSłowa kluczowe: , bhp, szkolenia bhp online, kursy BHP, bhp przez Internet, BHP\nIphonelodz - Serwis Apple Warszawa »\n„Uczyń życie prostszym” głosi nazwa jednego z najbardziej rozpoznawalnych blogów w Polsce. Jesteś w domu, chcesz podzielić się na Instagramie świetną lokiem, wyjmujesz swojego iPhona, pozujesz, pstrykasz, a Twoim oczom wyłania się tylko czarna plama z gdzieniegdzie skrzącymi się kropeczkami. Z wrażenia upuszczasz telefon, szybkatrzaska się. 2 kłopoty na raz. Jak błyskawicznie i łatwo się ich pozbyć? Odwiedź serwis naprawy Apple iDoctor Warszawa. Oni błyskawicznie wymienią szybkę, a następnie przeczyszczą czy wymienią Twój obiektyw bez żadnego problemu. Da się prościej?


ECOSUN K+ 200W wąski panel na podczerwień 32cm szerokości\nCena brutto 521,52 zł\nWąski panel na podczerwień - ECOSUN K+ 200W\nNajnowszy model 2021 - dodano uchwyt sufitowy oraz śruby stabilizujące.\nEcosun z serii K+ są bardzo wąskie, mają tylko 32 cm szerokości. Dzięki temu można je zamontować tam gdzie brakuje miejsca na szersze panele np. w łazience czy przedpokoju.\nSpecjalna nowa powierzchnia frontowa Grawelly Snow jest mniej chropowata, dodatkowo zastosowano bardzo wydajny element grzewczy, który szybko osiąga optymalną temperaturę. Dzięki nowemu wykończeniu powierzchni efekt promieniowania jest bardziej odczuwalny.\nEcosun K+ są do montażu ściennego oraz sufitowego (do montażu sufitowego warto dokupić specjalny uchwyt montażowy, ułatwiający montaż i skracający jego czas).\nPanele na podczerwień mają szeroki zakres zastosowania, mogą służyć jako ogrzewanie pomieszczeń mieszkalnych, jak również do pomieszczeń niemieszkalnych (takich jak biura, sklepy itp.). Panele na podczerwień ECOSUN K+ nadaje się do montażu na ścianie jak i na suficie (Modele K+ posiadają wbudowane zabezpieczenie termiczne).\nZ punktu widzenia instalacji, panele grzewcze ECOSUN K+ mogą być zawieszone zarówno na ścianie (optymalna wysokość dla paneli to wysokość około 1,2 m) jak i bezpośrednio na suficie. Ta pozycja pozwala na najwyższą wydajność i intensywność promieniowania podczerwonego. Gdy panele grzewcze montowane są w pozycji pionowej (na ścianie) do ogrzewania pomieszczenia w większym stopniu wykorzystujemy efekt konwekcji (ogrzane powietrze pomiędzy ścianą a panelem) dzięki czemu ogrzewanie jest jeszcze skuteczniejsze. ECOSUN K+ są wyposażone w zabezpieczenie termiczne, które umożliwia umieszczenie ich zarówno na ścianie (pionowo), jak i na suficie (poziomo).\nAbsorbowanie fal podczerwonych przez np ściany i inne ciała stałe podnosi ich temperaturę dzięki czemu krążące w pomieszczeniu powietrze wolniej wychładza się więc system grzewczy rzadziej załącza się w pomieszczeniach wygrzanych. Jednocześnie te same fale nie osuszają powietrza, co ma kojący wpływ na błony śluzowe i chroni przed przeziębieniami.\nDodatkowo warto przypomnieć, iż ogrzewanie podczerwienią jest w pełni bezpieczne dla zdrowia.\nNumer katalogowy: ECOSUN K+200\n0,75 m (75 cm)


Znów białostockie mobile\nStudenci Wydziału Mechanicznego Politechniki Białostockiej od lat wykazują się niezwykłą aktywnością w konstruowaniu nietypowych pojazdów oraz urządzeń, w czym niewątpliwie też zasługa kadry dydaktycznej. Na ostatnich targach INTARG 2018 w Katowicach znów zabłysnęli i to z kilkoma projektami, które wzbudziły ogromne zainteresowanie publiczności.Był tam demonstrowany BOBOT (czyli robot wspierający chore dzieci w szpitalach), który już opisywaliśmy. Tymczasem zespół poprawił napęd robota, jego poszycie, możliwości komunikacyjne i system audio-video. Wprowadzili atrakcyjne wizualnie oświetlenie LED i usprawnili mobilną aplikację sterującą. Opiekunem projektu jest dr inż. Mirosław Kondratiuk. N [...]\ntradycyjnie już nieodzownym instrumentem w propagandzie sukcesu stają się jachty. Dla uczczenia setnej rocznicy odzyskania niepodległości wyprawiono w rejs dookoła świata Dar Młodzieży, by sławił imię Polski płynąc po morzach i oceanach świata. Pomysł może nie najgorszy, choć zważywszy udział jachtu Pogoria w klęsce pierwszej wersji propagandy sukcesu z czasów ekipy Edwarda Gierka, może się okazać dość ryzykowny. w precedensowym postępowaniu Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów postawi zarzuty Gazpromowi i firmom finansującym gazociąg Nord Streem 2. Pomimo wcześniejszego spr więcej »\nDobry pomysł na twórcze życie\nPrzyznanie doktoratu honoris causa to zawsze ważne wydarzenie nie tylko dla samego wyróżnionego, ale również uczelni przyznającej ów zaszczytny tytuł oraz całej społeczności akademickiej. Taką godnością obdarza się wybitnych naukowców. "Przegląd Techniczny", dwutygodnik FSNT-NOT, ma liczne powody, aby właśnie na swych łamach podnieść zasługi nowo mianowanego doktora honoris causa SGGW, profesora nauk rolniczych Czesława Waszkiewicza, inżyniera - konstruktora, naukowca, nauczyciela i organizatora życia akademickiego, redaktora i społecznika, laureata tytułu "Złoty Inżynier Przeglądu Technicznego", postaci bezsprzecznie dla polskiego ruchu inżynierskiego ważnej. Nadanie doktoratu h.c. prof. Czesławowi Waszkiewiczowi odbyło się 18 maja br. podczas uroczystego posiedzenia Senatu, obradującego w Auli Kryształowej SGGW. Przemówie więcej »\nDolny Śląsk pamięta\nTradycyjnie na majowych IX Warszawskich Targach Książki ogłoszono i wręczono nagrody w tegorocznej edycji Konkursu TECHNICUS organizowanym przez FSNT NOT na najlepszą książkę z dziedziny nauki i techniki. Warto zwrócić uwagę na pozycję, która w opinii jurorów zasłużyła na wyróżnienie specjalne: Ocalić od zapomnienia. Powojenna historia niektórych zakładów przemysłowych Wrocławia i Dolnego Śląska*, którą wydała Wrocławska Rada FSNT NOT. Działacze społeczni wrocławskiego NOT stworzyli zespół pn. "Ocalić od zapomnienia". Jego przewodniczący, mgr inż. Zbigniew Augul zaznacza: Historie poszczególnych zakładów zebrali i opracowali członkowie Kół Seniorów poszczególnych Stowarzyszeń, byli pracownicy tych zakładów, przy wykorzystaniu dostępnych dla nich materiałów o zakładzie oraz w więcej »\nDwie dekady polskiej nauki w Unii\n20 lat temu, kiedy dopiero przymierzaliśmy się do otrzymania paszportu do zjednoczonej Europy, okazało się, że polska nauka jako pierwsza spełniła ambicje kilku pokoleń Polaków i oto jest już prawdziwą obywatelką Unii Europejskiej. Udział Polski w największym na świecie międzynarodowym programie współpracy naukowej, jakim był wówczas 5. Program Ramowy UE, to był pierwszy krok na drodze do pełnej integracji z Unią.Prof. Jerzy Buzek, przewodniczący Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii Parlamentu Europejskiego (ITRE), przypomina dzisiaj, że w zapoczątkowanych w 1997 r. negocjacjach w sprawie przystąpienia Polski do Wspólnoty, rozdział poświęcony nauce i badaniom sfinalizowaliśmy jako pierwszy. Po niezbyt udanym debiucie polskich naukowców jeszcze w 4. PR (zgodę na polskie uczestnictwo Komisja Europejska wyraziła w 1998 r.), rok później - już jako tzw. kraj stowarzyszony z 5. PR i pełnoprawny partner - wystartowaliśmy do konkursów o unijne granty na badania naukowe. Pod względem liczby składanych aplikacji byliśmy lepsi od Czech i Węgier, a ca więcej »\nInnowacyjni olimpijczycy nagrodzeni\nOlimpiada Innowacji Technicznych i Wynalazczości organizowana przez Polski Związek Stowarzyszeń Wynalazców i Racjonalizatorów dla młodzieży szkół ponadgimnazjalnych ma już wieloletnią tradycję. Właśnie, 7 maja 2018 r, po raz 51 miała miejsce uroczystość wręczenia nagród i wyróżnień finalistom tej rywalizacji.W gmachu WDT pojawiło się potężne grono uczniów, ich opiekunów, działaczy wojewódzkich klubów techniki i racjonalizacji z całej Polski, a także przedstawicieli patrona Olimpiady - Urzędu Patentowego RP oraz więcej »\nJeszcze Odrę pokochamy\nO co chodzi z Odrą? Ma wrócić na mapę transportową Polski. Ma być szersza, głębsza i do ...podziwiania! Napis na kubku porcelitowym - pamiątce po mojej wyprawie odrzańskim szlakiem brzmi: odbudowa zabudowy regulacyjnej rzeki Odry - przystosowanie do III klasy drogi wodnej. Później ma być IV klasa. Zadanie na miarę wieku.Przewodniczący Parlamentarnego Zespołu "Przyjaciół Odry" Ryszard Galla na spotkaniu inaugurującym Rok Odry 2018, na którym podpisano list intencyny w sprawie wspólnego realizowania programu modernizacji rzeki, stwierdził nawet dość euforycznie: Jestem szczęśliwy, że będziemy mogli połączyć swoje siły na rzecz Odry, której wystarczy przywrócenie dawnej żeglowności, nie trzeba niczego robić od nowa. Tu Pan przewodniczący się myli; z mojej studyjnej podróży wyniosłem przekonanie, że fachowcy od rzek i żeglugi śródlądowej są świadomi zaniedbań popełnionych w ciągu ostatnich trzech dekad. Są tak duże, że potrzeba sanacji od podstaw. III klasa drogi wodnej to zaledwie początek starań, aby rzeka rzeczywiście odpowiadała potrzebom gospodarki. Odpowiedzialny za drogę wodną Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we Wrocławiu, podobnie jak i inne RZGW, miał dość ograniczone środki finansowe na utrzymanie infrastruktury hydrotechnicznej i zapewnienie minimalnej głębokości. Cofnięci w rozwoju Relacjonując w 2013 r. zainicjowaną m.in. przez Naczelną Organizację Techniczną, opolską konferencję na temat gospodarczego wykorzystania Odry, pisaliś więcej »\nLato z Marsem i Księżycem w rolach głównych\nNie po raz pierwszy odnotowujemy wyraźną rozbieżność klimatycznej pory roku względem astronomicznej, ściśle wyznaczonej przez ruch obiegowy Ziemi. Pod względem pogody, tegoroczne lato o jakieś dwa miesiące wyprzedziło astronomiczny "rozkład jazdy". Osiągnięciem 21 czerwca o godz. 12.07 punktu Raka, czyli najwyżej położonego punktu swej pozornej drogi na tle gwiazd (ekliptyki), Słońce dało sygnał do rozpoczęcia lata. Po najlepszym w tym roku okresie widoczności Merkurego na przełomie wiosny i lata, w lipcu czeka nas już szybki spadek jego jasności i czasu widoczności. W drugiej połowie sierpnia ponownie Merkury pojawi się na kilka tygodni na porannym niebie, tym razem szybko zwiększając swą jasność, ale widoczny nie dłużej niż godzinę przed świtem. Wenus, w roli Gwiazdy Wieczornej, najdłużej mogliśmy podziwiać na przełomie maja i czerwca, jed więcej »\nOd czasu upadku Polskiej Zjednoczonej… udało się nam, dzięki odzyskanej wolności, podzielić tak dokładnie, że nie ma dziś w istocie sprawy która byłaby zdolna nas połączyć "ponad podziałami". Łatwiej pogodzić ogień z wodą niż posła Brejzę z posłanką Pawłowicz, ministra Jakiego z posłanką Pomaską, czy nawet Ryszarda Petru z Kamilą Gasiuk- Pichowicz. Można zazdrościć optymizmu i głębokiej wiary panu Prezydentowi, który mimo to nie porzuca myśli o zmianie konstytucji, co gdyby się udało, byłoby wyczynem na miarę tamtej 3-Majowej. Ta myśl ma oczywiście prawo uwodzić, ale nie ma szan więcej »\nNie tylko maszyny, ludzie też\nInformatyka potrzebowała wysokiej klasy specjalistów, a tych było niewielu. Na początku, gdy celem było budowanie maszyn, zajmowali się tym głównie matematycy i inżynierowie elektronicy. Potem włączyli się fizycy, astronomowie i reprezentanci najróżniejszych profesji, często od informatyki bardzo odległych. Komputery aż tak ich zafrapowały, że porzucili wyuczony zawód i po czasie, zmagając z praktycznymi problemami, stawali się pełnoprawnymi informatykami. Innych nie było, bo przecież ta dziedzina na uczelniach jeszcze formalnie nie istniała. Regularne wykłady na tematy związane z komputerami na początku organizowano w ramach istniejących już wydziałów łączności politechnik. W Katedrze Konstrukcji Telekomunikacyjnych i Radiofonii Politechniki Warszawskiej pierwsi absolwenci specjalności maszyny matematyczne opuszczają uczelnię już w 1962 r. Rok później nauczanie studentów w specjalności maszyny matematyczne rozpoczyna Katedra Konstrukcji Maszyn Cyfrowych Wydziału Łączności Politechniki Wrocławskiej. Oba te miejsca wykształciły znaczną część podstawowej kadry polskiej informatyki aktywnej w kilku następnych dziesięcioleciach. Co ciekawe, już wtedy szkoły średnie nie pozostawały w tyle. We włocławskim Liceum Ogólnokształcącym im. Adama Mickiewicza powstała w roku szkolnym 1964/1965 klasa informatyczna z przedmiotem "Programowanie i obsługa maszyn cyfrowych". W następnym roku dołączyło kolejne wrocławskie liceum, a później warszawskie (obecnie im. Staszica). Instytucjonalnie w instytutach Lata 70. to okres konsolidowania się zespołów prowadzących w uczelniach akad więcej »\nUnia Europejska musi być gotowa do obrony przed cyberatakami ze strony Rosji, Chin i Korei Północnej. W tym celu zapowiedziano utworzenie zespołu szybkiego reagowania i utrzymywanie strategicznych więzi z NATO.Hybryda jest groźna.Parlament Europejski przyjął rezolucję, w której zwraca się uwagę na coraz częstsze przypadki ataków hakerskich na infrastrukturę krytyczną, szpiegostwa cybernetycznego, więcej »\nPoczątki informatyki w Polsce (10) Maszyny matematyczne w gospodarce narodowej (c.d)\nW poprzednim numerze przytoczyliśmy część obszernej rozmowy z Pełnomocnikiem Rządu do Spraw Elektronicznej Techniki Obliczeniowej - mgr inż. Eugeniuszem Zadrzyńskim, opublikowanej w Przeglądzie Technicznym numer 11 z 1965 roku. Poniżej przypominamy kolejne wybrane fragmenty z tej rozmowy. - Maszyny matematyczne to organizmy skomplikowane, trudne w obsłudze i właściwym wykorzystaniu. Jak w związku z tym przedstawia się przygotowanie odpowiedniej kadry zarówno techników, jak i inżynierów do obsługi, programowania, słowem właściwego wykorzystania maszyn matematycznych? - Niewątpliwie najtrudniejszym problemem jest tutaj przygotowanie kadr użytkowników, gdyż obsługę techniczną będzie można w zasadzie skompletować spośród absolwentów szkół technicznych średnich i wyższych. Istnieje już zresztą porozumienie z Ministerstwem Oświaty, w ramach którego jeszcze w tym roku przewiduje się otwarcie pierwszej z więcej »\nPolscy budowniczowie Petersburga\nDzieje naszego państwa i narodu od ok. połowy XVIII w. bardzo silnie związane są z Petersburgiem. Tam 24 października 1795 r. podpisany został trzeci rozbiór Polski, tam w 1798 r. zmarł ostatni polski monarcha i tam w okresie poprzedzającym wybuch I wojny światowej mieszkało ok. 70 tys. Polaków.Miasto to, od co najmniej połowy XIX w. jest wielką metropolią rangi światowej, którą dziś zamieszkuje (oficjalnie) 5,3 mln ludzi. Powierzchnia (1400 km2 ) jest prawie trzykrotnie większa od powierzchni Warszawy. Stolica carów musiała mieć dla swego splendoru odpowiednio szerokie ulice oraz wspaniałe pałace, kamienice i budynki użyteczności publicznej tak zaprojektowane, by podkreślały potęgę państwa i panującego domu Romanowów. W imperium carów Warszawa była trzecim pod względem wielkości miastem, ale znacznie ustępowała stolicy. Turyści znają głównie Newski Prospekt i okolice, a to tylko niewielki fragment miasta. Istnieją całe kilometry gęstej miejskiej zabudowy sprzed I wojny światowej i wręcz niezmierzone "nowostrojki" - osiedla z okresu ZSRR oraz wznoszone obecnie. Centrum Petersburga natężeniem ruchu, wielkości więcej »\nInauguracja Agendy 2030.27 czerwca 2018 r. w Ministerstwie Przedsiębiorczości i Technologii odbyła się inauguracja Krajowego Forum Interesariuszy Agendy 2030 - platformy do prowadzenia debaty, wymiany doświadczeń oraz nawiązania współpracy pomiędzy przedstawicielami różnych środowisk na rzecz realizacji Celów Zrównoważonego Rozwoju (Sustainable Development Goals, SDGs) w Polsce. - Agenda jest pewną ambicją stworzenia globalnego kompasu. Definiuje rozwiązania przyjazne dla świata, człowieka, środowiska. Jesteśmy w dobrym momencie do pokazania więcej »\nProtezy narządu wzroku cz. II\n"Używajcie swoich oczu! Żyjcie każdego dnia tak, jakbyście jutro mieli oślepnąć, - a odkryjecie świat pełen cudów, cudów, których do tej pory nie dostrzegaliście albo traktowaliście jako coś oczywistego!" Helen Keller V. UKŁAD OPTYCZNY OKA Ludzkie oko możemy przyrównać do przyrządu optycznego, działającego na zasadzie praw optyki geometrycznej. Każdy przedmiot jaki znajduje się przed okiem widziany jest przez nas podobnie jak w aparacie fotograficznym. Idące od obrazu promienie, załamywane są w soczewce oraz w innych ośrodkach przezroczystych oka, wytwarzając na siatkówce obraz rzeczywisty, odwrócony i zmniejszony. Rogówka i soczewka oka, pełnią rolę soczewek obiektywu. Tęczówka pełni rolę przysłony, zaś siatkówka warstwy światłoczułej kliszy. Wpadające do oka światło biegnie przez rogówkę, soczewkę i ciało szkliste do siatkówki. Utworzone w ten sposób wrażenie wzrokowe przekazywane jest do mózgu za pośrednictwem nerwów wzrokowych. Rogówka, wraz z cieczą wodnistą, soczewką i ciałem szklistym, stanowią układ skupiający promienie świetlne tak, by na siatkówce pojawiał się ostry obraz obserwowanego przedmiotu- .O jakości widzenia decydują właściwości narządu wzroku, cechy sygnału i czynniki fizyczne środowiska zewnętrznego, w jakim się ten proces odbywa. Do jednych z ważniejszych własności widzenia oka ludzkiego należą : akomodacja, refrakcja, zbieżność, zdolność rozdzielcza oka, adaptacja . V.1. Ako modacja Akomodacja umożliwia zdrowemu, młodemu oku, obserwowanie przedmiotów od nieskończoności do około 10cm. Staje się to możliwe dzięki zmiennemu kształtowi i mocy soczewki oka. Początkowo sądzono, że akomodacja to automatyczna odpowiedź układu nerwowego na bodźce wzrokowe. Z czasem jednak odkryto, że akomodacja to bardzo złożony proces, na który składa się bardzo wiele czynników. Są to m.in. odległość oraz wielkość widzianego obiektu, wergencja oczu, czynnik psychologiczny (świadomość bliskości obiektów), a także wolincjo więcej »\nOd ekologicznych boisk i recyklingowanej murawy po energię elektryczną i energooszczędne oświetlenie, nowa technologia przybliża futbol do celów zrównoważonego rozwoju. Utrzymywanie stadionów piłkarskich i aren sportowych zazwyczaj wymaga zużywania dużych ilości energii elektr ycznej, wody i surowców. Dlatego nowe technologie pozwalają na powolną ekologizację tych obiektów.Energia z kroków Znaczna część mieszkańców slumsów w Rio de Janeiro zasila lodówki i używa oświetlenia poprzez "pożyczanie" energii z sieci krajowej. Te ad-hoc podłączenia są nie tylko nielegalne, ale również niebezpieczne. Dlatego londyńska firma Pavegen demonstruje możliwą alternatywę: płytki które zamieniają energię ludzkich kroków w prąd elektryczny. Zainstalowała 200 "wykorzystujących kinetyczną energię" płytek na lokalnym boisku piłkarskim w dzielnicy Morro da Mineira w Rio. Pły więcej »\nDziś skojarzenia związane ze studnią są bardziej sentymentalne i metaforyczne niż techniczne. Studnia (w naszej strefie) odchodzi w przeszłość. Na wsi są wodociągi, a w najlepszym razie pompy i hydrofory. Gdzie te żurawie, te kołowroty chroboczące łańcuchem - znaki spokoju i rodzinnych zagród? Zostały tylko malownicze obrazy, jak choćby cykl "zatrutych studni" Malczewskiego z chimerami i atrybutami śmierci. Tu Jacek Kaczmarski swoją pieśnią odnajdywał symbole utraty polskiej tożsamości, honoru i nadziei, inni w studni dostrzegali sprawy ostateczne. Inżynier Antonio da Sangallo w XVI w. nawiązał więcej »\nStulecie niepodległości 1952-1953\nROK 1952 2 stycznia uruchomiono elektryczną linię kolejową Gdańsk Główny - Sopot Kamienny Potok. 15 lutego Sejm ustanowił represyjną ustawę o obowiązkowych dostawach zwierząt rzeźnych, mimo to nie osiągnięto wykonania planowej ilości obowiązkowych dostaw. 28 marca powstały Zakłady Samochodowe w Jelczu k/Oławy. 29 marca powstała Wytwórnia Filmów Fabularnych we Wrocławiu. 5 kwietnia p więcej »\nstulecie niepodległości Studnia 1954-1955\nROK 1954 20 stycznia Zakłady Metalurgiczne w Nowej Hucie przyjęły nazwę Huty im. Lenina. 22 lipca nastąpił pierwszy spust surówki. 22 stycznia przy placu Powstańców Warszawy 7 uruchomiono Doświadczalny Ośrodek Telewizyjny z własnym zespołem dziennikarskim. 25 stycznia premiera pierwszego kolorowego filmu produkcji polskiej "Przygoda na Mariensztacie". 22 lutego d więcej »\nSmartfon z klawiaturą.Wyższe klawisze sprawiają, że pisanie jest wygodniejsze i dokładniejsze, a matowe wykończenie przycisków oraz ich smukła konstrukcja zapewniają optymalny odstęp między klawiszami. Klawiatura ma również czytnik linii papilarnych, co zapewnia lepszą reakcję dotykową i wygodniejszą obsługę oraz klawisz z funkcją Speed Key, którego przyciśnięcie umożliwia szybki dostęp do najczęściej używanych aplikacji, kontaktów i funkcji - jednego z 52 konfigurowalnych skrótów. Obsługiwany najnowszym systemem operacyjnym Android 8.1 Oreo smartfon BlackBerry KEY2 wyposażono w 4,5" ekran dotykowy pokryty odpornym na zadrapania Gorilla Glass, dwa aparaty 12MP z automatyczną poprawą balansu biel więcej »\nMarkiza antysmog.Polska firma znana z okien dachowych rusza po innowacje odpowiadające na aktualne problemy: wprowadza serię produktów pod hasłem cleanAir. W jej skład wchodzą m.in. automatycznie sterowane markizy filtrujące VMZ cleanAir. Mają membranę RESPILON AIRR, zbudowaną z warstw nanowłókien. Chroni ona dom i jego mieszkańców przed smogiem, rożnymi zanieczyszc więcej »\nTelewizor sterowany mózgiem\nDziś inteligentnym telewizorem (Smart TV) możemy sterować głosem. Ale czasami na ekranie możemy przeczytać: "nie udało mi się rozpoznać twojego polecenia"! Nie zyskały uznania potencjalnych odbiorców wcześniejsze próby wprowadzenia na rynek telewizorów sterowanych gestami ręki. Ale kolejni producenci nie ustają w ułatwianiu nam życia.Na targach IFA w Berlinie w 2012 r. największe wrażenie zrobił na mnie, wystawiony w Future Zone - strefie innowacji RTV, telewizor czołowego producenta dużego sprzętu AGD, chińskiej firmy Haier, którym mogłem sterować… wzrokiem. Wcześniej jednak musiałem śledzić, jak w pradawnych grach komputerowych, skaczącą po ekranie piłeczkę. Po "skalibrowaniu" więcej »\nStatek do Młocin, statek do Młocin, Dokoła Wisła w słońcu srebrzy się i złoci, A ty, za poręcz, bracie, łap I pchaj z innymi się przez trap.- Tak śpiewał kiedyś Jarema Stępowski tekst Wojciecha Młynarskiego do muzyki Tadeusza Suchockiego. Początki śródlądowej żeglugi parowej na Wiśle przedstawia, zorganizowana przez Biuro Stołecznego Konserwatora Zabytków przed jego siedzibą, na dziedzińcu Pałacu Branickich, wystawa plenerowa "Wiślane porty Warszawy. Historia infrastruktury żeglugi śródlądowej stolicy", wpisująca się w obchody Roku Rzeki Wisły. Jej autorami są mgr Anna Mistewicz i dr hab. Zbigniew Tucholski, sygnujący także wydaną przez Urząd m.st. Warszawy i BSKZ bogato ilustrowaną książkę o tym samym tytule. Położona nad Wisłą Warszawa korzystała z niej jako źródła wody pitnej oraz swoistej, dwukierunkowej arterii komunikacyjnej, po której pływały - w miarę postępu techniki - coraz bardziej skomplikowane "jednostki". Niestety, mimo regulacji Wisły powodzie zmieniały jej koryto, więc dużego portu nie warto było budować. Sytuacja się zmieniła, gdy w 1827 r. na Wiśle ruszyła Żegluga parowa. Inicjatorem byli Konstanty Wolicki i jego wspólnik, Jakub Berksohn, którzy zakupili w Anglii i sprowadzili do Gdańska dwa drewniane statki parowe, o napędzie bocznokołowym "Victory" i "Xiążę Xawery" - pierwsze w historii jednostki należące do polskiego armatora klasyfikowane pr więcej »\nWyrzutnie elektromagnetyczne - alternatywny rodzaj napędu\nZasada działania wyrzutni elektro magnetycznych Przed ludzkością zawsze istniał problem przemieszczania się pomiędzy różnymi miastami i państwami, rzucania jakimiś przedmiotami, przykładowo oszczepami podczas polowań, co zapewniało ludzkości przetrwanie. Obecnie są stosowane zasadniczo cztery rodzaje technik napędowych: napęd mechaniczny np. stosowany w urządzeniach wiatrakowych w energetyce odnawialnej, napęd termodynamiczny, który łączy układy spalania i systemy parowe, napęd chemiczny stosowany w systemach rakietowych oraz napęd elektryczny, oparty na efektach elektromechanicznych, w skład którego wchodzi właśnie napęd elektromagnetyczny, będący przedmiotem tego opracowania. Napęd elektromagnetyczny stanowić może podstawowy element wyrzutni różnych przedmiotów mechanicznych, którymi będą zarówno małe satelity telekomunikacyjne, rakiety, jak też pociski dalekiego zasięgu. Zasadniczo stosuje się w tym celu dwa rodzaje napędów elektromagnetycznych, jeden oparty na układzie dwóch szyn, po których porusza się element poddany sile Lorentza pod wpływem impulsu prądowego przy stosunkowo niewysokim polu magnetycznym, podczas gdy druga metoda oparta jest na wykorzystaniu silnego impulsowego pola magnetycznego wytworzonego w uzwojeniach elektromagnesów. Rys. 1. Schemat szynowego napędu elektromagnetycznego Wyrzutnie elektromagnetyczne konstruowane są obecnie głównie w Stanach Zjednoczonych i Chinach do wykorzystania w marynarce wojennej, ale także w obronie przeciwlotniczej. Działo elektromagnetyczne wykorzystywane może być w marynarce wojennej, w celach obronnych do zwalczania rakiet oraz przy eksploracji przestrzeni kosmicznej [1-2]. Duża moc i zasięg działa umożliwia wysyłanie z jego pomocą małych satelitów z przyrządami pomiarowymi i zaopatrzeniem stacji kosmicznych. Istotną zaletą jest niski koszt wyrzutu w porównaniu z konwencjonalnymi metodami zapewniającymi te same parametry, jak też duża prędkość wyrzutu i wobec tego duż więcej »\nXI Młody Innowator, czyli nie gubić talentów\nKolejna, 11 edycja dorocznego Konkursu FSNT NOT oraz Towarzystwa Kultury Technicznej "Młody Innowator" zakończyła się 12 czerwca uroczystą galą wręczenia nagród w salach Ministerstwa Edukacji Narodowej. Początki przed 11 laty były skromne, dziś Młody Innowator to rywalizacja, do której przyłącza się coraz więcej szkół.Patronat Ministra Edukacji oraz zaangażowanie sponsorów bez wątpienia wpływa na rangę tego ogólnopolskiego wydarzenia. Pracą dzieci w ramach przygotowań do konkursu może kierować każdy nauczyciel, niezależnie od nauczanego przedmiotu, nie ma też ograniczeń co do łączenia w zespołach osób z różnych klas i poziomów. Zasadą jest uak więcej »\nIle słońca pod Słońcem? Tegoroczne lato zaczęło się już wiosną, zatem szansa, że możemy ucierpieć na skutek zbyt dużej dawki promieniowania UV, jest bardzo duża. W takiej sytuacji - aby zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka skóry - przyda się osobisty licznik UV. Jego prototyp został już z powodzeniem przetestowany na słonecznych plażach Florydy i Kalifornii, a zademonstrowany na tegorocznych targach elektroniki użytkowej CES w Las Vegas wzbudził duże zainteresowanie. Innowacyjne urządzenie powstało w technologicznym inkubatorze kosmetycznego laboratorium. Firma L’Oreal stworzyła pierwszy czujnik "elektroniki do noszenia", który nie potrzebuje do zasilania baterii. zdejmowanie i zakładanie. Urządzenie, które automatycznie włącza się pod wpływem UVA i UVB, zbiera informacje związane z indywidualną ekspozycją na promieniowanie UV. Dzięki zbliżeniowemu czujnikowi NFC (Near Field Communication - powszechnie stosowana w systemach płatności zbliżeniowych technologia bezprzewodowa wykorzystująca indukcję pola magnetycznego) na bieżąco przekazuje dane do smartfona, a podczas tego transferu danych ładuje się. Aplikacja współpracująca z systemami iOS i Android, pokazuje ryzyko dalszego przebywania w konkretnych warunkach atmosferycznych, poziom napromieniowania i sugeruje, co należy zrobić - usunąć się w cień czy może nałożyć więcej »\nZbigniew S. Piasek.Prof. dr hab. inż. geodeta po Politechnice Krakowskiej Zbigniew S. Piasek, to wybitny uczony o międzynarodowym autorytecie z dziedziny kartografii numerycznej, dr h. c. macierzystej uczelni. Wniósł znaczący wkład w rozwój metod numerycznych w geodezji i kartografii. Już w latach 80. XX w. napisał pionierski skrypt nt. metod numerycznych w języku Fortran, który był zalecany w wyższych uczelniach technicznych. W własnej pracy naukowej rozwijał metody numeryczne do opisu matematycznego zadanych fragmentów Ziemi oraz kartograficznej interpretacji infrastruktury podziemnej bazującej na pomiarach georadarowych. Badania własne publikował i wykładał m.in. w: Ukrainie (Politechnika Lwowska), Finlandii (Helsinki), USA ((New York), Federacji Rosyjskiej (Instytut Lotniczo-Satelitarny), Austrii (Vienna University of Technology), Niemczech, Grecji, na Malcie oraz w rodzimych placówkach PAN i uczelniach. Prof. Z Pias więcej »\nUważni czytelnicy moich felietonów mogli zorientować się już wcześniej, że nie jestem zwolennikiem globalizacji i będącej jej konsekwencją unifikacji. Ze zgrozą wyczytałem np. ostatnio, że któryś z nowych modeli Mercedesa ma być w gruncie rzeczy Nissanem Navarą; jako konsument stawiam na różnorodność, bo ona zapewnia mi rzeczywistą swobodę wyboru. Czy chcieliby Państwo, żeby np. takie Chateau Mouton Rothschild robiło również (pod etykietami innych Chateau) wina, oferowane potem przez te inne Chateau jako ich własne? Albo też żeby np. producent Carlo Rossi połąc więcej »


Czy sprzedaż nieruchomości w 2014 r. odziedziczonej przez Wnioskodawczynię w 2004 roku po babci z uregulowanym stanem prawnym, tj. zniesieniem współwłasności zgodnie z aktem notarialnym w 2012 roku, dzięki czemu istniała możliwość sprzedaży przypadającej Wnioskodawczyni w części spadku bez konieczności sprzedaży całości majątku będącego współwłasnością trzech osób, jest zwolniona z podatku dochodowego jest zwolniona z podatku dochodowego od osób fizycznych?\nNa podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 1 lipca 2014 r. (data wpływu 1 lipca 2014 r.) uzupełnione pismem z dnia 5 września 2014 r. (data nadania 5 września 2014 r., data wpływu 5 września 2014 r.) na wezwanie Nr IPPB4/415-507/14-2/MS z dnia 2 września 2014 r. (data nadania 3 września 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych – jest:\nW dniu 1 lipca 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości.\nZ uwagi na braki formalne, pismem Nr IPPB4/415-507/14-2/MS z dnia 2 września 2014 r. (data nadania 3 września 2014 r., data doręczenia ... września 2014 r.) tutejszy organ wezwał Wnioskodawczynię poprzez doprecyzowanie stanu faktycznego.\nPismem z dnia 5 września 2014 r. (data nadania 5 września 2014 r., data wpływu 5 września 2014 r.) Wnioskodawczyni uzupełniła wniosek w terminie.\nDziadkowie Wnioskodawczyni Henryk i Stanisława L. byli współwłaścicielami nieruchomości, która widniała w ewidencji gruntów pod numerem 341, powierzchnia 0,0444ha. W roku 1980 zmarł dziadek - Henryk L. Dnia 6 maja 1998 r. odbyła się sprawa spadkowa, w której stwierdzone zostało nabycie praw majątkowych w następujących częściach: żona - Stanisława L. - 1/3 części, córka - Urszula J. z domu L. - 1/3 części oraz druga córka Henryka G. z domu L. także 1/3 części. Według postanowienia Sądu udziały przedstawiały się następująco - Stanisława L. (żona) 4/6 całości, Urszula J. (córka ) - 1/6 całości oraz Henryka R. (córka) - 1/6 całości.\nW 2003 roku zmarła babcia Wnioskodawczyni Stanisława L., która sporządziła w 1999 roku testament notarialny, w którym zapisała swoją przypadającą część udziałów córce Henryce R. w 3/6 części oraz w 1/6 części wnuczce - Jolancie B. (Wnioskodawczyni).\nPostanowienie o stwierdzenie nabycia spadku nastąpiło w 2004 roku, po którym Henryka R. posiadała 4/6 całości, Urszula J. 1/6 całości oraz wnuczka Jolanta B. (Wnioskodawczyni) 1/6 całości.\nCała powierzchnia działki wynosi 0,0444 ha czyli 444 m2. Przypadające więc części wynosiły od roku 2004 4/6 udziału – 296 m2, zaś 1/6 udziału - po 74 m2. Wobec powyższego Henryka R. posiadała – 296 m2, córka Urszula J. - 74 m2 oraz wnuczka Jolanta B. (Wnioskodawczyni) - 74 m2.\nW dniu 10 lipca 2012 roku dokonano umowy zniesienia współwłasności nieruchomości według aktu notarialnego.\nPodział jaki został dokonany miał tylko na celu uporządkowanie stanu prawnego działki dzięki czemu istniała możliwość sprzedaży przypadającej Wnioskodawczyni części spadku bez konieczności sprzedaży całości majątku będącego współwłasnością trzech osób, tym bardziej, że ciotka Wnioskodawczyni nie zamierza spieniężyć swojej części odziedziczonego majątku. Podjęte przez Wnioskodawczynię działania nie przyniosły żadnej korzyści majątkowych. Wobec powyższego zniesienie współwłasności majątkowej odbyło się bez żadnych dopłat ani spłat między Jolantą B. (Wnioskodawczynią), a mamą Wnioskodawczyni Urszulą oraz ciotką Henryką. Po tej czynności prawnej stan odziedziczonego majątku nie zmienił się i w przypadku Wnioskodawczyni nadal wynosi 74 m2 tej samej odziedziczonej działki Nr 341/2 przy ul. S. W lutym 2014 roku nieruchomość, której dotyczyło wzniesienie współwłasności dokonane w roku 2012, tj. 74 m2 została przez Wnioskodawczynię sprzedana.\nW uzupełnieniu do wniosku Wnioskodawczyni doprecyzowała, że przedmiotem spadku po zmarłej babci była tylko przedmiotowa nieruchomość. Wartość nieruchomości nabytej w wyniku zniesienia współwłasności mieściła się w Jej udziale, nie uległa powiększeniu.\nCzy sprzedaż nieruchomości w 2014 r. odziedziczonej przez Wnioskodawczynię w 2004 roku po babci z uregulowanym stanem prawnym, tj. zniesieniem współwłasności zgodnie z aktem notarialnym w 2012 roku, dzięki czemu istniała możliwość sprzedaży przypadającej Wnioskodawczyni w części spadku bez konieczności sprzedaży całości majątku będącego współwłasnością trzech osób, jest zwolniona z podatku dochodowego jest zwolniona z podatku dochodowego od osób fizycznych...\nWedług oceny Wnioskodawczyni 5-letni okres uprawniający do zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych, przy sprzedaży omawianego majątku, według stanu faktycznego powinien być liczony od 2004 roku, tj. od daty nabycia spadku po babci - według postanowienia wydanego przez Sąd.\nZniesienie współwłasności nastąpiło bez wzajemnych dopłat i spłat - wobec czego nie stanowi dla Wnioskodawczyni źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w związku z tym sprzedaż w roku 2014 nieruchomości nie powoduje powstania obowiązku w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.\nZ przestawionego przez Wnioskodawczynię stanu faktycznego wynika, że dziadkowie Wnioskodawczyni byli współwłaścicielami nieruchomości. W roku 1980 zmarł dziadek Wnioskodawczyni. W dniu 6 maja 1998 r. odbyła się sprawa spadkowa, w której stwierdzone zostało nabycie praw majątkowych w następujących częściach: Stanisława L. (żona) 4/6 całości, Urszula J. (córka ) - 1/6 całości oraz Henryka R. (córka) - 1/6 całości. W 2003 roku zmarła babcia Wnioskodawczyni Stanisława L., która sporządziła w 1999 roku testament notarialny, w którym zapisała swoją przypadającą część udziałów córce Henryce R. w 3/6 części oraz w 1/6 części wnuczce Wnioskodawczyni. Udziały w nieruchomości były następujące: Henryka R. posiadała 4/6 całości, Urszula J. 1/6 całości oraz wnuczka Jolanta B. (Wnioskodawczyni) 1/6 całości. W dniu 10 lipca 2012 roku dokonano umowy zniesienia współwłasności nieruchomości bez spłat i dopłat. Wartość nieruchomości nabytej w wyniku zniesienia współwłasności mieściła się w udziale, jaki Wnioskodawczyni przysługiwał we współwłasności oraz nie uległa powiększeniu. W lutym 2014 roku nieruchomość, której dotyczyło zniesienie współwłasności została przez Wnioskodawczynię sprzedana.\nJak wynika ze stanu faktycznego zniesienie współwłasności nieruchomości odbyło się bez spłat i dopłat, a wartość nieruchomości nabytej w wyniku zniesienia współwłasności mieściła się w udziale, jaki Wnioskodawczyni przysługiwał we współwłasności, zatem należy stwierdzić, że Wnioskodawczyni, nabyła udział w nieruchomości w dniu śmierci spadkodawcy, czyli w 2003 r. Zatem termin 5-letni, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy, upłynął odpowiednio z końcem 2008 r.\nBiorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że sprzedaż udziału w nieruchomości w lutym 2014 r., nie będzie stanowiła źródła przychodu do opodatkowania, z uwagi na upływ 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.\nZatem stanowisko Wnioskodawczyni odnośnie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości jest prawidłowe.\nNatomiast nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że Wnioskodawczyni jest właścicielem nieruchomości od 2004 r. i od tej daty należy liczyć 5-letni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy zauważyć, że w roku 2004 r. zostało wydane przez Sąd postanowienie o nabyciu spadku. Postanowienie potwierdza jedynie prawo spadkobiercy do spadku, natomiast spadek nabywa się z chwilą śmierci spadkodawcy. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie Wnioskodawczyni nabyła udział w nieruchomości w spadku po babci w 2003 r.\nW wyniku powyższego stanowisko Wnioskodawczyni w tym zakresie jest nieprawidłowe.\nLokalizacja: Wyszukiwarka > Spadek > IPPB4/415-507/14-4/MS


Tattoo Cream z dodatkiem aloesu 50ml TATTOOLINE.PL\n» Tattoo Cream z dodatkiem aloesu 50ml\nTattoo Cream z dodatkiem aloesu 50ml\nKod produktu: KS0180\nTattoo Cream z dodatkiem aloesu 50ml – Najwyższa jakość pielęgnacji tatuażu\nKrem Tatto Cream został poddany badaniom dermatologicznym, ocenie bezpieczeństwa oraz badaniom aplikacyjnym. Na podstawie całokształtu przeprowadzonych badań stwierdzono, że produkt stosowany przez osoby, u których występuje skłonność do działań niepożądanych wywołanych stosowaniem niektórych kosmetyków (w tym reakcji alergicznych), jest dobrze tolerowany przez skórę, ponieważ w badanej grupie nie stwierdzono żadnych podrażnień ani odczynów alergicznych. Preparat spełnia Wymagania testu kompatybilności ze skórą (skin compatibility Test).\nDodatkowo dla produktu wykonano badania aplikacyjne, które miały na celu potwierdzenie deklarowanych właściwości produktu: regeneruje skórę, łagodzi podrażnienia, długotrwale nawilża skórę, ogranicza uczucie świądu, uelastycznia i wygładza skórę, sprawia, że kolory tatuażu stają się bardziej wyraziste. Szybko się wchłania i przyśpiesza proces gojenia.\nTattoo Cream z dodatkiem aloesu 5ml (saszetka)