27.11.14 | Valconetti\nPO złożyło wniosek do komisji etyki o ukaranie Kaczyńskiego\nar, pap, 27.11.2014\nPlatforma Obywatelska skierowała w czwartek wniosek do sejmowej komisji etyki o ukaranie Jarosława Kaczyńskiego za jego wypowiedź, że PO sfałszowała wybory samorządowe. – Traktujemy to jako żart – odpowiada PiS.\n– Z tej najważniejszej w Polsce trybuny muszą paść słowa prawdy: te wybory zostały sfałszowane – powiedział w środę w Sejmie Jarosław Kaczyński. Na sali sejmowej zawrzało. Szef klubu PO Rafał Grupiński stwierdził, że od osoby takiej jak Kaczyński oczekiwałby większej odpowiedzialności za państwo oraz porządek konstytucyjny.\nOdpowiadając Grupińskiemu, prezes PiS powiedział: – Jeśli pan uważa, że jedynym mankamentem była awaria systemu informatycznego (…), to pan żyje najwyraźniej w jakiejś innej rzeczywistości. Ja wiem, że was to boli, ale sfałszowaliście wybory.\nW czwartek Mariusz Witczak (PO) poinformował na konferencji prasowej, że w związku z tą wypowiedzią PO skierowało wniosek do komisji etyki przeciwko Jarosławowi Kaczyńskiemu. Jak dodał, klub PO rozpatruje także „różne kroki prawne przeciwko prezesowi PiS”.\n– Wnosimy o ukaranie Kaczyńskiego. Za tego typu oszczerstwa powinien odpowiedzieć przed sądem, powinien udowodnić, że tak było, jak twierdzi, (czyli) że Platforma fałszowała wybory. Nie można tych fałszerstw pozostawić obojętnie w przestrzeni publicznej – przekonywał Witczak.\nZdaniem posła PO Stefana Niesiołowskiego Kaczyński wypowiedzią o sfałszowaniu wyborów „przekroczył kolejną barierę agresji”. – Jest to ciężkie oskarżenie, niesłychanie zaostrzyło debatę publiczną. Nic nie wskazuje na to, przynajmniej te pierwsze sygnały, że zostały popełnione jakiekolwiek fałszerstwa, a w najmniejszym stopniu te zarzuty nie mogą być kierowane przeciwko Platformie – powiedział polityk PO.\nRzecznik PiS Marcin Mastalerek powiedział PAP, że PiS traktuje „wniosek do komisji etyki jako żart”. Według niego „to oczywiste, że doszło do fałszerstwa i że odpowiada za nie rządząca koalicja – PO i PSL”.\nPiotr Kalisz, 27.11.2014\nAdam Nawałka i Sebastian Mila (KUBA ATYS)\nAwans jest skutkiem bardzo dobrych występów podopiecznych Adama Nawałki. Biało-czerwoni nie przegrali już od siedmiu spotkań. Ostatnio pokonali 4:0 Gruzję w eliminacjach Euro 2016 i zremisowali towarzysko ze Szwajcarią 2:2.To najlepsze miejsce Polaków od września 2009 roku, kiedy zajmowali 36. pozycję. Najwyższą pozycję w historii Polska zajmowała w 2007 roku, kiedy po udanych meczach za kadencji Leo Beenhakkera była na 16. miejscu.Na pierwszym miejscu w rankingu są obecnie Niemcy. Wyprzedzają Argentynę i Kolumbię. Z rywali polskich piłkarzy w eliminacjach mistrzostw Europy 2016, najwyżej – poza Niemcami – znajdują się Szkoci, sklasyfikowani na 36. miejscu. Wyspiarze zanotowali awans o jedną lokatę. Irlandia jest nadal 61., Gruzja 126., zaś Gibraltar nie jest jeszcze notowany na liście światowej.\nKolejny ranking ogłoszony zostanie 18 grudnia.\nPolska – Szwajcaria 2:2. Byłeś na meczu we Wrocławiu? Znajdź siebie na gigantycznym zdjęciu\nTrzeba pochwalić PKW, że nareszcie zachowała się przytomnie – wydała zalecenie, by karty z nieważnymi głosami nie zostały – jak każą przepisy – zniszczone. Z komisji okręgowych w całej Polsce zostaną przekazane do archiwum.To efekt licznych apeli o to, by w związku z wyjątkowo dużą liczbą nieważnych głosów zabezpieczyć źle wypełnione karty, tak by można było je zweryfikować.To bardzo dobra decyzja. Rzeczywiście prawo nie przewiduje analizy nieważnych głosów w wyborach do sejmików w przeciwieństwie do kart z głosowania na prezydentów, burmistrzów, wójtów i radnych. Według rządowego rozporządzenia nieważne głosy do sejmików, po zakończeniu wyborów i rozpatrzeniu przed sądami protestów wyborczych, miały po prostu zostać zniszczone.Tymczasem w kończących się wyborach liczba takich głosów była szczególnie duża, bo przekraczała 17 proc. Wywołało to protesty i zarzuty, zwłaszcza ze strony PiS o sfałszowanie wyborów.Dobrze więc, że nieważne karty zostaną. Następnym krokiem powinno być powołanie niezależnej komisji, która sprawdzi, ile kart było pustych, na ilu skreślono więcej niż jednego kandydata i czy można się na nich doszukać śladów fałszerstw, np. dodawania krzyżyków wyraźnie innym charakter pisma.\nTeza o sfałszowaniu wyborów jest uznana za obowiązującą. I to Platforma-PSL najbardziej na tym korzystają: „Pytanie o to kto sfałszował jest tak naprawdę pytaniem o to kto na fałszerstwach mógł skorzystać – cui bono? – dziś wiemy, że skorzystała na tym jednoznacznie koalicja PO -PSL. Za organizacje wyborów odpowiada władza i to ona dopuściła do takiej sytuacji”.\n– Celem Jarosława Kaczyńskiego jest doprowadzenie do anarchii, identycznej jak w 1922 roku, kiedy mieliśmy protesty przez kilka miesięcy, że sfałszowano wybory i w konsekwencji 16 grudnia zabito prezydenta Gabriela Narutowicza – powiedział Janusz Palikot w programie „Gość Radia ZET”\n– Nie kontestuję wyborów, które odbyły się 16 listopada w Warszawie. Nie mam wątpliwości, że one dały obraz zgodny z tym, co było w badaniach exit poll – powiedział kandydat PiS na prezydenta Warszawy Jacek Sasin na antenie TVN24.\n– Powinien pan podziękować Jarosławowi Kaczyńskiemu – rozpoczął zaczepnie rozmowę Grzegorz Kajdanowicz z TVN24, przypominając, że choć Sasin otrzymał dziś wsparcie od trzeciego w warszawskich wyborach Piotra Guziała, prezes PiS przykrył tę informację, mówiąc w Sejmie, że wybory zostały sfałszowane. Sasin stwierdził, że należy oddzielić dwie sfery życia – wielką politykę od wyborów samorządowych.- To, co dzisiaj padło w Sejmie, to jest konsekwencja tego, co się dzieje w sprawie tych wyborów od momentu, kiedy zostały zamknięte lokale wyborcze. Mamy jeden wielki festiwal nieprawidłowości. Taka teza jest w tej sytuacji uprawniona – mówił.Sasin ocenił, że cały spór toczy się jedynie o wybory do sejmików, gdzie jest „najwięcej głosów nieważnych i najwięcej wątpliwości”. – Nikt nie kontestuje pozostałych wyborów – komentował.Kandydat PiS na prezydenta Warszawy stwierdził, że teraz stara się głównie o to, żeby ludzie pomimo tego, co się dzieje w Polsce, zechcieli pójść na wybory 30 listopada. – Najbardziej obawiam się tego, że warszawiacy w najbliższą niedzielę zostaną w domu. Mam nadzieję, że pójdą – mówił.Nie kontestuję wyborów w Warszawie– Wyobraża sobie pan sytuację, że pan drugą turę wygrywa, a 13 grudnia idzie z Jarosławem Kaczyńskim w demonstracji przeciw sfałszowaniu wyborów? – pytał Kajdanowicz. – Pan w kółko o tych demonstracjach – odparł Sasin. – Nie będę kontestował wyników wyborów, które jeszcze się nie odbyły. Nie kontestuję wyborów, które odbyły się 16 listopada w Warszawie. Nie mam wątpliwości, że one dały obraz zgodny z tym, co było w badaniach exit poll. Nie mam powodu twierdzić, że było inaczej – wyjaśnił.Na pytanie, czy pierwsza tura w Warszawie była sfałszowana, polityk PiS odpowiedział: – Jeśli byłyby jakieś zastrzeżenia, bo zawsze do każdych wyborów są zastrzeżenia, to są sądy.\n„Schowaj tę pukawkę, durniu, dopóki mam ochotę jeszcze z tobą rozmawiać!” – to wykrzyknął Kloss do niemieckiego oficera Hermanna Brunnera, jednej z głównych postaci serialu, w odc. 14 pt. „Edyta”.\n„Takie sztuczki nie ze mną, Brunner. Zapominasz, z kim mówisz. Albo gadaj, o co ci chodzi, albo nie zawracaj mi głowy!” – to cytat, który często jest przekręcany na „Nie ze mną te numery, Brunner”. Pochodzi z odc. 14 pt. „Edyta”\n„Niestety, muszę ci jeszcze raz przyłożyć” – odc. 7, „Podwójny nelson”.\n„Panowie z Gestapo często poszukują ludzi, których mają u siebie” – odc. 12 pt. „Zdrada”.\n„Wyjątkowa z ciebie kanalia, Brunner” – to kolejny cytat, który został przeinaczony. W popularnej wersji „Brunner, ty świnio!” nigdy się w serialu nie pojawił. Odc. 15 pt. „Oblężenie”.\n„Hermann, oszczędzaj szkło” – odc. 14, „Edyta”.\n„Ta rozgrywka, sojuszniczko, jest już skończona” – to Kloss powiedział do Anny-Marii Elken, oficerki amerykańskiego wywiadu w odc. 17 pt. „Spotkanie”.\nParadowska: – Zastanawiam się, jak dużo świetnych seriali wyprodukowanych w tamtych czasach oparło się czasowi i kolejne pokolenia wciąż je oglądają. Takich „Czterech Pancernych”. Albo wszystkie bardzo dobre o PRL-u, typu „Alternatywy 4”.\nKariera Mikulskiego to jednak – jak zauważyli publicyści – nie tylko „Stawka”. Był on przede wszystkim aktorem teatralnym – czytaj sylwetkę >>>\nPrzypomnijmy, że 13 grudnia 1981 r. Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego zamknęła tysiące ludzi w więzieniach i obozach internowania, a przeciwko protestującym rzuciła armię i ZOMO z zadaniem brutalnego rozprawienia się ze społecznym oporem. Analogia jest oczywista – 33 lata po grudniowym dramacie junta jeszcze raz sięgnęła po te same metody. Rzuciła przeciw narodowi polskiemu elektorat z zadaniem niegłosowania na partię Jarosława Kaczyńskiego.I dziś elektorat melduje: „Zadanie wykonane!”.Zapowiadane na grudzień obchody klęski PiS w wyborach samorządowych każą jednak zapytać: a co z klęskami w pozostałych wyborach? Wszak one też domagają się godnego uczczenia.Warto je powiązać z innymi tragicznymi datami, w które obfituje polska historia. Przegraną partii Jarosława Kaczyńskiego w wyborach parlamentarnych można np. upamiętnić marszem w rocznicę rzezi Pragi, a klęskę w wyborach prezydenckich – wiecem w dniu egzekucji przywódców powstania styczniowego.Tegoroczne obchody 13 grudnia pozostawiają jednak niedosyt wynikający z tego, że dwa tygodnie po pierwszej czeka nas jeszcze druga tura wyborów samorządowych. Warto zatem podzielić świętowanie klęski PiS na dwa etapy, oddzielnie celebrując przegraną w pierwszej, a oddzielnie – tę w drugiej turze.Historia stanu wojennego podsuwa dobre rozwiązanie: wszak właśnie dwa tygodnie trwał najdłuższy strajk w grudniu 1981 r. Ponad tysiąc górników kopalni Piast zjechało 650 m pod ziemię i trwało tam na dole, w ciemności i zaduchu, równo 14 dni – od 14 do 28 grudnia.Kopalnia Piast w Bieruniu istnieje do dziś. Może więc lepiej byłoby, gdyby Jarosław Kaczyński, zamiast maszerować w Warszawie 13 grudnia, uroczyście zjechał z towarzyszami 14 grudnia na przodek Piasta i pozostał tam przez dwa tygodnie?Wielki finał 28 grudnia z pewnością przyciągnąłby tłumy reporterów. O takie kadry wszystkie telewizje wprost się zabijają: oto z mrocznego szybu powoli wyłania się winda, a w niej stłoczeni, pokryci węglowym pyłem politycy PiS.Ich oblicza blade i posępne, lecz pełne zaciętej determinacji i heroicznego męstwa. Krata rozsuwa się ze złowieszczym zgrzytem i jako pierwszy wychodzi Jarosław Kaczyński, za nim widzimy Joachima Brudzińskiego, Zbigniewa Girzyńskiego i innych. Kroczą w absolutnym milczeniu, dumni i niezłomni, a w ich gorejących oczach odbijają się błyski fleszy.Łopoczą sztandary, chór śpiewa: „Jeszcze Polska nie zginęła, póki my żyjemy”.\nBliska prezesowi PiS socjolog jest zdania, że Kaczyński po wyborach samorządowych przyjął niewłaściwą strategię. Powinien tryumfować – mówić o zwycięstwie jego partii, a nie z pełnym przekonaniem powtarzać tezę o sfałszowanych wynikach.\nJustyna i Paulina Lasotówny studiują na Uniwersytecie Warszawskim. Ojciec jest z nich dumny, w rozmowie z nami chwali się, że jedna zna pięć języków obcych, w tym tak rzadkie jak białoruski. Według taty obie siostry ciągnie do polityki, w której chcą się wypróbować. Te próby to m.in. pomoc w ramach wolontariatu przy eurowyborach (pracowały wówczas dla komitetu Andrzeja Dudy).Miesiąc temu córki Marka Lasoty zostały krajowymi asystentkami europosła PiS. Sam ojciec do niedawna był radnym Platformy Obywatelskiej. W sierpniu został kandydatem PiS na prezydenta Krakowa. Czy to zbieg okoliczności?Dać szansę studentom– Błagam, proszę sobie nawet w ten sposób nie żartować. To bardzo poniżająca teza dla Marka Lasoty. Jego córki zatrudniłem na krótki czas jak wielu młodych ludzi. Jestem zadowolony, że mogę dać szansę studentom, Unia Europejska daje na to dużo pieniędzy, które niewykorzystane wracają do kasy unijnej – komentuje Andrzej Duda w rozmowie z „Wyborczą”. Na pytanie, dlaczego akurat one i czy nie jest to efekt jego znajomości z Markiem Lasotą, europoseł odpowiada: – Kierowałem się opinią dyrektora mojego biura. Pod koniec roku dokonamy podsumowania i ocenimy, kto z tych wszystkich osób zostanie u nas na dłużej.Siostry zarabiają ok. 2 tys. zł brutto. Ich umowy sporządzono na dwa miesiące. Czym się zajmują? Obaj politycy wyjaśniają: analizą mediów, głównie rosyjskojęzycznych i przygotowywaniem newslettera na potrzeby europosła.Marek Lasota: – Jestem zaskoczony, że o to pytacie. Nie widzę w tym żadnego problemu, wiosną pracowały jako wolontariuszki przy kampanii Andrzeja Dudy. Potem zapytały o możliwość stażu. Nie przeczę, że znam się z Andrzejem, jego teściową znam od dzieciństwa. Stanowczo podkreślam, że córki zostały zatrudnione, jeszcze zanim zaproponowano mi kandydowanie – mówi kandydat na włodarza Krakowa.Prowadzą działalność poselską w terenieZapytaliśmy też innych europosłów o zatrudnianie asystentów krajowych i deputowanych do Parlamentu Europejskiego. – Każdy europoseł rozdziela pulę przeznaczoną na wszystkie koszty osobowe, czyli 24 tysiące euro miesięcznie, według uznania. Ilu można mieć asystentów? Dowolną liczbę. Ale tym pracującym w Brukseli nie można zapłacić mniej niż 2 tysiące euro miesięcznie. Wynagrodzenie asystenta krajowego nie może znacznie przekroczyć średniej krajowej ani też być niższe niż płaca minimalna – wyjaśnia Bogusław Sonik, były europoseł.Czym zwykle zajmują się asystenci krajowi? – Utrzymują kontakty z wyborcami, biorą udział w życiu regionu, docierają do różnych środowisk. Ogólnie prowadzą działalność poselską w terenie, ale też są odpowiedzialni za kalendarz sekretariatu – dodaje Sonik.Nie chodzi o jakiś głośny nabór\nCórka o matce: „Długo nie pożyje, ha ha!”. I rzuca jej w twarz kubkiem z kawą [CYKL „WYBORCZEJ” – CZ. 3]\n– Śnił mi się uniwersytet, na którym studiowała Paulina. W moim śnie ona nie żyje i nikt po niej nie płacze. Mijam wykładowcę córki, studentów. „Zabiliście ją” – mówię. I się budzę.Urszuli, 60-letniej ekonomistce, nie śni się już nic, odkąd Paulina jest w domu. Prawie w ogóle już nie sypia.Paulina przyjechała w czerwcu, na weekend. Wróciła do miasta, z którego zawsze chciała uciec, bo to „taka prowincja”, choć 100 tysięcy mieszkańców. – Tyle piłam, że szok – oznajmiła na wejście. I została. Od czerwca pije co dzień.Paulinę zawsze ciągnęło do większego świata, do sztuki, kultury. Świetnie się uczyła, uwielbiała czytać. Do Krakowa wyjechała na studia 11 lat temu. Jednak była wieczną studentką (antropologia, filozofia), nic nie skończyła, pracy magisterskiej nie obroniła.Wcześniej wpadała do domu na dwa, trzy dni, góra na tydzień. Wyciągała pieniądze i wyjeżdżała.- Dziecko! Ty powinnaś się leczyć – mówiła jej Urszula, ale na próżno. Dziś woli się nie odzywać, bo dostanie po głowie. Bo po trawie i kilku piwach Paulina zaczyna szaleć. – Jesteś beznadziejna – poniża matkę. Potrafi rzucić jej w twarz kubek z kawą. Albo popielniczkę. Urszula ze strachu wychodzi z domu.Paulina śpi za dnia. Wieczorem odpicowana idzie do baru. Wraca o czwartej, piątej rano. Rechocze pod drzwiami. Rozmawia z kimś: „Matka stara, na emeryturze. Długo nie pożyje. Ha, ha!”.- Może sama do siebie tak gada? – Urszula zrywa się z łóżka. Puszczają jej nerwy: – Zamknij się, bo muszę rano wstać!- Co za ton – kpi Paulina, wysoka, silna 30-latka. I kopie matkę w krocze. Urszula zwija się z bólu. – Jak fajnie, że jesteś taka sssłaba – syczy córka.Urszula ze strachu nie może zasnąć. Wyciąga papierosy spod poduszki. Przed córką chowa tam cenne rzeczy: portfel, klucze, telefon. Ciężko zapalić, ręce dygoczą. A rano idzie do biura. Jest na emeryturze, kiedyś pracowała w banku. Teraz przyucza się, ma szansę na nową pracę. Musi mieć sprawny umysł, może ją zatrudnią. Potrzebuje tej pracy i spokoju. Niestety, choruje na SM, ale szef powiedział, że mu to nie przeszkadza.Nie powiedziała córce, gdzie to biuro. W pół roku straciła dwie dorywcze prace. Bo córka codziennie przychodziła, robiła awantury, żądała pieniędzy.\n– Jej musiało się stać coś złego, skoro doprowadziła siebie do takiej ruiny, a teraz niszczy mi życie – myśli Urszula. – Może to przez długi? Paulina pożyczała od znajomych pieniądze. Nie oddawała. Wszyscy się od niej odwrócili.\n– Mogłaś mnie nie urodzić. Mogłaś usunąć! – Paulina w szale szarpie matkę za włosy.\nPracownik socjalny założył Urszuli Niebieską Kartę. – Musi pani zawsze dzwonić na policję, gdy córka będzie panią biła – powiedział. Ona po telefon jednak nie sięga, choć po ostatnim kopniaku przez dwa dni nie mogła siedzieć. – Boję się. Zadzwonię, a ona może mnie zabić, gdy wpadnie w szał.W lipcu poszła złożyć zeznania do prokuratora, by nastraszyć Paulinę. Wycofała, gdy córka obiecała poprawę. Paulinę badał wtedy psychiatra, biegły sądowy. Powiedział, że jest zdrowa, choć może powinna chodzić do psychologa.- Ale ja widzę, co się dzieje. Powinni ją wziąć na odwyk. Ponownie złożyłam wniosek do prokuratury: o zakaz przebywania pod jednym dachem i zakaz zbliżania się. Może to jedyny sposób, by ratować siebie i ją? Może musi dotknąć dna, by się odbić? Prokurator jeszcze nie odpowiedział. Dzwoniłam, mówili, że pani z przemocówki jest na urlopie.Wynoś się, stara szmato!Teresa nasłuchuje. Czai się. Odryglowuje drzwi w pokoju, powoli, żeby nie zaskrzypiały. Wymyka się na palcach. Oby tylko nie usłyszeli. On albo ona. Sama już nie wie, które gorsze.Nikt z sąsiadów nie pomoże Teresie. Nikt nie pójdzie zeznawać. Jedni powiedzieli jej, że się boją. Inni piją razem z córką Teresy i jej konkubentem.Mieszkanie – w kiepskiej dzielnicy wojewódzkiego miasta nad Odrą – 62-letnia Teresa dostała po ojcu. Pracował w Służbie Bezpieczeństwa. Sam wychowywał dzieci po śmierci żony. Nie pił, nie bił, ale rygor musiał być. Jak któreś nie poskładało ubrania przed spaniem, wysypywał wszystko z szuflad. Kazał układać, nawet w nocy. Teresa układała posłusznie, koszulka po koszulce. I jeszcze wdzięczna była, że nie oddał ich do domu dziecka po śmierci mamy.Skończyła technikum budowlane, na trzy lata wyjechała z mężem do Monachium. – Wróciliśmy, bo życie tam drogie. Poza tym nie chciałam żyć w obcym państwie. A dziś jestem obca we własnym domu. Życie zawęziło mi się do tej klitki w mieszkaniu. W zasadzie jestem bezdomna. Jutro dachu nad głową mogę nie mieć. Konkubent córki to obcy człowiek, ale boli, że córka pozwoliła, bym zamykała się co wieczór ze strachu.Ludzie radzili: „Teresa, odetnij pępowinę. Zacznij żyć swoim życiem. Zostaw te dzieci”. Teresa jednak ciągle im pomagała, nawet gdy dorosły. Córka zaczęła zawodówkę, nie skończyła. Syn – to samo. Dawała im pieniądze, bo pamiętała, jak to jest patrzeć na innych z zazdrością, gdy samemu ma się niewiele.Mieszkali pod jednym dachem. Teresa, syn z konkubiną, córka z konkubentem i wnuki. Mąż pił, ale potrafił przestać nawet na rok. Dzieci też lubiły wypić. Urządzały libacje ze znajomymi. Ale póki ojciec żył, trzymał porządek. Pochowała go 13 lat temu. Po jego śmierci alkohol w domu stał się codziennością. A Teresa alkoholu nie znosi. Wtedy sąsiad zapoznał Teresę z pewnym panem ze wsi. Że sobie przypadli do gustu, poszła do niego mieszkać. Chciała uciec od pijaństwa. – Głupia byłam – mówi.Dzieci zostały w mieszkaniu matki. Nie płaciły czynszu. Dług rósł. Komornik wszedł Teresie na pensję. Poradził, żeby mieszkanie oddała dzieciom, razem z długami. Tak zrobiła i sześć lat temu zameldowała się na wsi.\nTeresa nie wycofała zeznań. Dostała Niebieską Kartę. Wszczęto postępowanie, ale konkubent do czasu rozstrzygnięcia sprawy będzie mieszkał w tym samym mieszkaniu. Na razie powołano biegłych, by osądzić m.in., czy jest uzależniony od alkoholu.Teresa w swojej klitce założyła zamek. Zaryglowała drzwi. Od córki i jej konkubenta dostała zakaz wchodzenia do kuchni. Zakaz dostały też dzieci, nie mogą rozmawiać z babcią. Najmłodszy i najstarszy, gdy nikt nie widzi, mówią do Teresy: „Cześć, babcia”. Środkowy już wcale się nie odzywa.- Nie mam nic. Nie mam domu, nie mam rodziny. Mieszkanie jest ich, mogą mnie wyrzucić. I gdzie ja pójdę?Synu, pokaż oczy– Gdybym wiedziała, że będę mieć takie dzieci, może nigdy bym ich nie miała? Co ja źle zrobiłam, że synowie są tacy? Czym na to zasłużyłam? – myśli Edyta codziennie. – Mam piętnaścioro rodzeństwa. Wszyscy zostali w domu, a tylko mnie rodzice oddali do bidula. Miałam dwa lata. Nie byłam ostatnia rodzona, tylko dziesiąta. Po mnie było jeszcze sześcioro dzieci i wszystkie matka zostawiła przy sobie. Powiedziała mi po latach, zanim zmarła, że to ojciec mnie nie chciał, bo wszystkie dzieciaki miały świński blond na głowie, a ja byłam ciemna. Matce wybaczyłam. Ojcu nigdy. Piszę z rodzeństwem, ale nie czuję więzi. Lepiej dogaduję się z przyrodnią siostrą, z którą się wychowałam w rodzinie zastępczej, chociaż byłyśmy zupełnie inne. Ona grzeczna. Ja skakałam po drzewach. Nie pasowałam tam.Miałam 17 lat, jak wyprowadziłam się z tamtego domu. Skończyłam zawodówkę. Zakochałam się. Chciałam mieć swoją rodzinę. Mąż, dzieci, ja miałam im gotować Marzenia prysły, bo on zaczął bardzo pić. To był alkoholik, kryminalista. Siedział za rozboje, kradzieże. Ubliżał mi strasznie. Wytrzymałam tak 10 lat. Odeszłam z synami.Związek z ojcem mojej córki przerwałam jeszcze szybciej, po trzech latach. Też alkohol wziął górę. Nie chciałam, żeby moje dzieci z tym rosły.Może synowie poszli w ślady ojca? A może to przez dzielnicę? Kiedyś roiło się tu od alkoholików, ćpun na ćpunie. Może synowie za dużo się napatrzyli? Byłam samotną matką. Dużo pracowałam, żeby im niczego nie brakowało. Na trzy zmiany, przy taśmie w fabryce. Dorabiałam też na boku. Chowali się u sąsiadek.Maciek zawsze był trudny. Miał kuratora, bo gnębił kolegów w szkole. Był w ośrodku dla uzależnionych. Nie pomogło. Tyle że zawodówkę skończył.Pierwszy raz zadzwoniła po policję, gdy miał 17 lat. Syn wyzywał ją i groził. Później wiele razy dzwoniła po pomoc, gdy szalał w mieszkaniu.Dziś Maciek ma 21 lat. Edyta idzie do pracy. Opiekuje się starszymi ludźmi. – Gdzie leziesz? – bełkocze do niej syn. – Gdzie to schowałaś?! Oddaj, kurwo! – wali pięścią w ścianę.\nIza urodziła się z ciężką wadą serca – całkowitym przełożeniem wielkich pni tętniczych. Leczenie Izy komplikuje to, że wszystkie wnętrzności ma ułożone odwrotnie, np. serce ma po prawej stronie.Kiedy miała dwa lata, kardiochirurdzy z Warszawy przełożyli jej naczynia, tak by nieutlenowana krew nie trafiała do krążenia systemowego. Prawą komorę serca z tętnicą płucną połączono graftem, czyli sztucznym naczyniem. Po zabiegu dziewczynka mogła prawie normalnie funkcjonować. Kłopoty zaczęły się po komunii. – Dostałam rower, ale okazało się, że nie mogę na nim jeździć – denerwuje się Iza. Graft zaczął się przytykać. Lekarze tłumaczyli, że to normalne, bo naczynie to ciało obce.Wiosną wystarczyło, że Iza zrobiła kilka kroków, by siniała. Po Wielkanocy nie wróciła do szkoły, a jej mama zaczęła szukać ratunku. Dotarła do kardiologów z łódzkiego Instytutu Centrum Zdrowia Matki Polki.- To był tak zwany trudny przypadek – mówi prof. Tomasz Moszura z Kliniki Kardiologii ICZMP. – Trzeba było podjąć ryzyko, by ratować pacjentkę, której krew była natleniona tylko w 30 proc.Kardiolodzy postanowili udrożnić zwapniały graft tak samo, jak udrażnia się naczynia u zawałowców. Przez żyłę udową wprowadzili cewnik i dotarli nim do serca. Do graftu wprowadzili balon i wypełniając go solą fizjologiczną, rozszerzyli sztuczne naczynie. Aby się nie zapadło, założyli stent. Wybrali specjalny – taki, który można poszerzać, gdyby naczynie znów zaczęło się przytykać.Prof. Moszura: – Pacjentka ma serce po prawej stronie. Położenie komory i przedsionka jest inne. Trudniej niż u zwykłych pacjentów dotrzeć cewnikiem do serca i jego wnętrza. O zabiegu mówię panu w kilku zdaniach, ale on trwał aż pięć godzin!\n– Tam miałem między operacjami siedem minut przerwy, w Polsce między zabiegami mija często co najmniej godzina – mówi lekarz, który po 30 latach pracy w Niemczech wrócił do Polski. Rozmowa z Andrzejem Morawskim, ginekologiem onkologiem\n– Z tej najważniejszej w Polsce trybuny muszą paść słowa prawdy: te wybory zostały sfałszowane – grzmiał w środę w Sejmie Jarosław Kaczyński. Tylko jak do tego doszło, skoro w prawie każdej z 27 435 obwodowych i 2825 terytorialnych komisji wyborczych PiS miał swojego zaufanego człowieka, a żaden z nich nie widział systemowych oszustw?\nObwodowe komisje są kluczowe w trakcie głosowania. To w nich oddajemy głosy, to w nich są one liczone po raz pierwszy, to w nich sporządza się pierwszy drukowany protokół, który musi podpisać co najmniej połowa członków komisji. Jeśli więc były fałszerstwa, to na tym poziomie – bo protokoły są jawne, wywieszane publicznie i wystarczy je zliczyć, by znaleźć nieprawidłowości przy podawaniu wyników na kolejnych szczeblach zliczania głosów.Zobacz tutaj, co się dzieje z twoim głosemW sumie we wszystkich komisjach, do których partie (komitety wyborcze) mogły delegować swoich zaufanych ludzi, pracowało 16 listopada 263 010 osób. Jeśli więc do fałszerstw – jak twierdzi Jarosław Kaczyński – doszło, to musiały w nich bezsprzecznie uczestniczyć tysiące członków lub sympatyków PiS, zgłoszonych przez tę partię do pracy w obwodowych i terytorialnych komisjach wyborczych lub posłanych do nich jako mężowie zaufania.Tak wyglądały np. składy powiatowych komisji w Wielkopolsce , a takobwodowych w mieście Piła czy gminnych w Suchym Lesie pod Poznaniem .Podaję te dane dlatego, że to w województwie wielkopolskim oddano najwięcej nieważnych głosów w wyborach do sejmiku – 22,77 proc. – oraz bardzo wiele w wyborach do rad powiatów. Politycy PiS i związanych z nim innych partii wskazują zaś Wielkopolskę jako przykład ewentualnych fałszerstw.Dla porównania podaję też składy komisji obwodowych w małej gminie Rogowo w województwie kujawsko-pomorskim . Dorzucę jeszcze składy komisji ze Stargardu Szczecińskiego w Zachodniopomorskim oraz w Otyniu – niewielkiej gminie województwa lubuskiego. W tym regionie oddano 20,54 proc. głosów nieważnych w wyborach do sejmików.Mógłbym tak wymieniać w nieskończoność i udowadniać, że osoby delegowane przez PiS – członkowie tej partii lub jej sympatycy – albo byli w wielkiej zmowie fałszerzy wyborów, albo byli ślepi i głusi, albo popadli w pomroczność jasną i dlatego nie potwierdzają systemowych oszustw.Co i tak nie zmienia sytuacji, bo Jarosław Kaczyński wie swoje. – Nawet jeżeliby ktoś nie chciał w to uwierzyć, z różnych względów, to i tak ilość głosów nieważnych, a także to ogromne zamieszanie, które powstało w trakcie liczenia głosów, delegitymizuje te władze – dodał.Pewnie sam nie zorientował się, że to wszystko delegitymizuje także jego partię, skoro przyłożyła się w tak ogromnym stopniu do rzekomego sfałszowania procesu wyborczego.


Gwiazdy porno lat 80 tych - Seks Portal - kobieca strona erotyki\nAneta R. 7 kwietnia 2018 0\nWbrew pozorom porno, filmy erotyczne, nagie męskie i kobiece ciała to wcale nie wymysł dwudziestego pierwszego wieku. Przeciwnie porno wraz ze wszystkimi swymi kategoriami rozwijało się przede wszystkim w latach osiemdziesiątych dwudziestego wieku.\nW tym okresie branża aktorek porno była niemalże tak samo bogata, jak i obecnie. Czy były jakieś istotne różnice? Być może gwiazdy porno, krępowane nieco bardziej kulturą i ówczesnymi obyczajami były nieco bardziej wysublimowane. Jednakże z całą pewnością nie można zaprzeczyć, że wiele gwiazd porno lat osiemdziesiątych to także pełne wulgaryzmu i dzikiego seksu kobiety.\nWarto zaznaczyć, że nieco mniej popularne było porno mężczyzn, które współcześnie cieszy się ogromnym zainteresowaniem wśród kobiet.\nJak kształtowało się porno lat osiemdziesiątych i jak wyglądały ówczesne gwiazdy? Na to pytanie najlepiej odpowiedzą poniższe zdjęcia.\nLata 80. – Jennifer Jones\nLata 80. – Candy Evans\nLata 80. – Heather Lere\nLata 80. – Barbara Dare\nLata 80. – Amber Lynn\nLata 80. – Tracey Adams\nLata 80. – Tori Welles\nLata 80. – Nina Hartley\nLata 80. – Ginger Lynn\nLata 80. – Traci Lords\nTAGS » gwiazdy lat 80tych, lata 80, porno lata 80, seks


Iggy Azalea chce zerwać kontrakt z wytwórnią | POPHEART.plPOPHEART.pl\nIggy Azalea chce zerwać kontrakt z wytwórnią\nKategorie: Album, Iggy Azalea, NEWS\nIggy Azalea nie ma szczęścia w muzycznym showbiznesie. Jeszcze kilka lat temu wielu nazywało ją nową królową rapu, a dziś nie może nawet sama wydać swojego kolejnego albumu. Iggy przyznaje, że czuje się więziona przez swoją wytwórnią i chce zerwać wiążący ją kontrakt.\nRaperka miała wydać w tym roku swój drugi album, ale po kiepskim przyjęciu singla “Savior” wytwórnia postawiła pierw na EP-kę. “Survive the Summer” trafiło do sprzedaży 3 sierpnia nakładem wytwórni Island Records. Na EP-ce znalazło się łącznie sześć premierowych kompozycji, a głównym utworem promującym jest piosenka “Kream”, którą raperka zaprezentowała miesiąc wcześniej. Niestety EP-ka zadebiutowała na 144 miejscu listy Billboard 200, co z pewnością przekreśliło nadzieje Iggy na szybkie wydanie całego albumu. Raperka odwołała nawet jesienną trasę koncertową.\nW swoich wpisach na Twitterze, rozżalona Iggy ogłasza, że chce zerwać swój kontrakt z wytwórnią Island Records. Od zakończenia kontraktu dzieli ją tylko jeden album, ale jak widać Iggy nie jest w stanie go wydać. Chce więc zakończyć współpracę wcześniej.\nW usuniętym już tweecie raperka ogłosiła, że pracuje nad mixtapem, bo to jedyna droga, aby mogła zrobić, to co chce. Nie jest to pierwszy raz, kiedy Iggy narzeka na współpracę ze swoją wytwórnią.\n“Kocham Island Records, ale nie chce wytwórni. Chce mieć swoją własną wytwórnie. Są teraz prowadzone w tej sprawie rozmowy. Chce być moim własnym szefem – czuję, że byłabym lepsza, gdybym mogła sama podejmować decyzje – mam na to pieniądze”\n“Na chwilę obecną to tylko rozmowy. Nie wiem czy mi się uda. Będę szczęśliwa z Island Records, to dobrzy ludzie, ale czuję, że lepiej dla mnie od strony biznesowej byłoby mieć kontrolę nad wszystkim, kiedy czuję, że byłabym w stanie ogarnąć to sama”\nFani raperki zastanawiali się, czy wpływ na decyzję wytwórni będą miały ostatnie wyniki Iggy na listach przebojów.\n“Jeżeli nie mam dobrych wyników na listach, to powinno być to dla mnie pomocne, aby wyrwać się z tej umowy. Nie proszę ich o nic, tylko o zakończenie naszej współpracy”\nWrócił także temat trasy koncertowej.\n“Nie zrobię jej ponieważ nie zarobiłam wystarczająco dużo na EP-ce”\n“Nie chcę wyjść na niegrzeczną, ale wiem jak działa ten biznes i myślę, że dokonam lepszych decyzji niż oni. Oni robią wiele rzeczy bez intuicji, ponieważ utknęli w starych metodach”\nMyślicie, że Iggy uda się zerwać kontrakt?\nIggy Azalea śpiewa fragment nowego duetu z Charli XCX. Będzie hit?\nIggy Azalea najlepszą raperką tej dekady


Tynk Nanonsilikonowy, najnowszy sposób na wykończenie elewacji – GREINPLAST PLUS Sp. z o.o. Sp.k.\nOpublikowano 5 marca 2019 5 marca 2019 [data] przez plus-grafik\nCiągle rosnące wymagania klientów w kwestii wyboru tynków, wykańczających fasadę elewacji stanowią wyzwanie dla producentów z branży chemii budowlanej. Postęp technologiczny pozwala na osiąganie coraz lepszych rezultatów w zakresie parametrów użytkowych elewacji. Nowych możliwości dostarcz między innymi nanotechnologia\nW zależności od sposobu izolacji, fasadę możemy wykończyć tynkiem: mineralnym, akrylowym, silikatowym, bądź silikonowym. Najnowocześniejszym tynkiem znajdujących się w ofercie firmy Greinplast jest tynk nanosilikonowy. Nanosilex TNB poza specjalnymi właściwościami samoczyszczącymi, gwarantuje najwyższą trwałość powłoki i koloru.\nDużym ograniczeniem przy doborze koloru elewacji jest fakt, że z czasem intensywność wybranego koloru zmniejsza się. Pod wpływem słońca oraz innych warunków atmosferycznych, elewacja „blaknie”, a wygląd budynku staje się niekorzystny. Formuła tynku nanosilikonowego z wbudowanymi kopolimerami, pozwala na uzyskanie powłoki wyjątkowo odpornej na działanie promieniowania UV i innych czynników atmosferycznych. Dzięki temu tynki o intensywnych kolorach nie blakną i nie odbarwiają się pod wpływem promieniowania słonecznego. Dodatkowym atutem jest bardzo dobre związanie wypełniaczy i pigmentów, wpływające na zwiększoną trwałość powłoki. Tynk nanosilikonowy doskonale sprawdzi się przy elewacjach w intensywnych odcieniach oraz wtedy, gdy zechcemy wyróżnić fragment ściany kontrastowym, mocnym kolorem.\nPoza tym Nanosilex wyposażony został w specjalistyczny Greinplast Microfilm Bio Protect, który zapobiega, porostowi wszelkiego rodzaju alg i grzybów na elewacji. Będzie to ważnym atutem w przypadku budynków znajdujących się blisko drzew, lub innej roślinności sięgającej do wysokości fasady.\nJedną z najważniejszych zalet tynku nanosilikonowego jest tak zwany „wysoki kąt zwilżenia”. Dodatek bardzo drobnych glinokrzemianów otrzymywanych metodą syntetyczną oraz innych składników o odpowiednio dobranym uziarnieniu, zabezpieczają elewację przed wsiąkaniem wody. Dzięki temu krople spływają po ścianie i zabierają ze sobą zabrudzenia znajdujące się na ścianie, jednocześnie nie wchłaniając ich w głąb tynku. W taki oto sposób, brudna elewacja w momencie jej zwilżenia, na przykład poprzez deszcz, samoczynnie się opłukuje, a co za tym idzie oczyszcza. Miejsca do których deszcz nie dociera można natomiast spłukać zwykłą wodą, otrzymując ten sam efekt.\nPrzygotowanie podłoża oraz zastosowanie tynku nanosilikonowego\nPodłoże, na którym chcemy zastosować Nanosilex musi być nośne, zwarte, suche oczyszczone z kurzu, brudu, wykwitów solnych, resztek organicznych oraz jakiekolwiek innych substancji utrudniających przyczepność. Występujące algi i grzyby należy bezwzględnie usunąć. Podłoża mineralne niejednorodne lub o zwiększonej chłonności należy zagruntować odpowiednio rozcieńczonym preparatem Grienplast U. Powierzchnie na które będzie nakładany tynk muszą być zagruntowane farbą podkładową Greinplast XP w kolorze zgodnym z kolorem tynku.\nTynk nanosilikonowy może zostać zastosowany na wszelkie typowe podłoża mineralne takie jak: beton, tynki cementowe, cementowo-wapienne oraz jako wyprawa tynkarska na warstwach zbrojonych siatką w systemach ociepleń Greinplast.


Przegląd rynku preparatów, które pomagają zabezpieczyć psy przed kleszczami - Psy.pl\nPrzegląd rynku preparatów, które pomagają zabezpieczyć psy przed kleszczami\nKażdy właściciel psa (również i kota!) powinien być świadomy istnienia różnorodnych możliwości zabezpieczenia swojego pupila przed kleszczami. Powinien on w szczególności zwrócić uwagę na zalety, wady, wskazania i przeciwwskazania konkretnych preparatów. Obecny rynek przeciwkleszczowy jest na tyle rozbudowany, że lekarz weterynarii bez większego problemu możne dopasować odpowiednią substancję czynną i jej formę dla indywidualnego pacjenta.\nKrople spot-on – jest to prawdopodobnie najczęściej stosowana forma preparatów przeciwkleszczowych. Są one dość tanie, a główną ich zaletą jest ogromny wybór w substancjach czynnych. Należy jednak pamiętać o częstotliwości ich stosowania – zazwyczaj co trzy, cztery tygodnie oraz o konieczności uniemożliwienia zwierzęciu (bądź jego kompanowi) zlizania preparatu ze skóry. W niektórych przypadkach (np. pyriprol) działanie kropli jest na tyle trwałe, że nie trzeba przejmować się kąpielami psa i zabawą w deszczu czy jeziorze. Przy podaniu każdego preparatu należy mieć na uwadze układ rozrodczy zwierzęcia – nie wszystkie preparaty są bezpieczne dla suk w ciąży. Substancje czynne, które w takim wypadku nie wykazują działań niepożądanych to (według ulotki): selamektyna oraz połączenie imidaklopridu i permetryny.\nObroża – to najlepszy wybór w przypadku zapominalskich właścicieli, ponieważ działa ona od pół roku do ośmiu miesięcy. Kolejną zaletą jest to, że poza aktywnością bójczą, wykazuje ona działanie odstraszające (połączenie imidakloprydu i flumetryny). Nie jest to jednak dobra opcja dla rodzin z małymi dziećmi, które mogłyby zbyt często dotykać do obroży. W przypadku częstych kąpieli, mimo zapewnianej wodoodporności niektórych produktów, obrożę należałoby zdjąć na czas kontaktu z wodą.\nTabletka smakowa – zdecydowanie numer jeden jeśli chodzi o łatwość podania. Czas działania przeciwkleszczowego waha się od czterech do dwunastu tygodni. Co ciekawe, ze wszystkich preparatów przeciw pasożytom zewnętrznym fluralaner jako jeden z nielicznych został przebadany u ciężarnych zwierząt docelowych gatunków i został uznany jako całkowicie bezpieczny w ciąży (według ulotki). Niestety, póki co jest to stosunkowo drogi preparat przeciw kleszczom.\nSpray – bezsprzeczną zaletą spray’u z fipronilem jest jego bezpieczeństwo – może być on stosowany bez większego ryzyka u zwierząt o małej masie ciała oraz u szczeniąt i kociąt powyżej drugiego dnia życia.\nWarto pamiętać, że jedna z częściej używanych substancji czynnych – permetryna – to silna trucizna dla kotów. Ze względu na wprowadzenie środków przeciwkleszczowych do regularnej sprzedaży poza zakładami leczniczymi dla zwierząt, powinno pamiętać się o tym niezwykle toksycznym działaniu i ciągle przekazywać tę informację innym posiadaczom zwierząt. Podanie nawet niewielkiej ilości preparatu przeznaczonego dla psa bądź chociażby jego zlizanie może mieć dla kota skutek śmiertelny.\nPrzed użyciem każdego preparatu, a szczególnie tego ogólnodostępnego w sklepie zoologicznym dokładnie przeczytaj ulotkę, dopasuj preparat do wagi, wieku, stylu życia i stanu zdrowia zwierzęcia. Jeśli czegoś nie rozumiesz – swoje wątpliwości przedstaw lekarzowi weterynarii. Niestety żaden z preparatów obecnie dostępnych na rynku nie zapewnia 100% ochrony przeciwkleszczowej – dlatego każdorazowo po spacerze sprawdź skórę i sierść swojego pupila!\nStwórz z nami nowe Psy.pl!


Jak długo czekaliście na przydomek? - Page 8 - Przydomki - Dogomania\nJa w niedziele zauważyłam,że moja jedna propozycja jest już na liście w FCI, wczoraj dzwoniłam do ZK i jeszcze nic nie wiedzą. Mam nadzieje,że to mój przydomek.\nPropozycja druga z listy, bo pierwsza już wcześniej okazała się zajęta. Wiecie ile teraz może trwać przesłanie z fci do zk danych?\nA kiedy zgłosiłaś? Ja dalej swojego nie mam...\nNapisałam do ZG, z pytaniem o mój przydomek bo wydawało mi się, że już za długo czekam.\nDostałam odpowiedź... Mamy już przydomek, pierwszy z listy - [B]ANTERIS[/B]! :)\nTylko muszę się skontaktować z naszym oddziałem, bo jakbym nie napisała to dalej bym nie wiedziała.\nA ja papiery o przydomek złożyłam 2 grudnia... ciekawe ile im to zejdzie...\nMy dzisiaj dostaliśmy przydomek :)\n[quote name='KaRa_']My dzisiaj dostaliśmy przydomek :)\nZłożyłam o przydomek hodowlany w Bydgoszcy miesiąc temu , wczoraj poraz trzeci dzwoniłam do ZARZĄDU GŁÓWNEGO z zapytaniem jaki przydomek został zaakceptowany i pójdzie do Belgi ,po czym po raz trzeci otrzymałam odpowiedź "że jeszcze nie został rozpatrzony w Warszawie" , pani stwierdziła że "jeszcze nie miała czasu go rozpatrzeć"... więc ja się pytam co ta pani od przydomków robi??? po raz trzeci zostałam odesłana " proszę zadzwonić za tydzień"\nJa czekałam na przydomek rok. Wydaje mi się, że trochę cierpliwości Ci się przyda... być może nawet nie został wysłany do Warszawy.\npropozycje są w Warszawie już od 3 tygodni , a ta nieszczęsna kobieta ma to w du... i nie ma chęci się za niego zabrać , a czekać nie mogę dłużej niż do sierpnia bo wtedy właśnie chce kryć SOFI , jak wyrabiałam małej rodowód to pani ze związku stwierdziła że nie ma co się spieszyć z przydomkiem bo to w ciągu trzech miesięcy się wyrabia i tak naiwna uwierzyłam i teraz mam nerwówkę ... i tak zaniosłam wcześniej niż planowałam\nprostuje sytuacje dziś dowiedziałam się że 3 z pośród 5 propozycji poszło do belgii\ndostałam dziś kopertę z przydomkiem będą'' Koliberki Sofi'' ten chciałam i ten jest ,jestem szczęśliwa\nJa jeszcze koperty nie mam, ale już na stronce FCI jesteśmy :-). Wniosek składałam u mnie w oddziale 12 kwietnia. Z Warszawy wysłali 25 maja... a dziś jesteśmy na stronce FCI. Zaryzykowałam i wysłałam jedną propozycję i tą mam :-D: CZAR Olbrzyma FCI\n[quote name='simbik']Ja jeszcze koperty nie mam, ale już na stronce FCI jesteśmy :-). Wniosek składałam u mnie w oddziale 12 kwietnia. Z Warszawy wysłali 25 maja... a dziś jesteśmy na stronce FCI. Zaryzykowałam i wysłałam jedną propozycję i tą mam :-D: CZAR Olbrzyma FCI[/QUOTE]\nJa musiałam sama osobiście odebrać. Tak zostałam poinformowana przez panią w Poznańskim oddziale...\nMyśmy czekali na przydomek może 1,5 miesiąca? Chyba troche mniej ;-)\nNa szczęście został zaakceptowany dokładnie ten, który najbardziej chcieliśmy, pierwszy z listy. Panie z ZK spisały się tym razem na medal :multi:\nIle czasu Wam upłynęło od momentu wpisania przydomka na stronie FCI do momentu otrzymania potwierdzenia?\nNa liście podałam tylko jedną nazwę, w ubiegłym tygodniu pojawiła się na stronie FCI, po miesiącu od złożenia wniosku. I teraz się niecierpliwię - czy to nasz czy nie? I gdzie mogę najszybciej się dowiedzieć :eviltong:\nChyba krótko, ale ile dokładnie to trudno mi powiedzieć.\nMoże ze 2 tygodnie (maksymalnie)? Tak chyba jakoś.\nNo, nie mogę się doczekać, tym bardziej, że tylko jedną nazwę wpisałam :eviltong:\nJutro będziemy dzwonić do ZG, chyba powinni coś teoretycznie wiedzieć, jeśli z FCI już cuś przyszło?\n[quote name='mychaaaaa']A ja mam takie pytanie.\nNa liście podałam tylko jedną nazwę, w ubiegłym tygodniu pojawiła się na stronie FCI, po miesiącu od złożenia wniosku. I teraz się niecierpliwię - czy to nasz czy nie? I gdzie mogę najszybciej się dowiedzieć :eviltong:[/QUOTE]\nMiałam podobną sytuację co Ty\nNapisałam maila i w moim przypadku okazało się że to mój przydomek.\nDzisiaj dodzwoniliśmy się za setnym razem do Zarządu Głównego...\na więc mamy wybrany przydomek - Winterfield's pisane przed imieniem psa :loveu:\nBardzo ładny przydomek :-)\nWitam wszystkich :) Ja również od niedawna mam przydomek hodowlany. Wniosek złożyłam 25 lipca w o.legionowskim a decyzję do odbioru miałam 17 października. Na stronie FCI przydomek pojawił się już ok. 3 tyg. wcześniej. Co ciekawe wybrano moją ostatnią, piątą propozycję mimo, że inne nie były zajęte (przynajmniej tak wynikało z bazy FCI).\nJa złożyłam wniosek 7 listopada,14 podbili go w głównym,15 stycznia dostałam przydomek! Czyli czekałam ok. 2 miesięcy.\nmoja przygoda z przydomkiem to istna wojna nerwów. Złożyłam 8 stycznia trzy propozycje i czekałam, czekałam, czekałam.. 20 marca dodzwoniłam się do ZG by się dowiedzieć, ze mam decyzję odmowną. Dodam tylko, ze dzień poxniej 21 marca urodziły mi się szczenięta. 24 marca złożyłam w oddziale kolejne propozycje (tym razem 5) i znów czekałam, czekałam, czekałam.. a szczenięta rosły. Dodzwonienie się do ZG graniczy z cudem... gdzieś na początku maja zobaczyłam swoją pierwszą z listy propozycję na stronie FCI. Dopiero 28 maja odebrałam w oddziale potwierdzenie nadania przydomka.. i jest.. w końcu jest.. [B]Borowe Psy..[/B], nic, że szczenięta musiały poczekać na wydanie metryczek. Mam to za sobą, na szczęście.


Zdradliwa Bestia - Opowiadania i wiersze - mgr inż. Dżyszla Homepage\nOpowiadania i wiersze > Opowiadania > Opowiadania kolejowe > Zdradliwa Bestia\nBył wieczór, dziewiętnastego sierpnia. Jak zwykle, kręciłem się po mojej stacyjce tętniącej życiem, okrytą wiecznym dymem spalin i parą intensywnie pracujących parowozów. Ach, mój świat! Ale nigdy nie potrafiłem do niego wejść; zawsze wolałem go obserwować gdzieś z boku. Szczęście też nigdy nie było po mojej stronie. Ot, taki mój los i już.\nPo skończonym technikum kolejowym pracowałem przez pół roku na stacji, oddalonej o czterdzieści minut drogi pociągiem. Oficjalnie w roli pomocnika maszynisty, ale tak naprawdę szczytem była rola palacza raz na tydzień. Przez resztę czasu było ganianie po całej stacji i załatwianie spraw innych. Robiono ze mnie chłopca na posyłki - przynieś, wynieś, pozamiataj. W ciągu kilku ostatnich tygodni nie dostawałem nawet pensji za moje poświęcenia. Zresztą przypominano sobie o mnie dopiero wtedy, gdy trzeba było przenieść w środku ulewy jakieś nieistotne dokumenty z jednego budynku do drugiego.\nDo wizji rychłego zakończenia mojej kariery na tamtej stacji przyczyniał się jeszcze jeden drażliwy fakt. Równolegle ze mną przyjęty został młodszy ode mnie jakiś - jak go nazywałem - pajac. Lecz to jemu właśnie przydzielano prawdziwą pracę zgodną z tym, czego uczono nas w technikum. Miał swoją lokomotywę, na której mógł przebywać, opiekować się, jeździć nią na dalekie szlaki. A co najważniejsze, dostawał za to całkiem niezłą pensję. Ale, za co właściwie? Czy tylko za to, że był lepiej zbudowany ode mnie i wzbudzał tym u innych jakiś niezrozumiały respekt albo poszanowanie czy uznanie? Bo przecież ten pajac nie miał o niczym pojęcia. Jakim cudem zdobył ten zawód, nie wiem i chyba nie chcę wiedzieć. Ile to razy oberwał za swoje zachowanie, za postawę, za błędy... Kilka razy nawet omal nie rozbił maszyny. Ale i tak uważano go za lepszego niż ja. Mnie została jedynie moja pasja, miłość do tych czarnych, pięknych potworów przemierzających stalowe szlaki, za którymi ciągnął się zawsze widziany z daleka wijący się czarny warkocz dymu. Patrząc z perspektywy czasu, ten pajac wiele do dziś dnia się nauczył. Jak to mówią, praktyka czyni mistrza, a zdobyte samemu doświadczenia są najbardziej wartościowe. Niestety mnie nie było to wszystko dane.\nDochodziła godzina dwudziesta pierwsza, ale ruch był ogromny. Stacja, na której stałem już od kilku godzin rozmyślając o przeszłości, tętniła życiem jak małe miasteczko w samo południe. W tym czasie podjechała Pm36-2. Tylko biały napis dostrzeżony na jej czole pozwolił ze stuprocentową pewnością rozpoznać, skrywającą się w dymie oraz zapadającym już zmroku, maszynę. Może nawet nie zwróciłbym na nią większej uwagi, gdyby nie nieoczekiwany głos ze środka:\n- Chcesz wejść?\nOdruchowo spojrzałem na zegarek, by dojrzeć wskazówki ustawione na jedenaście minut po godzinie dwudziestej pierwszej. Nie zdawałem sobie nawet sprawy, że te niepozorne i niezamierzone spojrzenie na zegarek sprawi, iż wskazana przezeń godzina na zawsze zapisze się w mojej pamięci.\n- Oczywiście, bardzo chętnie - odpowiedziałem.\n- No, to wsiadaj! Przejedziemy się do obrotnicy.\nByłem bardzo zadowolony, ale wtedy nie robiło mi jeszcze większej różnicy, na jakiej lokomotywie jestem.\n- Piękna maszyna! Można się w niej zakochać. Ma swoją duszę i swój charakter. Ale trzeba uważać na nią, bo potrafi być zdradliwa, bestia - zaśmiał się mężczyzna, którego widziałem jedynie zarys w tym ciemnym wnętrzu rozświetlanym jedynie przez blade światło przygasającego ognia z paleniska.\n- Ma jakąś swoją nazwę? - zapytałem.\n- Oczywiście! Helena. Piękna Helena.\n- Z Częstochowy. A ty? Miejscowy?\n- Tak, jestem stąd.\nTego wieczora nie rozmawialiśmy zbyt wiele. Nie było czasu. Ale czułem, że jeszcze spotkam moich nowych, życzliwych przyjaciół: Piękną Helenę wraz z opiekunem.\nNastępnego dnia, o podobnej porze, wypatrywałem już ze zniecierpliwieniem tej wspaniałej, szybko mknącej po stalowych szynach, maszyny. Nie zawiodłem się.\n- Witam! - radośnie pomachałem ręką.\n- Bry Wieczór! - usłyszałem równie ciepłe i radosne powitanie.\nTeraz już bez pytania wsiadłem do maszyny, która zatrzymała się idealnie przede mną.\n- Powiedziałeś wczoraj, że często tu przebywasz. A jakoś nie widziałem cię wcześniej, choć ostatnio często tędy jeżdżę.\n- Jestem tu codziennie, ale od dopiero niedawna.\n- Interesujesz się koleją?\n- Tak, jestem po technikum kolejowym.\n- Masz pracę?\n- Niby tak, ale traktują mnie tam okropnie... - i zacząłem snuć moją nieszczęśliwą historię.\nPodczas tej opowieści odnosiłem wrażenie, jakby nie tylko maszynista mnie słuchał, ale także i jego Helena. Gdy zaczynałem zdanie, ona jakby cichła, a gdy kończyłem, odpowiadała mi subtelnym sykiem lub miłym trzaskiem z paleniska.\n- Wiesz? Przydałbyś mi się. Ostatnio straciłem pomocnika i teraz szukam kogoś na jego miejsce, kto by został na dłużej, ale przede wszystkim, kochał to, co robi. Byłbyś zainteresowany?\nMimo mojej przezorności, tym razem nad wyraz szybko zgodziłem się, nie pytając nawet o szczegóły. Coś, jakaś mistyczna siła sprawiała, że czułem się tu dobrze, a wręcz wspaniale. Odpływały gdzieś troski dnia codziennego, a ogarniało mnie miłe ciepło. Jakby było mi to pisane. Przeznaczenie?\n- Ale na początku będziesz musiał trochę się wykazać. Znam tutejszego kierownika i jeśli będzie z ciebie pożytek, postaram się załatwić dla ciebie zatrudnienie.\n- Oczywiście, rozumiem. Dziękuję bardzo, że pozwoli pan mi się wykazać.\nOd tego czasu wiele się zmieniło. Powoli odchodziłem ze starego miejsca zatrudnienia, nie chcąc jednak okazywać złości, gniewu czy żalu z powodu mojego traktowania. Szefostwo także próbowało zdobywać się na zachwalanie moich niby-zasług i wmawianie mi, że będzie im mnie brakowało. Jedna, wielka, pieprzona gra pozorów! Świat jest pełny kłamstwa, obłudy, chorego współzawodnictwa i wyzyskiwania; brak miejsca na prawdziwą szczerość, mimo iż dookoła wszyscy ją deklarują. Teraz to właśnie kabina Pm36-2 stawała się moją oazą spokoju, moim małym prywatnym rajem.\nNa początku tylko przyglądałem się z dystansu. Starałem się zachwycić i oczarować moją znajomością tematu oraz wyrazić swoją miłość do tego stalowego świata wykreślanego dwiema stalowymi nitkami, od którego w przyszłości miało zależeć moje życie. Ale jednocześnie chłonąłem wszystko, co widziałem i co słyszałem. Po krótkim czasie miałem wrażenie, że zaczynam coraz lepiej rozumieć Helenę i to w sposób inny, niż wyuczony w technikum. Moja intuicja nieomylnie spełniała swą powinność, a w połączeniu z posiadaną wiedzą, urzekały i budowały coraz silniejszą niewidoczną więź z maszyną. Zacząłem odczuwać każdą nieszczelność w przewodach, bolało mnie zbyt wysokie ciśnienie pary w zbiorniku, umiałem nawet przewidzieć każdy, najmniejszy wyciek oleju. Potrafiłem w sposób niebywały, jak nigdy wcześniej, utożsamiać się z tą, pogardliwie przez niektórych nazywaną, kupą żelastwa; współodczuwać każdy ruch. Stawałem się z nią jednością. Miałem wrażenie, że przemawia do mnie, słucha mnie, a wszystko otulało nieograniczone wzajemne zrozumienie. Nieraz słyszałem o takich doznaniach, ale do tej pory wkładałem takie opowiastki miedzy bajki. Jednak zacząłem się przekonywać na własnej skórze i wierzyć, że jest inaczej. "Można się w niej wręcz zakochać" - teraz słowa te odbijały się w mojej głowie coraz głośniejszym echem.\nRozpoznawałem ją zawsze z daleka po niezwykle długim, ciągnącym się za nią warkoczem dymu i pary. Ktoś powiedziałbym, że mam halucynacje i urojenia, lecz ja w tych kłębach dymu widziałem kształty wyjątkowe, pozostawiane tylko przez tą jedną jedyną lokomotywę, która z dnia na dzień coraz bardziej stawała się "moją".\nPo niespełna miesiącu codziennego przebywania na pokładzie Pięknej Heleny zaczęła powoli kształtować się wreszcie ciekawsza mi przyszłość:\n- Za tydzień będę miał jakiś specjalny kurs. Będę na stacji w Pszczynie, potem luzem aż pod Częstochowę. Myślę, że jesteś gotowy, aby samemu poczuć to maleństwo i poprowadzić je. Oczywiście, jeśli tylko zechcesz i będziesz mógł pojechać ze mną aż do Częstochowy, bo tam już zostanę.\n- No pewnie! - wykrzyknąłem z radością. - Jeśli tylko i ona zechce - dorzuciłem żartobliwie wskazując na otaczającą nas kabinę.\n- Chce, chce - z uśmiechem odparł.\nI w tym momencie lokomotywa zagwizdała radośnie. Czy to któreś z nas pociągnęło za gwizdawkę, czy może ona sama to zrobiła, nie wiem.\n- Czuję, że świetnie się rozumiecie - zaśmiał się maszynista jednocześnie klepiąc maszynę po jednym z manometrów.\nTa propozycja niesamowicie podbudowała mnie na duchu. Przez tyle życia czekałem na taką, powoli tracąc nadzieję. Aż do dziś. Po powrocie do domu już tylko odliczałem dzielące mnie sekundy od tej szczęśliwej i ekscytującej dla mnie chwili.\nJednak nadzieja w odwrócenie się mojego losu okazała się złudna. Tak, to było zbyt piękne, aby mogło okazać się prawdziwym! Nie dla takiego nieszczęściarza, jak ja. A miałem się o tym przekonać w momencie, gdy już teoretycznie nic nie mogło ulec zmianie.\nSiedziałem w domu sam. Matka wyszła do koleżanki i miała wrócić dopiero wieczorem. Podobnie jak ojciec, który pracował na drugą zmianę w pobliskiej fabryce. Układałem sobie w głowie cały plan podróży, przypominałem raz jeszcze wszystkie instrukcje i zastanawiałem się, jaki będzie ten jutrzejszy wielki dzień. W tym momencie, ku mojemu zdziwieniu, usłyszałem hałas przekręcanego klucza w zamku drzwi wejściowych, w których ujrzałem mojego ojca.\n- A ty, co tutaj robisz? - zapytałem pełen zaskoczenia.\n- Ano, już po pracy jestem.\nIntonacja głosu nie była jakaś szczególna, ale intuicja coś podpowiadała. Zacząłem przyglądać się uważnie mojemu tacie:\n- Co się stało? - byłem już bardziej przerażony, jakby czując, że z pewnością ojciec nie znalazł worka ze złotem i nie postanowił wyjechać do Ameryki.\n- Miałem wypadek - odparł, w dalszym ciągu zachowując stoicki spokój.\n- Ale nic ci się nie stało? - mało nie zasłabłem, z trudem wypowiadając te słowa.\n- Trochę poobijany. Dwóch kolegów ma nieco większe obrażenia, trzeci był ze mną i też tylko potłuczony wrócił do domu. Był niewielki wybuch w fabryce. W sumie nic groźnego, ale jedna hala jest zniszczona.\nTego wieczoru tylko na moment wpadłem na stację.\n- Przykro mi, ale nie będę mógł przyjść. Ojciec mój miał wypadek w fabryce.\n- Nie, na szczęście nic, ale nie mogę teraz go zostawić. Nie mógłbym jutro trzeźwo myśleć. Chyba przełożymy to na inny raz. - zaproponowałem z wielkim żalem i smutkiem.\nW odpowiedzi usłyszałem tylko głośne, ciężkie sapnięcie lokomotywy. Jakby i jej było żal z powodu straty nadziei na przeżycie niezwykłego dnia.\n- Trudno. Może innym razem.\nSpuściłem tylko ze smutkiem oczy i wróciłem pospiesznie do domu.\nNastępnego dnia ciągle myślałem o tym, co w tej chwili umyka mi z rąk, że miałem go spędzić inaczej. Gdyby nie ten wypadek... Ale to moja wina! Bo właśnie z tego powodu poprosiłem ojca, aby w tym tygodniu wziął drugą zmianę. Chciałem, aby rano mógł odwieźć na tą stację do Pszczyny, z której miałem wyruszyć. Wszystko przeze mnie. Ja i moje powalone życie! Gdybym się tak nie upierał...\nMijał wrzesień. Moje spotkania z Heleną trwały dalej. Jednak nie było nigdy okazji, abym mógł osobiście ją poprowadzić. Ale dalej owa mistyczna więź pomiędzy nami się zacieśniała. Zawsze z nią rozmawiałem i miałem wrażenie, że jestem przez nią rozumiany, że odpowiada mi. Sprawiało mi to zawsze tyle radości. Stary maszynista chyba wiedział o tych rozmowach, ale właściwie stał jakby z boku, nie wtrącając się i nie przeszkadzając. Nigdy nie komentował takiego mojego zachowania. Może myślał, podobnie jak i inni, że z moją głową jest coś nie tak, ale mnie to nie obchodziło. Z resztą sam często powtarzał, że one mają duszę i należy z nimi rozmawiać i troszczyć się o nie. Że one wyczuwają ludzi, czy ktoś jest dobry, czy zły i odpłacają się tym samym. Kiedyś nawet wspominał, że pasuję do tej maszyny i być może kiedyś stanie się już naprawdę moją.\nAle coś od tamtego feralnego dnia się zmieniło. Nie wiem, co, ale to był początek. Właściwie niewidoczny, gdyby nie moja przeczulona intuicja. Ale wmawiałem sobie, że tylko mi się tak wydaje, bo przecież żadne fakty nie wskazywały na to, że coś miałoby się zmienić. Teraz sam zaczynałem coraz częściej się dopytywać, kiedy znów pojawi się ponownie możliwość stania się jednością z maszyną. Kiedy będę mógł położyć rękę na zaworach i sam pozwolić jechać tej ogromnej, pięknej lokomotywie.\nW tym czasie często przychodziłem w nocy do Heleny i rozmawiałem z nią. Nie, to nie były urojenia, ani choroba psychiczna. Ja naprawdę czułem i słyszałem tego czarnego potwora buchającego parą.\n- Wiesz, zazdroszczę tym wszystkim, którzy będą mogli cię prowadzić - mówiłem do niej.\n- A ja tym, które prowadzić będziesz - słyszałem odpowiedź.\nByło mi z nią zawsze tak miło. Dodawała mi otuchy i wiary w siebie. Była po prostu cudowna.\nKolejna okazja miała się trafić na początku października. Jednak i tym razem nie mogło obejść się bez komplikacji.\n- Kurde, chciałem cię zabrać, ale przydzielili mi kogoś innego do pomocy - smutno oznajmiał mi mój znajomy maszynista.\n- Ale może mógłby pan powiedzieć, przekonać, że sam sobie da radę, albo coś innego, a wtedy ja...\n- No, zobaczymy, co się da zrobić.\n- A gdzie by to było?\n- Muszę przyjechać do Gliwic i tam na miejscu trochę jazdy po miejscowych stacjach będzie. Też byłbym zadowolony, gdybyś mógł... Ona na pewno też - rozejrzał się dookoła siebie po kabinie, lekko się przy tym uśmiechając. A ogień w palenisku w tym momencie aż żywiej zaczął się palić.\nI znów zaczęło się moje odliczanie i wiara, że kolejną przeszkodę jakoś uda się ominąć. Czemu wszystkie siły zawsze sprzysięgały się przeciwko mnie? Jakby ktoś bardzo usilnie chciał przeszkodzić mi w możliwości stanięcia na honorowym miejscu w kabinie, z którego można było poczuć siłę i władzę. Znaki? Zacząłem poważnie się nad tym zastanawiać, lecz pragnienie zrealizowania swojego celu było i tak silniejsze. Za nic w świecie nie odpuściłbym walki, by go osiągnąć.\n2 października, sobota, godzina 9.13. W końcu się udało. Przyjechałem do Gliwic, a z oddali już słyszałem znajomy gwizd. Po chwili stałem już otoczony przecudnym ciepłem pary o równie wspaniałym zapachu. Tak, jakby Hela chciała mnie przytulić przy powitaniu.\n- Gotowy? Wskakuj! Stawaj tu, jedziemy! Prowadź!\nPełen podekscytowania zacząłem powtarzać czynności, o których wcześniej tyle razy czytałem i słyszałem, a przez kilka ostatnich miesięcy, uczyłem się, bacznie obserwując.\nPierwsza jazda trwała dwie godziny, potem pół godziny przerwy i powrót na Gliwice-Główny. To były najcudowniejsze chwile w moim życiu. Byłem mocno wystraszony i stremowany. Bałem się popełnienia najmniejszego błędu. Ale jechałem, prowadziłem; Helena była teraz w moich rękach, była w tym momencie naprawdę w pełni moją! Cały czas obserwowałem to tory, to manometry, nie dopuszczając do ich nieprawidłowych wskazań. Każda próba zaszarżowania mogła skończyć się nie tyle tragicznie, ile po prostu utratą zaufania do mnie. Dlatego nie mogłem sobie pozwolić bez pytania na nic ponadto, co uważałem za bezpieczne, a granice te wyznaczałem bardzo rygorystycznie.\nJeszcze tego samego dnia odbyło się spotkanie na mojej miejscowej stacyjce.\n- Czy wszystko poszło dobrze? - odważyłem się w końcu zadać pytanie, gdyż ciekawość a jednocześnie strach przed ewentualnymi błędami, jakie mogłem popełnić, nie dawały mi spokoju.\n- Tak, było w porządku - w głosie nie było słychać ani kłamstwa, ale ani też ekscytacji.\nMaszyna też nie miała ochoty o tym ze mną rozmawiać. W mojej głowie zradzało się domniemanie, że być może jednak coś się nie spodobało. Ale nie wiedziałem, co. Z drugiej strony za bardzo ufałem, aby nie wierzyć w usłyszaną odpowiedź.\n- Kiedy następnym razem będę mógł...? - zadałem pytanie, nie mogąc doczekać się tej informacji.\n- Nie wiem, może kiedyś...\nTa odpowiedź nie napawała optymizmem i tylko przekonywała, że coś nie jest jednak tak, jak być powinno.\nPowrót do rutyny. Spotkania dalej były codzienne, a właściwie, cowieczorne, obfitujące w miłe rozmowy. Ale coś w tych rozmowach było już inaczej, nie tak, jak dawniej. Ja jednak wciąż prosiłem o kolejną możliwość. Musze przyznać, że niezmiernie mi się to spodobało; pragnąłem teraz powtarzać to częściej.\nPewnego wieczoru, kiedy panowała już błoga cisza, odbyłem taką oto rozmowę z moją Piękną Heleną:\n- Pozwolisz jeszcze raz, że cię poprowadzę za tydzień w sobotę w Gliwicach? - zapytałem z uśmiechem.\n- Nie, lepiej nie.\n- Ale dlaczego? Czy coś było nie tak?\n- Nie, wszystko w porządku, ale nie chcę.\n- Nie rozumiem, dlaczego. Przecież tak świetnie się rozumiemy...\n- Ale to nie ma sensu - ucięła tanim argumentem rozmowę.\nW mojej głowie zradzał się chaos wywołany sprzecznymi informacjami, jakie odbierałem i interpretowałem. Z jednej strony zapewnienia, że wszystko jest w porządku, a z drugiej zauważalne unikanie mnie. Zaczęło do mnie docierać, że to, co miało swój początek w dniu wypadku mojego ojca, teraz się rozbudowuje i staje bardziej wyraźne. Tym razem już nie zwykły przypadek i los stwarzał przeciwności, ale sama więź miedzy nami. To samo, co było przyczyną jej tworzenia i umacniania, teraz stawało się zarodkiem nieuchronnej katastrofy.\nWiedziałem, że teraz, co tydzień Pm36-2 jest w Gliwicach, gdzie mogłem stać się prawdziwym maszynistą. Ale zaproszenia nie otrzymywałem. Dlatego dziewiątego października sam pojechałem do Gliwic, aby się spotkać. Byłem przekonany, że robię dobrze, a moje poświęcenie i zaangażowanie, kiedyś tak wzbudzające zachwyt i uznanie, i tym razem zostaną docenione. Przecież ja naprawdę kochałem kolej, a od ostatniego razu rozkochiwałem się w tej mojej maszynie.\nSpotkałem ich. Znów mogłem stanąć "za sterami" Pm36-2. Znów mogłem ją poprowadzić i odpłynąć myślami daleko od szarej doczesności. Mogłem oddać się tylko tej przyjemności, jaką sprawiało mi prowadzenie maszyny. Także i tym razem zachowywałem się jak ostatnio - uważnie i delikatnie. Na pożegnanie przytuliłem się do gorącego tendra, chcąc w ten sposób podziękować za pozwolenie mi kierowania sobą. Stary maszynista zawsze powtarzał, że to zależy głównie od Niej. W tym momencie stało się ze mną coś dziwnego i niesamowitego. Cały świat dookoła jakby zniknął, a rozgrzane blachy wcale mnie nie parzyły. Ogarnęło mnie nieopisane uczucie. Spokój, błogość, lekkość, ciepło... Czułem się jak bezbronne małe dziecko ze swoim wyimaginowanym przyjacielem. Czy to była miłość do tego czarnego potwora przemierzającego drogę wyznaczaną przez dwie stalowe nitki? Tak, zakochałem się w tej maszynie! Po raz pierwszy; jak jeszcze nigdy wcześniej.\nLecz im bardziej ja kochałem moją maszynę, tym bardziej miałem wrażenie, że ona mnie unikała. Stwierdziła, że to koniec, że tak dalej być nie może. Ale ja tego ani nie rozumiałem, ani nie dopuszczałem do świadomości. Cały czas tylko pałałem żądzą ponownej możliwości takiego bliskiego obcowania z tym czarnym potworem.\n- Wiesz? Chyba nie możesz już dłużej ze mną jeździć - oświadczył maszynista, co zabrzmiało dla mnie, jak wyrok.\n- Ale dlaczego? Czy coś zrobiłem nie tak?\n- Nie, wszystko w porządku. Jesteś bardzo dobrym i pracowitym chłopakiem, a jednocześnie pojętnym i wzorowym uczniem. Ale ona tego nie chce - przekonanie, z jakim mówił przyprawiało o dreszcze.\nSpojrzałem szklistymi oczami na odjeżdżającą Helenę. Nie potrafiłem pojąć, co się stało i czemu bieg wydarzeń odwracał się znów przeciwko mnie. Jednak wierzyłem, że jeszcze nie wszystko stracone, że jeszcze wszystko da się zawrócić. Wszystko, poza rozpalonym we mnie uczuciem, które płonęło równie jasno, jak ogień w palenisku Pm36-2 przy pełnej prędkości.\nZ tym przekonaniem jeszcze jedną sobotę poświęciłem na wyjazd do Gliwic, mimo wyraźnego sprzeciwu. Zastałem ją wygaszoną na bocznym torze.\n- Przepraszam! - zacząłem mówić - Nie mogłem się powstrzymać... Musiałem... Jeśli to ma być koniec, to pozwól mi choć się pożegnać... Musiałem tu przyjechać... Zrozum... Hela? Nic mi nie odpowiesz?\nTrwała głucha cisza. Cisza, która śmiertelnie mnie raniła. Cisza nie do zniesienia.\n- Więc żegnaj! - zakończyłem i odszedłem, płacząc jak małe dziecko pozbawione zabawki.\nTeraz już byłem pewien. Tak, to wydarzenie z września to był początek końca wszystkiego. Historia lubi się powtarzać. Gdy byłem już tak blisko, gdy już snułem plany na przyszłość - straciłem wszystko, nawet rolę nędznego pomocnika-palacza. Taki już mój los. Choć tym razem nie bardzo umiałem się z tym pogodzić. Na mojej pierwszej stacji, gdzie zacząłem pracować zaraz po technikum, przynajmniej od czasu do czasu mogłem dorzucić czarnego, brudnego węgla do ognia. Teraz nie zostało mi się nawet tyle.\nZ doskwierającym mi uczuciem samotności znów zacząłem przesiadywać na miejscowej stacyjce. Czasami jeszcze widziałem z daleka moją Pm36-2, lecz już nie odpowiadała na moje pozdrowienia. Nie potrafiłem nawiązać rozmowy. Choć cały czas próbowałem. Jak się wkrótce okazało, mój upór przyniósł rezultaty...\nÓsmego marca rano stanąłem na torach pod semaforem. Cały czas rozmyślałem i wspominałem te kilka wspaniałych miesięcy, jakie dane było mi przeżyć i owe kilka godzin prawdziwej niewinnej radości. Z oddali widziałem już znajomy warkocz dymu. Chciałem raz jeszcze spróbować porozmawiać. Udało się! Nadjeżdżała w moją stronę, z daleka gwiżdżąc na mój widok. Ale w miarę, jak się zbliżała, słyszałem coraz wyraźniej w tym gwiździe głos:\n- Spierdalaj mi z drogi! Zjeżdżaj stąd, bo cię zabiję!\nJa jednak stałem na środku toru zrozpaczony i oszołomiony. Choć raz chciałem, aby życie potoczyło się po mojemu. Wściekła bestia gnała wprost na mnie.\n- Psycholu jeden, spieprzaj stąd natychmiast! - syczała dalej.\nNie rozumiałem. Stałem przecież pod strażnikiem wyraźnie wskazującym "Stój". Spojrzałem raz jeszcze. Niewątpliwie nie miała prawa go przekraczać. Czemu więc nie zwalniała? Gdy pojąłem, że to nie są żarty w ostatniej chwili uskoczyłem na tor obok, na którym nieszczęśliwie z przeciwka równie szybko wjeżdżał inny pociąg. Rozległ się kolejny gwizd przepędzający mnie z tego miejsca jak najdalej.\n"Skład 376, ciągnięty przez Pm36-2, przejechał bez zatrzymania obok sygnału Sr1 podawanego na semaforze wyjazdowym C." - brzmiała notatka z wypadku. - "Pociąg zatrzymał się dopiero na kolejnej stacji. Prowadzący skład (tu padało imię i nazwisko) twierdzi, iż w prowadzonej przez niego lokomotywie nie zadziałały hamulce. Jednakże wyniki ekspertyzy technicznej przeprowadzonej po wypadku nie wykazały jakichkolwiek nieprawidłowości w działaniu systemu hamulcowego lokomotywy. Wypadek nie miał żadnych następstw." Także ja zostałem ukarany mandatem za stwarzanie zagrożenia na torach. Całego zajścia winnego uznano maszynistę, co skończyło się dla niego dyscyplinarnym zwolnieniem z pracy. Ale ja znałem prawdziwą przyczynę. Piękna Helena zdradziła! Chciała mnie zabić! Co takiego jej zrobiłem? Rozzłoszczona bestia, na przekór wszystkiemu, dążyła do unicestwienia tego, który kiedyś był z nią tak blisko. Znów głośnym echem w głowie odbijały mi się słowa usłyszane podczas pierwszego pobytu w jej kabinie: "Ma swoją duszę i swój charakter. Ale trzeba uważać na nią, bo potrafi być zdradliwa, bestia". A owa bestia z całego zajścia nie robiła sobie nic; jakby nic się nie stało, bez jakichkolwiek wyrzutów sumienia, bez choćby jednego "przepraszam" wobec swojego maszynisty i wobec mnie, jeździła dalej.\nMimo tego incydentu nie straciłem tego uczucia, które żywiłem do tej mojej pierwszej prawdziwej oazy spokoju i regeneracji wiary w siebie, a jednocześnie dawczyni wielkiej radości. Zastanawiałem się tylko, co stało się z tymi słowami kiedyś usłyszanymi. Może miałem tylko złudzenia, omamy? Może to wszystko faktycznie tylko mi się wydawało?\nAle dopiero inne zdarzenie spowodowało, że na stałe odszedłem od mojej Pm36-2. Gdy pewnego czerwcowego dnia, po raz kolejny chciałem podejść, omal nie rozjechała mnie inna maszyna. Zdarzyło się to łącznie trzy razy. Zrozumiałem, że to była zmowa tych złośliwych, zimnych potworów. Porzuciłem wtedy już na zawsze moją miejscową stacyjkę.\nNie ulega także wątpliwości, że do podjęcia takiej decyzji, przyczyniła się pomoc, jaką mi okazano na innej stacji - Tarnowskich Górach. Nie mogłem przecież wrócić na tą moją pierwszą stację, a praca była mi potrzebna do przeżycia. Udało mi się załapać tam na stanowisko pomocnika na jednej z maszyn. Tym razem cieszyła mnie i ta rola; nie chciałem niczego więcej. Tym bardziej, że byłem traktowany z nad wyraz wyjątkowym szacunkiem i sympatią. Także zarobek był przyzwoity jak na powierzoną mi rolę. Ale dla mnie najważniejsza była przyjemność, jaką ciągnąłem przebywając w tym stalowym świecie. Dodatkowo pozwalano mi dość często samemu poprowadzić moją nową lokomotywę, z którą równie świetnie się rozumiałem. Dzięki temu wszystkiemu, szybko znalazłem się w nowej sytuacji, starając się zapomnieć o tych przykrych wydarzeniach ostatnich miesięcy. Tak, dalej rozmawiam z tymi maszynami, które "mają swoją duszę i swój charakter". Choć czasami mnie to przeraża. Ale nie jest to już tym, czym dawniej. Nigdy już nie będzie! Wszystko się zmieniło na zawsze.\nGdy oglądam się za siebie, rozumiem teraz, że te wszystkie przeciwności losu, jakie napotykałem na drodze, od momentu wypadku ojca w fabryce, nie były tylko zbiegiem okoliczności, a jakąś siłą, która chciała mnie przed tym wszystkim uchronić. Jakby ktoś czuwał nade mną. Lecz taki uparty i zaślepiony osioł, jak ja, nie umiał wtedy tego dostrzec i wciąż dążył do obranego celu, który okazał się bezkresną przepaścią.\nA jaka będzie przyszłość? Czy to wszystko czegoś mnie nauczyło? Wiem tylko, że nie potrafię zapomnieć tych najmilszych chwil życia. Niezależnie od wszystkiego innego, nie wymażę z pamięci uczucia uderzającej w twarz ciepłej pary i kształtu tego długiego czarnego warkocza wijącego się za Heleną. Ale najwyraźniej w moje życie wpisana jest rola wiecznego pomocnika-palacza. Lecz staram się cieszyć i tym. I będę się cieszył tak długo, jak długo moja osoba będzie komuś potrzebna. Byleby tylko jakaś skromna pensja była, aby starczyło przynajmniej na codzienny chleb. Więcej nie potrzebuję, bo to, co robię, robię z miłości do tego świata wytyczanego dwoma stalowymi szynami idącymi wciąż naprzód przed siebie.\nŻory, 29 lipca - 1 sierpnia, 2005 r.\nZdradliwa Bestia II\nData dodania: 2 sierpnia 2005 10:08\nTekst czytano: 2 181 razy\n4,47 (40 oceniających)


Ojciec Grégoire, ksiądz i rewolucjonista - Kolekcje\nOjciec Grégoire, ksiądz i rewolucjonista\nPortret opata Grégoire (1750-1831).\nUrodzony w 1750 roku niedaleko Lunéville (Meurthe-et-Moselle) w rodzinie skromnych wiejskich rzemieślników, Henri-Baptiste Grégoire studiował w kolegium jezuickim w Nancy oraz w wyższym seminarium w Metz, zanim rozpoczął potrójną karierę kościelną, polityczną i polityczną. literacki.\nJego portret ukazuje wzorową osobowość księdza-obywatela, który całą swoją energię poświęcił Rewolucji.\nGenialna kariera prostego i hojnego człowieka\nFrançois, malarz historii, wyróżnił się także w dziedzinie portretów. Jego przedstawienie Abbé Grégoire'a przypomina troski wielu malarzy portretów drugiej połowy XVIII wieku.mi wiek: odejście od przyziemnego lub wyidealizowanego portretu poprzez poszukiwanie większego podobieństwa, wprowadzenie wymiaru społecznego poprzez przywołanie działań modela i próba wniknięcia w psychologię jednostki i przetłumaczenia jej osobowości.\nSiedzący na fotelu Ludwika XVI przed trzeźwym tekturowym biurkiem, ojciec Grégoire jest przedstawiony z piórem w dłoni, komżą i krzyżem piersiowym. Model zwrócony w stronę widza ukazuje naznaczoną wiekiem twarz, której rysy i spojrzenie przywołują na myśl prostotę, hojną walkę i determinację.\nW 1800 roku, kiedy obraz został namalowany, Henri-Baptiste Grégoire miał już za sobą długą karierę. Mianowany w 1782 r. Proboszczem Emberménil niedaleko Lunéville, rozpoczął swoją karierę jako polityk, zajmując stanowisko w debatach na temat edukacji czy równości rasowej. Pełnił to kapłaństwo do 1789 r., Kiedy w pełni zaangażował się w Rewolucję Francuską, stając się członkiem Stanów Generalnych.\nMianowany konstytucyjnym biskupem Blois w 1791 r., Uzyskał w 1795 r. Ogłoszenie wolności wyznania. Po złożeniu rezygnacji papieżowi Piusowi VII w 1801 roku został wybrany na senatora.\nPrzekonany, że egalitarny ideał Republiki jest świadectwem Ewangelii, ojciec Grégoire pozostał wierny ideałom Rewolucji przez całe życie. Oprócz politycznego zaangażowania na rzecz tolerancji, prowadził także intensywną działalność literacką. Był płodnym historykiem, był także sprawozdawcą parlamentarnym i utrzymywał bliskie kontakty z wieloma korespondentami europejskimi i amerykańskimi.\nBiskup-pisarz, który uczestniczył w tworzeniu francuskiego krajobrazu kulturowego\nJeśli portret François nie pozwala odgadnąć błyskotliwej kariery politycznej księdza Grégoire'a, to wyraźnie wskazuje na jego działalność literacką. Pióro i książki wskazujące na jego pisma odnoszą się również do zakresu jego działań na rzecz literatury pięknej i edukacji, a także do jego udziału w ochronie dziedzictwa w obliczu rewolucyjnej destrukcji - jest on przede wszystkim źródłem Konserwatorium Sztuki i Rzemiosła oraz Institut de France, do którego należał do 1816 roku.\nDziałając w ten sposób w obronie sztuki i historii, ten filantropijny i republikański biskup uczestniczył także w tworzeniu francuskiego krajobrazu kulturowego.\nHenri-Baptiste GRÉGOIRE, Majtki, Paryż, A. Dupont, 1837.\nRita HERNON-BELOT, Abbé Grégoire: polityka i prawda, Paryż, Seuil, 2000.\nDaniel ROCHE, Republikanie listów, Paryż, Fayard, 1988.\nCOLLECTIF, Katalog wystawy: 1989, Nancy, Musée Lorrain (20 maja - 31 sierpnia 1989), Blois, Château de Blois (7 października - 19 listopada 1989), Abbé Grégoire, rewolucjonista tolerancji, teksty napisane przez Richarda Figuiera, Nancy, rada generalna Meurthe-et-Moselle, rada generalna Loir-et-Cher, 1989.\nCOLLECTIF, katalog wystawy: 1989, Paryż, Musée national des Techniques, 1794, Abbé Grégoire i utworzenie Narodowego Konserwatorium Sztuki i Rzemiosła, Paryż, Narodowe Muzeum Techniki, Narodowe Konserwatorium Sztuki i Rzemiosła, 1989.\nSabine BOUCHY DU PALUT, „Abbé Grégoire, ksiądz i rewolucjonista”\nWideo: Ks. Norbert Turczynowski - Całkowite oddanie Panu Bogu\nCopyright © salvadoryoscar.com | Ojciec Grégoire, ksiądz i rewolucjonista...


Wygladało to jakby ta osoba przyszła z innego wymiaru duchowego – thecontact.org\nNie trzeba sięgać po teorie spiskowe\nCzerwona kula nad Belgradem – Serbia, 28.04.2020\n(…)Kilka dni temu mój przyjaciel musiał uśpić swojego pieska. Miał on już 18 lat i nagle dostał raka krtani. Było to ciężkie przeżycie dla mojego kolegi. Rok wcześniej ten piesek był chory i nie mógł chodzić, ale udało mi się postawić go na nogi na następny rok.\nDwa dni po uśpieniu pieska gdy medytowałem to ukazał mi się on na wielkiej słonecznej polanie. Tylko w oddali widać było drzewa. Podszedł do mnie i merdając ogonkiem pokazywał, że jest szczęśliwy. Był pełny energii i wyglądał jak młody piesek.\nPo chwili zobaczyłem jak podbiega do niego drugi piesek z którym był razem przez kilkanaście lat, ale odszedł wcześniej. On przybył aby przyjaciela przywitać i też był bardzo szczęśliwy. Po niedługiej chwili na horyzoncie ukazał się srebrno świetlisty krąg. Przypominał trochę Stargate. W pewnym momencie wyszła z niego osoba. Wyglądała jak żona mojego kolegi.\nOna także odeszła kilka lat wcześniej. Podeszła bliżej i z uśmiechem patrzyła na witające się pieski. Widziałem, że ona tez przyszła powitać przyjaciela rodziny. Wyglądało to jakby ta osoba przyszła z innego wymiaru duchowego aby pocieszyć tego pieska. Nigdy wcześniej nie zastanawiałem się czy mogą istnieć różne poziomy wymiarów duchowych. Jednak teraz widzę, że taka jest rzeczywistość(…)\nW kwietniu ubiegłego roku  przyśniło mi się, że przebywałem na wczasach z rodziną w którymś z ...\nWitam wszystkich Podróżników, Chciałbym podzielić się pewną swoją hipotezą, bo być może natrafiłem n...\nNie uczymy się. Niech Pan zmiłuje się nad nami, nad każdym z nas. Wszyscy jesteśmy winni! [o wojnie Rosji z Ukrainą]\n— Papież Franciszek — 266. zwierzchnik Kościoła katolickiego; od 2013 roku głową Stolicy Apostolskiej jest kardynał Jorge Bergoglio\nPotwierdź, że jesteś człowiekiem wybierając Gwiazdę.


Rajd Citroena i Afrodyty Toruń 2012 | artykuł\nMiłośnicy Citroënów i zmotoryzowane panie kochające rywalizację za kółkiem, po raz kolejny spotkali się w Grodzie Kopernika. Torunianie przez parę chwil mogli poczuć się niczym na planie filmu z Louisem de Funes.\nNiezwykły klimat zapanował na starówce dzięki wyjątkowym autom, a także ich wyjątkowo pomysłowym właścicielom. Do Grodu Kopernika przyjechali bowiem uczestnicy dwóch odbywających się wspólnie turystyczno-motorowych imprez - XVI Ogólnopolskiego Rajdu Citroëna i XVIII Rajdu Afrodyty. Na Rynku Nowomiejskim zaparkowały tak kultowe auta jak chociażby Citroëny 2CV czy DS. Organizatorzy przewidzieli taką sytuację i na turystów-rajdowców startujących zabytkowymi pojazdami, czekała dodatkowa odrębna kategoria - Oldtimer. Część posiadaczy kilkudziesięcioletnich maszyn zadbała o niezwykły klimat spotkania, m.in. ubierając się w stroje nawiązujące charakterem do wieku i specyfiki swoich aut. Dwójka sympatycznych jegomości krzątających się pomiędzy legendarnymi 2CV-kami w strojach francuskich żandarmów, wywoływała szczere uśmiechy u przechodniów spacerujących po starówce. Wielu kibiców na ten widok z sentymentem wracało myślami do filmów z jednym z najwybitniejszych filmowych komików XX wieku - Louisem de Funes.\nUczestniczki Rajdu Afrodyty w odróżnieniu od miłośników "cytryn" w przeważającej większości postawiły na współczesne samochody. Nic więc dziwnego, że na starcie stanęły takie auta, jak chociażby Toyota Yaris.\nNajnowsze pojazdy, które w sobotnie przedpołudnie zaparkowały na Rynku Nowomiejskim, także jednak były oznakowane charakterystycznymi, doskonale znanymi dwoma szewronami. Nowiutkie, piękne i bardzo nowoczesne modele Citroënów zaprezentował autoryzowany diler marki - Polmozbyt Toruń Holding S.A., czyli główny sponsor imprezy. Pozostałymi sponsorami byli: BPH Bydgoszcz, Drukarnia Formator, PSA France i Świat Reklamy. Wsparcia Automobilklubowi Toruńskiemu udzieliły: obchodzący jubileusz 90-lecia powstania Oddział Miejski PTTK w Toruniu, Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Toruniu, Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania i toruński Urząd Miasta. W nawiązaniu do toruńskiego magistratu warto nadmienić, że honorowy patronat nad imprezą objął prezydent miasta Michał Zaleski. W uroczystym otwarciu obu połączonych ze sobą rajdów wziął udział przewodniczący Rady Miasta Torunia Marian Frąckiewicz.\nNa Rynku Nowomiejskim uczestników i uczestniczki czekał klasyczny slalom "z wodą". Zadaniem załóg było jak najszybsze pokonanie odcinka pierwszej próby sportowej. Ażeby nie było zbyt prosto, kierowca przy sporej pomocy pilota musiał przewieźć kubek z wodą w taki oto sposób, aby uronić z niego jak najmniej kropel.\nZ Rynku załogi ruszyły w stronę Brodnicy i Olsztyna. Po drodze zwiedzano atrakcyjne turystycznie zakątki regionu. W międzyczasie uczestnicy brali udział w kolejnych próbach i rozwiązywali szereg zadań. Wszystkiemu towarzyszyła spora doza humoru. Około g. 17.30 załogi zaczęły meldować się na mecie w podbrodnickim Bachotku. Dzień zakończyła "Biesiada z Citroenem".\nW niedzielę podano oficjalne wyniki rajdowej rywalizacji, nagrodzono zwycięzców i podsumowano całe wydarzenie. Uczestnicy zapowiedzieli, że w Grodze Kopernika ponownie spotkają się także za rok.\ncosowa napisał(a) dnia: 2012-06-14\nŁadne dziewczyny w obiektyw złapałeś Michał ;)\nW szpileczkach na rajdowej trasie\nCitroeny, panie i rajd po regionie


Sprzedam dyski sieciowe QNAP w Warszawa: ceny sklepów internetowych na Dyski sieciowe od Allmega.pl\ndyski sieciowe QNAP — 255 towary\nDysk sieciowy QNAP ts ec879u rp raid\nDysk sieciowy QNAP ts ec1279u rp\nDysk sieciowy QNAP сетевой накопитель nas ts 212p\nDysk sieciowy QNAP сетевое хранилище nas ts 212p\nDysk sieciowy QNAP сетевой накопитель nas ts 253 pro\nDysk sieciowy QNAP hs 251+\nDysk sieciowy QNAP ts 231\nDysk sieciowy QNAP ts 453s pro\nDysk sieciowy QNAP ts 453u rp\nDysk sieciowy QNAP ts 853u rp\nDysk sieciowy QNAP ts 131\nDysk sieciowy QNAP ts 431+\nDysk sieciowy QNAP ts 431u\nDysk sieciowy QNAP ts 453 mini 8g\nDysk sieciowy QNAP tas 168\nW kategorii dysków sieciowych znajdziesz ponad 782 towarów ze zdjęciami i aktualnymi cenami od sprzedawców. W wyszukaniu odpowiedniego modelu pomoże filtr według producentów. Po wybraniu modelu możesz znaleźć najlepszą ofertę od sklepów sprzedających dyski sieciowe. Informacja w katalogu oszczędza twój czas przy wyborze dysków sieciowych i twoje pieniądze przy zakupie tego konkretnego modelu.\nZacznij sprzedawać Sieciowa pamięć masowa (NAS) już teraz. Zarejestruj się w B2B


BRANSOLETKI MĘSKIE. Kup Online! - Miyou\nBRANSOLETKI MĘSKIE (45)\nBRANSOLETKA MĘSKA Z GRUPĄ KRWI (4)\nBRANSOLETKA NA DZIEŃ OJCA (2)\nBRANSOLETKA MĘSKA STALOWA (10)\nBRANSOLETKA MĘSKA KORALIKI (11)\nEKSKLUZYWNE BRANSOLETKI MĘSKIE (1)\nBRANSOLETKA MĘSKA Z KOTWICĄ (4)\nBRANSOLETKA MĘSKA Z KRZYŻYKIEM (6)\nBRANSOLETKA MĘSKA PLECIONA (20)\nSkórzana / ekoskóra (28)\nStal chirurgiczna / szlachetna (44)\n49,00 zł - 400,00 zł (44)\nBransoletka Męska Na Dzień Ojca dla Taty\nBransoletka Męska Pancerka Z Grawerem Lub Grupą Krwi\nBransoletka Męska Pleciona Z Kotwicą\nBransoletka Męska Róża Wiatrów Kompas\nBransoletka męska splot królewski pozłacany 21cm 8.5mm szer.\nBransoletka męska splot królewski pozłacany 22cm 8.5mm szer.\nBransoletka Męska Stalowa Brązowa Z Koralikami\nBransoletka Męska Stalowa Koraliki\nBransoletka Męska Stalowa Kotwica\nBransoletka Męska Stalowa Mesh Z Krzyżem Regulowana\nBransoletka Męska Stalowa Nieskończoność\nBransoletka Męska Stalowa Pancerka\nBransoletka Męska Stalowa Podwójna Koraliki\nBransoletka Męska Stalowa Z Koralikami\nBransoletka Męska Stalowa Z Krzyżem\nBransoletka Męska Z Koralikami\nBransoletka Męska Z Krzyżem\nSkórzana Bransoletka Męska Brązowa Etno Boho\nSkórzana Bransoletka Męska Potrójna\nSkórzana Bransoletka Męska Stal Koraliki\nSkórzana Bransoletka Męska Z Blaszką\nSkórzana Brązowa Bransoletka Męska Pleciona Z Blaszką\nBransoletka męska to część stylizacji, która nada charakteru każdej męskiej stylizacji, idealnie pasuje zarówno do eleganckiego stroju jak również do stylu casual. Bransoletki męskie sprawdzą się zarówno u młodych mężczyzn, którzy dopiero kreują swój własny i niepowtarzalny styl, jak również u starszych mężczyzn, którzy taki styl już wypracowali, a dzięki eleganckiej bransoletce męskiej na ręce dodadzą swoim stylizacjom charakteru. Bransoletkę męską można nosić pojedynczo lub dobierać kilka modeli do siebie, tworząc większą kolekcję. Taka bransoletka wygląda niesamowicie zarówno sama jak i w połączeniu z zegarkiem.\nBransoletka męska ze spersonalizowanym grawerem to świetny element męskiego ubioru, który jeszcze bardziej podkreśli Twój wyjątkowy styl. Możesz wybrać spośród wielu ciekawych symboli, które możemy dla Ciebie wygrawerować na bransoletce męskiej. Symbole mogą być związane ze znakiem zodiaku, Twoim hobby lub charakterem. Oprócz symboli możemy wygrawerować dla Ciebie krótki tekst, ważną dla Ciebie datę lub słowo.\nBransoletka męska na prezent\nModna bransoletka męska to udany prezent dla męża lub chłopaka, prezent na dzień ojca, prezent dla syna lub prezent dla przyjaciela. Prezentowaną bransoletkę męską możesz wzbogacić o grawer, który pasuje do charakteru lub usposobienia obdarowywanej osoby, możesz również zawrzeć krótką treść, która będzie przypominać osobie noszącej bransoletkę o Tobie. Taką bransoletkę męską możesz sprezentować tacie i w subtelny sposób przy pomocy grawera powiedzieć mu jak ważny jest dla Ciebie. Przyjacielowi podaruj bransoletkę z grawerem, który symbolizuję waszą przyjaźń. Synowi możesz podarować bransoletkę z grawerem, który powie mu jak, dumny z niego jesteś. Dla męża zamów bransoletkę z grawerem, który będzie symbolizował waszą wspaniałą miłość.\nModne Bransoletki męskie\nW ostatnich latach bransoletki męskie stały się nieodzowną częścią garderoby wszystkich eleganckich mężczyzn. Bransoletki męskie możemy zaobserwować u największych światowych ikon mody i gwiazd filmowych. Jest z czego wybierać, skórzane paski, motyw kotwicy, połączenie łańcuszków z różnymi spotami lub drewniane elementy to tylko niektóre z najróżniejszych kształów, jakie znajdziesz w kolekcjach męskich bransoletek. Bransoletki męskie świetnie pasują do T-shirtu i jeansów, ale nic nie stoi na przeszkodzie, abyś założył je do krawata i garnituru lub ulubionej marynarki. Baw się modą i kreuj swój własny i niepowtarzalny styl.


Nowy pies - co na to stary? - forum miłośników rasy\nNowy pies - co na to stary?\nWysłany: Czw 22:15, 11 Wrz 2008 Temat postu: Nowy pies - co na to stary?\nJak już tutaj trafiłem, to spróbuję wykorzystać to, aby dowiedzieć się kiedy waszym zdaniem będzie najlepszy moment na zakup drugiego psa. Nasz obecny Puszek ma 10,5 roku i jest do nas bardzo przywiązany. Niestety weterynarz stwierdził, że jest bardzo wrażliwy i choć nie miał zbyt wiele stresów to zbyt długo żył nie będzie. W tej sytuacji zastanawiam się, czy lepiej będzie kupić wilczego w przyszłym roku, czy poczekać, aż Puszek dożyje swoich dni? Za pierwszą opcją przemawia fakt, że młody pies mógłby się nauczyć od seniora czegoś dobrego, a z drugiej strony czy starszy pies nie poczuje się odrzucony? Na pewno macie jakieś podobne doświadczenia, więc proszę o radę.\nWysłany: Pią 6:59, 12 Wrz 2008 Temat postu: Re: Nowy pies - co na to stary?\n...Moim zdaniem młody szczeniak pozytywnie wpłynie na twojego Puszka. Mój starszy (obecnie 13 letni Maks) w wieku 10 lat został przez nas uszczęśliwony maluchem Sparkiem. Maks bardziej się ożywił, a ponieważ jest psem opiekuńczym (mamy jeszcze 2 kotki) z nawiązaniem kontaktu miedzy nimi nie było problemu. Trzeba jednak pamiętać, że starszy jest pierwszy i szczeniak nie powinien być faworyzowany, a psy między sobą ustalą właściwe relacje. Jestem za takim rozwiązaniem i jestem z tego zadowolona.\nGdy mój Kaukaz skończył 10 lat i zaczął "kapcanieć", postanowiliśmy kupić szpickę "na zakładkę" i to był najlepszy pomysł, aby przedłużyć mu życie. Odmłodniał od razu i dożył 16 lat.\nWysłany: Pią 22:28, 12 Wrz 2008 Temat postu:\n"Zakladka" jest bardzo wazna , zarowno dla starego psa bo czuje się mlodziej , dla mlodego bo ma sie od kogo uczyć i dla czlowieka bo jak starszy odejdzie to nie zostaje całkowita pustka .....\nWysłany: Pon 16:18, 09 Mar 2009 Temat postu:\nFajnie Kajuska ,ze do nas zajrzalaś - a moze napiszesz cos o sobie w topicu Poznajmy się ?


Odwiedzin: 732 Dziś: 0\nWiosna to czas zmian po zimowym śnie. I tak z pewnością jest w salonie Orange przy ul. Rynek 14 w Gorlicach. Ci z Państwa, którzy w ostatnich tygodniach odwiedzili ten salon, z pewnością zauważyli, że pojawiło się w nim nowe pomieszczenie – stanowisko z kasą. Właścicielka salonu, Katarzyna Tumidajewicz-Jodłowska, wychodząc naprzeciw oczekiwaniom swoich Klientów, powiększyła powierzchnię handlową. Teraz każdy, kto będzie chciał opłacić rachunki, będzie mógł to zrobić w osobnym punkcie z kasą, podziwiając równocześnie piękne zdjęcie z widokiem gorlickiego Rynku. Co ważne, w salonie będzie można opłacić rachunki nie tylko związane z usługami w Orange, ale również i tymi od innych operatorów komórkowych (Play i Plus), jak i dostawców usług związanych z pozostałymi wydatkami domowymi, jak np. prąd lub gaz. Dodatkowym udogodnieniem są różne opcje płatności – gotówką, kartą lub też blikiem, zatem ci, którzy nie lubią nosić przy sobie gotówki z pewnością będą zadowoleni. Ale nie tylko Klienci poczują się dopieszczeni. Również dzieciaki, których rodzice załatwiają swoje sprawy u doradców, znajdą dla siebie zajęcie w specjalnie przygotowanym dla nich miejscu. Wygodnie? Pewnie, że tak! J\nPakiet korzyści na tym jednak się nie kończy. Klienci biznesowi mają możliwość umówienia się na spotkanie z dedykowanym doradcą. Wystarczy zadzwonić pod numer kontaktowy, by ustalić pasującą godzinę, a później tylko przyjść do salonu i omówić konkretne sprawy z ekspertem od spraw biznesowych.\nBędąc w salonie, warto zwrócić uwagę na opcję łączenia usług. Mowa tu o ofercie Orange Love, która daje możliwość połączenia usług w jeden pakiet, w konsekwencji czego oszczędzenia na domowych wydatkach. Przed taką wizytą, warto spojrzeć na swoje dotychczasowe opłaty związane z internetem domowym, abonamentem komórkowym i telefonem stacjonarnym oraz telewizją, a później założyć się z Orange o to, gdzie będą mniejsze płatności – u obecnego operatora czy może w Orange? Wszystkie szczegóły na ten temat dostępne są w salonie przy ul. Rynek 14 w Gorlicach.\nCzy łączenie usług oraz szybka i wygodna obsługa wyczerpuje korzyści, jakie mogą Państwa spotkać w salonie przy ul. Rynek 14? Ciągle nie! Jest jeszcze coś… W zeszłym roku Pani Katarzyna przygotowała dla swoich Klientów w konkursie letnim walizki firmy Ochnik, a w obecnie trwającym konkursie wiosennym „Podróż z Orange”, do wygrania jest rower miejski* – idealna rzecz na ciepłe dni.\nZatem, odwiedziny w salonie Orange przy ul. Rynek 14 po prostu się opłacają!\n*regulamin konkursu dostępny w salonie Orange przy ul. Rynek 14\n** kupon konkursowy z tyłu okładki\n28 czerwca 2019 14:43


Oto są skarby Kościoła! - Gaudium Et Spes\nSzczęść Boże! Kochani, od kilku dni codziennie Kościół stawia nam przed oczami świadectwo życia i postawy jakiegoś Świętego. Z pewnością, jest to bardzo ważne i potrzebne, bo na ich postawie buduje się w jakiś sposób nasza świętość. Bogu niech będą dzięki za to, że na żadnym etapie historii nie zabrakło odważnych Świadków, którzy są dla nas przykładem i wsparciem. Dzisiaj – Diakon Wawrzyniec. Zapraszam do refleksji nad jego radosnym i pogodnym bohaterstwem.\nA ja oczekuję przybycia Marka wraz z Młodzieżą. Młodzież ma nocować „gdzieśtam” (Marek wie, gdzie), a sam Marek będzie nocował u mnie. Nieco zagadamy!\nWawrzyńca, Diakona i Męczennika,\nt. VI Lekcjonarza: Mdr 3,1–9; J 12,24–26\nsprawiedliwych są w ręku Boga i nie dosięgnie ich męka. Zdało się oczom\ngłupich, że pomarli, zejście ich poczytano za nieszczęście i odejście od nas za\nunicestwienie, a oni trwają w pokoju. Choć nawet w ludzkim rozumieniu doznali\nkaźni, nadzieja ich pełna jest nieśmiertelności.\nnieznacznym skarceniu dostąpią dóbr wielkich, Bóg ich bowiem doświadczył i\nznalazł ich godnymi siebie. Doświadczył ich jak złoto w tyglu i przyjął ich jak\ndzień nawiedzenia swego zajaśnieją i rozbiegną się jak iskry po ściernisku.\nBędą sądzić ludzi, zapanują nad narodami, a Pan królować będzie nad nimi na\nktórzy Mu zaufali, zrozumieją prawdę, wierni w miłości będą przy Nim trwali:\nuczniów: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w\nziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon\nobfity. Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na\ntym świecie, zachowa je na życie wieczne. A kto by chciał mi służyć, niech\nidzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli kto Mi służy,\nuczci go mój Ojciec”.\nPatron dnia dzisiejszego, Wawrzyniec, był jednym z siedmiu\ndiakonów Kościoła rzymskiego za czasów papieża Sykstusa II. Pomimo, że wiele\nosób sławiło jego bohaterską śmierć – jak chociażby Święty Ambroży czy Święty\nAugustyn – to jednak wiadomości historyczne\no nim posiadamy bardzo skromne. Właściwie źródłem jedynym jest „Liber Pontificalis” – „Księga\nPapieży”, który śmierć Wawrzyńca wiąże\nbezpośrednio z męczeństwem Świętego Papieża Sykstusa II, zamęczonego dnia 6\nsierpnia 258 roku, wraz ze swoimi czterema diakonami.\nwspółcześni w tym samym dniu i w tych\nsamych okolicznościach sytuują męczeństwo Wawrzyńca. Temu jednak stanowczo\nsprzeciwia się powszechna i najdawniejsza tradycja rzymska. Jej wyrazem jest „Passio”,\nczyli opis męki wielkiego Diakona.\nWedług niej, Wawrzyniec\nmiał być wyłączony z grupy skazanych na śmierć. Grupa ta stanowiła swoisty orszak Papieża. Wawrzyńca początkowo z\nniej wyłączono, bowiem był on administratorem\nmajątku Kościoła w Rzymie. Miał równocześnie zleconą opiekę nad ubogimi.\nNamiestnik rzymski liczył, że namową i kuszącymi obietnicami, a w razie\npotrzeby katuszami, wymusi na nim oddanie\ncałego majątku kościelnego w jego ręce. Wawrzyniec miał wówczas poprosić o\nkilka dni, aby mógł zebrać „skarby\nKościoła” i pokazać je namiestnikowi. Kiedy nadszedł oznaczony dzień, Diakon\nzgromadził całą biedotę Rzymu, którą\nwspierała gmina chrześcijańska. Miał przy tym powiedzieć: „Oto są skarby Kościoła!”\nZawiedziony i rozwścieczony\ntyran kazał zastosować wobec niego wyjątkową katuszę. Walerian nakazał rozciągnąć Wawrzyńca na żelaznych rusztach\ni wolno podgrzewając – piec żywcem w ogniu. Według przekazu, Wawrzyniec\nmiał się zdobyć jeszcze na słowa: „Widzisz,\nże ciało moje jest już dosyć przypieczone. Obróć je teraz na drugą stronę!”\nŚwięty Papież Leon Wielki daje do tych słów piękny komentarz: „Jak silny musiał być ogień miłości Chrystusowej,\nskoro gasił on żar ognia naturalnego!”. Według wspomnianego opisu męki,\nWawrzyniec miał być przedtem biczowany knutami z drutu, potem wieszano go\nwyrywając członki ze stawów.\nW tymże żywocie jest podany\njeszcze jeden szczegół. Otóż, kiedy prowadzono Świętego Papieża Sykstusa – wraz\nz jego diakonami – na śmierć, chciał iść\nz nim także Wawrzyniec. Pytał nawet Papieża: „Dokąd idziesz, Ojcze, bez syna? Jakże obejdziesz się bez swojego\ndiakona? Nigdy nie odprawiałeś Eucharystii bez niego, czymże więc mogłem\nściągnąć na siebie twoją niełaskę?” Na to miał odpowiedzieć Sykstus: „Dla mnie, steranego wiekiem, jest\nprzygotowana mniejsza próba. Ciebie czekają wiele większe cierpienia, ale też i\npiękniejsza czeka cię korona”. Niektórzy z krytyków są skłonni ten dialog\nuznać za późniejszy, dodany do opisu męczeństwa ku zbudowaniu wiernych.\nNiezwykłe okoliczności męczeńskiej śmierci Wawrzyńca, poniesionej\n10 sierpnia 258 roku, rozbudziły w Kościele rzymskim niezwykły jego kult.\nŚwięty Augustyn pisze, że jak Jerozolima szczyci się Świętym Szczepanem, tak\nRzym jest dumny ze Świętego Wawrzyńca. Największy zaś poeta starożytnego\nchrześcijaństwa, Prudencjusz, zapisał, że bohaterska śmierć Wawrzyńca zadała cios bałwochwalstwu, które od tego\nczasu zaczęło chylić się ku upadkowi aż do ostatecznego zwycięstwa\nChrystusowego Kościoła. Ciało Wawrzyńca pogrzebał Święty Justyn. Co roku wierni\ntłumnie gromadzili się wokół grobu Męczennika.\nImię Świętego Wawrzyńca\nwłączono do kanonu Mszy Świętej i do Litanii do Wszystkich Świętych. Z Rzymu\njego kult przeniósł się na cały Kościół. Był\non w starożytności i średniowieczu jednym z najbardziej popularnych Świętych.\nKult Wawrzyńca dość wcześnie rozprzestrzenił się także na ziemiach polskich.\nSłowa, przeznaczonego dokładnie na dzisiejsze Święto, w czytaniu z Księgi\nMądrości odnajdujemy niejako zaprzeczenie tego, co się stało: Dusze\nsprawiedliwych są w ręku Boga i nie dosięgnie ich męka. Męka dosięgła\nWawrzyńca, ale była to męka doczesna, natomiast chwała Nieba, jaką został nagrodzony,\njest o wiele większa od cierpień, które musiał ponieść.\nUzasadnienie tego zresztą\nodnajdujemy w dalszej części czytania: Zdało się oczom\nkaźni, nadzieja ich pełna jest nieśmiertelności. Po nieznacznym skarceniu dostąpią dóbr wielkich, Bóg ich bowiem doświadczył\ni znalazł ich godnymi siebie. Doświadczył ich jak złoto w tyglu i przyjął ich\njak całopalną ofiarę.\ndzisiejszy Patron stał się takim ziarenkiem, które wpadłszy w ziemię – jak\nmówił Jezus w Ewangelii – obumarło, ale\nprzyniosło plon obfity. Wawrzyniec nie był przywiązany do życia na tej\nziemi, dlatego zachował je na życie wieczne.\nChcąc służyć Jezusowi – do końca poszedł\nza Nim. Ani na chwilę się od Niego nie odwrócił, nie zatrzymał, nie\nprzestraszył się grożących mu niebezpieczeństw i strasznych cierpień. Potrafił\nje znieść – jak podaje tradycja – nawet\nw pewną dozą humoru. I kiedy oczom głupich wydało się, że przegrał – on tak\nnaprawdę zwyciężył. Zwyciężył śmierć,\nzwyciężył strach, zwyciężył zakusy szatana i działania jego sług. A oczom\nwielu ludzi wydało się, że umarł; jego zejście poczytano za nieszczęście i\nodejście za unicestwienie, on natomiast trwa\nNiech postawa tego Świętego\numocni nas i przekona do tego, abyśmy swoje życiowe trudności i doświadczenia\nstarali się przeżywać z nadzieją i\npogodą ducha. To jest z pewnością bardzo trudne – ale to jest możliwe! Jest\nto w jakimś sensie sprawdzianem tego, na ile silna jest nasza wiara i na ile\npełne jest nasze zaufanie do Boga. Właśnie w\ntakich najtrudniejszym momentach najbardziej się ona sprawdza.\nJeżeli zatem przyjdzie nam\ntaki egzamin zdawać, to oby wypadł on jak najlepiej, to znaczy: byśmy w żadnych\nokolicznościach i w obliczu żadnych trudności – za łaską Bożą! – nigdy nie tracili nadziei, pogody ducha i\nchociaż odrobiny uśmiechu…\nMając to wszystko na\nnie robię zbytecznego szumu wokół swoich spraw, włączając w nie całe otoczenie?\ntrudności i przeciwności potrafię znosić z pogodą ducha, czy też robię z siebie\numiem ofiarować Bogu swoje cierpienia w jakiejś intencji?\nCi, którzy Mu zaufali, zrozumieją\nprawdę, wierni w miłości będą przy Nim trwali: łaska bowiem i miłosierdzie dla\nNoo, nooo jestem pod wrażeniem.\nKs. Jacek uzupełnił komentarze :)))\nNie powinniśmy się skupiać w pierwszym rzędzie na obumieraniu. Przecież gdyby nie było ziarna, ziemi i siewcy to byłoby to tylko teoretyczną dywagacją nic tak naprawdę nie wnoszącą.\nPowinniśmy skoncentrować się na mocy, która w ziarnie jest zawarta, na ziemi, która jest jak łono gdzie się rozwija życie, na siewcy, który obficie rozsiewa nasienie. Właśnie to powinno prowadzić nas do zachwytu, do zdumienia nad tajemnicą, której uczestnikiem jest każdy z nas. Nie zwracajmy na pośrednie cele, ale na nadrzędny, główny, ten, dzięki któremu idziemy, trwamy, upadamy i się podnosimy, przegrywamy i zwyciężamy. Cel odmierzający nasze kroki, pobudzający myśli, zachęcający nas do działania. Obfity plon to owoc całego szeregu podjętych przez nas kroków, w tym także ufność złożona w mocy ziarna. To nie my sprawiamy, że ono obumiera. Ono czyni to samo w sobie. Obumieranie jest na pewno ważnym ,ale zarazem tylko pośrednim etapem w całym rozwoju.\nCo jest ważniejsze mieć życie, czy tracić je. Kochać czy nienawidzić życie. Tutaj jest inne rozróżnienie. Mamy życie tutaj, na tym świecie i życie wieczne w przszłości. To jest perspektywa, o której chce nam powiedzieć Chrystus. Czy życie wieczne nie jest owym nadrzędnym celem wzynaczającym kierunek marszu i dobór środków ? Jeśli życie tutaj stanie się dla nas punktem odniesienia, osią, wokół której wszystko inne zacznie się kręcić, to tak naprawdę dokąd dojdziemy ? Pewnie oni się skończy, noo i co wtedy ?\nMamy kochać życie tu, na ziemi, ale mamy również mieć świadomość tego, że każda chwila mówi też o życiu wiecznym. Tu i teraz dokonują się wielkie, niesamowite rzeczy. W teraźniejszości zostaje zasiane ziarno i tutaj obumiera, by wydać plon z siebie w wieczności. Bo niby gdzie ma obumrzeć ? Bo gdzie ma dokonać się rozwój ? W wieczności nie będzie już na to czasu.\nJak mamy do tego dochodzić, dojrzewać, obumierać.\nJest jedno słowo, które jest kluczem , by otworzyć nam oczy. Tym słowem jest służba.\nTak bardzo niewygodne, niewspółczesne, rażące w oczy słowo.\nAle czy tak naprawdę zastanawialiście się kiedyśnad tym, że służyć to nic innego jak kochać ? Rodzice, którzy wykonują służbę wobec dzieci, wychowawcy wobec wychowanków. Nie ma służby to nie ma prawdziwego rozwoju, bo nie ma w niej miłości.\nKomu mamy służyć.\nPowinnismy służyć tylko Bogu, co potem przekłada się na konkret służby drugiemu człowiekowi. Przede wszystkim tym, których tu i teraz Bóg stawia nam na naszej drodze. Ramię w ramię idą ziarno i ziemia, obumieranie i wydawanie plonów.\nBóg powinien być dla nas wzorem. Tylko tam, gdzie jest Bóg znajduje się przestrzeń prawdziwej służby i tylko tam stajemy się prawdziwymi sługami.\n15 sierpnia 2012 o 14:50\nSłużyć – to kochać – to obumierać… Czyż nie?… Pozdrawiam! Ks. Jacek\nAutor: Ks. Jacek 10 sierpnia 2012\nKochaj Boga – wsiem razumieniem swoim!