Wielkopolskie: NFZ zachęca do wyrobienia karty EKUZ przed feriami za granicą - Polityka i Społeczeństwo\nWielkopolskie: NFZ zachęca do wyrobienia karty EKUZ przed feriami za granicą\nPAP • 22 stycznia 2020 - 11:12\nNFZ zachęca, by przed wyjazdem na ferie za granicę sprawdzić ważność karty EKUZ, bądź - jeśli karty nie posiadamy – wyrobić ją przed wyjazdem. W Wielkopolsce kartę EKUZ można otrzymać od ręki podczas osobistej wizyty w siedzibie NFZ w Poznaniu, lub w delegaturach Funduszu.\nJak tłumaczyła Magdalena Rozumek z biura prasowego Wielkopolskiego OW NFZ, kartę EKUZ - czyli Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego, warto zabrać ze sobą jeśli wybieramy się do krajów Unii Europejskiej lub Szwajcarii, Norwegii, Lichtensteinu, czy Islandii.\n"Karta jest potwierdzeniem faktu, że w Polsce jesteśmy ubezpieczeni w powszechnym systemie ubezpieczenia zdrowotnego, czyli leczymy się w ramach NFZ. Jest honorowana w placówkach, które leczą w ramach powszechnego systemu ubezpieczenia zdrowotnego danego kraju, w sytuacjach nagłych - czyli nie służy do leczenia planowego" - podkreśliła Rozumek.\nDodała, że należy jednak pamiętać, że w każdym państwie obowiązują inne zasady refundacji usług zdrowotnych, i np. niektóre świadczenia mogą być odpłatne, albo częściowo płatne.\nNFZ przypomina, by przed zagranicznym wyjazdem sprawdzić ważność karty EKUZ. Rozumek tłumaczyła, że "często zdarza się, że osoby posiadające kartę, która +wystarczy+ na najbliższy i nieco późniejszy wyjazd wnioskują o wydanie nowej, co wydłuża czas otrzymania karty - ponieważ aktualną trzeba najpierw unieważnić - oraz generuje plastikowe odpady".\nRozumek przypomniała, że data ważności karty znajduje się w jej dolnym, prawym rogu, a termin ważności EKUZ zależy od rodzaju tytułu do ubezpieczenia. Obecnie wielu osobom, np. zatrudnionym na podstawie umowy o pracę, czy prowadzącym działalność gospodarczą, karta wydawana jest na okres 3 lat, zaś np. emerytom na 5 lat.\n"W Wielkopolsce kartę EKUZ +od ręki+ otrzymuje się podczas wizyty osobistej w siedzibie WOW NFZ w Poznaniu, lub w delegaturach: w Kaliszu, Koninie, Lesznie, Pile i w dwóch Punktach Obsługi Ubezpieczonych - w Słupcy i Rawiczu. W trybie korespondencyjnym, wysyła się wniosek lub wnioski do WOW NFZ pocztą tradycyjną, e-mailem lub przez e-puap, i dolicza czas na weryfikację i wysyłkę" - wskazała Rozumek.\nWnioski można także pobrać ze strony internetowej WOW NFZ, albo wypełnić druk na miejscu.\nFerie w Wielkopolsce rozpoczną się 27 stycznia. Na zimowy wypoczynek wybierze się 446 tys. uczniów z regionu. Tegoroczne ferie w Wielkopolsce potrwają do 9 lutego.


Temat: Mirabelle&Charles #1 Czw Cze 27, 2019 10:53 pm\n/ lecim na szczecin! xd\nCo sprowadziło Mirabelle do kuchni o tej porze? Zwykły, ludzki głód. Wszystko wina tych bęcwałów, przez których musiała użerać się z bachorami i na dodatek została zmuszona do pilnowania korytarza, na którym ostatnio doszło do bójki. Przez to wszystko straciła niemal cały dzień na głupstwa, ani troch? nie posunęła się w swojej misji, a na dodatek zapomniała zupełnie cokolwiek zjeść i dopiero teraz pusty żołądek przypomniał się właścicielce.\nUsiadła przy stole i z braku skrzatów, którzy najwyraźniej już spali, sama musiała sobie coś przygotować. Niestety nie była zbytnio obeznana w tej ich kuchni, gdyż nigdy się tutaj nie zapuszczała. Takim oto sposobem wylądowała z ciasteczkami i herbatą. Po prostu świetnie!\nByło już późno, ale Charles należał do tych ludzi, którzy zwyczajnie lubią jeść w nocy. Gdyby prawdą była obiegowa opinia, wedle której jedząc w nocy szybciej się tyje, Forsythe osiągnąłby już rozmiary Slughorna, co byłoby dla niego jak najbardziej niewskazane, w końcu o imidż trzeba dbać. Tymczasem połaskotał gruszkę na obrazie i szybko dostał się do kuchni. Spodziewał się, że będzie pusta, ale czekała go niespodzianka w postaci Mirabelle Hastings.\n- No proszę, kogo my tutaj mamy - rzucił, uśmiechając się pod nosem.\nMir była już dostatecznie wkurzona dzisiejszym dniem i tym, co była zmuszona jeść jako substytut zwykłego, sytego obiadu, ale nie. To nie mógł być przecież koniec jej dzisiejszej męczarni! Świat musiał ją jeszcze dobić, nasyłając na nią tego, tego...! Aż brak jej słów, by określić jakim osobnikiem jest Charles. Opinia ta z pewnością nie byłaby pozytywna.\n- Chyba sobie żartujesz - powiedziała, gdy go tam ujrzała i skrzywiła się momentalnie. - Musisz natychmiast stąd wyjść. Ta kuchnia jest za mała nas dwoje - dodała, całkiem poważnie.\nNie przejmując się jej, delikatnie mówiąc, złym nastrojem, Charles podszedł bliżej i oparł się o stół. Skrzyżował ręce i zmierzył ją wzrokiem. Miał w głębokim poważaniu nawet Voldemorta, więc tym bardziej nie przejmował się Mirabelle.\n- Możesz wyjść bez pożegnania, wybaczę ci - poinformował ją z rozbawieniem. On nie miał zamiaru się stąd ruszać, nie po to w ogóle tutaj przychodził. - W końcu na pewno spędziłaś tutaj wystarczająco dużo czasu i jesteś gotowa do drogi.\nWypiła łyk herbaty, słuchając go jednak uważnie na wypadek gdyby powiedział coś obraźliwego, żeby potem wiedziała, że ma mu dogadać. Z nim to nigdy nie wiadomo.\n- Och, w to nie wątpię - powiedziała z wyczuwalną w głosie kpiną, przewracając oczami. - Dla Twojej wiadomości dopiero przyszłam i nigdzie nie idę - oznajmiła stanowczo i tonem głosu, pokazującym, że wcale nie jest jej przykro. Nawet gdyby siedziała tam dwie godziny to i tak by skłamała, a już na pewno nie wyszłaby stamtąd teraz, gdy on się tam zjawił. Danie mu satysfakcji było ostatnią rzeczą, której Mir teraz pragnęła, ba, nie było tego nawet na jej liście pragnień.\n- W takim razie musisz się pomęczyć - oświadczył takim tonem, jakby była to najbardziej oczywista rzecz na świecie.\nPosłał jej wyzywające spojrzenie, po czym odwrócił się i ruszył, by przetrząsnąć kuchnię w poszukiwaniu czegoś do jedzenia. Nie odzywał się ani słowem. Ciekawe, ile Mirabelle wytrzyma w ciszy. W końcu ciężko było jej się powstrzymywać od złośliwości pod jego adresem.\n- Świetnie - rzuciła zjadliwie, znów się krzywiąc. Gdy on zabrał się za przetrząsanie kuchni, Mirka zaczęła jeść ciastko, popijając je herbatą. Przez niego to nawet jeść jej się odechciało! Oczywiście nie dała jednak niczego po sobie poznać.\n- Długo tu jeszcze będziesz? - spyta?a wreszcie. Jak na nią to i tak długo wytrzymała! To był chyba jej nowy rekord w wytrzymywaniu w jednym pomieszczeniu z Charlesem.\n- Flitwick mógł zapomnieć, że miałeś mu przeczytać dobranockę - dodała złośliwie. Uwielbiała naśmiewać się z tego, że w szkole to ona jest na wyższej pozycji niż on.\nA jednak dobrze ją znał. Uśmiechnął się triumfalnie, słysząc, że się odezwała.\n- To ty jesteś wróżbitką? - powiedział, starając się by ostatnie słowo zabrzmiało pogardliwie. - Powinnaś to wiedzieć. A może trzecie oko ci zaparowało?\nMoże i Charles był na niższej pozycji, ale on kiedyś będzie nauczał szanowanego przedmiotu.\n- Przynajmniej dla kogoś innego znaczę więcej niż wycieraczka do butów - zrewanżował się. Nie musiał mówić, o kogo chodziło, oboje doskonale to wiedzieli.\n- Wiem doskonale, że jak pobędziesz tu zbyt długo to popływasz z rybkami - mruknęła, jak najbardziej poważnie i bynajmniej poprzez owy zwrot nie miała na myśli dosłownej kąpieli w jeziorze! Po prostu nie chciała tutaj mówić dosłownie, że własnoręcznie go zabije, bo ci wszyscy debile mieli ją za taką niewinną i tak musiało pozostać, żeby nikt jej nie podejrzewał, a ściany jak wiadomo mają uszy.\n- Chciałbyś - syknęła z przymrużonymi oczyma - To tylko kwestia czasu, kiedy to ja zajmę twoje miejsce - powiedziała z pewnością - Choć nie dosłownie, bo wolę nie złapać jakiegoś paskudztwa - dodała jeszcze, krzywiąc się. Nigdy nie wiadomo gdzie taki Charles się panoszył. Mirka wolała nie ryzykować, wszak była zbyt mądra, piękna i młoda by umierać.\nPrychnął tylko, słysząc jej zawoalowaną groźbę. Nie robiło to na nim żadnego wrażenia. Tylko rozjuszyłaby ich pana i władcę. Dla Charlesa co prawda nie był on żadnym panem, ale dla Mirabelle tak.\n- Kotku, nigdy mi nie dorównasz - poinformował ją, uśmiechając się uroczo i zbliżając się do niej.\n- Nie masz w sobie tego czegoś - nachylił się i wyszeptał jej do ucha, po czym błyskawicznie się odsunął, bo nie chciał zostać uszkodzony.\nSłuchała uważnie jego słów, spoglądając na niego gniewnie. Z każdą minutą coraz bardziej działał jej na nerwy. Nim zdążyła cokolwiek powiedzieć, znalazł się tuż przy niej, ale na własne szczęście szybko się cofnął.\n- Pewny jesteś? - spytała przez zaciśnięte zęby. W sytuacjach jak ta, dłoń aż sama zaciskała jej się na różdżce, gotowa do użycia jednego, prostego zaklęcia, dzięki któremu pozbyłaby się palanta raz na zawsze. Niestety mogłoby się jej oberwać za to od Voldemorta, więc za każdym razem, gdy miała takie pragnienie musiała je w sobie stłumić. Co nie znaczy, że nie może używać wobec niego innych zaklęć, przekleństw, obelg bądź przemocy fizycznej. Taaak, papcio Voldzio byłby z niej dumny.\n- Zapamiętam to sobie i przypomnę ci, jak już będę się ciebie pozbywać - dodała z pewnością. Kiedyś to musi nastąpić!\n- Jak niczego na świecie - powiedział pewny swego. Bawiła go jej złość. Nie mogła nic mu zrobić. No, w każdym razie nic poważnego. A jeśli czegoś by spróbowała, bardzo boleśnie by jej oddał. Charles był dżentelmenem, ale Mirabelle nie była damą, więc nie musiał odnosić się do niej z szacunkiem, jak do reszty kobiet. Przemoc fizyczna odpadała, ale zaklęciem mogłaby oberwać.\n- Nie będziesz miała okazji - stwierdzi? tylko, wzruszając ramionami.\n- Cóż, jesteś w błędzie - odparła, nadal nie dając się przekonać jego słowom. Mirabelle i tak zawsze i wszędzie będzie pragnęła postawić na swoim. Nawet jeżli w przypadku Charlesa jest to syzyfowa praca, bo on nigdy w życiu nie przyznałby jej racji, nawet, jeżeli by ją miała.\n- Jeszcze się zdziwisz - mruknęła, mrużąc wściekle oczy. Nie znosiła tego, że zawsze potrafił zepsuć jej i tak już dostatecznie spodlony humor. Wypiła dużego łyka herbaty, żeby powstrzymać się od dźgnięcia go różdżką w oko.\n- Ja się nigdy nie mylę - powiedział, ucinając dyskusję. Jego racje były dla niego najważniejsze i nic nie mogło tego zmienić.\n- I to niby ty tak mnie zadziwisz? - stwierdził z uprzejmym niedowierzaniem, po czym posłał jej pobłażliwy uśmiech, niczym krnąbrnemu i upartemu dziecku. Mógłby powiedzieć coś wrednego, ale wolał jej nie rozdrażniać, bo tylko by jej to zaszkodziło.\nTemat: Re: Mirabelle&Charles #1 Czw Cze 27, 2019 10:53 pm\nMirce znudziła się już ta i tak bezsensowna wymiana zdań z Charlesem, gdyż i tak nigdy nie dochodzili do żadnej wspólnej decyzji. Każde z nich miało swoje zdanie i za nic nie miało zamiaru go zmieniać.\n- W najmniej spodziewanym momencie, owszem - powiedziała z tajemniczą miną. Wiedziała, że i tak nic sobie nie zrobi z jej gróźb i w ogóle z tego, co mówiła, ale miała to gdzieś.\n- Czekam na to - odparł uprzejmie, bowiem uważał, że komuś takiemu jak ona nigdy nie uda się go zaskoczyć. Mirabelle zgrywała niewiadomo kogo, a i tak nie była wiele lepsza od Charlesa, więc niewiele mogła na tym polu zdziałać. Może i Voldemort ufał jej na tyle, bo powierzyć misję w Hogwarcie, ale dla Charlesa nie świadczyło to wcale o jej umiejętnościach, a raczej o głupocie Pana Beznosego. Pewnie był zbyt zajęty dojeniem węża, żeby przykładać większą uwagę do swoich spraw.\n- Zapewniam cię, że się doczekasz. Pewnego pięknego dnia, kiedy znów będziesz niańczył swoją kuzyneczkę, która swoją drogą jest żałosna w tym swoim podlizywaniu się, po prostu tego pożałujesz - powiedziała, spokojnym głosem tak, jakby to było oczywiste. Bo dla niej było. Wiedziała, że kiedyś nadejdzie taki dzień, kiedy będzie ją błagał o litość, a ona jej nie okaże. Wtedy przypomni mu, jak wątpił w jej umiejętności i możliwości. To będzie dobry dzień dla Mirabelle.\nMógłby zdenerwować się i kazać Mirabelle zostawić ją w spokoju, ale tylko okazałby słabość, a tego nie wolno mu było zrobić. Zbyt wiele zależało od jego opanowania.\n- Cóż, przynajmniej mam kogoś, komu na mnie zależy - odparł, nad wyraz spokojnie, zważywszy na sytuację. - Ciebie nawet twoja własna siostra nie znosi – dorzucił złośliwie, ale zgodnie z prawdą.\nMirabelle i tak by go nie posłuchała, a wręcz przeciwnie zaczęłaby jeszcze bardziej na nią nadawać, bo taka już po prostu jest. Ma głęboko gdzieś to, co inni ludzie myślą i to, czy ich swoimi słowami rani, denerwuje. A jeżeli już tak jest, to tym lepiej dla niej!\n- Skąd pomysł, że jej na Tobie zależy? - spytała, nie czekając jednak na jej odpowiedź. - Jakby mnie to obchodziło - powiedziała, wzruszając ramionami. Przecież jej i tak nie obchodziło to, co sobie jej siostra myślała. Od dawna już nie utrzymywała żadnych bliższych kontaktów z rodziną i nie da się ukryć, że było jej to na rękę, bo nie miała zamiaru spowiadać się z tego, co robi i dlaczego to robi.\n- Doskonałe pytanie dla osoby, której na nikim nie zależy i na której nikomu nie zależy - odparł, ignorując drugą część jej wypowiedzi. A takie rzeczy się po prostu wie. On i kuzynka przez całe życie byli najlepszymi przyjaciółmi, ale co Mirabelle może wiedzieć o czymś takim. Najwyraźniej z jej głową było coś nie w porządku, o czym świadczył fakt, że zachciało jej się zostać sługuską Voldemorta.\n- Straaaaszne - odparła, przewracając oczami. No doprawdy, jakby cokolwiek z tego, co do niej mówił do niej trafiło, to by miała problem. Ale, że Mirki to zupełnie nie obchodziło, to cóż. Pozostało jej jedynie kręcić głową nad jego głupotą, jeśli sądził, że tymi słowami jakoś ją zrani, lub do niej trafi.\n- Przynajmniej nie muszę się bawić w niańkę - powiedziała z nutą złośliwości w głosie, uśmiechając się przy tym w typowy dla siebie sposób. Ciekawe które z nich pierwsze się złamie i opuści kuchnię, bo jak na razie żadne z nich nie planowało odpuścić. Może po prostu spędzą tam całą noc, przepychając się w bezsensownych docinkach?\nJak się spodziewał, nic do niej nie dotarło, jak zawsze zresztą. Pewne rzeczy pozostają niezmienne.\n- Ale za to ja muszę - odparł, spoglądając na nią wymownie. W końcu został tu wysłany, żeby doglądać jej działalności i mieć nad nią nadzór. Życie jest ciężkie, ale nie da się nic na to poradzić. Miał przecież w tym własny cel i dlatego warto było się poświęcić.\nZna ją już trochę, mógł się przyzwyczaić, że do Mirabelle dociera tylko to, co musi i to, co ona sama chce, aby do niej dotarło. W tym przypadku zdecydowanie tak nie było.\n- Uwierz mi, nie musisz. Radzę sobie bez ciebie doskonale - wycedziła przez zaciśnięte zęby. No tak, jak zwykle musi jej przypominać, że pozornie ma nad nią władzę. Pozornie, bo Mir słucha się go jedynie jak istnieje możliwość, że może jej się oberwać za nieposłuszeństwo. Cóż, nikt nie mówił, że działanie dla Voldemorta będzie łatwe...\n- Ależ muszę, to moja życiowa misja - odparł spokojnie, ale nie mógł sobie odmówić lekkiej drwiny. Wiedział, że najchętniej by się go pozbyła, ale nie ma tak łatwo. Charles miał swoje zadanie i musiał je wykonać, czy jej się to podobało, czy nie. No, może nawet zwłaszcza wtedy, gdy jej się to nie podobało.\n- No tak, zapomniałam - odparła, jakby rzeczywiście o czymś zapomniała. - Bardzo ambitna, naprawdę. Wybacz, zapomniałam, że nie stać cię na nic ambitniejszego - rzuciła z kpiną. No, bynajmniej Mirabelle dostała jakieś konkretne zadanie, polegające na robieniu czegoś, a nie 'pilnowaniu' innej osoby. Przecież to dla przedszkolaków! I jak Mirka miała go tutaj traktować poważnie? Po prostu się nie dało! Zresztą, ona nie znosiła, gdy ktoś patrzył się jej na ręce. Miała już tego dość w tej głupiej szkole, a teraz jeszcze jej tajemne akcje miały być nadzorowane? To przecież jakaś kpina!\n- Twoja misja jest tak naprawdę moją misją. Jeśli coś sknocisz, a zrobisz to na pewno, ja będę ją kontynuował - poinformował ją, na wypadek, gdyby jeszcze nie zdawała sobie z tego sprawy.\n- Lepiej staraj się najmocniej jak umiesz, bo tylko czekam na twoją wpadkę – zapewnił ją. Niech sobie nie myśli, że Charles cokolwiek jej ułatwi, to nie jego rola.\n- Nie bądź taki pewny, bo ja nie mam zamiaru niczego sknocić - powiedziała z pewnością w głosie. Jeśli chodzi o misje, Mirka była profesjonalistką i perfekcjonistką. Nie było mowy o nawet najmniejszej wpadce. No, chyba, ze te małe bęcwały ją zawiodą, a wtedy już Mirka dopilnuje, żeby wybić ich co do jednego, zapchlonego nastolatka. Żadnych wpadek na jej warcie!\n- Banda bęcwałów niczego nie podejrzewa, a młodzi są chętni do współpracy - wyjaśniła, w gwoli jasności.\n- I to słodkie, że tak się martwisz, ale dam sobie radę - dodała, uśmiechając się w Mirkowy sposób.\n- Kiedyś trafisz na kogoś, kto cię przejrzy. Dumbledore jest stary i bywa krótkowzroczny, ale nie jest głupi, nawet jeśli sprawia takie wrażenie, w kółko gadając o cytrynowych dropsach. Lepiej uważaj - ostrzegł ją, raczej dlatego, żeby wykazać jej błędy w rozumowaniu, nie dlatego, że się nią przejmował.\n- Taak, na pewno - mruknął, słysząc jej zapewnienia.\n- Wątpię. Oni są starzy i głupi, poza tym prędzej podejrzewaliby młodych niż mnie. Taką przemiłą i doskonale im znaną Mirabelle - wyjaśni?a, choć wcale nie musiała mu się tłumaczyć. Nie po to przecież przy ludziach udawała złote dziecię, żeby ktokolwiek podejrzewał ją o tak niecne plany i spiskowanie z 'wrogiem'!\n- Po prostu nie ma szans, by ktokolwiek mnie przejrzał - powiedziała z tą samą pewnością siebie, co zwykle.\n- Żebyś się nie przeliczyła - ostrzegł tylko. Jakakolwiek nieostrożność ze strony Mirabelle mogła być niebezpieczna dla nich obojga, więc mimo wszystko wolał się stale upewniać, że dziewczyna nie zrobi niczego głupiego, co w jego mniemaniu i tak zrobi prędzej czy później. Chociaż wolałby, żeby stało się to jednak później, nieważne jak bardzo jego obecność w Hogwarcie go denerwowała.\n- Już ty sobie tym głowy nie zawracaj - odparła, nadal przekonana o tym, że da sobie radę. W końcu jak nie ona, to kto? Nie byo innej opcji jak doprowadzenie planu do końca, oczywiście z pełnym sukcesem. Już widziała jego wkurzoną minę, gdy to jej się powiedzie! To będzie bezcenny widok! Chyba musi przemyśleć sprawę strzelenia mu wtedy fotki, opcjonalnie kilkunastu. Zrobi z nich kartki świąteczne, a co!\n- Wiesz, chętnie bym jeszcze pogawędziła, ale mam lepsze rzeczy do robienia - stwierdziła, wstając z krzesła. Nie rzekła już nic więcej tylko opuściła kuchnię, kierując się do swojej sypialni.\n- Nie omieszkam - odparł, udając że mu nie zależy. Najlepiej będzie, jeśli będzie ją kontrolował z ukrycia. To przyniesie najlepsze efekty.\n- Jasne - stwierdził, uśmiechając się złośliwie. Na pewno miała coś ciekawszego do roboty. Na przykład jak nauczyć się trzymać filiżankę dobrą stroną.\nOdczekał chwilę, żeby jeszcze nie posądziła go o śledzenie i także opuścił kuchnię.


➤ AEG-ELECTROLUX LAVALOGIC 1620 - Zobacz Zanim Kupisz na VideoTesty.pl\nPralka AEG-ELECTROLUX LAVALOGIC 1620 to urządzenie Wolnostojące. W pralce AEG-ELECTROLUX LAVALOGIC 1620 zastosowano następujące technologie: Fuzzy Logic. Funkcje dodatkowe pralki: Automatyka wagowa, Kontrola ilości piany. Szerokość pralki wynosi 60 cm. Opcje dodatkowe pralki AEG-ELECTROLUX LAVALOGIC 1620: Łatwe prasowanie. Pralka AEG-ELECTROLUX LAVALOGIC 1620 umożliwia załadunek prania: Od frontu. Panel sterowania umożliwia wybór jednego z następujących programów: Delikatne/ jedwab, Super szybki, Tkaniny syntetyczne, Delikatne, Wełna, Bawełna.\nNiestety nie znamy dokładnej ceny AEG-ELECTROLUX LAVALOGIC 1620, ale zapraszamy do zapoznania się z naszym rankingiem pralek 2018.


Warszawa i Kraków wśród liderów - Ranking Samorządów - rp.pl\nAktualizacja: 18.04.2012, 17:11\nWarszawa i Kraków wśród liderów\nZAMEK KROLEWSKI NA WAWELU - KAPLICA ZYGMUNTOWSKA FOT. GUZIK PIOTR/FOTORZEPA\nNa 120 najbardziej konkurencyjnych miast świata tylko dwa są z Polski\nPonad połowa ludności świata mieszka w aglomeracjach miejskich, które generują już 80 proc. światowego PKB. Coraz częściej inwestorzy rozpatrują możliwości rozwojowe z perspektywy danego miasta, a nie kraju. Poniżej dalsza część artykułu\nWychodząc z tego założenia Citi przygotował ranking miast pod względem ich konkurencyjności – atrakcyjności dla biznesu. Po uwagę brane były czynniki o charakterze czysto ekonomicznym (np. dynamika PKB, poziom dochodów, jakość infrastruktury, itp.), ale także o charakterze społecznym (np. jakość kapitału ludzkiego czy środowiska ). Wśród 120 miast, z Polski znalazły się w zestawieniu tylko dwa – Warszawa na 53. miejscu (21. w Europie) oraz Kraków – na 66. (26. w Europie).\nStolica naszego kraju wypadła bardzo dobrze w kategorii „finansowej dojrzałości" (jakość i wartość rynku finansowego) – 33. miejsce, a także pod względem siły gospodarki – 40. pozycja. Kraków wyróżnił się pod względem społeczno-kulturalnego charakteru – 42. miejsce. Za to i Warszawa i Kraków znalazły się poza pierwszą 60. w kategorii kapitał ludzki.\nPierwsze miejsce rankingu konkurencyjności zajął Nowy Jork, a kolejne - Londyn i Singapur.


Miasmatique | 2015-01-11\nNa półkach: Przeczytane, Trash, 2015\nNa wstępie pragnę zaznaczyć, że czytałam to tylko z trzech prostych powodów:\n- po pierwsze - uwielbiam mitologię skandynawską;\n- po drugie - bardziej od mitologii skandynawskiej uwielbiam nordyckiego boga, Lokiego;\n- po trzecie - książka "Blask Runów" stanęła na mojej drodze już jakieś 575648 razy (a potem okazało się, że jest to druga część utworu "Runy"...) i pomyślałam: "to nie może być przypadek".\nAkcja powieści dzieje się po ragnaroku, mitologicznym "zmierzchu bogów". Mamy do czynienia z nowym światem - 500 lat po zniszczeniu wszystkiego, co było dawniej znane. Bogowie - Asowie i Wanowie - dążą do tego, by powrócić na panteon i ponownie władać Dziewięcioma Światami. Nie jest to jednak takie proste, ponieważ wielu z nich upadło i zginęło, są osłabieni. Ich ratunkiem może okazać się Maddy, córka Kowala - dziewczynka, w której genach znajduje się czysta, niczym niezmącona prawdziwa moc. Taka sama, jaką bogowie niegdyś posiadali.\nBohaterowie wspólnie gromadzą się by wystąpić przeciw Wielkiemu Złemu.\n(Warto zaznaczyć, że w fabule pojawiają się pewne niezgodności z mitologią, co do bogów, którzy przetrwali ragnarok)\n"Witamy w świecie podziemi. Czym chata bogata."\nJoanne Harris tworzy tutaj coś na kształt poprawnego absurdu, z góry zaplanowanej komedii. Nordyccy bogowie są uczłowieczeni aż do bólu - mierzą się z tymi samymi problemami natury psychologicznej, z jakimi mógłby się mierzyć każdy przykładny śmiertelnik. Boją się, umierają, upadają, martwią się, męczą... Rozumiem, że był ragnarok, że parę rzeczy nie poszło po myśli Asów, ale - o, losie - gdy czytam, jak Odyn (posiadający 50 imion, wielki władca Asgardu, Wszechojciec, bóg wojny, stworzyciel Wszechświata) zostaje pokonany przez paru śmiertelników, to aż mi się robi gorzej. Wszyscy bohaterowie przez cały tok książki prezentują wyżyny swojego totalnego zdebilenia - walczą ze sobą nawzajem, zdradzają się, nie umieją odnaleźć rozwiązań w prostych sytuacjach, obwiniają każdego z siebie o najgłupsze przewinienia.... jakby zupełnie nie dostrzegali czającego się w pobliżu niebezpieczeństwa, tylko własne problemy. Wśród nich w pewnym momencie pojawia się Thor, określony przez autorkę: "nie był on najmądrzejszym z Asów" - nie wiem, jak głupi musiał być Thor, że nie dorównywał nawet pozostałym bogom... Bogom, którzy, jak wiadomo, w rezczywistości głupi nie byli.\nNa pierwszy plan wysuwają się spośród nich pewne dwie szczególne postacie...\nGłówna bohaterka Maddy (Modi), od której zależą losy całego świata. Jest mało wyrazista, za mało rozbudowana. Wiemy z utworu, że dziewczynka ma pewne problemy rodzinne i nie jest zbyt lubiana w społeczeństwie, ale brakuje jednak jakiegoś opisu tego, co ona czuje, jak się miewa jej psychika... Jak dla mnie, Maddy jest niedopracowana. Sprawia wrażenie inteligentniejszej od wszystkich bohaterów razem wziętych, mimo że wiedzę na temat świata ma znikomą. Dziewczynka w jednym momencie zdobywa zaufanie Odyna, niemalże zabijając go przy tym. Przy pierwszym spotkaniu z Tricksterem prawie doprowadza do jego ślepoty. Od razu udaje jej się wyciągnąć z lawowego jeziora niezmiernie ważny przedmiot, którego nikt nie mógł wyciągnąć przez 500 lat, i przy tym doprowadza do całkowitego zniszczenia jej najbliższej okolicy. Maddy cuchnie MarrySue na kilometr. I, nie wiedzieć czemu, nie opuszcza Lokiego ani na moment...\nLoki jest jednym z lepszych akcentów tej książki. Można zauważyć, że Harris najbardziej skupiła się właśnie na nim (w końcu nie bez powodu był on nazywany najbardziej złożoną postacią mitologii skandynawskiej). Nie wiem tylko, czy udało jej się odnieść 100% sukces - Joanne Harris postawiła na przebiegłość Trickstera (zapomniawszy jednak o sprycie...), jego egoizm (w którym zabrakło odrobinki wrodzonego szaleństwa i sadyzmu) oraz nieprzeciętne poczucie humoru. Dowcip jest podstawą tej książki - niestety, jedynie u Lokiego trzyma on jako-taki poziom, bo w przypadku pozostałych bohaterów jest po prostu... prosty.\nOprócz bogów, w "Nowym Świecie" istnieją również dosyć istotne osoby występujące na ziemi, jeżeli mogę to tak nazwać - śmiertelnicy. O nich w zupełności wystarczy tylko jedno zdanie: nadali pojęciu "kretynizm wrodzony" nowego znaczenia. Chociaż jest jeden moment, gdy udaje im się przechytrzyć bogów... ale kończy się to dla nich niekoniecznie korzystnie.\nNajpierw czytałam, potem już bardziej przerzucałam kartki... Nie jest to jakieś wyjątkowe dzieło, ale nie uważam go też za totalne dno.\nTa książka jest w pewien sposób "pozytywnie absurdalna". Lubię taki absurd, ale w tym przypadku po jakimś czasie zaczął mnie on naprawdę nudzić. Prosty dowcip, bezradność ongiś silnych i potężnych bogów... irytowało mnie to.\nA potem pojawiło się zakończenie. Ostatnie parę stron było tak przepełnione patosem, tak kontrastowało z resztą książki, tak bardzo tutaj nie pasowało... Przez cały czas spotykałam się z problematycznymi sytuacjami, które najczęściej kończyły się komicznie - a tutaj doznaję szoku termicznego, gdy czytam o glorii, chwale, poświęceniu, magii przyjaźni i zwycięstwie "Chaosu" nad "Gorszym Chaosem".\nZakończenie sprawia, że moja niechęć do sięgnięcia po "Blask Runów" wzrasta do poziomu 150%.\nPodsumowując: jestem zawiedziona. Nie tego się spodziewałam, wiedząc, że "Runy" są oparte na mitologii skandynawskiej.\nWstrzymuję się od oceny, bo obawiam się, że nie byłabym obiektywna, oceniając tę książkę na 5 gwiazdek.\nDo wszystkich osób, które sięgają po "Runy": warto być świadomym tego, że główna bohaterka ma 14 lat i mimo wszystko jest to książka przeznaczona dla nieco młodszej publiczności...


Dwa światy, jedno serce - Oława, Jelcz-Laskowice, Domaniów, portal informacyjny - tuOlawa.pl\nKlub KS Petanque Oława zrelacjonował za pośrednictwem swojego Facebooka dwa ostatnie turnieje\nSą takie chwile w życiu człowieka, które nadają jego życiu smak, sens oraz powodują, że zaczyna, to często przeklinane w głębi swojej duszy życie, najzwyczajniej lubić. Przecież czy nie to właśnie chodzi, aby tę „chorobę przenoszoną drogą płciową” stwarzać, na ile się da, przynajmniej strawną. Taka idea przyświecała organizatorom dwóch turniejów, które odbyły się w miniony w weekend (28-29.08.2021) w Żarach oraz Iłowej.\nW tym roku podczas Pucharu Kazka (single) KS Petanque Oława postawili na PRL. Odzew zawodników był niesamowity, bo większość odtworzyła ten okres w strojach z epoki. Pomysłowość przekroczyła granice wyobraźni. Przy okazji udzieliło się to także w zachowaniu uczestników, ich wzajemnej współpracy. Widać to było podczas gry, towarzyszących konkursach na znalezienie partnera czyli tajnego współpracownika, bieg w workach czy podczas ślubowania. Wszyscy pięknie wpisali się w klimat zakupowo - kolejkowy na kartki żywnościowe, a co bardziej majętni mogli nabyć bony towarowe i zaopatrzyć się w dobra luksusowe w sklepie Pewex. O dziwo mimo braku limitu czasowego 42 osoby z Leszna, Szczecina, Boguszowa Gorc, Wrocławia, Śremu i innych miast niezwykle sprawnie rozegrały 7 rund Bucholza, po których na czołowych miejscach znaleźli się Rafał Grzelczak (Sokół Wrocław) z kompletem wygranych a zaraz za nim Dariusz Przybylski (KSP Oława) oraz Andrzej Bochen (ŚKPP Buler Śrem). Każdy z uczestników turnieju otrzymał nagrody ufundowane przez Burmistrza Miasta Żary a najlepsi stosowne ordery.\nDrugi dzień to zupełny przeskok kulturowy. Drugi Puchar Dworski w Petanque o Złotą Strzałę Burmistrza Iłowej to przenosiny do przepięknego parku dworskiego (czasów karet i krynolin), na alejach którego rywalizowano w turnieju dubletów. Początek zmagań ogłosił pan Andrzej na trąbce, kapelmistrz lokalnej orkiestry. A potem przy pięknej pogodzie, szumie pałacowych rzeczek i fontann można było rozkoszować się grą. Do tego pyszne domowe pierogi, ciasta i bigos serwowany przez Iskierki z KGW z Konina Żagańskiego zaspokoiły gusta najbardziej wymagających. Wśród 27 dubletów nie zabrakło kilku miejscowych debiutantów, którzy już po turnieju obiecali kontynuację udziału w konkursie za rok. Zwyciężyli Kazimierz Jacak oraz Henryk Ziomek z Dębów Wałbrzyskich, drugie miejsce stało się udziałem Edwarda Kołodzińskiego (TS Liskowiak) i Arkadiusza Tomaszewskiego (KS Puenta Góra) a trzecie Roberta Balcerka i Piotra Adamczyka z JKP Jelonka z Jeleniej Góry.\nOsobiście chciałbym bardzo serdecznie podziękować: Danucie Madej Burmistrzowi Żar oraz Olafowi Napiórkowskiemu zastępcy Burmistrza Żar, Pawłowi Lichtańskiemu Burmistrzowi Iłowej, Łukaszowi Matyjaskowi dyrektorowi Żarskiego Domu Kultury, Marii Żarskiej dyrektorowi Biblioteki Kultury w Iłowej, KGW „Iskierki” z Konina Żagańskiego, Rafałowi Jasińskiemu prezesowi KS Petanque Oława.\nOsobne wyrazy wdzięczności i podziękowań kieruję do wszystkich uczestników obu turniejów. Stworzyliście rzecz niezwykłą, wypełniliście te dwa dni treścią, dla której warto dzwonić, pytać, załatwiać a potem jechać 1700 km po to aby wspólnie z Wami przeżyć te dwa światy, (PRL i Dworski – Wschodni i Zachodni) ale przy okazji zobaczyć za tym wszystkim jedno wielkie serce, które potrafi się wzruszyć, widząc Wasze uśmiechnięte twarze, zaangażowanie i... do zobaczenia za rok. Jeszcze raz serdecznie dziękuję, łącząc pozdrowienia z francuskiej ziemi.\nSegre, 31.08.2021 Przemek Kaźmierski


Fundacja Inicjatywa BEdukacja / HistoriaIda- und Marienhütte. Początki żarowskiego przemysłu\nFundacja Inicjatywa B w ramach programu pn.: „Biblioteka Dziedzictwa. Kontynuacje”, który otrzymał dofinansowanie z Narodowego Instytutu Dziedzictwa zaprasza na wydarzenie przybliżające historię dawnej osady przemysłowej, znanej jako Ida- und Marienhütte.\nPodczas spotkania dokonamy odsłonięcia tablicy informacyjnej, która zostanie zainstalowana przy ul. Zamkowej w Żarowie. Na edukacyjnej planszy znajdą się: mapka Ida- und Marienhütte, która powstała w oparciu plan sytuacyjny z 1900 roku, archiwalne fotografie, pocztówki oraz tekst stworzony przez Zbigniewa Malickiego.\nPo oficjalnym odsłonięciu tablicy organizatorzy spotkania: Fundacja Inicjatywa B oraz Gmina Żarów zapraszają uczestników wydarzenia na prelekcję: „Ida- und Marienhütte. Początki żarowskiego przemysłu”, którą poprowadzi Zbigniew Malicki. Prelekcja historyczna odbędzie się w sali narad Urzędu Miejskiego w Żarowie (II piętro), a każdy jej uczestnik otrzyma ulotkę z mapą dawnego ośrodka przemysłowego.\nWydarzenie składające się z odsłonięcia tablicy oraz prelekcji odbędzie się 22 października o godz. 17.00 przy ul. Zamkowej w Żarowie oraz w siedzibie Urzędu Miejskiego w Żarowie.\nProjekt został dofinansowany przez Narodowy Instytut Dziedzictwa w programie „Wspólnie dla Dziedzictwa”. Beneficjentem i organizatorem projektu jest Fundacja Inicjatywa B. Partner projektu: Gmina Żarów.


Wyprawka dla dziecka – wybieraj mądrze! | Przedszkolaki Zmarzlaki - Świat dzieci, pociech i radości\nKażdy młody rodzic podczas kompletowania wyprawki ma sporo dylematów. Co wybrać? gdzie kupić? W jakiej ilości? Wiadomo, każdy rodzic chce dla swojego maluszka wybrać to co najlepsze, zadbać o jego wygodę i dobro jak najlepiej potrafi. Publikujemy kilka cennych porad na temat kompletowania wyprawki.\nKupując produkty często czytamy ich skład, to gdzie były wyprodukowane itp. w przypadku wyprawki nie może być inaczej. Produkty dziecięce muszą być atestowane, certyfikowane, w pełni bezpieczne dla dziecka. Szczególnie jeśli chodzi o pampersy czy szampon dla dziecka i inne produkty pielęgnacyjne mimo iż sprzedaż ich prowadzi sklep internetowy muszą być one bezpieczne i certyfikowane.\nDuże znaczenie ma to w jakim sklepie chcemy skompletować wyprawkę. Sklepów dziecięcych mamy mnóstwo zarówno w internecie jak i tych dostępnych stacjonarnie. Podstawową kwestią jaką należy się wystrzegać to, że tanie niekonieczne oznacza dobre. Są wśród produktów dziecięcych takie, które chcemy by służyły dziecku przez np. kilka miesięcy w nienaruszonym stanie. Dotyczy to głównie takich akcesoriów jak łóżeczka dziecięce (120×60 i w innych wymiarach) zabawek dziecięcych czy modnych w ostatnim czasie akcesoriów do pokoiku dziecięcego – namioty tipi. Nikt nie chciałby przecież sytuacji w której np. łóżeczka dziecięce czy namioty tipi zniszczyły się w przeciągu kilku miesięcy i pojawiłyby się na nich jakieś defekty.\nTylko to co potrzebne\nWiele młodych mam do kompletowania wyprawki podchodzi w sposób chaotyczny wyznając zasadę, że przyda się wszystko. To duży błąd! Nie ma sensu gromadzić rzeczy z których dziecko nie wykorzysta. Kilkanaście par bluzeczek, skarpetek czy innej tego typu odzież nie ma tutaj większego sensu. Dziecko zwyczajnie nie zdąży tego wynosić. Warto ograniczy się do tak zwanego minimum i ewentualnie później coś dokupić. Co innego jeśli chodzi np. o produkty pielęgnacyjne tych nikt nie jest za mało i zawsze się przydają. Pieluchy bambusowe 120 x120 w takim rozmiarze mają wiele zastosowań w codziennym życiu maluszka. Pieluchy bambusowe to nie typowe pampersy, mogą służyć jako przewijak, otulacz, czy jako lekki kocyk.\nŻeby zaoszczędzić czas podczas kompletowania wyprawki najlepiej zdecydować się na zakup produktów w jednym sklepie. Idealnym przykładem takiego sklepu jest www.kosmethurt.abstore.pl) zaopatruje on młode Mamy w niezbędne akcesoria dla maluszka, można w nim znaleźć pampersy, szampon dla rocznego dziecka i wiele innych akcesoriów. Sklep internetowy oferuje wiele produktów dla dziecka w dobrych cenach!\nWózek spacerówka jakiego jeszcze nie było\nWspólne spacery z dzieckiem to nieodłączny element życia rodziny. jednak zawsze z wózkami występował jakiś problem jak np. niemożliwość schowania do samochodu, czy problem z wnoszeniem po schodach itd. Problemy te zniknęły, kiedy na światło dzienne wyszedł interesujący model wózka spacerowego Omnio. O jego zaletach przeczytasz więcej na stronie producenta, jednak na pewno skończą się problemy z jego transportowaniem czy przenoszeniem/wnoszeniem. jedną z głównych zalet jest możliwość szybkiego złożenia wózka w kompaktowe rozmiary i np. założenie na plecach podczas spaceru. Wózek Omnio to ciekawa propozycja, którą warto uwzględnić rozglądając się za wyposażeniem dla dziecka.


Recenzja: Zakon jezuitów jako synagoga Żydów – Wolna Polska – Wiadomości\nStrona główna > Dziennikarstwo śledcze > Recenzja: Zakon jezuitów jako synagoga Żydów\na303 25 maja, 2018 25 maja, 2018 Dziennikarstwo śledcze 1\nPublikujemy recenzję książki Roberta Aleksandra Maryksa pod powyższym tytułem ze strony emerytowanych analityków wywiadu wojskowego USA: www.veteranstoday.com, która jest uznawana za „tubę” propagandową amerykańskiej armii i Pentagonu.\nAutor prezentuje w niej dominacje konwertytów żydowskich na chrześcijaństwo w założonym przez Ignacego Loyolę Towarzystwie Jezusowym, powszechnie określanym jako Jezuici. Taktyki kamuflażu stosowane przez konwertytów żydowskich we wczesnym okresie działalności Jezuitów i skutki tej działalności są podobne do współczesnych.\nZakon Jezuitów jako synagoga Żydów: jezuici pochodzenia żydowskiego i prawa czystości krwi we wczesnym Towarzystwie Jezusowym\nOryginalna książka licząca 316 stron, jest dostępna za darmo do pobrania i dystrybucji z dopuszczalnym rozpowszechnianiem w ramach wspólnoty.\nSam komentarz redakcyjny VT (Veterans Today – przyp. tłum.) dostarcza argumentów na temat historycznych badań Jezuitów i Inkwizycji. Znam niektórych autorów od lat. Obecnie już nieżyjąca, nieodżałowana Gail Evans była naszym ekspertem w tej dziedzinie.\nNa oryginalnej stronie znajdują się tablice komentarzy Q i A stanowiące pewną wartość dla osób z zainteresowaniami naukowymi. Wystarczy powiedzieć, że zarysowała się kontrowersja odnośnie do dobrze udokumentowanych idei dotyczących żydowskiego pochodzenia zakonu Jezuitów oraz do twierdzenia, że utrzymywano niezmienny porządek przez wieki.\nW uproszczeniu twierdzi się, że Loyola i jego towarzysze założyli Towarzystwo Jezusowe i rozpętali holokaust w całym chrześcijańskim świecie. W ten sposób mógłbym pójść znacznie dalej, wiążąc z tym poglądem nie tylko dziesiątki tysięcy zamordowanych jako czarownice, ale także czystki etniczne, które pod jezuickim „katolicyzmem” liczone były w setkach milionów zgonów, w zależności od tego, jakie stanowisko przyjmujesz do kolonialnych podbojów w Nowym Świecie.\nRozważ pobranie tej dobrej lektury:\nZakon Jezuitów jako synagoga Żydów: Jezuici pochodzenia żydowskiego i prawa czystości krwi we wczesnym Towarzystwie Jezusowym, Robert Aleksander Maryks, Brill, 2010.\n„Ci z obrzezaniem podkopali cały dom Towarzystwa. Jako synowie tego świata, którzy sprytnie radzą sobie z własnymi sprawami, wciąż żądni nowych rzeczy, łatwo wzniecają zamieszki oraz niszczą jedność dusz i ich więź z rządem”. Lorenzo Maggio, kuria jezuicka w Rzymie, 1586 rok.\nJednym z bardziej interesujących aspektów zachowań grup żydowskich jest obecność wywrotowych strategii wykorzystujących kriotozę (crypsis – kamuflaż utrudniający wykrycie i obserwację – przp.tłum.), często z wykorzystaniem kombinacji oszustwa i dezinformacji. Do tej pory najbardziej szczere i przekonujące ramy teoretyczne dla zrozumienia kryptycznych form judaizmu znajdują się w przełomowym studium Kevina MacDonalda pt. Separacja i dyskomfort: ku ewolucyjnej teorii antysemityzmu (Separation and Its Discontents:Towards and Evolutionary Theory of Anti-Semitism).\nZnaczna część czwartego rozdziału tekstu (1998/2004: 121-132) jest poświęcona „Rasizmowi reaktywnemu w okresie inkwizycji iberyjskiej”. Tutaj MacDonald przedstawia pogląd (147), że walka o czystość krwi hiszpańskiej inkwizycji w XV i XVI wieku powinna być postrzegana jako „ruch autorytarny, kolektywistyczny i wykluczający, który wynikał z rywalizacji o zasoby i rozrodczość z Żydami, a szczególnie z krypto – żydowskim pozowaniem na chrześcijan” – nawróć się lub bądź wyrzuconym z Hiszpanii.\nKontekst historyczny tkwi głównie w przymusowym nawracaniu Żydów w Hiszpanii w 1391 r., po czym ci „nowi chrześcijanie” lub konwertyci przejmowali (lub w rzeczywistości zachowywali) dominację w dziedzinie prawa, finansów, dyplomacji , administracji publicznej i szerokim zakresie działalności gospodarczej.\nMacDonald argumentuje (148), że pomimo powierzchownych nawróceń religijnych, „nowi chrześcijanie” „muszą być uważani za historyczną grupę żydowską”, która działała w taki sposób, aby kontynuować rozwój swoich etnicznych interesów.\nIntegralnym aspektem tego było to, że bogaci nowi chrześcijanie kupowali i wyposażali kościelnymi benefitami swoje dzieci, w wyniku czego wielu prałatów było pochodzenia żydowskiego.\nPośrednio, i prawie na pewno przypadkowo, argumenty MacDonalda naświetlają wiele faktów opisanych w Jezuickim Zakonie jako Synagoga Żydów (2010) autorstwa Roberta Aleksandra Maryksa z Boston College.\nBadając ten sam obszar geograficzny w tym samym okresie, Maryks przedstawia historię wczesnych lat Towarzystwa Jezusowego, podczas którego toczyła się zaciekła walka o duszę, los i kontrolę Zakonu; walka z udziałem bardzo wpływowego bloku krypto-żydowskiego i konkurencyjnej sieci europejskich chrześcijan.\nW tej niepoczytnej, ale interesującej książce Maryks ukazuje tę walkę odwołując się do wcześniej nie odkrytych materiałów, rzucając światło na niektóre z najważniejszych, powracających tematów reaktywnego antysemityzmu: żydowski etnocentryzm, nepotyzm, tendencję do monopolu i strategiczne wykorzystanie sojuszy z europejskimi elitami.\nByć może najbardziej fascynujące jest to, że Maryks czyni znaczące odniesienia do żydowskich reakcji na europejskie wysiłki mające na celu stłumienie ich wpływów, przy czym niektóre są wręcz zdumiewające, ponieważ odpowiadają współczesnym przykładom żydowskiej apologetycznej propagandy.\nJako taki, Zakon Jezuitów jako synagoga Żydów jest wysoce polecany każdemu, kto stara się zrozumieć, za pomocą łatwo trawionego historycznego studium przypadku, dynamikę konfliktu etnicznego między Żydami i Europejczykami.\nMaryks dzieli swój tekst na cztery dobrze uszeregowane tematycznie rozdziały. Pierwszy z nich przedstawia czytelnikom „Historyczny kontekst dyskryminacji czystości krwi (1391-1547)„, szczegółowe, oryginalne wprowadzenie do natury problemu „nowego chrześcijanina” w Iberii, ale który należy czytać w powiązaniu z pracami MacDonalda nad ten sam temat.\nDrugi rozdział dotyczy „Wczesnej jezuickiej polityki Pro-Converso (1540-72)”, która pokazuje dynamiczny sposób, w jaki krypto-żydzi infiltrowali kluczowe pozycje w Towarzystwie Jezusowym, dostosowując swoje stanowiska ideologiczne zgodnie z ich interesami i ostatecznie ustanawiając monopol na najwyższe pozycje, rozszerzony na Watykan.\nTrzeci rozdział, „Dyskryminacja jezuitów pochodzenia żydowskiego (1573-93)”, dotyczy ustanowienia ruchu przeciwko strategii krypto-żydowskiej, z analizą kluczowych postaci i ich uzasadnienie.\nRozdział czwarty, „Jezuicka opozycja wobec dyskryminacji czystości krwi (1576-1608)”, omawia wysiłki krypto-żydowskich jezuitów w walce z europejską kontr-strategią, często polegającą na stosowaniu taktyk i stanowisk, które są teraz nam znane jako znak rozpoznawczy żydowskiego ruchu intelektualnego.\nTa sekwencja jest analogią do procesów, które doprowadziły do Inkwizycji. Nowi chrześcijanie ugruntowują się na czołowych stanowiskach w hiszpańskiej polityce, biznesie i kulturze, wywołując reakcję Starych Chrześcijan zmierzającą do odzyskania władzy, a następnie żydowskie przeciwstawne działania przeciwko Inkwizycji i ogólnie przeciw rządowi hiszpańskiemu. Ten drugi zazwyczaj grał na arenie międzynarodowej.\nJedną z głównych zalet tej fascynującej książki jest to, że Maryks może polegać na stosunkowo niedawnych odkryciach genealogicznych, aby udowodnić ponad wszelką wątpliwość, że wiele osób, niegdyś jedynie „oskarżonych” o bycie krypto-Żydami, było niezaprzeczalnie pochodzenia żydowskiego. Maryks, z olbrzymią klarownością może w ten sposób przebić się przez zachmurzony okres, w którym pochodzenie było kluczowe, a jednocześnie zaparowane oskarżeniami, zaprzeczeniami i kontroskarżeniami. Słowa autora (xxix) brzmią: „napięcia rasowe odegrały kluczową rolę we wczesnej historii jezuitów”.\nOtwierając książkę, Maryks wspomina o dostarczeniu referatu o wpływach converso wśród Jezuitów a następnie otrzymuje e-mail od człowieka pochodzącego z Półwyspu Iberyjskiego. E-mail dotyczył wyjątkowo długiego przetrwania krypto-żydowskich zachowań w rodzinie nadawcy:\nOd piątku wieczorem do sobotniego wieczoru jego dziadek ukrywał wizerunek małego Jezusa z dużego, oprawionego w ramy zdjęcia św. Antoniego, który trzymał w domu. W rzeczywistości była to zwijana pozytywka. W piątki on zwijał mechanizm i naciskał przycisk, aby Jezus zniknął z ramion św. Antoniego, ukryty w górnej ramie obrazu. W soboty naciskał przycisk, aby Jezus wrócił z ukrycia w ramiona świętego Antoniego. Mojemu korespondentowi, jako najstarszemu synowi w rodzinie, opowiedział tę historię jego ojciec, który również poprosił go, aby jadł tylko koszerne jedzenie. (xv)\nPrzetrwanie takich ekscentrycznych, w tym przypadku pozornie banalnych, form krypto-judaizmu w to, co uważa się za początek XX wieku, może wydawać się czymś więcej niż społeczno-historycznym ciekawostką.\nW rzeczywistości jest to jednak niewielka, ale warta zapamiętania pozostałość po czymś, co było kiedyś bardzo potężnym środkiem kontynuowania ewolucyjnej strategii grupy żydowskiej na Półwyspie Iberyjskim po 1391 roku – w przeważającej mierze wrogim środowisku. W politycznym, religijnym i społecznym kontekście pozbawionym synagogi i wielu najbardziej widocznych aspektów judaizmu, niewielkie przypomnienia o różnicach grupowych, nawet tak banalne, jak ukrywanie obrazów Jezusa czy przestrzeganie dyskretnych reguł żywieniowych, stały się kluczowymi metodami zachowywania spójności grupy.\nPrzez pewien czas metody te, w dużym stopniu odnosiły sukces w ułatwianiu życia żydowskiego „pod nosem” chrześcijańskiego społeczeństwa przyjmującego. Podczas tego udanego okresu konwersje były w stanie rozszerzyć nepotyczne monopole wpływów w szerokim spektrum cywilizacyjnych i nawet (chrześcijańskich) sfer religijnych.\nKiedy jednak się nie powiodło, konsekwencje mogły być katastrofalne. Maryks zwraca uwagę (xxii), że od założenia w 1540 r. do 1593 r. Towarzystwo Jezusowe nie miało żadnych dyskryminujących przepisów przeciwko osobom żydowskiego dziedzictwa i że w tym okresie konwertyci – Jezuici „zajmowali najwyższe stanowiska administracyjne i definiowali rozwój instytucjonalny Towarzystwa i duchowości”.\nJednakże w późniejszym okresie rozwinęła się znaczna odporność na monopol krypto-żydowski, a od 1593 do 1608 r. walka o władzę zaowocowała porażką krypto-żydowskiego żywiołu i wprowadzeniem przepisów zakazujących wstępu członkom „nieczystej krew”. Od 1608 do 1946 r. wprowadzono przegląd przodków każdego potencjalnego członka Towarzystwa Jezusowego, aż do piątego pokolenia.\nŻydowskie początki Jezuitów\n15 sierpnia 1534 r. Ignacy Loyola (ur. Íñigo López de Loyola), Hiszpan z baskijskiego miasta Loyola i sześciu innych studentów Uniwersytetu w Paryżu, spotkali się na Montmartre pod Paryżem, w krypcie pod kościołem Saint Denis, aby wypowiedzieć religijne śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa. Jego sześcioma towarzyszami byli: Francis Xavier z Navarre (nowoczesna Hiszpania), Alfonso Salmeron, Diego Laínez, Nicolás Bobadilla z Castile (nowoczesna Hiszpania), Pierre Favre z Savoy i Simão Rodrigues z Portugalii. W tym momencie nazwali siebie Compañía de Jesús, a także Amigos en El Señor lub „Friends in the Lord”. Hiszpańska „firma” zostanie przetłumaczona na łacinę jako societas, wywodząca się od socius, partnera lub towarzysza.\nWkrótce przekształciło się to w „Towarzystwo Jezusowe” (SJ), dzięki któremu będą oni później szerzej znani. W 1537 r. Siódemka udała się do Włoch, aby uzyskać zgodę papieża na ich zakon. Papież Paweł III wygłosił im pochwałę i zezwolił na święcenia kapłańskie. Oficjalne założenie Towarzystwa Jezusowego miało miejsce w 1540 roku.\nObecność i wpływ konwersji w Towarzystwie Jezusowym był silny od samego początku. Maryks dostarcza kategorycznych dowodów na to, że czterech z siedmiu członków założycieli było pochodzenia żydowskiego. Byli to: Salmeron, Laínez, Bobadilla i Rodrigues. Ponadto, sam Loyola od dawna był znany ze swojego silnego filosemityzmu, a jedna z najnowszych prac doktorskich  wysunęła przekonujący argument, że dziadkowie ze strony matki Loyoli (jego dziadek, dr Martín García de Licona, był kupcem i doradcą finansowym na dworze), byli pełnowymiarowymi konwertytami, czyniąc w ten sposób „baskijskiego szlachcica” halachicznie żydowskim.\nŻydowski uczony Inkwizycji, Henry Kamen, który wcześniej twierdził, że Inkwizycja była „bronią opieki społecznej”, używaną głównie do zatarcia konwertytów, jako odrębnej klasy zdolnej do zaoferowania społecznej i ekonomicznej rywalizacji „starym chrześcijanom”, raz wypowiedział własny pogląd, że Loyola był „głębokim i szczerym duchowym semitą” .\nProsta ocena przyczyn filosemityzmu Loyoli jest, jak doskonale to wyjaśnia Maryks, skomplikowana przez wszechobecne występowanie konwertyckiej propagandy. Mówiąc dokładniej, reputacja Loyoli jako gorącego wielbiciela Żydów opiera się głównie na serii anegdot i opowiastek mu przypisywanych – a wiele z nich pochodzi z biografii napisanych wkrótce po jego śmierci przez konwertyckich Jezuitów mających na celu promowanie i obronę swoich interesów.\nNa przykład, jedynym źródłem argumentu, że Loyola miał zdecydowaną chęć bycia Żydem z pochodzenia, aby móc „zostać krewnym Chrystusa i jego Matki”, jest pierwsza oficjalna biografia Loyoli napisana przez konwertytę Pedro de Ribadeneyra.\nRibadeneyra został opisany przez Maryksa jako „szafa-konwertyta”, która wypaczała wiele utrwalonych faktów dotyczących życia Loyoli, w tym ukrywała fakt, że „Inkwizycja w Alcalá oskarżyła Loyolę o bycie krypto-Żydem” (43).\nWażnym aspektem biografii Ribadeneyry było zatem promowanie idei, że bycie Żydem było pożądane i godne podziwu – filosemityzm Loyoli (prawdziwy lub wyimaginowany) miał być naśladownictwem. Tymczasem złowrogie aspekty krypto-judaizmu i ich wytłumienie przez inkwizycję zostały całkowicie usunięte z opowieści.\nTo, czy Loyola był faktycznie krypto-Żydem, lub czy rzeczywiście był Europejczykiem, ale posiadał silne pragnienie bycia Żydem, pozostaje niepotwierdzonym faktem w momencie pisania tego tekstu. Jest jednak pewne, że Loyola otoczył się wieloma kolegami konwertytami i że sprzeciwiał się wszelkiej dyskryminacji kandydatów-konwertytów w ramach Towarzystwa Jezusowego.\nMaryks twierdzi, że poza kwestią kriotozy (kryptycznego kamuflażu – przp.tłum.) i filosemityzmu, Loyola był prawdopodobnie „motywowany wsparciem finansowym, którego poszukiwał w ich sieci [ converso ] w Hiszpanii”. (xx) Ponadto, z tej lektury wynika, że Loyola zdawał sobie w pełni sprawę z istnienia elitarnej pozycji konwertytów w hiszpańskim społeczeństwie i był gotów przyjąć pieniądze na założenie swojej organizacji w zamian za przyjęcie nierasowego stanowiska w zarządzaniu.\nPozostaje pytanie, dlaczego krypto-żydowska elita w Hiszpanii powróciła, zarówno pod względem finansowym, jak i pod względem siły roboczej, z chrześcijańskim porządkiem religijnym. Ważną sprawą, o której należy pamiętać, jest to, że religia i polityka we wczesno-nowożytnej Europie były ściśle splecione, i że dzięki duchowym bractwom i ich relacjom z lokalnymi elitami, nawet sprzyjanie eksponującym ubóstwo religijnym zakonom, takim jak Franciszkanie, może wywierać silny wpływ socjo-polityczny na społeczeństwo.\nCzęsto było to jeszcze ostrzejszej uwidocznione, gdy zakony religijne angażowały się w pracę misjonarską na obczyźnie, często podejmując pionierskie role w reżimach kolonialnych, a nawet pomagając w ich przedsięwzięciach gospodarczych. William Caferro zauważa, że w renesansowych Włoszech „florencka elita polityczna była ściśle związana z kościołem. Urzędnicy rządowi często sprawowali wysokie urzędy kościelne i korzystali z nich, co pomagało ich lokalnej władzy politycznej”.  Zaangażowanie w zakony religijne było zatem koniecznym aspektem oraz rozszerzeniem wpływów politycznych, społecznych i kulturowych.\nNic więc dziwnego, że można wykazać, iż krypto-Żydzi obsiadali połączone sieci królewskiej administracji, obywatelskiej biurokracji i Kościoła. Przytaczając kilka przykładów, Michael Baigent i Richard Leigh odnotowują w swojej historii Inkwizycji:\nW 1390 r. Rabin Burgos nawrócił się na katolicyzm. Zakończył swoje życie jako biskup Burgos, legat papieski i wychowawca księcia krwi. [Syn Burgos później stał się ważnym aktywistą pro-konwertyckim, o którym będzie mowa poniżej].\nNie był sam. W niektórych dużych miastach administracja była zdominowana przez prominentne rodziny konwertytów. W tym samym czasie powstała hiszpańska Inkwizycja, a skarbnik króla Ferdynanda był konwertytą w jego tle.\nW Aragonii pięć najwyższych stanowisk administracyjnych w królestwie zajmowali conversos. W Kastylii było co najmniej czterech biskupów konwertytualnych. Trzech sekretarzy królowej Izabeli było conversos, podobnie jak oficjalny kronikarz sądowy. \nDla krypto-żydowskiej elity wczesno-nowożytnej Hiszpanii, założenie wpływowego zakonu religijnego na czele z filo-semitą (jeśli nie innym krypto-Żydem), obsadzonego głównie przez converso-przywództwo, i tolerancyjnego konstytucyjnie wobec converso-kandydatów, niewątpliwie były atrakcyjną perspektywą.\nSugeruje się, że pomiędzy Loyolą, a jego krypto-żydowskimi sponsorami istniała jakaś forma ugody, co wynika, jak już wspomniano, z natury wczesnej konstytucji Jezuitów i wczesnej korespondencji dotyczącej dopuszczenia kandydatów pochodzenia żydowskiego.\nZałożenie zakonu jezuitów zbiegło się z narastaniem w ogólniejszej skali hiszpańskiej atmosfery antykonwertyckiej, która osiągnęła swój szczyt w 1547 r., „kiedy najbardziej autorytatywny wyraz prawa czystości krwi, El Estatuto de limpieza [de sangre], został wydany przez Generalnego Inkwizytora Hiszpanii i arcybiskupa Toledo, Silíceo (xx)”.\n„Papież Paweł IV i były uczeń Silíceo, król Filip II, ratyfikowali statut arcybiskupa odpowiednio w 1555 i 1556 roku, ale Ignacy Loyola i jego następca-konwertyta, Diego Laínez (1512-65) stanowczo sprzeciwiali się próbom Inkwizytora, aby uniemożliwić konwertytom dołączenie do Jezuitów. W rzeczywistości, w liście skierowanym do Jezuity Francisco de Villanueva (1509-57), Loyola napisał, że „w żaden sposób Konstytucje jezuickie nie zaakceptują polityki arcybiskupa (XXI)”.\nBy zmniejszyć rosnące napięcie wokół tematu, w lutym 1554 roku Loyola wysłał swego emisariusza, Jerónimo Nadala (1507-80), z wizytą do Inkwizytora. Nadal nalegał, aby konstytucje jezuickie nie dyskryminowały kandydatów Towarzystwa na podstawie rodowodu, a nawet osobiście przyznali się do kilku converso-kandydatów wydelegowanych na Konfederację podczas jego wizyty na Iberii. W gorącej debacie z Inkwizytorem na temat przyjęcia jednego z nich, Nadal odpowiedział: „My [Jezuici] czerpiemy przyjemność z przyjmowania tych z pochodzeniem żydowskim”.\nUderzającym wzorcem stało się to, że większość argumentów pro-konwertyckich, używali krypto-Żydzi twierdząc, że są rdzennymi Hiszpanami. Maryks zauważa, że jego historyczne śledztwo wskazuje na to, że Nadal był „najprawdopodobniej potomkiem Żydów z Majorki (77)”.\nŻydowskie próby zmiany chrześcijańskiego myślenia o Żydach z wewnątrz chrześcijaństwa, były już dobrze ugruntowane przed datą wstawiennictwa Nadala u Inkwizytora. Doskonałym przykładem jest klasyczna praca Alonso de Santa María de Cartagena (1384-1456) – Defensorium unitatis christianae [W obronie chrześcijańskiej jedności] (1449-50).\nAlonso de Cartagena został ochrzczony (w wieku pięciu lub sześciu lat) przez swojego ojca Shlomo ha-Levi, później przemianowanego na Pablo de Santa María (ok. 1351-1435), który – jako główny rabin Burgos – nawrócił się na chrześcijaństwo, tuż przed antyżydowskimi zamieszkami w 1391 r. i później został wybrany biskupem Kartageny (1402) i Burgos (1415). Fakt, że żona tego biskupa Burgos pozostała nienawróconą Żydówką nie przeszkadzał mu w jego późniejszej karierze w Kościele, co wydaje się być co najmniej ciekawe.\nW międzyczasie jego syn, Cartagena, podobnie jak wielu innych konwertytów, studiował prawo cywilne i kościelne w Salamance i rozpoczął bardzo wpływową karierę, obsiadając sfery królewskie, obywatelskie i religijne. Służył jako nuncjusz apostolski i kanonik w Burgos.\nKról Juan II mianował Cartagenę swoim oficjalnym wysłannikiem do Rady Bazylejskiej (1434-9), gdzie przyczynił się do sformułowania dekretu o „regeneracyjnym charakterze chrztu bez względu na pochodzenie (4).” Jednakże, podobnie jak w innych przykładach pro-konwertyckiej propagandy Cartageny, zawsze wychodził poza zwykłe apele o „tolerancję”.\nWedług Cartageny „wiara wydaje się być wspanialsza w żydowskim ciel”. Żydzi w naturalny sposób posiadają „obywatelską szlachetność”, a obowiązkiem szorstkich i nieokrzesanych rodowitych Hiszpanów było zjednoczenie się z „czułością łagodności Izraelity”. (14, 17)\nConversos pojawiają się w dziełach najwcześniejszych krypto-żydowskich działaczy jako bardziej wyjątkowi niż zwykli chrześcijanie, jako naturalnie zasługujący na elitarny status i, nie będąc godnymi obiektami wrogości, byli w rzeczywistości wyjątkowo nienaganni, „wrażliwi” i ‚cisi.’ Uderza nas powszechne stosowanie podobnych argumentów w naszym współczesnym środowisku; podobieństwo to jeszcze rośnie, gdy ktoś uważa cartageńskie przypisywanie wrogości wyłącznie wskutek „złośliwości zazdrosnych” (20).\nNa tle tej krypto-żydowskiej apologetyki Maryks demonstruje, w sposób zamierzony, czy też nie, że pierwsi Jezuici byli w dużej mierze narzędziem dla konwertyckiej władzy i wpływów (zarówno politycznych, jak i ideologicznych). Loyola nadal był „otoczony” przez conversos w całym swoim kierownictwie (55). Enrique Enríques, syn portugalskich Żydów, nawet napisał pierwszy podręcznik teologii moralnej, Theologiae moralis summa, w 1591 roku. (65) Maryks opisuje Loyolę jako mającego nieograniczone „zaufanie” do kandydatów o żydowskim dziedzictwie cytując jego decyzję: „przyznać w 1551 Giovanni Battista Eliano (Romano), wnukowi słynnego gramatyka i poety Rabina Eliasza Levita (1468-1549) …. Wstąpił on do Towarzystwa w wieku dwudziestu jeden lat, zaledwie trzy miesiące po swoim chrzcie”. (66)\nWyjaśniając luźne wymagania Loyoli dla converto-kandydatów i wynikającą z tego zgodę na zalewanie Towarzystwa krypto-Żydami, dziwne jest, że Maryks zarzucił swoją wcześniejszą sugestię, że założenie Jezuitów mogło się opierać na zasadzie ekwiwalentu (quid pro quo) z elitą konwertytów, na rzecz mniej przekonującej teorii opartej na domniemanym i źle pojętym „zaufaniu”, jakim Loyola obdarzał Żydów.\nNiestety jest to powszechny temat w historiografii żydowskiej, gdzie fakty i wnioski przedstawione w tym samym tekście są często na całkowicie różnych trajektoriach. W podobnym duchu, szkieletowe wyjaśnienie Maryksa, że krypto-Żydzi zalewają Jezuitów po prostu dlatego, że Loyola miał „liczne kontakty z siecią konwertytów duchowych i kupców”, zanim założył Towarzystwo Jezusowe, wydaje się żałośnie nieadekwatne i pozbawione kontekstu.\nPomimo najlepszych planów Loyoli i jego współpracowników, i zaledwie 32 lata po jego powstaniu, Towarzystwo Jezusowe doznało buntu od dołu przeciwko szybko rozwijającej się krypto-żydowskiej elicie. Cechy tego buntu stanowią fascynujące studium przypadku reaktywnego charakteru antysemityzmu.\nNarracja Maryksa o tym, jak dwie konkurujące ze sobą grupy etniczne walczyły o przyszłość zakonu Jezuitów, nakreślona w jego drugim i trzecim rozdziale, jest z pewnością największą siłą tekstu. Właśnie na tę europejską kontr-strategię zwracamy naszą uwagę.\n Zobacz Kevin Ingram, Sekretne życie, publiczne kłamstwa: konwersacje i społeczno-religijny nonkonformizm w hiszpańskim złotym wieku . Ph.D. Thesis (San Diego: University of California, 2006), s. 87-8.\n Cytowany w Maryks, Zakon Jezuitów jako synagoga Żydów, s.xx.\n W. Caferro, Contesting the Renaissance (Oxford: Wiley-Blackwell, 2010), s.158.\n M. Baigent i R. Leigh, The Inquisition (Londyn: Viking Press, 1999), s. 75-6.\nPrzetłumaczono za: https://www.veteranstoday.com/2018/01/07/review-the-jesuit-order-as-a-synagogue-of-jews-part-one/\n„Będąc dziećmi tego świata, pompatycznymi, przebiegłymi, fałszywymi, samolubnymi itd., jest pewne, że bardzo źle przystają do życia religijnego i że niemożliwe jest utrzymywanie z nimi jedności.Jeśli ci z tej krwi uczynieni zostaną przełożonymi, angażują prawie całą swą moc w sprawy zewnętrzne: niewiele promują prawdziwe umartwienie i solidne cnoty, i wydają się być kupcami, zabiegają o pierwsze miejsca i rabiniczne tytuły; nie są chętni do szukania doskonałości opisanej w częściach 5 i 6 Konstytucji; a łatwo dogadują się z innymi tej samej krwi, którzy są bardzo niegodni”. Manuel Rodrigues, kuria jezuicka w Rzymie.\nWalka rasowa o Zakon Jezuitów\nSkargi rdzennych hiszpańskich członków Towarzystwa Jezusowego, dotyczące krypto-żydowskiej elity Jezuitów, są wyjątkowo zgodne. Dominującą ich troską była żydowska skłonność do monopolu, nepotyzmu, arogancji, agresywnej ambicji i atmosfery nieszczerości w praktykowaniu chrześcijaństwa. Szczególny niepokój wzbudzał fakt, że hiszpański Zakon Jezuitów stał się ekskluzywną enklawą wpływowych Żydów, którzy rozciągali swoje wpływy nawet w samym sercu Rzymu.\nPowyższy epigraf, od Manuela Rodriguesa, podkreśla wszystkie te tematy, z których niektóre zostały empirycznie zademonstrowane. Na przykład zbiór badań zebranych przez Maryksa i innych uczonych, omówionych w Części 1, dostarcza więcej niż wystarczających dowodów na poparcie oskarżenia, że krypto-Żydzi „chętnie przyjmują innych z tej samej krwi”. Ponadto, Benedetto Palmio, włoski asystent dwóch europejskich generałów przełożonych Jezuitów (Francisco de Borja i Everarda Mercuriana) narzekał na „wielość i bezczelność hiszpańskich neofitów”, których opisał jako „zaraza” (133). Podkreślając, że „tam gdzie znajdował się nowy chrześcijanin, nie można było żyć w pokoju”, dodał, że „ci, którzy rządzili w Rzymie byli prawie wszyscy neofitami. … Tylko ten rodzaj ludzi i prawie żaden inny nie był przyjmowany w Hiszpanii” (133). „Król Hiszpanii, Filip II w latach siedemdziesiątych XVII wieku określał Jezuitów jako „Synagoga Hebrajczyków”(133).\nMetoda przywództwa stosowana przez tę krypto-żydowską elitę została później opisana przez Palmio jako despotyczna. Krypto-żydowska elita w Rzymie zachowywała się „nie jako ojcowie, ale jako mistrzowie”. (135)\nJako odzwierciedlenie odwiecznie żydowskich sieci etnicznych, pojawiły się ogromne nierówności etniczne w awansach na wysokie stanowiska, a Palmio podkreślał, że „neofici chcą dominować wszędzie i dlatego Towarzystwo jest poruszone burzą niezgodności i goryczy”. (138)\nConversos byli „zbyt ambitni, bezczelni, dwulicowi, pretensjonalni, despotyczni, przenikliwi, straszni, chciwi władzy i obciążeni się złą sławą” ( 142). Lorenzo Maggio, włoska kuria jezuicka w Rzymie, skarżyła się, że „ci z obrzezania podkopali cały dom Towarzystwa”.(117)\nBez względu na faktyczne początki zakonu Jezuitów, którzy byli mocno żydowscy i powiązani z tropieniem politycznych wpływów od zarania, wielu rodowitych członków europejskich postrzegało Towarzystwo Jezusowe jako zasadniczo dobry ruch religijny, który został założony na ideowych i pobożnych warunkach, ale zostały one zepsute w drodze infiltracji przez krypto-Żydów, poszukiwaczy władzy.\nNależy oczywiście zauważyć, że takie spostrzeżenia nie były wyjątkowe dla Towarzystwa Jezusowego. Mniej więcej w tym samym czasie, gdy agitacja budowała się w Zakonie Jezuitów, biskup Diego de Simancas z Zamory wezwał swoich parafian do walki z machinacjami konwertytów i ich działalnością w „oszukiwaniu papieża i jego ministrów”. (31) Simancas, podobnie jak Rodrigues, Palmio i Hoffaeus doszli do wniosku, że konwertyci są podatni na „ambicję, spisek i chciwość władzy”, o czym świadczy fakt, że „infiltrowali oni biura mające znaczenie w Kościele Toledo”. (34-5)\nW celu zwalczania krypto-żydowskiego nepotyzmu i rozległej etnicznej sieci, rodzimi europejscy Jezuici opracowali bardzo interesujące kontr-strategie, które pod wieloma względami odzwierciedlały ich żydowskie odpowiedniki.\nPonownie należy zauważyć, że przedstawione tu wzorce w całej rozciągłości popierają analizę Kevina MacDonalda dotyczącą reaktywnej natury antysemityzmu w Separacji i jej dyskomforcie, gdzie jeden z kluczowych rozdziałów dotyczy narodowego socjalizmu jako strategii lustrzanej. To, co nieżydowscy Jezuici robili głównie w początkowej fazie buntu od dołu, miało na celu, podobnie jak w przypadku krypto-żydowskich przeciwników, tworzenie własnych, tajnych sieci opartych na wykluczeniu rasowym oraz doborze własnych kandydatów wg etnicznych preferencji.\nScena tego konfliktu została ustalona po śmierci trzeciego Generalnego Przełożonego, Francisco de Borja, w 1572 roku. Do tej pory nieżydowscy Jezuici znosili przywódcę filo-semickiego Loyoli i szalony etniczny nepotyzm konwertyty Diego Laíneza . Borja sam był określany jako „protektor converso” w okresach rosnącego napięcia (115).\nPo śmierci Borji szybko stało się oczywiste, że krypto-żydowska elita jezuicka już wcześniej wymyśliła konwertytę, Juana Alphonse de Polanco, jako jego następcę. (xxv) Polanco został już mianowany sekretarzem Towarzystwa przez Loyolę w 1547 roku, zanim został starszym administratorem w rzymskiej kurii generalnej. Niezwykle wpływowa i „najbardziej prominentna postać w Towarzystwie Jezusowym”, jego wybór powinien być „otwarty i zamknięty”. Jednak, jak Maryks wykazuje, do tej daty „zwarta partia anty-converso [złożona głównie z jezuickich przedstawicieli spoza Hiszpanii] zdobyła grunt w społeczeństwie „.(xxv)\nPomimo znacznej obecności pro-converso w Generalnej Kongregacji 3 [Zgromadzenia Generalne są „najwyższym organem ustawodawczym” Towarzystwa Jezusowego, składającym się w większości z przełożonych („prowincjałów”) i lokalnie wybranych przedstawicieli”], zwarte włosko-portugalskie lobby zyskało poparcie w Zgromadzeniu i było na tyle sprytne, by skutecznie sprzeciwić się wyborowi Polanco i jego zwolenników sprzyjających konwertytom. (120)\nOprócz tworzenia zgranej grupy opartej na pochodzeniu etnicznym, kontr-strategia odzwierciedlała żydowską taktykę, apelując o wsparcie ze strony elit. Delegacja Portugalii pod przewodnictwem Leão Henriquesa „potajemnie skierowała do Rzymu list, w którym penitent Henriques, kardynał Infant Henryk z Portugalii (1512-80), napisał do papieża Grzegorza XIII w dniu 22 stycznia 1573 r., a w nim Wielki Inkwizytor Portugalii i przyszły król (1578-80) domagał się, aby ani kandydat konwertytowy, ani pro-konwertycki nie został wybrany na przełożonego generalnego Towarzystwa Jezusowego, i ostrzegł, że jeśli nie zostanie podjęty żaden środek przeciwko złu „converso”, Towarzystwu grozi zniszczenie. (121)\nPapież Grzegorz XIII wkrótce ujawnił swoje poparcie dla nie-hiszpańskiej alternatywy dla Polanco, który z kolei wskazał, że odsunie się na bok, ale odmówił zakazu innym „hiszpańskim” kandydatom wyboru na przełożonego generalnego. Po otwarciu kongregacji, Grzegorz XIII zapytał o jej procedury, o liczbę Hiszpanów wśród wyborców oraz o pochodzenie narodowe poprzednich przełożonych generalnych.\nGrzegorz „zaznaczył, że ktoś powinien być wybrany z narodu innego niż Hiszpania, i pomimo protestu Polanco przeciwko ograniczaniu wolności sumienia elektorów, papież wyraźnie zasugerował nazwisko Walońskiego Everarda Mercuriana, a następnie zwolnił delegację ze swoim błogosławieństwem”.(122).\nW związku z tym, gdy konwertyta Antonio Possevino „zwrócił się do zboru w otwartym przemówieniu, przybył kardynał Gallio z Como i poinformował zgromadzenie, że reprezentuje wolę papieża, aby zapobiec wyborowi jakiegokolwiek hiszpańskiego kandydata”. (122) Następnego dnia zgromadzenie wybrało Everarda Mercuriana na następcę generalnego w pierwszym głosowaniu większością 27 głosów.\nOd pierwszych lat urzędowania Merkurian postępował zgodnie z własnymi słowami, „oczyścić dom”. „Usunął z Rzymu (i prawdopodobnie z Włoch, a nawet Europy) wielu Jezuitów konwertytów”. (123) Polanco, po prawie trzech dziesięcioleciach na urzędzie, „został odsunięty z Rzymu i wysłany na Sycylię przy użyciu środka, który wydawał się zbyt surowy nawet jego największemu wrogowi, Benedetto Palmio” (123).\nJednak, na skutek odsunięcia krypto-Żydów od wpływów na wyższych szczeblach Towarzystwa Jezusowego, wśród hiszpańskich Jezuitów pojawił się nowy ruch zwany memorialistami lub memoriałami. Grupa otrzymała swoją nazwę od „memoriału”, który był gatunkiem literackim składającym się z pisemnego oświadczenia faktów, przedstawionego w związku z petycją skierowaną do władz królewskich lub religijnych.\nMemoraliści zyskali swoją nazwę, wysyłając „tajne memoriały do hiszpańskiego Sądu i Inkwizycji oraz Stolicy Apostolskiej, prosząc o reformę Instytutu Jezuitów, a zwłaszcza o autonomię hiszpańskich prowincji jezuickich”. (125-6) Te memoriały były wysoce dzielące i destrukcyjne, dążące w zasadzie do rozłamu w Towarzystwie i umożliwienia konwertytom odzyskania silnej bazy w Hiszpanii.\nTen ruch był niczym więcej, niż próbą ograniczenia szkód doznanych przez krypto-żydowską elitę. Celem wyrzuconych z Rzymu i podejrzewanych przez Portugalczyków, było umocnienie ich władzy w Hiszpanii i powstrzymanie dalszych anty-konwertyckich środków zapobiegających wkroczeniu na ich długotrwałe pozycje władzy.\nJak podkreślił Maryks, „należy przyznać, że wielu jej członków, jeśli nie większość, było konwertytami”. (125) Ruch memorialistów był z pewnością szeroko postrzegany przez współczesnych jako żydowski ruch odwetowy, a Maryks wyraźnie zgadza się z tym spostrzeżeniem. Jednym z ich głównych przywódców był konwertyta Dionisio Vázquez, a Maryks zauważa, że „można to argumentować, że aktywna rola Vázqueza w ruchu memorialistów, była swego rodzaju zemstą za dyskryminacyjną politykę merkuriańską„ (126). „Antykonwertycki Benedetto Palmio „nigdy nie wątpił, że conversos są za mściwym ruchem memoriałowym„. (128).\nGdy walka zaczęła się nasilać, w 1581 roku inny włoski antykonwertyta, Claudio Acquaviva, został wybrany na następcę Mercuriana. Acquaviva wyznaczył wielu czołowych Jezuitów anty-konwertyckich (w tym Manuela Rodriguesa, Lorenzo Maggio i Rhinelander Paula Hoffaeusa) na kluczowe stanowiska w Rzymie, których zadaniem było rozszerzenie środków anty-konwertyckich, stosowanych przez Mercuriana, poza rzymską strukturę władzy i na szerszą skalę sieci Jezuitów. Maryks pisze, że dziesięcioletnia działalność Hoffaeusa, Maggio i Rodrigues „skutecznie doprowadziła do stopniowych ograniczeń w przyjmowaniu do Towarzystwa kandydatów pochodzenia żydowskiego”. (146)\nSzczególnie interesujące jest to, że wiele z tych działań zostało przeprowadzonych w tajemniczy sposób, w którym etniczny aspekt walki był zawsze trzymany poza zasięgiem wzroku – na powrót odzwierciedlając naturę konwertyckiej strategii w celu zdobycia i rozszerzenia wpływu. Na przykład w 1590 r. Acquaviva przesłał „tajne instrukcje” hiszpańskim prowincjuszom opanowanym przez rdzennych Hiszpanów lub „starych chrześcijan”, Jezuitów, w którym wyjaśnił konieczność zachowania tajemnicy:\nJeśli chodzi o urzędy władzy rządowej, powinniśmy uważać, aby nie oddawać ich tym osobom [konwertytom] w pewnych kluczowych miejscach (…). W odniesieniu do przyjmowania tego narodu, aby nie dawać okazji do goryczy wielu w Towarzystwie, uznaliśmy, że niewłaściwe jest zakazywanie powszechnego przyjmowania tych, którzy w pewien sposób mają tę wadę. Konieczne jest stosowanie większej selektywności i staranności przy przyjmowaniu … W każdym razie, śledztwa genealogiczne powinny być wykonywane cicho, a kiedy ktoś musi zostać wykluczony, byłoby wygodnie podać inne oczywiste przyczyny i powody jego zwolnienia, aby nie można było zrozumieć, ani potwierdzić prawdziwości, że dana osoba jest pozbawiona wstępu z powodu swojego pochodzenia (147 ).\nW obliczu ostrych reakcji z hiszpańskiego zakonu jezuitów, kilka lat później stanowisko Acquavivy jeszcze bardziej się zaostrzyło, co skłoniło go do wydania dekretu, że ci którzy są potomkami rodziców, którzy są nowymi chrześcijanami, rutynowo i zwyczajowo stworzyli wiele przeszkód i szkód w społeczeństwie (jak wynika z naszych codziennych doświadczeń) … Całe zgromadzenie postanowiło wtedy wydać dekret, jak to potwierdza niniejszy dekret , że w żadnym wypadku nikomu z tego pokroju, to znaczy Hebrajczyka lub Saracena, nie wolno w przyszłości przyjmować do Towarzystwa. A jeśli przez pomyłkę zostanie przyjęta taka osoba, powinna zostać zwolniona, gdy tylko zostanie ujawniona przeszkoda, po uprzednim powiadomieniu przełożonego generalnego i oczekiwaniu na jego odpowiedź. (149)\nMaryks stwierdza, że w tym momencie rozpoczął się „okres polowań na rodowód”, i usuwanie wszystkich osób pochodzenia żydowskiego z Towarzystwa Jezusowego wykonano na serio.\nWczesna współczesna apologetyka żydowska\nPokonana i zmarginalizowana, krypto-żydowska elita zwróciła się do wydawania długiej serii memoriałów, które pod wieloma względami przypominają prototypy współczesnej apologetyki/propagandy żydowskiej tego rodzaju, wydanej przez ADL (Antidefamation League – am.org.żydowska – przyp.tłum). Na przykład w poprzednim eseju podkreśliłem wagę współczesnej taktyki retorycznego przeniesienia „obcości” z dala od Żydów na same metody ich wrogiego działania.\nŻydzi regularnie polegali na taktyce upadku, przedstawiającej kłopotliwy ruch jako zagraniczny import … Doskonałym przykładem tego jest oczywiście niedorzeczna opinia Hillary Clinton, że Alt Right (niejednorodny ruch polityczny – przyp.tłum.) została w jakiś sposób zrodzona przez Putina. Ponieważ większość jej słów pochodzi z SPLC (Southern Powerty Law Center – am.org. non-profit dot. praw człowieka – przyp.tłum.) , możemy założyć, że to konkretne oskarżenie można przypisać hebrajskiemu układowi. Kolejna dziwna teoria obcego pochodzenia Alt Right wywodząca się z SPLC: Mark Potok skomentowała dziwnym twierdzeniem, że Alt Right „zaczął się jako ruch antymuzułmański w Europie i rozprzestrzenia się na tym obszarze od około 2008 roku”.\nA lista jest długa. Żydowski dziennikarz mieszkający w Wielkiej Brytanii Jonathan Freedland, który ma długą historię aktywizmu przeciwko Whites (Białym), napisał artykuł zatytułowany „Achillesowa bolączka Donalda Trumpa, który jest naprawdę nieamerykański”. Freedland twierdzi, że podstawową zasadą Ameryki jest „przekonanie, że narodowa tożsamość nie tkwiła we krwi ani glebie, ale w lojalności wobec konstytucji narodu i jego karcie praw”. Jest to wyraźna wskazówka, że nie zna on dobrze amerykańskiej historii. Kontynuuje, że „te ruchy Trumpa są nie tylko reakcyjne, bigoteryjne czy niebezpieczne. Sprzeciwiają się ideałom, które wszyscy Amerykanie powinni uważać za święte. Być może jest to sposób na zaatakowanie Trumpa: jako prawdziwie nieamerykańskiego. Mówi, że chce ponownie uczynić Amerykę wielką. Prawdą jest, że zatrzyma Amerykę jako Amerykę”.\nKolejnymi żydowskimi uczestnikami starań o ukazanie Trumpa jako nieamerykańskiego są między innymi: redakcjaWashington Post prowadzona przez żydowskiego Martina Barona; żydowskiego dziennikarza Franklina Foera i żydowskiego gospodarza programu talk show Jerrego Springera. Żydowski biznesmen Josh Tetrick kupił także wiele drogich pełno stronicowych przestrzeni reklamowych w New York Times, które miały na celu popchnięcie „Trumpa jako nieamerykańskiego” meme … We wszystkich przypadkach zarówno Trumpizm, jak i Alt Right są przedstawiane przez Żydów jako obce wtargnięcie do amerykańskiego życia politycznego. Podobnie jak w przypadku innych taktyk, mają one długi rodowód.\nKevin MacDonald pisze, że „organizacje żydowskie w Niemczech w latach 1870-1914 argumentowały, że antysemityzm jest zagrożeniem dla całych Niemiec, ponieważ był zasadniczo „nieniemiecki”. W dziewiętnastowiecznych Niemczech, antysemityzm był często opisywany przez Żydów, jako francuski import. I odwrotnie, Paula Hyman pisze, że w obliczu wzrostu antyżydowskich emocji w dziewiętnastowiecznej Francji, Żydzi rozpowszechniali przesłanie, że antysemityzm jest „niefrancuski” a „niemiecki import”. Thorsten Wagner donosi, że powszechnym refrenem wśród Żydów w Danii było to, że antysemityzm był „niemieckim importem – bez autochtonicznych korzeni i tradycji”. .\nIstnieje niezliczona ilość przykładów z niezliczonych innych krajów. Taktyka polega zatem na przekonaniu ludności, że Żydzi nie są zagranicznym zagrożeniem, ale raczej, że to rosnący ruch volkisch, to obcy podmiot zagrażający narodowi. Chociaż jest to absurdalnie przewrotne twierdzenie i ciężko wyobrazić sobie, że odnosi sukces, Żydzi są w stanie rozpowszechniać przesłanie ze względu na ich doskonałą medialność i władzę polityczną (jak widać po wysiłkach Tetricka). Ta moc zapewniła, że portrety ruchów nacjonalistycznych jako „obcych” były taktycznie skuteczne w przeszłości.\nOdpowiedzi krypto-żydowskich Jezuitów na europejską kontr-strategię są uderzająco podobne do tych współczesnych przykładów, ponieważ także mocno polegały na próbach wyparcia poczucia obcego zagrożenia z dala od siebie i ruchu wrogiego ich interesom.\nNa przykład najbardziej okrutne i płodne pisemne odpowiedzi na odrzucenie konwersji zostały napisane przez konwertytę i wysokiego rangą włoskiego dyplomatę Antonio Possevino, który został usunięty z urzędu przez Mercuriana i wysłany do odległej Szwecji. Possevino, odizolowany i bezsilny na zimnej północy, oświadczył, że to postacie takie jak Benedetto Palmio są prawdziwie „niechrześcijańskie”, a właściwie niewiele więcej niż „poganie”. (164-5) Zaskakująco, z dużą ilością chutzpy, Possevino przypisał wszystkie zakłócenia w Towarzystwie Jezusowym „nadmiarowi ambicji portugalskich Jezuitów”.(171 2) Possevino rażąco kłamał w swojej propagandzie na temat natury memorialistów, sugerując, że ruch ten był częścią „portugalskiego spisku”, aby podważyć jezuicką jedność (171-2). Maryks komentuje dosłownie tekst Possevino, że większość z nich to „niezaprzeczalnie conversos. (172)\nWreszcie, apologetyka Possevino zawiera także inny aspekt, który jest zapowiedzią współczesnej propagandy – idei, że Żydzi są elitą naturalną i moralną, zazwyczaj połączoną z pogardą dla mas wiejskich. Possevino obwiniał „zazdrosnych i pozbawionych talentu mężczyzn z biednych środowisk wiejskich„ (168) o agitację przeciwko konwertytom, twierdząc jednocześnie, że „pod względem ich cnoty i poświęcenia [konwertyci] reprezentują elitę w społeczeństwie”. (172)\nZakon Jezuitów jako synagoga Żydów jest ważnym wkładem w naukę religii i konfliktów etnicznych we wczesno-nowożytnej Hiszpanii. Chociaż książka nie jest odpowiednia dla osób początkujących w omawianych tematach, jest zwięzła, a jej cztery rozdziały są wypełnione nowymi informacjami, które z pewnością zainteresują czytelnika jakąś wcześniejszą wiedzą o Jezuitach, historii Hiszpanii lub kwestii żydowskiej w Europie.\nMój jedyny prawdziwy krytycyzm dotyczy kwestii stylu i struktury. Styl pisania Maryksa jest często mechaniczny, i czasami wydaje się, że podczas gdy materiał nadaje się do dramatycznej narracji, ten potencjał jest tracony pośród nijakich obserwacji i powtarzalnego uciekania się do lamentowania „uprzedzeń” i „dyskryminacji” „starych chrześcijan”.\nZ pewnością jest to książka, w której fakty, a nie analiza autora, prowadzą. Jeśli chodzi o strukturę, tekst cechuje się irytującym zwyczajem powtarzania, szczególnie w odniesieniu do uporczywego przywracania postaci, które już znamy. Uważam to jako szczególnie rozczarowujące ze względu na ogólnie wysoką jakość edycji z Brill.\nTe drobne irytacje na bok, Zakon Jezuitów jako synagoga Żydów był łowcą stron. Być może najlepsze jest to, że teraz można go pobrać za darmo w ramach inicjatywy Open Source firmy Brill i cieszyć się z lektury.\n K. MacDonald, Separacja i jej niezadowolenie: Ku ewolucyjnej teorii antysemityzmu ( I książki, 2004), 232.\n A. Lindemann i R. Levy (red.), Antisemitism: A History(Oxford University Press, 2010), 136.\n T. Wagner, „Belated Heroism: The Danish Lutheran Church and the Jews, 1918-1945” w: K. Spicer (red.), Antysemityzm, chrześcijańska ambiwalencja i Holocaust (Indiana University Press, 2007), 7.\nPrzetłumaczono za: https://www.theoccidentalobserver.net/2017/12/27/review-the-jesuit-order-as-a-synagogue-of-jews-part-two/\njudaizacja Kościoła Katolickiegokabalistyczna cywilizacja Talmuduostatni etap rewolucji-judeosatanizmżydowska infiltracja katolicyzmużydowska synagoga Szatanażydowski zakon jezuitówżydzi\nOne thought on “Recenzja: Zakon jezuitów jako synagoga Żydów”\n24 października, 2020 o 18:03\nBardzo ciekawy wpis. Czy autor posiada może niniejszą książkę ?


Gazeta.pl Forum spis temat�w na co sudafed lek\nRe: Dzieci odurzaj� si� lekami dost�pnymi bez rec\nGDZIE ta ca�a Asia kupi�a Sudafed? Inne leki na katar na mnie nie dzia�aj�. A Sudafedu od roku szukam, zwiedzi�em chyba wszystkie apteki krakowskie plus netowe i NIGDZIE NIE MA. Podobno zaprzestali produkcji.\nDla cz�owieka chorego nie ma, a dla ma�olaty-samob�jczyni jest. Ot, Polsza...\nKatar to dla mnie najgorsza choroba, wi�c rozumiem, co czujesz, a raczej, jak si� czujesz. mnie ratuje Cirrus, ma on chyba najwi�ksz� dawk� pseudoefedryny (wi�cej ni� Sudafed). Ale je�li jeszcze nie bra�a� lek�w z pseudoefedryn�, spr�buj np. Gripexu, on ma jej du�o mniej. M�j ma� nie mo�e za�ywa�\n- katar gigant:(\nco robi� ustali� czy to jest na tle alergicznym lub bakteryjnym Jesli bakteryjnym 1- dobry dobrze tolerowany antybiotyk przez minimum 20 dni 2- sudafed lub inny lek odkurczaj�cy zatoki ,nos sudafed nie stosowa� d�u�ej ni� 14 dni 3- inhalacje jesli na tle alergicznym 1- cet\na co to za tabletki? Ja czasem kupuj� Sudafed -bardzo dobry lek\n- Niedzielna kawka\nSudafed (na odblokowanie nosa + paracetamol w jednym, bez recepty), ale to raczej na noc, je�li nie b�dziesz mog�a spa� przez zablokowane zatoki.\nZatoki najcz�ciej mijaj� same i rzadko kiedy lekarz przepisuje leki przed up�yni�ciem trzeciego tygodnia choroby.\ninhalacje: garnek na gaz, w garnku woda z �y�eczk� Tiger Balm, r�cznik na g�ow� i codziennie wdychaj do oporu. Plus czapka na g�ow� w ka�dy wietrzny dzie�.\nZatoki powinny przej�� same, leki typu sudafed s� niez�e i pozwalaj� w nocy oddycha� - byle nie stosowa� ich za cz�sto. Przez kilka dni (nocy) mo�esz\nJu� sama nie wiem co to :(\nW zasz�ym tyg. moja c�reczka obudzi�a si� ze szczekaj�cym kaszlem. Po wizycie u lekarza stwierdzi�, �e c�rka ma zapalenie krtanie. Dosta�a leki ENCORTON ,Pluneo, wrazInie jak by wyst�pi� silnmiejszego mokrego kaszlu mukosolwann, wic.c, calcium i Neosine w syripie. Po 2 tyg. wyleczenia z\n- Ju� sama nie wiem co to :(\nZauwa�y�em, �e rozpocz�a si� kampania reklamowa\nspecyfiku Sudafed. Pe�no wsz�dzie, w TV, na autobusach na bilboardach. Je�li kampania dotyczy Sudafedu produkowanego przez J&J to teraz wiem gdzie si� upycha leki wycofane z innego rynku.\n- USA: Johnson&Johnson wycofuje z rynku kolejne leki\nnie tyle polecam, co "podobno" :D uczucie g�odu zabijaj� leki z pseudoefedryn�: cirrus, sudafed itp. Na pocz�tku bierzesz 3 naraz popijasz kaw� lub energetykiem, i git na p� dnia masz spok�j. Lepiej jednak co� zjesz wcze�niej bo przecie� ka�dy wie, �e nie bierze sie lek�w na pusty\nrynek lek�w bezreceptowych w Polsce to gigant\nzw�aszcza w dziedzinie przezi�bie� i lek�w przeciwb�lowych. Wprowadzenie pseudoefedryny na recept� (Cirrus, Ibuprom Zatoki, Sudafed i kilka o mniejszym znaczeniu preparat�w) obetnie niez�e zyski producentom i po�rednikom. Wzmocni te� konkurencje a wi�c leki o podobnym dzia�aniu ale bez\nTo ja jad�em Sudafed - sk�adnik metaamfetaminy, ale musz� si� przyzna�, �e �aden\nz lek�w �ykanych nie pomaga mi na katar - �adnego efektu pozytywnego - tylko krople\n-- Ach kolego\nRe: jak odstawi� xylometazolin?? help...\nprzez kilka dni - g�ra do 3 bierz sudafed- doustny lek bez recepty obkurcza sluz�wk�, a wtym czasie nawilzaj nosek sola fizjologiczna oraz nosolanem, ewenutalnie tonimerem do nosa - oba zawieraja kwas hialuronowy co zatrzymuje wode w �luz�wkach po trzech dnaich odstaw sudafed i nawil�aj\n- jak odstawi� xylometazolin?? help...\nRe: Ma�po... :-)\nDo wyrazow wspolczucia dolaczam przyjacielska rade, bo skoro maturzystka to juz w wieku, kiedy wolno Jej ten lek zarowno "zaordynowac" jak i przyjac. No i najwazniejsze przedmioty\n- Dzisiajki 291 - majowe i pachn�ce bzami Re: "Mam problemy z drogami oddechowymi" Podejrzewam, �e nabawi�e� si� zanikowego nie�ytu �luz�wki nosa na skutek d�ugotrwa�ego stosowania lek�w np. Sudafed Xylospray, oraz podawanych doustnie obkurczaj�cych �luz�wk� np. Cirrus, Ibuprom Zatoki ( zawieraj� pseudoefedryn�). Tw�j nos i reszta dr�g oddechowych zosta�a pozbawiona naturalnej


Projekt Allegro - projekty bez piwnicy, parterowe, wolnostojące, TwojProjekt\nMin. wym. działki 19,5 m × 24,0 m\nPow. netto 119,8 m²\nPow. zabudowy 151,7 m²\nDach - / 214,0 m²\nWersja technologiczna: murowana – ceramika. Ściany zewnętrzne - cegła kratówka lub pustak U + styropian. Ściany wewnętrzne - cegła kratówka. Strop - lekki, drewniany podwieszany do więźby. Konstrukcja dachu - drewniana, mieszana. Rodzaj schodów - . Pokrycie dachu - dachówka cementowa . Elewacja - tynk cienkowarstwowy .\n1 - pokój dzienny + jadalnia - 27,9 m²\n2 - kuchnia - 14,1 m²\n3 - spiżarka - 2,6 m²\n4 - pokój - 13,5 m²\n5 - pokój - 10,4 m²\n6 - pokój - 10,4 m²\n7 - przedpokój - 6,6 m²\n8 - łazienka - 7,4 m²\n9 - wc - 1,4 m²\n10 - kotłownia + pralnia - 4,0 m²\n11 - hol - 11,5 m²\n12 - sień - 2,9 m²\n13 - ogród zimowy - 7,1 m²


Zęby mleczne – jaka jest kolejność wypadania? | HelloZdrowie\nHelloZdrowie › Zdrowie › Zęby mleczne – w jakiej kolejności rosną i kiedy wypadają?\nOpublikowano: 12.01.2019 23:57 Aktualizacja: 24.04.2019 10:39\nZęby mleczne u dzieci zaczynają pojawiać się około 6 miesiąca życia. Rosną w określonej kolejności, a cały proces wyrzynania zwykle trwa 2 lata. Jest ich łącznie 20 – po dziesięć w szczęce i żuchwie. Obecność mleczaków umożliwia dziecku rozpoczęcie spożywania pokarmów stałych.\nCzy zęby mleczne mają korzenie?\nCzy wszystkie zęby mleczne wypadają?\nUzębienie służy człowiekowi do odgryzania kęsów i rozdrabniania pokarmów. Jako pierwsze wyrastają zęby mleczne, których zawiązki pojawiają się już w życiu płodowym. Około 5 roku życia zaczynają wypadać i są całkowicie zastępowane przez zęby stałe. Bardzo ważna jest pielęgnacja mleczaków, ponieważ nieprawidłowa higiena prowadzi do próchnicy oraz chorób zębów i dziąseł także w dorosłym życiu.\nOkoło 6 miesiąca życia pojawiają się pierwsze zęby mleczne. Kolejność wyrzynania jest ściśle określona, chociaż niekiedy zdarza się indywidualny tok, który jest uwarunkowany genetycznie i nie powinien wzbudzać niepokoju, zwłaszcza gdy dziecko rozwija się prawidłowo. Uzębienie mleczne składa się z 20 zębów, po 10 w szczęce i żuchwie: 4 siekacze, 2 kły, 4 trzonowce. Wyrastanie mleczaków jest procesem, który kończy się zwykle po ukończeniu przez dziecko 3 lat.\nKolejność wyrastania zębów mlecznych u dzieci jest następująca:\ndolne siekacze (jedynki): 6–10 miesiąc życia,\ngórne siekacze: 8–12 miesiąc,\ngórne siekacze boczne (dwójki): 9–13 miesiąc,\ndolne siekacze boczne: 10–16 miesiąc,\ngórne trzonowce pierwsze: 13–19 miesiąc,\ndolne pierwsze trzonowce: 14–18 miesiąc,\ngórne i dolne kły: 16–23 miesiąc,\ndolne drugie trzonowce: 23–31 miesiąc,\ngórne drugie trzonowce: 25–33 miesiąc.\nZąbkowanie jest zwykle trudnym czasem dla dziecka. Do pierwszych objawów należy obfite ślinienie się i uporczywe wkładanie paluszków do buzi. Rozpulchnione i zaczerwienione dziąsła są drażliwe i bolesne. Niemowlę jest często niespokojne. Wyrastaniu zębów mlecznych może towarzyszyć także stan podgorączkowy.\nMleczaki budową przypominają zęby stałe. Nad dziąsłem znajduje się korona pokryta szkliwem (dwa razy cieńszym i słabiej zmineralizowanym niż w zębach stałych). Tkankę wewnętrzną stanowi zębina i miazga. Niewidoczną część stanowią umiejscowione pod dziąsłem korzenie zębów mlecznych pokryte cementem. Umieszczone za nimi zalążki zębów stałych wywierają stały ucisk, co prowadzi do wypadania mleczaków około 5–6 roku życia.\nZęby mleczne są małe i ściśle do siebie przylegają. Mają niebiesko-białą barwę, a na ich powierzchni widoczna jest tak zwana „linia porodowa”, czyli granica między częścią szkliwa wytworzoną w życiu płodowym, a tą, która powstała już po narodzinach. Mleczaki są także silnie unerwione, dlatego patologie w ich obrębie sprawiają dziecku ból.\nProces wymiany uzębienia mlecznego na stałe u dzieci rozpoczyna się około 5 roku życia. Pierwszym objawem jest zwiększona ruchomość i rozchwianie mleczaków. To wynik przenikania substancji odżywczych przez korzenie. Samoistne wypadanie zębów mlecznych jest spowodowane rozrostem szczęki i naciskiem zawiązków zębów stałych na słabe korzenie mleczaków, które stopniowo zanikają. Wymiana uzębienia trwa kilka lat. Mleczaki nie wypadają w tym samym czasie i nie są od razu zastępowane zębami stałymi. Kolejność wypadania zębów mlecznych jest zbliżona do schematu ich wyrastania i przedstawia się następująco:\ndolne i górne siekacze: 6–7 rok życia,\ngórne i dolne drugie siekacze: 7–8 rok,\ndolne i górne pierwsze trzonowce: 9–11 lat,\ndolne kły: 9–12 lat,\ngórne i dolne drugie trzonowce: 10–12 rok życia,\ngórne kły: 10–12 rok życia.\nZdarza się, że zęby mleczne nie wypadają, a już rosną stałe na ich miejsce. Taka sytuacja może prowadzić do krzywizny zębów stałych lub wad zgryzu, które w przyszłości będą wymagały leczenia aparatem ortodontycznym. Zwykle lekarz dentysta podejmuje decyzję o usunięciu problematycznego mleczaka. Niekiedy występują zęby mleczne u dorosłych. Przetrwałe mleczaki zwykle świadczą o braku obecności zawiązków zęba stałego, dlatego nie wypadają i z powodzeniem go zastępują przez wiele lat.\nDo niedawna uzębienie mleczne było traktowane jako nieistotne i przejściowe, dlatego wielu rodziców nie przykładało do niego szczególnej uwagi. Natomiast w rzeczywistości mleczaki nie służą tylko do rozdrabniania pożywienia, ale także odgrywają rolę w rozwoju mowy, nauce prawidłowej artykulacji i rozroście kości szczęki. Ich stan wpływa także na kondycję zębów stałych. Dlatego szczególnie ważna jest prawidłowa higiena jamy ustnej już u niemowląt i późniejsze regularne wizyty u stomatologa. Próchnica zębów mlecznych jest spowodowana bakteriami i nieprawidłową pielęgnacją lub jej brakiem. Jej charakterystycznym objawem są ciemne plamy, które w pierwszej kolejności pojawiają się na przednich zębach. Według stomatologów mleczaków lepiej nie usuwać, tylko leczyć, ponieważ dzięki temu z jamy ustnej usunięte zostaną bakterie (które mogą powodować próchnicę w dorosłym wieku) i nie zostanie zachwiany wzrost zębów stałych, co pozwoli uniknąć wad zgryzu. Niekiedy jednak jedynym wyjściem jest usunięcie zęba.


Umowa dzierżawy pod farmę fotowoltaiczną - na co zwracać uwagę?\nAgrofakt Prawo Umowa dzierżawy pod farmę fotowoltaiczną – na co zwracać uwagę?\n23 maja 2021 , mgr inż. Ewelina Marciniak\nEnergia odnawialna rozwija się coraz bardziej nie omijając terenów wiejskich. Na rynku pojawiają się nowe firmy, które chcą wydzierżawić od rolników grunty pod budowę farm fotowoltaicznych. Rolnicy zastanawiają się nad korzyściami z tej inwestycji. Wpływ na ostateczną decyzję mają niewątpliwie warunki, które zawiera umowa dzierżawy pod farmę fotowoltaiczną.\nZbadanie i przeanalizowanie niekorzystnych dla rolników zapisów w umowach dzierżawy wykonał na zlecenie KRIR radca prawny. Na podstawie tych czynności opracowano zestawienie możliwych konsekwencji prawnych wynikających z zawierania tego typu umów przez rolników.\nUmowa dzierżawy pod farmę fotowoltaiczną – niekorzystne postanowienia\nSamorząd rolniczy na początku proponuje, aby w każdym przypadku przed zawarciem umowy rolnicy skonsultowali jej treść z adwokatem lub radcą prawnym. Jeśli natomiast nie mają takiej możliwości to powinni zwracać uwagę na przedstawione poniżej zapisy w umowie.\nDwie wysokości czynszu dzierżawnego\nDwie wysokości czynszu obowiązują do dnia rozpoczęcia inwestycji i od tego dnia. Przy czym, zwykle ten pierwszy jest znacznie niższy, a nawet symboliczny. Proponuje się więc, aby wysokość czynszu była jednakowa przez cały czas z uwagi na to, że dzierżawca uzyskuje prawo posiadania gruntów od dnia zawarcia umowy.\nBrak protokołu przekazania gruntów wraz z oceną ich stanu\nUmowa dzierżawy pod farmę fotowoltaiczną może zawierać niekorzystne zapisy w postaci braku sporządzenia protokołów przekazania gruntów wraz z oceną ich stanu. W związku z tym KRIR proponuje, aby każdorazowo przy zawieraniu umowy sporządzany był wspomniany protokół.\nPoddzierżawienie gruntu innym podmiotom bez zgody rolnika\nKolejnym niekorzystnym zapisem w umowie może być zastrzeganie przez dzierżawców możliwości poddzierżawienia gruntu innym podmiotom, bez zgody rolnika. Samorząd rolniczy proponuje, aby zamiast tego, w umowach zachować równość w przypadku obydwóch stron. Miałoby to odbyć się w ten sposób, że każda ze stron musi uzyskać zgodę na działania tej drugiej.\nUmowa dzierżawy pod farmę fotowoltaiczną na długie lata\nNegatywne postanowienia w umowie wiążą się również z okresem trwania umowy, który wynosi nawet 29 lat. Na dodatek wypowiedzenie umowy zwykle okazuje się bardziej korzystne dla przedsiębiorcy, niż dla rolnika. KRIR ocenia takie postępowanie negatywnie, jako brak zachowania równości stron.\nCzytaj również: Fotowoltaika dla rolnika od Tauron\nOcena 4 / 5. Liczba głosów 29\nTagi: dzierżawa gruntu,\tdzierżawa pod farmę fotowoltaiczną,\tfotowoltaika\nŚlad węglowy w rolnictwie. Fotowoltaika wpisuje się w eko-trendy


Dnia 29.11.2013 roku o godzinie 17.00 dziewczęta z internatu w Rudzienku wyruszyły do Warszawy. Celem naszej wycieczki był teatr a dokładnie spektakl pt. „Dwoje na huśtawce”.\nPierwszym wrażeniem dziewcząt po wejściu do teatru było zdziwienie gdyż miejsce to przypominało klub. Okazało się, że przedstawienie było prezentowane w znanym w Warszawie klubie „1500 m do wynajęcia” na Solcu. Klub współpracuje z fundacją ‘ Po Drugie”, która zaprosiła nas do uczestnictwa w projekcie „ Niezgoda na Bez czułość”. Spektakl rozpoczął się o godzinie 19.00. Był reżyserowany przez Adama Wojtyszkę. Dziewczęta z wielkim zaciekawieniem oglądały sztukę oraz świetną grę aktorów. Spektakl ten przestawiał dwoje ludzi, którzy na siłę próbowali się połączyć pomimo tego że nic do siebie nie czuli. Mężczyzna okazywał wielką czułość i bardzo się opiekował swoją partnerką, która bardzo chorowała. W jego życiu była też druga kobieta jego żona , o której nieustannie myślał. Spektakl to opowieść o bezczułości i spustoszeniu jakie za sobą niesie. Po zakończeniu sztuki odbyła się rozmowa z reżyserem i aktorami na temat przesłania i co nas poruszyło w spektaklu. Dziewczęta były zachwycone. Po wyjściu z teatru dość spontanicznie padła propozycja obejrzenia Starego Miasta nocą. Pomimo mroźnego wieczoru dziewczęta z wielkim zapałem wybrały się na godziny spacer po Warszawie z wychowawcami. Około godziny 22.00 wyruszyliśmy z Warszawy do Rudzienka. Co za dzień!


ŚwiatPodróży.pl :: Indie 2004 : Indie 2004\nŚwiatPodróży.pl » Indie 2004 » Indie 2004\nStrona 1 Team Monika Kuba\nPrzygotowania do wyjazdu trwały ok. pół roku. Najwięcej, bo kilka miesięcy zajęły rozciągnięte w czasie szczepienia na dur brzuszny, tężec, polio, żółtaczki A i B. I tutaj chciałabym powiedzieć, że jestem strasznie dumna z mojego mężczyzny, (który ma awersje do wszelakich igieł) bo przy pomocy maleńkiej pluszowej "krófki" przyciskanej do piersi, udało mu się te szczepienia przeżyć ;).\nPoza tym Kuba pilnie studiował fora internetowe dotyczące wyjazdów do Indii i one pomogły nam dokonać koniecznych zakupów: buty, plecaki, ciuchy itp. Polecamy ciuchy kiepskiej jakości kupowane w supermarketach na garście i kilogramy, bo można je po prostu wyrzucić i nie obciążać plecaka podczas podróży. Bardzo ważne jest ubezpieczenie na czas podróży. Wiemy, bo w naszym przypadku okazało się bardzo przydatne, ale o tym w okolicach Jodhpuru.\nPo raz pierwszy na ziemi azjatyckiej. Uduchowiona część teamu, wielbicielka słoni, kurczaka curry, wielkich szali oraz młynków modlitewnych. Autorka niniejszej relacji z podróży oraz po części zdjęć na stronie. Mimo nieszablonowej osobowości dobry kompan w podróży.\nWeteran trampingu. Po raz drugi w Azji. Autor zdjęć oraz producent strony a także entuzjasta potraw przyrządzanych z czosnkiem, tradycyjnych muszli klozetowych oraz Himalajów. Główny negocjator cen. Silna osobowość, wrażliwy żołądek.


Pieczenie Podczas Stosunku Przyczyny - Styl\nJesteś tu: Kobieta Styl » pieczenie podczas stosunku przyczyny\nArtykuły na temat: pieczenie podczas stosunku przyczyny\n...wydzieliny z pochwy, która ma przykry (rybi) zapach, świadczy o stanie zapalnym. Nasilonym upławom towarzyszy pieczenie oraz swędzenie w okolicach intymnych, często także ból przy oddawaniu moczu. Dolegliwości nasilają się po stosunku. Leczenie: Objawy złagodzą leki bez recepty, w postaci globulek dopochwowych. Konieczna jest jednak wizyta u ginekologa. Po rozpoznaniu przyczyny zakażenia lekarz...\n...? Mianem otyłości określamy nadmiar tkanki tłuszczowej, występujący w stopniu zaawansowanym w stosunku do beztłuszczowej masy ciała, który w efekcie prowadzi do niekorzystnych skutków dla zdrowia. Za(...) wykorzystywany jest współczynnik - Body Mass Index (BMI), podstawowy miernik wagi ciała w stosunku do jego wzrostu, wprowadzony przez Światową Organizację Zdrowia (WHO). Otyłość a nadwaga Głównym...\n..." infekcję i przy kolejnych stosunkach znów nam ją przekaże. Dzieje się tak, ponieważ podczas stosunku powstają mikrourazy błony śluzowej pochwy, przez które grzyby przenikają. Okazuje się, że nawet ok. 20(...) brzucha, pieczenie, obrzęk w okolicach miejsc intymnych i silny świąd. Czasem pojawia się stan podgorączkowy. Dolegliwości te sprawiają ogromny dyskomfort - a problem dodatkowo pogłębia fakt, że drapanie...


ON.pl w Sejmie: Poprzemy rozwiązania w budowie OT mające charakter systemowy | Obrona Narodowa\nON.pl w Sejmie: Poprzemy rozwiązania w budowie OT mające charakter systemowy\n6 lutego 2015 Kordian\nW dn. 5.02 nasi reprezentanci wzięli udział w posiedzeniu sejmowej Podkomisji Obrony Narodowej ds. promocji społecznych inicjatyw proobronnych. Przedstawili działalność Stowarzyszenia ON.pl, zwłaszcza szkoleniową oraz omówili zasadnicze założenia, jakie musi spełnić budowany system OT, by był w stanie wzmocnić system obronny państwa. Zapraszamy do zapoznania się z relacją.\nW dn. 5.02 reprezentanci ON.pl wzięli udział w posiedzeniu sejmowej Podkomisji Obrony Narodowej ds. promocji społecznych inicjatyw proobronnych. Przybliżyli posłom oraz wiceministrowi ON Maciejowi Jankowskiemu działalność ON.pl, zwłaszcza szkoleniową. Zadanie to zrealizował Marek Mroszczyk, czyli wiceprezes ON.pl i szef szkolenia. Przedstawił uczestnikom podkomisji system szkolenia ON.pl oraz zaprezentował najważniejsze przedsięwzięcia szkoleniowe w roku 2014. Z przedstawioną prezentacją można zapoznać się TUTAJ.\nZ kolei członek Zarządu ON.pl Anna Maria Siarkowska mówiła o granicznych wymogach, jakie musi spełnić system OT, by był sprawny i efektywny. Zaznaczyła, że cała działalność Stowarzyszenia ON.pl wynika z faktu, że ludzie weń zaangażowani poważnie traktują Art. 85 Konstytucji RP wskazujący, że obowiązkiem obywatela polskiego jest obrona Ojczyzny. Jednocześnie jednak podkreśliła, że po to, by działalność ON.pl i innych stowarzyszeń proobronnych nabrała wymiernego charakteru, który pozwoli wykorzystać je do wzmocnienia systemu obronnego państwa, koniecznym jest stworzenie przez państwo ram prawnych do realizacji obowiązku wynikającego z Art. 85 Konstytucji.\nNastępnie nasza reprezentantka przedstawiła zasadnicze założenia, jakie powinien spełnić nowotworzony system Obrony Terytorialnej. Jak powiedziała, system ten może mieć różny charakter, czego przykładem są różnorodne rozwiązania zastosowane w innych państwach w tym względzie. Podkreśliła jednak, że musi on zawsze spełniać dwa zasadnicze założenia: organizować ludzi na miejscu (wojskowa organizacja terytorialna) oraz być włączonym w system Sił Zbrojnych RP jako równorzędny – obok wojsk operacyjnych – komponent. Jednocześnie zaznaczyła, że ON.pl poprze z pewnością takie rozwiązania odnośnie budowy komponentu OT, które będą miały systemowy charakter.\nZe strony Obrona Narodowa.pl w posiedzeniu Podkomisji wzięła udział także sierż. Beata Noskowicz, dobrze znana wszystkim osobom, biorącym udział w naszych szkoleniach. Kol. Beata wsparła ekipę ON.pl od strony technicznej.\nW posiedzeniu Podkomisji wzięli udział także przedstawiciele związków strzeleckich, Stowarzyszenia FIA oraz gen. Bogusław Pacek – Pełnomocnik Ministra ON ds. społecznych inicjatyw proobronnych i prof. Romuald Szeremietiew – Pełnomocnik Rektora AON ds. społecznych inicjatyw obronnych.\nDziękujemy Przewodniczącemu Podkomisji sejmowej Panu Posłowi Cezaremu Tomczykowi za zaproszenie i liczymy, że to dopiero początek owego „nowego otwarcia” organów rządowych na współpracę z organizacjami proobronnymi.\nŹródło zdjęcia: Twitter.com/BoguslawPacek