Fort Knox - FAQ\nZasady Projektu “Fort Knox” w pytaniach i odpowiedziach.\nNa stronie Projektu „Fort Knox”, w zakładce dokumenty, znajdziesz jego Regulamin. Ale on nie zawsze da ci proste odpowiedzi na twoje pytania. Dodatkowo pisany jest językiem formalnym, który wymaga interpretowania. Nie wyczytasz też z niego dlaczego zdecydowaliśmy się właśnie na takie, a nie na inne rozwiązania. Stąd ta, jak nam się wydaje, bardziej przyjazna forma przedstawienia zasad Projektu, motywacji, które nami kierowały i wyjaśnienie naszych wyborów.\nZaznaczyć tu trzeba, że formalny Regulamin Projektu jest dla nas także pewną wskazówką i radą jak postępować w niektórych sytuacjach. Współpraca w ramach „Fort Knox” oparta jest bowiem na dobrej woli jego uczestników, a nie na wymuszeniu przestrzegania przepisów. Zapraszamy cię do współpracy z nami na tych zasadach! Pamiętaj, że im będzie nam więcej, tym bardziej powiększa się pula rodzin nieleczonych od warrozy (i innych chorób) i tym łatwiej będzie nam wymieniać pszczoły i współpracować w ramach lokalnych mniejszych społeczności spajanych przez wspólną szeroką ideę „Fort Knox”.\n(odpowiedzi będą w formie męskiej – wszystkie Panie przepraszamy) :-)\nCzym jest Fort Knox?\nJak wstąpić do Projektu?\nDlaczego wprowadzona jest konieczność „polecania” nowego uczestnika?\nDlaczego wprowadzone jest „ograniczenie” jednego roku stażu w pszczelarstwie?\nJak wiele rodzin można wprowadzić do Projektu?\nKiedy powstaje zobowiązanie?\nKiedy wykonywane jest zobowiązanie?\nJaka jest rola koordynatora?\nJak wycofać się z Projektu?\nPo co te wszystkie zasady i regulaminy? Czy nie lepiej współpracować nieformalnie, opierając się na dobrej woli i zaufaniu?\nZASADY PROWADZENIA PASIEKI W RAMACH „FORT KNOX”\nDlaczego w Projekcie wykorzystuje się dobór naturalny, a nie inne metody selekcji pszczół?\nJak prowadzić gospodarkę pasieczną w ramach Projektu?\nKtóre rodziny powinny być zgłaszane do Projektu?\nA co jeśli nie mamy „obiecującej genetyki”?\nCo zrobić w przypadku straty matki?\nCzy udział w Projekcie nakłada dodatkowe obowiązki w pozostałej części pasieki?\nSPRAWY TECHNICZNE WSPÓŁPRACY\nCzy w Projekcie jest wspólny typ ula i ramki?\nKiedy i jak przekazywać rodziny?\nJak Biorca powinien przygotować ul lub skrzynkę transportową?\nJak oznaczamy rodziny w Projekcie?\nCo to jest „rdzeń” i „otulina” Projektu?\nCzy i w jaki sposób można wykorzystać rodziny z Projektu dla potrzeb swojej własnej pasieki?\nCzy aby na pewno w czasie wymiany w Projekcie „ulokalnimy” pszczoły, skoro będziemy je wozić po całym kraju? Czy nie lepiej byłoby kupić lokalne pszczoły od miejscowego pszczelarza?\nCzy przewożąc pszczoły nie będziemy rozprzestrzeniać zjadliwych patogenów?\nCzy podając do skrzynek transportowych plastry po osypanych rodzinach, nie narażamy przeniesienia patogenów, które doprowadziły do śmierci rodziny, na nowe pszczoły?\nCzy nie lepsze byłoby zorganizowanie jakiegoś trutowiska z pszczołami nieleczonymi?\nCzy nie lepiej byłoby wymieniać się matkami?\nCzy tzw. „pszczelarz pokrzywowy”, mający tylko kilka pni, może wnieść coś do Projektu i procesu selekcji?\nCzy nie lepiej byłoby opierać się na rójkach, a nie sztucznych podziałach rodzin? Rójki to przecież naturalny sposób rozmnażania pszczół.\nSPRAWY FORMALNO-ORGANIZACYJNE PROJEKTU FORT KNOX\nCzy Fort Knox jest organizacją działającą formalnie? Czy ma jakąś formę prawną?\nJak wygląda finansowanie Fort Knox?\nCzy Fort Knox organizuje spotkania i zjazdy?\nJak przebiega komunikacja w ramach Fort Knox?\n„Fort Knox” jest:\nprojektem współpracy w selekcji pszczół nie wymagającym chemicznym zabiegów, opracowanym przez amatorów z myślą o amatorach;\ngwarancją, że nikt z uczestników nie zostanie bez pszczół w danym sezonie;\nsystemem wymiany przeżywającej „genetyki” pomiędzy pasiekami uczestników;\nprojektem rozwijającym różnorodność genetyczną przeżywającej populacji;\nsystemem „ulokalniania” pszczół;\npewnym wycinkiem całej pracy selekcyjnej wykorzystującym dobór naturalny.\nDo Projektu wstępuje się przez złożenie deklaracji, której wzór znajdziesz na stronie (tu link do deklaracji). Znajdują się tam podstawowe dane, które pozwolą nam zorientować się jak wygląda Twoja pasieka, jakie metody pszczelarstwa przyjaznego pszczołom stosowałeś do tej pory, jakie masz zaplecze i doświadczenie, z którego ewentualnie będą mogli korzystać inni uczestnicy, a zwłaszcza „młodzi” (stażem), którzy dopiero uczą się zasad obchodzenia się z pszczołami.\nW dokumencie zadeklarujesz również liczbę rodzin oddanych do wspólnej puli Projektu i opiszesz pokrótce ich historię (w maksymalnie kilku zdaniach).\nZapraszamy do współpracy każdą pszczelarkę lub pszczelarza, którzy mają staż dłuższy niż jeden rok. Oczywiście tych, którzy zdecydują się na przyjęcie zasad Projektu. Wiemy, że są one dość rygorystyczne, ale pamiętaj, że udzielamy ci naszego wsparcia i gwarancji na wypadek straty pszczół. Ryzyko selekcji jakie ponosisz nie jest więc tak duże, jak może ci się na początku wydawać.\nNowy członek powinien zostać polecony przez dotychczasowego uczestnika „Fort Knox”.\nProjekt opiera się na zasadzie dobrej wiary i wzajemnego zaufania. Nasze środowisko już trochę się poznało przez długoletnią współpracę, a więc wiemy czy możemy na siebie wzajemnie liczyć. Wprowadziliśmy obowiązek „polecenia” nowego członka przez innego, dotychczasowego uczestnika, bo chcemy poznać w ten sam sposób również i Ciebie, zanim zaczniemy współpracować. Wiemy, że jest to pewnego rodzaju ograniczenie, ale też pamiętaj, że musimy mieć pewność, że nie rozmawiamy z osobą, która wycofa się ze współpracy gdy przyjdzie jej kolej na wykonanie zobowiązania. Nie wyobrażamy sobie bowiem takiej sytuacji w Projekcie, że jeden uczestnik oczekuje na wykonany odkład, a inna osoba wycofuje się ze współpracy i nie wykonuje nałożonego obowiązku. Jeżeli chcesz do nas dołączyć, a nie znasz żadnego członka Projektu, skontaktuj się z nami, a my podamy Ci dane najbliższych Tobie pszczelarzy, do których możesz pojechać w odwiedziny i dać się poznać. Tą inicjatywą pokażesz swoją dobrą wolę i zainteresowanie, a my będziemy mogli zorientować się, że możemy na tobie polegać.\nJeżeli jesteś zainteresowany współdziałaniem z nami, a dopiero rozpoczynasz swoją pszczelarską przygodę, to oczywiście i wcześniej będziemy Ci udzielać wsparcia takiego, na jakie aktualnie będziemy mogli sobie pozwolić. Ten jeden rok ma jednak nauczyć Cię absolutnych podstaw w obchodzeniu się z pszczołami i pozwoli Ci samemu dojść do pierwszych samodzielnych pszczelarskich wniosków. Ponieważ współpraca opiera się na wykonywaniu rodzin, chcemy, żebyś nauczył się wykonywać odkłady lub pakiety (a przynajmniej kupił taki, zobaczył jak się rozwija i nauczył się przygotowania go do zimy), zanim będzie trzeba je zrobić dla innych w ramach zobowiązań. Więcej na starcie nie oczekujemy od Ciebie. Każdy z nas przecież sam się kiedyś uczył, a Ty będziesz się uczyć pszczelarstwa wraz z upływem lat i razem z nami. Mamy nadzieję, że co rok będziesz sprawniej wykonywać prace pasieczne.\n„Fort Knox” nie polega na odbudowie całych pasiek po dużych stratach. To projekt, który ma gwarantować przepływ coraz lepszej i odporniejszej „genetyki” między pszczelarzami, a także zapewnić, że nikt z uczestników nie zostanie całkowicie bez pszczół na swojej pasiece. Gdyby przyjąć, że uczestnik wprowadzi do projektu 50 lub 60 rodzin i spotkałby się z dużymi stratami, to te byłyby bardzo trudne, jeżeli nie niemożliwe, do odbudowania przez inne amatorskie pasieki. Stąd też przyjęte zostało, że do Projektu nie można wprowadzić łącznie więcej niż 8 rodzin, a ponadto nie może być to więcej rodzin niż wynosi liczba uczestników minus jedna (przykład: jeżeli uczestników jest 5, każdy z nich nie może mieć więcej niż 4 rodziny zgłoszone do wspólnej puli, w przypadku liczby uczestników wyższej niż 9, najwyższą liczbą wprowadzanych rodzin może być już zawsze tylko 8). Te założenia powinny umożliwić odbudowę strat i zapewnić odpowiedni przepływ „obiecującej genetyki”.\nKolejna sprawa to liczba wprowadzanych rodzin do „otuliny” Projektu. Ponieważ te rodziny z dużym prawdopodobieństwem mogą się osypać, przyjęliśmy, że nie można wprowadzać więcej niż 3 rodziny poza „rdzeniem” Projektu. [o „rdzeniu” i „otulinie” możesz przeczytać poniżej] Jeżeli rodziny z „otuliny” przejdą sito selekcyjne lub straty po nich zostaną uzupełnione rodzinami z „rdzenia”, możliwe jest zwiększenie odpowiednio puli uczestnika (przykład: jeśli uczestnik może wprowadzić łącznie 8 rodzin, ale ma jedynie 3 rodziny z „rdzenia”, to może uzupełnić je jedynie trzema nowymi rodzinami wchodzącymi do „otuliny” - a więc maksymalnie może mieć 6 w Projekcie). Koordynator może uznać, że rodziny wchodzą od razu do „rdzenia” Projektu, jeśli uczestnik selekcjonuje je na odporność na roztocza i inne choroby. Jest to każdorazowo decyzja Koordynatora oparta na indywidualnej sytuacji.\nTrzeba też pamiętać, że im więcej rodzin jest wprowadzone do Projektu przez uczestnika, tym więcej otrzyma, jeżeli w jego pasiece wystąpią straty, ale też tym więcej może być na niego nałożonych obowiązków wykonania odkładów dla innych, jeśli jego pasieka przetrwa w dobrym zdrowiu.\nZobowiązanie uzupełnienia puli powstaje z chwilą śmierci jednej z rodzin z Projektu. Na początku chcieliśmy uzupełniać jedynie straty zimowe. Okazało się jednak, że rodziny pszczele nieleczone przeciwko warrozie, umierają także wiosną i latem (choć rzadziej – najczęstsze straty występują jesienią i zimą). Dlatego też zdecydowaliśmy, że zobowiązanie powstaje zawsze, gdy rodzina umiera, niezależnie od terminu, a także powodu. Mogą to być straty spowodowane przez warrozę, inne choroby, stratę matki, głód, czy nawet niewłaściwie prowadzoną gospodarkę. Mamy po prostu zaufanie, że każdy w Projekcie robi to co uważa za słuszne, a błędy mogą się zdarzyć każdemu i wszyscy wciąż się uczymy. Oczywiście konkretne zobowiązanie uczestnika, związane z uzupełnieniem konkretnej straty, powstaje wraz z decyzją Koordynatora dotyczącą przepływu rodzin w Projekcie.\nNowe rodziny pszczele (odkłady, rójki, pakiety) wykonywane są w możliwie najwcześniejszym czasie w sezonie, po dojściu rodzin do siły wystarczającej, aby wykonać podziały. Im dłużej zwlekamy, tym mniej czasu ma młoda rodzina na przygotowanie się do zimy i tym mniej czasu pozostaje na dostarczenie rodziny do odbiorcy. Rodziny pozostawione bez leczenia w pierwszych latach walczą jednak czasem z własnymi problemami i nie mają dużego wigoru. To wpływa także na tempo ich rozwoju, które bywa niższe niż byśmy oczekiwali. Czasem rodziny te są w dość niewielkiej sile wiosną. Wszystko zależy więc od indywidualnych warunków i sytuacji. W niektórych sytuacjach musimy poczekać dłużej, aby wykonać odkłady w racjonalnej sile i w szczycie rozwoju rodziny. Czas podziału musi być więc indywidualną decyzją każdego pszczelarza, który zna sytuację i jest w stanie ocenić ją według swojej najlepszej woli i wiedzy.\nKoordynator Projektu jest osobą która decyduje o przepływie rodzin, o tym kto wykonuje odkłady dla kogo, pilnuje, aby wszystkie straty zostały uzupełnione, zbiera i publikuje dane i statystyki Projektu oraz podejmuje decyzje w przypadkach wątpliwości co do interpretacji zapisów Regulaminu. Koordynator musi także pilnować tego, aby współpraca była uczciwa, a przy okazji, aby przepływy rodzin były zgodne z potrzebą ulokalnienia pszczół i rozpowszechniania najbardziej obiecującej genetyki w Projekcie.\nUczestnik może wycofać się z projektu w każdym czasie po prostu przez złożenie oświadczenia. Najpierw powinien jednak wypełnić bieżące zobowiązanie na dany rok, które zostało na niego nałożone przez koordynatora. Oczywiście nie mamy środków i możliwości (ani też woli ku temu), żeby wymuszać to w jakikolwiek sposób. W takiej sytuacji można także zdjąć obowiązek z występującego uczestnika.\nOczywiście, że można to zrobić i tak. Mamy pełną świadomość, że formalizowanie Projektu może czasem odstraszać niektórych od współpracy. Niektórzy chcą dzielić się pszczołami z potrzeby serca, a nie z powodu ustanowionych przepisów. My zachęcamy do każdego rodzaju współpracy i jeżeli wolisz ją podjąć z jakąś grupą całkowicie nieformalnie – po prostu zrób to! Natomiast pamiętaj, że reguły nie muszą być bardzo formalne. Nasze, nawet jeżeli Regulamin taki Ci się wydaje, traktujemy jako wskazówki i wytyczne. W czasie kilkuletniej współpracy nie mieliśmy nigdy poczucia nadmiernego sformalizowania zasad Projektu. Spisanie Regulaminu i wyrażenie na niego zgody, pozwala natomiast kandydatom i uczestnikom mieć wiedzę o tym, jakie są jego prawa i obowiązki, a także czego może się spodziewać w ramach współpracy. Dzięki temu mamy poczucie, że każdy nowy uczestnik wstępuje do Projektu świadomie, a współpraca jest otwarta i uczciwa.\nRegulamin precyzuje jak należy prowadzić rodziny w Projekcie (§ 9 ust. 2). Aby podsumować najważniejsze z nich (jest ich więcej w wymienionym przepisie):\nabsolutnie żadnego leczenia i zabijania roztoczy;\nżadnego zabijania/wymiany czy okaleczania matek pszczelich;\nwęza z małą komórką (4.9 – 5.1 mm) lub naturalna zabudowa;\nmiód odbierany tylko z ewidentnych nadwyżek;\nminimalne podkarmianie sztucznym pokarmem;\nżadnego przewożenia pszczół na pożytki;\nżadnego przeszkadzania pszczołom w zimie;\nrodziny w miarę możliwości utrzymywane w sile umożliwiającej im biologiczną samowystarczalność.\nPoza tym uczestnik powinien robić w pasiece to, co jego wiedza i doświadczenie podpowiadają mu, że będzie najlepsze dla pszczół, przy zachowaniu wszystkich zasad pszczelarstwa naturalnego i pszczelarstwa przyjaznego pszczołom.\nMogą to być jakiekolwiek rodziny, które posiada uczestnik na swojej pasiece. Ale zdecydowaliśmy w Regulaminie, że powinny być to te z nich, które mają największy potencjał do samodzielnego przetrwania bez wykonywania tzw. „leczenia” pszczół. Jesteśmy całkowicie świadomi, że nie możemy tego jednoznacznie ocenić, a też możemy popełnić w tej ocenie błędy. Niewątpliwie jednak istnieją pewne okoliczności, które mogą statystycznie istotnie wpływać na zdolności przetrwania pszczół w pasiekach. Są nimi lokalność pszczół (pszczoły hodowane od wielu pokoleń na własnej pasiece, bez wymiany matek na te z zewnątrz), czy prowadzona selekcja na cechy związane z odpornością na roztocza. Rzecz jasna jeżeli ktoś prowadzi już własny projekt selekcyjny oparty na selekcji naturalnej, to te rodziny, które przeszły przez wąskie gardło ewolucyjne nadają się do tego najlepiej.\nI znów: mamy świadomość, że pomimo wszelkich starań i wcześniejszej selekcji pszczoły i tak mogą umrzeć. Powinniśmy jednak do wspólnej puli wybierać rodziny „najbardziej obiecujące”. Jest to bowiem w najlepszym interesie naszej długofalowej współpracy i nas wszystkich.\nProjekt powstał między innymi po to, aby pomóc wahającym się podjąć decyzję o oddaniu pszczół selekcji naturalnej i rozpoczęciu własnej selekcji. Dlatego też nie mamy absolutnie zamiaru wykluczać kogoś ze współpracy, tylko dlatego, że dziś dysponuje jedynie „genetyką komercyjną”. I w tym przypadku jednak kandydaci powinni wybrać najbardziej „obiecujące” rodziny ze swojej pasieki, ale nawet jeżeli takich nie mają, mogą i tak wstąpić do Projektu. Takie rodziny włączane są do „Fort Knox” w ramach tzw. „otuliny”.\nTo po prostu może się zdarzyć. Matka może umrzeć, zaginąć w trawie w czasie przeglądu, wyjść z rojem czy może być przypadkowo zabita przez pszczelarza. To zagadnienie również jest sprecyzowane w Regulaminie. W takich sytuacjach uczestnik powinien dbać o zachowanie linii matecznej. W pierwszej kolejności więc pozostawia utworzone przez pszczoły mateczniki, w drugiej kolejności może włączyć matkę-siostrę lub matkę-córkę z ula spoza Projektu (jeżeli ta rodzina prowadzona jest na zasadach Projektu). Jeżeli nie jest to możliwe można podać ramkę z innego ula z Projektu, albo uzgodnić jeszcze inne rozwiązanie z Koordynatorem.\nO każdej stracie matki w Projekcie zawiadamia się Koordynatora.\nReguły Projektu tyczą się jedynie tych rodzin, które są oddane do wspólnej puli. W pozostałej części pasieki możesz robić to co uważasz za słuszne i właściwe.\nW Polsce pszczelarze lubują się w swoich indywidualnych rozwiązaniach i koncepcjach dotyczących rozmiarów i kształtów ramek czy uli. Stąd też funkcjonują niezliczone standardy. Te podstawowe są zwężane, poszerzane, wydłużane czy skracane. Taka sytuacja panuje również i w Projekcie. Wśród kilkunastu osób współpracujących, jest co najmniej kilka typów ramek w podobnej liczbie ulowych standardów. Mogliśmy więc ukierunkować naszą współpracę na dwa sposoby. Mogliśmy spróbować zunifikować standard dla Projektu, albo zdecydować, że nasze ule będą się różnić, ale za to pozostaną w standardach identycznych z ulami w prowadzonych przez nas pasiekach. Obydwa rozwiązania miały swoje wady i zalety. Wybraliśmy drugą opcję i choć utrudnia to całą logistykę i wykonanie rodzin, to upraszcza obsługę rodzin, gdy te trafiają już do naszych pasiek. Jeżeli podejmiecie własną współpracę na podobnych zasadach, możecie uznać, że lepsze będzie inne rozwiązanie.\nW tym przypadku ujednolicenie typu ramki w Projekcie ułatwiłoby wiele. Wystarczyłoby przyjechać raz z własną skrzynką do cudzej pasieki, przełożyć rodzinę, poczekać chwilę aż „nalecą się” pszczoły. W naszym rozwiązaniu jest to trudniejsze. Oczywiście, Dawca i Biorca mogą dogadać się w taki sposób, że ten ostatni weźmie rodzinę w ulu innym niż swojego typu i resztę zrobi u siebie. Jeżeli jednak chcemy przekazać rodziny w ulach Biorcy, to ten musi nam wcześniej dostarczyć swój ul lub odpowiednią skrzynkę transportową. To niestety wymaga dodatkowej logistyki (np. przywiezienia ula). Zdecydowaliśmy, że cały ciężar dostarczenia skrzynki i odbioru rodziny spoczywa na Biorcy. Dawca ma i tak dodatkową pracę w pasiece, w związku z wykonaniem rodzin dla innych, a do tego zdecydował się przecież oddać pszczoły za darmo. Biorca musi więc wszystko zorganizować w taki sposób, aby Dawcy było jak najłatwiej.\nPrzekazanie skrzynek można połączyć z wzajemnymi odwiedzinami, czy zjazdami grupy lub zrzeszenia. Jeżeli natomiast chodzi o odbiór pszczół, to niestety najczęściej czeka nas specjalny wyjazd. Wzajemne przekazanie pszczół można ułożyć między sobą, a Koordynator może uwzględnić wszelkie wnioski związane z najlepszym miejscem do odbioru pszczół (wykonania rodziny). Staramy się maksymalnie upraszczać sobie życie, bo przecież kolejnego roku sytuacja może się odwrócić i to dzisiejszy Dawca będzie Biorcą.\nWraz z rozwojem Projektu możliwe będzie też tworzenie lokalnych społeczności osób zamieszkałych względnie blisko siebie. To pozwoli na zminimalizowanie podejmowanego wysiłku.\nSkoro Biorca otrzymuje pszczoły za darmo, powinien zrobić wszystko, co w jego mocy, aby ułatwić życie Dawcy. To – między innymi – oznacza właściwe przygotowanie skrzynki transportowej lub ula, w którym w przyszłości znajdą się pszczoły. Również i w tym momencie ujednolicenie ramki w Projekcie miałoby swoje zalety. Wykonanie odkładu do ula o innym typie ramki, niż posiadamy we własnej pasiece, nie jest aż takie proste – zwłaszcza dla początkujących pszczelarzy, którzy nie mają wielkiego doświadczenia. To może wiązać się choćby z wycinaniem plastra i mocowaniem go w ramce, albo osadzaniem roju lub pakietu, które, gdy przygotowane są niewłaściwie, mogą zdecydować, że nie osiedlą się w skrzynce. Tak czy owak, odbudowane plastry w każdej z tych sytuacji będą przydatne. „Na szczęście” (?) gdy pszczoły umierają (a przecież o takiej sytuacji właśnie mówimy) pozostają nam plastry, które najczęściej można użyć w nowej rodzinie. W tym wypadku też, często mamy plastry z pokarmem, który może być przydatny dla nowej rodziny. Jeśli nie ma pokarmu, Dawca powinien przygotować ciasto, aby można było ewentualnie od razu zapewnić pszczołom pokarm, na wypadek wystąpienia tzw. dziury pożytkowej. Ul lub skrzynka transportowa powinna być wypełniona ramkami w taki sposób, żeby nie „telepały” się w transporcie, mieć dobrą wentylację i być na tyle szczelna, aby pszczoły nie wydostawały się na zewnątrz. Trzeba też pamiętać, że w czasie sezonu rodzina pszczela rośnie. Biorca musi więc przygotować odpowiednio dużą skrzynkę.\nPostanowiliśmy, że w Projekcie będziemy śledzić „materiał wyjściowy” i kolejne „przepływy” między pasiekami. Wiemy, że po unasiennieniu w różnych miejscach w zupełnie niekontrolowany sposób, nasza „genetyka” i tak będzie się zmieniać, a po kilku pokoleniach, będzie to zupełnie inna pszczoła. Nasz system oznaczeń pozwoli jednak odróżnić rodziny, które długo żyją w jednym miejscu (z ciągłością linii matecznej), od tych, które przenoszone są z miejsca na miejsce.\nKażdy oznacza swoje zgłoszone rodziny jedną literą (najczęściej inicjałami, czy pierwszą literą imienia), dodając kolejne numery swoim rodzinom (np. B1 – B5, czy L1 – L5). Za każdym razem, gdy rodzina wychodzi z naszej pasieki do innego uczestnika, dodajemy swój inicjał. Jeżeli więc rodzina wywodzi się z pasieki Łukasza (np. L1), trafi do Bartka (B), potem do Marcina (Mz), a następnie zostanie z niej zrobiony odkład dla jeszcze innej osoby, będzie oznaczona L1BMz. Materiał wyjściowy, o ile przetrwa, będzie natomiast stale, niezależnie od liczby sezonów, czy naturalnej wymiany matki (np. w toku rójki czy cichej wymiany), oznaczony L1.\nDo rodzin z „otuliny”, aby łatwo je było odróżnić, dodajemy symbol „OT”, który usuwamy z oznaczenia, gdy rodzina trafia do grupy „rdzenia”.\nDo „rdzenia” wchodzą rodziny, które żyją bez stosowania jakichkolwiek zabiegów co najmniej swój trzeci sezon. Natomiast w skład „otuliny” wchodzą rodziny, których genetyka nie przeszła jeszcze przez sita selekcji. Staramy się zachować u stałych uczestników rodziny wywodzące się z pszczół najdłużej nieleczonych, a więc z „rdzenia”. Tą też genetykę staramy się rozpowszechniać jak tylko szeroko się da, uzupełniając z niej (w miarę możliwości) jak najwięcej strat, nawet gdyby utworzone rodziny miały być słabsze. W naszym mniemaniu i tak długofalowo mają większe szanse na przetrwanie i upowszechnienie się w naszej puli. One bowiem już wcześniej pokazały, że potrafią przetrwać bez kuracji co najmniej jakiś czas. Rodziny w „Otulinie” natomiast, powinny być używane do uzupełniania strat innych rodzin z tej grupy. Po pełnych 2 latach (w 3cim sezonie) od ostatniej kuracji, rodziny z „otuliny” wchodzą do „rdzenia” Projektu. Dzięki temu rozwiązaniu coraz szerzej upowszechniamy genetykę, która dała dowód swojej przydatności w dalszej selekcji. Rolą Koordynatora Projektu jest decydowanie o takim przepływie rodzin, aby cały Projekt każdego sezonu zrobił krok w przód.\nRegulamin nie precyzuje tego zagadnienia. W naszym rozumieniu oznacza to, że uczestnik może wykorzystać rodziny w swojej pasiece zgodnie ze swoją wolą, o ile zachowa postanowienia Regulaminu. Rodziny powinny być utrzymywane w sile pozwalającej na biologiczną samowystarczalność, więc uczestnik nie może ich za bardzo osłabiać. Rodziny w pierwszej kolejności muszą służyć uzupełnieniu strat wynikających z nałożonych zobowiązań, a więc uczestnik musi wykonać odkłady dla innych. Jeżeli jednak nie ma nałożonych zobowiązań (np. wystąpiły małe straty w puli Projektu) niewątpliwie uczestnik może wykonać małe odkłady dla siebie lub złapać wychodzący rój, który osadzi w „prywatnej” części pasieki. Te wchodzą jednak w tzw. rezerwę Fort Knox. Uczestnik może przekładać larwy z rodzin „Fort Knox”, czy pozyskać jakieś mateczniki ratunkowe lub rojowe. Zapewne przy tworzeniu odkładów dla innych, możliwym będzie zrobienie też jednego choćby jednoramkowego dla siebie. Zbiór miodu jest uregulowany w formalnych zasadach Projektu. Miód może być pozyskany tylko z nadwyżek, jeśli uczestnik uzna z dużym prawdopodobieństwem, że nie będzie musiał karmić pszczół na zimę.\nW podsumowaniu można stwierdzić, że dobro samych pszczół, jak i dobro Projektu, muszą stać przed potrzebami indywidualnymi uczestnika.\nUlokalnianie pszczół, to jedno z kluczowych zadań w czasie selekcji pszczół na odporność. Przewożenie pszczół, to nie tylko dodatkowa logistyka. To także wyjmowanie ich z ich dotychczasowych środowisk i zagrożenie przewiezienia w inne miejsca patogenów, do których obce pszczoły nie są przystosowane. Ale Polska to kraj, na terenie którego panują podobne warunki klimatyczne i nie ma na jego terenie naturalnych przeszkód takich jak góry czy morza. Większość terytorium kraju opanowane było przez jeden podgatunek pszczoły miodnej – pszczołę środkowoeuropejską (Apis mellifera mellifera). Oznacza to, że na całym terenie funkcjonują organizmy żywe o bardzo zbliżonych przystosowaniach (w tym i mikroorganizmy współistniejące w ulach). Poza tym przewiezienie kilku rodzin to nic, w porównaniu z pszczelarstwem wędrownym czy sprowadzaniem matek z odległych rejonów, a nawet innych kontynentów, co praktykowane jest przez różnych pszczelarzy.\nJeżeli chcesz mieć na swojej pasiece pszczoły odporne na choroby musisz jednak poświęcić trochę pracy w tym kierunku i wymaga to logistyki. Kupno pszczół z sąsiedztwa oznaczałoby rozpoczęcie selekcji od początku, ponieważ większość z nich, to pszczoły leczone, które nie są w żaden sposób selekcjonowane na odporność. Często ich „lokalność” także budzi wątpliwości, bo pszczelarze wymieniają w ulach matki na te, pochodzące z (często odległych) hodowli. Nasze doświadczenia wskazują, że większość z nich po prostu umiera, gdy nie leczy się ich przeciwko warrozie lub innym chorobom. Oczywiście wszyscy uważamy, że najlepiej byłoby po prostu kupić lokalne pszczoły odporne na roztocza, ale takich pszczół po prostu nie ma w miejscach gdzie mieszkamy. A pszczoły żyjące gdzieś bez kuracji, nawet jeśli sprowadzimy je z odległości kilkudziesięciu lub nawet kilkuset kilometrów, wciąż mają daleko wyższe szanse przetrwać bez kuracji niż te, które możemy znaleźć w sąsiedztwie.\nPonadto zorganizowanie bardzo lokalnego projektu (np. na terenie gminy czy powiatu) szybko ulokalniłoby pszczoły, ale rozproszenie „Fort Knox” również ma swoje zalety. Powoduje ono przede wszystkim „odporność” całej puli Projektu na lokalne czy regionalne duże upadki pasiek. One niewątpliwie mogłyby dotknąć również i nasze pasieki. W różnych regionach występowały już różne czynniki chorobotwórcze, które powodowały zdziesiątkowanie lokalnych populacji pszczół. Taki czynnik stanowi daleko mniejsze zagrożenie dla całości Projektu, gdy pula rodzin jest rozproszona na dużym obszarze.\nTrzeba też pamiętać, że tam gdzie przewiezione w ramach Projektu pszczoły „przyjmą się” to zostaną z nami na dłużej. Uzupełniamy przecież tylko straty w pasiekach!\nNiektórzy podnoszą takie obawy. W naszej ocenie zagrożenie jest minimalne, w tych warunkach, w jakich praktykujemy naszą współpracę. Patogeny występują wszędzie. Roztocza znajdują się każdym ulu, w praktycznie każdej badanej pszczole występują spory z rodzaju Nosema, a przetrwalniki bakterii wywołującej zgnilca stwierdzane są w kilkudziesięciu procentach badanych uli. Ukształtowanie terenu Polski (bez naturalnych barier) powoduje, że występujące szczepy co do zasady są podobne i mogą się swobodnie przemieszczać. Oczywiście naturalny proces jest wolniejszy. Wydaje się jednak, że przewiezienie pszczół w ramach Projektu „Fort Knox” to i tak kropla w morzu tego, co się dzieje dookoła. Pszczelarze w toku gospodarki wędrownej wywożą czasem pszczoły nawet na kilkaset kilometrów (to prawda, że takie odległości pokonywane są rzadko), sprowadzają odkłady i matki często z terenu odległych województw. Poza tym w ramach Projektu przewozimy przecież pszczoły, które pokazały już pewne zdolności oparcia się roztoczom i patogenom. Selekcja w naszych ulach zachodzi raczej w kierunku równoważenia relacji pasożyt-żywiciel, a więc przewożąc pszczoły z ich „bagażem”, należy raczej założyć, że z roku na rok możemy przewozić coraz łagodniejsze patogeny, a nie coraz zjadliwsze. To przede wszystkim tzw. „leczenie” pszczół i dezynfekcja uli uzjadliwiają patogeny, a nie proces selekcji naturalnej.\nIstnieje takie potencjalne zagrożenie. W naszym mniemaniu jest ono jednak minimalne. Przede wszystkim należy założyć, że patogeny uzjadliwiane są w toku procesu leczenia, a nie w toku selekcji naturalnej, która zachodzi w naszych ulach. Ponadto rodziny najczęściej osypują się w jesieni lub zimie, a zimowe warunki naturalne (mróz) najczęściej zabije patogeny na plastrach. Owszem formy przetrwalnikowe mogą ten proces – nomen omen – przetrwać. Te jednak występują tak naprawdę wszędzie. Zagrożenie patogenami jest natomiast tym większe im bardziej są one uzjadliwione oraz im mniej zrównoważone i złożone jest środowisko, w którym występują. Jeżeli „zaszczepimy” nowe środowiska zrównoważonym ekosystemem bakteryjnym, tworząc odkład, to jednocześnie z każdym rokiem minimalizujemy to zagrożenie. Większość z nas daleko bardziej obawia się toksyn w ulach i uzjadliwienia patogenów w toku leczenia, niż procesów związanych z selekcją naturalną. W naturze nowe rójki zajmowały siedliska po osypanych rodzinach przez wieki.\nW naszej opinii nie jest to możliwe przy tych środkach i możliwościach, jakimi dysponujemy. Poza tym, gdybyśmy dysponowali takim trutowiskiem, to zapewne w ogóle nie potrzebowalibyśmy takiego projektu jak „Fort Knox”. Najistotniejsze jest to, aby takie inicjatywy były tak proste jak to tylko możliwe. Zwłaszcza dla małych amatorskich pasiek i pszczelarzy z względnie niewielkim doświadczeniem. Tacy pszczelarze nie przewiozą przecież ulików weselnych kilkaset kilometrów, aby unasienniać matki. A tylko rozwiązanie zbliżone do takiego, pozwoliłoby na utrzymanie lokalnej linii matecznej i unasiennienie matki trutniami selekcjonowanymi na odporność. Przesyłanie matek do unasiennienia, a potem z powrotem, to również dużo kłopotu, dodatkowa logistyka i koszty. Z kolei wychowywanie matek tylko w takim rejonie zupełnie oddaliłoby pszczoły od procesu ulokalnienia na naszych pasiekach. Poza tym wielu z nas uważa, że „genetyka” pszczół to nie jedyny i najważniejszy klucz do sukcesu. Są również inne czynniki, które muszą być wzięte pod uwagę. Cały proces jest wyjątkowo złożony.\nW sposób oczywisty ograniczyłoby to problemy logistyczne. Ale taki rodzaj współpracy nie zapewniłby wypełnienia wszystkich celów Projektu. Chcemy, aby Projekt był systemem gwarancyjnym dla pszczelarzy, dzięki któremu zachęcamy ich do własnej selekcji lokalnych i odpornych pszczół. Nie chodzi więc o samo „zaszczepienie” genetyki, ale także o możliwość otrzymania darmowych odkładów czy rójek. W przypadku osypania się pasieki, pszczelarz skazany jest na dokupienie rodzin. Pszczelarze, chcący prowadzić większe pasieki i tak dokupują pszczoły w wypadku dużych strat. Ale w naszej współpracy uczestniczą również amatorzy mający po 3 – 4 ule w ogródku. Dla nich ważna jest ta gwarancja, a dla tych „większych” możliwość pozyskania „obiecującej genetyki”. Dodatkowo ogromnie ważnym czynnikiem jest to, że w rozwiązaniu, które praktykujemy, proces selekcyjny jest względnie niezaburzony. Pszczoły przenoszone są (co prawda w nowe lokalizacje) z całym środowiskiem w jakim żyją – a w tym wraz z taką liczbą roztoczy jaką mają i z całym „bagażem” patogenów, z którymi sobie do tej pory radziły. Gdybyśmy natomiast podawali „odporną” genetykę do dokupionych rodzin uprzednio leczonych i żyjących w wyjałowionych środowiskach, to rodzina taka pozbawiona jest roztoczy i innych czynników epigenetycznych i zanim wystąpiłaby realna presja (wzrost liczby roztoczy) upłynąłby co najmniej jeden dodatkowy sezon. Wielu z nas uważa, że robotnice i całe środowisko, które możemy przenieść wraz małą rodziną, są równie ważne jak genetyka z uwagi choćby na czynniki epigenetyczne i zrównoważoną, złożoną mikroflorę ulową.\nPszczelarze posiadający raptem kilka uli, jak pokazują doświadczenia, raczej nie są w stanie przejść z sukcesem przez proces selekcyjny samodzielnie. Straty są bowiem zbyt duże. Oczywiście mogą mieć szczęście, ale prawdopodobieństwo tego jest niestety niewielkie. Wchodząc do Projektu stają się natomiast częścią całego systemu selekcji i mogą wnieść swój wkład w wypracowanie odpornej genetyki. Im będzie nas więcej, tym większa pula pszczół poddana jest selekcji i tym większe szanse na rozpowszechnianie odpornej genetyki. Im będzie nas więcej, tym szybciej osiągniemy sukces. Złożona pasieka „Fort Knox” składa się właśnie z licznych małych cegiełek, budujących cały obraz.\nWiększość z nas uważa, że oparcie się na rójkach byłoby lepsze dla pszczół. Jest to ich naturalny sposób rozmnażania i minimalizuje on ingerencje pszczelarza w naturalne procesy. Pszczoły odpowiednio przygotowują się do wyjścia roju, mają wówczas odpowiedni stan biologiczny całego superorganizmu. Niestety przy tak licznych stratach i konieczności ich uzupełnienia, jakie występują w naszych warunkach w pierwszym okresie selekcji, łapanie naturalnych rojów wychodzących z tych uli, nie zapewniłoby odpowiedniego tempa uzupełniania strat. Dodatkowo większość z nas to pszczelarscy amatorzy, którzy chodzą do pracy i nie mogą poświęcić się aż tak dokładnej obserwacji pasieki, aby złapać wszystkie roje i zanotować, z którego ula wyszły. Pozostaje nam więc oparcie się na „sztucznych” podziałach.\nFort Knox jest projektem działającym nieformalnie na zasadzie dobrej woli i zaufania członków. Nie posiada formy prawnej. Wstępując zgadzasz się na to, że do zgłoszonych do Projektu rodzin pszczelich, będą się stosowały zapisy Regulaminu. Jeżeli uznamy z czasem, że Projekt powinien przyjąć jakąś formę prawną (np. stowarzyszenia lub fundacji), to na pewno rozważymy jej powołanie. Na tą chwilę uznaliśmy, że nie jest to nam potrzebne.\nProjekt nie posiada żadnego finansowania. Cała współpraca odbywa się bez pieniędzy. Rodziny Fort Knox przekazywane są darmowo, a wszelkie koszty z tym związane (np. dojazdu) ponoszone są przez uczestników.\nNa tą chwilę jedynymi kosztami Fort Knox są opłaty za działającą stronę internetową, które ponoszone są na zasadzie dobrowolnych składek.\nNiewątpliwie będziemy musieli to rozważyć.\nW tej chwili porozumiewamy się za pośrednictwem maili. Z naszych doświadczeń wynika, że różne „ogłoszenia” na platformach komunikacyjnych nie zawsze trafiają do adresatów. Niektórzy członkowie nie odpowiadają na nie i nie wiemy, czy informacja do nich dotarła czy też nie. Na pewno będziemy brać pod uwagę również inne rozwiązania.


Pokój młodzieżowy w bloku – jak urządzić go stylowo?\nHome/Promowane/Pokój młodzieżowy w bloku – jak urządzić go stylowo i funkcjonalnie?\nPokój młodzieżowy w bloku – jak urządzić go stylowo i funkcjonalnie?\nAranżacja pokoju młodzieżowego powinna być dobrze przemyślana. Chodzi bowiem o stworzenie takiego miejsca, które będzie sprzyjać nauce i rozwojowi, ale także zabawie i relaksowi. Warto zadbać również o to, by wystrój był ponadczasowy, bo wówczas nastolatek szybko z niego nie wyrośnie.\nKażdy z nas potrzebuje swojego miejsca, w którym czuje się dobrze, swobodnie i bezpiecznie. Wygląd pokoju nie jest więc bez znaczenia, bo otoczenie, w którym spędzamy czas, wpływa w istotnym stopniu na nasze samopoczucie. Aranżacja może nas motywować do działania i nastrajać kreatywnie, a może także sprawiać, że będziemy się czuć przygnębieni.\nCo więc zrobić, by nawet mały pokój młodzieżowy w bloku prezentował się efektownie i stylowo, a do tego był funkcjonalny? Eksperci z Myloview przygotowali dla nas kilka praktycznych wskazówek.\n1 Aranżacja pokoju młodzieżowego: na co zwrócić uwagę?\n2 Ozdoby do pokoju młodzieżowego w kilku wariantach\n3 Powiększ optycznie mały pokój młodzieżowy\n4 Fototapety młodzieżowe odzwierciedlające pasje\nAranżacja pokoju młodzieżowego: na co zwrócić uwagę?\nJeśli chcemy maksymalnie wykorzystać niewielki pokój w bloku, warto zdecydować się na pewnego rodzaju minimalizm. Nie chodzi o to, by przestrzeń prezentowała się ascetycznie, ale o to, by zrezygnować z takich sprzętów czy dodatków, które nie są niezbędne. Wówczas uda się wygospodarować więcej miejsca.\nPraktycznym rozwiązaniem są na przykład metalowe regały, które w przeciwieństwie do ciężkich drewnianych mebli z zapleckami, prezentują się lekko, bo są ażurowe. Nie przytłoczą więc pokoju. Metalowe może być także biurko i rama łóżka. Takie rozwiązania prezentują się bardzo nowocześnie.\nIstotna jest także kolorystyka pokoju. By wystrój służył nastolatkowi przez lata, warto postawić na jasną, neutralną tonację wnętrza i urozmaicić go kilkoma barwnymi akcentami. Może to być dywan na podłodze, fotel lub narzuta na łóżko.\nPamiętajmy także o tym, że moda ma to do siebie, że szybko się zmienia. Dobrym pomysłem jest więc postawienie na takie rozwiązania w wystroju, które cieszą się ponadczasowym charakterem. Chodzi zwłaszcza o meble. Zamiast wybierać takie, które mogą za kilka lat okazać się zbyt infantylne, lepiej postawić na klasyczne modele w uniwersalnej kolorystyce.\nW jaki więc sposób ożywić wystrój? Pomogą nam w tym efektowne dekoracje do pokoju młodzieżowego. Ozdoby można w prosty sposób zmieniać co kilka lat, odświeżając w prosty sposób aranżację.\nOzdoby do pokoju młodzieżowego w kilku wariantach\nJako ozdoby do pokoju młodzieżowego można potraktować nie tylko dekoracje same w sobie, ale także niezbędne elementy wyposażenia. Wybierając efektowne oświetlenie lub designerskie krzesło, wystrój od razu nabierze charakteru. Oto pomysły, które przygotowali dla nas eksperci z Myloview.\nŚwietnym pomysłem jest oryginalna półka na książki. Może przypominać spiralę, drzewo o rozłożystych gałęziach, na których ustawia się książki, lub być regałem o półkach w kształcie plastrów miodu. Taki element wyposażenia będzie i efektowny, i praktyczny.\nGirlandę światełek można zawiesić w wielu różnych miejscach – na ramie łóżka, nad biurkiem na korkowej tablicy albo na ścianie za pomocą samoprzylepnych haczyków. To bardzo prosty sposób na to, by urozmaicić przestrzeń i jednocześnie zyskać dodatkowe źródło światła, które może się przydać zwłaszcza jesienią.\nProstym w realizacji i szybkim sposobem na ozdobienie młodzieżowej aranżacji jest samoprzylepna naklejka. Jest to rozwiązanie, które prezentuje się świetnie nad łóżkiem lub biurkiem, przy którym nastolatek się uczy. W dziewczęcej aranżacji sprawdzą się roślinne motywy – kwiaty lub egzotyczne liście, z kolei w chłopięcym pokoju można postawić na kolorową abstrakcję o geometrycznym charakterze lub sportowy akcent.\nStworzona z plakatów galeria to jedno z najpopularniejszych rozwiązań dekoracyjnych. Jeden plakat na ścianie może nie zmienić wiele, ale kilka, składających się na większą całość, z pewnością tak. Warto wybrać jeden motyw przewodni (natura, podróże, wielkie miasta) i dobrać wzory do tego tematu.\nPowiększ optycznie mały pokój młodzieżowy\nZastanawiając się, jak urządzić mały pokój młodzieżowy, należy przywołać także wielkoformatowe dekoracje jakimi są fototapety. To właśnie one pozwolą przeprowadzić naprawdę spektakularną metamorfozę wnętrza. Co więcej, okażą się mieć także bardzo praktyczne zastosowanie.\nOkazuje się, że fototapeta do pokoju młodzieżowego może nie tylko ozdobić pomieszczenie. Odpowiednio dobrany wzór pozwoli także optycznie powiększyć metraż, dzięki czemu będzie się wydawał większy, niż jest w rzeczywistości. W tej roli świetne okażą się pejzaże. Taki wybór ma dodatkowo tę zaletę, że dzięki niemu wprowadzi się pod dach odrobinę natury, której może brakować, gdy mieszka się w mieście. Dużą popularnością cieszą się leśne krajobrazy, przedstawienia dżungli i góry.\nJeśli jednak nastolatek kocha życie w mieście, efekt optycznego powiększenia zyska się także umieszczając na ścianie fototapety młodzieżowe z panoramą słynnej metropolii – Nowego Jorku, Tokio czy Londynu.\nFototapety młodzieżowe odzwierciedlające pasje\nOstatnim pomysłem przygotowanym przez ekspertów jest fototapeta młodzieżowa, która odzwierciedla prawdziwą pasję nastolatka. Taka ozdoba ani nie wyjdzie z mody, ani szybko mu się nie znudzi, skoro będzie odpowiadać jego zainteresowaniom. W tym przypadku wybór wzorów jest bardzo duży.\nMogą to być samochody, jeśli interesuje się motoryzacją, sport, jeśli uprawia jedną z dyscyplin, czy kosmos, jeśli zafascynowany jest astronomią. Miłośnikom i miłośniczkom podróży spodoba się kolorowa mapa świata, a fanom literatury typograficzny wzór z wartościowym cytatem.\nDzięki zaproponowanym tutaj pomysłom nawet niewielki pokój w bloku zyska zachwycający wygląd. Połączenie funkcjonalnych rozwiązań z efektownymi ozdobami gwarantuje, że przestrzeń zachwyci nastolatka i będzie mu dobrze służyć przez lata.


Tłumaczenia niemieckiego Katowice / Kraków | Biuro Akademia\nWykonujemy profesjonalne tłumaczenia z języka niemieckiego oraz z polskiego na język niemiecki. Kompleksowo wspieramy firmy, instytucje i urzędy, a także osoby prywatne, oferując tłumaczenia dokumentów zwykłych, specjalistycznych, technicznych, naukowych, handlowych, a nawet uwierzytelnionych przez tłumacza przysięgłego.\nStawiamy na rzetelne i dokładne tłumaczenia. Każdy przekład pozbawiony jest błędów językowych i merytorycznych, ponieważ zdajemy sobie doskonale sprawę, że w przypadku tłumaczeń najważniejsza jest jakość. Tylko najwyższa jakość zapewni pozytywny odbiór w oczach kontrahentów, przyszłego pracodawcy, urzędów czy zagranicznych przyjaciół, a na płaszczyźnie biznesowej pozwoli Ci zbudować wizerunek profesjonalnego partnera.\nW ramach tłumaczenia niemieckiego oferujemy:\ntłumaczenia przysięgłe na język niemiecki i odwrotnie\nNasi tłumacze języka niemieckiego są wyspecjalizowanymi pracownikami, którzy posiadają niezbędne kompetencje, aby zrealizować każde zlecenie. Przetłumaczysz więc u nas zwykłe dokumenty, jak CV czy listy motywacyjne, dokumenty firmowe, listy do partnerów biznesowych, dokumentację samochodową, dyplomy i certyfikaty, akty urodzenia, świadectwa pracy, dokumentację medyczną czy też ważne pisma i dokumenty urzędowe, które pozwolą Ci uwiarygodnić dokumenty przed niemieckimi i polskimi urzędami.\nNasz zespół to ponad 50 tłumaczy, którzy dokonują przekładów na najpopularniejsze języki świata – w tym europejskie, jak angielski czy rosyjski, ale także egzotyczne, jak japoński czy turecki. Każdy tłumacz to nasz wieloletni pracownik, który realizując międzynarodowe projekty, niejednokrotnie udowodnił swoją skuteczność i umiejętności. Zleć nam tłumaczenie, a przekonasz się o wysokiej jakości naszych przekładów!\nTłumacz niemieckiego AKADEMIA gwarantuje Ci:\ndokładny przekład na język niemiecki i odwrotnie\nSiedziba Centrum Tłumaczeń AKADEMIA znajduje się w Rybniku, ale działamy na terenie całego kraju. Dzięki zamówieniom on-line obsługujemy klientów z całej Polski, oferując szybkie i tanie tłumaczenia niemieckiego bez wychodzenia z domu.


Bohater czy manipulant? Kim jest człowiek, który zrobił z Irlandii raj podatkowy - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plBohater czy manipulant? Kim jest człowiek, który zrobił z Irlandii raj podatkowy\n4 listopada 2013, 08:04 | Aktualizacja: 04.11.2013, 13:33\nGoogle, Facebook, LinkedIn "zacumowały" w Irlandii, ponieważ dzięki temu mogły zredukować swoje opłaty podatkowe. Przestało się to podobać amerykańskim i europejskim politykom. Uważają oni, że Irlandia to kolejny raj podatkowy, który należy przywołać do porządku.\nMiędzynarodowe firmy uwielbiają Irlandię. Głównym architektem tego narodowego sukcesu jest Feargal O’Rourke, potomek politycznej dynastii, który dowodzi działem praktyk podatkowych w irlandzkim PricewaterhouseCoopers, gdzie zarządza armią 500 księgowych i prawników od Londynu po San Francisco. W kwestii polityki podatkowej doradza zarówno międzynarodowym firmom jak i rządowi. W Irlandii postrzegany jest jako bohater i współczesny "obrońca kraju".\n>>> Czytaj też: Jak świat na nas zarabia: komu opłaca się inwestować w Polsce?\n„Pod żadnym pozorem Irlandia nie jest rajem podatkowym” - powiedział niedawno O’Rouke, siedząc w swoim biurze na ulicy River Liffey w Dublinie, który jest obowiązkowym przystankiem dla wielu firm przybywających do Irlandii. „Ja jestem tylko graczem, a gramy według zasad” – dodał.\nGra, o której mówi, polega na tym, że globalne korporacje szukają legalnych sposobów unikania płacenia podatków dochodowych, w krajach gdzie znajduje się większość ich klientów. Google co roku zmniejsza swoje rachunki podatkowe przesyłając zyski tranzytem przez Irlandię do swojej skrzynki na Bermudach. Facebook przesyła je przez Irlandię na Wielki Kajman (Grand Cayman). LinkedIn – na wyspę Man (Isle of Man). W kwestii podatków to O’Rourke doradzał każdej z tych firm, wynika z relacji dwóch osób z jego otoczenia, do których dotarł Bloomberg.\nTen sam człowiek przekonał również regulatorów do wyeliminowania podatku od dochodów, które firmy przelewają do innych krajów. Doradzał między innymi swojemu kuzynowi, byłemu ministrowi finansów.\nPaul Haran, były irlandzki urzędnik administracji rządowej, który wprowadził w życie najważniejsze elementy tamtejszego systemu podatkowego przyznaje, że często konsultował się z O'Rourke. "Brałem po prostu słuchawkę do ręki i pytałem go" - odpowiada na luźne pytanie o to, jak na świecie tworzy się podatki. "Miałem w zwyczaju stosować się do jego porad na temat technicznych zagadnień dotyczących podatków, a on chętnie tych rad udzielał" - mówi były minister finansów Charlie McCreevy z partii Fianna Fail, który co roku ściągał najważniejszych rządowych ekspertów na śniadaniowe debaty o budżecie sponsorowane przez PwC w najlepszych brytyjskich hotelach.\nO'Rourke nie widzi dysonansu w swojej podwójnej roli doradcy. "Eksperci doradzają, politycy decydują" - mówi. Nie uległ namowom, żeby zostać politykiem na początku swojej kariery, gdy zdobył dyplomy z handlu i księgowości. Został partnerem PwC w 1996 r., w czasach gdy amerykański boom technologiczny zaczął zmieniać gospodarkę Irlandii. Syn Mary O’Rourke, prawdopodobnie najlepiej znanej kobiety-polityka w kraju, postrzega siebie jako osobę oddaną służbie publicznej, która przyciąga zagraniczne inwestycje i dobrze płatne miejsca pracy. Amerykańskie globalne korporacje zatrudniają w Irlandii około 100 tys. osób. Mimo to od czasu do czasu zdarza się, że ktoś krytykuje go na Twitterze (którego też ściągnął do Irlandii), w radiu czy w gazetach.\n„Podoba mi się handlowanie Irlandią. Mamy dużo do zaoferowania.” – powiedział kiedyś O’Rourke. Swoją misję realizuje z entuzjazmem i zapałem. Na przestrzeni lat przyczynił się do wprowadzenia zmian w prawie, dzięki którym jego klientom udało się zmniejszyć opłaty podatkowe. Doradzał irlandzkiemu rządowi w sprawie polityki podatkowej, pomagał w tworzeniu irlandzkiego programu ulg podatkowych wspierających badania w firmach takich jak Intel, który jest kolejnym klientem księgowego. Sam O’Rourke nie zdradza ani nie komentuje działań swoich klientów. Ich listę udało się zdobyć dzięki osobom związanym ze sprawą, ale spoza firmy.\nJak wyrównać straty?\nTymczasem w całej Europie da się zauważyć coraz większą frustrację z powodu unikania podatków przez międzynarodowe korporacje w czasach, gdy obywatele są zmuszani do oddawania państwu coraz więcej ze swoich kieszeni w imię oszczędności. Niemieccy politycy naciskają na Irlandię, ratowaną z kryzysu międzynarodowymi bailoutami, do wprowadzenia zmian w systemie podatkowym, który ściągnął do kraju takich gigantów jak Apple czy Google. Unia Europejska prowadzi nawet śledztwo w sprawie irlandzkich umów podatkowych.\nUnikanie płacenia podatków kosztuje USA i Unię Europejską co najmniej 100 mld dolarów rocznie, a klienci O’Rourke’a są tutaj największymi beneficjentami.\n"Ten utracony dochód musi być wyrównany przez nas, przez ciebie i mnie, i każdego podatnika, którego nie stać na prestiżowych doradców podatkowych czy księgowych, gotowych przerzucić jego dochody do raju podatkowego” – powiedział Robert B. Reich, profesor polityki społecznej na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkley oraz były sekretarz ds. pracy w administracji Clintona.\nW odpowiedzi na falę krytyki Irlandia przedstawiła ostatnio plany skromnego „zaostrzenia" swoich przepisów podatkowych, ale kraj ten nadal pozostaje bardzo atrakcyjny dla globalnych spółek jako port przesiadkowy dla ich zysków.\n"O’Rourke i inni podobni mu księgowi muszą przemyśleć swoje strategie podatkowe, bo ich znaczenie liczy się w miliardach utraconych wpływów podatkowych w Europie i USA, a także w słabiej rozwiniętych krajach” – powiedział Jim Stewart, profesor finansów w Trinity College w Dublinie. Uważa on, że O’Rourke należy do „bardzo agresywnych przywódców machiny unikania podatków”.\n>>> Polecamy: Doing Business 2014: interaktywna mapa łatwości prowadzenia biznesu na świecie\nSam O’Rourke często wypowiada się na ten temat, choć ostrożnie. Uważa, że wskazywanie palcem na Irlandię i jego osobę to zły kierunek, a politycy na całym świecie narzekający na problem unikania podatków nie mogą winić nikogo poza sobą. „Dlaczego Irlandia ma być policjantem dla USA” – pyta. „Oni przecież mogą zmienić prawo, (tu pstryka palcami) o tak! Ja sam mogę im napisać odpowiednią ustawę w ciągu godziny” - dodaje.\n>>> Czytaj też: Irlandia nie jest już rajem dla emigrantów. Traci pracowników\nIrlandzki sukces czy porażka?\nZwabienie zagranicznych spółek do kraju jest integralną częścią irlandzkiego sukcesu gospodarczego. Ma on swoje początki w latach 90., gdy firmy takie jak Apple, Intel czy Microsoft chętnie korzystały z zasobów taniej i wykształconej siły roboczej w tym kraju. Amerykańskie spółki podwoiły wtedy zatrudnienie w Irlandii i przyczyniły się do zredukowania stopy bezrobocia do mniej niż 4 proc., z prawie 14 proc. Sukces okazał się jednak krótkotrwały. Po czasach boomu technologicznego w 2000 roku żwawa gospodarka Irlandii przekształciła się w raj podatkowy, gdzie zatrudnienie hamowało - powiedział Stephen Kinsella, wykładowca ekonomii na Uniwersytecie Limerick.\nTransformacja Irlandii w hub do unikania podatków widoczna jest w danych Departamentu Handlu USA. W 2010 roku amerykańskie firmy przypisywały swoim irlandzkim spółkom zależnym 95 mld USD zysków, podczas gdy w 2000 roku zaledwie 13 mld USD, przeszło siedmiokrotnie mniej. Natomiast zatrudnienie w tych oddziałach ledwie wzrosło w ciągu dekady, a zgłaszana stopa podatkowa skurczyła się z 9 do 3 proc.\nJedną ze spółek, która najbardziej korzysta na strategii O’Rourke jest Google, z siedzibą w Mountain View w Kalifornii. Internetowy gigant przelewa swoje zyski ze sprzedaży skomplikowanym szlakiem, poprzez spółkę zależną w Dublinie. Jednostka ta z kolei płaci miliardowe należności innej irlandzkiej spółce, która ma prawa do patentów Google. A że jej siedziba znajduje się na Bermudach, nie jest formalnie zobowiązana do płacenia podatków w Irlandii. Ta technika, nazywana „Double Irish” przyczyniła się do tego, że Google odnotowuje kolosalne zyski z działalności na całym świecie, unikając jednocześnie płacenia podatków w krajach, w których działa. Dzięki niej bilans zysków spółki zwiększył się w ubiegłym roku o 2,2 mld USD.\nTagi:Bloomberg, podatki, makroekonomia, kryzys gospodarczy, Unia Europejska\njohny(2013-11-04 21:17) Zgłoś naruszenie 10\npodatek dochodowy to przeżytek. Zwiększyć VAT i sprawa załatwiona. Przed VATem nawet double Irish nie pomoże.\nbardziak(2014-09-30 10:12) Zgłoś naruszenie 10\nDalej istnieje Polinvestor i Delaware. Można zakładać spółki w miejscach, gdzie nie ma w zasadzie żadnych obciążeń, a skoro tak, to wiadomo że firmy będą uciekały. Jaki sens ma dalsze działanie w Polsce? Jak dla mnie - nie ma żadnego.\nforest(2013-12-13 06:26) Zgłoś naruszenie 10\nNie nazwałbym Irlandii rajem podatkowym, zobaczcie to - http://dezi.pl/?jak-nie-placic-zus,10 Anglia - to rozumiem, tam faktycznie można mocno oszczędzać. Przy tym schemacie legalnie jest do wyciągnięcia kilkanaście tysięcy złotych. Skoro tak, to jak z tego nie korzystać? Do tego dwa razy niższy ZUS i jednocześnie bez porównania lepsze świadczenia. Całkowicie inne realia!\nforest(2013-11-26 06:33) Zgłoś naruszenie 10\nFirmom wisi nawet 100% VAT to nie one go płacą\nGeneralnie największy potencjał oszczędności daje chyba bezpośrednio UK, zobaczcie - http://dezi.pl/?jak-nie-placic-zus,10 Prawda jest taka, że działając w UK można legalnie w ciągu roku zaoszczędzić kilkanaście tysięcy, i głównie to sprawia, że tak wiele polskich firm po czasie działa na zasadzie przedstawicielstwa, prowadząc spółkę w UK.\nAntykorpo(2013-12-13 21:49) Zgłoś naruszenie 10\nPodobno zabronione jest tworzenie monopoli i oligopoli a gdzie się człowiek nie popatrzy tam wielkie koncerny. Korporacje są niebezpieczne bo normanie każdy musi wziąć odpowiedzialność za swoje czyny a która korporacja bierze na siebie odpowiedzialność? Kto ostatnio wygrał spór sądowy z jakąkolwiek korporacją? Większość niewygodnych spraw kończy się ugodą. Korporacje interesuje tylko zysk a nie mają żadnej odpowiedzialność bo są "osobami prawnymi" które mają zdolność do czynności prawnych ale nie mają odpowiedzialności takiej jak osoby fizyczne. Akcjonariusze są "kryci" przez swoje firmy gdzie zasiadają w fotelach rad nadzorczych. Korporacje są ponadnarodwe i już nawet mogą sobie olewać płacenie podatków w UE czy USA - to jest masakra. Przecież osoby pracujące płacą podatki, więc czemu koncerny zarabiające na klientach z UE nie oddają części pieniedzy do społeczeństwa? Pomijając aspekt moralny to są grube miliardy euro które wypływają szerokim strumieniem z UE i już do niej nie wracają. Większość PKB tworzą małe i średnie przedsiębiorstwa więc się pytam na cholerę nam te korporacje? Bo co - tworzą "miejsca pracy"? Nie tworzą - bo właśnie tworzą je małe i średnie przedsiębiorstwa. Jedyną radą jaką mogę wymyślić to jest podzielić te rakotwórcze twory i znieść chore zapisy o brak odpowiedzialność prawnej akcjonariuszy i rad nadzorczych. Jedynym celem istnienia korporacji jest maksymalizowanie zysków dla akjonariuszy, ale pytam się jakim kosztem? Czy ktoś się zastanawia nad konsekwencjami dla milionów ludzi, środowiska etc. Trzeba być naprawdę wielkim ignoratem, żeby nie dostrzec tego ogromnego niebezpieczeństwa które wisi nad naszymi głowami.\nforest(2014-01-16 06:20) Zgłoś naruszenie 10\nJaki raj podatkowy? Po co kombinować, skoro aktualnie możliwa jest całkowicie legalna optymalizacja w ramach uk? Zobaczcie - http://www.dezi.pl/ Wiedzieliście, że UK ma dwa razy niższy ZUS, bardzo wysokie kwoty zwolnione z podatku, a mając przedstawicielstwo w Polsce można dzialać całkowicie legalnie bez pojawiania się choćby na chwilę na miejscu? Szokujące, ale prawdziwe - i tutaj nie chodzi o lewe zatrudnienie, to działalność w 100% legalna!\nKPIARZ(2015-01-21 13:41) Zgłoś naruszenie 00\nvAT Z fb ALBO GOOGLA - NIE BADZ SMIESZNY JEDEN Z 2\njatz(2013-11-08 05:34) Zgłoś naruszenie 00\ntak jak kiedyś nauczanie w seminariach było nastawione na konfrontację z marksizmem, tak samo raje podatkowe zostały utworzone w celu umożliwienia służbom ukrytych działań i ich finansowania. Czasy się zmieniły, zagrożenia są inne, powinny się zmienić zasady działania, ale inercja jest duża, i wiele osób normalnie się przyzwyczaiło do takiego stanu i wierzy że tak może być nadal. Zmiany są konieczne, bo brak zmian rozwali wiele gospodarek i wiele firm, a raje i uniki podatkowe nie mają już uzasadnienia ani moralnego, ani ekonomicznego. Nie może być tak że kto inny ciężko pracuje, a kto inny spija śmietankę.\nkuskus(2013-11-04 13:02) Zgłoś naruszenie 00\nMałe i średnie firmy płacą procentowo znacznie wyższe podatki niż olbrzymie koncerny których stać na sztuczne zaniżanie własnych dochodów. Skutek jest prosty, społeczeństwo oraz pozostałe firmy muszą płacić wyższe podatki żeby uzupełnić ubytek spowodowany oszustwami gigantów. Najgorszy jest fakt że duże firmy mają przewagę nad mniejszymi dzięki zaniżaniu wysokości podatku dochodowego. Wystarczy utworzyć spółkę córkę w raju podatkowym i zamawiać od niej towar po zawyżonych cenach a cały dochód powędruje za granicę dlatego duże koncerny powinny płacić dodatkowo podatek od przychodów.\nczaro(2013-11-11 06:24) Zgłoś naruszenie 00\nsuu(2013-12-07 20:34) Zgłoś naruszenie 00\na wiec w Twojej nowomowie orwellowskiej oszustem jest ten kto da sobie ukrasc mniej pieniedzy niz ty?? a wsrod komentarzy mozna jeszcze poszukac ""swiate"" rady aby zwiekszac VAT zeby jednak politycy sciagneli z nas jeszcze wieksze pieniadze. Ogolnie cel jest taki zeby ten kto zarabia pieniadze nie mial prawa ich zatrzymac a powinny one isc do tych co na nie nie zarabiaja. Dzieki temu promowane jest nic nierobienie, dzieciorobienie na koszt sasiadow , konserwacja, zastoj, elityzm - ogromne liczone w setkach mln budzety kancelarii prezydenta i premiera, wydatki na pensje poslow, diety , koszty utrzymywania urzedow, pseudo socjalnych i strickte totalitarnych jak Urzad skarbowy. Malo krasc od ciezko pracujacych?? Zaciaga sie miliardy dlugow na ich koszt aby oplacic swoja kampanie wyborcza - tlum idiotow nie wybierze Cie jak im czegosc ""za darmo"" nie obiecasz. Placa oszczedni, ciezko pracujacy. Komus sie nie podoba ze google dale dobr usluge za ktora dostaje pieniadze ?? a kto niby powinien je dostac? Google niech pracuje, mysli o innowacjach, umila klientow - ale pieniadze niech ida dla nieroba co to juz kilka latek zasilek na bezrobocie i na dzieci chwyta?? Swiat sie zawali jesli pasozytnicza czesc spoleczenstwa dzieki sile ""demokracji"" bedzie mogla w swietle prawa krasc pieniadze dla siebie od wlascicieli tychze pieniedzy nazywajac to propagandowo ""podatki"" Podatki na obrone kraju, ewentualnie sadownictwo, policje lokalna - ok. na cale to smietnisko zasilkow , wczesniejszych emerytow na koszt harujacych - NIE, NIE, NIE !!!


Rada Ekonomiczna - Parafia Rzymskokatolicka św. Klemensa papieża i męczennika w Lędzinach\nDziałalność Parafialnej Rady Ekonomicznej\nRada zbiera się na posiedzeniach co najmniej dwa razy w roku. Zwoływanie posiedzeń Rady, ustalanie propozycji porządku jej obrad oraz przewodniczenie obradom należą do proboszcza. Porządek obrad może zostać zmieniony lub uzupełniony tylko przez proboszcza z inicjatywy własnej lub na umotywowany wniosek, zgłoszony przez członka Rady przed rozpoczęciem obrad. Wnioski te podlegają głosowaniu. Proboszcz zobowiązany jest powiadamiać pisemnie lub drogą elektroniczną o terminie i miejscu posiedzenia Rady wszystkich jej członków co najmniej na dwa tygodnie przed terminem posiedzenia Rady, załączając propozycję porządku obrad. Uczestnicy posiedzeń Rady, tak jej członkowie, jak i zaproszone osoby trzecie są zobowiązani do zachowania tajemnicy.\nPosiedzenia Rady odbywają się przy obecności większości członków Rady. Opinie Rady zapadają w drodze uzgodnienia. W przypadkach, gdy osiągnięcie uzgodnienia nie jest możliwe, projekt opinii może być, z inicjatywy proboszcza poddany głosowaniu. Decyduje bezwzględna większość głosów obecnych członków Rady (liczba głosów za musi przekraczać sumę głosów przeciwko i wstrzymujących). Proboszcz nie bierze udziału w głosowaniu.\nZ posiedzenia Rady Sekretarz Rady sporządza protokół, który winien być na kolejnym spotkaniu Rady odczytany i zaaprobowany przez jej członków. Wszystkie uprawnienia proboszcza parafii, z wyjątkiem uprawnienia do odwołania Rady, przysługują administratorowi parafii. W przypadkach spornych miedzy proboszczem a członkami Rady rozstrzyga ekonom Archidiecezji Katowickiej, a ostatecznie Arcybiskup Katowicki.\nSkład Parafialnej Rady Ekonomicznej :\nks. prob. Józef Kracla\np. Michał Mrowiec\np. Tomasz Lempart\np. Renata Konieczny\nCopyright © 2021\tWszelkie prawa zastrzeżone Polityka Prywatności Mapa strony Jesteś naszym 842312 gościem


Strój i ubiór codzienny Krakowiaków Zachodnich s\nEtnozagroda / Krakowiacy / Strój i ubiór codzienny Krakowiaków Zachodnich\n„Strój krakowski” uchodzi za jeden z najbardziej popularnych i rozpoznawanych polskich strojów ludowych. Funkcjonujący od przeszło wieku jako strój narodowy, stał się wręcz synonimem ubioru ludowego, uchodząc jednocześnie za jednolity i oczywisty. Jednakże, obraz historyczny oraz zasięg terytorialny występowania strojów krakowskich ukazuje duże zróżnicowanie, a tym samym niejednoznaczność określenia „strój krakowski”.\nZespół Regionalny MOGILANIE z Mogilan (Krakowiacy Zachodni)\nStroje krakowskie skrystalizowały swoje podstawowe formy już się w końcu wieku XVIII, zaś momentem przełomowym w jego historii stały się wydarzenia związane z powstaniem kościuszkowskim (1794) i symboliczny gest przywdziania przez Tadeusza Kościuszkę białej, chłopskiej sukmany. Popularność stroju krakowskiego polegała na przekraczaniu granic regionalnych i społecznych, co spowodowało, że awansował w XIX wieku do rangi stroju narodowego. Okres największego rozwoju tego stroju przypadł na drugą połowę wieku XIX (po uwłaszczeniu chłopów) i trwał do początku wieku XX. Proces ten ma również związek z rozwojem przemysłu tekstylnego, co w znaczący sposób wpłynęło na jego zmiany i zróżnicowanie. Przełom wieków to również czas rozkwitu zdobnictwa, zwłaszcza strojów noszonych w bogatych wsiach podkrakowskich takich jak: Bronowice, Mogiła czy Łagiewniki. Rozwój strojów nie przebiegał jednakowo i na niektórych terenach, zwłaszcza oddalonych od Krakowa, już w końcu XIX wieku zaczęły zanikać, zastępowane miejscową odzieżą fabryczną. Z kolei początek XX w. to okres fascynacji młodopolskich artystów (m.in. Stanisława Przybyszewskiego, Lucjana Rydla, Stanisława Wyspiańskiego) kulturą podkrakowskiej wsi, która przejawia się spopularyzowaniem zwłaszcza bronowickiej odmiany stroju krakowskiego. W pierwszych dziesięcioleciach XX w. w strojach ludowych z innych regionów Polski pojawiła się tzw. „moda krakowska”, będąca synonimem: kolorowych, bogato zdobionych ubiorów. Wówczas upowszechniła się wersja „stroju krakowskiego”, sprzedawana m.in.: w krakowskich Sukiennicach, odbiegająca od ubioru odświętnego noszonego na wsiach podkrakowskich i będąca jej wolnym przetworzeniem na potrzeby klientów z miasta oraz turystów. Od tego czasu „strój krakowski” noszony był przez ludzi z różnych grup społecznych, w Polsce i na emigracji, stając się rownież synonimem polskości i uczuć patriotycznych.\nZespół Regionalny MOGILANIE z Mogilan. Stroje Krakowiaków od Dobczyc\nGrupa etnograficzna Krakowiaków historycznie zamieszkiwała tereny leżące dzisiaj w północnej części województwa małopolskiego i południowo-wschodniej województwa świętokrzyskiego. Tereny te należały w drugiej połowie XIX w., czyli okresie największego rozwoju strojów do różnych zaborów, co wpłynęło znacząco na ich zróżnicowanie. Tereny na wschód od linii Jędrzejów Miechów, Proszowice, Brzesko, przynależne do zaboru rosyjskiego, zamieszkałe były przez Krakowiaków wschodnich, a na terenach położonych bliżej Krakowa, wchodzących w obszar zaboru austriackiego, mieszkali Krakowiacy zachodni. Podstawowym wyznacznikiem podziału etnograficznego jest występujący na danym obszarze typ sukmany męskiej. Strój, zwłaszcza Krakowiaków zachodnich miał wiele lokalnych odmian, nawet w najbliższych okolicach Krakowa. Drobne różnice zwłaszcza w zdobnictwie gorsetów czy chust czepcowych zachodziły nawet między sąsiednimi parafiami. Trudno jest jednoznacznie wyznaczyć granice występowania, gdyż obszar przenikania się poszczególnych strojów jest zazwyczaj bardzo trudny do zdefiniowania.\nPowszechnie ubiór odświętny Krakowiaków zachodnich uchodzi za synonim stroju krakowskiego. Z kolei za najbardziej charakterystyczne uznaje się zwykle bogate ubiory jakie występowały na przełomie XIX i XX wieku w zamożnych wsiach na północno-wschodnim i północnym obrzeżu Krakowa. Dzisiaj te wsie jak np.: Mogiła, Pleszów, Bieńczyce, Branice czy Bronowice znajdują się w granicach miasta.\nNajbardziej atrakcyjnym wizualnie, a jednocześnie różnicującym elementem stroju Krakowianek były gorset. Jego krój, tkanina, z której był szyty oraz zdobienia zmieniały się nie tylko w perspektywie czasowej, ale również przestrzennej i zależały od zamożności właścicielki. Gorsety uchodzące za najstarsze, występowały w okolicach Krakowa już w XIX w. i były bardzo rozpowszechnione we wsiach położonych na zachód od Krakowa, m.in. w Bronowicach, Liszkach, Kaszowie, Modlnicy. Szyte były z sukna ciemnogranatowego lub czarnego, a od spodu były podszyte i lamowane były czerwonym suknem. W dolnej części posiadały dużą ilość doszytych kaletek, czyli w tym przypadku, charakterystycznych trapezowatych kawałków sukna, zachodzących na siebie nawzajem. Kaletki wizualnie podkreślały talię, a ponadto ich ilość świadczyła o zamożności właścicielki. Gorsety te mogły być zdobione białymi guziczkami z masy perłowej i amarantowym sznureczkiem lub guzikami metalowymi i jedwabnymi chwastami w kolorze amarantowym. Czasem były dodatkowo zdobione prostym kolorowym haftem. Od początku XX wieku powoli ten typ gorsetu zaczął być zastępowany nowszymi odmianami m.in. czarnym aksamitnym, wykończony w talii drobnymi kaletkami albo kontrafałdami. Najbardziej znany przykład tego typu stanowią gorsety z okolic Modlnicy, zapinane na ozdobne haftki i dekorowane naszytymi tasiemkami pasmanteryjnymi, guziczkami i kolorowym haftem o drobnych motywach kwiatowych. Z kolei w okolicach Liszek, Kaszowa i Tyńca pojawiły się wówczas gorsety aksamitne lub atłasowe m.in. w kolorach: niebieskim, czerwonym i czarnym, zdobione złotym lub srebrnym sznureczkiem, naszywanym w stylizowane motywy roślinne i uzupełniane cekinami. Od początku XX wieku we wsiach położonych na północny-wschód od Krakowa m.in.: Pleszowie, Mogile, i innych wsiach wchodzących w skład dzisiejszej Nowej Huty, a także w Bronowicach zaczął upowszechniać się nowy typ gorsetu. Szeroko rozpropagowany przez artystów z okresu Młodej Polski, został uznany za najbardziej reprezentatywny dla stroju Krakowiaków zachodnich. Wspominane gorsety szyto najczęściej z sukna lub aksamitu w różnych kolorach: niebieskim, czerwonym, czarnym, granatowym, zielonym czy fioletowym. Najbogatsze, zwłaszcza ślubne wykonywano niekiedy z drogich tkanin brokatowych lub adamaszków. Nie posiadały one kaletek, a dolna część tyłu, czasem boków, wykończona była fałdkami. Gorsety ozdabiano kolejno szlakami srebrnej i złotej pasmanterii, czerwonych guzików, koralików i cekinów oraz chwastami czyli pękami nitek metalowych albo jedwabnych w rożnych kolorach. Zdobienie zajmowało prawie całą powierzchnię gorsetu, zostawiając tylko wolne boki i środkową cześć pleców. Z czasem wolne przestrzenie zaczęto wypełniać kolorowym haftem o motywach roślinnych, który rozbudowywał się coraz bardziej, przyjmując swoja najbogatszą wersję w gorsecie z Zielonek.\nZespół Regionalny MOGILANIE z Mogilan. Stroje Krakowiaków od Bronowic\nW okresie międzywojennym w całym kraju upowszechniły się gorsety z kramów w krakowskich Sukiennicach, szyte z czarnego aksamitu i zdobione wielobarwnymi cekinami, haftem i wstążkami. Choć nie miały odpowiednika w tradycyjnym ubiorze spod Krakowa, znane były jako „krakowskie”.\nW chłodniejsze dni kobiety na gorset wkładały kaftany z rękawami (katanki) szyte z różnokolorowych tkanin gładkich lub we wzory: wełenek, tybetów, aksamitu, sukna . Były dodatkowo ocieplane od spodu i zdobione w rozmaity sposób, w zależności od terenu występowania. Na obszarze obecnej Nowej Huty panowała moda na katanki zdobione dokładnie tak jak gorsety rzędami kolorowych guziczków i tasiemek. Wówczas kobiety wkładały gorset pod katanki, które nosiły rozpięte dla wzmocnienia efektu estetycznego. Z końcem XIX w. zaczęły wychodzić z użycia żupany będące rodzajem długiego płaszcza sukiennego w kolorze granatowym, z czerwoną sukienną podszewką i czerwonymi lamówkami. Podobnie zupełnie zniknęły podbite futrem płaszcze, przyjaciółki noszone wyłącznie przez najbogatsze mieszkanki wsi podkrakowskich. Jako okrycie wierzchnie powszechnie noszono również duże naramienne chusty i szale o wzorach kwiatowych, orientalnych lub kraciastych.\nKrakowianki pod gorsetem nosiły koszule szyte z białego fabrycznego płótna bawełnianego, ozdabianego białym haftem. W końcu XIX wieku w miejsce starszych koszul z krezą upowszechniły się koszule bez kołnierza, z haftowanym karczkiem i mankietami (we wsiach na północny-wschód od Krakowa) oraz koszule z kołnierzykiem (na terenach na zachód od Krakowa), zapinane na guziki.\nPoczątkowo długie do kostek spódnice szyto z płótna, perkali drukowanych w drobne desenie kwiatowe, atłasów, tybetów (cienka tkanina z domieszką wełny owiec lub kóz tybetańskich, drukowana w motywy karminowych róż i drobne kwiatuszki), gładkich wełenek i jedwabnych adamaszków. Wkładano zazwyczaj kilka, jedną na drugą, zwłaszcza zimą. Ulubionymi spódnicami w okolicach Bronowic na początku XX wieku stały się zielone tybetowe w karminowe różę, chociaż Krakowianki nosiły także spódnice tybetowe białe czarne, niebieskie czy czerwone. Pod wierzchnią spódnicę zakładały zwykle kilka innych. Później zastąpiła je płócienna halka o brzegu wykończonym haftowanymi zębami.\nZ przodu spódnicę przykrywała zapaska (fartuch), obszerna i tylko nieco krótsza od spódnicy. Zapaski mogły być wykonane z tybetu, ale zazwyczaj z drobniejszymi motywami kwiatowymi niż na spódnicach, z ażurowego białego tiulu lub z płótna. Płócienne i tiulowe ozdabiano białym haftem. Ulubiony zestaw stanowiła zielona spódnica tybetowa z białą tybetową zapaska obszytą koronką.\nNakryciem głowy zamężnych kobiet były chusty, składane po przekątnej i wiązane w czepiec. Na co dzień były to wzorzyste chusty perkalowe czerwone lub białe, od święta białe, płócienne lub tiulowe, zdobione przepięknym drobnym haftem białym. Niemal w każdej wsi sposób wiązania chustki był nieco inny, stąd ludzie z sąsiednich wiosek łatwo rozpoznawali skąd pochodzi jej właścicielka. Od końca XIX wieku upowszechniły się w ubiorach kobiet zamężnych i dziewcząt kolorowe chustki tybetowe, związywane zwykle z tyłu głowy. Obrzędowym nakryciem głowy panny młodej i druhen był wieniec ze sztucznych kwiatów. Dziewczęta, w dni pogodne i latem, chodziły zazwyczaj z odkrytą głową. Włosy zaplatały w warkocze, wplatały w nie wstążki i wpinały kwiaty, spinki, klamry.\nObuwie odświętne - czarne karbowane buty z cholewami – zdobiono stębnówką, a niekiedy czerwoną safianową skórką. Z czasem zastąpiono je czarnymi sznurowanymi trzewikami. Bogatsze gospodynie nosiły pod zapaską zawieszane na rzemyku skórze sakiewki.\nPięknym dopełnieniem strojów była biżuteria. Jej wyrobem zajmowali się mniej zamożni złotnicy miejscy, głównie Żydzi z krakowskiego Kazimierza, a także uczniowie wprawiający się do zawodu złotnika. Wykonywano ją z bakfonu (stop miedzi, cynku i niklu) lub z mosiądzu. Kobiece pierścionki i spinki do koszul zdobiono koralami i granacikami. Równoramienne, wysadzane pięcioma koralami krzyże wieszano przy sznurach prawdziwych korali, które był ulubioną ozdobą Krakowianek. Prawdziwe korale, ze względu na wysoką powszechnie zastępowano sztucznymi, najczęściej chlebowymi.\nNajbardziej charakterystycznym stroju elementem była biała sukmana z czerwonym podszyciem, będąca typowym męskim okryciem wierzchnim na ziemi zamieszkiwanej przez Krakowiaków zachodnich. Jednocześnie była zasadniczym elementem odróżniającym od sąsiednich Krakowiaków wschodnich, którzy nosili kierezje, przeważnie w kolorze brązowym. Sukmany te nazywano chrzanówkami ponieważ szyli je masowo krawcy, tzw. sukmaniarze z Chrzanowa. Był to rodzaj płaszcza z sukna, sięgający poniżej kolan i szyty bez podszewki. W pasie lekko była zwężana, ze stojącym kołnierzem i rękawami wykończonymi trapezowatymi klapkami, które w chłodniejsze dni opuszczano na ręce. Właśnie klapki u rękawów, kołnierz, brzegi i lamówka była podszyte czerwonym suknem. W okolicach Bronowic i wsiach położonych na zachód od Krakowa chrzanówki zdobiono chwastami w kolorze amarantowym (lub czerwonym), a we wsiach położonych na wschód od Krakowa (Mogiła, Pleszów, Bieńczyce, Branice, obecnie wchodzące głównie w obszar Nowej Huty) chwasty miały kolor czarny. Na południowy zachód od Krakowa w Dobczycach szyto białe sukmany z charakterystycznymi zdobieniami ze sznurka w postaci krzyży. Z kolei na północy, na granicy z Krakowiakami wschodnimi w okolicach Miechowa spotkać można było mężczyzn ubranych w białe sukmany z geometrycznymi haftami wyszywanymi czarną nicią.\nOkryciem zimowym bogatych gospodarzy były długie kożuchy, z dużym wykładanym kołnierzem i często zdobione w postaci plecionek z safianowej skórki i włóczki. Powszechnie noszona w ubiorze roboczym płótnianka (górnica) była jednocześnie ubiorem odświętnym uboższych mieszkańców wsi.\nSukmana była najczęściej zakładana na granatowy kaftan bez rękawów z czerwoną podszewką, który był typowym elementem bogatego męskiego stroju krakowskiego. Obok kaftanów bez rękawów występowały w również kaftany z rękawami, które noszono zamiast sukmany. Poszczególny rodzaj zdobień definiował zazwyczaj okolice, z której pochodził właściciel. Na kaftany z wsi na zachód od Krakowa, zdobionych szamerowaniami lub chwastami z amarantowego sznureczka i wypukłymi guzikami cynowymi czy guziczkami perłowymi, zakładano sukmany z amarantowymi chwastami. Do czarno zdobionych sukman, podkrakowscy chłopi nosili kaftany z zielonymi chwastami i płaskimi guzikami mosiężnymi. Kaftany bez rękawów noszono zwykle pod sukmaną, zaś kaftany z rękawami były odzieżą wierzchnią. Kaftany sięgały ponad kolana, a krój przypominał mundury wojskowe, z charakterystycznym tyłem złożonym z luźnych części, zwanych skrzelami, przystosowanych do jazdy konnej. Na granicy ze Śląskiem w Ciężkowicach i Byczynie występowały kaftany będące połączeniem mody śląskiej i krakowskiej, w kolorze zielonym z charakterystycznymi . W odświętnych ubiorach przeważnie młodych mężczyzn i chłopców występowały również kabaty, które zakładano również pod sukmanę. Krój i zdobienia były charakterystyczne dla okolicy, z której pochodził właściciel. Szczególnie efektowne były krótkie kabaty z terenów obecnej Nowej Huty, szyte najczęściej z niebieskiego, granatowego, ale i czerwonego lub zielonego sukna fabrycznego, w formie przypominające dzisiejsze proste marynarki, ze zdobieniami w postaci kolorowych haftów o motywach roślinnych oraz zdobieniami w postaci różnego typu guziczków.\nZespół Regionalny MOGILANIE z Mogilan. Stroje Krakowiaków od Morawicy i Liszek\nKaftan mógł być opasany pasem skórzanym. Najpopularniejszym pasem był szeroki, brązowy „opasek” dekorowany ażurowymi wycięciami podkładanymi czerwonym suknem, nabijany guzami mosiężnymi i haftowany. W końcu XIX wieku rzadziej występował pod Krakowem wąski biały pas z tzw. „brzękadłami”,czyli metalowymi kołkami umocowanymi na zwisających półkoliście rzemykach.\nPod kaftanem znajdowała się długa biała, płócienna koszula z kołnierzykiem, która mógł być haftowany, a koszula pod szyją zapinana na bakfonową spinkę z koralem lub wiązana na czerwoną tasiemkę.\nKrakowiak zachodni ubierał od święta szerokie proste portki płócienne, często w pionowe prążki (biało-czerwone, biało-niebieskie czy biało-fioletowe), a na chłodniejsze dni zakładał ciemne (niebieskie albo granatowe) spodnie sukienne. Spodnie wkładał w wysokie buty z cholewami z czarnej skóry, czasem z zdobione rodzajem harmonijki na wysokości kostki.\nNa głowie noszono najczęściej kapelusz z nieco zwężaną u góry główką, nazywany celender. Ozdabiano go szeroką czarną aksamitką a młodzi przystrajali pawimi piórami. Do krakowskiego stroju trafił w pierwszej połowie XIX wieku z mody miejskiej, jako naśladownictwo cylindra. W początkach XX wieku zastąpiły go już zwykłe niskie filcowe kapelusze. Powszechnie noszono również magierki, wyrabiane w Tyńcu, a w lecie słomiane kapelusze. Czerwoną rogatywkę krakuskę, wszystkim dzisiaj kojarzącą się z krakowskim strojem już od drugiej połowy XIX wieku nosili właściwie tylko drużbowie weselni „przy bogatym weselu”, czasem dzieci. Drużbowie „czerwoną czapkę”, jak ją nazywano koło Krakowa, przystrajali wiechą pawich piór (symbol witalności, zadziorności, młodości podobnie jak inne pióra) i wstążkami.\nKamocki Janusz, Przyczyny rozpowszechnienia się stroju krakowskiego jako stroju narodowego, [w:] Polska Sztuka Ludowa, R.30: 1976, nr 2; Kolberg Oskar, Krakowskie, cz. I, Kraków 1988; Kowalska-Lewicka Anna, Ludowy strój krakowski strojem narodowym, [w:] Polska Sztuka Ludowa, R.30:1976, nr 2; Kożuch Barbara, Pobiegły Elżbieta, Stroje krakowskie, Kraków 2004; Piskorz-Branekova Elżbieta, Polskie stroje ludowe, Warszawa 2003; Radzimirska-Pąkowska Anna, Strój krakowski jako strój narodowy, [w:] Etnografia Polska, t.32: 1988, z.2; Seweryn Tadeusz, Strój Krakowiaków Wschodnich, Wrocław 1960; Szewczyk Zdzisław, Przemiany stroju ludowego w okręgu Wolnego Miasta Krakowa, [w:] Polska Sztuka Ludowa, R.30: 1976, nr 2; Tetmajer Włodzimierz, Ubiory ludu polskiego, Krakowskie, T.1,2, Kraków 1904, 1909; Udziela Seweryn, Ludowe stroje krakowskie i ich krój, Kraków 1930.


Jak ćwiczyć umysł? - DomySeniora.pl\nStres stał się nieodłącznym towarzyszem naszego życia, niestety odbija się to na jego jakości. Kiedy jesteśmy zestresowani cierpi na tym cały nasz organizm. Umiejętność radzenia sobie ze stresem jest bardzo ważna. Nie chodzi tu o to, żebyś niczym się nie przejmowała, nie martw się tym, na co nie masz wpływu. Bo jeśli denerwujesz się np. brzydką pogodą w dniu ważnego przyjęcia, zespujesz humor sobie i innym a pogody i tak nie zmienisz.\n2. Znajdź czas na lekturę\nNawet jeśli już nie pracujesz zawodowo nie odkładaj książek na półkę. O wiele lepszym rozwiązaniem, zamiast oglądania nudnego serialu, jest przeczytanie książki, na którą nigdy nie miałaś czasu. Wiele radości może sprawić powrót do ulubionych lektur z dzieciństwa.\n3. Ćwicz umysł\nNie myślę tu tylko o rozwiązywaniu krzyżówek lecz też o grze w szachy albo scrable. Jeśli masz wnuki, możecie w ten sposób doskonale się bawić, przy okazji zdobywając nową wiedzę o świecie. Na naukę nigdy nie jest za późno.\nW codziennym pośpiechu brakuje nam czasu na rozmowę. Nie chodzi tu o wymianę informacji typu: co będzie na obiad, kto zapłaci rachunek za elektryczność. Spróbuj porozmawiać z kimś bliskim o swoich marzeniach i planach, o tym co sprawia wam przyjemność.\n5. Zaprzyjaźnij się z bliskimi\nJeśli Twoje relacje z dziećmi nie były najlepsze albo mało przypominały przyjacielskie, spróbuj to naprawić. Wybierz się z córką czy synem na zakupy albo do kawiarni. Porozmawiajcie od serca i spróbujcie inaczej spojrzeć na wasze sprawy.\n6. Młodsza dzięki wnukom\nNie będziemy absolutnie namawiać Cię do tego, byś zaczęła grać w piłkę z nastoletnim wnuczkiem. Bądź dla niego osobą, na którą zawsze może liczyć. Oczywiście nie chodzi tu o kieszonkowe ale o czas poświęcony młodemu człowiekowi. Jeśli wysłuchasz go i spróbujesz doradzić nie krytykując każdej jego decyzji, obydwoje wprowadzicie do waszych relacji zaufanie i bliskość. Na pewno zaprocentuje to w przyszłości.\n7. Naucz się wybaczać\nNie wiem czy istnieje w życiu coś trudniejszego niż wybaczenie. Jednak chowając w sercu żal i urazę, krzywdzimy przede wszystkim siebie. Jeśli postaramy się zapomnieć o dawnych krzywdach, to wówczas poczujemy jakby ktoś zdjął nam z serca ciężki kamień.\n8. Nie zapominaj o marzeniach\nNawet jeśli są szalone czy banalne. Całe życie marzyłaś o dalekiej podróży albo o pięknym pierścionku? Jeśli tak, to zastanów się jak mogłabyś zrealizować swoje marzenie . Może wystarczy odłożyć co miesiąc trochę pieniędzy lub poprosić kogoś o pomoc?


Rezultaty wyszukiwania dla: Michel Lalet\nponiedziałek, 18 sierpień 2014 09:46\nCzy zabawa w naprzemienne popychanie swoich kulek na specjalnej planszy może być przyjemna i na dodatek wciągająca? Tak, pod warunkiem, że zabawą tą będzie gra w "Abalone". Co może być pociągającego w takiej grze w kulki i co wpływa na jej sukces?\nWarto zacząć od krótkiej historii tej gry. Pomysł na "Abalone" zrodził się w głowach dwóch informatyków w 1988 roku, którzy to chcieli urozmaicić życie towarzyskie narzekającemu na samotność synowi ich kolegi. Stąd etymologia nazwy: ab – z łaciny nigdy, zaś alone – z angielskiego sam. Produkcja gry rozpoczęła się w 1989 roku i od tamtej pory "Abalone" podbija cały świat. Od niedawna zaś polscy gracze mogą cieszyć się rodzimą edycją gry przygotowaną przez Rebel.pl.\nNa czym dokładnie polega rozgrywka w "Abalone"? Podstawowa wersja gry przeznaczona jest tylko dla dwóch graczy. Każdy z nich posiada 14 kul (bil), odpowiednio w kolorze czarnym i białym. Umieszcza się je na specjalnej, sześciokątnej planszy, która dzięki otworom i rowkom umożliwia nam przepychanie kul po odpowiednich polach. Zadaniem każdego gracza jest wypchnięcie sześciu kul przeciwnika po za obręb planszy. Każdy gracz może przesunąć o jedno pole jedną, dwie lub trzy na raz (jeśli tworzą jedną linię) kule. Ruch ten jest możliwy w każdą stronę. Aby przesunąć przeciwnika na planszy lub wypchać go z niej wymagana jest przewaga minimum jednej kuli w stosunku do drugiego gracza w poruszanych kulach. W ten sposób dwie nasze bile poruszają jedną, trzy bile – dwie lub jedną przeciwnika. Oczywiście pod warunkiem, że za kulą przeciwnika jest wolne pole. To tyle jeśli chodzi zasady. Skomplikowane? Jasne, że nie.\nChoć "Abalone" posiada proste reguły, zabawa już taka prosta nie jest: 28 kul na planszy pozwala na wykonanie nieskończonej ilości wariantów rozgrywki. Do tego mając na planszy ułożone swoje bile w odpowiednie „formacje" potrafimy blokować przeciwnika. Dzięki temu rozgrywka wymaga sporej analizy ruchów przeciwnika i przyjmowania różnych strategii. Częściowo przypomina ona grę w Go lub w szachy. Średni czas gry to około pół godziny. Zdarzają się jednak bardzo szybkie partie, jak również (przy trafieniu na dobrego przeciwnika) długie i wręcz męczące fizycznie u umysłowo.\nKilka słów o polskim wydaniu. Opakowanie, w porównaniu do zagranicznych edycji, nie jest sześciokątne (tak jak plansza), ale kwadratowe z trapezowatymi bokami. W środku znajduje się plastykowa wytłoczka na planszę oraz zestaw kul. Kule są solidne, dość ciężkie i polakierowane. Plansza zaś, wykonana z tworzywa sztucznego, choć na pierwszy rzut oka wygląda delikatnie, powinna nam służyć nam na wiele rozgrywek. Posiada ona duże wgłębienia na pola oraz rowki pomiędzy nimi, dzięki czemu spokojnie w "Abalone" możemy grać w podróży pociągiem czy autobusem (choć jest na rynku dostępne również specjalne, podróżne wydanie mini). W środku znajdziemy również polskojęzyczną instrukcję, która na dosłownie kilku stronach opisuje zasady, wyjaśnia problemy na które możemy natrafić grając oraz zawiera słowniczek podstawowych pojęć związanych z grą. Jedynym minusem opakowania (polskiego jak i również zagranicznego) jest duży gabaryt. Gra zajmuje dość dużo miejsca w plecaku (i tu znów na pomoc przychodzi nam wcześniej wspomniana wersja mini).\nPodsumowując, "Abalone" jest grą dla każdego bez względu na wiek. Dla młodych jest to bardzo dobra odskocznia od gier komputerowych czy telewizora, która umożliwia dobrą zabawę oraz rozwija wyobraźnię. Starsi mogą zmierzyć się w opracowywaniu wszelakich strategii. Z doświadczenia jednak wiem, że i tak największą frajdę sprawia przepychanie kulek. Dodatkowo grą na dłużej pozwoli nam się cieszyć solidne wykonanie.\n"Abalone" warte jest swojej ceny i grę mogę polecić z czystym sumieniem zarówno graczom początkującym, jak i zaawansowanym.


Beautiful body and soul: Oczyszczamy buźkę z Efektimą - Maseczka glinkowo oczyszczająca\nCo obiecuje producent: Nowoczesna, szybko działająca maseczka. Zapewnia natychmiastowy efekt poprawy wyglądu skóry. Zastosowane składniki aktywne sprawiają, że skutecznie oczyszcza , usuwa nadmiar sebum oraz zapobiega powstawaniu nowych niedoskonałości na skórze. Koi i łagodzi podrażnienia. Dodatkowo maseczka wzbogacona została w wyciąg z bergamotki, który tonizuje, nawilża i pobudza skórę do regeneracji. Efektem zabiegu jest odświeżona, pełna naturalnego blasku skóra. Pory zostają doskonale oczyszczone, a skóra odpowiednio przygotowana do przyjęcia nowych cennych składników. Poj. 7 ml\nMoja opinia: Maseczka znajduje się w saszetce o pojemności 7ml. Taka ilość produktu wystarcza na maksymalnie dwa użycia. Szata graficzna opakowania bardzo mi się podoba i z pewnością łatwo ją zauważyć na drogeryjnych półkach wśród innych produktów tego typu. Po otworzeniu saszetki poczułam intensywny, cytrusowy zapach, ale po nałożeniu kosmetyku na twarz staje się on o wiele delikatniejszy. Maseczka jest koloru jasno zielonego i ma przyjemną kremową konsystencję, dzięki której z łatwością możemy rozprowadzić kosmetyk na naszej buzi. Po upływie ok. 20 min, na naszej twarzy powstaje jasna, cienka skorupka, której szybko i bez żadnego problemu pozbędziemy się przemywając buzię letnią wodą.\nPo użyciu maseczki moja cera była oczyszczona, zmatowiona, a rozszerzone pory naprawdę stały się mniej widoczne ! Niestety niektóre partie twarzy delikatnie stały się suche, ale przy maseczkach tego typu dość często mi się to zdarza, ze względu na moją wrażliwą cerę. W tym przypadku wystarczyło użyć kremu nawilżającego , aby pozbyć się tego problemu.\nMaseczka jest naprawdę dobra i pewnie jeszcze nie raz po nią sięgnę. A wy miałyście już z nią styczność ? Jakie są wasze wrażenia?\nAutor: Gosia92 o 23:33\ndolin. ek 25 marca 2013 08:28\nTeż bardzo lubię takie "saszetkowe" maseczki :))\nIka 25 marca 2013 08:49\nZapowiada się ciekawie, muszę się zabrać za testowanie swoich :)\nmysieuszka 25 marca 2013 08:55\nja również muszę się rzymierzyć do tych maseczek :)\nGosiu - konkretna recenzja i śliczne zdjęcia ;)\nLusia 25 marca 2013 11:17\nCiekawa recenzja:) Zobaczymy, jak u mnie sprawdzi się ta maseczka.\nanioleek89 25 marca 2013 11:20\nMi ona również bardzo odpowiada :)\nMaseczka na swoją kolej ;) Ale już się nie mogę doczekać by zauważyć efekty na swej buźce :D\nMałgorzata Margaretka 25 marca 2013 12:53\nAlicja R. 25 marca 2013 20:06\nMam zamiar użyć tą maseczkę w najbliższym czasie ;) Chwilowo użyłam tylko jednej, przeciwzmarszczkowej, i niekoniecznie mi się spodobała ;)\ndakota 25 marca 2013 22:56\nMTTEAM 26 marca 2013 09:16\nZachęcająca opinia Gosiu...:)\nMałgorzata - wizaż 26 marca 2013 09:57\njka fajna maseczka....rzetelna recenzja :)\nGosia92 26 marca 2013 22:14\nMarta Figluje 26 marca 2013 10:57\nDla mnie marka jeszcze nie znana, ale zaczyna kusić...\nGosia92 26 marca 2013 22:15\nFantazja 26 marca 2013 13:21\nTeż uwielbiam maseczki! Mogłabym śmiało powiedzieć, że jestem maseczkoholiczką! :D Tak mi narobiłaś ochoty, że zaraz idę nałożyć na twarz jakąś maskę! ;)\nJesika ( OutfitJess ) 26 marca 2013 13:45\nAnonimowy 26 marca 2013 20:31\nOsobiście nie znam, ale słyszałam o niej wiele dobrego :)\nGosia92 26 marca 2013 22:13\nJa również jej nie znałam, ale teraz wiem co traciłam :)\nMillie. 26 marca 2013 21:37\nefektima wydaje się byc naprawdę fajną firmą :)\nmam podkład i b.dobrze się sprawdza :)\nAntonina Guzik 26 marca 2013 22:07\nCiekawa...jutro się za nią zabiorę :D\nKosmetyczkaAni 27 marca 2013 09:51\nKiedyś bardzo często stosowałam ich maseczki, później jakoś "przerzuciłam" się na Ziaję i tak już zostało :)\nPozdrawiam koleżankę z Lublina :)\nGosia92 27 marca 2013 10:35\nUwielbiam maseczki z Ziaji i nigdy z nich nie zrezygnuję :)\n92ana 27 marca 2013 20:21\nNie miałam okazji używać tej maseczki. :D\nMoże kiedyś wpadnie mi w ręce.:P\nMarzena Próchniak 27 marca 2013 20:27\nUwielbiam ją :) Kupiłam kolejne w drogerii, tak mi przypadły do gustu :)\nMagdalena S-K. 27 marca 2013 22:17\nOj, dla mnie chyba byłaby za "mocna".\nNiemniej pozostałe Efektimy są bardzo ciekawe.\ncupofjasminetea 1 kwietnia 2013 12:24\nNie slyszalam o tych maseczkach:)\nKara Wu 2 kwietnia 2013 12:58\nMam zamiar dziś wieczorem nałożyć sobie tą maseczkę ;)


Czym zajmuje się osoba zatrudniona na stanowisku kierownik działu logistyki? - Finanse i rachunkowość\nCzym zajmuje się osoba zatrudniona na stanowisku kierownik działu logistyki?\nOpublikowano 16 lutego 2022 przez admin\nJest bezpośrednim przełożonym działu, który specjalizuje się organizowaniem oraz koordynowaniem procesu zakupów na potrzeby przeprowadzania danej inwestycji. Zajmuje się on również doborem i organizacją współpracy z dostawcami.\nKierownik działu logistyki koordynuje i nadzoruje działania personelu, który jest jemu podległy oraz prowadzi proces rekrutacyjny i organizuje pracownicze kursy. Jako osoba w najwyższym stopniu doświadczona w tym zakresie może decydować on w sprawach najważniejszych dla realizowania projektu i podtrzymuje kontakt z najbardziej istotnymi partnerami zakładu i pertraktuje warunki umów, które są zawierane. Najbardziej istotny wymóg, który stawiany jest ludziom zainteresowanym podjęciem takiej pracy jest konieczność posiadania wykształcenia wyższego, które pozyskali na wydziale ekonomicznym albo technicznym. Potencjalni Pracodawcy także zwracają znaczną uwagę na dotychczasowe doświadczenie zawodowe starających się o to stanowisko, które zdobyli w pracy na podobnym stanowisku. Od kandydatów potencjalni pracodawcy oczekują również umiejętności zarządzania ludzkim kapitałem i świadomości kosztowej oraz umiejętności w negocjowaniu oraz organizowania swego czasu zatrudnienia oraz swego miejsca pracy.\nPraca kierownika sekcji logistyki skupiona jest głównie wokół wykonywania bardzo wielu czynności organizacyjnych oraz koordynacyjnych. Wiele z tych czynności odbywa się za pomocą laptopa. Średnie pensje na tym etacie to ok. 8000 zł brutto miesięcznie.\nJeżeli uważasz, że informacje opublikowane w niniejszym artykule są godne Twojego zainteresowania, kliknij tu – ten użyteczny link również Cię zaintryguje.\nOsoba, która stara się o to stanowisko powinna cechować się umiejętnością zarządzania ludźmi, racjonalnością i powinna posiadać zdolności organizacyjne oraz analityczne.\nOsoba taka musi być również rzetelna oraz powinna wyróżniać się przywódczymi cechami. Funkcjonować można w różnorodnych firmach i przedsiębiorstwach, które należą do różnych branż na rynku oraz różnorodnych sektorów.\n<Poprzedni Poprzedni wpis: Nasdaq jest najprędzej rozkręcającym się rynkiem akcji dla mniejszych firm\nNastępny: > Następny wpis: W którym miejscu znaleźć dobre stanowiska pracy dla specjalisty IT?


Marmurowa deska do krojenia - duży wybór. Najlepsze ceny. Sprawdź na okazje.info.\nDeska do krojenia z melaminy imitująca marmur\nJeśli lubisz gustowne gadżety kuchenne , które gotowanie czynią prawdziwą przyjemnością, oszczędzają Twój czas, a Twoją kuchnię zmieniają w miejsce pełne pomysłowych rozwiązań i udogodnień, będziesz o...\ndeka do krojenia duka adelsten to połączenie praktycznej użyteczności i eleganckiego, organicznego wzornictwa, które sprawdzi się w każdej kuchni. wykonano ją z marmuru, dzięki czemu imponuje trwałośc...\nDeska do krojenia, szklana z marmurowym wzorem, czarna, 30 x 40 cm . Niezbędna w każdej kuchni zarówno u osób, które lubią gotować, jak i dla tych, którzy za tym nie przepadają. Deska do krojenia to r...\ndeka do krojenia duka adelsten to idealny wybór dla każdego, kto ceni sobie stylowe, organiczne wzornictwo na równi z praktyczną funkcjonalnością. wykonano ją z marmuru, którego wielobarwna powierzchn...\nADELSTEN BEIGE MARMUR. DESKA DO KROJENIA 25X43X1,5CM BEŻ\ndeska do krojenia duka adelsten to prawdziwa gratka dla miłośników organicznego designu i praktycznych, niezawodnych rozwiązań. wykonana z marmuru, zachwyca idealnie gładką powierzchnią ze wspaniale w...\nDeska do krojenia GEOM HYGGE, 15 x 30 cm, marmur\nDeska do krojenia GEOM HYGGE, 15 x 30 cm, marmur, czarna przyda się w każdej nowoczesnej i stylowej kuchni, tak jak inne proste i funkcjonalne akcesoria. Warto zwrócić uwagę na to, żeby przedmioty, kt...\nDeska do serwowania marki Zassenhaus wykonana została z marmuru. Produkt idealnie sprawdzi się do podawania przekąsek, serów, tapas i dodatków. Deskę, po użyciu, należy przemyć wilgotną ściereczką i w...\nWyrzeźbiona z marmuru , deska do krojenia i serwowania potraw, w kolorze gładkiej bieli przecięta czarnym dekorem. Styl i trwałość marmurowych blatów to dodatkowy atut, aby posiadać akcesoria z tego m...\nDeska do krojenia jotkirn 15 x 37 cm marmurowa\nMasterClass Marmurowa deska do sera / deska do serwowania z drewnianą krawędzią, 16,5 x 33,5 cm (6,5" x 13")\nLaguiole deska do krojenia do trawy Foie, kratka ze stali nierdzewnej i uchwyt z drewna, drewno kauczukowe i marmur, niezbędna do Twoich posiłków, drewno, stal nierdzewna, marmur, szary, brązowy\nDeska do krojenia emi marmurowa\nDeska do krojenia rosario 37 cm marmurowa\nDeska do krojenia elsi 40,5 cm marmurowa\nOferty, które mogą Cię zainteresować przy przeglądaniu ofert Marmurowa deska do krojenia\nJeśli lubisz gustowne gadżety kuchenne , które gotowanie czynią prawdziwą przyjemnością, oszczędzają Twój czas, a Twoją kuchnię zmieniają w miejsce pełne pomysłowych rozwiązań i udogodnień, będziesz oczarowana akcesoriami do kuchni Kesper. Te niemieckie cudeńka to przybory funkcjonalne, trwałe, bezp...\ndeka do krojenia duka adelsten to połączenie praktycznej użyteczności i eleganckiego, organicznego wzornictwa, które sprawdzi się w każdej kuchni. wykonano ją z marmuru, dzięki czemu imponuje trwałością oraz odpornością na uszkodzenia, podczas gdy jej idealnie gładka powierzchnia zwraca uwagę natura...\nUżytkownicy przeglądający oferty Marmurowa deska do krojenia często odwiedzali także Najlepsze deski do krojenia, Kamienna deska do krojenia, Szklana deska do krojenia. Inne popularne strony, które warto zobaczyć:


Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN zaprasza do uczestnictwa w kontynuacji cyklu online „Distinguished Lectures”. Profesor Halina Goldberg 23 maja 2021 o godz. 20.00 wygłosi wykład online o wkładzie polskich Żydów w dziedzinę muzyki.\nHalina Goldberg, profesor muzykologii w Indiana University Bloomington, współpracuje też z Jewish Studies Program, Russian and East European Institute i Polish Studies Center. Jest kierownikiem projektu Digital Scholarly Commons, który jest poświęcony studiom nt. życia Żydów w przedwojennej Łodzi.\nW powszechnym mniemaniu na temat tworzenia muzyki przez Żydów na ziemiach polskich, żydowskie i nieżydowskie przestrzenie muzyczne były od siebie oddzielone, a każda z grup była powiązana z różnymi pejzażami dźwiękowymi. Jednakże archiwalia zdeponowane w archiwach ukazują inną historię: materiały, datowane kilka setek lat wstecz, cały czas przypominają nam, że pomimo restrykcji prawnych i zaciętego współzawodnictwa pomiędzy żydowskimi i nieżydowskimi muzykami, istniało wiele możliwości kooperacji między nimi. Wykład Haliny Goldberg ukaże muzyczne dziedzictwo Żydów polskich przez pryzmat okoliczności, które umożliwiały żydowskim i chrześcijańskim muzykom wspólne tworzenie – uczenie się od siebie, dzielenie się repertuarem i językami muzycznymi. Zostanie także podkreślona rola żydowskiego mecenatu muzycznego w tych interakcjach. W trakcie wykładu będą prezentowane fragmenty nowoodkrytych utworów muzycznych stworzonych przez Żydów polskich.\nTransmisja wykładu w języku angielskim odbędzie się na kanale YouTube Muzeum POLIN.


Airbnb® | Huwei Township – wynajmy wakacyjne i miejsca pobytu - Tajwan\nHuwei Township – znajdź miejsca pobytu na Airbnb\nWynajem wakacyjny w: Huwei Township\nMiejsca na pobyt w: Huwei Township\nHuwei Township, Tajwan\n虎尾, 雲林, Tajwan\nGospodarz był bardzo miły i cierpliwy. Ponieważ tymczasowo wybieram się na pobliskie targi do świątyni, znalazłem je tutaj bardzo fatalnie. Pokój był czysty i wygodny, a duże ciśnienie wody w łazience było wystarczające. Parking jest również bardzo wygodny, w pobliżu znajdują się także super sklepy, a okoliczne atrakcje nie są zbyt daleko. Jeśli pojawią się przyjaciele, zdecydowanie polecę znajomym. Dziękuję Annie.\nGospodarz jest bardzo miły\nWłaściciel jest ciepły i miły i żyje bardzo szczęśliwy.\nDobra jakość i mamy duży pokój. Rodzina cieszyła się z pobytu.\nŚwietna lokalizacja, świetna jakość pobytu\nWłaścicielka jest bardzo entuzjastyczna! Pokój ma problemy z natychmiastową obsługą!\nCena:1,546 zł za noc\n斗南鎮, Taiwan Province, Tajwan


nowogrodziec.pl - Uroczyste otwarcie fabryki wełny mineralnej w Wykrotach\n- Widzimy postpandemiczny boom budowlany, nie tylko w Polsce, ale na wszystkich rynkach, na których działamy. Popyt na materiały budowlane przewyższa podaż. W odpowiednim momencie uruchomiliśmy fabrykę wełny mineralnej w Wykrotach ( Gmina i Miasto Nowogrodziec), nie tylko od początku mieliśmy zamówienia na całość produkcji, ale wręcz kolejkę oczekujących. Natychmiast rozwiały się wszelkie obawy o to, czy na rynku będzie wystarczający popyt. Teraz chcemy pójść za ciosem i otworzyć drugą, a może i trzecią fabrykę – powiedział Siergiej Kolesnikow, współzałożyciel firmy Technonicol, która działa w Europie pod nazwą TN International.\nO firmie TN International\nTechnonicol, która na zachód od Rosji działa pod nazwą TN International, jest obecna w Polsce od ponad 15 lat. To międzynarodowy lider produkcji materiałów hydroizolacyjnych, termoizolacyjnych oraz pokryć dachowych.\nOd 1992 roku oferuje w pełni kompatybilne systemy wykorzystywane do budowy domów jedno- i wielorodzinnych, zakładów przemysłowych, mostów i budynków użyteczności publicznej. Celem jest zapewnienie kompleksowej ochrony konstrukcji - od fundamentu aż po dach.\nDzięki 56 zakładom produkcyjnych w 7 krajach i obecności produktów w 117 krajach, firma Technonicol poprawia komfort, bezpieczeństwo i jakość życia milionów ludzi na całym świecie. Firma zatrudnia łącznie ponad 7 tys. pracowników, z czego ok. 1 tys. w Unii Europejskiej.