Wierzenia i lecznictwo ludowe Żydów | HISTORIA.org.pl - historia, kultura, muzea, matura, rekonstrukcje i recenzje historyczne\nBez kategorii, Ciekawostki | Mateusz Pielka |\t6 stycznia 2015 13:10\nW chrześcijańskich społecznościach wiejskich, tradycyjnych, Żydzi i ich kultura postrzegane były „na opak” jako całkowite przeciwieństwo „swoich” czyli Polaków katolików. W ten sposób powstawała dwoistość świata - krąg dobry i zły, znany i nieznany, życie duchowe, tradycyjne Żydów było nieprzeniknione, tajemnicze.\nTradycyjne wizerunki Żydów z Galicji\nLudność żydowska zamieszkująca ziemie polskie, tak różna obyczajowo, wytworzyła specyficzne zwyczaje, które były niezrozumiałe dla polskich chłopów, prze to często z nich szydzono i wyśmiewano „dziwaczne” praktyki. Dziś w racjonalnym świecie, dla ludzie niewtajemniczonych tradycje te ciągle wydają się być osobliwe i niezrozumiałe. Podobnie ma się sprawa ze rozumieniem obyczajowości i wierzeń tradycyjnych polskiego ludu wiejskiego, który przeniknięty był mistycyzmem, wiarą w czary i przesądy.\nPostanowiłem przytoczyć tu przykładu wierzeń ludowych Żydów z rejonu Lwowa czyli Galicji wschodniej. Materiał ten zebrał etnolog - B. W. Segel, po czym opublikował go w 1897 roku na łamach czasopisma „Lud. Organ Towarzystwa Ludoznawczego we Lwowie pod redakcją dr Antoniego Kaliny (rocznik III)”. Na potrzeby niniejszego tekstu dokonałem wyboru najciekawszych zwyczajów, w celu dokładnego zapoznania się z artykułem Segla podaję link: http://www.wbc.poznan.pl/publication/105607\n1.) Nie należy kłaść na noc pończoch pod głowę, bo nie można zasnąć.\n2.) Dziecko, gdy się uczy czytać, niech podczas nauki nie je, albowiem nigdy się czytać nie nauczy.\n3.) Na noc nie należy zamiatać pokoju, bo odpędza się tem sen, albo „odcina” się „parassę” (pożywienie, zarobek).\n4.) Śmieci nie należy wyrzucać wieczorem, bo można umrzeć.\n5.) Gdy ogień pryska, znak, że wrogowie knują jakieś złe zamiary; należy więc nasypać garść soli w ogień, co tak skutkuje, jakby się wrogom do oczu soli nasypało.\n6.) Gdy się kot myje, albo gdy iskry z ognia pryskają, albo gdy gorejące polano z pieca wypadnie, należy się gości spodziewać.\n7.) Niektórzy mają złą rękę, t. j. nie szczęści się, co z ich ręki pochodzi. Takich ludzi należy się wystrzegać.\n8.) Zestrzyżonych włosów z głowy nie należy rozrzucać, tylko starannie zebrać i spalić, bo od tego dostaje się bólu głowy.\n9.) Gdy lewe oko świerzbi, będzie smutek, gdy zaś prawe świerzbi, będzie radość.\n10.) Gdy nos świerzbi, znak, że będzie kłótnia.\n11.) Gdy się zachłyśniesz, znak, że będziesz z gościem mówił.\n12.) Żeby się pożar nie zbliżył, wystawia się na oknie rodały (zwoje Tory).\n13.) Stołu nie należy ocierać papierem, bo z tego rodzi się kłótnia i niezgoda w domu.\n14.) Nowego domu nie zamieszkuje się, dopóty nie wyczyta się w nim całej Tory.\n15.) Dziewczęta chcące wkrótce wyjść za mąż, starają się skosztować ze „złotego rosołu” (tłusty, smacznie sporządzony rosół mięsny, który daje się nowożeńcom w wieczór weselny), albo wtykają sobie do włosów panny młodej szpilki.\n16.) Żeby mieć przez cały tydzień szczęście, zwilża się kieszenie resztkami kielicha, nad którym odmówiono w sobotę wieczór „hawdalę”, (modlitwę pożegnalną).\n17.) Gdy kichniesz mówiąc o umarłym, pociągnij się za ucho, żeby cię umarły nie wołał.\n18.) Kluczy nigdy nie należy położyć na stół, gdyż to przynosi niezgodę.\n19.) Gdy się za kimś (kroczącym ku drzwiom) pokój zamiata, tenże może wkrótce umrzeć.\n20.) Każdy człowiek ma swoją gwiazdę na niebie, której jaśniejsze czy ciemniejsze światło, oznacza jego większe lub mniejsze szczęście. „Spadanie gwiazda” oznacza zawsze bliską śmierć czyjąś. Widząc to zjawisko, należy wyrzec trzy razy: „nie moja! nie moja! nie moja!”\n21.) Stołu nie omiatać miotłą, gdyż to może przynieść śmierć jednej z osób.\n22.) Gdy o kimś rozchodzi się fałszywa pogłoska, że umarł, ten długo będzie żył.\n23.) Gdy się kogoś mówiącego przez sen ujmie za najmniejszy palec, wygada wszystko, co od niego chcą wywabić, ale roku nie wyżyje.\n24.) Kto rano ubrał suknię przypadkiem na lewą stronę, upije się w ciągu dnia.\n25.) W sobotę wieczór kobiety nie powinny szyć, gdyż umarli przychodzą i każą sobie naprawić swe szaty.\n26.) Fałszywa przysięga spowoduje śmierć jeszcze w tym samym roku.\n27.) Kto w obliczu świecącego księżyca wodę puszcza (oddaje mocz), staje się lunatykiem.\n28.) Kobiety nie powinny skosztować z kielicha hawdali (ceremonia pożegnania szabatu), bo inaczej broda im wyrośnie.\n29.) Kto sypia na pierzach od kur, będzie miał ciężkie konanie.\n30.) Pieniądze pochodzące z spadku, od złego człowieka, wygrane na loterii, w ogóle lekko zarobione nie przynoszą szczęścia.\n1.) Siedząc w tyle jakiego człowieka, nie należy ani jeść, ani śmiać się, gdyż tem pozbawić go można zdrowia.\n2.) Gdy panuje jakaś choroba nagminna, pisze się na bramach domów: Tu już panowała cholera, tyfus itp., a dotycząca choroba nie będzie miała wstępu.\n3.) Ciężko chorym przynoszą stare kobiety lekarstwo z „gaueden” (raj), tj. chodzą na cmentarz, kładą ją pod poduszkę chorego.\n4.) Na ból oczu przykłada się do ócz gotowane białko.\n5.) Gdy czujesz kłucie w boku, kłuj nożem lekko zbolałe miejsce.\n6.) Na ból zębów, dobrze palić jakby cygaro zwój papieru napełniony makiem, albo zjeść jabłko pieczone przy ogniu na kocu „hosza-ny” (siódmy dzień żydowskiego święta Sukkot [21 dzień miesiąca Tiszri], podczas którego procesja chodzi siedem razy wokół synagogi, po czym uderza gałązkami o ziemię).\n7.) Na zatrzymanie moczu należy pić wodę, w której gotowano owies, łupinę z jaja i pietruszkę.\n8.) Gdy kobieta podczas puszczania wody (oddawania moczu) czuje palenie w macicy, niech urynuje na starą miotłę i tę porzuci daleko.\n9.) Na krosty w kącikach ust, dobrze posmarować śliną, którą się rozcierało między dwoma garnkami, albo pociera się krosty warkoczem dziewczyny, albo obciera się usta siedem razy krańcem koszuli.\n10.) Żeby zatamować krew cieknącą z nosa, należy do karku przyłożyć klucz.\n11.) Na ból serca, przykłada się do pępka pół centa.\n12.) Bladaczki dostaje się, gdy się nogą podepce wesz.\n13.) Chory na febrę niech pije mocz, zmieszany z kwaśną wodą.\n14.) Chory na febrę niech plunie na cudzą klamkę trzy razy; wtenczas choroba się przeniesie do tamtego domu.\n15.) Na febrę jest także dobrym środkiem tabaka pita w wódce.\n16.) Chory nim go choroba zwykła napadać, niech odejdzie z domu i napisze na drzwiach: N. N. nie ma w domu.\n17.) Czary miłosne: Spalić obręcz, a popiół posypać dookoła ukochanej osoby, gdy ta stoi albo siedzi, a pozyska się jej wzajemność.\n18.) Albo nosi się przez dziewięć dni kawałek cukru pod pachą, który się potem podaje ukochanej osobie w napoju, albo jadle.\n19.) Choremu na padaczkę wcisnąć do zaciśniętej pięści jakiś przedmiot za stali, np. nóż.\n1.) Dziecku, nie mogącemu w nocy sypiać, kładzie się pod poduszkę niewyprany motek (kłębek) lnu.\n2.) Na zatrzymanie moczu u dzieci, dobrze przyłożyć do członka delikatną wewnętrzną błonę od cebuli.\n3.) Przeciw konwulsjom u dzieci, wywraca się nad dziecięciem niecki i rzuca o nie garnek, aż się roztłucze.\n4.) Albo, ująć dziecko za głowę, i uderzyć kilkakrotnie nóżkami o drzwi.\n5.) Jako środek przeciwko powrotowi choroby, służy nieużywany kluczyk, zawieszony na szyi dziecka.\n6.) Gdy dziecko upada na ziemię, należy polać wodę na ziemię na miejsce, które dziecko dotknęło, a ból ustanie.\n7.) Dziecku, które nocą w łóżku mocz puszcza, dać do spożycia jajo zgotowane w wapnie gaszonym.\n8.) Jeżeli po pierwszym porodzie, matka chce mieć chłopca, należy tzw. „łożysko” rzucić na pożarcie psu, jeżeli dziewczynę, to suce. (Skuteczny ale bezbożny środek, tłumaczyła mi stara Żydówka, którą wybadałem o tę sprawę, gdyż według zwyczaju żydowskiego, nie wolno tak zbezczeszczać części ciała ludzkiego; owszem „łożysko” należy starannie na okopisku [ludowe określenie cmentarza żydowskiego] zakopać).\n9.) Kobiety bezpłodne, ilekroć kąpią się w „mikweh” (żydowska rytualna kąpiel, także nazwa łaźni religijnej), niech się dziewięć razy zanurzą, a będą miały dzieci.\n10.) Albo, starają się też kąpać razem z panną młodą, gdy ta przed nocą ślubną odbywa przepisaną rytuałem kąpiel.\n11.) Niektóre bezpłodne kobiety kładą swe koszule, zbroczone krwią miesięczną, na rozstajne drogi.\n12.) Gdy ciężarna kobieta stąpa po rąbanym drzewie, dziecko dostaje rozpłatanej wargi.\n13.) Inny środek: kobieta winna w dziewiątym miesiącu zachować ten sam obrządek wstrzemięźliwości, i brać taką samą ilość rytualnych kąpieli, jak gdyby miała miesiączkę.\n14.) Kobiety, jako też niezamężne panny, wzbraniają się łatać odzież pożartą przez myszy, boby później nie miały mleka dostatkiem dla karmienia dzieci.\n15.) W pokoju położnej zawiesza się miotłę i siekierę w kominie.\n16.) Wstawszy z łóżka matka, ciągle nosi przy sobie przez cztery tygodnie nóż.\n1.) Gdy się czyjeś odpadki obsypie żarzącymi węglami i zarzewiem, dotycząca osoba dostanie trądu.\n2.) Kto rano widzi, jak gwiazda znika (zachodzi), ten roku nie wyżyje.\n3.) Chorzy na padaczkę, niech puszczą mocz na marchew.\n4.) Pierwszą koszulkę szyje się dziewczynce przez siedem dni, żeby ją okraszały „siedmiokrotne powaby”.\nTagi: Magia, przesądy, tradycja, tradycja ludowa, wierzenia Żydów, wizerunek\nzACHWYCAM SIĘ WSZYSTKIM CO DOT.ŻYDOW WIELE CZYTAM\nI WIELE CHCĘ POZNAĆ STAŁO SIĘ TO NIEDAWNO INTERESUJĄ MNIE BLOGI IMPREZY BLISKO MNIE DOT.ŻYDÓW.POZDRAWIAM\n13 kwietnia 2019 o 23:57\n6 czerwca 2021 o 18:48\nzachwycaj sie takze swoja glupota


turalnego i decydują się na rozwiązania, które mają na celu jego ochronę. Do takich rozwiązań należy zastosowanie energii odnawialnych w naszych domach. Panele słoneczne zamontowane na dachu lub w ogr\nSprawny samochód - to nie tylko kwestia bezpieczeństwaDobry i zły rodzaj weterynarzaDo czego przydają się podnośniki koszoweMyjnie samochodowe i motoryzacjiO górskich wspinaczkachOutsourcing bhp WarszawaWhat You should do when your car is broken?Co potrzeba do instalacji fotowoltaicznejAdres dla twojej firmy - o wirtualnym biurzeO mieszkaniach, MdM i nieruchomościachHiszpania okiem turystówWspółczesna stomatologia, czyli dlaczego nie musisz już bać się dentystyKto nie musi leczyć zęby?Wysokie, niskie, żywe i betonowe. O ogrodzeniachOgrzewanie problematycznych przestrzeni, takich jak magazynyCzy panele słoneczne się opłacają?Implantolog GiwicePrawniczy światO odnawianiu parkietuKrótko o transformatorachKrótko o wywalczaniu odszkodowańPrinting supplies. Explained.Ogólnie o czyszczeniu dywanówSzokujące 10 Metod Aby kupić klimatyzacjęNaturalne kosmetyki z MarokoKraj, w którym są wszystkie atrakcje? HiszpaniaMeble na imprezęO prawnikach i ich pracyZe świata sztukaterii - o elegancji we wnętrzuCo warto wiedzieć o prawie?Kilka podstawowych faktów i porady


KAROL I JEGO RODZINA\nW wielkim i wspaniałym zamku w Aronie, we Włoszech, mieszkał hrabiowski ród Boromeuszów. Zamek wznosił się nad jeziorem Lago Maggiore. Roztaczał się z niego przepiękny widok na okolicę: na wzgórza pokryte okazałymi winnicami, na lasy z olbrzymimi kasztanowcami i na błękitne Lago Maggiore z licznymi małymi wysepkami.\nHrabia Gilberto ze swoją żoną, księżną Małgorzatą, byli ludźmi bogatymi, a przy tym bardzo pobożnymi. Mieli dwójkę dzieci – Fryderyka i Izabelę.\nNocą, z pierwszego na drugiego października 1538 roku, jeszcze przed wschodem słońca, zamek zalśnił takim blaskiem, jakiego nigdy dotąd nie widziano. W pokoju zwanym „Komnatą Trzech Jezior” przyszedł na świat trzeci syn Gilberta i Małgorzaty. Chłopczyk otrzymał imię Karol. Wszyscy cieszyli się z pojawienia się wśród nich nowego członka rodziny.\nMatka bez reszty poświęciła się wychowaniu dzieci, podczas gdy ojciec sprawował wysoki urząd w grodzie Arona. Rodzice zawsze służyli dzieciom dobrym przykładem, przede wszystkim w życiu religijnym. Każdego ranka hrabia i księżna spieszyli do kościoła na jutrznię, modlili się i odprawiali liturgię godzin. Uczestniczyli codziennie we Mszach świętych i przestrzegali postów. Tę szczerą miłość do Boga hrabia Gilberto przejawiał w miłości do bliźnich, udzielając wsparcia biednym i potrzebującym i pomagając, gdzie tylko mógł. Ponieważ małżeństwo Boromeuszów zawsze każdemu okazywało pomoc w potrzebie i to bardzo szczodrze, krewni obawiali się, że pewnego dnia sami zostaną biedakami. Wtedy hrabia Gilberto powtarzał: „Kiedy przyjmuję jakiegoś nieszczęśnika, to jestem pewien, że w przyszłości Pan Bóg zaopiekuje się też moimi dziećmi” Dobry przykład rodziców zapadł głęboko w serce małego Karolka, który później sam, tak jak jego ojciec, pomagał biednym i opiekował się chorymi.\nJuż jako siedmioletnie dziecko Karol był bardzo poważny i spokojny, dużo się modlił, pościł i uczestniczył w Mszach świętych. W domu budował małe ołtarzyki i naśladował sprawowanie Najświętszej Ofiary. Wówczas było w zwyczaju, że jeden z synów szlacheckiego rodu zostawał duchownym. Rodzice, widząc, że Karol jest niezwykle pobożnym młodzieńcem i ma do tego odpowiednie zdolności, zgadzali się z tym.\nAby wstąpić do stanu duchownego Karol musiał otrzymać solidne wykształcenie, co uważano za bardzo ważne i niezbędne. Dlatego ojciec wysłał go do Mediolanu. Tam chłopak mieszkał w pełnym przepychu pałacu Boromeuszów i prowadził wystawne życie, jak przystało na młodego arystokratę. Miał też swojego domowego nauczyciela. Ale nauka szła Karolowi dość ciężko i nie robił zbyt zadawalających postępów. Istniało bowiem coś, co mu w tym przeszkadzało i nad czym bardzo ubolewał: mianowicie jąkał się i to było przyczyną trudności w wysławianiu się.\nW wieku szesnastu lat ukończył z trudem naukę w Mediolanie i rozpoczął studia na uniwersytecie w Pavii. Najbardziej cieszyli się z tego rodzice, bo stamtąd było już niedaleko do rodzinnego domu. Karol był zawsze bardzo pracowity i sumienny. Starannie odrabiał swoje zadania i wypełniał wszystkie polecenia, nawet, jeśli nie sprawiały mu one przyjemności. Pan Bóg obdarzył Karola wielkim talentem muzycznym. Był wspaniałym wiolonczelistą. W wieku dwudziestu lat młodzieniec pomyślnie ukończył trudne studia. Jego nauczyciel kiedyś tak o nim powiedział: „Karol dokona wielkich rzeczy i w Kościele będzie błyszczał niczym gwiazda”. Kiedy jeszcze studiował w Pavii, latem 1558 roku, zmarł jego ojciec.\nWUJEK ZOSTAJE PAPIEŻEM\nW grudniu 1559 roku wujek Karola, kardynał Jan Angelo de Medici został wybrany papieżem. Przyjął imię Piusa IV. Prawie natychmiast wezwał on do Rzymu swojego 21-letniego siostrzeńca. W dniu swojego przybycia do Wiecznego Miasta, 13 stycznia 1560 roku, Karol został mianowany kardynałem-sekretarzem, a więc najbliższym współpracownikiem Ojca świętego. Musiał pisać wiele listów, różnych interpelacji i próśb. W dniu 31. stycznia papież Pius IV wyniósł Karola do godności kardynała, a 7-go lutego 1560 roku mianował go administratorem archidiecezji mediolańskiej, chociaż ten nie miał jeszcze święceń kapłańskich, a tym bardziej biskupich. Nie mógł rozpocząć tam swojej działalności również dlatego, że papież pilnie potrzebował go przy sobie. Karol znalazł jednak dobrych współpracowników, którzy troszczyliby się o jego diecezję.\nW Watykanie przydzielono mu mieszkanie, aby mógł poświęcić się działalności, którą zajmował się już w dzieciństwie i w czasach studenckich. Urząd papieskiego powiernika i współpracownika niezwykle go absorbował, więc nie miał zbyt wiele wolnego czasu dla siebie. Spał najwyżej pięć godzin na dobę. Mógł sobie trochę odpocząć grając w szachy czy w piłkę, bądź na polowaniu. Pracowitość i sumienność Karola wzbudzały w wielu ludziach podziw, a wówczas rosła też jego popularność. Był bowiem człowiekiem, który starał się każdemu, komu tylko mógł, natychmiast pomóc i to najlepiej jak potrafił.\nKarol studiował w Pavii prawo, ale o teologii czy filozofii nie miał zbyt wielkiego pojęcia. Zdawał sobie sprawę z niedostatków swej wiedzy, dlatego wykorzystywał każdą wolną chwilę i wszystkie wieczory na uzupełnianie studiów. W tym czasie wprowadzono tzw. „watykańskie noce”. Późnym wieczorem gromadzili się uczeni – wśród nich również Karol – i wygłaszano wykłady na różne tematy. Te wieczorne zebrania były dla Karola również dobrym ćwiczeniem na przezwyciężanie wady wymowy. Był znany z tego, że zrobił błyskotliwą karierę, ale dla niego nie miało to żadnego znaczenia, a jedynie przynosiło mu coraz więcej odpowiedzialnej pracy.\nO wiele bardziej cieszyły go uroczystości weselne jego rodzeństwa. W czasie jednego z tak radosnych wydarzeń wydarzyło się nagle wielkie nieszczęście: jego brat, Federico, dostał gorączki i po tygodniu zmarł w ramionach Karola. Dla młodego kardynała była to chyba najboleśniejsza chwila, jaką dotąd przeżył, ale był to też moment zwrotny w jego życiu.\nW sercu młodzieńca ponownie obudziła się tęsknota za stanem kapłańskim; od dzieciństwa był przekonany, że Bóg go do niego powołał. Z tego powodu doszło do nieporozumienia między nim a jego krewnymi. Brat Federico nie zostawił po sobie żadnego męskiego potomka i kontynuacja rodu Boromeuszów była zagrożona. Dlatego rodzina pragnęła, żeby Karol ożenił się, zanim przyjmie święcenia diakonatu. Młody arystokrata znalazł się w trudnej sytuacji. Nie wiedział, jak powinien postąpić. Aby wszystko sobie przemyśleć, postanowił powrócić do domu na okres 30 dni. W tym czasie szczególnie pomocny okazał się jego spowiednik.\nKarol dużo się modlił o dar rozpoznania Woli Bożej i Pan Bóg udzielił mu duchowego wsparcia. 25-letni Karol 17-go lipca 1563 roku został wyświęcony na księdza. 15-go sierpnia u boku swojego wujka, papieża Piusa IV, odprawił prymicyjną Mszę św. w bazylice św. Piotra, a już 7-go grudnia tegoż roku otrzymał sakrę biskupią. Pełniąc posługę biskupa, Karol zamieszkał w pałacu, co zupełnie odmieniło jego życie. Zrezygnował jednak z wszelkiego bogactwa i zbytku, a nawet ze służby. Przez rozważania i pokutę nadawał swojemu życiu coraz bardziej nadprzyrodzony charakter. Coraz ważniejsze stawały się dla niego przyjaźnie duchowe. Nawiązał, na przykład, bliski kontakt ze świętym Filipem Neri, który w trudnych czasach zawsze stał po jego stronie. Karol nosił się również z zamiarem wstąpienia do klasztoru. Jednak jego serdeczny przyjaciel napomniał go, mówiąc: „Pan Bóg wezwał cię do Rzymu, żebyś służył pomocą papieżowi!”\nW czasie bytności kardynała Boromeusza w Rzymie rozpoczął się tak zwany Sobór Trydencki – zgromadzenie kardynałów i biskupów, którzy obradują nad zmianami w Kościele i nad jego odnową. Ten sobór trwał prawie dwadzieścia lat. Papież Pius IV pragnął doprowadzić go do końca. Karol udzielał mu w tym dużego wsparcia. Obaj nie byli wprawdzie obecni na posiedzeniach i obradach w Trydencie, ale wysyłali tam swoich przedstawicieli, którzy kierowali soborem. Papież codziennie był informowany o jego przebiegu. Kardynał Boromeusz udzielał licznych rad przydatnych dla sprawnych obrad. Nagle papież bardzo ciężko zachorował i obawiano się nawet o jego życie. Gdyby Ojciec św. umarł, Sobór musiałby zostać przerwany. Lecz dzięki ofiarnemu zaangażowaniu Karola Boromeusza możliwe było szybkie jego zakończenie. 4-go grudnia 1563 roku odbyło się ostatnie posiedzenie Soboru. Wszystkie uchwały zostały ostatecznie przelane na papier. Owoce ciężkiej pracy mogły odtąd już być wprowadzane w życie.\nKAROL W MEDIOLANIE\n12-go maja 1564 roku papież Pius IV mianował swojego siostrzeńca arcybiskupem Mediolanu. Karol natychmiast poprosił o przeniesienie go do tego miasta. Wuj jednak wahał się, bo czuł się coraz słabszy, gdyż choroba szybko postępowała i ciężko mu było rozstawać się ze swoim wiernym i oddanym pomocnikiem.\nWe wrześniu arcybiskup kardynał Karol Boromeusz po raz pierwszy wyjechał do swojej biskupiej siedziby. Po drodze zatrzymywał się w miastach i wioskach, przez które przejeżdżał i dowiadywał się, jak wprowadza się w jego diecezji nowości, które zatwierdził Sobór Trydencki. Kiedy po trzech tygodniach wyczerpującej podróży dotarł wreszcie do Mediolanu, mieszkańcy zgotowali mu wspaniałe powitanie. Nic dziwnego, gdyż przez ostatnie 80 lat archidiecezja mediolańska nie miała swojego biskupa. Ludzie wylegli na ulice i wszystkie okna zapełniły się ciekawskimi. Karola przepełniała radość z powodu tak serdecznego przyjęcia i zaraz też skorzystał z okazji, by nawiązać kontakt z wiernymi swojej diecezji.\nRód Boromeuszów miał również w Mediolanie własną rezydencję, ale Karol wolał zamieszkać w swoim biskupim domu. Zaraz w pierwszą niedzielę arcybiskup Boromeusz odprawiał w przepełnionej katedrze uroczystą Mszę świętą. Karol tęsknił za tym już od dawna: pragnął stanąć jako dobry pasterz wśród powierzonych mu wiernych. Pełen „świętego zapału” rozpoczął swoją posługę w Mediolanie. Najpierw zwołał do siebie wszystkich biskupów diecezjalnych, aby wraz z nimi omówić i zgłębić postanowienia Soboru Trydenckiego i próbować wprowadzić je w życie.\nNie minęły jeszcze dwa tygodnie od jego przybycia do stolicy Lombardii, kiedy pewnego dnia otrzymał wiadomość, że papież poważnie zachorował. Bez chwili wahania wyruszył w podróż do Rzymu, aby zastać jeszcze wuja przy życiu. Papież Pius IV zmarł 9-go grudnia 1965 roku. Konklawe wybrało na nowego papieża kardynała Ghislieri, który przyjął imię Piusa V. Był on świątobliwym człowiekiem. Wiele modlił się i pościł. Chciał jak najlepiej dla Kościoła. Również Karol okazywał mu wiele szacunku. Papież Pius V zlecił kardynałowi Boromeuszowi odnowienia życia zakonnego w istniejących klasztorach. Z tym ważnym poleceniem arcybiskup wrócił do Mediolanu.\nRozpoczął od odnowy życia kapłańskiego, gdyż księża mieli wówczas bardzo mizerne wykształcenie lub nie posiadali go wcale. Karol zaczął tworzyć seminaria dla przyszłych księży. Potem powiedział sobie: „Będę miał dobrych kapłanów, kiedy ich kształcenie będzie na odpowiednim poziomie”. W tym celu sprowadził najbardziej uzdolnionych duchownych ze wszystkich krańców Włoch, którzy mieli mu w tym dopomóc. Karol szukał również poparcia u przełożonych klasztorów. W roku 1563 wezwał do Mediolanu jezuitów, którzy mieli kierować tamtejszym seminarium. Jednak wielu seminarzystów przyłączyło się do tego zgromadzenia, co nie spodobało się arcybiskupowi, gdyż ciągle miał za mało księży diecezjalnych. Dlatego też Karol postanowił utworzyć dla swojej diecezji kongregację. Miała ona poświęcić się całkowicie sprawom diecezji. Jej przełożonym został sam kardynał. Kongregacja przyjęła nazwę „Oblaci świętego Ambrożego”.\nW Mediolanie było też wiele klasztorów żeńskich. Większość z nich nie żyła już według reguł swoich założycieli czy założycielek. Arcybiskup wyznaczył kapłana, który był odpowiedzialny wyłącznie za członków zgromadzeń zakonnych. Jego wielki zapał, by odnowić życie wspólnot zakonnych, napotykał na wiele trudności. Kiedyś omal nie przypłacił tego własnym życiem. Kilku mnichów zaplanowało na niego zamach. W czasie Mszy św., 26-go października 1569 roku, zamachowiec wszedł do domowej kaplicy arcybiskupa i z bliskiej odległości wystrzelił do kardynała. Korzystając z wielkiego zamieszania, jakie powstało wokół dostojnika, przestępca zdołał uciec. Karol zaś spokojnie dalej sprawował Najświętszą Ofiarę, gdyż został tylko lekko zraniony w plecy (Mszę św. odprawiano wówczas tyłem do wiernych).\nGłównym celem działalności Karola było również dbanie o podstawowe wykształcenie biednych i prostych ludzi. Program nauczania szkół chrześcijańskich obejmował przede wszystkim naukę pisania i rachunków. Poświęcał bez reszty swe siły również temu, by przybliżyć dzieciom wiarę chrześcijańską. Dlatego zatrudnił kapłanów, którzy regularnie uczyli religii 20.000 małych mediolańczyków. Wspierał również placówki wychowawcze. W Pavii, gdzie sam kiedyś studiował, założył w pobliżu uniwersytetu kolegium dla studentów. Znaleźli się w nim nie tylko dzieci arystokratów, ale przede wszystkim ci, którzy byli bardzo zdolni, ale nie mieli pieniędzy na opłacenie studiów. Mogli tu mieszkać i jeść. Takie kolegia powstały też w innych miastach.\nKarol Boromeusz pomagał, gdzie tylko mógł i każdemu, kto znalazł się w potrzebie duchowej czy materialnej. Wszystko, co posiadał, rozdawał ubogim. W swoim arcybiskupim domu nie cierpiał żadnych luksusów. Sam ubierał tylko znoszone szaty. Kiedy wizytował parafie, nie unikał żadnych trudności. Odwiedzał nawet bardzo odległe alpejskie wioski. To cenili sobie najbardziej zwykli, prości ludzie. Aby móc pokonywać strome górskie szlaki, kazał sobie zrobić buty z metalowymi hakami. Pewnego razu, przeprawiając się przez rzekę, o mało w niej nie utonął. Innym razem spadł razem z koniem z wysokiej skały. Jednak Pan Bóg, któremu zawsze bezgranicznie ufał, otaczał go swymi opiekuńczymi dłońmi, gdyż potrzebował go jeszcze w Swojej służbie.\nWszystkie parafie odwiedził przynajmniej raz, a większe – nawet dwa. Najczęściej zapowiadał swoje przybycie, aby ludzie mogli się przygotować. Nie chciał sprawiać zbyt wielu kłopotów, więc nakazywał, by wyżywienie i warunki mieszkaniowe były jak najskromniejsze. Po przybyciu udzielał w kościele swojego błogosławieństwa, a potem spędzał wiele godzin w konfesjonale. Odprawiał Mszę świętą, a kiedy w miejscowości był jakiś klasztor, również składał w nim wizytę.\nPapieże i lud widzieli w tym niezmordowanym kardynale idealnego biskupa. Wszędzie rozpowiadano o jego gorliwości i zapale w służbie człowiekowi.\nW roku 1570 urodzaj był bardzo marny i ludzie nie mieli prawie nic do jedzenia. Karol był zmuszony jakoś im pomóc, więc zaczął rozdawać żywność. Dom arcybiskupa prowadził „kuchnię ludową”, gdzie około 3000 ubogich otrzymywało posiłki przez kilka miesięcy.\nArcybiskup Mediolanu był również wytrwałym kaznodzieją. Prawie podczas każdej Mszy św. wygłaszał krótkie kazanie. Zazwyczaj jednak chodził po kościołach i głosił kazania. W tamtych czasach było to czymś niezwykłym. Ale ludzie jego diecezji tak bardzo leżeli mu na sercu, że uważał to za konieczne.\nDŻUMA W MEDIOLANIE\nJuż od dłuższego czasu słyszano, że w okolicach Mediolanu wybuchła epidemia dżumy. Wielu ludzi ratowało się ucieczką; również kardynał nosił się z zamiarem opuszczenia miasta, ale czuł, że jego pomoc jest tutaj niezbędna. Zaczął studiować literaturę medyczną, by dowiedzieć się czegoś więcej o dżumie. Na obrzeżach miasta zaczęto zakładać domy dla zadżumionych, które niebawem były już przepełnione i ciągle musiano budować nowe. Arcybiskup oddał wszystkie środki, jakimi dysponował na potrzeby chorych: kazał rozdawać im żywność, zaopatrywał ich w lekarstwa, opłacał ich utrzymanie i odzież. Pewnego razu chciał odwiedzić lazaret, ale go tam nie wpuszczono. Krążył więc wokół szpitala. Chorzy, kiedy tylko go zobaczyli, zaczęli tłoczyć się w oknach, i prosić swego dobrodzieja o błogosławieństwo. To przeżycie bardzo wstrząsnęło Karolem. Westchnął: „Jak bardzo boli, że brakuje kapłanów, którzy ujęliby się za tymi najbiedniejszymi i otoczyli ich duchową opieką!” Urzędnicy miejscy polecili Boromeuszowi, by zatroszczył się o porządek w izbach chorych. Karol poprosił o to kapucynów, którzy dbali o dobro cielesne i duchowe najbiedniejszych. W barakach dla zadżumionych kazał pozawieszać krzyże, aby przypominały chorym o cierpieniach Chrystusa i dodawały im odwagi do znoszenia swojej choroby dla Jesusa. Budowano też prowizoryczne ołtarze, przy których codziennie odprawiano Msze święte. Sam arcybiskup słuchał spowiedzi chorych, rozdzielał Komunię świętą i udzielał im sakramentu namaszczenia. Organizował też procesje i zwoływał wiernych, aby modlili się za wstawiennictwem św. Sebastiana.\nKiedy Karol odwiedzał chorych, miał zawsze w dłoni nasączoną octem gąbkę i coś przyjemnie pachnącego w ustach. Miało to zapobiegać zarażeniu. Jeden z braci kapucynów tak opisuje działania przyszłego świętego w czasie dżumy: „Kardynał – arcybiskup często odwiedza chorych w lazarecie i pociesza ich, dodaje odwagi pracownikom, dogląda cmentarzy, gdzie chowani są zmarli na dżumę, bywa w barakach i zarażonych domach. Z wszystkimi rozmawia, wszystkich podnosi na duchu. Dowiaduje się, czy czują się już lepiej, czy mają w domu kogoś do pomocy, jak wygląda ich sytuacja finansowa. Sam nie ma już niczego do jedzenia i jest zupełnie ubogi. Miasto nie ma żadnej innej pociechy. Jest tak, jakby sama jego obecność budziła ludzi do życia. Byłoby największym nieszczęściem, gdyby Bóg powołał go teraz do siebie”.\nPo około dwóch latach dżuma ustąpiła, pochłaniając prawie 17.000 ofiar. W niektórych dzielnicach nie pozostał przy życiu żaden z jej dawnych mieszkańców. Prawie w każdym domu panowała żałoba po kimś zmarłym na tę straszną chorobę. Mediolan był już wolny od dżumy, ale kraj jeszcze nie. Również na tym polu arcybiskup podejmuje działalność. Troszczy się o zatrudnianie personelu lekarskiego i o pieniądze. Nie stroni przed żadnym niebezpieczeństwem i przygotowuje tych, którzy leżą na łożu śmierci, na przejście do życia wiecznego. Powstały pogłoski, że Karol również zaraził się dżumą. Tym bardziej większa była radość, kiedy powrócił zdrowy do swojego Mediolanu. Mieszkańcy tego miasta zaraz po wybuchu epidemii ślubowali: „Kiedy tylko dżuma się skończy, odbudujemy zniszczony kościół pod wezwaniem św. Sebastiana!” Gdy dżuma powoli wygasała, zaczęto realizować owo przyrzeczenie. Każdego roku Mediolan obchodził uroczystość ku czci św. Sebastiana, patrona chorych na dżumę. Dzień ten świętowano niezwykle hucznie. Nadciągało nowe nieszczęście, które stawało się coraz bardziej widoczne: głód. Dotknięci nim biedacy wiedzieli, że w każdej chwili mogą iść po pomoc do domu arcybiskupa. Tam zawsze otrzymywali chleb. Kardynał zorganizował nawet kuchnię polową dla ubogich, którzy wówczas głodowali.\nWIELKA MIŁOŚĆ KAROLA\nArcybiskup Mediolanu jeszcze w czasie dżumy ślubował, że odbędzie pielgrzymkę do Turynu. Tam jest przechowywany słynny Całun, w który owinięto Jezusa, zanim złożono Go w grobie. Karol wyruszył w drogę pieszo razem z dwunastoma towarzyszącymi mu osobami. Wędrowcy musieli przejść około 150 kilometrów. Arcybiskup Turynu wyszedł na spotkanie swemu znakomitemu gościowi z Mediolanu i zgotował mu uroczyste powitanie. Potem dostojnicy udali się do katedry, w której znajduje się słynne Płótno. Karol miał przemówić do tłumnie zgromadzonych wiernych, ale nie potrafił wypowiedzieć słowa, gdyż był tak bardzo przejęty. Kiedy wystawiono Całun w katedrze, aby lud mógł go uczcić, Karol z płaczem upadł na kolana. Miał wielkie nabożeństwo do Męki i Śmierci Jezusa.\nMediolan też posiadał swój szczególny skarb: relikwię – Gwóźdź z Krzyża świętego. Odnosił się do niego z wielką czcią, zwłaszcza w czasie dżumy.\nKarol wielbił również Matkę Bożą. Odmawiał codziennie Różaniec i często odbywał pielgrzymki do miejsc poświęconych Najświętszej Maryi Pannie. Najbardziej ukochał sanktuarium w Loretto. Opowiadano, że aniołowie przenieśli z Nazaretu do Loretto święty domek, w którym mieszkał Jezus ze Swoją Matką i świętym Józefem.\nKAROL ODDAJE SWE ŻYCIE\nKarol w ciągu swej ziemskiej wędrówki dokonał wielu wspaniałych czynów i jego siły powoli się wyczerpywały. W ostatnim roku życia kilka razy poważnie chorował. Ale nie zważał na to i ciągle służył swojej diecezji. Arcybiskup Mediolanu stale powtarzał: „Mój ojciec umarł, mając 47 lat. Ja również jestem bliski tego wieku i nie będę żył dłużej”. W październiku 1584 roku udał się do pewnego klasztoru na szczycie góry, aby tam zaznać spokoju i ciszy. Całkowicie pogrążył się w modlitwie i postach. Nocą odwiedzał okoliczne kaplice i kościoły. Końcem października Karol znów poczuł się bardzo słaby. Dostawał coraz częstszych napadów gorączki. Lekarze radzili mu, by zaczął się oszczędzać, ale Karol nie chciał przerywać pracy. Pojechał do swej rodzinnej Arony, a stamtąd łodzią przez Lago Maggiore do Ascony. Na łodzi modlił się żarliwie, bo czuł zbliżającą się śmierć. Potem zaczął rozmawiać z wioślarzami i w pewnym momencie zapytał ich: „Czy potraficie się modlić?” „Tak, oczywiście! Ale to babska sprawa!” „Jestem przekonany, że nie modlicie się dobrze. Zmówcie teraz «Ojcze nasz»”, zachęcił ich arcybiskup. Jednak nikt nie chciał zaczynać. „Nie znacie tej modlitwy?” zapytał Karol. Wtedy zaczęli szybko i niedbale klepać „Ojcze nasz”. Karol zawołał: „Przestańcie! To nie jest przecież żadna modlitwa! Powtarzajcie za mną…” I zaczął razem z nimi powoli i wyraźnie odmawiać Modlitwę Pańską. Kardynał wyjaśniał im każde słowo tego cudownego pacierza. Wioślarze byli wielce zdziwieni i zaskoczeni słowami kardynała. Ten zaś był bardzo zadowolony, że może im głosić kazanie, gdyż czynił to zawsze z ogromnym zapałem. Czyżby to było ostatnie jego kazanie?\nW drodze powrotnej do Arony wiele się modlił. Tam odprawił też swoją ostatnią Mszę świętą. Był to dzień Wszystkich Świętych i arcybiskup cieszył się z pobytu w rodzinnych stronach. Niestety, gorączka wróciła i, będąc bardzo słabym, musiał położyć się do łóżka. Zaczęto przy nim czuwać. Następnego ranka nie potrafił już odprawić Mszy świętej, ale wyraził życzenie, by zawieziono go do Mediolanu. W drodze do swojej diecezji czuł się coraz słabszy, a chwilami nawet tracił przytomność. Późną nocą dotarł wreszcie do swojej siedziby. Lekarze zalecili dla całkowity spokój. W pokoju chorego ustawiono ołtarz z obrazem Złożenia Jezusa do Grobu. Przed domem arcybiskupa zebrały się tłumy mediolańczyków w nadziei, że Karol pojawi się w oknie.\nPrzyszła tu również pewna matka, której dziecko, dzięki ofiarnej pielęgnacji arcybiskupa, zostało uzdrowione z dżumy. Opowiadała o tym cudzie kobiecie, która stała obok niej: „Kardynałowi zawdzięczam szczęście mojego życia. Uratował on moje dziecko od zarazy. To ten mały chłopczyk, który tam stoi, ma teraz osiem lat. Jest wprawdzie trochę wątły, ale zdrowy i bardzo ruchliwy!” Kobieta nie mogła wprost w to uwierzyć, ale matka mówiła dalej z ożywieniem: „Był bardzo maleńki, kiedy dopadła go dżuma. Arcybiskup zabrał go i zaniósł do szpitala. Powierzył go opiece braci zakonnych. Kapucyn, który go pielęgnował, opowiadał mi później: «Każdego dnia arcybiskup osobiście doglądał dziecka i naradzał się z lekarzami. Następnie polecił, by poprzecinać pęcherze, spowodowane dżumą. Sam był przy tym i pomagał pielęgniarzom». Potem ciało szybko się goiło i dziecko wróciło do zdrowia”.\nTakim właśnie diecezjanie znali swojego arcybiskupa: niestrudzonego w służbie bliźnim, który nawet w ostatnich godzinach swojego życia załatwiał ostatkiem sił najpilniejsze sprawy.\nNajważniejsze były u Karola jego duchowe relacje z Jezusem. Dlatego zażądał przed śmiercią pokrzepienia i wzmocnienia Komunią świętą i udzielenia mu namaszczenia chorych. Sakramenty te przyjął w wielkim skupieniu. Jeden z jego współpracowników czytał mu Mękę Pańską. Około godziny dziewiątej wieczorem Karol jeszcze raz spojrzał na Krzyż i zamknął oczy – na zawsze. Było to 3-go listopada 1584 roku.\nKardynał arcybiskup Mediolanu niedługo po śmierci zaczął być czczony jako święty. Wiele modlitw zostało wysłuchanych za jego wstawiennictwem. Ponieważ św. Karol opiekował się chorymi w czasie dżumy, zaczął być uważany za patrona chorych na dżumę.\nMIŁOSIERNY JAK KAROL\nKilka dziesięcioleci później znów wybuchła dżuma – tym razem we Francji. Nastały straszne czasy. Trwała wojna trzydziestoletnia. Dlaczego panujący, którzy ją prowadzili, nie mogli pokojowo rozstrzygnąć spornych spraw? Dlaczego ci rządzący pragnęli stale tylko powiększać swoje posiadłości i bogactwa? Nieustanne spory i wzajemne walki przysparzały krajowi mnóstwo cierpień. Wielu ludzi w tych walkach traciło życie, często kobiety i dzieci zostawały same na świecie i nie miały niczego, co mogłoby zaspokoić ich głód. Głód i wojny są czymś naprawdę okrutnym. Przez te wojny było wielu chorych i rannych. Znów brakowało miejsc w szpitalach. Wielu umierało tylko dlatego, że nie miał im kto pomóc. Najbiedniejsi coraz częściej stawali się bezdomnymi. Czyż nie wzbudzało to litości i współczucia?\nW mieście Nancy żył pewien młody człowiek, Józef Chauvenel, syn zamożnego arystokraty. Sam będąc bogatym, nie mógł przyglądać się spokojnie temu, że tak wielu ludzi umiera z głodu i różnych chorób. Całą swoją wiedzę i majątek oddał na usługi ubogich. W swoim domu urządził dla nich aptekę. Sam również wyszedł na ulice i odwiedzał domy, aby zaopatrywać chorych w lekarstwa i pielęgnować ich. Pomagało mu w tym kilka kobiet, gdyż pracy nieustannie przybywało.\nPewnego dnia Józef usłyszał, że w sąsiednim mieście Toul znów wybuchła epidemia dżumy. Natychmiast tam pospieszył, aby służyć pomocą. Jednak przy pełnieniu owej posługi sam się zaraził i ciężko zachorował. Żaden lekarz nie potrafił mu już pomóc. Było to w roku 1651. Długa wojna dobiegała wprawdzie końca, ale w wielu miastach Francji panowała spowodowana nią nędza. Józef martwił się o wszystkich ubogich i chorych, którzy oczekiwali pomocy. Wiedział jednak, że niedługo umrze, prosił więc swojego ojca Emanuela, aby jego dziedzictwo przekazał kobietom opiekującym się najbiedniejszymi, by dzieło miłosierdzia, które wspólnie zaczęli, nadal mogło się rozwijać. Pragnął, by nadal wyszukiwać ubogich, opuszczonych i chorych, pielęgnować ich, troszczyć się o nich i mówić im, że nie mogą żyć i umierać bez Boga. Trzeba zadbać o wszystko, czego potrzebują. Polecił, żeby grupą kobiet kierowała pani Barbara Thouvenin i ma to być wspólnota tak dobra jak Święta Rodzina – Jezus, Maryja i Józef.\nKobiety chętnie podjęły się tej pracy. Emanuel, ojciec Józefa, podarował im dom, który nazwały „Domem Miłosierdzia”, gdzie każdy mógł znaleźć pomoc, zwłaszcza ci najbardziej potrzebujący. I tak, 18-go czerwca 1652 roku, rozpoczęło się nowe dzieło.\nW tym czasie wielu ludzi wspominało Karola, który stał zawsze po stronie ubogich. Był czczony jako wielki święty i powstawało wiele obrazów i rzeźb z jego wizerunkiem. Również „Dom Miłosierdzia” miał przy wejściu figurę świętego Karola. To było powodem, że ludzie wkrótce zaczęli mówić: „Te kobiety, które tak wiele robią dla chorych i ubogich, to siostry świętego Karola Boromeusza” I tak już zostało.\nCO CZYNIŁ KAROL, CZYŃMY I MY\nSiostry miłosierdzia świętego Karola robią to samo, co ich święty patron: kochają Boga i ludzi. We wspólnym domu jak najprędzej urządziły własną kaplicę, gdzie Pan Bóg mógłby każdego dnia, o co nieustannie się modliły, wzmacniać je w ich trudnej i wyczerpującej posłudze. A żyły rzeczywiście tak jak Święta Rodzina, z Jezusem pośród siebie. Pragnęły również złożyć śluby, że nigdy nie przestaną służyć ubogim i chorym. To wszystko przyciągało też inne kobiety i dziewczęta, które mówiły: „To, jak żyjecie, i co robicie, jest wspaniałe. Czy mogłybyśmy z wami współpracować?” I tak coraz więcej chętnych przyłączało się to owej wspólnoty. Nigdy nie brakowało pracy. W samym mieście i okolicznych miasteczkach boromeuszki odkrywały coraz to nowych ludzi potrzebujących ich pomocy: chorych i starych, niewidomych i niepełnosprawnych, dzieci, młodzież i dorosłych. Wszędzie do nich spieszyły, aby otoczyć ich swoją troską.\nSiostry pielęgnowały chorych i poranionych do czasu, gdy ci znów odzyskiwali zdrowie i siły. Kiedy tylko któraś z sióstr odezwała się do jakiegoś chorego dobrym słowem lub tylko się uśmiechnęła, ból natychmiast łagodniał i stawał się mniej dokuczliwy.\nCierpliwie wysłuchiwały starszych ludzi, starały się dla nich o ubrania i jedzenie, modliły się z nimi i mówiły im, że Pan Bóg w niebie czeka na nich z wielką miłością i któregoś dnia sam przyjdzie po nich w godzinie śmierci.\nByło też wiele dzieci, które nie miały rodziców – dla nich siostry świętego Karola były jak druga matka. Inne, które były niewidome lub upośledzone, siostry uczyły, jak sobie powinny radzić w codziennym życiu. Dzieci chętnie chodziły też do przedszkoli i szkół prowadzonych przez siostry. Ucząc je różnych mądrych rzeczy, siostry nigdy nie zapominały o wskazywaniu dzieciom drogi do nieba.\nTe wszystkie zadania pełnią siostry miłosierdzia świętego Karola Boromeusza również dzisiaj. Aby jak najlepiej je wykonywać, odmawiają gorliwie modlitwę, którą zanosił do Boga również święty Karol:\ncałe moje serce należy do Ciebie.\nOno Cię kocha i niczego więcej nie pragnie,\nJak tylko Ciebie samego.\nWeź je, Panie,\ni napełnij do granic


Myst V: koniec wieków - recenzja - PrzygodoMania\nStrona główna Gry przygodowe i ich hybrydy Indeks Przygodomanii M Myst - seria gier Myst V: koniec wieków\nMyst V: koniec wieków - recenzja\nPost autor: Urszula » 24 stycznia 2012, 19:30\nMinęło 14 lat od powstania pierwszej części serii wszechczasów pod tytułem Myst. Technika poszła naprzód, co widać w ostatniej odsłonie tej gry „Koniec Wieków”. Czy to jej wyszło na dobre?\nPozwólcie, że wyrażę swoją opinię na ten temat. Być może wielu z Was nie będzie się z nią zgadzać. Jest jednak szansa, że moje spostrzeżenia będą się pokrywać z Waszymi odczuciami.\nFinalna część gry wyjaśnia wiele rzeczy. Nie wszystko jest takie, jak myślałam. To, co sobie dopowiedziałam czytając księgi i śledząc losy bohaterów troszkę się różni od tego, co przygotowali nam twórcy. Niewątpliwie wszystkie wątki zostaną wyjaśnione ukazując logiczność i spójność całej serii.\nCywilizacja D’ni po wielu klęskach i kataklizmach dźwignęła się. Atrus stworzył wiele wieków, ale niezasiedlone niszczały i w końcu umarły. Niektóre, jak pamiętamy, zniszczyli jego synowie, których mimo wszystko kochał. Oni zaś nigdy nie stali się dumą ojca i wzorem dla młodszej siostry. Cała nadzieja w uratowaniu świata spadła na barki Yeeshiki.\nOna jednak nie miała dość siły, by unieść brzemię zrzucone na nią. Ojciec, po stracie ukochanej żony i synów, zostawił córkę samą nie mając siły jej pomagać. To wszystko spowodowało konieczność przybycia wypróbowanego przyjaciela. Czy to był tylko przyjaciel? Magiczna rozeta odpowiedziała na jego dotyk.........\nJest wybrańcem i to w jego rękach spoczywa ocalenie lub zagłada świata. Zadanie nie jest proste, pomimo że mamy sprzymierzeńców w postaci Yeeshiki i przedstawiciela cywilizacji D’ni - Eshera. Rozety pilnuje jeszcze starsza cywilizacja niż ludzie D’ni, nazywają się Bahro. Dziwne, ale łagodne stworki porozumiewające się przy pomocy symboli i obrazków. Musisz graczu się tego nauczyć, aby móc im wydawać polecenia. Są niewolnikami magicznej mocy rozety i twojej. Ich pomoc będzie wielka tylko wtedy, gdy poznasz tabliczki i będziesz się umiejętnie nimi posługiwał. Yeeshika i Esher swoich sił próbowali, ale zawiedli - przyszła na nas kolej. Swoimi opowieściami i wskazówkami będą nam cały czas pomagać, ale nie całkiem bezinteresownie - każdy z nich będzie chciał coś ugrać dla siebie. Czego pragną? Tego nie zdradzę, każdy sam się musi o tym przekonać.\nOprócz typowych zagadek, jakie mamy w tej serii, dochodzą jeszcze te, gdzie przy pomocy rysowanych przez nas znaków będziemy rozmawiać z innymi istotami. Jest to zupełna nowość. Mamy więc zabawę z pismem obrazkowym. W każdym świecie nagromadzonych łamigłówek jest ogromna ilość i wymagają, jak zwykle, zaangażowania naszego zmysłu wzroku i słuchu. Ponownie będziemy męczyć nasze szare komórki i zmuszać ich do wielkiego wysiłku. Nasza spostrzegawczość i umiejętność kojarzenia faktów nieraz nam uratuje włosy na głowie. Często będzie tak, że malutkie łamigłówki zbudują wielopoziomowe i trudne zadanie. Niektóre łatwe i proste przejdziemy szybko i bezboleśnie, by zaciąć się z pozoru na łatwym zadaniu, a wszystko przez to, że podpowiedź nam umknęła. Układać będziemy puzzle, uruchamiać całą masę przedziwnych urządzeń, a wszystko po to by dostać w swe łapki rozetę. Klejnot dający nam wielką moc. Wszelkie nasze zadania są zdecydowanie łatwiejsze niż we wcześniejszych grach. Jednak niech nikogo nie zmyli to stwierdzenie - łatwo nie będzie. Mamy pełną swobodę w podejmowaniu zadań i zawsze możemy poprzez teleportery przejść do innego wieku, gdy w tym, w którym jesteśmy zabrakło pomysłu na dalsze postępowanie. Mystomaniacy to wiedzą i znają, ale Ci wszyscy, którzy zaczną grać od tej części powinni się uzbroić w cierpliwość, a gwarantuję sukces. Do dyspozycji mamy księgi i tam również można szukać pomocy przy rozwiązywaniu naszych zagadek. Nadal wszystkie układanki, nawet te najmniejsze, są wkomponowane w całość i mają swoje logiczne uzasadnienie i wytłumaczenie. Ta swoboda jest wielką zaletą. Brak liniowości i możliwość grania po swojemu (za każdym razem troszkę inaczej) jest wielkim plusem.\nGdy ja siadałam do tej gry, miałam zamiar bawić się nią bardzo powoli z namaszczeniem. Smakować każdy moment, bo to już koniec tej serii. Jednak z czasem chciałam ją ukończyć jak najszybciej i tylko trudność łamigłówek, nie pozwalała mi na dokonanie tego.\nCo spowodowało takie odczucie? Grafika. Jak można było w ostatniej części zamienić aktorów na kukiełki? Opiszę jednak dokładniej, co było ładne, a co brzydkie w moim odczuciu. Obraz w pełnym 3D renderowany w czasie rzeczywistym jest niesamowity dla wszystkich, którzy nie mieli okazji zobaczyć wcześniejszych gier. Pozwala nam na pójście w każde miejsce i spojrzenie na każdą rzecz. Mamy do zwiedzania cztery wieki i każdy znacznie się różni od siebie. Świat nadal jest pięknym wspaniałym organizmem, ale o sztucznym wyglądzie. Wiatr nadal hula po niebie przeganiając chmury. Gdy patrzymy tylko na krajobraz, który nas otacza, to zapiera dech w piersiach swoją urodą. Zjawiska atmosferyczne wyglądają jak w rzeczywistym świecie. Wszystko razem nas pochłania, wstrząsy tektoniczne dają wrażenie, jakby naprawdę za chwilę krzesło miało odjechać spod siedzenia, co niechybnie skończyłoby się upadkiem. Przyjacielskie stworzonka potrafią wywołać burzę piaskową potrzebną nam do uruchomienia np.: wiatraków i wygląda to autentycznie. Budowle, jakie zostały wzniesione mają wspaniały wygląd i są dopracowane w każdym szczególe. Obserwatorium to wielki kunszt artystyczny grafików, jak również wielki szyb, który poznajemy na początku gry.\nWięc trzeba zapytać, o co chodzi?\nNo właśnie, świat jest piękny, żywy, bardzo dopracowany, ale postacie w nim są jakby dodatkiem. Nie stanowimy z nim jedności, nie ma pełnej harmonii. Mimika, gest, słowa nijak nie nadążają za ścieżką dźwiękową, co sprawia dziwne wrażenie. Gestykulacja rąk, spacerowanie naszych bohaterów, nie pasuje do wypowiadanych kwestii.. Poruszanie się postaci wygląda sztucznie, jakby pływały one w powietrzu. Gdzieś zniknęli aktorzy twardo stąpający po ziemi, a zastąpiły je kukiełki teatralne, które ktoś źle pociąga za sznurki. Jakby tego było mało, z Esherem porozmawiać nie mogę, tylko wysłuchuję jego monologów. Gdyby moja znajomość angielskiego pozwalała zamknąć oczy i tylko go słuchać nie patrząc na niego, to jeszcze bym jakoś to zniosła, a tak miałam ochotę go wyłączyć. Po niesamowitych wrażeniach, jakie odczuwałam w Myst IV tutaj przyszło rozczarowanie, zostało na siłę poprawione to, co było idealne, powodując odwrotny efekt. Zwierzęta i dziwne stworki również nie współgrają z przyrodą. Ich ruch przypomina poruszanie się źle naoliwionych robotów. Bardzo mi to popsuło odbiór tej części gry. Choć animacje są nadal piękne, na wysokim poziomie. To jazda windą wygląda inaczej, ja jestem jej obserwatorem z boku, choć do niej wsiadłam. Uruchamiane urządzenia nadal cieszą oczy, ale nie wszystko już jest takie piękne. Dzienniki, jakie znajdujemy w czasie rozgrywki, mają bardzo niewyraźną czcionkę i trzeba zgadywać, co tam jest napisane. Lepiej mają zdecydowanie Ci gracze, którzy znają perfekcyjnie język angielski i takie podpowiedzi nie są im potrzebne, mi jednak niewyraźna czcionka utrudniała grę.\nKtoś, kto nie zna całej serii, nie śledził jej rozwoju, nie zrozumie, o czym piszę i pomyśli, że baba się czepia. Przecież grafika jest wręcz zjawiskowa, ale każdy, kto grał w „Objawienie” pełne harmonii i wdzięku zrozumie moje rozczarowanie. Tej grze zabrano magię i czar na rzecz nowinek technicznych. Nie wiem komu to miało służyć?\nWprawdzie nie to jest najważniejsze i nie dlatego siadałam do tych gier, ale spodziewałam się po ukończeniu czwartej części takich samych wrażeń estetycznych; niestety się zawiodłam.\nKolejna sprawa to oprawa audio. Tym razem do zrobienia oprawy muzycznej poproszono Tima Larkina. Chyba swą muzykę skomponował na kolanie, tak "na odwal się". ona nie porywa, nie wywołuje dreszczy idących wzdłuż kręgosłupa. Nie zapada w pamięć. Wplątane są motywy z pierwszej części i z każdej kolejnej po troszkę, powodując bezładną plątaninę dźwięków, pomieszaną z odgłosami uruchamianych mechanizmów. Muzyka przestała dostrajać się do świata, brzęczy obok.. Nie buduje napięcia, nie koi nerwów, gdy tego wymaga gra, brzęczy dosłownie jak uciążliwa mucha. Czasami słychać jakiś lepszy kawałek utworu, ale tak sporadycznie, że aż łezka się kręci w oku. Głosy aktorów wprawdzie pasują i są miłe dla ucha, ale jak pisałam wcześniej nie współgrają z mimiką. Yeeshika, gdy odwraca się do nas tyłem jest bardzo słabo słyszalna. Po przepięknej muzyce z Myst III i IV tutaj przychodzi kolejne rozczarowanie tym, czym uraczyli nas producenci. Czy wasze odczucia będą takie same?\nKolejną innowacją jest sposób poruszania się mamy trzy tryby.\nTryb klasyczny (mysz+klikanie): opartemu na wskazywaniu i klikaniu jednym przyciskiem myszy, zwiedzanie generowanego w czasie rzeczywistym trójwymiarowego świata. Wystarczy tylko kliknąć, aby przejść dalej!\nTryb klasyczny „Plus”: to metoda przejściowa, łączącą najlepsze cechy, trybów klasycznego i swobodnego. Kursor myszy zawsze pozostaje w centrum widoku, a kiedy się uaktywni, wystarczy kliknąć, aby przejść dalej. Przytrzymując klawisz myszy poruszamy się szybciej.\nTryb trzeci swobodnego ruchu (zaawansowany): idealny dla graczy i poszukiwaczy przygód, którzy lepiej czują się swobodnie przemierzając trójwymiarowy świat. W tym trybie mamy pełną kontrolę nad przemieszczaniem się oraz nad ruchem kamery. Jeśli to miało przyciągnąć innych graczy to myślę, że producent się zawiódł. Na pewno żaden fan RPG nie zasiądzie do Mysta, choć cała gra ze wszystkimi wyjaśnieniami nie wymusza zagrania w jej poprzednie odsłony. Wszystko będzie jasne i czytelne.\nJest jeszcze jedna rzecz, która mnie zawiodła a mianowicie jej zakończenie. Zrobiłam zapis gry w odpowiednim momencie, aby móc zobaczyć cztery różne finały, ale żaden nie był zgodny z moimi oczekiwaniami. Nie było na koniec żadnych fajerwerków, ona po prostu się skończyła. Jak na ostatnią część, Myst 5 zdecydowanie wypadł słabo; to tak jakby producenci chcieli zakończyć szybko produkcję, bo za chwilę zabraknie prądu.\nMożemy w opcjach ustawić wszystko, co możliwe, głośność dźwięków, napisy, obraz w innej rozdzielczości i całą masę innych rzeczy. Wprowadzono również, po raz pierwszy, program zabezpieczający przed kopiowaniem, co ma wpływ na jej od instalowanie, a następnie ponowną instalację. Występują błędy i trzeba mieć pojęcie o czyszczeniu rejestru Windows’a, aby grę ponownie zainstalować. To wszystko razem miało wpływ na moją końcową ocenę. Technika popsuła tę produkcję i zasługuje tylko na 8/10.\n+ trzy sposoby poruszania się\n+ grafika mimo wszystko\n+ atmosfera gry\n+ możliwość grania przez nowicjuszy nieznających całej serii\n- to już ostatnia część\n- brak harmonii\n- problemy z programem zabezpieczającym grę przed kopiowaniem\n- nieczytelna i brzydka czcionka\nWróć do „Myst V: koniec wieków”


Integracja dla pracowników firmy - Pokrojone, doprawione, sos\nJeszcze kilka lat temu dla każdego pracodawcy przede wszystkim liczyło się to, by pracownicy pojawiali się w zakładzie pracy na czas i w sposób efektywny wykonywali swoje zadania. W czasach, kiedy większość pracy wykonywana jest w zespołach projektowych, jeśli oczekujemy wysokiej efektywności, konieczne jest odpowiednie zintegrowanie pracowników.\nKorzyści z wyjazdu integracyjnego\nNa rynku działa coraz więcej firm, które zajmują się planowaniem i organizowaniem różnego rodzaju imprez firmowych. W ich ofertach coraz większą popularnością cieszą się wyjazdy integracyjne dla pracowników. Są to przedsięwzięcia, które najczęściej realizowane są w postaci dwudniowego wyjazdu do lokalizacji, która w żadnym kontekście nie będzie kojarzyła się naszym pracownikom z firmą. W zależności od naszych potrzeb, podczas wyjazdu może towarzyszyć naszej załodze animator, który będzie w odpowiedni sposób prowadził grupę, aktywizując ich tak, by możliwie każdy poznał się z każdym. Bardzo popularnym rozwiązaniem jest połączenie rozrywki związanej z wyjazdem wraz z warsztatami, które umożliwią ujawnienie potencjału każdego pracownika. Każda osoba wchodząca w skład jakiejś grupy przyjmuje konkretną rolę. Warsztaty prowadzone przez animatora umożliwiają określenie ról, co pomoże nam planować pracę grupy. Dodatkowo zaplanowane aktywności pozwalają na poznanie niestandardowych umiejętności pracowników, co pomaga przy realizacji projektów.\nWyjazdy integracyjne to również czas relaksu, odprężenia i rozrywki. Bardzo często w tym zakresie znajdują się różnorodne aktywności fizyczne i sportowe, które pozwalają pracownikom często doświadczyć czegoś nowego. Oczywiście, najczęściej program wyjazdu zakłada również imprezę, która może cechować się różnym charakterem.


Oceniam Suzuki SV 650S (1999 - 2002)\nOcena: 5/5 | Autor: ŁukaszSV\nMam Suzuki SV 650s z 2001r. Wiele osób twierdzi, że moto jest nerwowe, niewygodne i że hamulce są słabe. Jeśli chodzi o stwierdzenie "nerwowe" to owszem potrafi takie być ale to zależy od kierowcy. Jeżeli będzie się gwałtownie odkręcać i zamykać gaz to jest narwane ale przez to daje mega dużo frajdy z jazdy, a jeżeli chcemy żeby było potulne to wystarczy odpowiednie operowanie gazem i biegami i jazda staję się spokojna,bez narwania. Moim zdaniem hamulce są wystarczające. Jadąc w mieście spokojnie ogarniają ,a na trasie można ich prawie nie używać- wystarczy odpowiednie operowanie gazem, bo SV ma spory moment hamujący i przykładowo jadąc 160km/h przy rozsądnym operowaniem gazu dosłownie po chwili możemy zbić do 100-120 bez użycia hamulców, później to kwestia redukcji biegów. Mam 184cm wzrostu i moto jest dla mnie wygodne aczkolwiek przydałaby się trochę wyższa szybka. Dodatkowo dodam, że często jeżdżę z pasażerką i ona też nie narzeka na wygodę. Nie jest to typowo turystyczny i mega wygodny motocykl ,ale nie ma problemu ze zrobieniem jednego dnia około 300km w dwie osoby czy w pojedynkę(więcej nie miałem możliwości przetestować). Kupując ją usłyszałem od znajomego opinię, że jestem poje... że kupuję SV na pierwsze większe moto, bo jest ciężkie do ogarnięcia i jest bardzo narwane. Nie żałuję zakupu, bo naprawdę można się wiele nauczyć i daję mega przyjemność z jazdy. Ma świetne odejście od samego dołu do odcięcia, a na dodatek jest mega elastyczna. Można jechać na 6 biegu 60km/h i bez zbijania biegów wyjeżdżając z zabudowanego po prostu odkręcić gaz i po chwili mieć ponad setkę na liczniku. Dodam jeszcze, że SV na trasie z pasażerką ,gdzie zrobiliśmy 240km spaliła 11.55l, czyli 4,81l/100km. Spalanie dochodzi przy mocnym kręceniu do maksymalnie 6-6.5l/100, więc to naprawdę niewiele jak na te osiągi ,gdzie dane katalogowe mówią o przyspieszeniu do 100km/h w 3.6s. Ten motocykl jest bardzo uniwersalny. Można nim robić trasy, można nim szaleć, można polecieć na tor, można robić tym motocyklem naprawdę dużo - SV może nas naprowadzić na drogę, która dla nas jest najlepsza (czy to będzie sport, turystyk ,czy może narwane SM). Dodatkowo moim zdaniem ma świetne brzmienie z akcesoryjnym wydechem, jest lekka(waży 169kg na sucho/ 189kg z płynami), fajnie prowadzi się w zakrętach i jak na te pieniądze wygląda naprawdę świeżo. Oczywiście są lepsze motocykle, ale w tej cenie jak dla mnie SV jest bezkonkurencyjna.\nMotocykl bardzo uniwersalny, dobrze się nim jeździ po mieście , nie boi się również trasy, a i na torze się spisze jak będzie trzeba. Z racji swojej niskiej wagi w trasie był podatny na boczne podmuchy wiatru. Charakterystyka silnika jest dość fajna, ale trzeba się przyzwyczaić do mocnego hamowania silnikiem. Przy sportowej jeździe czuć, że hamulce mogły by być lepsze lecz na co dzień wystarczają. Na pewno daje dużo radości z jazdy ale i wymaga więcej od kierowcy niż czterocylindrowce. Do tego niepowtarzalny dźwięk na akcesoryjnych wydechach.\nOcena: 5/5 | Autor: NaNo\nNajlepszy silnik 6 zębatek , polecam!\nMaksymalne: (full opór) 7.92\nSuzuki GSF / Bandit 600N (1995 - 1999)Suzuki SV 650S (1999 - 2002)


Niepełnosprawni sportowcy rywalizowali w Kielcach. Za nami trzecia edycja Paragedonu – FaktyKielce24.pl\nNiepełnosprawni sportowcy z całego regionu rywalizowali w Kielcach podczas trzeciej edycji Festiwalu Aktywności Fizycznej Osób Niepełnosprawnych „Paragedon”. Tym razem na terenie Stadionu Lekkoatletycznego gościli też przedstawiciele organizacji działających na rzecz osób niepełnosprawnych z Grecji, Włoch i Chorwacji.\nW trakcie wydarzenia uczestnicy z niepełnosprawnością ruchową i intelektualną brali udział w różnego rodzaju dyscyplinach sportowych i lekkoatletycznych, grach zespołowych oraz konkursach.\nGłównym celem imprezy było propagowanie zdrowego i aktywnego stylu życia oraz rozpowszechnianie sportu poprzez aktywizację osób niepełnosprawnych, zapobieganie izolacji i marginalizacji osób z niepełnosprawnością oraz kreowanie wizerunku niepełnosprawnych jako osób czynnych społecznie.\nTagi:Europaragedonniepełnosprawniniepełnosprawni sportowcyParagedonProjekt ŚwiętokrzyskieStowarzyszenie Projekt Świętokrzyskie


Jak pozbyć się wyprysków na twarzy? | Zaczerwieniona skóra\nKiedyś uważano, że za wypryski odpowiedzialne są jedynie hormony. Problem z wypryskami na twarzy coraz częściej dotyka nie tylko młode osoby znajdujące się właśnie w okresie dojrzewania, ale również dorosłych po 30 roku życia. Zaczerwienienia, drobne zmiany oraz bolące wypryski na twarzy, często stanowią zarówno problem estetyczny, jak i wpływają na nasze samopoczucie, obniżając skutecznie samoocenę i poczucie własnej atrakcyjności.\nJak powstają ropne wypryski na twarzy?\nWyprysk na twarzy powstaje na skutek nadmiernej produkcji sebum, które w efekcie zatyka ujścia gruczołów łojowych doprowadzając do nagromadzenia się w nich ropy. Do niniejszego zjawiska dochodzi najczęściej na skutek zaburzeń w prawidłowym funkcjonowaniu naszej gospodarki hormonalnej wywołanych zmianami w okresie dojrzewania, lub w czasie ciąży i leczenia hormonalnego. Niemniej jednak drobne wypryski na twarzy, jak i wypryski podskórne na twarzy mogą również pojawić się na skutek:\nniektórych zaburzeń metabolicznych;\nnieodpowiedniej diety i nadmiernego stresu;\nniewłaściwej pielęgnacji skóry oraz licznych jej podrażnień;\nstosowania specyficznych leków z grupy sterydów; oraz\nzaburzeń nastroju (w tym depresji).\nWarto zapoznać się z tym, jakie zabiegi są odpowiednie do rodzaju posiadanej cery, aby pielęgnowanie tłustej cery z wypryskami było jak najbardziej efektywne.\nMapa twarzy, czyli gdzie powstają wypryski\nCzy obszar występowania wyprysków ma znaczenie? Według niektórych naukowców, okazuje się, że tak!\nWypryski na nosie: mogą wskazywać na występowanie zaburzeń czynności naszego układu krążenia, w tym chorób serca.\nWypryski na policzkach: wskazywać natomiast mogą na problemy alergiczne związane z nietolerancją niektórych pokarmów (np. zbóż lub nabiału).\nWypryski na czole: oznaczać mogą problemy trawienne naszego organizmu i są pierwszym sygnałem, który powinien skłonić nas do zmiany swoich nawyków żywieniowych.\nWypryski na brodzie i podbródku: stanowią natomiast zwiastun problemów z jelitami lub narządami płciowymi.\nChociaż obecnie istnieje wiele metod zwalczania niedoskonałości skóry, jedną z najlepszych możliwości właściwej pielęgnacji cery trądzikowej pozostaje stosowanie kremów (np. innowacyjnego kremu do cery trądzikowej Sevolium) opartych o działanie naturalnych składników, które nie tylko zwalczają objawy niniejszego zaburzenia, ale również jego przyczyny. Dzięki stosowaniu odpowiednich kosmetyków usuwanie niechcianych wyprysków jest proste i przyjemne.\nWarto też zdrowo się odżywiać i pić dużo wody, która nawodni nasz organizm i go oczyści.\nHigiena osobista, odpowiednie preparaty, które stosuje się na twarz i używanie tylko swoich ręczników i kosmetyków pozwoli na utrzymanie gładkiej i zdrowej cery.\nTagi: co na ropne wypryski, krem na wypryski na twarzy, skuteczny sposób na wypryski na twarzy\nMaseczki na trądzik są super ! Zasuszają wszystkie wypryski i pryszcze na twarzy . Tylko ważne jest ,żeby je stosować systematycznie .\nMiałam wypryski wszędzie : na czole, nosie, policzkach, brodzie, szyi i na plecach… Moja dermatolog przepisywała mi przeróżne maści – od tych tanich do tych z górnej półki. Nic nie pomagało. Nie wiedziałyśmy już co zrobić, czy poddać się operacji usunięcia blizn laserem, czy odpuścić ten temat… Babcia mojej koleżanki poleciła mi spróbowanie ostatniej już deski ratunku – kremu Sevolium. Było mi trochę szkoda wyrzucania kolejnych pieniędzy w błoto, ale postanowiłam zaryzykować. Zamówiłam miesięczną kurację tego leku, spróbowałam iiii nie żałuję:) Moja cera wraca do życia, dziękuję!!!!!\nJa to zanim uzyję jakiejś nowości, to najpierw zbieram opinie o danym leku. Przegladalam rozne blogi, az w końcu trafiłam na ten : http://okiemblondynki.pl/testowanie/sevolium-naturalne-serum-antytradzikowe-moja-opinia/\nw 100% zgadzam się z blogerką !! Polecam również!\nKobietki, polećcie mi cos na nadmiar sebum… Czytalam o Sevolium, ale z racji wysokiej ceny jestem średnio przekonana… Jedyne co mnie mocno do tego ciągnie, to 100% naturalnych składników. Uzywalyscie tego ?\n24 Cze 2018 Odpowiedz\nMiałam okazję użyć kosmetyku, o którym piszą moje poprzedniczki i podzielam ich zdanie;))\nProdukt Sevolium to jest coś, co pomoże pozbyć się wyprysków! Dla mnie pomógł! Wystarczyły 4 dni stosowania i efekt był baaaaaaaaardzo widoczny i zadowalający::))


Charakterystyka strzelca i świtezianki - szkolnasciaga.pl\nAdam Mickiewicz „Świtezianka" - charakterystyka Strzelca. Strzelec jest bohaterem ballady Adama Mickiewicza pt.: „Świtezianka". Nie wiemy o nim zbyt wiele, zresztą sam narrator posiada nieliczne informacje na jego temat. Na początku utworu informuje nas, że był pięknym i młodym .Strzelec („Świtezianka") - charakterystyka • Ballady i romanse Młody mężczyzna wykonujący pracę strzelca w borze. Niewierny, niestały w uczuciach, wpada w pułapkę zastawioną przez dziewczynę, która chce wypróbować jego miłość.Adam Mickiewicz „Świtezianka" - charakterystyka Świtezianki Świtezianka to tytułowa bohaterka ballady Adama Mickiewicza, z tomu „Ballady i romanse". Jest główną bohaterką historii o nieszczęśliwej miłości, zazdrości, bezwzględności i karze.Horoskop: Charakter Strzelca. Cechy charakteru zodiakalnego Strzleca. Osoba spod znaku Strzelca należy do osób szczerych, otwartych, impulsywnych, niecierpliwych, ale równocześnie wspaniałomyślnych i hojnych, uwielbiających świat i ludzi, przyrodę oraz ruch.A. Mickiewicz Świtezianka, bohater główny. Wygląd: "chłopiec piękny i młody", jest strzelcem Życiorys: Nawet narrator ballady niewiele o nim wie, informuje czytelnika, że chłopiec jest strzelcem we dworze i najprawdopodobniej jest zakochany w tajemniczej dziewczynie, bo każdego wieczora spotyka się z nią na brzegu jeziora, przy starym modrzewiuStrzelec - charakterystyka ogólna; Strzelec - charakterystyka ogólna Napisane przez Marek.\nOpublikowano w Strzelec (22 listopada - 20 grudnia) Czysty typ Strzelca powinien mieć nad łóżkiem.\nSpotkania młodego strzelca z tajemniczą dziewczyną2. Oświadczyny młodzieńca3. Wątpliwości dziewczyny dotyczące męskiej stałości4. Przysięga dochowania wierności5. Pojawienie się pięknej rusałki 6. Zdrada młodzieńca7. Rozpoznanie w bogince dziewczyny spod lasu8.Scharakteryzuj i oceń bohaterów świtezianki. w swojej pracy zawrzyj odpowiedzi na podane pytania. Darmowe rozwiązanie pracy domowej, szkoła podstawowa, gimnazjum, liceum studia. Charakterystyka Strzelca ze Świtezianki. zadanie dodane 8 października 2014 w Język polski przez .Świtezianka Była to szczupła wysoka nimfa wodna Jej twarz miała kształt okrągłą Oczy świeciły blaskiem błękitu Długie ciemne rzęsy otaczał oczy Usta. bo ja miałam napisać opowiadanie,że widziałam świteziankę i charakterystykę, ale i tak dzięki wielkie:) 5.3.2011 (13:29)Świtezianka Była to szczupła wysoka nimfa wodna Jej twarz miała kształt okrągłą Oczy świeciły blaskiem błękitu Długie ciemne rzęsy otaczał oczy Usta. sciaga.pl menu. Charakterystyka Świtezianki Podobne tematy.potrzebuję charakterystyki strzelca i świtezianki(fragmenty) z wiersza A.Mickiewicza "Świtezianka" tekst pod spodem: Jakiż to chłopiec piękny i młody? Jaka to obok dziewica? Brzegami sinej Świtezi wody.\nOna mu z kosza daje maliny, A on jej kwiatki do wianka; Pewnie kochankiem jest tej dziewczyny,Dziewczyna („Świtezianka") - charakterystyka • Ballady i romanse. Tajemnicza piękność (sam autor pisze: „Kim jest dziewczyna, ja nie wiem"), zakochana w strzelcu postanawia sprawdzić jego uczucia - poddać próbie jego wierność narzeczonej. W rzeczywistości jest nimfą wodną.Świtezianka (A. Mickiewicz) Elementy świata przedstawionego. Czas akcji: Nie jest ściśle określony. Nie można precyzyjnie stwierdzić, który jest rok czy choćby wiek. Czas w Świteziance podobny jest do czasu baśniowego - wydarzenia, których jesteśmy świadkami, miały miejsce prawdopodobnie w bardzo odległej przeszłości.Znasz odpowiedź na zadanie: Opis Strzelca z ballady Świtezianka Adama Mickiewicza? Kliknij i odpowiedz.Dziewczyna, ciągle nie wierząc słowom mężczyzny, postanawia wystawić go na próbę i sprawdzić tym samym, czy był z nią szczery. W rzeczywistości jest ona nimfą wodną z jeziora Świteź i właśnie pod tą postacią zaczyna kusić strzelca, chcąc sprawdzić, czy dotrzyma danego jej słowa.Prosze pomóżcie potrzebna mi jest charakterystyka Strzelca na piątek bo dotane inaczej 1 musi być przynajmniej na 1 strone kartki A4. Darmowe rozwiązanie pracy domowej, szkoła podstawowa, gimnazjum, liceum studia. Charakterystyka Strzelca ze Świtezianki.\n0 głosów.Jak zdobyć Strzelca? Charakterystyka ogólna Dziewiąty z kolei znak zodiaku patronuje osobom.\nStrzelec należy razem z Baranem i Lwem do trygonu ognistego. Cechy charakterystyczne dla osób z tego trygonu omówiono już wcześniej - patrz Baran. Ze względu .I pożegnawszy strzelca z daleka, Na zwykłe uchodzi błonie. Próżno się za nią strzelec pomyka, Rączym wybiegom nie sprostał, Znikła jak lekki powiew wietrzyka, A on sam jeden pozostał. Sam został, dziką powraca drogą, Ziemia uchyla się grząska, Cisza wokoło, tylko pod nogą. Zwiędła szeleszcze gałązka.Świtezianka, oskarzenia przeciwko strzelcowi ? Hej, na Polski musimy przygotować takie argumenty żeby udowodnić strzelca za winnego i skazać go na jakąś kare (tak jak w sądzie).(3/3) Świtezianka - analiza i interpretacja, Adam Mickiewicz, życie i twórczość. O narratorze w Świteziance Narrator ze „Świtezianki" reprezentuje spojrzenie bliskie romantycznemu, wrażliwe na piękno natury oraz otwarte na tajemniczość, jaka się w niej kryje.Świtezianka - interpretacja i analiza, streszczenie, plan wydarzeń, bohaterowie. Streszczenie. Zwraca się ona do Strzelca, proponując mu wspólne życie. Niezwykłej urody zjawa opowiada mu o tym jak miałby wyglądać ich związek.Adam Mickiewicz Ballady i romanse Świtezianka. Strzelcem był w borze.\nPrzypisy. Jest wieść, że na brzegach Świtezi pokazują się Ondiny, czyli Nimfy wodne, które gmin nazywa Świteziankami [przyp. poety]. [przypis autorski]Brzegami Świtezi spaceruje para zakochanych. Narrator mówi, że każdej nocy spotykają się zawsze pod tym samym modrzewiem. Kochanek to strzelec, pochodzenie dziewczyny nie jest znane. Młodzieniec proponuje ukochanej, by pozostała z nim, zamiast błądzić samotnie ciemna nocą. Ona jednak nie ufa mu, żąda pr.Czy dziewczyna była uczciwa? Pod przepiękną postacią Świtezianki przekonywała o tym, że ukochana strzelca to „dzika wietrznica", która na pewno się z niego śmieje. Kusiła go na wszelkie możliwe sposoby, używała do tego nadludzkich możliwości, mocy, wobec której zwykły człowiek był bezsilny.Strzelec, czyli strzała. Zgodnie z tradycja trzy dekady Strzelca przestawiane są pod postaciami trzech centaurów: pierwszy ogląda się za siebie i tam tez celuje, drugi mierzy wprost przed siebie, a trzeci - chce wystrzelić strzałę do gwiazd.Świtezianka - interpretacja i analiza - strona 2, Romantyzm - opracowanie epoki, analiza i interpretacja wierszy. stopniowe i jakby na pół świadome uleganie strzelca ponętom rusałki,. geneza i charakterystyka • Do matki Polki - interpretacja i analiza • Niepewność .ŚWITEZIANKA, Adam Mickiewicz - życiorys, utwory, opracowania, analizy, galeria. Zobacz nowe serwisy Kulturalnej Polski! Adam Mickiewicz • Dziady • Pan Tadeusz • Konrad Wallenrod ŚWITEZIANKA Adam Mickiewicz. I pożegnawszy strzelca z daleka,Świtezianka - główna i tytułowa bohaterka - nimfa wodna, mieszkanka jeziora Świteź. W pierwszej części ballady występuje jako dziewczyna, ukochana strzelca. Potem przybiera swą naturalną postać. Jest to postać fantastyczna jak w baśni.Świtezianka - główna i tytułowa bohaterka - nimfa wodna, mieszkanka jeziora Świteź. W pierwszej części ballady występuje jako dziewczyna, ukochana strzelca. Potem przybiera swą naturalną postać. Jest to postać fantastyczna jak w baśni.Współcześnie treść "Świtezianki" nakazuje ludziom, więc i Tobie, aby szanować słowo. Zanim coś komuś obiecasz, a nawet sobie samemu, zastanów się kilka razy, bo pewnych podjętych decyzji nie wolno cofnąć. Życiowe inspiracje. Świtezianka oznacza nimfę wodną ze Świtezi..\nWypracowanie z ferdydurke\n22 listopada 2019 02:22\n20 listopada 2019 15:52\nObraz matki boskiej nieustającej pomocy opis\n24 listopada 2019 14:31


Roleta dzień noc D&N 62 x 160 cm beżowa Inspire - Rolety - w atrakcyjnej cenie w sklepach Leroy Merlin.\nRoleta dzień noc D&N marki INSPIRE w rozmiarze 62 x 160 cm to produkt, które wyróżnia się swoim wyglądem na tle innych rolet. Zastosowanie specjalnej tkaniny w pasy, o różnym stopniu przepuszczalności światła, daje bardzo ciekawy efekt we wnętrzu. Mamy możliwość sterowania stopniem zaciemnienia, odpowiednio dopasowując do pory dnia lub okoliczności. Paskowy wzór w kolorze beżu tworzy ciekawą dekoracją okienną, przez co nie spełnia jedynie roli funkcjonalnej. Dzięki temu mamy możliwość rezygnacji z firany czy zasłony. Praktyka w połączeniu z estetyką to sprytne rozwiązanie dla zabieganych, zapracowanych osób. Bezinwazyjny montaż to niewątpliwy plus rolety, która wystarczy zawiesić na ramie okiennej przy użyciu specjalnych uchwytów, dostępnych w zestawie. czytaj cały opis ...


Motoryzacja - Promuje - katalog promocyjny stron www.\nAkcesoria samochodowe » (6)\nAuto giełda » (4)\nAuto naprawa » (4)\nCar-audio » (3)\nCzęści używane » (2)\nLimuzyny » (0)\nMyjnie i kosmetyka » (0)\nNawigacja GPS » (1)\nOpony i Felgi » (2)\nWarsztaty » (8)\nWynajem przyczep » (0)\nWysokiej klasy skrzynie volvo »\nSerwis Hydrom zajmuje się profesjonalną naprawą maszyn budowlanych różnego gatunku. Działa już od wielu lat a oprócz tego w tym czasie zebrał krąg stałych klientów, którzy otwarcie zachwalają usługi tego serwisu dalej. W ofercie jest w szczególności serwis pomp tłoczkowych, a oprócz tego serwis silników hydraulicznych. Szeroki zakres realizowanych usług zachęca każdego do rozpoczęcia współpracy. Wszystkie naprawy zawsze są wykonane na czas. Prócz tego serwis Hydrom proponuje części do maszyn wielu znanych producentów. W następstwie tego jeśli komuś potrzebne są Poclain części, w Hydrom zapewne można nabyć to czego się szuka. Ceny są na niezwykle atrakcyjnym poziomie, a obsługa sklepu oferuje swoją poradę w przypadku jakichkolwiek wątpliwości. Wszystko to sprawia, że gdy chodzi o serwis maszyn, Hydrom jest jednym z najlepszych wyborów na rynku polskim.\nRenowacja wtryskiwaczy to jeden z przeważnie przeprowadzanych samochodowych zabiegów w firmie Diesel Serwis. Elementów przyczyniających się do problemów z funkcjonowaniem wtryskiwaczy jest realnie niemało, z tej racji z tym problemem pożądane byłoby udać się do polecanego serwisu, który migiem oraz sprawnie wykryje przyczynę występowania usterki. Warsztat serwisu wtryskiwaczy jest miejscem niezwyczajnie nowoczesnym a oprócz tego w pełni wyposażonym w akcesoria najlepszej klasy, po mistrzowsku sprawdzający się zarówno w diagnozowaniu, jak a oprócz tego procesie regeneracji wtryskiwaczy. Poza specjalistycznym zapleczem technicznym w warsztacie pracują sprawdzeni fachowcy, o ogromnej wiedzy, którzy poza serwisem wtryskiwaczy są w stanie w mgnieniu oka i skutecznie przeprowadzić wszelkie naprawy. Regeneracja wtryskiwaczy, jak i wszelkie inne naprawy są realizowane w sposób błyskawiczny a oprócz tego efektywny.\nSpecjalistyczny trzypunktowy układ zawieszenia »\nScharmueller Spare Parts to firma z wieloma tradycjami, która jest oficjalnym przedstawicielem znanego a także renomowanego na całym świecie producenta zaczepów do ciągników a także maszyn rolniczych Scharmüller Gesellschaft. W ofercie firmy można wyszukać między innymi zaczepy do ciągników, sprzęgi do przyczep, belki zaczepowe, zaczepy oczkowe a oprócz tego kulowe do przyczep oraz bez liku innych. Przedsiębiorstwo działa na rynku z powodzeniem od wielu lat a oprócz tego jest dostawcą w głównej mierze dla firm obsługujących rolnika, przedsiębiorcę i również sektor komunalny. Magazyn Scharmueller Spare Parts powstał z myślą o obsłudze wszystkich klientów rynku wtórnego a oprócz tego posiada w propozycji części do praktycznie wszystkich najpopularniejszych marek ciągników rolniczych. Szeroka gama artykułów dostępna jest na stronie producenta, a profesjonalna obsługa klienta pomoże w razie pojawienia się jakichkolwiek pytań.\nWęże do paliwa »\nIstotną rzeczą jest właściwy wybór pompy. Na wstępie musimy odrzucić z pomp importowanych z chin, co prawda są one o wiele tańsze od swoich niemieckich odpowiedników ale jednocześnie o wiele mniej odporne. Dobrze dobrany układ dystrybucyjny do zbiornika na olej napędowy nie jest zagadnieniem łatwym, przy wyborze modułów do zbiornika na olej towarzyszy nam multum pytań. Dodatkowym pytaniem które sobie stawiamy jest wydajność pompy do paliwa. W ofercie kluczowych wytwórców można odszukać urządzenia o wydajności od 35 do ponad 120 litrów na minutę. Wartość za takie urządzenia mieści się w granicach od 600 zł do 1500 pln. Jeśli w firmie posiadamy dużo wozów w których objętość zasobnika przewyższa 150l wskazane jest rozważyć nabycie pompy do paliwa o dużej wydajności, zmniejszy to znacząco czas tankowania.\nDodatkowym problemem jest dobór licznika oleju, w tym miejscu możemy selekcjonować między licznikami analogowymi, które mają licznik tankowania jednokrotnego oraz zegar sumujący, precyzja takich urządzeń wynosi +/- 1%. Bardziej zaawansowane liczniki elektroniczne oprócz zegara tymczasowego a także sumującego tankowanie mają również pamięć kilu lub kilkunastu zeszłych tankowań, można je też zastosować do skomplikowanych systemów administrowania olejem napędowym.\nDodatkowo do dystrybutora paliwa musimy dopasować właściwy filtr oleju wąż dystrybucyjny i pistolet do oleju, jednak te składniki muszą być prawidłowo do pompy\nPropozycji naszej firmy nie można przedstawić jednym zdaniem. Naszą kluczową działalnością jest naprawa samochodów powypadkowych. Paramy się tym kompleksowo, w pracach niezbędny jest lakiernik a oprócz tego serwis blacharski. Wygląd samochodu, którym się zajmiemy, w momencie odbierania go przez właściciela sprawi mu miłą niespodziankę, jako że nasi mechanicy, lakiernicy, blacharze a także inni zatrudnieni specjaliści, to specjaliści w swojej dziedzinie. Dzięki naszej długoletniej działalności a oprócz tego doświadczeniu w dziedzinie, nasza przedsiębiorstwo zyskała uznanie wśród klientów. Kolejnym atutem jest to, że sprzedajemy auta zastępcze na czas naprawy samochodu. Jest to niemałe udogodnienie dla klienta posługującego się samochodem każdego dnia. Zapraszamy Państwa na naszą stronę internetową w celu zaznajomienia się z naszą ofertą.\ndodaj wpis (1), regeneracja wtryskiwaczy Warszawa (1), otwieranie samochodów (1), ogłoszenia (1), nauka (1), katalog stron (1), licznik prepływu paliwa (1), samochody (3), zaczep automatyczny (1), skup aut (2), regeneracja pomp Warszawa (1), skup samochodów trójmiasto (1), blacharz Kraków (1), filtr do dystrybutora paliwa (1), identyfikacja wizualna (1), 2din android (1), naprawa pomp hydraulicznych (1), serwis blacharski Kraków (1), pompa do benzyny (1), awaryjne odpalanie (1), strony dedykowane (1), wpis do katalogu (1), zaczepy do ciągników (1), belka polowa (1), profesjonalny copywriting (1), skup aut pomorskie (1), pomoc drogowa (2), pomoc drogowa Duszniki-Zdrój (1), animacje reklamowe (1), trzypunktowy układ zawieszenia (1), zaczep K80 (1), pomoc drogowa Szczytna (1), pozycjonowanie stron www (1), pompa do zbiornika za olejem (1), zaczep kulowy (1), zbieżność kół Kraków (1), stacje multimedialne 2din (1), serwis zabudowy samochodów dostawczych (1), skup samochodów (2), auto giełda (1)


Tag: Ewelina Gralak - Fashion Post\nZnacie Ewelinę Gralak? Jesteśmy pewni, że tak. Młoda, energiczna, z głową pełną pomysłów. Polska stylistka, przeszła długą drogę, by znaleźć się w miejscu, w którym jest obecnie czyli na liście magazynu Vogue. My jesteśmy przekonani, że to nadal dopiero początek…


Wojciech Małachowicz: Śmierć romantycznego zboczeńca | teatrakcje.pl\nO filmie Butterfly Kisses w reżyserii Rafała Kapelińskiego\nButterflu Kisses/ cojestgrane24.wyborcza.pl\nRecepcję pełnometrażowego debiutu Rafała Kapelińskiego można uznać za względnie dobrą. Butterfly Kisses zostało docenione w Berlinie Kryształowym Niedźwiedziem i w Krakowie Nagrodą Specjalną. Trzeba zaznaczyć, że obie nagrody przyznawane są przez młode jury. W recenzjach natrętnie przewijają się epitety: hipnotyzujący, uwodzący, urzekający, wciągający. Wokół obrazu narasta atmosfera dziwnego kultu i trochę niezrozumiałego dla mnie zachwytu. Niezrozumiałego, bo widzę kolejny film i kolejnych odbiorców złapanych w pułapkę etykiety kina offowego i niezależnego, zmanierowanego na wyrost, a w efekcie w pewnym stopniu karmiącego się nadużyciami, szczególnie formalnymi.\nPomimo swoich mankamentów Butterfly Kisses nadal może być uznany za film ważny z racji podejmowanego przez Kapelińskiego i Ellisona problemu. Pedofilia to temat bardzo niewygodny, związany z silnie napiętnowanym zachowaniem. Sięga się po niego zwykle w sposób konwencjonalny, by dopełnić postać antagonisty, wzmocnić element obrzydzenia, sprowokować. Tak się dzieje w Nostalgii Anioła Petera Jacksona, w Pułapce Davida Slade’a, nie mówiąc już o ogromnej liczbie thrillerów z perwersyjnymi mordercami w rolach głównych. Kapeliński rezygnuje z instrumentalnego potraktowania pedofila. Zamiast wykluczać, stara się, jakkolwiek absurdalnie to brzmi, przywrócić go społeczeństwu. Wyjątkowo przydatna w toku osiągnięcia tego zespolenia będzie poetyka nowofalowa i realistyczna, kładąca nacisk na osadzenie bohatera w otaczającej go przestrzeni i strukturze społecznej.\nGłównym bohaterem Butterfly Kisses jest Jake, młody chłopak spędzający całe dnie na spotykaniu się ze znajomymi, piciu, graniu w bilarda. Rozmowy jego przyjaciół zwykle dotyczą seksu, fantazji erotycznych, zdrad i pornografii. Jake, choć silnie związany ze swoim otoczeniem, wyraźnie z nim kontrastuje, jest raczej nieśmiały, wrażliwy i trochę wycofany. Staje się to świetną podstawą do budowania ambiwalencji jego postaci. Delikatność młodego chłopaka z pedofilskimi zapędami siłą rzeczy przeciwstawiana będzie brutalnej i wyzywającej, ale normatywnej seksualności jego rówieśników. Kapeliński buduje w ten sposób niejednoznaczny obraz człowieka, który zmaga się ze swoimi żądzami. Bohatera pełnego sprzeczności, bardzo dalekiego od modelu niemoralnego lub amoralnego bezwzględnie złego zboczeńca. Życie Jake’a, poza kwestią pedofilii, jest takie samo jak jego rówieśników. Gdy go poznajemy, nie ma na sumieniu żadnych wyskoków, a jednak cały czas obawia się, że ktoś odkryje jego tajemnicĘ. Obok walki z imperatywem popędów to właśnie oczekiwanie na karę będzie budować napięcie w obrazie. Karę, której nadejście wyczuwamy instynktownie razem z bohaterem. Jake w końcu łamie się i pod sam koniec filmu gwałci znajomą dziewczynkę. Co ciekawe, Kapeliński nie popada w banał determinizmu popędów, uznaje go, ale nie uważa za wystarczający do tego, by pchnąć człowieka do popełnienia zbrodni. Główny bohater znajduje się w impasie wynikającym z wewnętrznego konfliktu perwersji, potrzeby akceptacji i presji norm moralnych. By wyjść z tej sytuacji, musi opowiedzieć się we względnie spójny sposób za jednym ze swoich pragnień.\nManifestacją decyzji którą podejmie będzie próba rozkochania w sobie Zary, dziewczyny z sąsiedztwa. Jake tym samym stawia na zdrowy związek z osobą w jego wieku, co więcej, nie dąży do zwykłej niezobowiązującej relacji, wręcz przeciwnie, kocha Zarę. Dziewczyna wydaje się odwzajemniać, jeśli nie jego miłość, to przynajmniej fascynację. Cały plan ma szansę na pomyślne zakończenie. Para trafia do sypialni, uprawia seks, miłość tryumfuje, pedofilia w odwrocie. Jednak tuż po odbytym stosunku Zara oznajmia Jake’owi, że całość została zaplanowana przez jego przyjaciela, który zapłacił jej, by uprawiała z nim seks. W tym momencie następuje katastrofa, wartości moralne i miłość zostają skompromitowane w oczach głównego bohatera. Wszystko, co trzymało jego perwersyjną naturę w ryzach, zostaje unicestwione. Rozczarowany dziewczyną którą kochał zabija resztki romantyzmu uprzedmiotawiającym ją stwierdzeniem, że skoro zapłacono jej za seks, to może przespać się z nim jeszcze raz. Ona oczywiście odmawia, a Jake zyskuje pełną swobodę, by poddać się wypieranym pragnieniom. Jeszcze tego samego wieczoru daje upust swoim zapędom.\nButterfly Kisses jest całkiem interesującą próbą odkłamania obrazu pedofila, ponownego wtłoczenia go do społeczeństwa, a co najważniejsze pokazania, że społeczeństwo, które chce się od niego odseparować, które tak brzydzi się nim, paradoksalnie doprowadza do jego transgresji w sposób pośredni i bezpośredni. Pośrednio poprzez wszechobecną deprecjację i wulgaryzację sfery erotycznej, bezpośrednio – toksycznymi relacjami interpersonalnymi, opartymi w dużej mierze na upokarzaniu siebie nawzajem czy wywieraniu presji, by jak najwcześniej przejść inicjację.\nTo, co Kapeliński zyskuje sprawnym konstruowaniem postaci i nieoczywistym podejściem do tematyki pedofilii, zostaje po części zaprzepaszczone przez niedociągnięcia formalne. Choć jego debiutancki film jest spójny i konsekwentnie zrobiony, to jednak narracja jakoś się rozprzęga, momentami wydaje się strasznie zwalniać. Przyczynia się do tego trochę rozwlekła historia, która mogła być opowiedziana w krótszej formie, nadużywanie statycznych kadrów (nie zawsze uzasadnione), przesyt wymuszonej poetyckości. Traci na tym suspens, który mógłby pogłębić wewnętrzny konflikt bohatera. Butterfly Kisses to film naprawdę piękny wizualnie, ale jednocześnie strasznie zmanierowany i egzaltowany, momentami przypominający kompilację środków stylistycznych typowych dla kina offowego. Kapeliński zachłysnął się formą, co nie tak znowu rzadko zdarza się przy debiutach. Sprawia to, że jego film traci na komunikatywności i sile oddziaływania. A jednak oglądając historię Jake’a, romantycznego zboczeńca, poza niechęcią czy wręcz obrzydzeniem można czuć też współczucie. Co już samo w sobie jest nieoczywiste. Ale co ważniejsze film przywraca pedofilowi kontekst społeczny i tym samym kompromituje (nie on pierwszy) tak ukochany przez nas humanizm, który kolejny raz okazuje się niewystarczający w skrajnych sytuacjach.\nPremiera: 12 maja 2017 (Polska), 11 luty 2017 (Międzynarodowa)\nObsada: Theo Stevenson, Rosie Day, Thomas Turgoose, Liam Whiting, Byron Lyons


Kosmetasia, czyli wszystko o kosmetykach: Kilka nowości ;)\n... czyli notka troszkę misz-masz, kompletnie na szybko. Pokażę Wam, co do mnie ostatnio doszło i co kupiłam już jakiś czas temu, ale nie wspominałam o tym jeszcze na blogu, a jedynie na fb. ;)\nNa początek nowości z Rimmela - seria ScandalEyes Retro Glam - tusz i eyeliner. Przyznaję, że design mi się bardzo podoba, zobaczymy jak z jakością :)\nPrzy okazji zakupów w mojej aptece skusiłam się na Bloker marki Ziaja (8 zł) (oczywiście zapomniałam go zabrać do zdjęć :D ) i polecany przez Anwen aloesowy szampon do włosów nieznanej mi dotąd marki Equilibra (20 zł). Liczę na niego :)\nJakiś czas temu pytałam też moich kochanych dziewczynek z fejsika ( :* :*), gdzie jeszcze (o ile w ogóle) dostanę starą wersję podkładu z Bourjois - Healthy Mix (nr 52). Pewnie już wiecie, że zmieniono formułę, opakowanie i jakiś geniusz wpadł na pomysł udoskonalenia tego, co doskonałe. Słyszałam, że (jak można się było tego spodziewać) nowa wersja jest do d. , a z racji tego, że to od lat był dla mnie podkład idealny pod każdym względem, stwierdziłam, że koniecznie muszę go znowu kupić, ale tylko w starej formule. Szukałam, pisałam miliony maili z pytaniami, czy to aby na pewno stara formuła itp, aż w końcu udało mi się go dorwać na kosmetykizameryki.pl (straaaaasznie długa wysyłka!) ale w porywie szału, desperacji i tęsknoty za nim, do koszyka wpadły aż (tylko?) dwie buteleczki w cenie 29,99 zł za sztukę. :) Kilka dni temu odkryłam go na nowo i nie wiem, jak przeżyję bez niego, kiedy wykończę te tubki. Na szczęście nie grozi mi to zbyt szybko :P\nZnacie coś z tych moich mini-nowości? Co o nich myślicie? Może któryś z nich jest Waszym ulubieńcem/bublem? :)\nAutor: KOSMETASIA o 19:36\nEtykiety: Bourjois Paris, Equilibra, Rimmel, Ziaja\nmentoska 8 września 2013 19:41\nBloker z Ziaji kiedyś używałam i teraz już mi w ogóle antyperspiranty niepotrzebne :)\nKOSMETASIA 8 września 2013 19:43\nmi żadne nie pomagają, śmierdzę jak skunks, ale bloker daje radę. Raz na 3-5 dni i spokój święty :D\nmentoska 8 września 2013 19:47\nJa go miałam przez jakieś pół roku, stosowałam według zaleceń i teraz jest okej, wystarczy mi jakiś zwykły dezodorant, ot tak, dla zapachu :)\nKOSMETASIA 8 września 2013 19:49\nja się w ogóle nie stosuję do zaleceń ale przynajmniej nie śmierdzę haha :D\nBettywoman 8 września 2013 19:45\nMiałam bloker z Ziai. Poleciła mi go koleżanka, jednak ja użyłam go 2 razy i powędrował w świat. Niesamowicie mnie podrażniał. Nie byłam w stanie go używać. Musiałam zmyć po kilkunastu minutach :(\nKOSMETASIA 8 września 2013 19:48\na to wierzę, bo kupiłam ją mojemu tacie (męską) i mamie (tą, którą ja mam) i oboje też narzekają na podrażnienia itp. Ja z kolei ani nie używam na suchą skórę, ani nie wieczorem - słowem kompletnie nie stosuję się do rad producenta a i tak jestem z niego zadowolona i ani razu mnie nie podrażnia, a zawsze jest skuteczny :)\nKaro 9 września 2013 09:21\nTo ja nawet nie wiedziałam, że jest wersja męska! :) Podobnie jak Ty - nie zawsze stosuję się do zaleceń, tzn. używam wieczorem, ale niekiedy na nie do końca wysuszoną skórą i często też świeżo po depilacji. Niekiedy trochę poswędzi, ale większych problemów nie mam! :) Za to jestem sucha przez cały rok!\nKOSMETASIA 17 września 2013 22:13\njest, jest :) taka niebieska :)\nAnna Modzelewska 8 września 2013 19:45\nten podkład wydaję się bardzo dobry!\njest fantastyczny!!! mój nr 1 <3\nnika88 8 września 2013 19:57\nNie miałam nic z Twoich nowości. O tym podkładzie z Bourjois dużo dobrego czytałam, więc chyba rzeczywiście musi być świetny :)\nKOSMETASIA 8 września 2013 19:58\njest wspaniały! dlatego tak żałuję, że zmienili jego wersję :(\nAdziaem 8 września 2013 19:59\ngosiawk 8 września 2013 20:02\ntusze wyglądają super nie widziałam jeszcze takich ciekawa jestem szczoteczki\nja używam Health mix serum i jestem zadowolona tego nie używałam\nParole 8 września 2013 20:22\nSzampon ten musze wypróbować. A ten podkład uwielbiam;)\nKOSMETASIA 17 września 2013 22:14\nto przybij piąteczkę :)\nUnknown 8 września 2013 20:54\nCiekawi mnie szampon aloesowy\nMadzia 8 września 2013 20:59\npodkład z bourjois jest na mojej liście zakupów, mam nadzieję, że niedługo uda mi się go wypróbować! :)\nto pospiesz się, bo już rzadko można go spotkać :)\n9thPrincess 8 września 2013 21:04\nPodobno ten liner Rimmel jest świetny:) Co do Healthy Mix to zmartwiłaś mnie troszkę... mam jeszcze jedno opakowanie i chyba jest to stara wersja, bo kupowałam ją jeszcze wiosną- ale co potem? Może wypróbuję Healthy Mix Serum... miałaś go?\nKOSMETASIA 17 września 2013 22:15\ntak? nawet nie wiem, nie czytałam jeszcze recenzji o nim ale w takim razie czym prędzej się za niego zabiorę! :)\ntego serum nie miałam ale jakoś w sumie mnie nie kusi, kiepskie opinie miał :)\nYuki. 8 września 2013 21:05\nTen eyeliner z Rimmela widziałam już w ulubieńcach jakiejś vlogerki zagranicznej, więc może być fajny :D\nsuper! w takim razie liczę na niego :)\nUnknown 8 września 2013 21:23\nCzekam na recenzję tych dobroci z Rimmela:)\nWera 8 września 2013 21:34\nBourjois mnie ciekawi\nAlicja - Kotek Pstrotek 8 września 2013 21:36\nBloker Ziai jest całkiem fajny, choć ma jeden minus - co prawda po nim nie pocę się pod pachami, ale za to zauważyłam zwiększoną potliwość na dłoniach i twarzy :/\nSzkoda, że ulepszają to, co jest dobre. Niby sami sobie szkodzą, ale dla nas to spora niekorzyść - mając ideał trzeba znowu bawić się w poszukiwania...\nja na twarzy troszkę też, mówiąc szczerze :)\nGlamourka89 8 września 2013 21:41\nCiekawa jestem tego nowego tuszu od Rimmela.\nKasiaPL 8 września 2013 22:35\nciekawe jak ten tusz, miałam ten pierwszy w pomarańczowym opakowaniu i mi nie przypasował\nmon7 8 września 2013 22:38\nciekawi mnie najbardziej eyeliner scandaleyes:)\nmam nadzieję, że napiszesz o nim kilka słów kiedyś.\nKOSMETASIA 17 września 2013 22:16\njasne, z pewnością :) ostatnio bardzo polubiłam eyelinery :)\nkosmetoholiczka 8 września 2013 22:53\nUwielbiam blokera z Ziaji:))\nA tuszy do rzęs Rimmel staram się unikać. Miałam kiedyś jeden i strasznie się osypywał..\nVera 8 września 2013 23:32\nCiekawa jestem tuszu i eyelinera :D\nA szamponie wiele slyszałam, jednak osobiście jeszcze nie miałam. :)\nJuicyBeige 8 września 2013 23:48\nJestem ciekawa tego tuszu:)\nAnonimowy 8 września 2013 23:52\nStara wersja "burżuja" średnio się spisywała, ale nowa wersja jeszcze gorzej ;P Nie wiek czemu jak coś jakiejś firmie wyjdzie to potem musza to spaprać ;)\noj, to szkoda, że obie Ci nie podpasowały :(\nAnjaa1103 9 września 2013 00:37\nTusze z Rimmela są u mnie na 1 miejscu ;)\nbluegirl.ewa 9 września 2013 06:37\nJa właśnie kończę mój Healthy Mix w starej formule, czeka już kolejne opakowanie ale w nowej wersji, mam nadzieję że nie będzie tragedii.\nMiędzy jednym a drugim zamierzam zboczyć trochę na inne marki by wykończyć te które otwarłam przed zakochaniem się w Bourjois.\nKOSMETASIA 17 września 2013 22:17\nw takim razie liczę, że wspomnisz o nowej wersji? :)\nJustyna 9 września 2013 07:38\nNie znam żadnego z tych produktów, choć na podkład miałam ochotę ;-)\nRuda 9 września 2013 07:41\ni po co Ci te kosmetyki?! po co?! nie potrzebujesz ich!\nfajnego masz faceta, stół znaczy XD\nszkoda tylko,że taki płaski hahahaha;D\nhahahah też żałuję ;D\nPychotkaaa 9 września 2013 08:40\nmmmm marzy mi się ten podkład\nkupię dziś ten szampon aloesowy,muszę zajść do super pharm\nten liner w pisaku jest fajny, tylko szybko wyrobiła się końcówka\naGwer 9 września 2013 08:43\nMam próbki tego szamponu z equilibry, ale kurcze jakoś nie miałam kiedy ich zużyć. Muszę zlać je sobie do buteleczki i przetestować w końcu :D\nEwu 9 września 2013 09:08\nwstyd się przyznać, ale nigdy nie używałam tego podkładu :O A nowości z Rimmela wyglądają zachęcająco, koniecznie daj znać coś więcej na ich temat :*\nKOSMETASIA 17 września 2013 22:18\nBellitkaa 9 września 2013 10:04\nMiałam podkład i był świetny, szkoda, że go zmienili ;/\nnawet nie wiesz jak ja żałuję :(\nbefore september 9 września 2013 13:10\nszczególnie zainteresował mnie aloesowy szampon, nie słyszałam o nim wcześniej;)\nBlokera od zaji kocham i używam non stop :)\nciekawa jestem nowosci od rimmela\nNely 9 września 2013 14:19\nBloker stosuję już ponad rok i jestem z niego bardzo zadowolona, o tym podkładzie słyszałam wiele dobrego i ta cena nawet zachęcająca :)\nUnknown 9 września 2013 15:47\nmiałam ten szampon aloesowy i byłam z niego bardzo zadowolona :)\nKOSMETASIA 17 września 2013 22:19\nUNCARO 9 września 2013 17:23\nCiekawi mnie ten eyeliner, bo mój z Eveline jest kiepski ;/// Nie utrzymuje się na powiece tak długo jak pisze producent i można się po kilku godzinach spodziewać efektu panda eye na górnej części powieki ;/// Masakra jakaś, a tusz mam, tylko, że nie Retro Glam, a ten zielony też Scandaleyes i śmiało mogę polecić, rzęsy są mega uniesione do góry, świetnie rozdzielone i wyglądają na mega gęste :) A to duży plus, dodam, że nie sypie się po 3 godzinach tak jak niektóre znanych marek :)\ndzięki za ostrzeżenie, będę go unikać :)\nBasia8212 9 września 2013 17:48\nMam złe wspomnienia z blokerem Ziaji,jestem ciekawa jak spisze się szampon z aloesem ;)\nTęczowa Banieczka 9 września 2013 20:44\nHealthy Mixa używałam w odcieniu Vanilla i bardzo go lubiłam do momentu, aż moja skóra postanowiła skierować się w kierunku cery tłustej i już tak dobrze się z nim nie dogodałam, ale pamiętam, że był to pierwszy podkład, z którego byłam bardzo bardzo zadowolona.\nMam tez w zbiorach tusz Rimmela, ale na razie odkryłam Lovely Pump Up i nim się smaruje, a Rimmel czekam aż się znudzę i sięgnę, po tą czarną, pękatą butelczynę :D\nKOSMETASIA 17 września 2013 22:20\nu mnie to z kolei w ogóle był mój pierwszy w życiu podkład i od razu ideał, dlatego nie rozumiem jak mogli go 'wykastrować' :( mój pierwszy kochanek!\nSylwia 10 września 2013 11:13\nNie znam żadnego z tych kosmetyków. Kiedyś chciałam wypróbować ten podkład, ale zanim się zebrałam, wprowadzili nowy. Z tego co czytałam to nie jest już taki fajny i w końcu zrezygnowałam. Fajnie, że udało Ci się dostać ten podkład jeszcze w starej wersji :)\nteż się cieszę, że zdążyłam, ale powiem Ci, że w ostatniej chwili :O\nBogusiaM 10 września 2013 18:12\nkupiłam ten tusz, ma podobną szczoteczkę do mojego ulubieńca yr - sexy pulp, pierwsze testy wyszły pomyślnie\nUnknown 11 września 2013 15:51\nJestem ciekawa jak się sprawdzą te nowości od Rimmela. Szampon też mnie ciekawi, szczególnie, że ostatnio mam problem ze znalezieniem jakiegoś porządnego, który by mi nie plątał kudełków :/\nCzajma 12 września 2013 10:35\nJa się boje, że ten bloker by mnie podrażnił ;)\nKOSMETASIA 17 września 2013 22:21\nniestety nie mogę Ci dać gwarancji, że tego nie zrobi, bo i moją mamę i tatę podrażnił bardzo, więc to że u mnie tego nie zrobił to chyba jakiś cud :)\nSol (Blog Włóczykijów) 12 września 2013 18:38\nTak odnośnie tego blokera z Ziaji: ja kupiłam w wakacje i jestem zadowolona. Na mnie działa w 100%-ach, ale nie wiem, czy to dlatego, że jest taki dobry, czy też dlatego, że ogółem pocę się mało... ;)\ndlatego, że jest taki dobry! ;)\nJestem ciekawa tego nowego tuszu z Rimmela :)\nPodklad mam na wishliscie. Chce kupic w kosmetykach z Ameryki ale najpierw musze sprawdzic kolory w drogerii :)\nŚwiat Anastazji 23 września 2013 11:11


OORT SmartSocket EU w Sklepie RTV EURO AGD\nOORT SmartSocket działa w oparciu o technologię Bluetooth SMART, dzięki czemu możesz sterować urządzeniami w swoim domu z odległości nawet do 30 metrów, bezpośrednio ze smartfona lub tabletu i nie potrzebujesz do tego połączenia z Internetem. Bezpłatna aplikacja pozwala planować czas pracy nawet z tygodniowym wyprzedzeniem, a opcja timera umożliwi określenie dokładnej godziny kiedy podpięte urządzenie ma się włączyć bądź wyłączyć. Ponadto OORT SmartSocket gromadzi dane dotyczące prądu, mocy i napięcia do 4 godzin wstecz, dzięki czemu możesz badać zużycie energii i obliczać jej szacunkowy koszt. W połączeniu z OORT SmartHub możliwe jest gromadzenie danych z całego okresu i generowanie raportów na ich podstawie. Co więcej, mając dostęp do Internetu możesz sterować nim z dowolnego miejsca na Ziemi.\nwłącznik bezdotykowy OORT SmartSocket EU\nPowyższe informacje pochodzą ze strony euro.com.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących OORT SmartSocket EU, wpisz 1066768 w wyszukiwarce euro.com.pl.