Cappuccino z cynamonem - Edyta Świętek - ebook + książka - Legimi online\nRedakcja Monika Orłowska\nKorekta Joanna Pawłowska\nZdjęcie na okładce http://pl.depositphotos.com/ vsurkov http://pl.depositphotos.com/ls992007 http://pl.depositphotos.com/popovaphoto\nSkład, łamanie przygotowanie wersji elektronicznejMaciej Martin\nWszystkie postaci występujące w powieści są fikcyjne. Poglądy wyrażane przez „Złotoustą” Jolę oraz Izabelę nie są prywatnymi opiniami autorki.\nNiniejszą powieść dedykuję\nmoim kochanym Czytelnikom z Sieradza.\n(Mylić się jest rzeczą ludzką)\n– Przeprowadzamy się do Niepołomic. Tam będzie nasz dom. Tam będziemy szczęśliwi jak nigdy wcześniej. Daję wam słowo honoru.\nCóż, należało w końcu odciąć się od przeszłości, zapomnieć. Niestety, nie ułatwiano mu zadania. Rodzina, przyjaciele, wszyscy życzliwi, którzy chcieli pomóc – robili w rzeczywistości więcej złego niż dobrego. Miał dość fałszywego współczucia. Nie był aż takim altruistą, na jakiego niektórzy go kreowali, nie był także frajerem, za jakiego uważali go inni. Był po prostu sobą. Kierował nim zwykły humanitaryzm.\nFirma, w której pracowała Pati, prowadziła działalność polegającą między innymi na regenerowaniu zużytych tonerów do drukarek i innych urządzeń biurowych. Była to sieć rozsianych po Krakowie punktów, w których można było także zrobić pieczątki, wizytówki, ulotki, wielkoformatowe odbitki ksero czy różnego rodzaju wydruki. Pati była asystentką menedżera nadzorującego pracę kilkunastu placówek usługowych, zwanego przez nią Pączkiem. Ona i Teodor urzędowali w kilku wynajętych pomieszczeniach w dużym biurowcu. Stanowili jedyny personel administracyjny firmy. Księgowość prowadzona była przez biuro rachunkowe mieszczące się na dziesiątym piętrze tego samego budynku. Interesem zarządzała Larysa Odo-Debrecka, córka właściciela, który od roku przebywał w Himalajach, poszukując oświecenia wśród tybetańskich mnichów.\nZwykle Seba przeczekiwał przed telewizorem, aż Pati zaśnie, i dopiero wtedy dołączał do niej w małżeńskiej sypialni. Albo i nie. Wieloletnie przyzwyczajenie sprawiało, że układała się do snu po lewej stronie łóżka, zostawiając dla męża pustą przestrzeń. Nasłuchiwała jego kroków w nocnej ciszy, czekając, aż przyjdzie do niej i rozgrzeje jej zziębnięte serce.\nOch, dziewczęca naiwności, niesięgająca wzrokiem dalej niż kilka kroków od ołtarza!\nPatrycja nie miała zamiaru pozbawiać go ciepłej posadki. Chciała tylko jakoś przetrwać. Tkwiła w najbardziej absurdalnej firmie świata, gdyż nie miała wyjścia. Sebastian zarabiał niewiele. Nie chciała, aby wciąż ją utrzymywał, wystarczająco długo była na garnuszku męża. Szukała zajęcia przez rok i gdy pewnego dnia zadzwoniła do niej Larysa, z zaproszeniem na rozmowę kwalifikacyjną, nie wierzyła, że uda jej się dostać etat. Wprawdzie oferta pracy zakładała umowę na jeden rok w zastępstwie za dotychczasową asystentkę, która wyjechała na stypendium do Lyonu, lecz Patrycji było wszystko jedno, musiała coś znaleźć. O dziwo, pomyślnie przebrnęła przez interview, okazało się, że nie oczekiwano od niej żadnych cudów, nie uświadomiono jej również, że praca będzie monotonna i strasznie nudna. Ubolewała nad bezproduktywnie upływającym życiem, bowiem, jak stwierdził Einstein, znane są tysiące sposobów zabijania czasu, ale nikt nie wie, jak go wskrzesić. Dodatkowo martwiła się mizernym wynagrodzeniem, ale to zajęcie nie było więcej warte. Pati nie mogła sobie pozwolić na kręcenie nosem, gdyż okres, który minął na bezowocnych poszukiwaniach zatrudnienia, mocno uszczuplił wątły domowy budżet.\nZegar wskazał godzinę szesnastą. Patrycja powyłączała wszystkie urządzenia, trzy razy sprawdziła, czy okna są szczelnie zamknięte – tak dla świętego spokoju, bo przecież nikt przy zdrowych zmysłach nie otwiera na oścież okien pod koniec listopada. Pokręciła głową, niezadowolona, że paranoje Pączka zaczynają udzielać się również jej, ale jak miałyby się nie udzielić, skoro on tyko czekał na straszliwe potknięcia i brak odpowiedzialności? Kiedyś podobno nie wyłączyła drukarki, chociaż była święcie przekonana, że to zrobiła. Niejeden raz przyłapała go na sprawdzaniu, czy wychodząc, niczego nie przeoczyła. Zawsze robił to trzykrotnie.\n– Panie Teodorze! – początkowo protestowała. – Ja już to wyłączyłam, zamknęłam, sprawdziłam…\n– Tak, tak, tak. Oczywiście, oczywiście – powtarzał z obłędem w oczach i macał przyciski odcinające zasilanie.\nPstryk-pstryk, drukarka sprawdzona. Pstryk-pstryk, kserokopiarka również, mimo że przecież widać wyraźnie ciemny panel wyświetlacza. Pstryk-pstryk, zasilacz od komputera na ułamek sekundy zamigotał zieloną diodą. Pączek sprawdził każde z czterech okien.\n– Zamknięte, zamknięte, zamknięte, zamknięte. Tak, tak, tak. Oczywiście, oczywiście.\nPowinien się leczyć – myślała Patrycja, obserwując jego poczynania. Jak nic to nerwica natręctw. Uporczywe powtarzanie tych samych czynności i słów, opowiadanie w kółko tych samych historii…\nUff… Niełatwo było egzystować z nim w jednym biurze. Pączek traktował wszystkich wokół jak istoty upośledzone. Wychodząc z pracy, Pati zastanawiała się, czy nad jej głową rozbłysła już aureola, bo przy nim i święty straciłby cierpliwość, nie wspominając już o tym, że Teodor poprawiłby nawet po samym Panu Bogu.\nZ ulgą opuściła biuro. Chłodne listopadowe powietrze uszczypnęło jej policzki. Otuliła się szczelniej szalem i przemknęła kilka kroków dzielących ją od samochodu. Rzuciła ostatnie spojrzenie w stronę pokoju i zobaczyła, jak krąży po nim Pączek, sprawdzając, czy aby na pewno wszystko zostało wyłączone.\n– Ja chyba zwariuję – westchnęła z dezaprobatą. – Och… Niech już minie te dwieście siedemdziesiąt pięć dni i skończy mi się umowa o pracę.\nPatrycja wsiadła do samochodu i zatrzasnęła drzwi. W tym samym czasie roleta w oknie szóstego piętra zafalowała nieznacznie, lecz ona, pochłonięta zapinaniem pasów i uruchamianiem pojazdu, nie zwróciła na to uwagi.\nZapadał wczesny jesienny zmierzch. Pati zrobiła szybkie zakupy i wyruszyła w dalszą drogę. Nad okolicznymi pustkowiami snuły się pojedyncze smugi mgły. Z każdym przejechanym kilometrem opary gęstniały, aby w Staniątkach osiągnąć mleczną konsystencję.\nMdła poświata ulicznych latarni oświetliła tablicę z napisem „Niepołomice”. Kobieta skręciła w stronę puszczy. Jej dom położony był na obrzeżach kniei. W ogrodzie Patrycji pachniało igliwiem, a jodły samosiejki mieszały się ze szlachetnymi cyprysami.\nKochała swój dom i ogród. Kochała Sarę, Sebastiana oraz Owidiusza. Miała krąg przyjaciółek, na których wsparcie zawsze mogła liczyć. Ostatnimi czasy dręczyło ją jednak coś bliżej niesprecyzowanego.\nSpojrzała na majaczące za mgłą czarne sylwetki obnażonych z liści drzew. Zwolniła, pozwoliła, aby samochód wytracił prędkość i zatrzymał się na ulicy. Owinęła szyję szalem i wysiadła z pojazdu. Przeszła parę kroków, wciągnęła w płuca lepkie, zimne powietrze.\nNagle znalazła się w zupełnie innym wymiarze rzeczywistości, jakby przeniosła się w bardzo stary, żółto-popielaty film.\nŻółta poświata latarni. Szare kłęby mgły. Czarne zarysy drzew.\n– Tak bardzo Cię proszę, Panie Boże. Niech w moim życiu coś się wydarzy i odmieni je na lepsze. Utknęłam w przytłaczającym marazmie. Mam wrażenie, że ominęło mnie coś bardzo ważnego, niepowtarzalnego, jedynego w swoim rodzaju, ponieważ na którymś życiowym zakręcie podjęłam złą decyzję. Och… Gdybym tak mogła znowu stanąć na tym rozwidleniu, na którym popełniłam błąd, i ponownie dokonać wyboru!\nCzekała przez chwilę na jakiś cud, lecz niebo milczało, ukryte za kłębami mgły. Zrezygnowana wsiadła do auta, aby przejechać ostatni kilometr. Zatrzymała pojazd na podwórku. Czasami myślała, że jej dom to niemalże cud. Ani ona, ani Sebastian nie byli zaradni, nie potrafili zdobywać intratnych posad, walczyć w wyścigu szczurów. Planowali mieszkanie w Niepołomicach, gdyż stąd pochodził Sebastian, ale Pati nie odpowiadała wizja egzystowania u teściów. Sami nie doszliby do niczego, lecz kilka tygodni przed ich ślubem zmarła chrzestna matka Patrycji, która zapisała jej w spadku dom. Tym samym wybawiła narzeczonych z problemu, gdzie się osiedlić po założeniu rodziny.\nZanim przejęli mały, ceglany, wybudowany przed wojną domek, popadł on w ruinę. Czerwona dachówka porosła od północnej strony mchem, od południowej wyblakła. Okna wypaczyły się, podłogi padły żerem korników, tynk popękał i skruszał. Wyremontowali budynek na tyle, na ile wystarczyło mizernych zasobów finansowych, pochodzących głównie ze ślubnych prezentów, i żyli sobie z dnia na dzień, ciesząc się, że posiadają własne miejsce w świecie.\nPati zdjęła na ganku kozaki w kolorze karmelu. Pozbierała odłożone na bok zakupy.\n– Ja też się cieszę, że was widzę! – krzyknęła w głąb domu. – Czy ktoś może ruszyć tyłek i pomóc mi z tymi torbami?\n– Miau? – przywitało ją kocisko zdziwione hałasem.\n– Miau, miau, Owidiuszu. Gdzie jest Sebastian i Sara, co? Ja wiem, że ty byś z miłą chęcią spenetrował siatki, ale nie na taką pomoc liczyłam.\n– Cześć, mamuśka! Co mi kupiłaś? – Pomniejszona kopia Patrycji zmaterializowała się u jej boku.\n– Saro! A gdzie buziak na przywitanie? Hm? Weź to ode mnie – wyciągnęła w jej stronę pękate torby – i rozpakuj zakupy. Ziemniaki obrane? Lekcje odrobione? Co w szkole? – zaatakowała córkę, odwijając szal i rozpinając guziki płaszcza. – Z drogi, Owidiusz! Seba! Rusz w końcu tyłek z kanapy. Nakarmiłeś tego głodomora?\n– Już idę – usłyszała głos męża.\nSebastian odebrał od niej płaszcz, cmoknął ją w przelocie w policzek i znikł na chwilę w garderobie.\n– Obiad się gotuje – oznajmił. – Owidiusz zjadł godzinę temu kopiastą miskę mięsa, darmozjad próbuje cię oszukać. Mały fałszywiec – burknął pod adresem kota, który zdecydowanie nie był jego ulubieńcem. – Jak minął dzień?\n– Marnie. A jak tam twoje przeziębienie? Lepiej ci już? – zatroszczyła się o męża.\n– Tak właśnie myślałam, skoro nie leżysz w łóżku, tylko przed telewizorem.\n– Ojej! A coś ty taka czepliwa dzisiaj?\n– Ja? – zdziwiła się. – Wcale nie jestem czepliwa. Jestem po prostu zmęczona.\n– A może ciebie też łapie jakieś choróbsko? Zjemy obiad i pójdziesz się położyć, a ja pozmywam i sprawdzę lekcje Sary.\n– Kochany jesteś. – Przytuliła się do męża i ucałowała go w policzek.\nPotrzebowała ciepłego gestu, czegoś więcej niż przyjacielski uścisk. On nigdy nie był skory do okazywania czułości. Tym razem także zachował dystans. Odwrócił się, otwarł lodówkę, wyjął salaterkę z surówką i postawił na kuchennym stole.\n– Saro, nakryj do obiadu – poprosił córkę.\nNoc, cisza i ciemność, małżeńskie łóżko, z którego wieje chłodem. Bezsenność krążyła na palcach po sypialni, zaglądając w oczy Patrycji.\nKobieta otuliła się szczelniej kołdrą i naciągnęła dodatkowo koc. Jej manewry obudziły śpiącego smacznie w nogach łóżka Owidiusza. Kot miauknął z dezaprobatą, że zakłóca mu drzemkę, umościł się na nowo i już po chwili zapadł w kolejny sen.\nPrzewróciła się na plecy i westchnęła. Nie znosiła duszących, bezsennych nocy. Tępym wzrokiem patrzyła w sufit i na smugi cieni powstałe z odbicia latarni. Nie potrafiła znaleźć sobie miejsca w skotłowanej pościeli. Nagle ogarnęło ją dziwne przeczucie, jakby w powietrzu zawisło coś złowrogiego. Futerkowy przyjaciel odczuł jej niepokój, przeciągnął się i podsunął łebek do pogłaskania. Niestety, nawet kojące zazwyczaj mruczenie nie było w stanie zagłuszyć niespokojnych myśli.\nZaschło jej w gardle. Postanowiła pójść do kuchni, aby się napić. W ślad za nią ruszył Owidiusz, licząc na nadprogramowy posiłek. Ku swojemu zaskoczeniu zobaczyła, że kuchnia jest oświetlona.\n– Seba? Czemu nie idziesz do łóżka?\n– Suszyło mnie – odparł, wskazując do połowy opróżnioną szklankę soku. – Psik! – fuknął na kota, który otarł się o jego nogi.\nObrażony Owidiusz wskoczył na krzesło i przyjął pozycję sfinksa, obserwując czujnie drzwi lodówki.\n– Mnie też chce się pić. Znowu nie mogę spać – dodała. – Czuję jakiś dziwny ciężar.\n– Być może to przeziębienie. Pewnie cię zaraziłem. Pokaż czoło. – Przyłożył dłoń do jej skroni. – Chyba nie masz temperatury, ale może powinnaś wziąć coś zapobiegawczo?\nPodeszła do męża, objęła go w pasie i przywarła do niego. Nie odsuwaj się – poprosiła go w myślach. Przytul mnie, pogłaszcz. Tak bardzo mi tego potrzeba.\nSebastian znieruchomiał na moment. Poczuła, jak drgnęły jego mięśnie, wystraszyła się, że on jak zwykle zrobi unik, a jednak przytulił ją do barku.\n– Kocham cię, Patuś – powiedział niespodziewanie.\n– Ja też cię kocham. Tęsknię za tobą – wyznała.\nCzasami czuła się jak idiotka. Wychowywano ją w przekonaniu, że to mężczyzna powinien adorować kobietę, zdobywać ją i zabiegać o jej względy. Tymczasem w ich przypadku było odwrotnie. To ona częściej wychodziła z inicjatywą pożycia.\n– Wiem, że kiepski ze mnie facet – powiedział z twarzą ukrytą w jej włosach. – Wiesz, ja myślę… – urwał. Bardzo trudno było wyrazić to, co miał do przekazania. Nie chciał skrzywdzić żony.\nMiała nadzieję, że chodzi mu o kolejną terapię.\nOdsunął Patrycję na wyciągnięcie ramion. Spojrzał jej w oczy.\n– Zdaję sobie sprawę z twoich potrzeb, a ja… No, wiesz: nie staję na wysokości zadania.\nZaniepokoiła się. Nie podobał jej się kierunek, w którym zmierzały jego słowa.\n– Seba, co ci chodzi po głowie?\n– Myślę, że powinnaś sobie kogoś poszukać. Rozumiesz…\n– Pogięło cię?! – Wyrwała mu się jednym płynnym ruchem.\n– Nie, posłuchaj, Patrycja. Kocham cię. Chcę, żebyś była szczęśliwa. Nie mogę być egoistą i wymagać od ciebie poświęceń.\n– Przestań wygadywać głupoty! Zwariowałeś?!\nOdwróciła się od niego. Wyjęła z szafki szklankę i nalała do niej wodę. Ręka drżała jej jak w febrze, lecz musiała dać zajęcie dłoniom, aby nie rzucić się na niego z pięściami.\n– Pati, ja mówię serio. Bardzo długo o tym myślałem. To nie jest łatwa decyzja. Moim zdaniem powinnaś mieć przyjaciela. Rozumiesz, co mam na myśli…\n– Oszalałeś?! Jak ty to sobie wyobrażasz? Mam kogoś wyrwać w pubie i przywozić na sobotnie kolacyjki? Chodzić na randki? Zapraszać na noc i udawać, że nikogo nie ma w domu? A Sara? Pomyślałeś o niej? Jak mogłaby się z tym czuć?\n– Nie o to mi chodzi – perswadował łagodnie. – Myślałem raczej o tym, żebyś nawiązała z kimś dyskretny romans.\n– Przestań! – Podniosła głos, nie zważając, że może obudzić córkę.\nZ hukiem odstawiła szklankę na blat. Woda chlusnęła na szafkę, lecz Patrycja tego nie zauważyła. Przestraszony hałasem Owidiusz czmychnął z kuchni.\n– Nigdy w życiu nie słyszałam czegoś równie niedorzecznego. Mam nadzieję, że to był tylko kretyński żart.\nSebastian położył dłoń na jej ramieniu, lecz go odtrąciła. Była wzburzona. Dobrze wiedziała, że mąż nie żartuje. Nagle poczuła, jak coś w niej pęka.\nMężczyzna objął ją i przytulił.\n– Pati, proszę cię, nie płacz. To moja wina. Przepraszam. Chciałem dobrze. Nie przypuszczałem, że tak to odbierzesz.\n– A jak mam to odbierać?! Równie dobrze mógłbyś zażądać rozwodu. Zapewne czułabym się dokładnie tak samo! Przecież ty mi zaproponowałeś, żebym sobie ułożyła życie na nowo! Seba! Co ci strzeliło do głowy? Jak mogłeś w ogóle o tym pomyśleć?! Na jakiej podstawie wysnułeś wniosek, że potrzebuję mocnych wrażeń?\n– Jesteś zdrową, dorosłą kobietą. Masz swoje pragnienia…\n– Nie chrzań! Czy wyglądam na aż tak zdesperowaną?! No powiedz, wyglądam?!\n– Cicho… Nie krzycz, obudzisz Sarę.\n– Troskliwy tatuś się znalazł – stwierdziła z przekąsem. – A jeszcze przed chwilą nie pomyślałeś o tym, jak ona miałaby się w tym wszystkim odnaleźć. Gdybym jakimś cudem przystała na twoją kretyńską propozycję, to prędzej czy później i tak sprawa wyszłaby na jaw. Chciałbyś, aby myślała o mnie, że jestem puszczalską dziwką? Że jestem podła, bo cię zdradzam? Żeby to mnie obwiniała za ewentualny rozpad małżeństwa, bo przecież to byłaby naturalna kolej rzeczy?!\n– Nie myślałem o tym w taki sposób. Mam poczucie winy, bo mogłabyś być szczęśliwsza.\n– Nigdy więcej tak nie mów. Przecież wiesz, że cię kocham. – Spojrzała mu w oczy. – Seks nie jest najważniejszy, dobrze nam razem, nie psuj tego.\nPogłaskał ją po jedwabistych, gęstych włosach.\n– Przepraszam cię, Patuniu. Chciałem dobrze.\n– Głuptasie. Dobrze? Nigdy w życiu. Gdybym miała wątpliwości, to nie byłoby mnie tutaj. Wbrew temu, co ci się uroiło w głowie, jestem szczęśliwa i nie chcę tego zmieniać. Chodźmy spać, Seba. Nie będę cię molestowała, daję słowo – zażartowała, chociaż tak naprawdę wciąż była zdruzgotana.\n– Masz rację, głuptas ze mnie – przyznał Sebastian.\n– Jeszcze jaki! – burknęła. – Nie myśl sobie, że puszczę ci to płazem – zagroziła.\nPoszli razem do sypialni. Patrycja położyła się na boku, tyłem do męża. Owidiusz z zadowoleniem zajął miejsce na kołdrze przykrywającej nogi Patrycji. Nawet nie próbował anektować przestrzeni pana, za coś takiego groziło wyrzucenie na korytarz. Sebastian przytulił się do pleców żony i pocałował ją w nagie ramię. Dobrze wiedziała, że to tylko przyjacielski gest, pozbawiony podtekstów erotycznych. Odwracanie się do niego w takiej chwili i całowanie go w usta było bezcelowe. Gdyby to zrobiła, zapewne pocałowałby ją w czoło, a później odwrócił się na drugi bok.\nPatrycja nie mogła zapomnieć o nocnej rozmowie z Sebastianem. Czuła, że ich kruche szczęście małżeńskie zaczyna pękać i sypać się w proch. Była nieszczęśliwa. Do trosk natury egzystencjalnej doszła również i ta, że pewnego dnia wróci do domu i nie zastanie w nim męża. Zmarszczyła brwi, analizując jego słowa. On mówił serio. Nigdy nie żartował z rzeczy ważnych. Przymknięcie oczu na potencjalną zdradę było, bez dwóch zdań, naprawdę istotną sprawą.\nA jeśli on kogoś ma? – zmroziła ją nieprzyjemna myśl. Jeśli jego propozycja jest próbą zagłuszenia wyrzutów sumienia?\nSebastian był zatrudniony w składzie budowlanym, w związku z tym miał nieco chaotyczny rozkład dnia, gdyż pracował albo od ósmej, albo od dziesiątej rano, chodził do pracy również i w soboty. Nigdy go nie kontrolowała, nie odczuwała takiej potrzeby. Jeśli się z kimś spotykał, musiał to robić w czasie pracy, bo zawsze wracał na noc do domu. Czasami wychodził z kolegami na piwo. Częściej bywali gdzieś razem, mieli grono wspólnych znajomych, gdyż uczęszczali do tego samego liceum. Przez cztery lata siedzieli w jednej ławce. Później on poszedł na studia, które rzucił po dwóch semestrach, uznając, że nie będzie miał z nich pożytku. Pati zaraz po maturze podjęła pracę. Równocześnie rozpoczęła studia zaoczne, najpierw licencjackie, zaraz po nich magisterskie, a później – po kilkuletniej przerwie – podyplomowe. W tym czasie spotykali się ze sobą dosyć często, jako przyjaciele.\nSebastian od samego początku wpadł jej w oko, lecz wychowana w przekonaniu, że należy się szanować i nie uganiać za chłopakami, nigdy nie próbowała zrobić pierwszego kroku.\n– Wyjdziesz za mnie, Pati? – zapytał pewnego dnia tak po prostu, bez uprzedzenia, bez wysyłania jakichkolwiek sygnałów, że nosi się z takim zamiarem.\n– Co? – zapytała, rozdziawiając głupio usta.\n– Oświadczam ci się właśnie – powiedział z uśmiechem. – Jesteś najpiękniejszą dziewczyną, jaką znam, jesteś moją najlepszą przyjaciółką i jedyną osobą, z którą mógłbym założyć rodzinę. Kocham cię, Patuś – dodał miękko.\nPrzystała na jego propozycję. Pocałował ją wtedy w czoło i przytulił po koleżeńsku. Nie próbował posunąć się dalej. Gdy usiłowała go kokietować, żartował, że najlepsze zostawia na noc poślubną. Bawiła ją ta świętoszkowatość, lecz nie poniechała prób kuszenia. Sebastian pochodził z wyjątkowo religijnej rodziny. Mówił, że bardzo ją szanuje, i tak pozostało przez cały czas trwania ich małżeństwa.\nCzy coś w tym wszystkim mogło wskazywać na zdradę? Nie mogła tego stwierdzić, ponieważ Sebastian był zawsze taki sam: przewidywalny i zrównoważony. Nie miał żadnych budzących podejrzenia wyskoków.\nTkwię po prostu w oparach absurdu. Prosiłam wczoraj Boga o radykalną zmianę w moim życiu. Jak widać szybko doczekałam się reakcji. Mam to, czego chciałam.\n– Dzień dobry. Dobry dzień. Dzień dobry!\nByła tak zadumana, że aż podskoczyła, gdy Pączek uchylił drzwi jej pokoju i wetknął kędzierzawy łeb, aby się z nią przywitać.\n– Dzień dobry, panie Teodorze.\n– Dokumenty sprawdzone – zakomunikował. – Tak, tak, tak. Oczywiście, oczywiście. Może je pani poukładać chronologicznie i podrzucić do księgowości.\n– Świetnie – odparła bez entuzjazmu. – Zrobię kawę i zabieram się za sortowanie.\nMusiała szybko ewakuować się do kuchni, w przeciwnym razie Pączek sterczałby w drzwiach pokoju przez następną godzinę, a ona nie miała ochoty na jałowe pogawędki.\nTeodor odprowadził ją wygłodniałym wzrokiem.\n– Nowe kozaczki? Bardzo ładne, takie seksowne. Ach… Pani to nosi takie ładne spódniczki i buciki. Szkoda, że moja Małgorzata tak się nie ubiera.\n– Żona nie chodzi w spódnicach?\n– Ona? Nigdy w życiu. Nie byłaby w stanie utrzymać ich na tyłku. Małgorzata w ogóle nie ma już bioder. Tak, tak, tak. Oczywiście, oczywiście. Szpilek też nie nosi, bo w ogóle ich nie uznaje. A ja tak lubię kobiety noszące buty na wysokim obcasie! – nawijał, ale Pati już go nie słuchała, bowiem znała na pamięć historię jego nieudanego małżeństwa.\nPączek wciąż stał na korytarzu, spoglądając za oddalającą się kobietą.\n– O fakturach powiedziałem. Tak, tak, tak. Oczywiście, oczywiście. Powiedziałem o fakturach. Tak, tak, tak. Oczywiście, oczywiście – mamrotał do siebie, pstrykając niecierpliwie palcami. – Raz, dwa, trzy, cztery, pięć. Pięć płytek szerokości plus dwa dekory po bokach. Trzydzieści płytek długości plus dwa dekory. To daje sto pięćdziesiąt płytek zwykłych oraz siedemdziesiąt dekorów. Razem dwieście dwadzieścia płytek. Uff… Wszystko się zgadza. Dwieście dwadzieścia płytek – powtórzył nerwowo, spoglądając na posadzkę. – Tak, tak, tak. Oczywiście, oczywiście. Małgorzata powinna utyć dokładnie dwadzieścia kilo.\nKobieta wróciła do pokoju z filiżanką cappuccino. Pączek już sobie poszedł, zostawiając ślad swojej obecności. Nim wyszedł, ułożył rozsypane na biurku Pati spinacze biurowe w jeden rządek, wzdłuż krawędzi blatu.\n– Szkoda, że u siebie nie posprzątasz – warknęła pod adresem zdziwaczałego kolegi.\nPrzez następną godzinę segregowała wymieszane przez kolegę faktury. Uzbrojona w naręcze dokumentów zajrzała do pokoju Teodora. Mężczyzna przeżuwał pączka z lukrem.\n– Jadę do biura rachunkowego – oznajmiła.\n– Dobrze, dobrze, dobrze.\nW drodze powrotnej Pati zahaczyła o mieszczącą się na parterze małą restauracyjkę. Miała ochotę na serwowane tam kremówki. Zobaczyła Tajemniczego Bruneta, konsumującego obiad w towarzystwie dwóch mężczyzn. Zauważył ją i z daleka skinął głową.\nTajemniczy Brunet był mężczyzną mniej więcej czterdziestoletnim. Wysoki, szczupły, z ciemnymi włosami, brązowymi oczyma i harmonijnymi rysami twarzy. Uśmiechał się olśniewająco. Z całą pewnością wzdychała do niego niejedna kobieta z biurowca, wiele z nich oglądało się za nim, gdy szedł przez hol.\nOna także czasem zerkała w jego stronę. Jak mogłaby tego nie robić, skoro był tak pociągający? Zresztą w tym zerkaniu nie było nic złego. Podobali jej się również inni mężczyźni: Pitt, Clooney, Żebrowski… Stawiała go w tej samej kategorii, co gwiazdy kina: niedostępny obiekt, na którym z przyjemnością można zawiesić oko.\nW świetle tego, co powiedział w nocy Sebastian, poczuła nagły paraliż. Czyżby mąż intuicyjnie wyczuł jej ukryte pragnienia? A może on chce, żebym go zdradziła, bo potrzebuje pretekstu do rozwodu? – przemknęło jej przez głowę. Niedoczekanie twoje.\nZ miejsca opuścił ją apetyt na kremówkę. Szybko wyszła z sali restauracyjnej. Musiała oddalić się od źródła umysłowych pokus.\n– Jestem! – krzyknęła w stronę uchylonych drzwi od pokoju Pączka.\n– Dobrze, dobrze, dobrze. Dziękuję. Bardzo ładne buty, takie seksowne. Ach… Pani to nosi takie ładne spódniczki i buciki. Ma pani tyle par, chyba ze czterdzieści…\n– Pięćdziesiąt – poprawiła go perfidnie.\n– Pięćdziesiąt par szpilek. Pięćdziesiąt par seksownych szpilek. Małgorzata nie ma ani jednej. Małgorzata chodzi w adidasach i trampkach. Powiedziałem jej, że jeżeli choć trochę utyje, to będę ją bardzo kochał i nosił na rękach, i kupię jej śliczne sukienki oraz szpilki. Przed ślubem ważyła dokładnie sześćdziesiąt pięć kilo. Oszukała mnie, schudła dwadzieścia kilo, a miała być zawsze taka sama. Brałem ślub z zupełnie inną kobietą. Wolałbym, żeby była taka, jak wtedy, zanim zaczęła się permanentnie odchudzać. To stało się jej obsesją. Ona wciąż jest na diecie, nosi dres i trampki, chodzi na siłownię oraz basen. Jest chuda, żylasta i koścista, wygląda ohydnie. Ach… Gdyby była taka jak dawniej! Mogłaby mieć nawet dwadzieścia par szpilek. To by się zgadzało: sześćdziesiąt pięć kilo i dwadzieścia par szpilek.\n– Zgodnie z pana rachunkiem powinna mieć sześćdziesiąt pięć par butów – zasugerowała Patrycja.\n– Nie, to się nie zgadza! Za każdy kilogram, który straciła, wychodzi minus jedna para. Powinna chodzić boso. A jeśli zrzuci jeszcze kilogram, to wszystko diabli wezmą. Straszny chaos. – Złapał się oburącz za głowę. – Okropna oszustka.\nIdiota – pomyślała z wrogością. Powinien całować żonę po stopach za to, że trwa z nim w tym małżeńskim obłędzie. Zapewne w codziennym pożyciu był trudniejszy niż w biurze, gdzie musiał choć trochę panować nad sobą.\nBeznadziejny dzień w pracy dobiegał końca. Czekał ją powrót do domu i spotkanie twarzą w twarz z mężem. Wciąż miała mieszane uczucia w stosunku do niego. Nadal nie wiedziała, jak interpretować nocną rozmowę. W jej głowie dojrzewał pomysł, aby zapytać go wprost, czy ma kochankę, lecz czuła, że tylko by się ośmieszyła. Trzeba było w końcu spojrzeć prawdzie w oczy: Sebastian był po prostu impotentem.\nRozbolał ją ząb. Nie wiedziała, czy to z powodu stresu, czy może ot tak, po prostu. Położyła chłodną dłoń na policzku i jęknęła. Przypomniała sobie, że na wieczór jest umówiona z koleżankami w kawiarni Alter Ego. Już wcześniej nie miała nastroju do zabawy, ząb przesądził sprawę. Napisała SMS-a do swej najlepszej przyjaciółki Elwiry, że nie przyjdzie. Po chwili otrzymała od niej odpowiedź z radą, aby zajrzała do nowo otwartego gabinetu stomatologicznego przy ulicy Bocheńskiej, a po wizycie przyjechała na spotkanie.\n– Chciałbym cię przeprosić – powiedział mąż, wyciągając w jej stronę pudełko owinięte w ozdobny papier i przewiązane wstążeczką. – Proszę, to dla ciebie.\n– Och… Seba, kupiłeś mi prezent?\n– Czuję się winny – przyznał. – To było bardzo głupie, nie chciałem cię urazić.\nWewnątrz pudełka znajdowały się skórzane botki w wiśniowym kolorze, właśnie takie, o jakich marzyła od dłuższego czasu, lecz przed zakupem powstrzymywała ją cena, a także fakt, że posiadała już kilkadziesiąt par innych butów.\n– Wow! Jakie śliczne! – Zawisła na szyi męża. – Nie musiałeś mi ich kupować – stwierdziła, przypominając sobie stan konta. – Przeprosiny i tak zostałyby przyjęte.\nSebastian pogłaskał ją po plecach.\n– Cieszę się, że ci się podobają. W razie gdyby coś ci nie pasowało albo gdyby były niewygodne, można wymienić na inne. No, przymierz – zachęcił.\nNowe kozaczki leżały jak ulał.\n– Cudowne! Fantastyczne! – Cieszyła się jak dziecko.\nUwielbiała buty – stanowiły jej prawdziwą słabość. Miała też mocno zakorzenione poczucie, że dostatek butów jest synonimem stabilizacji materialnej.\nJej rodzice nie byli zamożni, uściślając, ledwo wiązali koniec z końcem. Należeli do ludzi, którym zawsze wiatr wieje w oczy. Brakowało im zaradności, nie mieli wpływowych znajomych, nie potrafili rozpychać się łokciami i wykorzystywać okazji. Cechowała ich za to skrajna uczciwość oraz bogobojność. Swoje dwie córki wychowywali według surowych zasad.\nPatrycji i jej siostrze Laurze wpojono, że powinny zachowywać się skromnie, taktownie i delikatnie, a uroda nie może służyć osiąganiu korzyści. Dziewczynki miały być ciche i łagodne w myśl zasady: „Siedź w kącie, a znajdą cię” oraz „Z dużą pupą wszędzie się zmieścisz, z dużą buzią nie”. Poprzez całe dzieciństwo wpajano im te i inne mądrości, które w dorosłym życiu okazały się zupełnie nieprzydatne, a wręcz szkodliwe, gdyż obydwie zostały wychowane na istoty niezaradne i pozbawione sprytu.\nSkrajna uczciwość i pozostawanie biernym wobec przeciwności losu sprawiły, że rodzice Pati wciąż balansowali na granicy ubóstwa. Dziewczęta nie miały modnych strojów i butów ani fajnych zabawek. Z zazdrością spoglądały na zasoby rówieśników, lecz nie próbowały zrealizować swoich marzeń na własną rękę. Doceniały ciężką pracę rodziców i pełny żołądek, godziły się na donaszanie ciuchów po dzieciach zamożniejszych krewnych. O ile w przypadku ubrań można było jakoś funkcjonować, o tyle brak porządnego obuwia odczuwały bardzo dotkliwie. Każda z nich miała zawsze adidasy oraz jedną parę wyjściowych butów, które musiały pasować do każdego rodzaju ubrania, zatem były to proste czarne półbuty. Pierwsze szpilki dostały z okazji studniówki, przy czym, ponieważ Laura była o dwa lata starsza, gdy przyszedł czas Pati, buty nosiły wyraźne ślady użytkowania.\n– Powinnaś się cieszyć – powiedziała wtedy matka – że w ogóle pójdziesz na bal. Od ust sobie odejmujemy, żeby zapłacić za twoją studniówkę.\nDlatego też, gdy Patrycja już dorosła i zaczęła pracować, za pierwszą wypłatę kupiła piękne buty na dziesięciocentymetrowej szpilce. Do tej pory pamiętała ten cudowny zapach miękkiej, dobrze wyprawionej skóry. Fantastyczny aromat nowości…\nPati, choć była obdarzona inteligencją i pracowitością, nigdy nie zrobiła oszałamiającej kariery zawodowej. Na owocach jej pracy zawsze żerował ktoś inny, uniemożliwiając jej awans lub osiągnięcie lepszej pozycji finansowej. Godziła się na to ze stoickim spokojem, wierząc, że „Kto urodził się pod wozem, ten na wóz nie wyjdzie”. I prawdą w jej przypadku okazało się stwierdzenie, że gdyby ciężka praca przynosiła bogactwo, to najzamożniejsi byliby niewolnicy. Patrycja bowiem zawsze wkładała dużo wysiłku w swoje zawodowe być albo nie być. We własnym przekonaniu i tak nie powinna narzekać: miała dach nad głową, pełen żołądek, garderobę, w której nie brakowało przyzwoitych ubrań, oraz ponad pięćdziesiąt par butów i stać ją było na to, aby kupować następne.\nRadość związaną z nowymi butami przyćmił bolący ząb. Nie było wyjścia, musiała poszukać fachowej pomocy, w przeciwnym razie miałaby zmarnowany cały weekend. Z nadzieją, że zostanie przyjęta, chociaż nie była umówiona na wizytę, udała się do gabinetu, który poleciła jej przyjaciółka.\nWeszła do niewielkiej, pustej poczekalni. Z wieszaka na płaszcze zwisało jedno okrycie, więc prawdopodobnie w gabinecie był pacjent. Pojawienie się Patrycji zostało odkryte za sprawą fotokomórki przy wejściu.\n– Dzień dobry. Pani chyba nie była umówiona, prawda? – zapytała asystentka, która wyjrzała z gabinetu.\n– Nie. Przepraszam, nie miałam numeru telefonu, ale bardzo boli mnie ząb – jęknęła wymownie Pati. – Czy mogę liczyć na pomoc?\n– Myślę, że nie powinno być problemu. Nie mamy już na dzisiaj nikogo. Dam pani do wypełnienia krótką ankietę na temat zdrowia ogólnego.\n– Bardzo dziękuję. – Uśmiechnęła się nieco krzywo.\n– Nie ma sprawy. Proszę zdjąć płaszcz i poczekać. W gabinecie jest jeszcze pacjent.\nAsystentka wskazała Patrycji jedno z czterech stylowych krzeseł stojących wokół niedużego okrągłego stolika przykrytego ręcznie haftowaną serwetą. Pati z uznaniem rozejrzała się po poczekalni. Jak na przedsionek piekieł, miejsce sprawiało nader przyjemne wrażenie, ze ścianami pomalowanymi na żywe kolory, domowymi meblami, półką pełną zabawek i książek dla dzieci oraz czasopism dla dorosłych pacjentów.\nPatrycja źle znosiła ból i bała się zastrzyków. Tylko zdrowy rozsądek powstrzymywał ją przed pierzchnięciem w popłochu – odwlekanie wizyty pogorszyłoby sytuację. Liczyła na to, że dentystka będzie sympatyczną kobietą bez sadystycznych ciągot. Wypełniła ankietę i z rosnącym niepokojem oczekiwała na wezwanie. Po chwili drzwi uchyliły się i z gabinetu wyszedł mężczyzna. Pati obrzuciła go badawczym spojrzeniem. Nie wyglądał na ofiarę przemocy.\n– Proszę, pani Patrycjo. Doktor Drawicz czeka – oznajmiła asystentka.\nPati zaczerpnęła głęboko powietrza. Czuła podpływającą falę strachu. Ząb bolał bardzo, dawał o sobie znać już od kilku dni. Mamo, ratuj! – przemknęło jej przez myśl.\n– Śmiało, proszę wejść – usłyszała zaproszenie z głębi gabinetu. – Nikt tutaj nie torturuje ludzi.\nPatrycja zamarła, a strach wręcz sparaliżował jej kroki, gdyż głos należał do mężczyzny. Uznała, że to coś nienaturalnego. Dentysta powinien być kobietą! Kobiety są delikatne i łagodne. Panowie nie pasowali do tej wizji, oglądali filmy pełne przemocy i toczyli wojny. Poza tym, jak można zaprezentować dziurę w uzębieniu komuś, kto nie powinien mieć nawet bladego pojęcia o niedoskonałościach płci pięknej?\nPonieważ wciąż stała, wahając się, czy wejść do gabinetu, lekarz, najwyraźniej zniecierpliwiony oczekiwaniem, wyszedł jej naprzeciw. I tak oto stanęła niemalże oko w oko ze swoim potencjalnym oprawcą, gdyż dentysta okazał się znacznie wyższym od niej szatynem o przyjemnej powierzchowności. Chociaż nie miał w sobie nic charakterystycznego, pociągła twarz mężczyzny wydała jej się znajoma. Pati nie mogła sobie przypomnieć, gdzie go widziała, zwłaszcza że nazwisko doktora zabrzmiało dla niej raczej obco. A może był po prostu łudząco podobny do kogoś innego?\nStomatolog przyglądał jej się z zagadkową miną. Po krótkiej wzajemnej lustracji, Pati dostrzegła w jego zielonych tęczówkach rozbawienie. Uznała, że zapewne chodzi mu o jej niebywale przerażony wyraz twarzy.\n– A kogóż tutaj mamy? Taka duża dziewczynka, a strach ją obleciał? – zażartował. – Proszę usiąść w fotelu, odprężyć się i powiedzieć, w czym problem. Bo zapewne jest problem, sądząc po pani minie.\n– Boli – jęknęła żałośnie Patrycja, przykładając dłoń do policzka.\n– Uhm… Tak przypuszczam. – Dentysta pokiwał głową i spojrzał wymownie najpierw na Patrycję, później na fotel, potem znowu na Patrycję. – Obiecuję, że przestanie boleć – zapewnił – a każdy grzeczny pacjent dostaje ode mnie upominek. Co my tu mamy? – Zerknął do pudełka na szafce z narzędziami. – Może być naklejka z Zębową Wróżką?\nPati parsknęła tłumionym śmiechem i zajęła miejsce na budzącym grozę fotelu.\n– Grzeczna dziewczynka. Pani Asiu – zwrócił się do asystentki – zakładamy nową kartę, zrobimy szybki przegląd. Nasza pacjentka oprze się wygodnie i szeroko otworzy usta.\nPatrycja zamknęła powieki w tej samej chwili, gdy stomatolog włączył lampę. Mężczyzna szybko ocenił sytuację.\n– Lewa górna szóstka wypełniona, lecz wymaga pilnego leczenia, widzę nowy ubytek obok starej plomby. Poza tym mamy tutaj śliczny komplet zdrowiutkich zębów. Nie ma powodów do obawy, pani Patrycjo. Można śmiało otworzyć oczy – dodał z rozbawieniem.\nZdobyła się na wysiłek, aby spojrzeć na lekarza. W jego zielonych oczach migotały radosne chochliki.\n– No, to co robimy? Leczymy? – zapytał Patrycję.\n– A dostanę Ząbkową Wróżkę?\n– Jasne, ale dopiero po zabiegu.\n– Będzie bolało? – spytała z przestrachem.\n– A boi się pani zastrzyków?\n– Jeszcze jak – przyznała.\n– No dobrze. W takim razie dołożę starań, żeby nic pani nie poczuła. Na początek posmaruję dziąsło magiczną pastą, która sprawi, że po dziąśle będzie biegało stado mrówek. Później nie będzie pani czuła nic, więc zrobimy zastrzyk znieczulający i zabieramy się do dzieła. No dobra, główka do tyłu i otwieramy szeroko buźkę. O tak, bardzo dobrze.\nZadrżała, czując na dziąśle zimny dotyk żelu znieczulającego. Lekarz uśmiechnął się wyrozumiale i rozsmarował specyfik. Przez następną godzinę siedziała spokojnie na fotelu, słuchając zachwytów doktora nad puszczą pogrążoną w jesiennych mgłach. Dowiedziała się, że wcześniej prowadził praktykę gdzieś w centralnej Polsce, lecz kilka miesięcy temu zamieszkał w Niepołomicach. Przez cały czas, gdy Patrycja siedziała z szeroko otwartymi ustami, jemu również usta się nie zamykały, wciąż coś mówił, jak nie do niej, to do asystentki.\n– No, gotowe – stwierdził w końcu ku jej zdumieniu, gdyż faktycznie nic nie bolało, a czas zabiegu minął zaskakująco szybko.\nLekarz zdjął jednorazowe rękawiczki i wstał z obrotowego taboretu, o który opierał się jednym pośladkiem. Podszedł do szafki i pogmerał w pudełku.\n– Proszę, zgodnie z obietnicą Ząbkowa Wróżka dla grzecznej pacjentki. No jak, boli?\n– Nie, ale mam zdrętwiały policzek – wymamrotała. – Będę teraz mówić półgębkiem.\n– Do dwóch godzin powinno przejść.\n– Fatalnie. Mam babski wieczór z koleżankami – oznajmiła.\n– Na szczęście to nie randka. W przeciwnym razie mógłbym odczuwać wyrzuty sumienia, że popsułem pani zabawę.\n– Dziękuję za Ząbkową Wróżkę.\nPo wyjściu z gabinetu zerknęła na zegarek. Uznała, że nie jest jeszcze zbyt późno, aby dołączyć do dziewczyn. Zapewne były już rozochocone i w dobrych nastrojach, a ona rozpaczliwie potrzebowała odrobiny radości.\nMgła stężała jeszcze bardziej, widzialność spadła niemalże do zera, a opary stały się wręcz duszące. Kobieta spoglądała w mlecznobiałą pustkę, której nie prześwietlały nawet uliczne latarnie. Znowu poczuła napływającą falę niepokoju, nie po raz pierwszy w ciągu ostatnich kilku dni. Coś w jej życiu było nie tak jak powinno, ale ona nie potrafiła sprecyzować źródła swoich obaw. Czy chodziło o nudną, odmóżdżającą pracę? O ogólną sytuację polityczną i gospodarczą, która zaciążyła wielu takim jak ona, przeciętnym zjadaczom chleba? A może nadal, mimo przeprosin, gnębiło ją wspomnienie nocnej rozmowy?\nOch… Gdybym tylko mogła komuś o tym powiedzieć. Byłoby mi lżej, gdybym to z siebie zrzuciła, ale komu mam zaufać? Izie, zdeklarowanej feministce? Naszej Złotoustej Jolce, wybuchowej choleryczce, zawsze potrafiącej wykrakać czarny scenariusz? Czy Ani, wiecznie przestraszonej kurze domowej, żyjącej w cieniu własnego męża-tyrana, której postawa życiowa jest wodą na młyn dla Izy? A może Elwirze, niepoprawnej romantyczce, singielce patrzącej na świat przez nazbyt różowe okulary?\nZe wszystkich koleżanek Pati najbardziej ceniła Elwirę, lecz zdawała sobie sprawę, że marny z niej doradca. Przyjaciółka była marzycielką i poszukiwała księcia z bajki. Nagabywana o życie uczuciowe, odpowiadała z uśmiechem, że jedyny mężczyzna idealny, jakiego poznała, został zaobrączkowany przez Patrycję, więc dopóki ludzkość nie opracuje sensownych technik klonowania, ona pozostanie singielką.\nKiedyś, będąc pod wpływem trzech pełnych kufli piwa, Pati próbowała dociec, czy przyjaciółka nie podkochuje się w Sebastianie. Ta kategorycznie zaprzeczyła, twierdząc, że ceni w nim wyłącznie przymioty duchowe, natomiast fizycznie nie czuje żadnej inspiracji i równie dobrze mogłaby snuć fantazje erotyczne na temat sztachety w parkanie.\n– Owszem, niczego sobie ten twój mężuś – powiedziała wtedy. – Całkiem przystojny, ale chociaż ładnie zbudowany, to jak dla mnie i tak ciut za smukły, wolę masywniejszych facetów. Takich z krzepą! Jak Pudzianowski na przykład. – Czknęła, upijając łyk piwa. – Eee… No może nie Pudzianowski, ten ma jednak trochę za dużo mięśni. Ale jak… Jak… – poplątała się w przemyśleniach. – No, nikt sensowny nie przychodzi mi teraz do głowy. Jak wymyślę, to ci powiem. Sebciu jest dla mnie nazbyt delikatny i schludny, nie lubię aż tak metroseksualnych. Uwierz mi, że źle bym się czuła z mężem, który spędza przed lustrem co najmniej tyle samo czasu co ja, albo ubierającym się lepiej ode mnie, bo z modą nie jestem na bieżąco. Sorki, Patuś, dla mnie z tegoż właśnie powodu Seba jest totalnie aseksualny. Ale charakter ma chłopak w porzo – dodała dla sprawiedliwości.\n– W porzo – przyznała lekko wstawiona Patrycja, czując, jak kamień spada jej z serca, gdyż od dłuższego czasu gryzła się myślą, że przyjaciółka może być nieszczęśliwie zakochana.\nDziewczyny były w komplecie. Zajmowały stolik w głębi niezwykle pustego, jak na tę porę, lokalu. Mgła skutecznie odstraszyła potencjalnych gości, jednak na piątkę przyjaciółek nie działały żadne warunki atmosferyczne i chyba tylko kataklizm powstrzymałby je przed wyjściem z domu. Piątkowe spotkania były utrwalonym rytuałem. Barman znał ich imiona i co dwa tygodnie rezerwował dla nich ten sam stolik. Zgodnie z przewidywaniami Pati, Iza, Jola, Ania i Elwira zdążyły wprawić się w dobry humor. Przed kobietami stały w połowie opróżnione kufle i szklanki. Przyjaciółki wypełniały kawiarnię radosnym zgiełkiem.\n– Cześć, laski – jęknęła półgębkiem Patrycja, rozpinając guziki płaszcza zgrabiałą z zimna dłonią. – Sorki, dentysta dał mi znieczulenie i nie mogę mówić.\nKoleżanki przywitały ją ożywionym zgiełkiem.\n– Hej, Patuś! Żyjesz jeszcze? Moje biedactwo. – Elwira zawisła na szyi przyjaciółki i cmoknęła ją siarczyście w zdrowy policzek. – Bardzo cierpiałaś?\n– Nawet nie. Facet najpierw posmarował mi dziąsło maścią przeciwbólową, a dopiero potem wbił igłę.\n– Facet?! Byłaś u dentysty faceta? Poważnie?! – zdziwiła się Iza.\n– A co w tym dziwnego? – zapytała Ania.\nIzabela, śliczna kobietka o gęstych, prostych włosach w kolorze jasnego blondu, obciętych w modnego, ekstrawaganckiego boba, wydęła z pogardą zmysłowo wykrojone usta.\n– A choćby to, że większość dentystów to kobiety. W każdym razie ja nigdy nie spotkałam dentysty faceta.\n– Ja też nie – stwierdziła Jola.\n– Ani ja – przyznała Elwira.\n– Ani ja, aż do dzisiaj.\nPati przewiesiła przez wolne krzesło płaszcz oraz torebkę i usiadła wśród koleżanek.\n– No i jak było? – dociekała Izabela.\nW jej oczach czaiła się kpina. Koleżanka czekała sposobności, aby wydrwić nieznajomego mężczyznę. Odkąd przed dwoma laty jej mąż, biznesmen, odszedł z młodszą sekretarką, Iza dyszała nienawiścią do całej męskiej populacji i z politowaniem traktowała kobiety, które potrzebowały oparcia w postaci faceta. Ona jeszcze przed rozwodem wykazywała się ogromną niezależnością i miała feministyczne poglądy, dezercja Jakuba pogłębiła tylko jej przekonania.\n– Normalnie. Kazał mi wygodnie usiąść i szeroko otworzyć usta. Najpierw włożył tam obleczone w gumę palce. Później wyjął olbrzymie wiertło i naparł na dziurę w moim zębie, aż mi ślina pociekła – zasepleniła Patrycja, pocierając dłonią wciąż zdrętwiały policzek.\n– Strasznie podniecający opis. – Iza uniosła w górę lewą brew.\n– Oj tam, oj tam! – zmitygowała ją Jolka. – A doktorek jaki?\n– A jaki może być facet dentysta? – Iza wzruszyła ramionami. Nie wiedzieć czemu, od razu się do niego uprzedziła. – To pewnie ciota. Taki zawód nie pasuje do prawdziwego mężczyzny. Niech zgadnę. To zniewieściały picuś-glancuś: biały chałacik, spodenki w kancik i wypielęgnowane dłonie o długich, chłodnych w dotyku palcach. Typ zupełnie aseksualny. Już samo to, że całymi dniami grzebie ludziom w paszczach! Fuj! Obleśne! Dłubanie w zębach, próchnicach i dziurach zupełnie go dyskwalifikuje. Żaden normalny facet nie jest dentystą. Ginekolog, owszem, to raczej męska profesja, ale dłubidziurek?\nDziewczyny parsknęły zgodnym śmiechem. Patrycja zaśmiała się półgębkiem i nawet nie próbowała stawać w obronie sympatycznego doktora.\n– Przypominam ci, perełeczko, że ginekolog, jak by na to nie patrzeć, to też dłubidziurek – wtrąciła rezolutnie Jolka, wywołując wśród koleżanek prawdziwą euforię.\n– Ble… – Iza zadygotała z obrzydzenia. – Ok-rop-ność!\n– Oj przestań! A coś ty się tak na niego uwzięła? Na oczy go nie widziałaś… – próbowała interweniować Anka.\n– I nie zamierzam. Jeśli stomatolog, to tylko kobieta, a nie jakiś wynaturzony typ. Tacy mnie w ogóle nie kręcą.\n– Eee… Mnie też nie – przyznała Jolka.\n– Prawdziwy mężczyzna powinien mieć w sobie coś samczego – stwierdziła Elwira. – Musi ociekać testosteronem, mieć krzepę w garści i w ogóle, no wiecie – zademonstrowała kulturystę prężącego muskuły – być jak drwal! Bo facet, Anula, winien mieć w sobie jakąś barbarzyńską, pierwotną siłę. Musi być trochę toporny, twardy, taki, żebym czuła się przy nim jak drobna kruszynka, żeby mnie chronił, o!\n– I żeby był konsekwentny i stanowczy, a nie jakiś mięczak – podsunęła Jola.\n– O! Dzięki za podpowiedź! – ucieszyła się Elwira.\n– I żeby nosił cię na rękach – dodała usłużnie przyjaciółka.\n– No, pasowałoby.\n– I żeby mu po barbarzyńsku pot ociekał spod pach oraz cuchnęły skarpety – zakpiła Iza, wywołując kolejną salwę śmiechu.\n– Litości! Izolda! Ja nie mogę się śmiać. Ojej! Ależ to nieprzyjemne uczucie, mieć zdrętwiałe pół twarzy.\n– Panie Tomku! Jeszcze jedno z sokiem poproszę! – Iza uniosła kufel w stronę rozbawionego barmana, który przysłuchiwał się ich wywodom, udając, że poleruje lśniące czystością kieliszki. – Drwal czy dentysta, wszystko jedno – stwierdziła i potrząsnęła zalotnie włosami, gdyż do kawiarni weszła właśnie gromadka mężczyzn. – Każdy facet to pies. Jak tylko poczuje chęć, to goni jak głupi. Pies! Po prostu pies!!!\nBarman przyniósł Izie kolejny kufel piwa. Puścił do niej oko i cichutko warknął, wywołując radość wśród z lekka podchmielonych dziewcząt.\n– Życzą sobie panie coś jeszcze? Kaganiec, smycz? Coś do picia?\n– Dla mnie martini – poprosiła Elwira.\n– A ja proszę o kawę – powiedziała Patrycja.\n– Kawę? Nie rozśmieszaj mnie – zakpiła Iza.\n– Jestem zmotoryzowana.\n– A nie możesz wracać na butach, a jutro przyjść po samochód?\n– Zimno! Zimno – utyskiwała Iza. – No to zadzwonisz po swojego samca, żeby zwinął cię do domu. Piwo? Ja stawiam.\n– Panie Tomku, piwo dla mojej cierpiącej przyjaciółki. Proszę nie żałować soczku.\n– Już niosę, szefowa.\nIza podziękowała i odprowadziła go wzrokiem.\n– Ej! Nie gap się tak. Jest zaobrączkowany – syknęła cichutko Ania.\n– Ma seksowny tyłek, więc się gapię – powiedziała półgłosem, nie zważając na to, że mężczyzna może usłyszeć. – Wolno mi. Tylko faceci mogą popatrywać za młodymi dupami? Mężczyźni też mają to i owo do pokazania. Dranie! Cholerni hipokryci i szowiniści!\n– Lepiej nie pij więcej piwa – podsunęła życzliwie Ania. – Robisz się agresywna.\n– No nie! Mam być wystraszoną kurą domową?! Klękajcie żony, bo pan i władca czuwa? Przejrzyj na oczy, dziewczyno! Jak twojemu Robercikowi odwali, to też pójdzie w tango, choćbyś nie wiem jak dobrą żonką była. Czekaj, czekaj… Niech no mu tylko stuknie czterdziecha, ja ci to mówię! – Uderzyła się w pierś. – Mój Kuba też był świętoszkowaty. Co niedziela do kościółka, kilka razy w roku spowiedź. Na żadną laskę nie popatrzył. Ufałam mu bardziej niż samej sobie, a on miał we łbie młode lafiryndy, dziwkarz jeden!\n– Hej! Dziewczyny, bez kłótni! – uciszyła je Elwira. – Powiedz – zwróciła się do Pati – jaki jest ten doktor: stary, młody, przystojny, zaobrączkowany?\n– Ho, ho, ho. Czyżbyś była chętna? – zakpiła Iza, której piwo najwyraźniej uderzyło do głowy. – Dopiero co myślałaś o rosłym drwalu. Szybko zmieniasz upodobania.\n– A co tam! Dentysta wcale nie musi być taki najgorszy. Wiesz, jak jest: romantyzm i fanaberie to jedno, ale muszę twardo stąpać po ziemi. Nastały trudne czasy. Dobrze mieć odpowiednie zaplecze. Seksownym ciałkiem mogę nakarmić jedynie oczy, a żyć jakoś trzeba.\n– No pewnie – przyznała Anka – we dwoje łatwiej. I o kredyt, i o…\n– I o zszargane nerwy – weszła jej w zdanie Iza. – Daj spokój, Anka! Bez chłopa doskonale da się funkcjonować. Przynajmniej nikt nie marudzi, że zupa za słona, że za dużo kasy wydajesz, że dzieci nieznośne…\n– Przestań, nie wszyscy są tacy sami.\n– Wszyscy, wszyscy. Zupełnie nie rozumiem, na co Elwirze facet.\nPowrót barmana ostudził na moment zapał dziewczyn. Mężczyzna zebrał puste naczynia i zastąpił je świeżymi zamówieniami.\n– A czemu nie? – wróciła do tematu Anka. – Nie jest głupia. Czasy faktycznie są coraz gorsze. A taki dentysta musi całkiem przyzwoicie zarabiać.\n– Jasne. I wyrywa zęby oraz co ładniejsze pacjentki.\n– Ależ ty jesteś uprzedzona – stwierdziła Ania. – Rozwiejmy wątpliwości. Patka, podrywał cię? Próbował się z tobą umówić? Dał ci numer telefonu, wizytówkę?\nPatrycja pokręciła głową.\n– Nie, ale zamiast wizytówki dał mi naklejkę z Ząbkową Wróżką.\n– Co?! – Głosy przyjaciółek zlały się w jeden zdziwiony chór.\nPatrycja z diabolicznym uśmiechem na nieścierpniętym półgębku wyjęła z torebki nalepkę i pokazała koleżankom. Przyjaciółki z chichotem rzuciły się do oglądania drobiazgu.\n– Ale palant, jak słowo daję! – prychnęła Iza.\n– No coś ty! To takie słodkie – zaprotestowała Elwira.\n– Taa… Jasne! Wyrwał Patrycję na nalepkę dla małych dziewczynek. Pewnie rozdaje je wszystkim młodocianym pacjentkom. Nie dość, że ciota, to jeszcze pedofil.\n– Ja nie mogę. – Ania przewróciła oczami. – Ależ ty masz dzisiaj odpały! Facet chciał pewnie być miły. To oczywiste, że rozdaje naklejki dziewczynkom, po to je ma w gabinecie. No, to podrywał cię w końcu czy nie?\n– Zdecydowanie nie – odparła Patrycja, a następnie pociągnęła łyk piwa.\n– A był zaobrączkowany? – dociekała Elwira, której najwyraźniej przypadła do gustu myśl, aby dla odmiany poromansować z dentystą.\n– Nie mam pojęcia. Był zagumkowany. To znaczy miał jednorazowe rękawiczki. Chociaż nie. Zdjął je, jak dawał mi naklejkę, i nie miał obrączki – przypomniała sobie.\n– Hura! A przystojny chociaż?\nPatrycja wzruszyła ramionami i podrapała się w głowę.\n– Nie przyjrzałam mu się aż tak wnikliwie. Bardzo wysoki. Dużo wyższy ode mnie.\n– Miał mięsień piwny? – drążyła Elwira.\n– Z całą pewnością nie miał brzucha, zauważyłabym taki szczegół. Był szczupły, ale w granicach rozsądku.\n– Ale nie był totalnym pasztetem?\n– Na pewno nie, zapamiętałabym. Niczym się nie wyróżniał. Całkiem przeciętny facet. Miał lekko garbaty nos, ale to go nie szpeciło. Dużo mówił i był dość miły.\n– Podrywacz – zasugerowała Izabela.\n– No dobra. W poniedziałek będę musiała zrobić przegląd zębów – stwierdziła Elwira – bo dawno nie byłam u stomatologa i ciekawa jestem, czy nie pojawiły mi się jakieś ubytki.\n– Nie!!! – zawyła boleśnie Iza. – Czy i ty już całkiem zgłupiałaś? Na cholerę ci facet? Źle ci? Pomyśl: nie musisz nikomu podawać obiadków, dźwigać siat z zakupami, łazienka należy tylko do ciebie, w toalecie nikt nie zostawia podniesionej deski klozetowej, nie zbierasz poupychanych wszędzie śmierdzących skarpet, przepoconych koszulek i innych męskich szmat. Nie musisz znosić w łóżku pierdzącego trolla. Nikt ci nie skrzeczy za uszami, nie rozładowuje na tobie frustracji, nie zdradza cię z seksowną dupcią, a w końcu nie wymieni cię na młodszy model! Elwira! Niczego cię nie nauczyłam? Facet? Czemu nie?! Ale, na litość boską, nie na stałe, lecz z doskoku! Takiemu bardziej zależy, bardziej się stara, seks jest bardziej odświętny. Nie bądź głupia! Elwira, ostrzegam cię…\n– A wiesz, że mimo wszystko Izka ma rację? – dodała grobowym głosem Ania, chociaż jeszcze przed chwilą sama stawała okoniem.\n– O widzisz? – Iza ucieszyła się, że ma poparcie u koleżanki. – Zaufaj doświadczonej mężatce, ta to ma dopiero w domu cud, miód i orzeszki!\n– Oj, bez przesady! Pesymistki! – wtrąciła Jolka, która najwyraźniej wpadła w fazę spolegliwości. – Nie obrzydzajcie dziewczynie. Może i na nią przyszedł w końcu czas? Ileż można wracać do pustego domu? Człowiek nie nadaje się do życia w samotności. Tak już ten świat funkcjonuje, że musimy łączyć się w pary. W pojedynkę dobrze jest tylko przez chwilę. Popatrzcie lepiej na Patkę i Sebka, im się udało. Małżeństwo idealne: nie kłócą się, Seba patrzy w Patrycję jak w obrazek, kupuje jej prezenty, niemalże nosi na rękach. To, że nasi byli mężowie okazali się kretynami, nie oznacza od razu, że każdy facet to palant!\n– Taa… Jasne. Mnie Kuba też kupował prezenty, jak miał wyrzuty sumienia. Facet nigdy nie kupuje prezentów bez powodu – broniła swojego stanowiska Iza.\nPrzy stoliku rozgorzała gwałtowna kłótnia. Dziewczęta sprzeczały się, nie mogąc osiągnąć konsensusu. Patrycja, której wciąż cierpło pół twarzy, słuchała tego w milczeniu. Cóż, żadna z nich nie miała idealnego związku, ona również. W oczach innych jej małżeństwo uchodziło za stuprocentowo idealne, lecz w rzeczywistości wcale takie nie było. Na domiar złego Jolka, chcąc nieco ostudzić zapał koleżanek, postanowiła zmienić temat.\n– A ty masz znowu nowe buty? – zagadnęła Patrycję.\n– No, tak – odparła właścicielka wiśniowych botków.\n– Pokaż, pokaż – zażądała Iza, która była wprost zbzikowana na punkcie mody i zakupów. – Ja nie mogę! Ale ekstra! Gdzie kupiłaś? Ile dałaś?\n– Dostałam od Seby – wymamrotała Patrycja, czerwieniąc się po czubki uszu.\n– Co mówisz? – drążyła Jola.\nPatrycja pokręciła głową i powtórzyła głośno, skąd ma nowe buty. Nieumyślnie dolała tym samym oliwy do ognia, wzniecając na nowo poprzednią wymianę zdań.\n– Bez okazji – skłamała. – Po prostu kupił.\n– Ależ on jest słodki – westchnęła Ania. – Mój drań w życiu by mi nic nie kupił. Gdybym to zrobiła bez uzgodnienia z nim, zaraz zaczęłoby się utyskiwanie na rozrzutność, bo skoro jemu wystarczają trzy pary, to i mnie także powinny.\n– Od Seby? – zapytała drwiącym tonem Iza. – Wie-dzia-łam!!! On musi mieć coś na sumieniu. Ja ci to mówię!!! To niemożliwe, żeby facet kupował żonie buty. Anka ma rację. Każdy normalny facet utyskiwałby, że wydajesz kasę na pięćdziesiątą parę, podczas gdy on zadowala się trzema i chodzi w nich przez kilka sezonów!\nPati zmarkotniała. Ziarno rzucone przez Izę w spulchniony piwem rozsądek wykiełkowało. To oczywiste, że Sebastian miał coś na sumieniu, wręczając jej buty. I możliwe było, że jego impotencja miała jakiś bardzo realny powód. A może dlatego wciąż brakowało im na wszystko kasy i ledwo wiązali koniec z końcem? Może on trwonił ich pieniądze na inną? Może zdrady ciągnęły się od dawna, lecz z uwagi na Sarę mąż nie chciał odchodzić?\nSpojrzała na czubki swoich pięknych kozaczków i straciła humor. Poczuła znużenie, zapragnęła znaleźć się gdziekolwiek, byle z dala od ironicznych uwag Izy, które, chociaż były strzałami wypuszczanymi w ciemno, trafiały do celu.


Poznaj swój mały kraj | Harcerskie.com\n19 października, 2016 9 lutego, 2017 Redaktor Gry i zabawy,Pomysł na zbiórkę\nHarcerstwo poprzez swoją działalność propagującą turystykę i krajoznawstwo ma wiele wspólnego z innym działającym na terenie całego kraju towarzystwem, a mianowicie Polskim Towarzystwem Turystyki i Krajoznawstwa, czyli popularnym PTTKiem. W szeregach ZHP nie brakuje instruktorów, czy nawet całych drużyn zrzeszonych w obu organizacjach, czy też biorących udział w imprezach takich jak np. marsze na orientację, czy górskie rajdy, które organizuje właśnie PTTK. Niejeden harcerz może się poszczycić także uprawnieniami przewodnika górskiego uzyskanymi w towarzystwie.\nPoszerzając horyzonty działania swojej drużyny, czy zastępu, każdy funkcyjny może skorzystać z bogatej oferty towarzystwa i wpleść w program działania element aktualnej oferty PTTK w jego mieście. Plusem towarzystwa jest bowiem jego zasięg. Przypuszczalnie nie ma w Polsce miasta, które nie miało by swojego, lokalnego oddziału, a to właśnie z takimi, drużynom najłatwiej będzie nawiązać współpracę.\nPrzykładem ciekawej propozycji PTTK, z której mogą skorzystać harcerze są bez wątpienia odznaki turystyczne. Każdy oddział oferuje możliwość zdobycia odznaki Turysty Ziemi (np. Rybnickiej, Raciborskiej, Kłodzkiej itp.). Zabawa polega na tym, że osoba zainteresowana uzyskaniem odznaki nabywa specjalną książeczkę (koszty nie są wysokie więc prawdopodobnie każdą drużynę będzie stać na pokrycie ich z własnej kasy). Książeczki zawierają opisy wielu miejsc (dzielnic, wiosek czy sołectw) znajdujących się w obrębie, bądź okolicy konkretnego miasta.\nOsoba zainteresowana zdobyciem odznaki musi odwiedzić wymaganą ilość miejsc i potwierdzić swój pobyt dowolną pieczątką zawierającą adres. Może to być nawet pieczątka sklepu spożywczego, czy biblioteki wbita do książeczki.. Wycieczki po pieczątki mogą się odbywać albo pieszo albo rowerem. W zależności od środka transportu różna jest ilość wymaganych miejsc, które trzeba odwiedzić, aby zdobyć odznakę. Poszczególne wymagania, które niekiedy mogą być poszerzone np. o odbycie jednej czy kilku wędrówek wyznaczonym szlakiem, dostępne są w regulaminach poszczególnych siedzib PTTK, a zazwyczaj także publikowane na ich stronach internetowych.\nProjekt zdobycia odznaki turysty konkretnej lokalizacji, na której działa drużyna, może mieć dla harcerzy wiele pozytywnych skutków. Po pierwsze przyczyni się do o wiele lepszego poznania rodzinnej ziemi, odkrycia nowych miejsc bądź nieznanych dróg. Po drugie pozwoli na zorganizowanie przynajmniej kilku ciekawych wycieczek, w trakcie których, jak wiadomo, może się wiele wydarzyć. Po trzecie system zbierania punktów w konkretnym celu będzie bez wątpienia motywujący do udziału w zbiórkach.\nDodatkowo drużynowy może poszerzyć program, np. o samozwańczych przewodników i każdemu harcerzowi biorącemu udział w projekcie przydzielić konkretne lokalizacje do których będzie musiał nie tylko doprowadzić wycieczkę, ale także stać się przewodnikiem po okolicy. Nierzadko własne podwórko, które znamy od dziecka, czy wioska leżąca tuż obok kryje w sobie ciekawą historię, lokalną legendę, czy przepiękne miejsce, które dopiero czekają na odkrycie w świadomości naszych harcerzy.\nBieg ulicami miasta Bezludna wyspa – konspekt\nodznaka pttk wycieczka zbiórka


UREA – kosmetyki z mocznikiem do suchej skóry stóp – Pharm Foot\nperełki silnie zmiękczające do kąpieli stóp 95% mocznika\npianka zmiękczająca zrogowacenia 30% mocznika\nspray zmiękczający i usuwający martwy naskórek 25% mocznika\nLinia UREA – kosmetyki z mocznikiem do suchej skóry stóp\nWiecznie popękana skóra, szorstkie pięty i suche skórki przy paznokciach to problem wielu kobiet. Profesjonalne kosmetyki do stóp z mocznikiem – Linia UREA od PHARM FOOT to rozwiązanie na problemy suchych stóp oraz zrogowaciałej skóry. Profesjonalne kosmetyki z mocznikiem do suchej skóry na stopach to skoncentrowana dawka składników aktywnych – prawdziwa ulga dla stóp i paznokci.\nSpecjalistyczne kremy na popękane pięty oraz maści z wysokim stężeniem mocznika mają silne właściwości zmiękczające skórę. Jak to działa? Jakie są dobroczynne właściwości mocznika w pielęgnacji stóp? I dlaczego linia UREA od PHARM FOOT jest prawdziwą rewolucją w skutecznej pielęgnacji stóp i paznokci?\nSucha skóra na stopach – jak sobie z tym poradzić?\nSkóra stóp oraz paznokcie stóp przez cały dzień są narażone na czynniki, które mogą powodować ich uszkodzenia. Choroby tarczycy, zła pielęgnacja, zbyt częste szorowanie stóp pumeksem, chodzenie w obuwiu z odsłoniętą piętą, zbyt rzadkie i nieregularne stosowanie kosmetyków pielęgnacyjnych do stóp oraz paznokci – to wszystko sprawia, że skóra może być sucha, szorstka i popękana. Efekt? Pękanie skóry, ból, szorstkość, uczucie ściągnięcia, swędzenie.\nJak poradzić sobie z uszkodzeniem i przesuszeniem skóry? Profesjonalne gabinety kosmetyczne oraz salony pedicure oferują zaawansowane zabiegi pielęgnacyjne z wykorzystaniem profesjonalnych kosmetyków do pielęgnacji stóp i paznokci. Każdy profesjonalista dobrze wie, że o stopy oraz paznokcie najlepiej dbać nie tylko latem, ale i zimą, przez cały rok. Najlepiej sprawdzą się do tego profesjonalne kosmetyki do stóp PHARM FOOT, które bazują na składniku aktywnym o potwierdzonej przez naukowców skuteczności.\nMocznik w pielęgnacji stóp i paznokci – ulga dla suchej skóry\nMocznik w pielęgnacji stóp i paznokci jest znany od wielu lat. Niezwykłe właściwości mocznika oraz jego wpływ na skórę wykorzystują salony kosmetyczne, kosmetolodzy, podolodzy i salony pedicure na całym świecie, a także w Polsce. Jak działają kremy do stóp z mocznikiem?\nCzym jest sam mocznik? To substancja, która naturalnie występuje w naszym organizmie – w górnych warstwach skóry, w warstwie rogowej naskórka. Mocznik odpowiada za utrzymanie odpowiedniego poziomu nawodnienia wszystkich komórek, które budują naszą skórę. Ma za zadanie sprawić, że skóra jest jędrna, elastyczna i sprężysta.\nSyntetyczny mocznik to humektant wykorzystywany w kosmetyce oraz kosmetologii do produkcji kremów do stóp, balsamów i maści. Dobroczynny wpływ mocznika na kondycję skóry stóp potwierdzono wieloma badaniami. Jak działa mocznik i jakie ma właściwości?\nWłaściwości mocznika w pielęgnacji stóp i paznokci\nMocznik jako składnik kremów do suchej skóry stóp w codziennej pielęgnacji to prawdziwy ratunek na pękające pięty, suchą skórę stóp i pięt oraz rogowacenie naskórka. Krem do stóp z mocznikiem intensywnie regeneruje, zmiękcza i nawilża skórę, szybko niwelując szorstkość skóry oraz efekt pękających pięt. Jego działanie, a także niezwykłe właściwości w kosmetykach zależą od stężenia:\nNiskie stężenia poniżej 5% – pobudza regenerację naskórka, przyspieszając podziały komórkowe różnych warstw naskórka.\nStężenie poniżej 10% – działa nawilżająco, zmiękczająco i przeciwbakteryjnie.\nStężenie poniżej 20% – mocno zmiękcza i złuszcza naskórek.\nWyższe stężenia około 30% – to silne działanie złuszczające.\nW pracy gabinetu kosmetycznego, kosmetyki z mocznikiem to pierwszy etap pracy nad pedicure – zmiękczenie naskórka to baza, od której zależy efekt całego zabiegu.\nKrem do stóp z mocznikiem do profesjonalnej pielęgnacji – linia UREA\nZmiękczający krem do stóp z mocznikiem i pozostałe produkty do stóp od PHARM FOOT z linii UREA to profesjonalne kosmetyki złuszczające, a także nawilżające, które naturalnie pielęgnują stopy oraz paznokcie. Tych preparatów nie może zabraknąć w Twoim gabinecie kosmetycznym:\nPURE PEARLS – perełki zmiękczające do kąpieli stóp z mocznikiem 95%.\nLIQUID SCALPEL – spray do zmiękczania i usuwania martwego naskórka z mocznikiem 25%.\nANTI CALLUS MASTER – pianka do zmiękczania zrogowaceń o działaniu antybakteryjnym i antymikrobowym (mocznik 30%).\nPOINT SOFTENER – silnie zmiękczający, punktowy fluid z mocznikiem 30% na modzele i wrastające paznokcie o działaniu antybakteryjnym i antymikrobowym.\nDERMO reFILLER – krem do stóp na pękającą, bardzo suchą skórę (mocznik 25%).\nDERMO reSOFTENER – krem do stóp zmiękczający i nawilżający (mocznik 10%).\nFOOT MOUSSE – pianka-krem na koniec zabiegu (mocznik 5%).\nZastosowanie to pedicure kosmetyczny, pedicure podologiczny i nie tylko. Sprawdź naszą ofertę profesjonalnych preparatów do stóp z mocznikiem o wysokim stężeniu – do użytku profesjonalnego oraz domowego.


czuĹam siÄ najlepiej i jest to waga sprzed ciÄ - BigMu\nWysłany: Czw 15:12, 10 Kwi 2014 Temat postu: Z tÄ\nOPERACJA...tylko na tyle CiÄ staÄ?! [link widoczny dla zalogowanych] Mam ciemnoczekoladowe loczki do poĹowy plecĂłw.\nPo drugie: ja tez tesknilam.. Zamiast kochaÄ siÄ ze mnÄ\nwoli patrzeÄ jak jakiĹ facet posuwa panienkÄ. (w ciÄ\nzy przytyĹam tylko 6 kg wiec to nie jest efekt przybrania po dziecku)Obecnie waĹźe 88-89 kg i czekam na dalszy spadek wagi. ostatnio kupiĹam Ĺźel Olivia czy on bedzie dobry? [link widoczny dla zalogowanych]\nMam doĹÄ wraĹźeĹ z farbowaniem wĹosĂłw. pozdrawiam DJ Alien - Driver 2003 [Clubbasse Remix] Ja odstepy czasu mam duze, ale dla mnie raz na rok takie porzadne sprzatanie organizmu to wrecz cudowny okres i daje zdrowe i czyste zaplecze na dalszych kilkanascie miesiecy. AĹź tak tam Ĺşle? TeĹź jestem pracownikiem tej firmy od trzech lat. Choc\ncik Adasia super i widaÄ, Ĺźe maĹy zachwycony. U nas sÄ\nsie im Twoje przeprosiny!! [link widoczny dla zalogowanych] ale religia, ktĂłra nawoĹuje do mordowania kogokolwiek JEST ZĹA !!!\nAha, iloĹÄ picia zwiÄkszaj stopniowo, np jutro wypij o 1 kubek wiÄcej niĹź dziĹ. czy ktoĹ z Was robiĹ juĹź coĹ po naczyniaku... Ja o pierdoĹach mogÄ coĹ tam pogadaÄ, ale w powaĹźnÄ\nkonwersacjÄ niestety nie jestem w stanie siÄ wdaÄ. Pozdrawiam i zachÄcam do przebijanie pÄpkĂłw poniewaĹź koĹcowy efekt jest super. wczoraj zjadĹam musli z jogurtem nat, malutki obiadek z drugiego dania , owoc (jabĹko , arbuz , banan) , startÄ\nStaralabym sie uzupelnic magnez , witaminy z grupy b byc moze b12 , witamine C i A. Po zabiegu kilka dni mÄki, nieprzespane noce. Albo zapachu czosnku?? A jak ja mialam jakieĹ zapalenie, to jemu na maĹym zrobiĹa siÄ jakaĹ maĹa wysypka i zaczÄĹa swÄdzieÄ, moja gin przepisaĹa mu jakieĹ tabletki (nie pamiÄtam jakie ale kosztowaĹy ok.1zl ) i maĹÄ(Laticort,kolor niebieski) - i tak przy okazji te Ĺźylaki zniknÄĹy ;] Poza tym 10 cm (czy to nie jest prowokacja ?) chyba nie wiesz na co siÄ piszesz... Nic w pozwie nie wspomniaĹam , Ĺźe jest alkoholikiem , zle zrobiĹam?....................zle ale mozesz na sprawie wspomnac ze lubi pochlac a jeszcze lepiej abys miala na to dowody .Zdjecia ,swiadka lub rachunki za izbe wytrz.a propos pozatym pijus to pijus. Ja rowniez\nO koledze, ktĂłry zapomniaĹ Ĺźony do szpitala, musiaĹam opowiedzieÄ mÄĹźowi. Ja ostatnio takĹźe powiÄkszyĹam sobie usta.\n2 czesc ogladalam juz kilkanascie razy [link widoczny dla zalogowanych] BARDZO zaleĹźy mi na tej informacji!\nnic sie nie dzieje w tym topiku. A, i w caĹej niewiedzy ciÄ\nĹźowej, bolaĹo mnie podbrzusze, czasem tak strasznie.. Hipokryzja. \_Co do KettlerĂłw z makro - to nie do koĹca sÄ\nsprzÄty Kettlera, a dokĹadniej jest to marketowa seria kettlera na rynki NastÄpnym razem jak znowu bÄdziesz chciaĹa na mnie wyĹźywaÄ swoje frustracje to zapraszam na mĂłj topik , tam moĹźesz sobie pisaÄ na mĂłj temat co tylko chcesz , uwaĹźaj moĹźe ci uwierzÄ [link widoczny dla zalogowanych]\nWyluzuj... wiesz znam jedna polke co mieszka w paryzu nawet niezle sie ustawiĹa jest tam dopiero 3 lata ale strasznie cwana dziewczyna.... Po umyciu pierwszego dnia sÄ\nki. Pozdrawiam. Skopojnie moĹźna sie ostrzykiwaÄ. Kolejny fryzjer (dla mnie za doogi bo koszt ciÄcia u niego to ko 70 zĹ) jes na Grodzkiej (bliĹźej Wawelu, po stronie PizzyHat). ...nie sÄ\n[link widoczny dla zalogowanych] . [link widoczny dla zalogowanych] sery zĂłĹte, pleĹniowe\ndniku na ulicy StrzelcĂłw 6A. Po powrocie ze StanĂłw jej umiejÄtnoĹci wokalne ulegĹy pogorszeniu. Czekam na opinie o lancome Idi!!! Jej d**a, jej sprawa co z niÄ\nrobi. Armstronga piosenki,ahhh [link widoczny dla zalogowanych]\nAerosmith - Crazy diet,ÄwiczeĹ i w ogĂłle .Brzuch zostaĹ po ciÄ\nĹźy i kicha.Po za tym po 40-stce ciÄĹźej jest coĹ zgubiÄ. moze i ze wzrokiem coĹ lekarze zrobiÄ\n, przecieĹź medycyna idzie do przodu podobno Cicha masz racjÄ, to jeszcze maĹe dzieci, a co bÄdzie jak bÄdÄ\nstarsze??? Poza tym - czy ona jest taka zĹa? NieĹwiadomi rodzice, po namowie lekarza, po naczytaniu siÄ ulotek reklamowych zaszczepili synka w 6-7 tyg Ĺźycia na wszystko co tylko byĹo moĹźna. Impreza - tak jak zresztÄ


Szybkie przemalowanie spodu woblera bez zdejmowania warstwy lakieru. - Lurebuilding (tematy techniczne) - jerkbait.pl - spinning, baitcasting, flyfishing\nSzybkie przemalowanie spodu woblera bez zdejmowania warstwy lakieru.\nStarted By godski , 26 lut 2019 09:34\nNapisano 26 luty 2019 - 09:34\nCzym na szybko mogę trwale przemalować w warunkach bojowych (nad wodą) spód jasnego woblera na ciemny kolor?\nFlamaster , lakier czy też farba - konkretne nazwy poproszę w jak najmniejszych opakowaniach.\nChodzi mi o to aby trwale przylegało do lakierowanej powierzchni, w miarę szybko schło, nie schodziło z woblera i dobrze kryło.\nTego Pike poniżej przeznaczę na testy. Brzuch na ciemno zielono albo na brązowo.\nIMG_20190226_092203.jpg 34,32 KB 23 Ilość pobrań\nNapisano 26 luty 2019 - 09:41\nAndrzej, pisak permanentny dobrej jakości załatwi sprawę.\nNapisano 26 luty 2019 - 10:02\nBedzie schodził, poza tym słabo kryje. Mam kilka rodzajów i to nie to, słabo trzyma się lakieru.\nNapisano 26 luty 2019 - 10:09\nFoliopis powinien być ok.\nMam w domu to mogę wypróbować.\nUżytkownik Andru77 edytował ten post 26 luty 2019 - 10:10\nAndrzeju z całym szacunkiem,ale pytanie jest trochę "słabe"...\nProces powstania woblera trwa od tygodnia ,do nawet miesiąca i nie jest to lenistwo Twórcy, tylko tego wymaga technologia (choćby leżakowanie woblerów z pianki,lub nakładanie kilku warstw lakieru na powłokę "kończącą" ),Więc raczej nie da się zmienić koloru w trzy minuty... Jeszcze to ma być ładne i trwałe.\nProducenci robią woblery w kilku kolorach właśnie po to, aby dopasować się do upodobań ryb ,lub klienta,a wybór jest naprawdę przeogromny!\nA po "zabiegu" jakimkolwiek pisakiem kolor będzie już nieodwracalny .\nUżytkownik cyprys19 edytował ten post 26 luty 2019 - 10:19\nNapisano 26 luty 2019 - 10:21\nAndrzej a spray szybkoschnący nie da rady?\nNapisano 26 luty 2019 - 10:23\nMoim zdaniem żadne pytanie zadane z sensem nie jest słabe.\nZnajdź mi jerki z czarnymi czy tez brązowymi podbrzuszami, łatwiej przemalować niż kupić takowy.\nPoza tym nie chcę kupować nowych bo mam spore zapasy.\nWiem że takie "malowanie" będzie toporne i źle wyglądające ale wydaje mi się ryby maja to głęboko (moim zdaniem) i dlatego czasem zagryza chętniej brzydala bez farby niż holo-wypas.\nMaraky i eRKa lubią to\nNapisano 26 luty 2019 - 10:24\nSłabo kryje. Próbowałem.\n#9 OFFLINE Little Wing\nNapisano 26 luty 2019 - 10:34\nSą różne , mimo wszystko Spray wydaje się najlepszym rozwiązaniem . w niektórych Lakierniach" sklepach z lakierami jest opcja nabicia w puszkę dowolnego koloru . Być może warto się udać do takowego wybrać właściwy ( lepiej kryjący ) .\nPewnie tak jest tylko w warunkach bojowych np. na łódce czy tez w szwedzkim domku wolałbym coś łatwiejszego w użyciu z pędzelkiem lub w formie mazaka czy też naklejki.\nNapisano 26 luty 2019 - 10:44\nLakier do paznokci ...rzecz jasna bardzo dobrze trzyma się wahadłówek .Dostępne z uv.\n#12 OFFLINE Piwoluka\nNapisano 26 luty 2019 - 10:51\nNie mam z tym doświadczenia, ale może taki lakier zaprawowy do samochodów da radę.\nRównież myslałem o lakierach do paznokci ale pewnie mialem pecha i nie trafiłem na taki który jest odpowiednio gęsty i zapewnia dobre krycie...\nZa to wpadłem na inny pomysł - wypróbuj lakier do poprawek blacharskich (blachy dachowe) - są to opakowania w wielkości lakieru do paznokci wraz z pędzelkiem.Kryją rewelacyjnie i szybko schną.\nMożesz pomyśleć również o takich samych lakierach do balch samochodowych... ale nie wiem jak one się zachowują.\nMiałem również kilka lakierów do paznokci do testów ale faktycznie- bardzo źle kryły.\nTego do blachy poszukam.\nNapisano 26 luty 2019 - 11:13\nDo sezonu jeszcze sporo czasu, więc dlaczego by nie przemalować na trwale kilka sztuk?\nA na łódkę - a jednak jakiś pisak, jak jedna warstwa słabo kryje to trzy dadzą radę...\nCienkopisy którymi opisywałem pływalność są w miarę trwałe...\nUżytkownik eRKa edytował ten post 26 luty 2019 - 11:16\n#16 OFFLINE pomidor babinicz\nNapisano 26 luty 2019 - 11:18\nMarkery olejne. Najlepsze takie do demolowania przystanków.\nAndrzej, tylko farba do amelinium inaczej nie pomalujesz\ngodski, cyprys19, kooper82 i 1 inna osoba lubią to\nNapisano 26 luty 2019 - 11:34\nI tu się z Tobą zgodzę,ale chyba lepiej poświęcić jeden wieczór i pomalować to w miarę estetycznie,do tego położyć choćby jedną warstwę bezbarwnego dla większej trwałości ,niż bazgrać flamastrem na łodzi.\nNapisałeś wprost czego oczekujesz,więc śmiało możesz zamówić sobie jerka w danym kolorze u Twórców, lub poprosić któregoś z kolegów,aby przemalował Tobie daną partię przynęt na wybrany kolor.\nNapisano 26 luty 2019 - 11:35\nRomku a ile 15cm jerków pomalujesz takim cienkopisem?\nNapisano 26 luty 2019 - 11:46\nA ile mam pomalować?\n"spód jasnego woblera na ciemny kolor?"\nSądziłęm, że o jednym mowa...\nUżytkownik eRKa edytował ten post 26 luty 2019 - 11:47


Powiatowy Urząd Pracy w Ropczycach, podkarpackie / Kamionka, wczoraj\nzgodnie z programem stażu Wymagania konieczne: Wykształcenie: średnie ogólnokształcące, brak Wykształcenie: średnie zawodowe, brak Wykształcenie: zasadnicze zawodowe, brak\nMerkury Market spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k., podkarpackie / Jarosław, wczoraj\nFORTUNA online zakłady bukmacherskie Sp. z o.o., śląskie / Pawłowice, wczoraj\nFORTUNA online zakłady bukmacherskie Sp. z o.o., dolnośląskie / Nowa Ruda, Lubin, wczoraj\nFORTUNA online zakłady bukmacherskie Sp. z o.o., lubelskie / Świdnik, wczoraj


Odcinek 02 Roślinożerne – Okonie w akwarium – Perca fluviatilis.\nMieszkańcy akwarium z biegiem czasu stawali się naszymi domownikami, a co za tym idzie, stali się cząstką naszej ludzkiej mikro domowej historii. Jednak będę się starał, aby artykuły nie stały się tylko i wyłącznie chronologicznym pamiętnikiem, a raczej będę gromadził informacje zbliżone narastająco tematycznie. Dlatego też niektóre treści i materiały (fotki, filmiki) będą w poszczególnych artykułach pochodziły z różnych lat i okresów istnienia, wystroju, usprzętowienia oraz obsady akwarium.\nNa fotce – mali domownicy 🙂\nRozpoczęcie przygody z okoniami było oczywiście niełatwe. Problemy z aklimatyzacją, problemy z pomocą dzikim rybom w pokonaniu syndromu niewoli, problemy z filtracją biologiczną wody, problemy z brakami tlenu w wodzie, itd., itd., w końcu – problemy z karmieniem. To znaczy z samym karmieniem nie było problemu – gorzej za to z zapewnieniem potrzebnych ilości odpowiedniego pokarmu. 🙂\nNa fotce – opadająca na środku akwarium czerwona kostka z mrożonymi larwami ochotki wzbudza zainteresowanie jedynie płotek. Jeszcze dużo pracy przede mną zanim nauczę okonie jeść martwy pokarm…\nTrzymanie w domu wszelkiego rodzaju robactwa, w tym też „robactwa” wodnego w stanie żywym było bardzo kłopotliwe – szczególnie źle to znosiła moja żona. 😉 Niestety okonki absolutnie ignorowały wszystko co było martwe i się nie ruszało.\nNa filmiku – okonek szuka przy dnie czegoś do jedzenia – jeszcze jest troszkę za mały i zupełnie ignoruje małe rybki (Gupiki, Danio), które jednak już niedługo staną się jego pożywieniem.\nNa początek nieoceniona staje się wędkarska żywa larwa ochotki kupowana w sklepach wędkarskich oraz żywe larwy komarów i wodzienia. Z czasem dzięki cierpliwym moim zabiegom i odpowiedniej cyrkulacji wody w akwarium udaje się oszukać ryby i przyzwyczaić je do ochotki i larw wodzienia mrożonych w kostkach, co znacznie ułatwia zapewnienie i przechowywanie tego typu pokarmu. Moment przyzwyczajenia okoni do martwego mrożonego pokarmu wydawał mi się końcem problemów z gromadzeniem i przechowywaniem pożywienia. Myślałem, że dwa razy dziennie wrzucę do akwarium po dwie kostki larw z zamrażalnika i po kłopocie – o jakże się myliłem… 😉\nNa filmiku – okonki wspólnie z płotkami obskubują rozmarzającą w wodzie kostkę z mrożonymi larwami ochotki.\nPozornie wszystko było dobrze. Okonie na początku niby rosły i miały się dobrze, jednak z upływem czasu zaczęły pojawiać się pierwsze kłopoty z ich rozwojem i przede wszystkim ze zdrowiem. Zacząłem szukać przyczyny pojawiających się częstych zachorowań ryb. Jednocześnie dziwiłem się, bo przecież okonie to drapieżniki czyli także sanitariusze pożerający w naturze wszystko co dogonią i co zmieści się im do pyska. Wiadomo, że w pierwszej kolejności ich ofiarami padną słabe i chore ryby – więc okonie muszą być wysoce odporne na choroby, aby się nie zarażać od swoich ofiar. Próbowałem więc dojść gdzie popełniam aż tak duży błąd w chowie tych ryb, że tak odporne okonie coraz częściej chorują i stają się coraz wrażliwsze na wszelkie infekcje.\nPo wielu perypetiach i konsultacjach ze znajomym ichtiologiem oraz po własnych, małych eksperymentach okazało się, że okoniom brakowało witamin, minerałów, związków chitynowych i innych polisacharydów. Wiele witamin potrzebnych okoniom do życia, ryby w naturalnym środowisku mogą znaleźć tylko i wyłącznie w wodnych roślinach i glonach. Hmm… tylko jak tu teraz podać mięsożernym okoniom witaminy pochodzące z wodnych roślin i glonów? Próbowałem wszelkich sposobów i form: płatki, granulki różnych kolorów i smaków niestety były przez okonie absolutnie ignorowane. Nawet jak przez przypadek okoń „strzelił” jakiegoś kolorowego płatka z opadu, to i tak natychmiast wypluwał. Nie było więc wyboru. Musiałem rozpocząć dostarczanie okoniom pożywienia w postaci żywych małych rybek, które chętnie jadły płatki i inny pokarm pochodzenia roślinnego z witaminami. W ten sposób roślinne zawartości żołądków pożeranych ryb trafiały do żołądków okoni i takim sposobem udało mi się uodpornić okonie na choroby oraz przywrócić prawidłowy ich wzrost i rozwój.\nW naturalnym środowisku ryb dzieje się analogicznie. Wszystkie ryby drapieżne jedzą nie tylko mięso, ale także zawartości żołądków swoich ofiar, dzięki czemu dostarczają sobie pełną gamę i różnorodność pierwiastków, związków, minerałów i właśnie witamin, których ogromna ilość występuje przeważnie w roślinach i glonach. W taki oto sposób również i okonie są po części roślinożerne. 😉\nNa fotce – płotki, które nie gardzą pokarmem roślinnym i często chętnie uzupełniają swoje menu wybranymi częściami roślin, porostów i glonów.\nNa fotce – każde na swój sposób ryby roślinożerne… 😉\nNa fotce – okonek czuje linią boczną ruch płoci za sobą i śmiesznie wytęża oko, żeby zaspokoić swoją ciekawość i spojrzeć za siebie, ale robi to tak, żeby nie zwracać na siebie uwagi więc nie odwraca się do tyłu tylko „wyciąga oko”. 🙂\nNa fotce – tu wzrok okonka bezwiedny, obojętny, ale za to linia boczna wydaje się aż nastroszona. Szeroko pojęta czujność zawsze i wszędzie. 🙂


Karty Dżentelmenów - AsGame - klub gier planszowych i gier RPG. Warszawie Ursynów Natolin\n„Karty Dżentelmenów” wyciągamy tylko w wyśmienitym gronie osób- od 3 do 15- w wieku co najmniej 18 lat. Sama instrukcja przewiduje dwa warianty. Pierwszy wykorzystuje Czarne Karty. Są to pytania trawiące Dżentelmenów na całym świecie od zarania dziejów. Jeden z Waszmościów odczytuje jej teść na głos- np. „Kto odpowiada za wszystkie wojny?”. Uczestnicy z otrzymanych 10 Kart Białych wybierają jedną- tą według nich najlepiej pasującą do pytania. Narrator przetasowuje otrzymane odpowiedzi, a następnie odkrywając odczytuje je na głos. Z otrzymanych kart (np. „Rudzi Ludzie”, „Utytłany Czekoladą Chomiczek”, „HIV”, „Kiełbasa Śląska”, „Ujemne IQ”) wybiera jedną- tą która go najbardziej rozśmieszyła. Proste? Drugi wariant wykorzystuje tylko białe karty. Dżentelmeni będą opowiadali wspólną historię w oparciu o wypisane na nich teksty. Gra kończy się, w momencie… gdy kurtuazyjne towarzystwo stwierdzi, że już „wystarczy tego dobrego”! ☺


Stan Rzeczy » Marek M. Kurowski – Socjologiczne opętanie\nMarek M. Kurowski – Socjologiczne opętanie\n"Stan Rzeczy" 1(1)2011: 48–63.\nobserwacji i obserwatora. Jest obserwatorem, o którym się zakłada, że żadna „ślepa plamka” widzenia go nie dotyczy. Refleksyjny paradoks religii polega wszakże na problemie, jak można być obserwatorem Boga.\nJeśli się już założy, że Bóg wszystko obserwuje (nic mu nie umyka) i stąd też musi być od wszystkiego różny, nie może być obserwowalny ani w świecie, ani też poprzez niego; z doczesności nie daje się wywieść, ani jego istnienia, ani też jego nieistnienia […] Jak zatem człowiek może obserwować Boga–obserwatora, czy też stawiając tę kwestię socjologicznie: jak należy obchodzić się z różnicą poglądów, jakie się pojawiają wraz z obserwacją nieobserwowalnego? (Luhmann 2000b: 165).\nWedług Luhmanna w tradycji religii  występują trzy rozwiązania tej trudności: mistycyzm, objawienie oraz szatan (Luhmann 2000b: 164–167). Każde z tych rozwiązań jest swego rodzaju trickiem, niedoskonałą próbą zniesienia paraliżującego działania paradoksu. Mistycyzm odwołuje się do doświadczenia, w którym nie dokonuje się już rozróżniania. Obserwator i obserwowany stają się jednością. Praktyczny problem, jaki się z tym rozwiązaniem wiąże, polega na tym, że doświadczenie mistyczne jest w zasadzie niewyrażalne i przekreśla możliwości adekwatnej komunikacji o nim z innymi, którzy go nie doświadczyli. Paradoks jednak powraca w tym sensie, że mistyk nie może milczeć, lecz musi komunikować niewyrażalność swego doświadczenia. W drugim rozwiązaniu Bóg–Obserwator sam daje się poznać poprzez objawienie. Ma ono sens tylko wtedy, gdy jego inicjatywę przypisze się Bogu. Jednakże komunikacja wokół objawienia zawsze rodzi problemy interpretacyjne: czy Bóg faktycznie się objawia, przez co–kogo się objawia oraz wreszcie, co faktycznie objawia. Jedynym pewnikiem pozostaje w zasadzie rozpoznanie, że zamysły boskie są nieodgadnione mimo ich objawiania się. To rozwiązanie problemu załamuje się więc w momencie rozstrzygania co do konkretnych nakazów: co mamy robić, jak mamy żyć. W tym sensie obserwacja Boga, owej formuły przygodności religii, przedstawia się jako absolutna forma wolności, jako nakaz dokonywania operacyjnych rozróżnień na własną odpowiedzialność (chwałę bądź zgubę) (Luhmann 1990b). Wreszcie trzecia możliwość to figura szatana. Tutaj trick polega na wprowadzeniu do gry innego obserwatora Boga – szatana. „Szatan wyłania się z próby obserwacji Boga” (Luhmann 1987: 256). To szatan jest obserwatorem Boga, a my widzimy go jako obserwatora Boga i odróżniamy się od niego. Tak więc nie wprost, ale poprzez negację i opór wobec podszeptów szatana możemy obserwować Boga i partycypować w Jego dziele. To szatan staje się w końcu gwarantem rozróżniania dobra i zła, właściwego i niewłaściwego odczytania planów Bożych. Luhmann\n Warto zauważyć, że rozważania o religii u Luhmanna, w odróżnieniu do M. Webera, koncentrują się wokół tradycji judeochrześcijańskiej, co bywa przedmiotem krytyki, por. D. Pollak (Pollak 1988: 179).\nO Autorze: Marek M. Kurowski (1 artykuły)\nsocjolog, studiował w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego i na Uniwersytecie w Bielefeld (Niemcy). Wieloletni wykładowca w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. Interesuje się współczesnymi teoriami socjologicznymi, teoriami mediów i komunikacji oraz socjologią ryzyka. Ostatnio opublikował „Tożsamość socjologii”, w: P. Śpiewak (red.), „Dawne idee, nowe problemy”, Wyd. UW 2010. /// E-mail: mmkurowski@onet.pl\nTeoria społeczna. Europa Środkowo-Wschodnia\nPismo wydawane przez Instytut Socjologii UW\nPublikuj w „Stanie Rzeczy”\nKup "Stan Rzeczy"\nStan Rzeczy na Facebooku\nInstytut Socjologii UW Wydawca Pisma „Stan Rzeczy”\nWydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego Partner Wydawniczy „Stanu Rzeczy”


Seweryn: Modlę się do Ducha Świetnego o siłę i wytrwałość – Nowenna pompejańska\nSeweryn: Modlę się do Ducha Świetnego o siłę i wytrwałość\nWitam serdecznie, nie będzie to typowe świadectwo spełnionej intencji, ale wierzę, że pewnego dnia będę mógł się z Wami podzielić i takim. Opowiem kilka słów o sobie w olbrzymim skrócie: Nigdy nie byłem zbyt religijny a sprawy wiary spychałem na ostatni plan, na Mszy Świętej to pojawiałem się kilka razy do roku…\nJednocześnie czułem w swoim życiu ogromną pustkę. Właściwie nie pamiętam czy kiedykolwiek czułem się tak naprawdę szczęśliwy z jakiegokolwiek powodu, choć odniosłem sporo sukcesów. Wszystko pogarsza sprawą choroby, na którą cierpię od dziecka i która to rujnuje mi życie. Wiele razy pełen rozgoryczenia pytałem Boga, dlaczego ja, dlaczego mnie to spotkało…\nCzasem nawet nachodziły mnie myśli, że mogę robić, co mi się podoba, że nie boję się piekła gdyż piekło mam tu na ziemi…tak było przez wiele lat do przełomu tego roku.\nKiedy wróciłem z zabawy sylwestrowej coś we mnie pękło… Stwierdziłem, że dalej już tak nie mogę, że nadszedł ten moment w którym muszę wszystko zmienić. Odbyłem spowiedź generalną\n7 Stycznia rozpocząłem moją pierwszą nowennę. Chwilami modlitwa przynosi mi ukojenie chwilami jestem tak załamany, że nie chce mi się żyć…\nCiężko jest mi skupić się na modlitwie, bo w głowie kłębi się tysiąc myśli. Czasem użalam się na sobą, tracę nadzieję często płaczę. Jednak czuje, że modlitwa jest moja jedyną nadzieją. Modle się do Ducha Świetnego o siłę i wytrwałość, o dar szczerej modlitwy.\nWierze, że miłosierny Bóg kiedyś mnie wysłucha i mnie uzdrowi.\nŻyczę wszystkim wytrwałości w modlitwie i aby wasze prośby zostały wysłuchane, a jeśli komuś starczy sił to proszę o odmówienie, choć jednej dodatkowej „Zdrowaśki” w mojej intencji. Ja będę modlił się też za Was.\nWiara czyni cuda a to że mimo przeszkód trwasz w modlitwie z pewnością sprawi że otrzymasz wiele łask nawet takich o które nie prosiłeś.\nKtóregoś dnia przekonasz się że odzyskałeś spokój i równowagę tylko ufaj Matce Bożej.\nJa rowniez pomodle sie za Ciebie 🙂\nCześć, Twoje świadectwo bardzo mnie poruszyło. To chyba Twoja metanoia. Jej początek. Nie piszesz skąd wybór akurat Nowenny Pompejańskiej ale myślę że oczywiście to nie przypadek. Nowenna jest naszą windą z piekła do nieba. Ja sama bardzo wiele jej zawdzięczam a przede wszystkim Matce Boskiej. Pomodlę się za Ciebie. Powodzenia! I nie daj się zwątpieniu!!!\nP.S. Polecam wszelkie rekolekcje, konferencje i publikacje o. A. Szustaka (Langusta na Palmie) – karmią głodną duszę, która szuka po omacku Tego co zgubiła tak dawno temu – Boga.\nNie poddawaj się! Ja jutro kończę…. Druga część była dla mnie prawdziwą mekką, ale nie poddałam się! Dla mnie to była ostatnia deska ratunku i wierzę, że zostanę wysłuchana. Pomodlę się za Ciebie!\nPomodlę się za Ciebie. Jak już Marta wcześniej wspomniała to nie przypadek ,że natknąłeś się na Nowennę Pompejańską. Być może zjawiła się w Twoim życiu teraz,kiedy najbardziej potrzebujesz Bożej pomocy. Ponad wszystko bądz wytrwały,czas mija swoim tempem ,Ty za jakiś czas(może nie od razu) będziesz widział niezwykłe owoce swej modlitwy… Poprzez modlitwę Matka Boża zajmie się Twoim życiem,Tobą… Zaufaj Jej\nNiedlugo koncze 8 NP, odkad sie modle moj swiat zaczal wywracac sie do gory nogami , z ludzkiego punktu widzenia nie wszystko jest po mojej mysli, ale czuje nad soba opieke Matenki. Czasami jest ciezko ale nigdy tak, zeby nie mozna tego wytrzymac. Gdy robie lub mam zrobic cos co Maryji sie nie podoba(lub mnie nie wyszloby to na dobre) czuje straszny niepokoj. Religia uczy, ze Bog przemawia do nas kazdego dnia trzeba tylko zrobic mu miejsce i chciec sluchac. Czuje, ze nie jestem sama i Matenka jest obok mnie. Nie planuje do przodu, dziekuje za kazdy dzien z Bogiem,… Czytaj więcej »\nBardzo dziękuję Wam wszystkim za wpisy. Wiele to dla mnie znaczy…\nNa Nowennę Pompejańską natrafiłem przeglądając w internecie modlitwy do Św. Rity.\nWierze ze to będzie moment zwrotny w moim życiu.\nŁączę się w modlitwie w Waszych intencjach. Ściskam wszystkich.\nSewerynie nie poddawaj sie w modlitwie ,badz wytrwaly dobry Bog widzi i slyszy Ciebie i odpowie na Twoje blagania a napewno do tego czasu nie pozostawi Cie samego ,On jest czuwa kazdego dnia ,zaufaj Jego doskonalemu planowi ktory ma wobec Ciebie ,to proces moze i bolesny ale ktory nie bedzie trwal wiecznie wiec odwagi:))) Usmiechnij sie niech dobry Bog Ciebie blogoslawi i pomoze odzyskac spokoj ducha 🙂\nSeweryn, dzięki za Twoje słowa. Ja też jestem w rozpaczliwej sytuacji. Jestem też po spowiedzi generalnej i dziś pierwszy raz od 10 lat przyjęłam Jezusa Chrystusa w eucharystii mszy świętej. Modlę się by wystarczyło mi sił, by Bóg pokazał mi tą właściwą drogę i rozwiązanie.


KINO NA OBCASACH: TULIPANOWA GORĄCZKA - Kielce\nKINO NA OBCASACH: TULIPANOWA GORĄCZKA\nInfoBurzliwy romans, zrealizowany na podstawie bestsellerowej powieści autorstwa Debor Moggach „Tulipanowa gorączka” przedpremierowo będzie można zobaczyć 7 września podczas Kina na Obcasach w Multikinie.\nPiękna Sophia (Vikander) zostaje wydana za mąż za majętnego kupca (Waltz). Choć nie odwzajemnia jego uczuć, gotowa jest spełnić jego pragnienia i dać mu potomstwo. Dumny Cornelius zamawia u znanego malarza (Dane DeHaan) portret, na którym chce zostać uwieczniony z ukochaną żoną. Nie dostrzega, że między Sophią i młodym artystą rodzi się uczucie. Wraz z rozkwitem miłości, na parę pada cień podejrzeń, a tajemnica zaczyna nieść ze sobą coraz większe ryzyko. Kochankowie obmyślają zwodniczy plan, który pozwoli im rozpocząć nowe życie. Ich zamysły doprowadzą historię\ndo porywającego i niespodziewanego zakończenia.\nBilety na wrześniowe „Kino na Obcasach” można nabyć od 15 sierpnia 2017 r. w kasach biletowych kin oraz online na stronie www.multikino.pl\nKolejna odsłona projektu „Kino na Obcasach” odbędzie się 7 września 2017 r. w Multikinie Kielce - Galeria Korona\n7 września 2017 - czwartek, 19:00\nKamerdyner / Kino Kobiet\nOd sierpnia roku 2002 strona została wyświetlona 157839989 razy (0.18) © 2002-2018


Policja wydała ostrzeżenie. Przestępcy mają nową metodę oszustwa\nPiotrkowska policja ostrzega przed nowym sposobem działania przestępców. Oszustwa "na wnuczka", czy "na policjanta" stały się już na tyle znane, że złodzieje szukają coraz to bardziej wyrafinowanych sposób na wyłudzen\nZ jaką nową metodą oszustów możemy się spotkać\nCo powinno nas uczulić na to, że możemy mieć do czynienia z oszustami\nJakich informacji nie należy podawać w rozmowie z nieznaną nam osobą\nOszustwo, w które łatwo uwierzyć\nNie ma tygodnia byśmy nie informowali o oszustach, znajdujących coraz bardziej wyrafinowane sposoby na to jak wyłudzić pieniądze od Bogu ducha winnych ludzi. Przestępcy mają świadomość, że oszustwa „na wnuczka”, czy „na policjanta” stały się m.in. za sprawą mediów już na tyle znane, że coraz mniej osób może w nie uwierzyć. Scenariusze podsuwa im samo życie, bo przecież jeszcze rok temu nie wpadliby na to, by próbować wyłudzić środki przeznaczone rzekomo na leczenie koronawirusa (taki przypadek opisywaliśmy TUTAJ).\n- Działają bez skrupułów i nie jest dla nich ważna tożsamość pokrzywdzonego. Swoje działania prowadzą w taki sposób, aby uzyskać jak najwięcej pieniędzy czy wartościowych przedmiotów. Oszuści w celu osiągnięcia zysku podejmują różnego rodzaju metody – czytamy w komunikacie policji z Piotrkowa Trybunalskiego.\nPiotrkowska policja informuje o nowej metodzie oszustów, która polega na tym, że nielegalnie włamują się na infolinię banku a następnie dzwonią do klienta przedstawiając się jako pracownik banku.\n- Pytają rozmówcę czy przelewał pieniądze na konto wskazanego mężczyzny (podając fikcyjne dane). Kiedy klient nie potwierdza takiego przelewu, oszust informuje, że taki przelew został wykonany z jego konta. Ponadto oświadcza, że mężczyzna, który otrzymał ten przelew jest przestępcą i jest pod obserwacją policji – informuje policja. [Dalsza część tekstu pod filmem]\nNastępnie podszywający się pod pracownika banku oszust informuje rozmówcę o tym, że nie jest jedyną oszukaną osobą. Kluczowy moment następuje później, gdy rzekomy pracownik instytucji prosi klienta o zainstalowanie mobilnej aplikacji.\n- Oszuści podający się za pracowników banku podają link, w który klient ma wejść i pobrać aplikację. Informując, że jest to niezbędne, ponieważ telefon klienta jest zawirusowany, a aplikacja ma to naprawić. Następnie po zainstalowaniu i zalogowaniu aplikacji oszuści krok po kroku przekazują instrukcje co należy zrobić oraz wypytują o numery kart i kodów zabezpieczających. W ten sposób oszuści mają dostęp do naszego konta oraz kart bankomatowych i tym samym dostęp do wszystkich zgromadzonych środków – pisze piotrkowska policja.\nPolicjanci przypominają, aby zawsze zachowywać czujność i wszystkie otrzymane informacje dokładnie zweryfikować. Bez weryfikacji nie należy instalować żadnych aplikacji.\n- W takim przypadku należy przede wszystkim sprawdzić, czy został wykonany przelew z naszego konta na dane wskazane przez oszusta. Pamiętajmy, żaden rozmówca nie posiada wiedzy czy nasz telefon jest zawirusowany. Nie przekazujmy również żadnych danych wrażliwych, takich jak numery kart kredytowych, haseł dostępowych czy swoich danych – radzi policja.\n- Pamiętajmy, że oszuści wykorzystują różne sposoby aby nas oszukać. Manipulując rozmówcą i zdobywając jego zaufanie uzyskują wszelkie dane, aby móc zdobyć nasze pieniądze. Bądźmy czujni ! Nie dajmy się oszukać ! – apelują w komunikacie piotrkowscy mundurowi.\nOszustwo na...Clinta Eastwooda\nA wśród metod na jakie przestępcy dokonują oszustw w ostatnim czasie rozgłos zdobyła metoda na... Clinta Eastwooda (pisaliśmy o niej TUTAJ). Mieszkanka podwarszawskiego Piaseczna korespondowała w sieci z mężczyzną podającym się za syna znanego amerykańskiego aktora, który przekonywał kobietę, że jest zainteresowany kupnem ziemi i nieruchomości w Polsce, a na przeszkodzie stoją zablokowane konta bankowe w USA, a także choroba ojca i utrata przez znanego aktora płynności finansowej. Ostatecznie rzekomy syn amerykańskiego gwiazdora doprowadził mieszkankę Piaseczna do wykonania przez nią licznych poleceń transakcji finansowych na podawane jej za pośrednictwem linków, konta. Wpłaty, których dokonywała w dolarach amerykańskich oraz kryptowalucie w przyszłości, jak przekonywał miały jej zagwarantować znaczne zyski, a obecnie miały pomóc w leczeniu ojca. Ostatecznie kobieta straciła ponad pół miliona złotych.


Śląska Fundacja Błękitny Krzyż - Nowe Punkty Nieodpłatnej Pomocy Prawnej �l��ska Fundacja B����kitny Krzy��\nZapraszamy do korzystania z nieodpłatnej pomocy prawnej. Przysługuje ona mieszkańcom Bielska-Białej, którzy nie są w stanie pokryć kosztów prawnika. W prowadzonych przez fundację punktach można również skorzystać z mediacji. Poniżej informacja ze strony Urzędu Miasta Bielsko-Biała.\nOd 28 czerwca 2021 r. do odwołania udzielanie nieodpłatnej pomocy prawnej oraz świadczenie nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz mediacji odbywać się będzie hybrydowo, tj. zarówno stacjonarnie – w punktach lub z wykorzystaniem środków porozumiewania się na odległość czyli poprzez rozmowę telefoniczną poza punktem.\nOsoba uprawniona chcąc skorzystać z poradnictwa, zarówno w formie stacjonarnej bądź też poprzez rozmowę telefoniczną dokonuje rejestracji pod numerem telefonu 33 497 15 72. Rejestracji dokonuje się od poniedziałku do piątku w godzinach pracy Urzędu Miejskiego w Bielsku-Białej.\nW przypadku udzielania porady prawnej osoba uprawniona przed uzyskaniem nieodpłatnej pomocy prawnej bądź nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego, zobowiązana jest złożyć pisemne oświadczenie, że nie jest w stanie ponieść kosztów odpłatnej pomocy. Oświadczenie składa osobie udzielającej porady tj. adwokatowi bądź radcy prawnemu pełniącemu dyżur w punkcie nieodpłatnej pomocy prawnej.\nPodczas świadczenia pomocy prawnej poprzez rozmowę telefoniczną nie ma obowiązku składania oświadczenia, że nie jest się w stanie ponieść kosztów odpłatnych porad prawnych.\nPo dokonaniu rejestracji (pod wyżej wskazany numer telefonu), prawnik skontaktuje się telefonicznie w wyznaczonym dniu i o określonej godzinie.\nOsobom ze znaczną niepełnosprawnością ruchową, które nie mogą stawić się w punkcie osobiście, oraz osobom doświadczającym trudności w komunikowaniu się, o których mowa w ustawie z 19 sierpnia 2011 r. – O języku migowym i innych środkach komunikowania się, może być udzielana nieodpłatna pomoc także poza punktem.\nObowiązuje telefoniczna rejestracja wizyty, złożenie oświadczenia, o którym mowa powyżej, oraz przedstawienie prawnikowi zaświadczenia o stopniu niepełnosprawności.\nNOWA LOKALIZACJA PUNKTÓW NIEODPŁATNYCH PORAD PRAWNYCH I NIEODPŁATNEGO PORADNICTWA OBYWATELSKIEGO\nOd 1 lipca 2021 roku na terenie Bielska-Białej będą funkcjonowały dwa nowe punkty pomocy prawnej . Pierwszy punkt mieści się na ul. ks. Stanisława Stojałowskiego 32, drugi punkt pod adresem Rynek 16/Słowackiego 1B\nPUNKTY NPP PROWADZONE PRZEZ ŚLĄSKĄ FUNDACJĘ BŁĘKITNY KRZYŻ\nul. Adama Mickiewicza 30 A\n• poniedziałki 15.00-19.00\n• wtorki 13.00-17.00\n• środy 15.00-19.00\n• czwartki 13.00-17.00\n• piątki 8.30-12.30\n• poniedziałki 9.00-13.00\n• wtorki 8.30-12.30\n• środy 9.00-13.00\n• poniedziałki 8.30-12.30\n• wtorki 9.50-13.50\n• środy 8.30-12.30\n• czwartki 8.30-12.30\nRynek 16/Słowackiego 1B\n• wtorki 14.00-18.00\n• piątki 14.00-18.00\nPUNKT NPP PROWADZONY PRZEZ RADCÓW PRAWNYCH\n• wtorki 8.00-12.00\n• czwartki 8.00-12.00\n• piątki 8.00-12.00\nPUNKT NPP PROWADZONY PRZEZ ADWOKATÓW\n• czwartki 15.00-19.00\n• piątki 9.00-13.00\nPUNKT NPP PROWADZONY WSPÓLNIE PRZEZ ADWOKATÓW (A) I RADCÓW PRAWNYCH (RP)\n• poniedziałki 9.00-13.00 (RP)\n• wtorki 10.00-14.00 (RP)\n• środy 14.00-18.00 (A)\n• czwartki 13.00-17.00 (A)\n• piątki 8.00-12.00 (A)


Specjalne okulary na rower? – Rower Sport\nSpecjalne okulary na rower?\nPublished 7 grudnia 2015 by rowesp\nWielu osobom wydaje się, że wszystkie okulary przeciwsłoneczne działają tak samo – maja nie tylko ułatwić widzenie przy ostrym Słońcu, ale również odizolować nasze oczy od szkodliwych promieni UV. Rzadko kiedy zdajemy sobie sprawę z tego, że okulary rowerowe pełnią znacznie więcej funkcji i tym samym na rower powinniśmy stosować okulary dedykowane. Dlaczego?\nOkulary na rower sprzedawane są niemal zawsze jako okulary z wymiennymi szkłami – w zestawie otrzymujemy przeważnie 3 komplety:\n1) szkła przeciwsłoneczne,\n2) szkła żółte, rozjaśniające (na pochmurną pogodę, pod wieczór, na „szarówkę”),\n3) szkła przezroczyste.\nNa uwagę zasługują zwłaszcza szkła ostatnie, czyli przezroczyste – mają one chronić nasze oczy przed kurzem, pyłem oraz przede wszystkim insektami, które mogą do nich wpaść. Każdy, kto choć raz miał przyjemność wyciągać muchę z oka wie doskonale, ile stwarza to problemów. W przypadku szybkiej jazdy po ruchliwej ulicy może to być również niezwykle niebezpieczne!\nOkulary rowerowe są wyprofilowane w taki sposób, aby nie tylko chroniły całą powierzchnię naszych oczu z każdej możliwej strony, ale również odpowiednio trzymały się głowy, a zarazem dawały możliwość ich łatwego zakładania i zdejmowania w trakcie jazdy.\nW stosunku do zwykłych okularów przeciwsłonecznych, okulary rowerowe są przeważnie znacznie lepsze jakościowo – ich projektanci zdają sobie sprawę z tego, w jakich warunkach będą one używane, a tym samym dbają o ich zwiększoną wytrzymałość chociażby poprzez zastosowanie mniej rysujących się szkieł.\nPodsumowując, co prawda zwykłe okulary przeciwsłoneczne również możemy zastosować jadąc na rowerze, to jednak dedykowane okulary rowerowe będą znacznie bezpieczniejsze i możliwe do stosowania nie tylko przy ostrym słońcu!\nPrevious Article Previous Article: Zalety odzieży termoaktywnej\nNext Article Next Article: Licznik na rower\nPosted in: Odzież rowerowaTagged: odzież rowerowa, okulary rowerowe


wycieczka Spreewald-Drezno-2dni - Travelsport - zorganizujemy wypoczynek dla Ciebie i Twoich najbliższych!\nWYCIECZKA 2 DNI: SPREEWALD + DREZNO\nPrzyjazd do Spreewaldu ok. godz. 10.00\nSpływ łódkami, kanu lub kajakami po labiryncie lasów i kanałów. Ten wyjątkowy rozlewiskowy krajobraz chroniony jest jako Rezerwat Biosfery UNESCO. Wizyta w wiosce Serbołużyczan – skansenie, dzięki któremu można poznać tradycję i kulturę tego słowiańskiego ludu. Okazja do skosztowania miejscowych destylatów.\nSpacer po „skrytej stolicy Szprewaldu”, najpiękniejszym mieście krainy Serbołużyczan.\nW zależności od wybranej opcji spływu na zakończenie poczęstunek lub grill.\nWycieczkę można wzbogacić o wizytę w spreewaldzkim browarze z tradycjami piwowarskimi liczącymi ponad 250 lat. Oprócz znanego pilsa i ciemnego piwa, browar szczyci się produkcją dwóch wyjątkowych radlerów – o smaku ogórkowym oraz rabarbarowym. Zwiedzanie połączone oczywiście z degustacją tych wyjątkowych gatunków piw.\nprzyjazd do hotelu w Zgorzelcu ok. godz. 19:00,\nobiadokolacja ok. 19.00\nprzejazd obok zamku Stolpen gdzie była wieziona hrabina Cosel.\nZwiedzanie Drezna-Florencji Północy m.in.: odbudowany po bombardowaniach kościół Frauenkirche, katedra, zamek, słynna opera Sempera, porcelanowy poczet książąt i królów saskich, barokowy kompleks Zwingeru. Tarasy Bruhla. Zamek Rezydencyjny- zwiedzanie słynnego Skarbca – Zielone Sklepienie z namiotami zdobytymi pod Wiedniem. Zbrojownia i Komnata Turecka. Dla wytrwałych możliwość wejścia na wieżę zamkową ok. 60 m-wspaniała panorama Drezna.