The Sims 4: Island Living - screenshoty i pierwsze szczegóły | GRYOnline.pl\nWiadomość gry 8 czerwca 2019, 10:04\nWedług pogłosek nowe rozszerzenie może zadebiutować jeszcze w tym miesiącu.\nPrzecieki w okresie targów E3 to norma w branży interaktywnej rozrywki. Tym razem za pośrednictwem platformy Origin przypadkowo ujawniono informację o dodatku do gry The Sims 4, zatytułowanym Island Living. Pierwsze, bardzo wiarygodnie wyglądające screenshoty oraz szczegóły na temat rozgrywki zachował na swoim koncie na Twitterze serwis SimsCommunity. Niestety, nie dowiecie się z nich, kiedy nowe rozszerzenie trafi na sklepowe półki – choć biorąc pod uwagę zbliżający się wielkimi krokami początek E3, zapewne wkrótce doczekamy się oficjalnych informacji.\nWszelkie informacje na temat Island Living są niepotwierdzone, ale brzmią całkiem wiarygodnie.\nWedług przecieków Island Living ma rzucić naszych Simów na tropikalną wyspę Sulani. Oprócz tradycyjnych wakacyjnych elementów – budowania zamków z piasku, pływania na skuterach i żaglówkach oraz łapania paskudnych oparzeń słonecznych – gracz będzie też mógł stać się częścią lokalnej społeczności jako sprzątacz plaż, rozpocząć karierę płetwonurka lub ratować mniej ostrożnych turystów przed utonięciem jako ratownik. Pojawią się także prace dorywcze, możliwość łowienia ryb, interakcje z zamieszkującymi wyspę tubylcami, nauka na temat lokalnego folkloru, zabawy z delfinami, a nawet szansa na spotkanie prawdziwej syreny. Do tego dojdą nowe stroje oraz elementy wyposażenia domu, naturalnie w tropikalnych klimatach.\nPogłoski o nowym dodatku mogą cieszyć i niepokoić fanów The Sims w równych proporcjach. Kolejne pełnoprawne rozszerzenie oznacza, że Electronic Arts jeszcze przynajmniej przez jakiś czas ma zamiar rozwijać wiekową już część czwartą (która miała swoją premierę w 2014 roku) zamiast zająć się pełnoprawną kontynuacją. Do tej pory kolejne odsłony cyklu trafiały na sklepowe półki w odstępach około pięciu lat, ale sporo wskazuje na to, że tym razem przyjdzie nam poczekać nieco dłużej. Zresztą, czy można się dziwić? Pomimo przeciętnych ocen The Sims 4 to nadal kura znosząca złote jaja, która wraz z dodatkami wygenerowała już ponad miliard dolarów przychodu.\nIsland Living zapowiada się więc na siódme rozszerzenie z prawdziwego zdarzenia (twórcy oferują bowiem także uboższe w zawartość pakiety rozgrywki oraz zestawy z akcesoriami). Nie wiemy jeszcze, kiedy zadebiutuje nowy dodatek – choć pojawiają się pogłoski o premierze zaplanowanej już na 21 czerwca. Być może dowiemy się czegoś więcej podczas konferencji EA Play, poprzedzającej targi E3, która rozpocznie się dziś o godzinie 18:30.\ngryDLC i dodatki The Sims (marka) Maxis plotki i przecieki symulatory życia E3 2019 EA Play 2019 PCPS4XONE


Skuteczne Sposoby Na Ukrycie Zapachu Marihuany | KonopiaLeczy.com\nStrona główna » Artykuły » Skuteczne Sposoby Na Ukrycie Zapachu Marihuany\nDla niektórych zapach marihuany jest cudownie uspokajający i zabarwiony możliwością ekscytującej przygody, ale dla innych zapach może być nieprzyjemny lub może być znakiem rozpoznawczym, że dana osoba pali marihuanę – w zależności od sytuacji. Niezależnie od tego, czy jest to randka z teściami, wycieczka do sklepu spożywczego, czy zmiana w pracy, potrzeba ukrycia zapachu marihuany jest problemem, z którym borykał się prawie każdy konsument cannabis.\nMarihuana w powietrzu\nWyczucie zapachu marihuany w powietrzu na koncercie może być świetną rzeczą (oznacza to, że w pobliżu jest potencjalny nowy przyjaciel), ale jeśli w pobliżu są twoi konserwatywni rodzice lub szef – nie do końca. Kiedy tradycyjne sposoby, takie jak świece i odświeżacze powietrza, nie wystarczają, rozważ następujące kwestie:\n• Tuba doob\nTuba doob (inaczej „sploof”) to domowe urządzenie zaprojektowane tak, aby zapach marihuany zamienił się w zapach świeżego prania.\n• Zainwestuj w oczyszczacz powietrza\nOczyszczacze powietrza to prosty sposób na wyeliminowanie dymu, gdy tylko zostanie wyprodukowany. Jest to szczególnie ważne dla osób palących w pomieszczeniach, ponieważ zapach stęchłego dymu może szybko gromadzić się na dywanie, ścianach i tapicerce.\n• Spróbuj wapowania\nWaporyzatory oferują najlepsze doznania z konopi, ponieważ dostarczają kannabinoidy bezpośrednio do mózgu w ciągu kilku sekund bez substancji rakotwórczych i utrzymującego się zapachu. Możesz znaleźć niedrogie waporyzatory online i w przychodniach już za 30-50 USD, a także wielofunkcyjne waporyzatory za około 200 USD.\n• Wybierz dobrą lokalizację\nJeśli to możliwe, wybierz dobrze wentylowany obszar. Dzięki temu dym będzie mógł uciec, zamiast zalegać w okolicy i na ubraniu.\nMarihuana na Twojej skórze, włosach lub ubraniu\nChociaż prysznic i zmiana ubrania to najlepsza opcja na pozbycie się z ciała śmierdzącego zapachu, nie zawsze jest to możliwe. W mgnieniu oka zapach marihuany z ubrań, włosów i skóry możesz usunąć balsamem, sprayem do ciała lub olejkami eterycznymi. Możesz również żuć gumę lub myć zęby bezpośrednio po tym, co zarówno usunie zapach trawki z oddechu, jak i pomoże zmniejszyć występowanie chorób dziąseł, co jest szczególnie widoczne u osób palących trawkę. Oto kilka innych pomysłów, o których warto pamiętać:\n• Uważaj na swoje włosy\nJeśli masz długie włosy, pamiętaj, aby je związać podczas palenia, aby zmniejszyć powierzchnię, na której może się osadzać dym, a po zakończeniu opuść je, aby więcej powietrza dotarło do poszczególnych pasm.\n• Wyjdź na zewnątrz\nPromienie UV neutralizują nieprzyjemne zapachy, więc wyjdź na słońce przez 30-45 minut po następnej sesji dymnej, aby spalić nadmiar dymu marihuany, który nagromadził się ciele i ubraniach.\nmarihuana na twojej skorze\nmarihuana na ubraniu\nmarihuana we wlosach\nukrycie zapachu marihuany\nMarihuana może być stosowana w leczeniu migrenowych bólów głowy, i posiada wiele zalet zwłaszcza jeśli stosowana jest zamiast tradycyjnych leków. Czy marihuana […]\nPoprzedni wpis Marihuana Ogranicza Nadużywanie Opioidów\nNastępny post Wszystko Co Musisz Wiedzieć o Destylatach Cannabis


Mikroekonomia - najlepsze znaleziska i wpisy o #mikroekonomia w Wykop.pl\nParóweczki #korwin'a i #mikroekonomia\n#rafatus #patostreamy #danielmagical #bystrzaktv #rafonix #boxdel #jkm #kononowicz\n+: godoto, maly1212 +26 innych\n@PiotrLab: Wałęsa za głupi na to żeby wpaść na pomysł nagrywania matki alkoholiczki. On co najwyżej mógłby doradzić donos do mopsu\n+: PawelW124, PiotrLab\nChodzilo o to, ze Walesa powinien byc zamiast korwina.\nMemy z Bolkiem, twierdzacym, ze dzieki jego poradom podjeto wszystkie najwazniejsze decyzje w historii ludzkosci, byly popularne po tym, kiedy stwierdzil w wywiadzie, ze to on podsunal D Trumpowi pomysl kandydowania w wyborach prezydenckich\n#zakazhandlu #4konserwy #neuropa #libertarianizm #liberalizm #wolnyrynek #ekonomia #mikroekonomia\nAbstrahując od tego jak głupi jest przepis o zakazie handlu w niedzielę, nie usprawiedliwia to jego przeciwników żeby stosować głupie argumenty i frazesy a la piękne bon moty, które z ekonomią nie mają niczego wspólnego.\nJednym z tych jest udowadnianie, że nikt nie przymuszał do takiej pracy, umowa została podpisana ze świadomością tego, że w niedzielę się pracuje, a jeżeli komuś to nie pasuje, może zmienić robotę bo nie ma żadnego przymusu żeby tam pracować.\nJest to po części nieprawda. W dużym mieście, z tysiącami miejsc pracy, jeżeli jest się stosunkowo młodym i wykwalifikowanym pracownikiem, faktycznie przymusu nie ma. Jednak w niektórych miejscach podaż pracy jest mała, a kilka tych już istniejących działa na rynku pracowniczym w charakterze oligopolu. Jednocześnie, determinantą popytu na pracownika jest właśnie jego wiek, wykształcenie, umiejętności, oczekiwania względem wynagrodzenia, mobilność, samodzielność i tym podobne.\n"Przymus" pracy istnieje w pewnych miejscach jak najbardziej, tyle że ma charakter nie prawny jak w przeszłości (niewolnictwo, pańszczyzna, gospodarka planowana itp), ale ekonomiczny. Jak wspomniałem, jeżeli w Polsce B na zadupiach stoją cztery sklepy na krzyż i kilka zakładów pracy, jeżeli ktoś ma na karku 45 lat, nie ma prawa jazdy, posiada wykształcenie podstawowe i z zawodu jest szwaczką, do tego ma dzieci na utrzymaniu i męża z gównopensją, swoboda w poruszaniu się na rynku jest krytycznie niska, a alternatywą dla obecnej pracy, jest praca w innym miejscu na podobnych warunkach, praca ze zwiększonymi kosztami (np. dłuższy i kosztowniejszy dojazd), ewentualnie brak pracy.\nNie można używać argumentu o swobodzie wyboru pracy wobec młodego studenta w dużym mieście oraz starszej kobiety na zadupiu, gdzie istnieje w rozsądnym pobliżu kilka miejsc pracy, gdzie warunki są takie same. A są takie same z uwagi na wspomniany wcześniej oligopol na płaszczyźnie rynku pracy tych kilku zakładów.\nDlatego w dyskusji o handlu w niedzielę, argument zwolenników jego zniesienia w postaci mniej więcej "widziały gały co brały, nie pasuje to zmień pracę", jest niestety jednym z głupszych, które nie dość że nie przechylają odczucia zwolenników zakazu, to jeszcze utwierdzają ich w przekonaniu, że wolne niedziele chcą im zabrać tzw. kapitaliści, w imię bezdusznego wolnego rynku. I akurat na tym szczeblu dyskusji, jest to mimo wszystko punkt dla zwolenników zakazu.\nJako liberał i wolnorynkowiec, który nie popiera absolutnie tego zakazu, w punktach takich jak powyższy, nie mogę się absolutnie zgodzić z innymi przeciwnikami zakazu. Jest to po prostu obiektywnie i ekonomicznie głupi argument, przynajmniej w pewnych przypadkach. Jest to jeden z mitycznych przykładów zawodności wolnego rynku. A jeżeli argument działa właśnie jedynie "w pewnych" przypadkach - a nie we wszystkich, albo przynajmniej w dużej większości - to jest złym argumentem. pokaż całość\n+: ladis, Kaczypawlak +4 innych\n@Jah00: no nie ma to jak stwierdzać że się nie zna na ekonomii i kogoś o niej pouczać, jednocześnie równając ją z "lewactwem".\nNie potrafisz nawet zrozumieć tekstu czytanego, skoro kolejny raz piszesz mi czy to dobrze że jest zakaz czy nie, skoro ja w ogóle tego tematu nie rozwijałem. Chyba każdy w szkole miał drzewko decyzyjne do zrobienia, gdzie po jednej stronie wpisywał plus, a po drugiej minusy, a na końcu wyciągał wnioski. I w tym akurat przypadku twierdzenie, że nie ma przymusu pracy jest głupie, bo jak udowadniałem - jest; dlatego ten akurat argument ląduje po stronie plusów - nawet jeżeli minusów jest więcej i ostatecznie lepiej zakaz znieść.\nNie wmawiaj mi że nieważna jest przyczyna, skoro skutek zawsze jest ten sam. Jeżeli ktoś urodził się bez nóg, a ktoś inny stracił je w wypadku, to obie przyczyny są bez różnicy, bo skutki są takie same - poruszasz się o wózku. Jeżeli przymus pracy w pewnych przypadkach istnieje, to bez różnicy czy jest prawny, społeczny czy ekonomiczny, skoro efekt jest taki sam - mniejsza swoboda w wyborze miejsca pracy i mniejszy wpływ na jej warunki.\nPowyższe wnioski można wyciągnąć z analizy mikroekonomicznej i zwykłej zasady podaży-popytu oraz ich determinanty. Uwaga, podpowiadam - te zasady oraz całą mikroekonomię, stworzyli wolnorynkowi prawacy. pokaż całość\nkolejny raz piszesz mi czy to dobrze że jest zakaz czy nie, skoro ja w ogóle tego tematu nie rozwijałem\n@p0lybius: Tak? To niby na jakiej podstawie zaliczasz argument na plus? Niestety temat trzeba rozwinąć, żeby pokazać ci jak bardzo się mylisz. Bo się mylisz. Nie możesz tego argumentu zaliczyć do plusów. Cały czas to próbuję wytłumaczyć. Samo pomyślenie o tym jest zbrodnią wobec wolnego rynku i zdrowego rozsądku. Przeraża mnie to co wypisujesz, jak już mówiłem zaliczenie tego do plusów to jest komunizm. Przymus ekonomiczny to zupełnie inna liga i inny sport niż przymus państwowy. A jeżeli już chcesz porównania, to musisz mieć dane, choćby statystyczne, komu to wyjdzie na dobre, a komu nie. Bo można zwolnić się z pracy i umrzeć z głodu, a można zwolnić się z pracy, założyć własny biznes i zostać milionerem. Takich danych nie ma i zdobycie ich jest niemożliwe. Ale nawet gdybyś je miał i wyszło by ci, że każdy kto się zwolni z biedronki umrze z głodu to i tak nie mógłbyś zaliczyć tego argumentu do plusów. Dlaczego? Bo sytuacja na rynku odpowiada realnej sytuacji gospodarczej i zmienia się z dnia na dzień i miliony uczestników rynku działają samoistnie i nieustannie aby tą sytuację poprawić. Więc następnego dnia może już być lepiej. Natomiast przymus państwowy nie ma związku z aktualną sytuacją i przymus jest dany raz na zawsze dla wszystkich bez wyjątku. A sytuacja każdego jest inna. Dla wybranej jednostki może nie być różnicy, ale dla ogółu różnica jest zasadnicza i wynik jest zupełnie inny. Nie ma przymusu pracy i daje to każdemu ogrom możliwości. A że nie każdy umie to wykorzystać to bardzo dobrze. Głupi i niezaradni umrą z głodu i nie przekażą dalej swoich zjebanych genów. Darwinizm społeczny - jest to kolejny argument przeciwko ingerencji w gospodarkę. Natomiast żadnych, nawet najmniejszych argumentów za ingerencją nigdy nie było, nie ma i nie będzie.\nCo do ekonomii to tylko austriacka, reszta jest skażona lewactwem i czytanie tego grozi kalectwem umysłowym. Mam nadzieję, że dla ciebie jeszcze nie jest za późno. pokaż całość\nWitamy w deszczowy (przynajmniej we Wrocławiu) poniedziałek\nOto dzisiejszy #dzienwpigulce (462 obserwujących!)\nDziś bez indeksów (sesja właśnie rusza)\nPILNE Jest porozumienie z Grecją\nUSD/PLN -0,28% 3,7254\nEUR/PLN -0,28% 4,1668\nEUR/USD 0,21% 1,1186\nCHF/PLN 0,18% 3,9742\nUSD/RUB 0,00% 55,8490\nGBP/PLN 0,01% 5,8112\nDuda - Cedrob kupił w wezwaniu 9.176.857 akcji PKM Duda. Więcej…\nCyfrowy Polsat - Cyfrowy Polsat przydzielił 52 inwestorom obligacje niezabezpieczone o wartości 1 mld zł. Więcej…\nSunex – KNF zatwierdziła prospekt emisyjny producenta rozwiązań techniki solarnej. Oferuje m.in. kolektory słoneczne, podgrzewacze solarne, stacje wymiany ciepła. Firma działa od 2003 roku. Na rynku NewConnect zadebiutowała we wrześniu 2011 roku. Więcej…\nTorpol - Fundusze zarządzane przez Noble Funds TFI zmniejszyły łączne zaangażowanie w akcjonariacie Torpolu poniżej progu 5 proc. i mają obecnie 4,39 proc. akcji tej spółki. Więcej…\nMercor – spółka chce wypłacić 16 mln zł dywidendy, czyli 1,02 zł na akcję. Więcej…\nEsotiq & Henderson - średnia stopa redukcji zapisów inwestorów indywidualnych w ofercie spółki wyniosła 84,62 proc. Więcej…\nTauron – spółka podpisała z BGK aneks do umowy programowej dotyczący organizacji programu emisji obligacji. Na jego mocy kwota programu emisji obligacji wzrosła z poziomu 1 mld zł do 1,7 mld zł. Więcej…\nPolska: WIG20 odbił się od dna\nUSA: Amerykańska giełda odrabia straty\nRząd Ewy Kopacz jedzie do Łodzi. Zaplanowano serię spotkań: Ewa Kopacz spotka się z mieszkańcami, szef MON Tomasz Siemoniak odwiedzi zakłady lotnicze, a szef dyplomacji Grzegorz Schetyna wręczy państwowe odznaczenia. We wtorek natomiast w Łodzi odbędzie się wyjazdowe posiedzenie Rady Ministrów.\nMinister Teresa Piotrowska zwołała na dziś naradę w sprawie tak zwanych dopalaczy. Oprócz szefowej MSW będą w niej uczestniczyć Komendant Główny oraz komendanci wojewódzcy policji\nInstytut Badań Rynku, Konsumpcji i Koniunktur organizuje spotkania na temat szans i zagrożeń wzrostu - prognozy na przyszłość. (11.00)\npokaż spoiler Informacje zebrał Michał Żuławiński\n#dzienwpigulce #dziendobry #ekonomia #mikroekonomia #pieniadze pokaż całość\n+: Fryderyk94, suowik +41 innych\nDemigoder 4 lata 1 mies. temu\n@Bankierpl: Ze wszystkich profili typu @FaktyTVN , @SOLGAZ , @naprawalaptopow itp. was lubię najbardziej, bo wrzucacie na mirko same wartościowe treści. Dziękuję.\n+: Bankierpl, Rzuku\n@Demigoder: to my dziękujemy za miłe słowa!\nDzień dobry! Kolejny #dzienwpigulce\nWięcej na http://www.bankier.pl/wiadomosc/To-musisz-wiedziec-dzis-rano-przed-sesja-na-GPW-9-lipca-2015-r-3376550.html\nWIG20 -0,10% 2 216,39\nWIG -0,42% 51 370,03\nWIG30 -0,29% 2 428,69\nmWIG40 -1,11% 3 556,82\nDAX 0,66% 10 747,30\nNASDAQ -1,75% 4 909,76\nSP500 -1,67% 2 046,68\nUSD/PLN 0,22% 3,8131\nEUR/PLN 0,00% 4,2340\nEUR/USD -0,23% 1,1102\nCHF/PLN 0,05% 4,0417\nUSD/RUB -0,17% 56,7340\nRedan - W czerwcu skonsolidowana sprzedaż grupy wyniosła 44,7 mln zł ,o 22 proc. więcej niż rok wcześniej, podała spółka. W ujęciu narastającym wzrost sięgnął 13 proc, a sprzedaż wyniosła 253,8 mln zł.\nPamapol - Paweł i Mariusz Szataniak nie wezmą udziału w emisji akcji serii D z zachowaniem prawa poboru, nie zamierzają też zbyć prawa poboru.\nRafako - Analitycy Trigon DM w raporcie z 6 lipca wyceniają Rafako modelem DCF do 2020 r. na 773 mln zł, czyli 9,1 zł za jedną akcję (post money), z czego około 1,2 zł na akcję to środki z nowej emisji - wynika z raportu, do którego dotarła PAP. Rafako jest w trakcie oferty publicznej, kierowanej do wybranych inwestorów.\nAnalitycy PKO BP w raporcie z 6 lipca wyceniają natomiast spółkę "post money" modelem DCF w przedziale od 291 mln zł do 645 mln zł. Wycena "post money" metodą porównawczą dała przedział od 499 mln zł do 631 mln zł.\nEcho - W ocenie zarządu spółki cena akcji zaproponowana przez Lisalę w wezwaniu, mieści się w zakresie cen, które odpowiadają wartości godziwej spółki.\nKupiec - WZA spółki zdecydowało o wypłacie dywidendy w wysokości 0,01 zł na akcję z zysku za 2014 r.\nEnter Air (IPO) - Enter Air zawiesi pierwotną ofertę publiczną z powodu sytuacji na rynku, informuje Reuters powołując się na dwa źródła mające wiedzę w tej sprawie.\nUnibep - Spółka zawarła umowę dotyczącą realizacji w systemie generalnego wykonawstwa centrum usługowo - handlowo - rozrywkowego wraz z parkingiem wielopoziomowym i infrastrukturą o nazwie Galeria Północna, zlokalizowanego w Warszawie w dzielnicy Białołęka. Inwestorem jest GTC.\nHawe - Konsultujemy z akcjonariuszami ostateczny kształt emisji. Nie ukrywamy jednak, że zależy nam na kwocie około 50 mln zł. Pozwoli to spółce na znaczące poprawienie struktury zadłużenia oraz zwiększy kapitał obrotowy, potrzebny do realizacji jej rozwoju. Cena emisji będzie ustalona na walnym, mówi Pawel Paluchowski, wiceprezes Hawe, w rozmowie z "Pulsem Biznesu".\nJSW - Spółka szuka środków, by nie mieć problemów z płynnością w czwartym kwartale - poinformował w środę prezes Edward Szlęk.\nZWZA - Atlas Estates, Grupa Recykl, Raster, AerFinance\nDzień dywidendy - Eskimos, Global Cosmed\nDzień wypłaty dywidendy - CNT, Orange Polska\nDziś trzeci dzień posiedzenia Sejmu. Posłowie rozpatrzą poprawki Senatu do ustawy, która ma od 2016 r. podnieść wydatki obronne do poziomu co najmniej 2 proc. PKB. Zwiększenie wydatków obronnych było jedną z zapowiedzi, jaka padła w expose premier Ewy Kopacz. Obecnie wskaźnik wydatków obronnych wynosi 1,95 proc. PKB. Ustawę w tej sprawie Sejm przyjął w maju. Senat uchwalił do niej pięć poprawek.\nAteny mają przedstawić szczegółowy program reform, który będzie podstawą do podjęcia negocjacji o nowym wsparciu finansowym dla Grecji z Europejskiego Mechanizmu Stabilności (EMS). W niedzielę ma się odbyć krótki, trwający ok. godziny, szczyt strefy euro oraz dyskusja w gronie całej UE na temat Grecji.\nZakończenie sesji Parlamentu Europejskiego.\nW Luksemburgu nieformalne spotkanie unijnych ministrów spraw wewnętrznych, którzy będą dyskutować o kwestii migracji (od godz. 10). Kraje UE uzgodniły pod koniec czerwca, że przyjmą w sumie 60 tysięcy uchodźców w ciągu dwóch lat, nie ustalono jednak, jak ma wyglądać podział obciążeń między poszczególnymi członkami UE.\nW Wiedniu ciąg dalszy ponownie przedłużonych negocjacji sześciu mocarstw (USA, Wielkiej Brytanii, Francji, Rosji, Chin i Niemiec) z Iranem w sprawie budzącego kontrowersje programu nuklearnego tego kraju. Termin zawarcia porozumienia upływał 30 czerwca, następnie został przesunięty do ostatniego wtorku, a teraz do najbliższego piątku. Ostateczne porozumienie ma stanowić gwarancję, że program nuklearny Iranu będzie miał charakter cywilny, a w zamian zniesione mają zostać szkodliwe dla irańskiej gospodarki międzynarodowe sankcje.\nW Ufie (Rosja) zakończenie dwudniowego szczytu BRICS (Brazylii, Rosji, Indii, Chin i RPA) oraz początek dwudniowego szczytu Szanghajskiej Organizacji Współpracy (Rosji, Chin, Kazachstanu, Kirgistanu, Tadżykistanu i Uzbekistanu; Indie, Pakistan i Iran mają status obserwatora przy organizacji).\nMiędzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) przedstawi aktualizację swoich światowych prognoz gospodarczych (o godz. 15.30 czasu polskiego).\nPolska - Na GPW znów banki w roli głównej\nUSA - Duże spadki na Wall Street\n1521 - w katedrze wawelskiej zawieszono dzwon, któremu nadano imię "Zygmunt"; dzwon został odlany z dział zdobytych na wojnie z Zakonem Krzyżackim, jego wykonawcą był krakowski ludwisarz Hans Behem.\n1873 - reforma walutowa w zjednoczonej Rzeszy Niemieckiej. Narodziny marki niemieckiej\n2011 – Sudan Południowy ogłosił niepodległość (od Sudanu)\n#dzienwpigulce #dziendobry #ekonomia #mikroekonomia #mirkoekonomia #pieniadze #gospodarka pokaż całość\n+: File_not_found, Terkan +27 innych\nmuchcoin 4 lata 1 mies. temu\n@Bankierpl: Nic o Chinach.. Nic o Litecoinie który bądź co bądź jest instrumentem finansowym i zaliczył właśnie 300% wzrostu w ciągu 30 dni. Kursu GBP/PLN znowu brak. Fajna robota, ale o takich rzeczach byłoby miło jakbyście wspominali, a o Chinach to już w ogóle ( ͡° ʖ̯ ͡°)\n@alan11: @ryo1987: @muchcoin: czasem warto zajrzeć na portal ;) http://www.bankier.pl/wiadomosc/Chiny-banuja-sprzedaz-akcji-Indeksy-mocno-w-gore-7269519.html nie mamy możliwości napisania wszystkich tekstów o świcie, więc nie wszystko znajdzie się w tym newsie. pokaż całość\nWszystko w porządku po nocnych burzach? not to lecimy z dzisiejszym #dzienwpigulce\nWięcej na http://www.bankier.pl/wiadomosc/To-musisz-wiedziec-dzis-rano-przed-sesja-na-GPW-8-lipca-2015-r-7269308.html\nWIG -1,91% 51 586,16\nWIG20 -2,35% 2 218,64\nWIG30 -2,26% 2 435,74\nMWIG40 -1,44% 3 596,76\nDAX -1,96% 10 676,78\nNASDAQ 0,11% 4 997,46\nSP500 0,61% 2 081,34\nUSD/PLN -0,08% 3,8226\nEUR/PLN 0,03% 4,2085\nEUR/USD 0,12% 1,1009\nCHF/PLN 0,07% 4,0421\nUSD/RUB 0,15% 56,4890\nGBP/PLN 5,9076 -0,04\nW Investments - za niedopełnienie obowiązków informacyjnych KNF nałożyła na spółkę karę w wysokości 400 tys. zł. Więcej…\nWirtualna Polska - analitycy DM mBank, w raporcie z 1 lipca, rozpoczęli wydawanie rekomendacji dla Wirtualnej Polski od zalecenia "kupuj" i wyznaczyli cenę docelową na 44,7 zł. Więcej…\nErbud - spółka podpisała umowę na budowę obiektu mieszkalno-usługowo-biurowego we Wrocławiu o wartości blisko 25 mln zł netto. Po podpisaniu umowy portfel zleceń grupy Erbud w segmencie kubaturowym wynosi 930 mln zł. Więcej…\nBudimex - w przetargu na projekt i budowę obwodnicy Suwałk w ciągu drogi ekspresowej S-61 oferty złożyło dziewięciu wykonawców. Najtańsza okazała się oferta Budimeksu za 299,45 mln zł. Więcej…\nRobyg – spółka podtrzymuje plan sprzedaży 2.200 lokali w 2015 r. W przyszłym roku chce znaleźć nabywców na ok. 2.500 mieszkań, a w kolejnych latach będzie zmierzał w kierunku 3.000 sprzedanych lokali rocznie. Więcej w wywiadzie…\nPekabex - debiut na GPW;\nKofola - ciąg dlaszy WZ spółki;\nEnter Air - zakończenie budowy księgi popytu, ustalenie ostatecznej ceny akcji oraz ostatecznej liczby akcji oferowanych poszczególnym kategoriom inwestorów;\nGorenje -dzień dywidendy (0,06 euro na akcję);\nOctava - ostatni dzień przyjmowania zapisów w wezwaniu ogłoszonym przez Beresford;\nOpteam - dzień wypłaty dywidendy (0,15 zł na akcję);\nPKN Orlen - dzień wypłaty 1,65 zł dywidendy na akcję;\nPrima Moda - ZWZ spółki (pierwotnie zwołane na 29 czerwca);\nSeko - NWZ ws. zmian w radzie nadzorczej;\n2C Partners - kontynuacja przerwanego ZWZ;\nPo południu - Decyzja RPP ws. stóp procentowych. Oczekiwania: stopy bez zmian.\n16:00 Komunikat po posiedzeniu RPP i konferencja prasowa Marka Belki\n20:00 Protokół z czerwcowego posiedzenia Federalnego Komitetu Otwartego Rynku\nPolska: Mocne spadki na giełdach. WIG20 najniżej od września 2013\nUSA: Na Wall Street lekkie wzrosty, ale nie maleją obawy o Grecję\nO 10.00 Parlament Europejski oceni rezultaty nadzwyczajnego szczytu przywódców państw strefy euro, poświęconego sytuacji w Grecji. W debacie wezmą udział przewodniczący Rady Europejskiej Donald Tusk oraz szef Komisji Jean-Claude Juncker. Przybędzie też premier greckiego rządu Aleksis Tsipras.\nDziś kolejny dzień negocjacji w sprawie irańskiego programu atomowego. Do zawarcia ugody miało dojść najpóźniej wczorja, ale rozmowy przedłużono o trzy dni. Negocjacje międzynarodowych mocarstw z przedstawicielami rządu w Teheranie toczą się w Wiedniu.\nW Ufie na południu Rosji rozpoczyna się dziś szczyt państw BRICS i Szanghajskiej Organizacji Współpracy. Uczestnicy spotkania, pod przewodnictwem Władimira Putina będą dyskutować o "nowym ładzie finansowym świata".\nSąd pierwszej instancji w Neapolu wyda dziś wyrok w procesie Silvio Berlusconiego. Tym razem były premier Włoch jest oskarżony o korupcję polityczną. Grozi mu do pięciu lat więzienia.\nPrezydent Bronisław Komorowski leci dziś do Berlina. Podczas pożegnalnej wizyty odchodzący prezydent spotka się z prezydentem Niemiec Joachimem Gauckiem i przewodniczącym Bundestagu Norbertem Lammertem. 6 sierpnia na najwyższy urząd w państwie zostanie zaprzysiężony Andrzej Duda.\nBriefing prasowy wicepremiera, ministra gospodarki Janusza Piechocińskiego. (9.30)\nDziś drugi dzień posiedzenia Sejmu. Posłowie zajmą się między innymi sprawozdaniem z ubiegłorocznej działalności Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Będą też kontynuować prace nad prezydenckim projektem nowelizacji ordynacji podatkowej. Zakłada on między innymi rozstrzyganie wątpliwości na korzyść podatnika.\n1889 – Ukazało się pierwsze wydanie amerykańskiego dziennika Wall Street Journal.\n1932 – Indeks Dow Jones Industrial Average wyznaczył swoje minimum z czasów Wielkiego Kryzysu (41,22 pkt.)\n1933 – Polska przystąpiła do tzw. „złotego bloku”. Należące do niego Szwajcaria, Belgia, Holandia, Włochy i Polska pod przewodnictwem Francji dążyły do ustabilizowania polityki monetarnej oraz utrzymywania wymiany pieniądza papierowego na złoto.\n1996 - wprowadzenie do notowań ciągłych akcji pierwszych pięciu spółek GPW\npokaż spoiler informacje zebrał: Michał Żuławiński\n+: jednostronnyelementspajajacy, z....y +36 innych\nnotak1 4 lata 1 mies. temu\n@stillnothingmovesyou: sprzedawać ? :S\ns..................u 4 lata 1 mies. temu\n@notak1: maja nowa miotle w strukturze akcjonariatu - trzymalbym reke na pulsie\nKto stracił, kto zyskał na podnoszeniu płacy minimalnej w Polsce w latach 2002-2013 w PDF i języku angielskim.\nWyniki analizy ekonometrycznej wskazują, że wzrost płacy minimalnej miał statystycznie istotny, dodatni wpływ na odsetek pracowników tracących pracę (najwyższy w 2008 i 2009 roku). W okresie 2002-2013, wśród pracowników w wieku od 15 do 54 lat dotkniętych bezpośrednio podwyżkami płacy minimalnej, przeciętnie 6% osób traciło rokrocznie pracę z tego powodu. Było to średnio 116 tys. osób rocznie, wśród których 83 tys. stanowili pracownicy czasowi. Z drugiej strony, pracownicy bezpośrednio dotknięci zmianami płacy minimalnej, którzy nie utracili zatrudnienia, mogli liczyć na szybszy wzrost realnych wynagrodzeń oraz skrócenie przeciętnego czasu pracy, przede wszystkim nadgodzin.)\n#ekonomia #gospodarka #mikroekonomia #llnadaje <----- zapraszam do obserwowania. Wrzucam tutaj artykuły, wywiady, ciekawostki dotyczące głównie szeroko rozumianej ekonomii i gospodarki. pokaż całość\n+: pitersi, scudetto +5 innych\nHermann Heinrich Gossen: prekursor austriackiej ekonomii. Co poniektórzy uczący się mikroekonomii powinni go znać. Sformułował on tzw. prawa Gossena:\n1. W miarę wzrostu konsumpcji danego dobra użyteczność krańcowa każdej kolejnej jednostki maleje. Prawo to znane jest także pod nazwą prawa malejącej krańcowej użyteczności.\n2. W celu osiągnięcia największej sumy zadowolenia konsument stara się tak podzielić dostępne mu środki, aby stosunki użyteczności krańcowych poszczególnych dóbr do ich cen były sobie równe. Prawo to znane jest także pod nazwą prawa wyrównywania użyteczności krańcowych.\nProszę go szanować\n#ekonomia #mikroekonomia #ase #ciekawostka pokaż całość\n+: fir3fly, sober81 +4 innych\nurgent 6 lat temu\nHaha, dostałem podwyżkę i teraz mogę się chwalić ze zarabiam ponad dwa tysiące na rękę :) #tylewygrac #2003nareke #mikroekonomia\n+: wojciechwojciech, Rachel_ +4 innych\n@urgent: czyli masz tylko jedną rękę? :(\n@urgent: cebula we mnie silna, ale chyba chcesz mnie dobić\n+: urgent, r.......y\nPowiązane z #mikroekonomia\n#ekonomia (1) #finanse (1) #help (1) #kiciochpyta (1) #matematyka (1) #nauka (1) #polibuda (1) #pomocy (1) #pytanie (1)


IV Warsaw Fashion Week - wszystko na temat IV Warsaw Fashion Week w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : IV Warsaw Fashion Week (2)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia IV Warsaw Fashion Week. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku IV Warsaw Fashion Week) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem IV Warsaw Fashion Week posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania IV Warsaw Fashion Week jesteśmy w stanie zaprezentować Ci IV Warsaw Fashion Week materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Czwartek 11.04.2013 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Poniedziałek 25.03.2013. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania IV Warsaw Fashion Week ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu IV Warsaw Fashion Week.


Witam! Byłam z 5 letnią córką u urologa, ponieważ zdarzało się jej popuszczać kropelki moczu po wysikaniu.Były to sporadyczne incydenty, ale jednak były , co skłoniło mnie do tej wizyty.Badania nie wykazały żadnych nieprawidłowości. Lekarz stwierdził,że prawdopodobnie przyczyną jest nadmierna higiena i podrażnienie cewki moczowej. Ja od zawsze podmywałam córkę wodą i mydłem rano i wieczorem.Lekarz powiedział,że dziewczynki w tym wieku wcale nie powinno się podmywać, a już na pewno nie...\nForum: Zdrowie dziecka Sat Feb 06 11:53:44 CET 20\nWitam. Mam taki problem.Wczoraj moja corcia poskarżyła sie że boli ja sisia.No i obejrzałam i ma tak jakby naderwana czy raczej odklejona mała warge tu na dole blisko wejscia do pochwy. No i nie wiem czym to jej posmarowac. Czy nic nie robic. Czy Sudocrem bedzie dobry czy raczej na otarcia nie? To chyba musi sie zrosnac. Kurcze nie wiem. Ostatnio dwa dni z rzedu jezdzila na rowerze i przypuszczam ze od siedzenia na siodelku cos tam poprzygniatala i tak moglo sie stac ale sama nie wiem czy od...\nForum: Zdrowie dziecka Fri Aug 31 17:33:20 CEST 20\nhigiena intymna u 3 -latki\njaki płyn lub żel stosujecie do higieny intymnej małych dziewczynek? mydełko dla niemowlaków ją podrażnia.poradźcie co?czy coś takiego istnieje?\nForum: Zdrowie dziecka Fri Aug 31 18:46:55 CEST 20\nhigiena intymna u 3 letniej dziewczynki\nMamy pomozcie jak pielegnowac czesci intymne u 3 letniej dziewczynki tzn krocze.Coreczka skarzy sie na bol przy oddawaniu moczu i srom jest zaczerwieniony.Poza tym caly czas pojawia sie biala wydzielina ( ale wtedy nic nie mowila ze ja boli )i nie bylo zaczerwienia.\nForum: Zdrowie dziecka Sun Apr 20 19:10:48 CEST 20\nForum: Zdrowie dziecka Wed May 18 22:55:35 CEST 20\nMoja córeczka od dwóch dni skarży się na pieczenie w okolicach obytu. Obejrzałam dokładnie to miejsce i zauważyłam oprócz zaczerwienienia, małe krosteczki z białym czubkiem. Co to może być, czym mam to smarować, czy iść do lekarza. W domu mam sudokrem, posmarowałam jej kilka razy i zauważyłam, że zaczerwienienie zniknęło, ale krostki malutkie jeszcze są. Drogie forumowiczki poradźcie co z tym robić.\nForum: Zdrowie dziecka Sun Jul 18 23:40:31 CEST 20\nProblemy z miejscem intymnym...wizyta u ginekologa\nMoja córeczka w maju ukończyła 2 latka. Od jakiegoś czasu załatwia swoje potrzeby na nocniczku, no i oczywiście nosi majteczki... Tydzień temu zaniepokoiła mnie u niej wydzielina z pochwy (coś jak upławy), poszłam do pediatry-no i dowiedziałam się, że mała może ma zakażenie jakimiś bakteriami lub grzybami... Pojęcia bladego nie mam skąd się to mogło przypałętac ponieważ dbam o higienę swego dzieciaczka-mała jest kąpana codziennie, nieraz nawet częsciej niz raz dziennie, no i po ka...\nForum: Zdrowie dziecka Tue Aug 12 21:12:31 CEST 20\n3 latka- higiena intymna\nMoja 3 letnia coreczka ciagle ma biale 'cos' w faldkach warg sromowych.Czy to brud? Grzybica? Czasem posypuje jej piekace miejsce maka ziemniaczana.Ale jak nie posypuje to to tez pod koniec dnia po kapieli jest, czyszcze to recznikiem.\nForum: Zdrowie dziecka Sun Sep 06 19:12:47 CEST 20\nOSPA - co na miejsca intymne u dziewczynki :-(\nWitam, moja Córka od czwartku ma ospę. Wysypana jest bardzo, ale najgorzej sprawa się ma w okolicy miejsc intymnych... Na ciele krostki już przysychają, ale tam ma baaardzo czerwone. Dzwoniłam do pediatry i urologa, ale właściwie nic mi nie powiedzieli (nasiadówki z rumianku). Może znacie jakieś sprawdzone sposoby na wysypkę w tych miejscach. Bardzo proszę o pomoc Pozdrawiam Emma\nForum: Zdrowie dziecka Sun Apr 06 23:55:54 CEST 20\nForum: Zdrowie dziecka Mon Feb 02 20:31:21 CET 20\nmoja 2,5-letnia córeczka od jakiegoś czasu skarży się na bóle krocza. najpierw pediatra orzekła owsiki. po odrobaczeniu problem sie faktycznie skończył (do normy wróciły też luźne od pól roku kupki). Ale dziś znowu narzekała, że "cipcia boli". Może jednak powinien obejrzeć ją ginekolog dziecięcy? Ma jakieś białe wydzieliny na wargach sromowych, ale pediatra mówiła, że to fizjologiczne. No i wyraźnie się drapała dziś wieczorem, jakby ją coś swędziało czy piekło. Pomogło suszenie ...\nForum: Zdrowie dziecka Thu Apr 01 23:15:52 CEST 20\nżel/płyn do higieny intymnej dla dziewczynek\nWitam, Proszę napiszcie czy myjecie swoje córeczki jakimś żelem/płynem do higieny intymnej. Moja córeczka w styczniu skończy 2 lata, w tej chwili myję ją albo czystą wodą albo z odrobiną mydła i dobrze spłukuję. Ostatnio mamy trochę problemów z bakteriami i pomyślałam, że może już można zacząć ją myć czymś innym niż tylko wodą i mydłem. Pozdrawiam\nForum: Zdrowie dziecka Mon Nov 21 14:33:39 CET 20\nIntensywny zapach intymny u 3 - latki, co robić???\nE-mamy, moja 3 letnia córeczka ma od jakiegoś czasu intensywny intymny zapach, podmywam ją rumiankiem, ale to nie pomaga, juz nie wiem co robic:-((. Pomysłałam,że zacznę ją myc moim płynem do higieny intymnej, jest łagodny o naturalnym ph, tylko nie wiem, czy można go używać u takiej małej dziewczynki i czy on pomoże... Może znacie sposób na ten zapach, jak się go pozbyc??? Agata.\nForum: Zdrowie dziecka Fri Jun 17 10:46:20 CEST 20\nWitajcie drogie mamy Moja 17 miesięczna córcia miała zaczerwieniona skórę wokół cewki moczowej. Wyglądało to jak mała ranka, poszłam do lekarza dostała fiolet gencjanowy-czy jak kto woli piochtaninę.Ale nie pomaga.Pani doktor powiedziała :"to wyglada jak mała nadżerka"...Zaczerwienienie robi sie coraz większe i zaczyna jej przeszkadzać bo płacze w nocy i wyraźnie interesuje się pieluchą.Podmywam ją w azulanie staram żeby w dzień nie chodziła w pampersie i nie wiem co dalej. Co mo...\nForum: Zdrowie dziecka Fri Sep 09 14:42:39 CEST 20\nHigiena intymna 5-latki\nWitajcie Potrzebuję rady. Wprawdzie wybieram się do dziecięcego ginekologa, ale może ktoś poradzi mi coś już teraz. No więc: Maja dba o higienę: myje ząbki, płucze usta po jedzeniu, myje oczywiście rączki itd -czyli higiena podstawowa. Codziennie również ją podmywałam, teraz Majka wzięła sprawę we własne ręce:) Myje się dokładnie (to znaczy długo), ale niestety jak zauważyłam nie głęboko -ma pewien uraz- o tym zaraz napiszę. Pytanie jest bardzo proste: czy biały osad, który pozostaj...\nForum: Zdrowie dziecka Fri Mar 26 19:22:21 CET 20\nczym smarować zaczerwienienie okolic intymnych?\nczym smaruje sie zaczerwienienie krocza/sromu u prawie 3-letniej dziewczynki? innych objawow nie ma. clotrimazo moze.... ale pisza na forum gdzies, ze dla takiego malego dziecka niewskazane.... czy pediatra moze cos dac ?\nForum: Zdrowie dziecka Sat Aug 18 22:24:03 CEST 20\nProblem intymny-jak pomóc 5 latce??? Pomóżcie\nKochane, poradźcie bo już nie wiem co to może być. Julka skarży sie na swędzenie w kroczku, już od dawna. Początkowo myślałam, że wymyśla. Najczęściej przypominała sobie o tym wieczorem, przy okazji jeszcze mówiła o swędzących paluszkach, chciała 10 razy pić, siku itp itd. Czyli zwalałam to na karb braku chęci do pójścia spać. Jak posmarowałam nogi, ręce, kroczek i co tam jeszcze wymyśliła to jakoś tam zasypiała... No ale od jakiegoś czasu widzę ze ewidentnie jej to przeszkadza,...\nForum: Zdrowie dziecka Tue Sep 09 23:38:09 CEST 20\nkrostki u dziewczynki 9mc.w intymnym miejscu\nU mojej prawie 9 miesięcznej córki pojawiły się krostki na cipci. Nie wiem co to może być, podejrzewam, że od chusteczek zapachowych. Czy ktoś miał podobną sytuację? co z tym zrobić i czym smarować.miała już kiedyś coś podobnego i lekarka kazała smaraowąć clotrimazolem (czsem sama go używm).czy to dobre dla tak małego dziecka???\nForum: Zdrowie dziecka Sat Jan 20 14:09:16 CET 20\nDrogie Mamy! Mam pewien "problem".Od pewnego czasu zauważyłam ,że moja 2-letnia córeczka,"dziwnie" się zachowuje.Kładzie się np.na poduszkę i zaczyna się o nią ocierać.Nazywając rzeczy po imieniu wg. mnie ona się po prostu onanizuje.Muszę przyznać ,że poraz pierwszy spotykam się z takim zachowaniem u dziecka,i naprawdę nie mam pojęcia jak mam zareagować. Gdy jej przerywam ,zaczyna płakać i mówi,że ona chce tak robić i już.Dlatego ,gdy tylko zauważę ,staram się zająć ją czymś innym,ta metod...\nForum: Zdrowie dziecka Sat Jan 11 22:08:17 CET 20\nAutor: Gość edziecko: KATRINAK


Nowy trend - sauna w ogrodzie - piękny dom\nDodane: 08-08-2019 06:52\nCzy warto kupić fotowoltaikę?Czy żeby nawadniać ogród potrzebne są uprawnienia?Dlaczego warto mieć tarasTarasy w centrum uwagiLubisz dostać dotację na fotowoltaikę? Po przeczytaniu tego na pewno polubisz!Inwestycje w energie słonecznąSauna jako element wyposażenia ogroduInformacje o fotowoltaice. Krótki wpisJak cyklinować parkiet Od RękiLepsze od basenu? Jacuzzi!Nowy trend na ogrodowy relaks?Czy można kupić fotowoltaikę samemu?Prace wykończeniowe w domu i w ogrodzieNowy trend - sauna w ogrodzieFirmy od paneli słonecznychOgrodowe historie - jacuzzi na świeżym powietrzDobry i zły tarasPoczuj saunę w swoim ogrodzie!Ogrodowa sauna - czyli nowy trend?Fotowoltaika - czy to się spłaci?Domowa elektrownia słonecznaJaki wybrać płot, bramę lub furtkę?Dobre rady jak kupić fotowoltaikęDrogi prąd? Wcale nie będzie lepiej, ale wystarczy tylkoNajwyższej jakości taras- co i jakJacuzzi ogrodowe - u kogo się sprawdzi?Czy są jakieś wady posiadania sauny w ogrodzieJak oszczędzić na energii elektrycznej?Dobrze zbudowany taras. materiały i wykończenieSłoneczna energia z fotowoltaiki


Zapalenie dziąseł u psa – przyczyny, objawy, leczenie | Zwierzaki\nZwierzaki > Pies > Choroby psów > Zapalenie dziąseł u psa – bolesna i niebezpieczna dolegliwość jamy ustnej. Jak jej zapobiegać?\nZapalenie dziąseł u psa, podobnie jak inne choroby przyzębia na początku bardzo łatwo przeoczyć. Sprawdź, w jaki sposób można rozpoznać stan zapalny oraz jakie są metody jego leczenia.\nHigiena jamy ustnej jest czymś oczywistym dla większości z nas. Mało kto jednak na co dzień myśli o tym, że nasze czworonogi również potrzebują profilaktyki chorób zębów i dziąseł. Niestety, zaniedbania w tym obszarze prowadzą do gromadzenia się kamienia nazębnego. Ten z kolei po jakimś czasie doprowadza do chorób przyzębia. Zapalenie dziąseł u psa to problem, który trzeba jak najszybciej zdiagnozować i rozpocząć leczenie.\n1 Zapalenie dziąseł u psa – jakie są jego przyczyny?\n2 Objawy zapalenia przyzębia u psa\n3 Jak leczyć choroby przyzębia u psów?\n4 Konsekwencje przewlekłego zapalenia dziąseł\n5 Zapalenie dziąseł u psa – profilaktyka\n5.1 Dodatkowe sposoby na ochronę dziąseł i zębów\nZapalenie dziąseł u psa – jakie są jego przyczyny?\nW jamie ustnej psa ciągle bytują różne bakterie. Kiedy stykają się one z resztkami pokarmu, dochodzi do gromadzenia się płytki nazębnej. Jeżeli nie jest ona regularnie usuwana, twardnieje i zmienia się w kamień nazębny. Ten gruby, zwapniony i chropowaty nalot rozrasta się pod dziąsła, co w dłuższej perspektywie powoduje stan zapalny.\nNiektóre rasy psów są szczególnie narażone na pojawienie się kamienia nazębnego. Często cierpią na niego jamniki i charty, a także owczarki szkockie collie oraz psy z syndromem brachycefalicznym, czyli te, które mają bardzo krótkie kufy (buldogi, pekińczyki czy boston terriery). Istnieje kilka czynniki, które znacznie zwiększają ryzyko zapalenia dziąseł u psa. Mowa tu o kwestiach, takich jak:\nbudowa zgryzu – małe psy o bardzo stłoczonych zębach mają większy problem z kamieniem;\nchoroby przewlekłe – przede wszystkim cukrzyca, ale także zaburzenia hormonalne;\nspecyficzny skład śliny;\nObjawy zapalenia przyzębia u psa\nZapalenie dziąseł u psa jest widoczne gołym okiem. Rozpoznasz je po zmianie koloru tkanek. Ten bez zmian chorobowych są gładkie i lśniące w kolorze różowym lub czarnym (u niektórych psów jest to naturalna pigmentacja). Kiedy pojawia się stan zapalny, błona śluzowa jest zaczerwieniona szczególnie w miejscu styku dziąseł z zębami. Zaniedbanie problemu (lub niedostrzeżenie go w odpowiednim czasie) prowadzi do zaostrzenia się stanu zapalnego. Wówczas dziąsła stają się opuchnięte i bardzo czerwone. Może pojawiać się krwawienie. Dochodzi do rozchwiania, a nawet wypadania zębów.\nInne symptomy zapalenia dziąseł u psa to:\nbolesność w okolicy zębów,\nspadek apetytu i utrata masy ciała.\nJak leczyć choroby przyzębia u psów?\nWarto zaznaczyć, że nie istnieją żadne skuteczne domowe sposoby na pozbycie się chorób przyzębia u psa. Raz w tygodniu staraj się przeprowadzać kontrolę stanu jamy ustnej. Jeżeli zauważysz, że pojawiają się w niej zmiany, konieczna będzie jak najszybsza wizyta u lekarza weterynarii.\nStan zapalny zwalczany jest odpowiednio dobranym antybiotykiem. To jednak nie wszystko. Kamień nazębny musi zostać usunięty specjalnym skalarem stomatologicznym. To zabieg, który przeprowadzany jest w znieczuleniu ogólnym. Tak jak każda narkoza niesie za sobą ryzyko, dlatego w tym przypadku bardzo ważne jest to, aby działać szybko.\nJeżeli zapalenie dziąseł u psa uczyniło duże spustoszenie w psim pysku, konieczne może być także usunięcie części uzębienia. Długotrwały stan zapalny może doprowadzić wtórnie do paradontozy.\nKonsekwencje przewlekłego zapalenia dziąseł\nJuż pierwsze symptomy zapalenia dziąseł u psa, takie jak nieprzyjemny zapach z jamy ustnej czy zaczerwienienie błony śluzowej, powinny być powodem do wizyty u weterynarza. Niestety, problemy z zębami u psa często są ignorowane. To bardzo zła decyzja.\nZakażenia bakteryjne mogą prowadzić do bardzo poważnych konsekwencji zdrowotnych. To nie tylko nieustanny ból i dyskomfort, który utrudnia zwierzęciu jedzenie. Przy każdym przełknięciu śliny zwierzak połyka ślinę z bakteriami, które dostają się dalej do organizmu. Potencjalne konsekwencje to:\nchoroby serca (m.in. zapalenie wsierdzia);\nZapalenie dziąseł u psa – profilaktyka\nWszyscy wiemy, że zdecydowanie lepiej zapobiegać niż leczyć. Najlepszą profilaktyką jest szczotkowanie zębów psa. W dobrych sklepach zoologicznych dostępne są specjalne pasty dla psów i kotów, których smak jest akceptowalny dla zwierzaka. Możesz skorzystać także z wacików nasączonych specjalnym płynem oczyszczających zęby. Regularne szczotkowanie jest jednak najlepszym sposobem na usuwanie płytki nazębnej twojego psa i tym samym dbanie o stan uzębienia. Zgromadzony kamień nazębny można usunąć tylko w gabinecie weterynaryjnym, więc zdecydowanie lepszym rozwiązaniem jest profilaktyka.\nDodatkowe sposoby na ochronę dziąseł i zębów\nWbrew wielu opiniom sucha karma nie jest uniwersalnym lekiem na wszystkie problemy z zębami. Odpowiednia dieta ma jednak znaczenie. Warto ograniczyć zwierzęciu podaż węglowodanów. Wybieraj karmy bezzbożowe, pozbawione wypełniaczy, takich jak ryż czy kukurydza. W oczyszczeniu zębów pomagają także gryzaki czy żwacze. Nic jednak nie zastąpi w profilaktyce zapalenia dziąseł u psa odpowiedniej higieny jamy ustnej.\nStan zapalny dziąseł to poważny problem, z którym trzeba walczyć już od pojawienia się pierwszych objawów. Jest on konsekwencją zaniedbania higieny i pojawienia się kamienia nazębnego. Zapalenie dziąseł u psa leczy się odpowiednio dobranymi antybiotykami. Zazwyczaj konieczna jest także sanacja. Droga do zdrowych dziąseł u psa zaczyna się od codziennej higieny jamy ustnej. Ważna jest także odpowiednia dieta oraz regularne kontrole stanu jamy ustnej czworonoga u weterynarza.


Między kotem a komputerem: "Olga i osty" - fragment\n"Olga i osty" - fragment\nI’m on the street of my dreams\nOr on the road to hell\n(At Vance, „Streets of my Dreams”)\nSen wewnątrz snu\nStary dom stoi na obrzeżach miasta. Wybite okna zasłonięte dyktą, rozwalające się ogrodzenie z siatki, na podwórzu chaszcze po pas. Zdaje się, że jest przeznaczony do rozbiórki, ale aktualnie nikt się nim nie interesuje. Bezdomni wolą koczować na działkach. Nikt tutaj nie przychodzi, nawet dzieciaki omijają to miejsce z daleka. I bardzo dobrze.\nOdkąd wiedźma zmarła, żyję tu sam. Jakoś sobie radzę, choć jest ciężko, a gdy przyjdzie zima, będzie jeszcze ciężej. Ale na razie nie ma sensu myśleć o zimie. Nie sądzę, bym jej doczekał, bo szarych przybywa z każdym dniem i tylko patrzeć, kiedy się zorientują, że jestem ich wrogiem.\nNa razie jednak nikt mnie tu nie niepokoi.\nMoże sprawiły to zaklęcia, które wiedźma szeptała po nocach; słowa w siedmiu językach, sypiące się jak piasek z rozbitej klepsydry. A może styczniowy talizman, który noszę na szyi.\nPamiętam, do czego służy, choć nie potrafię powiedzieć, kim jestem. Wiem na pewno, że tak naprawdę nie nazywam się Piotr. W Zaświecie znałem kogoś o podobnym imieniu, a mój styczniowy talizman należał wcześniej do niego. Wiem też, że w Zaświecie byłem kimś innym, podobnie jak moja towarzyszka, lecz wygnano nas tutaj, a przechodząc przez granicę, utraciliśmy pamięć. I nic więcej.\nTo wiedźma zawsze zwracała się do mnie „Piotrze”. Przypuszczam, że miała po temu jakiś powód, choć nigdy go nie poznałem. Nie mam jednak nic przeciwko, żeby być Piotrem. Imię dobre jak każde inne.\nStyczniowy talizman też dostałem od wiedźmy.\nŻyję tu jak rozbitek na wyspie, całkiem sam, nie licząc szczurów, a nawet one nie naprzykrzają mi się zanadto. W okolicy mają wystarczająco dużo pokarmu. Wzdłuż ścieżki rowerowej co kilkanaście kroków stoją śmietniki, a wędkarze zostawiają nad rzeką resztki przynęty, puszki po piwie i papierki po kanapkach.\nStaram się wychodzić i wracać o takiej porze, żeby nikt nie zauważył, że stary dom ma lokatora. Ostrożności nigdy za wiele.\nWodę noszę z rzeki. Na parterze, w pomieszczeniu, które kiedyś było kuchnią, stoi żelazny piecyk typu koza. Palę w nim tym, co uda mi się zebrać w ciągu dnia – połamanymi suchymi gałęziami, kawałkami starych mebli, czasem makulaturą. Dni są coraz krótsze, chaszcze już żółkną, zbrązowiała nawłoć sieje siwym puchem. Nocami zimno wpełza do mojego legowiska, wślizgując się przez najmniejsze szpary niczym łasica.\nPo wiedźmie nie zostało wiele. Trochę złachmanionych ubrań, wyszczerbiony kubek i stary koc, szyty z wielu różnobarwnych kwadratów zrobionych ręcznie na drutach. Różowe, zielone, niebieskie, fioletowe. Jeden róg koca jest nadpalony. Choć pytałem, staruszka nie potrafiła mi powiedzieć, jak do tego doszło; jąkała się i trzęsła, słowa grzęzły jej w gardle, daremnie gestykulowała chudymi rękami.\nTeraz wieczorami przy świeczce pruję jej koc, a z uzyskanej w ten sposób włóczki splatam bransoletki. Amulety.\nDni spędzam w mieście. Chodzę ulicami i oferuję przechodniom moje kolorowe dzieła. Amuletu nie wolno oddać za darmo – żeby działał, musi zostać kupiony za pieniądze.\nKiedy mówię to ludziom, zwykle uśmiechają się dziwnie – z litością, zakłopotaniem? Czasem sięgają do portfela, żeby wygrzebać drobne, a gdy wręczam im amulet, dziękują z przylepionym uśmiechem, sztucznym do bólu. Inni tylko odwracają wzrok, zaciskają usta i przyspieszają kroku.\nCzasem ktoś spyta, czy mi czegoś nie kupić. Może bułkę, kanapkę? Gorącą kawę? Ale zdarza się to coraz rzadziej.\nDo ludzi, w których siedzą szare, nawet się nie zbliżam, rzecz jasna. Na szczęście można ich łatwo rozpoznać. Twarze mają pozbawione wyrazu, bez rumieńców, oczy bezbarwne, spojrzenie otępiałe. Chodzą zgarbieni, w wymiętych ubraniach, a na widok moich bransoletek syczą nienawistnie. Nie ważą się uczynić nic więcej. Na razie jeszcze się boją, boją się styczniowego talizmanu. Ale to długo nie potrwa, bo szarych przybywa, a ja z każdym dniem jestem słabszy. Gdy wędruję ulicami, czuję, jak zimne myśli szarych krążą wokół mnie i tną, tną, tną jak komary, a przez te malutkie ranki pomalutku wycieka ze mnie całe ciepło, wyciekają barwy, smutek i śmiech; wycieka to, co Piotra czyni Piotrem.\nSzary zapuszcza w człowieku korzenie i ssie jak pasożyt, jak kanianka albo jemioła. Wysysa uczucia, myśli, pragnienia i rośnie, rośnie, aż w końcu nie ma już człowieka, tylko skorupa pełna szarego dymu. Ciało nadal oddycha, je i wydala, oczy widzą, usta mówią – ale to już nie jest człowiek.\nGdy wędruję ulicami i coraz częściej widzę wokół siebie blade, nieruchome twarze o tępych spojrzeniach, gdy czuję chłód, który wionie od tych ożywionych kukieł, łapię się na myśli, że nic nie zatrzyma epidemii, że z moimi bransoletkami z kolorowej włóczki jestem równie śmieszny jak handlarze sprzedający podczas zarazy bukieciki kwiatów, których woń, jak wierzono, chroniła przed morowym powietrzem. Ale wiedźma powtarzała, że muszę pleść i sprzedawać amulety, dopóki starczy mi sił. Więc plotę i sprzedaję, tłumacząc, do czego służą, choć widzę, że ludzie mnie nie słuchają. Chowają bransoletki do kieszeni, a niejeden pewnie wyrzuca je za rogiem do najbliższego kosza na śmieci, jakby to były ulotki z reklamą kursu językowego czy nowego baru sushi.\nTo, co uda mi się zarobić, w całości wydaję na jedzenie. Chleb, kluski, margaryna, cebula, kefiry, najtańszy żółty ser. Teraz już tylko dla siebie, do niedawna – dla siebie i wiedźmy. Dopóki wiedźma żyła, przędła dla mnie nici. Jej drżące palce, zniekształcone artretyzmem, wciąż jeszcze umiały sprawnie posługiwać się wrzecionem. Nie wiem, skąd brała przędzę. Wieczorem, tuż po zachodzie słońca, zawsze wychodziła na dwór, a gdy wracała, niosła w podołku mieniący się barwami puch, lżejszy niż ten, który osypuje się z dmuchawców i nawłoci. Nie umiałbym skręcić czegoś takiego w nić, ale ona umiała. Potem nocami, przy świeczce, nuciła piosenki o słońcu i ścieżkach przez las, o malinach i ostach, i przędła dla mnie nici. Niebieskie, fioletowe, zielone i różowe.\nA teraz mogę już tylko pruć jej koc.\nKażdy dzień jest podobny do poprzednich. Każdego ranka budzę się trochę słabszy. Oczy mi ropieją; przy posłaniu zawsze trzymam butelkę z przegotowaną wodą i paczkę chusteczek, żeby je przemyć po obudzeniu, bo często nie mogę rozkleić powiek.\nWoda z rzeki, nawet długo gotowana, zachowuje nieprzyjemny rzeczny zapach, ale piję ją od miesięcy i żyję. Szkoda mi drobnych na butelkowaną.\nNie mam wszy i staram się nie śmierdzieć, choć oznacza to mycie się w rzece, po ciemku, i pranie w niej ubrań. Sprzedaję nieco więcej amuletów, odkąd noszę porządniejsze ubrania – te, które dał mi ojciec Daniel, dominikanin. Tak się przedstawił: ojciec Daniel jestem, dominikanin. Wdał się ze mną w rozmowę jeszcze w czerwcu. To był gorący, słoneczny dzień. Przysiadłem w cieniu pod furtą kościoła Dominikanów na deptaku, żeby odpocząć, a po chwili ze środka wyszedł siwowłosy mężczyzna w habicie. Najpierw zapytał, czy dobrze się czuję i czy nie chcę wody. Potem, czy jestem głodny i czy mam gdzie mieszkać. W końcu kazał mi chwilę zaczekać, po czym wrócił lekko zdyszany, z triumfalnym uśmiechem, i wręczył mi siatkę używanych ubrań. Zabrałem je, bo niegrzecznie byłoby odmówić.\nKiedy wróciłem do domu i opowiedziałem, co się stało, wiedźma się skrzywiła, ale pozwoliła mi obejrzeć zawartość siatki. W środku znajdowały się przyduże dżinsy, dwie bluzy, dwa T-shirty, skarpety i bielizna. Jeszcze ręcznik tam był, butelka szamponu familijnego i Pismo Święte, starannie zawinięte w cienką reklamówkę.\nWiedźma powiedziała, że mogę zatrzymać ubrania, ale Biblię kazała wyrzucić, więc wieczorem poszedłem nad rzekę i zakopałem ją pod drzewem. Po kilku dniach wróciłem w to miejsce i z ciekawości rozkopałem dół. Już nie było tam Biblii, tylko wijące się, tłuste, białe robaki, takie same jak te, których wędkarze chętnie używają jako przynęty.\nPrzez całe lato staruszka czuła się dobrze. Podkradałem dla niej na działkach owoce – wiśnie, śliwki, małe kwaśne jabłka, drobne twarde gruszki, których nikt nie zbiera, bo po co, skoro w sklepie można dostać słodkie i soczyste. Gryzła je pożółkłymi, ale mocnymi zębami, podobnymi do mysich, i uśmiechała się do mnie.\n– Dobry chłopak – mówiła z błyskiem w ciemnych oczach, po czym mrugała porozumiewawczo, jakby w tych słowach krył się żart zrozumiały wyłącznie dla niej.\nA potem zachorowała. Przez szare, jak sądzę, choć nigdy nie widziałem żadnego w pobliżu naszego domu. Pewnego ranka zbudziłem się i zobaczyłem, że staruszka nie krząta się, jak zwykle, wokół piecyka (codziennie rano piła tanią sypaną kawę z dwiema łyżeczkami cukru – drobna słabość, na którą mogliśmy sobie pozwolić), tylko leży skulona pod przykryciem, drżąc na całym ciele.\n– Zimno mi – poskarżyła się, szczękając zębami.\nPołożyłem rękę na jej czole – było rozpalone.\n– Kim ty jesteś? – spytała, mrużąc oczy, wyraźnie zdezorientowana. – Gdzie Aroldo?\nNie wiedziałem, o kim mówi. Na szczęście po chwili staruszka już sama nie pamiętała, o co pytała. Napaliłem w piecyku, zaparzyłem herbaty, lecz wiedźma mimo namawiań nie chciała pić.\nWkrótce zaczęła bredzić. Mamrotała o szarych, ostach i bagnach, i o dwóch siostrach, z których jedna żyje nad ziemią, a druga pod. Gdy słuchałem tego wszystkiego, po plecach pełzały mi ciarki. Wiedziałem, że nie są to zwykłe majaki, że gorączka – niczym nurt rzeki – przynosi do niej z powrotem strzępy przeszłości, strzępy tego, co pozostawiliśmy za sobą, gdy wygnano nas z Zaświatu. Ale ja zapomniałem więcej niż ona, zapomniałem prawie wszystko. Osty, które rosły na podwórzu wokół naszego schronienia, były dla mnie ostami i niczym więcej.\nPotem wiedźma zamilkła. Leżała bez ruchu, bezgłośnie mamlając wargami, patrząc na krople spływające po brudnej szybie. Godziny mijały.\nWtem – stało się to tak nagle, że aż się wzdrygnąłem – na zewnętrzny parapet okna wskoczył kot. Zbliżył pyszczek do szyby, przypatrując się nam. Mógłbym przysiąc, że nie miał jednego ucha. Z jakiegoś powodu ten widok mnie zmroził. Ale jeszcze bardziej przeraził wiedźmę.\nW jednej chwili zerwała się z posłania. Próbowałem jej zastąpić drogę, ale odtrąciła mnie i wybiegła z domu tak, jak stała, w deszcz, w kocu narzuconym na ramiona i boso, w starej koszuli nocnej, spod której wystawały pokryte żylakami nogi.\n– Felicita! – zaczęła krzyczeć. – Olga! Olga! Felicita!\nPobiegłem za nią, daremnie usiłowałem tłumaczyć, że nie znam żadnej Olgi ani Felicity i żeby się uspokoiła. Krzyczała, póki nie zabrakło jej tchu i nie zachrypła; wtedy padła na kolana w mokrą trawę i zaczęła płakać. Stałem bezradnie, trzymając nad nią zepsutą, ale dającą się jeszcze od biedy rozłożyć parasolkę, a deszcz szumiał. W końcu wiedźma ochłonęła na tyle, żeby pozwolić, bym ją zaprowadził z powrotem pod dach. W domu wytarłem ją i pomogłem się przebrać w suche rzeczy, myśląc ponuro, że teraz już na pewno dostanie zapalenia płuc.\nKot, oczywiście, zniknął. Wcale nie byłem już pewien, czyśmy go naprawdę widzieli.\nTen wieczór sączył się jak deszczówka z dziurek w przerdzewiałej beczce stojącej na podwórzu. Wiedźma leżała na swoim nędznym posłaniu, otulona starą kołdrą bez poszewki oraz nadpalonym kocem z kolorowych kwadratów. Mamrotała bez ładu i składu, powtarzając imiona, które nic mi nie mówiły, a ja grzałem wodę i parzyłem jej herbatę, bo nie wiedziałem, co innego mógłbym zrobić. Miałem trochę drobnych, bałem się jednak zostawić staruszkę samą, żeby iść do apteki po aspirynę. Zawiesiłem jej na szyi styczniowy talizman, ale niewiele to dało. Tymczasem deszcz szumiał bez ustanku, pluskał miarowo, ciurkał z zepsutych rynien i kapał do środka przez przeciekający dach.\nNad ranem staruszka uspokoiła się i zapadła w sen. Oddychała chrapliwie, przy każdym wdechu świszczało jej w płucach. Siedziałem przy niej, oczy kleiły mi się coraz bardziej, deszcz szumiał, aż w końcu zorientowałem się, że idę ścieżyną przez ciemny las, woda kapie z gałęzi, a zarośla chwytają mnie za ubranie. Usłyszałem hukanie sowy, podniosłem wzrok i wtedy ją zobaczyłem.\nWiedźma siedziała na konarze starego drzewa. Jej ciało i rozczochrane włosy były teraz zupełnie białe, białe jak śnieg, oczy też miała białe i ślepe, a w ręku trzymała pęk kolorowych bransoletek.\n– Pleć amulety – wychrypiała – chroń miasto przed szarymi... A moje kości zakop pod progiem...\nKrzyknąłem i zacząłem uciekać, lecz potknąłem się o korzeń i runąłem w bagienną wodę, która zamknęła się nad moją głową.\nA gdy się ocknąłem, staruszki już nie było. Na posłaniu leżały suche patyki, trochę ciemnego proszku oraz kilka kości, zmurszałych i zzieleniałych, pokrytych warstewką pleśni.\nZakopałem szczątki wiedźmy pod progiem, tak, jak prosiła. Posłuszny jej ostatniemu życzeniu, wytrwale plotę amulety i sprzedaję je przechodniom, choć wiem, że to nic nie da, bo szare krążą po mieście i wciąż ich przybywa. Nocami, gdy wokół starego domu panuje cisza, słyszę dolatujące z oddali echa ich zimnych, zimnych myśli.\nPamiętam, że wisielczo pocieszałam się tymi słowy, brnąc przez zawalone śniegiem uliczki na osiedlu Górki z kartką, na której zapisałam sobie adres Ryśka Wierzbickiego. Czułam, jak palce w rękawiczkach drętwieją mi z zimna, i zastanawiałam się, czy mój ból gardła do jutra przeistoczy się w anginę.\nOd trzech i pół roku nie miałam stałego źródła dochodów. Księgarnia, w której udało mi się zaczepić po znajomości krótko po skończeniu studiów i szczęśliwie przepracować prawie pięć lat, przestała istnieć – nie pierwsza, która padła ofiarą kryzysu na rynku wydawniczym. Od tamtej pory utrzymywałam się ze zleceń. Oczywiście szukałam stałej pracy, ale po bezowocnym wysłaniu nie wiem już ilu CV mój zapał znacznie przygasł. Kolejne energiczne zrywy z rozsyłaniem aplikacji na prawo i lewo przeplatały się z coraz dłuższymi okresami zniechęcenia i marazmu, gdy ograniczałam się do mechanicznego dłubania w kiepsko opłacanych korektach. Obecnie, prawdę mówiąc, niespecjalnie już wierzyłam, że w realnej przyszłości uda mi się znaleźć jakąś sensowną, czy choćby ledwie znośną posadę. Nie uśmiechało mi się smażenie frytek w McDonaldzie ani kasa w Biedronce, a jeśli chodzi o pracę na stanowisku konsultantki czy telemarketerki, kilka razy próbowałam aplikować, ale przepadałam w procesie rekrutacji – ktoś, kto pracuje na słuchawce, nie powinien się jąkać z nerwów. Póki co radziłam sobie zatem, jak umiałam, pracując jako redaktor i korektor, i czekałam, wściekła, na wiecznie spóźniające się płatności.\nZgodnie z testamentem mamy, ponieważ ja zostałam z mieszkaniem i samochodem, skromne kwoty na lokatach i znacznie od nich wyższą sumę z ubezpieczenia na życie odziedziczył mój brat, obciążony rodziną oraz kredytami zaciągniętymi na rozkręcenie świeżo założonej firmy. Jeśli chodzi o gotówkę, byłam teraz zdana na siebie. Przed końcem roku zapłacono mi część zaległości, ale za mało, żeby starczyło na dłużej niż miesiąc. A potem, na początku stycznia, pech wczepił mi się pazurami w kark i nie odpuszczał.\nNajpierw stłukłam okulary, a dokładniej – rozdeptałam je na kafelkach, tak skutecznie, że poszły nie tylko szkła, ale i oprawki. Duża wada wzroku oznaczała, że aby sprawić sobie nowe, musiałam wydać ponad osiemset złotych. Potem w starym aucie popsuła się skrzynia biegów. Trzy telefony do wydawnictw w sprawie pozostałych zaległych kwot nie przyniosły efektów, pożegnałam się zatem z resztką oszczędności. A dwa dni później bez ostrzeżenia odmówił mi posłuszeństwa laptop. Podstawowe narzędzie pracy. W serwisie zdiagnozowano, że poszła płyta główna i coś tam jeszcze. Miły pan stwierdził, że naprawić zasadniczo można, ale on nie ręczy za efekt, „bo wie pani, to zabytek jest”. Kiedy podał orientacyjny koszt naprawy, już wiedziałam, że muszę zacisnąć zęby i kupić nowy sprzęt. Pytanie brzmiało: za co.\nTelefon do brata z prośbą o pożyczkę momentalnie zaowocował ostrym spięciem. Artur i ja jesteśmy równie kompatybilni ze sobą, co woda i stężony kwas siarkowy – jedno niewłaściwe słowo, a próba dojścia do porozumienia kończy się eksplozją pary i żrących rozbryzgów. Tym razem mogłam mieć co najwyżej tę marną satysfakcję, że nie ja pierwsza podniosłam głos. Siląc się na spokój, podziękowałam bratu za okazaną empatię oraz chęć pomocy i zakończyłam rozmowę. Po dziesięciu minutach Artur zadzwonił ponownie, przepraszając, że zaczął na mnie krzyczeć, po czym zaproponował, że przeleje mi potrzebną kwotę i nie chce słyszeć o zwrocie (nienawidzę takiego stawiania spraw – kiedy mówię, że oddam pieniądze, to znaczy, że je oddam – lecz tym razem przełknęłam dumę i nic już nie mówiłam), ale pod warunkiem, że zgodzę się spotkać z jego dobrym kumplem Ryśkiem Wierzbickim, którego żona jest doradcą zawodowym i „może mogłaby ci pomóc się zahaczyć w jakimś sensownym miejscu”. Z początku protestowałam, bo wiem mniej więcej, z jakimi ludźmi przyjaźni się mój brat – a gdybym się nadawała do pracy w korporacji, już dawno byłabym w jakiejś zatrudniona – ale szybko dałam za wygraną.\nTym sposobem kilka dni później wylądowałam wieczorną porą na osiedlu Górki z kartką w ręku. Przyjechałam autobusem, bo samochód wciąż jeszcze stał w warsztacie. Przez dobry kwadrans błąkałam się po ulicy Wyżynnej, bezskutecznie usiłując sobie przełożyć w głowie obraz z Google Maps na nocną i zaśnieżoną rzeczywistość. Kiedy już miałam wyjąć telefon i poprosić Ryśka, żeby wyszedł przed blok, zadzwoniła do mnie kobieta, która przedstawiła się jako jego żona. Była tak zaaferowana, że od pierwszych słów domyśliłam się, co jest grane. Na śmierć zapomnieli o umówionym spotkaniu, a ona siedziała teraz w pracy po godzinach, walcząc z zaległą papierkologią. Zapewniłam ją, że nie szkodzi, każdemu może się zdarzyć, i że na pewno uda się nam umówić w innym terminie, po czym rozłączyłam się wściekła – niepotrzebnie straciłam czas. Cóż robić, pozostawało tylko wrócić do domu. Nie było mnie stać na taksówkę – nowy laptop został już kupiony, nadwyżka funduszy poszła na zapłacenie czynszu, zrobienie zakupów i znowu byłam bez grosza. Dysponowałam paroma biletami MPK i to wszystko. Ruszyłam w stronę najbliższego przystanku, wbijając zgrabiałe ręce w kieszenie i próbując nie myśleć, jak podsumowałaby całą sytuację moja świętej pamięci rodzicielka.\nChwilę później te myśli wywietrzały mi z głowy, bo usłyszałam rozpaczliwe, pełne bólu miauczenie dobiegające zza pobliskiego śmietnika. Nie mogłam pójść dalej, nie sprawdziwszy, co się dzieje.\nKot był nieduży, czarny i lamentował tonem, od którego serce się krajało. Ponieważ nie uciekał, ostrożnie wzięłam go na ręce, a wtedy wrzasnął tak, że omal biedaka nie upuściłam.\nZrobiło mi się niedobrze, kiedy zobaczyłam, że futro na karku i części grzbietu ma spalone, zbite w zwęgloną, śmierdzącą masę, a z jednego ucha została skurczona resztka. Jakiś skurwiel polał go czymś łatwopalnym i podpalił.\nŁzy stanęły mi w oczach. Stałam po kostki w śniegu, zziębnięta na kość, i tuliłam do siebie poparzonego kociaka, nie mając w kieszeni nawet dwóch złotówek na krzyż.\nOstrożnie otuliłam go szalikiem, zastanawiając się, jak rozległe są oparzenia i co powinnam zrobić. Pomyślałam z rozpaczą, że zabiorę biedactwo do mojej niestety już byłej przyjaciółki, Mańki Jaworskiej. Pokłóciłyśmy się parę miesięcy wcześniej i trwającą od szkoły średniej znajomość trafił szlag. Ale Mańka po pierwsze, mieszkała blisko, na Turniowej, po drugie, była nocnym markiem, a po trzecie i najważniejsze – kochała koty. Wiedziałam, że o tej porze raczej jeszcze nie śpi i nawet jeśli mnie nie wpuści za próg, nie odmówi pomocy cierpiącemu stworzeniu. Jaworscy mają samochód, będą mogli szybko podjechać do całodobowej kliniki weterynaryjnej.\nDziesięć minut później, kiedy dobrnęłam pod blok Mańki i odnalazłam właściwą klatkę, los po raz kolejny złośliwie zachichotał i wypiął się tyłkiem. Choć dzwoniłam domofonem kilka razy, nikt nie odbierał, dzwonienie na komórkę Mańki też nic nie dało. Jaworscy właśnie się kąpali, uprawiali seks, byli na imprezie lub spali kamiennym snem. Na jedno wychodziło.\nKot na szczęście nie próbował się wyrywać, chyba nie miał siły. Skulił się w moich ramionach, żałośnie pomiaukując i dygocząc z zimna. Nie było innej rady, jak tylko wracać do domu i szukać pomocy w necie. Z powrotem skierowałam się na przystanek, z rezygnacją sprawdzając godzinę. Dochodziła dwudziesta druga. Nagle czyjś ostry głos osadził mnie w miejscu:\n– Młoda damo, co jest temu kotu?\nStarsza pani, która mnie zaczepiła, była wysoka, ubrana w palto z wielkim futrzanym kołnierzem, chyba ze srebrnego lisa. Zmierzyła nas srogim spojrzeniem zza okularów w rogowych oprawkach. Kot cicho zamiauczał i kurczowo wczepił się pazurami w mój rękaw. Wyjaśniłam pospiesznie, co i jak, z nikłą nadzieją, że może przypadkowo spotkana osoba okaże się gotowa do pomocy.\n– Hmm – mruknęła starsza pani, przypatrując się kotu. Czubkiem palca dotknęła spalonego futra, po czym znów prześwidrowała mnie wzrokiem zza grubych szkieł. Kojarzyła mi się trochę z babcią Weatherwax. – Hmm – powtórzyła i w geście namysłu przyłożyła palec do ust. – Ile ty masz lat, młoda damo?\nObcesowe pytanie nawet mnie nie zirytowało – złożyłam je na karb okularów, półmroku oraz tego, że młodość rozmówczyni zapewne upłynęła pod znakiem trwałej ondulacji i mocnego makijażu.\n– Trzydzieści trzy – odparłam.\n– Hmm – skwitowała tę informację, ale było to już inne „hmm” niż wcześniej. A potem stwierdziła:\nCoś kazało mi usłuchać, tak po prostu, bez zadawania pytań. Podążyłam śladem nieznajomej, tuląc kota i modląc się, by nie uznał w pewnej chwili, że ma dość przebywania na rękach. Na szczęście albo był tak wyczerpany, że nie miał siły protestować, albo wyczuwał instynktownie, że osoba, która go niesie, chce mu pomóc. A może jedno i drugie.\nTajemnicza dama skręciła z osiedlowej uliczki w bok i zeszła po zaśnieżonych schodach, stąpając tak pewnie i energicznie, jakby miała dwadzieścia lat, a nie – na oko – ponad sześćdziesiąt. Kiedy wyszłyśmy z wąwozu na chodnik, odważyłam się spytać:\n– Tam, gdzie nam pomogą – odparła enigmatycznie.\nWizja wracania o północy przez zaśnieżony Lublin nie była pociągająca, ale pomyślałam, że w najgorszym razie pożyczę od tej kobiety pieniądze na taksówkę, zostawiając jej swój adres. Nie wyglądała na kogoś, kto cierpi na brak gotówki. Już nic nie mówiąc, posłusznie ruszyłam za nią. Śnieg sypał coraz gęściej, tłumiąc dźwięki. Jezdnie były białe i niemal puste, od czasu do czasu mijał nas sunący wolniutko samochód. Jakiś kwadrans później, gdy wchodziłyśmy w cień wiaduktu, zmierzając w stronę ścieżki rowerowej wzdłuż Bystrzycy, zapytałam ostrożnie:\n– Nie – odparła, co było wprawdzie konkretną, ale niewiele mówiącą odpowiedzią. Zaczęłam się zastanawiać, czy aby na pewno dobrze robię, idąc z nią nie wiadomo dokąd, ale coś – może intuicja – ponownie kazało mi milczeć, nie zadawać zbędnych pytań.\nPrzeszedłszy jakieś sto kroków ścieżką rowerową, moja zagadkowa towarzyszka skręciła w prawo, na ścieżkę wydeptaną wśród krzaków i chaszczy. Po kilkudziesięciu metrach zatrzymałyśmy się przed domkiem ukrytym w kępie drzew. Najbliższe latarnie świeciły spory kawałek dalej – było zbyt ciemno, abym mogła dostrzec szczegóły.\nFurtka w ogrodzeniu ze zwykłej siatki zaskrzypiała głośno. Brodząc prawie po kolana w zaspach, podeszłyśmy do frontowych drzwi i moja towarzyszka otworzyła je kluczem, po czym zapaliła światło w sieni i zaprosiła mnie do środka.\nOtrząsnąwszy w progu śnieg z butów, weszłam. Wewnątrz było zimno i pachniało piwniczną stęchlizną. W żółtawym blasku nieosłoniętej żarówki zobaczyłam, że ze ścian w sieni łuszczy się tynk.\n– Jestem Zofia – poinformowała mnie starsza pani. Teraz, w lepszym świetle, przekonałam się, że jej włosy pod szarym filcowym kapelusikiem są białe jak mleko, starannie ułożone w fale, a w uszach błyszczą duże srebrne kolczyki w kształcie rombów, ozdobione kryształkami Swarovskiego. Policzki miała blade, bez śladu różu, pokryte pajęczyną zmarszczek, nos lekko haczykowaty, usta wąskie i stanowcze. Oczy za grubymi szkłami okularów, podkreślone perłowymi cieniami, były lodowato błękitne.\nKot zamiauczał cichutko, żałośnie.\n– Daj go. – Zofia ostrożnie wzięła ode mnie zwierzaka. Zdjęłam rękawiczki i zaczęłam chuchać w zmarznięte ręce. – Chodź.\nWprowadziła mnie do pokoju, w którym okna zasłonięte były dyktą. Światło wpadające z sieni pozwalało rozróżnić jedynie zarysy mebli. Podłoga skrzypiała przy każdym kroku, a w powietrzu wisiała woń stęchlizny, kurzu i starego drewna. Dałabym sobie rękę uciąć, że nikt w tym domu nie mieszka, choć z drugiej strony zdziwiło mnie, że w budynku, który stoi opuszczony na uboczu, nie koczują bezdomni.\nZofia otworzyła drugie drzwi. Rozwarły się bezgłośnie, ukazując nieprzebity mrok.\n– Chodź – powtórzyła i weszła tam pierwsza, niosąc kota.\nZawahałam się, ale ruszyłam za nią po skrzypiących deskach. Gdy wkraczałam w ciemność, serce zabiło mi szybciej. Wiedziałam już, że dzieje się coś dziwnego.\nDo moich nozdrzy przypłynęła woń świeżo upieczonego chleba.\nZatrzymałam się tuż obok Zofii. Kot w jej ramionach znowu zamiauczał żałośnie.\n– Cicho, cicho, biedaczku – powiedziała łagodnie. – Cicho, już, zaraz się tobą zajmiemy. – Potem krzyknęła: – Pe-etr!\nGdzieś w nieprzebitym mroku trzasnęły drzwi, rozległ się tupot i młodzieńczy głos odkrzyknął:\nChwilę później wysoko przed nami pojawiło się światełko – płomyk świecy. Zwątpiłam, czy to wszystko dzieje się naprawdę, i uszczypnęłam się mocno w dłoń. Zabolało, ale nadal nie byłam pewna, czy nie śnię.\nŚwiecę niósł chłopak odziany w staromodną kapotę i kamizelkę. Ubranie było na niego wyraźnie za duże, jakby dostał je w spadku po kimś starszym. Mógł mieć jakieś czternaście, piętnaście lat. Schodził po schodach, trzymając się ozdobnej balustrady. Kiedy mnie zobaczył, wytrzeszczył oczy.\n– Zofio! Przyprowadziłaś tu piaskomyślną? – Ku mojemu zdumieniu mówił najzupełniej normalną, współczesną polszczyzną.\n– Czy Aroldo jest w domu? – zapytała starsza dama.\n– Nie. Wróci dopiero rano.\n– Robi się z niego drugi Hannes, słowo daję – mruknęła z niezadowoleniem Zofia. – Nie szkodzi, poradzimy sobie bez niego. Przynieś drugą świecę i trochę tej waszej białej maści.\nOczy chłopaka zaokrągliły się jeszcze bardziej.\n– Ona tego potrzebuje?\n– Nie ona. Kot. No, leć!\nKwadrans później siedzieliśmy wszyscy troje przy pociemniałym ze starości stole w obszernej, wspaniałej staroświeckiej kuchni, w której całą jedną ścianę zajmował potężny kredens pełen półeczek, szafeczek i skrytek. Okiennice były pozamykane, od pieca biło przyjazne ciepło. Z belek niskiego sufitu zwieszały się pęczki ziół i wianki czosnku. Podłodze, jak zauważyłam, przydałoby się gruntowne szorowanie, w kredensie panował nieład, a w kącie za piecem leżały zwalone byle jak szczapy drewna. Wychwyciłam też smrodek przepełnionego wiadra na odpadki. Nie było to miejsce, do jakiego spodziewałabym się trafić, odnalazłszy drzwi do Narnii czy też przejście na drugą stronę lustra. Niemniej jednak od czasu do czasu dyskretnie szczypałam się w rękę, niepewna, czy nie śnię.\nTrzymałam biednego kota, a Zofia szeptała do niego w nieznanym mi języku. Zwierzak zachowywał się jak zahipnotyzowany: nie próbował się wyrywać, ba – nawet nie miauczał. Petr tymczasem ostrożnie smarował oparzone miejsca tłustą białą maścią. Zdążyłam się już zorientować, że kot jest kotką, kilkumiesięczną na oko i okropnie chudą, o szylkretowym umaszczeniu, a nie czarnym, jak wydało mi się w słabym świetle na ulicy. Ślepia miała bursztynowe, wielkie i ufne. Tam, gdzie jej sierść nie uległa spaleniu, była dłuższa i gęstsza niż u typowego dachowca, ale zmatowiała i nastroszona.\n– Ona to wszystko zliże – odważyłam się zaprotestować, kiedy skończył. – A jak nie zliże, to wypaćka sobie maścią legowisko.\nPetr zmarszczył brwi, myślał chwilę, po czym przyniósł z kredensu trzy czyste lniane ściereczki. Podarłszy je na pasy, jął opatrywać kotce grzbiet i kark. Udało mu się osłonić większość wysmarowanych maścią miejsc. Gdy skończył, pieszczotliwie dotknął wilgotnego kociego nosa.\n– I jak? Już ci troszkę lepiej, prawda? Prawda, Felicita?\nChude ciałko zaczęło delikatnie wibrować pod moimi dłońmi; uświadomiłam sobie, że nieszczęsne, zmaltretowane stworzenie mruczy. Oparzenia, na ile dało się to ocenić, na szczęście nie były bardzo rozległe, choć na pewno okropnie bolesne – futro ucierpiało bardziej niż skóra.\n– Dam jej teraz coś do zjedzenia – dodał Petr.\nWytarł ręce w jeden z niewykorzystanych pasków płótna, po czym znów zaczął szperać w kredensie. Po chwili przyniósł glinianą miseczkę z rozdrobnionymi kawałkami zimnego pieczonego mięsa. Kotka rzuciła się na nie tak łapczywie, jakby nie jadła od tygodnia. Miałam nadzieję, że wszystkiego nie zwróci.\n– Lepiej zorganizuj jej jakieś pudełko z piaskiem – poradziłam.\n– Coś skombinuję. – Zmierzył mnie nieżyczliwym wzrokiem, potem popatrzył na Zofię. – Po co ją tu przyprowadziłaś? Aroldo wyjdzie z siebie, kiedy się dowie...\n– Tu, to znaczy gdzie? – odważyłam się zapytać. Niestety, oboje zignorowali moje pytanie.\n– Przygotuj jej jakieś posłanie – poleciła starsza dama, delikatnie głaszcząc kotkę za zdrowym uchem.\nPetr przyniósł starą, dziurawą wełnianą opończę i położył ją w rogu ławy.\n– Chodź, Felicita – zaprosił, a kotka ostrożnie zeskoczyła ze stołu, żeby obwąchać swoje nowe leże. Obróciła się kilka razy, następnie zaś umościła się wygodnie, kładąc pyszczek na przednich łapach.\nZa moją sugestią dostała jeszcze pod nos miseczkę z wodą, wychłeptała trochę, po czym przymknęła oczy. Nie mogłam się powstrzymać, żeby jej nie podrapać po łebku. Miała brzydki strup nad okiem, doszczętnie spalone wąsy i straciła mniej więcej połowę jednego ucha.\nPrzeżyje – pomyślałam. Je i mruczy, więc przeżyje. Koty są twarde. Twardsze niż ludzie.\n– Przeżyje. – Zofia zawtórowała moim myślom. – Petr, jeśli łaska, nastaw wodę na herbatę. Olga zmarzła, kiedy tu szłyśmy.\nNie mogłam sobie przypomnieć, abym jej powiedziała, jak mam na imię.\nChłopak, teraz już nachmurzony jak gradowa chmura, spełnił polecenie.\nW kuchni było na tyle ciepło, że zdążyłam się ogrzać, kiedy zajmowaliśmy się kotką, ale ucieszyłam się, że zostaniemy w tym miejscu jeszcze chwilę. Obie z Zofią już wcześniej zdjęłyśmy okrycia, które Petr zabrał do sieni. Przekonałam się, że starsza pani najwyraźniej gustuje w barwach zimy: miała na sobie puszysty biały sweter oraz wełnianą spódnicę w odcieniu gołębiej szarości. Na jej szyi błyszczał ostrokątny srebrny wisior z kryształkami Swarovskiego, pasujący do kolczyków.\nWkrótce kuchnia wypełniła się śpiewem mosiężnego samowara. Herbatę dostałyśmy w dużych fajansowych kubkach, na których – ku mojemu zdziwieniu – widniały postacie z commedii dell’arte, malowane niebieską farbką na białym tle, podpisane po włosku. Mój kubek zdobiła podobizna Colombiny, Zofii dostał się Pulcinello, Petr pił z Arlekina. Do herbaty był chleb i domowe powidła śliwkowe.\n– Mojego wyrobu – poinformowała mnie starsza dama. Potem wycelowała długi, chudy, wymanikiurowany palec w Petra. – Kto upiekł chleb?\n– Młynarka – padła niechętnie udzielona odpowiedź.\n– Trzeba wam gospodyni, moi drodzy, oj, jak wam trzeba gospodyni... – Wzrok Zofii prześliznął się po kuchni. Odruchowo powędrowałam za jej spojrzeniem, odnotowując panujący wszędzie nieporządek, walające się okruchy, ogryzki i brudne naczynia.\nSpod pieca dobiegł chrobot, a potem poruszyło się tam coś ciemnego. Przetarłam oczy, myśląc, że już doprawdy nic nie zdziwi mnie bardziej. Z długiej szpary wylazł kudłaty stworek, wyglądający jak szczotka do butelek z dredami przebrana za Koszałka Opałka. Miał czerwone buty i futrzaną czapeczkę. Ziewnął, po czym zaświergotał przeciągle. Petr przymrużył oczy, złożył usta w ciup i wydał taki sam świergot.\nZnów uszczypnęłam się w rękę, sprawdzając, czy to aby na pewno nie sen. Ale nie. Siedziałam przy kuchennym stole w zabałaganionej kuchni wiejskiego domu, znajdującego się... gdzieś, gdzie pod piecami żyją skrzaty.\nStworek rozejrzał się, a dostrzegłszy mnie, zesztywniał, węsząc. Petr zaświergotał ponownie uspokajającym tonem, po czym ukroił skibkę chleba, posmarował powidłami i zaoferował stworzeniu w wyciągniętej dłoni. Krasnal – jeśli można było go tak nazwać – zbliżył się nieufnie i powoli, niczym częściowo tylko oswojone zwierzątko. Dłuższą chwilę zbierał odwagę, nim chwycił kąsek i smyrgnął z powrotem do norki.\n– Domowik – wyjaśniła Zofia. – U Arolda żyje ich cała rodzinka.\n– Strzegą domu, tak? – Chciałam pokazać, że coś niecoś wiem o istotach rodem z baśni. – Od pożaru, złodziei...\n– To chyba w twoim wymiarze, piaskomyślna – odparł chłopiec wzgardliwie. – Tu, w Zaświecie, głównie śpią i jedzą. Ale Aroldo uważa, że są zabawne.\n– Aroldo to jego mistrz – pospieszyła z wyjaśnieniem Zofia.\nZaświat. Jeśli to jednak był sen, obym nie obudziła się zbyt prędko.\n– Gdzie leży ten wasz Zaświat? Gdzie jesteśmy?\n– Daleko i blisko. – Petr prychnął. – Wysoko i nisko. Jesteśmy tam, gdzie słońce wschodzi na zachodzie i gdzie z trzech ziaren rzuconych w trzy skiby wykiełkują trzy sny. I nie powinno cię tu być, piaskomyślna.\n– Bo wasze myśli są bez życia, jak piasek.\nTrochę mnie zirytował, muszę powiedzieć.\n– A wy kim jesteście?\nChłopiec popatrzył na Zofię. Wyczułam niepewność – jakby nie wiedział, ile może czy powinien mi mówić. Starsza pani zanurzyła łyżeczkę w powidłach, oblizała ją.\n– Ja tylko pilnuję wejścia, przez które tu trafiłaś – odrzekła. – Przypuszczam, że możesz mnie określić mianem odźwiernej. Zimowej odźwiernej. – Zachichotała z cicha, jakby te słowa kryły żart zrozumiały jedynie dla niej. – A Petr, no cóż, Petr jest uczniem Arolda.\n– Ale za pół roku będę już czeladnikiem – uzupełnił z dumą chłopiec.\n– A kim jest Aroldo?\n– Aroldo jest czarodziejem. Jednym z najlepszych w Zaświecie. – Petr zerknął na ścienny zegar, bardzo dziwny, jak teraz zauważyłam: z trzema wahadłami i dwiema tarczami, z których każda zawierała po trzy kręgi symboli. Rozpoznałam tylko jeden – znaki zodiaku. Dochodziła pierwsza. – Posłuchajcie, jest strasznie późno. Mój mistrz wróci dopiero o świcie...\nZaczęłam się zastanawiać, która będzie godzina w Lublinie, kiedy powrócę na swoją stronę lustra, i jak ja teraz dotrę do domu. Już otwierałam usta, żeby spytać, czy nie mogłabym tutaj przenocować, choćby na kuchennej ławie, ale nie potrafiłam się zdobyć na odwagę.\nZofia tymczasem podeszła do kredensu i bezceremonialnie przeciągnęła palcem po jednej z półek, oceniając grubość warstwy kurzu. Popatrzyła na chłopca, potem na mnie, chrząknęła, po czym stwierdziła:\n– Petr, mam propozycję. Zatrudnijcie Olgę jako gospodynię.\nOboje wytrzeszczyliśmy na nią oczy. Chłopak parsknął.\n– A to dobre, he, he. Powtórzę Aroldowi. – Potem spoważniał. – No właśnie, ale co z nią będzie? To piaskomyślna, zgodnie z prawem nie może teraz wrócić na tamtą stronę, chyba że...\n– Zaraz, zaraz – wmieszałam się – co mówi wasze prawo? Jakie prawo?\n– Zgodnie z prawem Zaświatu jeśli raz przekroczysz granicę naszej krainy, z nastaniem świtu umierasz dla swojego świata i pozostajesz tutaj – odparła Zofia. – Chyba że przejdziesz próbę błękitnej latarni i zostaniesz naszą siostrą, wtedy możesz żyć równolegle w dwóch światach.\nByło tego trochę za dużo naraz. Nie wiedziałam nawet, o co powinnam najpierw spytać, więc tylko siedziałam i gapiłam się na nich. Felicita poruszyła się na swoim posłaniu, miauknęła z cicha, podczas gdy ja usiłowałam poukładać sobie w głowie wszystko, czego się dowiedziałam.\nZ nagła zaświtała mi myśl, że... może nie warto, abym wracała na tamtą stronę. Co mnie tam trzymało? Co czekało na mnie w Lublinie? Puste mieszkanie, kierat zleceń, przewlekły brak pieniędzy i brat, z którym nie potrafiłam się dogadać. Z drugiej strony o świecie, do którego trafiłam, nie wiedziałam praktycznie nic – a przy bliższym poznaniu wcale nie musiał się okazać piękny i przyjazny.\n– Na czym polega próba błękitnej latarni? – spytałam ostrożnie.\n– Nie możemy ci tego powiedzieć, dopóki nie zdecydujesz się jej poddać – odrzekła starsza dama.\n– W takim razie chcę to zrobić – oznajmiłam bez wahania. Znów zerknęłam na kotkę, czując lekkie wyrzuty sumienia, że zostawię ją tu, z nieznajomymi, ale wyglądało na to, że już zdążyła się zadomowić w nowym miejscu. Nie byłam przekonana, czy u mnie mogłaby liczyć na lepsze warunki.\nPetr popatrzył na Zofię. Skinęła głową. Chłopak skrzywił się, ale podszedł do kredensu i z górnej szafki wyjął staroświecką latarnię, podobną do tej, którą kiedyś, dawno temu, oglądałam w Muzeum Górnictwa, z jedną różnicą – szklane części były zabarwione na niebiesko. Wytarł ją ściereczką z kurzu i postawił na stole.\n– To jest błękitna latarnia – powiedział. – Próba polega na tym, że pójdziesz z nią w las i będziesz szła przed siebie, póki nie wzejdzie słońce. Jeśli las uzna za stosowne, przyprowadzi cię z powrotem.\nMusiał dostrzec zachwyt w moich oczach – prawdziwa przygoda w magicznym świecie! – bo dorzucił:\n– Nie ciesz się tak. Nie jest powiedziane, że wrócisz. Niektórzy nie wracają.\nZerknęłam na zegar, poważniejąc. Ponieważ palili w piecu, a od szpar w okiennicach ciągnął ziąb, należało się spodziewać, że w tym świecie również panuje zima. Spędzenie nocy w zaśnieżonym lesie rzeczywiście mogło się skończyć pozostaniem na zawsze w jakiejś zaspie. Ale ta część mnie, która kiedyś namiętnie grała w RPG, mimo wszystko nie posiadała się z zachwytu.\n– Chodź – powiedziała Zofia, wstając. – Jeśli masz się poddać próbie, nie ma czasu do stracenia.\nPróba błękitnej latarni\nNa zewnątrz, tak jak podejrzewałam, leżał śnieg. Zaokrąglał kontury i odrealniał kształty chochołów, których rzędy stały w rozległym ogrodzie. Gdy tylko znaleźliśmy się na dworze i wzięłam ją do ręki, latarnia rozgorzała zimnym, tajemniczym, błękitnym światłem. W jej blasku wszyscy wyglądaliśmy jak upiory.\nPetr, okutany w kożuch, w czapce uszance, zamknął drzwi kuchenne na klucz, po czym ruszył przodem wydeptaną ścieżką między chochołami. Ja szłam za nim, a Zofia zamykała pochód. Nad nami migotały gwiazdy, ponad czarnymi zarysami drzew owocowych w sadzie dostrzegłam blady sierp księżyca. Zadałam sobie pytanie, co kryje się za horyzontem: pola i uśpione wioski pod zimowym niebem czy też nieznane mi dziwy, zaklęte puszcze, szklane góry i jeziora zamieszkane przez rusałki? Zarazem ta część mnie, która wychowała się na fantastyce, zastanawiała się, czy Zaświat to jakiś ożywiony wytwór zbiorowej wyobraźni, karmionej baśniami z naszego (a może nie tylko naszego) kręgu kulturowego, czy raczej kraina, która tym baśniom dała początek.\nA może to jednak był sen?\nDoszliśmy do opasującego ogród kamiennego muru. W blasku latarni zobaczyłam, że jest stary i zniszczony. Wyschnięte, zaśnieżone chwasty, które latem wyrosły w szczelinach, zwieszały się niczym brody. Po drugiej stronie czerniała ściana lasu – gęste świerki z gałęziami ciężkimi od śniegu, pod którymi panowała ciemność tak nieprzebita, tak atramentowa, że aż zjeżyły mi się włoski na karku. Przypomniałam sobie stare legendy słowiańskie, zgodnie z którymi kraina umarłych miała się mieścić w głębi puszczy, a rządził nią bóg o trzech kozich głowach. Potem pomyślałam cierpko, że wystarczy, aby w tym lesie żyły wilki, i jakby w odpowiedzi z oddali przypłynęło smętne wycie. Zadrżałam.\nPetr ze złośliwym uśmieszkiem wskazał zaryglowaną furtkę.\n– Otwórz ją, piaskomyślna, i idź przed siebie. Pamiętaj, nie wolno ci zawrócić. Jeśli cofniesz się z drogi, nie przeszłaś próby.\nSpełniłam polecenie. Zawiasy furtki przeciągle zaskrzypiały.\nWstrzymując oddech, na uginających się z lekka nogach, ale z dumnie podniesioną głową, wkroczyłam w zaśnieżony świerkowy gąszcz.\nJeśli kiedykolwiek próbowaliście przedzierać się zimą przez las, wiecie, że nie jest to przyjemne ani łatwe. Potykałam się o korzenie, zapadałam po kolana w zaspach, gałęzie smagały mnie po twarzy, drapiąc igłami i obsypując sypkim śniegiem. Kurczowo trzymałam błękitną latarnię, uważając, żeby się nie stłukła, i modliłam się, żeby nie skręcić nogi w jakiejś rozpadlinie.\nPo kilkudziesięciu krokach drzewa się przerzedziły, szło się łatwiej. Blask błękitnej latarni oświetlał drogę, wokół tańczyły długie, rozedrgane cienie. Zadyszawszy się w gąszczu, prawie nie czułam zimna. Otrzepałam płaszcz i kaptur ze śniegu.\nLas rzedł, świerki ustąpiły miejsca bukom. Wspięłam się po zboczu, przedarłam przez pas zarośli, depcząc suche badyle oraz łodygi jeżyn, i ujrzałam przed sobą pustą przestrzeń. Stałam na pozbawionym drzew wierzchołku niedużego wzniesienia. Pod wygwieżdżonym niebem rozpościerała się gładka płaszczyzna bieli, gdzieniegdzie poznaczona tropami zwierząt. Zimno zaczynało mi doskwierać: przenikało przez warstwy odzieży, wciskało się pod gruby flauszowy płaszcz, sweter, wełnianą spódnicę, getry i rajstopy, które wieki temu założyłam, wychodząc z domu. Zastanawiałam się, jakie stworzenia mogą żyć w krainie, gdzie w kuchniach gnieżdżą się domowiki. Może lada chwila zza drzewa wychynie leszy albo z zarośli dobiegnie chichot złego licha?\nNagle zesztywniałam, gdy błękitna latarnia drgnęła i nieznacznie szarpnęła się w mojej dłoni. Po chwili stała się lekka, tak lekka, jakby przemieniła się w balon wypełniony helem, a ja wraz z nią – czułam, że ważę teraz mniej niż piórko, że lada moment oderwę się od ziemi.\nPowiał wiatr, wzbiłyśmy się i wolno, dostojnie poszybowałyśmy w powietrze, wznosząc się ku mrugającym w oddali gwiazdom. Czarodziejski krąg światła zamkniętego w niebieskim szkle i ja, w płaszczu, czapce i szaliku, w zimowych butach, łopocząca wełnianą spódnicą. Leciałyśmy ponad uśpionym, cichym światem, całym z bladych płaszczyzn i atramentowych cieni. Teraz nie czułam już zimna, nie czułam nawet pędu powietrza na twarzy, jakby moc latarni otoczyła mnie kokonem z ciepłego powietrza. Zachwycona, zaśmiałam się cichutko.\nLatarnia znów szarpnęła się w mojej dłoni, jakby dopraszając się, żebym ją wzięła w obie ręce. Wtedy zobaczyłam, że w jej błękitnym świetlistym wnętrzu przesuwają się obrazy niczym w szklanej kuli. Kiedy zatrzymałam na nich wzrok, ze zdumieniem rozpoznałam, co przedstawiają.\nPowiększyły się, otaczając mnie, i oto znalazłam się tam w środku, w sercu latarni, które nie było już błękitne. Padał deszcz, koła samochodów i autobusów rozbryzgiwały brudną wodę z kałuż, a ja stałam na przystanku i gapiłam się na SMS od Mariusza o treści prostej jak cios pięścią między oczy:\n„Przemyślałem sprawę i tak, to już koniec. Bardzo Cię przepraszam. Nie dzwoń, proszę”.\nNa nowo poczułam tamte emocje – wzbierające w oczach łzy i gulę w gardle, później wściekłość, gniotącą za mostkiem jak kolczasty kłąb, a w końcu zobojętnienie. Było, minęło. W końcu upłynęło... ile czasu? Ładnych kilka lat.\nKiedy otarłam oczy i podniosłam wzrok, zobaczyłam, że już nie frunę, tylko stoję na ziemi, na tym samym pagórku co przedtem. Nadal nie czułam zimna, latarnia świeciła jasno, a księżyc skrył się za drzewami.\n– Po co mi to pokazałaś? – spytałam na głos. Odpowiedziała mi cisza.\nPonownie wpatrzyłam się we wnętrze latarni, przekonana, że jeśli gdzieś kryją się odpowiedzi, to właśnie tam. Chłodny błękitny blask hipnotyzował, zachęcając, by nie odrywać wzroku od szklanej krzywizny.\nPo chwili przede mną znów pojawiły się obrazy, ale tym razem nie zostałam wciągnięta w ich środek, patrzyłam tylko na małe figurki poruszające się za szkłem, jak w telewizorze. Zobaczyłam siebie w białej bluzce i eleganckim żakiecie, w biurze – kserującą dokumenty, piszącą na komputerze, rozmawiającą przez telefon. Pewnie w tej mitycznej świetnej pracy, którą matka wymarzyła sobie dla mnie i której latami nie potrafiłam znaleźć. Potem moja bardziej udana wersja wyszła z biurowca i wsiadła do samochodu, żeby pojechać na nieznane mi osiedle w nieznanym mieście, po drodze robiąc zakupy i odbierając dziecko z przedszkola. Należało przypuszczać, że w domu czeka kochający mąż, zarabiający przyzwoite pieniądze w jakimś szanowanym zawodzie. Ale obraz zniknął, gdy tamta druga Olga wchodziła po schodach na piętro, stukając obcasami, z siatką w jednej ręce, a drugą prowadząc dziewczynkę w różowej kurtce, o ciemnych warkoczykach.\n– Po co mi to pokazujesz? – spytałam znowu. I znowu nie było odpowiedzi. Tylko cisza, para unosząca się z ust i uśpiony, zaśnieżony las.\nWtem włosy zjeżyły mi się na karku. Wyczułam obecność. Nie było dźwięku, szelestu, trzaśnięcia gałązki – a jednak wyczułam, że nie jestem na polanie sama, że ktoś lub coś przypatruje mi się z ciemności.\nLodowate dreszcze popełzły mi po plecach. Odwróciłam się, unosząc latarnię. Nikogo. Błękitny śnieg, cienie i mrok pod drzewami.\n– Kto tam? – zawołałam, starając się opanować drżenie głosu. Niewidzialny kokon ciepłego powietrza rozproszył się i mróz ukąsił mnie w gardło.\nZesztywniałam, gdy coś drgnęło wśród buków, a potem bezszelestnie zaczęło sunąć w moją stronę. Cofnęłam się o kilka kroków, unosząc latarnię przed sobą niczym broń w nadziei, że jej moc – jakakolwiek była – zapewni mi ochronę.\nSpomiędzy drzew wyłonił się czarny kształt, jakby postać w długim płaszczu z kapturem. Straszydło zbliżało się, płynąc w powietrzu, a ja się cofałam, oniemiała ze zgrozy.\n– Czego chcesz? – zawołałam, a wtedy tam, gdzie postać miała głowę, zapaliły się dwa ogniki. Dwoje oczu.\nStrach zalał mnie niczym zimna, lepka galareta, w której ugrzęzłam, nie mogąc zrobić już ani kroku wstecz. A czarna postać znów zaczęła sunąć ku mnie, wolniutko, centymetr za centymetrem. Uniosła i wyciągnęła ramiona.\nWiedząc, że nie dam rady uciec przez zaspy, w ułamku sekundy przekalkulowałam możliwe opcje i podjęłam decyzję. Z niesprecyzowanym bojowym okrzykiem złapałam pierwszy lepszy wystający ze śniegu patyk i zaszarżowałam na stwora.\nOkazał się niematerialny – był czystą ciemnością, w którą wpadłam jak okruch materii międzygwiezdnej w czarną dziurę. Zniknął zimowy las, zgasł blask latarni, płynęłam w nieprzebitym mroku, nie czując bólu, tylko strach – ale on także po chwili zaczął słabnąć.\nI znowu ujrzałam przed sobą obrazy, tak jakbym oglądała fragment filmu bez dialogów. W mieszkaniu urządzonym zgodnie z modą sprzed trzydziestu lat – meble z ciemną politurą, koronkowe serwety, paprotki – wysoki mężczyzna w garniturze i okularach wygrażał pięścią chudemu nastolatkowi o półdługich potarganych włosach. Nie słyszałam żadnych dźwięków, ale widziałam, jak chłopak zaciska zęby, jakby ze wszystkich sił powstrzymywał się od reakcji, jak człowiek w okularach łapie go za bluzę i potrząsa, pewnie krzycząc coś w stylu: „No co, szczeniaku, głuchy jesteś, mówię do ciebie!”.\nObraz zamarł, a potem zmienił się, tak jakby ktoś przewinął odtwarzanie. Zesztywniałam, gdy pojęłam, co widzę.\nŁazienka, zaparowane lustro i wanna pełna po brzegi ciemnej wody – w błękitnej latarni czerwień miała barwę zgaszonej purpury. Chłopak klęczał obok, oparty czołem o krawędź, opadające włosy kryły twarz. Podciął sobie żyły i zanurzył ręce po łokcie w gorącej wodzie, żeby przyśpieszyć upływ krwi.\nA potem drzwi łazienki znienacka się otworzyły i stanął w nich człowiek w okularach, pod krawatem, z teczką pod pachą, jakby właśnie przyszedł z pracy. Przez nieskończenie długą chwilę stał bez ruchu, gapiąc się, a ja patrzyłam na zaskoczone „O” jego ust i zastanawiałam się, co zrobi, gdy otrząśnie się z pierwszego szoku – pobiegnie dzwonić na pogotowie czy będzie próbował ratować syna (skądś wiedziałam, że to jego syn), a może jest już za późno?\nAle nie dane mi było tego zobaczyć, bo w następnej sekundzie sama znalazłam się wewnątrz szklanej kuli. Leżałam pośrodku równiny zarośniętej gęstwiną kolczastych zarośli, zaś z wypukłej krzywizny nieba sypały się białe płatki. Było mi ciepło, powieki ciążyły, obezwładniająca senność paraliżowała całe ciało. Pomyślałam leniwie, że nie należy zasypiać w zamieci, bo można zamarznąć, ale to była moja ostatnia przytomna myśl.\nLeżałam w śniegu, a gdy podniosłam się na łokciach i otworzyłam oczy, natychmiast je zmrużyłam, porażona blaskiem słońca. Był jasny dzień.\nWstałam z jękiem i otrzepałam ubranie, zesztywniała i przemarznięta do szpiku kości. Rozejrzawszy się, podniosłam błękitną latarnię, która już nie świeciła. Z ulgą przekonałam się, że żadna z szybek nie jest rozbita.\nPrzeżyłam próbę. Pozostawało liczyć, że jakoś trafię z powrotem do starego domu, Zofii i Petra.\nChwilę błądziłam po lesie, ale dość szybko zobaczyłam, że między drzewami biegnie droga z koleinami wyjeżdżonymi przez wozy. Wyszłam na nią, przedarłszy się przez krzaki, które obsypały mnie białym puchem od stóp do głów. Ponownie się otrzepałam i zastanawiałam się właśnie, w którą stronę powinnam pójść, kiedy zza zakrętu wyłonił się mężczyzna. Pomyślałam z ulgą, że będę mogła go zapytać, gdzie jestem.\nBył wysoki i chudy, odziany tak, jakby zupełnie nie czuł mrozu – w niebieski surdut, żółtą kamizelkę i kraciaste tabaczkowe spodnie, niczym pan Kleks na ilustracjach Jana Marcina Szancera, tyle że nie miał brody. Mógł sobie liczyć około czterdziestu pięciu lat, ale wyraźnie starał się wyglądać jak najmłodziej, z wygoloną smagłą twarzą i czarnymi włosami pociągniętymi brylantyną. Cienkie wąsy, sterczące w górę każdy pod innym kątem, sprawiły, że skojarzył mi się z Salvadorem Dalim. W ręku niósł cylinder.\nRozpromienił się na mój widok.\n– Ach, Greto! A więc udało ci się nie zgubić w puszczy!\n– Nazywam się Olga – poprawiłam go.\nPokręcił głową, unosząc wskazujący palec, jakby strofował niegrzeczną dziewczynkę.\n– Jesteś w błędzie, drogie dziecko. Skoro masz być moją gospodynią, musisz się nazywać Greta. Moje gospodynie nigdy nie noszą innego imienia.\n– To pan jest mistrzem Petra? – spytałam.\nZamknął oczy i z powagą skinął głową, po czym nagle zmierzył mnie spojrzeniem tak przeszywającym, że odruchowo się cofnęłam. W następnej chwili roześmiał się, demonstrując garnitur olśniewająco białych zębów niczym prezenter telewizyjny.\n– Tak, jestem Aroldo Gazza. Wielki Aroldo Gazza – podkreślił i podkręcił wąsa. Mosiężne guziki surduta zalśniły w słońcu, błysnął złoty łańcuszek od zegarka w przedniej kieszonce. Zauważyłam, że na żółtym atłasie kamizelki widnieją dwa wyhaftowane kolorowymi nićmi smoki – jeden skierowany głową ku górze, drugi w dół.\nPosted by Agnieszka H. at 10:00\nLabels: do poczytania, fantastyka, literatura, Olga\nAnonimowy marca 13, 2016 11:26 PM\nCholernie dobrze napisane. Ale chyba trochę smutne.\nAgnieszka H. marca 14, 2016 10:27 PM\nTak, to nie jest wesoła książka, może zasmucić - myślę, że miejscami mocno.\nAnonimowy marca 15, 2016 12:29 PM\nA ta babcia to mogła uprzedzić bohaterkę: nie wyjdziesz stąd,mała..\nAnonimowy marca 17, 2016 7:38 PM\nTen fragment przekonał mnie do kupna książki. Dobrze czasem odpocząć od wielkich, obsypanych nagrodami tytułów i przeczytać książkę: trochę zwykłą i trochę niezwykłą, bliską życiu. Tak naprawdę, to książkę kupiłem na prezent, ale chyba i ja do niej zerknę. :) Dziękuję i pozdrawiam!\nAgnieszka H. marca 19, 2016 11:52 AM


Nabór z projektu badawczego - Szkoła Doktorska Nauk Ścisłych i Przyrodniczych - Uniwersytet Jagielloński\nBiomedical Sciences (17.09.2020)\nCharacterization of the role of MATR3 in HIV latency and reactivation\nW oparciu o § 3 ust. 11 oraz §7 ust. 1 i 3 uchwały nr 5/I/2020 Senatu Uniwersytetu Jagiellońskiego z dnia 29 stycznia 2020 roku w sprawie: zasad rekrutacji do Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych na Uniwersytecie Jagiellońskim w roku akademickim 2020/2021, Dyrektor Szkoły Doktorskiej Nauk Ścisłych i Przyrodniczych ogłasza konkurs w ramach programu kształcenia Nauki Biomedyczne dla jednego doktoranta ze stypendium finansowanym ze środków projektu badawczego.\nW ramach projektu Sonata BIS powołana w Szkole komisja przeprowadzi rekrutację na program kształcenia Nauki Biomedyczne w roku akademickim 2020/21. Kierownik projektu dr Anna Kula-Pacurar oferuje możliwość zrealizowania doktoratu w temacie:\n“Characterization of the role of MATR3 in HIV latency and reactivation”.\nPo odbyciu rozmów i ocenie kandydatów, przewodniczący komisji przedstawi dyrektorowi protokół zawierający listę kandydatów rekomendowanych do przyjęcia do szkoły w ramach projektu badawczego.\nHarmonogram obecnego konkursu jest następujący:\nOtwarcie konkursu: 17.09 2020\nTermin przesyłania aplikacji: 01.10.2020, 12:00\nEgzaminy wstępne: 08.10.2020\nOgłoszenie wyników: 12.10.2020\nWpisy: 13-16.10.2020 (lista podstawowa)\nWpisy: 19-21.10.2020 (lista rezerwowa)\nżyciorys (CV) ze szczególnym uwzględnieniem osiągnięć naukowych;\nlist motywacyjny wyjaśniający w jaki sposób p przygotowanie, doświadczenie i zainteresowania badawcze wnioskodawcy czynią go odpowiednim kandydatem do realizacji tego projektu;\nlist referencyjny dla kandydata od pracownika naukowego posiadającego co najmniej stopień naukowy doktora habilitowanego lub będącego pracownikiem zagranicznej uczelni lub instytucji naukowej, który posiada znaczne osiągnięcia w zakresie zagadnień naukowych związanych z dyscypliną nauk biologicznych;\nnazwiska pracowników naukowych wystawiających referencje kandydatowi (ich numer kontaktowy oraz tytuł naukowy);\ndokumenty potwierdzające osiągnięcia naukowe wyszczególnione w życiorysie, np. pierwsza strona artykułu\nDo każdego dokumentu wydanego w języku innym niż polski lub angielski kandydat jest zobowiązany załączyć poświadczone tłumaczenie na język polski lub angielski.\nProsimy o przesyłanie dokumentów aplikacyjnych do Pani Magdaleny Pisarczyk na adres: grant_biomed@uj.edu.pl\nW tytule e-maila należy zamieścić temat projektu, na który przesyłana jest aplikacja:\nCharacterization of the role of MATR3 in HIV latency and reactivation).\nDokumenty wymagane przy wpisie:\nkserokopia oraz oryginał do wglądu:\ndyplomu potwierdzającego posiadanie tytułu magistra, magistra inżyniera albo równorzędnego na kierunku biotechnologia, biologia lub z pokrewnych dziedzin nauki lub\ndokumentu ukończenia studiów za granicą, dającego w państwie jego wydania prawo podjęcia kształcenia w celu uzyskania stopnia doktora lub uznanego za równorzędny z odpowiednim polskim dyplomem potwierdzającym kwalifikacje drugiego stopnia;\nfotografia o wymiarach 35 mm × 45 mm bez nakrycia głowy na jasnym tle;\ndo wglądu: dokument tożsamości (w przypadku cudzoziemców paszport);\noryginały wszystkich pozostałych dokumentów dostarczonych na etapie aplikacji w postaci skanu.\nDyplomy ukończenia studiów wyższych uzyskane za granicą powinny być:\nopatrzone apostille, gdy kraj wydający dokument jest objęty Konwencją znoszącą wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzoną w Hadze 5 października 1961 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 112, poz. 938) lub