Wojciech Jagielski: Rosja rozegrała kartę syryjską po mistrzowsku\nAutor: Katarzyna Stańczyk Reportaż, Wywiady 14 lipca 2016\n– Europa zagubiła własną tożsamość. Nie dziwmy się, że imigranci w naszym świecie są zagubieni – mówi Wojciech Jagielski, pisarz i reporter. Autor Wszystkich wojen Lary opowiada o kryzysie uchodźczym, wojnie w Syrii, reakcjach Zachodu. A także o tym, co było najtrudniejsze w pracy korespondenta wojennego i dlaczego „kompetencja” to słowo-klucz.\nSpotykamy się pod Warszawą. Wojciech Jagielski przybywa punktualnie. Chce z nami pójść do pizzerii, ale w lokalu odbywa się… stypa. Lądujemy w cukierence, rodem z poprzedniej epoki. Starsza pani w niebieskim fartuchu przynosi herbatę w peerelowskiej szklance z koszyczkiem. Czekając, aż ostygnie, zanurzamy się w gorącą opowieść o Gruzji, Syrii i pracy korespondenta wojennego.\nKatarzyna Stańczyk: Ostatniej książki nie chciał Pan napisać. Bronił się przed historią Lary, myśląc, że o Czeczenii powiedział już wszystko. A jednak historia matki, próbującej za wszelką cenę ocalić synów przed wojną, ujrzała światło dzienne. I powstała książka uniwersalna, absolutna, z którą mogą się utożsamiać tysiące matek na świecie. Co takiego zaintrygowało Pana w historii Lary, że poświęcił jej Pan pół roku pracy, a pomysł napisania krótkiej nowelki przekształcił się w pełnowymiarową opowieść?\nWojciech Jagielski: Uniwersalność, o której Pani wspomniała. Wyznaję zasadę, że nie zajmuję się rejonami, znajdującymi się poza moim obszarem kompetencji. Nigdy nie byłem w Syrii jako dziennikarz. Lara odmalowała ją jednak tak plastycznie, że zobaczyłem Aleppo jej oczami. W dodatku była Gruzinką, a o Gruzji wiem sporo, zajmowałem się nią przez wiele lat. Gdyby Lara była Arabką, ta książka pewnie by nie powstała.\nOpowieść o Szamilu i Raszidzie, synach Lary, którzy po wielu latach życia w Europie wyjechali do Syrii, aby wziąć udział w świętej wojnie, przez wielu została mylnie odczytana za ostrzeżenie przed przyjmowaniem uchodźców. Ale czy nie jest tak, że Europa zagalopowała się w swojej otwartości i tolerancji? Utraciła kierunek rozwoju i miota się bezwiednie, co dla przybyszów z zewnątrz może być wyraźnym sygnałem słabości.\nTo prawda, nie chciałem zabierać głosu w dyskusji na temat przyjmowania uchodźców. To, co się w Polsce działo, trudno zresztą nazwać dyskusją. Nie było żadnej merytorycznej debaty na ten temat, media sprowadziły problem imigrantów do zabawy w głosowania SMS-owe. Myślę, że rolą reportera nie jest przekonywanie ludzi do czegoś ani serwowanie swoich autorskich opinii. Refleksji, emocji, spostrzeżeń – tak. Ale opinii? To byłoby tak, jakby na początku podawać puentę jakiejś opowieści. Rolą reportera jest dostarczanie czytelnikowi maksymalnie dużej liczby elementów, z których będzie mógł ułożyć swój własny obraz. Staram się tak pisać książki, żeby oddawać osąd swoim czytelnikom.\nPodstawowym problemem całej historii uchodźczej jest kryzys, który Europa dzisiaj przeżywa. Może zagubiła własną tożsamość? Powinniśmy się zastanowić nad tym, czym są wartości europejskie. Czy to jest ten liberalizm, czy to są wartości chrześcijańskie? A może tu nie ma żadnej sprzeczności? Dziś spierają się o to sami Europejczycy. Nie można się więc dziwić, że ci, którzy do nas przyjeżdżają, są zagubieni.\nInną kwestią jest, że w latach 50., 60. Europa chętnie sprowadzała ludzi ze świata, bo potrzebowała taniej siły roboczej. Będąc w Belgii zastanawiałem się, skąd tam się wzięła tak liczna wspólnota muzułmańska. Belgia nie miała kolonii w świecie muzułmańskim, a nagle okazuje się, że 25 procent ludności Brukseli to muzułmanie. I powiedziano mi, że nawet Belgia w latach 50. podpisywała umowy z krajami arabskimi, np. z Maroka, na import siły roboczej. Najpierw sprowadzano mężczyzn, później pojawiła się myśl, że trzeba dać im prawo do ściągnięcia swojej rodziny.\nA początek XXI wieku to czas, w którym Europa zaczęła przeżywać kryzys gospodarczy. Młodzi Europejczycy mają dziś dużo mniejsze szanse na realizację swoich marzeń i planów życiowych, niż np. moje pokolenie. My jesteśmy uważani za beneficjentów liberalnej rewolucji w Polsce. Państwa pokolenie już nie. U nas nie ma pierwszego pokolenia imigracji, bo myśmy nikogo nie sprowadzali, raczej sami wyjeżdżaliśmy. Ale w Europie Zachodniej ten problem istnieje i jest bardzo poważny. Bo dzisiaj młody 30-letni Francuz ma konkurenta w postaci swojego rodaka, też urodzonego we Francji, ale różniącego się kolorem skóry. W momencie, kiedy dóbr jest mniej, a konkurencja jest większa, ktoś mniej wrażliwy może mu powiedzieć: „Jak ci się nie podoba, to wracaj do siebie”. Ale gdzie do siebie? To znaczy, że Marsylia nie jest jego miejscem? Przecież on z islamem, arabskością może nawet nie mieć wiele wspólnego. Takie odrzucenie może powodować gniew i wściekłość. Nie na konkretną osobę, ale na porządek, w którym żyjemy. I zaczyna szukać się przestrzeni, wspólnoty, która czuje to samo. Ciężko to było znaleźć, dopóki nie pojawił się internet. Dziś jest to bardzo proste. I myślę, że ten moment został przegapiony. Jeżeli Europa popełniła jakąś lekkomyślność, to w momencie, w którym mówiła: „Przyjeżdżajcie, u nas każdy może być kowalem własnego losu. Każdy będzie miał te same prawa”. Teoretycznie.\nPrzyjmujemy imigrantów, dajemy im dach nad głową i posiłek, ale zamykamy w ośrodkach dla uchodźców. Pozbawiamy marzeń i możliwości ich realizacji. Traktujemy ich z góry. Co powinniśmy zrobić, aby ułatwić uchodźcom zakorzenienie się w Europie?\nTo, że uchodźcy trafiają do obozów, to naturalna kolej rzeczy. Dzisiaj trafiają do obozów ludzie, którzy przyjeżdżają do Polski, a w latach 80. to Polacy trafiali do takich obozów w Austrii czy Niemczech. Taki jest tryb postępowania. To jedyny sposób, by sprawdzić, czy ci ludzie mówią prawdę, czy rzeczywiście ich życiu zagraża niebezpieczeństwo. Oczywiście, nie wszyscy w ten sposób przyjeżdżają, nie każdy prosi o azyl. Ale jeśli pojawiają się na granicy i mówią, że nie chcą wracać, to co możemy z nimi zrobić? Zapakować do samolotu i odesłać, co jest bardzo niehumanitarne, albo powiedzieć, że mamy pewne procedury, którym musimy być wierni. Wydaje mi się, że inaczej postępować nie możemy.\nProblemem natomiast jest ich dalszy los. Upraszczając i popełniając pewnie straszne nadużycie, powiem, że może ta epoka liberalna, w której żyliśmy przez ostatnie lata, wbiła w nas przeświadczenie, że jest to czas i porządek najdoskonalszy. Że jeżeli takiemu przybyszowi zaoferujemy takie same możliwości, przynajmniej teoretycznie, to on sobie poradzi. Dajemy mu przecież prawo do edukacji i pracy, wolności wyznania, posiadania swojej świątyni. Taka wolność wbija ludzi przyjeżdżających do Europy w większe zagubienie, niż gdyby ktoś im wytłumaczył, czym ta Europa jest i czego od nich oczekuje. Co w Europie przystoi, a czego robić nie wypada. Choćby tłumaczenie tym ludziom, że Europa i świat zachodni to społeczeństwa jednostek, a nie wspólnot. Tylko to można tłumaczyć Syryjczykowi czy Afgańczykowi po studiach w Paryżu, Kairze, wykształconemu i otwartemu na świat. Komuś, kto ucieka przed biedą, tego rodzaju argumenty nie trafią do przekonania albo nie wydadzą się ważne.\nZachód próbuje reagować na konflikt w Syrii, ale robi to nieudolnie. Wojna trwa, liczba ofiar rośnie, a sytuacja polityczna staje się coraz bardziej skomplikowana. Czy można jeszcze coś zrobić, aby powstrzymać rozlew krwi i wędrówkę ludów, czy skutki pięcioletniej wojny są już nieodwracalne?\nMyślę, że takie myślenie bierze się z zachodniego snu o potędze. Mamy poczucie, że jeżeli gdzieś dzieje się jakieś nieszczęście, to możemy temu nieszczęściu zaradzić. Co więcej, mamy obowiązek to zrobić. A dlaczego to Zachód ma zaradzać, a nie Malezja czy Korea Południowa, które też są bardzo zamożnymi krajami? Do nas jednak kieruje się te pretensje, bo cały porządek światowy jest stworzony przez Zachód.\nA Zachód w Syrii nie mógł interweniować. Już na początku sytuacja wymknęła się spod kontroli. I to nie w momencie, kiedy wybuchła wojna w Syrii, ale wtedy gdy nie udały się zbrojne interwencje w Afganistanie i Iraku. Obie zakończyły się piękną katastrofą. Później, ku zaskoczeniu Zachodu, zdarzyły się arabskie rewolucje. W Tunezji ludzie wyszli protestować przeciwko prezydentowi, nota bene byłemu ambasadorowi w Polsce i człowiekowi uważanemu na Zachodzie za oświeconego, jeżeli dyktatora, to takiego w stylu dobrego pana. Prezydent Francji zadzwonił wtedy do niego nie z poradami dotyczącymi demokracji, ale z pytaniem, czy przysłać mu francuskich żandarmów, żeby zrobili porządek na ulicach. Dopiero później Zachód się zorientował, że to oddolna rewolucja, demokratyczna, ludowa, którą w zgodzie ze swoimi zasadami powinien wspierać. I zaczął wspierać. A przecież ci, którzy zostali poobalani w wyniku arabskich rewolucji, to byli nasi żandarmi na Bliskim Wschodzie. Tunezyjczyk był naszym przyjacielem, Mubarak najlepszym sojusznikiem Amerykanów od lat. Żaden kraj, żaden prezydent nie dostał tyle pieniędzy od Stanów Zjednoczonych, co Egipt. A tu raptem ulica obala prezydenta Mubaraka i krzyczy: „My chcemy demokracji”. Zachód też nie mógł za wiele zrobić, tylko odsunąć go z nadzieją, że następcą Mubaraka zostanie ktoś mu podobny. Kiedy w wyniku wolnych wyborów do władzy doszedł przywódca Bractwa Muzułmańskiego to zaraz się go oskarżyło o różne straszne rzeczy i obaliło. Nie protestowaliśmy wtedy, że obalono demokratycznie wybranego prezydenta.\nPodobnie było w Syrii, zadziałał ten sam mechanizm. Ludzie zobaczyli, że udało się w Tunezji, Libii, Egipcie i uznali, że czemu u nich miałoby się nie udać. Ale o ile Zachód mógł wpływać na sytuację w krajach, które były od niego zależne, to w Syrii nie mógł. Bo nigdy nie mieliśmy tam żadnych swoich ludzi. Syria była sojusznikiem Rosji, Iranu, czyli wrogów Zachodu. Nie mieliśmy jak interweniować. Po przegranych wojnach w Afganistanie i Iraku, na które poszły miliardy dolarów, w rezultacie których nastąpił być może kryzys finansowy, ciężko było nagle oznajmić zachodnim społeczeństwom: „Idziemy na trzecią wojnę, do Syrii” (a w zasadzie na czwartą, bo Zachód interweniował zbrojnie także w Libii). Kto by się na to zgodził? Które społeczeństwo, włącznie z polskim, zgodziłoby się wysłać żołnierzy do Syrii? Mogliśmy wysłać samoloty, ale nie mieliśmy gwarancji, że przy bombardowaniach i eliminacji dziesięciu komendantów kalifatu nie zginie dziesięć tysięcy ludności cywilnej. My, jako Zachód, tak nie walczymy. Mogliśmy wzywać do opamiętania, do rozmów. Ale kogo? Prezydenta Asada, który z Zachodem nie miał nic wspólnego? Kalifat, który w ogóle nie chciał rozmawiać? Mam wrażenie, że Zachód zrobił wszystko, co mógł, żeby tę tragedię ograniczyć. Ale sytuacja wymknęła się spod kontroli, a później weszły interesy poszczególnych krajów. Turcja przepuszczała przez granicę partyzantów, bo Asad był jej wrogiem. Państwa arabskie, sunnickie, z rejonu Zatoki Perskiej, sojusznicy Stanów Zjednoczonych, dawali pieniądze partyzantom na broń. Uważali, że najważniejsze jest obalenie Asada. Na tych nieszczelnych granicach i na tych pieniądzach wyrósł kalifat, który dzisiaj zagraża Turcji, Emiratom, Zachodowi.\nA teraz sytuacja jest jeszcze bardziej skomplikowana, bo w to wszystko wmieszała się Rosja. Putin rozegrał kartę syryjską po mistrzowsku. Dzięki Syrii Rosja znów jest światowym mocarstwem. Na Bliskim Wschodzie nie zrobi się niczego bez Rosji. A ona nie przykłada takiego znaczenia do humanitarnego sposobu prowadzenia wojny jak Zachód. Asad, który chylił się ku upadkowi, dziś się umocnił. Nie chce podzielić się władzą, bo z kim ma się podzielić, z kalifatem? Pięknie by było, gdyby w Syrii wyrosła demokratyczna opozycja. Ale dwie główne siły w Syrii to Asad i kalifat. Czasami nie da się nic zrobić. Możemy jedynie stwarzać syryjskim uchodźcom godne warunki życia w sąsiednich krajach, żeby nie musieli wędrować do Europy. Przecież nie cała Syria jest ogarnięta wojną. Problemem jest to, że my patrzymy na nich jak na szarańczę, a nie jak na ludzi. Ogromna większość z tych, którzy decydują się na tę karkołomną odyseję, musiała podjąć najtrudniejszą decyzję w życiu. Pożegnać się ze swoim domem, sąsiadami, zostawić groby bliskich. Zapomnieliśmy już jak to jest. Uważamy się za chrześcijan, powinniśmy więc kierować się Ewangelią. Ale w tej demagogii, w tym medialnym jazgocie jej nie widać. A z drugiej strony, bezrefleksyjne udzielanie schronienia wszystkim potrzebującym, jest po trosze proszeniem się o kłopoty. Problem uchodźców jest tak skomplikowany, że sprowadzanie go do głosowania SMS-ami: „Tak, wpuśćmy”, „Nie, nie wpuszczajmy”, jest karykaturą naszych czasów i porządku, w jakim żyjemy.\nPolska zaangażowała się w działania wymierzone przeciwko Państwu Islamskiemu. Aby wypełnić swoje zobowiązania wobec NATO, wysłaliśmy na Bliski Wschód cztery myśliwce F-16. Zrobiliśmy to dla własnych interesów, nie z chęci pomocy Syryjczykom. Ci ludzie są pozostawieni samym sobie, a ISIS nic nie zagraża. Zachód przygląda się próbom zaprowadzenia kalifatu. To wybór polityczny?\nInterwencja zbrojna lądowa jest niemożliwa. Zachodu na nią nie stać. Poza tym, inwazja w Syrii nie spotka się z żadnym poklaskiem. Kto ma posłać wojska, Amerykanie? Francuzi? Niemcy nie poślą. Na razie wszyscy wysyłają samoloty, które dokonują nalotów i trzeba przyznać, że bardzo wykrwawiają Państwo Islamskie. To kosztowna wojna, dużo taniej jest wysłać piechotę niż myśliwce. Czy można coś więcej zrobić? Pomocy humanitarnej nie poślemy, bo pierwsi, którzy zostali ścięci, to byli ludzie najszlachetniejsi, którzy pojechali tam z lekarstwami i żywnością. Zachód nie jest bierny w sprawie Syrii, ale z pewnością to, co się tam dzieje, nie dzieje się według naszego scenariusza. Staramy się tak wpłynąć na tę syryjską układankę, żeby to, co z tego wyniknie, nie było prostym powrotem do scenariusza sprzed wojny.\nWszystkie wojny Lary to książka tak emocjonalna, że niemal kobieca. Pełna bólu, cierpienia, zupełnie różna od Pana pozostałych pozycji. Opowieść Lary przemówiła do Pana tak głęboko, że pozwoliła odnaleźć w sobie stłumione przez lata pokłady emocji?\nPrzez dwadzieścia pięć lat moje wyjazdy były determinowane przez wydarzenia polityczne. Jechałem tam, gdzie działo się coś ważnego. Nigdy nie wybierałem sobie bohaterów, jedynie ich dostrzegałem. Mając do czynienia z wielką polityką i wojnami, siłą rzeczy przebywałem głównie w towarzystwie mężczyzn. Zwłaszcza że społeczeństwa na Kaukazie, w Azji, są zdominowane przez mężczyzn – a przynajmniej tak się wydaje na pierwszy rzut oka. Gdyby Pani pojechała na dłużej do Gruzji, przekonałaby się, że Gruzja jest kobietą. To, jak ten kraj funkcjonuje, zależy w dużej mierze od kobiet – mimo że przy stole zawsze siedzą mężczyźni. W krajach, do których jeździłem, kobiety zawsze były na drugim planie. Najczęściej, jako mężczyzna, w ogóle nie miałem do nich dostępu. Oczywiście, spotykałem się z nimi, nawet w Afganistanie, ale to były komunistki, feministki, traktowane tam ciągle jako egzotyczne zjawisko. Do dzisiaj proszę nie wierzyć w opowieści mężczyzn reporterów, jak wygląda dola kobiet w Afganistanie. Bo albo te kobiety nie są typowymi kobietami afgańskimi, albo oni zmyślają. W normalnej rodzinie Afgańczyk nie dopuści obcego mężczyzny do swojej żony. Nawet jej nie pokaże. Nie mogłem więc napisać o afgańskich kobietach, nie mając z nimi styczności.\nTeraz, gdy już nie jestem korespondentem wojennym, sam decyduję o kierunkach podróży i terminach. Pojechałem do Gruzji szukać niedokończonych opowieści gruzińskich, a poznałem Larę. Gdybym ją spotkał w czasie wojny domowej w Gruzji, to pewnie bym się skupił na wojnie domowej, a nie na jej historii. Może łatwiej było mi zrozumieć matkę, bo sam jestem ojcem z kwoczym usposobieniem? Opowiadała o rzeczach mi bliskich, bardzo przejmujących. Może to był też moment mojej zmiany? Ktoś nazwał tę książkę opowieścią pacyfistyczną. W takim razie dobrym dopełnieniem będzie kolejna, opowiadająca o hippisach. Główną bohaterką znów będzie kobieta. Gdy się nad tam głębiej zastanowię, dochodzę do wniosku, że w losach kobiecych bardziej ogniskuje się tragedia rozmaitych wydarzeń politycznych, niż w męskich. Może wcześniej nie miałem wystarczająco dużo czasu, by to dostrzec. Kobiety pojawiały się w moich książkach, ale epizodycznie albo drugoplanowo. Czasem tego żałuję. W Wieżach z kamienia pojawiła się Lejla, Czeczenka, gospodyni domu. Gdybym dzisiaj cofnął się do czasu, gdy pisałem książkę czeczeńską, zrobiłbym to inaczej. Przede wszystkim napisałbym dwie książki: jedna byłaby książką o Basajewie i Maschadowie z głównym motywem, czy może być bohaterem ten, kto myśli o konsekwencjach; a druga byłaby książką o czeczeńskiej rodzinie w czasie wojny. Wtedy postać Lejli byłaby bardziej eksponowana.\nJeżdżąc do Południowej Afryki i uganiając się za Nelsonem Mandelą, brakowało mi czasu, by zająć się Winnie Mandelą. A to ona zapłaciła cenę za pasję męża. Gdyby zechciała ze mną rozmawiać, to zająłbym się jej postacią z ogromnym zainteresowaniem. Nelson Mandela przeszedł do historii jako bohater, jawi nam się jako postać spiżowa. A Winnie Mandela? Wariatka, fanatyczka, postać niemal diaboliczna. Historia zapamięta ją jako czarnego anioła. A ona stała się nim z powodu swojego spiżowego męża. Przypadł jej w udziale niemal najgorszy los. Zostawił ją samą z dziećmi, bez środków do życia. Nagle musiała zacząć udzielać wywiadów dziennikarzom zagranicznym i wygłaszać swoje opinie na temat wydarzeń politycznych. A co mogła wiedzieć o świecie? Była prostą, ufną, młodziutką dziewczyną, dopiero na początku życia. Nie była tak wyedukowana i wyrobiona politycznie jak jej mąż. Trudno się dziwić, że popadła w taką nienawiść, zaciekłość. Dziś z przyjemnością zająłbym się jej losem.\nHistorią Lary zajął się Pan po podjęciu decyzji o wycofaniu się z pracy korespondenta wojennego. Dziennikarz polityczny nie pisze takich książek. To symboliczny zwrot w innym kierunku, odcięcie się od tego, co było wcześniej i poszukiwanie nowych dróg?\nPracując jako korespondent, nauczyłem się wyławiać w tłumie ludzi postacie, które mogły stać się bohaterami opowieści książkowych. To też wynikało z tego, że specjalizowałem się w tych regionach, tylko tam jeździłem. Dwadzieścia razy do Afganistanu, dwadzieścia razy do Południowej Afryki. Gdybym nie jeździł do Południowej Afryki przez tyle lat, nie dostrzegłbym w Saddamie, kibicu, o którym pisałem W Trębaczu z Tembisy, bohatera książki, którą chciałem napisać. Mam historię, którą chciałbym napisać – Patt Garrett i Billy Kid. Myślę, że mógłbym ją zdokumentować. Nie zrobię tego, bo nie zajmowałem się wcześniej Stanami Zjednoczonymi ani Meksykiem. Nie mógłbym więc o tym napisać tak, jak napisałem o Larze. Gdybym dzisiaj usłyszał jakąś nieprawdopodobną historię z Japonii czy Kanady, to nie popędziłbym, żeby z niej robić książkę. Nie umiałbym. Scenografią wszystkich książek, które napisałem i które jeszcze może napiszę, będą kraje, które poznałem jako korespondent, a nie jako reporter. Nie będąc korespondentem, nigdy nie stałbym się reporterem.\nPrzez ponad dwadzieścia lat relacjonował Pan konflikty zbrojne z najbardziej zapalnych punktów świata. Nadawał z Czeczenii, Afganistanu, Gruzji, Konga. Z każdej wyprawy szczęśliwie wracał do domu, choć inni nie wracali. W wywiadach mówił Pan, że nie zdawał sobie sprawy z zagrożeń, pracował jak automat, odcinając się od obrazów, które widział na wojnie. Pasja była silniejsza od rozsądku?\nZawsze zdawałem sobie sprawę z zagrożeń. Myślę, że nie podchodziłem do tego nierozsądnie, do każdego wyjazdu byłem przygotowany najlepiej, jak to było możliwe. Minimalizowałem ryzyko na tyle, na ile się dało. Zabezpieczeniem była moja kompetencja. Przed każdym wyjazdem dowiadywałem się, jak się zachowują partyzanci, a jak żołnierze, jak ich można rozpoznać, kto kontroluje jaki odcinek drogi. Czytałem nawet o tym, kto pije whiskey, a kto używa narkotyków. Dowiadywałem się tyle, ile się dało. Na wschodzie Konga spotykałem np. żołnierzy czy policjantów. Wiedziałem, że oni są niegroźni, bo im władze nie wydają amunicji. O tym się mogłem dowiedzieć już wcześniej, czytając. Kiedy mnie ktoś w Kongu zatrzymywał z karabinem, byłem spokojny, bo miałem świadomość, że tym karabinem mogę co najwyżej dostać po głowie. Ale zdawałem sobie sprawę, że jeśli spotkam partyzanta, to będzie już zupełnie inna rozmowa. Bo partyzant ma przynajmniej jeden pełny magazynek i on może strzelić. Sprawdzałem też np. jak powoływana jest policja. Czy są to ludzie przygotowani do służby, czy nie. Ci drudzy łatwo wpadają w panikę, a wtedy strzelają na oślep. W Południowej Afryce, gdy jechałem na zamieszki koło Johannesburga, wiedziałem, że mam do czynienia z nowicjuszami. Wtedy nie wystarczy patrzeć, w którym kierunku strzelają, bo są jeszcze rykoszety. Dziennikarze w Południowej Afryce zginęli od rykoszetów, a nie od strzałów na wprost. Ta wiedza nie wykluczała ryzyka, ale minimalizowała je.\nOczywiście, przypadku nie da się wykluczyć. W 2001 roku jechaliśmy kolumną samochodów do Kabulu przez Hindukusz. Mój kolega (fotoreporter Krzysztof Miller), dokonując wyboru samochodu, zdecydował się na rosyjskiego gazika, a nie na toyotę land cruisera. Czy to było nierozsądne? Wręcz przeciwnie. Gaziki są łatwiejsze do reperacji, można do nich wlać byle jakie paliwo. Ale Miller jednej rzeczy nie dopatrzył. Kierowcę wziął od toyoty. Nie dopytaliśmy o to. A różnica między kołem w gaziku a toyocie jest dwukrotna. I na zakręcie kierowca się nie wyrobił. Kolumna pojechała w prawo, a my spadliśmy do rzeki.\nNigdy nie pojechałem nigdzie nieprzygotowany. Zawsze miałem przy sobie listę ludzi, nazwisk komendantów w danych rejonach, bo to ratowało. Kiedy nas aresztowali w Rwandzie w Kigali i chcieli bić Millera, bo fotografował wesele, zapytałem oficera, kim jest pan młody. A on powiedział, że to porucznik Gasana. Znałem skądś to nazwisko, błyskawicznie przypomniałem sobie, że wyczytałem gdzieś, że tak się nazywa dowódca garnizonu w Gitaramie. Zapytałem więc, czy porucznik nie jest jakimś krewnym pułkownika Gasany? Był synem i oficer, który chciał nas aresztować od razu zaczął się inaczej zachowywać. Pomyślał pewnie, że będzie miał problemy.\nWciąż czytam, przygotowując się do podróży, bo cały czas jestem dziennikarzem. Nigdy nie byłem w Gabonie, ale gdyby nagle Polska Agencja Prasowa zechciała mnie tam wysłać, to w dwa tygodnie byłbym przygotowany. Wiedziałbym, jak zachowują się ludzie w Gabonie, kiedy policja strzela. I z jakiego powodu policja strzela. Zawsze wiedziałem, że ten zawód mogę wykonywać tylko tak, a nie inaczej. Miałem wybór – wykonywać go czy nie. Jeśli się na to zdecydowaliśmy (bo podjęliśmy tę decyzję wspólnie z żoną), to tylko w taki sposób. Gdybym miał to robić inaczej, musiałbym się pożegnać z byciem korespondentem. I pożegnałbym się, tak jak to zrobiłem. Ale o tym, że nie mogę nim być, przekonaliśmy się z żoną trochę za późno.\nDecydując się na wykonywanie zawodu korespondenta wojennego, zdecydował się Pan na trudne życie. Reporterzy wojenni często są samotni. Ludzie z zewnątrz nie rozumieją ich przeżyć ani powodów, dla których nieustannie narażają się na śmierć. Nigdy nie żałował Pan tego wyboru?\nNigdy. Ma Pani rację – fotoreporterzy, reporterzy bywają ludźmi samotnymi. Ich świat jest gdzieś daleko. Po powrocie nie mają jak rozmawiać o nim ze znajomymi, rodziną. Jak mają im opowiedzieć o tym, co widzieli na wojnie? Natomiast ja byłem w całkiem innej sytuacji, takiej, która się zdarza raz na milion. Nie byłem samotny. Moja żona była bardziej reporterem z usposobienia niż ja. Zawsze wiedziała o co w tym wszystkim chodzi. Rozumieliśmy się bez słów. Przeżywała to wszystko bardziej niż ja, bo to w nią biły te rykoszety. Ale o tym przekonaliśmy się dużo później. To jest ta różnica między mną a innymi korespondentami. Ostatecznie okazała się zgubna.\nNie był to dla mnie trudny zawód. Chyba że w tym sensie, że wymagał ciężkiej pracy. Chciałem być dziennikarzem możliwie najlepszym, wiedzieć wszystko. To była ciężka harówka, trzy czwarte mojej pracy to ślęczenie w książkach i dokumentach, żeby się jak najlepiej przygotować. A kiedy już dokądś przyjechałem, chciałem zobaczyć wszystko, jak najwięcej. Nie siedzieć w hotelu, ale być naocznym świadkiem. Bywało to ciężkie, ale nagrodą była satysfakcja. Ja zawsze byłem maksymalistą i niezależnie od tego, co bym robił, angażowałbym się w to całym sobą.\nDziś dziennikarze coraz rzadziej jeżdżą na wojny. Internauci na żywo relacjonują przebieg wydarzeń z terenów konfliktowych, redakcje nie muszą płacić za pobyt swoich ludzi w tych miejscach. To koniec starej szkoły dziennikarstwa?\nGdybym przyznał, że to koniec, to wyszedłbym na zrzędę i zgreda. Kiedy zaczynałem pracę w Polskiej Agencji Prasowej, pisaliśmy na maszynach. Dopiero wchodziły do użytku komputery. Moi starsi koledzy buntowali się przeciwko nim. Ryszard Kapuściński nie napisał ani zdania na komputerze. Ja tego nie rozumiałem, a teraz zaczynam rozumieć. Z maszyną do pisania jest tak jak z aparatem – inaczej się robi zdjęcie, mając aparat analogowy, a inaczej cyfrowy. Kiedy ma się kartkę papieru w maszynie, to zanim się napisze pierwsze zdanie, trzeba nad nim naprawdę pomyśleć. A mając laptopa, można ich pisać tysiąc pięćset i wybrać najlepsze. Krzysztof Miller na każdym wyjeździe wiedział, że ma do dyspozycji ograniczoną liczbę klatek. Wybierał najlepsze miejsce, najciekawsze ujęcie, za każdym razem musiał się napracować co niemiara, żeby nie zmarnować ani jednej klatki. Dzisiaj fotoreporter robi tysiące zdjęć, z których dopiero potem wybiera najlepsze. Zastanawiam się nawet, kto powinien dostawać World Press Photo. Fotoreporter czy fotoedytor, które przegląda te fotografie?\nDziennikarstwo się zmienia. Ale obowiązek dziennikarza się nie zmienia – cały czas jest nim kompetencja. Powinien wiedzieć więcej niż jego czytelnik, widz, słuchacz. I to on musi mu wyjaśnić przyczyny różnych zjawisk, powiedzieć, co wynika z obrazków, które zobaczył w internecie. Dziś większą siłę rażenia ma obraz niż słowo pisane. Obraz jest prawdziwszy, pozwala na samodzielny osąd wydarzeń. Ale z drugiej strony sam w sobie niczego nie tłumaczy.\nDziennikarz to dla mnie zawód, który ma swój zakres obowiązków i zakres kompetencji. Wymaga wykształcenia, przygotowania. Każdy może zostać dziennikarzem, ale nie każdy może nim od razu być. Kompetencja dziennikarza pozwala również na selekcję informacji. Jego rolą od zawsze było sprawdzanie, czy plotka, która się pojawiła, jest tylko plotką czy informacją. I to również się nie zmieniło, niezależnie od tego, jakie są nośniki tej informacji. Bycie naocznym świadkiem jeszcze nie oznacza, że się rozumie wydarzenia, które się obserwuje.\nNiedobrze, że media tradycyjne dotknął kryzys, bo one są bardzo potrzebne. To się zaczęło od wojen na Bliskim Wschodzie. Największe redakcje, żeby redukować koszty, nie wysyłały swoich dziennikarzy do Libii, Tunezji czy Egiptu, tylko korzystały z usług wolnych strzelców. To było tańsze, ale gorsze i strasznie nieetyczne, bo napędzało wyścig, kto podejdzie bliżej, kto zobaczy więcej. Wolni strzelcy, chcąc sprzedać swoje informacje, szukali coraz bardziej ryzykownych i spektakularnych obrazków. Redakcje, samemu oszczędzając i kalkulując, naraziły wielu ludzi na śmiertelne ryzyko.\nKiedy pracowałem w „Gazecie Wyborczej”, w złotych dla działu zagranicznego latach 90., nie wolno nam było jeździć z ministrami czy premierami, ani na zaproszenia zagranicznych rządów, żeby nie było podejrzenia, że skoro ktoś nam funduje przelot, to wpłynie to na naszą bezstronność. O czymś takim, by jakaś firma czy organizacja zabierała dziennikarza do jakiegoś kraju, żeby go opisał, a przy okazji też jej działalność, w ogóle nie mogło być mowy. Dzisiaj bardzo często pod artykułem czytamy, że wyjazd był możliwy dzięki jakiejś firmie czy organizacji. Czy to dobrze? Nie wiem. Wolałbym niezależność. Wszystko zależy jednak od uczciwości i kompetencji dziennikarza. Bo może taki wyjazd wykorzystać na napisanie wartościowego i głębokiego tekstu, a może również opisać tylko to, co mu tam pokazano.\nW mediach dominują coraz krótsze formy. Z badań czytelnictwa wynika, że coraz więcej Polaków jest w stanie zrozumieć jedynie krótką informację na żółtym pasku w telewizji informacyjnej. Przestają nas interesować głębokie analizy, poparte wiedzą. A Pan jest przedstawicielem ginącego gatunku – jedyny polski dziennikarz-specjalista od Afryki. Widzi Pan miejsce dla siebie w nowym świecie?\nNie miałbym nic przeciwko temu, żeby zostać nazwanym dziennikarzem niszowym. Nisza nigdy nie kojarzyła mi się z marginesem, ale z elitarnością. Zawsze było mi ciężko się pogodzić z komunikatami od redaktorów: że ludzi długie teksty nudzą, nie przebrną przez drugi akapit, a w zasadzie to chcą czytać tylko o tym, co już przeczytali. Na szczęście wciąż jest masa ludzi, którzy chcą wiedzieć więcej, niż mniej. A może ja mam naiwne zdanie o wszystkich, którzy sięgają po słowo pisane. Spadające nakłady gazet codziennych są dla mnie dowodem, że to gazety stają się byle jakie. Po co ludzie mają je kupować, skoro to samo przeczytają w internecie? Gdyby dostrzegali w nich wartość, to by je kupowali. Tygodnikom nakłady nie spadają. Rosnąca popularność literatury faktu również jest dowodem, że czytelnicy chcą czytać głębsze teksty.\nPorównuje się Pana do Ryszarda Kapuścińskiego. Łączyło Panów pochodzenie z małego miasteczka na pograniczu, praca w PAP-ie i to, co Pan nazywa przyglądaniem się różnym wydarzeniom „od dołu”. Otwarcie Pan przyznaje, że wywodzi się ze szkoły reportażu Kapuścińskiego. Jaka to była szkoła?\nTakie porównania są miłe dla mnie, ale naciągane, bo to nie ta półka ani nie ta liga. Istnieje między nami kilka podobieństw. Rzeczywiście, pochodzenie z prowincji – ja wychowałem się na Podlasiu, Kapuściński na Polesiu. Obaj interesowaliśmy się Afryką. Przeszliśmy podobną drogę zawodową – najpierw Polska Agencja Prasowa, później ucieczka do prasy. On uciekł do tygodników, ja do gazety codziennej. W czasach Kapuścińskiego to tygodniki wysyłały dziennikarzy za granicę, w moich – „Gazeta Wyborcza”. Była największa, najbogatsza i najbardziej ciekawa świata. Z takim zainteresowaniem nie czytałem książek Hanny Krall czy Krzysztofa Kąkolewskiego, choć doceniałem mistrzostwo ich pióra. Zdecydowanie bliżsi mi byli Wojciech Giełżyński, Wiesław Górnicki, Jacek Kalabiński. Za najlepszego z nich wszystkich uważałem Kapuścińskiego. Przyglądałem się jego sposobowi pisania, obserwowania świata. Był dla mnie inspiracją.\nPoprzedni artykułEd Vulliamy: Można mnie usunąć z Bośni, ale nie można Bośni usunąć ze mnie\nNastępny artykuł5 książek, po które warto sięgnąć w sierpniu


Hotel Lion - wczasy (oferta nr FTR 66889/83 (10/06/2019)) - Fostertravel.pl\n4.8 Bardzo dobry Na podstawie 54 opinii\nPokoje są przestronne i komfortowe, zaopatrzone w lodówkę, TV, klimę, telefon,suszarkę w łazience i balkon. Czyściutkie, ręczn...\nOferta z dnia 10.06.2019 została sprzedana. Brak wolnych miejsc w poprzednim terminie.\nPolecam, mam w planach tutaj wrócic za rok\nbibi ( sierpień 2017 )\nKama ( sierpień 2017 )\nHotel przyjazny. Obsĺuza miĺa, jedzenie pyszne. warto wykupić HB z plusem. wracamy tu co roku i zawsze sié podoba. Zachècam. Znowu wrócè za rok.\nAnn (lipiec 2017)\nhotel dla rodzin i par. dobra lokalizacja. blisko plaza i centrum. polecam na wakacyjny wyjazd raczej aktywny. blisko jest przystanek atobusowy do nessebaru.\nhotel polecamy glownie dla par. bardzo sympatyczna obsluga, dobre posilki, brakuje placu zabaw dla dzieci!!! polecamy!!! jest super\nKarina (czerwiec 2017)\npolecamy hotel dla kochajácych plażowanie i opalanie przy basenie. niestety brak atrakcji i przystosowania pobytu dla dzieci. pokoje komfortowe i czyste. jedzen...\nMiły i bardzo udany pobyt w tym hotelu. Czysty, smaczne jedzenie i ładne pokoje. Bardzo dobra lokalizacja blisko do sklepów, morza i promenady a jednocześnie mo...


Domy obecnej doby - Domy energooszczędne\nDomy obecnej doby\nArchitektura zmienia się bardzo szybko, wiele rozwiązań jest wciąż unowocześnianych.\nBudownictwo zakłada maksymalną funkcjonalność i estetykę przy jednoczesnym wykorzystaniu ekologicznych i przyjaznych dla środowiska materiałów oraz automatyczne sterowanie urządzeń - budynek inteligentny, domy energooszczędne. Nowoczesne architektura skłania się ku minimalizmowi, redukowaniu zbędnych ozdób, ale istnieją również nurty powracające do klasyki i tradycjonalizmu.\nDziś każdy może mieć taki dom, w o jakim marzy. Kiedyś budowanie własnego domu było długoletnią inwestycja. Dziś nowoczesne budownictwo umożliwia nam wybudowanie własnego domu już w ciągu niecałych dwóch lat, jeśli oczywiście mamy odpowiednio wysokie fundusze.\nFundamentem jest oczywiście dobry projekt. To na nim opierają się wszystkie późniejsze prace. Wiele osób chętnie korzysta z gotowych projektów domów. Biura projektowe oferują nam gotowe projekty różnych domów, zarówno parterowych jak i piętrowych. Możemy zamówić również projekt domu jedno czy wielorodzinnego lub tzw. dom inteligentny. Wiele osób życzy sobie projekt domu stylizowanego na tradycyjny dom jak rezydencja swoich dziadków. Inni wolą dom nowoczesny, na miarę XXI wieku.


Lewica rozlicza PiS z niespełnionych obietnic - Wiadomości\nDodano: 2019-10-04 / 20:22\nPrzedstawiciele opolskiej Lewicy podsumowali szereg niespełnionych obietnic Prawa i Sprawiedliwości tej kadencji. Nie zabrakło też rozliczenia opolskich polityków PiS.\nNa tydzień do ciszy wyborczej przedstawiciele opolskich struktur Lewicy podsumowali 4 lata rządów Prawa i Sprawiedliwości. Marcelina Zawisza, jedynka na liście Lewicy podkreśla, że PiS nie zrealizowało mnóstwa swoich obietnic. Wyciągnięto więc wybrane postulaty programu wyborczego tej kadencji i symbolicznie wrzucono do kosza.\nPierwszą obietnicą wyrzuconą do kosza okazało się "skrócenie kolejek do lekarzy". Przedstawiciele Lewicy podkreślają, że w tym przypadku kolejki nie tylko się nie skróciły, ale wręcz wydłużyły.\n"Darmowe ciepłe posiłki w szkołach" - Moje dziecko właśnie poszło do szkoły. Za stołówkę płacimy wszyscy i warto podkreślić, że nie każdego stać na ten posiłek dla dziecka. To kolejna obietnica, którą PiS wyrzuca do kosza. Podobnie jak zerowy VAT na ubranka dziecięce, co było obiecane w programie PiS 2014. Widziałem jak wyglądają obietnice premier Szydło, o wydatkach na leki, później przyszła szara rzeczywistość i ja nie umiem policzyć ile razy musiałem tłumaczyć ludziom w okienku aptecznym, że darmowe leki to ściema - zaznacza Jerzy Przystajko, kandydat Lewicy.\n- Prawo i Sprawiedliwość odmienia słowo rodzina przez wszystkie przypadki, a tymczasem nie zrealizowało tak ważnego postulatu jak darmowe leki dla kobiet w ciąży. Podobnie 100 tysięcy mieszkań w ramach programu mieszkanie plus, które nie powstaną. Kolejną obietnicą były kontrolowane przez państwo czynsze. PiS przyjęło nowelizację ustawy, która uwalnia te czynsze - mówi Marcelina Zawisza, jedynka na liście Lewicy.\nPolitycy wskazują też na takie postulaty jak hodowla zwierząt futerkowych, która miała zostać zakazana podobnie jak w Czechach, Holandii czy w Niemczech. - To świadczy o wrażliwości. Rząd PiS widocznie nie jest wrażliwy na cierpienie zwierząt - słyszymy.\n- Wszystkie badania pokazują, ze na sprawiedliwość w sądach musimy czekać jeszcze dłużej. Jeżeli spojrzymy na wszystkie działania PiS to zobaczymy, że PiS zrobiło bardzo dużo. Czyli zniszczyło zaufanie do sądów, zniszczyło strukturę sądownictwa, nie potrafiło powołać sędziów, ale świetnie zorganizowała grupę, która szczuła sędziów, którzy nie zgadzali się z dobrą zmianą - mówi Zawisza.\nMarcelina Zawisza pyta też Patryka Jakiego o ustawę reprywatyzacyjną. - Ustawa jest, czeka bo została złożona. PiS nie kiwnęło palcem, bo nie zależy im na ludziach, którzy wyrzucani są na bruk, którzy potrzebują wsparcia państwa najbardziej. PiS i Patryk Jaki zobowiązywali się do wprowadzenia ustawy reprywatyzacyjnej. Pytam więc jak to jest, że nie wywiązuje się z obietnic. Pan Janusz Kowalski pokazuje się na plakatach z człowiekiem, który nie spełnia swoich zobowiązań? - pyta liderka Lewicy.\n2019-10-07 09:47:47 [77.255.81.*] id:1582832\nQuiz Kto to powiedział cyt "Nie ma nas k... i PiS rządzi" "Naszym koalicjantem w powiecie jest PSL choć to oszuści", "KOD jest niczym" "P...by" to swoim elektoracie Ciekawe co jeszcze ta osoba ma do powiedzenia o zgniłym lewactwie komuchach i zboczeńcach. Już wkrótce\n2019-10-04 22:48:56 [194.29.183.*] id:1582737\nPartia, która broni SBkow i innej maści utrwalaczy komunizmu zasługuje na potępienie. Ja doskonale pamiętam komunę, kolejki za wszystkim i puste półki.Benzyna na kartki. Nigdy więcej lewicowej ideologii.\n2019-10-04 23:23:23 [37.248.153.*] id:1582742\nWielkie G możesz pamiętać !\n2019-10-05 07:13:53 [31.60.54.*] id:1582750\nZostaw mircia w spokoju, to debil\n2019-10-05 08:36:22 [194.29.183.*] id:1582752\nPolpha Twoje wypowiedzi świadczą, że Ty jesteś debilem. Już Ci raz napisałem, że załóż rodzinę, zrób prawko i pójdź do pracy. Jeżeli ty bronisz komuchów to gratuluję poziomu intelektualnego!\n2019-10-05 22:06:02 [31.60.32.*] id:1582786\nWłaśnie o tobie mówiłem.. debilu\n2019-10-05 23:30:21 [185.127.20.*] id:1582788\nMirek kiedyś ci żyłka pęknie od tego spinania się na forum :P\n2019-10-06 08:54:08 [31.60.32.*] id:1582791\nJak mu żyłka pęknie we łbie to mu uszy odpadną\n2019-10-07 07:59:44 [217.173.195.*] id:1582822\nMirek, jeśli w nicku masz rocznik urodzenia, to wierzę, że pamiętasz komunę, ale nie że doskonale. Jestem zaledwie 2 lata młodszy od Ciebie więc wiem co mówię.\n2019-10-05 11:10:27 [185.11.108.*] id:1582756\nwy jesteście tyle warci ile wasze plakaty wyborcze już dawno się rozleciały\n2019-10-05 08:44:35 [37.248.167.*] id:1582753\nTo tej niby mieli pomóc wynieść torbę\n2019-10-05 05:12:46 [188.146.183.*] id:1582749\nZa to bolszewicy swoje obietnicę spełnią w 100% dlatego na nich nikt o zdrowych zmysłach nie zagłosuje.\n2019-10-05 04:36:08 [188.146.33.*] id:1582748\nOh ah eh.. konie wybiegły na ulicę...\n2019-10-04 23:12:30 [89.64.44.*] id:1582740


U mnie ostatnio to zdecydowanie perfumy :) Siedzę i siedzę na fragrantice, rozkminiając nuty, grupy, parametry i twórców perfum. Już z grubsza ogarniam co lubię (hardkorowe owocowe szypry jak Mitsouko Guerlain, nutkę plastiku jak w Gucci Rush i Eden Cacharel, oraz nektarynkę z liczi jak w Yvresse YSL). Przetestowałam już mnóstwo próbek, ale jeszcze dużo przede mną. Super przygoda, polecam :)\nMoim głównym celem testowania zapachów i czytania o nich na fragrantice jest generalne obycie się w temacie i poznanie różnych perfum :) Poczułam po prostu w pewnym momencie, że bardzo zaniedbałam ten temat i fajnie by było się na tym znać. Gucci Rush to moja miłość od dawna i mimo poznawania nowych rzeczy to się nie zmienia. Teraz mam po prostu więcej miłości :D Co do niszowych produkcji, to chwilowo wstrzymuję się od ich eksploracji, bo czuję, że to jeszcze nie mój poziom. Ale kiedyś pewnie i tam zawędruję :)\nMam dużo strategii, mogę je pokrótce opisać :) Generalnie wyszłam z tego, że lubię te konkretne perfumy, ale nie trzymam się tego kurczowo.\n7. Testy, testy. Czasami wącham po prostu z blottera, ale wtedy nie więcej niż 4 zapachy przy jednej wizycie. Staram się testować potencjalnie ciekawe zapachy przynajmniej na nadgarstku. Z co ciekawszych kupuję próbki i testuję całościowo i to co najmniej dwa razy zanim uznam, że lubię bądź nie lubię. Jeżeli żyć bez tego nie mogę i parametry mi odpowiadają, to kupuję pełną wersję :)\nTo jest raczej zajęcie na wolne wieczory, nie na szybką decyzję w perfumerii :) Nie robię systematycznych notatek, bo jestem na to zbyt leniwa. Ale porządkuję sobie półeczki na fragrantice (chcę, do testów, lubię, nie lubię itd.).\nSorry za długi komentarz, ale chwilowo wciągnęłam się w temat i mogę długo o nim pisać :D\nInspirujące. W takim razie ja też znajdę jakieś próbki tych zapachów, które myślę, że mogą mi się spodobać, chociaż jak już pisałam, zdarzyło się, że w teorii miał mi się podobać, a potem smród :)\nWtopy muszą być ;) Ja lubię zapachy dość kontrowersyjne, więc nie zniechęca mnie duża ilość głosów na nie albo niepochlebne opisy. Ale jak zaaplikowałam na siebie Eau du Soir Sisley to musiałam dłuuugo myć nadgarstek. „Zapach palonych opon” to nie były żarty przeczulonych nosów :D Muszę mu dać szansę jeszcze raz, może pójdzie lepiej :)\n200 zł to kropla w morzu ;)\nPolecam krem pod oczy Resibo, a jestem starsza od Ciebie :) (tak mi się wydaje ;))))\nDzięki, kupiłam dziś w aptece i będę przez najbliższy tydzień się mazać :)\nHaha, wiedziałam :) 200zł to dopiero początek zabawy. Ale taka prawda, zwłaszcza jak mówimy o ładnych piżamach.\nRaczej ten strój po domu ;) Bo przydałyby sie od razu z dwa egzemplarze na zmianę :)\nOj, 200 zł to dopiero początek. Moja szafa jest całkowicie niedopracowana, ale na razie jestem na etapie wyrzucania, wywaliłam już chyba tonę ubrań :) Nazbierało mi się też kilka sukienek i spódnic do zakupu, tyle, że mnie na nie nie stać, póki co. Nie mówiąc o dobrej jakości dużym kardiganie, zwykłych bawełnianych t-shirtach z długim i krótkim rękawem (problemem jest kolor, bo szukam błękitnych), pidżamach, kapciach, odpowiedniego koloru podkładzie (wszystkie są dla mnie zbyt żółte/pomarańczowe)… Tyle dobrego, że właśnie kupiłam czapkę, bo jej też nie miałam. Zobaczymy, czy mi się spodoba :) Niemniej dziękuję Ci Mario za polecenie jej :)\nProszę bardzo. To rzeczywiście 200zł jest początkiem wydatków. Zajrzyj na byinsomnia, tam jest przepiękny odcień chabrowego na koszulce z krótkimi rękawami i nie wiem czy sama sobie nie sprawię! Ładne sprane błękity są z kolei w bynamesakke :)\nCo do kremu BB, to bardzo polecam moje niedawne odkrycie, czyli Missha Perfect Cover (ja mam odcień 21). To „perfect cover” jest na wyrost, żadnej maski nie da się z niego uzyskać ;) Łatwy w użyciu, lekki, przyjemny, nie robi żadnej krzywdy, zwłaszcza jeżeli używa się też olejku do mycia twarzy. Używałam różnych azjatyckich kremów BB i ten mi najbardziej podszedł.\nSzczerze mówiąc nie wiem, bo kupuję na eBay’u :( Akurat ten krem BB jest popularny, może gdzieś jest stacjonarnie. Albo może są jakieś odlewki na allegro w najgorszym razie.\nStacjonarny sklep Misshy jest chyba tylko w Poznaniu :( (ja niestety nie mam dostępu, z pewnych oryginałów w polsce to m.in. wlasnie sklep misshy w polsce, mintishop).\nMożna też dostać w Pigmencie na Długiej w Krakowie :)\nDa się uzyskać może nie perfect ale zdecyowany cover :) tylko dokładając i wklepując gąbką. Ale faktycznie, maski ala revlon CS to on nie zrobi. Również polecam! Można fajnie stopniować nim krycie względem potrzeb :D\nDzięki, bo się trochę czuję dziwnie, nie mając na sobie tego zapachu. Używam teraz pokrewnego deep red, ale wiem dobrze, że to jednak nie to samo. Poszukam sobie teraz jakichś dla odmiany lekkich perfum. Jak szaleć, to szaleć :)\nHahaha rano myślałam o takiej piżamie – identyczna powstała w mojej głowie ;) piżama na początek i klapki „po domu”. Pózniej więcej wełny na kardigan i flausz na pelerynę. I jeszcze tylko nauczyć się obslugi maszyny do szycia. Dwieście złotych to początek, ale jak planuje się zakupy i powoli wypełnia te luki, to układanka robi się sama.\nWpis tak bardzo dla mnie na czasie! Jestem właśnie w trakcie dopieszczania sfery szafy zwanej „loungewear”. Dokupiłam drugą fajną piżamę (jednocześnie drugą z Lunaby od Asi Glogazy :)), szykowne dresy zamiast wyciągniętych jeszcze gdzieś z czasów gimnazjum albo co gorsza fajnych szortów, w których latem wychodzę „do ludzi” a po domu szybko się zniszczą. Nabyłam też kapcie, które bardzo miło się nosi i do których już nie włażę mokrą stopą, bo mi ich żal ;) Mam w tym celu osobne klapki łazienkowe (z gatunku „na basen”).\nAch no i zapomniałam napisać, co chciałabym kupić ;) Musiałabym trochę dołożyć, bo chciałabym parownicę. Nie cierpię prasować tuż przed wyjściem z domu, a coraz więcej moich rzeczy niestety tego wymaga. Lubię za to pielęgnować posiadane rzeczy – pastować buty, natłuszczać torebkę, odkłaczać swetry (polecam grzebyk, golarka niestety lubi wygryźć dziurę). Mój ostatni zakup w temacie to spray do wełny i kaszmiru z The Loundress, liczę, że utrzyma swetry w dobrej kondycji między wizytami w pralni.\nTeż nie cierpię prasować. Taka parownica radzi sobie z każdym zagnieceniem? To też mi się wydaje produkt idealny dla mnie :)\nTe większe chyba tak, te „podróżne” pewnie nie dają 100% idealnych efektów, ale zwykle rano i tak nie chce mi się rozstawiać deski i prasuję na łóżku, to efekt na pewno nie będzie gorszy :D Wczoraj szukałam parownic a dziś widzę, że jedna z firm właśnie rozkręca kampanię – czytają mi w myślach, czy jak? :o Zainteresowałam się po przedostatnim poście na Un-Fancy, a Caroline ma akurat inną niż ta własnie reklamowana. Ale może chociaż trochę więcej się o nich dowiem!\nGdzie się kupuje szykowne dresy? Bardzo szukam takich :)\nJa wybrałam jedne ze „spodni treningowych” na Zalando ;)\nJakiś rok temu znalazłam idealnie pasujące do mnie perfumy – La vie est belle od Lancome. Na razie mam miniaturę, ale może na urodziny w kwietniu sprawię sobie duży flakon :-) W tym roku dopracowałam kwestię biżuterii – kupiłam zegarek z wymiennym paskiem i kolczyki marzeń. Teraz mam tylko kilka sztuk biżuterii, ale w większości złotą i ze szlachetnymi kamieniami. Obecnie „dopieszczam” szufladę z bielizną – pozbyłam się brzydkiej i znoszonej, wyrzuciłam okropne stare piżamy. Przy okazji odkryłam, że mam sporo nienoszonej koronkowej bielizny, a ja nie wiedzieć czemu, chodziłam dotąd w powyciąganych majtach ;-) Dokupiłam dwa staniki i koszulę nocną z koronką i czuję się w nich o wiele lepiej.\nJeśli szukasz pędził do makijażu, to polecam polskie Hakuro – mają przystępną cenę i przyzwoitą jakość, używam ich od ponad roku, nic się z nimi nie dzieje, są miłe i puchate :-D\nDzisiaj zrobiłam mały przegląd szafy i doszłam do wniosku, że dopracować muszę chyba wszystko. Moje ubrania to mdłe basiki, w dodatku mam ich bardzo mało i zaczynają się zużywać. Powinnam kupić płaszcz, wymienić 3 pary butów, dokupić co najmniej jedną spódnicę i 3-4 bluzki. Jak na razie nic mi się nie podoba w sklepach. Boję się, że znowu nic nie znajdę do czasu, kiedy „chcę” zamieni się na „muszę”. Tak bardzo nie lubię zakupów :-(\nCo do dopracowania to ten sam sposób stosuję już od jakiegoś czasu i świetnie sie on sprawdza :D unikam zalewu przypadkowych zachciewajek. Jeśli chodzi o wydanie tych 200zł to byłby to:\n– nowe conversy w kolorze głębokiej zieleni (mam już czarne i jesli miałabym chodzić całe życie w tylko 1 butach to bym sie nawet nie wahała które by to były :D ) lub:\nTo są konkretne rzeczy, co tak naprawdę znaczy, że nie masz takich słabszych rewirów w szafie :)\nJednego zera w podanej przez Ciebie kwocie zabrakło :-) Sukienki, sukienki i jeszcze raz sukienki. I garsonki/garnitury – w tej chwili w szafie nie mam nic takiego, tylko dwa żakiety i żadnych eleganckich spodni lub spódnic. Również piżamy/koszule nocne.\nZależy pewnie od pracy, ale dla mnie dwa żakiety to dużo :) A sukienki do wyboru do koloru w lumpkach :) Ty byś się na upartego mogła zmieścić w dwóch stówach…\nMoże nie za 200 zł, ale za troszkę więcej, kupiłabym przede wszystkim perfumy. Ostatnio zaniedbałam tę strefę i czuję, że muszę to poprawić – zbieram na YSL „Parisienne” :) Pozdrawiam!\nKonkret :) Tobie też wystarczy jeden flakon, ale tych ulubionych?\nLe Smoking! :) A wlasciewie to marynarka. Marzy mi sie St Lauren ale niestety nie jest na moja kieszen. Moze kiedys upoluje z drugiej reki. Odkad pozbylam sie 90% garderoby to okazalo sie, ze tak naprawde wszystko mam, wiec wszystko co kupilabym byloby w kategoriach „want” a nie „need” :)\nNo to bardzo fajna sytuacja, że nie masz żadnego zaniedbanego obszaru w szafie :)\nJa też się boję, że jak jeszcze więcej będę o tym myśleć, wyjdzie jeszcze więcej rzeczy. Zwłaszcza kosmetyki to dramat :) Ale lepiej późno niż wcale porozmyślać.\nZdecydowanie w kategorii „need” znajdują się u mnie piżamy, bo w mojej szafie to też strefa koszulek i rozciągniętych spodni… Rozumiem Twój ból po stracie perfum. Moje Burberry Classic mam nadzieję utrzymają się na rynku. Chociaż ostatnio są zdradzane z Bvlgari Black – są tak dziwne, że je uwielbiam :D\nPewnie i tak wrócisz, więc to nie zdrada, tylko mała przygoda :) W ładnej piżamie człowiek naprawdę czuję się „Marian tu jest jakby luksusowo”.\nNie jest źle, bo to jest lista konkretnych rzeczy do kupienia. Bardzo mi miło to czytać :)\n3. Płaszcz zimowy. Mam jeden, który wygląda jak skrzyżowanie puchowego płaszcza i trenczu. Jest ładny, chociaż opis na to nie wskazuje :D Ale jest dobry do popylania na co dzień. Potrzebuję jakiegoś drugiego, bardziej eleganckiego zimowego okrycia. Niestety w sklepach tak naprawdę nic mi nie odpowiada, albo za cienkie, albo za mało eleganckie, albo bez zapięcia, albo jakieś nieforemne, albo skład beznadziejny… Jedyne akceptowalne dla mnie widziałam na allegro i chyba w końcu tam kupię.\nFajna jest fragrantica, bo niby nie szuka się po omacku, ale jak sobie pomyślę, że pewne rzeczy teoretycznie mogą mi się spodobać, a potem przychodzi do wąchania i smród, to mnie to trochę zniechęca. Wręcz jestem w stanie poddać się opcji – powąchać parę zapachów i wybrać ten lepszy i tak próbować do skutku w pewnym okresie czasu. Wiem, łopatologia perfumowa :)\nNo właśnie…. ja też szukałam na fragrantica podobnymi metodami jak Pilar wyżej opisywała… co mi się wydawało, że będzie dobre to zamawiałam próbki na allegro… jak wypróbowałam to w wielu przypadkach rozczarowanie. Nazbierało mi się tych próbek z pół szufladki zanim znalazłam coś, co mi odpowiada. A to jeszcze trzeba spróbować kilka razy, bo niestety hormony robią swoje, w ciągu miesiąca naturalny zapach nam się zmienia i perfumy inaczej pachną, to co jednego dnia wydaje nam się smrodkiem, kilka dni później okazuje się strzałem w dziesiątkę.. Dlatego też trudno byłoby mi się zdecydować na tylko jeden zapach, zawsze mam kilka: jeden codzienny, jeden na wieczorne wyjścia, specjalny na lato i upały, z sentymentu kupuje sobie jeszcze moje pierwsze perfumy, które nadal lubię, no i jeszcze zwykły antyperspirant bezzapachowy lub o ledwo wyczuwalnym zapachu na dni gdy nie mam ochoty na żadne perfumy eh. w tym temacie to można długo pisać :-D\nEkhem, ja właśnie wyżej pisałam, że Eden jest super :P Jak również szypry.\nTak, wiem, ale na żywo jeszcze nie spotkałam nikogo, komu by się podobał :D\nWidziałam już kiedyś i bardzo mi się podoba ten granatowo-zielony :)\nTak! O, nawet go masz :) Nic tam się nie obsuwa, nie odstaje na plecach?\nA moim wielkim marzeniem jest żeby w Lunaby pojawiły się piżamy z ciemnym dołem. Mało podobają mi się takie, które mają górę i dół w ten sam deseń (np. kratkę), a białe spodnie (jedyna na ten moment alternatywa u Lunaby) to dla mnie nieporozumienie. Jak tylko uda im się wprowadzić tę zmianę to upłynnię większą niż 200 zł kwotę, ale spełnię marzenie i, jak się okazuje, dopracuję też garderobę ;)\nBardzo fajniutki post :) Gratuluję dojścia do takiego poziomu, w którym możesz tylko myśleć ewentualnie o jego udoskonalaniu :) Gratuluję perfum Molinard Habitat, masz rację, ze można znaleźć piękne i niezwykłe perfumy, nie wydając na nie fortuny. Ostatnio myślę, czy nie kupić jakiegoś zapachu Bentleya :)\nJuż kupiłam sobie motocyklowe botki w rockowym stylu, już prawie mam uszytą ciepłą kurtkę z wełny z ciemnozielonego materiału z mega szerokim kołnierzem. Także przydałby się ciepły wełniany szalik :)\nSzukam czarnej skórzanej torby z klapką rozmiar taki na a4, ale szersza, pakowna. Ciężko znaleźć chyba klapki nie są w modzie :P Mam swój ideał tej torby u hugo bossa ale to nie mój przedział finansowy.\nI to byłoby już idealnie :D tak myślę :P\nKto mnie zmobilizuje do szycia tego płaszcza! CHyba musze zatrudnić jakiegoś coucha na 1/4 etatu haha :P\nUmowa stoi ;) płaszcz wczoraj wycięłam :) czyli zaczęło się\nU mnie na pewno strój po domu. Czyli ten mój uniform, w którym można posprzątać mieszkanie, ale też obejrzeć fajny film z mężem, napić się kawy i jeśli przyjdą niezapowiedziani goście to się nie wstydzić. Zaniedbałam też ostatnio kwestie piżamowe, za to doinwestowałam kosmetyczkę :)\nPs. Mam lekką tremę. To moja pierwsza w życiu wypowiedź w przestrzeni internetowej. Taki to ze mnie komputerowy dinozaur :)\nHej Marta, niepotrzebnie jesteś stremowana, zwłaszcza, że piszesz merytorycznie :) Każdy powód do tego, żeby się trochę wstrzymywać z zakupami jest dobry. A najfajniej będzie jak trafisz na taką rzecz, która Ci się niezwykle podoba, nie kupisz jej i będziesz chodziła z myślą o niej cały czas i w końcu dopiero po czasie, świadomie się na nią zdecydujesz. W takich momentach właśnie okazuje się, co tak naprawdę lubimy, jaki mamy gust, jakie rzeczy nas najbardziej pociągają i to mogą być podpowiedzi dotyczące naszego przyszłego stylu :)\nPs. Zaabsorbowana pisaniem wcześniejszego komentarza nie zwróciłam uwagi, że mój Podpis: „Marta” nie jest jedynym wśród komentarzy (cóż za zaskoczenie! ;) Od następnego razu więc będę podpisywała się: „Mart”. Mam nadzieję, że tym razem nie wejdę nikomu w paradę.


Royal Canin German Shepherd Adult | Keko.pl\nw ciągu 3 dni 36 min + Więcej o czasie dostawy\n98,58 zł76,80 zł Program lojalnościowy: 38.40 PKT\n213,79 zł174,45 zł Program lojalnościowy: 87.23 PKT\nWezyr to 3 letni owczarek niemiecki, kupiłem Royala na spróbowanie ale widze, że następnym razem też kupie. Pies nie mógł się doczekać jak otwierałem worek, bardzo mu smakuje zobaczymy jak pózniej wpłynie na zęby czy sierść ale narazie jest super. Smak jest bardzo ważny\nKupowałam różne karmy ale pies nie chciał ich za bardzo jeść, karma potrafiła leżeć w misce cały dzień nim się zabrał za nią. Royal Canin mu bardzo smakuje i co ważne dba o jego stawy, pies już ma 8 lat i bardzo na to uważam\nNiezastąpiona, kupuję już któryś worek z kolei. Pies ma dobrą wagę i mu smakuje. Mam nadzieje, że dzięki tej karmie unikniemy albo zmniejszymy możliwe problemy ze stawami w późniejszym wieku


Zapraszamy serdecznie do Regionalnego Centrum Kultury w Kołobrzegu, gdzie wystąpi Kabaret Jurki.\nKabaret Jurki - Last minute Żyjemy w biegu, na huśtawce, na krawędzi, na kredyt, wszystko odkładamy na ostatnią chwilę, albo kręcimy się w kółko jak bąki na pleckach i nie możemy ruszyć z miejsca. A życie nie będzie na nas czekać, a marzenia same się nie spełnią. Nie czekajmy do ostatniej chwili, metronom nie śpi... tik tak tik tak tik tak...\nSzukasz noclegu w Kołobrzegu? Sprawdź najlepsze TUTAJ!


Ultraszybkość x2 - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nZdecydowanie okazalej prezentuje się jednak zestaw wyjść na karcie Leadtek - oprócz standardowego złącza VGA jest jeszcze wyjście telewizyjne i cyfrowe złącze dla monitorów LCD. Pod tym względem Elsa nie stanowi konkurencji - ma tylko złącza VGA. Dla osłody natomiast dostajemy w zestawie bezprzewodowe okulary 3D (do podłączenia służy specjalny odbiornik fal podczerwonych).\nO korzyściach wynikających z zastosowania bardzo szybkiej pamięci (czas dostępu zaledwie 4 ns!) możemy przekonać się w testach przeprowadzanych w wysokich rozdzielczościach w 32-bitowym kolorze. Dla porównania, obydwie karty w Quake'u III Arena w trybie 1280x1024 przy ustawieniu maksymalnej jakości obrazu, są ponad dwa razy szybsze niż przeciętna karta z układem GeForce2 MX. Obydwie osiągnęły również bardzo wysokie wyniki w teście 3DMark2000, przekraczając barierę 6500 punktów.\nObydwie karty uzyskały bardzo wysokie wyniki w testach wydajności - nie ulega wątpliwości, że na razie szybszych kart graficznych nie uda nam się kupić. Leadtek, wyposażony w wyjście telewizyjne i złącze do monitorów LCD jest jednak konstrukcją bardziej uniwersalną. Wprawdzie okulary dołączane do Elsy są pewną atrakcją, jednak nie należy przeceniać ich praktycznego znaczenia.\nDecydującym czynnikiem w wyborze musi jednak być tym razem cena. Elsa jest droższa prawie o 1200 zł od swojego konkurenta i tej różnicy nie usprawiedliwia nawet 6-letnia gwarancja. Przy bardzo zbliżonych parametrach Leadtek oferuje zdecydowanie lepszy stosunek możliwości do ceny, dlatego też naszym zdaniem z pojedynku wychodzi jako zwycięzca.


XI edycja Międzypowiatowego Konkursu Matematyczno-Fizycznego - Aktualności - Powiat Bydgoski Oficjalny portal\n8 kwietnia w budynku szkoły gościliśmy: 2 przedstawicieli ZSAE w Karolewie, a także po 3 uczniów z: I LO w Nakle nad Notecią, ZSOiZ w Solcu Kujawskim ,ZSLiA i ZSO obie szkoły z Tucholi, LO w Więcborku i oczywiście nie zabrakło organizatorów młodzieży z LO w Koronowie. Zainteresowanie konkursem z roku na rok jest coraz większe z pewnością wpływ na to ma sama ranga imprezy oraz cenne nagrody. Uczniowie zmagali się w ciągu 120 minut z 4 zadaniami z matematyki i 4 z fizyki. Konkursowi od wielu lat patronują: Starosta Bydgoski, Kujawsko-Pomorski Kurator Oświaty i Rektor UKW w Bydgoszczy. Tegoroczną galę zaszczycił swoją obecnością Starosta Bydgoski Pan Wojciech Porzych, który ufundował i wręczył nagrody m. in. 2 tablety, 2 pencamy i 3 pendrive, Przewodniczący Rady Powiatu Bydgoskiego Pan Zenon Rydelski, przedstawiciel Instytutu Techniki UKW w Bydgoszczy Pan Dawid Ewald oraz konsultant z KPCEN w Bydgoszczy Pani Ewa Ludwikowska sprawująca opiekę merytoryczną nad konkursem, a także sponsorzy nagród pieniężnych 300 zł za zajęcie 1 miejsca ufundował Pan Tadeusz Radwan oraz drugą nagrodę Pan Andrzej Kołodziejczyk. Zmagania wygrał: Mateusz Woźny otrzymując także tytuł najlepszego matematyka, drugą lokatę zajęła Aleksandra Kulczkowska na podium znalazła się również Karolina Nowak jednocześnie będąc najlepszym fizykiem w zmaganiach. Pierwszy raz w historii zwyciężyli uczniowie z jednej szkoły a mianowicie I Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Krzywoustego w Nakle nad Notecią. Sam udział w konkursie był dla przybyłej młodzieży już szczególnym wyróżnieniem, wszyscy zanim przyjechali do koronowskiego liceum przeszli sito szkolnych eliminacji dlatego też każdy uczestnik otrzymał cenne nagrody ufundowane przez: Starostwo Powiatowe w Bydgoszczy, firmę AKOMP - Arkadiusz Kochański oraz UKW w Bydgoszczy.\nPo ogłoszeniu wyników na uczniów, ich opiekunów i zaproszonych gości czekał poczęstunek, który ufundował Pan Wiesław Gancarek - Prezez GS w Koronowie. Nowoczesność wymaga logiki, konsekwencji, zdolności kombinacji i kojarzenia we wszystkich sprawach, i poważnych, i błahych. Wymaga tego także życie. W oparciu o to rozumowanie udało się nam organizatorom przekonać młodzież, że przede wszystkim warto uczyć się matematyki i fizyki, a przy okazji brać udział w tak inspirującym przedsięwzięciu jak Międzypowiatowy Konkurs Matematyczno-Fizyczny, który w pamięci tych młodych ludzi pozostanie na całe życie.\nOrganizatorami konkursu są: matematycy: Elżbieta Gabryelska i Paweł Baran oraz fizyk: Łucja Pieczka. Gratulujemy wszystkim uczestnikom, dziękujemy zaproszonym gościom i sponsorom, zapraszamy za rok.\n[Liceum Ogólnokształcące im. Leona Wyczółkowskiego]


Sieć Żabka ostrzega przed oszustami - Hurt i franczyza\nSieć Żabka ostrzega przed oszustami\nAutor: pr 16 maja 2016 17:43\nŻabka Polska ostrzega przed fałszywymi stronami konkursowymi, które bezprawnie wykorzystują logo i wizerunek firmy.\nW zawiązku z pojawiającymi się w Internecie fałszywymi stronami konkursowymi, które bezprawnie wykorzystują logo i wizerunek Żabki, spółka Żabka Polska informuje, że jedyną stroną, poprzez którą realizowana jest w dniach 2.03 – 31.05.2016r. Loteria Korzyści, zorganizowana w sklepach Żabka i Freshmarket, jest strona.loteriakorzysci.pl. Informacje o konkursach i promocjach organizowanych przez sieci Żabka i Freshmarket mogą również znajdować się na stronach: www.zabka.pl oraz www.freshmarket.pl a także zabkapolska.pl\nWszystkie pozostałe strony wykorzystujące logo Żabki i zachęcające do udziału w loteriach i konkursach powstały bez udziału spółki.\nŻabka RSS oszustwo RSS Freshmarket RSS


Zgodnie z tradycją mieszkańcy i pracownicy Domu Pomocy Społecznej dla Kombatantów w Biłgoraju zgromadzili się na wspólnej kolacji wigilijnej. Była wspólna modlitwa, śpiewanie kolęd, życzenia oraz tradycyjne postne potrawy.\nMikołaj w Domu Kombatanta\nMikołaj wędrując po świecie nie pominął Domu Kombatanta. Wszystkim mieszkańcom przyniósł prezenty, nikt nie dostał rózgi.\nMieszkańcy i pracownicy spotkali się w listopadowy wieczór, by wspólnie spędzić wesoło czas. Na spotkanie integracyjne przybyła również pani Maria Gałka Etatowy Członek Zarządu Powiatu Biłgorajskiego. Program spotkania:\nwystęp artystyczny grupy śpiewaczej Domu Kombatanta\nteleturniej – Randka w ciemno\nWystęp artystyczny przedszkolaków z Akademii Przedszkolaka „Kraina Elfów‟\nPrzedszkolaki z Akademii Przedszkolaka „Kraina Elfów ‟ pod przewodnictwem swoich nauczycieli przygotowały występ z okazji odzyskania przez Polskę niepodległości. Serdecznie dziękujemy młodym artystom i ich opiekunom, za stałą współpracę i pamięć o mieszkańcach Domu Pomocy Społecznej dla Kombatantów w Biłgoraju.\nKoncert pieśni patriotycznej w wykonaniu Szwadronu Kawalerii im. 3 Pułku Ułanów Śląskich z Biszczy\nW tym dniu mieszkańcy Domu Kombatanta w Biłgoraju odebrali wielką dawkę emocjonalnego wzruszenia. Jego powodem był koncert pieśni patriotycznej w wykonaniu Szwadronu Kawalerii im. 3 Pułku Ułanów Śląskich z Biszczy pod dowództwem pana Mirosława Buły. Kawalerzyści wystąpili w pięknych mundurach prezentując bardziej i mniej znane pieśni związane z odzyskaniem przez Polskę Niepodległości. Wielu mieszkańcom Domu Kombatanta, żywym pomnikom walki o wolność ojczyzny popłynęły łzy wzruszenia słysząc te jakże bliskie ich sercu utwory.


Czy orkowie byli ssakami? : Forum dyskusyjne miłośników twórczości J.R.R. Tolkiena\nTemat: Czy orkowie byli ssakami? (Strona 1 z 1)\nWysłany: 07-01-2003 18:05 Temat wpisu: Czy orkowie byli ssakami?\ntemat wydzielony z Ankiety-"Czy orkowie kochali swoje dzieci"\nDlaczego wyszliście z założenia, że orkowie (czy nawet elfy) są ssakami?\nGdzie jest to powiedziane?\nJa tego nie neguję, ale nie zakładajcie tackich rzeczy na 100%.\nWysłany: 07-01-2003 18:22 Temat wpisu:\nElfowie są ssakami ponad wszelką wątpliwość. Ponadto muszą mieć zgodną z naszą ilość chromosomów, gdyż inaczej nie mogłyby mieć potomstwa z ludźmi. A skoro orkowie pochodzą od elfów...\nCirdan prosta dedukcja. Ludzie są ssakami. Ludzie mogą krzyżować się z elfami (wiadome przykłady), więc elfy też są ssakami. Orkowie pochodzą w pewnym sensie od elfów, więc również są ssakami.\nWysłany: 07-01-2003 21:46 Temat wpisu:\nA co ma zło do opieki nad potomstwem? Nic. Wilki, łasice i inne zwierzęta "krwiożercze" stoją po stronie Cienia. Posłużę się przykładem wilków:\nPrzepraszam, ale gdzie znalazłeś informację, że zwierzęta mięsożerne podlegają władzy Cienia (Morgotha, czyli Szatana )? Tolkien nigdzie czegoś takiego nie napisał. Wszelkie wargi i wilkołaki to demoniczne bestie, wcielone duchy zdeprawowanych Maiar (czy też, jak pisze Skibniewska Majarów). Zwierzęta natomiast są dziełem Eru (za pośrednictwem Valarów) i są z natury dobre, choć skażone dysharmonią (cała Arda jest skażona przez Morgotha) - jak Elfy i Ludzie.\nCo do orków, to myślę że w wyniku ich zdeprawowania przez Morgotha mogły one utracić zdolności rozrodcze (jak hodowane przez człowieka krzyzówki zwierząt, np. muły = koń + osioł) i ich namnażanie jest wynikiem swego rodzaju czarnej magii (lub swego rodzaju klonowania ). Część orków mogła też być wcielonymi demonami, o czym Tolkien pisze w "Morgoth's Ring".\nWysłany: 08-01-2003 09:43 Temat wpisu:\nDlaczego tak mocno sie trzymacie tego ze orki pochodza od elfow? Przeciez JRRT napisal ze jest to raczej legenda a tak naprawde to nic nie wiadomo. Poza tym jesli nawet wychodzic z tego zalozenia, to czy nie stracili swoja duchowosc? To juz bylo omawiane w innym temacie, alejednak jeszcze raz powtorze swoj poglad: skoro orki KIEDYS byli elfami a teraz sa ORKAMI i w sobie nie maja ani grosza wspolczucia i milosci, przyjazni i wiernosci- czy sa nadal elfami? Czy morgoth nie odebral im dusze, serce...wkoncu mozg? Sadze ze nie warto porownywac te stwory z nikim, kazde zwierze, kamien, strumyk byl stworzony podczas ainulindale, poczym wcielony przez Valar. Kazdy z nich jest uduchowiny(uklony, Elenai) mniej lub bardziej, ale jest. Swoja droga watpie zeby cos takiego mozna by bylo powiedziec o orkach...\nWysłany: 08-01-2003 10:42 Temat wpisu:\nNo co jak co, ale mózgi to orki muszą mieć. Gdyby ich nie miały niemożliwe byłyby dialogi między orkami zaprezentowane we Władcy Pierścieni, czy w Hobbicie. Są zdeprawowane, nienawidzą wszystko co piękne , szczególnie elfów ale instynkty mogły im pozostać i jakieś minimum akceptacji siebie nawzajem, w przeciwnym razie wszystkie orki by sie powybijały i problem byłby z głowy.\nTak poza tym w każdej legendzie Nairael jest ziarnko prawdy.\nOtóż gobliny są okrutne, przewrotne i złe do gruntu. Nie wyrabiają pięknych przedmiotów, ale na innej robocie znają się dość dobrze. Umieją, jeśli im się chce, budować tunele i szyby kopalni nie gorzej niż krasnoludy, chociaż z natury są niedbałe i brudne.\nSzczególnie udają im się młoty, siekiery, miecze, sztylety, kilofy, kleszcze, a także wszelkie narzędzia tortur; umieją robić je sami, ale jeszcze chętniej zmuszają do pracy pod swoim kierunkiem więźniów i jeńców, trzymając ich pod ziemią, póki nieszczęśnicy nie wymrą z braku powietrza i światła. Niewykluczone, że to właśnie gobliny były wynalazcami pewnych maszyn, które z czasem stały się utrapieniem świata, a przede wszystkim przemyślnych urządzeń do zabijania mnóstwa istot za jednym zamachem; gobliny bowiem lubią koła i mechanizmy, a nade wszystko gwałtowne wybuchy; lubią też wyręczać się w robocie, o ile się da, cudzymi rękami. W owych jednak czasach i w dzikim kraju nie doszły jeszcze do tak wielkich (jak to się nazywa) osiągnięć. Nie żywiły do krasnoludów szczególnej nienawiści, a nienawidziły ich tylko tak jak wszystkiego i wszystkich, a zwłaszcza istot lubiących porządek i szczęśliwych; zdarzało się w niektórych okolicach, że przewrotne plemiona krasnoludów zawierały nawet sojusz z goblinami.\nTo tyle co jest o goblinach (orkach) w Hobbicie. Inteligencji więc Goblinom nie można odmówić.\nJeśli nawet fktycznie jak twierdzi Galadhorn nowi orkowie pojawiali się na skutek jakiejś formy klonowania połączonej z czarną magią, to czy pojawiały się od razu formy dorosłe? Wydaje mi się to mimo wszystko małoprawdopodobne. A jeśli były formy młodociane to wymagały choćby minimum opieki. BTW wydaje mi się, że o ile na początku Tolkien przedstawiał orków jako "złą stronę człowieka" ale z resztkami człowieczeństwa - tak w każdym razie odbieram Gobliny w Hobbicie (wedłóg opisu z hobbita były zdolne do "porozumienia"), o tyle później starał się ich całkowicie odczłowieczyć przekształcając w demony. A może w Hobicie tylko tak wyszło bo książka była przeznaczona dla dzieci?\nOstatnio zmieniony przez Adan dnia 08-01-2003 10:50, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 08-01-2003 13:58 Temat wpisu:\nten temat wiele wyjaśnia...\nWysłany: 08-01-2003 19:58 Temat wpisu:\nŚwietny essej . Myślę że odpowiada na wszystkie nasze pytania, a także na to postawione w temacie. Zamykam temat.


Poznaj naturalne metody walki ze stresem - Edutorial\nLudzkość od zawsze szukała naturalnych sposobów, pozwalających na redukcję napięcia nerwowego. Zielona herbata, melisa czy rumianek to najbardziej znane rośliny, które po dziś dzień są powszechnie stosowane w stanach wzmożonego niepokoju i rozdrażnienia. Znane są także uspokajające właściwości naparu z szyszek chmielu czy kwiatów lawendy, a swego czasu sukcesy święciły krople waleriany, obniżające aktywność ośrodkowego układu nerwowego. Kozłek lekarski (waleriana) powoduje zmniejszenie napięcia i uczucia niepokoju oraz wywołuje stan odprężenia, ale może wywoływać także senność. W naturze występuje jednak bardzo wiele innych, mniej znanych roślin, pozytywnie działających na układ nerwowy i emocjonalny, jak chociażby passiflora, którą specjaliści zgodnie nazywają najsilniejszym zielem uspokajającym.\nCztery najważniejsze składniki\nDziś naukowcy posiadają znacznie większą wiedzę na temat kompleksowego i synergicznego działania poszczególnych naturalnych składników aktywnych i dzięki umiejętnemu ich łączeniu, potrafią stworzyć naturalne preparaty wielowymiarowe, o sprzężonym działaniu. Przykładem takiego połączenia naturalnych składników, jest połączenie ekstraktów passiflory, owsa, kawy i cynku. Passiflora pomaga wyciszyć niepokój i nerwową bezsenność, owies wzmacnia organizm w walce z zaburzeniami snu i zmęczeniem, wynikającym z przepracowania, a odpowiednio dobrany wyciąg z nasion kawy, podobnie jak izowalerian cynku, poprawiają koncentrację i redukują napięcie nerwowe o łagodnym i umiarkowanym nasileniu. Decydując się na preparat uspokajający warto poszukać takiego, który posiada w składzie właśnie te cztery naturalne komponenty.\nJak powinien działać dobry środek uspokajający?\nNaturalne ekstrakty roślinne wpływają regulacyjnie na układ nerwowy i w bezpieczny sposób zwalczają nerwowy niepokój i bezsenność. Pozwalają lepiej walczyć ze stresem, jednocześnie nie powodując porannego zmęczenia i spowolnienia reakcji. Dobrze dobrany ziołowy lek uspokajający działa szybko, nie wywołuje uczucia „ciężkiej głowy”, otumanienia ani senności i może być bezpiecznie stosowany także przez kierowców. Pamiętać należy, że preparaty ziołowe winny zmniejszać odczuwanie stresu bez utraty wydajności i koncentracji. Co przy tym istotne, tabletki ziołowe o wielowymiarowym spectrum działania regulują funkcjonowanie układu nerwowego w dzień, budując w ten sposób kapitał na zbliżającą się noc – kto jest bowiem spokojny i wyważony w ciągu dnia, w nocy po prostu śpi lepiej.\nAutorzy reprezentują stronę www.neurexan.pl


Jedzie pomoc dla dzieci - od funkcjonariuszy SW - Służba Więzienna\nJedzie pomoc dla dzieci - od funkcjo...\nJedzie pomoc dla dzieci - od funkcjonariuszy SW\nWszystko zaczęło się wiosną tego roku, kiedy to&nbspfunkcjonariusze Zakładu Karnego w&nbspWojkowicach postanowili pomóc dzieciom przebywającym w&nbspDomu Porzuconego Dziecka w&nbspCzęstochowie. Już podczas tej pierwszej wizyty w&nbspośrodku i&nbspspotkania z&nbspmałymi pacjentami wiedzieli, że&nbspwrócą. Od listopada prowadzili kolejną zbiórkę potrzebnych materiałów. Tym razem do&nbspakcji przyłączyli się funkcjonariusze z&nbspinnych jednostek: Zakładu Karnego w&nbspCieszynie, Herbach, oddziału w&nbspLublińcu, aresztów w&nbspKatowicach i&nbspCzęstochowie oraz&nbspspecjaliści z&nbspOkręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w&nbspKatowicach. Efekty przerosły oczekiwania. Jutro - 20 grudnia - wszystko trafi do&nbspczęstochowskiego ośrodka.\nRozpoczęcie działalności ośrodka sięga roku 1999. Grupa pielęgniarek zakłada wówczas stowarzyszenie, by pomagać dzieciom. To kobiety o&nbspogromnych sercach. Przez wiele lat swojej pracy na&nbspoddziałach noworodkowych widziały dramat nowonarodzonych dzieci porzucanych przez rodziców. Wzruszone losem małych pacjentów, postanowiły im pomóc.\nObecnie Zakład Pielęgnacyjno-Opiekuńczy jest alternatywą dla najmniejszych pacjentów, którzy nie wymagają już hospitalizacji, ale&nbsppotrzebują profesjonalnej opieki (diagnostyki, rehabilitacji, całodobowej opieki pielęgniarskiej oraz&nbsplekarskiej), gdy - z&nbspróżnych przyczyn - dziecko po wypisie z&nbspoddziału szpitalnego nie może&nbsptrafić do&nbspśrodowiska rodzinnego. Właśnie w&nbspośrodku prowadzona jest stacjonarna, całodobowa opieka nad dziećmi, tworząca optymalne warunki rozwoju, zapewniona przez wykwalifikowaną kadrę pielęgniarek oraz&nbsplekarzy.\nW placówce umieszczane są dzieci do&nbsp3&nbsproku życia, a&nbspw uzasadnionych medycznie przypadkach pobyt dziecka może&nbspzostać odpowiednio przedłużony. W instytucji może&nbspjednocześnie przebywać 25 małych pacjentów z&nbspwielowodziem, uszkodzeniami neurologicznymi, wadami serca, wrodzonymi wadami genetycznymi, defektami związanymi z&nbspFAS oraz&nbspFAE. Przyjmowane są również dzieci zakwalifikowane do&nbspkarmienia dojelitowego. Dzięki profesjonalnej opiece i&nbspleczeniu ośrodek daje dzieciom nowe życie.\nNa początku listopada por. Grzegorz Kuciczek z&nbspwojkowickiego zakładu karnego zwrócił się do&nbspplacówki z&nbspprośbą, o&nbspokreślenie potrzeb. A te są ogromne. Od środków higienicznych, żywności, po ubrania, zabawki i&nbspsprzęt małego AGD. Właściwie brakuje wszystkiego, czego potrzeba do&nbspopieki i&nbsprozwoju dziecka. Zbiórka trwała kilka tygodni, tak aby&nbspjeszcze przed Świętami Bożego Narodzenia potrzebne środki mogły trafić do&nbspdzieci. Funkcjonariusze zebrali właściwie cały potrzebny asortyment: środki higieny i&nbspkosmetyki, butelki do&nbspkarmienia, kaszki, przeciery i&nbspodżywki, zabawki, ubrania oraz&nbspsprzęt domowego użytku: żelazka, blendery, czajniki, odkurzacz, deski do&nbspprasowania, suszarki do&nbspbielizny, a&nbspnawet ... radio. Wszystko trafi już 20 grudnia do&nbspplacówki.\nPomagamy porzuconym i&nbspchorym dzieciom, osobom niepełnosprawnym i&nbsppodopiecznym placówek szkolno – wychowawczych. W okresie przedświątecznym pomoc trafiła także do:\n- Centrum Opiekuńczo - Wychowawczego „Nadzieja" w&nbspMysłowicach\n- Ogniska Wychowawczego w&nbspJastrzębiu - Zdroju\n- podopiecznych stowarzyszenia ,,Cała Naprzód” z&nbspGliwic\n- fundacji Razem dla Dzieci na&nbsprzecz Szpitala Pediatrycznego w&nbspBielsku-Białej\n- Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej z&nbspLublińca\n- Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego Sióstr Boromeuszek w&nbspCieszynie\n- Stowarzyszenia „Pomocna Dłoń” w&nbspRaciborzu\nNa co&nbspdzień pracujemy z&nbspnajgroźniejszymi przestępcami w&nbspPolsce, osobami zdemoralizowanymi, mającymi różne, z&nbsptrudem poddające się korekcji deficyty i&nbspzaburzenia, ale&nbspi&nbspz osobami uzależnionymi czy&nbspnieporadnymi życiowo. Słuchamy trudnych historii i&nbspskomplikowanych życiorysów, musimy radzić sobie z&nbspogromnym obciążeniem emocjonalnym i&nbspbyć odpornymi na&nbspstres. Ale zawsze pamiętamy o&nbspbezbronnych i&nbsppotrzebujących pomocy, pomagamy i&nbspwspieramy ich przez cały rok, nie tylko w&nbspokresach przedświątecznych.\nTekst: mjr Justyna Siedlecka, por. Grzegorz Kuciczek\nzdj. Służba Więzienna


ŻUŻEL: Lubuskie Derby już w niedzielę! - wZielonej.pl\nHome/Sport/ŻUŻEL:/Lubuskie Derby już w niedzielę!\nLubuskie Derby już w niedzielę!\n– Mecz jak mecz. Wiadomo trochę trudniejszy od innych, tym bardziej po przegranej tydzień temu w Lesznie. My nie nastawiamy się jakoś specjalnie, że to derby itd. – przyznaje przedstawiciel drużyny.\nTrener Marek Cieślak nie zmienił par w jakich wystąpią zielonogórscy żużlowcy, a jedynie ich numery startowe w porównaniu do ostatniego meczu. Zostały one dopasowany pod stosowanie zastępstwa zawodnika za Rafała Dobruckiego.\nTymczasem Caelum Stal Gorzów ma opinię drużyny własnego toru, bowiem do tej pory wygrała tylko jedno wyjazdowe spotkanie w Tarnowie i to nieznacznie. – Z tego wynika, że to jest potwierdzona opinia, bo faktycznie mecze u siebie wygrywają wysoko, a na wyjeździe przegrywają. Także, no chyba drużyna swojego toru. – zakończył Piotr Kuźniak.\nMecz Stelmet Falubaz – Caelum Stal Gorzów w najbliższą niedzielę o godz. 20:30.


Najbardziej przystępny blog wnętrzarski w sieci: Aktualności kilka\nNie było mnie tu dokładnie 22 dni. Pomyślałam, że skoro jesteś tu ze mną od przeszło roku, to zdecydowanie należą Ci się słowa wyjaśnienia. Bo to absolutnie nie jest tak, że straciłam zacięcie lub przestałam Cię lubić. Znacie to powiedzenie, że nieszczęścia chodzą parami? Cóż, ostatnio zaczęły chadzać stadami. I to naprawdę licznymi, jak owieczki w Nowej Zelandii.\nZacznijmy od tego, że kończy się semestr na uczelni - wyjątkowo paskudny, obfity w projekty, semestr. Pracy było więc naprawdę dużo, a dodatkowe terminy przesunęły wymarzone wolne o kolejny tydzień. Mając to na uwadze, zaplanowaliśmy z Bartkiem śródsesyjny odpoczynek w Londynie. Zamierzenie było cudowne - trzy dni w stolicy Wielkiej Brytanii, tanie loty, jeszcze tańszy nocleg i sporo odpoczynku. I jeszcze przed wyjazdem sprawy zaczęły się sypać. Choroba naszego kota, później sześciogodzinne opóźnienie samolotu z Wrocławia, aż wreszcie przegapienie samolotu powrotnego z powodu korków i zatrzymania na kontroli bezpieczeństwa. Wzięliśmy to jednak na klatę, bo wyjazd był naprawdę fajny. Nawet pomimo nocy spędzonej na lotnisku.\nWeekend poza domem sprawił, że uczelniane sprawy urosły jak rzeżucha przez noc. Ponadto okazało się, że kot wcale nie czuje się lepiej - a wręcz przeciwnie. Nocny dyżur weterynaryjny, badania, kroplówki, zastrzyki. Nikt nie wiedział, co tak naprawdę leczymy. Po ciężkiej, nierównej walce, niestety przegraliśmy. Gruszki już z nami nie ma.\nTo, i wiele innych, drobnych rzeczy spowodowało, że blog poszedł w odstawkę. Mam nadzieję, że pomimo tego, że liczby w statystykach pokazują, że ostatnio niewiele z Was tutaj spacerowało, uda mi się przywrócić życie temu miejscu. Żeby jednak to się udało, potrzebuję troszkę pomocy. Przygotowałam formatkę, w której pytam Cię o blog - o to, za co go lubisz, co Ci się podoba, a co niekoniecznie. Będzie mi bardzo miło, jeśli poświęcisz kilka minutek i szczerze ją wypełnisz. Zależy mi na tym, żeby to miejsce było dla Ciebie ciekawe, żebyś dobrze się tu czuł i lubił tu wracać. Obiecuję, że nie zabiorę Ci dużo czasu :)\nWłaściwie nie mam Ci dziś nic więcej do powiedzenia. Spodziewaj się mnie tutaj zdecydowanie częściej, zaczynając od lutego. Mniej więcej poukładałam już siebie i to co wokół mnie. Wrócę z nową siłą! :)


Nurkowanie na USS Kittiwake -\nby Tomasz Andrukajtis 21 września 2012 29 września 2014 077\nPonad półtora roku temu, pisaliśmy o sukcesie lokalnej społeczności nurkowej na Florydzie, jakim było zatopienie jednostki USS Kittiwake. Utworzyła ona kolejną sztuczną rafę i miejsce warte odwiedzenia przez każdego miłośnika nurkowania. Oprócz przypomnienia kilku faktów, mamy dla was film ukazujący, jak obecnie wygląda ten wspaniały wrak.\nPo długich 7 letnich przygotowaniach, USS Kittiwake dawna jednostka ratownicza dla okrętów podwodnych, spoczęła na dnie przy Seven Mile Beach na wyspie Grand Cayman. Szczęśliwie dla nurków wrak udało się posadzić idealnie na stępce, przez co nawigacja w trakcie nurkowania jest ułatwiona.\nUSS Kittiwake ma 76 metrów długości i 5 pokładów więc jest co zwiedzać. Wrak stał się w momencie zatopienia najnowszą sztuczną rafą na Morzu Karaibskim.\nNowa lokalizacja nurkowa, jest świetnym przykładem tego, że cierpliwość popłaca i warto walczyć o realizację swoich planów. Po wieloletnich staraniach i przygotowaniach, Floryda ma dziś miejsce wielce atrakcyjne dla każdej aktywności podwodnej. Czy jest to nurkowanie, czy wyścigi podwodnych skuterów – nieistotne, ważne, że coś się dzieje!\nPoniżej świeży materiał nagrany przez Krzysztofa Starnawskiego kamerą GoPro:\nUSS Kittiwake from Starnawski on Vimeo.\nGrand CaymanKrzysztof Starnawskinurkowanie florydanurkowanie kajmanywrak USS Kittiwake\nWyprawy Wrakowe: Powrót do Sierra Leone\nTomasz Andrukajtis 13 stycznia 2014 24 września 2014


Warszawa stawia na prywatne żłobki - wGospodarce.pl\nOpublikowano: 1 marca 2018, 20:35\nAktualizacja: 1 marca 2018, 20:36\n1 zł zamiast 1 tys. zł zapłacą właściciele niepublicznych żłobków za wpis do rejestru - zdecydowali warszawscy radni. Ma to być zachęta do zakładania placówek opieki nad najmłodszymi dziećmi. O decyzji radnych poinformował stołeczny urząd miasta.\nWpis do rejestru żłobków i klubów dziecięcych jest obowiązkowy w całej Polsce. Jest to poświadczenie, że prywatny żłobek, klub dziecięcy lub dzienny opiekun działają zgodnie z prawem i spełniają wszystkie ustawowe warunki opieki nad dziećmi. Do rejestrów, które prowadzą samorządy, jest wpisanych 515 placówek niepublicznych.\nZgodnie z obowiązującą ustawą o opiece nad dziećmi do 3 lat, opłata za wpis do rejestru żłobków może wynosić maksymalnie 1 tys. zł.\nStaramy się, żeby w Warszawie było jak najwięcej miejsc w żłobkach. W ciągu 11 lat wybudowaliśmy 37 żłobków, zatrudniliśmy dziennych opiekunów i wykupujemy miejsca w żłobkach niepublicznych. Łącznie zapewniamy blisko 7400 miejsc. Chcielibyśmy, aby także w prywatnych placówkach tych miejsc było więcej. Dlatego wprowadzamy kolejną zachętę, która pomoże w założeniu żłobka. To obniżenie opłaty za obligatoryjny wpis do rejestru żłobków z 1000 zł do 1 zł - powiedziała cytowana w komunikacie prezydent m.st. Warszawy Hanna Gronkiewicz-Waltz.\nW komunikacie przypomniano o jeszcze jednym ułatwieniu dla założycieli niepublicznych żłobków: od sierpnia mają oni pierwszeństwo i preferencyjne ceny w wynajmowaniu lokalów użytkowych, spełniających odpowiednie wymagania. Burmistrzowie dzielnic mają obowiązek organizowania konkursów na prowadzenie żłobków. Maksymalne stawki wywoławcze w konkursach nie mogą przekroczyć trzykrotności kosztów utrzymania lokalu w nieruchomości.\nOprócz tego - przypomniano w komunikacie - podmioty prowadzące żłobki płaca mniejszą kaucję za lokal (maksymalnie równowartość dwumiesięcznego czynszu, a nie - jak w pozostałych wypadkach - trzymiesięcznego) oraz mniej za dostawę mediów.\nObecnie w 61 żłobkach i 11 miniżłobkach w Warszawie jest 6931 miejsc. Do tego dochodzą miejsca wykupione w 13 żłobkach niepublicznych (316 miejsc) i u opiekuna dziennego (135 miejsc). Na wykup 316 miejsc w 13 żłobkach w latach 2016-2018 miasto przeznaczyło 9,5 mln zł. Jak podał w komunikacie urząd miasta, wiosną br. zostaną ogłoszone kolejne konkursy ofert dla żłobków niepublicznych na wykup miejsc.\nObecnie trwają budowy żłobków w innych dzielnicach Warszawy - na Bemowie, Bielanach, Mokotowie, w Wilanowie, na Ursynowie, Woli, w Ursusie, Wawrze i Wesołej. Jak podano w komunikacie, w wyniku tych inwestycji przybędzie około 1,3 tys. miejsc.\nMiejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji pracuje nad usunięciem awarii wodociągowej na Mokotowie - poinformowała we wtorek spółka


Anja Rubik zebrała ogromną kwotę na rzecz WOŚP (FOTO) - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Anja Rubik » Anja Rubik zebrała ogromną kwotę na rzecz WOŚP (FOTO)\nIle może być warte miejsce w pierwszym rzędzie na pokazie Anthonego Vaccarello?\nCo roku polskie gwiazdy, modelki i blogerki modowe przekazują na aukcje Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy tak zwane "rzeczy od serca". Anja Rubik również angażuje się z tego typu pomoc charytatywną, w tym roku przekazała wyjątkową rzecz. A właściwie to nie rzecz, a wydarzenie. W licytacji brali udział hojni miłośnicy mody.\nZOBACZ TEŻ: ANJA RUBIK ZACHWYCA W KAMPANII REKLAMOWEJ KERASTASE\nZapraszenie na pokaz w pierwszym rzędzie Anthonyego Vaccarello\nCzy Twoim marzeniem jest usiąść wśród największych sław na pokazie mody? Teraz to możliwe! Anja Rubik zaprasza Cię na pokaz Anthony'ego Vaccarello do Paryża! Licytuj i walcz o spełnienie marzeń! W ramach aukcji przewidziany jest przelot z Warszawy do Paryża dla 2 osób, nocleg w hotelu 5* w Paryżu, oraz 2 miejsca w pierwszym rzędzie na pokazie Anthony'ego Vaccarello - czytamy na stronie aukcji.\nJesteście ciekawe, ile może być warte miejsce w pierwszym rzędzie na pokazie Anthonego Vaccarello? Dużo! Dzięki Rubik na konto WOŚP wpłyną ponad 53 tysiące złotych! Podobno zwycięzca będzie miał również okazję osobiście poznać modelkę.\nChciałybyście być na miejscu tej osoby?\nModelka XXL: "Mężczyźni się o mnie zabijają" (FOTO)\n"Chude dziewczyny to beznadziejne kochanki!" Oto nowa gwiazda show biznesu - modelka XXL i celebrytka, Mar Ortiz. Krągła piękność występuje w reality show Big Women: Big Love i nosi rozmiar 46. Co więcej, jest dumna ze swoich ... czytaj więcej


Ocenianie na piątkę: co warto wiedzieć\nLęk przed błędem, uczucie niepokoju, stres. Ocenianie pracowników ma wiele wspólnego z ocenianiem dzieci w szkole. Wiedziony wieloletnim doświadczeniem szkolnym pracownik spodziewa się najgorszego - wytykania niedociągnięć. Wiadomo - rozmawia się o lukach kompetencyjnych i wszelkich brakach. Podobnie jak w szkole menedżer nie wzywa na rozmowę, by przedyskutować, jak dobrze zrealizowano projekt. A przecież docelowo ocena ma być użyteczna. Ma pełnić rolę motywatora. Jak sprawić, by tak było?\nZnajomy trener opowiedział mi niedawno taką historię. Dziecko podaje mamie zieloną karteczkę. Ona czyta i podpisuje. Dziecko chowa kartkę do plecaka i zadowolone odchodzi. - Co to było? - pyta zaciekawiony znajomy. - Alicja codziennie dostaje od nauczyciela kartkę z informacją, co dobrego zrobiła w szkole, czego się nauczyła. Chodzi o to, żeby stymulować jej pozytywne zachowania także w domu - odpowiada rodzic. Ze świecą szukać szkół i przedszkoli, w których stosuje się takie metody. Niestety - firm również.\nSystem ocen w firmie bardzo często kojarzony jest z system ocen szkolnych - otwarty na szukanie niedociągnięć i błędów, a zamknięty na wyszukiwanie talentów. Obecnie do samego oceniania przykłada się w biznesie bardzo dużą wagę. Powstają różnego rodzaju narzędzia, które mają ułatwić ocenę, sprawić by była ona jak najbardziej obiektywna i stanowiła jak najpełniejszą informację na temat działań pracownika. Mamy więc systemy, w których pracownik oceniany jest przez menedżera, otoczenie, a także takie, w których ocenie podlegają sami menedżerowie. Powstają elektroniczne narzędzia, które mają zautomatyzować ten proces. Wariantów jest mnóstwo. W zależności od potrzeb firmy ocenianie przybiera różne formy i jest mniej lub bardziej rozbudowane. Lata pracy i doświadczeń skłaniają do refleksji, że w całym procesie ginie bardzo istotna część: przygotowanie do oceny. I dotyczy to zarówno ocenianych, jak i oceniających.\nPonieważ niemal każdy pracownik niezależnie od zajmowanego stanowiska czuje podczas oceny dyskomfort, warto się zastanowić, w jaki sposób można go zminimalizować. Absolutnie nieodłącznym elementem każdego procesu oceniania jest poinformowanie pracowników, jaki jest jego cel. Ocena dla oceny nie ma sensu. Dlatego ważne jest spotkanie z pracownikami i wyjaśnienie im, w którym kierunku zmierzamy, co chcemy tą oceną uzyskać i poinformowanie ich o korzyściach, które oni sami mogą w tym procesie osiągnąć. Bywa, że firmy informując pracowników o wynikach oceny wskazują im możliwości rozwoju w określonym kierunku - albo poprzez rekomendowane szkolenia wewnątrz firmy, albo poprzez poszerzanie wiedzy na własną rękę. Ważne by pracownicy zrozumieli, że ocena to nie kara.\nJednym z największych błędów w każdym procesie ocen jest nastawienie na odkrycie niedociągnięć i błędów w pracy ocenianego i wychodzenie z założenia, że o piątkach się nie dyskutuje, bo nie ma o czym. Przeciwnie - rolą menedżera jest wyłuskiwanie z ogromu działań, zachowań i relacji tego, co już jest godne pochwały, bo jedynie na tych zasobach można budować dalszy rozwój pracownika. Oczywiście nie chodzi o zamykanie oczu i ignorowanie potknięć, ale w całym procesie powinno się zachować równowagę. Pracownik, który podobnie jak mała Alicja z historyjki o zielonej karteczce, regularnie dostaje pozytywne sygnały na temat swojej pracy, jest do niej lepiej nastawiony, a co za tym idzie - bardziej zmotywowany i skuteczny.\nMenedżerowie, podobnie jak nauczyciele i rodzice, obawiają się często, że nadmierne chwalenie nie opłaci się im, bo chwalony się rozleniwi i spocznie na laurach. To nieprawda. Aby szanował ocenę i wierzył, że może być ona przydatna, musi czuć, że jest sprawiedliwa. Powinna zatem odnosić się do konkretnych przykładów naszych zachowań - również, a nawet przede wszystkim, tych pozytywnych. Wówczas pracownik jest bardziej gotowy na przyjęcie krytyki, bo widzi, że oceniający potrafi zauważyć zarówno plusy, jak i minusy jego pracy. To z kolei wyraźny sygnał, że stara się nas oceniać obiektywnie.\nNieoceniona „czarna teczka"\nStres zdaje się być nieodłącznym elementem procesu oceniania - zarówno w szkole, jak i w firmie. Na ogół uważa się, że stroną zestresowaną są oceniani i tylko oni. Tymczasem nasze doświadczenia pokazują, że sytuacja oceniania jest trudna i stresująca także dla menedżerów. Mają silne skojarzenia ze szkołą, więc patrzą na siebie jak na znienawidzonego przez uczniów belfra. To jest nieprzyjemne. Boją się, że ocena zostanie uznana za niesprawiedliwą. Wiedzą, że pamięć jest wybiórcza, więc podsumowanie działań podejmowanych w ciągu całego roku też takie będzie.\nProstym a jednocześnie bardzo skutecznym ułatwieniem dla każdego oceniającego jest robienie bieżących notatek na temat działań podejmowanych przez poszczególnych pracowników. Taka „czarna teczka" to idealne rozwiązanie w sytuacji, kiedy proces oceniania odbywa się raz do roku (a tak jest zazwyczaj). Wtedy trudno bowiem o rzetelną ocenę. Pamięć jest zawodna i po pierwsze pamiętamy najlepiej to, co zdarzyło się niedawno, a po drugie - to, co się nie udało. Dlatego regularne notatki są tak ważne. Mogą stanowić krótki zapis informacji zwrotnych regularnie udzielanych pracownikowi. Pełnią wówczas podwójną rolę: systematycznego feedbacku na temat pracy pracownika i bazę do rocznego podsumowania jego działań.\nOcenianie jest istotne dla każdej ze stron. Mimo że może być stresujące, warto pamiętać, że brak oceny również może taki być. Bez regularnych ocen pracownicy nie wiedzą, jak są odbierani i czy ich praca jest ceniona. Polegają wyłącznie na swoich wyobrażeniach, niekiedy pojedynczych sygnałach, z których tworzą bardzo nierzetelny, a czasem wręcz mylny obraz siebie w organizacji. Dlatego oceniajmy, ale tylko odpowiednio przygotowani.\nWioletta Matysiak, Fabryka Motywacji, Trener, Coach, Konsultant\nJeden z czterech w Polsce facylitatorów metody True Colors®. W latach 2003-2011 Manager w firmie szkoleniowej Norman Benett. Posiada ponad 10-letnie doświadczenie w sprzedaży i obsłudze klienta (w branżach FMCG oraz B2B). Trener i konsultant z doświadczeniem w prowadzeniu projektów z dziedziny Human Resources – Assessment Center, Systemów Ocen Pracowniczych, Audytów Organizacyjnych oraz Rekrutacji. Doświadczony szkoleniowiec z zakresu sprzedaży, negocjacji, obsługi klienta, prezentacji, komunikacji, prowadzenia rozmów oceniających, rekrutacji i selekcji oraz umiejętności menedżerskich i antystresu. Posiada szerokie, teoretyczne i praktyczne, doświadczenie w zarządzaniu projektami z zakresu HR, Przeprowadziła ponad 300 dni szkoleniowych.


Róża rabatowa JUGENDLIEBE® - RozeOgrodowe.pl szkółka Hyży Grzegorz\n» Róża rabatowa JUGENDLIEBE®\nKod produktu: RAB-3011\nJugendliebe - młodzieńcza miłość w kolorze czerwieni.\nNajwiększą zaletą tej odmiany są ciemnoczerwone, olbrzymie, pełne kwiaty, które są odporne na deszcz oraz ostre słońce, ponadto nie zmieniają barwy podczas przekwitania.\nRóża Jugendliebe dobrze powtarza kwitnienie. Kwiaty delikatnie pachną.\nWedług informacji podanych przez hodowcę dorasta do 80 cm wysokości, w praktyce jednak osiąga około 100 cm.\nPosiada dobrą odporność na choroby grzybowe w szczególności na czarną plamistość, która praktycznie nie występuje na tej odmianie.\nOdmiana polecana do sadzenia głównie na rabatach średniej i dużej wielkości, gdzie powinna być sadzona w odległości 50 cm pomiędzy krzewami.\nJest to róża, która szczególnie nadaje się na stanowiska bardzo mocno nasłonecznione ze względu na stabilną, nie blednącą czerwoną barwę. Z uwagi na swój wyprostowany charakter wzrostu i dużą wysokość nie jest zalecana do uprawy w doniczkach.\nJugendliebe spełni wymagania osób szukających róż rabatowych o dużych i pełnych kwiatach w tym kolorze, ponieważ poza tą odmianą ciężko znaleźć róże o tych parametrach, równocześnie zachowujące wysoką zdrowotność.\nRóża rabatowa wprowadzona przez firmę Kordes w 2010 roku. Nazwa nawiązuje do szlagieru z lat 70 o tym samym tytule śpiewanego przez Ute Freudenberg.\nZakup trafiony doskonale zapakowana przesyłka. Mocna zdrowa roślina sine pędy zgodne z deklarowanym opisem. Różę posadziłam pod koniec maja w naszym rosarium. Przyjęła się i zakwitła pierwszymi pąkami, zawiązanymi jeszcze w donicy. Kwiaty pełne w kolorze ciemnej czerwieni, płatki dość sztywne, bardzo długo utrzymywały się na pędach, inne sąsiadki zdążyły zakwitnąć i zgubić kwiaty, a ta różyczka dzielnie trzymała swoje na łodygach. Rzeczywiście kwiaty nie zbladły od słońca ani nie zniszczył ich deszcz. Bardzo dobrze zareagowała na przycięcie więdnących kwiatostanów wypuszczając następne pędy. Spowodowało to ładne zagęszczenie krzewu. Obecnie czekam na rozkwit następnych kwiatów z nowych pędów. Zapowiada się na piękny krzew.\nMoja ukochana róża. Piękne, pojedyńcze kwiaty, subtelny zapach. Rośnie w donicy już drugi rok na wschodniej ścianie budynku. Wygląda wspaniale. Wszystkim polecam.\nKod produktu: RAB-3011-GKO\nKod produktu: RAB-3011-DON20\nKod produktu: RAB-3011-DON60


Od zachwytu do niechęci, czyli jak WoW rozmienia się na drobne… | Quandor's World\nThis entry was posted on środa, 14 Grudzień 2011 at 6:54 pm\tand tagged with felieton, gry, koniec, MMO, poglądy, przemyślenia, wow and posted in Gry.\tYou can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.\n« The Elder Scrolls V: Skyrim – recenzja\n„Piter” – wrażenia z petersburskiego metra »\n6 responses to “Od zachwytu do niechęci, czyli jak WoW rozmienia się na drobne…”\nGrudzień 14th, 2011 at 11:33 pm\nBardzo fajny wpis! Na szczęście na horyzoncie SW:TOR. Dla mnie WoW od początku porywał klimatem a ten z czasem się ulotnił.\nPrzy okazji popraw ortograf w tekście. „Wielu osobOM” 😉\nGrudzień 15th, 2011 at 7:07 am\nBardzo mi miło:). Racja, jedynym wybawieniem dla chętnych pograć w dobre MMO to TOR i GW2. Osobiście nie mogę doczekać się premiery drugiego tytułu.\nStyczeń 12th, 2012 at 11:21 am\nKilka spostrzeżeń ze strony osoby, która ceni sobie uniwersum warcrafta i śledzi zmiany zachodzące w WoWie nie będąc przy tym regularnym graczem.\nNie zapominajmy, że WoW to przede wszystkim maszynka do zarabiania pieniędzy – Blizzard nie może sobie pozwolić na bawienie się w agencję charytatywną, która ma na celu tylko schlebianie gustom części graczy. To wiąże się z tym, że gra musi stać frontem do klienta – nieważne czy tym klientem jest casualowy gracz czy zapaleniec spędzającym przy komputerze długie godziny. Dla graczy pierwszych mamy lekkie i przyjemne (w dodatku bardzo urozmaicone) levelowanie oraz dungeon (a od niedawna także raid) finder, dla tych drugich dalej zostały raidy w trybie heroic, rated battlegrounds i areny. W Wowie można całkiem sporo osiągnąć nawet grając tylko w weekendy – to odróżnia go z resztą od konkurencji (choćby od wszelkich azjatyckich mmorpg, w których wielogodzinny grind jest podstawą powodzenia). Piszesz, że to otwarcie się na casuali jest przekleństwem tej gry – moim zdaniem jest to główny czynnik jej rynkowego sukcesu. Poza tym, gra nie może stać w miejscu i bazować na stałej grupie graczy grających od czasów vanilla i TBC (z resztą wielu z nich pewnie znudziło się już grą) – musi starać się o nowych klientów by móc dalej zarabiać i rozwijać się.\nCo do samego klimatu WoWa. Blizzard od zawsze zapożyczał (żeby nie powiedzieć – bezczelnie zżynał) pomysły od innych. Przecież Starcraft to taki lekko przerobiony Warhammer 40k. A Warcraft to w ogóle mieszanka wszystkiego co fantasy zna już od lat: od Warhammera, przez D&D aż po Lovecarfta. Te zapożyczenia z resztą wychodziły Blizzardowi z dużym wdziękiem, nie wiem dlaczego inspirowanie się wschodem miałoby wyjść inaczej. A, że sama linia fabularna się pogmatwała… było to nieuniknione. Dla zachowania klimatu Blizzard musiałby stworzyć Warcrafta 4,5 i 6 zamiast WoW i kolejnych dodatków. Gry MMORPG nie najlepiej nadają się do prowadzenia złożonej intrygi i zachowywania klimatu (i tego mi akurat trochę żal…).\nBardzo interesujący wpis! Pozdrawiam!\nStyczeń 12th, 2012 at 7:53 pm\nMoim zdaniem, WoW stał się za prosty i kolejne klepanie hc dungeonów już dawno mi się znudziło. Niestety nie mam czasu na zbytnie raidowanie, ale myślę, że spokojnie poradził bym sobie bez żadnego przygotowania. W większości się z tobą zgodzę, choć nie wiem czy twórcy na siłę muszą tworzyć nowe dodatki, byle tylko zyskać nowych klientów. Przecież nowy gracz nie zna dotychczasowego świata WoWa i będzie dostatecznie jarał się tym co gra dotąd oferuje. Rozmawiając z weteranami i nie tylko w pewnej gildii, chyba nikt nie był zachwycony z nadchodzącego dodatku. Blizz zwyczajnie przegina i nie ma co tego ukrywać.\nDziękuję za tak wyczerpujący komentarz:).\nStyczeń 12th, 2012 at 9:27 pm\nMi się jednak wydaje, że konkurencja nie śpi (wspomniane the Old Republic) – bez nowego contentu WoW zacząłby wymierać.\nCo do smaczków i świata gry… niektórych cieszy rozwój akcji, innych (np mnie) znajdowanie smaczków i zapożyczeń, a inni nie dostrzegają tego bo przesłania im to nowa zbroja +200 do siły. I to jest chyba pięta achillesowa wszystkich gier mmorpg; nieważne jak bogaty i klimatyczny jest świat gry – i tak ważniejszy jest nowy ekwipunek i umiejętności. Pod tym względem chętnie zobaczyłbym rewolucję na rynku i tytuł, który pokaże zupełnie nowe podejście do sprawy. WoW wyznaczył masę standardów i nadał kierunek na wiele lat – prawdopodobnie jednak (tak jak wspomniałeś) ten nurt, któremu przoduje WoW powoli się wypala.\nMamy jednak nieco odmienne obserwacje dotyczące reakcji graczy na nowy dodatek. Sam co prawda nie gram, ale znam kilku graczy, którzy podchodzą do Pandarii z umiarkowanym (podkreślam – umiarkowanym) entuzjazmem :P.\nPrzepraszam za tak obszerny poprzedni komentarz, ale twój wpis zainspirował mnie do własnych (dośc bogatych jak widać) przemyśleń na ten temat :D.\nStyczeń 19th, 2012 at 9:02 pm\nDobrze ująłeś cel niektórych graczy WoWa i innych MMO. Dla nich liczy się tylko nowy gear który musi mieć jak najwięcej dużych cyferek i wyglądać kozacko. Inaczej nie ma zabawy, bo nie można popisać się przed innymi, mniej doświadczonymi graczami. Sam gram dla zabawy, miłych chwil spędzonych ze znajomymi. Tak powinien być traktowany ten gatunek. Jeżeli stosunek graczy się zmieni, to może i twórcy pójdą w innym kierunku.\nCo do rewolucji pozostaje nam poczekać na Guild Wars 2. Mam nadzieję, że zmieni ona oblicze gier MMO, a jeżeli nie to chociaż będzie sieciówką na wysokim poziomie.\nNaprawdę cieszę się, że mój blog jest przyjmowany z entuzjazmem i napędza mnie do pisania nowych, pojawiający się notek. Jeszcze raz dzięki za takie miłe słowa i polecam się na przyszłość:D.