Strzezcie sie falszywych prorokow - Dzieci\nZbory Boże Chrześcijan Dnia Siódmego.,\n44-300 Wodzisław Śl., skr. poczt. 35,\nnr tel. 661 316 897\nFałszywi prorocy i mesjasze\nW Ewangelii św. Mateusza czytamy: „Baczcie, żeby was kto nie\nzwiódł. Albowiem wielu przyjdzie w\nimieniu moim, mówiąc: Jam jest\nChrystus, i wielu zwiodą (…). I\npowstanie wielu fałszywych proroków, i zwiodą wielu (…). Gdyby\nwam wtedy kto powiedział: Oto tu\njest Chrystus albo tam, nie wierzcie. Powstaną bowiem fałszywi\nmesjasze i fałszywi prorocy i czynić\nbędą wielkie znaki i cuda, aby, o ile\nmożna, zwieść i wybranych” (24.45,11,23-24 Biblia Warszawska). W\nzwiązku z tym mam do pana dwa\npytania: kim są współcześni fałszywi prorocy i fałszywi mesjasze? Po czym\nAby odpowiedzieć na te pytania, przede wszystkim należy wyjaśnić,\nczym w świetle Pisma Świętego jest proroctwo i kim byli biblijni prorocy?\nOtóż według Biblii proroctwo to nie tylko przepowiadanie czegoś na\nprzyszłość, ale także oznajmianie tego, co Bóg objawił powołanym przez\nNiego prorokom. W Księdze Amosa czytamy: „Zaiste, nie czyni Wszechmogący Pan nic, jeżeli nie objawił swojego planu swoim sługom, prorokom” (3.7).\nProrok był więc pośrednikiem miedzy Bogiem a ludźmi, reprezentantem\nNajwyższego, kimś, kto otrzymane od Boga objawienie przekazywał innym. Przykładem tego może być chociażby Mojżesz i jego brat Aaron,\nktóry miał być jego prorokiem: „Brat twój Aaron będzie twoim prorokiem”\n(Wj 7.1). ,,Ty będziesz mówił do niego i włożysz słowa w usta jego, a Ja\nbędę z ustami twoimi i z ustami jego i pouczę was, co macie czynić. On\nbędzie mówił za ciebie do ludu, on będzie ustami twoimi, a ty będziesz dla\nniego jakby Bogiem” (Wj 4.15-16).\nW jaki sposób Bóg przemawiał do proroków? Biblia mówi o różnych\nsposobach (Hbr 1.1). W jednym przypadku Bóg przemawiał do nich głosem podobnym do kogoś znajomego, jak to miało miejsce przy powołaniu\nSamuela, który miał wrażenie jakby słyszał głos Heliego (1 Sm 3.1-19,21).\nInnym razem – we śnie (Rdz 20.3-6; 28.10-16; 37.5-10; Dn 2.1,28-29; 7.1).\nJeszcze innym razem – przez aniołów (Rdz 19.1-17; 22.11-18; Lb 22.22;\nJoz 5.13), przez widzenia (Iz 6.1-13; Jer 1.11; 24.1; Ez 1.1; Dn 10.5; Oz\n12.11 Am 7.1,4,7), przez tajemnicze znaki (Dn 5.5) oraz bezpośrednio, jak\nto miało miejsce na Górze Horeb (Wj 20.1-19).\nSzczególnym związkiem z Bogiem cieszył się wspomniany już Mojżesz. Świadczą o tym następujące teksty: ,,Jeżeli jest u was prorok Pana, to\nobjawiam mu się w widzeniu, przemawiam do niego we śnie. Lecz nie tak\njest ze sługą moim, Mojżeszem (…). Z ust do ust przemawiam do niego, i\njasno, a nie w zagadkach” (Lb 12.6-8);\n,,I rozmawiał Pan z Mojżeszem twarzą w twarz, tak jak człowiek rozmawia ze swoim przyjacielem” (Wj 33.11);\n,,I nie powstał już w Izraelu prorok taki jak Mojżesz,\nz którym by Pan obcował tak\nbezpośrednio, przez wszystkie znaki i cuda, dla których\nposłał go Pan, aby je czynił\nw ziemi egipskiej” (Pwt\nWedług Nowego Testamentu Bóg również „przemówił do nas przez Syna”\n(Hbr 1.2). On też został nazwany prorokiem, zgodnie ze słowami: ,,Proroka takiego jak ja jestem,\nwzbudzi ci Pan, Bóg twój, spośród ciebie, spośród twoich braci. Jego słuchać będziecie (…). Włożę moje słowa w jego usta i będzie mówił do nich\nwszystko, co mu rozkażę. Jeśli więc kto nie usłucha moich słów, które on\nmówić będzie w moim imieniu, to Ja będę tego dochodził na nim” (Pwt\n18.15-19, por. Mt 13.57; 21.11; Łk 4.24; J 4.19; 9.17).\nBiblijni prorocy, nazywani też „mężami Bożymi” (1 Krl 17.24), byli\nwięc Bożymi wybrańcami. Nie byli ochotnikami (często nawet wzbraniali\nsię przyjąć owo powołanie ze względu na trudności związane z tym zadaniem), lecz mężami wybranymi i powołanymi (czasami prorokowały również kobiety) przez Boga (Wj 3-4 rozdz.; 1 Krl 19.19-21; Jr 1.4-7; Am\n7.14-15). Po drugie – charakteryzowali się tym, że przekazywali tylko to,\nco zostało im objawione, lub też to, co już było spisane w księgach prorockich (Ez 7.10; Dn 9.2). Ich przesłanie nie mogło więc kolidować z wcześniejszym objawieniem. Byli po prostu głosem przemawiającym w imieniu\nBoga. Przekazywali tylko to, co sami usłyszeli, a zwrócił na to uwagę Jeremiasz, mówiąc do swoich przeciwników słowami Boga: „Jeżeli uczestniczyli w mojej radzie, to niech zwiastują mojemu ludowi moje słowa” (Jr\n23.22). Zawsze przemawiali też z natchnienia\nBożego (2 P 1.21). Czasami zdarzało się nawet,\nże byli do tego stopnia\nopanowani przez Ducha\nBożego, że całkowicie\nzatracali kontakt z rzeczywistością (1 Sm 10.613; 19.18-24; Dn 10\nrozdz.). Po trzecie – biblijni prorocy zawsze wzywali lud do pokuty i wierności przykazaniom Bożym, a w przypadku nieposłuszeństwa ogłaszali ludowi sąd. Protestowali przeciwko złu i piętnowali\nwszelkie przejawy bałwochwalstwa, niesprawiedliwość społeczną oraz\nlekceważenie pozostałych norm etycznych (Ne 9.29-30; Am 5 rozdz.; Iz\n5.8-25; Jr 28.8; Jon 3.1-5). Poza tym prawdziwi prorocy sami musieli postępować nienagannie.\nNiestety, oprócz proroków prawdziwych, byli i są również prorocy fałszywi. Jezus powiedział: „Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w odzieniu owczym, wewnątrz zaś są wilkami drapieżnymi!”\nPodobnie ostrzegał ap. Paweł starszych w Efezie: „Ja wiem, że po odejściu moim wejdą między was wilki drapieżne, nie oszczędzając trzody.,\nnawet spomiędzy was samych powstaną mężowie, mówiący rzeczy przewrotne, aby uczniów pociągnąć za sobą” (Dz 20.29-30).\nW Biblii bardzo często fałszywych proroków nazywano więc wilkami.\nDlaczego? Ponieważ jak „wilki drapieżne przelewali krew, niszczyli życie\nludzkie, aby osiągnąć zysk” (Ez 22.27, por. Sof 3.3-4; J 10.10). Najdobitniej chyba wyraził to prorok Jeremiasz: „Widziałem wprawdzie u proroków\nSamarii rzeczy gorszące: prorokowali w imieniu Baala i zwodzili mój lud,\nIzraela. Lecz u proroków Jeruzalemu widziałem zgrozę: cudzołożą i postępują kłamliwie, i utwierdzają złoczyńców w tym, aby żaden nie odwrócił się\nod swojej złości; toteż wszyscy stali się dla mnie jak Sodoma, a jego mieszkańcy jak Gomora (…), gdyż od proroków Jeruzalemu wyszła bezbożność\nna cały kraj” (23.13-15).\nKrótko mówiąc, fałszywi prorocy działali z premedytacją. Dla zmylenia\nprzywdziewali też „odzienie owcze” na podobieństwo znanych proroków\n(por. 2 Krl 1.8; Za 13.4; Mt 3.4), podczas gdy ich życie było zaprzeczeniem\nich rzekomego powołania. W rzeczywistości postępowali bowiem przewrotnie i wywierali demoralizujący wpływ na innych (por. Jer 7.8-11). To\nteż tłumaczy dlaczego Jezus powiedział: „Po ich owocach poznacie ich”\n(Mt 7.15-16). Ponieważ fałszywi prorocy postępują niegodziwie, czyli wydają złe owoce, przeciwne owocom Ducha (Ga 5 22-23).\nRównież dziś można ich zatem rozpoznać. Nietrudno przecież zorientować się, kto jakie wydaje owoce. Kto na przykład pasożytuje na społeczeństwie, kto naucza wyłącznie dla zysku i dla własnego prestiżu, a kto\nczyni to, jak Jan Chrzciciel, bezinteresownie, który również powiedział, że\nChrystus „musi wzrastać, ja zaś stawiać się mniejszym” (J 3.30). Można\nich więc zdemaskować nawet gdy twierdzą, że przemawiają z Ducha, bo\ntam gdzie panuje Duch Boży, tam też respektowane są „słuszne żądania\nzakonu” (Rz 8.4). Tam zaś, gdzie łamie się Prawo Boże, tam nie Duch\nBoży, lecz duch kłamliwy dominuje (por. 2 Krl 18.18-23; J 8.44; Dz 16.1618);\nOczywiście ci, którzy znajdują się pod wpływem takiego ducha, mogą\nwierzyć, że jest to Duch Boży, bo również odczuwają natchnienie, a nawet\nmogą mówić i czynić rzeczy niezwykłe (2 Krl 18. 22-23; Jer 23.25-32; Ez\n13.1-3,6-10; Mt 7.21-23). Jednakże same „rzeczy cudowne” nie są jeszcze\ndowodem prawdziwie Bożego autorytetu i Jego natchnienia, bo – jak pisał\nOrygenes – „moc uzdrawiania nie jest sama w sobie ani dobra ani zła”.\nPoza tym Pismo ostrzega nas przed „znakami i rzekomymi cudami” (2 Tes\n2.9, por. Mt 24.24), które mają służyć jedynie zwiedzeniu, wmówieniu\nludziom, że rzekome cuda i znaki, np. sakramentalne, pochodzą od Boga,\npodczas gdy w istocie nie mają one z Nim nic wspólnego (por. Ap 16.1314)\nFałszywych proroków można też zdemaskować po ich niespełnionych\nprzepowiedniach: „Jeżeli prorok [twierdzi], iż przemawia w Imię Boga, a\nrzecz ta się nie stanie, i [pojmujesz, że] nigdy do niej nie dojdzie, wtedy jest\nto posłanie, którego nie wypowiedział Bóg. Prorok przemówił, umyślnie\n[chcąc cię oszukać]” (Pwt 18.22 – „Tora”, Pardes Lauder, Księga Piąta, s.\nNa ten sam aspekt umożliwiający odróżnić zwykłych oszustów od\nprawdziwych proroków zwrócił uwagę również Jeremiasz: „Prorocy, którzy byli od dawien dawna przede mną i przed tobą, zapowiadali dla wielu\nkrajów i wielkich królestw wojnę, głód i zarazę. Natomiast prorok, który\nprorokuje o pokoju, zostaje uznany za proroka, którego prawdziwie posłał\nBóg, dopiero gdy spełni się jego słowo” (27.8-9).\nZa fałszywego proroka można też uznać każdego, kto – powołując się\nna Boga – nakłania innych do naruszania biblijnego Dekalogu, a szczególnie do praktyk bałwochwalczych. (Lb 16.1-5; Ez 22.25-26). Za takiego\nnależy go uznać nawet wtedy – jak to już wyżej zostało podkreślone – gdyby dokonywał rzekomych cudów. Czytamy bowiem: „Wszystko, co ja wam\npowiedziałem starannie wypełniajcie. Nic do tego nie będziesz dodawał ani\nniczego od tego nie ujmiesz. Jeśliby powstał pośród ciebie prorok albo ten,\nkto ma sny, i zapowiedziałby ci znak albo cud, i potem nastąpiłby ten znak\nalbo cud (…), i namawiałby cię: Pójdźmy za innymi bogami (…), to nie\nusłuchasz słów tego proroka ani tego, kto ma sny, gdyż to Pan, wasz Bóg,\nwystawia was na próbę” (Pwt 13.1-4).\nNa pytanie: kim dziś są fałszywi prorocy, można więc odpowiedzieć, że\nsą nimi wszyscy, którzy świadomie głoszą pokrętną ewangelię i inne\nzgubne nauki, sprzeczne z objawieniem Bożym zawartym w Piśmie Świętym (por. 2 Kor 11.3-4; Ga 1.6-9; 2 Tm 3.15-17; 1 J 4.1-3). Po drugie – są\nnimi również wszyscy przywódcy religijni, którzy próbują przyciągnąć\ninnych ludzi do siebie zamiast do Boga, którzy „nawzajem od siebie przyjmują chwałę, a nie szukają chwały pochodzącej od Boga” (J 5.44). Po trzecie – są nimi także źli pasterze, którzy prowadzą rozwiązłe życie (np. homoseksualizm, pedofilia), którzy zamiast się troszczyć o „trzodę”, troszczą\nsię o siebie samych (luksusowe limuzyny, domy parafialne itp.), o niegodziwy zysk (kupczenie rzekomymi dobrami duchowymi – por. Mt 10.8),\nktórzy „z chciwości wykorzystują” swoich wiernych (por. 2 P.2.1-3).\nJak widać, nie trudno rozpoznać fałszywych proroków. Tym bardziej że\nmamy ich wokoło nas aż nadto. Wystarczy się po prostu dobrze rozejrzeć, a\nich owoce same nam ich wskażą.\nAle Jezus wyraźnie zapowiedział, że oprócz fałszywych proroków postaną również fałszywi mesjasze, którzy będą się pod Niego podszywać.\nPowiedział: „Baczcie, żeby was kto nie zwiódł. Albowiem wielu przyjdzie w\nimieniu moim, mówiąc: Jam jest Chrystus, i wielu zwiodą” (Mt 24.4-5).\nKim zatem są ci oszuści i po czym ich poznać?\nRozpocznijmy od przypomnienia, że już w I wieku po Chrystusie pojawili się pretendenci do tytułu mesjasza. Według Dziejów Apostolskich\njednym z nich był Teudas, który pociągnął lud za sobą, a drugim – Juda\nGalilejczyk, który w 6 r. po Chrystusie wzniecił powstanie przeciwko\nRzymianom. Oboje jednak zginęli, a wszyscy, którzy do nich przystali,\nposzli w rozsypkę (por. Dz 5.36-37).\nPodobnie zakończyło się powstanie żydowskie (w latach 132-135) pod\nprzywództwem innego samozwańczego mesjasza – Szymona Bar Kosiby,\nnazwanego przez rabina Akiwę Bar Kochbą („Syn Gwiazdy”). Również to\npowstanie zdławiono, a Bar Kochba został zabity.\nDavid H. Stern podaje, że w ciągu ostatnich dwóch tysięcy lat historii\nŻydów za mesjasza podawało się ponad pięćdziesiąt postaci, m.in. „Szabtaj\nCwi (1626-1676), który został muzułmaninem, i Jacob Frank (1726-1791),\nktóry został rzymskim katolikiem” („Komentarz żydowski do Nowego Testamentu”, s. 9).\nAle nie tylko wśród Żydów pojawiali się samozwańczy mesjasze, bo już\nw II wieku po Chrystusie Montanus z Frygiii uważał się za Ojca, Syna i\nPocieszyciela zarazem. Podobnie Priscylla, jedna z jego prorokiń, uważała\nsię za „Chrystusa, który przybrał widomą postać kobiety” („Literatura na\nświcie”, Warszawa 1989, nr 4, s. 28).\nRównież dziś wśród chrześcijan widzi się tu i tam fałszywych mesjaszy.\nJednym z nich jest Koreańczyk Sun Myung Moon. Jego wyznawcy uważają go za oczekiwanego mesjasza. Wierzą, że pojednanie człowieka z\nBogiem dokonuje się za jego pośrednictwem.\nPodobnie José Luis Miranda, urodzony w Portoryko, twierdzi, że jest\nwcielonym Chrystusem i przyszedł powtórnie, aby panować nad światem\nTak samo uważa mieszkający w Brazylii Luri Thais, który głosi: „Jam\njest Inri Chrystus, syn Boga, wcielenie Jezusa – droga, prawda i życie”\n(„Profetas ou malucos?”, w: www.terra.com.br/istoe/politica/143729.htm).\nPodobnie twierdzi Sergiej Torop, który nazywa siebie Wisarion i\nmieszka gdzieś w dalekim zakątku Syberii. Również on dowodzi, że przyszedł powtórnie na świat, aby uratować ludzkość („Russian Orthodoxy and Religious Pluralism: Post-Soviet Challenges”).\nOprócz wyżej wymienionych, jest też wielu innych, którzy co prawda\nnie mówią wprost o swoim mesjańskim statusie, ale za to głoszą „innego\nJezusa”. O czymś podobnym pisał już ap. Paweł: „Obawiam się, ażeby, jak\nwąż chytrością swoją zwiódł Ewę, tak i myśli wasze nie zostały skażone i\nnie odwróciły się od szczerego oddania Chrystusowi. Bo gdy ktoś przychodzi i zwiastuje innego Jezusa; którego myśmy nie zwiastowali, lub przyjmujecie innego ducha, którego nie otrzymaliście, lub inną ewangelię, której nie przyjęliście, znosicie to z łatwością” (2 Kor 11.3-4).\nWarto zauważyć, że owych głosicieli „innego Jezusa”, Paweł nazwał\n„fałszywymi apostołami, pracownikami zdradliwymi, którzy tylko przybierają postać apostołów Chrystusowych” (2 Kor 11.13), podczas gdy w rzeczywistości są oni sługami szatana, który „przybiera postać anioła światłości” (2 Kor 11.14-15).\nPo czym możemy ich poznać?\nWielu protestantów uważa, że kluczem do poznania fałszywych apostołów i zrozumienia istoty fałszywego mesjasza, a właściwie anty-mesjasza,\nsą słowa ap. Pawła, który pisał, że będzie to „przeciwnik, który wynosi się\nponad wszystko, co się zwie Bogiem lub jest przedmiotem boskiej czci, a\nnawet zasiądzie w świątyni Bożej, podając się za Boga” (2 Tes 2.4).\nPierwszym zatem znakiem rozpoznawczym przeciwnika Bożego jest\nprzypisywanie sobie pozycji i tytułów należnych wyłącznie Bogu i Chrystusowi (por. Iz 14.14). Zapowiedź ta znalazła wyraz m.in. w takich papieskich tytułach jak Ojciec Święty, Namiestnik Chrystusa, Najwyższy Kapłan\n(Pontifex Maximus), Zastępca Boga (Vicarius Dei), Zastępca Syna Bożego\n(Vicarius Filii Dei), Pan Bóg na ziemi (Dominus Deus noster papa). To\ntóenież koronowanie papieża potrójną koroną (tiarą) jako króla nieba, ziemi\ni podziemia, a także przypisywanie mu pozycji najwyższego i nieomylnego\nnauczyciela z oświadczeniem, że ,,Kościół rzymski nigdy nie pobłądził i po\nwszystkie czasy (…) w żaden błąd nie popadnie” (pap. Grzegorz VII,\n,,Dictatus Papae”). Czy Jezus nie powiedział ,,nie pozwalajcie się nazywać\nRabbi, bo jeden tylko jest – Nauczyciel wasz, Chrystus, a wy wszyscy jesteście braćmi. Nikogo też na ziemi nie nazywać ojcem swoim; albowiem jeden jest Ojciec wasz, Ten w niebie” (Mt 23.8-9)?\nZnamienne są również słowa Sacerdos alter Christus, oznaczające, że\nkażdy kapłan jest drugim Chrystusem. Oto słowa kard. Stefana Wyszyńskiego skierowane do kapłanów: „Otrzymaliście w tej chwili straszliwą (!)\nwładzę. To jest władza nie tylko nad szatanami, nie tylko nad znakami sakramentalnymi, ale przede wszystkim – nad samym Bogiem! Jesteście\nprzecież „spirituales imperatores”, a jako tacy, macie władzę rozkazywać\nnawet samemu Bogu. On tego zapragnął, on tego od was chciał! Będziecie\nMu rozkazywać, gdy na wasze słowa, zstępować będzie na ołtarze – Bóg\nżywy, choć zakryty, lecz prawdziwy( ...). Kto ku Wam patrzy, widzi w Was\nBoga. Kto do Was się zbliża, nie szuka ludzkiego, ale Bożego. Prawdziwie:\nSacerdos, alter Christus! Kapłan jest drugim Chrystusem” (Ateneum Kapłańskie, Zeszyt 2, IX-X 1960 r.).\nKrótko mówiąc, słudzy papiescy nie tylko głoszą innego Chrystusa, ale\nrównież sami pretendują do tego tytułu. Czy istnieje bowiem jakiś inny\nsystem religijny, który przypisywałby sobie takie tytuły i taką moc? Czy\napostoł Piotr chociaż raz nazwał siebie Opoką, Ojcem Świętym, Bogiem na\nziemi, Głową Kościoła, Zastępcą Syna Bożego, Arcykapłanem czy też\nDrugim znakiem rozpoznawczym fałszywych pomazańców jest odstępstwo, na czele którego stoi rzekomy namiestnik Chrystusa (2 Tes 2.3).\nOczywiście chodzi tu o odstępstwo od ,,wiary, która raz na zawsze została\nprzekazana świętym” (Jud 3, por. Ef 2.20). Wiadomo bowiem, że rozpoczęło się ono od biskupów (por. Dz 20.29-30; 1 J 2.18-19), szczególnie od\nbiskupów rzymskich, którzy już w IV wieku zawarli sojusz z cesarzem\nKonstantynem. Biskupi Rzymu nie są więc żadnymi sukcesorami ap. Piotra (apostołowie byli osobiście wybierani przez Jezusa i musieli odpowiadać biblijnym kryteriom – Dz 1.21-22), lecz następcami rzymskich imperatorów, którzy zrzekli się nawet swego tytułu Pontifex Maximus na rzecz\nbiskupa Rzymu. Również godność ,,Najwyższego Kapłana” nie pochodzi\nod Jezusa, jedynego Arcykapłana, ale z odstępczego źródła, jak zresztą\nwszystkie przywileje biskupów rzymskich i ich władza nad całym katolickim światem.\nWarto dodać, że każdy papież łamie też przykazania Dekalogu, m.in. te,\nktóre mówią o absolutnym monoteizmie, a nie Trójcy, o zakazie czynienia\nwizerunków dla celów kultowych i nakazie święcenia szabatu (soboty), a\nnie niedzieli (por. Wj 20.3-11; Dn 7.25). Ogólnie mówiąc, papiestwo od\nsamego początku przedkładało własną tradycję oraz rozmaite wierzenia i\nzwyczaje o rodowodzie pogańskim nad Biblię. Czy istnieje inna taka instytucja, która twierdzi, że ma prawo zmieniać przykazania Boże?\nKolejnym ważnym elementem demaskującym samozwańczego drugiego\n(innego) Chrystusa, a faktycznie „człowieka grzechu” (anty-mesjasza) jest\nmiejsce jego działalności. Apostoł Paweł stwierdził bowiem, że\n,,przeciwnik” ten ,,zasiądzie w świątyni Bożej, podając się za Boga” (2 Tes\n2.4, por. J 4.20-21), co oznacza, że nie tylko wyjdzie on z łona wspólnoty\nchrześcijańskiej, która w wielu miejscach Nowego Testamentu nazwana\njest ,,świątynią” (1 Kor 3.16; 6.19; 2 Kor 6.16), ale również ją zdominuje i\nduchowo zniszczy (1 Kor 3.17). Innymi słowy, samozwańczy „alter Christus” nie tylko zajął miejsce właściwego Chrystusa, ale także ,,wprowadził\nwiele zgubnych nauk” (2 P 2.1), takich jak chociażby chrzest niemowląt,\nubóstwienie Marii (dogmaty maryjne), kult „świętych”, czyściec, wieczne\nmęki piekielne, spowiedź uszną czy też celibat duchownych.\nCo więcej, w Księdze Apokalipsy odstępcze chrześcijaństwo przedstawione jest jako „wszeteczna niewiasta” (17.1-2) oraz „miasto” zbudowane\nna „siedmiu pagórkach” (w. 9). Czytamy: „Kobieta, która widziałeś to\nwielkie miasto, które panuje nad królami ziemi” (w. 18).\nJest to wyraźna aluzja do Rzymu. Najpierw bowiem rzymscy cesarze\ndawali powody do porównań stosowanych przez Pawła i Jana. Następnie\npowody takie dawali biskupi Rzymu. Wiadomo przecież, że najpierw Gaius Kaligula próbował umieścić swój posąg w świątyni w Jerozolimie, a\nTytus, który ją zburzył, na jej zgliszczach wraz z żołnierzami oddawał\nboską cześć insygniom cesarza Wespazjana. Później zaś uczynił to Kościół papieski, który nie tylko duchowo zniszczył „świątynię Ducha”, ale\ntakże w samej Jerozolimie, w tzw. miejscach świętych, zbudował swoje\nbazyliki. Dodajmy, że mogło do tego dojść tylko dlatego, że „ten, co go\npowstrzymywał, zszedł z pola” (2 Tes 2.7), czyli że to sojusz Kościoła z\nRzymem dał papiestwu nieograniczone możliwości zarówno w sferze religijnej jak i politycznej. Tak bowiem interpretowali Pawłowy tekst ojcowie\nKościoła, którzy przyjmowali, że „powstrzymującym” było samo cesarstwo rzymskie.\nReasumując: jakkolwiek historia zna wielu fałszywych mesjaszy, największe szkody w tym świecie (np. wojny, krucjaty, fałszerstwa, działalność inkwizycji, a w ostatnich latach skandale pedofilskie) spowodował\nsystem religijny, który głosi „innego Jezusa”, którego przedstawiciele\nchlubią się „władzą nad samym Bogiem”, tym, że są „spirituales imperato11\nres”, a każdy kapłan to „alter Christus”! Chociaż nadal działają „z wszelką\nmocą [władza i autorytet], wśród znaków [sakramenty] i rzekomych cudów\n[np. przeistoczenie, objawienia, uzdrowienia]” (2 Te 2.9), Jezus powiedział: „Daremnie mi cześć oddają, głosząc nauki, które są nakazami ludzkimi” (Mt 15.9).\nW związku z Pana artykułami na temat fałszywych proroków („FiM” nr\n15-16/2012) mam pytanie: jaki powinien być stosunek chrześcijan do głośnego od lat Ruchu Wiary, który propaguje tzw. ewangelię sukcesu i kładzie nacisk na cudowne objawienia, prorokowanie oraz leczenie wiarą?\nCo sądzić o tak znanych postaciach jak na przykład: Jane Dixon, Kathryn\nKuhlmann, William M. Branham, Kenneth Hagin, czy też Benn Hinn? Czy\nludzie wierzący zawsze powinni być zawsze być zdrowi i bogaci, jak twierdzi większość z nich?\nfałszywi nauczyciele i\nprorocy – świadomie\nlub nie – zawsze posługiwali się kłamstwem bądź też niewłaściwą\nPisma Świętego. Pod\ntym względem aż do\ndnia dzisiejszego nic\nsię nie zmieniło. Aby\nzatem odróżnić dobro\nod zła, fałsz od prawdy, przede wszystkim\nnależy dogłębnie zapoznać się z „ewangelicznym Słowem prawdy” (Kol\n1.5). Chociaż bowiem Ruch Wiary głosi sporo prawdy, to jest ona wymieszana z herezją. Ta zaś działa jak trucizna. A jak wiadomo, nie trzeba jej\nwcale wiele, aby ulec zatruciu! Tak też pisał apostoł Paweł: „Czy nie wiecie, że odrobina kwasu cały zaczyn zakwasza?” (1 Kor 5.6).\nAby zatem uniknąć zwiedzenia, wierzący – bez względu na przynależność wyznaniową – powinni wzorować się na Berejczykach, o których\nczytamy w Dziejach Apostolskich. Co takiego ich wyróżniało?\nPo pierwsze – Berejczycy „codziennie badali Pisma” (Dz 17.11). Nie\nbyli to więc ludzie leniwi, ale codziennie dogłębnie rozważali Słowo (por.\nPs 1). Najwidoczniej byli przekonani, że wtedy to właśnie Duch Boży\nwprowadzi ich we wszelką prawdę i udzieli im coraz więcej światła. Słowo\nBoże traktowali jak pochodnię świecącą w ciemnym miejscu (Ps 119.105;\n2 P 1.19), dzięki której coraz wyraźniej widzimy i rozpoznajemy szatańskie\nzamysły (2 Kor 2.11; Dz 26.18; Hbr 4.12-13). Dlatego też i Izraelici od\nsamego początku zobowiązani byli do tego, aby Boże przykazania zawsze\nmieć w pamięci, „przebywając w swoim domu, idąc drogą, kładąc się i\nwstając” (Pwt 6.7), i nieustannie też mieć je przed oczyma, jako stały drogowskaz i znak.\nPo drugie – Berejczycy „przyjęli Słowo [głoszoną im ewangelię] z całą\ngotowością”. Byli więc ludźmi otwartymi, w przeciwieństwie do ludzi,\nktórzy „odwracają ucho od prawdy, a zwracają się ku baśniom” (2 Tm\nPo trzecie – sprawdzali, czy to, co głosił im ap. Paweł, było zgodne z\nproroctwami dotyczącymi zapowiadanego Mesjasza.\nKrótko mówiąc, kto chce wyrobić sobie właściwe zdanie o jakiejkolwiek doktrynie i mieć odpowiedni stosunek do rozmaitych trendów występujących we współczesnym chrześcijaństwie. m.in. do Ruchu Wiary i przeróżnych charyzmatycznych wizjonerów, powinien również – podobnie jak\nBerejczycy – „codziennie badać Pisma, czy tak się rzeczy mają”. Tylko\nbowiem gruntowna znajomość Biblii może zapobiec temu, „aby nie być jak\ndzieci, miotani i unoszeni lada wiatrem nauki przez oszustwo ludzkie i przez\npodstęp, prowadzący na bezdroża błędu” (Ef 4.14).\nCo zatem można zaliczyć do błędnych nauk Ruchu Wiary? Przede\nwszystkim tzw. pozytywne wyznawanie i ewangelię uzdrowienia. Doktryny te uczą bowiem błędnego przekonania , że możemy stworzyć coś mocą\nswoich słów, podobnie jak Bóg. Przekonują, że nie powinniśmy mówić o\nrzeczywistym stanie swojego zdrowia, ale powinniśmy wyznawać (wmawiać sobie), że jest się silnym, zdrowym i bezpiecznym. Kenneth E. Hagin\n„Gdy rozprawiamy o naszych słabościach, czy chorobach, wtedy otwarcie wyznajemy, że Słowo Boże nie mówi prawdy i Bóg tego Słowa nie wypełnił. A co właściwie Bóg mówi o chorobach? On mówi: »Jego [Chrystusa] sińce uleczyły was« (1 P 2.24). On także powiada: »On niemoce nasze\nwziął na siebie i choroby nasze poniósł« (Mt 8.17)”.\nNieco dalej dodaje zaś: „Zamiast wyznawać, że On [Chrystus] wziął na\nsiebie twoje słabości i choroby, byś ty nie musiał ich dźwigać, ty wyznajesz,\nże wciąż sam te choroby nosisz” („Dobry i zły sposób myślenia”, s. 36,37).\nNawet jeśli założymy, że Hagin ma dobre intencje, bo przecież nikt nie\nkwestionuje wartości pozytywnego myślenia, to jednak z trzech powodów\nnie sposób zgodzić się z jego twierdzeniem. Po pierwsze – dlatego, że samo\npozytywne myślenie nie usunie chorób organicznych bez pomocy medycznej. Po drugie – Biblia nie zabrania mówić o swoich słabościach i chorobach. Nie każdy więc, kto to czyni, kwestionuje, że Bóg mówi prawdę. Po\ntrzecie – powyżej przytoczone wersety mówią raczej o naszych słabościach\ni chorobach w znaczeniu duchowym, na co wskazuje pełny tekst z Księgi\nIzajasza, który mówi: „Lecz on nasze choroby nosił, nasze cierpienia wziął\nna siebie. A my mniemaliśmy, że jest zraniony, przez Boga zbity i umęczony. Lecz on zraniony jest za występki nasze, starty za winy nasze. Ukarany\nzostał dla naszego zbawienia, a jego ranami jesteśmy uleczeni” (53.4-5).\nNikt z wierzących nie kwestionuje więc, że proroctwo to wypełniło się\nw czasie pierwszego przyjścia Chrystusa. Kwestionuje się jedynie tendencyjną interpretację tego fragmentu. Choroby i cierpienia – o których czytamy – to bowiem nie tyle nasze fizyczne niedomagania, co nasze występki\ni nasze winy. To duchowe określenie naszych grzesznych problemów i\nduchowego uzdrowienia z niemocy grzechu.\nPotwierdzeniem tego może być inny tekst z Księgi Izajasza, w którym\nczytamy: „Biada narodowi grzesznemu, ludowi obciążonemu winą, potomstwu złośników, synom wyrodnym! Opuścili Pana, porzucili Świętego Izraelskiego, odwrócili się wstecz. W co jeszcze można was bić, gdy nadal\ntrwacie w odstępstwie? Cała głowa chora i całe serce słabe. Od stóp do\ngłów nic na nim zdrowego: tylko guzy i sińce, i świeże rany” (1.4-6).\nPoza tym warto dodać, że ilekroć Jezus uzdrawiał chorych, to zawsze\nczynił to w kontekście uzdrowienia duchowego – uwolnienia z grzechów.\nCo więcej, Jezus uzdrawiał wszelkie choroby (paraliż nóg, uschnięte ręce,\nślepotę, trąd) za pomocą słowa lub dotknięcia, a jego uzdrowienia prawie\nzawsze były natychmiastowe, zupełne i trwałe (Mt 8.8,16; Mk 5.25-34; Łk\n5.13; 17.14: J 5.9; 9.1-7). Wzbudzał też z martwych (Mk 5.22-24,35-43; Łk\n7.11-16; J 11). Natomiast charyzmatyczni uzdrawiacze jedynie wpływają\nna chorych, każąc im wierzyć i wmawiać sobie, że są zdrowi. Jeśli czasami\nleczą, to jedynie pewne symptomy choroby, nigdy chorób organicznych.\nNie mają więc daru uzdrawiania, a „leczą” wyłącznie przy pomocy sugestii\nlub technik hipnotyzujących.\nOto jak William Nolen, lekarz medycyny, opisał jedno z nabożeństw z\nudziałem zmarłej w 1976 r. Kuhlmann:\n„Nabożeństwo dobiegło końca (…). Przed rozmową z panną Kuhlmann,\nprzez kilka minut obserwowałem ludzi w wózkach inwalidzkich. Wszyscy\npoważnie chorzy nadal pozostawali w wózkach (…). Gdy stałem na korytarzu i obserwowałem wychodzących z tak zwanymi beznadziejnymi przypadkami oraz gdy widziałem łzy rodziców prowadzących swoje dzieci do windy, życzyłem sobie, aby panna Kuhlmann była wtedy ze mną (…). Zastanawiałem się, czy naprawdę szczerze przeżywała radość »uzdrowionych« od\nbólu głowy czy artretyzmu, co miało rekompensować cierpienia odchodzących z uschłymi kończynami, z niedorozwiniętymi umysłowo dziećmi, z rakiem wątroby? Zastanawiałem się czy ona naprawdę wiedziała o krzywdzie, jaką im wyrządziła (…). Co się tyczy uzdrowienia ciała, Kathryn\nKuhlmann często powiadała: »Ja nie uzdrawiam, to Duch Święty uzdrawia\nprzeze mnie«. Jak przypuszczam, są dwa powody dla których panna Kuhlmann stale powtarzała to twierdzenie: po pierwsze, jeśli pacjent nie doznaje poprawy, winien temu jest Duch Święty, a nie Kathryn Kuhlmann; po\ndrugie, nie ma żadnego pojęcia o uzdrawianiu i dlatego, obciążając za to\nodpowiedzialnością Ducha Świętego, na pytanie o uzdrawiające siły zawsze mogła odpowiedzieć: »Nie wiem. Wszystkiego tego dokonuje Duch\nŚwięty«” (John F. Mac Arthur, „Charyzmatycy”, Wydawnictwo „Słowo\nPrawdy” Warszawa 1987, s.186,187).\nCo gorsza, winą obarcza się także samych chorych, którym zwykle zarzuca się brak wiary. Krzywda w tym przypadku jest zatem jeszcze większa, bo do choroby ciała dochodzi dodatkowo udręka duchowa. Poza tym\nbardzo często przekonuje się chorych, aby nie korzystali z pomocy medycznej…\nJa sam słyszałem to na własne uszy. Byłem też świadkiem stosowanej\nprzez charyzmatyków indoktrynacji, polegającej m.in. na wmawianiu chorym, że jeśli tylko mocno wierzą, na pewno zostaną uzdrowieni, ponieważ\nchrześcijanie nie powinni chorować. Jeśli zaś ktoś zachoruje, to wystarczy\nmodlitwa o uzdrowienie, które należy przyjąć z wiarą, a następnie – niezależnie od objawów chorobowych – podtrzymywać swoje uzdrowienie, wyznając: „Jestem zdrowy”. „Sińce jego uzdrowiły mnie”, itp.\nOczywiście byłem i jestem bardzo krytycznie nastawiony do takiej\n„ewangelii”. Chociaż wierzę, że w szczególnych przypadkach Bóg może\nnas uzdrowić, to gdy jesteśmy chorzy, powinniśmy nie tylko powierzyć\nnasze zdrowie Bogu, ale również szukać pomocy medycznej. Świadczą o\ntym również słowa Jezusa: „Nie potrzebują zdrowi lekarza, lecz ci, co się\nźle mają” (Mt 9.13).\nPoza tym, gdyby silna wiara była gwarancją trwałego zdrowia – jak\ntwierdzą charyzmatycy – to dlaczego ap. Paweł nie został uzdrowiony (2\nKor 12.7-10)? Dlaczego zostawił chorego Trofima w Milecie (2 Tm 4.20),\na choremu Tymoteuszowi zalecał naturalne sposoby leczenia (1 Tm 5.23)?\nPamiętam jak podczas pewnego nabożeństwa (ok. 20 lat temu), będąc\ngościem w jednym z charyzmatycznych zborów, zwróciłem uwagę m.in. na\npowyższe przykłady, dowodząc, że to „ewangelia Chrystusowa jest mocą\nBożą” (Rz 1.16), a nie cuda (por. Łk 16.29-31). Na niewiele się to jednak\nzdało, ponieważ przemawiający po mnie przełożony zboru miał nań zbyt\nduży wpływ i chyba zdołał przekonać słuchaczy, że „dzieci Boże nie powinny nigdy chorować, a jeśli chorują, nie powinni się z tą chorobą pogodzić, lecz powinni się jej przeciwstawić w imieniu Jezusa, a na pewno będą\nCóż, nie zawsze nawet najmocniejsze argumenty biblijne przekonają już\nprzekonanych. Jednakże kilka dni po tym nabożeństwie jakimś dziwnym\nzbiegiem okoliczności zachorowała żona wspomnianego pastora – prorokini zboru. Zachorowała na tyle poważnie, że nie pomogły ani modlitwy o\nuzdrowienie, ani pozytywne wyznawanie. Tak oto, chcąc nie chcąc, musiano wezwać pogotowie ratunkowe oraz skorzystać z tak krytykowanej\nwcześniej pomocy medycznej.\nWniosek z tego może być tylko jeden: chociaż Ruch Wiary głosi absolutne uzdrowienie duchowo odrodzonych chrześcijan, rzeczywistość jest\nzupełnie inna. Poza tym, nawet jeśli czasami uzdrowienia mają miejsce, nie\noznacza to jeszcze, że pochodzą one od Boga (por. Mt 7.22-23; 24.24; 2\nObjawienia i proroctwa\nWielu charyzmatyków przedkłada nad Biblię osobiste wizje, objawienia i\nproroctwa – przejawy mocy Ducha Świętego. Przemawianie „w Duchu”\njest dla nich czymś ważniejszym niż treści biblijne. Czy słusznie? Co sądzić\no tych nowych objawieniach i prorokach?\nBiblia naucza, by proroctwa\npoddawać próbie. Oto co św.\nJan napisał na ten temat: „Umiłowani, nie każdemu duchowi\nwierzcie, lecz badajcie duchy,\nczy są z Boga, gdyż wielu fałszywych proroków wyszło na\nten świat” (1 J 4.1).\nCzytając jego słowa, należy\nwięc zwrócić uwagę, że za\nkażdym „prorokiem” i doktryną, którą on głosi, stoi jakiś „duch” – albo Duch Boży (por. Hbr 1.13-14),\nalbo duchy przeciwne. W Ewangeliach te ostatnie określane są jako duchy\n„nieczyste” lub „złe” (Mt 8.16; 12.28,43,45; Łk 6.18: 7.21; 8.2). To zaś\noznacza, że nie wszystkiemu, co słyszymy, powinniśmy wierzyć, lecz powinniśmy „badać duchy, czy są z Boga”. W jaki sposób należy to czynić?\nFundamentalne znaczenie ma tu stosunek do Jezusa Chrystusa. W czasach apostolskich, fałszywym prorokiem, nauczycielem był ten, kto zaprzeczał, że „Jezus Chrystus przyszedł w ciele”. Za takich uważano m.in.\nchrześcijańskich gnostyków, którzy głosili innego Chrystusa, który jako\nduch (jeden z tzw. eonów) tylko tymczasowo związany był z Jezusem.\nWedług nich duchowy Chrystus nie cierpiał i nie umarł; cierpiał wyłącznie\nJezus. Poza tym gnostycy uważali, że Jezus był tylko głosicielem gnozy,\nczyli wiedzy zbawczej o boskim pochodzeniu człowieka. Nie musiał zatem\numierać dla zbawienia ludzkości.\nZupełnie co innego głosili apostołowie. Według nich Chrystus Jezus był\nprawdziwym człowiekiem (doskonały Adam), który „siebie samego złożył\njako okup za wszystkich” (1 Tm 2.6), gdyż tylko w ten sposób – skoro nie\nrozpoznano w Nim Pana chwały (1 Kor 2.8) – mogło dokonać się odkupienie ludzkości (Ef 1.7). Oto więc dlaczego Jan napisał dalej: „Wszelki zaś\nduch, który nie wyznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, nie jest z Boga” (1 J 4.3).\nDziś uwaga ta dotyczyć może nie tylko stanowiska kwestionującego\nhistoryczność Jezusa Chrystusa, ale także niebiblijnego dogmatu Trójcy\nŚwiętej, który głosi, że są trzy osoby boskie, współwieczne i równe co do\nmocy. Zauważmy, że dogmat ten stoi w rażącej sprzeczności już z pierwszym przykazaniem Dekalogu, które mówi: „Nie będziesz miał innych bogów obok mnie” (Wj 20.3), a także z „całym Pismem” (2 Tm 3.16), które\nbyło podstawą wszystkiego, co głosił Jezus. Zwolennicy Trójcy łamią więc\nnie tylko pierwsze przykazanie Dekalogu i wypaczają przesłanie całej Biblii, ale sprzeciwiają się także Chrystusowi, który wyraźnie nauczył o „jedynym prawdziwym Bogu” (J 17.3, por. J 20.17; Mk 12.29; Ap 3.12).\nDodajmy, że tego samego uczyli apostołowie oraz św. Paweł, który\nwyraźnie napisał, „że nie ma żadnego innego boga, oprócz Jednego. Bo\nchociaż są tak zwani bogowie, czy to na niebie, czy na ziemi (…), wszakże\ndla nas istnieje tylko jeden Bóg Ojciec” (1 Kor 8.5-6).\nFałszywych proroków i nauczycieli, możemy więc łatwo rozpoznać po\nich nauce sprzecznej z Biblią, po głoszeniu przez nich treści, których w\nogóle w Biblii nie ma.\nZresztą o tym, że źródłem ich nauczania jest nie tyle Pismo Święte, co\nbezpośrednie objawienia pochodzące od samego Boga, świadczy następująca wypowiedź Rodmana Williamsa, gorliwego charyzmatyka:\n„Jeżeli ktoś dzisiaj ma wizję Boga czy Chrystusa, dobrze jest wiedzieć,\nże działo się to już wcześniej; jeżeli ktoś ma objawienie od Boga, to dobrze\nwiedzieć, że dla pierwszych chrześcijan objawienie było zjawiskiem powszechnym; jeżeli ktoś powiada: »Tak mówi Pan« i odważa się zwracać do\nzgromadzonych w pierwszej osobie – nawet wychodząc poza słowa Pisma\nŚwiętego – to dobrze jest wiedzieć, ze działo się to już dawno temu. Jeżeli\nktoś w społeczności Ducha wypowiada słowo prawdy, to nie wyraża ono\njego własnych myśli i refleksji, ani nie jest wykładem tekstu Pisma, gdyż\nDuch przewyższa osobiste spostrzeżenia, choćby były one interesujące i\ngłębokie. Duch jako żywy Bóg wznosi się ponad zapisanym świadectwem\nprzeszłości, chociaż zapis ten posiada swoją wartość i stanowi wzorzec\ntego co dzieje się dzisiaj” (John F. Mac Arthur, „Charyzmatycy”, s. 15).\nJak widać, Williams wyraźnie stwierdza, że wierzący mogą mieć nie\ntylko wizje, objawienia, ale mogą również „wychodzić poza słowa Pisma\nŚwiętego”, gdyż Duch, który przez nich przemawia, wznosi się ponad\nświadectwem Pisma. W ten sposób dowodzi on, że Biblia nie jest wystarczającym źródłem objawienia Bożego (tak głosi także katolicyzm, który\nnad Biblię przedkłada tradycję), a jedynie „świadectwem przeszłości”.\nNiektórzy uważają nawet, że kwestionowanie tego, co głoszą współcześni\n„prorocy”, jest niewybaczalnym grzechem przeciwko Duchowi Świętemu.\nCzy stanowisko Williamsa zgodne jest jednak z nauką apostolską?\nOto co czytamy w Liście do Hebrajczyków: „Wielokrotnie i wieloma\nsposobami przemawiał Bóg dawnymi czasy do ojców przez proroków;\nostatnio, u kresu tych dni, przemówił do nas przez Syna” (1.1-2).\nWedług powyższych słów, Jezus jest więc ostatecznym Słowem od Boga!\nBóg może oczywiście przemawiać do nas przez różne okoliczności,\nzdarzenia, sny, sumienie oraz przez innych ludzi, ale zawsze jest to zgodne\nz tym, co mówi Biblia. W niej bowiem zawarte jest wszystko, co jest konieczne „do nauki, do wykrywania błędów, do poprawy, do wychowywania\nw sprawiedliwości” (2 Tm 3.16). Poza tym czytamy: „Niczego nie dodacie\ndo tego, co ja wam nakazuje, i niczego z tego nie ujmiecie, przestrzegając\nprzykazań Pana, Boga waszego” (Pwt 4.2; Prz 30.6). Innymi słowy: „Wiara raz na zawsze została przekazana świętym” (Judy 3).\nSzkoda, że zupełnie inaczej sprawa ta przedstawia się w przypadku objawień przeróżnych charyzmatycznych kaznodziejów, którzy zgłaszają\nroszczenia do dodatkowego objawienia i w ten sposób czerpią z zupełnie\ninnego źródła. To też tłumaczy dlaczego głoszą tak wiele fałszywych nauk\noraz złudnych przepowiedni. Oto kilka przykładów.\nJeane Dixon. „Prorokini” ta nie należała co prawda do Ruchu Wiary, bo\nbyła gorliwą katoliczką i głównie korzystała z pomocy kryształowej kuli\noraz kart tarota, które otrzymała od cygańskiej wróżki, lecz zaliczona została do najbardziej znanych i wpływowych wizjonerek XX wieku (zm. 25\nstycznia 1997 r.). Przepowiedziała bowiem m.in. zabójstwo Johna F. Kennedy’ego, śmierć w katastrofie lotniczej sekretarza generalnego ONZ Daga\nHammarskjölda, samobójstwo Marilyn Monroe i wiele innych zdarzeń.\nZadziwiające, nieprawdaż? Apostoł Paweł zapewne jednak powiedziałby:\n„Nic w tym dziwnego, wszak i szatan przybiera postać anioła światłości”\n(2 Kor 11.14) i doskonale wie o każdym spisku i nieszczęściu. Poza tym\ngodne uwagi jest raczej to, że Dixon zapowiedziała również wydarzenia, do\nktórych nie doszło. Na przykład trzecią wojnę światową, która miała wybuchnąć w październiku 1958 roku, przyjęcie Chin do Narodów Zjedno19\nczonych w 1959 roku, zwycięstwo Richarda Nixona w wyborach w 1960 r.\nnad Johnem Kennedym oraz pojawienie się Antychrysta w 1999 roku. Czy\nprorok Boży głosiłby fałszywe proroctwa?\nWilliam M. Branham. Ten charyzmatyczny kaznodzieja i „cudotwórca”, uważał siebie za anioła z Apokalipsy (3.14) oraz za obiecanego „drugiego Eliasza”, który miał przyjść przed drugim przyjściem Chrystusa (Ml\n3.23-24). Głosił m.in., że jego objawienia i proroctwa powinny być stawiane na równi z Biblią (!). Napisał:\n„Będąc pod natchnieniem Bożym, szczerze wierzę i twierdzę, że rok\n1977 powinien przynieś kres światowemu systemowi i zapoczątkować millenium” („Siedem wieków Kościoła”, wyd. ang. s. 322).\nJednakże luterański pastor, Kurt Koch, uważa, że chociaż moc Branhama posiadała pewne chrześcijańskie cechy, to jednak posiadał on mediumistyczne zdolności, przejawiające się we wróżeniu, mesmeryzmie i\n„Oboje jego rodzice wierzyli we wróżenie, został więc już w młodości\nobciążony przez okultyzm. Pewnego razu powiedział publiczności w Karlsruhe, że jego wizyjne doznania trwają od dzieciństwa. Byłem tam obecny –\npisze K. Koch – gdy wypowiadał te słowa. Weźmy pod uwagę, że dary Ducha Świętego nie są udzielane człowiekowi podczas narodzin, ale raczej\notrzymuje je po duchowym odrodzeniu” („Pomiędzy wiarą a okultyzmem”,\nDodajmy, że większość uzdrowień ogłoszonych przez Branhama okazała się fikcją, a sam Branham zmarł tragicznie 24 grudnia 1965 r. po wypadku samochodowym, w którym poważnie ucierpiała również jego żona i\nBenn Hinn. Znany jest głównie ze swoich programów telewizyjnych i\nkrucjat. Warto przypomnieć, że szczególne wrażenie wywarła na nim Kathryn Kuhlman (o czym pisałem poprzednio). Chociaż bowiem nie spotkał\nsię z nią osobiście, to jednak bardzo często przebywał na jej spotkaniach\nuzdrowieniowych, a po jej śmierci – jak sam twierdzi – otrzymał namaszczenie od jej ducha. Ponoć zmarła wciąż się z nim kontaktuje… Również\njego proroctwa – m.in. o nieuniknionej śmierci Fidela Castro w latach 90.\nXX wieku, o śmierci (Boży sąd) wszystkich homoseksualistów w USA w\nlatach 90., o pojawieniu się Antychrysta oraz o końcu świata w roku 1992\nlub 1999 – nie spełniły się. Ciekawe jest również to – jak twierdzi Hinn –\nże widział on samego Boga, a na jednej z jego ceremonii, na podium, miał\nsię także pojawić Jezus Chrystus. Oczywiście nic z tego się nie wydarzyło!\nOtóż większość współczesnych „proroków” głosi inną, tylko pozornie\nbiblijną, a w rzeczywistości błędną, doktrynę. Przypomnijmy, że w czasach\nstarotestamentowych groziłaby im za to kara śmierci. W Biblii czytamy:\n„Wszakże prorok, który ośmieli się mówić w moim imieniu słowo, którego mu nie nakazałem mówić, albo który będzie przemawiał w imieniu innych bogów, taki prorok poniesie śmierć” (Pwt 18.20).\nA dziś? Cóż, według Biblii, również dziś nikt nie może się łudzić, że\nzostanie zwolniony od odpowiedzialności. Czytamy bowiem, że nauczyciele „otrzymają surowszy wyrok” (Jk 3.1, por. Mt 12.36). Nikt więc nie może\nbezkarnie głosić błędnych doktryn. Oto dlaczego też Pismo nakazuje poddawać próbie to, czego jesteśmy nauczani (1 Tes 5.20-21;1 Kor 14.29; Dz\nJedną z największych słabości ruchu charyzmatycznego jest nadmierne\nzaabsorbowanie przeżyciami, tak że to one, Anie Pismo Święte, stały się\ngłównym kryterium prawdziwości jakieś doktryny, a nawet społeczności\nchrześcijańskiej. Na jakie przeżycia charyzmatycy kładą szczególny nacisk?\nPrzede wszystkim podkreślają wagę\nchrzest Duchem Świętym, który powoduje, że ogromna moc Ducha Bożego\nwytryskuje z życia ludzi wierzących jak\npotoki żywej wody. Ponieważ o takim\nchrzcie czytamy chociażby w Dziejach\nApostolskich (Dz 1.4-5,8, por. 1 Kor\n12.13; J 7.38-39; 4.14), kontrowersji nie\nwywołuje sama obietnica chrztu Duchem, ale twierdzenie, że pierwszym\ndowodem i znakiem takiego chrztu ma\nbyć tzw. mówienie językami. Dlaczego?\nPo pierwsze – apostoł Paweł wyraźnie dał do zrozumienia, że to nie języki\nsą dowodem napełnienia Duchem Świętym, lecz miłość. Napisał: „Choćbym mówił językami ludzkimi i anielskimi, a miłości bym nie miał, byłbym\nmiedzią dźwięczącą lub cymbałem brzmiącym” (1 Kor 13.1, por. J 13.35;\nGa 5.22-23). Po drugie – z Listu do Koryntian wynika, że mówienie tzw.\njęzykami nie było wcale regułą. W zborze tym nie wszyscy mówili językami i – jak napisał Paweł – nie wszyscy muszą nimi mówić (1 Kor 12.710,28-30; 14.12). Poza tym, jeśli nawet ten dar byłby aktualny, to powinien\nbyć wykorzystywany zgodnie z apostolskimi zaleceniami. Jakimi?\nPrzede wszystkim, jak każdy duchowy dar, powinien służyć zbudowaniu wierzących (zboru – 1 Kor 14.2-5,12,26). To zaś możliwe byłoby jedynie wtedy, gdyby taki język był tłumaczony (wykładany). Dlatego ap. Paweł napisał: „Jeśli kto mówi językami, niech to czyni dwóch albo najwyżej\ntrzech, i to po kolei, a jeden niech tego wykłada. A jeśliby nie było nikogo,\nkto by wykładał, niech milczą w zborze” (1 Kor 14. 27-28).\nNiestety, te właśnie zalecenia charyzmatycy mają za nic. Podczas bowiem ich zgromadzeń, wszyscy mówią jednocześnie, i to bez jakiegokolwiek wykładu, a jeśli już taki wykład ma miejsce, to i tak budzi on wiele\nzastrzeżeń. Chuck Smith, autor książki „Charyzma czy charyzmania” tak\n„Wychowałem się w kościele zielonoświątkowym i jestem przekonany,\nże rzadko słyszałem prawdziwe tłumaczenia mnóstwa poselstw w językach.\nJeżeli w tych wczesnych latach kiedykolwiek je słyszałem, to nie jestem tego\nświadomy. Po długich wypowiedziach w językach następowały krótkie tłumaczenia. Po krótkich – długie. Zwykle tłumaczono mi, że nie jest to tłumaczenie, lecz interpretacja, co szybko akceptowałem. Zauważyłem jednakże,\nże niekiedy w przesłaniu w językach powtarzała się jedna i ta sama fraza,\npodczas gdy rzekoma interpretacja nie zawierała żadnych powtarzających\nsię fraz” (Wydawnictwo „Słowo i Życie” 1990, s. 89).\nNiepokojące jest również to, że niektóre osoby, którymi zawładnął\n„duch”, nie potrafią przerwać tzw. mówienia językami. Mówią nawet kilka\ngodzin. Co więcej, chlubią się tym, że budzą się w nocy i modlą się w językach bez jakiejkolwiek kontroli, chociaż ap. Paweł kontrolował ów dar\n(1 Kor 14.15) i podkreślał, że „duchy proroków, poddane są prorokom”\nNa te dziwne zachowanie zwraca uwagę również Chuck Smith. Pisze on\n„Niektórzy ludzie twierdzą, że nie są w stanie sprawować kontroli nad\nswoimi wybuchami mówienia językami i wielokrotnie muszą po prostu\nmówić językami podczas publicznego nabożeństwa, przerywając je w ten\nsposób. Czasami te dziwaczne wybuchy rozpoczynają się w trakcie rozmowy z przyjaciółmi” (Tamże, s. 87).\nBrak panowania nad swoim językiem tym bardziej musi niepokoić, że\nap. Paweł nie tylko kontrolował ten dar, ale także uważał, że w zgromadzeniu lepiej „powiedzieć pięć słów zrozumiałych, aby i innych pouczyć, niż\ndziesięć tysięcy słów językiem niezrozumiałym” (w. 19). Szkoda, że tak\noczywiste argumenty zdają się nie docierać do charyzmatyków.\nJednakże zamieszanie w zgromadzeniu chrześcijańskim powodują nie\ntylko glosolalia, ale także tzw. powalanie lub porażanie w Duchu. Te niezwykle widowiskowe sceny znamy głównie z wystąpień telewizyjnych\nBenny’ego Hinna czy też Reinharda Bonnkego, chociaż z praktykami\ntymi możemy się spotkać również wśród rodzimych charyzmatyków,\nszczególnie wtedy, kiedy ich zbory nawiedzają ewangeliści z USA i innych\nOczywiście próżno byłoby szukać biblijnego uzasadnienia dla tych podejrzanych praktyk. Mimo to charyzmatycy powołują się na ewangeliczny\nopis dotyczący pojmania Jezusa, a szczególnie – na reakcję żołnierzy, którzy na słowa Jezusa: „Jam jest” – „cofnęli się i padli na ziemię” (J 18.6).\nZwróćmy jednak uwagę, że byli to Jego wrogowie, a nie ludzie wierzący.\nNie przyszli więc do Jezusa, aby im błogosławił, lecz by Go pojmać. Zdarzenie to nie może zatem stanowić biblijnej podstawy dla współczesnych\nPodobnie zresztą jak powoływanie się na przeżycie apostołów na Górze\nPrzemienienia, którzy także upadli na ziemię. Dlaczego jednak zdarzenie to\nnie może być podstawą dla tzw. „powalania Duchem”? Ponieważ z opisu\nwyraźnie wynika, że uczniowie upadli z zupełnie innego powodu, bo usłyszeli głos z obłoku: „Ten jest Syn mój umiłowany, którego sobie upodobałem, jego słuchajcie. A gdy to usłyszeli uczniowie, upadli na twarz swoją i\nzatrwożyli się bardzo” (Mt 17.5). Wydarzenie to było więc tak wyjątkowe,\nże prawdopodobnie każdy w takiej sytuacji postąpiłby podobnie. Innymi\nsłowy, uczniowie nie zostali „porażeni” jakimś „duchem”, ale upadli ze\nA oto spostrzeżenia Smitha: „W młodości uczęszczałem na wiele nabożeństw, podczas których wielu ludzi było rzekomo »porażonych w Duchu«.\nZawsze kładziono na mnie ręce. Całkiem często następował potem delikatny nacisk na czoło popychający mnie do tyłu. W wypadku niektórych ewangelistów nie był on wcale taki delikatny. Jeżeli stało się z zamkniętymi\noczyma, z rękami wzniesionymi do góry i głową przechyloną do tyłu, nie\nbył potrzebny silny nacisk, zwłaszcza jeśli wiedziało się, że z tyłu stoi ktoś,\nkto cię złapie!” (Tamże, s. 98).\nNiezależnie od tego, czy mamy do czynienia z oszustwem ludzkim czy\nteż działaniem demonicznym, bo przecież – według Ewangelii – to demony\nszarpały i rzucały ludźmi na ziemię (Łk 4.35; 9.42), ani jeden tekst Nowego Testamentu nie wspomina o tym, by apostołowie praktykowali coś tak\npodejrzanego. Ponadto ap. Paweł mówiąc o zgromadzeniach, wzywał Koryntian, aby „wszystko odbywało się godnie i w porządku” (1 Kor 14.40),\n„albowiem Bóg nie jest Bogiem nieporządku, ale pokoju” (14.33). Natomiast charyzmatycy powodują niesamowite zamieszanie. Jeden z byłych\nliderów ruchu zielonoświątkowego, Alfred H. Pohl, pisze o tym tak:\n„Zdarzało się często, że kobiety, które padły na twarz albo miotały się\npo podłodze, trzeba było szybko nakrywać płaszczami albo kocami, aby\nzakryć ich nagość. Ma to miejsce do dziś” („17 powodów dlaczego odszedłem z ruchu zielonoświątkowego”, Wydawnictwo Duch Czasów, BielskoBiała 2002, s. 59).\nPomyślmy: czy Jezus kiedykolwiek „powalał” chorych na ziemię? Czy\nczytamy o tym w którejkolwiek z Ewangelii? Tak czy nie? Oczywiście, że\nnie! Załóżmy jednak, że coś takiego miałoby miejsce; jak wtedy czuliby się\nchorzy, którzy przyszli do Jezusa z nadzieją na wyzdrowienie, a zostaliby\npowaleni na ziemię? Czy nie czuliby się zawiedzeni i okłamani? Na pewno\ntak by się właśnie czuli. Czy nie tak zatem powinni się i dziś czuć ci wszyscy, którzy przychodzą na spotkania uzdrowieniowe, na przykład z Bennym Hinnem, który zamiast uzdrowienia powala ich na ziemię? Dlaczego\nwiększość tak się nie czuje? Dlaczego wbrew oczywistym faktom wierzą,\nże jest to dzieło Boże? Ponieważ nad przesłanie Pisma Świętego ludzie ci\nprzedkładają przeżycia, doznania, znaki i cuda.\nWedług ap. Pawła, niebezpieczeństwo to zagraża wszystkim, którzy\n„nie przyjęli miłości prawdy, która mogła ich zbawić”, m.in. od „wszelkich\npodstępnych oszustw” (2 Tes 2.10). Kto bowiem z wierzących nie miłuje\nprawdy („Słowo twoje jest prawdą” – J 17.17), która jak zwierciadło (por.\nJk 1.23; Hbr 4.12-13) ukazuje mu jego rzeczywisty stan, ten otwiera się na\nwszelkiego rodzaju zwodnicze oszustwa, dziwaczne manifestacje. „I dlate24\ngo – jak pisał Paweł – Bóg zsyła na nich ostry obłęd, tak iż wierzą kłamstwu, aby zostali osądzeni wszyscy, którzy nie uwierzyli prawdzie” (2 Tes\nPrzykładem tego może być izraelski król Achab, który wielokrotnie\nwzywany był do opamiętania przez Eliasza i Micheasza, Bożych proroków.\nNiestety, zamiast im uwierzyć, uwierzył on prorokom fałszywym, którzy\nwiedzieli jak mu schlebiać i jak nim manipulować. Biblia mówi więc, że\nAchab został zwiedziony, bo nie tylko już na początku świadomie sprzeniewierzył się Słowu Bożemu i posunął się do skrajnego bałwochwalstwa\n(1 Krl 16.30-34), ale także przyzwolił na prześladowanie proroków (1 Krl\n18), których nienawidził (1 Krl 22.8). Jak kończy się ta historia? Kończy\nsię ona następującym stwierdzeniem: „Otóż teraz włożył Pan [JHWH] ducha kłamliwego w usta tych wszystkich twoich proroków; Pan zapowiedział\ntobie nieszczęście” (1 Krl 22.23). Ale to nie wszystko, Achab bowiem\nwkrótce potem zginął zgodnie z zapowiedzią Eliasza (1 Krl 21.17-22) i\nMicheasza (1 Krl 22.28-38).\nSzkoda, że tak samo przekornie jak Achab również dziś zdają się postępować zwolennicy ruchu charyzmatycznego. Także oni bowiem nad Słowo\nBoże przedkładają kłamliwe wizje, proroctwa, objawienia i dziwaczne\nmanifestacje. Liczą się dla nich głównie przeżycia, choć te powinny być\nzawsze zgodne z nauką Pisma Świętego.\nCóż, sprawdza się to, co napisał ap. Paweł: „Albowiem przyjdzie czas,\nże zdrowej nauki nie ścierpią, ale według swoich upodobań nazbierają\nsobie nauczycieli, żądni tego, co ucho łechce, i odwrócą ucho od prawdy, a\nzwrócą się ku baśniom” (2 Tm 4.3-4).\nZakończę zatem jeszcze jednym stwierdzeniem Pawła: „A Duch wyraźnie mówi, że w późniejszych czasach odstąpią niektórzy od wiary i przystaną do duchów zwodniczych i będą słuchać nauk szatańskich, uwiedzeni\nobłudą kłamców” (1 Tm 4.1-2).\nInną powszechną praktyką wielu zielonoświątkowych i charyzmatycznych\ngrup, a także środowisk katolickich, są egzorcyzmy, czyli wypędzanie z\nludzi demonów. Media donoszą, że również egzorcystów z każdym dniem\nprzybywa. Skąd tak duże zainteresowanie egzorcyzmami? Co o nich sądzić?\nRozpocznę słowami znanego pisarza C. S. Lewisa, który w swej książce\npt. „The Screwtape Letters” napisał:\n„Istnieją dwa równe i przeciwne sobie błędy, które mogą być popełnione przez ludzkość odnośnie demonów. Pierwszy, to niewiara w ich istnienie. Drugi, to wierzyć i być aż zanadto i niezdrowo nimi zainteresowanym”\n(Kurt Koch, „Pomiędzy wiarą a okultyzmem”, s. 9).\nOgólnie rzecz biorąc zainteresowanie egzorcyzmami można zatem tłumaczyć przede wszystkim odwieczną niezdrową skłonnością ludzi do poszukiwania sensacji, spektakularnych doznań, poszukiwania czegoś tajemniczego i zakazanego zarazem. Oto więc dlaczego w naszych czasach zainteresowanie tymi sprawami nie tylko nie zmalało, ale wręcz wzrosło. Można powiedzieć, że żyjemy w dobie renesansu tajemnej wiedzy. Wzrosła\nbowiem zarówno fascynacja zjawiskami nadprzyrodzonymi, mistycyzmem,\njak i zainteresowanie spirytyzmem, demonologią oraz przeróżnymi naukami tajemnymi. Że tak jest, świadczą o tym nie tylko półki księgarń uginające się pod ciężarem publikacji poświęconych satanizmowi, magii, czarom,\nwróżbiarstwu itp., ale także hollywoodzkie produkcje filmowe. I te właśnie\nfilmy spotęgowały zainteresowania satanizmem. Szczególnie przyczyniły\nsię do tego takie na przykład filmy, jak „Omen”, „Egzorcysta”, „Egzorcysta\nII”, „Dziecko Rosemary” czy też produkcja Spielberga zatytułowana\nPowodem zainteresowania sferą ezoteryczną może być tu oczywiście\nrównież niedostateczna wiedza o zagrożeniach wynikających z duchowych\nzjawisk. Niektórzy na tym polu szukają jakby innej drogi prowadzącej do\nspełnienia, zbawienia i nieba. Co ciekawe, według Nowego Testamentu, w\nczasach ostatecznych Szatan ma wręcz nasilić swoje działania, aby zwieść\njak najwięcej ludzi – również wierzących (1 Tm 4.1; 2 Tes 2.9-10). Ostrzeżenie to zawarte jest również w słowach Jezusa: „Nie każdy, kto do mnie\nmówi: Panie, Panie, wejdzie do Królestwa Niebios; lecz tylko ten, kto pełni\nwolę Ojca mojego, który jest w niebie. W owym dniu wielu mi powie: Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w imieniu twoim i w imieniu twoim nie\nwypędzaliśmy demonów, i w imieniu twoim nie czyniliśmy wielu cudów? A\nwtedy im powiem: Nigdy was nie znałem. Idźcie precz ode mnie wy, którzy\nczynicie bezprawie” (Mt 7.21-23, por. Mt 24.23-24).\nWarto zaznaczyć, że zainteresowanie powyższymi przejawami rzekomego działania Ducha Świętego wzrosło również dzięki ruchom zielonoświątkowym i charyzmatycznym, a także dzięki działalności wspomnianych już w poprzednich artykułach takim kaznodziejów jak nieżyjący już\nWilliam Branham czy też Benny Hinn i Reinhard Bonnke, którzy podczas swych kampanii ewangelizacyjnych wzywają ludzi do nawrócenia,\npołączonego z nadnaturalnym uzdrowieniem i uwolnieniem od złych duchów.\nObok nich, równie znanym kaznodzieją egzorcystą jest Bob Larson z\nDenver. Ten najbardziej znany amerykański ewangelista, szczególnie zaangażowany jest w wyganianie demów. Jak sam powiada, miesięcznie prowadzi aż 20 seminariów poświęconych egzorcyzmom. Twierdzi też, że w\nczasie swej 30-letniej służby, wypędził z ludzi ponad 6 tysięcy demonów.\nW sumie przeprowadził ponad 10 tysięcy egzorcyzmów. Warto dodać, że\nniektóre osoby były do tego stopnia opętane, że wymagały podobno przeprowadzenia aż pięćdziesięciu egzorcyzmów.\nOprócz tych wszystkim znanych – chociażby z filmów National Geographic – kaznodziejów, z wypędzaniem demonów możemy się spotkać w\nkażdym prawie zborze zielonoświątkowym, a także coraz częściej w diecezjach katolickich, z tym, że egzorcyści katoliccy mianowani są do tej posługi dekretem biskupa.\nCo zatem sądzić o egzorcyzmach i towarzyszących im przeróżnych\nWiększość badaczy i naukowców kwestionuje możliwość jakiegokolwiek opętania. Odrzucają oni istnienie Szatana i demonów, a egzorcystów\nuważają za szarlatanów, którzy wmawiają ludziom opętanie. Zatem to, co\nruchy charyzmatyczne i egzorcyści katoliccy nazywają opętaniem, dla medycyny jest bądź histerią, bądź poważniejszym zaburzeniem neuropsychicznym. Najczęściej podaje się tu za przykład takie schorzenia jak zespół\nTourette’a (zaburzenie neurologiczne), który objawia się zaburzeniem\nkoncentracji, nadpobudliwością (mruganie oczami, ruchy ramion i głowy,\ngrymasy, pochrząkiwanie, mlaskanie, a także podskakiwanie, kręcenie się\nw kółko), depresję, a także autyzm. Warto przypomnieć, że schorzenia te\nniektórzy charyzmatycy do niedawna przypisywali właśnie zdemonizowaniu. Co więcej, nawet sami chorzy z syndromem Tourette’a, uważali siebie\nza obłąkanych lub opętanych. Pewne dziecko chore na autyzm jeszcze w\n2003 r. padło ofiarą egzorcyzmu. Udusiło się podczas seansu, kiedy egzorcysta położył się na nim, aby je uspokoić („Egzorcyzmy”, National Geographic,).\nZ drugiej jednak strony dr Kurt Koch, luterański pastor uważa, że nie\nwszystkie choroby mają podłoże biologiczne. Dlatego też w książce pt.\n„Occult Bondage and Deliverence” zaleca on zachowanie równowagi między korzystaniem z pomocy duchowej i medycznej. Pisze on: „Medycynie\nnależy się właściwe miejsce, gdyż również pochodzi od Boga. W tym samym\nczasie nie możemy jednak pozwolić, aby pozbawiono nas poradnictwa duchowego oraz darów duchowych. Obojgu należy się właściwe miejsce. I\njest rzeczą niezmiernie pożyteczną, jeśli pracują ręka w rękę, szczególnie w\nprzypadkach, gdzie diagnoza nie jest pewna. W ten sposób każdy może\nkorzystać z daru, który otrzymał od Boga”.\nNiestety, egzorcyści charyzmatyczni zdają się tego nie przyjmować do\nwiadomości. Co więcej, w niektórych grupach charyzmatycznych zdarzają\nsię rzeczy kuriozalne: „Jeżeli na spotkaniu [nabożeństwie] ktoś w grupie\nzaczynał ziewać, był to znak, że jest opanowany przez demona letargu.\nGłośne czknięcie było zaproszeniem do egzorcyzmów demona obżarstwa,\nktóry atakował, gdy ktoś zjadł trochę za dużo. Ta zgubna nauka wyrządziła\nwiele szkody ludziom wrażliwym – wiele jest rozsianych po świecie tragicznych ofiar takich praktyk” (Chuck Smith, „Charyzma czy charyzmania”,\nAle to nie wszystko. O wiele bardziej niepokojące są inne dziwne przejawy rzekomego działania Ducha Świętego podczas zgromadzeń charyzmatycznych. Niczym się one nie różnią od manifestacji „duchów” działających na przykład w hinduizmie czy też w ruchu New Age. Zarówno bowiem w hinduizmie, w ruchu New Age, jak i wśród ruchów charyzmatycznych ludzie zachowują się identycznie: znajdując się transie, coś tam bełkoczą (tzw. dar języków), śmieją się, w konwulsjach tarzają się po ziemi,\nwierzgają nogami lub też biegają w kółko jak opętani. Można by te wszystkie dziwne objawy skwitować stwierdzeniem, że jest to prostu tylko język\nciała wyrażający ukryte w podświadomości pragnienia. Ale czy tylko?\nBez względu na to, jaka jest nasza ocena tych dziwnych, niekontrolowanych zachowań, nie można tu pominąć wpływu z zewnątrz. Wielu badaczy zajmujących się zjawiskami występującymi w ruchach charyzmatycznych uważa bowiem, że przywódcy tychże ugrupowań powszechnie stosują\npsychomanipulację i hipnozę, a nabożeństwa ich przybierają formy bliższe\nokultyzmowi i opętaniu przez demony.\nA co sądzić o egzorcyzmach w Kościele katolickim? No cóż, skoro w\narsenale egzorcystów katolickich (dziś w Polsce działa 118 księży egzorcystów) znajdują się takie narzędzia, jak litania, różaniec, fioletowa stuła,\nkropidło, woda święcona, sól i krzyż – najlepiej pobłogosławiony przez\nJana Pawła II, bo według ks. Gabriela Amortha szatan jego boi się\nszczególnie – a do pomocy prosi się o wstawiennictwo „świętych”, to odpowiedź może być tylko jedna: z biblijnego punktu widzenia egzorcyzmy\ntakie są absolutnie nie do przyjęcia. Pismo Święte mówi bowiem tylko o\njednym pośredniku (1 Tm 2.5), a nie o jakimkolwiek innym wstawiennictwie (J 10.1-15); o jednym Zbawicielu i jego zasługach (Dz 4.12), a nie\nzasługach Marii, papieża czy „świętych”; o jednym fundamencie, czyli\nbudowaniu na Chrystusie (1 Kor 3.11; Ef 2.22-22), a nie o budowaniu na\nbałwochwalczym systemie religijnym (Łk 6.46-49).\nNowy Testament może nam wiele powiedzieć o opętaniach i wypędzaniu demonów z ludzi, jednak wyraźnie stwierdza, że zawsze uwolnienia te\ndokonywane były tylko w imieniu Jezusa Chrystusa i to z natychmiastowym skutkiem, a nie tak jak podczas katolickich bałwochwalczych ceremonii bądź też charyzmatycznych egzorcyzmów, które w wielu przypadkach powtarzane są aż kilkadziesiąt razy (por. Łk 9.49; Dz 16.18; 19.13).\nPoza tym chociaż Nowy Testament wyraźnie mówi, że w czasach końca\nnastanie wzrost aktywności demonów, ponieważ zdają sobie sprawę, że ich\nczas jest krótki (Ap 12.12), to jednak gwarantuje też wszystkim prawdziwie\nwierzącym, że od razu z chwilą nawrócenia, wyrwani zostaną z królestwa\nciemności Szatana i przeniesieni do Królestwa Syna Bożego (Kol 1.13). Co\nwięcej, chrześcijanie mają też obietnicę, że większy jest Ten, który jest w\nnich, niż ten, który jest na świecie (1 J 4.4).\nBez względu zatem na to, jak przemyślna byłaby strategia wroga, apostoł Paweł wzywał również wierzących, aby „umacniali się w Panu i w\npotężnej mocy jego. Przywdziejcie całą zbroję Bożą – pisał – abyście mogli\nostać się przed zasadzkami diabelskimi. Gdyż bój toczymy nie z krwią i z\nciałem, lecz z nadziemskimi władzami, ze zwierzchnościami, z władcami\ntego świata ciemności, ze złymi duchami w okręgach niebieskich. Dlatego\nweźcie całą zbroję Bożą, abyście mogli stawić opór w dniu złym i dokonawszy wszystkiego ostać się” (Ef 6.10-13).\nJak sprowadzić bogactwo do własnego domu? Poprzez oddawanie dziesięciny kościołowi i trzymanie się założenia, że otrzymuje się to, co się wyznaje i na co się zasłużyło. Tak przynajmniej głoszą charyzmatyczni przywódcy.\nZnany ze swoich kontrowersyjnych programów telewizyjnych\nBenny Hinn bardzo często zachęca do takiego podejścia w następujący sposób:\n„Powiedzcie: »Jestem Bogiemczłowiekiem (…). Jestem super\nistotą« (…). Chcecie finansowego\npowodzenia? Pieniądze będą do\nwas leciały z lewej strony, z prawej strony i z góry. Bóg zacznie\nwam przydawać pieniędzy, bo\npieniądze zawsze idą za sprawiedliwością (…). Powtarzajcie za\nmną: »Wszystko, czego kiedykolwiek zapragnę, już jest we mnie«”\n(Stacja telewizyjna Trinity Broadcasting Network [TBN], 1990).\nTyle charyzmatyczny kaznodzieja. Ale czy jego wypowiedzi są zgodne\nz nauczaniem Jezusa? Wręcz przeciwnie! Ilekroć bowiem Jezus mówił o\npieniądzach, to zawsze przestrzegał wierzących, aby nie pokładali nadziei\nw niepewnym bogactwie. Nauczał: „Nie gromadźcie sobie skarbów na\nziemi (…); Ale gromadźcie sobie skarby w niebie (…). Albowiem gdzie jest\nskarb twój – tam będzie i serce twoje” (Mt 6.19-21). Do zniewolonego\nbogactwem młodzieńca, powiedział: „Jeśli chcesz być doskonały, idź\nsprzedaj, co posiadasz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie,\npotem przyjdź i naśladuj mnie” (Mt 19.21), zaś w rozmowie z jednym z\nuczonych w Piśmie stwierdził: „Lisy mają jamy i ptaki niebieskie gniazda,\nale Syn Człowieczy nie ma, gdzie by głowę skłonił” (Mt 8.20).\nWarto dodać, że chociaż Jezus nie potępiał ludzi bogatych, którzy w\nuczciwy sposób zdobyli swą majętność, to jednak kładł nacisk na wyrzeczenie się siebie i pomnażanie raczej dóbr duchowych niż materialnych.\nMówił: „Nie możecie [jednocześnie] Bogu służyć i mamonie” (Mt 6.24).\nOn sam też – jak pisał apostoł Paweł – „będąc bogatym, stał się dla was\nubogim, abyście ubóstwem jego ubogaceni zostali” (2 Kor 8.9).\nKrótko mówiąc, jakkolwiek nikt nie kwestionuje wartości pozytywnego\nmyślenia ani optymistycznego podejścia do życia, wypowiedzi Benny’ego\nHinna na temat tzw. ewangelii sukcesu mają charakter bałamutny i zwodniczy. Jest to inna ewangelia, przeciwna tej, którą głosił Jezus oraz apostołowie. Oto co o pozytywnym wyznawaniu pisze Chuck Smith, który wychował się w Kościele zielonoświątkowym:\n„Znam pewnych ewangelistów, głównych przedstawicieli nauki o pozytywnym wyznawaniu jako drodze do trwałego zdrowia i nieustannej pomyślności, którzy wylądowali w szpitalu z powodu nerwowego wyczerpania” („Charyzma czy charyzmania”, s. 105).\nRzecz jasna, nie wszyscy liderzy zakończyli swą karierę załamaniem\nnerwowym, bo wiadomo, że właśnie jedynymi ludźmi, którym ewangelia\nsukcesu przynosi pomyślność (luksusowe samochody, rezydencje, a nawet\nsamoloty odrzutowe) są czołowi przedstawiciele Ruchu Wiary do których\nnależy m.in. Benny Hinn, Paul Crouch, szef wyżej wymienionej telewizyjnej stacji (TBN), czy też Creflo Dollar, przywódca World Changers\nChurch, jednego z najszybciej rosnących kościołów w Ameryce. Dodajmy,\nże obiekt sakralny tej społeczności zbudowany został za 7 milionów dolarów i jest największym budynkiem kościelnym w okolicach Atlanty.\nPoza wyżej wymienionymi konta bankowe rosły bądź rosną nadal także\ninnym przywódcom Ruchu Wiary. Wystarczy przyjrzeć się takim liderom\njak Kenneth Hagin, Kenneth i Gloria Copeland czy też Charles Capps,\nktórzy nie tylko prowadzą ekstrawagancki styl życia, ale także mnożą swoje posiadłości i tylko dla niepoznaki tu i ówdzie przeznaczają dla biednych\nczęść otrzymywanych ofiar, aby zadbać o swój image (watchman.org; apologeticsforchristians.homestead.com). Jak zdobywają pieniądze?\nJednym z takich skutecznych sposobów jest błędna nauka o obowiązkowym oddawaniu dziesięciny, czyli 10 proc. swoich zarobków na „sprawy Boże”. Niektórzy charyzmatyczni przywódcy (i nie tylko oni) wywierają w tej sprawie wręcz presję na wiernych. Ci wierni, którzy nie oddają\ndziesięciny, podlegają ostracyzmowi i zostają pozbawieni udziału w pełnieniu jakichkolwiek funkcji w ich kościele. Postępowanie takie jest oczywiście sprzeczne z nauką i duchem ewangelii, która zasadniczo różni się od\ntego, co głoszą na ten temat różne ruchy kościelne. Możemy bowiem przeczytać cały Nowy Testament, a nie znajdziemy w nim ani jednego tekstu,\nktóry by mówił o obowiązkowym oddawaniu dziesięciny przez chrześcijan.\nWarto również zauważyć, że chociaż apostoł Paweł w wielu miejscach\nmówił o ofiarności, w tym także o finansowym wspieraniu dzieła ewangelizacji, to jednak ani razu nie wspomniał o dziesięcinie, a tym bardziej, aby\nobowiązywała ona chrześcijan (por. 1 Kor 9.1-15; 16.1-2). Oto jego słowa i\nprzykład zarazem: „Srebra ani złota, ani szaty niczyjej nie pożądałem.\nSami wiecie, że te oto ręce służyły zaspokojeniu potrzeb moich i tych, którzy\nsą ze mną. W tym wszystkim pokazałem wam, że tak pracując, należy\nwspierać słabych i pamiętać na słowa Pana Jezusa, który sam powiedział:\n»Bardziej błogosławioną rzeczą jest dawać aniżeli brać«” (Dz 20.33-35,\npor. Dz 18.3).\nWedług Pawła chrześcijanie mają być oczywiście dobrymi szafarzami,\nłożyć na wszelką dobrą sprawę, ale „każdy, tak jak sobie postanowił w\nsercu, nie z żalem albo z przymusu; gdyż ochotnego dawce Bóg miłuje” (2\nNiestety, wielu przywódców charyzmatycznych wymusza ofiarność na\nwspółwyznawcach i każe przekazywać dziesięcinę w podpisanych kopertach, chociaż Jezus wyraźnie powiedział: „(…) niechaj nie wie lewica twoja, co czyni prawica twoja” (Mt 6.3).\nAle oprócz pobierania dziesięciny są jeszcze inne sposoby, dzięki którym zdobywa się od wiernych pieniądze. Chuck Smith pisze:\n„Słyszałem jak ewangeliści ogłaszali, że Bóg im powiedział, iż tego wieczoru dziesięć osób ofiaruje po tysiąc dolarów. Następnie na przemian\nprzemawiali pompatycznym stylem, wrzeszczeli i straszyli ludzi dopóki\ndziesięcioro z nich nie wstało. Każdą kolejno powstającą osobę witano\nbrawami i kierowano na nią uwagę wszystkich innych. Kiedy tłum bił brawo, myślałem sobie ze smutkiem: »Biedna duszo, przyjmij te oklaski i ciesz\nsię, bo jest to jedyna nagroda, jaka otrzymasz za swój dar«.\nRównie niesmaczne są inne psychologiczne sztuczki – pisze Smith –\nktórych używa się w celu zgromadzenia funduszy na finansowanie Bożego\ndzieła. Wielu charyzmatycznych ewangelistów sporządziło listy adresów i\n(…) rozesłało listy do swoich naiwnych zwolenników (…). Listy te były\npełne kłamstw. Zwykle zawierały takie zdanie: »Tego ranka Pan położył mi\nciebie na sercu, żebym modlił się o ciebie w szczególny sposób. Czy coś jest\nnie w porządku? Proszę napisz do mnie i opowiedz o swoich problemach, a\nbędę się starał ci pomóc«” (Tamże, s. 102,103).\nTakie listy dają wyraźnie do zrozumienia wiernym, że „jeżeli pragną\nodpowiedzi na swoje modlitwy albo potrzebują szczególnego Bożego działania, to powinni najpierw »zasiać ziarno swojego daru«” (Tamże, s. 103).\nCzyli dokonać wpłaty…\nOczywiście nauka taka przeczy następującym słowom Jezusa: „Darmo\nwzięliście, darmo dawajcie” (Mt 10.8) oraz słowom apostoła Piotra, który\ndo Szymona Maga powiedział: „Niech zginą wraz z tobą pieniądze twoje,\nżeś mniemał, iż za pieniądze można nabyć dar Boży” (Dz 8.20, por. 1 P\nNiestety, zwolennicy Ruchu Wiary są do tego stopnia nie zorientowani\nw tym, co Nowy Testament uczy na ten temat, i jednocześnie tak wpatrzeni\nw swoich liderów, że ulegają zwiedzeniu i łożą ogromne sumy na potrzeby\nrzekomej misji chrześcijańskiej, chociaż pieniądze ich nierzadko bywają\nwykorzystane na luksusowy styl życia tychże liderów. Alfreg H. Pohl,\ninny były zielonoświątkowiec, pisze o tym tak:\n„Zjawisko to dobrze ilustruje sprawa opisana w Calgary Herald z dnia\n7.6. 1980. Artykuł mówi o tym, jaka politykę finansową prowadził Rex\nHumbard i na co przeznaczył sumy ofiarowane na rozwój jego telewizyjnego programu. Poniżej fragmenty tego artykułu:\n»Ewangelista Rex Humard, który w tamtym roku twierdził, że realizując\nswój telewizyjny program misyjny boryka się z poważnymi problemami\nfinansowymi i aby go kontynuować musiał zaciągnąć długi na sumę 3,2 mln\ndolarów, a dlatego prosił swoich zwolenników o wsparcie finansowe, przyznał, że wraz ze swymi synami kupił niedawno na Florydzie luksusowy\napartament za 650 tysięcy dolarów.\n(…) Dla moich zwolenników jest bez znaczenia, na co wydaję ofiarowane przez nich pieniądze – powiedział Humbard«” („17 powodów dlaczego\nodszedłem z ruchu zielonoświątkowego”, s. 86).\nOto typowa postawa liderów charyzmatycznych, a także zwolenników\nRuchu Wiary, którzy nie tylko nie zadają sobie trudu sprawdzenia, na co\nwydawane są ich pieniądze, ale nawet bagatelizują całą sprawę, ślepo wierząc swoim przywódcom.\nWarto też zauważyć, że charyzmatyczni przywódcy głusi są także na\nwszelkie zaproszenia do dyskusji na temat ich doktryny i metod jakimi się\nposługują. Oto jedna z reakcji Paula Croucha na takie wezwanie:\n„Do diabła z wami wszystkim! Och, hallelujah. Zejdźcie z Bożej drogi,\nprzestańcie blokować Boże mosty, bo inaczej On was powystrzela, jeśli ja\ntego nie zrobię! Nie będę już dyskutował ani chwili dłużej z żadnym z was.\nNawet do mnie nie dzwońcie, jeśli chcecie się spierać na temat doktryny,\njeśli macie ochotę prostować kogokolwiek, albo krytykować Kena Copelanda czy tatę Hagina za ich nauczanie o wierze. Wynocha z mojego życia!\nNie chce mi się z wami gadać. Nie chcę więcej oglądać waszych ohydnych\nmord! Won mi sprzed oczu w imieniu Jezusa!” (audycja „Paise-a-thon” w\nTBN, 2 kwietnia 1991).\nJeszcze mocniejszych słów Crouch użył kilka lat później:\n„Boże ogłaszamy śmierć każdego i wszystkiego, co podniesie rękę na tę\nsieć telewizyjną i na tę służbę, która należy do Ciebie. To jest Twoje dzieło,\nTwój pomysł, Twoja własność, Twoje fale, Twój świat, a my ogłaszamy\nśmierć wszystkiemu, co stanie na drodze wielkiego Bożego głosu, rozlegającego się na cały świat. W imieniu Jezusa. Amen!” (TBN, 7 listopad\nCzyżby Crouch zapomniał o słowach Jezusa, który do uczniów chcących ściągnąć ogień z nieba na niegościnnych Samarytan powiedział: „Nie\nwiecie, jakiego ducha jesteście. Albowiem Syn człowieczy nie przyszedł\nzatracać dusze ludzkie, ale je zachować” (Łk 9.55-56)?\nNo cóż, zawsze byli, są i będą ludzie, „którzy sądzą, że z pobożności\nmożna ciągnąć zyski” (1 Tm 6.5) i dla których pieniądze są ważniejsze od\nludzi. O nich to właśnie apostoł Piotr napisał: „Z chciwości wykorzystywać\nwas będą przez zmyślone opowieści” (2 P 2.3).\nJedno jest pewne: ani zmyślone opowieści (rzekome objawienia, proroctwa, uzdrowienia), ani chciwość i wykorzystywanie ludzi nie ma nic\nwspólnego z nauką Chrystusową. Jedno i drugie na zawsze pozostanie znakiem fałszywych nauczycieli i proroków.\nProrocy Biblijni: cz. I – wprowadzenie\nStudia Gdańskie Tom X\nWieczerza Pańska - Radio Pielgrzym\npobierz - Parafia Maryi Królowej w Poznaniu\nsłowo prawdy Czy umiesz cierpieć jak Jezus? • Dlaczego „Strach” jest ważny? •... marzec 2008 • ISSN 0239-4413\nNr 1/2014 - Bobolanum\nTOM 2 w PDF-ie - Rady Dobrego Pasterza\nNr 6 - Parafia Józefów pw Matki Bożej Częstochowskiej\nNr 39 (85) Tyniec-Olsztyn luty 2014 Chrystus umarł za nasze\nPodstawy wiary baptystów.qxd - Biblijny Kościół Baptystyczny w Aninie\nStudia Gdańskie Tom XXXI


Dodane: 27-03-2016 14:28\nać swobodnie po większości państw naszego kontynentu. Warto to wykorzystać. Włochy, Chorwacja, Grecja, Portugalia, Hiszpania - tam z pewnością czeka na Ciebie ciepłe morze, dużo Słońca i pyszne jedzenie. Każdy chociaż raz w życiu powinien się wybrać na taki urlop. Zwłaszcza, że nie jesteś skazany na korzystanie w oferty biura podróży - wystarczy z odpowiednim wyprzedzeniem zarezerwować bilet tanich linii lotniczych, sprawdzić ofertę hoteli lub prywatnych apartamentów (serwis airbnb), na miejscu warto wypożyczyć samochód i można z pełną swobodą poznawać dany region - podstawowa znajomość języka angielskiego wystarczy, naprawdę. Wbrew pozorom takie wakacje wcale nie muszą być bardzo drogie, mogą wyjść nawet taniej, niż te nad naszym polskim, zimnym morzem. Jak wypożyczyć samochód?Czasami zachodzi potrzeba wypożyczenia samochodu. Powody mogą być różne, na przykład daleki wyjazd gdzie nie opłaca się jechać własnym samochodem. Dlatego tak popularne są wypożyczalnie w okolicach lotnisk. Bo właśnie wypożyczenie samochodu kiedy się przyleciało z odległego kraju jest najlepszym sposobem na uzyskanie pełnej mobilności. Poza tym taki samochód ma już pakiet wszelkich ubezpieczeń wiec nie trzeba się niczym martwić. Samochód dostaniemy wyczyszczony, odświeżony i sprzątnięty. Zwykle również umyty. Do tego większość wypożyczalni dysponuje nowymi autami lub prawie nowymi. Tak więc w takim układzie można się cieszyć nowym, wypucowanym autkiem za relatywnie niewielkie pieniądze.Costa Del Sol, kilka faktów:Costa del Sol (pol. Słoneczne Wybrzeże) ? region turystyczny w Andaluzji (Hiszpania), obejmujący wybrzeże śródziemnomorskie między Gibraltarem a przylądkiem Cabo de Gata. Znajduje się tu wiele znanych kąpielisk morskich: Marbella, Torremolinos, Benalmádena, Málaga, czy Nerja. Na znacznej części długości (ok. 180 km) wybrzeża znajdują się zabudowania - hotele, ośrodki wypoczynkowe, rezydencje. Plaże w dużym procencie kamieniste, część wybrzeża skalista, choć można również spotkać dobrze utrzymane, piaszczyste plaże. W pobliżu Nerja znajdują się jaskinie Cueva de Nerja. Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Costa_del_Sol\nDużo słońca, ciepło, morze i pyszne jedzenie - Hiszpania!WypożyczalniaUrlop w Hiszpanii - co zobaczyćWymarzony urlop w tym roku? Zobacz gdzie pojechać i co zwiedzićPołudnie EuropyCosta del Sol - dla tych, co kochają morzeHiszpania dla turystów - o atrakcjachPora na wakacje - może Hiszpania?Marzysz i ciepłym kraju na wakacje? Jest bliżej niż myślisz!Idealnie wakacje nie istnieją? Hiszpania!Południe - idealny kierunek na urlopDlaczego wakacje życia warto spędzić w HiszpaniiMarzenia o urlopie w Andaluzji - co zobaczyćPołudnie - idealny kierunek na urlopO atrakcjach w AndaluzjiUrlop w Hiszpanii - co zobaczyćKraj, w którym są wszystkie atrakcje? HiszpaniaWaakacjeeeeeee - o HiszpaniiZbliża się lato - a ty gdzie wyjeżdżasz?Costa del Sol - dla tych, co kochają morzeUrloooooop - wypocznij w HiszpaniiMarzenia o urlopie w Andaluzji - co zobaczyćO atrakcjach w AndaluzjiZanim pojedziesz do Hiszpanii, zobacz dlaczego naprawdę wartoZanim pojedziesz do HiszpaniaKraj, w którym są wszystkie atrakcje? HiszpaniaDlaczego wakacje życia warto spędzić w HiszpaniiDestynacje urlopowe - co zobaczyć w HiszpaniiDestynacje wakacyjne - o atrakcjach HiszpaniiCosta del Sol - wybrzeże, które może Ci wiele zaoferować


Informacje regionalne - Gmina Poraj\nGmina Poraj - Informacje regionalne\nJesteś tutaj: Start / Ochrona środowiska / Ochrona powietrza / Informacje regionalne\nPowietrze na Śląsku:\nW związku z występującymi na obszarze województwa śląskiego wysokimi i bardzo wysokimi poziomami stężeń pyłu zawieszonego Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Katowicach wydał oficjalną informację dotyczącą głównych przyczyn złej jakości powietrza w województwie śląskim.\nWskazuje ona wprost na emisję z indywidualnego ogrzewania budynków mieszkalnych, czyli tzw. „niską emisję” (nazywaną tak ze względu na niską wysokość kominów, z których emitowane są zanieczyszczenia). Szkodliwa emisja związana jest przede wszystkim ze spalaniem paliw kiepskiej jakości, w bardzo wielu przypadkach w starych piecach o złych parametrach energetycznych, powodujących niecałkowite spalanie\ni powstawanie dużej ilości dymu emitowanego przez komin. W okresie sezonu grzewczego jakość powietrza jest zła przez większą część czasu na terenie prawie całego województwa śląskiego (przekroczenia normy rocznej dla pyłu zawieszonego wynoszą 40 µg/m3), szczególnie w strefach zabudowy mieszkaniowej\nw małych i średnich miejscowościach, jak również w większych miastach w rejonach starej zabudowy wielorodzinnej (tzw. familoki). W mniejszym stopniu na złą jakość powietrza w naszym otoczeniu wpływa emisja przemysłowa (tzw. punktowa) oraz transport (emisja liniowa).\nPył powoduje negatywne skutki zdrowotne dla każdego z nas, ale grupami ludności w szczególności narażonymi na drażniące działanie pyłu zawieszonego są osoby: cierpiące z powodu przewlekłych chorób serca (zwłaszcza niewydolność serca, choroba wieńcowa) i układu oddechowego (astma, przewlekła choroba płuc), osoby starsze oraz dzieci.\nGłównym celem Uchwały nr V/36/1/2017 Sejmiku Województwa Śląskiego z dnia 7 kwietnia 2017 r. w sprawie wprowadzenia na obszarze województwa śląskiego ograniczeń w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw jest poprawa jakości powietrza w regionie, która przekłada się na stan zdrowia\ni jakość życia mieszkańców. Sama uchwała nie zakazuje spalania węgla czy drewna, tylko złych jakościowo paliw. Od chwili jej wejścia w życie nie można stosować węgla brunatnego, mułów i flotokoncentratów oraz biomasy stałej o wilgotności powyżej 20 procent.\nWięcej o Uchwale antysmogowej można poczytać tutaj.\nProgram Ochrony Powietrza:\n„Program ochrony powietrza dla terenu województwa śląskiego mający na celu osiągnięcie poziomów dopuszczalnych substancji w powietrzu oraz pułapu stężenia ekspozycji” jest aktualizacją Programu przyjętego przez Sejmik Województwa Śląskiego uchwałą Nr IV/57/3/2014 z dnia 17 listopada 2014 roku. Potrzeba aktualizacji wynika wprost z ustawy Prawo ochrony środowiska, która wskazuje na konieczność opracowania aktualizacji Programu ochrony powietrza co 3 lata w przypadku, gdy nadal notowane są przekroczenia norm jakości powietrza. Kluczową rolę dla skutecznej realizacji działań naprawczych wskazanych w Programie odgrywa podjęta przez Sejmik Województwa Śląskiego w 2017 roku uchwała\nw sprawie: wprowadzenia na obszarze województwa śląskiego ograniczeń w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw.\nNadrzędnym celem aktualizacji Programu Ochrony Powietrza jest opracowanie działań naprawczych, których realizacja doprowadzi do poprawy jakości powietrza, co w konsekwencji spowoduje ograniczenie niekorzystnego wpływu zanieczyszczeń powietrza na zdrowie i życie mieszkańców województwa śląskiego. W trakcie prac nad aktualizacją dokumentu zweryfikowano zaplanowane i realizowane dotychczas działania naprawcze oraz opracowano katalog działań korygujących. Analizy oparto na aktualnych danych wejściowych, uwzględniono nowe uwarunkowania prawne, finansowe i organizacyjne oraz doświadczenia płynące z realizacji poprzednich Programów.\nWięcej o Programie Ochrony Powietrza można przeczytać tutaj.\nPlan Działań Krótkoterminowych stanowi integralną część Programu Ochrony Powietrza przyjętego dnia\n18 grudnia 2017 (data wejścia w życie: 11 stycznia 2018 roku) i odnosi się do działań w zakresie ograniczenia skutków i czasu trwania przekroczeń oraz zmniejszenia ryzyka wystąpienia przekroczeń w zakresie występujących w danej strefie przekroczeń poziomu alarmowego, dopuszczalnego lub docelowego substancji w powietrzu. Jest aktem prawa miejscowego.\nWięcej o Planie Działań Krótkoterminowych można przeczytać tutaj.\nWięcej na temat najnowszych wiadomości dotyczących ochrony powietrza na terenie województwa śląskiego można znależć tutaj.


Fratelli croci Fajka talamona texture 0.4 by paolo croci briar italy, promocja 2021 - znajdz-taniej.pl\nFratelli croci Fajka talamona texture 0.4 by paolo croci briar italy promocja 2021\npiękna i okazała fajka wrzoścowa wytworzona i sygnowana poprzez Paolo Croci w słonecznej Italii.\npowiększająca się ku górze główka z ręcznie stworzonym zdobieniem utrzymana została w naturalnej,\nciepłej barwie wrzośca. Palenisko dość pojemne bez prekarbonizatu będzie wymagało nieco więcej uwagi.\nUstnik akrylowy z wrzoścową wstawką przypasowany do wymiennych filtrów o średnicy 9mm.\nNa uwagę zasługuje naturalny, nieregularny rim oraz bogate usłojenie wrzośca Flame Grain,\nwidoczne pomimo charakteru wykończenia. Fajka zapakowana jest w pokrowiec, a także pudełko producenta.\ndł. - 15,5 cm\nwys.komina - 5,0 cm\nFajki „Fratelli Croci" są tworzone poprzez Paolo & Gianni Croci w mieście Mantova, Lombardia.\n„Fratelli Croci" jest firmą rzemieślniczą a fajki które wychodzą spod ich dłoni, są niepowtarzalne.\nOznacza to, że właściciel fajki Croci ma coś zupełnie unikatowego i awangardowego.


Browar&Restauracja Tumska 13 - TumskaNova\nBrowar&Restauracja Tumska 13\nNowo otwierane restauracje na Starówce wydają się być czytelnym sygnałem i dowodem na zapowiadający się renesans tej, do niedawna nieco zapomnianej przez płocczan, handlowo-usługowej części naszego miasta. W grudniu ”Piccantino” na Synagogalnej, wcześniej Caffe & Bistro, Manufaktura Czekolady czy Słodko-Zakręcone to niezaprzeczalnie dobry prognostyk oraz szansa na ożywienie i powrót Tumskiej i Starówki do „gry o klienta”.\nCzy kojarzycie Drodzy Czytelnicy adres Tumska 13? Tak, to właśnie tam przez wiele lat znajdowały się restauracje MR Smarty's czy nieodżałowany Sphinx a ostatnio sklep Tiger. Teraz w tym miejscu, kilka dni temu otwarty został nowy lokal Browar&Restauracja TUMSKA13.\nZałożyli go znani w Płocku restauratorzy, którzy od lat, na płockiej Starówce, prowadzą z powodzeniem inne znane marki: restaurację Antrykot oraz naleśnikarnię Krepsiaki.\n„Dzięki nowoczesnej aranżacji, przy współudziale płockiej stolarni artystycznej HardWoodDesign udało nam się stworzyć przytulne, industrialne wnętrze, w którym każdy będzie czuł się komfortowo. Wykorzystując duże doświadczenie w branży gastronomicznej oraz dzięki znakomitym kucharzom chcemy, aby nasi goście wracali do nas w poszukiwaniu nowych smaków” - zachęca Pani Joanna Wysocka-Masajada, menadżer ds. marketingu lokali,\nW ofercie nowej restauracji znajdują się śniadania, popołudniowe lunch'e, dania główne, makarony, burgery, pizza, zupy, sałatki, desery. Tumska 13 będzie też doskonałą propozycją zarówno na spotkanie biznesowe, przyjęcie rodzinne, jak i romantyczną kolację, czy wieczorne spotkanie "przy piwku". Oprócz oferty stricte gastronomicznej planowane są także ciekawe wydarzenia kulturalno-muzyczne.\nA propos piwa – „Zamierzamy serwować gościom nasze rzemieślnicze piwa z Tumskiej 13. Na nie jednak trzeba troszeczkę poczekać.. Do ich realizacji będziemy wykorzystywać najlepsze lokalne i zagraniczne składniki, planujemy także poszukiwać nowatorskich receptur. Pojawi się u nas między innymi piwo z wędzonego słodu, z owoców leśnych, czy też z dodatkiem miodu i imbiru. A tymczasem będziemy proponować naszym gościom piwa produkowane wg naszych receptur” - zachęca Piwowar browaru.\nNiezaprzeczalnym atutem tego miejsca jest także duży, nowy parking dla samochodów, znajdujący się na tyłach lokalu, z którego mogą skorzystać także goście restauracji.\nW imieniu Browaru&Restauracji TUMSKA13 zapraszamy Państwa do nowego lokalu, a płockim przedsiębiorcom życzymy powodzenia.


Avast antywirusy dla domu | Porównaj wersje i pobierz antywirus\nDarmowy Free Antywirus\nAntywirusy dla firmy\nAvast Business Small Office\nAvast Patch Managment\nAvast Business Remote\nAvast dla Linux\nClean Up Premium\nBlog dla Partnerów Avast\nLogowanie w portalu Dystronet.pl\nAVG PC TuneUp Multidevice\nAVG Breach Guard\nPobierz właściwą wersję programu Avast\nNie wiesz, którą ochronę wybrać? Jeden rzut oka na poniższą tabelę pomoże Ci znaleźć najlepsze rozwiązanie dla Twoich potrzeb.\nZgodność z systemami Windows 11, 10, 8.1, 8, 7\nPremium Security, jedno urządzenie\n157,00 zł /rok\nPremium Security, wiele urządzeń\n217,00 zł /rok\n284,12 zł /rok\nBlokuj wirusy i inne złośliwe oprogramowanieZaawansowane funkcje sztucznej inteligencji blokują podejrzane działania w czasie rzeczywistym. Jeśli któryś z 400 milionów naszych użytkowników natrafi na nieznane wcześniej zagrożenie, szybko przekażemy remedium wszystkim naszym użytkownikom, by zapewnić im ochronę.\nWykrywaj wirusy, ransomware i inne zagrożenia w czasie rzeczywistym.\nWyszukuj luki w zabezpieczeniach sieci Wi-FiFunkcja Kontrola Wi-Fi wykrywa luki w zabezpieczeniach domowych i publicznych sieci Wi-Fi (np. niezabezpieczone sieci, słabe hasła do routera, intruzów korzystających z Twojej sieci itp.). W przypadku znalezienia problemu pomożemy Ci go rozwiązać.\nDemaskuj intruzów i luki w zabezpieczeniach sieci.\nZabezpiecz swoje hasłaAvast Passwords chroni wszystkie Twoje hasła i dane kart kredytowych, korzystając z jednego hasła głównego. Hasła są wpisywane automatycznie, kiedy chcesz zalogować się na stronie lub zrobić zakupy online.\nUmieść hasła w sejfie i loguj się jednym kliknięciem.\nUnikaj fałszywych stron i kupuj bezpieczniejFunkcja Weryfikacja stron zapewnia ochronę przed hakerami próbującymi wykraść ustawienia DNS (Domain Name System) routera i przekierować Cię do fałszywych stron.\nZapobiegaj wykradaniu haseł i danych bankowych.\nBezpiecznie uruchamiaj podejrzane aplikacjeFunkcja Środowisko testowe umożliwia otwieranie podejrzanych plików w bezpiecznym środowisku, zanim pozwolisz, by zostały uruchomione na komputerze, gdzie mogłyby wyrządzić szkody.\nUruchom dowolną aplikację w środowisku testowym, aby sprawdzić, czy jest bezpieczna, zanim uruchomisz ją na komputerze.\nBlokuj hakerów za pomocą zaawansowanej zapory ogniowejFunkcja Zapora ogniowa blokuje hakerom dostęp do Twojego komputera, monitorując i kontrolując cały ruch przychodzący i wychodzący.\nPowstrzymaj hakerów przed włamaniem się na Twój komputer i wykradnięciem danych.\nUzyskaj dodatkową ochronę przed ransomwareFunkcja Osłona przed ransomware uniemożliwia zarówno oprogramowaniu ransomware, jak i niezaufanym aplikacjom zmienianie, usuwanie i szyfrowanie plików w chronionych folderach.\nChroń swoje prywatne zdjęcia i pliki, uniemożliwiając hakerom ich zaszyfrowanie.\nZabezpiecz się przed szpiegowaniem przez kamery internetoweFunkcja Osłona kamery internetowej nie pozwala niezaufanym aplikacjom na nieautoryzowany dostęp do Twojej kamery internetowej. Dzięki temu zawsze wiesz, kto na Ciebie patrzy.\nPowstrzymaj nieznajomych przed podglądaniem Cię przez kamerę internetową.\nTrwale niszcz poufne plikiFunkcja Niszczarka danych wielokrotnie nadpisuje pliki danymi pozbawionymi znaczenia, a następnie je usuwa. Uniemożliwia to odzyskanie informacji z plików. Jest to szczególnie przydatne, jeśli zamierzasz sprzedać komputer.\nBezpiecznie usuwaj pliki, by mieć pewność, że nikt ich nie odzyska.\nAutomatycznie aktualizuj aplikacjeAutomatyczna aktualizacja oprogramowania wyszukuje w trybie online aktualizacje najpopularniejszych aplikacji na Twoim komputerze i instaluje je automatycznie, zapobiegając występowaniu luk w zabezpieczeniach.\nMinimalizuj zagrożenia bezpieczeństwa dzięki automatycznym aktualizacjom aplikacji.\nZainstaluj na wszystkich swoich urządzeniachNasza subskrypcja na wiele urządzeń jest idealna dla miłośników gadżetów lub rodzin — umożliwia zainstalowanie programu na maksymalnie 10 urządzeniach.\nZaawansowana ochrona nawet dla 10 urządzeń (komputery PC i Mac, urządzenia z systemem Android i iOS)\nObejmuje Avast Cleanup Premium Avast Cleanup Premium Nowoczesna optymalizacja i oczyszczanie komputera 119 zł wartości — uwzględnione w ofercie!\nUsuwaj ukryte niepotrzebne pliki, zwalniaj miejsce na dysku i przyspiesz działanie komputera.\nObejmuje Avast SecureLine VPN Avast SecureLine VPN Szyfrowanie połączenia internetowego jednym kliknięciem 199 zł wartości — uwzględnione w ofercie!\nZaszyfruj połączenie internetowe, aby przeglądać strony bezpiecznie i anonimowo.\nObejmuje Avast Passwords Premium Avast Passwords Premium Więcej niż menedżer haseł. To całodobowa ochrona Twoich kont. 99 zł wartości — uwzględnione w ofercie!\nOtrzymuj ostrzeżenia o wykradzionych hasłach i loguj się w witrynach internetowych jednym kliknięciem.\nOchrona w liczbach\nJeśli chodzi o zabezpieczenia, więcej osób na całym świecie ufa firmie Avast niż jakiejkolwiek innej firmie. To oznacza lepszą ochronę dla nas wszystkich. Powód jest prosty. Widzimy i reagujemy na więcej danych od większej ilości użytkowników, więc możemy sprawić, aby Twoja ochrona była lepsza.\n400+ milionów klientów\nNajczęściej pobierane oprogramowanie\nNajczęściej kupowane oprogramowanie zabezpieczające\nAntywirus o najmniejszym wpływie na wydajność komputera\nChcesz sprzedawać Avast?\nCORE - Dystrybutor Avast w Polsce\nStrona oficjalnego dystrybutora Avast. CORE działa od 2001 roku, jest producentem i dystrybutorem oprogramowania komputerowego, rozprowadzanego przez siatkę ponad 1300 resellerów.\nBlog dla partnerów CORE


Ostrzeżenie GIS z 28.04: „Parówki z szynki Kraina Wędlin Nature”, 250 g. Czy masz to w domu? | Echo Dnia Świętokrzyskie\nNewsroom 360 28 kwietnia 2021, 17:20\nWykrycie bakterii Listeria monocytogenes w jednej partii produktu „Parówki z szynki Kraina Wędlin Nature”, 250 g Główny Inspektorat Sanitarny\nOstrzeżenie GIS 28.04: „Parówki z szynki Kraina Wędlin Nature”, 250 g\nW wyniku działań urzędowych Państwowej Inspekcji Sanitarnej w jednej partii produktu „Parówki z szynki Kraina Wędlin Nature”, 250 g, wykryto bakterie Listeria monocytogenes.\nWykrycie bakterii Listeria monocytogenes w jednej partii produktu „Parówki z szynki Kraina Wędlin Nature”, 250 g\nMateriał oryginalny: Ostrzeżenie GIS z 28.04: „Parówki z szynki Kraina Wędlin Nature”, 250 g. Czy masz to w domu? - Polska Times\nNowe ostrzeżenie GIS z 2.06. Czy masz to w domu?\nNowe ostrzeżenie GIS z 28.05. Czy masz to w domu?\nGIS ostrzega: Sos czosnkowy (17.05)