Dlaczego to właśnie przemysł filmowy i telewizyjny znalazł się w centrum akcji #metoo?\nFot. Jeffrey, cc, flickr.com\n15 listopada 2017 25 sierpnia 2019\n– Miałyśmy takiego kolegę, który lubił łapać dziewczyny za tyłki. Zawsze znalazł jakiś sposób, żeby do ściany cię przycisnąć. Przeszkadzało mi to, ale on był wydawcą, on rządził.\nGłośna akcja społeczna #metoo, w ramach której kobiety opowiadają historie o tym, jak były molestowane, zaczepiane i obrażane, choć zaczęła się od znanego amerykańskiego producenta filmowego Harveya Weinsteina, już dawno wyszła poza branżę medialną. Warto się jednak zastanowić, dlaczego to właśnie przemysł filmowy, telewizyjny czy szerzej – kreatywny znalazł się w samym środku tej burzy. I dlaczego powinno nas to martwić?\nJuż w latach 60. ubiegłego wieku, kiedy nastąpił masowy rozwój telewizji, feministki zaangażowały się w krytykę instytucji medialnych oraz tworzonych przez nie i reprodukowanych treści. Systematycznie dokumentowały dyskryminację kobiet, zbierały dowody na seksizm, krytykowały role płciowe i „mit piękna”. Nie dążyły do włączenia kobiet w istniejący system – chciały go zmienić. Czy odniosły sukces? Na razie raczej nie.\nMłodzi, piękni, kreatywni\nW książce Narodziny klasy kreatywnej, nazywanej czasem „biblią kreatywności”, Richard Florida podkreśla, że najważniejszym i niezbędnym zasobem, by odnieść sukces w tej branży, są talent i kreatywność. Jej pracowników rzekomo łączy niechęć do sztywnych i przestarzałych ograniczeń, w postaci np. umowy o pracę czy stałych godzin pracy. Gillian Ursell, przez lata związana zawodowo z BBC, jako jedna z pierwszych krytykowała takie podejście. W swoich badaniach wykazywała, jak obietnica pracy z pasją, możliwości spełnienia, samorealizacji i pokusa sławy stały się podstawą wyzysku pracowników. Pomimo licznych głosów, że powstające w tej branży miejsca pracy są niskiej jakości, Unia Europejska nadal opiera swoją politykę rozwojową na „kreatywności”, uparcie wierząc w hasła, które brzmią niczym slogany reklamowe, w stylu „ludzka kreatywność stanowi kapitał praktycznie nieograniczony”.\nKobiety nie dążyły do włączenia ich w istniejący system – chciały go zmienić. Czy odniosły sukces? Na razie raczej nie.\nTymczasem sposób, w jaki zarządza się pracą w mediach, i warunki tej pracy są bardzo istotnym elementem nie tylko w dyskusji o niezależności mediów i demokracji. Ma to również bardzo duże znaczenie dla bezpieczeństwa pracowników tej branży, w tym bezpieczeństwa seksualnego (według szacunków ONZ i Komisji Europejskiej kobiety stanowią ok. 40% pracujących w przemyśle kreatywnym).\nTak zwany projektowy model pracy dla pracowników oznacza skrajną niepewność, konieczność bycia wiecznym wolnym strzelcem, czyli zatrudnienie na kontraktach, bez umowy od pracę. A przechodzenie od projektu do projektu to nie tylko brak możliwości przewidzenia poziomu swoich zarobków czy permanentna rekrutacja i konieczność stałego negocjowania swojej pozycji w sieci skomplikowanych układów (producentów, menadżerów, operatorów). To również „bulimiczny” charakter pracy – nigdy się jej nie odmawia, nawet jeśli udział w realizacji kolejnego projektu przekracza już możliwości fizyczne danej osoby. Nie wiedząc, kiedy i skąd przyjdzie kolejne zlecenie, przyjmuje się wszystkie propozycje. Na wszelki wypadek. Z tego powodu okresy bardzo intensywnej pracy przeplatają się z okresami mniej intensywnymi lub okresami w ogóle bez pracy. Bywa, że praca dosłownie zagraża życiu pracowników. Zdarzyło się już, że pracownicy telewizji byli wynoszeni z niej na noszach.\nChoć dominująca opowieść na temat branży kreatywnej podkreśla, że obowiązuje w niej merytokracja, jest to dalekie od rzeczywistości. O wiele większe znaczenie ma sieć kontaktów osobistych: coraz częściej nie jest ważne, co wiesz, ale kogo znasz.\nNajwięksą zmianą, jaka zaszła w polskich mediach po transformacji ustrojowej, był właśnie oferowany pracownikom telewizyjnym rodzaj zatrudnienia. Przed 1989 r. większość dziennikarzy pracowała na etacie. Dwadzieścia lat później prawie 60% dziennikarzy telewizyjnych pracuje już na tzw. kontraktach, czyli albo mają jednoosobowe firmy, albo pracują na umowach o dzieło. W ramach „ekologii projektowej” wszystkie osoby zaangażowane w produkcję telewizyjną: dostawcy, scenarzyści, ekipa techniczna, współpracownicy, są „wynajmowani” tylko na czas trwania projektu. Umowy o dzieło podpisywane są nawet z dziennikarzami pracującymi regularnie, np. przy programach informacyjnych. Tak zorganizowany rynek musi rodzić patologie.\n„Wilcze prawo” szefa\nJedną z nich jest chwalona przez wielu „nieformalność” tej pracy. Dotyczy ona również rekrutacji i oznacza wprost, że pracę dostaje się po tzw. znajomości. Jeśli takowych się nie posiada, zawsze można próbować darmowych czy nisko płatnych staży, na które, jak wiadomo, nie wszystkich po prostu stać.\nPozycja szefa, od którego zależy bardzo kruche „być albo nie być” wszystkich pozostałych osób, daje mu/jej wyjątkowe możliwości. Każdy nowy kierownik „oczyszcza” swój zespół – pracownicy często nazywają to jego „wilczym prawem”, tłumacząc, że nowa kadra zarządzająca nie wie przecież, komu można zaufać, a wśród pracowników mogą być „protegowani” poprzedników. Zasady, na których ktoś traci pracę albo staje się dumnym członkiem nowego zespołu, nie są przejrzyste. W krajach takich jak UK mówi się nawet o zinstytucjonalizowanym rasizmie i elitaryzmie w mediach. Branża telewizyjna jest zdominowana przez młodych, głównie białych mężczyzn z klasy średniej, wykształconych w prywatnych szkołach, takich jak Oxford czy Cambridge.\nTaki sposób organizacji pracy sprzyja autorytarnej kulturze („pan każe, sługa musi”), tworząc solidny fundament dla dyskryminacji, mobbingu i molestowania seksualnego. Jeśli twoje wejście do branży zależy od tego, „czy masz kogoś, kto spojrzy na twoje CV”, nie powinny dziwić sytuacje, o których w moich badaniach opowiadała Marta, starsza specjalistka w newsroomie, od 33 lat związana z telewizją:\nJest takie przeświadczenie wśród młodych dziewczyn, które przychodzą do pracy, że w telewizji to pracę należy sobie jakoś załatwić […]. Było mnóstwo dziewczyn, jedna z nich zadała mi pytanie wprost: „Czy to prawda, że żeby u Was dostać pracę, to trzeba się przespać z szefem”? Powiedziałam jej, że absolutnie nie, nikt [tak] pracy nie dostanie, [bo] on nie ma takiej możliwości! „Ale on wysyłał jej w nocy esemesy”. Skąd to się wzięło? […] To jest obrzydliwe.\n„Raz da i już gwiazda”\nKrążące po korytarzach różnych mediów opowieści o „rekrutacji” poprzez esemesy i plotki „łóżkowe” sprawiają, że pozycja kobiet w tej branży pozostaje słaba. Zresztą od początku istnienia telewizji funkcjonował stereotyp „raz da i już gwiazda” (pisała o tym np. Irena Dziedzic, sławna w okresie PRL-u dziennikarka i prezenterka). Dla kobiet rozpoczynających pracę wiąże się to z koniecznością zmierzenia się z kulturą organizacyjną, w której ich „być lub nie być” wciąż – w powszechnym mniemaniu – zależy od tego, czy mają „protektora”. Na pytanie, co ma największy wpływ na karierę kobiet w telewizji, w 2014 r. 54% mężczyzn i 41% kobiet biorących udział w badaniu wskazywało na wygląd i „łóżko”:\nW 90% łóżko, to, czy dadzą dupy za przeproszeniem… Takich sytuacji jest dużo, ale jest też sporo dziewczyn, które sobie nie pozwalają, mimo że dostają takie propozycje. Nie oszukujmy się.\nList do TVN i KRRiT: Przemoc domowa to nie żart\nTakie podejście nie tylko utrudnia nowo przybyłej kobiecie zdobycie szacunku zespołu, do którego dołączyła, ale też naraża ją na niechciane zaczepki czy molestowanie seksualne. Charakterystyczne w „plotkach łóżkowych” jest również to, że tylko kobiety są w nich postrzegane jako strona wykorzystująca. Z pięćdziesięciu osób, z którymi przeprowadziłam wywiad, zaledwie kilka zwróciło uwagę, że wykorzystywanie pozycji zawodowej przez mężczyzn do „uwodzenia” młodych kobiet (w tym aspirujących dziennikarek) jest nie tylko oczywistym łamaniem prawa. To jawne nadużywanie władzy przez mężczyzn.\nBlaski i cienie nieformalności\nMedia to świat zdominowany przez męskie poczucie humoru i męski sposób bycia. Kobiety pracujące w mediach używają różnych taktyk, które mają zapewnić im równe traktowanie. Jedne mówią o „twardym tyłku”, inne o byciu niedostępną albo o sianiu wśród współpracowników strachu. Taktyki te mają jedną wadę: nie sprzyjają budowaniu relacji, tak ważnych, by uczestniczyć w kolejnych „projektach”. Jak wykazali Leung Wing-Fai, Rosalind Gill i Keith Randle, którzy przeprowadzili rozmowy z ponad 100 pracownikami przemysłu filmowego i telewizyjnego w Wielkiej Brytanii, zaufanie i swoboda w kontaktach z innymi są warunkiem zatrudnienia w projektowym modelu pracy. Skoro tylko od nas zależy, z kim będziemy pracować, wybieramy tych, z którymi czujemy się swobodnie. Jak ta swoboda może wyglądać w praktyce, doskonale już wiemy. Kampania #metoo dostarczyła nam mnóstwo dowodów.\nW takiej atmosferze zgłaszanie molestowania staje się nie tyle niemożliwe, ile ryzykowne. Jeśli kobieta zdecyduje się na taki krok, nie ma żadnej gwarancji, że rozstrzygnięcie „sporu” będzie dla niej korzystne. W zależności od tego, jak silnie umocowany jest oskarżony, skarga albo może „zaginąć” w biurokratycznej maszynie instytucji, albo obrócić się przeciwko osobie oskarżającej. Jeżeli kobieta zostanie uznana przez przełożonych za osobę „sprawiającą problemy”, jej kariera w branży może być bardzo krótka.\n„Donoszenie” na kolegów jest bardzo niemile widziane, a solidarność wśród członków zespołu jest ważniejsza niż komfort psychiczny poszczególnych kobiet. W branży, w której każdemu uparcie przypomina się, jak łatwo go wymienić, składanie skarg jest obciążone wysokim ryzykiem. Jak to ujęła Kamila z moich badań (nie zdecydowała się zgłosić molestowania): „Jeszcze nieraz po tym samym korytarzu się przeturlamy, tych samych ludzi znamy”. Zgłoszenie molestowania może również skutkować przypięciem kobiecie łatki „kochanki szefa”; również dlatego kobiety nie chcą być kojarzone z tym „problemem”:\nNie zgłosiłam tego, bo nie mam na to ochoty i nie chcę być kojarzona z takim czymś. Bo wiadomo, że to później miałoby swoje „życie”. Nie chcę być oceniana przez taki pryzmat […]. Ofiara się wstydzi, chociaż nic nie zrobiła” (Zuzanna, siedem lat w telewizji, starsza specjalistka w newsroomie).\nRekrutacja i reputacja\nPraca „od projektu do projektu” oznacza, że praktycznie wszyscy pracownicy w tej branży poddawani są permanentnej rekrutacji. Celnie określa to zjawisko popularne w branży powiedzenie „Jesteś tak dobra/y jak Twój ostatni news/zlecenie/projekt”. By wziąć udział w kolejnych zadaniach, niezbędna jest dobra reputacja. W przypadku kobiet „reputacja” bardzo często odnosi się po prostu do tego, czy i w jakich okolicznościach uprawiają seks. Konserwatywny, patriarchalny pogląd przedstawicieli „twórczej” i „nowoczesnej” branży, że kobieta „powinna się dobrze prowadzić”, może dziwić. Jest to jednak dla mężczyzn łatwy sposób utrzymywania przewagi nad kobietami.\nW czasach, gdy konkurencja w mediach jest coraz większa i gdy staje do niej coraz więcej kobiet, niszczenie „reputacji” pozwala na wyeliminowanie ich z gry. Biorąc pod uwagę, że stanowiska decyzyjne są zdominowane przez mężczyzn, jest to „metoda” bardzo skuteczna. Przekonała się o tym np. Natalia, starsza specjalistka w newsroomie, od pięciu lat związana z telewizją, która do pracy w Warszawie przyjechała z jednego z oddziałów terenowych telewizji. Na pytanie, czy spotkała się z molestowaniem/dyskryminacją w telewizji, Natalia odpowiedziała:\nTak. W oddziale miałyśmy takiego kolegę, który lubił łapać dziewczyny za tyłki. Zawsze znalazł jakiś sposób, żeby do ściany cię przycisnąć […]. Przeszkadzało mi to, ale on był wydawcą, on rządził […]. Jak poczuł się zagrożony, bo ja zaczęłam coraz więcej robić, nawet prowadzić jakieś programy, to po prostu przestał być dla mnie miły i zaczął mi robić „koło pióra” […]. Jak przyjechałam do Warszawy, dowiedziałam się, że poważnie pracował nad tym, żebym miała reklamę odpowiednią. Chodził i opowiadał, czasami prawdziwe rzeczy, czasami wyssane z palca. Czasami wyolbrzymione, a wszystkie dotyczyły tylko i wyłącznie mojego życia prywatnego […]. Nigdy nie dotyczyły pracy, nie dotyczyły tego, że komuś coś zrobiłam, oszukałam, nie. Tylko z kim sypiam […]. On gdzieś miał poczucie tego, że jestem na tyle mocną osobowością, że mogę w telewizji coś znaczyć i może kiedyś będę konkurencją dla niego. I myślę, że to z tego wynikało. Próbował mnie utemperować, a że nie miał innego sposobu, to robił ze mnie dziwkę.\nSzczuka: Nasze #metoo to góra, która urodziła mysz\nCoaching nie pomoże\nProblemów mediów nie rozwiąże się, wmawiając kobietom, że muszą być bardziej pewne siebie, albo przy pomocy popularnej mantry o „włączaniu się” kobiet do gry. Dopóki system ten tworzy „nietykalnych przywódców stada”, a pozostałym daje wybór: albo się podporządkujesz, albo odejdziesz, przemysł kreatywny będzie pęczniał od patologii i korupcji. A biorąc pod uwagę, że projektowy model zarządzania pracą staje się coraz popularniejszy również w innych branżach, możemy się niestety spodziewać, że #metoo jeszcze nie raz nas zbulwersuje.\nGreta Gober – dr kulturoznawstwa, badaczka gościnna Centrum Badań Genderowych, Uniwersytet w Oslo, członkini zarządu Międzynarodowego Stowarzyszenia Kobiet w Radiu i Telewizji (www.iawrt.org), autorka raportu dotyczącego m.in Polski Równość płci i sprawiedliwość społeczna w mediach publicznych.


maj 2021 – Polska Szkoła Surfcastingu\nSpotkanie plażowe – komunikat nr 3\nPosted on 19 maja, 2021 9 czerwca, 2021 by Andrzej\nPotwierdzamy miejsce spotkania. Miejsce zbiórki w sobotę 22 maja o godzinie 8:45 na parkingu BAR Trzecie Molo w Ustce (Bar Trzecie Molo Uroczysko 4A, 76-270 Ustka, Polska). Link poniżej https://g.page/bartrzeciemolo?share\nW nawigacji wpiszcie Bar Trzecie Molo i dotrzecie na miejsce bezproblemowo.\nW maju jak w raju, czyli o tym jak upolować bałtyckiego bociana\nPosted on 18 maja, 2021 11 marca, 2022 by Andrzej\nSezon belonowy rozkręca się na dobre i postanowiłem skreślić kilka zdań, aby podzielić się z Wami moimi doświadczeniami, z połowu tej wyjątkowo sportowej ryby. Materiał przygotowałem także z myślą o naszym II spotkaniu plażowym i naszych uczestnikach, bowiem spodziewam się, że dominującą rybą naszego spotkania, będzie właśnie belona.\nMaj to moja ulubiona pora w bałtyckim kalendarzu, a belona zawsze przyprawia mnie o pozytywny dreszczyk emocji. Kwitnie rzepak, a to zawsze nierozłączny znak świadczący o tym, że belona jest już pod brzegiem, żeby odbyć swój doroczny taniec godowy.\nMuszę się szczerze przyznać, że jeszcze do niedawna, maj kojarzył mi się głównie, z początkiem sezonu szczupakowego. Mieszkałem wtedy w Warszawie i czekałem na pierwsze sygnały nadchodzącej wiosny. To był sygnał, do rozpoczynającego się majowego sezonu szczupakowego, na który czekałem cały rok.\nJak to w życiu zwykle bywa, wszystko co dobre, jest dziełem przypadku. Dziełem przypadku, zamieszkałem nad morzem. Całkiem przypadkiem, zawitałem kiedyś w maju, nad brzeg Bałtyku. Upolowałem wtedy, swojego pierwszego „bociana morskiego” i wpadłem po uszy! Od czasu, kiedy złowiłem pierwszą belonę, szczupaki odeszły na plan dalszy. Wiadomo, ”stara miłość nie rdzewieje” i lubię „pomęczyć” zębate, ale widok majowego „dziobaka”, zawsze przyprawia mnie, o szybsze bicie serca.\nW związku z tym, iż z biegiem lat, moje łowienie belon ewoluowało – w inną niż spinningową stronę – chciałem się podzielić z Wami doświadczeniami, w mojej ulubionej metodzie połowu tej ryby, czyli morskiej gruntówce.\nZmieniający się klimat i ocieplenie Bałtyku spowodowały, że belony możemy łowić z powodzeniem od końca kwietnia do września. Przy sprzyjającej pogodzie, zdarza mi się je łowić, nawet na początku października.\nIm bardziej zagłębiałem się w tajniki łowienia belon na spinning, tym bardziej „bolały” mnie wszelkie ograniczenia „pogodowe” tej metody. Metoda gruntowa nie ma w zasadzie żadnych ograniczeń, a widok brań belony, na szczytówkach wędek plażowych, jest spektakularny. Zaś hol belony jest pełen ucieczek, zwrotów akcji, odjazdów, śrub, wyskoków nad wodę. Belona, swoją budową jest stworzona, do wyjątkowo szybkiego pływania, walki. Nie odpuszcza do ostatniej chwili.\nZ końcem kwietnia i początkiem maja, belony przypływają w okolice brzegu, żeby odbyć swój doroczny taniec godowy. W szukaniu najlepszej miejscówki, pomoże nam obserwacja wody i widok spławiających się ryb. Strefy dna z dużą połacią roślin i glonów, będą najlepszymi miejscówkami.\nZ reguły, najlepsze wyniki połowu osiągniemy rano i wieczorem przy słonecznej pogodzie. Zachmurzenie, a zwłaszcza mgła, powoduje z zasady, odsuwanie się żerujących ryb w ciągu dnia od brzegu. Choć nie zdarza się to zawsze i wszędzie. Co ciekawe, belony wcale nie boją się falowania, pod warunkiem, że w strefie przybrzeżnej nie tworzy się tzw. „betoniarka” z ogromną ilością unoszącego się piachu. Przy ładnej pogodzie, w szczególności rano i wieczorem szukajmy ryb blisko brzegu. Niemal „pod nogami”.\nW kwestii niezbędnego wyposażenia, nie wykraczamy poza typowe minimum. Obowiązkowy zestaw, obejmuje zwykłe podpórki pod wędki, albo stojak plażowy lub też sztyce.\nPrzy ładnej pogodzie i nikłym falowaniu, można się pokusić o stosowanie zwykłych feederów lub wędzisk karpiowych. Kołowrotki dopasujcie w tym przypadku, do typu używanej przez Was wędki. Nie muszą być to kołowrotki, czysto dedykowane do łowienia z plaży.\nZ kilku – głównie praktycznych powodów – używam wędzisk typowo plażowych (o długości co najmniej 4.10m i ciężarze wyrzutowym ponad 120g), które dają sporą wszechstronność, w świetle zmieniającej się pogody i silnego falowania, a także konieczności dalszego zarzucenia przynęty.\nGrubość żyłki dopasowuję zawsze do panujących warunków. Przy ładnej pogodzie i stosunkowo daleko żerujących rybach stosuję żyłkę 0.18mm. Przy cięższych warunkach, idę w grubość (max.0.25mm), ale tu trzeba wykazać się wyczuciem. Zbyt gruba żyłka przy silnym uciągu i falowaniu, może spowodować zbyt silne znoszenie zestawu.\nStosuję też plecionki, których grubość nie przekracza 0.13 mm. Belona lubi ruch przynęty, ale ruch kontrolowany. Do końca linki głównej, każdorazowo dowiązuję koniczny przypon strzałowy, dopasowany swoją początkową średnicą do średnicy głównej (od 0.18-0.25mm do 0.50-0.60mm w swojej najgrubszej części). W przypadku połowu feederem lub karpiówką, możecie nie montować przyponu strzałowego, jeżeli będziecie łowić blisko, z zastosowaniem lekkich ciężarków.\nDo połowu, wykorzystuję kilka typów klasycznych zestawów. Zazwyczaj z jednym trokiem bocznym (zakończonym jednym haczykiem) , choć muszę przyznać, że maj to także wyjątkowo dobry czas na połów płastug, w którym – zgodnie z przepisami – możemy wykorzystywać zestawy dwuhaczykowe (z dwoma trokami bocznymi). Nasze polskie przepisy odstają wyjątkowo od przepisów europejskich i światowych i wymagają dogłębnych zmian, bowiem całkowicie niezrozumiałe jest stosowanie zestawów z dwoma trokami bocznymi tylko w połowie płastug. Belona jest bardzo częstym przyłowem – także w połowie płastug – w połowie których stosujemy zestawy z dwoma trokami bocznymi. Zgodnie z przepisami belonę złowioną na zestaw dwuhaczkowy, jesteście zobowiązani wypuścić. Z drugiej strony wszyscy wiedzą, że nie jest takim prostym wypuszczenie do wody belony w dobrej kondycji w przypadku, gdy głęboko połknęła przynętę. W takim przypadku zalecam nie męczenie ryby i gdy nie możecie uwolnić ryby z haczyka „bezkolizyjnie” proponuję odcięcie żyłki i natychmiastowe wypuszczenie ryby.\nW mojej ocenie nakaz stosowania zestawów z jednym trokiem bocznym (jednym haczykiem) w połowie wszystkich ryb z wyjątkiem płastug jest wyjątkowo niefortunny. Wyjątkowo ogranicza możliwości połowu w warunkach połowu czysto sportowego. Rozumiem przepisy, ale we wszystkim trzeba się kierować logiką zdrowym rozsądkiem.\nO zestawach na belony, i ich budowie napiszę w odrębnym tekście. To co najważniejsze – to trok boczny w zestawach belonowych które stosuję ma długość od 70cm nawet do 300cm. Troki kończe haczykami typu Aberdeen w rozmiarze nr 6.\nW budowie zestawów trzeba uwzględnić zastosowanie pływaków, bo belona lubi lekko unoszącą się przynętę. Stada belon, które bardzo aktywnie patrolują toń, biorą świetnie z okolic dna jak i z toni. Dysponując dwoma wędkami, zawsze stosuję dwa różne typy zestawów, dopasowane do charakterystyki dna oraz głębokości i umieszczam je w zupełnie dwóch rożnych miejscach.\nPo kilku, owocnych sesjach połowowych, zmieniam zestawy na nowe. I nie jest to tylko kwestia tępych haczyków, ale także samych zestawów, które po kilku energicznych holach belon, tracą z reguły, większość swoich właściwości. Ulegają ponadnormatywnemu obciążeniu, skręceniu, zwichrowaniu. Kolejne połowy „sfatygowanymi” zestawami zawsze – wcześniej czy później – kończą się ich poplątaniem.\nNie zgodzę się do końca z teorią, że w przypadku połowu gruntowego – dla belony najważniejszy tylko i wyłącznie ruch. Nie neguję, że często obserwujemy brania przy podciąganiu, lub też sciąganiu przynęt, bo belona jest świetnym wzrokowcem. W związku musimy łowić bardzo aktywnie…. ale głównie w świetle umiejętności „czytania wody” i umieszczenia zestawu dokładnie tam, gdzie żerują belony. Ta umiejętność jest kluczem do sukcesu, bowiem nawet aktywne podciąganie zestawu, w strefie gdzie belon nie ma, nie przyniesie pożądanego efektu.\nJeżeli myślicie, że belona połakomi na tzw. byle co, to grubo się mylicie. Jakość przynęty ma kluczowe znaczenie. Przekonałem się o tym wielokrotnie, zamieniając „padlinę” na coś wyjątkowo świeżego. Brania pojawiały się natychmiast! Nie powiem, wprawiło mnie to kilkakrotnie w osłupienie, bo nie spodziewałem się, aż tak spektakularnego efektu. Od tej pory całkowicie zmieniłem strategię przygotowania, przechowywania, a także dbania o „kondycję” przynęt. W połowie belon wykorzystuję najczęściej kawałki lub fileciki z tubisów lub dobijaków, a także filety z innych ryb (w tym śledź, makrela, belona), które dodatkowo przytwierdzamy do haczyków przy użyciu elastycznej nitki.\nMyślę, że my wędkarze, zbyt często o tym zapominamy o tym, że jakość przynęty jest kluczowa, skupiając się za bardzo nad „błyskiem” wędziska i kołowrotków i innych „bajerów”. Tracimy z oczu to, co jest tutaj najistotniejsze. W naszych działaniach, powinniśmy dużo uczyć się od ryb. Być szybcy jak belona. Przebiegli jak bałtycki leszcz oraz myślący i odchodzący od utartych schematów, jak morska troć?\nPo zacięciu „bociana” koniecznie zachowajcie zimną krew. Nie panikujcie i nie siłujcie się. Pozwólcie rybie powalczyć i jak już znajdzie się blisko brzegu, lądujcie ją wyślizgiem na bałtyckim piasku. Żadnych podbieraków! Dajemy rybie szansę do samego końca. Przy silniejszym falowaniu, postarajcie się zgrać „wyślizg” z nadchodzącymi falami. Bocian będzie pięknie i „bezboleśnie” surfował na szczycie fal , a woda wykona za nas większość pracy.\nMam szczerą nadzieję, że po przeczytaniu moich wskazówek, chociaż trochę uda się Was „zarazić bocianim wirusem”. Jeżeli nie w maju, to przyjeżdżając na urlop w sezonie wakacyjnym, koniecznie zabierajcie ze sobą wędki. Jakie by nie były.\nA tych wszystkich, którzy chcieli by zobaczyć jak łowi się belony w praktyce, jak wygląda belonowy zestaw, jak założyć prawidłowo przynętę, zapraszam w najbliższą sobotę tj.22 maja br. na II spotkanie na bałtyckiej plaży. Zapisy już zakończone, ale będziecie mogli na miejscu podpatrzeć najlepszych wędkarzy plażowych w Polsce,w tym członków Kadry Sportowej PZW w wędkarstwie brzegowo-plażowym. Szczegółów szukajcie na FB Kadry i szkoły i na naszej stronie www.\nZ pozdrowieniami Trener Kadry\nOpr. Andrzej Jaw Esox\nPosted in Aktualności Tagged bałtycki bocian, belona, Kadra PZW Surfcasting, Polska Szkoła Surfcastingu, Robex, spotkanie plażowe, Sunset, wędkarstwo plażowe\nSpotkanie plażowe – komunikat nr 2\nPosted on 17 maja, 2021 17 maja, 2021 by Andrzej\nPrzed spotkaniem, każdy z łowiących uczestników musi dokonać opłaty za wędkowanie w morzu – jeżeli takowej nie posiadacie. Wszystkie detale pod linkiem https://girm.gov.pl/rybolowstwo-rekreacyjne (strona www>> Główny Inspektorat Rybołówstwa Morskiego w części – informacje dla wędkarzy);\nUbierzcie się ciepło na tzw. „cebulkę” i weźcie koniecznie coś przeciwdeszczowego, przeciwwiatrowego. W przypadku prognoz deszczu nieprzemakalne buty i koniecznie okrycie na głowę;\nKanapki i termos z ciepłą herbatą każdy zapewnia we własnym zakresie;\nW trakcie spotkania, będą do dyspozycji grille. Proponujemy zabrać ze sobą kiełbaskę i pieczywko oraz musztardę, ketchup. Zjemy wspólnie posiłek;\nBądźcie punktualni – w związku z tym, że program jest napięty musimy zacząć zgodnie z harmonogramem. Harmonogram spotkania na stronie FB Kadry PZW i Polskiej Szkoły Surfcastingu, a także na stronie www Szkoły;\nJeżeli macie własny plażowy sprzęt (wędki i kołowrotki) zabierzcie ze sobą;\nPrzepisy wędkarstwa morskiego w pigułce: https://girm.gov.pl/wskazowki-praktyczne-oraz-odpowiedzi-na-pytania-najczesciej-zadawane-nam-przez-wedkarzy\nSzczegóły dojazdu i dokładne miejsce spotkania ukażą się w odrębnym komunikacie w dn. 19-05-2021.\nSpotkanie plażowe komunikat nr 1\nPosted on 14 maja, 2021 14 maja, 2021 by Andrzej\nCzas szybko płynie – mamy już maj – więc wielkimi krokami zbliża się czas naszego spotkania.\nSpotkanie rozpoczniemy w sobotę 22 maja o godzinie 8:45. Postarajcie się przybyć punktualnie i trochę wcześniej.\nRAMÓWKA spotkania dostępna jest na profilach FB Kadry i Szkoły.\nA teraz garść wprowadzających informacji.\nMiejsce spotkania potwierdzimy odrębnym komunikatem na początku przyszłego tygodnia. Jeżeli jedziecie z daleka szukajcie noclegu w Ustce. Bowiem najprawdopodobniej spotkamy się na jednej z usteckich plaż;\nW następnych dniach opublikujemy niezbędnik uczestnika – jak się przygotować logistycznie i praktycznie;\nWszystkich zapisanych uczestników prosimy o wysłanie finalnego potwierdzenia swojego udziału na numer telefonu kom: 669 990 783. W smsie podajemy imię i nazwisko. Brak przesłanego potwierdzenia do dnia 19.05.2021 będzie skutkowało skreśleniem z listy uczestników.\nNa plażę zapraszamy wszystkich bez wyjątku. Jednak opiekę praktyczną i merytoryczną będziemy mogli roztoczyć – z przyczyn logistycznych – tylko nad zapisanymi.\nBędzie świetna okazja do tego, żeby podpatrzeć najlepszych sportowców i wędkarzy plażowych w Polsce – uczestników Mistrzostw Świata – członków Kadry plażowej Polskiego Związku Wędkarskiego.\nDodatkowych informacji szukajcie na profilu FB Kadry https://www.facebook.com/Polska-Szko%C5%82a-Surfcastingu-102665875013726 oraz FB Szkoły https://www.facebook.com/Polska-Szko%C5%82a-Surfcastingu-102665875013726\nZ pozdrowieniami Andrzej Jaworek – Trener Kadry plażowej wraz z Kadrowiczami\nPosted on 10 maja, 2021 by Andrzej\nW sobotę 24.04.2021 razem z Grzegorzem i Szymonem odwiedziliśmy naszą sztandarową miejscówkę w Ustce. Pogoda była bardzo niepewna. Wiał silny Pn. wiatr i były pewne obawy czy da się łowić. Ok. godz. 7:00 byliśmy już na miejscu i ku naszemu zdziwieniu okazało się że warunki są wręcz sprzyjające. Fala do ok. 0,6m i delikatny uciąg.\nTego dnia naszym głównym celem były płaskie. Jako pierwsze w wodzie wylądowały zestawy\nz krótkimi ok. 20cm trokami zakończonymi, pojedynczą różową kulką pływającą. Ciężarki oczywiście świecące w kolorze żółtym oraz pomarańczowym. Haczyki uzbroiliśmy w śledzia oraz tubisy.\nNa brania nie trzeba było długo czekać. Pierwszą płaską wyholowałem po 5 min od podania zestawów, następnie w przeciągu kilku minut Grzegorz złowił piękna grubą flądrę.\nDo Szymona także uśmiechnęło się szczęście i na jego stanowisku pojawiły się ładne płaskie.\nPo upływie 1.5h brania całkowicie ustały nie było nawet „puknięcia” nie pomagała zmiana zestawów czy odległości. Po godzinie ciszy zmiana taktyki – zacząłem łowić bardzo blisko brzegu w odległości ok. 20m. Zestawy z dłuższymi trokami ok. 35cm, zakończone plastikową- fosforyzującą, seledynową kulką okazały się strzałem w przysłowiową „10-kę”. Zaciekawione płaskie gryzły każdą podaną przynętę.\nPodczas sesji dzięki uprzejmości www.ecofishing.pl miałem okazję przetestować kolejną ciekawą propozycję firmy SUNSET tj. Oceana Revolution Surf Power 420 do 250g.\nWędka doskonale wykonana z dbałością o każdy szczegół. Leki, reaktywny i smukły blank ok. 19mm daje nieprawdopodobną przyjemność w trakcie łowienia. Podczas holu na kiju wyraźnie czuć każda zacięta rybę. Wędzisko najlepiej ładuje się ciężarkami w zakresie od 110g do 160g i podczas rzutu potrafi „wybaczać” błędy techniczne. Co jest niewątpliwym atutem dla tych którzy rozpoczynają swoją przygodę na plaży.\nBardzo dobry kij dla każdego, zarówno dla początkujących jak i zaawansowanych Surfcastingowców. Osprzęt oczywiście FUJI oraz wykonanie z wysoko modułowego grafitu, czynią ja bezkonkurencyjną propozycją w tym przedziale cenowym.\nJa z Grzegorzem zakończyliśmy łowienie ok. godzi 11:30. Pomimo przerwy w braniach, udało mi się wyholować 10 fląder. Grzegorz złowił 5 ryb. Szymon został do ok. 14:00 i wyholował 9 fląder.\nNa tą chwilę na wybrzeżu środkowym sezon na płaskie w pełni lecz z niecierpliwością wyczekujemy chwili kiedy pojawią się pierwsi „belonowi zwiadowcy”.\nZ tego co na dzień dzisiejszy donoszą nam nasi wywiadowcy sezon na belony rozpoczęty. Tak więc kolejna relacja w toku!\nTekst i zdjęcia: Paweł Przewrocki\nPosted in Aktualności, Relacje znad wody\nZapraszamy na kolejny radiowy wywiad\nPosted on 6 maja, 2021 7 października, 2021 by Andrzej\nZapraszamy serdecznie na kolejną audycję na antenie Radio Gozdawa – jednego z głównych partnerów Polskiej Szkoły Surfcastingu. Polecamy dzisiejszą rozmowę z Trenerem Kadry PZW – Andrzejem Jaworkiem\nPosted in Aktualności, Wywiady Tagged Ecofishing, Kadra PZW Surfcasting, Polska Szkoła Surfcastingu, Radio Gozdawa\nWstęp do ćwiczeń w technice OTG – materiały


Praca nauczyciela i doradcy na platformie Moodle – kurs dla zaawansowanych\nkadra kierownicza, dyrektorzy i wicedyrektorzy placówek doskonalenia nauczycieli, doradcy metodyczni, nauczyciele konsultanci, specjaliści z placówek doskonalenia nauczycieli, dyrektorzy placówek oświatowych, nauczyciele bibliotekarze z bibliotek szkolnych, nauczyciele bibliotekarze z bibliotek pedagogicznych, nauczyciele publicznych centrów kształcenia ustawicznego, nauczyciele centrów kształcenia praktycznego, ośrodków dokształcania i doskonalenia zawodowego, szkół prowadzących kształcenie zawodowe, szkół dla dorosłych\nKurs jest przeznaczony dla nauczycieli, którzy posiadają podstawową wiedzę i umiejętności pracy na platformie Moodle.\nPodczas kursu uczestnicy zdobędą zaawansowane umiejętności pracy na znanych i nieznanych składowych platformy Moodle. Będą wykonywali ćwiczenia praktyczne, pracując zdalnie – indywidualnie i grupowo. Uzyskane wiedza i doświadczenie pozwolą na szersze stosowanie wybranych składowych platformy Moodle, przeznaczonych do realizacji wyszukanych zadań edukacyjnych. Uczestnicy kursu będą potrafili dostosowywać je do określonych wymagań metodycznych i swoich potrzeb.\nudział max 2 osoby z jednej placówki.\nplatforma e-learningowa ORE\nAndrzej Brzozowski (tel.: 22 345 37 13, e-mail: andrzej.brzozowski@ore.edu.pl).\nUczestnicy wypełniają formularz rekrutacyjny. Po sprawdzeniu spełnienia warunków formalnych wypełnionych formularzy oraz kolejności zgłoszeń, komisja rekrutacyjna rekrutuje uczestników na kurs. Wszystkie osoby biorące udział w rekrutacji otrzymują maila z informacją o wyniku rekrutacji.\nOsoby zrekrutowane na kurs, otrzymują w mailu link do zalogowania się na stronę kursu.\nKurs jest intensywny. Osoby uczestniczące w kursie będą wykonywać określone zadania, ćwiczenia i inne aktywności w 4 jednotygodniowych modułach. Orientacyjny czas przewidziany na pracę własną osób biorących udział w kursie to 80 godzin dydaktycznych (po 20 godzin na realizację każdego z czterech modułów).\nKurs jest realizowany w całości zdalnie.\nUczestnicy, którzy ukończą kurs, otrzymają stosowne zaświadczenie o ukończeniu kursu w możliwym najkrótszym czasie.\nSzkolenie realizowane będzie od 26.06 do 23.07.2017 r.


eBook Edukacja mobi epub w sklepie TaniaKsiazka.pl\neBook Edukacja mobi epub\n"Edukacja" to książka wesoła z wierzchu i smutna w środku. Podczas lektury wybuchałem śmiechem, a potem robiłem się markotny - uświadamiałem sobie, co tak mnie rozbawiło. Są tu Polacy, Polska, nasze lęki i nadzieje. Warto o nich przeczytać.\nMalcolm XD - najbardziej nieznany człowiek w Polsce, legenda rodzimego internetu. Twórca past o Patologu, Paulinie i psie, Borach Tucholskich oraz kultowej historii o starym fanatyku wędkarstwa, która doczekała się nawet ekranizacji. Na papierze zadebiutował "Emigracją", która z miejsca stała się bestsellerem i zdobyła uznanie krytyków.\nISBN wersji papierowej: 9788328080614\neBook Kartkówki. Edukacja polonistyczna i matematyczna. Klasa 1 pdf\nKsiążka zawiera zbiór różnorodnych ćwiczeń z języka polskiego i matematyki dla pierwszoklasistów. Jest podzielona na części: Będę ładnie pisać, Liczę sylaby i głoski, Piszę i czytam, Rozpoznaję samogłoski, Rozpoznaję samogłoski i spółgłoski, Rozpoznaję litery, głoski i sylaby, Poprawnie piszę...\neBook Kartkówki. Edukacja polonistyczna i matematyczna. Klasa 3 pdf\nKsiążka zawiera zbiór różnorodnych ćwiczeń z języka polskiego i matematyki dla trzecioklasistów. Jest podzielona na części: Wiem, kiedy napisać "ó", a kiedy "u", Wiem, kiedy napisać "rz", a kiedy "ż", Wiem, kiedy napisać "ch", a kiedy "h", Wiem, kiedy napisać wielką literę, Rozpoznaję rzeczowniki,...\nWe współczesnym świecie obserwujemy fakt zacierania się różnic pomiędzy czasem wolnym a czasem, w którym człowiek spełnia swoje powinności. Stąd pojawia się trudność metodologiczna kategoryzacji, definicji i przed¬miotu badań związanych z praktyczną analizą czasu wolnego1. Czas pracy i wypoczynku...\n7,56 zł 10,67 zł Do koszyka dodaj do schowka\neBook Edukacja antyterrorystyczna. Konieczność i obowiązek naszych czasów pdf\nAutorzy przyjęli konwencję FAQ (ang. Frequently Asked Questions) -- najczęściej zadawanych pytań. Z opracowania dowiemy się zatem, jak działają terroryści, a więc poznamy taktyki, techniki i metody działania stosowane przez ugrupowania terrorystyczne. Kim jest terrorysta -- kto może zostać...\n35,44 zł 54,90 zł Do koszyka dodaj do schowka\neBook Edukacja Jutra. W poszukiwaniu formuły współczesnej edukacji pdf\nTransformacje systemowe oraz przemiany społeczno-ekonomiczne w każdym okresie funkcjonowania społeczeństwa, a tym bardziej w dobie społeczeństwa wiedzy, wiążą się z reformami edukacyjnymi. Każda reforma w edukacji wyłania nadzieje jej twórców i realizatorów na lepsze jutro oraz satysfakcję po...


Wrzesień, 2010 | Z pasją w sercu...\nO blondynce, która jeździła na gapę.\nOpublikowano 28 września 2010 Autor: a.\nJakiś czas temu doszłyśmy z Mirą do wniosku, że Yves Rocher zszedł na te przysłowiowe psy! Otóż wniosek ten nie jest jednak do końca słuszny. Kilka dni temu nabyłam bowiem drogą kupna żel pod prysznic wyżej wymienionej marki… I teraz chcę się „prysznicować” najlepiej kilka razy dziennie, a jeszcze lepiej bezustannie! Jest to żel na bazie afrykańskich ziaren kakaowca, więc w moim ukochanym kanonie zapachowym. A co do Yves Rocher, może po prostu znalazł się w cieniu innych producentów?\nA teraz o blondynce, która jeździła na gapę. Czasem mi się to zdarza. Zdarza się na przykład wtedy, gdy muszę przejechać jeden lub dwa przystanki, a cena biletu równa się cenie dobrego loda, albo kawy z automatu na dworcu centralnym. Dwa euro piechotą nie chodzi, prawda? Konsekwencje jednak są lub bywają i prędzej czy później trzeba je ponieść. Pierwsza konsekwencja w postaci mandatu za jeżdżenie na gapę U-Bahnem po Hamburgu do dzisiaj zalega w pamiątkach z tego pięknego miasta. Inna konsekwencja w postaci podobnego mandatu ale wlepionego nie mnie, a mojej torbie podróżnej (rzekomo za dużej) została uregulowana. W Zielonej Górze ponoć nie odpuszczają! W Warszawie zawsze się upiekło. Zresztą później jakoś już wyskubałam to 2, 20! I zastanawiałam się do wczoraj, jaka będzie konsekwencja z jeżdżenia na gapę w Niderlandii. Przyznam szczerze, że wolę nie wiedzieć, ale wyboru nie miałam. Na gapę jeździłam i wcale nie dlatego, że mi żal tych dwóch euro. Bilet dzielnie dzierżyłam za każdym razem w dłoni, tylko w tramwaju kasownika nie mogłam nigdy znaleźć. A zapytać ciężko i nijak. Właściwie nawet nie wiem, jak jest kasownik po holendersku! Zaraz sprawdzę. I wczoraj nagle olśnienie! Jest! Duży! Czerwony! Stoi sobie w ziemię wlepiony na przystanku! Zatem trzeba skasować przed wejściem do tramwaju! Od wczoraj nie jeżdżę na gapę! Uf! Jeden stres mniej.\nTymczasem nazbierało się sporo materiału do nauki… Zatem do końca tygodnia ciii… Klapki na oczy i uczę się.\nOpublikowano 27 września 2010 Autor: a.\nZamyślił się poranek czule. W domu, którego ponure mury przytulają się do siebie i szepcą do ucha tkliwe słówka. W domu, w którym nieśmiałe ciągle światło stawia pierwsze, nieudolne jeszcze kroki. W domu z oknami na dzisiejszy dzień. Ktoś chce może kawę? Herbatę? Najpierw maile do najbliższych. Kilka słów na dzień dobry. Radio śpiewa. Na dworze ulewa i wiatr roztańczony. Plany na dzisiaj? Żadne. A jakże tak można bez planu? Można, nie można, a żyć jakoś trzeba. Wszystko przemija i tak po swojemu. Raz zachwyca, a innym razem tak boli.\nNowy dzień. Nowy tydzień… Oby nas nikt nie gonił. I obyśmy sami nie gonili.\nOpublikowano 26 września 2010 Autor: a.\nMoja mama też zawsze tak robi jak ma coś do napisania. O północy parzy kawę, siada i pisze do rana. Zazwyczaj jednak śpi kilka godzin przed. Potrafi położyć się o dwudziestej i te trzy, czy cztery godzinki sobie spokojnie pospać. Ja mam podobnie tylko bez tego „pospania sobie”. Właśnie zaparzyłam kawę i zanim zabiorę się za zadania domowe na jutro napiszę parę słów, żeby się rozpisać, albo żeby odłożyć odrabianie zadań jeszcze troszkę na później. Wszystko przez „Jedz, módl się i kochaj”, bo tak mnie pochłonęła ta powieść, że od piątku nic tylko jem, modlę się i myślę, czy ja jeszcze kochać umiem… A zadania odkładam ciągle na później. Dzisiaj dotarło do mnie, że bez tlenu to ja długo nie pożyję, więc wylazłam z nory! A że słonko też zaświeciło, było całkiem przyjemnie. Powłóczyłam się troszkę po Hadze, a skoro miało być i jedzenie i modlenie się odwiedziłam pewną przyjemną knajpkę. Już od jakiegoś czasu miałam na nią ochotę, ale jakoś ciągle nie po drodze mi było! I może nie do końca byłam jednak pewna, czy rzeczywiście chcę tam pójść. A dzisiaj akurat tamtędy szłam. Ot co. Knajpka należy do sieci (niestety), więc dlatego może początkowo miałam mieszane uczucia. Mowa tutaj o „Simply.Bread” (The natural food company). I chyba to „simply” i „natural” mnie ostatecznie przekonały! Zamówiłam danie włoskie, a mianowicie focaccia (wybaczcie, nie wiem, jak to słowo odmienić i czy w ogóle!) z serem z mleka koziego, papryką i orzeszkami piniowymi. Doprawione rozmarynem i świeżą bazylią. Podane na ciepło! Czegoś tak pysznego nie jadłam od naprawdę dawna, a biorąc pod uwagę fakt, że jestem sobie w Holandii, gdzie o coś pysznego naprawdę trudno, owa focaccia była ewenementem smakowym! Na deser zamówiłam macchiato (bez latte, co zdziwiło pana kelnera!) i było to bez wątpienia najlepsze macchiato jakie piłam w życiu. Wszystkie inne macchaiato powinny się zapaść ze wstydu pod ziemię, bo w żaden sposób nie dorównują temu niepowtarzalnemu kremowemu smakowi! Ja chcę jeszcze takie macchiato! W dodatku dostałam dwa stempelki! Tak! Bo to knajpka ze stempelkami! Prawie jak Grycan nasz kochany! 10 stempelków = free cappuccino large! W każdym razie znalazłam sobie „stołówkę”! Pierwszy lokal, który z czystym sumieniem mogę polecić w Den Haag city! Dodam tylko, że „Simply.Bread” pozostaje jednak restauracją śniadaniowo-lunchową oraz kawiarnią. Zatem na kolację ze świecami proszę się tam nie wybierać. Uzupełniając: wystrój biało-czarny, z halogenów kremowe światło. Muzyka chillout, czyli to co uwielbiam w takich miejscach.\nTen jesienny spacer dobrze mi zrobił. Bo znowu trochę się zapomniałam i odeszłam od tego, co prawdziwe. Od nieba i słońca… Od przyrody. Pora na powroty.\nSiadam do wypracowania na jutro! O mein Gott! Znowu na ostatnią chwilę!\nJęzykiem myśli moich.\nOpublikowano 25 września 2010 Autor: a.\nNajgorsze jest to, że jak sobie Coś wymyślę, to nawet jak bardzo Tego nie chcę, bo wydaje mi się, że To zbyt szalone, niemożliwe, nierozsądne, to i tak w końcu To się wydarza. Bo To się zakorzenia i już nie chce odejść. Czy ja mam w sobie etwas Mütterliches? Niektóre kobiety to mają. I to jest to, co sprawia, że zwracam uwagę. A najlepiej jak to Mütterliches idzie w parze z pewnego rodzaju chłodem i dystansem. Kombinacja, która się poniekąd wyklucza? Szwecja? Nie wiem dlaczego Szwecja. I jeszcze nie wiem, co z tą Szwecją. Wymyśliłam. Holandię wymyśliłam trzy lata temu na plaży w Kołobrzegu. To było w maju. A później w pociągu relacji Poznań – Zielona Góra Mira wypowiedziała: „Ej, wyjedź do Holandii. Nauczysz się holenderskiego.” Wyjechałam. Nauczyłam. Odrzucała mnie okładka. Chyba. Stoi u Magdy na półce i kilka razy nawet po nią sięgałam i czytałam, co tam z tyłu napisane. I odkładałam, bo mi się wydawało nieciekawe. Skoro główną rolę gra Julia Roberts to pójdę do kina. A zanim pójdę, to chcę jednak przeczytać. I czytam i się zachwycam. I dlaczego wcześniej nie przeczytałam? Bo okładka taka nieciekawa. „Eat pray love”. A ja z tych rzeczy nic nie mogę na chwilę obecną. Pierwsze w Holandii niemożliwe! Wiadomo, holenderskie pomidory. Pray już dawno nie umiem. W wyniku utraty zdolności koncentracji jest to czynność niewykonalna. Do love, jak do tanga, dwojga trzeba. Choć ja tam sobie po swojemu i tak kogoś love, ale może to nie ma znaczenia, zwłaszcza dla kogoś, więc lepiej to zabić, zniszczyć i wybić sobie z głowy młotem. Jest taka reklama, której podkład muzyczny stanowi „Piotruś i Wilk” Prokofiewa. Do końca życia będzie mi się kojarzyć z „Małym Ptaszkiem”. Panie Boże Drogi! Odwiedź mnie od mojego szwedzkiego pomysłu! Amen. Po okolicy biegają eekhoorny. W życiu nie widziałam aż tylu! Na trawniku przy przystanku zakwitły krokusy! Fioletowe. Wrześniowe. Tylko jakieś zmutantowane. Ogromne! Nigdy nie widziałam aż tak wielkich krokusów. Za dwa tygodnie wakacje! Hura! Idę na spacer, idę sobie daleko.\nJedyny ratunek w kosmosie.\nOpublikowano 23 września 2010 Autor: a.\nCholernie depresyjny czas. Mam ochotę komuś przywalić. Obojętnie komu. Kto pierwszy się nawinie. Odczuwam tak potworne zmęczenie materiału, że chyba powinnam wystrzelić się w kosmos, by odpocząć, skoro „tu” jest to niemożliwe. Jedynie jasny, klarowny cel mnie motywuje, by podnieść się rano z łóżka, a zarazem wszelkie powątpiewania najbliższych w szanse mojego powodzenia działają odwrotnie. Patrząc na to wszystko jak najbardziej racjonalnie sama wątpię. I to jest chyba najgorsze. Tylko, że tak bardzo wierzę zarazem i chcę wierzyć, że nie zmieniam kursu. Cholerny wiatr dmucha w żagle.\nJeśli jednak, któregoś dnia się nie podniosę, to czy ugotuje mi ktoś „rozol”? Bo mam ogromną ochotę zwyczajnie się nie podnieść.\nOpublikowano 22 września 2010 Autor: a.\nTęsknię za domem. Takim w podeszłym wieku. Z siwym wąsem, spojrzeniem spokojnym i mądrym. Pokornym. Tęsknię za domem, który już nie zerka na stary zegar, a spokojnie pali fajkę i gra w szachy. Tęsknię za domem z oknami, za którymi szaleje zima, a śnieg puszysty biały śpi na parapecie w kłębek zwinięty niczym kot przypadkowo wczoraj napotkany. Tęsknię za domem z drzwiami, do których puka gość nieśmiały z bukietem róż w dłoni i uśmiechem od ucha do drugiego. Tęsknię za domem z butelką wina na stole…\nOpublikowano 21 września 2010 Autor: a.\nWieje, wieje. Raz mniej, raz bardziej, ale wieje. I jakoś smutno mi zwyczajnie. Smutno, bo samotnie. I wydaje mi się, że prawie nikt tego nie dostrzega, albo dostrzegać nie chce. Bo każdy patrzy na moją roześmianą twarz, słucha mojego gadania, a ja staram się być i grzeczna i miła i serdeczna, bo jak inaczej? Nikt prawie nie pyta, czy jakoś sobie radzę, czy nie jest mi ciężko tak samej… Częściej pada pełne ironii: „kiedy nowy romansik?”, albo: „znajdź sobie w końcu jakiegoś faceta…”. A mnie przeszywa to do bólu. I odwracam twarz, by nie pokazać łez, by nie pokazać tego jaka jestem słaba. I ktoś mi mówi, że mi nawet zazdrości tej wolności i wolności myśli, swobody bycia i bycia wszędzie, gdzie tylko zapragnę. Swobody mówienia w tych wszystkich językach. Ale jak już ktoś zazdrości to niech położy na swoim talerzu jeszcze trochę samotności. Takiej od zmierzchu do świtu. I jeszcze trochę przez cały dzień. Robię te wszystkie rzeczy, by zagłuszyć jej krzyk. By zapomnieć choć na chwilę. Piszę bloga, który miał być formą dialogu, a pozostaje jedynie nędznym monologiem, bo już się znudziło, bo po co się odezwać? A ja zwyczajnie nawet nie mam z kim pogadać. To takie proste przecież. I absolutnie nie ma znaczenia to, gdzie jestem. Bo, czy byłam tam, czy jestem tu jest dokładnie tak samo. Naprawdę tego nie widzicie moi Drodzy Przyjaciele? Nie widzicie tego, jak bardzo spala mnie samotność? Jak podcina mi skrzydła? Jak pozbawia mnie wiary? Jak sprawia, że się poddaję, że rezygnuję z marzeń? Piszę tu tutaj tak „łopatologicznie”, bo nie wiem, jak to powiedzieć inaczej…\nNie, na co dzień nie jest mi źle. Wręcz przeciwnie. Jestem cudownie szczęśliwa i uszczęśliwiona. Nauczyłam się żyć szczęśliwie. Robię wszystko, co kocham. Poza jednym. Poza kochaniem. I już nawet nie czekam. Nie wierzę. A przyjaciół składam w ofierze… bo złudne to wszystko i ślepe.\nPS. Z dedykacją dla Mojego Najlepszego Przyjaciela.\nfine feathers make fine birds…\nOpublikowano 19 września 2010 Autor: a.\n…czyli jak cię widzą, tak cię piszą. Weszłam dzisiaj rano na wagę i yes yes yes! Uśmieszek pojawił się na mojej twarzyczce. Pożądany efekt już tuż tuż. No prawie, ale co tam! Całe przedpołudnie chodził za mną ten piękny zapach… Ale może od początku. Gdy wczoraj przypadkowo i w tym całym międzyczasie znalazłam się w perfumerii, miałam na sobie chyba najbardziej sexy ciuszki jakie tylko posiadam. Ach! Bo tak mi było nijak przez to, że moje plany szlag trafił, więc postanowiłam chociaż stworzyć pozór, że jest jakoś. Oczywiście do super ciuszków doszedł „obcas stukający”, make-up z tych bardziej drapieżnych i fryz także nienaganny! I było mi bardzo miło, gdy panie ekspedientki sztuk trzy, skakały koło mnie, prezentowały towar, zachwalały, promowały i co tylko! Szczerzyły do mnie ząbeczki, oczkami mrugały i słodkim, melodyjnym głosem zachęcały do zakupu… Niedzielnie rozleniwiona założyłam dzisiaj jeansy i t-shirt, adidasy, włosy w kitę i plecaczek i pojechałam na rybkę. (Uroki mieszkania nad morzem!). Rybka pyszna, ale w głowie zapach i tylko zapach. Ostatni kęs rybeczki i decyzja podjęta. Jadę po perfumy!!! No… może rzeczywiście nie pasowałam ze swoim sportowym image do tej całej ekskluzywnej perfumerii, ale w sumie, nigdzie nie było zakazu wstępu w adidasach. Zanim podeszłam do półeczki z moimi perfumami stanęłam jeszcze chwilę przed Chanelle, później przed Diorem. Spojrzałam na panie ekspedientki, te same co wczoraj. Jednak one z kolei nawet na mnie nie spojrzały. Każda zajęta patrzeniem w sufit, bo w sklepie nie było żadnych innych klientów. Westchnęłam sobie pod nosem, bo zrozumiałam o co chodzi. Żadnej nawet do głowy nie przyszło, że jestem potencjalną klientką. Bo co taka dziewuszka może robić w takiej drooogiej perfumerii? Sięgnęłam po moje perfumy. Ha! Mam! Są prawie moje! Skoczyłam z radości! Jedna z pań ekspedientek się zbudziła. Podeszła do mnie i powiedziała oziębłym tonem: „To nie jest tester!”. Myślałam, że padnę trupem! „O ty mendo!” – pomyślałam! Tak? A że wzięłam do ręki 30 ml spojrzałam jej w oczy i odpowiedziałam: „tak wiem, że to nie jest tester. Proszę mi podać 50 ml.” Podała. Poszłam z nią do kasy. „Zapakować jako prezent, tak?” – znowu ten sam ton. „Nie dziękuję. To dla mnie. Taki drobiazg na poprawę humoru”. W portfelu miałam wyjątkowo sporo kasy, bo nie zapłaciłam jeszcze za szkołę. „Przypadkowo” wszystko mi się wysunęło na ladę, a pani ekspedientce podałam jeden z banknotów jakbym podawała pięć centów…Miałam ochotę dodać: „reszty nie trzeba”… Nie lubię się tak obchodzić z pieniędzmi, bo ciężko na nie pracuję i je szanuję, ale tym razem musiałam. Kobieta spojrzała na mnie bądź co bądź podejrzanie… Życzyła miłego dnia. Ja jej również. No i mam moje perfumy i nadzieję, że tam nie mają prowizji od sprzedaży, bo szczerze mówiąc miałam ochotę wyjść z tej perfumerii i sobie odpuścić… Ale chciałam jej choć trochę utrzeć nosa. Bo małpa jedna paskudna oceniła mnie po … adidasach.\nKara za kłamstewko\nWszystko dlatego, że skłamałam. Bo tak bardzo mi się nie chciało germanizować moich greckich dzieciaczków, że nazmyślałam, że nie mam czasu, bo muszę zająć się moimi dziećmi i lekcje przełożyłam na inny dzień. W perspektywie miałam piękny plan. Wyspanie się, rowerek, a wieczorem „wyjście do ludzi”, a ściślej rzecz ujmując do jednego „ludzia”. Car biegała na swoich mega obcasach już od siódmej więc automatycznie od tej też godziny nie spałam. Na rowerze tak mnie wygwizdało, że jeszcze teraz na wspomnienie tej piętnastokilometrowej przejażdżki trzęsę się z zimna.Wieczór spędziłam naprawdę z dziećmi, gdyż Car i Fr poszli sobie „w pizdu”. Czyli tak jak sobie przepowiedziałam. Dzieci się pochorowały, więc noc spędziłam biegając za nimi do toalety, parząc herbatki i przytulając. Do drugiej obejrzałam dwa thrillery. Gdybym obgryzała paznokcie to pewnie bym obgryzła wszystkie, ale nie mam takiego nawyku. Na szczęście! No i tyle miałam z soboty… W międzyczasie, już nie wiem w którym, odkryłam nowy zapach! Piękne perfumy z piękną ceną… I teraz nie mogę o tych perfumach zapomnieć. Pożądam niemalże. Bardzo pożądam. „Troszkę” niezdrowe takie pożądanie. I grzeszne. Zwłaszcza przy niedzieli. Ale to taki zapach, którym można się otulić, do którego można się przytulić i przy którym można czuć się bezpiecznie, bo wytwarza otoczkę ochronną na cały dzień… Mhm. Bo to zapach dzienny. Delikatny a jednocześnie zdecydowany, czyli moje ulubione 2 w1.\nOpublikowano 17 września 2010 Autor: a.\nWczoraj przeminęło z wiatrem i deszczową kąpielą. Korzystając z czasu wolnego i chwilowego przejaśnienia wyskoczyłam na malutki tour de The Hague. Przejaśnienie okazało się jednak naprawdę tylko chwilowe i ponad godzinę pedałowałam w strugach deszczu. Ba! W strugach ulewy. Pedałowanie zamiast mnie zmęczyć dodało mi tylko „powera” na resztę dnia! Ha ha! No ale doskonale wiemy, że to właśnie tak działa. Poskakałam więc sobie do wieczora, a wieczorem oglądając doktorka zapadłam w niedźwiedzi sen i zbudziłam się dopiero dzisiaj, całkiem niedawno. Dzień zaczął się atrakcyjnie. Siedzimy z Lennem w pokoju i się kłócimy o spodnie. On chce krótkie spodenki, a ja się upieram przy długich. Czyli takie nasze codzienne przekomarzanie. Nagle do pokoju wpada zaaferowany kotlet! Bez majtek (sic!). Bez niczego! Trochę mnie zaskoczył, tak delikatnie mówiąc. I to nie tak, że nie widziałam nigdy nagiego faceta! Pierwszy raz jednak widziałam nagiego kotleta! Teraz mam uraz. Uraz już trwa godzinę. Pewnie zamieni się w traumę. I już mi tak zostanie. Trauma odnośnie kotletów bez majtek. Kiedyś szłam z Flecikiem na spacer. I tak sobie gadaliśmy o likierach kawowych i o rowerach i nagle z okna jednego domu wyskoczył też goły chłop. Ha ha! To było śmieszne. Może „chłopy” tak mają? Jakieś ekshibicjonistyczne potrzeby? Tak dla sportu, od czasu do czasu. Ja tam wolę rower. Bo jak sobie pomyślę…! Lepiej nie! Kawusia?\nPS. Wpis dedykuję Miśce! Co by jej humor poprawić i podnieść na duchu przed sobotą! Pozdrów Bereslau ode mnie! Trzymam kciuki!


Dom na sprzedaż - Lubicz - Krobia - PRT-DS-6018 - 258.00m² - PARTNER NIERUCHOMOŚCI Agnieszka Kuzera\n2 476,74 zł/m2 cena: 639 000 zł\nNowoczesny dom z poddaszem użytkowym !!!\nDom o pow. użytkowej ok 165m2.\nprzestronny salon z kominkiem (ok 36 m2), otwarta kuchnia z jadalnią (ok 20 m2), gabinet, łazienka z kabiną prysznicową\ngaraż 2-stanowiskowy, pomieszczenie gospodarcze, kotłownia\n3 sypialnie, duży pokój kąpielowy oraz pokój rekreacyjny z garderobą nad garażem\nDom wybudowany z porothermu, pokryty dachówką ceramiczną, ocieplony i otynkowany, strop teriva. Ogrzewanie centralne - piec na ekogroszek. W trakcie realizacji instalacja gazu, w tym ogrzewanie.\nTeren ogrodzony - automatyczna brama wjazdowa i garażowa.\nSystem alarmowy w całym budynku.\nDziałka o pow ok 1500 m2 bardzo ładnie zagospodarowana.\nSymbol oferty PRT-DS-6018\nPowierzchnia pokoi 15-25\nNowy dom w Złotorii Pow użytkowa ok 123 m2 Parter: salon z wyjściem na taras, jadalnia, otwarta kuchnia ze spiżarnią, wc, pomieszczenie gospodarcze i garaż Poddasze: cztery sypialnie (jedna z garderobą), duża łazienka, pralnia. Dom w trakcie budowy, stan deweloperski ...


Awm Yerba Santa 10 cm - Naturalne Kadzidło w Pęczku - sklep CzaryMary.pl\nJesteś tutaj: Start Magiczny Dom Kadzidełka Kadzidła na oczyszczenie Yerba Santa 10 cm - Naturalne Kadzidło w Pęczku\nYerba Santa 10 cm - Naturalne Kadzidło w Pęczku\nOpis zioła Yerba Santa 10 cm - Naturalne Kadzidło w Pęczku\nBiała szałwia i yerba santa. Wspaniałe połączenie pobudzające zmysły.\nBiała szałwia to jedno z najświętszych ziół Indian Ameryki Północnej (m.in. Navajo). Palone z intencją wypędzania nieproszonych bytów jak i niskich energii z domostw oraz obejść.\nYerba santa występuje w południowo-zachodnich górach Ameryki Północnej. Rdzenni mieszkańcy Ameryki wierzą, że Yerba Santa neutralizuje negatywną energię, która może być przyczyną wielu chorób. Roślina ta używana była między innymi w leczeniu schorzeń górnych dróg oddechowych.\nYerba Santa nadaje się do obrzędów sprzyjających oczyszczeniu. Palona jest również w celu dodania otuchy i odwagi oraz jako afrodyzjak. Okadzanie mieszkań oraz miejsc przebywania chorych służy oczyszczaniu powietrza, a przy okazji roztacza ciekawy aromat.\nRecenzje zioła Yerba Santa 10 cm - Naturalne Kadzidło w Pęczku - przeczytaj opinie klientów:\nSzczegóły zioła Yerba Santa 10 cm - Naturalne Kadzidło w Pęczku\nKod producenta: SmudgeS-13


Czemu warto spożywać witaminę B?! (Witaminy z grupy B) | KiF - Zacznij od dziś\n27 października 2015 Czemu warto spożywać witaminę B?! (Witaminy z grupy B)\nRodzina witaminy B jest dość duża, dlatego dziś opiszemy aż 8 z nich i pokażemy Wam, dlaczego warto dbać o jej odpowiedni poziom w organizmie. Pamiętajcie, że witamina B to jedna z najbardziej „energetycznych” witamin, zwłaszcza jeśli jesteście aktywni fizycznie.\nZa co odpowiedzialna jest witamina B?\nWitaminy z grupy B są rozpuszczalne w wodzie, co oznacza, że nasze ciało wydala ją wraz z moczem. Jedyną witaminą z tej grupy, która pozostaje w naszym ciele na dłużej jest witamina B12, a to dlatego, że absorbowana jest w jelitach.\nWitaminy z grupy B używają makroskładników do wytwarzania energii działając jako koenzymy – pomocnicze cząsteczki wspomagające reakcje biochemiczne.\nwitaminy B wspomagają układ odpornościowy oraz nerwowy, a także metabolizm energetyczny. Niedobór tej witaminy może zaburzać prawidłowe działanie mięśni czy mózgu.\nSkąd możemy czerpać witaminy z grupy B?\nWitamina B1 (Tiamina) – odpowiada za poprawne działanie układu nerwowego i stymulację mięśni. Jej niedobór powoduje zaburzenia przesyłu impulsów nerwowych. Jej źródłem jest fasola, tuńczyk, wieprzowina, pełne ziarna.\nWitamina B2 (Ryboflawina) – wykorzystuje tłuszcze do procesów energetycznych w połączeniu z węglowodanami. Jej źródłem jest wołowina, ryby, migdały, szpinak, grzyby, baranina oraz ser.\nWitamina B3 (Niacyna) – wspomaga spalanie tkanki tłuszczowe, obniża cholesterol oraz zwiększa procesy energetyczne. Wpływa także na poprawne działanie układu nerwowego. Źródłem witaminy B3 są orzechy, wołowina, kurczak, indyk, ryby i awokado.\nWitamina B5 (Kwas pantotenowy) – tę witaminę, a raczej kwas pantotenowy znajdziemy praktycznie wszędzie. Pełni ona rolę produkcyjną w kwestii energii oraz wspomaga działanie metabolizmu. Zwiększa produkcję czerwonych krwinek i hormonów. Znajdziemy ją m.in.: w słoneczniku, batatach, grzybach, wołowinie, kurczaku, indyku i awokado.\nWitamina B6 (Pirydoksyna) – pomaga tworzyć czerwone krwinki krwi oraz poprawia pracę mózgu. Dba także o wykorzystanie kwasów tłuszczowych na energię. Znajdziemy ją w wieprzowinie, awokado, szpinaku, bananach, wołowinie, indyku, pistacjach i śliwkach.\nWitamina B7 (Biotyna) – pomaga regulować poziom cukru we krwi, oraz zwiększa wrażliwość insulinową. Jej źródłem są jaja, marchew, pomidory, migdały, bataty, cebula i łosoś.\nWitamina B9 (Kwas foliowy) – pomaga obniżać poziom homocysteiny, redukować ryzyko chorób serca, wspomaga produkcję DNA, poprawia przebieg ciąży oraz przyspiesza regenerację i powstawanie nowych komórek. Znajduje się ona w pomarańczach, szparagach, fasoli, brokułach, szpinaku, awokado i sałacie.\nWitamina B12 (Kobalamina) – poprawia prace układu nerwowego, zmniejsza wahania nastroju, wspomaga pracę mięśni, bierze udział w syntezie DNA. Źródła, w których możemy ją znaleźć to serwatka białka, wątróbka, soja, wołowina, przetwory mleczne, ser, małże i jaja.\nZAPISZ SIĘ NA WARSZTATY KIF\nSłowa kluczowe: biotyna, kwas foliowy, niacyna, pirodoksyna, witamina b, witamina B12, witamina b2, witamina B3, witamina B6, witaminy, witaminy z grupy B, zdrowie, źrodła witaminy B


Co mnie uczula – kobiecy blog\nHome / Bez kategorii / Co mnie uczula\nTags: alergia, Testy alergiczne\nRóżnego rodzaju alergie stanowią za współczesną plagę. Z przyczyny określonej alergii może borykać się dość znaczny procent ludności na świecie. Prócz tego duża część schorzeń alergicznych ma nieuleczalną formę, co znaczy, że terapia musi być prowadzona nieustannie. Jak powstaje alergia? Organizm ludzkie, a dokładniej jego układ odpornościowy w sposób nieprawidłowy reaguje na określone czynniki z otoczenia, które zupełnie nie stanowią zagrożenia. Aby określić, co jest alergenem warto jest wykonać test alergiczny. Wizytę w laboratorium warto, by poprzedziła konsultacja ze specjalistą. Wywiad z alergikiem pomaga w doprecyzowaniu, w jakim wymiarze objawia się alergia. Łatwiej będzie też wyselekcjonować typ badania. Trzeba bowiem mieć świadomość, że możemy wyszczególnić co najmniej kilka takowych typów. Lekarz zlecić może: diagnostykę punktową, skórną, wykrywającą zwłaszcza typ czynników alergizujących wziewnych, testy płatkowe czy analizę krwi. Podstawowy test skórny wykonuje się na 20 potencjalnych alergenów. Trzeba przy tym, aby zachować pewne procedury – i to już na tydzień przed diagnostyką. Unikamy w tym okresie leków przeciwalergicznych.\nW dniu wizyty z kolei nie pijemy kawy, nie stosujemy zapachowych kosmetyków, unikamy papierosów, oraz strojów z sztucznych materiałów. Kolejny rodzaj testu – płatkowy – umożliwia zwłaszcza wykrycie alergii kontaktowej. Analiza krwi to najnowocześniejszy rodzaj diagnostyki alergii. Nie wymaga przygotowania. Minusem takiego badania jest jego wysoka cena. Trzeba jednak wiedzieć, iż w przypadku rozpoznawania alergii pacjentom przysługuje refundacja z NFZ.


Klimatyzacja w układach hybrydowych\nZasada działania układu klimatyzacji w samochodach o napędzie hybrydowym jest oczywiście taka sama jak we wszystkich autach. Znaczącą różnicę natomiast stanowi kompresor Denso ES27C. Zasilany napięciem 288V z przetwornicą umożliwiającą pracę sprężarki na zasilaniu z baterii pokładowych samochodu. Rozwiązanie to pozwala na działanie klimatyzacji przy wyłączonym silniku spalinowym. W kompresorze zastosowano ślimakowy zespół sprężania i separator oleju, który pozostawia większość oleju w sprężarce co zmniejsza jego ilość w układzie. Wpływa to znacząco na poprawę wydajności, gdyż olej potrzebny jest sprężarce a nie układowi.\nOlej w kompresorach elektrycznych to ND-OIL 11 i nie ma on nic wspólnego z obecnymi olejami do klimatyzacji!!! Olej ND-OIL 11 posiada właściwości dielektryczne przez co pozwala na pracę uzwojenia silnika kompresora w otoczeniu czynnika chłodzącego. Firmy takie jak Toyota i Lexus ostrzegają przed stosowaniem innych olejów oraz na przestrzeganie odpowiedniej ilości oleju w układzie! W przypadku tych rozwiązań nadmierna ilość może uszkodzić układ. Według informacji producenta nawet 1% oleju innego niż ND-OIL11 podany do układu może prowadzić do uszkodzenia kompresora. Dlatego zalecają serwisowanie układów klimatyzacji w hybrydach osobnymi maszynami serwisowymi, aby nawet najmniejsza ilość innego oleju nie dostała się do układu. W przypadku zastosowania niewłaściwego oleju producenci wymagają wymiany parownika, skraplacza i kompresora. Najbezpieczniejszym postępowaniem przy tych układach jest stosowanie manometrów w trakcie serwisu okresowego. W przypadku nieszczelności czy naprawy układu należy zastosować osobny automat serwisowy.\nJest to o tyle ważna informacja, gdyż obecnie jak Państwo wiedzą, prawie każdy warsztat posiada urządzenie do napełniania klimatyzacji. Pytanie, czy każdy warsztat posiada wiedzę na temat nowych rozwiązań konstrukcyjnych?\nSamo sprawdzenie poprawności działania układu klimatyzacji w hybrydowym układzie napędowym wymaga specjalnego modułu serwisowego. Układ sterowania sprężarką i klimatyzacją jest powiązany bezpośrednio ze sterownikiem EUC (Electronic Control Unit- elektroniczna jednostka sterująca) elektrycznego napędu hybrydowego HEV (hybryd electric vehicle) oraz sterownikiem ECU baterii pokładowych. Sam sterownik ECU kompresora pozwala na regulację prędkości obrotowej od 0 do 8600 obrotów na minutę - więc i sterowanie jego wydajnością, w zależności od ustawionych parametrów na panelu sterowania w kabinie. Diagnozie podlegają również czujniki nasłonecznienia, temperatury i wilgotności. Praca kompresora wpływa również na hybrydowy układ napędowy gdyż dodatkowo zwiększa obciążenie baterii pokładowych. W związku ze znaczną integracją układu klimatyzacji z HEV (elektryczny napęd hybrydowy) ilość komend i błędów generowanych przez układ klimatyzacji jest znacznie większa i różni się diametralnie od spotykanego w zwykłych autach. Dla większości warsztatów przedstawione tu informację to nadal nowinki techniczne choć auta hybrydowe są już na rynku ponad 10 lat.\nZważywszy na fakt, że producenci wprowadzają już nowsze układy klimatyzacji oparte na CO2, nieunikniony jest wzrost wymagań co do poziomu wiedzy i kompetencji serwisantów klimatyzacji.\nJeśli więc jesteście Państwo posiadaczami samochodu o napędzie hybrydowym, by oszczędzić sobie licznych rozterek, zapraszamy na bezpieczny serwis klimatyzacji do naszej stacji HQ SERVICE.\nniedziela, 18, luty 2018 Template designed by LernVid.com


Gromada Rusowo – Wikipedja, wolna encyklopedia\nGromada Rusowo – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latah 1954–1972.\nGromadę Rusowo z siedzibą GRN w Rusowie utwożono – jako jedną z 8759 gromad na obszaże Polski – w powiecie kołobżeskim w woj. koszalińskim na mocy uhwały nr 43/54 WRN w Koszalinie z dnia 5 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotyhczasowyh gromad Rusowo i Kukinia ze zniesionej gminy Ustronie Morskie, obszar dotyhczasowej gromady Gąskowo ze zniesionej gminy Dygowo oraz obszar dotyhczasowej gromady Połomino ze zniesionej gminy Wżosowo w tymże powiecie. Dla gromady ustalono 10 członkuw gromadzkiej rady narodowej.\n1 stycznia 1958 z gromady Rusowo wyłączono wsie Gąskowo i Połomino, włączając je do gromady Dygowo w tymże powiecie, po czym gromadę Rusowo zniesiono, a jej (pozostały) obszar włączono do gromady Ustronie Morskie tamże.\n↑ Uhwała Nr 43/54 Wojewudzkiej Rady Narodowej w Koszalinie z dnia 5 października 1954 r. w sprawie podziału na nowe gromady wojewudztwa koszalińskiego; w ramah Zażądzenia Prezydium Wojewudzkiej Rady Narodowej w Koszalinie z dnia 23 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uhwał Wojewudzkiej Rady Narodowej w Koszalinie z dnia 5 października 1954 r., dotyczącyh reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Użędowy Wojewudzkiej Rady Narodowej w Koszalinie z dnia 27 listopada 1954 r., Nr. 17, Poz. 72, § 5)\n↑ Uhwała Nr 392/54 Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Kołobżegu z dnia 4 października 1954 r. w sprawie ustalenia liczby członkuw gromadzkih rad narodowyh powiatu kołobżeskiego (Dziennik Użędowy Wojewudzkiej Rady Narodowej w Koszalinie z dnia 9 października 1954 r., Nr. 12, Poz. 37)\n↑ Uhwała Nr 30 Wojewudzkiej Rady Narodowej w Koszalinie z dnia 14 listopada 1957 roku w sprawie zniesienia i utwożenia niekturyh gromad w wojewudztwie koszalińskim (Dziennik Użędowy Wojewudzkiej Rady Narodowej w Koszalinie z dnia 12 grudnia 1957 r., Nr. 12, Poz. 56)\nPowiat kołobżeski (1946–1975)\nSiedziba powiatu – Kołobżeg\nChażyno (do 1954)\nKołobżeg (od 1973)\nSławoboże (do 1954)\nWżosowo (do 1954)\nSławoboże (1954 →)\nTę stronę ostatnio edytowano 22 sty 2018, 17:03.


O nas - Polski Miód\nI. T. Szynkaruk\nnr rachunku bankowego: 38 1140 2004 0000 3802 5003 0367 \nadres email: tomaszszynkaruk@wp.pl\nTel 67 2669823 kom 608237928\nPasieka powstała w 2003 roku, więc stosunkowo niedawno, jednak pszczelarskich tradycji w naszej rodzinie mozna sie doszukać od bardzo dawna - dziadek i jego brat byli pszczelarzami, ule odziedziczyli po swoich rodzicach, więc jest to co najmniej cztreropokoleniowa tradycja.\nNasza przygoda z pszczołami zaczęła sie pewnego majowego, niedzielnego ranka w 2003 roku. Przez okno usłyszeliśmy głośny szum, a chwilę po tym na śliwce na naszym ogrodzie uwiązał się nasz pierwszy rój. Wśród znajomych chwalimy sie ciągle, że to nie my wybraliśmy pszczoły, to one wybrały nas :)\nPatrząc z perspektywy czasu, trzeba dojść do wniosku, że tego ranka zmieniło sie nasze życie. Pszczelarstwo stało się jego nieodłączna częścia. Szybko nastąpił rozwój pasieki, spore jak na nasze mozliwości inwestycje finansowe, które wsparte dotacjami UE przyczyniły sie do tego, że dysponujemy teraz ponad 120-to ulową pasieką, nową pracownią pasieczną, spełniającą wymogi UE, wyposażoną w najnowszy sprzęt do pozyskiwania miodu ze stali kwasoodpornej. Jest to gwarancją najwyższej jakości i higieny pozyskiwania i konfekcjonowania miodu.\nInwestujemy też w fachową wiedzę.\nNasze rodziny pszczele każdego roku zimują na trzech stałych pasieczyskach,a w sezonie rozwożone są w różne miejsca, dzięki czemu możemy pochwalić sie szeroką gamą miodów odmianowych. Najczęściej udaje nam sie zebrać miód klonowo-głogowy, z leśnej maliny, z chabra bławatka, rzepakowy, gryczany, gorczycowy, wrzosowy, malinowy. W tym roku poraz pierwszy mamy w sprzedaży miód spadziowy liściasty, z niewielką domieszka gryki.\nOferujemy też do sprzedaży propolis (kit pszczeli) i świece z naturalnego wosku pszczelego.\nWszystkie te produkty pochodzą z naszej własnej pasieki, gwarantujemy więc ich jakość.


Identyk - JustPaste.it\nSpóźniłam się nieco, bo oficjalny dzień nauczyciela już minął. Ale to nic. Mówią, że lepiej późno, niż wcale.\nNiniejsze opowiadanie dedykuje nauczycielowi, który jest w moim sercu do dziś i wszystkim innym nauczycielom obecnym na eiobie.\nProfesor Identyk pracował właśnie nad nowym wynalazkiem. Wprawdzie miał na swoim naukowym koncie wiele nowatorskich projektów, które w mniejszy lub większy stopniu służyły społeczeństwu, które w mniejszym lub większym stopniu rozsławiły jego złe imię, ale ten, nad którym aktualnie pracował, miał być inny niż pozostałe. Miał być wyjątkowy i razić utylitaryzmem po oczach.\nWcześniejsze projekty nie były nigdy szczytem marzeń naukowca. Nie były nawet pagórkiem jego sennych wizji. Bo jak nazwać szczytem wynalazek służący do podcierania tyłka? Jak nazwać szczytem wynalazek, mający na celu pomóc istotą ludzkim w wyciskaniu bobków? No jak? Jak bić pokłony takim gównianym wynalazkom? Profesor pragnął czegoś więcej, miał ambicje, plany. Chciał zrobić wszystkim dobrze, cokolwiek to znaczyło. Wiedział jak ciężko jest żyć, w końcu nie przypadkowo miał tytuł naukowy. Wiedział jak trudno jest trwać w świecie dziwnym, złożonym. Wiedział jak trudno jest funkcjonować pośród zróżnicowanych mas, zróżnicowanych pod wieloma względami. Różnych ze względu na wzrost, wagę, kolor oczu, sposób załatwiania się, sposób jedzenia kanapek, gryzienia makaronu, połykania zupy, siorbania herbaty, mlaskania przy jedzeniu, bekania po jedzeniu. Świat jawił się profesorowi i, podejrzewam, że nie tylko jemu, ale też rolnikom, rzeźnikom, nauczycielom, paradoksalnie politykom, sklepikarzom, tynkarzom, pisarzom, biegaczom, skoczkom w dal, skoczkom wzwyż, jako świat pełen rozmaitych barw. Pełen różu, który u nie jednego powodował już odruch wymiotny. Pełen czerwonego jadu, żółci z żołądka i brązu z...kasztanów oczywiście. Ten nowy wynalazek profesora miał być cudeńkiem nad cudeńkami. Miał być unikatem i ewenementem na skale, nie tylko krajową, ale przede wszystkim, światową.\n- Wprowadzić ich wszystkich do kapsuły – krzyknął profesor do swojego pomocnika Kserka.\nProfesor był opiekunem Kserka. Pomagał mu od wielu, wielu lat. Kserek był sierotą. Rodzice porzucili go w lesie, bowiem mały tuż po urodzeniu zdradzał cechy i zachowania, które wskazywały, ich zdaniem, na dziwną dolegliwość. Nie umieli dokładnie jej nazwać, a na wizytę u specjalisty, który postawiłby odpowiednią diagnozę, nie było ich stać. Jedno było pewne, nie umieli zaakceptować ułomności syna.\nMały od samego początku, czyli od momentu wyjścia z łona matki był bardzo niezaradny. Nie umiał sikać do kibla i walił śmierdzące kupy w gacie. Do tego,o zgrozo, zawsze po karmieniu coś ulewało mu się z buźki. Ponadto, zamiast mówić czego chce, wciąż ryczał jak nawiedzony. Dzieciak nie mówił nic. Cały czas wył jak dziki wilk. Para bardzo chciała stworzyć małemu dom, ale nie potrafiła. Załamała się. Załamanie było tym większe, gdy okazało się, że Kserek urodził się bez zębów. Te wszystkie nieszczęścia nie dość, że przygnębiły parę, to jeszcze rozzłościły. Nie mogli pogodzić się z faktem, że poczęli niedorajdę życiową. Tak się starali, a tu wszystkie starania na nic. W którym momencie popełnili błąd? Kto zawinił? Wina leżała oczywiście po stronie rodziców chłopca. Bez dwóch zdań. W czasie ciąży za często uprawiali seks i właśnie praktykowanie zachowań seksualnych spowodowało zatrzymanie rozwoju Kserka.\nKobieta godziła się na współżycie z mężem pomimo wewnętrznych obaw i niepokoi. Czemu więc wyrażała zgodę? Mężczyzna zapewniał ją, że to całkiem bezpieczne. Czyżby kłamał? Kłamał. Za każdym razem podczas stosunku tłukł Kserka swoim członkiem po główce. Dlatego zahamowanie rozwoju było tak bardzo widoczne, a uszkodzenia mózgu nieodwracalne.\nNie do pojęcia było, żeby dwudniowe dziecko nie mówiło, nie załatwiało się do nocnika, nie miało zębów i po każdym posiłku ulewało. Kserek doznał uszczerbku na zdrowiu z winy nieodpowiedzialnych rodziców, ale uszczerbku doznała tez kobieta. Tuż po urodzeniu syna z jej piersi zaczęła wyciekać dziwna ciecz. Najbardziej jednak winien był facet no i kłamstwo. Kłamstwo ma krótkie nogi. Właśnie, coś mi się przypomniało. Kserek, na domiar złego, miał również krótkie nóżki. Nic dziwnego skoro zrodził się z kłamstwa.\nMałżeństwo rodziców chłopca nie wytrzymało próby czasu, rozeszli się tuż po tym, jak zostawili Kserka w lesie. Kobieta poszła w prawo, a mężczyzna w lewo. Los jednak w swej łaskawości zechciał, żeby ponownie się odnaleźli, aby spróbowali jeszcze raz. No i postanowili dać sobie szansę. Odnaleźli się na nowo po godzinie błądzenia w lesie. Popęd okazał się silniejszy. Ilu takich Kserków porzucili na leśnej polanie? Tego nie wie nikt. Ilu zginęło pożartych przez mrówki, lub inne leśne insekty? Dobrze, że Kserek miał tyle szczęścia i spotkał na swej drodze profesora, który zaopiekował się nim.\n- Wprowadź ich wszystkich do maszyny, durniu!– krzyknął profesor po raz drugi, bo tamten jakby nie załapał za pierwszym razem.\nKserek jak zwykle wzdrygnął się na głos profesora, ale kiedy wrócił do siebie, bez mrugnięcia okiem wykonał polecenie. Zaczął zapraszać do machiny przymusowych ochotników wyznaczonych przez rząd.\nZapraszam – mówił. - Prosimy się rozgościć – zachęcał.\nA ochotnicy wchodzili jeden za drugim. Niczym ludzie, którzy szli z opowiadań Borowskiego sunęli do czegoś na kształt komory gazowej. Każdy, kto dostał list z NFZ psychicznego ulokował się w kapsule. Zmieściło się 2746284 osób. Aż dziw bierze, że aż tyle weszło na pierwszy rzut. Musiało tyle wejść, bo premier wraz z ministrą edukacji byli nieubłagani, wydali rozkaz, aby zmieścić od razu całość pierwszej tury.\nDo pierwszej tury zapisani byli uczniowie szkół średnich, liceów i szkół zawodowych, którzy ukończyli osiemnaście lat, i którzy, co jasne, ze względu na wiek posiadali już prawo wyborcze. Ta grupa była najważniejsza, bowiem przyszłość narodu, jak mawiało wielu uczonych w piśmie i nie tylko, leżała w rękach młodzieży. Tę grupę należało odmóżdżyć jako pierwszą i ujednolicić, przede wszystkim pod względem poglądów politycznych.\nDrugie tury wyborów pochłaniały zawsze dużo pieniędzy. Rząd szukał oszczędności, wprawdzie nie tam gdzie trzeba, najciemniej zawsze pod latarnią, no ale ważne, że w ogóle szukał, dlatego też, postanowił, że od tej chwili wszystkie wybory będą zaczynały się i kończyły już w pierwszej turze. Należało tylko nakręcić wszystkich tak, aby zaczęli chodzić w jedną stronę, myśleć tak samo, a może nie myśleć, tylko działać. Chodziło o to, żeby stworzyć idiotów. W tym miał pomóc nowy wynalazek profesora Identyka.\nRząd, jakby mogło się jakiemuś idiocie wydawać, nie był wcale taki głupi i nie wierzył bezkrytycznie w niesprawdzoną machinę profesora, dlatego też już wcześniej podjął działania odmóżdżające. Na dobry początek, dla rozkręcenia zabawy premier wraz ministrą edukacji zmodyfikowali nieco listę lektur uczniom szkół średnich i liceów.\nZaczęli od starożytności. Mitologię zamienili na mitologizowanie przeszłości.\nUtwory średniowieczne całkowicie usunęli z listy, w zamian za to, nakazali nauczycielom, aby wszystkie godziny, które przeznaczali dotąd na zapoznawanie uczniów z tę przestarzałą epoką, poświęcali na...na...na przykład na słuchanie muzyki.\nRenesans został nietknięty. Jedyne, co zmieniono to to, aby większy nacisk kłaść na Kochanowskiego, przede wszystkim na te utwory, w których pobrzmiewało hasło: nic wiecznego na świecie radość się z troską plecie. Poprosili - bo i im zdarzało się prosić -, aby nieco więcej czasu poświęcać na omówienie dwóch najważniejszych słów troski i plecie. Troski, bo wiadomo, a plecie, tego chyba wyjaśniać nie muszę.\nBarok również wycieli.\nO oświeceniu nawet nie wspomnieli, zresztą po co komu oświecenie. Nie chodziło o to, aby kogokolwiek oświecać.\nWspominali nawet, podczas jakiejś nieudanej debaty, że jeśli mieliby wybierać, woleliby mroki średniowiecza od oświecenie.\nRomantyzm warto było przerobić w całości. Nie bez znaczenia były tu seryjne samobójstwa, choroby wieku i inne destrukcyjne zachowania. Tę epokę potraktowano łagodnie. Długo zastanawiali się nad usunięciem Dziadów, no ale kiedy przypomnieli sobie o głębokości dziury budżetowej, uznali, że pomysł jest co najmniej idiotyczny.\nZ kolejnej epoki wyrzucili Lalkę Prusa. Myślicie pewnie, że powstała luka. Otóż mylicie się, żadna wyrwa, czy też dziura nie powstała, bo Lalkę zastąpiono czymś innym - Puchatkiem – czyli opowieścią o misiu o bardzo małym rozumku. Z Potopu również zrezygnowali, w to miejsce miały być puszczane filmy ukazujące nasze rodzime powodzie. Obowiązkowy jednak miał być tylko ten przedstawiający powódź z 1997 roku. Nowel całkowicie zakazano. Przede wszystkim Naszą Szkapę i Powracającą falę. Nie będę tłumaczyć warum, kto mądrzejszy się domyśli.\nMłodą Polskę potraktowali bardzo delikatnie, podobnie jak romantyzm. Prawdę powiedziawszy została nietknięta. Ministra kazała jedynie bardziej skupiać się na utworach nawiązujących do dekadentyzmu, speenu, marazmu, niechęci do życia itp.\nWycofywali psychologów ze szkół. Powoli zaczynali też eksmitować pedagogów. Dlatego ważne było, żeby „zderpesjować” jak największą ilość osób, osłabić ich spostrzegawczość, reakcję na bodźce.\nRoślinami i debilami łatwiej jest kierować.\nPozwolili również zgłębić się w problematykę Ludzi bezdomnych.\nDwudziestolecie całkowicie przeinaczyli. Granica została najsłabszym ogniwem i musiała opuścić listę najistotniejszych lektur. W to miejsce wpisano Keine grenzen. Przedwiośnie wycięli, a wkleili Zimę w dolinie Muminków. Ferdudurkę zostawili. Ważne było, aby poloniści zajęli się upupianiem, przyprawianiem gęb.\nNajwięcej tekstów kultury pojawiło się w rubryce, w której widniała nazwa epoki zwanej przez wybitnych i nie tylko,współczesnością. Epoka ta była najbogatsza, liczyła sporo pozycji. Trudno będzie wyliczyć wszystkie.\nZ folwarku zwierzęcego uchowała się jedynie świnka Peppa, Reksio, Rasta mysz i Shrek 3. Z dzieł traktujących o wojnie i działaniach zbrojnych wpisano na listę: Bolka i Lolka na froncie zachodnim, Bolka i Lolka w komorze gazowej i jeszcze inne opowieści serii Bolek i Lolek. Nowością były programy zdebilniająco - ogłupiające, które MEN chciał jak najszybciej wprowadzić do szkół. Na tę okoliczność rząd zakupił nawet nowe telewizory do wszystkich placówek. Skąd wziął pieniądze? To proste, podwyższono podatki.\nProgramami obowiązkowymi objęto takie programy jak: Trudne sprawy, Bardzo trudne sprawy, Jeszcze trudniejsze sprawy, Najtrudniejsze sprawy i tym podobne.\nW szkole, oczywiście z powodu barku czasu, nie można było prześledzić dokładnie wszystkich programów, dlatego nie obyło się bez zadań domowych. W domu uczniowie mieli za zadanie gapić się wzrokiem nieco otępiałym, z miną bardzo głupkowatą, bez zbytniego zaangażowania i bez wysilania mózgu, a więc zakazane było myślenie, na programy, których nie zdążono prześledzić na lekcjach. Preferowane były programy ukazujące problemy amerykańskiej młodzieży. One najbardziej lasowały mózgi.\nJeśli chodzi o zmiany w innych przedmiotach, to nie były one tak bardzo widoczne, jak te, które odnosiły się do lekcji języka polskiego.\nLekcję historii tylko okrojono z godzin. Jedna godzina w semestrze to i tak aż nadto.\nGeografię ograniczono do poznawania tylko własnego województwa. Na drugi rok szykowano jednak kolejne zmiany. Stwierdzono bowiem, że nie ma sensu przesilać umysłu. Tak więc na rok 2013 lekcje geografii miały dotyczyć tylko i wyłącznie obszaru, w którym uczeń mieszkał, a więc chodziło o to, aby powierzchownie poznać swoje miasto, wieś i wsio.\nZ matematyki postanowiono usunąć dodawanie. Uznano te działania za niepotrzebne. Mnożenia też się pozbyli. Należało skupić się i przyzwyczaić uczniów do odejmowania i dzielenia.\nCel był taki. Należało stworzyć mało oryginalne osobniki, nie wyróżniające się w niczym, nie wykazujące skłonności do twórczego myślenia i myślenia w ogóle. Chodziło o to, żeby pozbawić ludzi osobowości, indywidualizmu. Wszyscy mieli patrzyć w jednym kierunku i iść w jedną stronę. Najważniejsze było nie myśleć. Myślenie należało całkowicie wyeliminować na rzecz działania, a dokładniej na rzecz wykonywania poleceń.\nUpupić. Przyprawić gębę. Dać złoty róg. Zesznurować. Wsadzić na łeb czapkę z piór. Pogrążyć się w chocholim tańcu. Chińczycy trzymają się dobrze i wpłynąłem na suchego przestwór oceanu, a tak poza tym to powtarzać jak mantrę Słowacki wielkim poetą był – powtarzać zgodnym chórem, bez zająknięcia.\nPo wszystkich tych działaniach platforma miała wygrać wybory w pierwszej turze, zdobywając sto procent głosów.\nOgłupiać mieli też inne grupy społeczne.\nJak widać rząd nie był obojętny na losy współczesnej młodzieży. Starał się pomóc jej, sobie, no i przy okazji profesorowi. Nie przypadkowo powierzył uczonemu losy narodu. Premier ufał wynalazcy i jego machinie, jednak jego wiara nie była stu procentowa. Od ufności do wiary daleka droga. Zresztą z doświadczenia wiemy, że w naszym kraju wszelkie nowinki, które przyjmowane są z wielkim entuzjazmem nie do końca dobrze funkcjonują i nie koniecznie dają oczekiwane efekty. Sceptycyzm, dmuchanie na zimno i pomaganie szczęściu – tymi zasadami kierował się premier i ministra edukacji.\nKserek wprowadził wszystkich do kapsuły. Nie obyło się oczywiście bez problemów. Problemy i owszem, pojawiły się, ale chłopak doskonale sobie z nimi poradził. Wiedział, że jeśli coś nie chce się zmieścić to należy to popieścić. Wprawdzie profesor zakazał używać prądu, ale sprytny uczeń zrobił to tak, że staruszek nie zauważył. Zmieściło się 2746284c uczniów. Za ostatnim, którego trzeba było dopchać nogą, Kserek zatrzasnął drzwi.\nW tym czasie profesor znajdował się już w centrum dowodzenia.\nW centrum dowodzenia było mnóstwo rozmaitych wajch. Tysiące kolorowych przycisków i milion migających światełek. Tylko uczony wiedział co przycisnąć, za co pociągnąć, gdzie zaświecić, aby wynalazek zadziałał jak trzeba. Kserek nie miał o tym zielonego pojęcie. Profesor nie dopuszczał młokosa do swojego centrum.\nKserek usiadł na zydelku obok kapsuły, a profesor zaczął działać. Zaprogramował maszynę, ustawił odpowiednią częstotliwość fal radiowych. Radio Maryja zaczęło rozbrzmiewać w głośnikach. Potem, po przyciśnięciu kilkunastu zielonych guziczków i po pociągnięciu kilkakrotnie czerwoną wajchą w monitorku umieszczonym wewnątrz kapsuły, zaświeciła niebiańskim światłem i zaczęła nadawać program stacja TRWAM. Ludzi w kapsule zamurowało. Wszyscy zamrugali trzy raz lewym okiem, podrapali się za prawym uchem, po czym z rozdziawionymi gębami zaczęli gapić się w stronę monitora. W takiej pozie siedzieli trzy tygodnie. Po tym czasie profesor rozpoczął kolejną fazę eksperymentu. W ruch poszły niebieskie guziczki, te odpowiedzialne za odmóżdżanie.\nPo ich naciśnięciu z sufitu zaczęły wychodzić ogromne wiertła, które poczęły wwiercać się w głowy uwięzionych w kapsule osobników. Mózgi chlupały przez długie trzy dni, w końcu chlupanie ustało. Kolejna faza obejmowała golenie. Następna odsysanie tłuszczu. Potem było powiększanie piersi, potem zmniejszanie. Dalej szycie mundurków, a na koniec ubieranie się w schludnie wyglądające stroje.\nOperacja trwała miesiąc, tyle też czasu przymusowi ochotnicy siedzieli w kapsule. Tyle też czasu Kserek spędził na swym zydelku. Profesor przez cały ten czas nie opuszczał centrum dowodzenia. Po czterech tygodniach i trzech dniach nastąpiło uroczyste otwarcie kapsuły. Z tej okazji do siedziby Centrum Badań nad Odmóżdżaniem, prowadzonym przez profesora Identyka, przybyli premier, prezydent i ministra edukacji.\nOtwarcie drzwi nastąpiło o godzinie 13. Głównym otwierającym został mianowany, nie kto inny jak Kserek.\nPunkt o trzynastej Kserek umieścił klucz w zamku.\nMinutę po trzynastej przekręcił kluczem, a o trzynastej dwie drzwi się otworzyły. Wyleciała mała myszka, którą spostrzegł tylko Kserek. Pozwolił jej uciec.\nPrzybyli goście i profesor siedzieli na ławce oddalonej trzy metry od kapsuły. Nie było sensu podchodzić bliżej, bowiem i z tej odległości widoczność była doskonała. Siedzący byli poddenerwowani. Bali się, że eksperyment nie powiedzie się. Bali się, że pieniądze, którymi przez tyle lat wspomagali działalność naukową profesora okażą się próżną inwestycją. Siedzieli jak na szpilkach. Wyprostowani i w bezruchu. Z daleka wyglądali jak manekiny, a nie żywe istoty.\nPięć minut po trzynastej Kserek zaczął wypuszczać uczniów.\nZapraszam pierwszego – zawołał nie zaglądając do środka..\nGoście wraz z profesorem zmarszczyli czoła w geście zamyślenia. Tak, oni mogli się zamyślać.\nKserek zawołał pierwszego, ale nikt nie raczył się ruszyć. Zaglądnął więc do środka. A tam...\nZapewne interesuje was jak profesor raczył sprawdzić stopień odmóżdżenia uczestników i stopień ujednolicenia ich pod względem działania, podejmowania decyzji. Bo myślenie, rzecz jasna, miało w ogóle nie wystąpić.\nPo wyjściu, Kserek miał zadawać każdemu uczniowi pytanie, które brzmiało: Kto wielkim poetą był? Odpowiedź miała być jedna i niezmienna. Oczywiście należało odpowiedzieć, cytując słowa wielkiego Gombrowicza: Słowacki wielkim poetą był.\nAle nie tylko pytanie miało przesądzić o pomyślności eksperymentu. Uczniowie po wyjściu mieli również zdawać tak zwaną maturę próbną. Każdy miał otrzymać klucz, który winien był dopasować w odpowiedni zamek jedynie właściwy, wyznaczony wcześniej przez ministrę edukacji, a więc zamek marki GERDA. Klucz był kluczową sprawą.\nTak więc Kserek zaglądnął do środka, a tam nikogo nie było.\nPusto – krzyknął w stronę siedzącej na ławce elity.\nElita spojrzała na siebie. Spojrzała na Kserka. Spojrzała w stronę kapsuły, a potem było już tylko gorzej. Profesor zaczął szlochać. Ministra zaczęła walić głową w ścianę. Prezydent zaczął powtarzać w kółko - Miałeś chamie złoty róg, miałeś chamie czapkę z piór, ostał Ci się ino sznur! Tylko premier zachował zdrowy rozsądek.\nNie wierzę młokosowi - krzyknął. Przeszył go na wskroś swym groźnym wzrokiem. Podniósł kciuk do góry, nie spuszczał z chłopaka wzroku, po czym skierował palec trzymany dotąd ku gorze w dół. - Sami sprawdźmy – powiedział po chwili. Do broni, moi drodzy. - wrzasnął ile sił w płucach. Przewrócił oczami. Zastanowił się i sprostował. - Do kapsuły!\nPrzybyli goście jak i profesor Identyk ogarnęli się nieco na dźwięk słów premiera. Nawet odrobinę się uśmiechnęli. Wyczuli w głosie kolegi sporą dawkę optymizmu, która przywróciła im wiarę w sens i cel. Może nie wszystko jeszcze stracone – pomyśleli.\nZaczęli zbliżać się do kapsuły, a Kserek, jakby w przestrachu zaczął się od niej oddalać. Podeszli do drzwi i rzeczywiście w środku nikogo nie było. Jak na zawołanie rozpłakali się wszyscy, wszyscy oprócz Kserka. Kserek uciekł.\nStop!Mamy to! - krzyknął reżyser. Dobra robota – pochwalił. Zapalcie światła – rozkazał oświetleniowcom. Wyłączcie radio i telewizję – krzyknął do techników, po czym podszedł do aktorów i każdemu uścisnął dłoń. Niebawem film wejdzie do kin, zbijemy na nim majątek – powiedział z dumą w głosie.\nKserek nie podzielał entuzjazmu reżysera. Fabuła, akcja, gra aktorska nie bardzo mu się podobały. A zakończenie? Zakończenie według niego było do bani. Zwykłe, nie zaskoczyło, było mało oryginalne. Każdy idiota mógł napisać taki scenariusz. Scenarzysta nie popisał się pomysłowością , nie błysnął inteligencją.\nNie podoba mi się film – powiedział Kserek. Nikt jednak nie zwrócił na niego uwagi. Reżyser z aktorami rozmawiali sobie w najlepsze.\nTen film to dno – tym razem podniósł głos w nadziei, że ekipa go usłyszy. Dno, dno, dno – zaczął drzeć się w niebogłosy. Nikt z obecnych na planie nie zareagował. To rozzłościło Kserka. Wyjął z lewej kieszeni pistolet i zaczął strzelać na ślepo, w różne strony, gdzie popadło.\nGłupku – zawołał reżyser. Zmoczyłeś mi fryzurę. Ile razy mam Ci powtarzać, że pistolet masz zostawiać w garderobie.\nKserek zrobił zeza. Puścił bańkę nosem. Z ust poleciała mu ślina, która ciągnęła się jak flaki z olejem. Ślina uderzyła o podłogę, po czym z powrotem wleciała mu do buzi. Spuścił głowę i rozpłakał się jak małe dziecko. Zawsze tak reagował na sytuacje stresowe.\nNo już dobrze, dobrze – próbował załagodzić sytuację reżyser. Idź odrabiać lekcję, bo za pół godziny odwiozę Cię do szkoły. Obiecałem to Twojej matce. Co masz dziś zadane? – zapytał.\nKserek zaczął wycierać nos i buzię. Osuszył łzy. Przytulił się do reżysera, który nie spodziewał się takiego obrotu sprawy, ale odwzajemnił uścisk. Kiedy stwierdził, że wystarczy tych czułości, Kserek oddalił się od pocieszyciela. Wyjął z kieszeni elektroniczną wersję zeszytu i sprawdził, co na dziś ma przygotować.\nWypracowanie – oznajmił po chwili.\nNa jaki temat? - z udawanym zainteresowaniem zapytał reżyser.\nKto wielkim poetą był?– przeczytał. Góra cztery słowa – dodał nieco zmartwiony.\nJa pier....- wyrwało się reżyserowi. - Zamęczą was w tej szkole. Ale nie martw się. Pomogę Ci. Napisz tak: Słowacki wielkim poetą był. Kropka.\nDobrze mieć wokół siebie kogoś bystrego – pomyślał Kserek. Sam chyba nigdy nie zdołałby napisać tak genialnego wypracowania.\nDziękuję – powiedział nieśmiało. A teraz chyba musimy już iść, bo spóźnię się na lekcję.\nOczywiście. Chłopaki! – krzyknął reżyser do ekipy, która tuż obok kapsuły rozpracowywała już trzydziestą trzecią butelkę gorzkiej żołądkowej. Krzyknął chłopaki, ale w ekipie pijącej znajdowali się nie tylko osobnicy płci męskiej – jedziemy do szkoły.\nChłopaki i kobiety od razu zareagowali na słowa. Odwrócili się wszyscy razem w jednym momencie i tempie, i zgodnym chórem zawołali.\nOkej! Miłej zabawy.\nReżyser objął Kserka i ruszyli w stronę drzwi.\nKserek! - zawołał za oddalającym się chłopakiem ktoś z pijącego towarzystwa.\nKserek od razu usłyszał i odwrócił się.\nCo? - zapytał bez większego entuzjazmu.\nŁap klucz – krzyknęła aktorka, która grała ministrę i rzuciła ogromnym kluczem w stronę chłopaka. - I pamiętaj – dodała po chwili – GERDA.\nKserek złapał klucz. Ale nie za bardzo wiedział o co chodziło kobiecie. Po kilku minutach zniknął z pola widzenia wraz z reżyserem.\nMiesiąc później filmc wszedł do kin. Stał się krajowym bestselerem i nie dlatego, że ukazywał fikcję, nie dlatego, że zakłamywał rzeczywistość. Stał się bestselerem dlatego, że wiernie odzwierciedlił istniejący stan rzeczy.\nAmen. A może jednak nie.


Z głową w książkach: sierpnia 2012\nTeraz króciutko o wynikach konkursu. Za fajny, oryginalny\nrysunek steampunkowego rewolweru, konkurs wygyrwa Łukasz\n<lukas4789@interia.pl>! Gratuluję! Wysłałam maila z informacją\nnadejściem wakacji, przywędrował do mnie lipcowy numer Nowej Fantastyki. Dziwnym trafem recenzuję go dopiero teraz, jednak\nw tym miesiącu dość dużo się działo i gazetką delektowałam się powoli. Podobała\nmi się troszkę mniej niż numer poprzedni, jednak kilka ciekawych tekstów się\nĆwiek w Wrażliwcach proponuje\npodzielić literaturę na działającą na intelekt albo na emocje, zamiast na tą rozrywkową\nalbo problematyczną. Jak zwykle w tekście Jakuba nie brak humoru, a całość\nnapisana jest w przyjemnym, luźnym stylu. Michael J. Sullivan w kolejnej części\nswojego cyklu felietonów Rady dla\npiszących, tym razem radzi w jaki sposób budować opisy, by jak najbardziej\npobudzić wyobraźnię odbiorcy. Jest to trzeci tekst Sullivana jaki miałam okazję\nprzeczytać i przyznam, że bardzo lubię jego felietony. Pisze bardzo\nprzystępnie, ciekawie, a rady rzeczywiście bardzo się przydają. Rafał\nKosik pisze o dzisiejszym marketingu, który przejawia się dosłownie wszędzie\n(mamy tutaj przytoczony choćby fragment filmu z Jamesem Bondem, w którym\nwystępuje automat z coca-colą). Kolejny felieton otwiera nowy cykl Jerzego\nRzymowskiego, SeriaLove zwJeRzenia, który\nwidnieje na miejscu Pettera Wattsa z czego osobiście jestem zadowolona, bo\nteksty Wattsa czytało mi się niezbyt dobrze. Rzymowski bardzo zachęcająco pisze\no serialu Awake, który właśnie\ndopisałam do mojej ogromnej listy "do obejrzenia". Już ostatnim felietonem\njest Wielka senność Łukasza\nOrbitowskiego, w którym to autor niezbyt pochlebnie wypowiada się o The Wicker Tree, kontynuacji rzekomo\nlepszej produkcji, The Wicker Man.\nWszystkie felietony w tym numerze są ciekawe i są w sumie mocniejszą częścią\nlipcowego wydania NF.\ntematach z okładki nie będę się zbytnio rozpisywać, bo średnio mnie zainteresowały.\nBatmana, o którym traktuje kilka tekstów, rzecz jasna oglądałam, ale było to\ndość dawno i pasowałoby sobie go odświeżyć przed wybraniem się do kina na\nnajnowszą produkcje o człowieku-nietoperzu. Znajdziemy tutaj nawet wywiad z\nChuckiem Dixonem, z którego można dowiedzieć się co nieco o tworzeniu wrogów do\nkolejnych części Batmana. Nie zabrakło także kobiety-kota, której rolę tym\nrazem odegra Anie Hathaway. Mamy tu także artykuł o najnowszej książce\nPratchetta, nowej odsłonie Spidermana i Kubie Rozpruwaczu.\nlipcowej Nowej Fantastyce okazała się najgorszym punktem programu. Mamy tutaj Bestia najgorsza Michała Cetnarowskiego,\nZapach deszczu Janusza Stasika, Odlatujący Brada R.Torgersena i Malaka Petera Wattsa. Żadne z opowiadań\nmnie jakoś szczególnie nie zachwyciło, choć Zapach\ndeszczu wypadł z nich wszystkich najlepiej. Natomiast ogromnie ucieszyłam\nsię widząc recenzje Mrocznych cieni i Królewny Śnieżki i Łowcy. Są to dwie\nprodukcje, które mam zamiar za niedługo obejrzeć i czekałam na jakieś\nobiektywne, ciekawe recenzje. Te właśnie takie są i choć nie do końca są\npozytywne, i tak mam zamiar do owych produkcji zajrzeć.\nnumer NF oceniam na dobry. Nie do końca przypadły mi do gustu opowiadania i\ntematy okładkowe, jednak zrekompensowały mi to felietony i recenzje. Myślę, że\nkażdy znajdzie tutaj coś dla siebie, a już w szczególności fani super-bohaterów.\nZa egzemplarz recenzyjny dziękuję redakcji Nowej Fantastyki!\nA już niebawem recenzja wydania sierpniowego :)\nCześć! Wróciłam z krótkiego wyjazdu i mam do pokazania wielki stos, który mi się ostatnio uzbierał :D Pochodziłam do górach, pooddychałam świeżym powietrzem i szczerze mówiąc te 3 dni spędziłam bardzo intensywnie. Nogi mi odpadają, ale jestem z siebie ogromnie dumna, bo nie sądziłam, że potrafię tyle przejść xd Książek nie kupowałam, bo mam ich mnóstwo i zawsze mam co czytać, jednak dość sporo innych fajnych rzeczy wyhaczyłam. Kilka par kolczyków (świetne są te w kształcie arbuzów :D), naszyjnik i kilka koszulek z zabawnymi napisami i zespołami. Ogólnie jestem bardzo zadowolona, choć jak to mówią - wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej ;) Przejdźmy teraz do najprzyjemniejszej części - książek :D\n*Czarownica - Anna Klejzerowicz - recenzyjna od autorki i wydawnictwa ;) Przeczytana, podobała się bardzo, recenzja na dniach.\n*Boy 7 - Mirjam Mous - recenzyjna od Dreams\n*Wejście w zbrodnię - Jill Hayhaway - recenzyjna od Bellony\n*Gorąca wiadomość - Fern Michaels - j.w.\n*Wybranka bogów cz.1 - P.C.Cast - recenzyjna od Miry - właśnie czytam :D\n*Wybranka bogów cz.2 - P.C. Cast - j.w.\n*Mroczny sekret - Libba Bray - recenzyjna od Grupy Publicat\n*Syrena - Tricia Rayburn - j.w.\n*W otchłani - Beth Revis - j.w.\n*Strażnicy Nirgali. Serce Suriela - Agnieszka Wojdowicz - recenzyjna od autorki. Dziękuję i pozdrawiam :))\n*Zielone jabłuszko - Izabela Sowa - recenzyjna od Naszej Księgarni\n*Ucieczka znad rozlewiska - Katarzyna Zyskowska-Igniaciak - j.w. RECENZJA\n*Sklepik z niespodzianką. Adela - Katarzyna Michalak - j.w.\n*Sklepik z niespodzianką. Bogusia - Katarzyna Michalak - j.w.\n*A teraz śpij - Liane Moriarty - recenzyjna od księgarni QPUJ :)\n*Coś na Progu #2/2012 - recenzyjna od Dobre Historie RECENZJA\n*Nowa fantastyka #7/2012 - recenzyjna od redakcji NF. Przeczytana już jakiś czas temu, a recenzja się pisze :D\n*Nowa fantastyka wyd. specjalne #3/2012 - j.w.\n*Przechytrzyć diabła - Napoleon Hill - recenzyjna od Studia Astropsychologii\n*Chcesz być normalny czy szczęśliwy? - Robert Betz - j.w.\n*Dieta sokowa - Jason Vale - j.w.\n*Droga ku życiu - Danuta Szmidt - j.w.\n*Rok w poziomce - Katarzyna Michalak - recenzyjna od Literackiego\n*Zakochana w mroku - Franny Billingsley - j.w.\n*Mechaniczny anioł - Cassandra Clare - zakup własny w księgarni Kumiko ;D\n*7 razy dziś - Lauren Oliver - j.w.\n*Ani żadnej rzeczy... - PM Nowak - recenzyjna od Czarnej owcy RECENZJA\n*Księga ogni - Jane Borodale - recenzyjna od Małej kurki\n*Prochy - Ilsa J.Bick - recenzyjna od Ambera\n*Dziewczyna ze śniegiem we włosach - Ninni Schulman - j.w.\n*Wyklęci: Wiedźma - Nancy Holder & Debbie Viguié - recenzyjna od Firmy Olesiejuk\n*Century I - P.D. Baccalario - j.w.\n*Nie zadzieraj nosa - Lauren Barnholdt - prezent od cioci\n*PLL: Zabójcze - Sara Shepard - j.w.\n*Podwodny świat. Mroczny dar - Kat Falls - recenzyjna od skelpu internetowego Merlin\n*Przypadki pani Eustaszyny - Maria Ulatowska - j.w.\n*Ognisty tron - Rick Riordan - j.w.\n*Nieświadomy mag - Karen Miller - j.w.\n*Od dziś za miesiąc - Emilie Rose - j.w.\n*Kobieta z bursztynowym amuletem - Heidi Rehn - j.w.\n*Dziewczyny w podróży - Amanda Pressner & Holly C. Corbett & Jennifer Baggett - recenzyjna od Świata Książki\n*Pogoń za duchami - Tatiana Polakowa - j.w.\n*Uliczka aniołów - Sheila Roberts - j.w.\n*Przyjaciółki - Lisa Verge Higgins - j.w.\n*Pamiętne lato - Lesley Lokko - j.w.\n*(nie ma na zdjęciu)W plątaninie uczuć - Gabriela Gargaś - recenzyjna od Feerii. RECENZJA\nTroszkę się tego uzbierało, ale mam sporo czasu, także jest i kiedy czytać :D\nPrzypominam raz jeszcze o konkursie z Cosiem. Zadanie, myślę że nie jest najtrudniejsze, także mam nadzieję, że choć te kilka osób weźmie udział :)


Długo wyczekiwana wiadomość nareszcie stanie się faktem - od 1 lutego wszyscy będą mogli robić zakupy w godzinach 10-12.\n28 grudnia rząd postanowił, że cały kraj zostaje objęty lockdownem. Miał on potrwać do 17 stycznia, jednak uznano, że wciąż jest zbyt dużo zakażeń koronawirusem i wydłużono obostrzenia do końca stycznia. Miesiąc chyli się ku końcowi i wszyscy Polacy mają pytania do rządu. Jak długo to jeszcze potrwa? Kiedy będzie można iść do restauracji? Kiedy zostaną otwarte siłownie? Grupa objęta największym ryzykiem, czyli seniorzy, chce wiedzieć kiedy będą dostępne szczepionki. W telewizji cały czas zapewnia się ich, że szczepionki są dostępne, podczas gdy personel przychodni i szpitali w całym kraju rozkłada ręce.\nZdecydowanie w całym kraju panuje nerwowa atmosfera. Wszyscy są już zmęczeni obostrzeniami. Przedsiębiorcy chcą otwierać swoje lokale, ponieważ jeżeli sytuacja się utrzyma, to zbankrutują i będą musieli je zamknąć. Ludzie siedzący cały czas w domu pracując lub ucząc się zdalnie czują się sfrustrowani, nie mogąc nigdzie wyjść i spotkać się z innymi. Taka sytuacja nie może trwać w nieskończoność.\nDziś nareszcie zorganizowana została konferencja rządowa, na której można było dostać odpowiedź przynajmniej na niektóre z tych pytań. Najważniejszą przekazaną chwilę temu informacją jest to, że godziny dla seniorów zostają zupełnie zniesione od 1 lutego 2021 roku. Minister zdrowia Adam Niedzielski powiedział, że zakupy dozwolone od 10 do 12 tylko dla osób po 60 roku życia nie będą już obowiązywały i od 1 lutego sklepy będą otwarte dla wszystkich. To efekt opinii ekspertów oraz całego społeczeństwa, które jest niezadowolone z godzin dla seniorów – z samymi zainteresowanymi włącznie. Z kolei eksperci już od dawna przekonywali, że ograniczenie zakupów z uwagi na chronienie jednej grupy wiekowej nie ma większego sensu. Poruszanie się w sklepach i robienie zakupów z zachowaniem wszystkich zasad sanitarnych jest bezpieczne.\nWobec tego rząd podjął poniższe decyzje:\nZniesienie godzin dla seniorów – specjalne godziny do robienia zakupów między 10 a 12 dla osób powyżej 60 roku życia przestają obowiązywać,\nOtwarcie galerii handlowych z zachowaniem reżimu sanitarnego\nNowe zasady wchodzą w życie z dniem 1 lutego 2021 roku.


Dva držiaky prívesu člna, zdvojené kolesá\nWsporniki z solidną, metalową ramą i podwójnymi kołami mogą zostać zamontowane na przyczepie, by podtrzymać dolną część łodzi, czyniąc je niezbędnymi elementami wyposażenia.\nDzięki możliwości regulacji wysokości, pomiędzy 59 - 84 cm, sprawdzą się doskonale przy większych i mniejszych łódkach. Waga 6 kg x2 i rozmiar kółek 12,7 x 3,2 cm, sprawiają że stabilnie podtrzymują łódź.\nWykonanie z cynkowanej stali pozwoli utrzymać obciążenie do 500 kg.\nMateriał: stalowa rama i podwójne kółka\nGrubość stali: 1,8 mm\nWaga: 6 kg x 2\nWysokość: 59 - 84 cm\nRozmiar kółek: 12,7 x 3,2 cm (śr. x szer.)