Rozwiązany - Ciągłe skrobanie po dysku w nowyQnap 453BE pomimo wyłączonej sieci LAN/WIFI | QNAP Polska - Oficjalne forum wsparcia technicznego QNAP Club\nJestem tutaj nowy i mam do was pytanie czy to normalne że nowy NAS TS-453BE + 1x Seagate IronWolf 4TB mimo braku zainstalowanych apek, nawet z wyłączona siecią LAN/WIFI, ciągle skrobie po dysku przez 24/7, z przerwami na 30-60 sekund po 5 minut skrobania. Nawet nie mam na tym dysku zapisanych danych. Takie zachowanie serwera nie dość że jest nie do zniesienia akustycznie, to pewnie dobije dysk .\nCzy waszym zdaniem powinienem oddać ten serwer? mam jeszcze 7 dni na zwrot?\nMartin_80, Jan 9, 2021\nzainwestuj w SSD i wyłącz SWAPa na dysku mechanicznym:\nPS: robisz to na własną odpowiedzialność !\npigers, Jan 9, 2021\nCzytałem że sama instalacja SSD nic nie daje,... serwer i tak będzie skrobał bo dysku HDD czy to w zatoce 2-3 czy też 4.\nJako ciekawostka poruszyłem ten temat w sklepie morele, gdzie zadałem innym użytkownikom pytanie czy też mają podobny problem. Opiekun produktu usunął wszystkie moje publiczne zapytania do właścicieli. Jak na dłoni widać że sprzedawcy są świadomi tego problemu, ale chcą upchnąć towar z magazynów. To jest jakaś paranoja z tym skrobaniem. Nie postawiłbym tego nawet w korytarzu mieszkania z powodu tego hałasu, i pomyśleć że to tylko 1 dysk w NAS 4 zatokowym. To jest głośniejsze od mojego desktopa 4xHDD + 4x Fan 90mm.\n+77 / 3 / -3\nJak ci przeszkadza skrobanie to:\n- przejdz na dyski ssd\n- zmien dysk na inny (choc sam mam ironwolfy i nic nie skrobie)\nPawliko, Jan 9, 2021\nNie jestem zalogowany na serwerze, nic totalnie nie mam na nim zapisane, sieć odpięta od NASa, a ten sobie coś ciągle tam masowo mieli i skrobie bez końca.\nWszystkie modele QNAP tak mają?\n+1,815 / 38 / -9\nNo ale może masz coś włączone.\nWiesz jakie usługi Ci działają?\nSilas Mariusz, Jan 9, 2021\nNo to dziwne bo ja mam system na SSD, rTorrenta który codziennie coś pobiera / wysyła i NAS na szafce 3m od wyra - bez problemu zasypiam nawet jak wentylatory na QM2 się rozkręcą do 3k rpm a dyski HDD to słyszę tylko przy sprawdzaniu stanu dysku lub scrubbingu raida.\njerry1333, Jan 9, 2021\nUsługi takie jak są podczas odpalania nowego fabrycznie serwera NAS. Nic dodatkowego nie instalowałem. A nawet jeśli są jakieś usługi, to co one mają do skrobania na talerzu HDD skoro nie mam tam danych?, nic nie synchronizuję, zero na dysku.\n--- Połączono posty, Jan 9, 2021, Data oryginalnego postu: Jan 9, 2021 ---\nSkoro NAS skrobie tak po dysku niby indeksując, chociaż nie wiem co ma indeksować skoro nic na dysku nie przechowuję, to jak to będzie z żywotnością dysków SSD??? QNAP zeskrobie na śmierć te SSD? czy się może mylę? Mam w szafie jakieś stare ssdki 2x256GB CRUCIAL MX500, zdadzą egzamin?\nNie chcę cię martwić ale na tym dysku masz coś - kopię partycji systemowej QTS-a więc to nie jest tak że masz "czysty" dysk no i dochodzi jeszcze chyba software-wy system monitorowania IronWolfów obecny w Qnapach - może to on jest winny .\nkilljoy, Jan 9, 2021\nto jak to będzie z żywotnością dysków SSD??? QNAP zeskrobie na śmierć te SSD?\nOto dysk na którym system stoi od marca 2020 (od kiedy mam NASa) - przez 322 dni zużyłem 4% "żywotności" - policz ile jeszcze będzie działał przy takim obciążeniu.\ntu dla "odmiany" prawie 2 letni NAS:\na po tym dysku chodzą mi maszyny wirtualne (24/7/365) i dockery (~10 sztuk) więc sporo się dzieje.\nCzy jak przejdę na rozwiązania Synology będę miał ten sam problem?\nI jak? nie skrobie tobie nonstop po dyskach? zainicjowałeś pierwszy wolumin systemowy na macierzy SSD? czy na pojedynczym SSDku?\nhmm - popatrzmy na adres forum QNAP - hmm\nNIE WIEMY !\nSystem na SSD raid1, dane na hdd raid5, rtorrent na hdd raid0, rtorrent ciągle coś skrobie na dyskach ale dla mnie są niesłyszalne.\nNagraj krótki film jak to słychać u Ciebie może faktycznie dysk jest walnięty?\nZrób ponowną inicjalizację NAS-a?\nWymień dysk na dowolny inny (dla testów nawet 1TB z laptopa) i sprawdź czy problem się powtarza?\nZ ciekawości zainstalowałem miernik dźwięku na telefonie - średnio 33dB w odległości ok. 20cm od nasa przy takim obciążeniu jak widać na zrzucie.\nSpooky Network Architect Q's Professional\nJak ogarniasz FAQ SSH to przekop się przez ten temat - How-To - QNAP od środka, czyli grzebiemy w linuchu - Jak sobie ułatwić?.\nZainstaluj potem Entware, zainstaluj htop'a lub iotop'a i sprawdź który proces generuje zapis/odczyt.\nU mnie pomiar dżwieku wygląda tak:\n33.2 dB średnio, max prawie 50. Na zdjęciu widać wykres jak to skrobie, i tak mam nonstop.\nMartin_80, Jan 10, 2021\nRozumiem że telefonem robisz ten arcy dokładny pomiar?\n4 dyski HDD z kartą QM2 w TS-877 i z UPS Cyberpower:\nPobór prądu w idle:\n--- Połączono posty, Jan 10, 2021, Data oryginalnego postu: Jan 10, 2021 ---\nKwestia przyzwyczajenia, mnie taki serwer zamknięty w szafce metr obok jak spałem w ogóle nie ruszał.\nPostaw serwer w przedpokoju czy coś.\nI sprawdź jakie procesy działa w systemie. Jest tool i opis w tym dziale.\nSilas Mariusz, Jan 10, 2021\nalbo ma wyczulone ucho i wtedy wszystko przeszkada .. ja mam tak przy cewkach zasilania T-T\npigers, Jan 10, 2021\n+76 / 4 / -1\nA u mnie lepiej po roku i 2 latach przy 10vm\ngrzenio, Jan 10, 2021


Vincent Boys. Tom 1 - Glines Abbi | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nVincent Boys. Tom 1 (okładka miękka, 2018-10)\nWymiary produktu [mm]: 138 x 234 x 25\n21-11-2018 o godz 19:52 przez: martaksiazkowakraina | Zweryfikowany zakup\nSkończyłam właśnie kolejną książkę Abbi Glines Vincent Boys. Pora więc na kilka słów ode mnie😊 Książka opowiada historię miłosnego trójkąta bliskich przyjaciół. Ashton, Beau i Sawyer znają się od dziecka, od dawna byli sobie bliscy i spędzali razem dużo czasu jedna dziewczyna i dwóch kuzynów jak to się potoczy? Wszystko zmienia się, gdy zaczynają postrzegać się w inny sposób, dojrzewają, wtedy to Ash zostaje dziewczyna jednego z Vincentów Sawyera. Dorosła Ashton to chodzący ideał, dobrze wychowana córka pastora, uczynna, grzeczna idealna dziewczyna dla idealnego chłopaka. Sawyer przystojny chłopak z dobrego domu, dobry uczeń i sportowiec, ulubieniec całego miasta. Takie życie wydawałoby się spełnieniem marzeń , gdyby nie natura Ashton. Dawnej razem z Beau sprawiała dużo problemów, wymykali się i dobrze się razem bawili. Czy wyjazd Sawyera obudzi w niej dawne wspomnienia i jej prawdziwe oblicze? Beau jest nigrzecznym chłopcem, który kusi ją do zaprzestania udawania i bycia sobą. Jest nieprzewidywalny, nie obchodzi go co myślą o nim inni, nie tak jak Ash. Jednak są zasady, których on nie chciał złamać, nigdy nie chciał zranić i zdradzić więzi jaka go łączyła z jedynym członkiem rodziny, któremu na nim zależało. Niestety Sawyer posiadał coś czego on, pragnął od zawsze, a była to Ashton. Czy przyciąganie i chemia jaką do siebie czują pozwoli zachować dystans i nie zranić kuzyna, cóż szybko odkrywają oboje, że to co ich łączy jest o wiele silniejsze niż sobie wyobrażali. Zaczynają spedzac ze sobą coraz więcej czasu. Nic co dobre nie trwa wiecznie, niespodziewanie Sawyer wraca szybciej. Sprawy się komplikują. Abbi po raz kolejny trafia w dziesiątkę z historią, która intryguje, wciąga i Cię pochłania. Miłość w młodym wieku może namieszać w głowie, tutaj mamy do czynienia z trójką przyjaciół. Bardzo ciężko wybrnąć z takiej sytuacji, aby dało się zapobiec zranieniu drugiej osoby, autorka doskonale opisuje zmagania i rozterki bohaterów. W pewnym momencie zaczęła mnie trochę denerwować postawa Ash, bo szczerze mówiąc mogła jakoś złagodzić sytuację od razu po powrocie swojego chłopaka, a nie brnąć w to dalej. Bardzo spodobała mi się postać Beau chłopak jest bezpośredni, doskonale wie czego chce, nie miał łatwo w życiu z matką i bez ojca, jedynie Ash wie jaki jest naprawdę i to właśnie on skradł jej serce. Książka jest genialna, historia mogłaby się wydawać przewidywalna, ale Abbi potrafi zaciekawić czytelnika, uwielbiam jej lekki styl pisania, sprawia, że czyta się szybko i przyjemnie, a ostrzejsze sceny są opisane idealnie i pobudzają wyobraźnię. To bardzo sexowna historia o przyjaźni i miłości przy, której miło spędzicie czas gorąco polecam ten pełen pasji miłosny trójkąt.\n18-12-2021 o godz 03:13 przez: Cyntia | Zweryfikowany zakup\nPiękna książka! Zamawiać drugą część🥰\n10-02-2022 o godz 20:11 przez: Agnieszka | Zweryfikowany zakup\n19-10-2019 o godz 09:20 przez: Edyta Jeremicz | Zweryfikowany zakup\n14-11-2018 o godz 18:14 przez: Snieznooka\nWydawnictwo Kobiece zaprosiło nas do świata kolejnej książki, tym razem Abbi Glines przedstawia nam urokliwą historię miłosną z pewnymi komplikacjami. Trójkąty miłosne są nam dobrze znane, nie raz spotykaliśmy się z nimi w literaturze, może nawet i w życiu osobistym. Wcześniej nie czytałam nic od tej autorki, dlatego chętnie zgłosiłam się do recenzji, zwłaszcza, że jest to pierwszy tom. Okładka nastraja na pierwsze, romantyczne doznania, jakieś lekkie, romantyczne, a jednocześnie silne i na tyle intensywne, które sprawiło, że świat Ashton zadrżał w posadach. Czy tak było? Czy ta książka jest typową młodzieżówką, czy może jest w niej coś więcej? „Jakie to dziwne. Wydaje ci się, że ktoś rozwala ci życie, a potem okazuje się przyjacielem. Tak rozpaczałam, że muszę dzielić pokój i wysłuchiwać ciotki, że nie zauważyłam przyjaciółki, której potrzebowałam. A miałam ją pod nosem. Nadal była mi potrzebna”. Ashton Gray to chodzący ideał, jest córką pastora, dziewczynka z dobrej rodziny, miła, pomocna, wzór wszelkich cnót. Może się wydawać obrzydliwie nudna. Spotyka się z porządnym chłopakiem- Sawyerem, lokalną gwiazdą sportowej drużyny, którą pożąda każda nastolatka. Wyidealizowany świat naszej bohaterki, jednak wygląda zupełnie inaczej, a mianowicie wcale nie jest taka grzeczna, jakby mogło się wydawać. Wydaje mi się, że nikt z jej najbliższego otoczenia jej nie zna, poza jedną osobą, przy której nie jest ugłaskaną wersją samej siebie. Chodzi tutaj o Beau, niegrzecznego chłopca z opisu okładki. Młoda dziewczyna, która wkracza w świat dorosłości nie może być taką chodzącą doskonałością, prawda? Taka kreacja byłaby nierealna, nierzeczywista, a przede wszystkim nużąca. Zbyt nierzeczywisty obraz całej rzeczywistości Ashton zaczyna mieć drobne ryski, które zaczynają być coraz bardziej widoczne. Kiedy Sawyer znika z pola widzenia, dziewczyna zaprzyjaźnia się z Beau Vincentem, który jest jego kuzynem. "Poznać dreszcz wymykania się z domu albo, jakie to uczucie być pożądaną przez kogoś tak bardzo, że ten ktoś nie potrafi się powstrzymać przed całowaniem mnie". Ashton tłamsiła siebie w przezroczystej otoczce, którą stworzyła, aby zadowolić wszystkich wokoło oprócz siebie. Stała się grzeczna, pokładana, jak na córkę pastora przystało, jednak nie zawsze tak było. Kiedy była młodsza, jej charakterek powodował, że często wpadała w kłopoty z Beau, jej kołem ratunkowym był Sawyer, z czasem przyjaźń z kuzynem chłopaka zanikała. Od trzech lat poświęcała się rozwojowi związku, starając się być wzorem i świecić przykładem. Przyjaźń z Beau jest do uratowania, ich spotkania sprawiają, że coś zaczyna się zmieniać. Kopuła, w której tkwiła zaczyna pękać, sprawiając, że Ashton staje się bardziej sobą. Myślę, że musi być zmęczona udawanie kogoś, kim nie jest, na dłuższa metę jest nie do zniesienia. Zmiana, która dokonała się w Ashton jest pozorna niż rzeczywista, zaczyna to odkrywać, kiedy znowu może oddychać pełną piersią przy Beau. Chłopak przypomniał jej, kim jest naprawdę i jak powinna się czuć w swoim własnym ciele. Między tą dwójką zaczyna iskrzyć, jakby spotkały się dwie połówki tego samego jabłka, dusze, które szukały siebie przez ten calutki czas, jednak jest przeszkoda, a mianowicie bliski im obojgu Sawyer. Dziewczyna nie wierzy w siebie, jest nastolatką, chciałaby, żeby wszyscy mieli o niej jak najlepsze zdanie, w gruncie rzeczy boi się opinii innych, tego, co ona ze sobą niesie. Beau w życiu nie miał lekko, stracił ojca, a mama pracuje w barze, aby ich utrzymać. Przylgnęła do niego łatka tego złego chłopca, którego mało, kto darzy sympatią. Nikt nie zadawał sobie trudu, aby go poznać, dostrzec w nim coś więcej. Od zawsze podkochiwał się w Ashton, jednak ustąpił miejsca Sawyerowi ze względu na dziewczynę i jej dobro. Co on mógł jej dać? Nie chciał dla niej źle, chciał, aby była szczęśliwa. Beau nie chciał pociągnąć ją na dno ze sobą, chociaż cierpi, co jest zrozumiałe. Raz znosi to lepiej, ma tez chwile załamania, kiedy jest gorzej i potrzebuje jej wsparcia. „Vincent Boys” to książka, która przedstawia różne oblicza miłości, problemy z brakiem akceptacji, niewłaściwym zaszufladkowaniu i walce o to, czego pragnie serce z tym, co podpowiada rozum. To książka młodzieżowa, którą przeczytałam z przyjemnością w ten jesienny wieczór. Beau stał się moim ulubieńcem w tej historii, rozterki i walkę, jaką toczył była nie do pozazdroszczenia. Glines stworzyła postacie, które zyskują naszą sympatię, rozważa zwyczajne problemy, mogą spotkać każdego, nie są przekoloryzowane. Kwestia podporządkowania się komuś, z kim chciałoby się spędzić przyszłość, aby stać się tego godną musiała być dla głównej bohaterki straszną. Sawyer chciał tej grzecznej, ugłaskanej Ashton, która pasowała do jego wizerunku, tylko, czy było to szczere? Dla młodych ludzi, wkraczających w dorosłość, może dać lekcję o tym, że nie warto udawać kogoś, kim się nie jest, z biegiem czasu człowiek zaczyna się dusić, tonąć w nieszczęściu, które zgotował sobie sam. Poszuki\n16-10-2018 o godz 19:59 przez: books_holic\nZ opisu tej książki można sądzić, że jest to typowa, schematyczna młodzieżówka. Grzeczna, idealna dziewczynka i miejski łobuz. Choć ten motyw można spotkać nie tylko w literaturze młodzieżowej, bo jest naprawdę bardzo powszechny. Byłam bardzo ciekawa czy trochę od tego odbiegnie i zapewni coś nowego czy wręcz przeciwnie, dlatego zdecydowałam się po tę książkę sięgnąć. Ashton Gray to naprawdę prawdziwy ideał. Wcielenia anioła, można powiedzieć. Grzeczna córeczka pastora, dobrze wychowana, milutka, pomocna, a dodatkowo ma u swojego boku idealnego chłopaka, nad którym każdy się rozpływa i ta para jest jak z obrazka. A jednak prawda wygląda nieco inaczej i Ash nie jest do końca taką, za jaką wszyscy ją mają i być może nawet jej rodzice i chłopak nie wiedzą, jaka ona jest. Jedynie przy Beau dziewczyna jest tak naprawdę sobą. Tylko on zna prawdziwą Ashley Gray. I przyznam szczerze, że czasami to jej podejście mnie denerwowało. To, że udaje kogoś innego, bo boi się co ktoś o niej pomyśli. Przejmowała się zdaniem innych bardziej niż tym, że z tego powodu zatraca prawdziwą osobowość i nie czerpie w pełni radości z życia, bo to czego pragnie wiążę się z tą drugą jej częścią, którą ukrywa przed światem – tylko nie przed Beau. Oczywiście dziewczyna ma swoje powody i z czasem stawało się to dla mnie bardziej zrozumiałe, ale nie ukrywam, że początkowo miałam ochotę złapać ją za ramiona i potrząsnąć. Jeśli chodzi o Sawyera, był dla mnie za idealny. Po prostu. Był ułożonym chłopcem, który zawsze wie jak się zachować i wie co powiedzieć, a nikt nawet o nim złego słowa nie pomyśli. Czasem miałam wrażenie, że to takie miękkie kluchy, nic na to nie poradzę. Nie ten typ, który lubię. Pamiętajmy jednak, że ideałów nie ma. Nawet w książkach. Natomiast Beau Vincent, kuzyn Sawyera, był dokładnie w moim typie. Niegrzeczny chłopiec, który ma gdzieś zdanie innych i robi to, co chce. Wszyscy go widzą takim, jakim naprawdę jest. A może inaczej – widzą go takim, jakim chcą widzieć. Bo Beau nie jest zły do szpiku kości jak o nim wszyscy myślą. Mimo wszystko to dobry chłopak. Trzeba mu tylko dać szansę. A jednak potrafi być niebezpieczny i jest wiele osób, które się go boją i wiedzą, że z nim zadzierać nie można. Tych dwóch chłopaków różnią się diametralnie. Oprócz nazwiska i więzów krwi nie łączy kompletnie nic. Są jak woda i ogień. No, łączy ich jeszcze uczucie do Ashton. Tylko czy będzie wolała popłynąć, mając idealne życie u boku idealnego chłopaka czy będzie wolała się sparzyć i pozwolić sobie na bycie sobą przy boku niegrzecznego chłopca? Mam nadzieję, że to co piszę nie jest chaotyczne i nie będzie w dalszej części, ale ta książka sprawiła, że naprawdę nie wiem co mam myśleć o niej. Nie skreślam jej, bo to nie jest zła opowieść. Czytało mi się ją naprawdę dobrze, a jedyne zażalenie jakie do niej mam to postawa i zachowanie Ashton. Czasami denerwowało mnie jej rozumowanie, a także zachowanie. Chciałabym wam tutaj powiedzieć dokładniej o co chodzi i wyjaśnić czemu takie miałam podejście, ale nie chcę wam zdradzać niczego z tej książki. Jak już napisałam wcześniej, z czasem jednak zaczęłam lepiej rozumieć główną bohaterkę. Im bliżej końca byłam, to nawet zaczynałam ją popierać i przyznawać jej rację. Może momentami bywała egoistyczna, ale w którymś momencie to właśnie swoje dobro i szczęście postanowiła zepchnąć na dalszy plan, a na piedestale postawiła kogoś innego, co mi się bardzo podobało w jej postawie. I tak jak początkowo mnie nieco denerwowała, tak z rozdziału na rozdział moja sympatia do niej wzrastała. W zasadzie ta młodzieżówka nie wyróżnia się niczym szczególnym spośród innych. Była nawet bardzo przyjemna, a przy kilku ostatnich – niestety, ale dopiero wtedy – wzbudziła we mnie też różne emocje. Podobało mi się w niej to, jak wszystko na koniec się rozstrzygnęło. Sprawa między kuzynami, choć jednego z nich w którymś momencie miałam ochotę rzucić pod pociąg, gdy zamiast reakcji potrafił się tylko gapić, sprawa z Ashton, a nawet postawa jej rodziców. Koniec „Vincent Boys” nie był powalający i jakiś wyjątkowy, ale mi się podobał. Napisana lekkim przystępnym językiem. Wszystko w nim zostało zamknięte, wszystko wyjaśnione i sprostowane. Znaczy… może nie wszystko. Ale liczę, że to co zostało jeszcze do rozwiązania, zostanie zrobione w kolejnej części, po którą na pewno sięgnę. Najważniejsze pytanie: czy polecam tę książkę, choć na początku postawa głównej bohaterki mnie irytowała? No cóż, tak. Polecam wam tę książkę. Zwyczajna młodzieżówka, ale przyjemna lektura, z której wyciągniemy pewne przemyślenia, jeśli tylko będziemy chcieli i sobie na to pozwolimy. Przede wszystkim to, że nie ważne jest nic ani nikt i powinniśmy pozostawać sobą, bo jeśli się zmieniamy dla kogoś, to ten ktoś nie jest nas najzwyczajniej w świecie wart. Nie jest to książka ambitna, więc jeśli takiej szukacie to powinniście raczej sięgnąć po coś innego, ale coś na leniwy wieczór? Myślę, że „Vincent Boys” będzie wtedy dobrym rozwiązaniem.\n30-10-2018 o godz 10:33 przez: Anonim\n-Słyszałem ostatnio, jak mama mówiła tacie, że niedługo zaczniemy inaczej widzieć Ash. I, że wyrasta z niej ślicznotka i wszystko się między nami zmieni. A ja nie chcę, żeby się zmieniło- oświadczył z nutką niepokoju”. Ashton, Beau i Sawyer dorastali razem i byli najlepszymi przyjaciółmi. Beau uważał Ash za swoją wspólniczkę zawsze gotową do psot. Tak było do dnia, kiedy podrośli i Sawyer sprzątnął kuzynowi Ashton sprzed nosa i zaczęli się spotykać. Ich przyjaźń skończyła się w momencie, kiedy Beau został odsunięty na dalszy plan. Trzy lata później Sawyer i Ash są nadal razem. Kiedy chłopak wyjeżdża z rodziną na wakacje, Ashton i Beau odnawiają swoją przyjaźń. Zaczynają spędzać ze sobą czas i dziewczyna zaczyna się czuć przy Beau tak jak za dawnych lat. “-Nie mogę nią być cały czas. Rodzice, Sawyer i ludzie w miasteczku oczekują, że będę grzeczna. Nie pokaże im tego oblicza. Ale dobrze móc spuścić ją ze smyczy. Choćby na chwilę”. Między młodymi zaczyna się rodzić uczucie, jednak obydwoje nie chcą stracić i skrzywdzić Sawyera, ale im bardziej się starają trzymać od siebie z daleka, tym bardziej intensywne stają się ich potrzeby. Jak zakończy się ten miłosny trójkąt? Kogo wybierze Ashton? Abbi Glines jest popularną amerykańską pisarką, która w swojej twórczości posiada publikacje zaliczane do tzw. literatury new-adult fiction. Jej powieści, wśród których znajdują się takie tytuły jak chociażby należące do głośnego cyklu „Rosemary Beach”: „O krok za daleko”, „Odzyskane szczęście”, a także „Daj nam ostatnią szansę” przyniosły tej autorce międzynarodową sławę, jak również pierwszą pozycję w rankingach twórców bestsellerów według takich czasopism jak „New York Times”, „Wall Street Journal” oraz „USA Today”. Pani Glines to jedna z moich ulubionych autorek. Posiadam jej wszystkie książki na półce, które zostały dotychczas wydane w Polsce. Jej warsztat pisarski jest wręcz genialny i każdą jej książkę po prostu biorę w ciemno, bo wiem, że się nie zawiodę na jej twórczości. Wracając do książki, “Vincent Boys” jest zabawną, seksowną i bardzo sympatyczną powieścią. To opowieść o zakazanej miłości oraz historia dziewczyny, której serce jest rozdarte pomiędzy dwoma młodzieńcami. Między jej doskonałym chłopakiem Sawyerem, a jego kuzynem Beau miejscowym bad boyem. Jest to książka z gatunku Young Adult, która jest bardzo dojrzała jak na ten styl. Pani Glines jest po prostu niesamowita w pisaniu pięknych romansów, które mają mocną fabułę. Każdy jej aspekt jest doskonały. Jej styl pisania jest płynny, spójny, prosty i opisowy. Postacie są dobrze rozwinięte i wyraźne, mają swoje dobre, jak i złe strony. Postać Ashton szczególnie pokazuje czytelnikom, jak łatwo jest się zgubić w czyimś wizerunku i cieniu. Ta historia nie tylko przyciągnęła moją uwagę, ale pozwoliła mi na chwilę opuścić rzeczywistość i po prostu pobyć trochę w świecie bohaterów. Autorka dobrze przedstawiła nam trójkąt miłosny z udziałem trzech nastolatków, którzy byli przyjaciółmi od dzieciństwa. W tej książce występuje narracja naprzemienna, co bardzo mi się podobało, jednak jest jeden minus, zabrakło mi opisów pochodzących od Sawyera. Jedna rzecz, która mi działała na nerwy, a raczej osoba to ojciec Ash. Czasami jak coś powiedział, to się zastanawiałam i zadawałam sobie pytanie: On tak na serio? Pastor i takie głupoty wygaduje? Ashton to córka pastora, która dąży do tego, żeby być przykładną i grzeczną dziewczyną. Ma nadzieję, że wizerunek, który stworzyła, zadowoli jej doskonałego chłopaka Sawyera. Jest też znudzona, ma mętlik w głowie, bo chce być idealna, ale z drugiej strony tęskni za tą dziewczyną, którą kiedyś była. Sawyer przykładny chłopak, który ma doskonały dom i rodziców. Do tego jest lubiany i wydaje się, że ma dosłownie wszystko, nawet śliczną Ash, którą bardzo kocha. Beau uważany za złego chłopca ze statusem playboya i łamacza serc. Jest całkowitym przeciwieństwem Sawyera. To naprawdę gorący, pewny siebie i opiekuńczy chłopak. Szkoda, że nie jest prawdziwy, a ja z 10 lat młodsza :D :D :D Jest bardzo blisko ze swoim kuzynem, więc mimo swoich uczuć do Ash, próbuje je tłumić w sobie. “Nie mogę tego zrobić, Ash. Bóg jeden wie, jak bardzo bym chciał, ale nie mogę”. Podsumowując “Vincent Boys” to lektura pełna romantyzmu i napięć seksualnych, ale wiele się działo również poza tym. Książka tworzy ciepły i przytulny świat, który przyciągnie Was do siebie. Polecam szczerze, bo wierzę, że nie będziecie się nudzić podczas czytania. Ja na pewno należę do drużyny Beau i jestem ciekawa kogo Wy wybierzecie :) Kasia https://girlsbookslovers.blogspot.com/2018/10/abbi-glines-vincent-boys-syszaem.html#more\n06-11-2018 o godz 22:03 przez: Girl-from-Stars\nhttps://kochajacaksiazki.blogspot.com/2018/11/197-abbi-glines-vincent-boys.html Dość często sięgam po literaturę z gatunku New Adult, ale jak dotąd nie miałam okazji przeczytać żadnej historii Abbi Glines. Nie oznacza to jednak, że nic na jej temat nie słyszałam. Książki tej autorki są dość popularne, a wielbiciele tego gatunku z tego co zauważyłam, polecają jej historie. Stwierdziłam, że najwyższy czas zapoznać się z twórczością pani Glines i mój wybór padł na „Vincent Boys”. Było coś nikczemnego w Beau, co mnie do niego przyciągało. Co ze mną było nie tak? Dlaczego chciałam tak bardzo grzeszyć? Aston jest zmęczona, będąc dobrą, imponującą swoim rodzicom córką i grając idealną dziewczynę Sawyera Vincenta. Sawyer jest idealny, jest zawsze czarujący, ale kiedy wyjeżdża z miasta na lato, jego kuzyn Beau wpada Ashton w oko. Beau jest najseksowniejszym facetem, którego kiedykolwiek widziała i nawet pomimo tego, że jest niebezpieczny, pociąga on Ashton. Beau kocha swojego kuzyna jak własnego brata, więc ostatnią rzeczą, jaką chciałby zrobić, jest podrywanie jego dziewczyny. Ashton jest mu oczywiście zakazana. Dlatego stara się jak najbardziej utrzymać między nimi dystans, nawet mimo tego, że kochał ją od zawsze. Gdy Ashton chce rozbudzić ich dziecięcą przyjaźń podczas nieobecności Sawyera, Beau wie że nie powinien się zgodzić. Ashton i Beau nie chcą zranić Sawyera, ale im bardziej próbują trzymać się od siebie z daleka, tym bardziej siebie pragną. Coraz trudniej jest się oprzeć... Nie miałam wobec tej historii większych oczekiwań, dzięki czemu uniknęłam jakichkolwiek rozczarowań. „Vincent Boys” jest ciekawą historią, choć jednak dość przewidywalną. Jeśli liczycie na jakieś wyjątkowo oryginalne New Adult, to prawdopodobnie możecie się rozczarować. Nie mniej jednak czytało mi się to bardzo dobrze i spędziłam z tą książką parę przyjemnych godzin. Z motywem trójkąta zazwyczaj bywa tak, że albo całkowicie obrzydzi mi historię (choćby „Tonąca w błękicie”), lub tak jak w przypadku „Vincent Boys” zaciekawi, zaintryguje. Faktycznie te relacje między trójką bohaterów z każdą kolejną stroną były coraz to bardziej zagmatwane i tylko czekałam aż cała trójca zacznie się szczerze nienawidzić. Do samego końca byłam ciekawa, kogo wybierze Ash, gdyż widoczne było, że kocha zarówno Sawyera jak i Beau. Wszystkich bohaterów wykreowanych przez autorkę co nieco łączy, ale są to zupełnie inne charaktery. Ashton (nie mogłam przywyknąć do tego imienia, cały czas wyobrażałam sobie mężczyznę) ogólnie rzecz biorąc imponowała mi swoim tokiem myślenia i swoją dojrzałością. Zazwyczaj w tego typu książkach, dziewczyny kreowane są ta takie tępawe idiotki, które nic o życiu nie wiedzą, dopóki nie spotkają na swej drodze jakiegoś boskiego bad boya. Klasyk. Tym razem było trochę inaczej. Owszem, były momenty, gdzie tok myślenia Ash był zupełnie inny od jej czynów, ale przecież nie można mieć wszystkiego. Sawyer od początku mi śmierdział i czułam, że nie jest tak idealny, za jakiego mają go jego znajomi. A Beau skradł moje serducho już od pierwszych stron i zachował je sobie do samego końca. Historia napisana jest w lekkim, przyjemnym w odbiorze stylu. Narracja prowadzona jest z perspektywy dwóch osób: Ash i Beau. Pomimo tego, że wątek miłosny gra tutaj pierwszorzędną rolę, to jednak istotne są tu też wątki takie jak: przyjaźń, rodzina, strata bliskich czy religijność. Ten ostatni wymieniony przez mnie wątek wyjątkowo mi się spodobał. Autorka idealnie ukazała postawę osób wierzących wobec stereotypów, oraz to, jak łatwo oceniamy innych, nie znając ich historii. „Vincent Boys” pomimo swojej banalności, niesie jednak ze sobą pewien przekaz. Jasno pokazuje, że nikt z nas nie jest idealny. Każdy z nas popełnia błędy, jest zwyczajnym grzesznikiem. Jednak pomimo tego, każdy z nas zasługuje na to, by być szczęśliwym. Moja ocena: 7/10\n22-10-2018 o godz 19:12 przez: Patrycja Kuchta\nWyobraź sobie, że masz chłopaka doskonałego w każdym calu. Tak perfekcyjnego, szarmanckiego i kochającego, że wydaje się wręcz nierzeczywisty. Ciebie też wszyscy postrzegają za chodzącą doskonałość, dlatego w ich oczach pasujecie do siebie idealnie. Jednak Ty, czujesz się jak oszustka. Czujesz, że nie zasługujesz na tego cudownego chłopaka, bo tak naprawdę wcale nie jesteś perfekcyjna. To tylko maska, którą przybierasz, by nie zawieść oczekiwań innych. W głębi serca wcale nie chcesz być doskonała. Pragniesz żyć naprawdę, a nie na pokaz. Łamać zasady, przekraczać granice i słodko grzeszyć. Chcesz ekscytacji, której twój perfekcyjny chłopak nie jest w stanie Ci zapewnić. I wtedy na horyzoncie pojawia się jego zbuntowany kuzyn- uosobienie grzechu, zepsucia i seksapilu. Jest wszystkim czego pragniesz i nie możesz mieć. Posłuchasz serca czy rozumu? Niegrzeczny buntownik, czy chłopak idealny- kogo wybierzesz? W pierwszym tomie serii o chłopcach z rodu Vincent, Abbi Glines wykorzystuje dosyć lubiany przez siebie motyw przyjaźni z dzieciństwa, która z czasem przeradza się w młodzieńcze zauroczenie. W każdej jej serii pojawia się tom bazujący na tym schemacie (w różnych konfiguracjach), ale mi chyba nigdy się on nie znudzi. W dzieciństwie Ashton Grey oraz Sawyer i Beau Vincent, byli nierozłączni. Ash i Beau, dwie niepokorne dusze, stale psocili ładowali się w kłopoty a łagodny i spokojny Sawyer ratował ich opresji. Jednak wbrew oczekiwaniom wszystkich, kiedy dorośli, to Sawyer został chłopakiem Ashton, a ona z szalonej i zadziornej dziewczynki zmieniła się w idealną i skromną córkę pastora. Nikt jednak nie wie, że „stara” Ashton wciąż mieszka gdzieś w jej wnętrzu i bardzo pragnie wyrwać się na wolność. Nikt poza Beau Vincentem. Choć Ash o tym nie wie, Beau kocha się w niej od dzieciństwa i zrobi wszystko, by w końcu była jego. Kiedy Sawyer wyjeżdża z rodziną na wakacje, Ash i Beau zbliżają się do siebie. Problem z miłosnymi trójkątami jest jednak taki, że zawsze kończy się złamaniem przynajmniej jednego serca. Kogo ostatecznie wybierze Ash? Czy wakacyjny romans ma szansę przerodzić się w coś poważnego? Choć książki Abbi Glines nie są ani przesadnie oryginalne, ani odkrywcze, jestem w nich całkowicie zauroczona. Autorka lubi grać na emocjach czytelnika, zaskakiwać i maksymalnie utrudniać bohaterom życie. Również tym razem od pierwszej strony wciągnęła mnie w świat swoich postaci, sprawiła, że naprawdę ich polubiłam i przejmowałam się ich losem. Każdy tu ma jakieś wady i zalety, czasem czyny bohaterów budziły mój zachwyt, a innym razem złość, ale dzięki temu stali się tak bardzo ludzcy i wiarygodni, że czytanie ich perypetii było prawdziwą przyjemnością. Gdzieś w 1/3 książki miałam chwilę zwątpienia w pomysł autorki, wydawało mi się, że pewne sceny nastąpiły zbyt szybko, zabrakło mi napięcia i mocniejszych emocji. Ten drobny zgrzyt, Pani Glines wynagrodziła mi jednak później istnym tornadem wrażeń i zgrabnym zakończeniem w którym ciekawie pozamykała wątki, a nawet przemyciła kilka uroczych mądrości. O CZYM? „Vincent boys”, to uroczy nastoletni romans z akcją w liceum i obowiązkowym miłosnym trójkątem, w starym dobrym stylu Abbi Glines. Autorka kreuje bohaterkę, którą nawet można polubić i dwóch przesłodkich chłopaków, w których zdecydowanie można się zakochać (a szczególnie w jednym #teambeau). To nie tylko opowieść o zakazanym owocu i wakacyjnym romansie, ale też o przyjaźni, poszukiwaniu swojego „ja”, i stereotypach, które mogą mocno uprzykrzyć życie. Jak zwykle u Abbi, nie zabraknie tu rodzinnych tajemnic, dramatycznych zwrotów akcji i kilku bardziej namiętnych scen. Jeśli lubicie lekkie romanse, niepozbawione odrobiny dramatu- będziecie zachwyceni chłopakami od Vincentów- gwarantuję! http://beauty-little-moment.blogspot.com/2018/10/vincent-boys-abbi-glines.html\n11-10-2018 o godz 08:54 przez: Anonim\nZanim przejdę do zasadniczej części wpisu – czyli recenzji, chcę zaznaczyć, iż jest to absolutnie subiektywne podejście do tematu trzydziestokilkulatki, która pamięta jak to było, kiedy licznik wskazywała te „naście” lat. Do książki zatytułowanej „Vincent boys” autorstwa Abbi Glines podeszłam na luzie. Miałam ochotę na powieść z rodzaju „guilty pleasure”, którą będzie się czytać lekko, łatwo i przyjemnie. Już sama okładka – młoda, piękna dziewczyna wtulona w obejmującego ją mężczyznę, zdawała się obiecywać dokładnie tego typu rozrywkę. I z perspektywy czasu muszę przyznać, że właśnie to zapewniła mi ta powieść. Ashton, czyli główna bohaterka to niemal chodzący ideał – córka pastora, doskonała uczennica, wolontariuszka oraz dziewczyna lokalnej gwiazdy drużyny sportowej. Jest miła, dobrze wychowana, lubiana w szkole, jak i poza nią. Czy to jednak nie jest zbyt dużo? Czy dopiero wchodząca w dorosłe życie kobieta może być aż tak perfekcyjna? Oczywiście, że nie! Dlatego też na idealnym wizerunku pojawiają się rysy, kiedy dziewczyna, pod nieobecność swojego chłopaka, odnawia przyjaźń z jego kuzynem – Beau. Kim jest Beau Vincent? To nieprzewidywalny, niebezpieczny „młody gniewny”, który za nic ma zasady, prawo czy opinię innych, często uznanych osób. Myśli, mówi i robi dokładnie to, na co aktualnie ma ochotę oraz nastrój. We własnym kodeksie honorowym uznaje za świętość tylko jedną, jedyną zasadę – lojalność względem swojego kuzyna – Sawyera Vincenta. Z sekundy na sekundę, chemia działająca między tą dwójką jest coraz bardziej wyczuwalna, a napięcie staje się niemal nie do zniesienia. Oboje jednak zdają sobie sprawę, że miłość rodząca się między nimi jest zakazana, nie tylko przez ich własne reguły moralne, ale też opinię publiczną, która nie byłaby zadowolona z takiego obrotu spraw. Atmosfera nasycona pożądaniem tworzy podwaliny trójkąta miłosnego, którego zakończenie może okazać się tragiczne w skutkach. Rzeczywistość małego miasteczka w Stanach Zjednoczonych, wykreowana przez Abbi Glines, jest tak realna, iż chciałoby się tam pojechać i odszukać miejsca, o których pisze. Bardzo realistycznie przedstawiono środowisko nastolatków, a także niepisane reguły panujące w liceum. Z zapartym tchem czytałam sceny prześladowania... spokojnie, nie zdradzę kogo ;) Dla czytelników z docelowej grupy, do których powieść jest skierowana, na pewno będzie to pasjonująca, a zarazem pouczająca lekcja dorosłości. Pod przykrywką seksownej opowieści kryje się przesłanie ukazujące, że każda akcja powoduje reakcję, a nieprzemyślane decyzje mogą mieć przykre konsekwencje. Jednocześnie autorka w piękny sposób ukazuje młodym dziewczętom, że nie powinny udawać kogoś, kim nie są; udowadnia, że warto pozostać wierną sobie. Przyczepić się mogę tylko do jednej rzeczy: słowo „fiut” zostało w tej powieści odmienione przez wszystkie możliwe przypadki i użyte w ilości zdecydowanie nadprogramowej. Może jestem staromodna, ale uważam, iż można było użyć innego określenia, które nie rozpraszałoby czytelnika w trakcie lektury. Podsumowując: Jeśli szukacie lekkiej, przyjemnej, ale też wartościowej lektury; macie lat „naście” lub lubicie takie młodzieżowe klimaty, to jestem pewna, że chłopcy Vincent Was nie zawiodą!\n30-12-2018 o godz 16:41 przez: charlotte\nRecenzja pochodzi z bloga http://whothatgirl.blogspot.com/2018/12/vincent-boys-abbi-glines.html Ashton postrzegana jest jako idealna dziewczyna idealnego chłopaka, jakim jest Sawyer. Ashton jest grzeczna, poukładana, a jej ojcem jest pastor. Więc tym bardziej nie wypada, żeby zachowywała się nagannie. Z resztą ojciec przypomina jej o tym na każdym kroku. Bo Sawyer jest idealny i ona też taka powinna być. Sawyer wyjeżdża z miasta na jakiś czas, a Ashton wpada na jego kuzyna. Kiedyś Beau, Sawyer i Ashton tworzyli małą paczkę przyjaciół. Spędzali razem mnóstwo czasu. Jednak to się skończyło, kiedy Sawyer i Ashton zaczęli być razem. Beau to prawdziwy bad boy. Ma nawet taką łatkę w mieście, bowiem jego matka pracuje w barze, więc co takiego obydwoje mogą sobą reprezentować? Jednak Ashton widzi w nim nie tylko swojego dawnego przyjaciela - widzi w nim seksownego przystojniaka. I chociaż wmawia sobie, że tylko próbuje z nim odbudować dawną więź, to rzeczywistość jest inna. Jej zachowanie ją zdradza, a sam Beau również ją pragnie. Próbuje trzymać się od niej z daleka tylko dlatego, że Sawyer to jego kuzyn. Obydwoje próbują być grzeczni, ale jest to bardzo trudne. Ashton zaczyna podobać się to, że przy Beau może uwolnić dawną siebie, że może puścić siebie ze smyczy i nie musi nikogo udawać. Czy ta dwójka faktycznie będzie grzeczna pod nieobecność Sawyer'a? Jakie tajemnice rodzinne wyjdą na jaw? Uwielbiam Abbi za jej styl i te jej wszystkie historie, jakie nam opowiedziała. Czytam ją już od kilku lat i muszę przyznać, że jeszcze ani razu mnie nie zawiodła. Vincent Boys to lektura idealna na wakacje. Spójrzcie na tę okładkę - kojarzy mi się z latem, muzyką country i wakacjami. Szczerze, to zabrakło mi tutaj jakiejś namiastki muzyki country, którą uwielbiam i myślę, że ta dopełniłaby całą tę historię :D Jakby nie patrzeć to mamy tutaj trójkąt miłosny i wcale mi nie przeszkadzał. Z jednej strony rozumiem zachowanie Ashton. Myślała, że robi dobrze, ale stłamsiła tym swoją prawdziwą "ja". Udawała kogoś, kim nie jest i źle się z tym czuła. Trochę przykre, że zrozumiała to w ten sposób i też rozwiązała to w taki sposób (ale ja tajemnicza), ale chyba inaczej się nie dało. Z uczuciami się nie wygra. Chociaż przez chwilę mnie irytowała, kiedy nagle poczuła wyrzuty sumienia i chciała każdemu z nich dać święty spokój. Lamentowała tylko w kółko jaka to ona zła. No kurde, dziewczyno, wiedziałaś z czym to się je! A co mogę powiedzieć o chłopakach? Beau polubiłam, chociaż to taki lajtowy bad boy, że tak powiem. Jednak bardziej rozrywkowy i to on widział prawdziwą Ashton. Wiedział, kiedy naprawdę się cieszy, a kiedy udaje. A Sawyer to niby taki ułożony chłopak, ale jakoś nie mam do niego przekonania. Bo koniec końców wcale taki wspaniały to on nie był. Lekturę czyta się naprawdę szybko, ale to jest cecha książek tej autorki. Przeczytałam ją w jeden wieczór. Nie nudziłam się ani przez chwilę. Nie było jakiś przydługawych opisów, czy dennych dialogów. Naprawdę jestem zadowolona z lektury! No i ta okładka :D\n01-11-2018 o godz 08:00 przez: werka777\nPonoć nie wszyscy przepadają za trójkątami. Ja nie jestem tą osobą, która lubi rzucać ogólnymi stwierdzeniami, bo przecież podczas gdy jedne irytują, drugie są w stanie zafundować mocno emocjonującą przygodę. I tak też właśnie jest w przypadku „Vincent Boys”. Ale zacznijmy od początku. Ashton, czyli główna bohaterka powieści, to dziewczyna z porządnego domu, poukładana, serdeczna, ale niepotrafiąca w pełni cieszyć się życiem, a to za sprawą narzucanych jej zasad krępujących wolność. Bo przecież nie może ktoś na każdym kroku dyktować nam, jak mamy żyć. Sawyer, jej ukochany partner i zarazem przyjaciel z dzieciństwa, to troskliwy, sympatyczny i dobrze wychowany chłopak. Stąd też sytuacja wydaje się bardziej skomplikowana i trudna, aniżeli w przypadku, gdyby autorka postawiła na banalny schemat wkurzającego typa, którego po prostu z przyjemnością chciałoby się kopnąć w tyłek. Jest jeszcze Beau. Ach ten Beau… nogi miękną na samo jego wspomnienie. Niebezpieczny, ale nie chamski, raczej powiedziałabym, że spontaniczny, żywiołowy, także opiekuńczy i czuły. Facet, który wie co zrobić, żeby serducho zabiło szybciej. Może to nie w pełni dojrzały typ, którym zadowolą się dojrzałe czytelniczki, ale tym nastoletnim obwieszczam – uważajcie, żeby nie doszło do Waszego samozapłonu, bo jest gorąco. Ja już co prawda naście lat nie mam, ale Beau udało się rozpalić i mnie. Sporo o bohaterach, ale to na nich i na ich obecnej, wystarczająco pogmatwanej sytuacji, skupia się cała historia. Trudne wybory skontrastowane z ulotnymi chwilami, ambitne plany walczące z carpe diem, w końcu stateczność burzona przez chwiejny, ale przyjemny grunt. Tutaj aż kipi od emocji, dialogi wychodzą ze stron i stają się realnymi obrazami, można wyłapać magię wielu chwil i poczuć autentyczny ból, bo przecież nie ma dobrej książki bez momentu załamania. I tylko ja się pytam, dlaczego nie więcej, czemu nie dłużej? Było wszystko, co lubię i co uważam za dobre, więc życzyłabym sobie co najmniej stu stron więcej. Pojawiają się opisy scen zbliżeń, może nie jakieś rozległe i wulgarne, ale autorka zarzuca paroma dosadnymi i nieowijającymi w bawełnę określeniami - wszystko w granicach rozsądku. W połączeniu z zakazanym uczuciem, z aurą potajemnych spotkań, w obliczu powrotu do tego, co wbrew pragnieniom, wszystko nabiera intensywności w dwójnasób. Piszę o tej książce w samych superlatywach, ale dosłownie pożarłam ją jednym tchem. Takie historie uwielbiam. O miłości, która nie miała prawa się zdarzyć. O szczęściu, które może istnieć tylko wtedy, kiedy wypływa prosto z serca. O moralnych zasadach, oczekiwaniach, o skrępowanej wolności skontrastowanej z ryzykiem chwili zapomnienia. To wszystko czeka na Was w historii o młodych ludziach i o dojrzewającym uczuciu, w książce „Vincent Boys”. https://ktoczytaksiazki-zyjepodwojnie.blogspot.com/2018/11/vincent-boys-tom-1-abbi-glines.html#more\n27-10-2018 o godz 13:02 przez: Paulina11\nAbbi Glines może i nie jest jedną z moich ulubionych autorek i nie sięgam po każdą jej książkę, ale trzeba przyznać, że ma ona lekkie pióro, dzięki czemu często jednak na jej historie się decyduję. Tym razem wydało ją, że tak powiem, wydawnictwo Kobiece, ale pod logiem ich odłamu młodzieżowego – Young. Opis mnie zaciekawił, więc nawet mimo wskazówek, że pojawi się tutaj wątek, którego nie lubię, postanowiłam spróbować. Ash praktycznie wychowała się z dwoma chłopcami – z Beau i Sawyerem. Cała trójka tworzyła paczkę zgranych przyjaciół. Wszystko było pięknie do czasu, aż Ashton zaczęła chodzić z Sawyerem. Po tym relacja z Beau uległa pogorszeniu. Beau i Sawyer to kuzyni, który kochają się jak bracia, ale są totalnie od siebie różni – można rzec, że jak ogień i woda. Ten pierwszy to taki typ bad boya, czarna owca w rodzinie i w miejscu, w którym mieszka, z kolei Saw to ten grzeczny, miły chłopak, który jest bardzo lubiany zarówno w szkole, jak i w całym miasteczku. Kiedy Sawyer wyjeżdża na wakacje, Beau i Ashton przypadkiem na siebie trafiają... i przypominają sobie, jak dobrze się niegdyś znali. Ale czy pozwolą sobie na ponowne rozwinięcie tej znajomości? I pewnie już wszyscy wiedzą, o jaki wątek, za którym nie przepadam, chodzi – tak, tak, to trójkąt miłosny. Spoiler? Nie, bo można się tego domyślić jeśli nie w opisie, to już zaraz na początku książki. Ja go nie lubię i przez to nieco się bałam „Vincent boys”, ale dałam szansę i.. nie było tak źle! Nie wiem, może dzięki temu, że tak naprawdę cała fabuła kręci się wokół tej sytuacji, ale mam wrażenie, że autorka postarała się, aby zostało to wykreowane w porządny, nieco delikatny sposób. Bo sama nie wierze, że to mówię, ale podobał mi się sposób w jaki Abbi przestawiła ten wątek i nawet mnie nie irytował! No... w większości. Nie mogę jednak powiedzieć, że nic mnie w tej książce nie irytowało – to by było zbyt piękne, by było prawdziwe. Jak Ashton była dość rozsądna i trzeźwo myśląca, nie próbowała na siłę kogoś uszczęśliwiać, a z czasem zrozumiała czego dokładnie chce, tak Beau... miałam ochotę nim potrząsnąć, kiedy ten zamiast twardo stawić czoła rzeczywistości, to uciekł z podkulonym ogonem. I nie, nawet nie chodziło o to, czy ich relacja wyszła na jaw, czy nie... I w tym momencie wypadałoby wspomnieć, że Abbi Glines nie stworzyła historii, w której przez te niecałe 300 stron bohaterka bije się z myślami, którego z kuzynów wybrać.. nie, Abbi sprawnie wplotła tutaj pewien trudny temat, temat dotyczący rodziców, tego, jak ich działania mogą wpłynąć na dziecko. Dość ogólnie to napisałam, ale nie chciałabym niechcący czegoś zdradzić. Powiem tylko tyle, że w pewnym momencie spotykamy coś, czego chyba nikt się nie spodziewał. [...] Ciąg dalszy na blogu - http://zabookowanyswiatpauli.blogspot.com/2018/10/vincent-boys-abbi-glines-recenzja.html\n22-01-2019 o godz 11:52 przez: lolly\nAshton, Beau i Sawyer przyjaźnili się jako dzieci. Ashton była chłopczycą i lubiła rozrabiać razem z Beau, który był czarną owcą, o którym nikt nie miał dobrego zdania. Sawyer natomiast był tym, który wyciągał ich z tarapatów, był złotym chłopcem. Gdy zaczęli dorastać i interesować się płcią przeciwną ich przyjaźń nie przeszła próby. Sawyer i Ashton zostali parą, a Beau został zepchnięty na drugi plan co skutkowało rozpadem ich paczki. Chłopcy byli kuzynami, więc dalej się przyjaźnili, jednak Beau i Ashton całkowicie zaprzestali spędzać ze sobą czas. Do czasu aż kilka lat później Sawyer wyjechał, a dawni przyjaciele zaczęli odnawiać kontakty. Najbardziej polubiłam chłopaków. Sawyer mimo późniejszych momentów był uroczym chłopakiem, którego zranili przyjaciele. W stu procentach potrafiłam go zrozumieć i bardzo mu współczułam. Pewnie dlatego tak bardzo czekam na jego historię. Beau natomiast szukał uczucia, kogoś kto go pokocha takim jaki jest. Całe życie czuł się odrzucony, więc nic dziwnego że dziewczyna, którą zawsze kochał stała się jego przystanią. Ale Ashton to inna bajka. Mam wiele zastrzeżeń co do jej osoby. Chciała zjeść ciasto i mieć ciastko. Krzywdziła ich obydwu zdając sobie z tego sprawę. Co prawda z czasem zmądrzała, ale i tak nie zyskała sobie mojej sympatii. Bardzo nie lubię wątku zdrady, dlatego cenię sobie książki, w których bohaterzy zrywają z obecnymi partnerami, by zacząć coś z kimś innym. Myślę, że Pani Glines powinna wziąć przykład z takich książek. Zdrada nie jest przyjemna i nawet w książkach doprowadza mnie do szału. Musiałam mocno zacisnąć zęby, bo w tym przypadku cisnęły mi się na usta brzydkie słowa kierowane do bohaterów. Żeby zacząć coś nowego należało by najpierw zakończyć coś obecnego. Autorka o tym zapomniała. Abbi Glines ma lekkie pióro dzięki czemu przez jej książki się płynie. Nim się obejrzymy, obracamy już ostatnią stronę. Może i jej powieści nie są wybitne, nie wyróżniają się w swoim gatunku i są schematyczne, ale czyta się je przyjemnie, darzy się sympatią bohaterów przez nią tworzonych (nie wszystkich, ale jednak) i chce się więcej. Książka w oryginale została wydana 7 lat temu, kiedy new adult dopiero wchodziło na rynek, więc nie można oczekiwać od niej zbyt wiele. Jest przewidywalna, schematyczna i raczej nie do zapamiętania. Mnie jednak się podobała. Nic nie poradzę na to, że takie historię lubię czytać - no może oprócz zdrad. Poleciłabym ją szczególnie fanom autorki i nurtu new adult. Należy pamiętać, by nie oczekiwać uniesień i emocji bo zwyczajnie ich tu nie znajdziecie. Jednak parę godzin spędzicie na przyjemnej i lekkiej lekturze.\n12-10-2018 o godz 09:08 przez: weronika0402\nAbbi Glines to autorka, która kojarzy mi się z lekkimi i przyjemnymi książkami. Każde jej dzieło, po które do tej pory sięgnęłam zapewniało mi fascynującą i relaksującą historię. Czy tak samo było w przypadku "Vincent boys"? Moją wypowiedź o "Vincent boys" muszę zacząć od pewnego stwierdzenia - Beau Vincent to bad boy, którego będziecie chciały na własność, najlepiej jako prawdziwego chłopaka! Praktycznie niemożliwie jest, aby nie ulec jego urokowi i zadziornemu charakterowi. Z dwójki Vincentów to zdecydowanie Beau gra pierwsze skrzypce i przyciąga uwagę. Będący jednocześnie całkowitym przeciwieństwem swojego kuzyna, stanowi zakazany owoc. A wszystkie dobrze wiemy, że taki smakuje najlepiej! Sama historia niestety mnie nie porwała. Choć muszę przyznać, że po przeczytaniu opisu, gdy rozpoczynałam książkę czułam obawę. Abbi Glines oferuje nam historię, która jest tykającą bombą zegarową! Napięcie z każdym kolejnym rozdziałem rośnie i się kumuluje, a my niepewni niczego i pełni obaw wyczekujemy wybuchu, który nieuchronnie ma nastąpić. I za to czekanie polubiłam tą książkę! Faktem jest, iż autorka podejmuje się trudnego tematu, jakim jest prawdziwy trójkąt miłosny. Dodatkowym czynnikiem sprawiającym, że sytuacja jest jeszcze trudniejsza jest więź chłopaków. Ich przywiązanie do siebie oraz przyjaźń stanowią ważny element tej opowieści i cieszę się, że autorka skupiła się również na nim. Sawyera nie mogę pominąć. Przez większość książki zwyczajnie go nie lubiłam, był bardzo nijaki i skupiony na sobie i swoim wyobrażeniu świata, jednak koniec końców było mi go szkoda. Pomijając epizod, podczas którego najchętniej bym go udusiła. Cóż, niewątpliwie jest to postać budząca wiele emocji. Niestety tego samego nie mogę powiedzieć o Ashton. Choć jej charakter zależał tak naprawdę od sytuacji i towarzystwa, to naszej głównej bohaterki specjalnie nie polubiłam. Ale nie była denerwująca, ani infantylna. A to duży plus. Po "Vincent boys" spodziewałam się czegoś zupełnie innego. Nie mogę powiedzieć, że ta historia mnie rozczarowała, bo tak nie było. Wydaje mi się, że po prostu nie do końca trafiła w mój gust. Nie odmówię jej jednak dobrze znanego mi stylu Glines, który ponownie zaskakuje lekkością i trafnością. Autorka wywołała u mnie łzy oraz uśmiech, co dowodzi, że pod kątem warsztatu jest naprawdę znakomita! Nie myślcie jednak, że nie odnalazłam w tej powieści nic dla siebie - moje serce podbiła babcia Ashton! Dla niej warto było sięgnąć po tą książkę :) Recenzja pochodzi z bloga www.ksiazkowapasja.blogspot.com :)\n31-10-2018 o godz 11:30 przez: Kasia Fołta\nTrójkąt miłosny... dość często pojawiający się motyw w literaturze young adults/new adult, ale nie tylko. W życiu codziennym możemy również tego doświadczyć. Niestety, taka relacja często kończy się dużym rozczarowaniem, którejś ze stron. Czy tak było w przypadku bohaterów książki „Vincent Boys”? Jest to historia o idealnej dziewczynie, córce pastora Ashton oraz o dwóch chłopakach, kuzynach i najlepszych przyjaciołach: wspaniałym, doskonałym Sawyerze oraz o niegrzecznym Beau. Całą trójkę w dzieciństwie łączyła silna przyjaźń, gdy Ash z Beau pakowali się w kłopoty, Sawyer zawsze ratował ich z tarapatów. To wszystko się zmieniło, gdy dwójka z pozoru idealnych osób zaczęła się spotykać. Niegrzeczny chłopiec został odsunięty na dalszy plan. Aż pewnego dnia Ash i Beau znowu zaczęli się przyjaźnić. Miało to miejsce, podczas upalnego lata, gdy dziewczyna spędzała czas bez swojego chłopaka. Kilka lat temu umieli porozumiewać się wręcz bez wypowiadania słów, każde wiedziało co drugie myśli, czy dalej tak będzie? Co wydarzy się podczas tych wakacji? Z pozoru ta historia jest taka jak wiele innych. Autorka pisze wiele opowieści, opowiadających o rodzącej się miłości, przyjaźni i zaufaniu. Pisze o tym w sposób prosty, niewymagający, ale niezwykle ciepły i przyjemny. Z ogromną radością zaczytuję się w tych historiach. Bardzo przyjemnie spędzało mi się czas z tymi bohaterami. Z dużym napięciem chciałam poznać ich dalsze losy, a cóż... główny bohater, Beau, jest niezwykle czarujący i nic dziwnego, że bohaterka tak reaguje na niego. Każda dziewczyna chciałaby mieć takiego przyjaciela, a nawet dwóch tak różnych od siebie, ale idealnych i tak. Ta historia to nie tylko opowieść o miłości, ale też ukazane jest tutaj, jak jeden błąd, decyzja mogą spowodować, że zostanie się odsuniętym od wszystkich. Ash, chciała postąpić zgodnie z sercem i rozumem, co spotkało się z niezadowoleniem społeczeństwa, bo jak idealna dziewczyna mogła tak zrobić. To pokazuje, że nie ma ludzi idealnych. Każdy z nas ma prawo do błędów i podejmowania takich decyzji, aby dobrze się żyło, nawet jeśli nie będzie to dzisiaj czy jutro, ale dopiero w przyszłości. Dobra opowieść na jesienne wieczory, dla każdego. Czekam z niecierpliwością na drugi tom.\n24-11-2018 o godz 21:32 przez: Katarzyna Kat.\nAbbi Glines to jedna z moich ulubionych autorek, którą pokochałam za serię Rosemary Beach. Dlatego też, kiedy tylko zobaczyłam tytuł „Vincent Boys”, pomimo, że wydawała mi się tematycznie zbyt odpowiednia typowo dla młodzieży, to jednak skusiłam się. Czy żałuję? Czytajcie dalej! Historia w niej poruszona to opowieść o miłości, jednak takiej, która powstała w wyniku wieloletniej przyjaźni. Dwóch kuzynów i ona. Wspaniała trójka kochających się ludzi, jednak kiedy pomiędzy Sawyer’em a Ashton pojawia się coś więcej niż przyjaźń, Beau Vincent, niepokorny i buntowniczy mężczyzna schodzi im z życiowej drogi. Ashton to dziewczyna wulkan. Wewnątrz wrze w niej gorąca lawa, jednak z zewnątrz pod naporem rodziny, ojca pastora i poukładanego Sawyera Vincenta ukrywa swoje prawdziwe oblicze. Jak zapewne możecie się domyślić, w pewnym momencie jednak zostanie przekroczona granica jej wytrzymałości. I życie obu rodzin zostanie odmienione o 180 stopni. Książka jest dobrym przykładem na to, że najlepszym wyborem, jaki musimy w życiu wybrać, to decyzja zgodna z naszym sumieniem, charakterem i tym co kochamy. Nikt nie będzie szczęśliwy w życiu, w którym nie może być sobą, a wieczne udawanie innej osoby niesie za sobą tylko i wyłącznie nieszczęście. Myślę, że dla młodych czytelników, stojących przed trudnymi wyborami, czy to miłosnymi, czy też związanych z innymi rzeczami, ta książka może otworzyć oczy i pokazać, że życie tak na prawdę należy tylko i wyłącznie do nas i nikt go za nas nie przeżyje. Do tej powieści pasuje mi powiedzenie, że lepiej czegoś spróbować, niż później żałować, że się nie spróbowało. Abbi Glines ma nadzwyczaj lekkie pióro, dlatego też, pomimo poważnych tematów w niej poruszanych odnosimy wrażenie, że wszelkie przeciwności losu są do pokonania. Nic nie powinno nas zatrzymywać w drodze do szczęścia! Książka ta jest przyjemnym umilaczem czasu, a przy okazji może przekazać nam wiele ważnych myśli. Historia braci Vincent to poruszająca opowieść o młodości, buncie, przyjaźni, życiowych wartościach i osobistych tragediach. Myślę, że trafi ona do serc młodych czytelników, ale i starsi, dojrzalsi miłośnicy książek dostrzegą w niej ważne przesłanie.\n21-10-2018 o godz 16:42 przez: Zaczytana Anielka\nAshton, Sawyer i Beau przyjaźnią się ze sobą od dzieciństwa. Niegdyś Ashton i Beau razem wycinali niezłe numery. Teraz ta mała dziewczynka stała się piękną kobietą, której w głowie nie żarciki a chłopcy. Oddaliła się od Beau i zaczęła spotykać z Sawyer jednak po wyjeździe jej chłopaka dziewczyna ponownie zbliża się do Beau który nie tylko był przyjacielem Ashton, ale również kuzynem jej chłopaka. Tę dwójkę połączą uczucia, których nie da się uciszyć. Czy ulegną pokusie, czy posłuchają zdrowego rozsądku? Bardzo długo czekałam, aż jakieś wydawnictwo zdecyduje się wydać tę serię. Słyszałam o niej naprawdę wiele pozytywnych opinii od osób, które miały okazję czytać ową książkę w oryginale. Wreszcie się doczekałam, z czego bardzo się cieszę. Nie mogło być lepiej: jedna z mich ulubionych autorek w moim ulubionym wydawnictwie. Nie jest to młodzieżówka! Nie chcę, abyście się nadziali, ale pojawiają się w tej pozycji kilka scen erotycznych, co całkowicie usuwa ją z kategorii książek młodzieżowych. Ja raczej zaliczyłabym ją do gatunku new adult. Ale to w sumie tylko moja opinia. Mimo iż jak już napisałam, pojawiają się w tej książce sceny erotyczne, nie są one jakoś mocno wyszukane czy coś takiego. Historia jest zdecydowanie idealna na lato. Duża część książki rozgrywa się właśnie latem, dzięki czemu ja siedząc pod ciepłą kołderką, poczułam taki fajny letni klimat. Myślę, że w wakacje będzie czuć go jeszcze lepiej. A dzięki temu, że jest cieniutka, nie zajmie Wam dużo miejsca w walizce. Nie będę oszukiwała, że Abbi wynalazła coś nowego. Nie. Jest to typowy, schematyczny romans. I mimo pewnego momentu zaskoczenia, wciąż był on przewidywalny. Mimo wszystko książka napisana jest fajnym i lekkim językiem. Czyta ją się bardzo szybko i przyjemnie. Myślę, że będzie fajna dla osób, które kochają romanse! Ja twórczość Abbi Glines uwielbiam, dlatego dla mnie była ona idealna. Całą opinię znajdziecie na moim blogu! www.zaczytanaanielka.blogspot.com ~Zaczytana Anielka~\n19-04-2021 o godz 12:27 przez: bookaholic.in.me\nAshton- córka pastora, przykładna nastolatka pomagająca innym i sprzątająca kościół. Nie daje nikomu z jej niewielkiego miasteczka powodów do plotek, bo wszystko w niej jest idealne- oceny, zachowanie oraz związek z miejscowym perfekcyjnym chłopcem Sawyerem. Kiedyś była zupełnie inna, teraz spełnia jedyne oczekiwania innych wobec niej. Jedno lato zmienia jednak wszystko, bo Ash chce choć odrobinę uwolnić drzemiącą w niej złą dziewczynkę. A któż inny najlepiej jej w tym pomoże jak nie jej najlepszy przyjaciel z dzieciństwa-Beau. Ich drogi się rozeszły gdy Ash zaczęła spotykać się z jego kuzynem. Lecz gdy znowu się do siebie zbliżą - czy będzie w stanie powstrzymać się przed urokiem miejscowego bad-boya? I czy faktycznie ten chłopak jest tak zły jak wszyscy o nim mówią? Ta młodzieżowa książka całkiem mnie wciągnęła. Nie jest to oczywiście dzieło wysokich lotów, ale uważam, że to bardzo przyjemna lektura, która może skłonić do przemyśleń. O tym czy warto przejmować się tym, czego oczekują od nas inni i tak właśnie postępować, zatracając przy tym siebie, czy jednak może warto pójść pod prąd. O tym, że bezpieczne wybory nie zawsze są najlepsze. I o tym, że rodzice, nawet nieświadomie, mogą swoimi wymaganiami (lub ich brakiem) krzywdzić swoje dzieci. Ponadto doskonale tu zobrazowano klimaty małego amerykańskiego miasteczka. I choć może dość kontrowersyjnym wyborem w książce dla młodych ludzi jest przedstawienie zdrady, to jakoś dla mnie tutaj wyszło to dość naturalnie biorąc pod uwagę wszystkie wydarzenia i nie raziło mnie to (chociaż zdrady nie popieram pod żadnym pretekstem to jednak moje odczucia względem relacji Ash-Sawyer były takie, że oni byli bardziej jak rodzeństwo, a nie kochankowie). Łatwy język powieści i ciekawi bohaterowie sprawiają, że książkę szybko się czyta., No i co tu mogę dodać, zakochałam się w Beau bez pamięci, zawsze miałam słabość do złych chłopców :P\nVincent Brothers Glines Abbi\nUnder the Lights Glines Abbi\nWhen I'm Gone Glines Abbi\nKiro's Emily Glines Abbi\nGame Changer Glines Abbi


Każdy rolnik dba o swoje maszyny przez cały rok - Ciągnik w zimie\nHome/Porady/Każdy rolnik dba o swoje maszyny przez cały rok\nMaszyny rolnicze w gospodarstwie rolnym to element niezbędny, by prace mogły być prowadzone szybko sprawnie i konsekwentnie. Model rolnictwa wykorzystujący zaawansowane narzędzia i nowoczesne rozwiązania zmienił się dopiero w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat. Jeszcze nasi dziadkowie i pradziadkowie dzielnie pracowali na polach, wykorzystując pracę swoich rąk i siłę własnych mięśni. Dzisiaj większość zadań wykonują specjalne maszyny, które wymagają jedynie sterowania przez człowieka. Nie znaczy to jednak, że praca w rolnictwie także dzisiaj nie wymaga zaangażowania i energii. Ważna jest przede wszystkim logistyka, wiedza oraz umiejętności, dzięki którym gospodarstwo będzie mogło sprawnie funkcjonować. Czy można sobie dzisiaj wyobrazić gospodarstwo pozbawione maszyn rolniczych oraz narzędzi?\nCzy dzisiaj możemy wyobrazić sobie gospodarstwa rolne funkcjonujące bez maszyn rolniczych? Wydaje się to być zupełnie nierealne\nWydaje się to bardzo nieprawdopodobne, a co więcej przy intensyfikacji produkcji żywności, w tym warzyw i owoców, dzięki narzędziom można później zwiększyć swoje zyski. Dlatego też bez maszyn dzisiaj gospodarstwa byłyby zupełnie niekonkurencyjne na tle innych. Jeśli chcemy liczyć się na rynku, musimy inwestować w nowoczesne technologie, maszyny oraz sprzęt, dzięki którym będzie można uzyskać wymierne korzyści. Aby maszyny były sprawne i mogły służyć nam przez cały rok bardzo ważne jest dbanie o nie, regularny przegląd, dokonywanie mniejszych i większych napraw, smarowania, wymiany części do maszyn rolniczych. Dzięki temu niezależnie od tego, kiedy będziemy musieli skorzystać z którejś z maszyn, będziemy mieć pewność, że jest ona sprawna i posłuży nam do wykonania konkretnych czynności.\nRegularny przegląd maszyn w gospodarstwie i częste naprawy pozwolą cieszyć się ze sprzętu rolniczego jeszcze przez długi czas – gdzie warto kupować części zamienne do maszyn?\nJeśli zauważmy usterki, części będą zepsute, coś nie będzie działać tak, jak powinno, jest to alarm, aby dokonać naprawy. Części do maszyn rolniczych możemy znaleźć zarówno w sklepach stacjonarnych, jak i internetowych. W ostatnich latach coraz popularniejsze stały się sklepy internetowe z częściami do maszyn rolniczych. Jest to spowodowane przede wszystkim bardzo szerokim asortymentem, jaki możemy znaleźć w sieci, a co więcej także bardzo atrakcyjnymi cenami tych właśnie części. Zakupy w Internecie stały się bardzo opłacalne, także jeśli chodzi o branżę rolniczą. Coraz więcej osób decyduje się na zakupy online, jednocześnie oszczędzając wiele pieniędzy oraz czasu, jaki trzeba by przeznaczyć na jeżdżenie po różnych sklepach w poszukiwaniu części zamiennych do maszyn. Warto więc regularnie sprawdzać części do maszyn i zaopatrywać się w ich zamienniki. Dzięki temu w razie potrzeby będziemy mieć pod ręką elementy, z których możemy skorzystać.


Przyczyny różnic między rentownością obligacji amerykańskich i europejskich | Obserwator Finansowy: ekonomia, debata, Polska, świat\nPrzyczyny różnic między rentownością obligacji amerykańskich i europejskich\nChociaż USA są największą gospodarką świata z mocna walutą, ich rząd płaci więcej niż na przykład Włosi, aby pożyczyć pieniądze. Rentowność wyemitowanych przez Stany obligacji dziesięcioletnich jest wyższa niż obligacji brytyjskich, francuskich, singapurskich, a nawet włoskich.\nRóżnica pomiędzy rentownością dziesięcioletnich obligacji amerykańskich a niemieckich przekracza 2 pkt. proc. W ciągu ostatnich 25 lat różnica ta bardzo rzadko przekraczała 1 pkt. proc. Zdarzało się, że rentowność obligacji amerykańskich była niższa niż niemieckich.\nJeszcze jedno pokolenie temu można było oczekiwać, że kraj oferujący wyższą rentowność obligacji będzie miał słabszą walutę. Inwestorzy domagali się bowiem wyższego oprocentowania rekompensującego ryzyko przyszłej deprecjacji. Ale nie dzisiaj. Dolar jest silny w porównaniu z euro i wielu spodziewa się, że nadal będzie się umacniać. W rzeczy samej wysoka rentowność długu rządu amerykańskiego jest jednym z powodów, dla których inwestorzy mogą chcieć kupować dolary.\nZamiast tego rozbieżność ta może odzwierciedlać różnice zarówno w polityce monetarnej, jak i fiskalnej. W USA Rezerwa Federalna już jakiś czas temu zaprzestała skupu obligacji skarbowych, a od grudnia 2015 roku podniosła oprocentowanie trzy razy. Europejski Bank Centralny (EBC) nadal prowadzi skup obligacji w ramach programu zwiększania podaży pieniądza i płaci ujemne odsetki od depozytów. Administracja Trumpa zobowiązała się obniżyć podatki i zwiększyć wydatki na infrastrukturę, co podwyższy deficyt budżetowy i będzie wymagać emisji większej liczby obligacji. Strefa euro nie ma w planach takiej stymulacji fiskalnej.\nWystępująca różnica przypomina tę pomiędzy rentownością obligacji amerykańskich a japońskich. Rentowność tych drugich pozostawała przez większość czasu w ostatnich 20 latach na stale niskim poziomie, gdy japońska gospodarka dusiła się wskutek powolnego wzrostu i deflacji. Być może inwestorzy spodziewają się, że strefa euro utknie w ruchomych piaskach deflacji, podczas gdy gospodarka USA powróci na ścieżkę zdrowszego rozwoju.\nPogląd ten nie znajduje jednakże odzwierciedlenia w spodziewanej inflacji. Często wykorzystywaną miarą, pochodzącą z rynku obligacji, jest „stopa pięcioletnia/pięcioletnia terminowa”. Na chwilę obecną wskaźnik ten pokazuje prognozę rynkową dla średniej stopy inflacji w latach 2022-2027. W USA prognoza wynosi ok. 2,1 proc.; w strefie euro ok. 1,7 proc. Sześć miesięcy temu prognozy wynosiły odpowiednio 1,68 proc. i 1,34 proc. Obie nieco wzrosły, lecz różnica pomiędzy nimi nie pogłębiła się znacząco.\nByć może mamy więc tutaj do czynienia z czymś więcej niż z czystą ekonomią. Być może z polityką. Zbliżają się wybory prezydenckie we Francji, a Marine Le Pen, kandydatka skrajnej prawicy, prawi o denominacji francuskich obligacji rządowych z euro na franki. Prowadziłoby to do dużych strat dla inwestorów międzynarodowych. Choć mało kto sądzi, że Le Pen może faktycznie zostać prezydentem, to inwestorzy sparzyli się na zeszłorocznym zamieszaniu związanym z głosowaniem. Tak więc występuje tendencja wybierania najbezpieczniejszych obligacji w strefie euro ‒ emitowanych przez rząd Niemiec. Spread pomiędzy stopą zwrotu z dziesięcioletnich obligacji niemieckich a francuskich jest przeszło dwa razy wyższy od poziomu z 28 października 2016 r.\nInnym czynnikiem mogą być działania inwestorów instytucjonalnych. W niedawno wygłoszonym przemówieniu Hyun Song Shin z Banku Rozrachunków Międzynarodowych (BIS), organizacji banków centralnych, zwrócił uwagę, że zarówno zakłady ubezpieczeń na życie, jak i fundusze emerytalne posiadają zobowiązania z bardzo długimi terminami zapadalności, tj. takie, które muszą spłacać przez wiele dziesięcioleci. Próbują one zrównoważyć takie zobowiązania, kupując obligacje państwowe. Zasady rachunkowości oraz przepisy często wymagają od nich wykorzystywania rentowności obligacji długoterminowych do wyliczania wartości swych zobowiązań.\nW bankach centralnych budzą się jastrzębie\nInwestorzy (znowu) ogłaszają koniec hossy na rynku obligacji skarbowych\nKryzys nie zniechęca do polskich obligacji\nNiemieckie obligacje są uważane za bezpieczniejsze od amerykańskich\nJednakże występuje tutaj pewne niedopasowanie: zobowiązania tych podmiotów i funduszy mają jeszcze późniejszy termin zapadalności niż posiadane przez nich obligacje. W przypadku spadku rentowności obligacji długoterminowych ich pozycja finansowa ulega więc pogorszeniu, a to oznacza, że muszą dokupić więcej obligacji. To z kolei podnosi ceny i obniża zyski, pogłębiając problem. BIS twierdzi, że w roku 2014 fundusze ubezpieczeniowe w strefie euro dokonały 40 proc. zakupów netto obligacji rządowych w regionie. W rękach amerykańskich funduszy emerytalnych i ubezpieczycieli znajdują się obligacje skarbowe o wartości ok. 1,7 bln dol. (z ponad 14 bln dol. znajdujących się w rękach ludności), lecz wydaje się, że pełnią one znacznie mniejszą rolę w ustalaniu poziomu rentowności niż instytucje europejskie.\nTrend ten może oczywiście ponownie się zmienić. Kit Juckes z francuskiego banku Société Générale twierdzi, że czynniki odpowiedzialne za powiększenie spreadu pomiędzy rentownością obligacji amerykańskich i niemieckich mogą wkrótce zacząć zanikać. Wątpliwości polityczne mogą zostać usunięte, jeżeli Le Pen nie wygra wyborów; EBC może ograniczyć program zwiększania podaży pieniądza, a stymulacyjne plany Trumpa mogą się opóźnić lub zostać złagodzone. Żadne z naszych dotychczasowych doświadczeń historycznych nie wskazuje, że rentowność dziesięcioletnich obligacji niemieckich na poziomie 0,41 proc. okaże się być dobrym interesem.\nDebata ekonomiczna 18.04.2011\nPaweł Dobrowolski 18.04.2012


Wielkanoc nad morzem 2019 – Kołobrzeg, Grzybowo - Pensjonat Villa Mare\nStrona główna > Wielkanoc nad morzem\nŚwięta Wielkanocne spędzone na błogim lenistwie? To jak najbardziej możliwe. Pragniemy zaprosić Państwa do spędzenia Wielkanocy nad morzem w pensjonacie Villa Mare. To niezwykły obiekt, usytuowany w pobliżu malowniczych plaż, zaprojektowany według najwyższych standardów komfortu i zapewniający liczne atrakcje.\nWielkanoc nad morzem to idealny wybór dla osób, które pragną uciec od świątecznych obowiązków i czerpać z tych radosnych dni to, co mają w sobie najlepszego. Świeże powietrze nasycone jodem, piękne, ciche plaże – Bałtyk o tej porze roku sprosta oczekiwaniom osób poszukujących spokoju i intymnego odpoczynku. Apartamenty Villa Mare oferują ku temu idealne warunki, zostały zaprojektowane w taki sposób, by zapewnić naszym Gościom optymalną wygodę.\nZ myślą o naszych Gościach przygotowaliśmy dziewięć komfortowo urządzonych apartamentów w stylu morskim. Odznaczają się one różnym metrażem oraz rozkładem pomieszczeń, zatem każdy z Państwa wybierze odpowiedni lokal dla siebie i swoich najbliższych. Przytulne wnętrza uzupełniają nowoczesne elementy wyposażenia, dzięki którym pobyt przebiegnie w naprawdę komfortowych warunkach. Każdy apartament posiada znakomicie wyposażony aneks kuchenny, gdzie poza zastawą stołową i kuchenną nasi Goście znajdą również płytę, lodówkę, toster oraz ekspres ciśnieniowy do kawy. W salonie oczekuje kącik wypoczynkowy z wygodnymi sofami, telewizorem plazmowym oraz DVD wraz z darmową płytoteką.\nGoście mieszkający w Villa Mare mogą korzystać także w licznych udogodnień. Z myślą o ich zadowoleniu przygotowaliśmy basen z podgrzewaną wodą, balię japońską, łaźnię fińską oraz kącik do grillowania. Interesujące atrakcje oczekują także na naszych najmłodszych Gości, którzy z radością spędzą czas na starannie zaprojektowanym placu zabaw ze statkiem pirackim, trampoliną i domkiem do zabawy. W trosce o bezpieczeństwo Państwa dzieci plac zabaw został objęty monitoringiem, którego obraz można obserwować na telewizorach w apartamentach. W ogrodzie czekają na Państwa rozrywki zachęcające do ruchu na świeżym powietrzu, jak stół do ping ponga oraz stanowisko do gry w siatkówkę. Sprzyjające warunki pogodowe z pewnością zachęcą do spacerów i przejażdżek rowerowych. Z myślą o tych ostatnich przewidzieliśmy dla Państwa darmową wypożyczalnię pojazdów. Naszym gościom udostępniamy także rikszę.\nJesteśmy przekonani, że Wielkanoc nad morzem w Villa Mare okaże się źródłem przyjemności i błogiego relaksu. Zapraszamy do zapoznania się ze szczegółami naszej oferty i do składania rezerwacji.\nPrzeglądając oferty nad morzem, prawdopodobnie często się Państwo zastanawiają, czy pensjonaty posiadają odpowiednie wyposażenie i są w stanie zapewnić swoim gościom komfortowe warunki. Villa Mare to miejsce, w którym znikną wszystkie codzienne troski i zmartwienia, a jedyna decyzja, jaką będą Państwo podejmowali, dotyczyć będzie wyboru najprzyjemniejszego sposobu spędzenia dnia.\nDla naszych gości przygotowaliśmy specjalne pakiety na Wielkanoc. To znakomity czas, aby uciec z dużego miasta, zostawić za sobą smog i pooddychać zdrowym morskim powietrzem. Nieważne, jaka będzie pogoda, nuda z pewnością nie dopadnie nikogo wynajmującego apartamenty w Grzybowie. Oprócz znakomicie wyposażonych pokoi, posiadamy także szereg atrakcji dodatkowych, takich jak wypożyczalnia rowerów, podgrzewany basen czy telewizja. Wszyscy goście otrzymują ponadto bezpłatny dostęp do bezprzewodowego internetu przez całą dobę.\nVilla Mare położona jest w pobliżu miasta Kołobrzeg, gdzie odwiedzający mogą spędzić całe dnie na zakupach, zwiedzaniu zabytków czy poznawaniu regionalnej kuchni w doskonałych nadmorskich karczmach. Warto też odwiedzić słynne molo lub udać się w rejs na Bornholm. W Kołobrzegu znajduje się oceanarium posiadające wspaniałe okazy, Muzeum Minerałów i latarnia morska z XVII wieku.\nWielkanoc nad morzem to także czas, kiedy pogoda jest już lepsza, więcej jest ciepłych i słonecznych dni sprzyjających aktywnemu wypoczynkowi. Okoliczne lasy będą doskonałym terenem na długie spacery pośród malowniczej przyrody. Gościom proponujemy bezpłatne wypożyczenie rowerów i udanie się na przejażdżkę jedną z kilku specjalnie przygotowanych tras. Różne długości i stopień trudności ścieżek pozwalają na wybranie odpowiedniej zgodnie ze swoimi możliwościami.\nZapraszamy do nas rodziny z dziećmi, pary, grupy znajomych i każdego, kto pragnie spędzić okres Wielkiej Nocy, wsłuchując się w szum morza za oknem. Nasze apartamenty urządzone są w taki sposób, aby zadbać o potrzeby naszych gości. Wygodne łóżka, świetnie wyposażone aneksy kuchenne, możliwość wypożyczenia akcesoriów dla dzieci czy skorzystanie z pralni oraz prasowalni, to tylko niektóre z zalet pensjonatu Villa Mare w Grzybowie.\nPragniemy, aby nasi goście czuli się u nas jak w domu i odzyskali energię, zarówno w aspekcie fizycznym, jak i psychicznym. Teren pensjonatu jest ogrodzony i monitorowany. Samochód można zostawić na parkingu, gdzie będzie bezpieczny. Pokoje zaprojektowane są tak, aby każdy mógł wybrać najlepsze warunki dla siebie. Oddzielne wejścia gwarantują prywatność i spokój.\nJesteśmy do Państwa dyspozycji przez cały rok, nie tylko w Wielkanoc. Jeżeli mają Państwo jakiekolwiek specjalne życzenia, prosimy wspomnieć o nich przy dokonywaniu rezerwacji. Chętnie odpowiemy na wszystkie pytania związane z naszą ofertą. Serdecznie zapraszamy do zaplanowania świąt Wielkiejnocy w Villa Mare. Jesteśmy pewni, że spędzony u nas czas będzie wyjątkowy i przyniesie wiele wspaniałych wspomnień w przyszłości.


Dr Sokała dla Frondy: Władze nie zrobiły nic, by pokrzyżować grę Andriejewa | Fronda.pl\nScreenshot Twitter (@rianru) / TVP 3 Kielce\nAmbasador Siergiej Andriejew uparcie prowokował, aż wreszcie mu się udało – uzyskał efekt, w postaci fizycznego ataku na swoją osobę, zresztą niezbyt dotkliwego fizycznie. Ale dla rosyjskiej propagandy to gratka, będzie to teraz ogrywać, szczególnie na rynku wewnętrznym oraz w krajach bardziej oddalonych od wydarzeń, a mających skłonności, że tak powiem, „symetrystyczne” - mówi w rozmowie z portalem Fronda.pl dr Witold Sokała, politolog z Instytutu Stosunków Międzynarodowych i Polityk Publicznych Uniwersytetu Jana Kochanowskiego.\nPortal Fronda.pl: W sprawie perspektyw konfliktu z Ukrainą można się powiedzieć, że im dłużej on trwa, tym ciężej przewidzieć jego koniec. W którą stronę to w Pana ocenie zmierza?\nDr Witold Sokała: Zbyt wiele zmiennych, w tym część absolutnie dzisiaj nieprzewidywalnych, by poważnie prognozować cokolwiek w dłuższej perspektywie czasowej. Można jedynie rysować bardzo ogólne scenariusze, które hipotetycznie wchodzą w grę, i wskazywać, jakie działania przybliżają poszczególne z nich.\nPowiem, przykładowo, tylko o trzech spośród wielu. Możliwa jest nagła implozja Rosji, z załamaniem gospodarki, buntami w wojsku, mniej lub bardziej skutecznymi próbami usamodzielnienia się poszczególnych regionów od Moskwy. To oczywiście wymusi wycofanie się Rosjan z Ukrainy, bo będą mieli ważniejsze problemy u siebie. Ale jest też wyobrażalne, że konflikt się przedłuża, jacyś następcy Putina (bo raczej nie on sam) idą po rozum do głowy, deeskalują bezpośrednie działania wojskowe i przechodzą na poziom hybrydowy, krwi leje się mniej, więc opinia publiczna Zachodu oraz nasi politycy stopniowo tracą zainteresowanie kwestią ukraińską, i z wolna wracają do tzw. „business as usual” z Moskwą. I jest też scenariusz apokaliptyczny, na szczęście o minimalnym prawdopodobieństwie, w którym Chiny korzystają ze stworzonego przez Rosję precedensu i zbrojnie próbują anektować Tajwan, a ich kremlowscy wasale dostają rozkaz wzmożenia dywersji na europejskiej flance NATO i przeprowadzają tam pełnoskalowy atak. I tak dalej…\nMówiło się, że Putin wykorzysta 9 maja, aby ogłosić mobilizację, tymczasem w dalszym ciągu decyduje się on na nazywanie wojny iluzoryczną specoperacją. Mówiło się także, że Putin desperacko chciał cokolwiek wygrać przed 9 maja, do czego ostatecznie nie doszło. Jak to rzutuje na dalsze perspektywy konfliktu?\nUważam, że dla reżimu Putina to niedawne święto, o ogromnej wadze symbolicznej nie tylko w Rosji, ale praktycznie we wszystkich krajach postradzieckich, było ostatnią szansą na jakiś spektakularny przełom – taki, który mógł zawrócić tę ekipą z równi pochyłej. Na której zresztą znalazła się na własną prośbę. Nie skorzystali z tego, co najprawdopodobniej oznacza, że albo już im się po prostu nie chce, albo nie zdołali.\nWiem, że to pierwsze przypuszczenie brzmi szokująco – ale weźmy pod uwagę, że to jest zespół sześćdziesięcio- i siedemdziesięciolatków, w większości w kiepskim stanie zdrowia (zwłaszcza po ostatnich niepowodzeniach i stresach), ludzi, którym zawalił się świat, w którym poruszali się w miarę sprawnie. Nowego już nie są w stanie pojąć, a to sprzyja popadnięciu w dryf i marazm. Czyli będą dalej robić to, co dotychczas, w płonnej nadziei, że nagle zacznie to przynosić odmienne skutki.\nDrugie wytłumaczenie: nawet chcieli, ale wewnętrzne spory, pomiędzy różnymi ośrodkami i frakcjami w obozie władzy, spowodowały wzajemne poblokowanie sprzecznych inicjatyw. Tak czy siak, można z tego wnioskować, że bardziej prawdopodobne stają się te scenariusze, w których Putina wreszcie ktoś zastępuje i zaczyna nieco inną grę, przynajmniej jeśli chodzi o retorykę i metody, bo niekoniecznie co do celów. Ale zastrzegam, nie mówimy to raczej o perspektywie tygodnia czy miesiąca. To jeszcze musi podojrzewać.\nLudzie pokroju Igora Girkina (oficer rosyjskich służb i dawny dowodzący rosyjskimi operacjami w samozwańczych republikach Doniecka i Ługańska) i jemu podobnych próbują używać wobec wojny przymiotnika „ojczyźniana”. Czy do Rosjan takie argumenty mają szanse trafić? Czy jest w ogóle możliwe granie w ten sposób na rosyjskim „patriotyzmie”?\nTo prosta i popularna socjotechnika. „Wielka Wojna Ojczyźniana”, jak w ZSRR mówiono o II wojnie światowej, to pojęcie o sporym potencjale emocjonalnym – a że racjonalnymi argumentami nijak nie da się uzasadnić rozpętania obecnej awantury, Kremlowi i jego sojusznikom pozostaje gra na emocjach, w nadziei, że – pozwolę sobie tu wykorzystać znane słowa klasyka manipulacji z naszego podwórka – „ciemny lud to kupi”.\nAle odsetek potencjalnych nabywców w rosyjskiej populacji maleje. Mogą w to uwierzyć ludzie starsi, słabo znający realia poza swymi opłotkami, natomiast nie wielkomiejscy specjaliści czy lepiej wyedukowana młodzież. Po pierwsze, dla nich ta „ojczyźniana” to zamierzchła przeszłość, względnie jakaś abstrakcja. Po drugie, są nastawieni bardziej konsumpcyjnie, niż tradycyjni Rosjanie, i wcale ich nie kręci to, że co prawda kraj jest biedny, ale wszyscy wokół się go boją. No i po trzecie, liznęli choć trochę świata, umieją korzystać z mediów społecznościowych także poza cenzurą, więc jeśli nawet dziś, ze strachu, ze względów oportunistycznych, jeszcze udają, że łykają oficjalną narrację, to to się prędzej czy później załamie. Pytanie brzmi tylko: kiedy (dużo zależy tu od tempa spadku poziomu życia w związku z sankcjami) oraz kto z elit dworskich czy wojskowych zwróci się do nich z propozycją polityczną. Od razu muszę zastrzec – sorry, nie podam dat ani nazwisk. Politolog nie wróżka, może analizować trendy i jakoś tam je ekstrapolować, czyli „przedłużać” w przyszłość, ale nie ma szklanej kuli, serwującej szczegółowe rozwiązania.\nPo paru miesiącach od wybuchu wojny świat patrzy na konflikt bardziej racjonalnie niż emocjonalnie. Rosyjscy politycy z kolei zdają się postępować znacznie bardziej impulsywnie. Jak Pan ocenia wypowiedzi Siergieja Ławrowa, wprost uderzające w dotychczas milczący w kwestii wojny Izrael?\nTo ilustracja tego, o czym mówiłem przed chwilą: ci starsi panowie, do wczoraj bardzo zadufani w sobie, w obliczu niepowodzeń tracą czujność i nerwy, a co za tym idzie – także swój dawny profesjonalizm. Ławrow palnął głupstwo, i Putin musiał potem przepraszać premiera Izraela – ale zrobił to za późno, jemu też zabrakło refleksu, mleko się rozlało. Rosja wkurzyła nie tylko izraelskie władze, które zdążyły odblokować sprzedaż nowoczesnej broni dla Ukrainy, ale też wpływową diasporę żydowską w wielu krajach, której decyzje polityczne i biznesowe jeszcze nie raz zabolą Kreml.\nJeszcze w kwestii emocjonalnego zachowania rosyjskich polityków. Jak ocenia Pan, jak to się dawniej mówiło „buńczuczne” wypowiedzi Rosjan, jak np. słowa o zmieceniu NATO z powierzchni Ziemi?\nPodobno duże psy częściej gryzą, za to małe więcej szczekają. Nie wiem, czy naprawdę jest tak w świecie zwierząt, ale w świecie polityki międzynarodowej – z pewnością. Jeśli nawet jakiś czas temu można jeszcze było brać serio wyzwania rzucane przez Rosjan szeroko pojętemu Zachodowi, to teraz – w świetle znanych wydarzeń, w tym autokompromitacji rosyjskiej armii, marynarki, wywiadu, dyplomacji – takie słowa są już tylko śmieszne, względnie żałosne.\nI tak są traktowane nie tylko przeze mnie, ale przez przywódców krajów zachodnich, większość ekspertów i znaczną część opinii publicznej. Przykład: Szwedzi i Finowie, którzy zamiast przestraszyć się gróźb z Kremla, jak wcześniej bywało, i trzymać się wymuszonej neutralności, w szybkim tempie wstępują do NATO, bo rozumieją, że wewnątrz tego paktu jest po prostu bezpieczniej. Wiedzą, że nic go nie „zmiecie”, a już na pewno nie Rosja. Ba – że Kreml najprawdopodobniej w ogóle nie śmie zdobyć się na jakiś realny akt wrogi wobec członków NATO, bo to byłoby z jej strony malownicze i ostateczne samobójstwo.\nA swoją drogą: wątpię, by rosyjscy politycy, przynajmniej ci pierwszoligowi, byli aż tak odklejeni od rzeczywistości, by sami wierzyli w te swoje bajania o „zmiataniu NATO”. Bardziej prawdopodobne, że to prężenie chuderlawych muskułów i propaganda na użytek wewnętrzny. Taki „plaster na rosyjską duszę”.\nW Warszawie doszło do oblania farbą ambasadora Rosji. Jak ocenia Pan to zdarzenie? Czy doszło tu do prowokacji? Czy uważa Pan, że służy to jeszcze większemu zaognieniu wzajemnych antagonizmów i rozszerzenia konfliktu także na poziom międzyludzki?\nOczywiście, źle się stało. Ambasador Siergiej Andriejew uparcie prowokował, aż wreszcie mu się udało – uzyskał efekt, w postaci fizycznego ataku na swoją osobę, zresztą niezbyt dotkliwego fizycznie. Ale dla rosyjskiej propagandy to gratka, będzie to teraz ogrywać, szczególnie na rynku wewnętrznym oraz w krajach bardziej oddalonych od wydarzeń, a mających skłonności, że tak powiem, „symetrystyczne”.\nWpływu tego epizodu na relacje międzyludzkie jednak bym nie demonizował, choć owszem, wzrasta ryzyko, że jakiś nadmiernie pobudzony obywatel Federacji Rosyjskiej (i to niekoniecznie oficer FSB, oddelegowany do tej roli) postanowi wziąć odwet na naszych dyplomatach w Moskwie. Natomiast na pewno będziemy mieć do czynienia z reperkusjami natury politycznej, i tak, to będzie dalszy wzrost antagonizmu na poziomie międzypaństwowym. I co gorsza – spadek autorytetu Polski w środowisku międzynarodowym oraz zachęta dla innych szemranych graczy, by organizować podobne prowokacje naszym kosztem.\nNasze władze i służby popełniły tu niestety błąd – gra Andriejewa była przecież czytelna od wielu dni, a nie zrobiono nic, by ją pokrzyżować. Zabrakło wyobraźni, może zimnej krwi. Braki w profesjonalizmie lubią się mścić, a jak widać, nie są domeną tylko Rosjan.\nCzy przez takiego rodzaju działania, wzbudzające antagonizmy, władze rosyjskie mogą przygotowywać tamtejsze społeczeństwo na ZSRR vol 2?\nJestem bardzo ostrożny we wszelkich odwołaniach do ZSRR, bo współczesna Rosja – jeśli już szukać analogii historycznych – jest znacznie bliższa imperium carskiemu z czasów na przykład Mikołaja I. Też opiera się na wielkoruskim szowinizmie, na bardzo konserwatywnej wizji relacji społecznych, no i na systemowej korupcji. Brakuje jej tylko realnej siły, którą tamto imperium jednak miało w relacjach ze światem zewnętrznym.\nNatomiast żeby stać się nowym Związkiem Radzieckim – nie wystarczy wywołanie czy wzmocnienie powszechnego syndromu osaczenia, wrogości do Zachodu i do wartości liberalno-demokratycznych. Trzeba by jeszcze mieć ideę, atrakcyjną dla przynajmniej znaczącej części społeczeństw w innych państwach. Na tym zasadzała się ekspansja i sukcesy ZSRR przez długie lata – na zdolności uwodzenia intelektualistów, oficerów i robotników we Francji, Chinach, Egipcie czy na Kubie. No i jednak ZSRR, pomijając stosunkowo krótkie okresy, był państwem względnie otwartym na stosunki dyplomatyczne, ekonomiczne, kulturalne czy naukowe z innymi krajami, o odmiennych ustrojach, bo wykorzystywał te kontakty i do prób eksportu rewolucji, i do łatania własnych deficytów wewnętrznych.\nDzisiejsza Rosja zdąża w innym kierunku. Skutek tego będzie więc taki – o ile nic się po drodze dramatycznie nie zmieni – że obecni włodarze Kremla przygotują swoje społeczeństwo raczej na nowe wcielenie Korei Północnej. Na skrajną biedę, zamordyzm i izolację – oraz na funkcjonowanie na łasce i niełasce Chińskiej Republiki Ludowej.\nRozmawiał Grzegorz Grzesik


Duda odbierze Grossowi order za szkalowanie Polski | Fronda.pl\nDuda odbierze Grossowi order za szkalowanie Polski\nZnany i nielubiany historyk i pisarz Jan Tomasz Gross już niebawem może zostać pozbawiony wysokie odznaczenia państwowego - jak informuje Onet, prezydent Andrzej Duda wysłał w tej sprawie zapytanie do MSZ.\nJan Tomasz Gross znany z publikacji szkalujących Polskę i Polaków takich jak "Strach. Antysemityzm w Polsce tuż po wojnie", czy "Złote żniwa. Rzecz o tym, co się działo na obrzeżach zagłady Żydów" może wkrótce stracić Krzyż Kawalerski Orderu Zasługi RP. Prezydent Andrzej Duda poprosił Ministerstwo Spraw Zagranicznych o opinię w tej sprawie.\nGross otrzymał order w 1996 roku z rąk prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego na wniosek ministra spraw zagranicznych. Za co? Za "osiągnięcia naukowe". Jak widać, po latach prezydent Duda uznał, że sformułowania i mądre myśli w rodzaju tych, że Polacy to antysemicki naród, który podczas wojny zabił więcej Żydów, niż Niemców, jako osiągnięcia naukowe się nie kwalifikuje.\nPierwszym inicjatorem odebrania Grossowi orderu był Maciej Świrski. To wiceszef Polskiej Agencji Prasowej w 2015 roku zwrócił się z wnioskiem w tej sprawie do prezydenta Dudy, stwierdzając, że istnieją podstawy do pozbawienia odznaczenia profesora historii uniwersytetu w Princeton. Jak stwierdził, za odebraniem orderu przemawia fakt, że Gross w ostatnich latach dopuścił się czynów, wskutek których stał się niegodny odznaczenia (taka jest jedna z zasad stanowiących o możliwości odebrania odznaczenia). Jakich? A to chyba nikomu nie trzeba przypominać.\nCzy autor pereł sztuki opluwania Polski zostanie pozbawiony orderu? Dowiemy się już niebawem. Ale spokojnie! Nic w przyrodzie nie ginie i Gross na pewno będzie mógł liczyć na order od Komitetu Obrony Demokracji za bycie męczennikiem w walce o wolność słowa. A może za granicą w jedynie słusznej i poprawnej politycznie Unii jakiś order się znajdzie?\nGross nie jest historykiem, jest socjologiem. Co najwyżej histerykiem-amatorem. Tak to jest kiedy prezydent-pijak bez wykształcenia daje order socjologowi za badania historyczne :-)\nMożna tylko dziwić się, dlaczego tak późno? Ten człowiek nigdy nie powinien otrzymać tej nagrody.\nnielubiany historyk Oczywiscie na "światłej" Frondzie\nOdebrać wyróżnienie należy. Problemem może być wrzask lewicowych środowisk w Polsce i na świecie. Nie zasługuje na te wyróżnienie. @[email protected] Celna uwaga. Z tego co wiem to jego książki nt. sowietów były całkiem dobre, pomimo socjologicznego wykształcenia @arystotes W momencie otrzymania tej nagrody były przesłanki na taką ewentualność. Pamiętaj, że odznaczenie dostał dawno temu za opisywanie komunizmu. Z tego niestety nie nie było dużo kasy. Przerzucił się na bardziej dochodowy biznes:P @HansMesser "nielubiany historyk" Jak już zwrócił uwagę [email protected] Gross nie jest historykiem. Nie mówiąc już o rzetelności historycznej... Jak traktować poważnie człowieka, który pisze książkę na podstawie jednego zdjęcia (Złote żniwa). Pseudohistoryk nie wie nawet skąd miał to zdjęcie...\nsłusznie - człowiek opanowany nienawiścią i ideologią to żaden historyk\n@Hanys Gdyby takie postępowanie antypolskie - nie było w demonicznych planach ILLUMINATI toby inaczej pisał. Chodzi bowiem o kasę bożka Junony Moneta którego Talmudyści uwielbiają od czasu słynnych słów "nie mamy króla tylko cezara /z piekła/ /J 1,15)\nGross jest łasy na kasę, sławę i robi ją oczerniają polaków. Powinien zostać oskarżony przez prokuraturę i by się skończyły blubry marycha\nOdebrać wyróżnienie należy. Problemem może być wrzask lewicowych środowisk w Polsce i na świecie. Nie zasługuje na te wyróżnienie. Oczywiście te celne uwagi należy przesłac jak najszybciej na Uniwersytet w Princetone,który zapewne nie wie kogo zatrudnił na Wydziale Historii\nNareszcie. Polskę trzeba posprzątać aksjologicznie, ale nie wystarczy odebrać orderów, trzeba jeszcze określić podstawę aksjologiczną na której to czynimy. Inaczej amatorszczyzna. Politykom potrzebni są eksperci od religii. Politycy nie znają się na aksjologii.\nA co z Orderem Orła Białego dla Michnika?\nJak najbardziej odebrać mu ten Order! A jak przyjedzie do Polski to osądzić za szkalowanie Polski!


stresujecie się często? - TOP NASTOLATKI\nstresujecie się często?\nWysłany: Czw 18:39, 22 Lis 2018 Temat postu: stresujecie się często?\nmam wrazenie ze żyję w ciągłym stresie, wszystkim się przejmuję, czesto już od rana budzę się spięta, zdenerwowana i nie wiem co mam robić, jak to jest u Was? co robicie w tkaiej sytuacji? ja to sobie nawert ziołowy nervomix kupiłam, zeby czuć się lepiej i jakaś poprawa jest


Kwiecień 2009 - Repliki Ubrań\nHublot Składa Hołd Technologii Blockchain I Wprowadza Na Rynek Nowy Zegarek Big Bang\n6. kwietnia 2009 admin\n19 września 2018 r. – HUBLOT zawsze przestrzegał koncepcji „bycia pierwszym, wyjątkowym i innym” oraz wprowadził wiele wiodących w branży technologii i osiągnięć, w tym kultowy zegarek Big Bang. , Odporny na zarysowania stop 18K magiczne złoto, kolorowy materiał ceramiczny, pierwsza współpraca w dziedzinie piłki nożnej i tak dalej. Widać, że innowacja jest podstawą i genem rozwoju marki Hublot.\nHublot kontynuuje także badania i eksperymenty w dziedzinie technologii cyfrowej. W czerwcu tego roku sklep New York Fifth Avenue w Hublot uruchomił pierwszy na świecie sklep internetowy, oferujący ekskluzywne usługi online. Ponadto wkrótce rozpocznie się działalność e-commerce firmy Hublot, która jako pierwsza będzie sprzedawać opaski do zegarków online na rynku amerykańskim. Jednocześnie Hublot koncentruje się również na dziedzinie technologii blockchain i oficjalnie wnosi ważną współpracę z tym zaawansowanym polem cyfrowym.\nTechnologia Blockchain jest niewątpliwie twórczym wynalazkiem. Od momentu narodzin jest szeroko stosowany jako rozproszona cyfrowa księga publiczna, która ułatwia elektroniczną transmisję informacji i tworzy nowy system koncentratora internetowego. Technologia Blockchain stworzyła nowy rodzaj szkieletu Internetu, umożliwiając cyfrową dystrybucję informacji. Technologia ta została powszechnie uznana za swoją oryginalność i ma ogromny potencjał aplikacji w wielu obszarach, takich jak rozwiązania dla przedsiębiorstw i uwierzytelnianie tożsamości, które zrewolucjonizują różne standardy branżowe. Technologia cyfrowa łączy pionierskiego ducha, a technologię blockchain można dziś nazwać gorącym narzędziem technologicznym.\nDzisiaj Hublot specjalnie wypuścił na rynek nowy zegarek z serii Big Bang, w pełni pokazujący istotę branży zegarków i technologii cyfrowej. Nowy zegarek łączy kultową stylistykę serii Hublot Big Bang z elementami technologii blockchain i stanowi hołd dla serii Big Bang i technologii blockchain, z ograniczoną kolekcją 210 sztuk.\nZmiana branży spowodowana nowym zegarkiem Big Bang polega na połączeniu szwajcarskiej doskonałej technologii zegarmistrzowskiej i technologii cyfrowej, która pozwala osiągnąć „sztukę fuzji”.\nPod przewodnictwem globalnego prezesa zarządu HUBLOT Jean-Claude Biver i CEO Ricardo Guadalupe, HUBLOT Hublot jest na najlepszej drodze do sukcesu. Premiera Big Bang, Supreme King, Classic Fusion i przekazana stanowi stałe wyzwanie i innowację w stosunku do tradycji. Jako model innowacji w szwajcarskim przemyśle zegarmistrzowskim, Hublot jest pierwszą marką wysokiej klasy zegarków, która doskonale integruje metale szlachetne z naturalną gumą, rewolucjonizując premierę serii Big Bang. Po uruchomieniu ta seria zdobyła wiele nagród branżowych. Od tego czasu, od domowych, skomplikowanych zegarków, po współpracę z Ferrari, Puchar Świata FIFA, Miami Heat i Los Angeles Lakers, Hublot szybko zyskał światową sławę dzięki koncepcji „Art of Fusion”. Ciągłe badanie przyszłości nigdy się nie kończy. Obecnie Hublot ma 750 punktów sprzedaży detalicznej i 70 butików na całym świecie, w tym w Genewie, Cannes, Saint-Tropez, Paryżu, Londynie, Berlinie, Moskwie, Nowym Jorku, Miami, Beverly Hills, La Vegas, Atlanta, Singapur, Szanghaj, Pekin, Hongkong, Dubaj, Abu Zabi, Kuala Lumpur, Tokio Ginza …\n„wojownik” W Zegarku Sportowym Degustujący Zegarek Richard Mill Pablo Mac Donough Tourbillon


Pewnego razu w Wyszehradzie. – Nudne Piątki\nPewnego razu w Wyszehradzie.\nListopad 5, 2018 Listopad 5, 2018 Łukasz KlaśLubię poniedziałki\nIvo Andrić to bośniacki pisarz i dyplomata, znakomity liryk i prozaik, uhonorowany Noblem w 1961. Przewija się w jego życiorysie wątek polski, krakowski: studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, a po latach uzyskał nań doktorat HC. Przeżywszy całą epokę zmian bałkańskiego kotła – od CK po późnotitowską Jugosławię – opisuje ją w swojej twórczości, wieńcząc niejako w arcydziele „Most na Drinie”. Przez cztery wieki snuje się opowieść skupiona wokół wyszehradzkiej przeprawy, od powstania kamiennej budowli, aż do roku, w którym Europa oszalała, a świat wraz z nią. W książce splatają się dzieje wielu krajów: Bośni, Serbii, Turcji, Austrii, Węgier, mistrzowskim piórem twórcy zogniskowane wokół kilku przęseł nad graniczną rzeką.\nW narracji oraz przebogatej zgrai bohaterów nieodparcie znajduję podobieństwo do innego mistrza (także noblisty) – Garcii Marqueza. W „Stu latach…” osią była wiocha, tutaj most, lecz kłębiące się naokoło życie równie fascynujące…\nJakżem ciekaw, czy Marquez czytał „Most na Drinie”! Jego dzieło ujrzało światło dzienne ćwierć wieku później…\nNo, ale wpis przecie o Andriciu, a nie o starym kolumbijskim zboczeńcu. W epopei o wyszehradzkiej przeprawie noblista nie posługuje się środkami ekscentrycznymi, obrazoburczymi. Wręcz przeciwnie, narracja prowadzona jest ciepło, spokojnie i łagodnie; nawet spory muzułmanów z chrześcijanami trącą raczej dobrosąsiedzką przekpinką, niż poważnym konfliktem. Polecam w tym miejscu lekturę ową fanatykom i radykałom religijnym, a także: antyreligijnym. Przeczytajcie, jak wygląda prawdziwa tolerancja, nie zagłuszona ani zaślepionym izolacjonizmem, ani durną politpoprawnością. Autor przedstawia to mistrzowsko zaiście.\nKruchość ludzkich dziejów i trwałość spoistej budowli opisano wirtuozersko, używając środków pozornie prostych, a przecież subtelnych. Polecam z całym przekonaniem.\nMamy spuścizną most na rzece Kwai, Mostar, różne goldengejty i inne przeprawy w kamień i słowo ujęte; kto opisze nasz północny, oficjalnie Marii Skłodowskiej-Curie noszący miano?\nTylko troszkę poczekajcie.\nTagged czytanie, Ivo Andrić, Lubię poniedziałki, Most na Drinie\nZaszłość nr 17.\n8 thoughts on “Pewnego razu w Wyszehradzie.”\nListopad 5, 2018 o 7:18 am\nŚwietna książka i autor bardzo fajnie pisze. Polecam przeczytać i inne jego dzieła. Powodzenia w pisaniu🙂 😁😀\nListopad 5, 2018 o 7:26 am\nDziękuję, a kolejne pozycje są oczywiste! ✋\nListopad 5, 2018 o 9:38 am\nJaka miła niespodzianka!😊\nBiegnę do biblioteki po inne książki Andricia.\nListopad 5, 2018 o 10:11 am\nDziękuję! Przede wszystkim za tę książkę. Proszę obiecać, że to nie ostatni raz! 🙂🙂🙂\nListopad 5, 2018 o 11:31 am\nJasne! Coś znajdziemy.🧐\nCzekam też na podpowiedzi,jakich książek/filmów/spektakli nie przegapić.🤗\nListopad 5, 2018 o 7:42 pm\nCzy trudniej opisać most czy sto lat samotności? 😉\nListopad 5, 2018 o 9:56 pm\nSto lat to łatwizna 😀\nListopad 12, 2018 o 4:45 pm\nSto lat samotności było super. Trochę się motałam w tym wszystkim ale fajnie się czytało. Ż tym „Mostem… chętnie się zaznajomię


Nowy album O.C. jeszcze w styczniu – dustyroom.pl\nNowy album O.C. jeszcze w styczniu\n18 stycznia 2017 misztal Informacje 0\nDebiutancki album rapera z Brooklynu to absolutny klasyk i jedna z najważniejszych hip-hopowych płyt w ogóle. Nie inaczej określić można, wydany trzy lata później, krążek „Jewelz”. Blisko dwadzieścia lat po tych uznanych premierach O.C. zapowiada swój kolejny studyjny projekt.\nWczoraj na kanał DITC STUDIOS trafił numer „Serious”, promujący album „Same Moon Same Sun”. Album w obiegu pojawi się już 30 stycznia! Kawałek wyprodukował Gwop Sullivan. Zapowiedź ma w sobie sporą dawkę nostalgii i tęsknoty. Za czym? Najlepiej odpowiedzcie sobie na to pytanie sami. Nie mam pojęcia, czy na nowym albumie O.C. nas jakkolwiek zaskoczy, ale jedno jest pewne – członek D.I.T.C. wciąż jest w dobrej formie.\nRap Addix nawijają na bicie samego El-P\nDrugie wideo promujące „Świattło”