"LEWA WOLNA, CZYLI NIE TRZEBA GŁOŚNO MÓWIĆ :: W. Gauza - Jak tworzono Polakom elity w PRL\nW. Gauza - Jak tworzono Polakom elity w PRL\nWysłany: Sro Cze 09, 2010 6:33 pm Temat postu: W. Gauza - Jak tworzono Polakom elity w PRL\nJAK TWORZONO POLAKOM ELITY W PRL\nW Polsce trwa wielki festiwal antylustracyjny. Na scenę co chwilę wskakują i konkurują ze sobą rozmaite sieroty o genezie KPPowsko-PPRowsko-PZPRowskiej, spuszczane z łańcucha przez czerwonych dziadków, tatusiów, wujków i ich pachołków, siedzących na tłustych emeryturach partyjno-ubeckich i na stanowiskach szefów spółek nomenklaturowych.\nOdziani na tę okazję w śliczne kostiumy liberalne, demokratyczne, tolerancyjne, naukowe i inne akademickie, prześcigają się w przekonywaniu Polaków, jaką to nieczystą i złą sprawą jest lustracja. To znaczy prześwietlenie tych, którzy służyli komunistycznemu okupantowi ze Wschodu i kolaborowali z czerwonym reżymem przeciw polskim interesom narodowym. Histeryczna reakcja czerwonej stadniny, z „Gazety Wyborczej”, „Polityki”, krakowskiego „Tygodnika Powszechnego”, „Trybuny” , „Przekroju”, TVN i im pokrewnych jest zrozumiała aż nadto. Aż strach pomyśleć, ile to szkieletów powypadałoby z szaf uczelnianych, adwokackich, sądowniczych, redakcyjnych, UBeckich, wojskowych, wydawniczych, KORowskiej opozycji demokratycznej i wielu, wielu innych po takim prześwietleniu.\nKomu te wypadające z szaf szkielety zrobiłyby duży kłopot? Kogo by przygniotły swym ciężarem? Jedno jest pewne - nie tych, którzy są za lustracją!\nNie tak dawno temu ks. T. Isakowicz-Zaleski podjął się próby zlustrowania paru duchownych z Krakowa i okolic. Wyniki swych badań wydał w formie książkowej. Pisze tam, że natknął się przy tej okazji na agenta UB, Juliana Haraschina, dodając, że historia tego agenta PRLowskiej Bezpieki jest tak ciekawa, iż mogłaby posłużyć za kanwę sensacyjnej powieści. Wspomina przy tym, że agent ten ma na sumieniu ponad 60 wyroków śmierci na patriotach polskich, i że brał udział w pielgrzymce do Rzymu na spotkanie z polskim papieżem Janem Pawłem II. Przeciw udziałowi Haraschina w tej pielgrzymce protestowały zacne damy krakowskie, zresztą bezskutecznie, a pewien ksiądz zemdlał na lotnisku, kiedy usłyszał nazwisko tego agenta podczas odczytywania listy uczestników przed odlotem.\nKiedy natknąłem się na nazwisko Juliana Haraschina, czytając książkę ks. Isakowicza-Zaleskiego, coś mi zaświtało z tyłu głowy. Przecież ja gdzieś coś słyszałem o tym typie. Zacząłem szukać i po paru dniach znalazłem, przeczytałem jeszcze raz i uznałem, że jest tak interesująca, iż należy ją przypomnieć z kilku przyczyn. Po pierwsze, autor (nieznany) spisał ją ponad 40 lat temu i opublikował w „Kulturze” paryskiej, która nie była dostępna w Polsce w ówczesnych czasach a więc mało kto tę historię dzisiaj pamięta, zresztą nie tylko w kraju, ale równie na emigracji. Po drugie, jest to nie tyle historia Haraschina, co przede wszystkim historia PRL-u. Historia, która nie powinna ujrzeć światła dziennego; szkielet, który nie powinien wypaść z PRLowskiej szafy, żeby swym ciężarem nie podzielił polskiego społeczeństwa. Bo to, co działo się wówczas w Krakowie i okolicach, to – jak podkreśla autor – PRL w miniaturze. To działo się równie, a nieraz i więcej, we Wrocławiu, w Warszawie, w Gdańsku (o czym wie najlepiej rektor UG, A. Ceynowa i prof. Włodarski), w Łodzi i wielu innych miejscach kraju. I po trzecie, najważniejsze, ukazuje nam mechanizmy i system produkowania Polakom nowych, PRLowskich „elit”; socjalistycznych filozofów, historyków, prawników, dziennikarzy, pisarzy, ekonomistów, politologów, rozmaitych innych humanistów i t.zw. „autorytetów moralnych”.\nHistoria PRL-u z czasów J.Haraschina została opublikowana dwa lata przed tak zwanymi „wydarzeniami marcowymi” w 1968 r., kiedy to reżim komunistyczny dokonał czystek w aparacie rządzenia czerwonych kolaborantów w Polsce, w wyniku czego – jak nam wmawiano – zmuszono do opuszczenia Polski tysiące najlepiej wykształconych ludzi. Wypędzono wtedy tysiące wybitnych intelektualistów, naukowców, docentów, doktorów,prawników, wielkie autorytety moralne i kwiat inteligencji polskiej. W pomarcowym PRL-u zostały chamy i ciemnogród.\nHaraschinowe dzieje PRL-u odsłaniają nam zasłonę zakrywającą nam komunistyczny sposób tworzenia Polakom tychże „najlepiej wykształconych”, „wybitnych naukowców, „prawników” i „kwiat inteligencji polskiej”. Ujawnia ich jakość fachową, moralną i kulturalną. A dzisiaj przede wszystkim wyjaśnia, dlaczego rzecznicy i przedstawiciele tej post-PRLowskiej stadniny, zw. układem postkomunistycznym, tak zaciekle i zażarcie zwalczają ustawę lustracyjną.\nOslo, kwiecień 2007.\nDziwna sytuacja zaistniała w pewnej dobrze sytuowanej rodzinie mieszczańskiej w Krakowie w drugiej połowie lat trzydziestych dwudziestego stulecia. Mianowicie ojciec rodziny zgodził się, aby jego trzynastoletnia córka zamieszkała ”jak mąż z żona” z dorosłym już mężczyzną.\nCo więcej, tenże ojciec finansował studia owego mężczyzny, którego przywykł uważać za swego przyszłego zięcia. Przyszły zięć, którego nazwisko brzmiało Julian Haraschin, studiował prawo na rachunek swego przyszłego teścia tak długo, jak pozwalała sytuacja materialna tego ostatniego. Nastąpił kryzys i ”teść” zmuszony był zawiesić stypendium, na co ”zięć” odpowiedział zerwaniem z ”żoną”. Z kolei ojciec dziewczyny zagroził wytoczeniem sprawy karnej o uwiedzenie nieletniej. Haraschin zdecydował zrezygnować z rodzinnych pieleszy i ruszył w Polskę.\nRozdział następny ma tło sielankowe. Haraschin osiada w małym miasteczku we wschodniej Małopolsce i udziela się jako urzędnik pocztowy. Udziela się zresztą bardzo oszczędnie. Zdarza mu się zajść raz na tydzień do swego urzędu w godzinach dowolnych i spojrzeć z góry na to, co tam się dzieje. Pewnego dnia jeden z urzędników poskarżył się zastępcy naczelnika poczty na bezkarność, jaką cieszy się Haraschin. Zastępca poszedł do naczelnika, który zrobił minę tajemniczą i powiedział: ”Pan Haraschin jest osobą bardzo wpływową i obecnie zajęty jest wyrabianiem dla mnie srebrnego krzyża zasługi. Niech pan będzie cierpliwy, a może i Panu dostanie się brązowy”. Medalowe starania Haraschina i nadzieje pana naczelnika skończyły się razem z wolną Polską.\nWojna na różnych ludzi różnie działa i różnie im życie kształtuje. Niektórych zamienia w lwy walczące, innych otępia i ogłusza obuchem biedy, terroru i bezprawia, jeszcze innych po prostu likwiduje. Haraschin należał do kategorii ludzi, których wojna tuczy. Natychmiast po ustabilizowaniu się okupacji niemieckiej powrócił do Krakowa i zaczął kapitalizować swą niezawodną umiejętność porozumiewania się z władzą. Dostaje pracę w Państwowym Monopolu Spirytusowym, co w ówczesnych warunkach było kopalnią złota. Haraschin handluje spirytusem, wódką, naklejkami na butelki, stemplami. Przy tym wszystkim jest to praca w aparacie państwowym, dająca "ausweise" i "bescheinigungi" pierwszej klasy, bezpieczna. Haraschin jest człowiekiem towarzyskim, uczynnym i z gestem, dlatego nieraz potrafi podzielić się z bliźnimi owocami swej działalności gospodarczej. Tak na przykład napotyka pewnego profesora UJ, żyjącego w skrajnej biedzie. Haraschin zaczyna pomagać profesorowi finansowo, a ten z wdzięczności pisze dlań pracę doktorską. Haraschin ma zrozumienie dla nauki i twierdzi, że ”doktorat zawsze może się przydać”.\nW późniejszym okresie Haraschin starał się stworzyć niejaki mit wokół swej osoby, opowiadając o swej działalności w AK, o uzyskaniu Krzyża Walecznych, o przynależności do Sztabu Okręgu Krakowskiego, o zaopatrywaniu w broń oddziałów w okolicach Makowa Podhalańskiego. Mit ten musi jednak pozostać tylko mitem, bo obiektywnych dowodów na te twierdzenia brak. Dowódca oddziału AK, do którego Haraschin się przyznaje, w ogóle Haraschina nie zna. Rozkazu nadającego Krzyż Walecznych Haraschinowi również nie ma w aktach. Znaleziono wprawdzie ludzi, którzy potwierdzili, że Haraschin organizował skok do Makowa ciężarówką monopolu, ale nie mogli stwierdzić, co w tym transporcie wieziono. W świetle pozostałej działalności Haraschina wydaje się bardziej prawdopodobne, że wyprawa ta miała cele handlowe. Ogólnie wydaje się, że w czasie okupacji Haraschin nie działał orężnie, co w pewnym sensie potwierdzone zostało pośrednio jego późniejszą karierą i funkcją. Jest bowiem o wiele prawdopodobne, że na kolaboranta UB o wiele bardziej nadawałby się, i o wiele łatwiej zostałby przyjęty, drobny pionek okupacyjnej administracji Generalnej Guberni, niż żołnierz AK.\nO ile okupacja niemiecka była dla Haraschina okresem względnej prosperity, to dopiero zmiana Generalnej Guberni na Polska Rzeczpospolitą Ludową pozwala mu na prawdziwe rozwinięcie skrzydeł i wysunięcie się na czoło w wyścigu o złote runo. Wkrótce po zakończeniu działań wojennych zapisuje się do Partii i zaczyna robić karierę jako sędzia Rejonowego Sądu Wojskowego w Krakowie. W okresie tym, a nawet jeszcze dłużej bo do maja 1955 r., sądy wojskowe robiły gros brudnej roboty (drobną jej cześć odrabiano bez sądów oraz z pomocą zaprzyjaźnionych oddziałów radzieckich). A roboty tej było sporo: trzeba było rozładować i zlikwidować podziemie wojskowe, rozpracować i również częściowo zlikwidować dawną AK, unieszkodliwić prawdziwych i wyimaginowanych ”wrogów ludu”. Ogólnie biorąc, do kompetencji sądów wojskowych należały wtedy wszystkie sprawy polityczne, przy czym politykę interpretowano bardzo szeroko. Mimo tak dużego nawału pracy Haraschin dobrze spełnia swe obowiązki, bo szybko awansuje do stopnia pułkownika. Jednocześnie stara się stworzyć wokół siebie aureolę nowoczesnego, pozytywnego i postępowego Konrada Wallenroda. Chętnie przedstawia się jako były Akowiec, usłużny i koleżeński wobec towarzyszy broni, surowy wprawdzie dla dowództwa, ale chętnie idący z pomocą zbłąkanym owcom-szeregowcom. Jego stosunek do pracy, w instytucji przez niektórych uważanej za katowską, nacechowany jest zdrowym pragmatyzmem i realistyczną oceną sytuacji. ”Jeśli ja zrezygnuję z funkcji sędziego, to przecież nie znaczy to, że sądy przestaną działać; po prostu przyjdzie kto inny i będzie jeszcze gorzej”. Haraschin jest bowiem przekonany i chętnie o tym opowiada, że w miarę możliwości pomaga komu tylko się da. Jego popisowym numerem, dowodem nie tyle jego uczynności, co przede wszystkim ogromnych możliwości, jest wypadek prof. Konstantego Grzybowskiego.\nW 1950 r. UB odkryło w jednym z gimnazjów krakowskich tajną organizację polityczną. Chłopaki mieli nawet pistolet i w czasie aresztowania członków organizacji doszło do strzelaniny. Jednym z aresztowanych był syn prof. Grzybowskiego. Otóż gdy doszło do sprawy przed sądem wojskowym syn profesora został z procesu wyłączony. Miał on potem osobny proces , ale nie jako członek organizacji, ale z art. 18 Małego Kodeksu Karnego (o to że wiedział, a nie doniósł) i dostał jakąś drobną karę. Natomiast chłopcy, którzy stawali przed sądem jako członkowie organizacji zostali powieszeni. Zasługę za uratowanie życia synowi prof. Grzybowskiego Haraschin bierze na swoje konto i stara się, aby możliwie dużo ludzi w to uwierzyło. Prof. Grzybowski natomiast często zaprzeczał, aby Haraschin był w jakimkolwiek sensie instrumentalny w zwolnieniu jego syna.\nTym niemniej na skutek tego rodzaju zdarzeń Haraschin staje się sławą na skalę wojewódzką jako człowiek, który u władz wiele może. Nie potrzeba dodawać, że ewentualni kandydaci na pomoc Haraschina są ludźmi urodzonymi wczoraj i rozumieją bez zbytecznych wyjaśnień, że za tak wysoką protekcję trzeba odpowiednio wysoko płacić.\nStosunkowo wcześnie znakomicie ustawiony sędzia Haraschin przedstawia ową pracę napisaną dlań pod Niemcami przez zubożałego profesora i zostaje doktorem. Ponieważ profesor, który nawiasem mówiąc w międzyczasie zmarł, był cywilistą więc i Haraschin doktoryzuje się z prawa handlowego, aczkolwiek jego bogate doświadczenie praktyczne leży w dziedzinie prawa karnego i wojskowego. Może właśnie dla uzupełnienia braków teoretycznych Haraschin postanawia z początkiem lat pięćdziesiątych przenieść się na Uniwersytet Jagielloński i zostaje przyjęty, jak twierdzą niektórzy, na skutek silnej presji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Pracuje w swojej specjalności, mianowicie przy katedrze prawa karnego u prof. Woltera.\nAle poza pracą marzy mu się wielka i ważna misja: przekształcenie Uniwerytetu Jagiellońskiego, tej ostoi obskurantyzmu, w nowoczesną, socjalistyczną uczelnie. Haraschin boleje widząc, jak obskurancka konserwa gnębi twórcze siły narodu, jak starzy profesorowie niemal automatycznie oblewają zasłużonych milicjantów, wojskowych, członków aparatu bezpieczeństwa. Rodzi się w nim pragnienie przyjścia z pomocą tym prześladowanym, którzy po pełnej chwały walce z podziemiem i wrogami ludu teraz chcieliby przejść do pracy w aparacie wymiaru sprawiedliwości, w administracji, w adwokaturze. Nie opuszcza go przy tym wrodzony rozsądek: ”Trzeba im pomóc w zdobyciu kwalifikacji, bo jeśli tych kwalifikacji nie otrzymają, to tylko gorzej dla urzędu, przecież jest rzeczą jasną, że na funkcji i tak zostaną”. W tej walce o unowocześnienie UJ Haraschin miał wiele trudności i przykrości. Często i głośno dawał wyraz opinii, że ”życie ludzi postępowych jest ciężkie a awans na uniwersytecie można dostać tylko przez podawanie palta obskurantom”.\nMimo to wysiłki jego zostają wreszcie dostrzeżone i docenione. W roku 1954 zostaje stworzone studium zaoczne wydziału prawa UJ, a na kierownika studium powołany zostaje tow. dr pułk. Haraschin. Placówka ta daje mu nowe możliwości dla zabłyśnięcia uczynnością, chęcią służenia bliźnim, uprzejmością, a więc tymi cnotami, którymi dał się już poznać uprzednio. Kraków, który dotychczas znał Haraschina jako człowieka, usuwającego trudności w kontaktach z władzą teraz zaczyna go również cenić jako szafarza tytułów akademickich. Studenci opowiadają o genialnej studentce, przeniesionej z Łodzi na drugi rok studium zaocznego w Krakowie (”na drugi rok Haraschina”, jak mówiono potocznie), która po dziesięciu miesiącach studiów jest na czwartym roku i zasiada do egzaminu dyplomowego. Inny student zdaje 16 egzaminów w ciągu jednego miesiąca, a jeszcze inny – siedem w ciągu jednego dnia.\nAby utrzymać działalność na tak wysokich obrotach, Haraschin wprowadził szereg uproszczeń administracyjnych. Pierwszą z nich było rozdzielenie studentów od indeksów. Indeksy miały być stale w dziekanacie i gdy dziekanat był zamknięty student przychodził do profesora na egzamin bez indeksu. Umożliwiło to ogromnej ilości ludzi zdawanie egzaminów ”na murzyna”. Jest wysoce prawdopodobne, że nawet egzaminy magisterskie były zdawane na murzyna, bo w warunkach typowych dla studium zaocznego studenci rzadko chodzą na seminaria i profesorowie nie znają ich nawet po paru latach studiów. Haraschin, uczynny i pomocny jak zawsze, osobiście doglądał porządkowania indeksów. Chodził regularnie z pliką indeksów po egzaminatorach i wymuszał podpisy. ”Panie kolego, u pana wczoraj (albo jeszcze lepiej: tydzień temu) zdał X, Y i Z. Może pan będzie łaskaw uzupełnić indeksiki”. W wielu wypadkach Haraschin wyręcza egzaminatorów i własnoręcznie umieszcza ich podpisy w odpowiednich rubrykach.\nDalszym uproszczeniem było zupełne wyeliminowanie niektórych egzaminów. Tak np. Haraschin załatwił z wykładowcą marksizmu-leninizmu, że egzaminy z tego przedmiotu zaliczane będą za wysłuchanie kursu odczytów radiowych, znanych pod nazwą ”wszechnicy radiowej”. Wystarczyło, że dwóch studentów wzajemnie sobie poświadczyło wysłuchanie kursu przez radio, a obaj mieli egzamin za sobą. Trzeba przyznać, że Haraschim przyjął tu metodę odpowiednią do wagi przedmiotu.\nMimo nawału zajęć dydaktycznych Haraschin znalazł jeszcze czas na kształcenie się i składa pracę habilitacyjną z historii prawa karnego wojskowego w Polsce. Na colloquium habilitacyjnym prof. Vetulani pracę wyśmiał i rozbił na atomy, tym niemniej w głosowaniu praca przyjęta została dwunastoma głosami przeciwko jedenastu. Kandydatura Haraschina została przedstawiona Senatowi uniwersytetu, który odmówił zatwierdzenia habilitacji. W tym momencie wmieszała się przyjazna dla Haraschima Władza: Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego znegliżowalo decyzje Senatu i zatwierdziło docenturę Haraschina.\n”Polski Październik” miał, w dziedzinie gospodarczej zapoczątkować okres polskiego NEP-u. Kolektywizacja, leżąca ciężarem nad wsią, została wstrzymana, a równolegle zrodziła się nadzieja na wzrost możliwości inicjatywy prywatnej w zawodach nierolniczych. Nadzieje te oparte były na obietnicach, wytycznych, planach i uchwałach. Ale w tej dziedzinie, jak zresztą i w wielu innych, polski październik okazał się niewypałem. Zwiększone możliwości nie przeszły poza ramy pewnej ilości licencji dla prywatnych przedsiębiorców, gdy jednocześnie nie zmieniło się nic w arbitralnym systemie opodatkowania takich przedsiębiorstw, wycenienia ich produktów, gdy nie unormowano zasad przydziału dla nich surowców czy lokali. Przedsiębiorstwa te pozostały do dziś na nieokreślonym terenie między legalnością a podziemiem, żyjące z łaski oficjalnych dygnitarzy i zmuszone do opłacania się im w różne sposoby.\nJedną z osób, która zapragnęła, a może po prostu zmuszona była, zakosztować uroków życia prywatnego przedsiębiorcy był Jan Świerczek z Krakowa. Celem jego chałupniczej ”manufaktury” było produkowanie watoliny ”dla ludności”.Od Państwa otrzymał Świerczek licencję, która upoważniała go do płacenia podatków, ale już nie do otrzymywania surowców ze źródeł oficjalnych. Od początku musiał więc organizować swą produkcję na nielegalnej bazie surowcowej. Od początku miał kłopoty z milicją, która regularnie nachodziła go, wywołując przestoje i kosztowne przerwy w cyklu produkcyjnym. Przy końcu lat pięćdziesiątych jego sytuacja prawna pogarsza się bardzo i grozi mu aresztowanie.Wtedy spotyka Tadeusza Frasika, studenta studium zaocznego, który za cenę 100.000 zł. obiecuje interwencję osoby wysoko postawionej. Osobą tą jest Haraschin, który rzeczywiście interweniuje skutecznie, bo władze zostawiają Świerczka w spokoju. W rok potem jednak, w związku, z wykryciem kradzieży wełny w Spółdzielni Tkaczy i Dziewiarzy, Świerczek znów znajduje się w tarapatach. Wali więc jak w dym do Frasika, ale tu niespodziewana przeszkoda: w międzyczasie Frasika zdjęli, mianowicie zamieszany w sprawę Toeplitza (wielkoskalowy przemyt do Rosji) poszedł siedzieć. Świerczek gorączkowo biega po Krakowie szukając pośredników, którzy otwarliby mu drogę do wpływowej osoby. W poszukiwaniach swych trafia na autentycznego przedwojennego rotmistrza nazwiskiem Ungeheuer, który inkasuje 50.000 zł. i rzekomo zaczyna działać. Milicja jednak nadal nachodzi Świerczka. W międzyczasie wychodzi Frasik i kontaktuje się ze Świerczkiem. Dochodzi do burzliwych starć między zainteresowanymi stronami. Wreszcie płk. Haraschin zwołuje odprawę, aby ostatecznie sprawę wyjaśnić. Rotmistrz Ungeheuer staje na baczność i melduje stan faktyczny. Po długich i głośnych obradach Świerczkowi udaje się wydusić 30.000 zl. od Ungeheuera, ale sprawa jest już poza zasięgiem krakowskich władz, dostępnych Haraschinowi. W wyniku działania sił wyższych w 1961 aresztowany zostaje Świerczek, a w rok później płk. Haraschin, rtm. Ungeheuer i szeregowiec Frasik.\nJako wojskowy wysokiej rangi Haraschin podpadał pod kompetencje sądu\nwojskowego, tego samego, w którym sam jako sędzia przez szereg lat tępił elementy wsteczne. Ale czynniki wojskowe w ogóle nie chciały mieć z tą sprawą nic do czynienia. Dla wielu zresztą dobrze poinformowanych ludzi zdjęcie Haraschina było aktem ryzykownym. Haraschin powszechnie uważany był za ”ześwinionego”, czyli za oddanego i wiernego poplecznika partii. Na UJ traktowano go jako wtyczkę UB, a wśród jego ”studentów” aż roiło się od gwiazd z awansu społecznego. A przy tym wszystkim żywa była w narodzie pamięć jego sukcesów w dziedzinie wpływania na wymiar lokalnej sprawiedliwości. Nic dziwnego, że niejeden ostrożny wolał umyć ręce od takiej sprawy. Decyzja wszczęcia postępowania przeciwko Haraschinowi zapadła w Łodzi (?!), po czym postępowanie prowadzone było przez Warszawę (Prokuratura Generalna). Do oskarżonych zdecydowano zaliczyć, poza Haraschinem, Ungeheuerem i Frasikiem, jeszcze trzech ludzi (Świerczek oczywiście nie należał do tego procesu). Byli to ludzie nie byle jacy.\nJest wśród nich taki np. Tadeusz Cynkin, pułkownik i poseł na sejm PRL, kierownik studium wojskowego UJ. Swego czasu w sferach partyjnych cieszył się on przydomkiem ”bohatera Października”; gdy zrewoltowana młodzież Warszawy szła na jakieś czołgi, żeby wreszcie ”odegrać się na Mochach”, nieustraszony pułkownik tak gorąco przemówił do tej młodzieży, że ta z miejsca rozeszła się do domu. W związku z tym wdzięczny lud Warszawy spontanicznie wybrał Cynkina do Sejmu. A teraz, w 1963, siedzi na ławie oskarżonych. I za cóż on tak siedzi? A no za to, że mąż jego kochanki miał niepowodzenie życiowe i został przymknięty, i ta żona dała Cynkinowi 40.000 zł. i Cynkin zaniósł te pieniądze do Haraschina, u którego już uprzednio załatwiał dla siebie sprawę odpowiedniego tytułu naukowego. Dla uzyskania bardziej zbalansowanego obrazu należy również przytoczyć opinie Haraschina o Cynkinie. Według Haraschina, Cynkin to nie bohater tylko zwykły gówniarz, który żadnych pieniędzy nie dostarczył, a posłem został tylko dzięki uprzejmości Haraschina, bo gdy w okresie wyłaniania kandydatów pewien wysoko postawiony towarzysz z Warszawy przyjechał do Krakowa to na przyjęciu towarzyskim u Haraschina wszystko załatwiono.\nJest wśród oskarżonych pułkownik Jaworski, komendant Wojskowej Komendy Rejonowej Kraków. Jest to funkcja wielka, w wielu wypadkach dająca niemal prawo dysponowania życiem i śmiercią zwykłych obywateli. Doświadczył tego na sobie m.in. docent Iwanejko, który miał nieszczęście poważnie traktować studium Haraschina i obciął ”studenta” Jaworskiego na egzaminie. Od tej chwili zaczął regularnie dostawać powołania do wojska i kosztowało go wiele wysiłków i nerwów, zanim wreszcie udało mu się zwolnić przy pomocy zaświadczenia lekarskiego. Przemawiając z ławy oskarżonych Jaworski dał taki komentarz do tego wydarzenia: ”Gdyby mi naprawdę zależało, to by panu docentowi Iwanejce żadne lekarskie świstki nie pomogły i tak by siedział w wojsku jak ta lala”.\nKronikarze nie zdołali utrwalić personaliów ostatniego z oskarżonych. Jedno jest pewne płotką nie był: jakiżby przeciętny obywatel\n”wiążący koniec z końcem\nza te polskie dwa tysiące”\nmógł pozwolić sobie na zapłacenie lekką rączką 50.000 zł za dyplom magisterski? A tak właśnie było, jeśli wierzyć jego własnym zeznaniom. Wśród kilkuset osób przebadanych w związku ze sprawą Haraschina jest on jedynym, który jawnie i oficjalnie twierdził, że zapłacił. Wyróżnia się on również szczególnie rozwiniętym sensem moralności socjalistycznej. Uważa, że ”klient płaci i klient wymaga” i wielokrotnie protestuje przeciwko niedopuszczalnym praktykom Haraschina, który pieniądze pobrał, a mimo to jeszcze żądał chodzenia na ćwiczenia i egzaminy.\nImponująco przedstawiają się również byli studenci Haraschina, których z niewiadomych powodów powołano jako świadków a nie oskarżonych. Jest tu pułkownik Chojecki, były współpracownik Tatara, z którym do spółki przywiózł z emigracji wiano w wysokości dziesięciu milionów dolarów, ale potem swoje parę lat i tak odsiedział.\nJest szara eminencja Ministerstwa Zdrowia, radca Wolf, ubek i hochsztapler, który montował transporty środków leczniczych do bratniej ludowej republiki Koreańskiej. Twierdzi on, że za dyplom nie płacił i żadnego dyplomu w ogóle nie chciał, a Haraschin po prostu na siłę wdusił w niego dyplom. Tym niemniej wysłał na Koreę szwagra Haraschina, Wolańskiego a jednocześnie przyznaje, że nastąpiła między nimi jakaś wymiana obrazów Kossaka.\nJako świadków powołano też sporo wykładowców z UJ, wśród nich dwóch niewątpliwych wspólników Haraschina: dziekana wydziału prawnego Opałka i docenta Antoniego Walasa. Od Opałka bierze początek wątek uniwersytecki procesu. Haraschin odpowiadał bowiem początkowo wyłącznie na zarzuty pobierania łapówek za umarzanie spraw karnych. W czasie rewizji znaleziono u niego plik oficjalnych formularzy dziekanatu UJ, podpisanych in blanko przez Opałka. ”A, te papiery firmowe – to zupełnie normalna procedura” – miał się wtedy lekceważąco wyrazić Opałek. Mniej normalne były sposoby, w jaki traktował studentów Haraschina. Tak np. bywały wypadki, że studenci, którzy zarwali egzamin magisterski przed komisją egzaminacyjną, mieli potem egzamin uznany ”decyzją dziekanatu”.\nWina Antoniego Walasa, docenta od prawa jest również bezsporna. M.in.dla wspomnianego już płk. Chojeckiego dostarczył on Haraschinowi tekst pracy, którą dwa lata wcześniej napisał na wydziale prawa inny student.\nNa procesie Haraschina miało miejsce kilka interesujących incydentów. Oto sąd wzywa świadka Ludwika Ehrlicha, profesora UJ, aby wyjaśnić dziwny system ”uznawania” przez dziekanat oblanych egzaminów.\nSędzia: Jaka jest opinia świadka o studium zaocznym?\nprof. Ehrlich:\tTak jak ja rozumiem proces karny, to powinien się on zajmować faktami a nie opiniami. Ale jeśli teraz ważne są opinie, to mogę dać i swoją, a mianowicie a) ogólnie b) w odniesieniu do studium zaocznego prawa na UJ. Otóż ogólnie biorąc może to być idea bardzo pożyteczna jeśli się ją właściwie realizuje, natomiast w określonym wypadku o którym tu mowa, to wartość studium jest bardzo wątpliwa.\nSędzia: Czy dziekan może uznać oblany egzamin?\nprof. Ehrlich:\tPrzed wojną, gdy ja byłem na uniwersytecie we Lwowie, to nie mógł. A jak jest teraz, to ja już naprawdę nie wiem.\nW czasie śledztwa wyszło na jaw, że Haraschin dostał od sekretarki pewnego wiceministra jednego z licznych resortów gospodarczych roczny bilet 1-ej klasy na okaziciela na wszystkie linie PKP. W czasie procesu gorliwy prokurator starał się wykorzystać ten fakt dla pognębienia Haraschina.\nProkurator: Za co oskarżony dostał ten bilet?\nHaraschin: Za nic. Był to prezent bez znaczenia, ja się o niego w ogóle nie starałem, nie był mi potrzebny bo jako wojskowy mam duże ulgi na kolejach.\nProkurator: Więc kto z niego korzystał?\nHaraschin: Wiele osób, np. p.dziekan Opałek na wyjazdy do Łodzi.\nProkurator:Skoro bilet był prezentem dla oskarżonego, to czy oskarżony nie uważa, że popełnił przestępstwo odstępując go innym?\nHaraschin: Nie uważam. Jeśli są w ogóle bilety na okaziciela, to chyba po to, żeby były używane przez dowolne osoby, w przeciwnym razie wystawianoby je na określone nazwisko.\nNa tym sprawa biletu upadła i nigdy już nie została podjęta, przez co sąd stracił okazję przestudiowania bardzo charakterystycznego aspektu życia wyższych klas PRL-u, jakim są tzw. pożytki.\nNa użytek ludu istnieje stereotypowa gadka o relatywnej równości zarobków w Polsce, o skromnych stosunkowo poborach sterników nawy i inżynierów dusz. Taki np. minister zarabia zasadniczo 7.000 zł, do tego dochodzi 2.000 zł dodatku funkcyjnego, jeszcze jakieś 35 % za dodatkową posadę i to właściwie koniec. Maksimum 12.000 zł, żeby nie wiem jak się starał, więcej nie wyrobi. Tak się właśnie mówi do ludu. A na użytek własny\nzorganizowało się system pożytków. Pierwsze miejsce ma tu fundusz dyspozycyjny. Każda osoba, która liczy się w Polsce, ma przydzielony fundusz dyspozycyjny, którym dysponuje dla siebie i swojej najbliższej grupy. Nie są to sumy bagatelne. Tak np. dla półtuzina osób stojących w zasięgu premiera Cyrankiewicza fundusz dyspozycyjny wynosi milion złotych rocznie. Gospodarka funduszem jest kontrolowana, obowiązuje ścisła sprawozdawczość, są kwity na każdą sumę wydatkowaną, jest komisja do badania kwitów. I tak na liście wydatków wspomnianej grupy Prezydium Rady Ministrów figurują m.in. kalesony i koce. Powstaje pytanie: jeśli powiedzmy taki minister kupuje z funduszu bieliznę osobistą i pościelową, to po co mu pensja? Drugi i ważniejszy sposób to ten, na który tak jaskrawo światło rzucił proces Haraschina. Przecież gdy przekroczymy pewien poziom, to pieniądze przestaje grać rolę, a ich miejsce zajmuje uprzejmość, uczynność, rewanżowość. Przecież jesteśmy towarzyszami, do licha! A więc tu bilecik, a tam dyplomik, tu paszporcik tam kossaczek, tu talonik a tam nominacyjka na posła. Wszystko płynie, jak mówili starożytni Grecy, i to płynie bezgotówkowo. Realizuje się stary sen idealistów, w imię którego pół wieku temu tylu ludziom poderżnięto gardło, sen o zgubnej szkodliwości pieniądza. Wtedy było za wcześnie, ale dziś, gdy socjalizm wyhodował już pewną ilość nowych ludzi, sen ten częściowo staje się rzeczywistością.\nHaraschin zostałl skazany na 9 lat więzienia, a jego towarzysze na 2 do 4 lat. W związku z procesem trzeba zwrócić uwagę na dwa podstawowe fakty. Głównym elementem procesu były łapówki za umarzanie spraw karnych. Zaczęło się od Świerczka, ale interwencyjna działalność Haraschina była dość szeroko znana w Krakowie. Co najmniej dwie z załatwionych przez niego spraw wyszły na jaw w czasie śledztwa i stały się potem przedmiotem procesu oraz ogólnikowych i mętnych wzmianek w prasie. Element drugi, mianowicie prowadzenie sklepiku z dyplomami uniwersyteckimi, wyłonił się później i jakby na marginesie. Z czasem element ten nabrał większego rozgłosu niż element zasadniczy. Przypuszczalnie było to zgodne z intencjami osób kierujących śledztwem i procesem. Ale mimo całego zainteresowania, jakim w społeczeństwie polskim cieszy się wszystko, co związane jest z życiem akademickim, należy pamiętać o należytej proporcji rzeczy. O wiele większą wagę ma sprawa handlu sprawiedliwością, niż dyplomami.\nProces Haraschina był co najmniej niekompletny. Przed sądem stanęły osoby, które dawały łapówki oraz łańcuch pośredników aż do Haraschina włącznie. A co dalej? Co z osobami pobierającymi pieniądze od Haraschina? Nawet skromne i dezinformujące źródła oficjalne przyznają, że Haraschin miał pewne sukcesy w swej działalności. Musiały więc istnieć osobistości wyżej postawione, poprzez które Haraschin mógł manipulować wymiarem sprawiedliwości. Ale o tych najistotniejszych dla sprawy osobach, jak i o samym mechanizmie interwencji ani proces, ani źródła pisane, ani nawet plotka krakowska nic nie mówią. Obserwator staje tu przed murem milczenia, tak charakterystycznym dla dzisiejszej rzeczywistości w Polsce. Mur ten wznosi się na żelaznej zasadzie nierozdzielności interesów klasy rządzącej. Jest to coś znacznie większego niż dawne ”ręka rękę myje”. Dziś każdy pojedynczy członek elity komunistycznej ma rolę tak odpowiedzialną, jak zwornik w łuku romańskim. Wyjmij zwornik, a zawali się cały łuk. Usuń jednego członka nowej klasy a roztrzęsie się mizerna równowaga klik, frakcji i koterii, przepadnie na zawsze sen o żłobie. Stąd te ciągłe wołania o jedność, o konstruktywną krytykę, o nieantagonistyczne przeciwstawianie się. I stąd absolutorium, automatycznie udzielane wszystkim osobom należącym do klasy rządzącej. Człowiek raz przyjęty na członka tej klasy już do końca życia cieszyć się będzie nietykalnością prawną. Dlatego gdy w 1964 zaczęła ujawniać się afera mięsna, ostatnim skokiem aferzystów była próba ulokowania jednego z nich na stanowisku wiceministra. Taka nominacja od razu położyłaby oskarżenie. Pod tym względem model polski stoi niżej od klasycznego modelu Stalina, bo tam mechanizm czystek wprowadzał jakiś moment ruchu w skostniałą strukturę biurokracji.”\n(KULTURA paryska, nr 1/219-2/220, str. 136 – 148)


Modnie i stylowo w itsallintheclothes.com - Strona 12 z 13 - Modne i stylowe\nJakie rzeczy wskazane jest nabywać do naszej szafy na okres zimowy?\nAutor: admin Grudzień 16, 2015\nWielkimi krokami przybliża się do nas pora roku, jaka nie posiada wielu zwolenników. Jest nią zima. W tym okresie temperatura panująca poza domem jest niezmiernie mała, co niestety w szeregu przypadków jest powodem ciężkich chorób oraz dolegliwości. Okazuje się tymczasem, że przeważnie nie dostosowujemy naszego odzienia wierzchniego do warunków atmosferycznych, z uwagi na chęć atrakcyjnego prezentowania się. Takie zachowanie z naszej strony nie jest natomiast rozsądnym rozwiązaniem.\ntemperatura, ubrania, zakup\nZakupy nie mogą okazywać się uciążliwe, kupuj w najlepszych marketach oraz ciesz się nowymi ubraniami\nAutor: admin Grudzień 8, 2015\nChociaż dużo osób deklaruje, że kocha zakupy, zdarzają się też tacy konsumenci, którym nie sprawiają one radości. Nie raduje ich spacerowanie po butikach oraz szperanie w wystawionych towarach. A jednak sprawunki mogą być wielką przyjemnością, trzeba jedynie wyszukać odpowiednie salony, dobrze zaopatrzone oraz oferujące wspaniałą jakość towaru.\ngarderoba, kobieta, towary\nNadchodzi okres nabywania prezentów, czy już wiesz, co nabyć dla bliskiej osoby?\nPrzez cały rok nie brakuje istotnych okoliczności do sprawunku podarunków, jednak najbardziej niezwykły jest czas około-świąteczny, kiedy wpierw kupujemy prezenty gwiazdkowe, a następnie radujemy się promocjami noworocznymi. Garderoba, bielizna czy elegancka galanteria, to udany pomysł na upominek, jednakże jedynie w przypadku, gdy kupujemy podarek dla bliskiej osoby, jak również dobrze poznaliśmy gust osoby, która ma zostać obdarowana.\nprezent, uczestnictwo, wycieczki\nEkstra obuwie dla nastolatek i kobiet\nAutor: admin Grudzień 2, 2015\nGdy kobieta wybiera się do sklepu , by kupić buty doskonale wie, że to nie będzie proste zadanie. Trzeba poszukiwać w wielu sklepach, by wyszukać te wyśnione obuwie. Z tego powodu najlepiej mieć świadomość, jaki rodzaj butów potrzebujemy. Najlepiej kupić sobie jakieś buty sportowe, na pewno buty sneakers damskie będą genialnym rozwiązaniem. Na sto procent znajdziemy je w prawie każdym sklepie z obuwiem stacjonarnym, a jeżeli nie będą nam pasowały dostępne modele, to można poszukać rozwiązania w Internecie.\nbut sportowy, modele, Ubieranie\nSzafa z ubraniami pęka w szwach a Ty twierdzisz, że nie masz co na siebie włożyć? Doradzamy, co warto nosić jesienią i zimą.\nAutor: admin Listopad 16, 2015\nOutfity codzienne mają być przede wszystkim praktyczne i dopasowane do naszego stylu życia. Jeśli nie wymaga tego od nas sytuacja czy służbowe zobowiązania, zdecydowanie postawmy na klasykę w ubiorze i oszałamiające dodatki – dobre buty, kaszmirowe, otulające chusty i eleganckie torby.\nbotki, garderoba, ubiór\nMęska moda na co dzień\nWspółcześnie panowie mają coraz to większą świadomość jak istotny jest ich wygląd. W poniższym artykule przestrzegamy przed najczęściej popełnianymi modowymi pomyłkami.\ngarnitur, koszula, nogawki\nBodystocking oraz bielizna erotyczna\nAutor: admin Listopad 13, 2015\nOczywiste jest, że wszyscy potrzebujemy ubrań. Ich wybór jest tak wielki, że możemy długie godziny spędzić w markecie, oglądając, wybierając oraz nabywając leginsy, spódnice, bluzki, swetry i mnóstwo innych ubrań. Myśląc o ciuchach, mamy przede wszystkim na myśli odzież wierzchnią. Ale nie możemy zapominać również o tym, co nosimy pod spodem to znaczy o bieliźnie.\nbielizna, ciuchy, strój, ubranie\nKtóre modele toreb musi mieć w swojej kolekcji każda kobieta? Pytamy stylistów!\nAutor: admin Listopad 9, 2015\nKażda elegancka kobieta chciałaby być w posiadaniu kolekcji torebek dopasowanych do każdej okazji. Niezmiernie łatwo i czasem niewielkim nakładem finansowym można zebrać pokaźną kolekcję, która doda każdemu strojowi elegancji i klasy, a czasami nieco go rozświetli czy zmieni jego styl. Od czego zacząć budowanie własnej kolekcji torebek?\nkopertówka, listonoszka, torebka\nCzym dobrze by było sugerować się przy zakupie akcesoriów do eleganckiego stroju?\nBez wątpienia większa część osób ma na uwadze, jak istotną rolę pełni jest wygląd zewnętrzny, zwłaszcza w momencie, gdy wymaga od nas tego sytuacja, w jakiej się znajdujemy. Rewelacyjnym przykładem jest elegancka kolacja z nowo poznanym partnerem, spotkanie biznesowe, albo też służbowe spotkanie z klientem. Mnóstwo osób ma na uwadze, że właściwie skrojony garnitur stanowi jedną z najbardziej istotnych elementów podczas spotkania, jednak nie chodzi tu jedynie o samo ubranie, ale też o z pozoru niewiele znaczące detale, do których możemy zaliczyć różne akcesoria.\nbiżuteria, dodatek, zegarek\nWysokiej jakości kurtki the north face może nam zaproponować\nAutor: admin Październik 29, 2015\nKiedy gromadzimy rzeczy na zimę, przeważnie pragniemy, żeby zapewniały nam one odpowiednią osłonę przed zimnem, śniegiem, a także wiatrem wchodzącym pomiędzy rzeczy. Dlatego właśnie trzeba popatrzeć na kurtki the north face, gdyż to one oferują nam właściwy materiał i zastosowanie najlepszych technik szycia, dzięki którym mamy szansę posiadać pewność, że nawet przy największym wietrze, mrozie i śniegu, nam cały czas będzie ciepło, nawet jeżeli będziemy przymuszeni przez cały czas być na dworze. To również powoduje, że znacznie więcej osób decyduje się na sprawunek tych kurtek, ponieważ wiedzą oni, że dostaną w ten sposób wszystko co najwspanialsze, a żadna zima nie będzie im już straszna.\nczas, naczynie, rzeczy, ubrania\nFirmowe buty to dziś coś zwykłego. W każdym państwie ludzie noszą identyczne obuwie. Bo wszyscy mamy już dostęp do markowych butów. Na każdym kontynencie są stacjonarne sklepy z markowymi butami, ale można również poszukać oryginalnych sklepów na stronach www. To świetne rozwiązanie zwłaszcza, gdy mieszkamy w niewielkiej miejscowościlub kiedy w danym ze sklepów stacjonarnych nie ma naszego rozmiaru.\nFantastyczny oraz ogromny asortyment wielkich ubrań dla facetów na rynku krajowym oraz na stronach online\nAutor: admin Październik 21, 2015\nWielkie wymiary dla pulchnych facetów można otrzymać w szeregu sklepach na rynku lokalnym i na stronach internetowych. Wyczekiwania i potrzeby klientów to fundament, dlatego coraz więcej powstaje sklepów z ubiorem o różnorodnych rozmiarach.\nbielizna, mężczyzna, sweter\nAutor: admin Październik 15, 2015\nStyl boho od kilku lat z dobrym rezultatem podbija wybiegi najbardziej sławnych domów mody oraz ulice wielkich miast. Do najbardziej zagorzałych wielbicielek tego stylu zaliczamy Kate Moss, Sienę Miller, siostry Olsen oraz polską dziennikarkę Agnieszkę Szulim. Styl boho to w głównej mierze połączenie surferskiego luzu z bezwzględnym brakiem konwenansów. Mnogość kolorów, sukienki maxi, falbaniaste spódnice, futrzane kamizelki oraz przesyt biżuterii – wszystko to jest definicją tego fantazyjnego stylu.\nbiżuteria, boho, kolczyki, Kolor, Styl boho\nStylistka- kobieta, która może nam pomóc odnaleźć swój styl oraz nauczy nas w jaki sposób dobierać elementy odzieży, żeby wyglądać świetnie\nAutor: admin Październik 12, 2015\nZnalezienie własnego stylu to często bardzo długa droga. W galeriach handlowych jest mnóstwo ubrań a także dodatków, moda proponuje nam jeszcze inne rozwiązania. Gdy nie wiemy jak się ubrać, warto skorzystać z usługi stylistki.\nanaliza, kobieta, porady, włosy, zakupy\nAutor: admin Październik 9, 2015\nPortfele pierre cardin będą niesamowicie trwałe. Portfel będzie jednym z tych przedmiotów, z których korzystamy na co dzień i właściwie zawsze go mamy przy sobie. Przez to trzeba zatroszczyć się o to, aby okazał się on wykonany z jak najmocniejszego tworzywa, ponieważ przez to będziemy posiadali świadomość, że przez długi okres czasu będzie właściwie nam służył.\naktówka, galanteria, portfel\nNajlepsza ochrona jak również pielęgnacja włosów – przekrój poprzez towary Kerastase.\nAutor: admin Październik 8, 2015\nZakłady fryzjerskie cieszą się coraz to większą popularnością, nie trudno więc dostrzec że powstają w mgnieniu oka. Wcześniej przeznaczone przede wszystkim dla płci żeńskiej, teraz oblegane także przez mężczyzn. Niektórzy mówią, że włosy to poniekąd wizytówka człowieka. Jeśli potrafisz o nie poprawnie zadbać, sprawiają, że poziom pewności siebie znacząco się powiększa.\nkosmetyki, kosmetyki do włosów, pielęgnacja, salony fryzjerskie, włosy\nWiadomości, o jakich nie można zapomnieć, kiedy wypisuje się rozliczenie podatkowe.\nAutor: admin Październik 7, 2015\nKażdy, kto przynajmniej już raz rozliczał się z podatku wie o tym, że będą takie kwestie, o jakich nie można zapominać, podczas gdy wypisuje się rozliczenie z podatku dochodowego. W innym przypadku albowiem należy liczyć się z konsekwencjami prawnymi. Rozliczenie zostanie też zwrócone, a wszystkie działania z tym związane ulegną wydłużeniu.\npodatek, program, rozliczenie\nCo takiego znajduje biżuteria ze srebra, że jest tak często wybierana?\nAutor: admin Październik 5, 2015\nSrebro jest metalem wytwornym, raczej tanim, a przy tym łatwym w obróbce. Przez kilkanaście tysięcy lat wyrabiano z niego naczynia stołowe, kielichy, tace, misy oraz talerze, obejmy do pasów, klamry do ciuchów, a także dekoracje dla mężczyzn i kobiet. Srebro dogadzało jako środek monetarny, wybijano z niego zarówno monety. Do dzisiejszego dnia jest traktowane jako inwestycja kapitału. Aktualnie jest stosowane w wielu dyscyplinach przemysłu, a w jubilerstwie wiedzieprym.\nbiżuteria, klipsy, kolczyki, srebro\nMilitarne zapędy naszych facetów czyli z jakich powodów sklepy z takimi produktami są dzisiaj tak popularne\nAutor: admin Październik 1, 2015\nMężczyźni od zawsze nierozerwalnie byli związani z różnorodnymi rodzajami broni, stosowali ją do zdobywania pożywienia i obrony przed innymi. Jednak ostatni czas sprawił, że bronią dysponują tylko służby mundurowe, natomiast zwykli mężczyźni zamiast łukiem, pistoletem czy mieczem zaczęli posługiwać się wiertarką czy młotkiem. Jednak gdzieś tam w głębi większości panów śpią uśpione instynkty, które czasami wychodzą z ukrycia.\nAutor: admin Wrzesień 30, 2015\nInteresujące propozycje firan i zasłon, co możemy nieustannie przeglądać w sieci, to rezultat usilnej pracy profesjonalistów. Dokładają oni mnogości starań do tego, aby kolejne modele były znakomitej jakości oraz by były wykonane z wysokiej jakości materiałów. Niezwykły swiat firan na pewno zadowoli nawet wyjątkowo wysmakowane gusty klientów i klientek. Wielokolorowe firany i zasłony mogą zostać perfekcyjnie dostosowane do wystroju pokoju. Z tym nie będzie żadnego kłopotu, gdyż w każdym następnym sezonie pojawiają się kolejne rozwiązania i zestawienia odcieni.\nnowoczesność, propozycje, sukienki\nGdzie znajdą ubranie dla siebie osoby z nadwagą?\nNie da się zanegować faktu, że posiadanie przez nas modnego wizerunku jest przez nas wyjątkowo pożądane. Nasz własny wygląd stanowi bowiem swego typu wizytówkę, która świadczy o naszej osobowości. Wobec takiego stanu rzeczywistości usiłujemy za każdą cenę wyglądać modnie.\nmoda, nadwaga, wizerunek\nJak ubrać się mądrze, modnie i zaoszczędzić na strojach w różnych rozmiarach? Kilka funkcjonalnych wskazówek\nAutor: admin Wrzesień 29, 2015\nW dzisiejszych czasach przybranie stanowi istotną rzecz, po której opisuje się człowieka. Wraz z fryzurą tworzą całość, dzięki której zwykły przechodzień może nas obmówić. Gdy budzimy się po przepracowanej nocy i nie mamy ani minuty aby zadbać o siebie, automatycznie kandydować do nazwania nas bezdomnym. Jeśli znów doskonale dopasujemy do siebie akcesoria oraz barwy, mijający nas obcy zapewne kilka razy się obejrzą. To właśnie jest znaczący krok do rozsławienia się w świecie.\nodzież, oversize, sklep\nStylowo, czyli jak dopasować dodatki takie jak: Torby do laptopów\nWszyscy staramy się szanować to, co kupujemy. A kupujemy mnóstwo rzeczy. W sumie niektóre nie są nam zbyt bliskie i nie są drogie, więc nie przejmujemy się też za bardzo, kiedy wychodzi na to, że coś się popsuło. Ale, jeśli chodzi o taki sprzęt jak laptop, to na niego uważamy.\nfirma, marka, pieniądze, procent\nSkarpety dla panów – stopki oraz tradycyjne\nAutor: admin Wrzesień 28, 2015\nOgromny wybór akcesoriów męskich w lubianych sklepach robi wrażenie i to z wielu powodów. Mężczyźni bowiem mają przeważnie swe, często niemałe, wymagania względem wskazywanych dodatków. Musi być zachowywany przede wszystkim wysoki stopień wygody oraz jakość materiałów. Proponowane więc skarpety męskie to znakomite połączenie oraz spełnienie wszystkich stawianych przez klientów wytycznych.\nkobiety, Panie, skarpety, Wybór\nAutor: admin Wrzesień 25, 2015\nSezon zimowy zbliża się nieuchronnie, na pewno więc nastał czas na odświeżenie swojej garderoby. W sklepach już teraz zdołamy znaleźć zimowe ubrania i obuwie, wskazane jest więc wybrać się na zimowe zakupy już w tej chwili. Jeśli uprzednio przygotujemy się na zimowy sezon i zadbamy o swoją kreację, nie będziemy musieli na ostatnią sekundę zdobywać zimowych ubrań, kurtek, swetrów bądź zimowego obuwia.\nobcasy, obuwie, zima\nKosmetyki dla panów rewelacyjnej jakości\nAutor: admin Wrzesień 23, 2015\nMężczyźni szukają wysokiej jakości kosmetyków pielęgnacyjnych. Producenci chcą wykonywać je z naturalnych składników, ponieważ takie jest zapotrzebowanie panów.Dużym zaciekawieniem wyróżniają się obecnie kosmetyki do golenia, ponieważ przez większość mężczyzn stosowane są każdego dnia.\ncena, kosmetyki, marka, oferta\nKilka reguł tego, jak się mają ubierać panowie innymi słowy jak najlepiej dobrać męską koszulę.\nAutor: admin Wrzesień 16, 2015\nStylowa koszula to jeden z ważniejszych elementów stroju zadbanego mężczyzny. Różnych koszul w sklepach jest tak ogromna ilość rodzajów i wzorów, że przed wyborem warto poznać chociaż podstawowe zasady, jakimi należy się kierować. Nawet jeśli komuś dana koszula będzie się podobać, to powinien jeszcze uwzględnić obowiązujące trendy i modę, tu całkowita dowolność może nie być mile widziana. Zależnie od przeznaczenia trzeba zdecydować się na odpowiedni materiał, kolor i rodzaj uszycia, i dopiero wtedy można będzie powiedzieć, że decyzja była dobra.\nkoszula, mężczyzna, strój, ubiór\nJak przygotować się do ślubu? O jakich kwestiach pamiętać, by wszystko było idealnie\nAutor: admin Wrzesień 8, 2015\nMarilyn Monroe zwykła mawiać, że perfekcjonizm jest nudny. Może i tak. Ale zdarzają się w życiu człowieka tak ważne chwile, w których chce się, by wszystko było idealne i dopięte na ostatni guzik. Do takich chwil należy z pewnością dzień ślubu.\npan młody, śluby, wesela, zespoły\nMango sklep online oferuje sporo różnorakich materiałów\nCzy na lata 70 moda była jakaś niecodzienna?. Patrzymy na obecną modę oraz namyślamy się, czy czasami nie stroimy się dziwnie, czy wszystkie komplety ubrań ze sobą współgrają? Musimy tutaj pamiętać, że każda dekada posiada swój czas oraz przedstawia inny wygląd. Wystarczy spojrzeć na lata 70 moda wówczas była troszeczkę niecodzienna, a mimo wszystko wszyscy wspominają je teraz z uśmiechem na twarzy i chociaż może niektóre tamte stroje prezentują się troszkę śmiesznie, to jednakże są one charakterystyczne dla tamtych czasów oraz je określają.\nmieszkanie, moda, sklep, ubrania\nKilka wskazówek dla mężczyzn, którzy planują zakupić torbę, walizkę bądź skórzaną aktówkę\nAutor: admin Sierpień 28, 2015\nPanie uwielbiają robić zakupy, głównie w sklepach odzieżowych bądź z modnymi butami. Chyba każda reprezentantka płci pięknej ma swoje zakupowe gusta i podczas spaceru po okolicznej galerii handlowej potrafi nabyć pięć par japonek, ponieważ ma akurat fioła na punkcie butów. Nieco inaczej omawiana kwestia wygląda w przypadku mężczyzn. Wiele małżonek narzeka na mężów, którzy wcale nie chodzą do sklepów i nie kupują nowych podkoszulek albo modnych półbutów.\ndrobiazgi, walizka, zakupy\nWspółczesny sklep z bielizną damską i jego oferta\nAutor: admin Sierpień 11, 2015\nWbrew pozorom właściwa bielizna to bardzo ważna część kobiecej garderoby. Oczywiście te elementy odzieży są w zasadzie stworzone do tego, by były ukryte pod ubraniem. Bardzo dużo pań jest jednak zdania, że jakość i wygląd bielizny którą mają na sobie jest czynnikiem, który w dużym stopniu decyduje o ich poczuciu własnej wartości. Bielizna jest takim elementem, który w pierwszej kolejności powinien być wygodny w użytkowaniu.\nbielizna, biustonosz, jedwab, moda, stanik\nCzy lumpeksy znowu zdobędą rynek odzieżowy?\nAutor: admin Sierpień 7, 2015\nKupowanie w lumpeksach było niezwykle popularne jeszcze parę lat temu. W wyniku powstawania ogromnych galerii towarowych i sprowadzania z zachodnich państw silnie działających sieci ubrań, posiadacze ciucholandów funkcjonowali coraz gorzej i w ostateczności musieli zamknąć własne przedsiębiorstwa. Jednak nieoczekiwanie w ostatnim okresie ten trend zupełnie się przekształcił.\neksperci, firmy, fotografie, Przedsiębiorstwa, zdjęcia, Znawcy\n← Poprzedni 1 … 10 11 12 13 Następny →\nbielizna biżuteria buty czas garderoba kobieta kobiety kosmetyki moda obuwie odzież Panie Produkty rzeczy sklep sklepy skóra strój styl sukienki ubiór ubrania wygląd zabieg zakup zakupy


Konto dla studenta - jaki bank? - Na luzie :-) - dobreprogramy - forum\nKonto dla studenta - jaki bank?\ndragonn (dragonn) Styczeń 26, 2017, 1:50po południu #1\nDotychczas miałem konto w ING, ale teraz wprowadzili opłaty za wypłacanie więcej niż raz w miesiącu kartą z dowolnych bankomatów. Jak dla mnie w tym momencie to kontro straciło sens. Ktoś poleci jakiś bank gdzie wypłacanie kartą jest zawsze darmowe oraz samo utrzymanie karty jest darmowe jeśli wydam ~200zł miesięcznie nią.\nNarv (Narv) Styczeń 29, 2017, 1:28rano #2\nmBank, eKonto z darmowymi bankomatami\nprowadzenie konta bezpłatne, warunkiem braku opłaty za kartę debetową jest wykonanie miesięcznie dowolnej ilości transakcji bezgotówkowych kartą na łączną kwotę minimum 200 zł\nbezpłatne wypłaty ze wszystkich bankomatów w Polsce i Europie\nPrzemo78 (Przemo78) Styczeń 29, 2017, 1:28rano #3\nJedna zmiana w regulaminie i darmowe staje się płatne. Poza tym zobacz czy faktycznie jest aż tak tragicznie, może są darmowe bankomaty blisko ciebie.\nFakt, że ING zrobił ludzi w ciula - w tym mnie, ale przynajmniej mają fajna apkę na WP, wirtualna kartę a prowizja za wypłaty z bankomatów innych banków to 2,5 zł, a nie jak np. w PKO BP 3% wypłaty min 5 zł.\naskow (askow) Styczeń 29, 2017, 1:28rano #4\nKonto Jedynka w Credit Agricole do 27 roku życia. Obowiązek wydania miesięcznie jednej złotówki warunkiem bezpłatności karty, ale chyba tylko (karta) bezpłatna wypłata w bankomatach BZWBK, i Euronet. Dawno nie sprawdzałem.\nmareczek_1988 (mareczek_1988) Styczeń 29, 2017, 1:28rano #5\nBZWBK - ma płatną kartę 7 zł miesięcznie… przynajmniej tą powiązaną z Paybackiem… Ale wszystki karty mają teraz płatne. Prowadzenie rachunku jest bezpłatne i wypłaty ze wszystkich bankomatów…\nW 100% bezpłatne konto jest w SMARTbanku (jakiś produkt FMbanku jak się nie mylę) - bezpłatne wypłaty z bankomatów w polsce i fajnie oprocentowany rachunek oszczędnościowy… Na minus, brak apki na WP… Nie wiem na czym pracujesz:P\nW mBanku o ile mi wiadomo karta jest płatna jeśli nie wydasz 300zł miesięcznie… I podobnie sprawa wygląda w AliorSync… tfu! Tmobile Usługi Bankowe… Też ileś musisz wydać, żeby karta była darmowa… Co ciekawe, nie tyczy się to karty w obcej walucie No i tu na plus jest (chyba 10) przelewów natychmiastowych…\nTyle ode mnie, jak coś pytaj… w bankach o których pisałem posiadam lub posiadałem jakiś rachunek… Jeszcze Deutsche bank, ale sprawa tu wygląda tak jak w mBanku i w Syncu…\nKpc21 (Kpc21) Styczeń 29, 2017, 1:28rano #6\nW mBanku za kartę w obcej walucie płaci się kilkanaście złotych po roku, i potem co rok.\nJeśli nie jest nam w danym momencie potrzebna, można ją przed upływem roku zastrzec, i zamówić nową.\ndragonn (dragonn) Styczeń 29, 2017, 1:28rano #7\nKarty w obcej walucie nie potrzebuję, trochę 300zł w mBanku to wydania mi nie odpowiada :/, wolałbym żeby było to na poziomie ~200zł.\nKpc21 (Kpc21) Styczeń 29, 2017, 1:28rano #8\nPKO BP ma ograniczenie nie na kwotę, a na liczbę transakcji kartą. Wadą jest ograniczenie wiekowe najkorzystniejszego konta - po przekroczeniu limitu zmienia się na inne, które nie jest już tak darmowe.\nskrzek (skrzek) Styczeń 29, 2017, 1:28rano #9\nMnie też ING trochę zaskoczyło posunięciem i wymusiło rezygnację z karty debetowej oraz szukanie alternatywy.\nAkurat w mBanku była jakaś oferta ‘wróć na pokład mBanku’ i z niej właśnie skorzystałem.\nObecnie rozważam jeszcze Tmobile (przebrany Alior, który mnie najbardziej odpycha) ale jest jest dobra oferta własnie dla karty debetowej, bezpłatna po transakcjach na 200pln/msc a do tego brak prowizji przy wypłatach gotówki na świecie.\nkamil_w (kamil_w) Styczeń 29, 2017, 1:28rano #10\nZa niedługo w każdym banku tak będzie. Banki muszą sobie jakoś odbić podatek bankowy, który nasz rząd wprowadził.\nskrzek (skrzek) Styczeń 29, 2017, 1:28rano #11\nproszę Cię kolego nie zaczynaj tej bajki.\nbank na tym podatku nie straci, a podatek bankowy jest tylko świetnym momentem by zarobić więcej, właśnie wprowadzając opłaty. Nie martw się - powstało zawirowanie na rynku - niebawem minie.\nNarv (Narv) Styczeń 29, 2017, 1:28rano #12\n@ dragonn : W mBanku w przypadku eKonta musisz wykonać w miesiącu transakcje bezgotówkowe na kwotę 300 zł, w przypadku eKonta z darmowymi bankomatami wystarczy na kwotę 200 zł. Aktualny cennik opłat i prowizji masz pod adresem:\nproszę Cię kolego nie zaczynaj tej bajki.bank na tym podatku nie straci, a podatek bankowy jest tylko świetnym momentem by zarobić więcej, właśnie wprowadzając opłaty. Nie martw się - powstało zawirowanie na rynku - niebawem minie.\nNie powiedziałbym, bank zarabiał ile zarabiał. Aby właśnie nie stracić na tym podatku musi wprowadzić większe prowizje. Wszyscy wiedzieli że tak będzie, tak samo jak z cenami w marketach. Większości jednak to odpowiada …\nMadafaker (Madafaker) Styczeń 29, 2017, 1:28rano #14\nWiększości jednak to odpowiada …\nOdpowiada bo sumarycznie i tak wyjdzie na plus…a dokładnie “500+”…\nSMART Konto wydaje się być poza konkurencją w odniesieniu do uwarunkowań autora tematu…\nkamil_w (kamil_w) Styczeń 29, 2017, 1:28rano #15\nJa przez lata korzystałem z konta Eurokonto Intro od Pekao s.a.\nTeraz brak darmowych wypłat z bankomatów innych banków, ale pieniądze można wypłacić za darmo w Żabce przy okazji zakupów.\nMiesięcznie utrzymanie konta kosztowało mnie od 99 groszy do 2 złotych.\nTeraz korzystam z konta Eurokonto Mobilne. Też nie narzekam. Choć jest jedna rzecz, która mi w Pekao sa nie pasuje: karty wypukłej tego banku nie da się podpiąć pod google play.\nNarv (Narv) Styczeń 29, 2017, 1:28rano #16\nCzy PEKAO S.A. nadal wysyła karty z kodami jednorazowymi do konta internetowego, a za autoryzację każdego przelewu internetowego SMS-em każe sobie płacić 50 groszy?\nkamil_w (kamil_w) Styczeń 29, 2017, 1:28rano #17\nTokeny mogą wysyłać, ale możesz je też sobie generować w aplikacji w telefonie… ponoć. Nie wiem. Nigdy nie korzystałem z tokenów.\nKoszt autoryzacji sms to 20 gr.\nAle jeśli korzystasz z aplikacji mobilnej do przelewów to nie używasz ani tokenów, ani kodów sms, a jedynie sześcioznakowego ePINu. I nic nie płacisz.\nMadafaker (Madafaker) Styczeń 29, 2017, 1:28rano #18\nCzy PEKAO S.A. nadal…\nEwentualnie tokeny…a za każdy sms autoryzacyjny opłata wynosi 20 groszy…\ndrobok (Drobok) Styczeń 29, 2017, 1:28rano #19\nDostałeś zmiane cennika ? Teraz jest 30\ndragonn (dragonn) Styczeń 29, 2017, 1:28rano #20\nZastanawiam się teraz pomiędzy ekonto z darmowymi bankomatami - 200zł to akurat optymalna kwota bo na paliwo zazwyczaj tyle wydaję. bank smart ma nawet lepszą ofertę, tylko ten bank mi nic nie mówi. Jak wygląda “obsługa” w tych bankach? W mBanku podobno ciężko coś załatwić jak coś jest nie tak (zasłyszane od znajomych).


Gazeta konopna - SPLIFF - Marihuana Cannabis Konopie - Historia uprawy indoor\nProfesjonalna uprawa indoor na skalę przemysłową\nGrowerzy z Seattle szybko dokonali obserwacji, że 1000-watowe lampy MH i sodówki są lepsze, niż 40-watowe neonówki. Metalohalogenki i lampy sodowe upowszechnione na początku lat 70-tych były przełomowym wynalazkiem dla uprawy indoors.\nPod koniec lat 60-tych Holendrzy zaczęli sprzedawać haszysz w coffeeshopach. Pierwszymi z nich były m.in. Mellow Yellow, Happy Family, Russland i Bull Dog. W połowie lat 70-tych cały przemysł rozkwitał. Po zmianach praw w latach 80-tych na rzesze growerów z Ameryki i Australii padł strach. Pionierzy zgromadzili się w Holandii, wielu z nich jeszcze ciągle mieszka w Amsterdamie lub na przedmieściach. Uciekinierzy zabrali ze sobą cały swój dobytek. Synergie wypracowane przez tę garstkę ogrodników przy wsparciu liberalnego holenderskiego ustawodawstwa sprawiły, że Amsterdam został stolicą konopi. Nagle wszystkie konieczne zmienne połączyły się w jednym miejscu: zapotrzebowanie, wiedza, klimat, dobre prawo i koniec końców dobre pestki.\nNajlepsi growerzy ze świata i z Holandii wyhodowali dużo hybryd najwyższej jakości. Seed Bank, Lowland Seeds i SSSC Seed Club były pierwszymi niderlandzkimi firmami, które zyskały popularność na całym świecie. Jednak z powodu zmiany w ustawach producenci nasion musieli rozpocząć nielegalną działalność. Co prawda jeszcze ciągle mogli sprzedawać, jednak musieli – o ile chcieli być w zgodzie z prawem – produkować je poza granicami Holandii.\nBC, Kanada – Marc Emery (patrz Spliff#9)\nMarc Emery przybył z Ontario do Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej, aby w 1994 roku zostać koronowanym na „Księcia trawy” („Prince of pot”). Tolerancyjne nastawienie w Vancouver i okolicach, jak również heroiczna działalność ME spowodowały, iż Vancouver szybko stało się kolejną ze stolic Cannabis. Po latach amerykańska służba specjalna Drug Enforcement Agency zniszczyła Księcia trawy za pomocą sukinsyńskiej operacji i doprowadziła do jego uwięzienia na 5 lat; dzięki jego żonie i współpracownikom możemy nadal oglądać Pot Tv i czytać „Cannabis Culture”. Cały kraj pozostał jednak niemalże rajem dla miłośników konopi, mimo iż 20-30 lat temu był bardzo konserwatywny.\nLiczni growerzy przybyli do Kanady uciekając ze Stanów Zjednoczonych przed drakońskim ustawodawstwem. Tamtejsi growerzy są sprytni, bardzo postępowi i dobrze wyposażeni. Wielu z nich używając 1000-watowej lampy MH zbiera na miesiąc ok. pół grama na Watt. To oznacza, że w tym czasie mogą osiągnąć do ok. pół kilograma. Również ceny prądu w BC, podobnie jak w północnej części Stanów Zjednoczonych są bardzo niskie. Kilowatogodzina kosztuje tu mniej niż 0,05 euro, co stanowi połowę, a czasem i jedną trzecią kosztów w Kalifornii.\nWpływy europejskie – Szwajcaria, Hiszpania, Wielka Brytania\nW późnych latach 90-tych, jeszcze przed wprowadzeniem ustaw z lat 2002-2003, szwajcarscy growerzy całkiem jawnie kultywowali naprawdę duże ilości krzewów. W Szwajcarii od zawsze można było spotkać hodowców, zachowywali się oni jednak dość dyskretnie. Nową epokę zapoczątkowali dopiero wtedy, gdy zaczęli publicznie uprawiać pola pełne konopi. Sadzili indoor, outdoor oraz w szklarniach. Byli szczęściarzami, bowiem mogli kupić klony i nasiona w najzwyklejszym sklepie ogrodniczym. Gdzieniegdzie przykrywano całe pola konopi lub szklarnie czarnymi plandekami, aby przez dwanaście godzin symulować noc i zmusić rośliny do wczesnego kwitnienia. Przedsiębiorczy Szwajcarzy są niesamowitymi rolnikami. Robią wszystko, żeby zmaksymalizować swoją produkcję marijuany – czy to uprawianej w indoorze, czy w outdoorze. Niektóre duże gospodarstwa uprawiają całkiem na widoku hektary najwyższej jakości konopi.\nTrawa była pakowana do woreczków jako kadzidełka lub „poduszek na ból głowy” i sprzedawana jako preparat wspomagający leczenie. Szwajcarzy mieli swój pierwszy Cannabis-Cup na CannaTrade w roku 1999. Federacja jest dość mało narażona na naciski zewnętrzne i uchodzi słusznie za najbardziej demokratyczny kraj na świecie, gdzie swobody obywatelskie są bardzo szerokie, a społeczeństwo bogate i dobrze wykształcone. Hiszpania należy do krajów z najszybciej rozwijającym się ruchem growerskim. Widać roślinkom dobrze jest pod słońcem półwyspu Iberyjskiego. W wielu regionach rośliny rosną cały rok. Pula genowa jest inna niż w Holandii, ponieważ zawiera dużo odmian południowoamerykańskich i afrykańskich. Kultura uprawy indoor w Hiszpanii dopiero się rozwija, wydaje się jednak, że w najbliższych latach umocni swoją pozycję.\nAustriacy, Niemcy i Szwajcarzy mają prawdziwe mnóstwo sklepów z akcesoriami do uprawy indoor. W lutym 1998 Niemcy zdelegalizowały nasionka. Brytyjczycy są również wyśmienitymi ogrodnikami. „Weed World” oraz „Redeye Express” to tylko dwa magazyny z Wysp, poświęcone marijuanie. Tamtejsza scena nie przestaje się rozrastać. We Francji haszysz i konopie, jakkolwiek naprawdę powszechne, są bardzo ostro (jak na kraj zachodni) represjonowane.\nTakże w Australii ilość growshopów jest olbrzymia. Wytwarzają oczywiście dobrą trawę. Dysponują wszystkimi odmianami dostępnymi w Holandii i Kanadzie. Przez lata to oni uprawiali najlepsze zioło na świecie. Wiele regionów szczyci się perfekcyjnym klimatem do uprawy w outdoorze, jednak tam, gdzie 85% ludności mieszka w miastach, niewiele spotyka się upraw na dworze.\nPomysłowi growerzy przeszli długą drogę od momentu rozpoczęcia upraw indoor. Zarówno w zakresie „softu”, jak i sprzętu. FIM, SOC, SCROG, zaawansowany breeding nowych krzyżówek i odmian, wszelkie typy upraw bezglebowych, automatyzacja procesów, suplementacja dwutlenku węgla, wiele innych. Lampy wyładowcze nie przeszły rewolucji, choć też zostały trochę poprawione. Oświetlenie diodowe wymaga jeszcze pracy, na razie jest to droga tylko dla fascynatów. Istnieją za to dziś wielokroć lepsze odbłyśniki, boxy, znakomite growboksy, boksy okrągłe, vertical growing, co kto chce. Do tego filtry węglowe, żele do ukorzeniania klonów, mistrzowskie nawozy, stymulatory kwitnienia... można by tak bez końca. Rzecz jasna, współczesne odmiany kannabu są wyjątkowo mocne (wydajne też!), do wyboru w różnych wariacjach barwnych i aromatycznych. Niesamowicie dynamicznie rośnie lecznictwo konopne, co widać szczególnie w Kanadzie i USA; pacjenci przyczyniają się do udoskonalenia growingu, wysokich standardów jakości, nie mówiąc o gigantycznym już dziś wpływie na prawodawstwo, a nawet na całą gospodarkę. Przede wszystkim dzięki nim starzejąca się ludzkość zyskuje coraz powszechniej dostęp do potężnego lekarstwa niosącego ulgę w ciężkich, bolesnych chorobach.\nHistoria uprawy indoorindoor\nWięcej w tej kategorii: « Indoor czy outdoor? Przystrzyganie\nroślin - ciąg dalszy\t»


z górami w tle: Mały Szlak Beskidzki w 4 dni\nMały Szlak Beskidzki - relacja, trasa, mapa, wskazówki, co zabrać, jak się przygotować\nMały Szlak Beskidzki - najważniejsze informacje\nDługość trasy: 134,4 km\nCzas przejścia wg mapy: 42:44 h\nPoczątek <-> koniec: Luboń Wielki <-> Bielsko-Biała Straconka\nSuma podejść na trasie Luboń Wielki - Bielsko-Biała Straconka: 5425 m\nSuma zejść na trasie Luboń Wielki - Bielsko-Biała Straconka: 6028 m\nPasma górskie: Beskid Wyspowy, Beskid Makowski, Beskid Mały\nInformacje dodatkowe: Kiedy zaczynasz trasę na szczycie Lubonia Wielkiego (tak jak ja) musisz pokonać dodatkowe kilometry i około 600 metrów podejścia. Moim zdaniem twórcy tego szlaku popełnili błąd w sztuce, bo dla mnie takie rozwiązanie jest zupełnie bezsensowne.\nJak zaplanować przejście Małego Szlaku Beskidzkiego\nZ relacji, jakie znalazłam w internecie, wygląda na to, że turyści najczęściej startują w Bielsku-Białej. Dla mnie taka opcja byłaby świetna - od Bielska dzieli mnie 30 km, poza tym Bielsko jest nieźle skomunikowane z Małopolską, Śląskiem, ale…powrót z Rabki byłby kłopotem - miałam tylko 4 dni wolnego, a sama trasa Rabka - Cieszyn to pół dnia wycięte z życia. Serio. Dlatego poprosiliśmy o wsparcie rodzinę, która zawiozła nas do Rabki (i przy okazji weszła na Luboń) i odebrała z Bielska-Białej.\nJak się przygotować do przejścia Małego Szlaku Beskidzkiego\nFizycznie musimy być regularnie aktywni. Jazda na rowerze, spacery, bieganie, pływanie, wycieczki po górach, ćwiczenia w domu, siłownia - to wszystko jest ważne, żeby nie “odpaść” po drodze. Dobrze jest zrobić sobie jakąś dłuższą trasę z ciężkim plecakiem, żeby wiedzieć z czym będziemy mieć do czynienia. Myślę, że regularna i różnorodna aktywność fizyczna, która jest u mnie codziennością, bardzo pomogły na szlaku.\nKiedy przejść Mały Szlak Beskidzki\nKażdy powinien odpowiedzieć sobie sam, jaką porę roku lubi najbardziej i kiedy może wziąć wolne. Ja wybrałam początek czerwca (długi weekend czerwcowy - Bożocielny), kiedy temperatury były optymalne. Było ciepło, ale nie upalnie, choć czerwcowe słońce potrafi nieźle zmęczyć. Dni są już długie, a noce dość ciepłe.\nGdybym miała przejść szlak ponownie, raczej nie wybrałabym długiego weekendu przez obłożenie w schroniskach i kwaterach. Trudno o wolne miejsce, kiedy planujemy przejście szlaku spontanicznie. Namiot jest świetną sprawą, jednak potrzeba prysznicu czy wygodnego łóżka może doskwierać. :)\nTylko potrzebne rzeczy, które uwzględnią zmianę pogody.\nMoja lista rzeczy, które miałam na sobie i spakowałam do 30-litrowego plecaka:\nparę niskich butów (stare, sprawdzone Salomony Speedcross)\n2 pary spodni: legginsy i krótkie spodenki (jedne miałam ubrane)\n4 koszulki (jedną cienką z długim rękawem, bawełniany t-shirt, 1 bezrękawnik, 1 koszulkę z krótkim rękawem)\n2 pary skarpet (polecam firmę Bridgedale)\nkurtkę cieplejszą (nie wykorzystałam jej)\ncienką kurtkę przeciwwiatrową (u mnie kurtka do biegania z Decathlon)\npłachtę na deszcz (wykorzystałam)\nczapkę z daszkiem i opaskę\nbukłak, mały termos, butelkę z filtrem\nnamiot (podzieliliśmy go na dwa plecaki ;)\nśpiwór + matę do spania\ntelefon, powerbank, aparat na zdjęcia\nręcznik z mikrofibry - nie za duży\nDodatkowo warto do kosmetyczki spakować rzeczy do opatrunku i higieny:\nmokre chusteczki (zamiast prysznicu), zwykłe higieniczne\nplastry - różne rozmiary (najlepiej gojące compeed)\nkrem z filtrem + krem do twarzy w saszetkach\nszampon i żel pod prysznic (wersja mini)\nantyperspirant (wersja mini)\ntabletki przeciwbólowe, węgiel\nDodatkowo w plecaku było jedzenie, no i właśnie...\nBez dobrej jakości paliwa nie zajedziemy za daleko. Dlatego też zawsze w plecaku mieliśmy kanapki, kabanosy, słodycze (batony, żelki), jakiś owoc (najczęściej banan) i jedliśmy każdego dnia ciepły posiłek - obiad lub kolację w miarę możliwości. Nie braliśmy produktów wysoko przetworzonych, z mnóstwem soli, po której chce się cholernie pić (pasztet, konserwa itp.).\nPo drodze mijamy schroniska, miejscowości ze sklepami i knajpami. Tych miejsc, gdzie możemy uzupełnić zapasy i posilić się, jest wystarczająco. I woda - zapas dwóch litrów w plecaku to takie minimum, w cieplejsze dni trzy, cztery litry płynów dziennie będą optymalne. Warto rozpuścić w niej jakieś witaminy, dodać elektrolity, napić się jakiegoś szota z witaminami, bezalkoholowego piwa także. :)\nSpanie pod namiotem, biwakując, może w schronisku albo na kwaterze?\nSkorzystaliśmy z obu opcji i przyznam się, że nocleg z dostępem do prysznica i wyspanie się w wygodnym łóżku to najlepsza opcja. Po całym dniu wędrówki potrzebujemy regeneracji, dobrego snu, higieny. Warto z wyprzedzeniem zarezerwować noclegi, bo jeśli zaplanujecie przejście trasy na ostatnią chwilę, to skończycie tak jak my - pod namiotem przez dwie noce. Namiot ma swoje plusy - możemy rozłożyć go gdzie chcemy (oczywiście w miarę możliwości, a szlak tych możliwości oferuje wystarczająco).\nGdzie spać na Małym Szlaku Beskidzkim?\nChata Turystyczna Chrobacza Łąka\nPokoje gościnne, pensjonaty w miejscowościach po drodze: Mszana Dolna, Kasina Wielka, Myślenice, Zembrzyce\nMiejsca na rozłożenie namiotu / biwakowania (możliwości jest więcej):\nw Beskidzie Wyspowym: Bacówka na Wierzbanowskiej Górze\nw Beskidzie Makowskim: okolice Babicy, przy punkcie odpoczynku, Chełm Wschodni\nw Beskidzie Małym: Kiczera (piękne widoki)\nMały Szlak Beskidzki - subiektywne podsumowanie\nPrzygotowanie fizyczne. Byłam dumna z siebie, że dzięki regularnej aktywności fizycznej, przejście szlaku nie sprawiło mi większych problemów. Szczęśliwie obyło się też bez urazów i kontuzji.\nPrzygotowanie sprzętowe. Sprzęt to duże słowo. Jednak to, co zabieramy ze sobą ma kluczowe znaczenie. Wygodne, sprawdzone buty i dobre skarpety powinny być dla nas podstawą. To one będą nas prowadziły przez prawie 140 km. Nie żałujmy pieniędzy na dobrej jakości skarpety, dzięki którym unikniemy bolesny otarć, pęcherzy. Każda, naprawdę każda spotkana przez nas osoba, borykała się z tym problemem. My także. Nasze stopy nie są przyzwyczajone do pokonywania długich dystansów na co dzień. Możemy jednak zminimalizować ten problem.\nButy. To kolejna ważna sprawa. Jestem zwolenniczką niskich podejściówek. W Beskidach, Tatrach, Alpach, górach Kaukazu - ubieram je wszędzie, bo są lekkie (bez goretexu), wygodne, dobrze się trzymają podłoża. Nie zabierajmy nowych butów, nawet jeśli będą super drogie i z super dobrej firmy. To nie daje nam żadnej gwarancji braku otarć. Stare, wygodne buty będą najlepszym rozwiązaniem.\nPlecak. Jego pojemność zależeć będzie od tego czy idziemy na lekko (i na przykład mamy zarezerwowane noclegi) czy bierzemy ze sobą namiot i rzeczy na biwak. Plecak powinien mieć pas biodrowy, aby równomiernie rozłożyć ciężar. Spokojnie powinien wystarczyć 30-litrowy.\nPrzebieg szlaku. Mam tutaj mieszane uczucia. Z jednej strony cieszyłam się, że w czasie jednej długodystansowej wycieczki, przeszłam przez pasma Beskidów, w których wcześniej nie byłam lub byłam tylko raz. Beskidy mają jednak to do siebie, że momentami nagradzają nas pięknymi, rozległymi panoramami, a momentami… no cóż, musimy dreptać długie kilometry przez las i asfalt. Dla mnie Mały Szlak Beskidzki to dużo (za dużo) lasów, dreptania asfaltem i zdecydowanie za mało panoram, dlatego nie okazał się jakoś szczególnie atrakcyjny.\nl i n k d o t r a s y > > > >\nTrasa: Schronisko PTTK na Luboniu Wielkim – Bielsko-Biała, Straconka, kościół | mapa-turystyczna.pl\nJak przejść Mały Szlak Beskidzki w 4 dni?\nTrasa: Rabka-Zdrój, Zaryte, szlak żółty – Schronisko PTTK na Kudłaczach | mapa-turystyczna.pl\nDzień, w którym mamy najwięcej energii i jesteśmy nastawieni bojowo. :)\nZ pomocą rodziny dojeżdżamy do Rabki, parkujemy blisko żółtego szlaku na Luboń (wzdłuż drogi, nie ma oznaczenia tego miejsca na mapie, jako parkingu) i razem go zdobywamy. Niestety - ten odcinek do Małego Szlaku Beskidzkiego nie należy, robimy więc dodatkowe podejście i kilometry zupełnie bez sensu. Z Lubonia Wielkiego roztacza się ładna panorama na przebieg naszego szlaku. Pogoda dopisuje, piwo bezalkoholowe smakuje wyśmienicie. Baterie są naładowane do dalszej drogi. A ta wiedzie już właściwym, czerwonym szlakiem. Zejście z Lubonia jest naprawdę strome. Dla tych, którzy kończą szlak w tym miejscu, to mocny akcent na zakończenie. Kierujemy się na Mszanę Dolną. Duża część szlaku prowadzi asfaltem. W Mszanie zatrzymujemy się na przerwę nad rzeką.\nKolejne podejście - Lubogoszcz - i kolejne solidne kilometry pod górę, przez las - co cieszy ze względu na temperaturę. Widoki na szczycie - żadne. :) Zatrzymaliśmy się na chwilę przerwy. Zejście z Lubogoszcza da popalić naszym udom. Jest za to miodem dla naszych oczu. Schodzimy do Kasiny Wielkiej. Tej Kasiny, z której pochodzi Justyna Kowalczyk. Piękna miejscowość, która spokojem i soczystą zielenią skradła moje serce.\nDalej kierujemy się na Dzielec. Ten również nie chce się dzielić z nami panoramami ze szczytu. Idziemy dalej lasem. Zmęczeni, a jakże, to już 26. kilometr wędrówki. Do pierwszego noclegu zostało jeszcze 13 naprawdę długich kilometrów.\nMijamy Bacówkę na Wierzbanowskiej Górze, zazdrościmy jej gościom, oni już szykują kolację nad ogniskiem. To jedna z możliwości noclegowych na szlaku, jednak jak to w takich miejscach - kto pierwszy ten lepszy. Niemniej na namiot jest tutaj sporo miejsca.\nLubomir i Obserwatorium Astronomiczne im. Tadeusza Banachiewicza na szczycie. Czy to atrakcyjne miejsce? Sama nie wiem, poza zdjęciem na pamiątkę i zdjęciem plecaka na chwilę, nie wzruszyło mną ani trochę. Tak, ciągle jesteśmy w lesie. :) Ale teraz już z górki, ostatnie 3.5 km do Schroniska na Kudłaczach, w którym udało nam się załapać na miejsce na polu namiotowym (przez telefon dowiedziałam się, że nie trzeba go zarezerwować). Kto kiedykolwiek był w tym schronisku i miał kontakt z właścicielami, pewnie podzieli moje zdanie, które nie jest najlepsze. Dotarliśmy do schroniska jakoś pół godziny przed zamknięciem kuchni, ufff. Szczęśliwi, że udało nam się zamówić zimne piwo i coś ciepłego do jedzenia (bigos i kwaśnica bardzo smaczne swoją drogą). Obsługa była jednak niezbyt miła i w każdym zdaniu podkreślała, że pracuje od rana, jest zmęczona, chce już zamknąć, bo jutro znów wstają wcześnie rano i tak dalej. A na prysznic mamy tylko chwilę, bo łazienki także zamykają (jakoś o 21), więc później tylko wychodek na zewnątrz. Na dobranoc wzięłam sobie zimny prysznic (ciepłej wody nie było) i czułam się szczęśliwa, że nie muszę już nigdzie iść. To był bardzo trudny i długi dzień. 39 kilometrów na szlaku wypompowało z nas całą energię, którą tryskaliśmy rano. Dawno nie pokonaliśmy takiego dystansu z cięższym plecakiem. Głowa i ciało walczyły jednak do końca.\nW czasie zejścia z Lubonia Wielkiego\nIdziemy w stronę Mszany Dolnej\nNa szczycie Lubogoszcza. Lubię cytat z pomnika.\nMiędzy Dzielcem a Wierzbanowską Górą można załapać się na takie widoki.\nBacówka pod Wierzbanowską Górą. Ciągle mamy wybór\nTrasa: Schronisko PTTK na Kudłaczach – Chełm Wschodni | mapa-turystyczna.pl\nDzień, w którym dźwigasz ciężar dnia poprzedniego. Noc pod namiotem, z dostępem do prysznica zdawała się być luksusem, który musieliśmy opuścić na kolejną noc. Ze schroniska na Kudłaczach skierowaliśmy się w stronę Myślenic. Wszechobecna zieleń na szlaku po drodze i widoki na okoliczne wzniesienia umilały czas. Same Myślenice warte są zatrzymania się na dłuższą chwilę. My, niestety, jej nie mieliśmy. Zrobiliśmy drobne zakupy i ruszyliśmy dalej. Mieliśmy sporo dystansu do zrobienia tego dnia (około 36 km). Sama trasa przez Beskid Makowski nie obfitowała w panoramy. Wędrujemy przez łagodne, zalesione wzniesienia, dlatego też suma podejść na koniec dnia nie robi wrażenia. Najciekawsze okolice to rejon Babicy, który cieszy oczy widokami. Tutaj też mamy możliwość rozbicia biwaku, jednak ze względu na wczesną porę idziemy dalej. Spotykani wędrowcy pytają o drogę do Myślenic, są zmęczeni trasą, wysoką temperaturą. Życzymy sobie powodzenia.\nW Palczy mamy możliwość zrobienia zakupów, jednak najbliższy sklep jest 1-1.5 km od szlaku, z powodu zmęczenia rezygnujemy z tego pomysłu. Kalkulujemy, że mamy dość jedzenia, a zapas wody uzupełniamy w strumyku nieopodal szlaku. Noc spędzamy pod namiotem, na skrzyżowaniu szlaków w okolicy Chełmu Wschodniego.\nMyślenice zostawiliśmy za sobą, patrzyłam na drogę, którą przechodziliśmy rano\nNasz biwak: 49.806571, 19.674625 na trasie Budzów ↔ Chełm Wschodni (jakieś 100 metrów od skrzyżowania szlaków)\nTrasa: Chełm Wschodni – Chatka Studencka Pod Potrójną | mapa-turystyczna.pl\nDzień z cudownym zakończeniem. Jednak poranek przywitał nas deszczem, który zaczął padać zaraz po wyruszeniu. Zrobiło się trochę chłodniej, tak na pocieszenie. Wędrujemy, a jakże - przez las, który chroni nas trochę przed deszczem. Zembrzyce witamy z radością. Deszcz ustąpił. Pomimo wczesnej pory (około 11) bierzemy na wynos obiad i kawę. Siadamy na skwerze w centrum, zakładamy “obóz” i uzupełniamy energię na dalsze kilometry. Podejście na Żurawnicę dłużyło się strasznie, nie zaserwowało też większych atrakcji. W Krzeszowie zatrzymujemy się na zimne, bezalkoholowe piwo w pizzerii. W sklepie obok uzupełniamy zapasy jedzenia i picia. Przed nami ostatnie konkretne podejście tego dnia na Leskowiec. W schronisku jedzenie jest dość przeciętne, ale potrzebujemy go, więc nie kręcimy nosem. Możemy popatrzeć z tarasu na okolice. I ruszyć dalej w kierunku Chatki pod Potrójną. Zadzwoniliśmy wcześniej z zapytaniem o nocleg, z radością przyjęliśmy zaproszenie. Chatka pod Potrójną to miejsce, które polubimy od razu albo nie polubimy w ogóle. W chatce jest mnóstwo rzeczy wszelakich, zebranych latami przez właściciela, przynoszonych przez turystów. To taka graciarnia, która ma swój klimat, ja ją polubiłam. Od wejścia czuliśmy się mile widziani, mogliśmy skorzystać z kuchni, łazienki (z ciepłą wodą - która po 3 dniach była luksusem i jak cieszyła!), napić zimnego piwka, odpocząć, pogadać… Rano zabraliśmy do plecaka trochę % zrobionych przez gospodarza. Pewnie jesienią będziemy się nimi częstować. :)\nTrzeci dzień to dużo dreptania w lesie\nTymczasem na Leskowcu działy się cuda na niebie, a w tle słyszeliśmy nadchodzącą burzę\nDzień ostatni, ufff… Do Bielska zostało nieco ponad 30 kilometrów. Od rana słońce napierało niemiłosiernie. Ostatni dzień był dniem najładniejszym pod względem widoków. Mieliśmy sporo okazji, żeby nimi się cieszyć. Beskid Mały to popularne miejsce dla jednodniowych turystów. Przekonaliśmy się o tym praktycznie przez cały czas. Mijaliśmy całe rodziny, samotnych wędrowców, rowerzystów i nielubianych przez nas crossowców także. Tego dnia nasze myśli skupione były na tym, żeby bezpiecznie zakończyć wędrówkę. Byliśmy już potwornie zmęczeni, w takim stanie nie potrafiliśmy się w pełni cieszyć szlakiem, widokami…\nDo Kiczery idziemy delikatnie w górę i dół, falujemy. Nasze stopy jednak wolałyby zanurzyć się w zimnej wodzie, a pęcherze wyleczyć, ale to jeszcze nie ten czas. Kiczera serwuje piękną panoramę i taki plan mam w stosunku do niej, żeby kiedyś wrócić i podziwiać wschód słońca właśnie tam. Dalej wędrujmy na Żar, a żar leje się z nieba. Leje się także z naszych obolałych ciał pot, w różne zakamarki ciała. Mogliśmy się roztopić z ciepła, jednak na szczycie pompujemy do siebie pół litra zimnego napoju, który w niedzielę lepiej wchodzi niż Boże słowo. Znalazłam pozytyw w komercjalizacji takich miejsc - zimne, bezalkoholowe piwo. I lecimy dalej, uciekamy od tłumów, schodzimy mocno w dół, przed nami ostatnie podejście tego dnia - na Hrobaczą Łąkę i może dlatego, że było ostatnie i że później już tylko droga w dół - może dlatego dłużyło się i pionowało okropnie. Ale za to kolejna nagroda - piwko tym razem z kabanosem - pycha! :) Z Hrobaczej do Straconki już tylko rzut beretem, ostatnie kilometry, które nie chciały przynieść radości. W Straconce poczuliśmy ogromną ulgę, że już nie musimy wędrować dalej i radość z powodu pizzy, którą zamówiliśmy na kolację. ;)\nŻegnamy się z najlepszym noclegiem na trasie - Chatką pod Potrójną\nWychodząc z chatki ciągle mamy wybór... :)\nKiczera. Moim zdaniem nie ma ładniejszej panoramy na całym szlaku\nŻar. Na szczycie góry znajduje się zbiornik wodny elektrowni szczytowo-pompowej\nGóra Żar jest popularnym celem wycieczek, co widać na zdjęciu. Nic dziwnego - panorama z góry jest zdumiewająca.\nPanorama na Podbeskidzie widziana z Hrobaczej Łąki\nBielsko-Biała, Straconka. Kończymy naszą 4-dniową przygodę. Amen!


Dzieje Khorinis – Krwawa Kompania – Gildia Graczy\n9 maja 2017 Mathias\nPo ogromnym wzroście zainteresowania projektem na początku roku sprawa dodatku Gothic 2 Dzieje Khorinis troszeczkę ucichła, a Soulfire wyraźnie zwolniło tempa w promowaniu swego dzieła. Ostatnio jednak temat wrócił za sprawą dwóch wydarzeń.\nNowa strona i aktualny stan projektu\nPo pierwsze kilka dni temu nastąpiło odświeżenie wizualne oficjalnej strony modyfikacji. To właśnie tam znajdziemy link do pobrania gry, gdy nadejdzie tak oczekiwany przez maniaków Gothica dzień premiery. Aby nie przegapić tego momentu, każdy może zapisać się do newslettera.\nNa stronie przeczytać możemy co nieco na temat aktualnego stanu prac nad Dziejami:\nProdukcja jest w stanie składania wszystkiego w całość – przekuwamy skrypty na język gry, wstawiając postacie do ukończonego już świata i dodając od razu na tym etapie na bieżąco dubbing. Nie rzucamy tu datami, ponieważ teraz nie wiadomo, czy zajmie to dwa miesiące, czy osiem. Są pewne dane szacunkowe, ale też kilka rzeczy, których oszacować się nie da. Pracujemy ciężko, dopieszczając każdy szczegół, poza tym zostało do nagrania 50 aktorów. Umawiamy się indywidualnie ze studiami audio, które pomagają nam przecież za darmo, tak samo, jak wszystkie osoby uczestniczące w całym przedsięwzięciu.\nPrzy okazji twórcy przypominają o oficjalne grupie projektu na Facebooku.\nZ kolei dzisiaj opublikowany został kilkuminutowy filmik, promujący dodatek. Dzieje Khorinis – Krwawa Kompania to drobiazgowo przygotowana animacja opatrzona dialogami na wysokim poziomie dubbingu, którego możemy spodziewać się także w grze. W roli głównej pojawia się Greg, oczywiście z głosem podkładanym przez Andrzeja Tomeckiego.\nObyś i ty nie spróbował zrobić czegoś, czego będziesz żałował w Dziejach Khorinis, przyjacielu…\nNews Andrzej Tomecki, bezimienny, dodatek do gothica, dzieje khorinis, fantasy, gothic, gothic 2 dodatek, gothic dodatek, greg, jowood, klasyka, piranha bytes, polskie mody, rpg, śniący, soulfire, wyspa vaduz Permalink