Hajduk Ryszard CSsR, Indywidualizm a życie wspólnotowe - Życie Zakonne\nHajduk Ryszard CSsR, Indywidualizm a życie wspólnotowe\nRedakcja paź 15, 2003 18 stycznia 2021\nOd Soboru Watykańskiego II życie zakonne zmienia swoje oblicze. Przede wszystkim pojawia się dążenie do kształtowania życia we wspólnotach w duchu ewangelicznego braterstwa i komunii osób. W cień odchodzi formalizm i odniesienia legalistyczne. Wielką wagę przywiązuje się do poszanowania godności osoby ludzkiej, a relacje między osobami konsekrowanymi stają się bardziej szczere i autentyczne. Dialog, współpraca i współodpowiedzialność są coraz bardziej promowane, a władza rozumiana jest jako służba.\nŚluby są teraz bardziej widziane w ich pozytywnym aspekcie jako konsekracja i dyspozycyjność do służby, aniżeli jako rezygnacja. Poszukuje się duchowości bardziej inkarnowanej. Życie modlitwy staje się coraz głębsze i nabiera wymiaru bardziej wspólnotowego, osobowego, a mniej formalistycznego. Więcej miejsca przyznaje się modlitwie liturgicznej. Prymat posiada Słowo Boże, rodzą się nowe formy modlitwy na bazie kontemplacji i medytacji.\nŻycie wspólnotowe jest widziane jako istotny element życia zakonnego. Podkreślana jest rola osoby wobec znanych z przeszłości tendencji do masowości, anonimowości i uniformizmu. Akcent kładzie się na odpowiedzialność osobistą, większy sens przyznaje się wolności i odpowiedzialności. Rodzi się zgodność pomiędzy konsekracją i misją, pojawia się wola integracji konsekracji, wspólnoty i misji. Powstaje solidarność do „bycia z”, „życia z”, by odpowiedzieć na wyzwania i potrzeby tego świata.\nPojawiają się także trudności. Z jednej strony niepokój budzi „klerykalny perfekcjonizm”, który w dalszym ciągu każe osobom konsekrowanym jednostronnie pielęgnować swoje osobiste odniesienie do Boga i skupiać się na doskonaleniu własnych cnót. Z drugiej strony sekularyzacja, która rozwija się w krajach wysoko uprzemysłowionych, przenika także do domów zakonnych. Jej owocem jest indywidualizm, który stanowi poważne zagrożenie dla życia i misji dzisiejszych wspólnot zakonnych.\nI. Widzieć: Przejawy i źródła współczesnego indywidualizmu\nOsoby konsekrowane to ci, którzy zostali wybrani ze świata, by żyć w świecie i dla świata. Procesy społeczne, które miały miejsce w niedawnej przeszłości oraz te, które zachodzą dzisiaj, nie pozostają bez echa w życiu osób konsekrowanych i tworzonych przez nie wspólnot. Indywidualizm w życiu zakonnym jest odbiciem indywidualizmu rozpowszechnionego w dzisiejszym społeczeństwie. Na kształtowanie sylwetki duchowej dzisiejszych zakonników mają wpływ zarówno doświadczenia z przeszłości, jak i popularne współcześnie trendy myślowe oraz wzorce zachowań. Postawa indywidualistyczna może być kształtowana pod wpływem następujących czynników: procesy społeczne, wychowanie, dziedzictwo duchowe oraz fałszywe rozumienie samorealizacji.\n1) Indywidualizacja w społeczeństwie i wspólnotach zakonnych\nWe współczesnym społeczeństwie pluralistycznym sama jednostka w pełni odpowiada za przyjęty przez siebie sposób życia, a tym samym za swoją religijną tożsamość. W nowoczesnych strukturach społecznych człowiek nie może już liczyć na wsparcie ze strony swojej rodziny czy otoczenia. Z tego powodu, czując się zdanym we wszystkim na samego siebie, stara się samodzielnie nadać kierunek swojemu życiu. W ten sposób w dzisiejszej rzeczywistości zachodzi proces indywidualizacji.\nWraz z procesem społecznego zróżnicowania zmienił się również wyraźnie sposób integracji jednostki w społeczeństwo. Dzięki stale wzrastającej mobilności i działalności środków masowego przekazu współczesny człowiek posiada ułatwiony dostęp do dóbr kultury. Integracja w kulturę nie odbywa się już w obrębie tradycyjnej społeczności lokalnej, lecz na drodze indywidualnych wyborów, których dokonują poszczególne jednostki, mając przed sobą szeroką paletę propozycji kulturalnych.\nW pluralistycznym społeczeństwie jednostka nie czuje się bezpieczna, gdyż doświadcza niepewności co do znaczenia własnej egzystencji i ma trudności z odnalezieniem orientacji w świecie. Aby znaleźć dla siebie jakiś punkt oparcia, człowiek zwraca się ku sobie i poszukuje go we własnej historii życiowej. W sytuacji, gdy już nic nie jest zrozumiałe samo przez się, ludzie czują się zmuszeni dokonywać indywidualnej refleksji nad sensem życia. Wynika stąd kolejne obciążenie dla jednostki, która musi sama zadecydować, jaką orientację nada swojej ziemskiej egzystencji.\nStykając się z różnymi sektorami życia społecznego, człowiek stara się za każdym razem odgrywać rolę dopasowaną do danego kontekstu. Z tego względu przeżywa pewne napięcie pomiędzy indywidualnymi i społecznymi składnikami swojej osobowości, a równocześnie rośnie w nim pragnienie osiągnięcia prawdziwej, głębokiej tożsamości, której nie jest w stanie uzyskać na poziomie identyfikowania się z odgrywanymi przez siebie rolami społecznymi. Człowiek chce bowiem osiągnąć taką tożsamość, której sam nada kształt i którą urzeczywistni niezależnie od wpływu, jaki wywierają na niego poszczególne sektory życia społecznego.\nMożliwość decydowania o kształcie swojej drogi życiowej nie przynosi jednak współczesnemu człowiekowi zadowolenia. Obok poczucia wolności, którą posiada w nadawaniu indywidualnego oblicza przynajmniej niektórym wymiarom swojej ludzkiej egzystencji, doświadcza także frustracji, gdy ogarnia go wrażenie, że w przeszłości nie wykorzystał posiadanych przez siebie możliwości albo że podjął błędne decyzje.\nProces indywidualizacji ma swoje miejsce także w życiu religijnym i to w jego różnych wymiarach. Jednym z jego przejawów jest oderwanie się od religijnych korzeni. Jest to związane z rozpadem tradycyjnych społeczności lokalnych, dzięki którym jednostka była od urodzenia ściśle związana z religią katolicką, z określoną tradycją i konkretną wspólnotą.\nIndywidualizacja w dziedzinie życia religijnego wyraża się również w „odczarowaniu“ do tej pory obowiązujących religijnych interpretacji świata i ludzkiej egzystencji, które były podtrzymywane przez środowisko jednolite pod względem religijnym. W nowej sytuacji człowiek jest zmuszony sam wybrać dla siebie te sposoby wyjaśnienia sensu rzeczywistości, które mogą nadać znaczenie i kierunek jego życiu. Prowadzi to do ukształtowania się religijności selektywnej, opartej na subiektywizacji, indywidualizacji i prywatyzacji.\nW nowoczesnym społeczeństwie religia jako określona forma społeczna ustępuje miejsca religijności, której kształt nadaje konkretna jednostka. Jest to religia obecna we wnętrzu człowieka, który bez uwzględnienia religijnych interpretacji i postulatów moralnych określa, w jaki sposób wyobraża samego siebie i swoją egzystencję. Osoba ludzka jako podmiot tworzy swój osobowy charakter i swoją tożsamość niezależnie od nauki Kościoła i jego struktur, a także odkrywa swoją wartość i autonomię.\nWspółczesny człowiek jest zdany na siebie samego. W pracy nad rozwojem świata i w prowadzeniu swego życia nie musi liczyć się z jakąś nadziemską mocą, z „Bogiem”. Człowiek sam ponosi za wszystko odpowiedzialność. Sam decyduje, co chce robić i jak chce żyć.\nIndywidualizm, który jest pochodną procesu indywidualizacji, z życia społecznego przenika w życie wspólnot zakonnych. Zaangażowanie w budowanie wspólnoty schodzi na plan dalszy; wszystko jest podporządkowane realizacji indywidualnych potrzeb, co często dzieje się kosztem innych. Indywidualizm każe człowiekowi oczekiwać, że jego pragnienia będą zaspokojone, bez względu na ich szkodliwy wpływ na życie wspólnotowe. W języku osób konsekrowanych coraz częściej pojawia się słowo „mój”: mój samochód, mój dom, moja zdrowa żywność, moja posługa, moje wakacje, moje pieniądze, moja funkcja, itd.\nIndywidualizm to negacja solidarności, spotkania, dialogu i braterskiej komunikacji. Jest to pielęgnowanie egoizmu. Jest to wybór życia, które polega na kulcie własnej osoby. Indywidualizm wyraża się w akcentowaniu własnych praw i na lekceważeniu powinności. Ważniejszą rzeczą jest „pokazać się” aniżeli „być”.\nW centrum znajduje się wówczas „ja”, które samo reguluje każdą godzinę dnia, warunkuje dokonanie każdego wyboru i stanowi punkt odniesienia wszelkich spotkań braterskich. Jest to kult bałwochwalczy oddawany własnej osobie. Indywidualista to człowiek jednowymiarowy: zredukowany do posiadania, władzy, oceniania, pokazania się innym. Swoją wartość mierzy tym, co posiada, a nie tym, że jest.\nIndywidualista stawia w centrum siebie, a nie Boga. Szuka przestrzeni, w których może potwierdzić swoją wielkość i panować nad innymi. Nie współuczestniczy w codziennym cierpliwym budowaniu komunii braterskiej. Istnieje wprawdzie fizycznie we wspólnocie, ale tylko po to, żeby domagać się czegoś od innych. Jest osobą, na którą nie można liczyć, gdyż wszystko i wszystkich ocenia w perspektywie swoich własnych interesów. Jest zimnym „kalkulatorem”, który szuka wyłącznie swoich korzyści. Kocha rzeczy, a posługuje się ludźmi. Tak naprawdę kocha tylko siebie.\nIndywidualista wystarcza sobie samemu. Nie próbuje nikomu niczego od siebie podarować i daje innym do zrozumienia, że nie potrzebuje od nich niczego. Tak naprawdę istnieje tylko on sam i jego dobro. Inni nie mają żadnego znaczenia.\nDo rozwoju postaw nacechowanych indywidualizmem przyczynia się sytuacja, gdy wspólnota traci misję wyróżniającą ją spośród innych wspólnot czy też swój wyraźny cel. Kiedy jakiś instytut życia konsekrowanego nie posiada wizji wspólnej tożsamości w misji, jego członkom mniej zależy na przynależności do wspólnoty. Jednostka jest wówczas zmuszona do szukania swojego własnego sposobu życia, który da jej nadzieję na realizację osobistego powołania. Brak jasno sprecyzowanego celu i sposobu życia i działania wspólnoty prowadzi do wytworzenia lub wzmocnienia tendencji indywidualistycznych.\n2) Wychowanie indywidualistyczne\nIndywidualizm polega na przesadnym akcentowaniu interesów jednostki. W centrum myślenia i działania znajduje się człowiek wraz ze swoimi prawami, swoją wolnością i swoimi żądaniami, nawet jeśli traci na tym wspólnota. Indywidualista żąda od innych, by byli gotowi ponosić ofiary; sam zaś od tego się uchyla. Wszystko uzależnia od siebie i własnego samopoczucia. Potrzeby jednostki mają bezwzględne pierwszeństwo w stosunku do potrzeb społeczności. Do takiej postawy prowadzi wychowanie, które kieruje się zasadą: „Każdy sam za siebie odpowiada przed Bogiem”, a także sytuacja, gdy Bóg w życiu rodzinnym staje się całkowicie nieobecny.\nKiedyś wartościami, które nadawały kierunek wychowaniu, były Kościół, Pismo święte i wreszcie sam Bóg. Bez wiary w Boga, który troszczy się o człowieka i go bezgranicznie kocha, jednostka ludzka czuje się bardzo osamotniona. Formą ucieczki staje się wówczas „uzasadniony” egoizm. Skoro bowiem nie ma Boga, przed którym trzeba odpowiedzieć za swe czyny, nie ma powodu, by kochać bliźniego.\nBrak wychowania w oparciu o wartości sprawia, że dzisiaj wszystko można uzasadnić zgodnie z własnym punktem widzenia. Pojawia się indywidualizm w ustanawianiu własnego systemu wartości. Człowiek uczy się odnajdywać w sobie samym uzasadnienie swych opinii. Wolność polega wówczas na odrzuceniu tego, co dociera do człowieka z zewnątrz.\nObecnie indywidualizm i zdolność do podejmowania wysiłku należy zaliczyć do naczelnych zasad wychowania; ważniejsze jest także, by „mieć” aniżeli „być”. W rodzinach trudno budować serdeczne, uczuciowe relacje. Współcześni rodzice cierpią na brak czasu. Dlatego zamiast swojej obecności ofiarują dzieciom pieniądze. Dzieci stanowią nieraz dla rodziców przeszkodę w poszukiwaniu nowych wrażeń; by nie przeszkadzały w osiąganiu przyjemności, skazywane są na spędzanie czasu przed telewizorem bądź komputerem. W ten sposób rodzice uciekają od trudu wychowania. Telewizja zaś uczy młodych, że uczucia są równoznaczne z wartościami: „Wartością jest to, co lubisz, co sprawia ci przyjemność, a nie to, co powinieneś”.\nW kontakcie ze środkami masowego przekazu dzieci pobierają ogromne ilości informacji i obrazów. W ten sposób przedwcześnie stają się „dorosłymi”, którym żadne okrucieństwa nie są obce. Coraz trudniej też spotkać dzieci, które nie cierpiałyby na jakieś zaburzenia rozwojowe.\nWspółczesne wychowanie naznaczone jest konsumpcją i przyjemnością. Nie istnieją za to żadne jednoznaczne prawdy i trwałe systemy wartości. W ten sposób pojawia się przekonania, że wszystko jest dozwolone, co służy jednostce.\nDzisiejsze wychowanie, a w zasadzie często jego brak, prowadzi do sytuacji, w której człowiek żyje apersonalnie lub pozostaje na przedosobowym stopniu rozwoju, przez co zaprzepaszcza swój właściwy byt ludzki i musi znosić konsekwencje tego stanu, do których należą: brak spełnienia, wtopienie się w masę, nerwica na tle ostatecznego braku sensu, nierzadko cynizm. Ludzie, którzy żyją w ten sposób, pozostają dorosłymi dziećmi zarabiającymi pieniądze, by mieć coś „ładnego”, sprawić sobie „frajdę”. Pragną być ważni i chcą być brani na serio, jeśli nie z powodu sukcesów zawodowych, to dzięki jakiemuś „hobby” albo życiowemu standardowi. Przeżywają również ciężkie chwile, ale cierpienie nie posuwa ich naprzód, nie czyni ich dojrzałymi. Niektórzy w ogóle nie chcą stać się osobą. To oznaczałoby przecież odpowiedzialność. Wolą pozostać istotami poddanymi prawom natury, nieświadomi, spontaniczni, oddani chwili. Żyją zgodnie z instynktem, który im podpowiada, co jest dla nich dobre, a co złe.\nIndywidualizm i egocentryzm są przejawem fałszywej koncepcji człowieka. Fałszywy obraz samego siebie sprawia, że osoba ludzka zwykle nie wnika w głąb siebie; uwaga zostaje zwrócona na powierzchnię swojego „ja” i skierowana jest poza człowieka. W ten sposób człowiek skierowany na zewnątrz zaczyna żyć na obrzeżach swego istnienia. Tam zaczyna doświadczać cierpienia i samotności. Człowiek nie wie, kim jest. Skoncentrowany na tym, co powierzchowne, nie potrafi odnaleźć swojej własnej tożsamości.\n3) Dążenie do samorealizacji\nW dzisiejszych czasach nadmierny indywidualizm i narcystyczny kult samorealizacji oraz niezdolność do wchodzenia w trwałe związki i podejmowania instytucjonalnych zobowiązań często są, nie bez racji, ogłaszane typowymi chorobami naszych czasów. Nikt nie chce czuć się gorszym od innych i mało ważnym. Tego rodzaju doświadczeń należy unikać. Człowiek dąży do samorealizacji, która doprowadzi do rozwoju silnego poczucia własnej wartości, dzięki czemu będzie mógł uniknąć porażek i osiągnąć życiowy sukces. Dlatego też człowiek stara się za wszelką cenę wznieść się ponad innych, pokazać im swoją wielkość i swoje osiągnięcia. Do innych podchodzi z emocjonalnym chłodem i nie szanuje ich praw. Nie mają oni dla niego większego znaczenia; chyba że dzięki ich pomocy może zdobyć pożądane przez siebie dobra. W ten sposób samorealizacja może być utożsamiona z indywidualizmem.\nNiebezpieczeństwo takiego rozumienia samorealizacji pojawia się także we wspólnotach życia konsekrowanego. Może się bowiem zdarzyć, że pośród osób Bogu poświęconych znajdą się i takie, dla których najistotniejszą rzeczą będzie całkowita niezależność od innych oraz dążenie za wszelką cenę do zdobycia sukcesu i uznania ze strony otoczenia.\nTego rodzaju tendencje dały o sobie znać w szczególny sposób, gdy po Soborze najpierw zdecydowanie odrzucono dotychczasowy represyjny projekt konsekracji (i świętości) ekscesywnie skupionej na osiąganiu obiektywnej perfekcji; a uczyniono to na rzecz przeciwstawnego projektu duchowości opartej o religijną realizację własnych uzdolnień i subiektywnych aspiracji. „Niepostrzeżenie jednak samorealizacja zaczynała stawać się bożkiem, a jej osiąganie – bałwochwalstwem. Tożsamość duchowa (w tym zakonna) wiązała się już nie z jakimś ideałem lub charyzmatem o teologicznych współrzędnych, ale zasadzała się w osobistych wartościach i realizacji w nich własnej osoby. W efekcie osoba zaczęła być zależna od odgrywanej roli i zajmowanej pozycji, które miały umożliwiać i manifestować realizację jej własnych uzdolnień. Nie udało się od razu przewidzieć, że taka zależność wprowadzi w końcu element konfrontacji i rywalizacji z innymi, a jej spontanicznym owocem okażą się… zazdrości, złości, depresje! Bożek samorealizacji postulowanej przez „odwrót” soborowy od represjonowania tego. co ludzkie, okazał się być nienasycony i coraz bardziej wymagający. Nie można się przecież nigdy „czuć” w pełni zrealizowanym lub być w pełnym posiadaniu tożsamości całkowicie pozytywnej. Każdy narcyz, który chciałby przeglądać się w płynnym i zdradliwym lustrze tego, co robi, prędzej czy później utonie w samym sobie…”.\nJednostka, która dążąc do samorealizacji, koncentruje się tylko na sobie, nie będzie w stanie dokonywać dojrzałych wyborów i dojrzewać dzięki ciągłemu przekraczaniu siebie (autotranscendencja). Tak rozumiana samorealizacja, która nie uwzględnia komponentów społecznych, sprawia, że człowiek w procesie wzrastania staje się indywidualistą i skoncentrowanym na sobie egoistą, który stara się podporządkować sobie cały świat. Tym samym pozbawia się możliwości życia w postawie otwartości względem innych i blokuje wymianę darów, którymi Stwórca obdarza człowieka z uwagi na dobro innych ludzi.\n4) Duchowość indywidualistyczna\nW przeszłości duchowość oznaczała wysiłek podejmowany na płaszczyźnie intelektualno-duchowej i moralnej, którego celem było osiągnięcie osobistej doskonałości. W tej perspektywie prowadzona formacja zakonna tworzyła „duchowych indywidualistów”. Aż do XX wieku osoby zakonne skoncentrowane na sobie chętnie poddawały się nostalgii za samotnością i separacją, jako najskuteczniejszymi środkami łączności z Bogiem, zwłaszcza że lęk zwany „bliźni” z reguły był przeszkodą dla osiągnięcia tego celu, a co najwyżej – na tle jego domniemanej lub faktycznej słabości – okazją do triumfalnej demonstracji osiągniętego przez siebie poziomu doskonałości. Missio zdecydowanie wygrywała z communio, zaś sacrificium z caritas.\nNie zawsze toczona w izolacji od innych walka o własną doskonałość prowadzi do jej osiągnięcia. Niejednokrotnie indywidualistyczne nastawienie do życia duchowego prowadzi do osamotnienia i wyobcowania. Dochodzą wówczas do głosu wewnętrzne pragnienia seksualne, spychane dotychczas do podświadomości, domagające się zerwania z dotychczasowym życiem i rozpoczęcia nowego, w którym można doświadczyć intymności w sposób bardziej bezpośredni.\nTak było w życiu niemieckiego zakonnika, Bernardina Schellenbergera, znanego także w Polsce autora publikacji na temat duchowości (np. książka „Inne życie”). Dla niego życie nie jest stanem, lecz drogą. Dlatego zmienia swoje upodobania i szuka wciąż dla siebie miejsca, w którym mógłby prowadzić życie proste i ubogie. Zachwycony ideałem Świętego z Asyżu wstępuje do franciszkanów. Potem odnajduje swe powołanie do życia monastycznego i zostaje trapistą. Po jakimś czasie stwierdza, że jego miejscem jest wspólnota parafialna. W końcu zakochuje się w kobiecie i decyduje się prowadzić życie rodzinne, które pozwala mu – jak pisze – doświadczyć miłości osobowej par excellence.\nPodczas swego pobytu w klasztorze trapistów Schellenberger notuje m. in. następujące słowa:\n„Coraz więcej ludzi wstępujących do klasztoru wnosi z sobą do wspólnoty zakonnej doświadczenie osamotnienia, które w dzisiejszym społeczeństwie staje się coraz bardziej powszechne i coraz bardziej uciążliwe. Jest to samotność człowieka żyjącego w świecie techniki i podziału ról. W tym świecie coraz trudniej dojrzewać i kultywować głębokie ludzkie relacje. Przejście od tego, co rzeczowe, nieosobowe w działaniu, myśleniu i reagowaniu, do tego, co osobowe, przejście od “TO” do “TY” wymaga przełamania grubego pancerza, który staje się coraz twardszy. (…)\nTrzeba postawić pytanie: w jakiej relacji pozostaje tradycyjna zakonna samotność do osamotnienia, którego doświadcza współczesny człowiek? Czy jest ona w stanie wyprowadzić człowieka z jego nędzy i rozpaczy, pokazując mu Boga? (…)\nŻycie wspólnotowe w niektórych klasztorach wygląda tak. Miłość braterska jest czymś wyłącznie nadprzyrodzonym, wyłączną kwestią rozumu i woli; wykoślawionej i wciąż jeszcze propagowanej ascetyce zawdzięczamy, że każdy uczuciowy, tylko “naturalny” przejaw miłości braterskiej traktujemy jako podejrzane zamącenie nadprzyrodzoności. Z wielkim przerażeniem można jeszcze zaobserwować, z jaką nieludzką obojętnością wspólnota wydala jakiegoś członka, który żył w niej przez pięć, dziesięć albo więcej jeszcze lat. W ten sposób ludzie mieszkają ze sobą latami i miłują się tylko na płaszczyźnie nadprzyrodzonej, a nie osobowej; nie otwierają się na siebie, nie ufają sobie, są nerwowi i podekscytowani, trzymają się twardo swoich subiektywnych opinii, nie są zdolni do prawdziwego dialogu i nieustannie kłócą się o błahostki. Wszystko to znoszą w duchu nadprzyrodzoności jako “krzyż” albo “ofiarę” i wyznają przed Bogiem jako grzech. (…)”\nTego rodzaju duchowość, o której mówi Schellenberger, nosi wyraźne znamiona indywidualizmu. Można mówić o miłości niemal bez przerwy, lecz wydaje się często niemożliwym jej doświadczyć. Przeszkodę w tym względzie stanowi przekonanie, że jako cnota nadprzyrodzona miłość nie potrzebuje czysto „naturalnego” sposobu wyrażania się. Wtedy też jedynym, co liczy się w życiu zakonnym, jest wyrzeczenie, rezygnacja, pokora w zewnętrznym zachowaniu oraz wprawdzie głęboka, lecz tylko mnie samemu znana relacja do Boga, która nie powinna w żaden sposób ujawniać się na zewnątrz.\nŻycie duchowe osoby konsekrowanej, która nie dzieli się z innymi swoim doświadczeniem wiary, staje się czymś tak wewnętrznym i indywidualnym, że dla innych jest ono całkowicie niedostępne. I to nie tyle z tego powodu, że trudno drugiej osobie przekazać swoje doświadczenie wiary, ale dlatego, że ktoś boi się to uczynić albo zwyczajnie nie ma na to ochoty. Człowiek zadowala się wówczas „posiadaniem” swojej własnej religijności, podobnie jak się posiada swój własny samochód czy swój własny komputer. Wtedy też ludzie, chociaż żyją obok siebie, nie mają ze sobą żadnej głębszej łączności, gdyż prowadzą „indywidualny tryb życia duchowego”. Brak wymiany w sferze duchowej nie sprzyja budowaniu braterstwa i solidarności, lecz generuje współistnienie samowystarczalnych „monad”, pomiędzy którymi nie można dojrzeć krążenia życia wiary, nadziei i miłości.\nII. Oceniać: Komunia – ideał życia wspólnotowego\nCommunio jest darem Bożym, który określa kształt życia we wspólnocie uczniów Chrystusa i wyznacza Kościołowi kierunek działania. Bóg obdarza ludzi życiem nadprzyrodzonym, włączając ich w swoją communio Trinitatis. Życie boskiej Trójcy staje się także wzorem istnienia wspólnoty kościelnej, której zadaniem jest nadawać taki kształt ludzkim odniesieniom, aby coraz bardziej upodobniały się do relacji łączących Ojca, Syna i Ducha Świętego.\nCommunio, o której mówi Kościół nauczający, ma charakter normatywny, co oznacza, że domaga się ona poszanowania i uwzględnienia przy podejmowaniu wszelkich działań, służących budowaniu wspólnot kościelnych. Teologia komunii ma więc na uwadze życie i działanie Kościoła, a communio nie jest tylko abstrakcyjnym ideałem, lecz praktyczną zasadą, określającą kierunek rozwoju poszczególnych wspólnot kościelnych, a więc także wspólnot życia konsekrowanego.\n1) Communio Trinitatis\nZasadą wewnętrznego życia Trójcy jest istnieć „ze względu na“ (pro-existere). Ojciec całkowicie oddaje się Synowi, a Syn żyje tylko ze względu na Ojca. To oddanie się sobie nawzajem jest Osobą, którą Biblia nazywa Duchem Świętym. Tego rodzaju współistnienie Ojca, Syna i Ducha Świętego, które polega na wzajemnym, miłosnym obdarowywaniu się sobą, jest podstawowym modelem życia wspólnoty kościelnej, w której relacje międzyludzkie kształtowane są w duchu miłości i ofiarności.\nBóg jest Miłością, tzn. w swym istnieniu jest Tym, który stale się daje. Jego samoposiadanie jest wydarzeniem, historią dawania się oraz kresem wszelkiego czystego samoposiadania. Dlatego też można powiedzieć, że ta historia to „sam Bóg”. Trójca Święta jest odwieczną historią miłości, w którą włączone są dzieje świata i życie poszczególnych ludzi. W swoim dziele zbawczym Bóg zwraca się do człowieka, obdarowując go samym sobą i włączając go w swoje wewnętrzne życie, które jest czystą miłością.\nAby communio Trinitatis mogło być wzorem komunii między ludźmi, musi istnieć między nimi jakaś analogia. I chociaż bez wątpienia istnieje podobieństwo pomiędzy boską a ludzką komunią, to jednak różnica pomiędzy nimi jest jeszcze większa. Communio fidelium na ziemi to wspólnota różnorakich istot, podczas gdy Trójca jest wspólnotą w jednej istocie. Z tego względu w odniesieniu do Trójcy kategorie personalistyczne mogą być stosowane tylko w sposób analogiczny. W Trójcy istnieje bowiem nieskończenie większa jedność, nieskończenie większa interrelacjonalność i interpersonalność niż w relacjach międzyludzkich. Tym niemniej ludzie, którzy jako stworzeni na obraz i podobieństwo Boże są wezwani do międzyosobowej komunii, mogą egzystować tylko w relacjach, a nawet są „relacjami”, istniejąc z Boga i dla Niego, z powodu innych ludzi i dla nich. Na wzór boskiej Trójcy, w której Osoby istnieją zwrócone jedna ku drugiej, sensem egzystencji człowieka jest miłość.\nJako owoc i środek zbawczego działania Boga Kościół zarówno w swych strukturach, jak i działaniu musi odpowiadać boskiemu „My”, o którym mówi tajemnica Trójcy Świętej. Relacje łączące wiernych w Kościele, a więc „my”, które dochodzi do głosu w życiu i działalności Kościoła, objawia współczesnemu światu, kim jest Bóg. Jeśli więc Kościół całym swym istnieniem ma głosić współczesnym ludziom prawdę o Bogu, a jego zewnętrzna rzeczywistość ma być znakiem sakramentalnym (signum externum), w którym działa Duch Święty, to nie może być to jakiś dowolny sposób istnienia ani jakaś dowolna struktura społeczna. Wszystkie płaszczyzny życia i funkcjonowania Kościoła, w tym także najbardziej podstawowe relacje międzyosobowe, muszą zmierzać do osiągnięcia „jakości” na miarę communio Trinitatis.\nJedność z Jezusem i w Jezusie z Ojcem dopiero wtedy znajduje swoje pełne urzeczywistnienie, gdy razem stanowimy jedno. Dopiero gdy tak żyjemy, że „ty” jesteś moim życiem we mnie a „ja” twoim życiem w tobie, dopiero wtedy, gdy wydarza się w nas Trójca, spełnia się sens misji Jezusa i życie Boże staje się życiem świata… Jedność Jezusa z Ojcem staje się jednością pomiędzy Jezusem i nami, a my stajemy się jedno w nich.\nTak więc communio pomiędzy człowiekiem a Bogiem jest nierozerwalnie związana z communio z innymi ludźmi, w której współżycie z Bogiem się urzeczywistnia i poprzez którą człowiek otrzymuje miłość Boga. Dopiero w komunijnym współistnieniu człowiek upodabnia się do swojego celu, którym jest Bóg w Trójcy jedyny. Boska miłość wychowuje ludzi ku wspólnocie, w której jedni działają dobrze na rzecz drugich i przyczyniają się w ten sposób do budowania wspólnoty na wzór miłości-komunii Trójcy Świętej.\n2) Kościół jako komunia\nKościół jako tajemnica miłości, w której tu i teraz znajduje swoje odzwierciedlenie prawdziwe życie Boga w Trójcy jedynego, jest wspólnotą ludzi z Bogiem. Jego pochodzenie i jedność wypływają ze zbawczej ekonomii Boga i są dziełem Trójcy Świętej, ingerującej w historię ludzkości. Bóg Ojciec powołuje człowieka do udziału w swoim boskim życiu. Odpowiadając na Boże wezwanie, człowiek nawiązuje osobową relację z Bogiem. Bosko-ludzka komunia, w której ludzie mają udział, jest wspaniałomyślnym darem Boga, a nie dziełem człowieka. Ci wszyscy, którzy otrzymali zaproszenie do życia we wspólnocie z Bogiem, mogą znaleźć w niej szczególne oparcie dla swej godności i odkryć prawdę o bycie ludzkim.\nSwoje niepowtarzalne historyczne urzeczywistnienie znalazła communio w Osobie Jezusa Chrystusa. W tajemnicy wcielenia Bóg zjednoczył się w pewnym sensie z każdym człowiekiem, a wcielony Syn Boży stał się najdoskonalszym obrazem communio pomiędzy Bogiem i człowiekiem. Jezus Chrystus jest Pośrednikiem, w którym Bóg przyjął ludzką naturę, aby ludzie mogli stać się uczestnikami boskiej natury.\nTo, co dokonało się w Jezusie Chrystusie, jest kontynuowane przez Ducha Świętego, który mieszka w Kościele i w sercach wierzących. Duch Święty działa we wspólnocie Kościoła, umacniając jego jedność z Chrystusem i rozprzestrzeniając komunię ludzi z Bogiem. Urzeczywistniana przez Ducha Świętego communio ludzi z Bogiem jest podstawą egzystencji Kościoła, z którego Duch Święty czyni wspólnotę kultu oraz służby i w którym pozwala rozpoznać dzieło Trójcy. Według Soboru tajemnica Kościoła polega na tym, że w Duchu Świętym przez Chrystusa ludzie mają dostęp do Ojca, przez co stają się uczestnikami boskiej natury.\nKościół jako communio jest nie tylko dziełem, ale i ikoną trynitarnej komunii Ojca, Syna i Ducha Świętego. Życie Kościoła jako communio ma więc swój pierwowzór, swoją możliwość zaistnienia i oparcie w communio divinae Trinitatis, która znajduje swoje odbicie na płaszczyźnie ludzkich relacji w przestrzeni kościelnej komunii. Communio Trinitatis odpowiada życie w jedności tych, których łączy wiara i łaska Ducha Świętego działającego w Kościele.\nSpośród podarowanych ludziom przez Boga dóbr zbawczych istotną rolę w życiu chrześcijanina odgrywają sakramenty. Przez chrzest człowiek zostaje włączony w Chrystusa i Kościół oraz przyjęty w boską komunię Trójcy, aby na sposób wcielonego Słowa żyć w intymnej wymianie z Ojcem, Synem i Duchem Świętym. Udział w komunii eucharystycznej oznacza, że wierni przynależą do jednej wspólnoty i stanowią communio. Eucharystia zaś może być uważana za szczyt kościelnej communio tylko wówczas, jeśli nie jest jej jedynym przejawem i wyrasta z innych form życia jednością we wspólnocie Kościoła. Dlatego aby Eucharystia mogła być naprawdę znakiem komunii kościelnej par excellence, musi już istnieć komunia pomiędzy tymi, którzy w niej uczestniczą.\nCommunio jako wspólnota w eucharystycznym Ciele Chrystusa jest nie tylko odbiciem trynitarnej komunii, lecz także jej uobecnieniem. Tylko Bóg, który sam siebie daje ludziom, aby zaspokoić ich pragnienie szczęścia i wspólnoty, może napełnić człowieka prawdziwym życiem. Człowiek żyje naprawdę tylko we wspólnocie z Bogiem, gdyż tylko w niej nawiązuje łączność z najgłębszą podstawą własnego bytu. Poprzez uczestnictwo w sakramencie Eucharystii człowiek w szczególny sposób doświadcza bliskości Boga, przyjmując w znaku Chleba dar boskiej komunii.\nCommunio nie jest wspólnotą, która powstaje oddolnie w oparciu o zwykłe, oparte na wzajemnych sympatiach relacje międzyludzkie, lecz jest darem, w którym sam Bóg udziela się ludziom przez Chrystusa w Duchu Świętym. Tylko wspólnota z Bogiem, uzyskana poprzez udział w Ewangelii i Eucharystii, prowadzi do prawdziwej wspólnoty między wierzącymi.\nW horyzontalnym wymiarze komunii kościelnej ma miejsce komunikacja wiary, która nie tyle polega na przekazie doktryny, co na dzieleniu się osobistym doświadczeniem Boga i życia we wspólnocie. Międzyosobowa wymiana doświadczenia wiary chroni wierzących przed przesadną, a więc fałszywą spirytualizacją Kościoła, a pomaga dojrzeć w communio realną wspólnotę, która pełni rolę środowiska sprzyjającego socjalizacji w wierze. Chrześcijan nie może istnieć jako jednostka, nie wchodząc w bezpośrednią komunię z Bogiem. To zaś dokonuje się dzięki obecności we wspólnocie sióstr i braci w wierze, którzy dzielą się ze sobą swoim doświadczeniem udziału w Chrystusie. Dzieje się to w „realnej“ wspólnocie wierzących, którzy nawiązują ze sobą osobowe relacje. Ponieważ wspólnotowy albo społeczny wymiar wiary chrześcijańskiej jest jej elementem integralnym, konkretne wspólnoty i grupy kościelne muszą być przestrzenią, w której wierni przekazują sobie nawzajem swoje doświadczenie spotkania z Bogiem. Dopiero potem to doświadczenie wiary może być przekazywane innym wspólnotom oraz wszystkim ludziom, których Kościół ma obowiązek „czynić uczniami“ Jezusa Chrystusa (por. Mt 28,19).\nCommunio i jej urzeczywistnienie obejmuje wiele różnorodnych elementów, spośród których szczególną rolę odgrywają wyzwolone od abstrakcji interpersonalne relacje. Dla chrześcijanina, który jest bytem eklezjalnym, czyli wspólnotowym, są one podstawowym i niezastąpionym sposobem życia i działania w Kościele. Ich nawiązywaniu i podtrzymywaniu służą zwłaszcza spotkania, rozmowy oraz pomoc udzielana sobie nawzajem. W tego rodzaju sytuacjach miłość Boża ujawnia swoją obecność wśród ludzi i swój dynamizm w budowaniu kościelnej komunii: Bóg zwraca się do człowieka, a ten odpowiada, podejmując dialog z Bogiem. Bóg pokazuje człowiekowi, że go kocha i aby go w pełni uszczęśliwić, chce go wprowadzić we wspólnotę miłości. Człowiek przyjmuje Bożą miłość i przekazuje ją dalej, nawiązując braterskie relacje z innymi. Tak nieprzerwanie urzeczywistnia się i rośnie communio aż do dnia, w którym Pan powtórnie przyjdzie.\n3) Urzeczywistnienie komunii we wspólnotach życia konsekrowanego\n„Życie braterskie, rozumiane jako życie wspólne w miłości, stanowi wymowny znak kościelnej komunii”. W życiu braterskim we wspólnocie zakonnej urzeczywistnia się to, co jest celem istnienia i działania Kościoła: pełna wspólnota z Bogiem i zjednoczenie ludzi między sobą. Wspólnota zakonna ma być realizacją ideału, jakim jest communio. Życie braterskie we wspólnocie klasztornej ma być żywym znakiem tajemnicy Kościoła, „tworząc ludzką przestrzeń zamieszkałą przez Trójcę Przenajświętszą, która w ten sposób rozlewa w historii dary komunii, właściwe dla trzech Boskich Osób”.\nŻycie zakonne oparte jest na zjednoczeniu z Chrystusem, który obdarza ludzi pewnością, że są bezgranicznie przez Boga miłowani i że sami są zdolni do takiej bezgranicznej miłości. Chrystus pomaga osobom konsekrowanym wyzwolić się od pragnień, by siebie stawiać w centrum i dążyć do posiadania innych ludzi, a także od lęku przed ofiarowaniem siebie braciom. Swoim przykładem uczy ich miłości, która polega na życiu w zapomnieniu o sobie i w gotowości do poświęcenia się dla innych.\nChrystus wzywa osoby konsekrowane do realizacji w życiu „nowego przykazania”, które polega na miłowaniu się nawzajem, tak jak On nas umiłował: „Miłość skłoniła Chrystusa do złożenia daru z siebie i do najwyższej ofiary Krzyża. Także wśród Jego uczniów nie jest możliwa prawdziwa jedność bez tej bezwarunkowej, wzajemnej miłości, która wymaga gotowości do ofiarnej służby, zdolności przyjęcia bliźniego takim, jakim jest, bez „osądzania go” (por. Mt 7, 1-2), umiejętności przebaczenia nawet „siedemdziesiąt siedem razy” (Mt 18, 22). Osoby konsekrowane, które mocą tej miłości, rozlanej w sercach przez Ducha Świętego (por. Rz 5, 5), stały się „jednym duchem i jednym sercem” (por. Dz 4, 32), odczuwają wewnętrzną potrzebę oddania wszystkiego wspólnocie: dóbr materialnych i doświadczeń duchowych, talentów i pomysłów, a także ideałów apostolskich i posługi miłosierdzia: ‘W życiu wspólnotowym moc Ducha Świętego, która jest udziałem jednego, przechodzi zarazem na wszystkich. Każdy nie tylko sam korzysta z własnego daru, ale pomnaża go, udzielając go innym i cieszy się owocami cudzych darów jak własnymi’”.\nAby więc wspólnota zakonna mogła żyć w pełnej komunii i w wolności dzieci Bożych, jej członkowie muszą rozwijać w sobie umiejętność rezygnacji z siebie i równocześnie zdolność akceptacji innych wraz z ich ograniczeniami. Potrzebna jest gotowość do budowania wspólnoty, a nie tylko nastawienie na „konsumowanie” posiadanych przez nią dóbr. Konieczne jest przyjęcie postawy wymiany darów, które wnoszą z sobą we wspólnotę poszczególne jednostki, jak również świadomość współodpowiedzialności za rozwój duchowy każdego członka wspólnoty. Członkowie wspólnoty powinni być chętni do udzielania pomocy potrzebującym, ale także otwarci na pomoc ze strony innych. Communio to nieustanna wymiana darów, ofiarowanie się sobie nawzajem osób, które wiedzą, że braterstwo powstaje i umacnia się tam, gdzie ludzie dzielą się ze sobą swoją wiarą i życiem.\nKomunia urzeczywistnia się przez umiejętność „spotkania”, czyli nawiązywania międzyosobowych relacji. Miłość braterska we wspólnocie zakonnej ukazuje, że „uczestnictwo w trynitarnej komunii może przemienić ludzkie relacje i stworzyć nowy typ solidarności”. Jakość relacji międzyosobowych zależy od naszego osobistego związku z Chrystusem. To, co wypowiada nasze ciało, wypływa z głębi naszego ducha. Jak ja rozmawiam z Jezusem w tajemnym sanktuarium mojego serca, tak podchodzę do ludzi, których spotykam na co dzień. Życie codzienne jest miejscem, gdzie to, co we mnie jest „nadnaturalne”, przyjmuje konkretny kształt rzeczywistości, a mój dialog z Bogiem znajduje swoją kontynuację w spotkaniu ze współbraćmi. W codziennych stosunkach z bliźnimi staje się widoczne, jak żywa jest moja relacja do Boga oraz ile miejsca w moim sercu przeznaczyłem dla Niego. Kto spotyka Boga jako Osobę, tzn. nie tylko o Nim myśli, lecz wiedzie z Nim autentyczną rozmowę, ten pozwala również swoim bliźnim poprzez serdeczne i życzliwe podejście do nich doświadczyć obecności Bożej.\nŻycie zgodne z ideałem communio to wyzwolone od egoizmu międzyosobowe odniesienia, które są kształtowane w oparciu o takie przymioty, jak: uprzejmość, szczerość, opanowanie, delikatność, poczucie humoru, umiejętność dzielenia się z innymi, prostota czy zdolność do dialogu. Każda ludzka relacja winna być tak kształtowana, aby była czytelnym znakiem miłości Boga, w której nie ma zaborczości i szukania własnych korzyści. Relacje międzyosobowe są bowiem szczególnym miejscem doświadczenia Boga, w których Stwórca ujawnia swoją obecność w taki sposób, że może być przez człowieka rozpoznany jako ogarniająca go Miłość. Chodzi przy tym zawsze o takie relacje, których podstawą jest miłość człowieka do człowieka. Jeśli bowiem w jakiejś relacji międzyludzkiej ludzie traktują się nawzajem jak rzeczy, a więc ktoś posługuje się drugim człowiekiem, aby osiągnąć przy jego pomocy jakiś własny cel, nie ma spotkania osoby z osobą, lecz odniesienie podmiotu do przedmiotu. Każde instrumentalne podejście do drugiego prowadzi do odarcia go z jego ludzkiej godności i nie pozwala mu przekonać się, że jest wolną i zasługującą na szacunek osobą. W tego rodzaju reizującym stosunku człowieka do człowieka nie pojawia się miłość, w której zawsze ma miejsce afirmacja godności drugiego człowieka.\nW braterskiej komunii „należy unikać zarówno indywidualizmu, który niszczy wspólnotę, jak też jego przeciwieństwa, które sprowadza wszystko do jednego poziomu. Wspólnota zakonna jest miejscem, gdzie codziennie dokonuje się cierpliwe przechodzenie od „ja” do „my”, od mojego obowiązku do obowiązku powierzonego wspólnocie, od szukania ’moich spraw’ do szukania ‘spraw Chrystusa’”. Jego obecności w braterskiej komunii można doświadczyć „dzięki wzajemnej miłości członków wspólnoty, miłości karmionej Słowem i Eucharystią, oczyszczanej w sakramencie pojednania, podtrzymywanej przez modlitwę o jedność – szczególny dar Ducha dla tych, którzy uważnie wsłuchują się w głos Ewangelii”.\nIII. Działać: Od indywidualizmu do komunii\nStan realny i stan idealny pozostają w napięciu, które domaga się reakcji. Przejawy indywidualizmu występującego w życiu zakonnym w konfrontacji z ideałem komunii braterskiej stanowią wyzwanie do podjęcia takich kroków, które nie naruszą godności, charyzmatu i praw osoby, a równocześnie służyć będą pomnażaniu dobra wspólnego i budowaniu autentycznej wspólnoty apostolskiej.\nPoniższe sugestie zawarte w tekstach teologów z pewnością nie wyczerpują zagadnienia walki z postawami indywidualistycznymi i promowania życia w braterskich relacjach na wzór communio Trinitatis. Mogą one służyć pomocą w dalszej dyskusji na temat uzdrawiającego podejścia do problemu indywidualizmu we wspólnotach życia konsekrowanego.\n1) Pielęgnować żywy kontakt z Bogiem (H. J. M. Nouwen)\n„Samotność nie istnieje sama dla siebie. Samotność jest wewnętrznie związana z życiem we wspólnocie. Chodzi tutaj o stworzenie pustej, wolnej przestrzeni pomiędzy ludźmi. Chodzi o centralną przestrzeń, w której można wspólnie ćwiczyć się w posłuszeństwie. Żyć we wspólnocie znaczy: rozwiązać wszystkie krępujące nas węzły, którymi splątaliśmy się nawzajem z powodu lęku i osamotnienia; stworzyć wolną przestrzeń, w której będziemy mogli usłyszeć uwalniający głos Boga. (…)\nPrawdziwa wspólnota to nie gniazdko, bezpieczne i w sobie zamknięte. Wspólnota to przestrzeń, która pozwala otrzymać nowe życie i je w pełni rozwinąć.\nWszędzie, gdzie powstaje prawdziwa wspólnota, pojawia się problem samodyscypliny. Samodyscyplina pełni istotną rolę nie tylko w starych i nowych formach życia wspólnotowego, lecz także wszędzie tam, gdzie wiernie przeżywana jest przyjaźń, małżeństwo i życie rodzinne. Chodzi o to, aby zrobić Bogu miejsce pośrodku nas; z tego względu trzeba wciąż na nowo uświadamiać sobie, że Duch Boży jest obecny w każdym z nas. Najpierw każdy musi odkryć na samotności, że życiodajny Duch Boży jest podstawą jego człowieczeństwa. Jeśli w ten sposób człowiek odkryje i uzna swoją pierwotną tożsamość, będzie w stanie usłyszeć tego samego Ducha Bożego, który przemawia do niego za pośrednictwem innych. A jeśli spotkamy życiodajnego Ducha Bożego w naszym życiu wspólnym, to wówczas będziemy z większą uwagą wsłuchiwać się w Jego głos, przebywając na samotności.\nTak jest wszędzie: w przyjaźni, w małżeństwie, w rodzinie, w życiu zakonnym i w każdej innej formie życia we wspólnocie jedna samotność pozdrawia drugą, jeden duch przemawia do drugiego, jedno serce przyzywa inne. Z wdzięcznością poznajemy, że to Bóg nas wzywa, abyśmy dzielili się ze sobą naszym życiem. My zaś z radością robimy Bogu miejsce, prosząc, aby Jego Duch okazał nam swoją odnawiającą moc. W ten sposób wszystkie formy życia wspólnego dają nam możliwość, byśmy objawiali sobie nawzajem, że Bóg jest rzeczywiście obecny wśród nas.\nŻycie we wspólnocie wcale nie polega tylko na tym, by wzajemnie się tolerować. Możemy łączyć się ze sobą ze względu na podobne wychowanie, zgodność charakteru albo jednakowy status społeczny; to wszystko jednak za mało, by powstać mogła prawdziwa wspólnota. Wspólnota ma swe oparcie w Bogu, który zwołuje nas razem. Wspólnota nie powstaje w oparciu o sympatię, jaką pewne osoby żywią wobec siebie. Istnieje wiele grup, które powstały, by urzeczywistniać określone zainteresowania, by bronić własnego statusu albo przeforsować własne cele. Wszystko to jednak jest obce wspólnocie chrześcijańskiej. W takich grupach ludzie barykadują się z obawy przed rzeczywistym albo urojonym napastnikiem, zamiast zburzyć mury lęku i stworzyć nową przestrzeń dla Boga. Tajemnica wspólnoty chrześcijańskiej polega właśnie na tym, że ogarnia ona wszystkich ludzi, niezależnie od tego, jak bardzo są od siebie różni. Chrześcijańska wspólnota sprawia, że ludzie o najróżniejszych typach i charakterach żyją razem jako bracia i siostry w Chrystusie oraz jako synowie i córki Ojca niebieskiego.”\n2) Kształtować nowe relacje międzyosobowe (A. Cencini)\n„W centrum życia konsekrowanego, jego kultury i świadectwa, znajduje się tzw. zasada religijna, która polega na radykalnym uznaniu Innego i jego bezwarunkowego istnienia, na radykalnej orientacji ku Innemu. Inny to przede wszystkim Bóg, ale także bliźni, który znajduje się obok. Jest to zasada, która dotyczy nie tylko życia zakonnego, ale całej ludzkiej rzeczywistości. Człowiek jest istotą nastawioną na dialog, odkrywa swoje „ja” tylko poprzez „ty” lub gdy czuje się powołany przez „Ty”. Człowiek jest bytem „religijnym”, ponieważ – zgodnie z etymologią słowa – jest w głębi swego jestestwa relacją, został stworzony na obraz Trójcy Świętej i głęboko naznaczony wymiarem trynitarnym.\nW dobie nowej ewangelizacji życie konsekrowane jest wezwane do nawiązania z człowiekiem nowej relacji, głębiej naznaczonej zasadą religijną, jako radykalne uznanie bezwarunkowego istnienia innego. Bezwarunkowa akceptacja oraz radykalne uznanie istnienia innego nie oznacza tylko empatii i życzliwości, ale także przyjęcie odpowiedzialności za innego, odkrycie jego godności i piękna.”\n3) Zrobić miejsce „ludzkiej” miłości (B. Schellenberger)\n„Rozwiązanie podaje nam Pierwszy List św. Jana: “Kto nie miłuje brata swojego, którego widzi, nie może miłować Boga, którego nie widzi” (1 J 5,20). Tej miłości braterskiej nie należy z pewnością rozumieć tylko w sensie nadprzyrodzonym, czyli nie jest to miłość, której nie można naturalnie zweryfikować, lecz jest to przede wszystkim ludzka miłość, której można doświadczyć i którą można przeżyć. A kto nie jest zdolny do takiej miłości, jak to mówi św. Jan, ten też nie jest zdolny do miłowania Boga. (…) Przejście od tego, co nieosobowe do tego, co personalne, od “TO” do “TY” wiąże się z przełamaniem pancerza ochronnego, z rezygnacją z samoobrony, prowadzi do stania się bezbronnym. Młodemu człowiekowi, który doświadcza prawdziwej, osobistej miłości, udaje się to prawie instynktownie, jakby za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Dla kogoś zaś, do którego nikt nigdy nie zwrócił się jako do osoby, rozwinięcie tego, co osobowe, jest bardzo trudnym zadaniem.\nNależy to przemyśleć na nowo w naszych klasztorach. Przede wszystkim należy zrewidować ukryte i mylące pojęcie “miłości czysto nadprzyrodzonej”. (…) Aby dzisiejszy człowiek mógł wyrwać się ze swojego osamotnienia i odnaleźć drogę do braci i do Boga, potrzeba mu pomocy; tej pomocy udzielić mu może nie tyle ktoś, kto potrafi mu coś wytłumaczyć i wyjaśnić, co raczej ktoś, kto wyzwoli istniejące w nim możliwości. Chodzi o coś w rodzaju osmozy albo rezonansu, który jest wywołany przez jakiś dźwięk. Mówiąc dosłownie, osobowość człowieka, jego “TY” musi mieć siłę do wypowiedzenia się. Intelekty mogą się ze sobą zderzać i pobudzać do wysuwania różnorodnych argumentów; siły wolitywne mogą ze sobą konkurować, emocje mogą wzrastać, gdy ludzie oddziałują na siebie; również jednak osobowość oddziałuje na śpiącą, niedojrzałą, przerażoną osobowość drugiego: przyzywa ją, pobudza, zaprasza.\nNa tym musi się oprzeć dzisiejsze życie zakonne, jeśli chce współczesnemu, osamotnionemu człowiekowi dać więcej, aniżeli tylko wskazać na krzyż i wzywać do cierpliwej wytrwałości, odwołując się jedynie do rozumu i woli ludzkiej. My zakonnicy powinniśmy być dla naszych braci pomocnikami. Tym, którzy w naszej chrześcijańskiej samotności szukają wybawienia od swego osamotnienia, musimy poprzez naszą osobistą, czujną obecność dawać świadectwo, że człowiek może do drugiego powiedzieć Ty, że Bóg jest osobą, która może każdego konkretnie spotkać, tak jak dokonało się to w osobie Jezusa Chrystusa.\nA człowiek, który w ten sposób odnalazł swoje TY, odnajdzie wówczas w samotności klasztoru coś więcej, aniżeli “noc ciemną”, odnajdzie coś więcej, aniżeli jakiś ascetyczny system, który domaga się od niego, aby całe życie przeżył w ślepej wierności. Wtedy uda mu się przeskoczyć od zwykłej wiedzy o Bogu do żywotnej wymiany; wtedy też jego życie może stać się przygodą z żywym Bogiem.”\n4) Wspierać integralny rozwój (A. Wodka)\n„W trakcie przemian posoborowych, w fazie spokojniejszej już refleksji i rozeznania, musiała się pojawić „trzecia droga”, rozpięta między ekstremami negacji humanum i jego nieusprawiedliwionej egzaltacji. Cała jej natura i metodologia zamyka się w słowie integracja.\nCzłowiek zintegrowany nie zaczyna od chęci usuwania i negowania w sobie czegokolwiek, ale stawia przed sobą zadanie odkrycia we własnym jestestwie pewnego celowego „rdzenia” (powołanie?), wokół którego rozpoczynają krążyć po orbitach swych potencjalności wszystkie aspekty człowieczeństwa: pozytywne i negatywne.\nTakim centrum waloryzującym wszystko i harmonizującym w integralną całość wszystkie potencje człowieczeństwa już nie w opozycji, ale w ich przymierzu, jest dla osoby konsekrowanej charyzmat – szczególna postać jej chrystologicznego istnienia.\nJak w ożywionej komórce rdzeń – jądro podtrzymuje, reguluje i stale daje życie, tak charyzmat, jako objawienie esse. obejmuje całość egzystencji i każdy poszczególny element, zapewniając przy tym pewien niepowtarzalny rys tego esse. Charyzmat, jako centrum witalne integrujące wszystko w harmonijną całość, jest ponadto energiczną prowokacją, by człowiek konsekrowany dał z siebie wszystko, co najlepsze…\nZ tego punktu widzenia humanum nie jest zagrożeniem charisma, ale ich wzajemnym oczekiwaniem. Charyzmat ożywia i integruje wszystkie potencje człowieczeństwa, a konkretne, zanurzone w ciągle nowym historycznym kontekście osoby ludzkie przyzywają, prowokują, przyjmują i noszą w sobie ciągle nowe aspekty charyzmatu.\nTak humanum i charisma stają się dla siebie wzajemnym wyzwaniem i ubogaceniem. Z jednej strony oddanie się Bogu w konkretnym charyzmacie uczłowiecza bardziej osobę ludzką, a z drugiej człowieczeństwo osoby otwartej na Boga staje się objawieniem, locus theologicus, gdzie jej szczególna konsekracja się manifestuje.\nW efekcie pojawia się nowy profil „świętego”, którym jest osoba zintegrowana: wszystko, co spostrzega, doświadcza i przeżywa w sobie, w swym działaniu i myśleniu – wszystko to ukierunkowuje ku swemu witalnemu centrum. Jak igła busoli, która nigdy nie traci rozeznania co do źródła swej ostatecznej atrakcji.\nElementy negatywne doświadczenia ludzkiego przyjmowane są przez nowoczesnego świętego z naturalnością i chęcią wykorzystania wszelkiej pozytywnej energii zawartej w doświadczanych ograniczeniach. Okazuje się bowiem, że ludzka najbardziej radykalna bieda może być i jest teoforyczna! Takim jest doświadczenie osobiste św. Pawła, który dociera do tego, że „chlubi się” w swoich słabościach, i to nie alegorycznie (2 Kor 12,7-10). Negatyw zaakceptowany umacnia pozytyw i w konsekwencji pojawia się człowiek pełen energii i bardzo „ludzki”, zdolny do podlegania każdej interpelacji ze strony tego, co dobre-piękne-prawdziwe i do rozeznania prawdy osobistego niepowtarzalnego daru. Jest to człowiek pełny: zdolny do wiernej solidarności i do rzetelnej uczuciowości, wdzięczny, że żyje, szczęśliwy w czystości-ubóstwie-posłuszeństwie swego powołania, którego tak i tylko tak jest wiarogodnym świadkiem.\nTen typ życia duchowego przynosi samorealizację jakby automatycznie, jako jeden z owoców żywotnego charyzmatu, a jego prorocka i wyzwalająca energia przełamuje logikę strachu i negacji, otwierając stale perspektywy radosnej jedności między dotychczasowymi „oponentami”: sacrum – profanum, religia – kultura. divinum – humanum, cierpienie – szczęście…”\n5) Zachować równowagę między wolnością a posłuszeństwem (M. Kehl)\n„Obecnie kładzie się – również w Kościele – nacisk na rolę wolności, na prawo do własnej biografii i własnej realizacji sensu w swoim życiu ujętym w całej szczerości, zaś wartości te usiłuje się zharmonizować – w relacji niosącej wiele napięć, a nawet konfliktów – z posłuszeństwem, tradycją, autorytetem. Jak to wyraził niezwykle trafnie nasz współbrat o. Walter Kern SJ: Od czasów Soboru Watykańskiego II Towarzystwo Jezusowe jest całkiem dekadenckie; ale po raz pierwszy można w nim naprawdę żyć… Jednostronna i zbyt wielka wcześniej dominacja instytucji i autorytetu w bardzo wielu dziedzinach życia Kościoła ustępuje pola wzajemnej wymianie dokonującej się pomiędzy indywidualną wolnością i czynnikami oficjalnymi. Heglowski ideał „konkretnej wolności”, a więc wyrażającej się i prezentującej poprzez instytucje wolności osobistej, znalazł prawo istnienia również w Kościele.\nTo, co P. M. Zulehner stwierdził na temat całego współczesnego rozwoju kulturowego, dotyczy w szczególny sposób Kościoła katolickiego ostatniego dziesięciolecia: ludzie muszą wykonać krok od bycia poddanymi do stania się artystami wolności.\nW tym z całą pewnością trudnym, ale fascynującym rozwoju tkwią zapewne przyczyny wielu wewnątrzkościelnych konfliktów. Mianowicie ze strony autorytetów kościelnych owa trudna równowaga nie jest często poszukiwana, natomiast operuje się znów pojęciem czysto formalnego autorytetu i odpowiednio “posłuszeństwa woli i rozumu” ze strony podwładnego. Taka postawa wychodzi, co prawda, naprzeciw postmodernistycznemu zmęczeniu wolnością, zwłaszcza w przypadku ludzi młodych, którzy skromnie uznają, że ideał “artystów wolności” wymaga od nich zbyt wiele, i dlatego poszukują większej pewności i bezpieczeństwa w klarownych strukturach i zachowaniach autorytarnych (ma to miejsce na przykład w niektórych z nowszych ruchów religijnych w Kościele; dotyczy to też kandydatów do kapłaństwa, nowicjuszów czy nowicjuszek w zakonach).\nOd Kościoła wymagana jest ogromna czujność, by tego świeżego i nieocenionego dobra osobistej wolności znów nie wymienić – a byłoby to bardzo łatwe – na miskę soczewicy zgodnego i harmonijnego, zamkniętego w sobie katolickiego świata, który przypominałby raczej jakiś sztuczny rezerwat we wnętrzu współczesnego świata niż miejsce, z którego może wyjść jakaś niosąca temuż światu pomoc twórcza propozycja. Na tym właśnie mogłaby polegać szczególna rola zakonów w Kościele: mogą one być kulturową “pamiątką duchową” w Kościele, przypominającą wiele bolesnych doświadczeń w długiej historii posłuszeństwa, ale również nowe, często bardzo trudne doświadczenia napięć pomiędzy wolnością i posłuszeństwem czy tradycją; pamiątką, która zdecydowanie sprzeciwia się wycofaniu z tego dorobku w zakresie humanizmu w Kościele, dorobku osiągniętego poprzez związki ze współczesną kulturą i jej wysoką oceną wolności.”\n1) Jak wychowywać do postawy „komunijnej” w ramach duszpasterstwa powołań i formacji podstawowej?\n2) W jaki sposób instytucjonalnie wspomagać rozwój wspólnoty zakonnej jako komunii braterskiej?\n U. Terrinoni, Se tuo fratello… Sui sentieri evangelici della vita fraterna, Bologna 1995, 51.\n F. Ciardi – Identità e comunione: a che punto è oggi la vita religiosa, „Vita Consacrata” 1 (1993), 17-19.\n A. Wodka, W poszukiwaniu modelu duchowości, 197.\n U. Terrinoni, 52.\n M. Kehl, Die Kirche. Eine katholische Ekklesiologie, Würzburg 1992, 179.\n K. Gabriel, Christentum zwischen Tradition und Postmoderne, Freiburg i.B. 1992, 134.\n P. L. Berger, A Rumour of Angels. Modern Society and the Rediscovery of the Supernatural, Harmondsworth 1971, 60.\n P. L. Berger, Facing up to Modernity. Excursions in Society, Politics and Religion, New York 1977, 190.\n W. Piwowarski, Zmiana miejsca i roli w społeczeństwie, w: K. Górski, Kościół w Polsce w warunkach wolności. Zagrożenia i szanse, Warszawa 1993, 13.\n A. Reijnen, Nasze życie we wspólnocie, w: Europejskie Spotkanie Braci Redemptorystów – De Zwanhenhof 2000, Kraków 2000, 14.\n U. Terrinoni, 53.\n M. T. Chmielewski, Wychowanie w rodzinie a system prewencyjny Ks. Bosko. Próba wskazania korelacji, „Seminare” 16 (2000), 231.\n M. Cogiel, Kultura multimedialna a proces wychowania młodego pokolenia. Próba diagnozowania, „Katecheta” 3 (1998), 35.\n J. Rudin, Psychoterapia i religia, Warszawa 1992, 88.\n M. T. Chmielewski, 235.\n ŻBW, nr 25 i 36.\n A. Wodka, 203.\n A. Cencini, “Com’è bello stare insieme…”. La vita fraterna nella stagione della nuova evangelizzazione, Milano 1996, 177.\n A. Wodka, Klasztor. „Dom”wspólnoty życia zakonnego, w: S. Bafia, J. Chaim, S. Stańczyk, Redemptoryści w Tuchowie 1893-1993 t.I, Kraków 1993, 310.\n H. J. M. Nouwen, Gottes Clown sein. Geistlich leben in unserer Zeit, Freiburg i.B. 1992, 20.\n B. Schellenberger, Lieber Hausmann als Kirchenmann, Düsseldorf 1994, 40-47.\n R. Hajduk, O wzajemnym braterskim podejściu do siebie nawzajem w dzisiejszych wspólnotach zakonnych, w: Europejskie Spotkanie Braci Redemptorystów – De Zwanhenhof 2000, Kraków 2000, 32.\n ŻBW, nr 32.\n A Wodka, Klasztor, 310.\n J.-M. Tillard, Das II Vatikanum und die nachkonziliare Zeit: Hoffnungen und Befürchtungen, w: G. Alberigo, Y. Congar, H. J. Pottmeyer, Kirche im Wandel. Eine kritische Zwischenbilanz nach dem Zweiten Vatikanum, Düsseldorf 1982, 331.\n Ch. O’Donnell, Communion – Koinônia, w: Ch. O’Donnell, Ecclesia. A Theological Encyclopedia of the Church, Collegeville 1996, 97.\n H.U. von Balthasar, In der Fülle des Glaubens, Freiburg i.B. 1980, 225-226.\n M.-J. Le Guillou, Mission et unité. Les exigences de la communion t.II, Paris 1960, 165; J. Ratzinger, Dogma e predicazione, Brescia 1974, 178-182; F. Bourassa, Personne et conscience en théologie trinitaire cz.II, „Gregorianum” 4 (1974), 677-720.\n G. Greshake, Der dreieine Gott. Eine trinitarische Theologie, Freiburg i.B. 1998, 188.\n A. Grillmeier, Kommentar zum I. Kapitel „Lumen Gentium“, w: H. S. Brechter, B. Häring i in., Lexikon für Theologie und Kirche t.XII. Das Zweite Vatikanische Konzil cz.1, Freiburg i.B. 1966, 161.\n S. Cipriani, Volto e anima della Chiesa. Saggi biblico-teologici sul „mistero” della Chiesa, Napoli 1970, 120-121.\n B. Forte, La Trinità: storia di Dio nella storia dell’uomo, w: P. Coda, Trinità. Vita di Dio progetto dell’uomo, Roma 1989, 126.\n W. Kasper, Kirche als Communio. Überlegungen zur ekklesiologischen Leitidee des II Vatikanischen Konzils, w: W. Kasper, Theologie und Kirche, Mainz 1987, 278.\n T. Węcławski, Jedność doświadczenia teologicznego, „Poznańskie Studia Teologiczne”, 6 (1986), 61.\n Ch. O’Donnell, 95.\n J. Zizioulas, L’Eglise comme communion, „La Documentation Catholique” 2079 (1993), 825.\n A. Dulles, Models of the Church, New York 1987, 59.\n VC, nr 42.\n ŻBW, nr 10.\n VC, nr 41.\n ŻBW, nr 22.\n A Wodka, Klasztor, 307.\n ŻBW, nr 27.\nR. Hajduk, Kształtowanie relacji międzyosobowych w Kościele jako communio fidelium, Kraków 2000, 192.\n ŻBW, nr 39.\n2003.10.15 – Rzym – Wprowadzenie do liturgii Nieszporów (2)\n2003.10.18 – Watykan – Telegram z okazji 100. rocznicy powstania seminarium duchownego redemptorystów w Tuchowie


Korepetycje szachy - nauka szachów - eKorki.pl\nLubisz grać w szachy? Chcesz być coraz lepszy? A może dopiero zamierzasz poznać tajniki królewskiej gry? W takim razie pisz śmiało! W szachy gram od 8 roku życia, czyli ponad 20 lat :). Od 11 lat jestem także trenerem. Mam doświadczenie związane z pracą z dziećmi w przedszkolach, szkołach podstawowych, młodzieżowych klubach szachowych oraz podczas zajęć indywidualnych. Wielu z moich...\nSzachy #3788 darmowa lekcja próbna\nInstruktor szachowy udzieli lekcji: I kategoria szachowa,ranking międzynarodowy,wykształcenie pedagogiczne,\nObecnie pracuję z grupami dzieci w akademii szachowej oraz w klubie City Sports Club jako instruktor. Jestem zawodnikiem z 16-letnim stażem. Posiadam kategorię I+ oraz ELO 1973. Oferuję naukę gry w szachy dla początkujących graczy oraz tych, którzy pragną podwyższyć swoje umiejętności. Gwarantuję miłą i bezstresową atmosferę :)\nChętnie nauczę gry w szachy od 5 roku życia pasjonuję się tą królewską grą. Zapewniam materiały szkoleniowe.\nOrzesze, Mikołów, Czerwionka, Rybnik\nSzachy #7371 darmowa lekcja próbna\nKompleksowy trening gry w szachy oparty na PERFEKCYJNEJ indywidualizacji.Praca na podstawie zadanej podstawy programowej lub układanie tejże od zera na żądanie(!).Możliwość rozpoczęcia nauki od absolutnych podstaw oraz na poziomie bardziej zaawansowanym.Od czasu samodzielnego opanowania rudymentów gry w szachy w wieku ośmiu lat gorliwie popularyzuję ten szlachetny sport w kręgu znajomych, co...\nOnline, Trzebnica, Wrocław\nSzachy #11312 darmowa lekcja próbna\nNauka szachów dla wszystkich - od poziomu podstawowego do zaawansowanego, przygotowanie dla juniorów, nauka dzieci w wieku przedszkolnym.\nCena 40zł dotyczy godziny zegarowej. Jestem absolwentem kierunku matematyka. Pracuje jako nauczyciel akademicki. Wcześniej pracowałem również jako nauczyciel w liceum i gimnazjum. Mam wieloletnie doświadczenie i podejście pedagogiczne:-) Przygotowywałem do matury podstawowej i rozszerzonej z matematyki. Jak dotychczas wszyscy zdali:-)Również fizyka,analiza matematyczna, algebra, logika,...\nBędę szczery - nie jestem wybitnym szachistą, mam III kategorię szachową, więc ofertę kieruję do osób początkujących, albo w ogóle chcących się nauczyć grać w szachy. Przez wiele lat jeździłem przynajmniej na kilka turniejów szachowych w roku, do szczebla wojewódzkiego włącznie, więc doświadczenie mam nie aż takie małe. Jeśli potrzeba, mogę przynieść własną szachownicę! Także poniedziałki i...\nCzęsto zadawane pytania na temat korepetycji z szachów\nGiełda korepetycji eKorki.pl zawiera bazę 10 ogłoszeń z szachów, a dzięki rozbudowanej wyszukiwarce oraz przejrzystemu systemu ocen i opinii każdy znajdzie idealnego nauczyciela.\n❓ Kiedy warto skorzystać z korepetycji z szachów?\nJak ktoś ma plany związane z dalszą edukacją (studia wyższe, lepsze liceum), gdzie szachy ma kluczowe znaczenie, powinien zadbać o rozszerzoną ofertę edukacyjną i korzystać z niej regularnie. Daje to większe możliwości, niż tradycyjna szkoła.\nPrzeszukania: 73 107 999


Organic Life - Sklep - Produkt - Serum do ciała - Serum botaniczne nawilżające Aqua Virtualle\nOpracowaliśmy unikalne serum do ciała, stanowiące połączenie dziesięciu starannie wyselekcjonowanych ekstraktów botanicznych, roślinnych emolientów i innowacyjnych składników Hydranov i Pentavitin. Wyjątkowy skład kosmetyku zapewnia optymalne i długotrwałe nawilżenie i zapobiega utracie wody. Serum pozostawia Twoją skórę naturalnie nawilżoną, miękką i gładką.\nSposób użycia: Nanieś odpowiednią ilość serum na skórę, wykonując automasaż. Stosuj 1-2 razy dziennie.


marca 2015 | Magiczny Domek\nMamy wakacje! Domowe! :) Aż dwa tygodnie. Co prawda jest sporo do zrobienia, w toku szykowanie do Świąt Wielkanocnych i Chrztu Marysi, domowe i ogrodowe sprawy do odhaczenia, ale przy okazji mnóstwo czasu dla siebie. Bez pośpiechu i bez pędzącego świata na zewnątrz.\nW Magicznym Domku, na poddaszu zapanował wakacyjny nastrój za sprawą huśtawki - hamaka! Już lata temu widziałam gdzieś to rozwiązanie i zawsze chciałam taki hamak dla siebie. Teraz, gdy pojawiła się Marysia, projekt przyspieszył swoją realizację. Bujamy się razem lub osobno i jest cudnie! :)\nNie spodziewałam się, że hamak będzie aż tak wygodny! Marysia zachwycona! :)\nHamak kupiony w Leroy Merlin, kocyk TKMaxx.\nIstne wakacje! ;)\nDo napisania niebawem! Mam nadzieję, że uda mi się w najbliższym czasie pisać jeszcze częściej. Udanej niedzieli życzę!\nAutor: MagicznyDomek o 17:15 12 komentarzy\nAutor: MagicznyDomek o 21:00 26 komentarzy\nAutor: MagicznyDomek o 21:57 34 komentarze\nCzym pachnie Wasz ukochany dom? Cudownym zapachem pieczonego ciasta? Poranną kawa, która wyciąga Was z łózka w niedzielny leniwy poranek? Może mokrą sierścią psa po spacerze? Może bukiet kwiatów otula przestrzeń Waszego salonu? A może właśnie dziś, już dwie przecznice dalej czuć, że smażycie przepyszne placki ziemniaczane? ;)\nMyślę, że zmysł węchu ma niezwykłą moc, która może przenosić nas o dekady w szufladach naszych wspomnień. Zapachy dzieciństwa, charakterystycznych perfum naszej Mamy, zapach główki dziecka, zapachy naszego życia...\nKochamy piękne zapachy. Królują pysznie pachnące kosmetyki do ciała, różnorodność perfum, aromatyczne herbaty.\nLubimy również gdy przestrzeń, w której przebywamy otula nas przyjemnym aromatem. Pachnące świece, kadzidełka, kominki czy elektryczne odświeżacze do kontaktu. W Magicznym Domku przetestowaliśmy już wszystko. Jednak nie wszystkie te rozwiązania są naturalne i zdrowe.\nO tym czego używam, zaczęłam zastanawiać się już w ciąży. Chociaż już wcześniej przestawiłam się na naturalne, woskowe świece. Jednak ich intensywność bywała dla mnie nie do zniesienia.\nZapachy do kontaktu raziły sztucznymi olejami i syntetycznymi esencjami, pomimo, iż ładnie pachną mogą być szkodliwe dla zdrowia. Gdy pojawiła się Marysia ograniczyłam używanie perfum i nie palę już intensywnie pachnących świec. Poszukiwałam więc aromatycznej alternatywy. :)\nI oto jest! Dyfuzor do naturalnych olejków eterycznych!\nJest to pojemniczek, do którego wlewamy wodę, 3-5 kropli olejku eterycznego i dzięki technologi ultradźwiękowej olejek jest rozbijany na drobne cząsteczki, powstaje delikatna mgiełka, która wydobywa aromat, który roznosi się po pomieszczeniu.\nOlejki eteryczne często używa się w tzw. kominkach, gdzie umieszczamy świeczkę typu tealight i pod wpływem ciepła olejki parują. Jednak ta metoda jest dobra i bezpieczna gdy cały czas przebywamy w pomieszczeniu. Jest również krótkotrwała (trzeba wymieniać zużyte świeczki).\nDyfuzor działa przez bardzo długi czas (24 godzin) na zasadzie cyklicznego włączania się i wyłączania. Dzięki temu oszczędza energię, dozuje intensywność zapachu i nie pozwala się naszym nosom do niego przyzwyczaić.\nRaz dziennie dolewamy wodę i dodajemy olejek i gdy tylko tego chcemy, zapach unosi się po domu cały czas.\nDyfuzorów na rynku jest mnóstwo (klik). Ja wybrałam urządzenie do aromaterapii Stadler Form Jasmine. Jestem bardzo zadowolona z efektu, bo jakże wielkie było moje zdziwienie gdy rankiem, po niecałej dobie działania dyfuzora czułam zapach na pierwszym piętrze! (dyfuzor stoi w łazience na parterze).\nNaturalne olejki eteryczne kupiłam w sklepie Organique. Mają przystępne ceny, dobrą jakość i eleganckie buteleczki. Wybrałam przepiękne zapachy, które stosuje w zależności od nastroju. Zapach kwiatowy Ylang-Ylang, klasyczną lawendę, orzeźwiającą cytrynę i ziołowy rozmaryn.\nDyfuzor cieszy również oko. Większość z dostępnych na rynku ma przepiękne wzornictwo. Taki design nadaje pomieszczeniu szyku i charakteru.\nNasz dyfuzor z pewnością będzie wędrował po całym Magicznym Domku. Może być przecież również stosowany do wydobycia wszystkich dobrodziejstw olejków eterycznych. Dla lepszego snu, można umieścić go w sypialni i wlać olejek lawendowy. A gdy np. dzieci są przeziębione wlać do dyfuzora olejki (klik), które w naturalny sposób wspomogą leczenie.\nDzięki różnorodnym zastosowaniu uważam, że ten domowy gadżet jest naprawdę wart zakupu.\nPozdrawiam Was pachnąco! :)\nAutor: MagicznyDomek o 11:01 16 komentarzy\nAutor: MagicznyDomek o 18:32 25 komentarzy\nBardzo lubię ten cykl, ponieważ po zawartości torebki można podejrzeć na jakim etapie życia jest jej właścicielka. Czy jest chwilowo zabiegana i w jej torebce panuje lekki nieporządek? Może to torba do pacy lub szkoły i zawiera cenne dokumenty? :) A może skrywa rzeczy na każdą okoliczność, bo oostatnio dużo podróżuje i bywa poza domem?\nMoja torebka nie skrywa w sobie wielu rzeczy. Jest przystosowana do obecnego stylu życia. :) Odkąd pojawiła się Marysia, do torebki wkładam osobną kosmetyczkę na jej drobiazgi. Posiadam tzw. diaper bag, ale w tej chwili, gdy Marysia ma zaledwie (a właściwie JUŻ za parę dni!) 5 miesięcy, nie potrzebuje jeszcze dla niej nosić za wielu rzeczy.\nTak więc od lewej: czerwona kosmetyczka w króliki (TKMAxx) na drobiazgi Marysi i jej przyjaciółka Zośka (Nissiaku nawet nie wiesz jaką nam sprawiłaś nią radość!), kalendarz, długopis, portfel marki Fossil, kosmetyczka IKEA z drobiazgami, coś do picia (zazwyczaj woda lub sok, który dodatkowo zabija pierwszego 'głoda'), klucze do Magicznego Domku i samochodu, gumy i telefon.\nW Marysiowej kosmetyczce trzymam: 2-3 pieluszki, pieluszkę tetrową, chusteczki, linomag, krem przeciwbólowy na dziąsełka i zapasowy smoczek.\nW granatowej kosmetyczce trzymam: plastry na ewentualne odciski, chusteczki antybakteryjne, balsam do ust, chusteczki, lusterko, żel antybakteryjny do rąk, małą szczotkę do włosów, mini dezodorant w w razie stresujących sytuacji :) i tylko dwa kosmetyki (ponieważ raczej nie mam w zwyczaju poprawiać makijażu w ciągu dnia poza domem) korektor i mini róż do policzków Benefit, oba kosmetyki wystarczają by idealnie ożywić makijaż.\nDodatkowo wrzucam do torebki pomadkę lub błyszczyk, którego w danym dniu używam.\nJeśli dosłownie wyskakuje na chwilę do sklepu (np. bez Maryśka) biorę ze sobą inną małą torebkę i zabieram ze sobą tylko telefon, portfel i kluczyki. :)\nDzięki małej ilości rzeczy oraz 2 kosmetyczkom nie grozi mi bałagan w torebce, jedynie gdzie muszę robić regularne porządki to portfel!\nA Wy co trzymacie w swoich torebkach? Od kiedy Mamy zaczęłyście używać typowej diaper bag?\nAutor: MagicznyDomek o 22:41 19 komentarzy\nAutor: MagicznyDomek o 20:45 33 komentarze


Mężczyzna ranny po pożarze butli z gazem - Wiadomości Wrzesińskie\nW sobotę 26 maja we Wrześni doszło do groźnego i nietypowego zdarzenia.\nna sygnale 08:06 27-05-201800 5\nRzecz wydarzyła się na ulicy Harcerskiej, na ogródku przy jednym z budynków. Natychmiast po zgłoszeniu na miejsce zadysponowano dwa zastępy z wrzesińskiej Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej oraz karetkę ze Słupcy. Strażacy na miejscu ugasili palącą się butlę gazową.\nOgień najprawdopodobniej został wywołany przez mężczyznę, który próbował samodzielnie naprawiać samochodową butlę. Wrześnianin doznał poważnych poparzeń ciała, w tym twarzy. Konieczna była hospitalizacja. Sytuacja wyglądałaby jeszcze gorzej, gdyby doszło do wybuchu.\nTo nie pierwsze lokalne zdarzenie wywołane przez "domowych naprawiaczy". Zimą 2012 roku we Wrześni miał miejsce wieli pożar kamienicy. Ogień w ścisłej zabudowie przy ul. Jana Pawła II zaprószył mężczyzna, który próbował rozmrozić zamarznięte rury palnikiem acetylenowym.\nINTERWENCJA STRAŻACKAPOPARZENIEWYPADEK WRZEŚNIASTRAŻ POŻARNAGAZWYBUCHPOŻAR\n08:06 27-05-201800 5\nChcialam za pośrednictwem WW serdecznie podziekowac strazakom za szybka i sprawna akcje a moze nawet uratowanie zycia mieszkańcom harcerskiej\nNo ale "dwa zastępy zostały zadysponowane". To najważniejsze. Trochę zabrakło mi informacji o prądzie... A na serio - każda okazja, aby móc podziękować strażakom (tym zawodowym i ochotnikom) jest dobra. Dzięki za dobrą robotę.\nDwie nieścisłości... Gość, ani nie naprawiał butli, ani też strażacy jej nie gasili...\nWidzialam z okna jak strazak odciagal palaca sie butle od szopy sasiada A później butla sie spokojnie palila przez pare godzin w pionie Niesamowita odwaga To wszystko moglo wybuchnac Ogien na dwa metry\nPo ustawieniu butli w pionie i swobodne wypalanie się gazu jest już bezpieczne... Wcześniejsze działania to jedna wielka niewiadoma....\nMundurowi spotkali się z dzieciakami. Te już wiedzą, co zrobić, by ferie były bezpieczne\noświata 15:21 12-01-201900 0\nPożar w bloku przy ulicy Kutrzeby\naktualności 18:41 06-01-201900 23\nKu przestrodze! Dachowanie auta z 27 grudnia na drodze wojewódzkiej 442 Pyzdry-Kalisz\nna sygnale 18:10 03-01-201900 0\nKtórędy popłynie gaz w powiecie wrzesińskim?\ngospodarka 15:35 01-01-201900 6\nna sygnale 15:33 18-12-201800 2\naktualności 18:14 22-01-201900 14


Sprzedam mieszkanie czteropokojowe : Warszawa Mokotów , ulica Obrzeżna, 89 m2, 1297000 PLN, 4 pokoje - Domiporta.pl\nMieszkanie 89,0 m2, 4 pokoje Warszawa, Mokotów, Obrzeżna\n14 573,03 zł/m2 1 297 000 zł\nMieszkanie czteropokojowe na sprzedaż Warszawa, Mokotów, Obrzeżna - 89,0 m2\nCena za m2 14 573,03 zł/m2\nHAMPTON HOME nieruchomości przedstawia eleganckie nowoczesne mieszkanie w pobliżu Galerii Mokotów , 5 minut od metra i zagłębia biznesowo - biurowego " Mordor". Ciche mieszkanie z dwoma balkonami i z klimatyzacją ( 2 niezależne, nowoczesne jednostki ). Apartament składa się z : - salonu połączonego z kuchnią ( 30m2) oraz pięknym balkonem wyłożonym deskami z modrzewia syberyjskiego ( 6m2), z widokiem na cześć parkową osiedla. -duża sypialnia główna ( 18,3m2) z witryną i drugim balkonem (6m2) z wbudowaną szafą wnękową i szufladami. -gabinet ( 9,2m2) połączony z balkonem -pokój dziecka 9,2m2. -duża łazienka z wanną ok 5m2, -mała łazienka z prysznicem ok 3m2. W obu podłoga podgrzewana elektrycznie. - hol z garderobą ze schowanymi drzwiami. Podłogi wyłożone deskami dębowymi. Wysokość: 2,7m. Obszerne miejsce garażowe (duży SUV się zmieści) plus piwnica 4,8m2. Mieszkanie położone na nowoczesnym osiedlu z recepcją i ochroną. Budynek obłożony jest piaskowcem. Świetnie utrzymana piękna zieleń. Zabudowa kaskadowa z pięknym dziedzińcem oraz placem zabaw dla dzieci. Bezpieczeństwa mieszkańców oraz ich mieszkań strzeże całodobowa ochrona. Wejście na osiedle jest odgrodzone portiernią u wejścia, co dodatkowo zabezpiecza mieszkańców. Zaletą mieszkania jest bliskość Galerii Mokotów, centrum biznesu oraz pięknego Toru Wyścigów Konnych z terenami treningowymi. Blisko wjazdu na obwodnicę Warszawy. W pobliżu przystanki kilku linii tramwajowych, autobusowych i stacji metra oraz głównych arterii miasta. W pobliżu znajdują się renomowane szkoły podstawowe i żłobki.\nNumer oferty: HH-MS-740359418\nOsoba odpowiedzialna zawodowo: Beata Białobrzeska\nOferta bezpośrednia od właściciela. Na sprzedaż unikalne mieszkanie na osiedlu Sakura firmy Ronson....\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Mieszkanie Mokotów, Obrzeżna Powierzchnia: 89,0 m2 Cena: 1 297 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr HH-MS-740359418\n511827... Pokaż telefon\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Mieszkanie Mokotów, Obrzeżna Powierzchnia: 89,0 m2 Cena: 1 297 000 PLN Proszę o kontakt


Numer zlecenia CONE494\n600 000 PLN 9 180 za m2\nDuże 3-pokojowe mieszkanie, idealne dla rodziny, świetny standard wykończenia mieszkania.\nMieszkanie 3-pokojowe o pięknym standardzie wykończenia wnętrza, w pełni umeblowane wraz z sprzętem AGD.\nPrzedpokój (7.57 m2) wprowadza nas do salonu z kuchnią, które razem mają powierzchnię (18.6 m2).\nW kuchni pełny osprzęt AGD wysokiej jakości, w salonie telewizor, kanapa oraz przejście do sypialni (7,66 m2) oraz WC.\nŁazienka po remoncie przy użyciu wysokiej jakości komponentów, powierzchnia ( 5.98 m2). Zainstalowane nastrojowe oświetlenie oraz nagłośnienie.\nDuża sypialnia z garderobą (16 m2) oraz balkonem.\nBliskość komunikacji miejskiej, pętla autobusowa oraz tramwaj.\nW okół bloku tereny zielone na których nie ma możliwości budowy kolejnych bloków. Wjazd za bramę na pilota, ogólne miejsca parkingowe na terenie ogrodzonym.\nLokal w pełni odmalowany w 2020 roku specjalną farbą 3 warstwową, bez problemowe czyszczenie ściany w przypadku zabrudzenia.\nMieszkanie w pełni wykończone, meble zostały zrobione na zamówienie, użycie wysokiej jakości materiałów wykończeniowych, na balkonie zainstalowany hamak. Drzwi antywłamaniowe oraz zewnętrzne rolety antywłamaniowe.\nZobacz jeszcze Podobne nieruchomości - Mieszkanie na sprzedaż, Kraków, Podgórze, Czarnogórska\n576 213 PLN\nSalon 11.9 m2 wschód\nSypialnia 7.7 m2 wschód\nNumer zlecenia: CONE494\nKraków, Podgórze, Podgórze, Czarnogórska


Reklama w internecie - Katalogika - najlepsze strony internetu!\nSzczegóły strony www.zbiorowy.biz:\nSłowa kluczowe: reklama, seo, sem, pozycjonowanie, marketing internetowy\nPodlinkuj stronę www.zbiorowy.biz:\nLinkman to regularnie moderowany, katalog stron www, działający w oparciu o popularny - komercyjny skrypt indexu. Linkman zalicza się do grupy katalogów wielotematycznych, w których wprowadzono kategorie główne i szczegółowe, w których przechowywane są wpisy. Katalog działa na stabilnym i szybkim serwerze. Przykładowe kategorie do których można dopisywać strony www to Sport i Firmy według branż. Katalog WWW Linkman zapewnia linki bezpośrednie, pozbawione przekierowań i parametru nofollow, zapewniając tym samym pozytywny wpływ na osiągane pozycje w wynikach wyszukiwań Google. Warto dodać, że Linkman zalicza się do grupy najpopularniejszych katalogów w Polsce - dodany wpis może przełożyć się na dodatkowy ruch dla promowanej w katalogu strony. Moderacja nowych zgłoszeń następuje najpóźniej w ciągu siedmiu dni od zgłoszenia wpisu. Przykładowy wpis promujący stronę poświęconą grą komputerowym z gatunku cRPG można zobaczyć klikając tutaj.


Poznań: Wiosenna edycja Wampiriady [HARMONOGRAM] | Głos Wielkopolski\nROI 28 marca 2012, 19:26\n2 kwietnia rozpocznie się wiosenna edycja Wampiriady - studenci z NZS przy największych poznańskich uczelniach będą zbierać krew. Akcja potrwa do 10 maja Fot. Andrzej Szozda\nNa początek, krwiobus pojawi się przy głównym gmachu Uniwersytetu Ekonomicznego, przy al. Niepodległości 10. Później "wampiry" pojawią się przy Uniwersytecie Przyrodniczym, Uniwersytecie Adama Mickiewicza, Politechnice Poznańskiej oraz Akademii Wychowania Fizycznego.\nW trakcie całej Wampiriady odbędzie się 18 zbiórek.\nJak podkreślają organizatorzy z NZS-u, misją akcji, poza zbiórką krwi oraz propagowaniem idei honorowego krwiodawstwa w środowisku akademickim, jest również zwrócenie uwagi na problem niedoboru krwi w szpitalach.\nW trakcie zeszłorocznej akcji udało się zebrać około 312 litrów krwi.\nponiedziałek 2 kwietnia - autobus przed gmachem głównym UE przy al. Niepodległości 10\nśroda 9 maja - stacjonarnie w Domu Studenckim "Eskulap" przy ul. Przybyszewskiego 39,


Były policjant komentuje zatrzymanie Władysława Frasyniuka | Polityka - Wiadomości Gazeta.pl\nByły policjant komentuje zatrzymanie Władysława Frasyniuka\nWBG 14.02.2018 10:45\nscreen z filmu z zatrzymania nakręconego przez żonę Władysława Frasyniuka\nZapytaliśmy byłego policjanta z wieloletnim stażem, a w przeszłości na wysokim stanowisku, który ze względu na specyfikę wykonywanej pracy chciał pozostać anonimowy, o przebieg zatrzymania byłego opozycjonisty. Zdaniem naszego rozmówcy, zatrzymanie w porannych godzinach, a także zakucie w kajdanki, to standardowa procedura. Jednak pojawił się w tym jeden zasadniczy zgrzyt.\nZatrzymanie Władysława Frasyniuka według procedur\nJak tłumaczy nasz rozmówca, prawo nie odróżnia kto jest kim.\nPolicjanci dostali polecenie zatrzymania człowieka formalnie podejrzanego. Abstrahując od sytuacji, kogo mają zatrzymać i o jakie przestępstwo, to normalną czynnością jest założenie kajdanek. To jest procedura. Mimo że wiemy, że to Władysław Frasyniuk. Bo prawo nie odróżnia Frasyniuka od innych przestępców.\n- tłumaczy były policjant. I wyjaśnia, dlaczego zakłada się kajdanki.\nKajdanki zakłada się zawsze, bo zatrzymanie dla podejrzanego to stres i nie wiadomo, co się wydarzy. Wystarczy wspomnieć przypadek Barbary Blidy i to, do jakiej sytuacji wtedy doszło. Ponieważ jest to ogromny stres, pojawiają się emocje. Kajdanki zakłada się po to, by te emocje wygasić. A także dla bezpieczeństwa policjantów, którzy w trakcie zatrzymania mogą spotkać się z agresją\nJeśli chodzi o godzinę zatrzymania, może do niego dojść w godzinach 6-22. Zazwyczaj jednak odbywa się ono w godzinach porannych.\nDo mieszkania zatrzymywanego można wejść od godziny 6 rano, bo prawo zezwala na zatrzymanie między godziną 6 a 22. Mogła to więc być późniejsza godzina, jednak zazwyczaj zatrzymania odbywają się o szóstej, bo rano zwykle ludzie jeszcze śpią i łatwiej kogoś zatrzymać. Ale jeszcze raz podkreślę: mogła to być też 9 czy 10.\n- tłumaczy były funkcjonariusz policji. I dodaje, że nigdy nie wiadomo, jak ktoś się zachowa.\nKażdy ma inną osobowość. Nawet przy z pozoru błahej sprawie ktoś może zachować się nieadekwatnie do sytuacji. Mimo że pan Frasyniuk jest twardym człowiekiem, który wielokrotnie był zatrzymywany i który ma mocną osobowość, kajdanki muszą być założone\nZgrzyt przy zatrzymaniu Władysława Frasyniuka\nByły policjant tłumaczy jednak, że ma wątpliwości co do formy użycia kajdanek. Zazwyczaj zakłada się je z przodu, a nie z tyłu. Tak traktuje się tylko niebezpiecznych przestępców.\nNormalnie kajdanki zakłada się z przodu, a Władysława Frasyniuka zakuto z tyłu. Robi się tak w sytuacjach, gdy uważa się, że człowiek jest niebezpieczny. Kajdanki z tyłu zakłada się więc zadeklarowanym przestępcom. To jest dla mnie rzecz dyskusyjna. Świadczy o tym, że z góry potraktowano go jak niebezpiecznego przestępcę, co wydaje się zupełnie niepotrzebne. Bo Władysław Frasyniuk nie jest agresywny, jest osobą publiczną. Nie jest podejrzany o przestępstwo typu zamach, zabójstwo czy inne kryminalne przestępstwo. To sprawa mniejszej wagi, więc tutaj zdecydowanie widzę zgrzyt. To było zupełnie niepotrzebne\nPo dwóch godzinach Władysław Frasyniuk został zwolniony.Były opozycjonista usłyszał zarzut naruszenia nietykalności cielesnej dwóch policjantów - podaje PAP.\nChyba trzeba powoli przywyknąć, że obecny reżim będzie wtrącał do więzień opozycjonistów. Taka jest natura państwa policyjnego.\nPrawo nie rozróżnia Frasyniuka od "innych przestępców". Grubo pojechane.\nKajdanki, taki gadżet na Walentynki od Balbiny.\nPan Frasyniuk powinien otrzymać Virtuti Militari za bohaterskie stawianie oporu faszystowskiej władzy!\nTo była kolejna głupia pokazówka ZIOBRY. Najpierw policjanci bezprawnie naruszyli cielesną nietykalność Frasyniuka, który POKOJOWO protestował, a nie awanturował się. Uznanie, że to on szarpał policjantów jest żałosnym s k u r w y s y ń s t w e m Płaszczaka. To policja sprowokowała szarpaninę BEZ POWODU, a nie Frasyniuk! Nikt, nawet chamski PiS nie miał śmiałości oskarżyć Frasyniuka o uczestnictwo w legalnej demonstracji, więc wymyślili sobie chamy naruszanie nietykalności policjantów. Po jaką cholerę policjanci się pchali tam, gdzie nie było żadnych zagrożeń dla spokoju publicznego?! Tylko i wyłącznie ambicjonalne odgrywanie się politycznych tchórzy, nieudaczników i szmaciarzy na ludziach, którzy wywalczyli dla nich demokrację wtedy, kiedy potrzebna była odwaga. Pluję na was, pisowate kaczki-dziwaczki gorsze od s r a c z k i.\nWładza faszystowska w pewnym kraju idzie na całość?!\nTak tworzy się męczenników - brawo bezmyślna SB-ecja piSSowskiej dyktatury.\nJak go mocno wk-wicie to wyprowadzi setki tysięcy ludzi na barykady - bo ma taki życiorys i taką charyzmę.\nBójcie się PRL-owskie gnoje z piSSuaru.\nTo już chyba mniej ważne jak są zakładane kajdany na Naszą Wolność.\nFrasyniuk jest niebezpieczny ale dla PiSlamowskiej władzy.\nTak jak kiedyś PRLowskiej władzy.


ORLEN dalej będzie wspierał płockie drużyny piłki ręcznej i nożnej - Silesion.PL\n– Płock był, jest i zawsze będzie dla nas priorytetowy. Dlatego wsłuchujemy się w głos mieszkańców i wspieramy ważne inicjatywy, które są dla nich ważne. Będziemy kontynuować współpracę z klubami piłki ręcznej i nożnej Wisły Płock, które wrosły w historię miasta. Chcemy być częścią tych drużyn i stwarzać im jak najlepsze warunki do pracy i osiągania sukcesów sportowych – powiedział Daniel Obajtek Prezes Zarządu PKN ORLEN. – Podpisanie umów z płockimi klubami to kolejne z licznych działań prowadzonych przez Koncern. Tylko w 2020 r. PKN ORLEN na działania sponsoringowe i darowizny przekazał łącznie prawie 17 mln złotych dla Płocka. To dwa razy więcej niż w roku 2015 – dodał.\n– Bardzo dziękuję PKN ORLEN za zawarcie z nami kolejnej umowy sponsoringowej. To bardzo ważne dla budowy stabilności naszego budżetu i realizacji klubowej strategii rozwoju. Perspektywa współpracy do 2024 r. pozwoli nam skupić się na osiąganiu wyników sportowych na najwyższym poziomie krajowym, ale również w Europie – powiedział Robert Czwartek, Prezes SPR Wisły Płock.\n– Fakt, że PKN ORLEN po raz kolejny zdecydował się na wsparcie drużyny Wisły Płock to powód do dumy zarówno dla nas, jak i kibiców naszego klubu. Na pewno da nam to poczucie stabilizacji i pozwoli nadal rozwijać się na wielu płaszczyznach. Dzięki temu, że tak rozpoznawalna marka pozostanie naszym sponsorem strategicznym w sezonie piłkarskim 2021/2022 będziemy mogli być spokojni o realizację założonych celów. Jednocześnie jest to też duże wyzwanie, któremu postaramy się sprostać – mówi Tomasz Marzec, Prezes Wisły Płock.\nTags: orlen Wisła Płock\nPrevious Trener Michniewicz i Mahir Emreli przed meczem Legia – Bodo\nNext Były prezes GKS Jastrzębie: „Panie Marcinie, powodzenia!”


Wniosek - obwód\nRekrutacja na rok szkolny 2020/2021 dzieci nowo przyjętych do przedszkola odbywać się będzie w formie naboru elektronicznego. Link do strony rekrutacyjnej: https://naborp-kandydat.vulcan.net.pl/gminapleszew\nDziewczęta Mistrzyniami Gminy w Piłce Ręcznej! Chłopcy Wicemistrzami!\n17 lutego 2020 roku w hali sportowej przy ZSP nr 3 w Pleszewie odbyły się Mistrzostwa Miasta i Gminy w piłce ręcznej dziewcząt i chłopców. Czytaj więcej...\nSukcesy naszych uczniów w warcabach!\n14 lutego 2020 roku w Zajezdni Kultury w Pleszewie odbyły się Mistrzostwa Gminy w Warcabach Klasycznych. Uczniowie rywalizowali w kategorii dzieci i uczniowie starsi. Tytuł Mistrza zdobyły Wiktoria Ludwiczak w kategorii klas 7-8 i Oliwia Musielak w kategorii 4-6 i młodsi. Czytaj więcej...\n11 lutego 2020 r. pod hasłem „Działajmy razem” obchodziliśmy Dzień Bezpiecznego Internetu (DBI). Ma on na celu przede wszystkim inicjowanie i propagowanie działań na rzecz bezpiecznego dostępu dzieci do zasobów internetowych. Z tej okazji podjęliśmy w naszej szkole wiele działań. Nasza akcja objęła wszystkie etapy edukacyjne.


Hoffenheim: terminarz - portal piłkarski var W2T_AdImage_autostart = false; var W2T_AdImage_startWith = "#mainpic3 img";\nŁ. Wolsztyński dla 2x45: Górnik nie dał mi się odbudować. Jak było dobrze, nosili na rękach, później przestałem być tak ważny\nDlaczego nie przedłużył umowy z Górnikiem? Z jakiego powodu było mu przykro? Dlaczego Marcin Brosz nie dawał mu więcej szans? Czy ma oferty z Ekstraklasy? Czy zasiedział się w Zabrzu? W jakim miejscu byłby dzisiaj, gdyby nie kontuzje? Zapraszamy na rozmowę z Łukaszem Wolsztyńskim, byłym piłkarzem Górnika.


Przestronne dwa pokoje, 71 m2, Jeżyce - Kramm\nPrzestronne dwa pokoje, 71 m2, Jeżyce\nDwa pokoje w w oficynie, pierwsze piętro. Przestronne wnętrza urządzone z duszą. Wolne od 1 kwietnia. Jeśli marzysz o klimatycznym mieszkaniu w kamienicy na Jeżycach i lubisz korzystać z oferty życia miejskiego, restauracji, to oferta dla Ciebie!\n– świetny dostęp do traktu restauracyjnego – Falla, Pitu Pitu, Quchnia Jeżyce,\n– 10 minut od centrum miasta, dworca PKS, PKP\n– gotowe do zamieszkania, w pełni wyposażone\n– położone w samym sercu modnych Jeżyc\nna mieszkanie 71 m2 składa się:\n• pokój z garderobą\n• pokój (ok. 20 m2)\n• piwnica ok 4 m2\nkuchnia z meblami w zabudowie i sprzęt AGD (lodówka z zamrażarką, zmywarka, piekarnik, kuchenka gazowa, mikrofala), drewniany stół i cztery krzesła. Funkcjonalna kuchnia z dużą liczbą szafek i szuflad do przechowywania zachęca do wspólnego gotowania i spędzania czasu. Duża łazienka z oknem, z wanną i pralką. Przestronne pokoje (wysokość wnętrz 3m) zostały urządzone funkcjonalnie i z gustem. Wyposażone w rozkładaną kanapę lub duże łóżko, biurko i fotel, szafki. Jeden z pokoi ma dostęp do garderoby. Na podłogach w mieszkaniu deska i płytki, ogrzewanie gazowe.\ncentrum Jeżyc, w odległości 1 min. linia tramwajowa (numer 2, 7, 18), w odległości 1 min. linia autobusowa (numer 239, 241), liczne restauracje (Falla, Pitu Pitu, Yeżyce Kuchnia, WinoBramie). W pobliżu Zajezdnia (5 minut pieszo) i Rynek Jeżycki, Stare Zoo, przychodnia, szkoły, przedszkola, kościół, sklepy spożywcze, punkty usługowe, gabinety lekarskie,\nopłaty eksploatacyjne: ok. 320 zł/miesiąc (w tym: zimna woda, ścieki, wywóz śmieci), internet 69,90 zł, prąd i gaz płatne osobno, według zużycia\nStan prawny: nieruchomość lokalowa – własność\nZapraszam do kontaktu, chętnie odpowiem na Twoje pytania.\nWitam, jestem zainteresowany nieruchomością Przestronne dwa pokoje, 71 m2, Jeżyce


dziurka i takie tam: 2010\nStroik na naszym stole - przerobiony wianek jesienny. Ale tak to juz jest, ze innym zrobilam stroiki swiateczne a sobie nie.\nAle nie o stroiku chcialam pisac. Przepraszam z gory za brak polskiej czcionki ale ... bywa /o tym tez nie chce mi sie pisac/.\nA wiec ... chcialam sie pochwalic niektorymi prezentami znalezionymi pod choinka. Dostalam welne czesankowa, igly do welny i gilotyne z dodatkowymi ostrzami, a nawet dwie takie same gilotyny :)\nmoja pierwsza kulka i ostatnia bo igly na niej polamalam :/\ntak sie wkurzylam, ze zrobilam sobie nowe igly. Zlamane koncowki wbilam do kredek - jak widac na zalaczonym obrazku. Niestety dlugo nimi tez nie pofilcowalam.\nTak sie napalilam na te welne, ze zaczelam filcowac na mokro. A tak mi wyszlo:\nA na koniec karteczka swiateczna od Ecili - dziekuje!\nEtykiety: Boże Narodzenie, broszki, takie tam :), wianki\nZ całego serducha życzę Wam Kochani zdrowych, spokojnych i rodzinnych Świąt Bożego Narodzenia!!!\n/a poniżej to, czego nie zdążyłam wcześniej zamieścić/\nEtykiety: Boże Narodzenie, kartki, masa solna, zdjęcia\nbył u mnie tylko jedną noc ale zdjęcie zdążyłam mu zrobić. Byle jakie ale jest :)\n(te pierniki to masosolne, robione własnoręcznie ale nie obfocone bo zapomniałam, więc o nich nie pisałam nigdy wcześniej. Rozeszły mi się w niewiarygodnie szybkim tempie, muszę koniecznie dopiec)\ntak późno zamieszczam post i tak późno piszę o wymiance u Basi. Dziękuję Renacie ogromnie za gwiazdki szydełkowe /jak wykorzystam to się pochwalę, tylko okno umyję/, choinki, papiery z reniferami /które wcześniej mnie nie zachwycały a teraz je pokochałam i już zamówiłam kolejne bo obejść się bez nich nie potrafię, wstążki i całą resztę przydasi. To była moja pierwsza wymianka i na pewno nie ostatnia. Następnym razem będę sprytniejsza i troszkę szybsza. Przepraszam za spóźnialstwo. Dla niewtajemniczonych: miało być zrobione do 6 grudnia. Ja pokazuję dopiero dzisiaj i to jeszcze nie wszystko. Przepraszam, przepraszam, przepraszam! Chyba za dużo sobie wzięłam ostatnio na głowę. Dzisiaj miałam dzień wolny a w planach prace hendmejdowe. Okazało się, że organizm odmówił mi posłuszeństwa i próbował odespać cały tydzień przez jedno niedzielne popołudnie. I przespałam tę niedzielę.\nJeszcze dwie brochy muszę dzisiaj zrobić i trzy karteczki bo były „na wczoraj” a rano o 6.00 pobudka więc już uciekam. Pozdrawiam wszystkich zaglądający :*:*:*\nA to zrobiłam\nEtykiety: Boże Narodzenie, kartki, wymianka\nnie od Mikołaja\nale dostałam prezenty.\nPierwszy z zacisza wysnionego.\nSzkoda mi było rozpakować a jednak\nW książeczce przepiękne ilustracje…\n/przy okazji młody miał jeden prezent więcej od Mikołaja/\nDostałam jeszcze żołędzie od Ines, takie jak chciałam, piękne\nA młody przy okazji stempelki /farciarz!/\nA jak już tyle zdjęć wrzuciłam, to kartkę z okazji wczorajszego święta, co dla Basi miała być, też jeszcze dorzucę\nEtykiety: candy, kartki, takie tam :)\ntak wygląda moje miasto nocą - dzisiaj.\nZdjęcie na wyzwanie w art-piaskownicy. Ot i tyle.\nI spadam :)\nnie tylko amarantowo\nRobiłam już kwiatki organzowe - broszki, kwiatki organzowe – na kartkach, a na wyzwanie Monochromatycznie #13 zrobiłam kwiatki organzowe - magnesy. Uwielbiam te kwiatki i koniec i kropka. Miało być amarantowo i zapewniam, że jest. Zdjęcia fatalne ale nie muszę chyba tłumaczyć, że jak wstaję to jeszcze ciemno a jak wracam z pracy to już ciemno. Magnes pod kwiatkami też był na wyzwanie. Tak się złożyło, że dzięki monochromatycznym wyzwaniom art-piaskownicy tuszuję rysy na lodówce.\n/i zdjęcie dodane 01-12-2010/\nAle broszki to tak na początek bo się dziurka rozkręciła. Zresztą po co spać jak można kleić. I wykleiłam coś specjalnie dla siebie. Choineczkę. Będzie pasowała do wianka.\nEtykiety: Boże Narodzenie, magnesy, wyzwania\nNiespodziewanie w tamtym tygodniu znalazłam się na chrzcinach. Rano szybko zrobiłam karteluchę, pstryknęłam jej nawet fotkę, włożyliśmy jeszcze dodatkowy papier do środka i pojechaliśmy. Żyję ostatnio na wysokich obrotach i zapomniałam o niej. A dzisiaj zrzucając zdjęcia z aparatu sama mi się przypomniała.\nEtykiety: chrzest, kartki, narodziny\nSiedziałam dwa wieczory i właśnie skończyłam. Zrobiłam fotki i od razu umieszczam bo jutro już nie będę w posiadaniu tych szyszkowych prac. Już są zresztą spakowane i gotowe do drogi. Mam nadzieję, że spodobają się nowej właścicielce. Wianki są tak czasochłonne, że sobie w tym roku adwentowego nie sprawię.\nA kula? To była moja pierwsza i pewnie nie ostatnia. Sobie też nie zrobię póki co, bo niby kiedy?\nZ pozdrowieniami dla wszystkich, którym doba za krótka :*\nWianek adwentowy bez swieczek bo nie posiadam czerwonych.\nZdjęcie bez lampy błyskowej\ni zdjęcie z lampą błyskową\nMogłam jeszcze pstryknąć w poziomie. Za późno. Trudno.\nEtykiety: Boże Narodzenie, takie tam :), wianki


o charakterze socjalnym ze środków publicznych, uczniowi nie zamieszkującemu na terenie Miasta i Gminy Morawica oraz uczniowi klasy”0”.\nWnioski o przyznanie stypendium szkolnego (dostępne na stronie www.morawica.pl w zakładce Urząd/Załatw sprawę w Urzędzie-druki do pobrania/Referat Oświaty) wraz z załączoną dokumentacją będzie można składać w terminie od 17 sierpnia 2020 r. do 15 września 2020 r. (w przypadku słuchaczy kolegiów pracowników służb społecznych do dnia 15 października 2020 r.) w Urzędzie Miasta i Gminy w Morawicy/Biuro Obsługi Klienta/.\nPoprzedni artykułOddział Regionalny KRUS w Kielcach zaprasza rolników do udziału w konkursie ˝Rolniku – żyj świadomie i bezpiecznie˝\nNastępny artykułWyznaczenie terminu rozpatrzenia sprawy dot. pozwolenia na budowę napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu 220 KV relacji Stacja elektroenergetyczna Radkowice – Stacja elektroenergetyczna Kielce Piaski


Chcemy być otwarci na międzynarodowy biznes i inwestycje w Polsce - TwojaAnglia.eu Chcemy być otwarci na międzynarodowy biznes i inwestycje w Polsce - TwojaAnglia.eu\nChcemy być otwarci na międzynarodowy biznes i inwestycje w Polsce\nChcemy być bardzo otwarci na międzynarodowy biznes i na jeszcze większe inwestycje w Polsce, w tym średnich przedsiębiorstw – zadeklarował premier Mateusz Morawiecki w środę w rozmowie z korespondentami zagranicznymi w Polsce.\n„Rozumiemy bardzo dobrze mechanizmy dzisiejszego świata, tego, jak funkcjonuje biznes. Chcemy być bardzo otwarci na międzynarodowy biznes i na jeszcze większe inwestycje w Polsce, nie tylko największych firm, ale także, średnich przedsiębiorstw” – powiedział Morawiecki.\n„Jeśli nie podejmiemy wyzwania wobec dużych korporacji z wysoko rozwiniętych państw Europy Zachodniej, wówczas niedługo pojawią się w Europie firmy ze Stanów Zjednoczonych czy Chin, z którymi będziemy musieli podjąć wyzwanie konkurencji” – stwierdził szef polskiego rządu.\nźródło: (PAP)/mro/ mrr/\nW kategorii: BIZNES, POLSKA\tTagi: Polska, premier, premier mateusz morawiecki


Marzec 2017 – Teodor Rudnik\nZakończenie zawodów o Puchar Burmistrza Miasta Darłowa\n19.03.2017 roku, w Ośrodku Korsarz zakończyły się zawody z cyklu Grand Prix Polski w wędkarstwie morskim z łodzi dryfującej na przynęty sztuczne o puchar Burmistrza Darłowa. Burmistrz Arkadiusz Klimowicz wręczył puchary. Organizatorem był Sportowy Klub Wędkarstwa Morskiego Pomuchel Lębork.\nGrand Prix Polski w wędkarstwie morskim z dryfujących łodzi na przynęty sztuczne o puchar Burmistrza Darłowa\n17. 03. 2017 roku, w Darłówku rozpoczęły się zawody z cyklu Grand Prix Polski w wędkarstwie morskim z łodzi dryfującej na przynęty sztuczne o puchar Burmistrza Darłowa. Jednocześnie wręczono najlepszym zawodnikom puchary za zdobyte miejsca w ubiegłym roku. Pierwsze miejsce zdobył Mariusz Getka.\nNadzwyczajny Zjazd Delegatów PZW\nZjazd odbył się 15 marca 2016 roku w Warszawie. Około 17.00 została podjęta uchwała o przyjęciu nowego Statutu Związku. Teraz rejestracja i wejdzie w życie.\nRemont siedziby Okręgu\nWymieniliśmy dachówki, ociepliliśmy budynek i wymalowaliśmy. Jest elegancko i dobrze zrobione. Dziękuję Andrzej.\nSpotkanie z Burmistrzem Miasta Sławno\nPodziękowaliśmy Burmistrzowi Miasta Sławno za wsparcie. Stawy w Sławnie pozostają w opiece koła PZW.\nSpotkanie z Burmistrzem Miasta Lębork\nWspólnie z Burmistrzem Miasta Lębork podziękowaliśmy Mariuszowi Szczepaniakowi za 32 lata pełnienia funkcji Prezesa Koła PZW Miasto Lębork. Życzyliśmy następcy – Eugeniuszowi Cherkowi – wytrwałości i skuteczności. Następnie podziękowaliśmy Burmistrzowi za wsparcie i pomoc udzielaną wędkarzom.\nWalne zebranie koła PZW Konarzyny\nGościem zebrania był Wójt Gminy Jacek Warsiński, który pełni w kole funkcję przewodniczącego Komisji Rewizyjnej. Młodzi wędkarze zaprezentowali swoje efekty połowów w 2016 roku. Ryby po zważeniu wypuszczają. Miłe spotkanie. Władze bez zmian. Dziękuję i życzę dalszych sukcesów.