Kierunek „N” – jak przebiegła podróż – etap IV i V | vagabundog\nNa jakim etapie były nasze „restrykcje czasowe”? Prawda jest taka, że po oficjalnym zaaplikowaniu K-lifowi jego medykamentów nie czekaliśmy tych 24 h na przekroczenie granicy z Niemcami. Tam już od lat nikt nie czatuje i nie sprawdza przejezdnych. Ewentualnością była tylko przypadkowa kontrola na drodze przez patrol policji. Natomiast było nikłe prawdopodobieństwo tego faktu więc po prostu nie czekaliśmy głupich 24 h.\nW tej sytuacji, na obecną chwilę – trzeci dzień podróży – mogliśmy przyjąć, że w razie kontroli na ziemi duńskiej, podróż nasza trwa dopiero dzień drugi, a nie trzeci. Dzięki temu przed nami były jeszcze jeden pełny dzień do wykorzystania nim upłyną przyjęte 72 h. A i tak wiedzieliśmy w głębi ducha, że jeden dzień w tą czy w tamtą nie zrobi większej różnicy, tak więc mieliśmy nawet dwa dni. Ech – skomplikowane te restrykcje – przynajmniej w sytuacji podróżowania autostopem.\nNo dobra. Ruszyliśmy naszym słomkowym polem przed siebie, wzdłuż autostrady. Po wypoczęciu byliśmy pełni wiary w uprzejmość tutejszych kierowców.\nMinęliśmy jakieś gospodarstwo, bardzo ładne zresztą – typowo skandynawskie, drewniane konstrukcje i bordowe barwy budynków.\nJeśli chodzi o popularność bordowego koloru na terenie Skandynawii… wzięło się to z pewnej tradycji sięgającej XVII w. W tamtym okresie wyrabiano farbę o takim kolorze wykorzystując do tego naturalne składniki, jak: szlam z ziemi bogatej w miedź (to był główny pigment), dziegciu, mydło szare, mąka żytnia. Dodawano do tego nawet mocz i to wszystko wyrabiano w jakimś siuwaksie do peklowania ryb. To nadawało farbie właśnie taki kolor. A było to podyktowane tym, że podobno szlachta tutejsza zazdrościła Niemcom ich solidnych, ceglanych domów.\nI tak to się upowszechniło. Taka farba (która jest już wyrabiana przemysłowo) ma swój patent i nosi nazwę „faluröd” – „czerwień faluńska”… od miasta Falun w Szwecji, gdzie w tamtejszej kopalni wydobywano miedź. Ogólnie to Szwecja zapoczątkowała modę na taki kolor, dopiero potem rozpowszechniło się to na całą Skandynawię.\nOk, wróćmy do naszej drogi. Minęliśmy „faluńskie gospodarstwo”, przeszliśmy wzdłuż pola buraczanego, przy którym zamokły nam nogawki i buty (po wczorajszych opadach). Musieliśmy tak brodzić gdyż szukaliśmy odpowiedniego miejsca do zejścia na autostradę, która biegła trochę poniżej i odgradzały ją od nas rzesze kolczastych krzaków Dzikiej Róży.\nW końcu się udało. I rozpoczęło się „zabawa w Cezara o dobrym sercu” – czyli kciuk w górę.\nI życie zaczęło się układać. Zaraz zatrzymał się młody koleś, który wielce zdziwiony naszą obecnością w takim miejscu, podrzucił nas nie jakoś daleko, bo do krzyżówki przy mieście Maribo ale zawsze do przodu. Po drodze opowiedzieliśmy mu naszą historię i wspólnie potwierdziliśmy, że na tym odcinku ciężko o autostop. Jednak dalej będzie nam prościej – to nas uradowało.\nI rzeczywiście, po rozstaniu z miłym człowiekiem długo nie musieliśmy czekać na następny samochód. Najpierw zatrzymał się jakiś marynarz – niestety jechał w innym kierunku. Po niedługiej chwili zatrzymał się kolejny samochód, prowadzony przez miłego starszego pana. Padło hasło: wsiadajcie raz-dwa. W tym pośpiechu zdarzyło się coś co zdarzyć się nie powinno ale się zdarzyło. Dowiedzieliśmy się o tym długo po fakcie i wtedy właśnie napiszę co się takiego zdarzyło.\nRuszyliśmy. Miły pan dowieźć nas miał już na główną wyspę „Sjælland”, jakieś w pół drogi do Kopenhagi. Sam musiał odbić na zachód do miasta „Næstved” – jechał tam do szpitala ze swoją chorą nogą. Ogólnie super, jeszcze przed południem i sporo drogi pokonanej.\nPan wysadził nas na stacji benzynowej, a nim odjechał zdążyliśmy jeszcze wypalić ze dwa papierosy, dowiedzieć się jak się wymawia pewne litery w duńskim alfabecie i ogólnie sobie parę chwil porozmawiać. W końcu się pożegnaliśmy. Na do widzenia wycyganiłem od pana dwie wody cytrynowe.\nPora łapać kolejnego stopa. Schyliliśmy się po nasze bagaże. Plecaki założone, chcę się schylić po kalifowe juki…\n– Zaraz! Gdzie są juki!?\n– No, tak to. Nie ma juków! Kur…\n– W bagażniku nie było… ?\n– Nie, zauważyłbym i odruchowo bym wziął.\nTak więc teraz właśnie piszę o tym co się wcześniej przydarzyło.\nNa tę chwilę nie byliśmy pewni gdzie się podziały juki.\n1 opcja – zostały u starszego pana w aucie\n2 opcja – zostały u młodszego pana w aucie\n3 opcja – zostały na drodze nim wsiedliśmy do samochodu starszego pana\nPierwsze co to zadzwoniłem do siostry w Kopenhadze, którą poprosiłem o telefon do szpitala w mieście, do którego zmierzał starszy pan. Być może tak się go odnajdzie i jeśli by je miał u siebie jakoś byśmy nagrali przesyłkę. Niestety nie udało się to.\nW tej sytuacji pozostało nam wpisanie ogłoszenia na stronie internetowej, gdzie w danej okolicy można umówić się na stopa lub np. dać właśnie tego typu ogłoszenie.\nOgólnie – Diesel, to do Ciebie – wielkie pardon za zgubę, uroki podróżowania. Wiedz, że juki są już odkupione, inne i lepsze\n. I tak wciąż za duże dla Ciebie ale nabędę odpowiednie i może też niebieskie.\nWięc klątwa Egona wciąż trwa. W jukach straciliśmy: część karmy K-lifa, szczotkę K-lifa, kaganiec K-lifa, buciki K-lifa, miseczkę K-lifa, końcówkę mojego prowiantu, apteczkę podróżną, pojki Kai.\nTak więc trochę do uzupełnienia jest.\nHumor mój spadł znacznie. Z drugiej strony trochę mnie to cieszyło – głupie, nie? Przede wszystkim K-lif, ku jego radości, miał lżej. Poza tym tego typu zdarzenie podkreśla fakt podróżowania. Raz na wozie raz pod wozem. Raz się zdobywa, raz się traci.\nDobra, nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem. Podeszliśmy do wylotu stacji. Nie zdążyliśmy się nawet dobrze rozgościć jak zatrzymał się samochód z trójką młodych osób w środku. Dwie młode, sympatyczne… i co tu dużo gadać – ładne dziewczyny z przodu i jeden młody, sympatyczny chłopak z tyłu. Jadą do Kopenhagi i nas tam zabiorą. Git.\nUsytuowaliśmy się z tyłu – nie pamiętam marki samochodu, chyba Seat Leon, tak czy inaczej było dużo miejsca i było wygodnie. Okazało się, że ekipa była na wakacjach i sobie jeździli i zwiedzali Danię. Dziewczyny były z Niemiec, a chłopak z Hiszpanii.\nKaja weszła w dyskusje z hiszpanem, sama znając ten kraj mieli wiele tematów do obgadania. Dziewczyny sobie gadały z przodu, a ja mogłem sobie siedzieć spokojnie i oglądać świat za oknem.\nDojechaliśmy po około godzinie. Ekipa wyrzuciła nas w miejscu, jednym z tych jakie poleciła nm moja siostra, by móc do niej najszybciej trafić. Wyszło tak, że i tak musieliśmy na nią poczekać więc postanowiliśmy podejść do innego miejsca, jeszcze bliższego miejscu spotkania. Najfajniejsze było to, że przypadkowo obok stał pozostawiony wózek sklepowy. W wózek załadowaliśmy nasze bagaże i rozpoczęliśmy spacer ulicami Kopenhagi.\nKopenhaga to ogólnie miasto rowerów. Gdzie nie spojrzeć tam rowery. Jeżdżące rowery, stojące rowery, leżące rowery – brakowało tylko latających. Drogi rowerowe są dwa-trzy razy szersze od chodników dla pieszych. Tylko ulicom nie dorównują szerokością, za to rowerzyści mają pierwszeństwo przed kierowcami samochodów. Ogólnie „bike-city”.\nLudzie w Kopenhadze różni, kolorowi, miks wszystkich nacji. Fajne to, bo nie ma monotonii jak się na to patrzy. Jednak wbrew pozorom odebrałem/liśmy wrażenie, że ci wszyscy ludzie, wbrew swoim oryginalnym wyglądom i otoczkom są jacyś tacy „sztywni”.\nMoże to tylko takie wrażenie – wszak z nikim nie spędzaliśmy czasu i nie rozmawialiśmy.\nIdąc tak ulicami Kopenhagi doszliśmy do stacji metra, przy której mieliśmy się spotkać z moją siostrą – tak w ogóle Iwoną – chyba nie przedstawiłem jej z imienia. Pardon Iwonka.\nIwonka była gdzieś tam i załatwiała jeszcze swoje sprawy i miała do nas dojechać za około godzinkę. Tak więc usiedliśmy sobie przy stacji benzynowej i czekając obserwowaliśmy ludzi i ich świat przed nami. Na stacji skorzystałem z toalety. W środku zastałem tak fenomenalne światło, że wykonałem sobie autoportret. Nie wiem jaką tam żarówę wkręcili ale wszystko było miksem zieleni i żółtego i sprawiało wrażenie monochromatycznego świata. Tak – to był monochromatyczny kibelek.\nW Danii są spore restrykcje jeśli chodzi o psiaki. Bardzo podobne jak w Norwegii zresztą.\nPrzede wszystkim pies porusza się tylko na smyczy. Nie tylko w środkach komunikacji miejskiej i miejscach publicznych ale nawet na ulicy. U nas dla odmiany takiego obowiązku ustawowo nie ma, co najwyżej logika to nakazuje (chyba, że mam złe informacje). Co najciekawsze i dla mnie jak najbardziej w porządku, pies nie musi mieć kagańca – nawet w środkach komunikacji. Wystarczy smycz i uważam to za logiczne, gdyż to smycz jest narzędziem do kontrolowania zwierzęcia, a nie kaganiec. O sprzątaniu kup wspominać nie muszę.\nSiedząc tak sobie nie zauważyłem zbyt wielu psiaków na ulicy. Ludzie tam jakoś nie mają „psich naleciałości” w sobie. Jeżeli jakiś się trafił na linii wzroku to było to coś małego typu: York, Terierek miniatura lub jakiś chiński Grzywacz.\nAle gdzieś tam, ktoś ma i coś dużego. Poza faktem (późniejszym) spotkania człowieka z Dogiem argentyńskim, w czasie naszego postoju pod stacją, zobaczyłem, że zbliża się w naszym kierunku sporych rozmiarów Malamut alaskański. Co ciekawe, psiak biegł luzem przed rowerem, który był prowadzony przez właściciela Malamuta.\nJa uprzedzając fakt, skróciłem K-lifowi smycz i trzymałem go mocno. K-lif jeszcze nie widział Malamuta.\nNagle się ujrzały.\nK-lif swoje, próba wyrwania do przodu, Malamut swoje – próba wyrwania do przodu. Ja już gotowy przyjąć Malamuta na siebie, co by psy nie dopadły się nawzajem. Gość na rowerze jak zobaczył co się święci – jak nie wyskoczy z tego roweru, dosłownie – w rękach wiózł tackę z trzema shake’ami z McDonalda. Tacka i shake’i poleciały na chodnik tworząc piękną mleczną kałużę.\nGość zdążył złapać Malamuta za jego długą sierść. Psiak to poczuł, zaskomlał lekko i z zębami do właściciela. Ten go w końcu ogarnął całego i go przypiął do smyczy. K-lif obok mnie wierci się, warczy, stęka, piszczy – co by go tam puścić. Nie ma opcji.\nGość zestresowany – wszak to on nie miał psa na smyczy – coś tam gada po duńsku i kiwa głową nad rozlanym mlekiem, czyli shake’ami. Jego Malamut ochłonął i począł zlizywać mleczny napój chłodzący.\nNa koniec powiedziałem gościowi, że ma ładnego psa. Ten podziękował i odjechał z nim (już na smyczy) dalej.\nMy siedzieliśmy dalej. Po paru minutach pojawiła się Iwona. Zobaczyła swojego brata, zarośniętego, brudnego i ogólnie wyglądającego jak „homeless edition”. Mimo to przywitaliśmy się serdecznie i ruszyliśmy razem ku domowi Iwony. Ja i Kaja marzyliśmy aby wreszcie wziąć prysznic. Oczywiście nie razem – to tak dla uprzedzenia niewygodnych i szyderczych myśli u co poniektórych.\nNie będę opowiadał jak odpoczywaliśmy – sprawa prywatna.\nIwonka – dziękuję Ci za tak serdeczne przyjęcie nas u siebie. Za wyśmienity obiad i za nocleg. Dzięki Lee za wspólne piwko i winko oraz nasze twórcze i męskie rozmowy… no i mały sparing – thanks for creative and men’s conversations… and little sparring.\nWielkie pozdrowienia dla Was! Greetings for You!\nNa następny dzień, całkiem bez pośpiechu spakowaliśmy nasz dobytek, pożegnaliśmy się serdecznie i ruszyliśmy do metra, którego stacja była obok. Metrem podjechaliśmy na stację, by tam wsiąść w pociąg, który miał nas dowieźć niedaleko i na południowe peryferia Kopenhagi. Tuż obok autostrady, która prowadziła prosto do Szwecji w kierunku wschód-zachód.\nDroga jaką sobie obraliśmy prowadziła przez most, który sięgał wybrzeża Szwecji w okolicach Malmö. Lepiej dla nas byłoby opuścić Kopenhagę od strony północnej i kierować się do Helsingborg (bliżej drogi ku północy), jednak tam musielibyśmy przepłynąć promem, który do tanich nie należy.\nTak więc Malmö. Po dojechaniu w wyznaczone miejsce ujrzeliśmy skupisko trzech/czterech budynków o konstrukcjach szklano stalowych z namiastką betonu. Skupisko jako takiego centrum handlowego, hotelu, i jakichś biurowców. Doszliśmy do autostrady w okolice skrzyżowania. Skrzyżowanie w zasadzie było niemałym węzłem rozjazdowym, ale tylko pozornie.\nZ jednej strony przejeżdżały samochody wyjeżdżające ze skupiska „szklanych domów 1″. Z drugiej strony przejeżdżały samochody wyjeżdżające ze skupiska „szklanych domów 2″. Z trzeciej strony przejeżdżały samochody jadące z Kopenhagi do „szklanych domów”. Z tych wszystkich stron jechały również samochody w kierunku Szwecji. Ale niewiele ich było, a te co były to: albo prowadzone przez biznesmenów pod krawatami, albo taksówkarzy (ci nas chętnie by wzięli jakby wiedzieli ile zarobią – gdyby nas było stać), albo w ogóle kogoś kto nie zauważał, że ktoś im pokazuje „ok”.\nMijały kolejne godziny. Frustracja we mnie narastała. W końcu mówię: – Chodźmy. Tutaj nie ma co stać.\nJakieś 10 km od nas było lotnisko. Kaja mówiła, że na lotniskach nie ma co łapać. Tym bardziej, że jak ktoś tam lądował to nie po to by do Szwecji śmigać. Ale co tam… ruszyliśmy z kolejnego „martwego punktu”.\nDoszliśmy do drogi, która prowadziła zarówno na lotnisko jak i do autostrady prowadzącej do mostu. Przy tej drodze się zatrzymaliśmy na jakiś czas. „Restrykcje czasowe” kończyły się dnia następnego o szóstej rano. Nie łudziłem się, że zdążymy dotrzeć do granicy norweskiej. Frustracja moja narastała, czym wpieniałem moją współpodróżniczkę, a to z kolei odbijało się na zachowaniu K-lifa, który wyczuwał napięcie.\n– Dobra, te siódemki wyglądają prawie jak dziewiątki. Gdyby je ładnie przemianować… mielibyśmy dwa dni w zapasie.\nI postanowione. Ja się za to nie zabrałem. Inni mają większe talenty piśmienne. Frustracja zamieniła się w dumę polskiego cwaniactwa.\nRuszyliśmy dalej. Minęliśmy jakąś małą mieścinę, która była pewnego rodzaju osiedlem/dzielnicą Kopenhagi. Doszliśmy do skrzyżowania z autostradą, która przebiegała już pod tunelem. Dalej iść nie mogliśmy. I tu nastąpił cud. Zatrzymał się młody śmiałek pochodzenia szwedzkiego, z drzewkiem w bagażniku i nas zgarnął.\nOpuściliśmy ziemie duńskie. Wyjechaliśmy z tunelu i wjechaliśmy na most, który robił piorunujące wrażenie. Niestety nie robiłem zdjęć – za co pardon. Po prostu chciałem już znaleźć się w Szwecji. I się znalazłem – ku mojej uciesze. Jak się później miało okazać, niepotrzebnie.\nMłody śmiałek podrzucił nas do autostrady na obrzeżach Malmö. Byliśmy przy wylocie na autostradę, która prowadziła na północ. Można rzec, że to ostatnia prosta. Jednak to nie było takie proste. Patrząc w kierunku Danii, którą opuściliśmy dało się zauważyć pasmo chmur płynących nad ową. Człowiek pomyślał „tutaj świeci słońce – będzie prościej”, ale nie. Na wylocie postaliśmy, że hoho, czyli długo. Słońce chyliło się ku zachodowi, a my miejscu. Najlepszym pocieszeniem tego faktu było to, że na ziemi szwedzkiej obowiązuje to samo prawo co i w Norwegii, czyli można legalnie rozbić się na dziko z namiotem. Choćby przy drodze. Robiło się chłodniej. Postanowiliśmy podejść do pobliskiej stacji benzynowej, a nóż-widelec tam się ktoś trafi? Przy stacji przyrządziliśmy sobie wyśmienity posiłek. Makaron z konserwą – na ciepło. Smakowało wyśmienicie. A na stacji napotkałem… poloneza, z polskimi tablicami.\n– Siema chłopaki-rodaki. Czy aby nie jedziecie na północ?\n– Cześć, niestety. Właśnie stamtąd wracamy.\nI tyle ze spotkania z polonią.\nNo nic. Dzisiaj nie ma szans na złapanie stopa. Kolejny „martwy punkt” – tylko szwedzki dla odmiany. Mieliśmy dwa wyjścia. Rozbić się przy „martwym punkcie” – była tam taka fajna powierzchnia trawiasta, z pierdylionem biegających po niej zajęcy, ku uciesze K-lifa.\nJednak ponownie zawitana frustracja i adrenalina zdecydowały o tym, że zrobimy sobie marsz. W telefonie sprawdziliśmy mapę, określiliśmy kierunek i trasę… i ruszyliśmy.\nFajnie się szło, choć z każdym krokiem coraz wolniej. Dystans jaki pokonaliśmy nie był zabójczy – jakieś 10 km, wliczając w to cofnięcia i obejścia.\nDoszliśmy na bardzo ciekawe pole, przy wzgórzu, a przy którym sterczała przedziwna konstrukcja. Wieża z górą w kształcie spodka i do tego podświetlona na fioletowo. Ufo normalnie. Było to w mieścinie o nazwie „Kristineberg” („Góra Krystyny”?\nTu ogarnęło nas zmęczenie kompletne. Było około północy, albo i później. Podeszliśmy pod szczyt górki, która była jednym wielkim polem z kolejnymi słomkami – jak w Danii. U szczytu natomiast rosła kępka drzew. Sądziliśmy, że tam będzie dobrze się kimnąć. Jednak dojście między drzewa uniemożliwiała palisada z Dzikiej Róży. Szwecja coraz bardziej przypominała mi Danię. Flora taka sama, brak autostopów…\nZe zmęczenia olaliśmy rozstawianie namiotów i każdy legł na własnej karimacie i pod własnym śpiworem – nad głową tylko niebo… i UFO nieopodal.\n2 Responses to Kierunek „N” – jak przebiegła podróż – etap IV i V\n28/09/2013 at 22:51\nEgon, klawo, jak cholera!\nGdyby nie te sakwy… Miałem do nich sentyment po naszych wspólnych wyprawach. To był już atrybut K-lifa\nKlawo jak cholera… sądziłem, że Tobie najbardziej będzie żal glanów. K-lifo sakwy ma nowe – czarne, jak mój plecak.\nButki też nowe mu sprawię.


Niesłychanie korzystnego komponenty światłowodowe tudzież nader odlotowego | cvb\nNiesłychanie korzystnego komponenty światłowodowe tudzież nader odlotowego\n8 października 2020 cvb Comments Disabled\nOdwiązywanie pigtaile sc/apc ambarasów, jakiego pojawiły się spośród różnorodnych rekomendacyj, natomiast nie furt wychodzących z nielokalnych intencji bądź błędów zaradzi odpędzać objęcia morfeusza z powiek. Działanie na tzw. osobistą rąsię, elementy sieci światłowodowej alias poddawanie się doradztwem nieswobodnych bądź osobistymi mniemaniami nie koniecznie musi egzystować ścisłego z uprawnieniem. Z kolejce zaniedbywanie prawa w drogich pasztetach być może dodać elementy sieci światłowodowej nam jeszcze większe. Każdy pomyłka jeśli chodzi o rozporządzenia społecznego, familijnego albo administracyjnego, to mniejsze ewentualnie większe konsekwencje. W związku z powyższym pożądane byłoby wykorzystać z doradztwa radcy legislacyjnego, który bez wątpienia udostępni forsownych wiadomości, pokieruje co w danej sprawy możemy uczynić. Kancelaria radcy, owo pozycja w którym zdołamy liczyć na zrozumienie, zaufanie natomiast przede całkowitym pomocnik nielegislacyjną. Tymczasem należałoby przebrać znamienitą kancelarię, jaka napawa pigtaile sc/apc się znacznym powodzeniem wśród wielu facetów. Jeśli co niemiara postaci jest ukojonych spośród posługi, owo symbolizuje, że w rzeczy samej pomocnik jest autentyczna zaś zmienna. Niejakim spośród takich terytoriów podług udzielających się\nw sieci jest, inaczej radca prawny, kto oprócz noezie w sprawie zarządzenia ujmuje się ciągiem niezewnętrznych zalet, jakie lubią se jegomościowie. Mając takie lokalizacja nie wskazane jest próbować własnych prężności w likwidowaniu problemów. Dosyć tego patchcordy sc/apc ot tak umówić się na wizytę tudzież nabyć oblatanej rady, która w mnogości casusów folguje spokojnie spać. W czym można wesprzeć?\nRadca jurydyczny przypadkiem odmienić własny paragraf widzenia natomiast działania. Bywa, patchcordy sc/apc że jesteśmy ujęci o nieosobistej działce oraz z tej przyczyny spotkały nas opresja. Przyjezdnym w pełni w ogóle nie mamy zrozumienia azali matki przesłankę. Bez powodu na komplet radca przyzwoity rozproszy plitery plc całego niejasności, usprawiedliwi, kiedy też prawdopodobnie ulżyć na mrowie niezewnętrznych wybiegów. Do umiejętności radcy prawnego trzeba udostępniane dorady, a konsultacji nieustawodawczych. Do tego pochłania się jego osoba zastępstwem jurydycznym a procesowym. Radca przygotowuje dodatkowo opinie niejurydycznego, plitery plc planuje projekty czynów nielegislacyjnych gdy dodatkowo występuje przedtem sądami a urzędami. Kiedy pewnie zdradzanie pomocy ustawowej istnieje całkiem wielgachnego, tym w wyższym stopniu biorąc u dołu notatkę zjawisko, iż dotyczy rozporządzenia cywilnego, porządkowego tudzież familijnego, natomiast w tym bogatych kłopotów. Bezsprzecznie radca nie być może dziać się w charakterze obrońcy, patchcordy sc/apc jednakże obrońca istnieje nieodzowny w bardzo opornych kwestiach. W mnogości pasztetów, które natrafiają gościom wszystkiego dnia w zupełności starczą dorady radcy ustawowego. Musimy pomnieć, iż w celu radcy ustawowego istnieje protekcja prawna pożytków delikwenta podmiotowego azali podmiotów ekonomicznych plitery plc. Współdziałanie stała albo wskazówka pojedyncza. Posiadacze jednostki starają się monitorować osobiste transakcje w modus rozumowy, więc też coraz częściej używają ze kandydaturze spośród kancelariami radców legalnych. Taka uchwała istnieje kiedy w najwyższym stopniu logiczna, albowiem radca zawsze będzie pył chronos na owo, tak aby bez motywu na sytuację organizacji bronić ją pod spodem narożnikiem nielegislacyjnym. Spokój odkąd ustawodawczej strony nieosobistej fabryce ma w tamtym czasie plus jej właściciel. Z kolejności wskazówki jednorazowe kojarzą w podobny sposób posiadaczów fabryki, którzy nie zadecydowali się na kandydaturę stałą, przecież w razie potyczki zwiedzają kancelarię plitery plc, a jegomości nieintymnych, jacy potrzebują otrzymać konsulting w dowolnym problemie. Jederman ma całkowite unormowanie posługiwać się z służb radcy ustawowego w ramach jego dziedzinie. Stale jest owo najlepszym wyjściem, jeżeli pożądamy wykonywać w świetle upoważnienia bez względu na rangę punktu. W ciągu pomocą doradztwa niejurydycznego setki jednostki pokierowało swoimi kwestiami na tak duża liczba poprawnie, że dzień dzisiejszy zdołają funkcjonować bez zbytecznego stresu. My nie musimy być obcykanym pełnomocnictwa, toż wypada posiadać na nagany, iż pigtaile sc/apc rodzicielki obowiązek zgodnie z panu postępować.\nBardzo utylitarne patchcordy sc/apc tudzież ogromnie wdechowego\tNext Post\nWybitnie zdatne splitery plc oraz wybitnie wypasione


NCBR: Rząd zmobilizuje twórców nowych technologii - Media i internet - rp.pl\nAktualizacja: 19.11.2016, 23:35\nNCBR: Rząd zmobilizuje twórców nowych technologii\nNarodowe Centrum Badań i Rozwoju będzie ogłaszać dostępne dla wszystkich zainteresowanych konkursy na opracowanie innowacyjnych technologii, wzorując się na konkursach tzw. Grand Challenge organizowanych od lat przez amerykańską Agencję Zaawansowanych Projektów Badawczych w Obszarze Obronności (DARPA) – dowiedziała się „Rzeczpospolita".\nElektryczne auto do miast, drony do lasu\nW ubiegłym tygodniu pisaliśmy, że NCBR w tym miesiącu uruchomi tzw. Projekt X, w ramach którego będzie finansować badania nad nowymi technologiami. Zakłada on, że NCBR nie będzie już tylko dystrybuować unijnych pieniędzy i kontrolować, czy beneficjenci wywiązują się z procedur, ale będzie inicjować i koordynować innowacyjne projekty. W tym celu uruchomi serię programów badawczych na potrzeby poszczególnych sektorów gospodarki. Projekt X przeznaczony jest jednak głównie dla konsorcjów większych firm i ośrodków naukowych.\nKolejna inicjatywa – Grand Challenge – adresowana będzie już do wszystkich. – Chcemy, by konkurs w takiej formule pobudził nasze środowisko B+R do myślenia i działania zadaniowego oraz pracy w interdyscyplinarnych zespołach – podkreśla prof. Maciej Chorowski, dyrektor NCBR.\nJak podkreśla, najlepszym sposobem nakłonienia naukowca do zrobienia czegoś jest powiedzenie mu, że to niemożliwe do wykonania.\n– Liczymy, że konkursy Grand Challenge pozwolą na zintegrowanie dotychczasowej wiedzy i przesunięcie granic technologii, odpowiadając na konkretne potrzeby rynku – dodaje szef Narodowego Centrum Badań i Rozwoju.\nWśród pierwszych tematów konkursów będą prawdopodobnie drony i elektryczne samochody. Z informacji „Rz" wynika, że w pierwszym przypadku może chodzić o bezzałogowce skonstruowane specjalnie do patrolowania określonych obszarów, np. na zamówienie Lasów Państwowych. E-auta natomiast mogłyby trafić do miast. Nie trzeba w tym wypadku zaczynać prac od zera. NCBR od 2007 r. na wsparcie projektów z zakresu szeroko rozumianej elektromobilności przeznaczyło już ponad 100 mln zł, z czego na same prototypy samochodów ok. 20 mln zł. – Te prototypy gdzieś są. Teraz możemy poprosić o ich pokazanie – mówi prof. Chorowski.\nJego zdaniem takie konkursy dadzą szansę na konsumowanie rezultatów nakładów już poniesionych. NCBR mogłoby w ten sposób sprawdzić również faktyczne efekty dotychczas finansowanych projektów.\nEksperci pozytywnie oceniają plany NCBR. Arkadiusz Kuich, prezes Erne Ventures (fundusz w portfelu ma m.in. pierwszy polski supersamochód Arrinera Hussarya GT), zaznacza, że każdy pomysł, który czerpie z dobrych, zagranicznych wzorców, wart jest naśladowania. – Organizacja konkursów dla osób czy instytucji, które do tej pory nie korzystały z finansowania NCBR, ma szansę zaktywizować zasoby do tej pory uśpione. Może się bowiem okazać, że w wielu szufladach są projekty, które nie mogły być realizowane z tak przyziemnych powodów, jak ograniczenia formalne uniemożliwiające start we wcześniejszych konkursach – tłumaczy nasz rozmówca.\nErne Ventures inwestuje w innowacyjne dziedziny, takie jak aplikacje grafenowe, zagęszczanie cieczy czy rozszerzona rzeczywistość. – Nasze spółki portfelowe często korzystają ze wsparcia NCBR. Nowy pomysł Grand Challenge byłby doskonałym uzupełnieniem dla wyjątkowych, perspektywicznych projektów – twierdzi Arkadiusz Kuich.\nWedług Pawła Witkiewicza, prezesa innowacyjnej firmy Cube.ITG, kluczowy będzie regulamin konkursów i stopień ich sformalizowania.\n– Od tego zależy sukces pomysłu NCBR. Chodzi o to, aby nacisk położyć na koncepcję i potencjał innowacyjny twórców – radzi Witkiewicz.\nRównież Marcin Kowalik, członek Koalicji na rzecz Polskich Innowacji i współzałożyciel funduszu Black Pearls VC, wskazuje, że postawienie za wzór DARPA, choć jest bardzo ambitne, nie zagwarantuje sukcesu. – Do tego potrzeba zmiany mentalności wielu osób. Otwartość na zmiany, chęć rozwiązywania problemów, pomagania innym, skłonność do ryzyka będą kluczowe – podkreśla.\nGeneral Motors testuje samochody autonomiczne


ISBN: 12345678900987654321-179915 Data wydania:\nBABUSIA Grabowski Bronisław Teodor Pulchra est capitis cani reverentia. W miasteczku powiatowem N. jedna z najpokaźniejszych kamienic zmieniła właściciela. Wybudował ją był szewc zbogacony, który, wznosząc mury na dwa piętra, ani zamarzył, że stawia sobie kamień probierczy dla swego rozsądku. Próba na owem kamieniu okazała, że rozsądek pana majstra był również nietrwały, jak podeszwy jego wyrobu, nader prędko drące się po ostro najeżonym bruku miasteczka. Właściciel kamienicy zaniedbał źródło, z którego płynęły jego dostatki, to jest kopyto i dratwę; nie zasilane więc nowym przypływem, rozpłynęły się niebawem. Sławetny obywatel i fabrykant obuwia narobił długów, te rosły, wzbierały niepopłaconemi procentami; nie chcąc więc, by mu kamienicę przez licytacyę sprzedano, musiał co prędzej pozbyć się takowej. Bracia szewcy mówili o nim: — Szkoda go, był rękodzielnik bardzo odpowiedzialny, ale jak zaczął utrzymywać się przepychowo, tak go i dyabli wzięli. Nowonabywcą kamienicy był jakiś jegomość, którego w mieście nie znano prawie — przybysz od niedawna. Kto on był, wiedziano bardzo mało—niewiele więcej nad to, że musiał być dawniej na urzędzie, bo obecnie pobierał emeryturę i że miał pieniądze, bo za kamienicę gotówką odrazu zapłacił, przez co udało się mu nabyć ją bardzo tanio. Człowiek, nie starszy nad lat pięćdziesiąt kilka, nosił dość skromne, wytarte ubranie. Miał nazwisko jakieś niesnadne do wymówienia, a jeszcze niesnadniejsze do spamiętania, tak, iż go nazywano nie imieniem przodków, ale kapitanem. Trudno rozstrzygnąć, czy posiadał prawo do owego tytułu, gdyż niebardzo znać na nim było ślady marsowej służby, choć pewna szorstkość obejścia i srogość w obliczu mogły być pozostałością obozowego żywota. Narodowość jego dokładnie oznaczyć się nie dała, zgadywano w nim Szweda, Finna, nawet Niemca przenicowanego, a służący z domu mówili: — To jakiś takiś u Pana Boga niemeldowany. Kapitan miał żonę jeszcze niestarą, niebrzydką, ale też i niepociągającą ku sobie. Pulchna, niewysoka, zadzierała głowę do góry, co uwydatniało należycie jej szerokie usta i podwójny podbródek, a małe, czarne oczki siedziały w nabrzękłej tłuszczem oprawie. Głos jej był silny, nieco chrapowaty; gdy wołała na służących, mimowolnie dreszcz przejmował. Małżeństwo owo ubłogosławionem zostało trojgiem dzieci wrzaskliwych, włażących w każdy kącik, a postrojonych w sukienki jaskrawe i wiecznie powalane. Dziatwą komenderowała Fraulein Liza, rumianiutka, drobna Niemeczka, z podejrzaną kokieteryą we wcale nieszpetnych oczętach. Nowy właściciel zamieszkał w podwórzu w małym domku drewnianym, zapadającym już w ziemię. Objąwszy rządy nad kamienicą, rozpoczął takowe od ogłoszenia całego kodeksu nowych praw i przepisów, a wejrzawszy w każdy zakątek, niemiłosiernie ściągał kontrybucye za wszelkie rzeczywiste i urojone szkody. Potem zamknął ogród, który za pana szewca stał otworem, gdyż tenże pozwalał wszystkim chodzić po nim do woli, pozostawiając dozór nad warzywem i owocami Żydom sadownikom. Krok ten, całkiem naturalny i odpowiedni, oburzył cały światek kamieniczny więcej jeszcze, aniżeli despotyzm pod innemi względami. System rządów kapitana, polegający na drobiazgowem w każdą rzecz wglądaniu, na przyczepkach zazwyczaj niesłusznych, głównie dawał się we znaki służbie i małym lokatorom; wszyscy też oni szczerze nienawidzili despotycznego kamienicznika i odpłacali mu złośliwą obserwacyą jego żywota. W jakiś czas po kamienicy rozeszły się pogłoski o nieporozumieniach pomiędzy kapitanową i boną Niemeczka. Szeptano sobie, iż pierwsza powzięła podejrzenie, że ostatnia prowadzi po cichu romansik z jej mężem, inni rzecz przedstawiali w łagodniejszem świetle, pomawiając Fraulein Lizę jedynie o hardość względem pani. Niebawem ujrzano Niemeczkę z zapłakanemi oczyma wychodzącą z domu w ubiorze podróżnym, a za nią posługacz kolejny niósł walizkę i torbę, snadź omnia mea biednej dziewczyny. Przez kilka dni nie wypuszczano dzieci z domu, potem ukazały się na podwórzu i wtedy Koluś okulawił małego pieska maglarki, a Tala i Gryś wybili okna w suterynie u praczek i przez otwór wrzucali spore kamienie. Na dobitkę cała gromadka, nie wiedzieć za co, zbiła dzieciaka sierotę, będącego na opiece u siodlarza, i jeszcze kilku bohaterskich dokonała czynów. Posypały się skargi do pana kapitana i tegoż samego dnia jeszcze po całem podwórzu rozlegał się jęk i płacz katowanych bębnów, które nazajutrz tychże samych, a nawet gorszych dopuszczały się igraszek; ludzie wszelako poprzysięgli sobie znosić raczej wszystko, aniżeli odwoływać się do tak srogiej interwencyi władzy ojcowskiej. Matka ani pokazywała się dzieciom, aby powstrzymać je od swawoli ; raz tylko stanęła we drzwiach i do rozhukanej gromadki rzekła doniosłym głosem: — Poczekajcie, będziecie wy mieli, skoro przyjedzie babusia. Pewnego dnia przyszedł z kolei ojciec, prowadząc ze sobą niewiastę jakąś, już dobrze podeszłą w wieku. Na jej widok wszystko, co żyło w kamienicy, stanęło w oknach i przyglądało się ciekawie. Staruszka szła jeszcze dość żwawo; na głowie miała ciemną chustkę, która dozwalała ujrzeć tylko oblicze zwiędłe, pomarszczone, ale jeszcze pełne wyrazu i życia. Końce chustki były schowane pod wytartą salopką, głowa więc wyglądała niby na starym obrazie bizantyjskiej szkoły. Wszedłszy do pokoju i powitawszy kapitanowę kwaśnie uśmiechniętą, staruszka zapłakała. — Gdzieżeś ty mnie sprowadził?—mówiła.— Tu wszystko dziwne, nie po naszemu. Czemużeś mi nie pozwolił umrzeć tam, gdzie się urodziłam, gdzie przeżyłam mój wiek cały, gdzie twój ojciec na cmentarzu leży? Biedni wy, biedni, że tutaj, daleko od swoich żyć musicie! No, a gdzie moje wnuki? Chodźcie że do mnie! Dzieci z daleka patrzyły z podełba na przybyłą i wcale do niej pociągu rodzinnego nie poczuwały. Staruszka wydobyła kolorową chustkę, a z niej kawał zeschłego piernika; podzieliwszy go na trzy części, zwróciła się do dziatwy: — No, chodźcież, macie tutaj gościniec z waszego rodzinnego miejsca. Dzieci chciwie pochwyciły przeznaczone sobie działy i uciekły, nie dziękując nawet. Przybycie tej nowej osoby wzbudziło powszechną ciekawość w niższej warstwie mieszkańców kamienicy. Kucharki, pokojówki, lokaje, rzemieślnicy zwracali na nią oczy, a śmielsi podchodzili bliżej, aby ją lepiej zobaczyć. Staruszkę gniewało to niezmiernie. — Cóż to? — mówiła — człowieka Bożego nie widzieli? Czyż to ja z lasu przyjechałam, czy co? I poglądała na wszystkich tak złowrogo, jak gdyby w każdym zaklętego nieprzyjaciela widziała. Coś na trzeci dzień wyszła z domu suciej przybrana; miała lepszą chustkę na głowie, a i reszta ubioru wyglądała na strój świąteczny. Z niesłychanem podziwieniem obejrzała się dokoła — wszędzie panował ruch pracy powszedniej; wozy jechały z drzewem i warzywem na rynek, sklepy były pootwierane. Zajrzała przez okno do siodlarza — siedział przy robocie, z suteryny dolatywało pluskanie wody w balii u praczek i monotonny dźwięk tarcia mydłem bielizny. Staruszka powróciła do domu, zaperzona od oburzenia. — Cóż to? — mówiła do syna — czy tu ludzie nie chrzczeni mieszkają? Toż to takie wielkie święto, a oni jakby nic. Każdy puka, kręci, wierci, aż słuchać niemiło. — Tutaj — odpowiedział kapitan — żadnego święta niema, bo tutaj inni święci i inne święta. Staruszka wzruszyła ramionami i z niechęcią siadła w kąciku. Wkrótce ukazała się znowu ciekawym, teraz już w towarzystwie dzieci, ubranych na przechadzkę. Dziatwa wyszedłszy za próg, popuściła wodze swawoli; Gryś podskakiwał, niby źrebak rozpętany, rzucając kamieniami na ludzi i zwierzęta, a dziewczynka z najstarszym chłopczykiem rozpoczęli już na podwórzu bójkę i ledwie babka rozdzielić ich zdołała. — Ach wy, niedobre dzieci!—narzekała nieboga — czy w was duszy niema, czy co? Ale co się tu dziwić? Porodziliście się w takim jakimś dziwnym kraju, gdzie świętych nie czczą i Panu Bogu nie służą. Ludzie na ten widok kręcili głowami i szeptali między sobą jakieś domysły, wiążąc odjazd Niemeczki z przybyciem staruszki jako przyczynę ze skutkiem. Ludzie są podejrzliwi i złośliwi, skorzy do upatrywania we wszystkiem złej strony, a tu w podejrzeniach utwierdzało ich i to, że widzieli codzień staruszkę, wychodzącą z dziatwą na przechadzkę i wracającą po kilku godzinach z małym orszakiem, rozbeczanym i podrapanym, snąć od wzajemnych walk. Niewesoło kroczyła i staruszka z takiej przechadzki, ocierała łzy ukradkiem, a twarz jej nosiła na sobie wyraz znużenia i przygnębienia, jak gdyby po pracy ciężkiej, nadmiernej na jej siły. Patrząc na to. ludzie żałowali jej, a współczucie wzrosło jeszcze wskutek opowiadań kucharki od kapitanostwa, że pani mama w domu nie zajmuje wyższego stanowiska, nad stanowisko służącej, pokojówki i bony, dozorującej pociechę i nadzieję rodziny. Staruszka, pomimo niechęci do miejsca i miejscowych, powoli zbliżała się z nimi, poznajomiła się z praczkami, szewcem, siodlarzem, służącemi i wciągnęła się w koło drobiazgowych interesów, będących nieciekawą treścią wewnętrznego w kamienicy żywota. Pociągnął ją wrodzony człowiekowi popęd towarzyski, nie zaś sympatya, nie taiła się bowiem wcale z tem, że jej się tutaj nic a nic nie podoba i że do swoich powróci, póki jeszcze ciepło na świecie. Wszelako zawyły chłodne i przenikliwe wichry, przygnały czarne, ponure chmury, deszcz zimny niby milionem pręcików zacinał twarze i oczy przechodniów; potem po dachach rozpostarły się białe prześcieradła szronu; płatki śniegowe sypały się z chmur, niby pierze z rozprutych poduszek, a staruszka ciągle jeszcze ukazywała się ludziom w kamienicy, otulając się wytartą salopką, przygarbiając ku ziemi i często gęsto uwijając się po podwórzu, gdzie szukała kogoś do jednej z ostatnich rozrywek człowieka na ziemi — do gawędki, przy której czas ucieka i tym, co do pracy nie mają ochoty, i tym, którym żywot niewesoło płynie. Wszyscy przywykli do starej niewiasty, ale nikt nie wiedział jej imienia, o nazwisko się nie troszczył — zwano ją poprostu... babusią. Nadeszła wiosna, ciepłe słonko puściło się w zapasy z ostatkiem potęg zimowych, rozganiając chmury, brzemienne śniegiem, topniejącym już w powietrzu, aż wreszcie zapanowało w całej krasie i sile. Babusia poczęła coraz częściej wyprowadzać wnuczęta na przechadzkę, ale twarz jej nie uśmiechała się ku wiośnie, oko nie rozkoszowało się zmartwychpowstaniem zieleni i kwiecia — szła chwiejącym się krokiem, z obliczem posępnem, namarszczonem, a z piersi jej wyrywał się przenikliwy odgłos kaszlu, snąć pamiątka jakiegoś należytego przeziębienia. Właśnie w tej wiosennej porze kamienica zmieniła pewną część lokatorów. Wyprowadzenie się szewca i praczek małe zrobiło wrażenie, gdyż uwaga publiczna zwróciła się na innych przybyszów, którzy zajęli najpokaźniejszy lokal na pierwszem piętrze. Była to rodzina świeżo sprowadzająca się ze wsi, skąd wypędzały ją... interesa, jak to zwykle powiadają. Kapitan bardzo uniżenie kłaniał się nowym lokatorom, wyporządził im mieszkanie, okazywał wiele troskliwości przy wnoszeniu mebli, słowem objawiał niezwykły respekt, gdyż podupadły ziemianin przywoził jeszcze nieszpetne szczątki fortuny i przyzwyczajenie do szczodrego sypania pieniędzmi, pomimo, że z łaski takowego musiał był ustąpić z ojcowizny. Niedługo cała kamienica osłupiała ze zdziwienia : w ogrodzie, zamykanym starannie nawet przez zimę, do którego niebezpiecznem było zakraść się choćby przez parkan w nocy — w tym ogrodzie przechadzali się nowi lokatorowie i nikt do nich z pretensyą nie występował. Dostrzegła to i babusia, podreptała więc do syna, aby zawiadomić go o wkroczeniu obcych na terytoryum, tak pilnie strzeżone, że tam nawet własnych dzieci nie wpuszczał. Kapitan ofuknął staruszkę: — Nie wtrącajcie się. matko, do nieswoich rzeczy. Widać dałem im klucz do ogrodu, bo przecież przez parkan nie przefrunęli. Babusia nie mogła ochłonąć ze zdumienia. Wrogo i podejrzliwie przyglądała się przez okno intruzom, a gdy potem przy ścieżynkach wysypało się pierwsze kwiecie, nie wytrzymała i zabiegała często do ogrodu, zobaczyć, czy tam obcy szkody jakiej nie robią. Jednego dnia ślicznie uśmiechnęło się majowe słoneczko i rzuciło jasną pozłotę na świat Boży. aż się rozradowały mimowoli oczy i serca ludzkie. Blask ten wiosenny przyodział urokiem nawet zaśmiecone podwórko, po którem paradowały gdaczące z zadowolenia kwoki wraz z panem kogutem, co maszerował z hardą miną i piał sobie, ile mu gardła starczyło. Drzewa w ogrodzie, wziąwszy na się szaty ze szmaragdowej zieleni, nakrapiane centkami białego i różowego kwiecia, lekkim szelestem zda się wesołą prowadziły rozmowę, a po grządkach kwiatki pootwierały szeroko: żółte, niebieskie, czerwone oczęta, snąć aby lepiej napatrzeć się niebiosom, przyodzianym w najcudniejszą szafirową suknię, po której, niby zwoje przejrzystej gazy, snuły się białe pasma obłoczków. W taki rozkoszny dzionek przez podwórko przesunęła się dziwna czwórka. Przodem, niby laufer, biegło ośmioletnie dziewczątko, wywijając wielkim kluczem, za niem postępowała powolnym krokiem ośmdziesięcioletnia co najmniej staruszka, wsparta prawicą na ramieniu pięknego dziewczęcia, co już z lat dziecięcych wychodziło. Za drugą rękę trzymał ją sześcioletni chłopczyk, kroczący z powagą i namaszczeniem, wyobrażał sobie bowiem, że to on właściwie babunię prowadzi. Czwórka ta weszła do ogrodu. Po krótkiej przechadzce, staruszka siadła na ławce, obok niej najstarsza panienka, a młodsze dzieciaki z drugiej strony przytuliły się do babuni. Była to grupa jakby z obrazu Greuza; twarz staruszki, pomarszczona, z kosmykiem bi?łych, jak mleko, włosów, wysuwających się z pod czepka, nosiła na sobie wyraz dobroci, łagodności, a zarazem niewysłowionej godności. Dzieci miały jasne włoski, niby promykiem słońca wyzłacane. w oczach niezapominajki, a rysy jak gdyby wycięte według pięknego wzoru — na delikatnej, różowej płci, rysowała się każda żyłka, a rumieńce okrągłych, ale nienazbyt pulchnych buziaków, kwitły nakształt polnych różyczek. Babunia poczęła opowiadać powolnym, drżącym, ale jeszcze czystym głosem, głaszcząc włoski chłopięcia: — Był król i królowa i mieli synka takiego, jak ty, Stasieńku... I sędziwa matrona opowiadała im odwieczną bajkę, którą już w tylu pokoleniach, matki, babki i niańki, niedorostków bawiły. Sama słyszała ją nieraz w dzieciństwie, powtarzała ją potem dzieciom swym i bajka owa, z dziwną dokładnością szczegółów, trzymała się jej pamięci, tej biednej, zużytej pamięci, która już nie potrafiła zatrzymać zdarzeń dnia wczorajszego. Dzieci wsłuchiwały się w opowieść, na twarzy starszej dziewczynki migotał sceptyczny uśmiech niedowierzania, ale za to dwoje młodszych tonęło całą duszą w czarodziejskiej bajce, odczuwając z naiwną świeżością wrażeń złą i dobrą dolę urodziwego królewicza. I przed oczyma ich fantazyi ogródek rozrósł się w cudny gaj, pełen drzew ze złotemi liśćmi, z kwiatami z brylantów; dom kapitana zmienił się w zamek wysoki na, niebotycznej skale, kominy śmigały w górę w postaci wieżyc, z każdego kwiatka wyzierał sylf skrzydlaty, a pomiędzy gałęziami kołysały się śliczne rusałki, strojne w powiewne, bielutkie szaty. Czasem z za muru wyglądały ogromne twarze olbrzymów, ścigających nieszczęśliwego królewicza, ale na ratunek wypełzały z pod krzaków poczwarne, lecz dobrotliwe, a mądre i przebiegłe karły i znowu cała scenerya uroczy przybierała charakter. Naraz, ścieżką poprzeczną przesunęła się postać, okryta ciemną szatąSpojrzała podejrzliwemi oczyma i dzieci zadrżały— zdało się im, że to jakaś zła czarownica, co aż tutaj zakrada się po udręczonego już tylu prześladowaniami królewicza. Przykry odgłos suchego kaszlu doleciał ich ucha. Na ten odgłos staruszka przerwała opowiadanie! — Janinko — rzekła, — idźno, zobacz, kto to tak kaszle. — To matka, gospodarza— odpowiedziało najstarsze dziewczę. —Idź no, poproś ją tutaj. Janinka zerwała się żywo i po chwili wróciła z babusią, która szła z wyraźną niechęcią i zdumieniem. — Przepraszam —rzekła matrona uprzejmym tonem — jak dawno pani tak kaszle? — Od zimy — rzekła babusia. — I nic pani na to nie robi? Babusia patrzyła na pytającą z niemem zdziwieniem. Ta powtórzyła pytanie: — Nie bierze pani żadnego lekarstwa? — Eh — odrzekła babusia — po co lekarstwo? Ma przejść, to przejdzie samo, a nie, to z czasem śmierć od wszystkiego naraz wyleczy. — Nie trzeba tak myśleć: mamy obowiązki dbać o siebie. Pani ma dzieci, wnuki; nie chciałabyś ich przecie swoją chorobą zasmucać. Przyślij pani do nas, ja pani dam lekarstwo, które z pewnością pomoże. Wtem z za parkanu odezwał się głos Tali: — Babusiu, prędko, bo mama woła. Babusia podreptała co żywo, nie podziękowawszy nawet za uprzejmą propozycyę. W kuchni oświadczyła jej kucharka, kręcąca się koło komina, iż przyszedł gość i że trzeba zanieść butelkę wina i talerz z bakaliami na tacy. Babusia przywykła już do takich posług, chwyciła za tacę i weszła do pokoju, gdzie na kanapie rozsiadł się obok kapitanowej jakiś wojskowy z ogromnemi szlifami, którego kapitan z uniżoną grzecznością cygarami częstował. Babusia postawiła tacę na stole, gość ledwie spojrzał na nią, poczytując ją pewno za kogoś ze służby domowej. Po południu staruszka, wiedziona bardziej ciekawością niż pragnieniem lekarstwa, poszła na górę do byłego obywatela ziemskiego. Lokaj wprowadził ją do pokoju i poprosił, aby chwilkę zaczekała, gdyż pani starsza jest w saloniku, gdzie państwo mają gości. Przez drzwi, uchylone przez lokaja, babusia ujrzała w saloniku wesołe grono gości, zajętych żywą rozmową. Na kanapie siedziała matrona; wszyscy obchodzili się z nią ze czcią i poważaniem, poczytując ją widocznie za najważniejszą w rodzinie osobę. Lokaj szepnął jej do ucha, matrona powstała z kanapy; wtem podbiegła pani domu i jakiś pan z pomiędzy gości i poprowadzili ją do drugiego pokoju. Uprzejmie powitała przybyłą, podała wnuczce kluczyki i kazała z apteczki swej przynieść flaszeczkę z lekarstwem. Babusia wytrzeszczała oczy zdumiona, wydało jej się czemś dziwnem, nadprzyrodzonem, że wszyscy spieszyli na usługi sędziwej damy, prawie usiłowali zgadywać jej myśli. Wychodząc z lekarstwem, zaczepiła znajomą już sobie pokojówkę i wypytywała ją o starszą panią, co robi po dniach całych, jak się z nią obchodzą. Dziwno jej było słyszeć o tem, jak cały dom czcią i pieczołowitością, zgrzybiałą matronę otacza. Lekarstwo skutkowało niepospolicie, kaszel zmniejszał się stopniowo, a z czasem ustał zupełnie. Zdawało się jednak, że w lekarstwie owem tkwiła jakaś moralna trucizna, gdyż babusia zamyślała się ciągle, stawała się coraz smutniejszą, a często mruczała coś sama do siebie. Nie chodziła już do ogrodu szpiegować, czy lokatorowie z pierwszego piętra szkód nie robią, ale czasami patrzyła na babunię z wnukami tęsknemi oczyma, które łzami zachodziły. Jednego dnia kapitanowie znowu mieli gości u siebie. Bawiono się wesoło, śmiech rozlegał się po całem mieszkaniu. Wtem otwarły się drzwi po cichu i do saloniku weszła babusia w swej czarnej sukni i czepcu, wzięła krzesełko, siadła bliżej okrągłego stolika i wtrąciła się do rozmowy. Kapitanowa poczerwieniała i osłupiałym wzrokiem spojrzała na kapitana, ten zaś skrzywił się, oko przymrużył i z ukosa na matkę spoglądał. Niebawem goście odeszli. — Moja babusiu — rzekła kapitanowa wyniosłym tonem — co to ma znaczyć? — Po co matka przyszła do gości? — rzekł ostro kapitan. Staruszce serce bić mocniej zaczęło. — Po co? przecież matki przed obcymi się nie wstydzicie ? — Ależ matka powinna wiedzieć — rzekła synowa — że do gości przychodzić jej nie należy. — Dlaczego? Nie są to przecież tacy goście, żebym z nimi mówić nie potrafiła. Wstydu wam nie zrobię. I zwracając się do syna, rzekła z łagodnym wyrzutem: — Mój drogi, pomagam, posługuję wam, ile mi sił staje, dozoruję waszych dzieci, nie narzekam Babusia. na nic, ale przynajmniej przy obcych nie dawajcie poznać, że jestem u was nie matką, ale służącą. — Skąd wam takie myśli przyszły do głowy? — zapytał osłupiały z podziwienia kapitan. — Skąd? Czy to nie widzę, jak tutaj starych ludzi poważają, jak im pozwalają odpocząć, jak ich pielęgnują, na pierwszem miejscu sadzają? Napracowałam się ja dosyć na świecie, urodziłam cię, wykarmiłam, wypiastowałam... Kapitanowa skoczyła rozwścieczona i popchnęła staruszkę tak, iż ta znalazła się za drzwiami. Biedna kobieta przez chwilę stała niby posąg, potem siadła na progu, zakryła twarz rękoma i zalewała się gorzkich łez potokami. Babunia z pierwszego piętra niezadługo przestała chodzić do ogrodu. Przed domem postawiono wieko, czarnym aksamitem obite, a potem wyniesiono martwe zwłoki do kościoła parafialnego, a nazajutrz na cmentarz. Pogrzeb był okazały, wszystko duchowieństwo miejscowe prowadziło nieboszczkę, a pochodnie i świece rozlewały czerwonawą łunę na orszak pogrzebowy. Za trumną postępowała rodzina w grubej żałobie, żal szczery malował się na jej obliczach — syn pochylił głowę pod brzemieniem smutku, synowa i wnuczęta płakały serdecznie, a obecni ze współczuciem na tę boleść poglądali. Za pogrzebem szła i babusia, szedł i kapitan z kapitanowa. Zacna para przypatrywała się żałobie rodziny z kwaśnem szyderstwem, a kapitan szepnął żonie: — Czego oni tak lamentują? Babie niewiele do stu lat brakowało, nie mieli z niej żadnego pożytku, chyba ciężar próżny... Słowa te doleciały uszu babusi — serce jej się ścisnęło, aż musiała stanąć na chwilę i ledwie dowlokła się za pogrzebem. Dziwnie posmutniała staruszka od tego czasu; zdawało się, że śmierć jej rówieśniczki przygnębiała ją nieznośnem brzemieniem. Często zwracała oczy na pierwsze piętro kamienicy i kiwała smutnie głową, mrucząc pod nosem: — Tak. tak, w naszym wieku to już człowiek tylko za pasportem na świecie. Nie rozweseliło ją nawet cudownie pogodne lato; co dziwniejsza, że w największe upały lipcowe kaszel jej powrócił, ale już w gorszej daleko postaci : wydzierał się z głębi piersi, w której snąć wroga nurtowała choroba. Na nieszczęście we flaszeczce nie było już ani kropelki zbawczego lekarstwa. Babusia zwróciła się z prośbą o nową flaszeczkę, lecz w aptece nieboszczki drugiej takiej nie znaleziono. Co gorsza, młodsze pokolenie, czy nie wierzyło tradycyjnym lekom, czy też ufało więcej specyfikom aptecznym, dość, że nie wiedziało, jak się ów cudowny eliksir przyrządza — tajemnica tegoż poszła do grobu wraz ze zgasłą matroną. Ból w piersiach musiał już bardzo dokuczyć babusi, gdyż jednego dnia zwróciła się do syna: — Mój drogi, ciężko mi ciebie na wydatek narażać, ale już źle ze mną, zawołaj mi doktora, może on co na mój kaszel poradzi. Grzech przecie nie dbać o swoje zdrowie, póki nam Pan Bóg żyć na świecie przykazał. Kapitan wzruszył ramionami i posłał służącę z trzygroszniakiem po ślaz do apteki. Ślaz nie przyniósł pożądanego skutku, nie robił ulgi cierpiącym piersiom, lecz za to oddziaływał szkodliwie na słaby już i tak żołądek staruszki; więdła ona, schła, chyliła się coraz bardziej ku ziemi. Kapitan zapytał ją — czyby nie chciała powrócić do swej rodzinnej ziemi, do której tak niedawno była tęskniła. Babusia spojrzała nań z bolesnym wyrzutem. — Chcesz mię się pozbyć — rzekła — już ja tylko ciężarem na świecie. Ale nie potrwa to długo. Pozostaw mię, wolę już tobie wysługiwać się ostatkiem sił, boś mój syn, aniżeli poniewierać się u dalszych krewniaków. — Jak matka chce — mruknął syn niechętnie i wyszedł z domu. Kapitan wybrał się w sąsiedztwo na licytacyę. Biedny, a może trochę i niedbały stolarz zadłużył się za komorne i komornik sprzedawał zajęte jego mienie na rzecz nielitościwego kamienicznika. Kapitan lubił licytacyę, bo na nich zawsze mu się udawało nabyć coś za bezcen; obecnie wiedział że stolarz ma wiele robót zapasowych, rzeczy nie bez wartości. Wszelako gromada brodatych spekulantów postanowiła nikogo nie dopuszczać do kupna, kapitan miotał się, gniewał, ale podbić się w cenie na słuszną miarę nie pozwolił. Stoły, stołki, szafki, na jakie miał ochotę, przeszły w ręce skonfederowanej ligi semickiej, aż wreszcie wystawiono na sprzedaż przedmiot, wobec którego wszyscy zadrżeli mimowolnie i konkurencya ustała. Było to czarno pomalowane wieko trumny, służące za szyld nieszczęśliwemu stolarzowi. Nikt tego smutnego przedmiotu kupić nie chciał i licytacya poszła in minus. Kapitan wyczekał największego obniżenia ceny i kupił wieko za kilka złotych. Wszyscy spoglądali nań ze zdumieniem, może nawet posądzali go o nienormalność umysłową. Gdy tłum się rozchodził, kapitan skinął na obecnego przy tem kolegę zlicytowanego i kazał mu zabrać zagadkowe kupno. Nazajutrz późno wieczorem chłopcy stolarscy przynieśli jakiś przedmiot starannie okryty; sam kapitan otworzył im drwalnię, gdzie przedmiot ów złożyli. Ani ciemności nocne, ani dyskrecya chłopców nie przeszkodziły temu, że wieść o dziwnym gospodarza sprawunku rozeszła się po kamienicy. Babusia pokaszlując kręciła się według zwyczaju swego po kuchni i czemś srodze rozgniewała kucharkę. Popędliwa i złośliwa niewiasta podała jej kluczyk i rzekła szyderczo: — Niech no pani idzie do drwalni, zobaczy pani tam coś ciekawego. Staruszka podreptała do drwalni i po chwili wróciła z twarzą skamieniałą od boleści. Nie mówiła ni słowa, tylko na przechodzącego syna spojrzała z wyrazem niewysłowionego wyrzutu. W kilka dni potem do babuni, siedzącej na progu, przybiegły dzieci z pierwszego piętra z uniesieniem niesłychanej radości. — Patrz pani, patrz — wołała Janinka — Pan Bóg spełnił nasze pragnienia. W papierach po babuni znalazła się recepta i ojciec kazał zrobić lekarstwo dla pani. Daj je, Stasiu, daj zaraz. Chłopczyk wyciągnął drobną rączynę, w której była spora flaszeczka. Ale babusia smutnie pokręciła głową i łzy perliste spłynęły po zwiędłych jagodach. — Dzięki wam, dzięki, gołąbki moje — wyjękła szlochając — mnie lekarstwa nie trzeba. Już mi nie żyć na tym świecie, dla mnie już stoi trumna gotowa. I przygarnęła do piersi chłopczyka, całowała jego włoski, policzki, drobne rączyny. — Dzieci moje, gołąbki wy moje — rzekła znowu — czyście wy bardzo waszą babusię kochały? Oczy całej trójki zaszły łezkami, była to niema a wymowna na pytanie odpowiedź. — Tak, tak, wyście ją wszyscy kochali, czcili, pielęgnowali. Teraz ona jest aniołem u Boga i przez całe życie będzie wąs białemi osłaniała skrzydłami. Przez chwilę staruszka płakała boleśnie, a potem mówiła urywanemi słowy: — Biedna moja dola! biedna ja bardzo! Całe życie byłam tylko sługą, tylko niewolnicą. Nie pieścił ojciec surowy, nie głaskali hardzi bracia, bił nieraz srogi mąż, a dziś od syna, od wnuków... Nie dokończyła, bo płacz przerwał pasmo słów. bolesnych. Płakała długo; dzieci patrzyły na nią z podziwieniem i zarazem ze współczuciem, a po różowych policzkach spływały łzy rzęsiste. Babusia uspokoiła się nieco — ze zdumieniem spostrzegła, że dzieci od niej jeszcze nie odeszły. W oczach jej przebijała wdzięczność bez granic. — A mówiono mi — rzekła — że tu znajdę ludzi złych, przewrotnych, chrzczonych a niedochrzczonych. A u was w rodzinie miłują się, niewiast nie biją, a starym dają odpocząć i nacieszyć się tą resztą życia, którą im Pan Bóg pozostawił. Lepiej byłoby mi, stokroć lepiej, gdybym nie poznała, że tak może być na świecie. Pokazało się, że kapitan na licytacyi dobry zrobił interes. Jeszcze nie nadciągnęły jesienne chłody, a już biedna babusia przestała patrzeć na świat doczesny. Złożono ją do zapasowej trumny i przykryto zlicytowanem wiekiem.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Babusia-ebookRO/p0403762i040" target="_blank" title="Babusia [Bronisław Teodor Grabowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Babusia [Bronisław Teodor Grabowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Wyprawa na Broad Peak – Monika Witkowska XXI | Polska Mówi - portal NiePolityczny\nWyprawa na Broad Peak – Monika Witkowska XXI\nMimo iż Monika Witkowska nie zdobędzie szczytu Broad Peak w Karakorum, to, jak podkreśla nasza podróżniczka, nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło – czas jaki został jej do wylotu wykorzysta na zwiedzanie Pakistanu. Portal PolskaMowi.pl jest patronem medialnym wyprawy.\n– Wczoraj kibicowaliśmy Jędrkowi Bargieli w próbnym zjeździe po bardzo stromej ścianie. Wszyscy czekają na dobrą pogodę. Jutro zaczynam powrót, ale już od kilku dni mam wakacje. Jakie to fajne uczucie – nie obchodzą mnie już prognozy pogody, nie wertuję wykresów opadów, siły wiatry, nie muszę podejmować żadnych decyzji kiedy planować wyjście w góry. Wreszcie mam spokojną głowę i radochę że niczego nie muszę, że mogę robić to co chcę\n– relacjonuje reporterce PolskaMowi.pl Monika Witkowska.\nTymczasem na stronie naszej podróżniczki pojawiła się kolejna cześć bloga z wyprawy, który tam pisze.\n18 lipca, z K2 Base Camp (5000 m) do BP Base Camp, 43 dzień wyprawy. Deszcz, karty i czyli chili\nCo za obrzydliwa pogoda! Praktycznie cały dzień pada. Deszcz! Chyba wolałabym śnieg, co na 5 tys. metrów wydaje się być bardziej oczywiste.\nPrzez ten deszcz zamiast wyjść rano do broadpeakowego base campu, wyszłam dopiero po południu. Po prostu czekałam aż przestanie padać, ale się nie doczekałam. Inna sprawa że i tak głupio byłoby wyjść, bo po śniadaniu wpadli w niezapowiedziane odwiedziny Baldia i Mauricio – urocza meksykańska para, próbująca zdobywać K2 już po raz drugi (rok temu nikt nie wszedł). Na Broad Peaku już byli, choć Mauricio zdobył tę górę dopiero za piątym podejściem. Widzę że z Broad Peakiem mało komu udaje się zdobyć szczyt od razu na pierwszej wyprawie. Oscar próbował już sześć razy, Tunc – trzy, a dzisiaj poznałam Chinkę, dla której jest to czwarta wyprawa na tę górę. Chinka (Luo Jing z Pekingu, nie mylić z Chinką z bazy pod K2) jest w bazie nowa. Zaskoczyło mnie, że teraz kiedy wszyscy już się zwijają, pojawił się zupełnie nowy obóz. Pogadałyśmy trochę, bo dziewczę i miłe, i dobrze mówi po angielsku, no i teraz już wiem, dlaczego przyszła tak późno. Otóż zamierza zostać kobiecą rekordzistką w zdobywaniu Korony Himalajów i Karakorum. Właśnie weszła na Nanga Parbat (szacun!), no i prosto z Nangi przeniosła się tutaj. Ma na koncie już 12 ośmiotysięczników, tak więc twarda z niej sztuka. Owszem, ma iluś tam Szerpów do pomocy, ale nie zmienia to faktu, że twarda z niej sztuka.\nW bazie pod Broad Peakiem przywitano mnie tak mile, że utwierdziłam się w przekonaniu, że stworzyliśmy naprawdę zgraną paczkę. Nawet nie zdążyłam iść do namiotu zostawić plecaka – od razu wylądowałam w mesie Lela Peak na herbacie, która nie wiadomo kiedy przerodziła się w kolację (kucharz specjalnie dla mnie przygotował mój ulubiony deser). W międzyczasie wysłuchałam bazowe newsy, pogadaliśmy o wszystkim i o niczym, a potem graliśmy w karty, w grę której wcześniej nie znałam, polegającą na… oszukiwaniu (po angielsku nazywa się ją chyba Bluff). Najlepszy w oszukiwaniu był Armin-Irańczyk, ale ogólnie poziom był wyrównany, więc ogólnie było wesoło.\nSzkoda tylko że nie udało mi się spotkać z Waldim, który akurat wybrał się do bazy pod K2 (nie wiem jak to się stało, że nie wpadliśmy na siebie po drodze), ani z Chilijczykami, którzy jeszcze nie wrócili ze „swojej” góry. Ponoć mieli trochę trudnych momentów, bo gdzieś tam na lodowcu się zgubili, tak więc Sana, ich oficer łącznikowy, zastanawiał się nawet czy nie organizować jakiejś akcji ratunkowej. No ale Jimmy i Andres to doświadczone chłopaki, poradzili sobie, a szczyt który był ich celem – zdobyli. Ponieważ była to góra do tej pory nie zdobyta, a nazwy jeszcze nie ma, nazwali ją Mirchi, co w języku urdu oznacza chili – papryczkę, choć w ramach gry słów, można to odnieść także do ojczyzny chłopaków (Chile – co w wielu językach wymawia się jako: chili).\nKorzystając z obecności Akbara, szefa agencji Lela Peak (znak charakterystyczny Ażgara – kiedy inni chodzą w puchówkach, on niezmiennie ma na sobie krótkie spodenki), podpytałam go o poruszany już na tym blogu temat tradycji górskich. Okazuje się, że wśród mieszkańców górskich wiosek, wciąż żywa jest wiara w różne duchy które w górach mieszkają, budząc wśród tradycyjnie żyjących lokalsów strach i respekt (ale w yeti się tu nie wierzy). Ażgar słyszał, że niektórzy uważają że niedobrze jest w górach np. palić śmiecie czy zabijać zwierzęta (tak uważają przyjeżdżający do pracy na wyprawach nepalscy Szerpowie), ale on sam twierdzi, że trudno nie zabijać zwierząt jak się chce jeść mięso (to usprawiedliwienie dla zabijania kóz czy jakowołów), natomiast ważne jest by mieć szacunek dla gór i natury.\nPolityka a zdrowie – dr Leszek Borkowski


Znaleziono 8 ogłoszeń, średnia cena 2 336 875 zł (1124 zł/m²)\nOGŁOSZENIE Na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie sposobu i trybu przeprowadzania przetargów oraz rokowań na zbycie nieruchomości (Dz. U. z 2014 r. poz. 1490). Starosta Kamieński ogłasza na dzień 25 listopada 2020 roku trzeci przetarg ustny nieograniczony na sprzedaż nieruchomości\nOGŁOSZENIE Na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie sposobu i trybu przeprowadzania przetargów oraz rokowań na zbycie nieruchomości (Dz. U. z 2014 r. poz. 1490). Starosta Kamieński ogłasza na dzień 11 grudnia 2020 roku trzeci przetarg ustny nieograniczony na sprzedaż nieruchomości\nOKAZJA DLA INVESTORA !!!!! Wapnica -miejscowość oddalona 5km od Międzyzdrojów położona na Wyspie Wolin między Zalewem Szczecińskim a Morzem Bałtyckim. Działka przy kanale ,który Gmina Międzyzdroje zagospodarowuje na nowoczesną marinę z miejscami dla sześćdziesięciu jachtów. Działka komercyjna o powierzchni 5960m2 prąd na działce , woda w drodze. W uchwalonym w czerwcu 2010 roku studium teren przeznaczony pod zabudowę pensjonatowo - apartamentową\nOKAZJA DLA INVESTORA!!!!!!!!! Wapnica -miejscowość oddalona 5km od Międzyzdrojów położona na Wyspie Wolin między Zalewem Szczecińskim a Morzem Bałtyckim. Działka przy kanale ,który Gmina Międzyzdroje zagospodarowuje na nowoczesną marinę z miejscami dla sześćdziesięciu jachtów. Działka komercyjna o powierzchni 6073m2 znakomita pod zabudowę związaną z infrastrukturą nowo powstającej mariny.Prąd na działce , woda w drodze.Wydane warunki zabudowy na\nGrunt na sprzedaż w miejscowości Międzyzdroje. Idealne miejsce na dom wczasowo-rehabilitacyjny, hote - projekt, posiadamy również nowy nowoczesny projekt na zabudowę mieszkaniowo-usługową. Dane Charakterystyczne Zagospodarowania: Grunt na sprzedaż o pow. ok. 2400m2 Powierzchnia zabudowy: 1270m2 Powierzchnia zieleni: 510,39m2 Ilość miejsc garażowych: 70 Powierzchnia użytkowa: 7600m2 w tym: / gotowa koncepcja z projektem na -pow. części\nWłasność. Działka budowlana położona w miejscowości Wapnica przy ulicy Okrągłej w pobliżu Jeziora Turkusowego. Nieruchomość o powierzchni 1000 m kw i wymiarach 19m od drogi x 52m. Na granicy działki znajduje się wodociąg, przed działką kanalizacja i prąd w gminnej grodze dojazdowej. Działka nie jest objęta MPZP, w 2013 r były wydawane warunki zabudowy i w związku z nimi dokonano wydzielenia nieruchomości. W studium działka położona jest na


Google: Chińczycy blokują nasze mobilne usługi - Computerworld - Wiadomości IT, biznes IT, praca w IT, konferencje\tFacebook\nGoogle: Chińczycy blokują nasze mobilne usługi\n30.03.2010, godz. 15:05\tLAN\nPrzedstawiciele amerykańskiego koncernu mówią, że chińskie władze już zaczęły się mścić za jego ostatnie działania (czyli m.in. zaoferowanie Chińczykom nieocenzurowanej wyszukiwarki). Zemsta polega m.in. na blokowaniu działania mobilnych usług Google'a.\nGoogle stworzył niedawno specjalny serwis internetowy - Mainland China service availability - na którym prezentowane są uaktualniane na bieżąco informacje na temat dostępności poszczególnych usług firmy w Państwie Środka. Wynika z niej, że obecnie Chińczycy nie mogą korzystać z większości serwisów Google'a - zablokowany (całkowicie lub częściowo) jest dostęp do YouTube, Google Sites, Dokumentów Google,\nGrup oraz Google Mobile. O ile jednak większość z wymienionych powyżej usług została zablokowana już przed tygodniem, zaraz po tym, jak Google oficjalnie ogłosił zamknięcie serwisu Google.cn, to Mobile jest ofiarą dość świeżą - kłopoty z dostępem do serwisu zaczęły się dopiero przed dwoma dniami.\nNa razie nie wiadomo, co właściwie jest przyczyną problemów z dostępnością serwisu Google Mobile w Chinach, nie podano też, czy blokada dotyczy wszystkich mieszkańców tego kraju, czy tylko niektórych grup, w tym np. mieszkańców określonych regionów. Nasi koledzy z lokalnego oddziału IDG testowali dziś w nocy dostępność poszczególnych usług amerykańskiej firmy - okazało się, że użytkownicy korzystając z usług operatora China Mobile nie są w stanie uzyskać dostępu do większości mobilnych usług Google - nie dało się otworzyć m.in. serwisów Google Maps, wyszukiwarki oraz Google News. Potwierdzają to przedstawiciele Google - Faktycznie, prawdą jest, że dostęp do naszych mobilnych usług z terytorium Chin jest częściowo zablokowany. Informację na ten temat opublikowaliśmy m.in. na naszej stronie China Status - oświadczył rzecznik firmy. Dodajmy, iż uwzględnienie blokady tych serwisów jest pierwszą modyfikacją wprowadzoną na witrynie Mainland China service availability od czasu jej uruchomienia przed tygodniem.\nProblem z dostępnością niektórych usług nie jest jednak jedynym skutkiem decyzji Google'a o zamknięciu chińskiej wyszukiwarki (i przekierowanie ruchu na nieocenzurowany serwis Google.com.hk) - dość nerwowo na działania koncernu zareagowały również niektóre lokalne firmy. Serwis Tom Online ogłosił już, że rezygnuje ze współpracy z Google w zakresie wyszukiwania informacji, zaś operator komórkowy China Unicom zapowiedział, że na sprzedawanych przez niego telefonach nie będzie dostępna usługa Google Search.\nPrzypomnijmy: konflikt na linii Google - Chiny rozpoczął się w połowie stycznia, kiedy to koncern ogłosił, że zaatakowali go chińscy hakerzy. Przedstawiciele Google zapowiedzieli wtedy, że w odpowiedzi zamierzają zrezygnować z cenzurowania wyszukiwarki - dla władz w Pekinie taki wariant był nie do przyjęcia, dlatego też ostatecznie Google zdecydował się na zamknięcie chińskiej wersji swojego serwisu i przekierowanie ruchu z niego na nieocenzurowany serwis Hong Kongu.


„Księga Portali” od Laury Gallego – recenzja – Book Geek\n„Księga Portali” od Laury Gallego – recenzja\nInfoPublicystykarecenzja0 komentarzy 0\n„Księga Portali” to kolejna książka, którą możemy zaliczyć do literatury fantastycznej. Magia i intryga przeplatają się tu nieustannie. Ale czy to nie jest kolejny ”odgrzewany kotlet”? Po książkę sięgałam z pewnymi obawami, bowiem nie miałam pojęcia, co znajdę w środku. Warto zauważyć, że wydanie wyróżnia solidna, twarda oprawa, dodatkowo utrzymana w dość mrocznych barwach. W środku tekst jest przejrzysty i przyjemnie się czyta.\nAutorka stworzyła wielobarwny świat, w którym działa wiele skomplikowanych mechanizmów międzyludzkich. Świat, w jakim żyją bohaterowie, jest niezwykle istotny dla całej fabuły, ponieważ bohaterowie wiele podróżują i również na tym opiera się wiele wydarzeń. Również bohaterowie przedstawiają szeroki wachlarz osobowości. Każda z postaci posiada indywidualne cechy osobowości – wady i zalety oraz, tak jak w realnym świecie, plany na przyszłość i skomplikowaną przeszłość, od której nie zawsze łatwo uciec.\nStyl, jaki prezentuje autorka w swoim utworze, jest bardzo lekki, książkę czyta się sprawnie i szybko. Język jest prosty i skierowany dla szerokiego grona odbiorców. Po książkę może sięgnąć zarówno starszy, jak i młodszy czytelnik. Fabuła „Księgi Portali” obfituje w niezliczone intrygi, które przeplatają się ze sobą. Akcja ciągle nabiera tempa, choć bywają momenty, gdy nieznacznie zwalnia, ale to tylko po to, by za chwilę znów przyspieszyć. Zakończenie zapiera dech w piersi i nie pozwala oderwać się od książki.\nNiestety autorka nie wystrzegła się małych potknięć. Sam początek jest nieco nudny. Miałam spory problem, by odpowiednio poczuć klimat utworu. I przez kilkadziesiąt stron książka nie zachęcała mnie do dalszej lektury, na szczęście później jest zdecydowanie lepiej. Niestety podział na rozdziały nie jest najlepiej skonstruowany a rozdziały są długie.\n„Księga Portali” to bardzo dobra książka dla młodszego czytelnika, który lubi takie klimaty. Nieco bardziej wymagający czytelnik spędzi po prostu miło czas, aczkolwiek utwór nie niesie jakichś cennych wartości. Ot, po prostu ciekawa historia. Oceniam książkę na mocne 3,5/6 i mam nadzieję, że autorka stworzy jeszcze niejedną ciekawą historię.\n***** Isztar by isztarbooks.blogspotcom


Bluzy z kapturem męskie - Bluzy - Kolekcja zima 2019 - Moda w Men's Health\nMarketplace / Odzież, obuwie, akcesoria męskie / Odzież męska / Bluzy / bluzy z kapturem męskie - Kolekcja zima 2019\nBluzy – noś je modnie!\nMożesz je nosić na wiele sposobów – do spodni dresowych na trening, do jeansów na co dzień, a nawet do marynarki w bardziej eleganckiej wersji! Każda popularna marka – na przykład Mars from venus, Failfake, Under Armour, adidas Originals, Jack & Jones – pokazuje, że nowa Kolekcja zima 2019 może być zaskakująca i wprowadzić powiew świeżości i oryginalności do stylizacji! Kolekcja zima 2019 to ceny już od 29.99 zł na Bluzy!\nBluzy – łap okazję!\nbluzy z kapturem męskie już od 29.99 zł – Kolekcja zima 2019 to feeria wzorów i kolorów od najlepszych marek: Mars from venus, Failfake, Under Armour, adidas Originals, Jack & Jones. Już 1270 modeli na wyprzedaży – zobacz je, póki znikną w szafach innych! Wśród nich są wzory gładkie i uniwersalne, jak również nie pozwalające przejść obok nich obojętnie. Które pasują do Twojego stylu?\nbluzy z kapturem męskie - zobacz wybrane produkty\nMateriał: 100% bawełnaKrój: regular fitTyp: z kapturemWzór: gładki z nadrukiemRękaw: długiPranie: 40°CKolor: czarnySzczegół: sub-brand Calvin Klein Jeans\nMateriał: 100% bawełnaKrój: regular fitTyp: bez kapturaWzór: gładki z haftemRękaw: długiPranie: 30°CKolor: czarnySzczegół: wyprodukowano we współpracy s Better Cotton\nFranklin & Marshall Polo Bluza Czarny\nMateriał: 100% bawełnaKrój: regular fitTyp: cienkiWzór: gładki z haftemRękaw: długiZapięcie: na guzikiPranie: 30°CKolor: czarny\nMateriał: 80% bawełna, 20% poliesterKrój: loose fitTyp: z kapturemWzór: gładki z nadrukiemRękaw: długiPranie: 30°CKolor: czarnyDetal: materiał szybkoschnący\nMateriał: 100% poliesterKrój: loose fitTyp: z kapturemWzór: gładki z nadrukiemRękaw: długiPranie: 30°CKolor: czarnySzczegół: technologia Armour Fleece® – lekki i ciepły materiał\nMateriał: 80% bawełna, 20% poliesterKrój: loose fitTyp: z kapturemWzór: gładki z nadrukiemRękaw: długiPranie: 30°CKolor: czarnyDetal: kolekcja The Tribe\nMateriał: 100% bawełnaKrój: regular fitTyp: bez kapturaWzór: gładki z haftemRękaw: długiPranie: 30°CKolor: czarny\nMateriał: 80% bawełna, 20% poliesterKrój: regular fitTyp: z kapturemWzór: gładki z nadrukiemRękaw: długiPranie: 30°CKolor: czarnySzczegóły: po bokach rozcięcia\nMateriał: 100% bawełnaKrój: regular fitTyp: z kapturemWzór: gładki z zamszowym nadrukiemRękaw: długiPranie: 30°CKolor: czarnyDetal: sub-brand Calvin Klein Jeans, wyprodukowano we współpracy z Better Cotton\nMateriał: 83 % bawłna, 11 % odzyskana bawełna, 6 % poliamidKrój: slim fitTyp: bez kapturaWzór: gładki z nadrukiemRękaw: długiPranie: 30°CKolor: czarny\nMateriał: 100% bawełnaKrój: regular fitTyp: z kapturemWzór: gładki z zamszowym nadrukiemRękaw: długiPranie: 30°CKolor: czarny\nMateriał: 80% bawełna, 20% poliesterKrój: regular fitTyp: z kapturemWzór: gładki z nadrukiemRękaw: długiPranie: 30°CKolor: czarny\nMateriał: 100% bawełnaKrój: slim fitTyp: z kapturemWzór: gładki z nadrukiemRękaw: długiPranie: 30°CKolor: czarnySzczegół: sub-brand Calvin Klein Jeans\nZnajdź podobne bluzy z kapturem męskie\nWięcej podobnych produktów Przejdź do kategorii: Bluzy


ZSRS - PCh24.pl - Prawa Strona Internetu. Informacje z życia Kościoła i prawicowa publicystyka\n#ZSRS #WARSZAWA #AGRESJA #17 WRZEŚNIA #1939 #WOJNA #TRZECI ROZBIÓR POLSKI #ANDRZEJ DUDA #PREZYDENT #MSZA ŚW. #BISKUP GUZDEK #ZWIĄZEK SOWIECKI\nWarszawa: Msza Święta w 77. rocznicę agresji sowieckiej na Polskę\nMszą Świętą i złożeniem wieńców pod pomnikiem Poległym i Pomordowanym na Wschodzie uczczono dziś pamięć o ofiarach dokonanej przed 77 laty agresji sowieckiej na Polskę. Eucharystii przewodniczył biskup polowy Józef Guzdek. W homilii podkreślał wielką rolę Kościoła oraz środowisk sybirackich i katyńskich, przechowujących przez lata komunistycznego zniewolenia prawdę o ofiarach Golgoty Wschodu.


Gnocchi z pulpetami w pomidorach | Serving Dumplings\nMakaron | Ryż | Kasza, Mięso / 19.10.2016\nNie ma nic bardziej pocieszającego aby rozjaśnić deszczową pogodę, niż miska pełna mięciutkich, domowo robionych gnocchi z pulpetami duszonymi w pomidorowym sosie. Do sosu dodałam dynię, a całość podałam z mozzarellą di bufala. Jest to taka potrawa, która sprawia radość w robieniu, jak i w jej jedzeniu.\n600 g mączystych, sypkich ziemniaków\n300 g dyni, pokrojonej w kostkę\nUgotować ziemniaki w mundurkach, 20 minut w osolonej wodzie. Jeszcze ciepłe obrać i zrobić pure. Do ziemniaków dodać mąkę. Zrobić dołek w środku i dodać jajko, sól i pieprz. Ugnieść, aż ciasto będzie miękkie i elastyczne. Stolnicę obficie obsypać mąką. Zrobić 4 wałki o średnicy 2 cm. Pokroić na 2 cm kawałki.\nWszystkie składniki na pulpety połączyć i uformować kuleczki.\nNa patelni rozgrzać oliwę i zeszklić cebulę z czosnkiem. Dodać pulpety i dusić przez 5 minut. Dodać dynię i dusić przez kolejne 10 minut. Zalać sosem pomidorowym, doprawić solą, pieprzem, papryką i tymiankiem. Przykryć patelnię i dusić na małym ogniu przez 15 minut. Dodać pomidorki i dusić jeszcze przez 5 minut.\nZagotować osoloną wodę, wrzucić gnocchi i gotować przez 2 minuty. Połączyć z pulpetami, przełożyć na talerze i od razu posypać mozzarellą. Smacznego!\nPoprzedni: Odwrócone ciasto z jabłakmi\nNastępny: Szarlotka z bitą śmietaną i bezą\nMięso / 25.11.2014\nMięso / 17.04.2015\nIndyjski kurczak maślany


Sprawdź Prawo Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Komentarz ebook pdf, chomikuj, epub, mobi. Legalna kultura\nAutor: Jakub Cebula\nCebula download ebook Ewangelicko-Augsburskiego. free Jakub komentarz Kościoła Prawo\nPrawo Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Komentarz - to ebook opublikowany przez C. H. Beck.\nNumer ISBN tej publikacji to 9788381281584.\nPremiera "Prawo Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Komentarz" miała miejsce dnia .\nAutorem jest Jakub Cebula. Oryginalnym językiem tej publikacji jest język polski.\nZostał on zakwalifikowany w kategorii: Prawo i podatki. Napopularniejsze rozszerzenia plików dla Prawo Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Komentarz to MOBI, EPUB oraz PDF.\nAby przeczytać cały ebook Prawo Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Komentarz musisz poświęcić ~30 -32 godzin. Na ebook składa się około 1215 stron co w uśrednionym przeliczeniu daje około 303000 słów.\nPrawo Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Komentarz - powiązane ebooki do pobrania:\nPropertarianistyczne teorie prawa autorskiego to pierwsza w Polsce publikacja w całości poświęcona problemowi legitymizacji prawa autorskiego. Prowadząc rozważania na płaszczyźnie filozofii prawa i doktryn polityczno-prawnych, autor stara się odpowiedzieć na dwa pytania. Po pierwsze, czy copyright może być pojmowane jako...


Wody zaskórne, zwane też wodami wierzchówki, prawidłowa nazwa: wody przypowierzchniowe – wody podziemne, znajdujące się bardzo płytko pod powierzchnią gruntu. Wody te cechują się zmiennością temperatury i z reguły są zanieczyszczone. Z tego względu nie nadają się do celów spożywczych. Wody zaskórne powstają pod wpływem zmian temperatury i opadów atmosferycznych. Wody te są niezbędne do życia roślin.Zbiornik magmowy – nagromadzenie dużej ilości magmy w obrębie skorupy ziemskiej. Często, ale nie zawsze, może pokrywać się z miejscem wytopienia tej magmy, czyli z ogniskiem magmowym.\nWidok na Norris Geyser Basin od południa\nStany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang. United States, US, United States of America, USA) – federacyjne państwo w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu i Oceanem Atlantyckim od wschodu.Lawa – ciekły produkt działalności wulkanicznej, składający się głównie ze stopionych tlenków krzemu, żelaza, sodu, potasu, wapnia i innych metali. Ma podobny skład jak magma, z której stopienia powstaje, ale jest zubożona o składniki lotne.\nWidok na Crackling Lake\n1 Najważniejsze zjawiska termalne wchodzące w skład Norris Geyser Basin\n1.1 Roaring Mountain\n1.2 Pool Cinder\n1.3 Valentine Geyser\n1.4 Geyser Ledge\n1.5 Porcelain Terrace Springs\n1.6 Africa Geyser\n1.7 Whirligig Geyser\n1.8 Steamboat Geyser\n1.9 Cistern Spring\n1.10 Echinus Geyser\n1.11 Vixen Geyser\n1.12 Porkchop Geyser\n2 Pozostałe zjawiska termalne Norris geyser Basin\n2.1 Porcelain Basin\n2.2 Back Basin\nZbiornik wodny – zagłębienie terenu wypełnione wodą stojącą (w przeciwieństwie do cieków – wód płynących).Roaring Mountain - wzgórze ze źródłami termalnymi w Parku Narodowym Yellowstone o wysokości 2485 m n.p.m. Góra należy do kompleksu Norris Geyser Basin.\nSteamboat Geyser (Yellowstone) - najwyższy na świecie aktywny gejzer, należy do kompleksu Norris Geyser Basin w Parku Narodowym Yellowstone w Stanach Zjednoczonych. Podczas największych eksplozji wyrzuca wodę oraz parę wodną o temperaturze 92°C na wysokość ponad 90 metrów, jednak z reguły można zobaczyć wybuch o wysokości do 12 metrów. Czas największych erupcji jest nieprzewidywalny, natomiast aby zobaczyć mniejsze należy zasięgnąć informacji u rangerów, którzy prowadzą stały monitoring gejzeru . W gejzerze znajdują się dwa czujniki - jeden w kanale pod gejzerem, drugi bliżej powierzchni ziemi .\nFumarola – rodzaj ekshalacji wulkanicznych, towarzyszących czynnym wulkanom. Przez fumarole wydostają się gazy, spośród których najważniejsze to chlorowodór i dwutlenek siarki oraz para wodna pochodzenia wulkanicznego o temperaturze od 300 do 1000°C, bogate w różne składniki chemiczne. Występuje najbliżej erupcji.


Usługa umożliwia złożenie do Urzędu Patentowego wniosku o uzyskanie prawa ochronnego na znak towarowy\nZgłaszającego , który może być reprezentowany przez pełnomocnika. Zgłaszającym może być:\nPełnomocnikiem strony w postępowaniu przed Urzędem Patentowym może być rzecznik patentowy, radca prawny, adwokat lub osoba świadcząca usługi transgraniczne w rozumieniu ustawy o rzecznikach patentowych. Pełnomocnikiem osoby fizycznej może być również współuprawniony, a także rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia.\nRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2001 r. w sprawie opłat związanych z ochroną wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych (Dz. U. z 2001 r. Nr 90, poz. 1000 z późn. zm.)\nZgłoszenie znaku towarowego w celu uzyskania prawa ochronnego powinno zawierać:\n3. wniosek o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy, wspólny znak towarowy bądź wspólny znak towarowy gwarancyjny albo o udzielenie wspólnego prawa ochronnego na znak towarowy,\n4. określenie znaku towarowego (przedstawienie znaku w miejscu do tego przeznaczonym). Określenie znaku towarowego polega na jego przedstawieniu lub wyrażeniu w podaniu w sposób graficzny, w tym w formie fotografii lub odbitki, określeniu jego rodzaju, a w razie potrzeby jego opisaniu, jeżeli znak towarowy składa się z kilku odrębnych części przeznaczonych do łącznego używania, w szczególności z etykiety, kontr etykiety i krawatki, należy przedstawić te części obok siebie w sposób odpowiadający ich rzeczywistemu rozmieszczeniu na towarze: kontur znaku należy zaznaczyć linią ciągłą, a kontur towaru, na który znak ma być nakładany, linią przerywaną,\n6. podpis zgłaszającego/zgłaszających, osób uprawnionych do reprezentowania Zgłaszającego (w przypadku osoby prawnej) lub pełnomocnika w przypadku jego ustanowienia.\n1.\tdowód pierwszeństwa, jeżeli zgłaszający ubiega się o przyznanie mu uprzedniego pierwszeństwa;\n2.\toświadczenie zgłaszającego o podstawie do korzystania z uprzedniego pierwszeństwa, jeżeli dowód pierwszeństwa nie opiewa na zgłaszającego;\n3. nagranie dźwięku w 2 egzemplarzach na informatycznym nośniku danych (materiał lub urządzenie służące do zapisywania, przechowywania i odczytywania danych w postaci cyfrowej);\n4.\tregulamin znaku, jeżeli zgłaszający ubiega się o udzielenie prawa ochronnego na wspólny znak towarowy, wspólny znak towarowy gwarancyjny albo o udzielenie wspólnego prawa ochronnego;\n4.\tpełnomocnictwo, jeżeli zgłaszający działa za pośrednictwem pełnomocnika.\nBez zbędnej zwłoki z wyłączeniem terminów załatwiania spraw z k.p.a. (art. 253 ust. 1 p.w.p). Postępowanie o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy w procedurze badawczej trwa ok. 1,5 roku od daty dokonania zgłoszenia, o ile nie zajdą nieprzewidziane okoliczności mogące mieć wpływ na przyspieszenie lub opóźnienie tego terminu. Natomiast dla zgłoszeń dokonanych od dnia 15 kwietnia 2016r. postępowanie na udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy w procedurze rejestrowej trwa ok 6 miesięcy, o ile nie zajdą nieprzewidziane okoliczności mogące mieć wpływ na przyspieszenie lub opóźnienie tego terminu.\nOpłata za zgłoszenie znaku towarowego w jednej klasie towarowej według obowiązującej klasyfikacji towarów i usług wynosi: w formie papierowej 450,00 zł., w formie elektronicznej 400 zł. Opłata za każdą następną klasę towarową wynosi dodatkowo 120 zł. W przypadku wspólnego znaku towarowego, wspólnego znaku gwarancyjnego lub znaku towarowego w celu uzyskania wspólnego prawa ochronnego – wysokość opłaty ulega zwiększeniu o 100%.\nOpłata za ochronę tzw. opłaty okresowe (po wydaniu decyzji o udzieleniu prawa ochronnego). Wysokość opłaty za pierwszy okres ochrony ustalana jest na podstawie ilości klas towarowych:\n– za każda klasę towarową 400 zł


wypożyczalnia w serwisie Pewne informacje z akredytowanego źródła\nwynajem szatni katowice Wśród wielu produktów, jakie można dostać na rynkuWśród wielu produktów, jakie można dostać na rynku, jedne są bardziej pożądane, a inne mniej. Nie ulega wątpliwoś Czytaj dalej...\nDodane: 23:29 18- 04- 2019\nwynajem krzeseł Śląsk Przyjęcie weselne w plenerzeOrganizacja imprez wymaga odpowiedniego przygotowania. Aby impreza przebiegała bez zakłóceń musimy przemyśleć wszystko i dokładnie rozpisać j Czytaj dalej...\nDodane: 04:55 15- 04- 2019\nwynajem mebli Zestawy mebli dębowychMeble dębowe sprzedawane są w różnych zestawach. Co jakiś czas do sprzedaży wypuszczane są coraz to nowe ich kolekcje, które mogą bardzo dobrze posłużyć do urządzania nowyc Czytaj dalej...\nDodane: 02:28 12- 04- 2019\nwypożyczalnia krzeseł Eventy a organizacja wydarzeń Organizacja wydarzeń coraz częściej powierzana jest specjalistom. Jeśli jednak nie mamy na to budżetu i chcemy zająć się tym we własnym zakresie, to nic nie stoi na przeszkodzie! Żeby zorganizować świetny ev Czytaj dalej...\nwynajem osuszaczy powietrza Warszawa Centralne ogrzewanie Alternatywne źródła energii cieplnej w internetowej encyklopediiWady i zalety: Od kotła węglowego różni go znacząco charakter opału, co pozwala w większ Czytaj dalej...\nwypożyczalnia klimatyzacji Warszawa Czy warto zatrudnić elektryka? Chociaż wiele osób uważa, że drobne naprawy elektryczne nie wymagają zatrudnienia takiego specjalisty, jak wykwalifikowany elektryk, to jednak wi Czytaj dalej...\nDodane: 01:59 24- 10- 2017\nwynajem osuszaczy Problem z oświetleniem ogrodowym Elektrycy coraz częściej świadczą usługi w zakresie naprawy instalacji świetlnych w ogrodzie. Z jednej strony jest to spowodowane tym, że coraz więcej osób decyd Czytaj dalej...\nwynajem klimatyzatorów Ryzyko podczas pracy z prądem Dlaczego wiele osób korzysta z usług elektrycznych podczas wykonywania nawet prostych napraw lub wymiany elementów instalacji elektrycznych? Na to pytanie moż Czytaj dalej...\nwypożyczalnia osuszaczy Warszawa Elektryk w przemyśle Wielkie zakłady przemysłowe wymagają ciągłego dozoru ze strony elektryków. W takich miejscach instalacje elektryczne pracują przecież przez całą dobę, nie wył Czytaj dalej...\nDodane: 09:03 13- 10- 2017\nwynajem osuszaczy Warszawa Elektryk na telefon Zwykle awarie instalacji elektrycznych są nagłe i na tyle niespodziewane, że najczęściej osoby, których dotyka ten problem nie posiadają w zanadrzu namiarów do konkr Czytaj dalej...\nDodane: 05:12 13- 10- 2017\nDodane: 06:55 07- 10- 2016\nWarto sprzątać samodzielnie, czy lepiej zatrudnić firmę? A może potrzebujesz sprzętu gastronomicznego? Sprawdź sprzątanie kraków Sprzątanie bałaganu po remoncieZ czym kojarzy się remont? Z wszechobecnym pyłem, klejami, zaprawami, szpachlami i farbami. Zwłaszcza Czytaj dalej...\nDodane: 09:45 30- 09- 2016


5 najczęściej sprzedawanych hurtem rodzajów odzieży - fashionportal.pl\nHome›Zakupy›5 najczęściej sprzedawanych hurtem rodzajów odzieży\nChyba jeszcze nigdy w historii nie mieliśmy dostępu do tak ogromnego wyboru odzieży. Galerie handlowe powstają niemal jedna na drugiej i, co ciekawe, nigdy nie są puste! W Internecie pojawia się coraz więcej szafiarek – blogerek modowych, które kreują nowe trendy i cieszą się ogromną popularnością.\nArtykuł powstał we współpracy z hurtownią odzieży Sosimply\nJakie produkty kupowane są jednak najchętniej? Przyjrzyjmy się rankingowi pięciu najczęściej sprzedawanych hurtem rodzajów odzieży w Polsce.\nButy są jednym z najpopularniejszych rodzajów odzieży sprzedawanej hurtowo. Najczęstszym wyborem są buty sportowe – tutaj prym wiodą giganci, tacy jak Adidas i Nike, którzy nieustannie znajdują się na szczytach rankingów sprzedaży. Buty sportowe kupują zarówno osoby, które uprawiają dyscypliny indywidualne, takie jak jogging, ale także ci, którzy cenią sobie komfort, profesjonalizm wykonania oraz zdrowie (rezygnując na przykład z obcasów na rzecz sportowego obuwia).\nNajpopularniejszym nabywcą butów sportowych są duże sklepy takie jak Decathlon, zaopatrujące sportowców. Najczęstszym jednak klientem hurtowni obuwniczych są drużyny sportowe, które mają regularne zapotrzebowanie na nowe obuwie. Powstaje również coraz więcej dużych sklepów obuwniczych, tak zwanych „sieciówek”, które prześcigają się w modelach i cenach, często nawet obniżając je do cen hurtowych.\n2 Odzież robocza\nNie sposób pominąć w tym rankingu odzieży roboczej, która jest kupowana hurtowo przez tysiące firm. Najczęściej stosują ją pracownicy budowlani, drogowi, pracownicy magazynu i produkcji. Są to przede wszystkim kaski, rękawice, buty, kombinezony i koszulki, oraz kamizelki, spodnie i kurtki odblaskowe. Hurtowo produkowana jest także odzież dla pracowników służb mundurowych, takich jak policjanci, czy wojskowi.\nKiedyś bieliznę kupowało się na bazarku i nie zwracało się szczególnie uwagi na kolor ani wykonanie, liczył się przede wszystkim rozmiar. Dziś jest zupełnie inaczej. Funkcjonuje wiele firmowych sklepów z bielizną, w których biustonosz kosztuje tyle, co para dobrych jeansów.\nDostępne są również (najczęściej bezpłatne) porady z zakresu brafittingu, czyli prawidłowego dopasowania biustonosza do kobiecych kształtów. Kobiety coraz chętniej i coraz jawniej kupują również bieliznę erotyczną, jako że rewolucję seksualną mamy już dawno za sobą. Jednym z najpopularniejszych dostawców bielizny jest marka Triumph, która zawdzięcza klientelę odważnym i kuszącym reklamom.\nStworzone w drugiej połowie XIX wieku jeansy wciąż mają się świetnie. Każdego sezonu powstają nowe modele hurtowo produkowane dla setek rodzajów sklepów. Jest w czym wybierać, rozpiętość cen też jest różnorodna. Od tych firmowych (Levi’s, Lee, Wrangler), których ceny kształtują się w granicach 300-500 zł, a czasem i więcej, po takie, które wyglądają bardzo podobnie, a jakość wykonania nie zatrważa.\n5 Odzież używana\nPowstałe w drugiej połowie XX wieku w zachodniej Europie sklepy z odzieżą używaną przeżywają prawdziwy rozkwit. Nazywane są różnie. Popularna jest angielska nazwa second hand (czyli z drugiej ręki), ale na rodzimym rynku równie dobrze funkcjonują określenia ciucholand, czy lumpeks. Początkowo zaopatrywały się w nich osoby ubogie, ponieważ ceny ubrań, które możemy tam znaleźć są bardzo niskie.\nNajczęściej tego typu sklepy sprzedają odzież na wagę, zmieniając codziennie cenę w zależności od długości leżenia towaru na półkach. Kilka lat temu wszystko się zmieniło. Celebryci zaczęli przyznawać się do kupowania odzieży używanej i zachęcać do tego społeczeństwo.\nDziś to żaden wstyd, znaleźć tam można odzież niepowtarzalną, której nikt inny nie ma. Można tam kupić wszystko, buty, kurtki, swetry, spodnie, a nawet (co jest dość kontrowersyjne) bieliznę. Jednak to bluzki damskie w sprzedaży hurtowej odzieży używanej plasują się na najwyższym miejscu.\nDziś moda jest jedną z najważniejszych dziedzin w życiu społecznym. Wielu ludzi ocenia innych powierzchownie, patrząc na to, w co są ubrani i wydając opinię. Producenci mają tego doskonałą świadomość, dlatego jeszcze bardziej nakręcają karuzelę modową, inwestując w coraz to bardziej wyszukane formy reklamy oraz tworząc programy dla ludzi, którzy mają problem z dobraniem odpowiedniej odzieży, choć przecież istnieje tyle hurtowni internetowych z bluzkami, gdzie można dobrać coś dla każdego, jak Sosimply. Dzięki temu brzydkie kaczątko zamienione w łabędzia stanie się kolejnym klientem sklepów, a hurtowa sprzedaż nie będzie miała końca.\nCzy Las Vegas i zachodnie wybrzeże USA ...\nZegarek czy smart-zegarek – co bardziej przyda ...\nTłusta skóra głowy? Olejek rycynowy! Ekstrakt oczyszczający firmy MonRin


Brakuje jeszcze ponad 4 300 000 złotych na specjalistyczne leczenie dla chorej na rdzeniowy zanik mięśni Sandry Wolniak spod... »»»\nBrakuje jeszcze ponad 4 300 000 złotych na specjalistyczne leczenie dla chorej na rdzeniowy zanik mięśni Sandry Wolniak spod Kalisza. Dziewczynka walczy o życie, a czasu jest coraz mniej. Pod koniec września Sandra w ciężkim stanie trafiła do szpitala. Na szczęście lekarzom... »»»\nNoclegownia w reżimie\nMimo panującej pandemii, bez zakłóceń działa w Kaliszu noclegownia dla bezdomnych przy ul. Dobrzeckiej, prowadzona przez... »»»\nMimo panującej pandemii, bez zakłóceń działa w Kaliszu noclegownia dla bezdomnych przy ul. Dobrzeckiej, prowadzona przez kaliski oddział Polskiego Czerwonego Krzyża. Zgodnie z zasadami wprowadzonymi przez ministerstwo rodziny, pracy i polityki społecznej, do tego typu placówek... »»»\nTrójka jak nowa\nW czwartek w Pleszewie oddano do użytku dzieci i nauczycieli wyremontowane piętro Szkoły Podstawowej nr 3 im. Powstańców... »»»\nW czwartek w Pleszewie oddano do użytku dzieci i nauczycieli wyremontowane piętro Szkoły Podstawowej nr 3 im. Powstańców Wielkopolskich. Remont się przedłużył, ale warto było czekać, bo piętro szkoły zbudowanej w latach 60. w ramach hasła "1000 szkół na Tysiąclecie", prezentuje... »»»\nOd tego piątku diametralnie zmieniają się zasady wjazdu na płytę ostrowskiego Rynku. Od strony ulicy Raszkowskiej zostaną... »»»\nOd tego piątku diametralnie zmieniają się zasady wjazdu na płytę ostrowskiego Rynku. Od strony ulicy Raszkowskiej zostaną uruchomione słupki przeszkodowe. Dzięki takiemu rozwiązaniu Rynek ma zyskać więcej przestrzeni. Ta zmiana to prawdziwa parkingowa „rewolucja” w obrębie... »»»\nUmowa na odpady\nNajwiększa "chemiczna bomba" wreszcie zniknie z Kalisza. Miasto właśnie rozstrzygnęło przetarg na usunięcie i... »»»\nNajwiększa "chemiczna bomba" wreszcie zniknie z Kalisza. Miasto właśnie rozstrzygnęło przetarg na usunięcie i unieszkodliwienie blisko 3 000 ton niebezpiecznych substancji chemicznych z magazynu w Szczypiornie. Od blisko 8 lat w jednym z magazynów przy ulicy Wrocławskiej w... »»»\n20 dodatkowych, tzw. covidowych łóżek działa od środy w szpitalu Pleszewie, dodatkowe miejsca szpitalne dla osób zakażonych... »»»\n20 dodatkowych, tzw. covidowych łóżek działa od środy w szpitalu Pleszewie, dodatkowe miejsca szpitalne dla osób zakażonych koronawirusem uruchomione będą również w Ostrowie. Tam szpital boryka się z rosnącą liczbą zakażeń i zawiesza przyjęcia na kolejne oddziały. "Wojewoda ma... »»»\nOgnisko w DPS-ie\nAż 103 nowe potwierdzone zakażenia koronawirusem w powiecie krotoszyńskim. Łącznie to już 336 aktywnych przypadków. Takie... »»»\nAż 103 nowe potwierdzone zakażenia koronawirusem w powiecie krotoszyńskim. Łącznie to już 336 aktywnych przypadków. Takie informacje podał w czwartek urząd wojewódzki w Poznaniu. W Południowej Wielkopolsce to właśnie powiat krotoszyński odnotowuje największą liczbę nowych... »»»\nPolska żółto - czerwona\nOd soboty strefa żółta obowiązuje w całej Polsce. Oznacza to obowiązek noszenia maseczek również w przestrzeni otwartej.... »»»\nOd soboty strefa żółta obowiązuje w całej Polsce. Oznacza to obowiązek noszenia maseczek również w przestrzeni otwartej. Jak tłumaczył premier Mateusz Morawiecki podczas specjalnej konferencji prasowej, według epidemiologicznych danych, do strefy żółtej zakwalifikowanoby ponad... »»»\n15 ...rząd do obalenia


szczyt klimatyczny - o2 - Serce Internetu\nTego nie było w planach. Kłopoty Dudy na Szczycie Klimatycznym\nAndrzej Duda wziął udział w Szczycie Klimatycznym, zainicjowanym przez prezydenta Stanów Zjednoczonych – Joego Bidena. Nie obyło się jednak bez problemów. W pewnym momencie mikrofon głowy państwa został wyciszony, a polscy widzowie nie słyszeli, co właśnie mówi.\nWpadka podczas szczytu klimatycznego. Putin nie wiedział, co się dzieje\nPodczas wirtualnego szczytu klimatycznego przemówienie prezydenta Francji Emmanuela Macrona zostało nagle przerwane. Głos niespodziewanie oddano Władimirowi Putinowi. Prowadzący przekazał, że były to "błędy techniczne".\nBill Gates wystąpi na szczycie. Będzie też Andrzej Duda\nBill Gates wygłosi przemówienie na szczycie klimatycznym zorganizowanym przez prezydenta USA Joe Bidena. Szczyt odbędzie się w tym tygodniu, a udział w nim potwierdzili prawie wszyscy zaproszeni światowi przywódcy - podaje agencja Reutera.\nWładimir Putin krytykuje Gretę Thunberg za przemówienie w ONZ. "Miła, ale zmanipulowana"\nPrezydent Rosji skomentował wystąpienie szwedzkiej aktywistki podczas szczytu klimatycznego w Nowym Jorku. - Wytłumacz krajom rozwijającym się, dlaczego mają nadal żyć w biedzie - zwrócił się do Grety Thunberg Władimir Putin.\nGreenpeace protestuje w Elektrowni Bełchatów. Żądają zaprzestania korzystania z węgla\nDziałacze Greenpeace wdarli się do Elektrowni w Bełchatowie, a następnie wspięli na jeden z ogromnych kominów chłodniczych. Swoim działaniem nalegają na zmiany w polskiej i światowej energetyce.\nGroził koledze po fachu w internecie. Policjant zatrzymany\nFunkcjonariusze Biura Spraw Wewnętrznych zatrzymali 47-letniego policjanta. Na jednym z portali internetowych wypisywał groźby pod adresem swojego przełożonego. Mężczyzna został zawieszony w obowiązkach i usłyszał zarzuty.\n"Spot propagandowy" MSZ. Polska liderem ochrony środowiska\nOd dawna nie jest tajemnicą, że, jeśli chodzi o zanieczyszczenia powietrza, Polska jest czarnym punktem na mapie Europy. Z nowego raportu NIK na temat smogu wynika, że sytuacja na tle UE nie uległa poprawie od poprzedniej kontroli z 2014 roku. Patrząc na film stworzony przez MSZ z okazji grudniowego szczytu klimatycznego, można by dojść do odwrotnych wniosków.\nKłusownictwo sprawiło, że słonie zaczęły rodzić się bez nich. Naukow...\nTragedia na planie filmowym. Popularny aktor cały czas płakał. Przyp...


Która seria zostanie przedłużona? Gramy 1. Ligę w Fortunie - na szali 208 i 286 PLN!\nStrona główna » Która seria zostanie przedłużona? Gramy 1. Ligę w Fortunie – na szali 208 i 286 PLN! Przez Kuba Wieliński w Która seria zostanie przedłużona? Gramy 1. Ligę w Fortunie - na szali 208 i 286 PLN! Dodano: 18 LIS 2020, 10:11 / Ostatnia aktualizacja: 18 LIS 2020, 10:11\nPierwszoligowcy nie zważają na reprezentacyjne granie i grają dalej – dziś kontynuacja 12. serii gier i aż sześć spotkań. My zajrzymy w górne rejony tabeli i przeanalizujemy spotkania Arki Gdynia z Zagłębiem Sosnowiec oraz Radomiaka Radom z Łódzkim Klubem Sportowym. Łodzianie podejmą próbę śrubowania swojej serii meczów bez porażki, a Zagłębie poszuka przełamania swojej negatywnej serii. Rywal i teren trudny, czy to się uda? Gramy w Fortunie o 208 i 286 PLN!\nArka Gdynia vs Zagłębie Sosnowiec\nPodopieczni Ireneusza Mamrota bardzo dobrze rozpoczęli bieżącą kampanię i wydawało się, że wraz z ŁKS-em pewnie podążą ku Ekstraklasie. Jednak po czterech wygranych z rzędu meczach przyszedł dołek i pięć spotkań bez wygranej. Mimo tego Arka punktowała za jeden (w tym cenny remis z ŁKS) i dzięki temu wciąż utrzymywała się w górnej części tabeli. Ostatnio znów wrócili na zwycięski szlak w Pucharze Polski, a w lidze rozgromili Sandecję 5:1, by za chwilę przegrać z GKS-em Bełchatów. Jaka jest faktyczna forma Arki? Chyba nie tak zła, jak można by przypuszczać. Co jest ważną kwestią w ostatnich czasach – gdynianie dość skutecznie bronią się przed koronawirusem – zawodnicy wyciągnęli wnioski z wiosny i teraz przestrzegają zaleceń, co jak na razie przynosi korzyści.\nPiłkarze z Sosnowca nie mogą mówić o udanym starcie sezonu. Zaledwie osiem punktów w jedenastu meczach i dopiero 15. lokata w ligowym zestawieniu. Jeśli komuś sprzyja fakt, że spadnie tylko jedna drużyna, to Zagłębie do tych ekip się zalicza. Ostatnie cztery mecze to bardzo zła seria gości – zaledwie jeden punkt i jeden zdobyty gol. Jeśli spojrzeć na wyjazdy – jest jeszcze gorzej – tylko jedna bramka i dwa zdobyte punkty w sześciu spotkaniach. Scenariusz na to spotkanie jest chyba znany…\nTypuję w tym spotkaniu wygraną gospodarzy. Arka podejmowała Zagłębie Sosnowiec w XXI wieku na swoim stadionie pięciokrotnie i ani razu nie przegrała. Co ciekawe – w każdym z tych meczów zdobywała dokładnie dwa gole. Gdynianie są trzecią najlepszą ofensywą ligi – mają na swoim koncie aż 19 zdobytych goli i wicelidera klasyfikacji strzelców w swoich szeregach. Wypożyczony z Lecha Poznań Juliusz Letniowski zdobył dla żółto-niebieskich już siedem bramek. Patrząc na te fakty wydaje się, że Arka nie będzie rywalem, z którym Zagłębie może przerwać swoją kiepską passę na wyjazdach.\nNasz typ: Arka wygra mecz\nRadomiak Radom vs Łódzki Klub Sportowy\nGospodarze jak do tej pory lepiej radzą sobie w delegacjach, niż w Pruszkowie, gdzie rozgrywają swoje domowe mecze. Łodzianie nie patrzą na to, czy grają przy al. Unii Lubelskiej, czy na wyjeździe – wszystkim dokopują po równo. W pierwszej części sezonu drużyna Wojciecha Stawowego mocno zaakcentowała chęci powrotu do PKO BP Ekstraklasy. Na papierze to spotkanie wydaje się być bardzo proste do rozgryzienia, ale w końcu ile można wygrywać? Czy ŁKS kiedyś się zatrzyma? Czy Radomiak, który w ostatnich trzech meczach strzelił zaledwie dwa gole jest godnym rywalem dla lidera Fortuna 1. Ligi?\nLiczby są bezlitosne tak, jak ŁKS dla swoich przeciwników – zaledwie cztery stracone gole w 11 meczach, jako jedyni w lidze są niepokonani, a licząc mecze pucharowe seria bez porażki trwa już od 13 spotkań. ŁKS nie potrafi także dopuścić do straty gola już od pięciu ligowych potyczek – cztery zwycięstwa i bezbramkowy remis z Arką Gdynia. Czy łodzianie w końcu przegrają? Albo stracą choćby jednego gola? Historia bezpośrednich meczów też nie ma litości dla Radomiaka. Na osiem rozegranych spotkań ligowych radomianie wygrali tylko raz, w pierwszym starciu z 1984 roku. Później sześć razy wygrywał ŁKS, a raz padł remis. Bilans bramkowy to 13 strzelonych bramek ŁKS i tylko 4 Radomiaka. Ostatni ligowy sezon (2017/18) to wygrana ŁKS i remis. W tej kampanii żadna drużyna nie była w stanie strzelić ŁKS-owi więcej niż jednego gola. Ekstraklasowy spadkowicz to także najlepsza ofensywa ligi – aż 29 zdobytych goli, przy aż ośmiu mniej drugiego w tej statystyce Bruk-Betu Termalica Nieciecza. Radomiak zdobył goli 16, ale w ostatnich meczach ma problem ze skutecznością. Zaledwie dwie bramki w trzech starciach, licząc także mecz w Pucharze Polski przeciwko Pogoni Siedlce. Kurs na wygraną ŁKS do zera jest kuszący, wynosi 3,25, ale to zbyt ryzykowna opcja do dubla. Proponuję tę opcję zagrać solo. Dochodzi jeszcze to przeczucie, że kiedyś ta łódzka maszyna musi się zaciąć. Najbardziej prawdopodobnym scenariuszem jest mała ilość bramek dla Radomiaka. Jak napisałem wcześniej – żadna drużyna nie wbiła więcej niż jednej bramki Arkadiuszowi Malarzowi. Pójdziemy tym tropem i obstawiam poniżej 1,5 gola Radomiaka.\nNasz typ: Radomiak poniżej 1,5 gola/ŁKS wygra do zera\nNasz dubel o kursie 2.36 może nam przynieść przy 100 PLN wkładu 208 PLN potencjalnego zwrotu. Mecze Fortuna 1. Ligi odbywają się dziś już od 12:00, a nasze mecze rozpoczną się kolejno o 16:00 i 18:00. Transmisje wszystkich spotkań będą dostępne w internecie.