Będą zmiany w zarządzie giełdy » aktualizacja\nMinisterstwo Rozwoju zwołuje na 4 stycznia nadzwyczajne walne zgromadzenie GPW. W porządku obrad są zmiany w Radzie i zarządzie Giełdy. Kto się pojawi na Książęcej? » parkiet.tv\nProfesor Borowski typuje 7 spółek do portfela » aktualizacja\nGościem piątkowego Parkiet TV był prof. Krzysztof Borowski z SGH. Rozmawialiśmy o perspektywach rynkowych i atrakcyjnych spółkach z GPW. » Analiza i rynek\nOsiem przemysłowych okazji » aktualizacja\nIch atutem są poprawiające się wyniki finansowe i wciąż dobre perspektywy, ale nie brakuje też wyzwań w postaci rosnących cen surowców. Na które firmy przemysłowe warto zwrócić uwagę? » Finanse\nRepolonizacja: Pekao przejęte przez PZU i PFR » aktualizacja\nCelem wypłata całego zysku na dywidendę w najbliższych dwóch latach. » Kontrakty - komentarze\nMałe cofnięcie » aktualizacja\nPiątkowa sesja była sesją korekty wcześniejszych wzrostów. Korekty raczej płytkiej. Istnieje więc możliwość, że ten ruch wtórny będzie większy. » Finanse\nRekordowa sesja Pekao » aktualizacja\nDzisiejsza sesja była rekordowa pod względem łącznej wartości obrotów akcjami Pekao. To pochodna ogłoszonej wczoraj transakcji z PZU i PFR. » Giełda - komentarze\nInwestorzy realizują zyski » aktualizacja\nKrajowi inwestorzy po czterech z rzędu wzrostowych sesjach przystąpili do realizacji zysków. » Giełda - komentarze\nWIG najwyżej od ponad roku » aktualizacja\nW ponad 43 tygodnie po dnie bessy z 20 stycznia, ponad 19 tygodni po pobrexitowym dołku z 6 lipca, w niecałe 10 tygodni po dołku z 12 września i niecałe 5 tygodni po dołku z 17 października WIG ustanowił 18 listopada wspólne minimum cykli 5-, 10-, 20- i 40-tygodniowych i rozpoczął dynamiczny wzrost. » Firmy\nGobarto: pożegnanie z giełdą albo emisja » aktualizacja\nOd 30 listopada trwa wezwanie Cedrobu na akcje mięsnej spółki. Jeżeli jednak nie wycofa jej z GPW, wówczas możliwa jest emisja akcji z wyłączeniem prawa poboru. » 5 minut\nSonata Szymanowskiego » aktualizacja\nBył pierwszym modelem marki BMW po wojnie. 501A, nazywany dzięki pięknym, zaokrąglonym kształtom „barokowym aniołem", został zaprojektowany przez Niemca o polskich korzeniach, Petera Szymanowskiego. » Nowe technologie\nDiscovery za 14 mln zł odkupuje udziały w telewizji Agory » aktualizacja\nDiscovery Polska będzie mieć docelowo ok. 48,94 proc. głosów na zgromadzeniu wspólników Green Content, spółki, do której należy koncesja naziemnego kanału Metro TV. I może mieć jeszcze więcej. » Finanse\nBPH kontynuuje ułatwienia dla frankowiczów » aktualizacja\nWedług poprzednich deklaracji banków tzw. sześciopak miał obowiązywać do końca tego roku. Bank BPH zapowiada, że wydłuży funkcjonowanie tego pakietu pomocowego. » Finanse\nRating Pekao na razie bez zmian » aktualizacja\nFitch Ratings uważa sprzedaż przez Unicredit jednej trzeci akcji Banku Pekao będzie neutralna dla ratingu podmiotu, ale może być negatywna dla ratingu wsparcia. » Handel i Konsumpcja\nPrima Moda zaangażuje się w nowy projekt » aktualizacja\nPrima Moda, prowadząca sieć sklepów z obuwiem i galanterią skórzaną zrezygnowała z przydziału obligacji serii A, ponieważ ma inwestora gotowego pożyczyć jej więcej – podał zarząd. Zaangażuje się w nowy projekt. » Finanse\nUniCredit sprzedał certyfikaty » aktualizacja\nWłoska grupa już sprzedała specjalne instrumenty powiązane z akcjami Pekao, dzięki czemu uwolniła całość kapitału jaki miała zaangażowany w tym banku. » Firmy\nIle są warte akcje Mercatora Medical? » aktualizacja\nWedług analityków Vestor DM walory producenta rękawic gumowych posiadają duży potencjał do wzrostu. » Nowe technologie\nPrzymusowy wykup w TelForceOne » aktualizacja\n3,1 zł za walor zapłaci Kaps Investments, wehikuł Sebastiana Sawickiego, założyciela TelForceOne inwestorom posiadającym w sumie 8,88 proc. kapitału spółki. » Przemysł i budownictwo\nMennica Polska na tarczy we Wrocławiu » aktualizacja\nSpółka analizuje możliwość odwołania w przetargu na stworzenie nowej odsłony Wrocławskiej Karty Miejskiej. » Czytaj więcej... Wyszukiwarka spółek\nIndeks Optymizmu - VI'16\nwypłata 8,70 zł zaliczki dywidendy na akcję (Polska, spółki)\nW weekend w „Parkiecie”:\nKiedy Pekao pożegna się z prezesem\nCzas na integrację biznesów Elementalu Holding\nIdzie inflacja. Jak zachowają się notowania akcji\nSkąd to ożywienie na giełdzie\nJak deklaracje Trumpa wpływają na gospodarkę Japonii\nŚwiat pełen św. Mikołajów\nTopnieje optymizm brokerów\nDlaczego branża transportowa ciągle narzeka\nBędą zmiany w zarządzie giełdy » 17:40\nRealizacja zysków na GPW » 17:11\nMałe cofnięcie » 16:14\nGobarto: pożegnanie z giełdą albo emisja » 15:52\nRekordowa sesja Pekao » 15:19\nSonata Szymanowskiego » 15:06\nDiscovery za 14 mln zł odkupuje udziały w telewizji Agory » 14:46\nBPH kontynuuje ułatwienia dla frankowiczów » Czytaj więcej\nKopex: Możliwe wezwanie lub zakup aktywów » ATM: Bliżej wezwania na akcje » Czytaj więcej\nBartosz Czyż: ZAFI to kłopot dla małych TFI – skorzystają większe fundusze i inwestorzy. Data wpisu: 9 grudnia 2016, 10:17 Mirosław Kachniewski: Należy zatem przyjąć, że druga linia wyparcia pęka i uczestnicy rynku chowają się za trzecią, którą można wyrazić następująco: „maksymalne sankcje są rzeczywiście z kosmosu, ale przecież nikt nie będzie takich sankcji nakładał”.Data wpisu: 8 grudnia 2016, 08:57 Jarosław Kamiński: W przypadku wielu lotnisk pobudki polityczne i zachcianki lokalnych władz zasłaniały realny ogląd potrzeb regionów.Data wpisu: 7 grudnia 2016, 09:48 Bądź na bieżąco\n#PROSTOzPARKIETU: Profesor Borowski typuje 7 spółek do portfela » Tajny majątek i podwójne życie Fidela Castro » Osiem przemysłowych okazji » Repolonizacja: Pekao przejęte przez PZU i PFR » WIG najwyżej od ponad roku » Kup, trzymaj, sprzedaj » Akcje JSW na sporym minusie » Tanie spółki z potencjałem » Dziewięć dynamicznie rozwijających się spółek » #PROSTOzPARKIETU: Profesor Borowski typuje 7 spółek do portfela » Kup, trzymaj, sprzedaj » Kup, trzymaj, sprzedaj » Kup, trzymaj, sprzedaj » Na giełdzie, jak na straganie w dzień targowy » Tusze i tonery z drugiej ręki – oszczędność tylko pozorna » Opinie i komentarzeRSS\nEBC nie rozczarował, teraz oczy zwrócone na FED » aktualizacja\nZgodnie z szerokimi oczekiwaniami wczorajsze posiedzenie EBC zakończyło się wydłużeniem programu skupu aktywów. » Surowce - komentarze\nStabilizacja po zniżce na eurodolarze » aktualizacja


Kaszubska podróż, czyli z wiatrem Zatoki Puckiej – Dla tych, co lubią czytać\nNazwa Kaszuby po raz pierwszy w źródłach pisanych pojawiła się w XIII w. Zakon dominikanów utworzył jednostkę terytorialną zwaną kontratą kaszubską, co było nawiązaniem do nazwy używanej przez miejscową ludność. Kaszubi stanowili przede wszystkim społeczności wiejskie i rybackie. Wśród Polaków i Niemców aż do XX w. panował stereotyp Kaszuba jako człowieka mało inteligentnego i nieznającego dobrych obyczajów. Niemieckie słowo Kaschube stosowane było wręcz jako obelga. Wizerunek mieszkańców poprawił się m.in. za sprawą powieści Stefana Żeromskiego „Wiatr od morza”. Szczególnie podczas II wojny światowej władze niemieckie próbowały germanizować Kaszubów, jednak na ogół nieskutecznie, czego dowodem była działalność Tajnej Organizacji Wojskowej „Gryf Pomorski”, która walczyła zbrojnie przeciwko niemieckim okupantom. Najważniejszym symbolem Kaszubów jest czarny gryf umieszczony na żółtym tle, który stanowi herb kaszubski. Język kaszubski jest językiem zachodniosłowiańskim. Jego status prawny reguluje Ustawa o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym, definiując go jako język regionalny. Zgodnie z nią istnieje możliwość używania przed organami gminy języka kaszubskiego jako języka pomocniczego. Kaszubski używany jest do dziś przez kilkadziesiąt tysięcy osób.\nObecnie Kaszubi mieszkają w województwie pomorskim. Stanowią oni typową ludność pogranicza, która na przestrzeni wieków żyła na terenach zmieniających przynależność państwową. Współcześnie wśród przedstawicieli nauki dominuje pogląd, że Kaszubi stanowią grupę etniczną narodu polskiego. Większość Kaszubów posiada podwójną identyfikację – narodową polską oraz etniczną kaszubską.\n– Ogromna większość Kaszubów czuje się Polakami, jednocześnie zachowując poczucie tożsamości kaszubskiej, choć istnieje grupa, która identyfikuje się wyłącznie jako Kaszubi, uznając się za oddzielny naród. Można wyróżnić również grupę utożsamiającą się w zasadniczym stopniu z Niemcami – mówi Tomasz Grzywaczewski, podróżnik i reportażysta, który obecnie pracuje nad książką związaną m.in. z Kaszubami. – Warto przypomnieć o tzw. wojnie palikowej. W okresie kształtowania się polskiej niepodległości okazało się, że zgodnie z traktatem wersalskim kilka polskich miejscowości na Kaszubach miało wejść w skład Niemiec. Miejscowa ludność zbuntowała się i przegoniła przybyłą na te tereny komisję, wyrywając specjalne paliki, które miały wyznaczać nową granicę. W efekcie fizycznie przesunęli granicę państwa polskiego o kilka kilometrów, przesądzając o przynależności tej ziemi do Polski. Obecnie zdarza się, że członkowie jednej kaszubskiej rodziny posługują się na co dzień trzema językami: polskim, niemieckim i kaszubskim. To pokazuje jak bardzo skomplikowane są te regiony pod względem tożsamościowym – podkreśla.\nŹródło mat. prasowe Magazyn Akademicki Magazyn Akademicki “Koncept”\nGdańsk, Regionalne, Turystyka Bałtyk, język kaszubski, Kaszuby, morze, plaża, podróż, Półwysep Helski, turyści, turystyka, wiatr, wyprawa, Zatoka Pucka\nkierowca alkohol dzieci policjanci Polska Polacy Warszawa choroba złodziej pomoc interwencja więzienie kradzież sad ciekawostki pieniądze natura lasy zwierzęta straż miejska promile zwierzę policja zdrowie przyroda


Witamina B12 w diecie - 2 Metry Zdrowia\nStrona główna Uncategorized Witamina B12 w diecie\nWitamina B12 w diecie\nMięsa narządów to jedne z najbardziej pożywnych pokarmów. Wątroba i nerki, zwłaszcza jagnięce, są bogate w witaminę B12. 3,5 uncji (100 gramów) porcji wątroby jagnięcej stanowi niewiarygodne 1500% RDI dla witaminy B12.\nPodczas gdy wątroba jagnięca ma wyższą zawartość witaminy B12 niż wątroba wołowa lub cielęca, dwie ostatnie zawierają około 990% RDI na 3,5 uncji (100 gramów). Wątroba jagnięca jest również bardzo bogata w miedź, selen oraz witaminy A i B2.\nNerki jagnięce, cielęce i wołowe są również bogate w witaminę B12, zapewniając około 1300% RDI na 3,5 uncji (100 gramów) porcji. Zapewniają również ponad 100% RDI dla witaminy B2 i selenu.\nKażdego dnia twoje ciało wytwarza skórę, mięśnie i kości. Wydobywa bogatą czerwoną krew, która przenosi składniki odżywcze i tlen do odległych placówek i wysyła sygnały nerwowe przeskakujące tysiące kilometrów ścieżek mózgowych i ciała. Formułuje także posłańców chemicznych, które przemieszczają się z jednego narządu do drugiego, wydając instrukcje, które pomagają utrzymać twoje życie.\nAle aby to wszystko zrobić, twoje ciało potrzebuje surowców. Należą do nich co najmniej 30 witamin, minerałów i składników diety, których organizm potrzebuje, ale nie jest w stanie wyprodukować samodzielnie w wystarczającej ilości.\nCzym jest witamina D3 i K2?\nUtrzymanie zdrowych kości to nie tylko zwiększenie spożycia wapnia. Czy wiesz, że oprócz wapnia powinieneś również przyjrzeć się witaminom D i K2?\nWitamina D3 i witamina K2 zapewniają łatwe wchłanianie wapnia i dotarcie do masy kostnej, zapobiegając zwapnieniu tętnic. Pomagamy zachować zdrowie serca i kości.\nOddzielnie, K2 reguluje normalne krzepnięcie krwi, podczas gdy D3 wspiera zdrowy układ odpornościowy i wspiera funkcję mięśni.\nPoprzedni artykułJak podróżować po USA zdrowo i przyjemnie cz.2 – Los Angeles\nNastępny artykułCzy warto jeść parówki?


eBook Zmiana warty. Praktycznie o sukcesji w Twojej firmie. Wydanie 2 pdf mobi epub w TaniaKsiazka.pl\neBook Zmiana warty. Praktycznie o sukcesji w Twojej firmie. Wydanie 2 pdf mobi epub\nSukcesja to nie rezygnacja, ale mądre przekazywanie. Autorzy II wydania publikacji pt. "Zmiana warty" mają świadomość, że jest to temat trudny, a zmianę w biznesowej sztafecie pokoleń trzeba dobrze przygotować i rozsądnie zrealizować. Właściwie przeprowadzona, jest nie tylko podsumowaniem...\neBook Aplikacja od ogółu do szczegółu. Akty normatywne w pigułce. Wydanie 10 pdf\nAplikacja od ogółu do szczegółu to rodzaj streszczenia podstawowych, a zarazem najważniejszych wiadomości zaczerpniętych z ok. 60 aktów normatywnych, w tym Konstytucji, kodeksów, ustaw i uchwał, czyli zawiera omówienie najistotniejszych dziedzin prawa w przystępnej i zrozumiałej formie. Nowością w...\neBook Handel międzynarodowy. Wydanie 4 pdf


Produkt w przedsprzedaży - pojawi się na nowo w ofercie od: 2020-11-15 (zostało: 22 dni)\nStolik kawowy od niemieckiej marki Invicta interior.Każdy okaz jest wyjątkowy i niepowtarzalny wykonany z litego drewna tekowego.\nElementy stopy wynikają z pełni i kształtu poszczególnych gałęzi drewna.\nZe względu na wykorzystanie do produkcji litego drewna pochodzenia naturalnego, stoliki mogą lekko odbiegać od prezentowanego na zdjęciach modelu. Występowanie innego układu sęków, nieregularnych słoi czy rozwarstwień jest cechą właściwą dla użytego materiału i może wpływać na efekt końcowy.\nWymiary stolika : 40 cm x 45 cm\nWymiary blatu : 35 cm x 45 cm\nNumer katalogowy 37629\nInformacje o produkcie wymiary blatu: 35 cm x 35 cm\nInformacja dodatkowa stolik może posiadać pęknięcia teakowe, dziury po zagłębieniach i inne cechy, które powstają w procesie suszenia naturalnego drewna


Co teraz robi moje dziecko? | Portal dla kobiet NaObcasach.pl\nHome Dziecko Wokół dzieci i rodziców Co teraz robi moje dziecko?\nCo teraz robi moje dziecko?\nOddanie dziecka do żłobka, albo pod opiekę wykwalifikowanej niani nigdy nie jest prostą decyzją. Obietnice zapewnienia profesjonalnej i troskliwej opieki nad dzieckiem to jedno, a możliwość sprawdzenia od czasu do czasu, co właśnie dzieje się z naszą pociechą, to zupełnie inna bajka…\nWszystko będzie/jest dobrze\n(…) zapewnia rodzina, przyjaciółki, znajome mamy czy opiekunowie. Co więcej, te obietnice bardzo często znajdują potem potwierdzenie w rzeczywistości. Dlaczego więc mimo wszystko niespokojny duch wątpliwości zakłóca nasz spokój w pracy, na spotkaniu biznesowym, podczas lunchu czy w drodze do domu? Ponieważ jesteśmy matkami! Tak już jest, bo taka nasza natura: zatroskana, odpowiedzialna i potrzebująca stałego zapewnienia, że wszystko jest dobrze. W naszej naturze jest też zaradność i umiejętność znajdowania odpowiednich rozwiązań nawet w najbardziej skomplikowanych sytuacjach. Jak więc poradzić sobie z rozłąką i jak przekonać się, że nasze dziecko jest w dobrych rękach? Można np. skorzystać ze zdalnego monitoringu wideo.\nMonitoring wideo w żłobkach\nTemat ten ostatnimi czasy jest bardzo głośny. Powstają petycje i postulaty, domagające się prawnego usankcjonowania tej sprawy i nałożenia nakazu monitoringu wszystkich żłobków (państwowych i prywatnych). Nie chcemy jednak w tym momencie się w to zagłębiać, choć mocno kibicujemy, żeby sprawa szybko zakończyła się sukcesem. Zalet monitoringu jest wiele i nie trzeba do niego nikogo szczególnie przekonywać. Nowoczesne systemy gwarantują nie tylko doskonałą jakość, ale także łatwość dostępu do nagrań i bezproblemową obsługę. Transmisję tego, co dzieje się w żłobku czy w domu można obejrzeć w każdej chwili: – Dzięki takim rozwiązaniom rodzice mają bezpośredni wgląd w to, co dzieje się danym momencie w żłobku. Na uwagę zasługuje również fakt, że usługa jest dostępna nie tylko przez komputer, ale także smartfon czy tablet. Umożliwia to podgląd obrazu z kamery w dowolnym momencie i z dowolnego miejsca. Wszędzie, gdzie jest Internet. – tłumaczy Agnieszka Pyzik, dostawca i lider na rynku zdalnego monitoringu wideo Zerkam. – Zerkam zapewnia nie tylko bezpieczeństwo dziecka i gwarancję rzetelnej opieki, ale daje możliwość zerkania na dziecko, gdy jesteśmy w pracy, czy na wyjeździe służbowym. – dodaje Agnieszka Pyzik.\nPomachaj do kamery!\nCoraz częściej monitoring stosuje się także w domach. I wcale nie pokazujemy przez to, że nie mamy zaufania do niani i chcemy permanentnie inwigilować jej wszelkie poczynania. Chodzi o bezpieczeństwo. Może się przecież zdarzyć tak, że osoba np. zasłabnie, albo gorzej się poczuje. To też dobra opcja dla opiekunki, która dzięki nagraniom może pokazać, że np. siniak na kolanie był wynikiem tylko i wyłącznie niefortunnego upadku. Co więcej, jak rodzice zatęsknią mogą sobie uruchomić system i patrzeć, jak pięknie bawi się, albo śpi ich dziecko. Zaś gdy jedno z rodziców zajmuje się maleństwem, drugie może chociaż popatrzeć na rodzinę i tym samym zmotywować się do szybszego powrotu z pracy. A już naprawdę rozczulające jest jak dziecko macha do kamery i przesyła słodkie buziaczki. Takie momenty warto uwiecznić i zostawić na piękny prezent na 18-kę.


Masy kałowe & inne opowieści womitoryjne zilustrowane (fragment) | Wakat - Wakat Masy kałowe & inne opowieści womitoryjne zilustrowane (fragment) | Wakat\nErnest Goretoofire jest pisarzem, którego popularność jest popularnością − można rzec − źle widzianą; czyta go wielu, ale przyznawać się do tego w pewnych miejscach nie wypada.\nPróba zapoznania polskich czytelników z jego twórczością może się okazać dla wydawcy tragiczna. Podejmujemy ryzyko, ponieważ są to dokonania literackie wysokiej klasy, śmiałe i bardzo oryginalne. Jeżeli ten wybór spotka się z zainteresowaniem, postaramy się wydać resztę dzieł w serii wydawniczej.\nNa początek wybraliśmy opowiadania z różnych tomów. Wybór jest w dużej mierze miarodajny, chociaż trudno o miarodajność, gdy sięgamy po autora, po którym wszystkiego się można spodziewać.\nNa wszelki wypadek − aby uprzedzić czytelników bardziej wrażliwych − każde z opowiadań opatrzyliśmy gwiazdką stopnia niesmaku, który opowiadanie może wywołać. Ich „womitoryjność” − według naszej pięciostopniowej skali − mieści się w granicach od 2 do 5.\n* w zasadzie dla każdego\n**nie dla wielbicieli hollywoodzkich seriali\n*** nie po jedzeniu\n**** zalecana ostrożność − lektura raczej dla mężczyzn\n***** dla osób wyjątkowo odpornych, których, nic nie ruszy!\nKolekcja barona von Stovenna\nKuchnia barona von Stovenna słynęła z oryginalności i zwabiała niejednego smakosza. Sam baron był człowiekiem oszczędnym, jadał niewiele, a jego radością było patrzeć, jak jedzą goście. Obserwował ich, gdy sięgali po srebrne łyżeczki, którymi czerpali przyprawy, posypywali nimi, polewali, okraszali wymyślne dania. Widok najmniejszej kropli na obrusie smucił barona; nie mógł ścierpieć marnotrawstwa.\nPo kolacji, swoim zwyczajem baron opuścił gości i przeszedł do lewego skrzydła pałacu, gdzie mógł przygotować się do snu. Służący Louis postawił przy łóżku kryształowe naczyńka, pomógł chlebodawcy odpiąć protezę lewej nogi i odszedł życząc dobrej nocy.\nMógł teraz baron oddać się czynności, którą bardzo cenił: mógł sięgnąć ku jedynej stopie i spomiędzy palców wydłubywać włókienka, które zawsze tam odnajdywał. Przyglądał się im dokładnie z bliska, obwąchiwał starannie po czym strzepywał owe brudki do jednego z kryształowych naczyniek. Gdy skończył, położył się wygodnie, zbliżył palec do nosa i wyjął zeń pierwszą kulkę. Sięgnął jeszcze głębiej i skleił kulkę większą. Wrzucił ją do drugiego kryształowego naczyńka. Potem wydobył z nosa jeszcze kilka podobnych kulek. Myślał o śmierci. Miał już trzydzieści osiem lat i czuł się stary. Jak gdyby potwierdzając posępne myśli z piersi wydarł się ostry atak kaszlu. Baron zgiął się w pół i walczył z targającym płuca paroksyzmem. Potem splunął do kolejnego z kryształowych naczyniek, splunął raz jeszcze i zasnął.\nNazajutrz Louis jak zwykle odsłonił okna w sypialni barona, po czym zaniósł kryształowe naczyńka do piwnicy. Ciemne kulki wsypał do wielkiego słoja, w którym, zapełnionym do połowy leżały inne z ostatniego okresu. Osypywały się niczym mak. Plwocinę barona zlał do słoja wypełnionego w dwóch trzecich oleistą treścią; spłynęła świeżą warstwą na nieco stężałe warstwy niższe i poruszyła zawartość słoja leniwym kręgiem. Resztki plwociny Louis zgarnął z kryształowego naczyńka patyczkiem na płaski spodek. Do szklanego pudełka strącił ostrożnie delikatne włókienka. Ich szczyptę roztrząsnął nad owym spodkiem, posypał odrobiną ciemnych kulek i patyczkiem wymieszał. Zlizał zawartość spodka. To była drobna tajemnica Louisa. Zlizując patrzył na amputowaną nogę barona, pływająca nieruchomo w akwarium wypełnionym formaliną. Po amputacji, przez dłuższy czas, paznokcie na niej rosły i teraz zdobiły palce niczym szare czapeczki. Widząc ją Louis myślał o swoim życiu. Pomimo, że daleko był od tego, kim kiedyś pragnął zostać, mógł czuć się szczęściarzem: miał stałą pracę, godziwe utrzymanie, a to, że baron scedował na niego troskę o kolekcję, nobilitowało. Wszelkimi siłami Louis musiał się tego trzymać.\nStarannie porządkował naczynia, przecierał, dokręcał, wyrównywał, gdy nagle słój wypadł z rąk Louisa, a jego zawartość chlapnęła na posadzkę i rozlała się tłustawo. Louis pośliznął się i padając trącił biodrem akwarium, które pobudziło do ruchu nieruchome słoje na półce; wszystko spadało.\nSłużący ocknął się na podłodze. Siedział w tłustej mazi, w której tonęły latami zbierane drobiny. Tkwiła w niej też martwa noga barona. Przypominała stare mydło. Jej lekko rozczapierzone palce miały na sobie pojedyncze włoski. Nieco cuchnęła.\nNa śniadanie baron jadał niewiele, można powiedzieć: zadowalał się szklanką wody. Poranek nastrajał melancholijnie, przywoływał wspomnienia z dzieciństwa. Patrząc z tarasu, widział baron oczyma wyobraźni małą postać chłopca przechadzającego się z tomikiem wierszy między cisami; to był on sam sprzed wielu laty.\nSzedł ogrodem, podekscytowany, niczym zabłąkany wędrowiec odnajdujący w labiryncie światełko wyjścia. Patrzył wokół, szukając drobnych śladów swojego życia. Wzruszył się ułamanym kilkanaście lat temu czubkiem świerka, kreską wyskrobaną nożem na kamiennej ławce. To były ślady jego istnienia, szlak zostawiony przez los. I poczuł von Stovenn jeszcze większą chęć uchwycenia siebie, ujrzenia w całości, w pełnym kształcie. Zapragnął połączyć w jedność drobiny własnego jestestwa, przeżyć właśnie dzisiaj tę chwilę, którą odkładał na moment, gdy poczuje, że już czas odejść.\nDzień jaśniał błękitnym niebem. Louis wydostał się z piwnicy w stanie półprzytomnym.\nBaron stał w ogrodzie kontemplując wspaniały widok. Czuł się lekki jak człowiek, który podjął właściwą decyzję.\n− Louis, mój wierny przyjacielu − powiedział. − Dzisiaj zjem kolację samotnie. Po południu chciałbym zejść do piwnicy, aby wybrać przyprawy. Nie wyglądasz najlepiej, mój drogi. Nie zepsuj mi tego dnia.\nLouis opuścił pałac około południa i rowerem udał się w kierunku Edoit. W owym czasie poziom życia w Walii znacznie się obniżył. Panowała bieda. Ludzie podejmowali każdą pracę, niekiedy pracowali za darmo w nadziei, że los się odmieni. Louis uchodził za człowieka, któremu się udało. Gdy jego rower zaskrzypiał na kocich łbach Edoit, w oknach ukazały się głowy.\nBrat Louisa drzemał w oparach smrodu kwaśnego portera. Jego żona i siedmioro dzieci, z wybałuszonymi oczami siedzieli dygocząc z głodu w ciemnej izbie. Louis przywiózł chleb, kapustę, trochę tłustego boczku i cebulę w occie. Rzucili się na jedzenie, a Louis ustawił kilka słoiczków. Gdy skończyli, splunął do słoja. Za jego przykładem bratankowie radośnie spluwali, lepili kulki z nosa i traktowali to jak zabawę. Ale wkrótce ich zasoby się wyczerpały. Splunięcia zamieniły się w puste dźwięki, a w nosach nie było nic. Sytuację próbowała ratować bratowa, lecz była kobietą wątłą. Zaczęli szukać strzępów między palcami stóp, ale i to wyglądało mizernie. Zdjęli buty ojcu i tutaj trafili na obfitsze złoże, ale podrażnili jego stopy na tyle, że zerwał się i splunął na ścianę. Louis dopadł i zgarnął palcem plwocinę do słoja. Była inna, brązowa i w niczym nie przypominała flegmy barona. Ale desperacja zmuszała do półśrodków. Brat uzupełnił zawartość słoja o kilkanaście wilgotnych kulek, po czym splunął raz jeszcze i zasnął.\nWtedy Louis zrozumiał, że nie może liczyć na rodzinę.\nWieść o tym, że baron skupuje wydaliny rozniosła się błyskawicznie. Bratankowie Louisa rozochoceni prowizją ustawiali w ważniejszych punktach wioski słoiki i zachęcali sąsiadów do działania. Wkrótce przed Louisem stanął pierwszy słój wypełniony flegmą. Była marnej jakości, z drobinami trawy i owadów, różowymi kropkami materii. W jakiśczas potem przyniesiono pierwszą puszkę gliniastych kulek. Były różne, suche i wilgotne, duże i miniaturowe, mechate od włosów i lśniące niczym śrut. Louis wysypał je na stół i począł z bratową nadawać im palcami elegantszą formę. Wysypane na parapet dosychały parując, a mała Kate z rózgą odpędzała od nich kury.\nGorzej było z drobinami naskórka. To, co przyniesiono, pachniało dobrze, ale było twarde, w kolorach pleśni i znacznie przekraczało rozmiarami włókienka barona. Louis wysypał to kurom, a bratankowie żwawo pobiegli do wioski po nowe. Wioska zapulsowała żywym ruchem. Ludzie przypomnieli sobie o zaflegmionych starcach, o ludziach takich, jak pomylony Tom, który, dotąd pogardzany, w ciszy godzinami wydobywał z nosa kulki i je zjadał. Nagle zaczęto ich zachęcać, prosić, dopingować do wysiłku. Zrodziła się rywalizacja. Z ust do ust podawano sobie cenę ustaloną prze barona. Niczym śnieżna kula jej wysokość rosła budząc emocje.\nLouis nic mógł już tego powstrzymać. Mała rudera brata wypełniła się ludźmi, którzy znosili oślizłe słoje, kosze, gliniane kubki i wszystkie pełne były tego, co dotąd rzucano byle gdzie. Mógł więc Louis wybrzydzać, wybierać towar najlepiej przypominający ten, który zgromadził baron.\nGdy brat Louisa powstał i splunął na ścianę, nikt już nie zainteresował się jego flegmą. On sam zaś pociągnął kilka razy nozdrzami i zasnął.\nTymczasem poszła przez wieś plotka, że baron zaczął skupować i grubsze odchody. Biegli zatem w okolice domu ludzie przyparci potrzebą i aby nie stracić okazji spełniali ją tuż obok a potem wskazywali swe twory Louisowi, targowali się, byli gotowi opuścić cenę niemal do zera. Nikt już tego nie kontrolował. Plotki rodziły plotki.\nLouis z trudem wyrwał się z tłumu i powiózł wybrane słoje do pałacu.\nW tym czasie kiepskimi drogami Walii przemieszczał się Buick Lady Whitereed. Jechała w kierunku pałacu barona von Stovenna.\nPoniżana fizycznie i słownie przez zmarłego męża i kochanków Lady Whitereed była w miłości gotowa na wszystko. Pozwalała najpierw mężowi, później innym mężczyznom, robić z jej ciałem, co chcieli. Korzystali chętnie z jej oddania. Wyuzdane spełnienia mężczyzn oswoiły Lady z wszelkimi technikami seksu. Mimowolnie stała się mistrzynią wyrafinowanych pieszczot, nierzadko przekraczających granicę dobrego smaku. Zmierzała ku pięćdziesią[t]ce, jej marne ciało coraz bardziej traciło formę. Sprawy finansowe Lady Whitereed wyglądały kiepsko. Siedziała w długach i wydawało się, że jest skazana na klęskę, gdy dotarta do niej plotka o dziewictwie barona von Stovenna.\nByło coś, co od lat sprawiało, że baron unikał kobiet. Lady Whitereed zrazu przyłączyła się do chóru innych dam, które pozwalały sobie na niewybredne żarty o fizycznych detalach i skłonnościach barona, by po jakimś czasie zrozumieć, że to sam los podsuwa jej szansę. Tylko człowiek, który wcześniej nie zaznał miłosnych rozkoszy, mógł odnaleźć piękno i spełnienie w jej ciele. Baron był takim człowiekiem. Lady Whitereed zdesperowana, ale też podniecona wyzwaniem jechała mijając nędzne wioski.\nZaczęła dostrzegać, że miejscowi ludzie oddają się dziwnym czynnościom. Niemal wszyscy, siedząc gdzie popadnie, dłubali w nosach lub bacznie obserwowali swoje stopy wyjmując spomiędzy palców coś, czego widok zepsuł Lady nastrój. Dzieci biegały z ostrożnie niesionymi słoikami, a kobiety z okien podawały im następne, do których mężczyźni starannie i z dużą precyzją zwieszali nitki swoich smarków. Tu i ówdzie widać było kucających wieśniaków, załatwiających publicznie fizjologiczne potrzeby, oglądających uważnie swój produkt, zbierających go na liście.\nLady Whitereed nie urodziła się w Walii i nie znała miejscowych zwyczajów, ale ten wydawał się jej wyjątkowo wulgarnym. Po raz pierwszy zrozumiała, że człowiek tak delikatny jak baron mógł nabrać ohydy do kontaktów cielesnych, obserwując zwyczaje miejscowych kobiet. Wiele z nich naśladowało zachowanie mężczyzn, inne podstawiały naczynia pod ich stopy.\nNa mostku zgrzybiały starzec z wielkimi stopami o żółtawej barwie wyjmował coś spomiędzy palców. Szofer zatrzymał samochód, trąbił, ale tłum ludzi niosących naczynia nie chciał ustąpić. Lady siedziała nieruchomo, ale jej wzrok kierował się mimowolnie na starca pochłoniętego swoją czynnością. Powyżej jego wielkiej stopy rosła mechata brodawka, na której siadały muchy. Lady z trudem opanowała mdłości.\nW powietrzu unosiły się białe, woniejące drobiny. Ich zapach wdarł się do limuzyny i szofer splunął z obrzydzeniem. Na szczęście w tej chwili tłum opuścił mostek i Buick ruszył. W dali ukazały się mury pałacu.\nBaron schodził do podziemi może dwa, trzy razy do roku. Zwykle kilka dni wcześniej powiadamiał służbę o swoim zamiarze. Tym razem wiedział o tym tylko Louis i kucharz. Kucharz był Szwedem i prawdopodobnie z mlekiem matki wyssał upodobanie do ekscentrycznej kuchni. Intuicyjnie wyczuwał pragnienia barona. Louis z kluczami wszedł do salonu. Baron powstał.\n− Cóż, drogi Louisie, czas zajrzeć do zbiorów − powiedział baron i ruszył. Louis szedł przodem, pełen obaw.\nMijali hol, gdy w wielkich oknach ukazała się perspektywa alei, którą jechał zielony Buick. Baron stanął,\n− Mój Boże, dlaczego właśnie dzisiaj? Zobacz Louis kogo to licho niesie. Zmuszeni jesteśmy odłożyć naszą wizytę w piwnicy.\nBaron wrócił do salonu i czekał, a służący po chwili przyszedł i oznajmił:\n− Przyjechała Lady Whitereed, panie baronie.\n− Kim jest Lady Whitereed?\n− To kobieta − powiedział Louis.\nLady widząc cherlawą postać barona zatrzymała się w drzwiach salonu. Wydał się bardzo stary, z cienkimi wargami, za którymi nie było zębów. Pochrząkiwał astmatycznie, a jego słabe włosy były szare. Gdy podchodził, zauważyła na przeźroczystej, pomarszczonej skórze barona różowe plamki. Dobrze znała ten rodzaj cery świadczący o łuszczycy. Baron kuśtykał, lekko powłócząc lewą nogę. Zapach pałacu, posadzka, zasłony, to wszystko też okryte było niezdrową patyną.\nGdy baron pocałował ją w dłoń, pozostawił na niej wilgotny i chłodny rodzaj śluzu.\nBaron miał wrażenie, że po raz pierwszy widzi Lady Whitereed. Grzeczność nakazywała zatrzymać ją na obiedzie, podejmować rozmową, odpowiadać na pytania o zdrowie. Miała małą, zgniecioną głowę, w której żółtawe oczy pulsacyjnie wybałuszały się i zapadały między suche zmarszczki. Całując jej zimną dłoń baron dotknął jej nosem, a skłon wydusił z nozdrzy odrobinę wilgoci. Teraz baron spoglądał na ową wilgoć na dłoni Lady\nLady postanowiła wnieść w życie barona trochę światła. Miała pewność, że oczarowując mężczyznę swoimi żartami i delikatnością pobudzi stężałe w nim męskie soki. Postanowiła być taka, nie przejmować się jego pozorną oschłością.\nGdy Lady Whitereed zaczęła chodzić po salonie, komentować portrety przodków, robić taneczne kręgi, śmiać się i spoglądać zalotnie na barona, miał wrażenie, że to koszmarny sen. Na spoconej twarzy kobiety pot ściekał leniwie, więznąc w zmarszczkach.\n− Drogi baronie, jak to się stało, że nie poznaliśmy się dotąd bliżej? − westchnęła Lady przechodząc obok i rozsiewając zapachy perfum, które wyrwały z ust barona wilgotny kaszel. Skulony krztusił się, przytrzymywał dłonią usta, walcząc z natłokiem flegmy.\nW tej chwili nadszedł Louis z kryształowym naczyńkiem, do którego baron splunął. Lady Whitereed poczuła się słabo.\nLouis zszedł z plwociną do piwnicy. Strząsnął ją do jednego ze słojów. Kolekcja barona wyglądała okazale i naturalnie. Zamierzał wrócić na parter, gdy uderzył go widok pustki po akwarium. Dopiero teraz zrozumiał, że odtwarzając zbiór zapomniał o nodze. Po rannej katastrofie pozostawił ją ukrytą za beczką, ale zniknęła. Tylko Louis i baron mieli klucze od piwnicy. Niekiedy wraz z Louisem schodził kucharz, ale nie tym razem. Służący dokładnie spenetrował wszystkie kąty − bez skutku.\nKonsekwencja w postępowaniu barona znaczyła dla Louisa jedno: zwolnienie. Musiał więc Louis po raz drugi wsiąść na rower i udać się do Edoit.\nWjazd do wioski robił odrażające wrażenie. Wszystko cuchnęło, wiatr unosił w powietrzu bladawe włókienka. Louis pędząc w ich pyle wkrótce miał pełne nozdrza, a gdy uchylił usta, na zębach osiadła żółtawa śniedź.\nBrat wciąż spał, bratankowie zamknęli okna, aby szalejące na zewnątrz muchy nie wlatywały do środka. Nim Louis dotarł do drzwi, był po kostki w czymś, co przypominało kisiel.\nNoga brata z dawno nie obcinanymi paznokciami, w kolorze zbliżonym do amputowanej nogi barona, sterczała na krawędzi łóżka. Była większa, bardziej mięsista, a duży paznokieć zdeformowany przez grzybicę zawijał się jak rożek.\nGdy Louis powiedział bratowej o swoim zamiarze, wybuchła płaczem. Spokojnie tłumaczył: tracąc pracę u barona, skazywał rodzinę na nędzę; dotąd skromne resztki podkradane ze stołu barona jakoś zabezpieczały jej byt. Bratowa uspokoiła się, zrozumiała, zaakceptowała rozwiązanie.\nZ pomocą bratanków związał brata, obciążył jego pierś kamieniem i nad ogniem dezynfekował właśnie siekierę, gdy w oknie ukazały się twarze wieśniaków. Rower Louisa zawsze ściągał ciekawskich. Oblepili ściany domu niczym kosmate ćmy. I powtórzyła się sytuacja sprzed kilku godzin; pod dom rodziny Louisa biegli mieszkańcy Edoit, a dowiadując się o cenie podanej przez niego podciągali nogawki spodni, przecierali wilgotną słomą stopy i czekali na decyzję Louisa. Wyszedł i brodząc w kałużach przyglądał się propozycjom. Wyeliminował z szeregu kobiety i dzieci. Potem obniżywszy cenę do ośmiu szylingów wyeliminował jeszcze kilkunastu chętnych. Pozostali zdesperowani starcy i syn bednarza − chłopak o skłonnościach homoseksualnych. Dla niego ta rywalizacja była okazją do zaprezentowania gładko wygolonej nogi ze starannie opiłowanymi paznokciami.\nPo eliminacjach zostały do wyboru cztery nogi. Decyzja nie była łatwa. Wszystkie miały swoje wady i zalety. Paznokcie spiczasto zwinięte, długie, zdrewniałe, zanikające mięśnie, słabe owłosienie, to wszystko upodabniało je do zaginionej nogi barona. Jednak w dotyku były inne. Louis musiał podjąć decyzję.\nLady Whitereed starała się trafić na grunt wspólnych zainteresowań. Rozmawiając z baronem von Stovennem poruszała coraz to inne tematy, obserwując jego reakcję. Mówiła o religii, zaletach rodzinnego życia, o niestałości uczuć, zahaczyła o poezję, malarstwo, wspomniała o koniach, lecz baron odpowiadał beznamiętnie. Choć Lady Whitereed była na to przygotowana, z wolna traciła nadzieję. Dopiero mówiąc o swoim zmarłym mężu, a właściwie o zażądanej przez niego formie pochówku, zauważyła w oczach barona iskierkę zainteresowania.\n− W jaki sposób spełniono testament męża? − zapytał baron.\n− Jego prochy umieszczono w torebce z bibułki, którą przymocowano do balonu, a gdy wzniósł się na pewną wysokość, bibułka pękła − wyjaśniła Lady.\n− Zatem prochy pani męża rozniosły się przypadkowo − zauważył baron.\n− W pewnym sensie tak, ale z pewnością większa ich część spadła zgodnie z testamentem na teren hrabstwa.\n− Tym niemniej pewna ilość mogła znaleźć się gdziekolwiek.\n− Jakież to ma znaczenie, drogi baronie? Czuję się teraz wolna, mam wrażenie, że jeszcze wszystko przede mną. Podróże, spotkania, miłość. Mam wrażenie, że to los kazał mi dzisiaj odwiedzić pana. Czuję, że tworzy się między nami ten rodzaj porozumienia, który należy chronić.\n− Podano do stołu − rzekł Louis.\nStół zachwycił Lady Whitereed. Jeżeli wcześniej miała zastrzeżenia do klasy barona, forma kolacji je rozwiała. Tylko człowiek o subtelnej, bogatej naturze był w stanie sprawić, aby służba wzniosła się na wyżyny swojego kunsztu. A przecież jej wizyta była niezapowiedziana. Zatem: baron sam dla swoich doznań komponował menu tak wspaniale. Zatem: dziwactwa barona, jego samotność nie wynikały ze skąpstwa, nie kryła się za tym pospolitość. Wręcz przeciwnie! Kim więc był ów intrygujący posiadacz? Lady Whitereed odczuwała wzrastające emocje.\nSłużący podsuwał półmiski, a Lady sięgała po potrawy, wciąż dziwiąc się ich formie, kolorowi i konsystencji. Nie przypominały tych potraw, które jadała w innych domach. Były doskonałe! Sam baron jadł niewiele. Popijał ze szklanego kubka gęstawą ciecz, w której pływały jakieś drobiny. Lady zapragnęła spróbować owego napoju i wzorem barona wrzuciła do niego szczyptę suchej przyprawy podobnej do maku. Zamieszała, jak baron i popiła. Smak był dziwny, nieco słodkawy, ale oryginalny i po chwili Lady zapragnęła wypić więcej.\nLouis stał przyglądając się bez słowa. Chuda, sucha Lady wchłaniała niezwykle dużo, łapczywie.\n− Wiatr z Suseeck niesie zwykle w naszą stronę − zauważył baron.\n− Rzeczywiście − powiedziała Lady.\n− Istnieje duże prawdopodobieństwo, że prochy pani męża przeniosły się z wiatrem w kierunku Edoit − mówił baron.\n− Tak − powiedziała Lady pozwalając, by Louis zsunął na jej talerzyk coś o konsystencji rzadkiej galarety, w której wnętrzu wisiały skrawki czerwonego mięsa.\n− Kiedy to było? − baron wciąż pytał o pogrzeb pana Whitereeda.\n− Osiemnastego kwietnia, tak, właśnie wtedy. Panie baronie, błagam, nie mówmy o zmarłym. Mój związek z nim nie był zbyt głęboki. Żyliśmy osobno i niezbyt dobrze go znałam. To był pospolity człowiek o prostackich skłonnościach.\n− Osiemnastego kwietnia spędziłem popołudnie w ogrodzie − kontynuował baron. − Około szesnastej trzydzieści poczułem w powietrzu dziwną woń. Czy tak było, Louisie?\n− Tak, panie baronie.\n− Zastanawialiśmy się z Louisem nad źródłem owej woni, a na powierzchni szklaneczki zauważyłem szary nalot − mówił baron, a Lady przestała jeść. Wspomnienie drobnego epizodu związanego z pochówkiem jej męża zdawało się strzępić sieć, którą misternie plotła.\n− Pan wybaczy, ale kto może wiedzieć, co robił osiemnastego kwietnia? − próbowała obrócić sprawę w żart.\n− Ja − powiedział baron. − Mam wrażenie, że ów szary nalot, którego sporo wypiłem, mógł być popiołem pani męża.\n− Doprawdy! Często, sięgając po płyny trafiam w nich na jakieś drobiny i nie zastanawiam się nad tym. Jadąc dziś przez Edoit…\nW tym momencie tacka trzymana przez Louisa upadła a sam służący zgiął się w pół.\n− Na Boga, Louisie, czemu właśnie w tej chwili? − zdziwił się baron, a Lady zauważyła krótki paroksyzm służącego zakończony równie nagle.\n− Pani wybaczy − powiedział baron − lecz Louis ma niemiłe wspomnienia związane z Edoit.\n− Nic dziwnego, drogi baronie. Jadąc przez ową miejscowość zetknęłam się z obrazami, przy których wyobraźnia Breugla jest niczym. Dotąd czuję na twarzy jakiś popiół, a w ustach mam gorzki posmak.\n− Zatem − powiedział baron − niech pani popije.\nLady wypiła i poczuła się lepiej.\nPo kolacji baron dłużej niż zwykle siedział w jadalni. Louis tkwił przy kredensie w pełnym napięciu; Lady Whitereed co jakiś czas niebezpiecznie kierowała tematykę dialogu na specyfikę Edoit. Wyczuła instynktownie, że baron unika owego tematu i po jakimś czasie Louis odetchnął.\nBaron wstał, podziękował i poprosiwszy Louisa, aby wskazał Lady jej pokoje, odszedł ku schodom.\nLouis był człowiekiem krępym, miał silny kark i idąca za nim, Lady Whitereed zapragnęła mężczyzny. Jej szalona wyobraźnia uruchomiona przez spotkanie z baronem tworzyła ostre sceny. Lady z trudem tłumiła swoje żądze w chwili, gdy służący otworzył drzwi jej sypialni i musiała go minąć, czując męski zapach. Zamknął drzwi i pozostawił ją samą i to był jedyny ratunek przed namiętnością, która wędrowała zmysłami Lady zawsze, gdy wchodziła do obcej sypialni.\nZamknąwszy drzwi sypialni Lady, Louis skierował się do lewego skrzydła pałacu. Baron, jak zwykle, siedział na krawędzi łóżka i czekał, aż służący odepnie protezę.\n− Miałem wrażenie, że dzisiejsza kolacja swoim bukietem różniła się od poprzednich − stwierdził baron. W pełnym napięcia oczekiwaniu Louis usłyszał dalsze słowa chlebodawcy:\n− Może to nastrój dzisiejszego dnia wyostrzył moje zmysły? Wszystko odbieram ostrzej, czuję lepiej, smakuje z większą ostrością. Powiedz, czy ty, służący, który od kilkunastu lat jesteś przy mnie, odczuwasz, że coś się dzisiaj stało?\n− Widzę, że jest pan w dobrym nastroju − powiedział Louis.\n− Ale czy potrafisz powiedzieć, dlaczego?\n− Myślę, panie baronie, że sprawił to przyjazd Lady Whitereed. Jest kobietą atrakcyjną, młodą jeszcze i mądrą − powiedział Louis.\n− Ależ skąd, mój drogi! Budzi we mnie odrazę. Widziałeś jej zęby? A sposób, w jaki porusza wargami! To ryba, płaz, coś tak obrzydliwego, że przy niej odchody wydają się określoną formą.\n− Oczywiście − powiedział Louis. Postawił obok łoża kryształowe naczyńka, a baron powiedział:\n− Tym razem, mój drogi nie są potrzebne.\n− Pan pozwoli, że zapytam: jak to − Dzisiaj, mój drogi Louisie, przynieś mi moją nogę.\nSchodząc do piwnicy Louis oczekiwał wszystkiego. Ale noga przywieziona z Edoit tkwiła na swoim miejscu; zatopiona w wiadrze z serwatką nabrała bladoróżowej barwy, a świeżo przecięte żyły już ściemniały. Louis wyjął ją z wiadra, osuszył, po czym ostrzem noża nieco oszlifował szponiaste paznokcie. Przez chwilę zastanawiał się nad tym; włochata brodawka powyżej stopy nie wyglądała najlepiej. Uciął ją nożem, a spod niej wypełzła leniwa treść. Próbował ją wydusić, ale pojawiała się znowu niczym tłuste oko. Posmarował ją resztkami formaliny, nasączając ostrym zapachem i poniósł nogę do sypialni barona.\nBaron kazał Louisowi trzymać ją przed sobą. Przyglądał się dokładnie, analizował, opisywał słowami co widzi.\n− Jaka świeża, w idealnym stanie − zakończył. − To dobrze, to bardzo dobrze, Louisie.\nBaron usiadł na łóżku i odkrył swoją żywą nogę. Kazał Louisowi położyć tę drugą w miejscu, w którym jej brakowało. Louis zrobił to ostrożnie; różnica między nogami była tak wielka, że tylko ślepiec nie mógł jej dostrzec. Ogromna stopa doniesionej nogi oparła się kostką o żywą stopę barona potęgując wrażenie kontrastu. Rana po brodawce wciąż się ślimaczyła, ale baron tego nie dostrzegał.\n− Czy zauważyłeś, jak bardzo się różnią? − zapytał macając dostawioną do kikuta kończynę. − Ta ucięta za młodu, jedenaście lat temu, jest silna, duża, tęga i piękna. Ta, którą los mi zostawił, jest świadectwem starości: chuda, pomarszczona, pełna jakiegoś włosia i słaba. Nawet w dotyku wydaje się ohydna. Obie są jak wskazówki zegara, który odmierzył mój czas. Tak, mój drogi, to koniec. Odchodzę. Zabieram ze sobą wszystko i odchodzę.\n− Jak to, panie baronie? − Louis z trudem pojmował słowa chlebodawcy.\n− To nieodwołalne i nie płacz. Zabezpieczyłem twoją starość w testamencie, Louisie. Idź teraz i przynieś wszystkie słoje.\nLouis zszedł do piwnicy. Wiadomość o testamencie otwierała przed nim nowe szanse. Myśląc o tym, wykonał polecenie barona, wniósł do sypialni słoje i ustawił obok łoża. Podał łyżkę i skierował się do drzwi. Zamykając je spojrzał na barona raz jeszcze: ten, podparty poduszkami, leżał na łożu patrząc na przyłożoną do kikuta nogę o wielkiej stopie.\nBaron sięgnął łyżką do słoika pełnego suszonych kulek i zaczął jeść.\nLady Whitereed długo siedziała przed lustrem, starając się szminką nadać swym ustom lubieżnego kształtu sprzed lat. Chude piersi wisiały jak kieszonki, między nimi rosło kilka żółtawych włosów. Kościste ramiona pokryły się flaczastymi brodawkami. To wszystko zatuszował puder i specjalna maść przywieziona niegdyś z Tajlandii. Lady popatrzyła na swoje nogi. Cała nadzieja jej planu brała się stąd, że baron w istocie nie widział dotąd kobiecego ciała. Rozkoszą, którą zamierzała go rozkochać, sama została obdarowana również w Tajlandii. Spróbowała jej potem, ze skutkiem, na swoim mężu i ich życie erotyczne w końcowym stadium właściwie ograniczało się do tej pieszczoty.\nOdczekała, aż pogasną w pałacu światła. Wkrótce pozostało tylko jedno okno z nikłym światłem przeciskającym się przez kotary. Lady wiedziała, że jest to okno sypialni barona.\nPrysnęła na siebie perfum, przepłukała usta, dobrze natłuściła palce i wyszła z sypialni. Miała doskonałą orientację w rozkładzie tego rodzaju rezydencji. Pokonywała ciemne korytarze i schody jak nietoperz. Wkrótce ujrzała drzwi, za którymi była sypialnia barona. Ostrożnie nacisnęła klamkę. Sypialnię okrywał stężały półmrok. Jej woń była odrażająca, przywodziła na myśl przejażdżkę przez Edoit. Ale Lady Whitereed była gotowa na wszystko.\nBaron leżał na wielkim łożu. Jego blada twarz wydawała się jeszcze bielsza. Lady zbliżyła się, klęknęła i ujrzała zaskakująco wielką stopę barona. Zaskoczył[a] ją jej ostra woń i przedziwnie długie, zrolowane paznokcie. Dotknęła jej delikatnie wargami i ssała. Stopa barona nie poruszyła się, więc Lady klęcząc rozwijała cały kunszt tej wyrafinowanej tajlandzkiej pieszczoty: całowała, lizała, ssała palce nogi barona, gryzła, potem delikatnie masowała pięty. Trafiła powyżej stopy na wzgórek, z którego wyciekał wilgotny śluz − jedyny znak świadczący, że ciało barona wciąż reaguje. Przyssała się do niego. Dochodziła do stadium, w którym jej zmarły mąż osiągał stan ekstazy. Lecz baron nawet się nie poruszył. Ponowiła próbę, wodziła językiem pod paznokciami barona, szczypała, targała nogę, w końcu usiadła na nią skierowując wielki palec w intymną szczelinę. Bez skutku.\n− Baronie, to prawda, to prawda! − krzyknęła przegrana, poniżona po czym zeszła z nogi. Wybiegła z sypialni szlochając.\nSzofer Lady Whitereed został obudzony w środku nocy i po kwadransie zielony Buick podążał marną drogą w kierunku Edoit.\nSceneria śmierci barona Von Stovenna zaskoczyła nawet inspektora Foggta. Stary wyga Scotland Yardu ujrzał zmarłego w negliżu, rozciągniętego na wielkim łożu w pozie połamanej kukły. Przy kikucie amputowanej wiele lat temu nogi barona leżała − jak stwierdził lekarz − kilkanaście godzin temu odcięta noga innego osobnika. Owa ohydna kończyna, o zaniedbanych paznokciach pokryta była karminowymi odciskami ust, które znaleziono nawet między palcami. Z niedużej rany powyżej stopy wyciekała szara ropa, mieszając się z barwą szminki. W rozwartych ustach barona lekarz sądowy znalazł brunatną miazgę o tłustawej konsystencji. Na podbrzuszu barona odnalazł zakrzepłą spermę.\n− Wygląda na to, że nasz baron nieźle się przed śmiercią zabawił − zażartował lekarz.\nOpowiadanie pochodzi z książki Zdzisława Domolewskiego (pseud. Ernest Goretoofire), Masy kałowe & inne opowieści womitoryjne zilustrowane, Wydawnictwo Masy, Warszawa 1998. Zachowano oryginalną interpunkcję. Dziękujemy autorowi za zgodę na publikację.\nZobacz inne teksty autora: Ernest Goretoofire


Czcicielks napisał/a 24 listopada 2021 o 20:21\nProszę cię matko pocieszenia o wyleczenie mnie z ciężkiej depresji proszę aby wszystkie próby nie przeciemnialy moje życie dziękuję za wszystkie blogoslawienstwa\nCzcicielks napisał/a 24 listopada 2021 o 20:16\nKochana mateńko czuwaj nad moją rodziną w czasie tego światowego zagrożenia chroń nas przed pandemia dziękuję za wszystkie laski\nmatka napisał/a 24 listopada 2021 o 09:52\nMatko Boża Pocieszenia w Twoją opiekę oddajemy Wojciecha i prosimy o zdrowie dla niego , cud uzdrowienia z uzależnień oraz pomoc w znalezieniu pracy i podjęcie dobrych decyzji zgodnie z Bożą Wolą.\nMalgorzata napisał/a 23 listopada 2021 o 21:02\nMatko Bozna Pocieszenia.Dziekuje za dotychczasowe łaski, proszę o prawidłowy rozwój ciazy i szczesliwe rozwiązanie . Miej moja cala rodzine w opiece\nMagdalena napisał/a 23 listopada 2021 o 20:34\nMateńko uproś u syna zdrowie i błogosławieństwo, mądrość w postępowaniu i głęboką wiarę dla siostrzenic.\nMARIA napisał/a 23 listopada 2021 o 17:54\nNAJSWIETSZA MATKO prosze o zdrowie dla mojej rodziny ufam w Twoja matczyna milosć miej nas w opiece ,czuwaj nad nami opiekuj sie naszymi wnukami pomóż im iśc prostymi drogami BOG ZAPLAC ZA WSZELKIE DOBRO DO TEJ PORY ZESLANE\nprośba napisał/a 23 listopada 2021 o 12:14\nMatko Boza Pocieszenia,\nProsze o uzdrowienie mamy, która obecenie przebywa w szpitalu i zdrowie dla całej rodziny.\nIwona napisał/a 23 listopada 2021 o 10:42\nO łaskę uzdrowienia duszy syna Jakuba i uwolnienia od złych rozrywek oraz zdanie matury.\nEryk napisał/a 21 listopada 2021 o 21:14\nMama napisał/a 21 listopada 2021 o 19:47\nKochana Maryjo Jodlowiecka Proszę o uzdrowienie mojego syna, oraz Opiekę nad całą moja Rodziną\nmatka napisał/a 20 listopada 2021 o 19:39\nNajswietsza Matko blagam o laske zdrowia dla corki oraz o pomoc w rozwiazaniu trudnej sprawy Bog zaplac!!!\nAnia prosi napisał/a 20 listopada 2021 o 16:20\nO laske zdrowia, blogoslawienstwo na codzien, wszystkie potrzebne laski dla Andrzeja, Iwony, Emiliana, Erwina, Anny, Wiktora. Matko Boza pomoz Annie we wszystkich moich intencjach , co nosze w sercu. A takze o dar nieba dla sp.Marii, sp. Witolda, sp. Wladyslawa, sp.Jana.\nAma napisał/a 20 listopada 2021 o 15:16\nO ochronę od zła i Boże błogosławieństwo\nJa napisał/a 20 listopada 2021 o 15:15\nProszę za Jadwigę aby się opamiętała i nie układają życia dorosłemu synowi ona przyzwala na codzolóstwo\nza jej syna o nawrócenie powrót do Boga oddalenie cudzolostwa\nAnna napisał/a 20 listopada 2021 o 09:00\nKochana mateńko proszę cię o zdrowie dla naszej rodzinny ochronę przed pandemia i błogosławieństwo Boże w codziennie wykonywanej pracy dziękuję za wszystkie laski\nMarta napisał/a 19 listopada 2021 o 22:19\nMateńko Najukochańsza ratuj i chroń moje dzieci aby nie zeszły na zła drogę,Ty rozumiesz mą troskę,proszę przez Twe ukochane Ręce o uproszenie potrzebnych łask🙏\nMarta napisał/a 19 listopada 2021 o 22:15\nMatko Boża Pocieszenia dziękuję za to ,że pomogłaś nam wyjść z choroby ,dodawałaś otuchy,chroniłaś pod swoim płaszczem\nEwa napisał/a 19 listopada 2021 o 06:45\nMatko Boża Pocieszenia z Jodłówka przez Twoje wstawiennictwo błagam Boga o dar uzdrowienia duszy i ciała, serca i umysłu dla mojej córki. Równowagę psychiczną , umiar w chorobliwym jedzeniu i piciu, rozwiązania problemów po ludzku beznadziejnych. Wejrzyj na nas z miłością, a jeżeli będzie to zgodne z wolą Bożą, uproś nam u Boga łaskę, o którą pokornie proszę, a przede wszystkim pomagaj nam iść codziennie drogą świętości do życia wiecznego.\nHalina napisał/a 18 listopada 2021 o 22:09\nMatko Boża Pocieszenie proszę Cię o wstawiennictwo do Boga w uzdrowieniu mojej córki\nmatka napisał/a 18 listopada 2021 o 14:06\nMatko Pocieszenia proszę Cię o dar potomstwa dla syna i synowej.Matko dopomóż proszę ,\nCórka napisał/a 17 listopada 2021 o 15:09\nProszę o modlitwę o zdrowie dla mego taty Jana o więcej sił i żeby dobrze oddychał bo jest w szpitalu.\nSylwia napisał/a 17 listopada 2021 o 14:06\nMaryjo,dziękuję Ci za to że jesteś i za wszystkie otrzymane łaski. Zawierzam Ci moje intencje.\nProszę o cud miłosierdzia Bożego,o uwolnienie, uzdrowienie z raka płuc i jelit,dla Eugeniusza Krawczyka.Proszę o uwolnienie, uzdrowienie mnie z choroby brzucha i okolic brzucha. Proszę w tym wszystkim,o uwolnienie od wszelkiego ducha choroby.\nŻona napisał/a 17 listopada 2021 o 12:08\nKlaudia napisał/a 17 listopada 2021 o 12:04\nMaryjo proszę Cię o nieustanną opiekę nad Oskarem, uchronienie go od wszelkich problemow i złych zachowań oraz o potrzebne łaski dla mnie w pracy.\nSzczęść Boże Kochana Mateczko oddajemy się Twemu Niepokalanemu Sercu prosząc o Błogosławieństwo Boże, potrzebne łaski, zdrowie duszy i ciała dla Jadwigi Artur synka Anthonego-Michaela, prosimy o pozytywne zakończenie sprawy w urzędzie elektrycznym oraz o nowy dom. Bóg zapłać Jadwiga i Artur


Piaskowanie mebli - Usługi Tapicerskie Wojciech Miller\nPiaskowanie i sodowanie mebli jest to nowa usługa w naszej firmie, którą Państwu oferujemy. Przez cały czas się rozwijamy, dzięki czemu nasza działalność oraz oferta się powiększają. Wraz z zapotrzebowaniem na rynku przychodzimy z pomocą przy czyszczeniu mebli z drewna.\nPiaskowanie i sodowanie mebli polega na wyczyszczeniu mebli np. z lat 50’, 60’ czy przedwojennych, ale nie tylko. Jeżeli chcą Państwo przerobić nowo zakupione meble z drewna również się tym zajmiemy. Dlatego zachęcamy do skorzystania z naszych usług.\nMetodę piaskowania wykonuje się za pomocą piasku, najczęściej bardzo drobnego, kwarcowego, aby nie uszkodzić powierzchni powierzonego nam mebla. Metoda sodowania polega na użyciu sody, która jest zdecydowanie drobniejsza i delikatniejsza niż piasek dla powierzchni z miękkiego drewna. Najczęściej kilkudziesięcioletnie drewniane meble czyści się z pozostałości starej farby czy plam, których w inny sposób nie da się usunąć lub by wygładzić ich powierzchnie.\nPoddając stare meble piaskowaniu czy sodowaniu, przywracamy im pierwotny wygląd, sprawiamy, że stają się czyste oraz są „nowym” materiałem, z którym możemy zrobić cokolwiek chcemy zaczynając od nałożenia farby w wybranym kolorze kończąc na dodaniu różnych zdobień. Piaskując lub sodując stare, drewniane meble przywracamy je do życia i stanu świetności gdy nie było widać na nich śladów użytkowania co jest jednym z największych plusów tej metody. Dzięki czyszczeniu mogą Państwo od nowa zaaranżować dany mebel.\nSwoją pracę wykonujemy z najwyższą precyzją oraz dokładnością. Zlecenia wykonujemy na czas określony przy jego składaniu. Mamy na uwadze Państwa spostrzeżenia i robimy wszystko tak, aby wyczyszczony mebel spełnił Państwa oczekiwania oraz był naszą wizytówką.\nW naszym warsztacie podejmujemy się piaskowania oraz sodowania wszystkich drewnianych mebli znajdujących się na wyposażeniu Państwa domu, oraz ich pojedynczych elementów. Używamy do tego sprzętu najwyższej jakości stosując odpowiednio dobrane techniki do gatunku oraz jakości drewna. Dbamy o to, aby meble trafiły do Państwa nieuszkodzone a efekt był oszałamiający.\nTransport mebli do piaskowania i sodowania\nSwoje usługi realizujemy na terenie Warszawy oraz jej okolic. Z tego obszaru jesteśmy w stanie odebrać mebel do piaskowania lub sodowania z Państwa domu, lub wyznaczonego miejsca i przetransportować go do naszego warsztatu. Gdy meble zostaną oczyszczone możemy przetransportować je pod wskazany przez Państwa adres.\nPiaskowanie i sodowanie obejmuje:\npiaskowanie starych mebli drewnianych\nsodowanie starych mebli drewnianych\npiaskowanie pojedynczych elementów starych mebli drewnianych\nsodowanie pojedynczych elementów starych mebli drewnianych\npiaskowanie nowych mebli drewnianych\nsodowanie nowych mebli drewnianych


RGNIOS.023 Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami\nArt. 7 i 8 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008, z późn. zm.) oraz Zarządzenie Nr 34/07 Wójta Gminy Oleśnica z dnia 23 maja 2007 r.w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz opróżniania zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych, ochrony przed bezdomnymi zwierzętami, prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt oraz grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych i ich części.\ndokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury albo jego odpisu, wypisu lub kopii - 17zł (z wyłączeniem pełnomocnictwa udzielanego małżonkowi, wstępnemu, zstępnemu lub rodzeństwu, lub gdy mocodawcą jest podmiot zwolniony z opłaty skarbowej),\nzezwolenia na na prowadzenie działalności w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami- 616zł.\nOdwołanie od decyzji w przypadku odmowy wydania zezwolenia wnosi się do Samorządowego Kolegium Odwołoawczego we Wrocławiu* za pośrednictwem organu, który wydał decyzję o odmowie dokonania wpisu do ewidencji działlaności gospodarczej (odwołanie składa się w Kancelarii Urzędu Gminy w pokoju Nr 1). Odwołanie wnosi się w terminie14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.\nposiadać specjalistyczne środki przeznaczone do chwytania oraz transportowania bezdomnych zwierząt, w tym:\na) posiadać atestowane urządzenia i środki, przy pomocy których zwierzęta będą wyłapywane, nie stwarzające zagrożenia dla ich życia i zdrowia;\n- odpowiednią powierzchnię i kubaturę umożliwiającą ustawienie metalowych klatek w ilości równej co najmniej czterech, odpowiadających wielkością średniej wielkości zwierzęcia, w sposób uniemożliwiający przesuwanie się klatek w czasie transportu oraz zapewniający prawidłową wentylację;\n- zadaszenie i ściany izolowane w celu zabezpieczenia zwierząt przed wpływami atmosferycznymi;\n- dostateczną wentylację i w miarę potrzeby ogrzewanie;\n- podłogę z odpowiednią nawierzchnią, zapewniającą przyczepność kończyn oraz umożliwiającą utrzymanie higieny.\nzapewnić pomoc lekarsko-weterynaryjną;\nposiadać odpowiednią kadrę, w liczbie gwarantującej stałe świadczenie usług;\nposiadać odpowiednie miejsce (bazę) przetrzymywania wyłapanych zwierząt przed przewiezieniem ich do schroniska.\nOstatnia zmiana: Dariusz Lewański 2008-01-22


Warsztaty ekologiczne w terenie - miedziowe.pl\nStart Polkowice Warsztaty ekologiczne w terenie\n26.04.2019. Radio Elka, Kasia Rososzko\nJuż po raz dziesiąty zorganizowano Polkowicki Festiwal Ziemi. Z tej okazji w Centrum Piknikowym na osiedlu Polanka odbyła się dziś impreza plenerowa, podczas której mieszkańcy mieli okazję uczestniczyć w różnego rodzaju ekologicznych warsztatach. W tym roku po raz pierwszy utworzono miejskie zielniki oraz łąki kwietne.\nPolkowicki Festiwal Ziemi to kilka dni pełnych ekologicznych przedsięwzięć. Wczoraj polkowickie lasy odwiedziły przedszkolaki. Uczyły się tam rozpoznawać drzewa i krzewy. Poza tym, przedstawiciele nadleśnictwa posprzątali także słynne polkowickie „glinianki”. Śmieci wyciągnięte ze stawów wypełniły aż 7 wielkich kontenerów. Dziś,\nw ramach imprezy plenerowej przygotowano kolejne atrakcje.\n- Zakładamy społeczne zielniki. Chcemy, aby mieszkańcy w przyszłości przynosili tutaj swoje rozsady, wymieniali się, a także o to dbali, podlewali. Poza tym, tworzymy pierwsze dwie łąki kwietne w mieście, młodzież i dzieci korzystają z warsztatów prowadzonych przez Nadleśnictwo Lubin oraz pracowników urzędu, a Rodzinne Ogrody Działkowe „Miedzianka” robią tzw. hoteliki dla owadów, dla pszczół. Jest tutaj dziś także Straż Miejska, która sprawdza wilgotność drewna, które przynoszą mieszkańcy. Jest także Dolina Recyklingu, która edukuje z zakresu segregacji opadów oraz PGM, który pokazuje jak się bada wodę - mówi Małgorzata Kalus Chiżyńska dyrektor Wydziału Ochrony Środowiska i Obszarów Wiejskich w Urzędzie Gminy Polkowice.\nChętnych do pracy w ziemi nie brakowało. Do centrum piknikowego licznie przybyli polkowiccy działkowicze, a także podopieczni polkowickich szkół i przedszkoli. - Jesteśmy takimi społecznikami, którzy są tutaj co roku. Zawsze chętnie sprzątamy lasy i okolicę, nikt nie musi nas prosić. Dbamy o środowisko - mówi Halina Sosnowska z ROD „Miedzianka”. - Bardzo mi się tutaj podoba. Robiliśmy kule z kwiatami. Do ziemi dodaje się wodę, potem wsypuje się nasiona, miesza się i tworzy kulki. Fajnie było - dodaje Klaudia z Katolickiej Szkoły Podstawowej w Polkowicach\n1. Dodane przez mieszkaniec, w dniu - 26-04-2019 14:31\noby więcej takich imprez, przy zaangażowaniu tylu jednostek gminnych!!! SUPER! Łąki kwietne ekstra pomysł!


Samorządowe Przedszkole nr 77 w Krakowie - przedszkole samorządowe nr 77 kraków\nSamorządowe Przedszkole nr 77 w Krakowie\nw Krakowie przy ul. Jadwigi z Łobzowa\nPersonel przedszkola to wysoko wykwalifikowana kadra, mająca odpowiednie wykształcenie oraz podejście do dzieci.\nGłównym celem działalności nauczycieli jest wspomaganie i ukierunkowanie rozwoju dziecka zgodnie z jego wrodzonym potencjałem i możliwościami rozwojowymi w relacjach ze środowiskiem społeczno – kulturowym i przyrodniczym oraz tworzenie radosnej atmosfery do nauki i zabawy.\nNauczyciel grupy I: mgr Anna Szlachta, Agata Woińska\nNauczyciele grupy II: mgr Edyta Furman, mgr Edyta Kwiecień\nNauczyciele grupy III: mgr Anna Mielińska, mgr Krystyna Hałuszczak\nNauczyciele grupy IV : mgr Małgorzata Kołacz, mgr Teresa Klucznik – Hajto\nNauczyciele grupy V: mgr Renata Stawowiak, mgr Kinga Madeja\nNauczyciele grupy VI: mgr Agnieszka Wrońska\nOrganizujemy na terenie przedszkola lekcje poglądowe z zakresu muzyki poważnej, doświadczeń chemicznych i fizycznych.\nDzieci mogą rozwijać swoje zainteresowania na Kółku Plastycznym „Mali Artyści” oraz Kółku Teatralnym.\nOrganizujemy również warsztaty dla Dzieci i Rodziców: np. Warsztaty Wielkanocne czy Bożonarodzeniowe.


Prezes - strona 2 - Money.pl\nSzef brytyjskiego KPMG kazał pracownikom "przestać narzekać" z powodu pandemii. Zapłacił za to stanowiskiem\nWyśmiewał obawy pracowników i lekceważąco wypowiadał się o dyskryminacji w miejscu pracy. 500 osób nie mogło uwierzyć, że tak właśnie uważa ich szef. Ostatecznie lekceważące słowa kosztowały prezesa brytyjskiego oddziału KPMG stanowisko.\nBudowa CPK i doradca strategiczny. Wild: najważniejsze wydarzenie roku\nWybór lotniska Incheon z Seulu na doradcę strategicznego CPK, przyjęcie przez rząd programu wieloletniego i rozpoczęcie wykupu gruntów pod port to najważniejsze wydarzenia 2020 r. - uważa prezes CPK Mikołaj Wild.\nBiomed-Lublin traci prezesa. Był konflikt z radą nadzorczą\nWszyscy czekają na wieści w sprawie "polskiego leku na koronawirusa". Tymczasem człowiek zarządzający firmą właśnie opuścił Biomed-Lublin. Prezes Marcin Piróg przyznał, że nie dogadywał się z przedstawicielami rady nadzorczej spółki.\nLidl szuka nowego prezesa. Poprzedni odszedł ze stanowiska\nJak podaje Lebensmittel Zeitung, poprzedni prezes centrali Lidla Ignazio Paternò podał się do dymisji. Trwają poszukiwania następcy.\nTak się robi kariery. Były strażnik więzienny, potem działacz PiS, dziś prezes firmy energetycznej\nNieoczekiwana kariera byłego strażnika więziennego. Działacz PiS Rafał Gietka prezesem Enea Oświetlenie.\nOdchodzi prezes PBS Finanse. Spółka potwierdziła rezygnację Dariusza Blicharza\n24 czerwca wpłynęła rezygnacja Dariusza Blicharza ze stanowiska prezesa PBS Finanse. Ma to nastąpić 3 lipca 2020 roku.\nPoczta Polska szuka prezesa. Zgłoszenia do 5 czerwca\nTrwa nabór na nowego prezesa Poczty Polskiej, mimo że poprzedniego wybrano na początku kwietnia. Zarzucano w tym polityczne działanie, więc nowy prezes już nie będzie mógł być z żadnej partii, nawet jeśli tylko dla niej pracował.\nEcho Investment hojnie wynagrodziło prezesa. Premia 20-krotnie większa od podstawy\nPo czterech latach prezesury Nicklas Lindberg doczekał się sowitej premii. Prezes jednego z największych polskich deweloperów zarobił w 2019 roku w sumie prawie 25 mln zł. To oznacza 484 proc. podwyżki, choć formalnie jego podstawowe wynagrodzenie spadło do około miliona złotych.\nZmiany w Banku Pekao. Leszek Skiba nowym prezesem\nBank Pekao ma nowego prezesa. Decyzją rady nadzorczej został nim Leszek Skiba, który przed kilkoma dniami zamienił stanowisko wiceministra finansów na wiceprezesa tej instytucji finansowej. Wiceprezesami z kolei zostali dotychczasowy prezes zarządu Marek Lusztyn oraz Krzysztof Kozłowski.\n"Mieszkanie Plus" ma nowego sternika. Wojciech Caruk prezesem PFR Nieruchomości\nWojciech Caruk na stanowisku prezesa zarządu PFR Nieruchomości zastąpił Mirosława Barszcza. Jego głównym zadaniem będą zmiany w niewydolnym programie "Mieszkanie Plus".\nIKEA Group będzie mieć nowego prezesa\nOd 1 września fotel prezesa IKEA Group obejmie Jon Abrahamsson Ring - informuje Reuters. Zastąpi na tym stanowisku Torbjörna Lööfa.


Co piąty mieszkaniec Europy Środkowej ma lub miał boreliozę - Choroby - Polki.pl\nfot. Adobe Stock, Ocskay Mark\nCo piąty mieszkaniec Europy Środkowej ma lub miał boreliozę – nowe badania\nNaukowcy z Chin oszacowali, że ponad 14% globalnej populacji ma lub miało boreliozę. Najwięcej zachorowań występuje w Europie Środkowej – tu przeciwciała ma prawie 21% ludzi. Zdaniem badaczy narażeni na boreliozę są szczególnie mężczyźni powyżej 50 lat, zamieszkujący tereny wiejskie.\nJulia Krupińska / 20.06.2022 12:14\nBorelioza to najczęstsza choroba przenoszona przez kleszcze. Zachorowania występują na całym świecie. Borelioza jest chorobą wieloukładową, może rozwijać się latami i prowadzić do uszkodzenia różnych narządów i układów. Chociaż borelioza jest dobrze zbadaną chorobą, to brakuje danych jasno określających skalę zachorowań.\nNajwięcej zachorowań na boreliozę w Europie Środkowej\nNaukowcy z Instytutu Medycyny Tropikalnej na Uniwersytecie Medycznym w Kunming (Chiny) przeanalizowali 137 badań z udziałem niemal 160 tys. osób. Były to dane dotyczące obecności przeciwciał przeciwko bakterii Borrelia burgdorferi odpowiedzialnej za wywołanie boreliozy.\nNiektóre regiony wysunęły się na prowadzenie, jeśli chodzi o liczbę zakażeń. Największa liczba infekcji dotyczyła Europy Środkowej i Zachodniej oraz Azji Wschodniej.\nAutorzy pracy oszacowali, że na całym świecie 14,5% ludności ma lub miało boreliozę, o czym świadczy obecność przeciwciał przeciwko bakterii boreliozy w organizmie. Największy odsetek osób z przeciwciałami występuje w Europie Środkowej – 20,7%, następnie w Azji Wschodnie – 15,9%, Europie Zachodniej – 13,5%. Ryzyko zakażenia było większe u mężczyzn powyżej 50. roku życia, zamieszkujących tereny wiejskie. Publikacja ukazała się w naukowym piśmie „BMJ Global Health”.\nBorelioza może nie dawać objawów\nWyniki chińskiego badania dotyczą obecności przeciwciał, co oznacza, że nie u każdej osoby, która je ma, występują objawy boreliozy. Mogą istnieć przypadki zakażenia krętkami Borrelia, któremu nie towarzyszą objawy boreliozy, ponieważ nie zdążyły jeszcze rozwinąć. To choroba podstępna. Warto pamiętać, że borelioza może dać o sobie znać nawet dopiero po kilku latach od ukąszenia kleszcza.\nSprawdź: Co odstrasza kleszcze\nDwa testy potwierdzają boreliozę\nPewność co do tego, że kleszcz zaraził nas boreliozą, można mieć po wystąpieniu na skórze po jego ukąszeniu charakterystycznego rumienia wędrującego. Jest to zmiana o wyglądzie tarczy strzelniczej. Taki odczyn świadczy o infekcji i nie są potrzebne dodatkowe badania. Jednak nie zawsze pojawia się rumień przy boreliozie (u 30-80% zakażonych bakterią Borrelia).\nDlatego standardowo wykonuje się dwa testy na boreliozę. Najpierw test ELISA (test serologiczny, który wykrywa swoiste przeciwciała IgM i IgG w surowicy krwi), a następnie test Western blot (tzw. test potwierdzenia, wykrywa swoiste przeciwciała IgM i IgG w surowicy). Wynik dodatni lub wątpliwy testu ELISA trzeba zawsze potwierdzić testem Western blot, ponieważ testy ELISA mogą dawać wyniki fałszywie dodatnie.\nInne badania wykorzystywane w diagnostyce boreliozy to test PCR (badanie genetyczne poszukujące DNA bakterii na podstawie kleszcza, próbki skóry lub płynu stawowego albo mózgowo-rdzeniowego, a także krwi pacjenta), rzadko: test CD57, LTT (test transformacji limfocytów), krążące kompleksy immunologiczne (KKI) anty-Borrelia burgdorferi IgG/IgM (metoda immunoblot).\nKiedy zbadać się na boreliozę?\nCzas w diagnostyce boreliozy jest bardzo ważny, ponieważ dopiero po 6-8 tygodniach od ugryzienia kleszcza, pojawiają się przeciwciała przeciwko krętkom Borrelia. Wcześniej badania mogą nie być miarodajne i dawać wynik fałszywie ujemny.\nY. Dong, Global seroprevalence and sociodemographic characteristics of Borrelia burgdorferi sensu lato in human populations: a systematic review and meta-analysis, BMJ Global Health 2022;7:e007744.\nJak wyciągnąć kleszcza? Najbezpieczniejsza metoda usuwania kleszcza (opinia eksperta)\nLatające kleszcze – krwiopijne owady, które mogą przenosić choroby\nKleszcz a grupa krwi. Jaka krew najbardziej przyciąga kleszcze?\nTagi: borelioza, kleszcze


Asertywność, czyli jak żyć w zgodzie ze sobą - Personal Effect\nStrona główna » Czytelnia » Asertywność, czyli jak żyć w zgodzie ze sobą\nW życiu często pojawiają się sytuacje, w których chcemy powiedzieć „nie”. Niestety nie zawsze wiemy, jak to zrobić. Boimy się urazić drugą osobę, przez co niejednokrotnie zmuszamy się robić coś na co nie mamy po prostu ochoty. Bywa też, że nasza potrzeba bycia lubianym przez wszystkich sprawia, że staramy się ukryć nasze zdanie na dany temat, będąc przekonanym, że odmienna opinia bardziej nam przeszkodzi niż pomoże. Jak zatem nauczyć się być asertywnym i czy jest to w ogóle możliwe?\nAsertywność to termin oznaczający posiadanie i wyrażanie własnego zdania. To zdolność zachowania się z szacunkiem w stosunku do siebie i innych. Nie jest to jedynie umiejętność mówienia „nie”, bowiem asertywność to umiejętność wyrażania własnego zdania, uczuć i postaw w sposób otwarty i jednocześnie nie naruszający praw innych osób. Osoby asertywne potrafią zadbać o to co dla nich ważne, nikogo przy tym nie raniąc ani nikim nie manipulując. Są autentyczne, empatyczne, szczere i wrażliwe, ale równocześnie świadome swoich zalet i wad. Potrafią pozwolić sobie na popełnienie błędu, by następnym razem wykonać coś jeszcze lepiej. Respektują prawa innych, ale również postępują w zgodzie ze sobą i nie zapominają o wyznawanych przez siebie wartościach. Bycia asertywnym można się nauczyć, bowiem jest to umiejętność nabyta. Jak zatem to zrobić? Przedstawiamy kilka skutecznych rad.\nPopracuj nad komunikacją\nAsertywna komunikacja polega na formułowaniu jasnych wypowiedzi na temat naszych uczuć, myśli i życzeń. Ważne, aby zadbać o poszanowanie swoich praw, ale również szanować uczucia i prawa innych ludzi. Istotne jest, aby słuchać innych oraz być otwartym na negocjacje i ustępstwa, ale nie kosztem swoich wartości, potrzeb i praw – wyjaśnia Dorota Kobierska, trener rozwoju osobistego, coach, psychoterapeuta, właścicielka firmy Personal Effect. Umiejętność stawiania granic oraz komunikowanie swoich potrzeb na pewno przełoży się na poprawę jakości życia, pomoże odnaleźć się w zespole pracowników, wypracować sobie pozycję w biznesie czy osiągnąć cele osobiste lub zawodowe. Pamiętajmy, że jeśli mamy problem z samodzielnym wdrożeniem zasad asertywnej komunikacji, pomocna w tym może się okazać specjalistyczna literatura, profesjonalne szkolenia, treningi asertywności czy pomoc coacha lub psychoterapeuty.\nAsertywność to bycie szczerym z samym sobą. Pomocne w tym jest określenie własnych potrzeb i wartości. Aby to zrobić warto odpowiedzieć sobie na pytania: co sprawia, że jesteśmy szczęśliwi? o czym marzymy? jakie mamy priorytety, potrzeby i wartości? – Nie zapominajmy o tym, że nasze pragnienia nie są czymś złym o ile nie krzywdzą innych. To one nas motywują i napędzają do działania, dzięki nim możemy spełniać się zawodowo i prywatnie – tłumaczy Dorota Kobierska. Jeśli odmawiając komuś czujemy się winni, warto popracować nad tym, aby pozbyć się tego uczucia. – Nie możemy obwiniać się za to, że nie możemy pomóc komuś, kto oczekuje od nas zrobienia czegoś, co jest sprzeczne z naszymi przekonaniami. Nasze dobre samopoczucie, życie w zgodzie z samym sobą jest tak samo ważne, jak komfort i potrzeby drugiej osoby. Warto jednak pamiętać, że odmowa zawsze powinna być kulturalna i rzeczowa – dodaje ekspert.\nJednym z większych problemów, jaki pojawia się często przy okazji prób bycia asertywnym jest poczucie, że musimy w jakiś sposób wytłumaczyć się z tego, że komuś odmawiamy. Jeśli więc nie radzimy sobie z odmową i czujemy przymus wytłumaczenia się, warto skorzystać z technik asertywnej odmowy. – W sytuacji, gdy druga osoba nie chce dopuścić do siebie naszej odmowy warto zastosować technikę zdartej płyty. Polega ona na ciągłym powtarzaniu odmowy. Pamiętajmy jednak, że przy tej technice nasz komunikat przez cały czas powinien brzmieć tak samo, co oznacza, że nie powinniśmy zmieniać naszych argumentów, ani dodawać nowych powodów odmowy. Na każdą próbę przekonania nas, odpowiadamy dokładnie tak samo, jak za pierwszym razem – wyjaśnia właścicielka firmy Personal Effect.\nAsertywność wymaga pewności, że to, co myślimy i czujemy jest istotne i po prostu się liczy. Daje ona poczucie mocy i wiarę w siebie, dlatego tak istotna jest praca nad nią. Uczymy się jej przez całe życie, pozyskując nowe umiejętności i doświadczenia. Warto pamiętać, że można pracować nad własną asertywnością i aktywnie ją rozwijać. Wymaga to pracy nad sobą, własnymi przekonaniami i emocjami. Jednak ta praca z pewnością przynosi efekty, ponieważ bycie asertywnym zwiększa szanse na osiąganie tego, czego pragniemy, jesteśmy bardziej zadowoleni z siebie, potrafimy się efektywnie komunikować oraz obronić się w przypadku nadmiernego nacisku ze strony innych osób.\nArtykuł znajduje się: Asertywność, czyli jak żyć w zgodzie ze sobą | Zeberka


▷ USG tarczycy Warszawa • badanie USG szyi prywatnie u dzieci i dorosłych | Poradnia Lekarska FabMed\n🏠 Strona główna / Badanie USG tarczycy, szyi\nLekarze wykonujący badanie USG tarczycy, szyi\n1 Lekarze wykonujący badanie USG tarczycy, szyi\n2 Prywatne USG tarczycy, szyi Warszawa Wola\n2.1 Co to jest tarczyca i jaką funkcję pełni?\n2.2 Na czym polega i w jakim celu wykonuje się USG tarczycy?\n2.3 Kiedy wykonać badanie tarczycy? Wskazania do USG\n2.4 USG tarczycy u dzieci\n2.5 Jakie choroby może wykryć USG tarczycy?\n2.6 Jak przygotować się do badania ultrasonograficznego (USG) tarczycy?\n2.7 Jak wygląda USG tarczycy w FabMed w Warszawie na Woli?\n2.8 Zalecenia po badaniu USG szyi\n2.9 FAQ – najważniejsze pytania dotyczące USG tarczycy\nPrywatne USG tarczycy, szyi Warszawa Wola\nBadanie ultrasonograficzne tarczycy jest podstawowym badaniem obrazowym w przypadku osób z podejrzeniem chorób tego narządu. Badanie to można wykonać w centrum medycznym FabMed w Warszawie na Woli, gdzie dysponujemy wysokiej jakości sprzętem oraz kadrą doświadczonych specjalistów. USG tarczycy dostępne jest u nas bez potrzeby posiadania skierowania.\nCo to jest tarczyca i jaką funkcję pełni?\nTarczyca, czyli gruczoł tarczowy, zlokalizowany jest u dołu szyi przed tchawicą. Mimo że jest to narząd stosunkowo niewielki odgrywa bardzo ważną rolę w naszym organizmie. Odpowiada za wytwarzanie hormonów tarczycy, które sterują przemianą materii w tkankach i narządach. Za pracę gruczołu tarczycy odpowiedzialny jest hormon TSH wytwarzany w przysadce mózgowej.\nNa czym polega i w jakim celu wykonuje się USG tarczycy?\nUSG tarczycy to bezbolesne i nieinwazyjne badanie gruczołu tarczycowego, zaliczane do diagnostyki obrazowej. W badaniu tym wykorzystuje się ultradźwięki, które wysyłane są przez specjalny aparat (ultrasonograf) w kierunku badanych tkanek. Dzięki badaniu USG tarczycy można określić wielkość, rozmiar, kształt, położenie tego gruczołu i jego strukturę. USG tarczycy pomocne jest w diagnozowaniu zmian o charakterze torbieli, guzów, a także stanów zapalnych tarczycy. Gdy lekarz wykryje niepokojące zmiany w obrębie narządu, w celu dalszej diagnostyki, może zlecić wykonanie biopsji, która polega na pobraniu fragmentu guza za pomocą igły i przesłaniu do patologa. Biopsja cienkoigłowa pozwala zróżnicować guzek łagodny od złośliwego.\nKiedy wykonać badanie tarczycy? Wskazania do USG\nWskazania do wykonania USG tarczycy to:\npodejrzenie chorób tarczycy (nadczynność, niedoczynność tarczycy, choroba Hashimoto, guzki tarczycy);\npowiększenie gruczołu tarczycy;\npowiększenie, spuchnięcie, obrzęk w okolicach szyi,\nwyczuwalne palpacyjnie guzki;\nZwykle pierwszą przesłanką do wykonania USG tarczycy jest nieprawidłowy wynik badań krwi, takich jak stężenie TSH (hormonu tyreotropowego), T3, T4, a także badania na przeciwciała anty-TPO i anty-TG.\nZaleca się, aby USG tarczycy wykonywać profilaktycznie u osób, u których w rodzinie występowały choroby tarczycy. Pozwoli to na wczesne zdiagnozowanie wszelkich nieprawidłowości w obrębie tego narządu - mówi dr Piotr Leszczyński, kierownik medyczny gabinetu FabMed.\nW naszej przychodni medycznej w Warszawie wykonujemy także badanie USG tarczycy u dzieci. Stanowi ono zwykle pierwszą metodę obrazowania w uzupełnieniu diagnostyki zaburzeń hormonalnych. USG tarczycy u dzieci pomocne jest w ustaleniu przyczyn tych nieprawidłowości. Podczas takiego badania lekarz może rozpoznać np. nietypowe wykształcenie tarczycy lub jej położenie. USG tarczycy jest całkowicie bezpieczne dla dziecka.\nJakie choroby może wykryć USG tarczycy?\nUSG tarczycy pozwala zdiagnozować:\nzapalenia tarczycy (choroba Hashimoto);\ntorbiele, guzki, zmiany nowotworowe.\nJak przygotować się do badania ultrasonograficznego (USG) tarczycy?\nDo badania ultrasonograficznego tarczycy nie trzeba się specjalnie przygotowywać. Można wykonać wcześniej badania hormonalne w kierunku chorób tarczycy (m.in. TSH, FT3, FT4, przeciwciała ATPO, przeciwciała ATG).\nJak wygląda USG tarczycy w FabMed w Warszawie na Woli?\nBadanie to nie wyłącza Pacjentów z codziennych czynności. Bezpośrednio po Pacjent może wrócić do swoich obowiązków.\nFAQ – najważniejsze pytania dotyczące USG tarczycy\nCzy USG tarczycy jest bezpieczne?\nUSG tarczycy, podobnie jak każde inne badanie ultrasonograficzne (m.in. USG piersi, brzucha itd.) należy do grupy badań nieinwazyjnych, bezbolesnych i bezpiecznych. Może być wykonywane tak często, jak tylko zaistnieje taka potrzeba.\nCzy USG tarczycy mogą wykonywać kobiety w ciąży?\nUSG tarczycy mogą wykonywać kobiety w ciąży oraz karmiące piersią.\nCzy na USG tarczycy prywatnie potrzeba skierowanie?\nWykonując USG tarczycy prywatnie, nie potrzeba skierowania.\nKto może zlecić wykonanie badania USG tarczycy i szyi?\nNa badanie to może skierować lekarz rodzinny, endokrynolog, a nawet ginekolog, jeśli podejrzewa problemy z tarczycą.\nNa USG tarczycy nie jest wymagane specjalne przygotowanie. Badania nie trzeba wykonywać na czczo i można do niego przystąpić o dowolnej porze.\nIle kosztuje prywatnie badanie USG tarczycy w FabMed na warszawskiej Woli? Cena\nCeny poszczególnych usług medycznych, w tych USG tarczycy podane są w naszym cenniku, do którego odsyłamy.\nUmów się na USG tarczycy i nie czekaj w długich kolejkach


Juror Tylko Taniec - Pomponik\nPlotki Pomponik » juror tylko taniec\nArtykuły na temat: juror tylko taniec\n...pod względem tanecznym. Jej partner robił wszystko, by zamaskować błędy podopiecznej, ale na niewiele się to zdało. Potem było tylko gorzej. Iwona Pavlović zmasakrowała Justynę. "Cofam słowa o wysokim poziomie tej edycji. Chciałabym być taką małpą, która nic nie widzi i nic nie słyszy. Tańczyłaś jak przedszkolak, ale taniec to chyba za duże słowo. Masakra. Pozostaje ci chyba tylko walka o SMS...\nZdjęcia na temat: juror tylko taniec\nWideo na temat: juror tylko taniec


Człowiek zwany Jerzym – Ostatnia z zielonych\nCzłowiek zwany Jerzym\nMiałam ze dwa albo trzy lata. Zapamiętałam z telewizji taki obrazek: dwóch gości w otoczeniu kukiełkowych zwierzątek. I patrząc na jednego z nich zastanawiałam się, czy facet może nosić takie długie włosy.\nTo wspomnienie wróciło do mnie z mroków niepamięci niedawno, gdy na plakacie reklamującym doroczną lokalną imprezę „Country pod Śnieżką”, wśród innych gwiazd wieczoru ujrzałam zdjęcie Jerzego Kryszaka.\nW moim kabaretowym życiu byli artyści, którym fanowało się wyraziście – tak, że każdy w środowisku wiedział, iż takie a nie inne „barwy klubowe” się nosi. Ale zdarzali się również inni, hołubieni troszkę spokojniej. Na pozór tak jakby z boku, mimochodem. Zwrot „na pozór” jest tu słowem-kluczem. Bo kiedy już jakakolwiek rozmowa czy relacja schodziła na ich temat, padały zawsze hasła przesycone pewnością i spokojem. „Nie zawodzi”. „Zabawny jak zawsze”. „Trzyma poziom”. „Klasa sama w sobie”. Co ciekawe, zazwyczaj byli to soliści. Teraz czasami z rozpędu mówi się o nich per stand-uperzy, ale powiedzmy to dosadnie – potrafili znacznie więcej niż porzucać sobie ze sceny kontrowersyjnymi na siłę gadkami. Wśród osób z tej powszechnie, choć po cichu, szanowanej grupki byli Piotr Bałtroczyk, Krzysztof Daukszewicz, Marcin Daniec, Cezary Pazura, Artur Andrus (zanim stał się modny) oraz Jerzy Kryszak. Ten ostatni to przypadek szczególny. Jeden z tych artystów, którzy zdawałoby się, że byli „od zawsze”. Facet, którego porzucona w pewnym momencie – choć nie całkowicie – kariera aktorska była rzeczą oczywistą i zaskakującą równocześnie. Mimo często politycznego repertuaru lubiany również przez tych, którzy tego tematu nie trawią. Jakby nie patrzeć, gość jedyny w swoim rodzaju.\n„Skojarzenia to przekleństwo, więc możemy dziś dać głowę: jakiekolwiek podobieństwo było czysto przypadkowe!”\nZ punktu widzenia mojego i mojej generacji, stwierdzenie „był od zawsze” nie jest przesadą. Przecież wszystko zaczęło się od „Polskiego Zoo”, które wystartowało, gdy wszyscy byliśmy naprawdę bardzo mali.\nJak tak teraz sobie liczę, to przy starcie tego programu miałam rok. Gdy spadał z anteny – cztery. Wiek, w którym dla człowieka liczyły się z całości przede wszystkim kolorowe kukiełki zwierzątek i przebierający się w wesołe stroje aktorzy. Choć z drugiej strony nie da się ukryć, że kiedy zaczęło się swoim młodziutkim umysłem rejestrować coś więcej, dochodziło do zabawnej sytuacji, kiedy to normalnie niezainteresowany polityką kilkulatek zna nazwiska prezydenta, pani premier i jeszcze paru innych osób. Ale to tak przy okazji. Dopiero po latach, znajdując garść odcinków w otchłaniach YouTube’a, jako dorosły człowiek byłam w stanie docenić, że tak to ujmę, warstwę właściwą. I uświadomić sobie jedną ważną rzecz: jak wysoko ten program zawiesił poprzeczkę w kategorii krajowej satyry politycznej. Satyry zmyślnej, zgrabnej, nieobraźliwej – nawet, jeśli ukrytej pod nieco jarmarcznym płaszczykiem. W dodatku serwowanej z niewiarygodnym jak na tamte czasy tempem. Jak na obecne w sumie również, biorąc pod uwagę stosunek prędkości do jakości. Co sobotę, 10 do 15 minut scenek na bieżące tematy, pisane i grane na chór zwierzątek. W dodatku wierszem. Czy komuś teraz by się tak chciało starać?\nSzkoda wielka, że Wolski z czasem zradykalizował się światopoglądowo (co zdecydowanie stępiło mu poczucie humoru), a udar w znacznym stopniu wykluczył Zaorskiego z działalności aktorskiej. Z dream teamu w gruncie rzeczy tylko Kryszak się ostał obecnie na poletku satyrycznym.\nAle nie uprzedzajmy faktów. Zostańmy w połowie lat 90., gdy na skutek dłuższej ekspozycji na „Polskie Zoo” mój stan wiedzy prezentował się mniej więcej tak:\nJest taki ktoś, jak Jerzy Kryszak. Jerzy Kryszak jest fajny.\n(Podobna formułka miała zastosowanie wobec Andrzeja Zaorskiego, ale o nim może innym razem.)\nEfekt był taki, że wszystko, co zawierało długowłosego pana z wąsem (nawet rzeczy starsze, w których jeszcze tych atrybutów urody nie posiadał), na dzień dobry zyskiwało u mnie dodatkowe punkty. Nawet dubbingi kreskówek, w których raz na ruski rok zdarzyło mu się wystąpić. Takie „Wszystkie psy idą do nieba” chociażby. Filmu samego w sobie nie lubiłam nigdy. Wydawał mi się zbyt ckliwy, a główną bohaterkę miałam ochotę kopnąć w dupę i to porządnie. Ale polska wersja językowa, jak to niektórzy mawiają, robiła robotę. Choć były w niej dobre występy tak znanych aktorów ekranowych, jak i dubbingowych „regularsów” pokroju Aleksandra Mikołajczaka, to właśnie Kryszak nadawał całości wyjątkowy ton. Dosłownie i w przenośni. Był zabawny, cwaniacki, autentyczny. Może właśnie dlatego całość ma zawsze duże szanse na to, żebym sobie do niej wróciła, a nie wywaliła do worka z napisem „śmieci dzieciństwa” na wieki wieków.\nZdjęcie pożyczone ze strony fanów serialu „Alternatywy 4”, polecam i pozdrawiam.\nI tak to dalej sobie szło. Szopki, kabaretony, inne programy, ostatnio znów dubbing, do tego telewizja katowała nas powtórkami serialu „Alternatywy 4” średnio raz do roku, więc istnienie takiej instytucji kabareciarza-aktora, jak Jerzy Kryszak, wydawało mi się czymś absolutnie naturalnym. Dopiero ten niedawny występ i wszystkie rozkminy, które miałam wokół niego uświadomiły mi, że nie. Tacy ludzie w krajowej (pop)kulturze nie są czymś zwyczajnym i na co dzień spotykanym.\nNie byłby to pierwszy raz, kiedy oglądałam go na żywo. Przegląd najlepszego pamiętnika moich przygód kabaretowych pod postacią niniejszego bloga przypomniał mi o dwóch poprzednich, z których wspomnienia już wyblakły z powodu upływu czasu. O imprezie z okazji 20-lecia lokalnego kabaretu Paka, gdzie – smarkający i zapakowany w ciepłą kurtkę – mimo choróbska uraczył nas porcją solidnych żartów. No i o konferansjerce na kabaretonie w dalekich Kielcach, z którego pamiętam głównie zabawny plakat z jego podobizną, miejsce ze słabą widocznością i towarzystwo, od którego reakcji uszy puchły. Czyli na własnym, regularnym występie jeszcze go jednak nie widziałam. No cóż, przyszedł wreszcie czas!\nW ramach wdrażania się w odpowiedni klimat postanowiłam wreszcie raz, a dobrze ogarnąć „Akwen Eldorado”. Podejście numer trzy. Poprzednie to obejrzenie połowy serialu pięć lat temu i trzech czwartych… dziewięć lat temu. No brawo ja, chciałoby się powiedzieć. I to przy tak króciutkiej produkcji! A najzabawniejsze w tym wszystkim jest to, że mimowolnie odwlekałam obejrzenie całości, bo mi się spodobała. Tak bardzo, że cztery odcinki wydawały mi się zbyt krótkim czasem obcowania z nowo polubionymi bohaterami i chciałam sobie tę przygodę przedłużyć. No to mi się udało.\nPrzy poprzednim „rewatchu” podjęłam pewną próbę częściowej recenzji „Akwenu…”, ale wiem, że ten serial zasługuje na pełnoprawny tekst. Po części dlatego, że to przykład niesłusznie zapomnianego biedactwa – pozbawionego najskromniejszego nawet wydania DVD, obecności w programach wspominkowych czy podobnych. Ba, nawet sensownej liczby powtórek w ludzkich porach. A to wszystko mimo faktu, że „Akwen…” był serialem na tle swojej epoki nad wyraz udanym, oferującym akcję, ciekawy klimat i wiele nieopatrzonych (jeszcze) twarzy. Plus wyraziście oddane realia schyłku lat 80. na pojezierskim zadupiu przed sezonem – w atmosferze tego, co ostatnio zwykło się nazywać duchologią. Ale o tym może kiedy indziej. W głównej obsadzie „Akwenu Eldorado” jest oczywiście Jerzy Kryszak – i to w dodatku Kryszak zupełnie niekomediowy. Gra ichtiologa (czyli naukowca od ryb), hardego idealistę z lekką domieszką ekscentryka oraz niejasną przeszłością. A na dodatek robi to bardzo dobrze. Nie dość, że ze świadomością, kiedy można docisnąć, a kiedy nie, to jeszcze gdy już dociśnie… to niejeden delikwent znający go wyłącznie z kabaretowej sceny może być w szoku.\nTo i wszystkie następne zdjęcia – absolutnie moje! Gdyby ktoś chciał zobaczyć więcej (z całego Country pod Śnieżką, nie tylko z występów pana Kryszaka), to zapraszam.\nWybierając się na Plac Ratuszowy w tamtą sierpniową sobotę, spodziewałam się jednego występu pomiędzy koncertami zespołów muzycznych i względnie wczesnego powrotu do domu. Pomyliłam się, oj pomyliłam – w praktyce okazało się, że były to trzy wejścia pomiędzy kolejnymi wykonawcami, a u siebie byłam dopiero po 21. Ale nie żałowałam ani trochę. Nie tylko ze względu na pana artystę – przy zespołach bawiłam się równie dobrze, odkrywając, że muzyka country to wcale nie smętne piosenki o pasaniu bydła.\nUbrany w stylu luźnej, sportowej elegancji wszedł na scenę, zawiesił niepotrzebną jeszcze o tej porze marynarkę w drobne paski na statywie mikrofonu i już na samym początku uraczył nas wszystkich żartem nawiązującym do lokalnych motywów. Konkretnie do skansenu wojskowego przy Sudeckiej. Że jesteśmy świetnie przygotowani na kolejną paradę na 15 sierpnia, ale chyba deszcz spadł, bo z czołgów farba schodzi. Nic dziwnego, że kupił nas wszystkich dokumentnie. To jest coś, co u komików i satyryków szanuję chyba najbardziej – umiejętność szybkiej reakcji żartem na okoliczności. Często łącząca się z talentem do kontaktu z publicznością. Który zresztą również tego popołudnia się ujawnił. Wśród „wyciągniętych do odpowiedzi” były dwie pary małżeńskie, dwie panie oglądające występ z okien kamienic (jedną z nich artysta zachęcał do rzucania doniczkami), a nawet autentyczny starszy Włoch z Sycylii, któremu polska towarzyszka na ucho tłumaczyła wszystkie dowcipy.\nI okazało się, że nawet bicie dzwonów na Ratuszu można obrócić w smaczny żarcik.\nOczywiście bez humoru politycznego nie mogło się obejść. Choć nie jestem i chyba nigdy tak naprawdę nie byłam fanką takiej tematyki, w wykonaniu Kryszaka mogłabym jej słuchać bez końca. Może po prostu dlatego, że on robi to dobrze? Unikając balansowania na granicy prostactwa czy chamstwa, szydząc z ludzkich wad i przywar (a nie z ludzi jako takich), kpiąc sprawiedliwie ze wszystkich politycznych frakcji? Powiecie, że taki układ jest czymś mega oczywistym. Ale przyjrzyjcie się wyczynom tych tak zwanych „topowych” kabareciarzy, zaludniających co tydzień te wszystkie „Kabarety na żywo” i pokrewne. Realia rozczarują was bardzo. Humor związany z polityką w większości został sprowadzony do mało wyszukanych dowcipasów, poziomem przypominających toporne internetowe memy. Są oczywiście chlubne wyjątki, ale niewiele ich. Tym bardziej należy je kochać i szanować.\nPowiedziałabym, że Kryszak w jakiś sposób kultywuje to, co pojawiało się w „Polskim Zoo”, jeśli chodzi o podejście do tematu polityki. Oczywiście, że można jechać totalnie po bandzie. Oczywiście, że można bezlitośnie śmiać się ze wszystkiego. Tylko po co? I jedna z tych rzeczy, które chyba u niego urzekają mnie najmocniej – osadzanie polityków w codziennych sytuacjach. Gdy słyszę przykładowo taką historyjkę, jak to prezydent z ministrem obrony narodowej lecą do Australii po sprzęt bojowy i dopiero w samolocie orientują się, że premier nie dał im kasy na zakupy, to śmieję się w głos. Albo że była premier nie przyjechała, bo jest u siebie i kopie w ogródku. Oczywiście te motywy opisane na sucho nie wydają się być aż tak zabawne, ale każdy, kto chociaż raz widział – nawet w telewizji – występ Jerzego Kryszaka, ten może się domyślić, jak to wygląda. Ekspresja, gesty, modulacja głosu… Jakby nie patrzeć, talent podparty aktorskim warsztatem przepięknie ożywia wszystko.\nAle Kryszak-kabareciarz to nie tylko polityka. To również genialnie opowiadane przezabawne anegdoty filmowe i teatralne. Mniejsza o to, ile w nich faktów, a ile legend – wszak taki ich urok. Swoją drogą dość ciekawie jest oglądać aktora naśladującego innych aktorów. Nieważne, czy to Mieczysław Voit, czy Roman Wilhelmi albo Adam Hanuszkiewicz. Każdego z nich Kryszak potrafi pierwszorzędnie odegrać, odtwarzając najbardziej charakterystyczne manieryzmy bez nadmiernego przerysowania. I to działa. Na historyjce o scenie z parowozem trudno było powstrzymać się od śmiechu.\nOgólnie efekt tamtego występu jest taki, że teraz siedzę i mielę namiętnie wszystko, co Kryszaka zawiera.\nNo i nie da się ukryć, że przy okazji po trosze rozkminiam, za co w sumie tak go sobie zawsze ceniłam. Na poletku kabaretowym – wiadomo; mam nadzieję, że udało mi się przy okazji smarowania tego tekstu chociaż trochę to nakreślić. Ale poza tym? Cóż. Choć zawodowy „dualizm” pana Kryszaka niby był zawsze rzeczą oczywistą, podobnie od zarania dziejów każdy przejaw jego działalności aktorskiej budził moją mocną ciekawość i równie intensywną chęć zapoznania się z nim. Zwłaszcza, jeśli nie była to komedia. Rozwiązanie całej zagadki może okazać się banalnie proste, bo sceniczne przymioty, którymi oczarowywał jako kabareciarz, objawiały się o wiele wcześniej. Ale z drugiej strony to nie wszystko. On chyba po prostu ma w sobie to coś, charyzmę czy ki diabeł, co sprawia, że nie można przejść obok niego obojętnie. Starczy wspomnieć, że w sumie wśród braci aktorskiej ni satyrycznej nie mamy nikogo, z kim można Kryszaka pomylić. Brzmi zabawnie, ale coś w tym jest.\nI tak przechodziły mi przez myśl wszelkie Kryszaka mniej kabaretowe występki, które bardzo przypadły mi do gustu. Czasem głównie lub tylko ze względu na jego obecność, bo przykładowo taka „Kasztelanka” fabularnie była raczej dziwactwem, które ciągnęła w górę niezła obsada. Co więcej? Chociażby te nieszczęsne „Alternatywy”. „Tulipan”. „Próba ognia i wody”, czyli jeden z najwcześniejszych filmów. Obejrzany dopiero niedawno odcinek „Kryminalnych” z jego udziałem, gdzie pomimo słabości materiału źródłowego zagrał – jak to fajnie jeden z moich kolegów określił – przepysznego skurwysyna. Z rzeczy dubbingowych trochę trudno oceniać, bo „Iron Man 3” na DVD od kilku lat kurzy się nawet nie odfoliowany w szafce i czeka na lepsze dni. Ale chyba wypadałoby się zmotywować wreszcie, bo Kryszak jako głos Bena Kingsleya przekonywał nawet nieprzekonanych. Z drugą częścią „Strażników Galaktyki” było już w tym względzie gorzej, acz mnie osobiście pan aktor dubbingujący Kurta Russela kupił – tym bardziej, że przyszło mu zagrać bodaj największą szmatę w dotychczasowych dziejach tak zwanych marwelówek (tak, przy Ego nawet Thanos to pikuś i nawet z tym nie handlujcie). I do tego pewnie jeszcze kilka rzeczy, które teraz wyleciały mi z głowy.\nŻe już nie wspomnę o tych wszystkich przedsięwzięciach telewizyjnych z połowy lat 00. vel złotej ery telewizyjnej rozrywki, typu „Mój pierwszy raz” czy „Uważaj na kioskarza”.\nAktor, kabareciarz, konferansjer? Może to mnie właśnie zafascynowało. To, że nie można go w prosty sposób zdefiniować.\nFajnie, że jest. Bardzo fajnie.\nAutor DagmaraOpublikowano 31 sierpnia 2018 Kategorie Kabaretowo, Popkulturalnie, WydarzeniaTagi Country pod Śnieżką, filmy, Jerzy Kryszak, kabaret, seriale, występy kabaretowe na żywo\nPoprzedni Poprzedni wpis: Słówka w chaosie\nNastępny Następny wpis: Myśl nazbyt skrzydlata\nDagmara o Wieczór trzech panów, czyli Szekspir w pigułce\nDagmara o (O)błędny rycerz kontra reszta świata


Bielsko-Biała Personalnie - Sklep\n3 miesięczny plan treningowy\nTrenerem osobistym jestem od 8 lat. Jednak nie zawsze tak było. 10 lat temu byłem na dnie życia. Piłem alkohol, brałem narkotyki, byłem okropny dla innych i dla siebie. Przeszedłem roczną terapie, zacząłem uprawiać sport. Zacząłem się uczyć, czytać i na nowo, poznawać świat. Zmieniłem wszystko, teraz mam cudowną żonę i fantastyczną córeczkę, pasję i prawdziwych przyjaciół. Dlaczego o tym piszę? Bo to właśnie sport, uratował mi życie.\nSport daje siłę, głęboko w to wierzę.\nSpalisz zbędną tkankę tłuszczową, a także poznasz tajemnice zdrowego żywienia.\nNauczysz się ćwiczyć z własną masą ciała, poprawiając mobilność i koordynację.\nDzięki filmikom instruktażowym, poznasz prawidłową technikę ćwiczeń.\nOtrzymasz plan treningowy, który możesz wykonać nawet w domowym zaciszu.\n3-miesięczny plan treningowy\nPoznaj jego walory\nNajtrudniej jest zacząć, dlatego dokładnie rozpisany plan nauczy Cię systematyczności i wytrwałości w dążeniu do celu.\nPozbędziesz się nawet kilkunastu kilogramów tkanki tłuszczowej i poczujesz się atrakcyjna dla siebie i innych.\nPobudzisz mięśnie, a także zbudujesz swoją wymarzoną sylwetkę, która dokładnie podkreśli Twoją talię i figurę.\nTrening wykonasz niezależnie od miejsca, w którym się znajdujesz, gdyż plan oparty jest o ćwiczenia na własnej masie ciała.\nSport daje siłę - głęboko w to wierzę!\nDieta to 70% sukcesu, dlatego poznane produkty spożywcze, pozwolą Ci utrzymać wagę niezależnie od Twojego wieku.\nRegularność to podstawa, dlatego otrzymasz konkretny i uporządkowany plan treningowy dostosowanych do Twoich potrzeb.\nPoprawisz swoją kondycję fizyczną, a także witalność, co przełoży się na dobre samopoczucie każdego dnia.\nSystematyka i zapał pozwoli Ci pokochać codzienny ruch. Jeśli przyjdzie Ci przez myśl by przestać ćwiczyć, pomyśl dlaczego zaczęłaś!\nZobacz jak funkcjonuje program treningowy. Poznaj przykładowe ćwiczenia. Zostały one przedstawione w prosty i przejrzysty sposób tak, abyś z łatwością mogła się w nich odnaleźć.\nPrzez lata pomagałem, wielu podopiecznym popatrz, proszę na kilka opinii.\nSerdecznie polecam Pana Kamila - profesjonalista w każdym calu. Opracowane plany treningowe są doskonałe: indywidualnie dostosowane do poziomu sprawności fizycznej, zdrowia i celów osoby, dla której są układane. Forma przekazu planu treningowego jest bardzo komunikatywna - pełne informacje plus link do nagrania obrazującego ćwiczenia. Systematyczna praca z Panem Kamilem skutkuje u mnie świetnymi wynikami, czuję się dobrze, moja sprawność fizyczna się podnosi, a znajomi prawią komplementy. Wcześniej trenowałam na siłowni ale pandemia wykluczyła tę możliwość i tak trafiłam do Pana Kamila i muszę stwierdzić, że efekty są lepsze niż po siłowni.\nKamil jest zdecydowanie najlepszym trenerem, z którym pracowałam. Dzięki niemu wróciłam do dawnej formy i mogłam zacząć jeździć rowerem i biegać po górach! nauczył mnie techniki, a stworzony przez niego zestaw żywieniowy był idealnie dobrany do moich potrzeb! Zdecydowanie polecam!!!\nGorąco polecam! Z Kamilem ćwiczę od ok 4 miesięcy, widzę znaczną poprawę siły, mobilności i wytrzymałości. Kamil idealnie uklada plan pod potrzeby klienta, początkowo zbiera wywiad dotyczący oczekiwań i celów. Na zajęciach stwarza przyjazna atmosferę z poczuciem akceptacji, motywuje do dzielania jednak nie krytykuje za drobne potknięcia czy gorsze dni. Poza tym jest po prostu dobrym, życzliwym człowiekiem z własną inspirujacą historią :)\nTrenować pod okiem Kamila to Wielkie Szczęście. Profesjonalista w każdym calu !!! Przemyślany plan treningowy, dbałości o prawidłowe wykonywanie ćwiczeń, indywidualne podejście do każdego z nas, jego podopiecznych !!! A kiedy przychodzą trudne chwile, zwątpienie zawsze potrafi zmotywować i dać przysłowiowego „kopa w d...” 😉 Jestem jego podopieczną, trenujemy już od ponad roku i nikomu nie oddam mojego miejsca 😉😄👍 Polecam treningi z Kamilem !!!\nWystarczy, chwila cierpliwości.\nTo tylko trzy miesiące - przed nami całe życie.\nAbyś lepiej zrozumiała program, poznaj odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania.\n1. Czy płatności są bezpieczne?\nTak, płatności obsługuje platforma 1koszyk. Firma posiada wszelkie zabezpieczenia i certyfikaty bezpieczeństwa.\n2. W jaki sposób otrzymam program treningowy?\nPo dokonaniu płatności zostanie wysłany link do pobrania kompletnego programu treningowego wraz z programem żywieniowym.\n3. Czy poradzę sobie z ćwiczeniami?\nOczywiście, program jest napisany tak, aby zacząć od podstaw, więc na pewno dasz sobie radę.\n4. Po jakim czasie otrzymam program treningowy?\nDo 10 minut będzie na Twoim mailu.\n5. Na jakim urządzeniu mogę otworzyć program treningowy?\nNa każdym: telefonie, tablecie, komputerze oraz telewizorze.\n6. Nigdy nie trenowałam, czy to dla mnie?\nOczywiście, wszystkiego nauczysz się z filmów instruktażowych.\n7. Mam problemy ze zdrowiem, czy mogę trenować?\nNajlepszym rozwiązaniem będzie konsultacja z lekarzem. Rozwieje wszelkie wątpliwości.\n8. Ile razy w tygodniu będę trenowała?\nTylko 3x w tygodniu. :-)\n9. Jak długo trwa jeden trening?\nOd 40 do 50 minut.\n10. Czy mam wykonywać dodatkowe ćwiczenia?\nNie trzeba, ten program jest kompletny.\n11. Czy otrzymam plan żywieniowy?\n12. Mam swój plan żywienia, czy mogę nadal go stosować?\nJeśli jest przygotowany przez dietetyka lub inną osobę, która się na tym zna to pewnie.\n13. Czy żywienie w programie jest zdrowe?\nTak, plan został napisany przez dietetyka klinicznego.\n14. Po jakim czasie zobaczę efekty?\nTrzymając się programu, pierwsze efekty możesz zobaczyć już po dwóch tygodniach.\n15. Czy trenując z programem poprawię kondycję, sprawność i ujędrnię ciało?\nZ całą pewnością. :-)\n16. Czy mam zamówić ten program treningowy?\nTak, a za trzy miesiące popatrz na siebie i pomyśl - Dałam sobie radę!\nJEŚLI MYŚLISZ ŻE NIC NIE MOŻESZ ZMIENIĆ,\nUWIERZ MI - MOŻESZ!\nCodzienna dawka ruchu i ćwiczeń, to idealne lekarstwo na wiele dolegliwości. To rewelacyjny sposób na pozytywne odreagowanie po ciężkim dniu. To także dbanie o zdrowie, kreowanie charakteru i nauka dyscypliny, które pomogą Ci dotrzeć tam dokąd zmierzasz.\nJeśli masz, jakieś pytania napisz proszę lub zadzwoń. Chętnie rozwieję wszystkie Twoje wątpliwości. Moje życie odmienił sport, teraz wiem, że może być tylko lepiej.\n+48 576 959 236\nul. Podgórze 10/4\nRegulamin sklepu | Polityka prywatności | Formularz reklamacyjny | Odstąpienie od umowy | Pouczenie o odstąpieniu od umowy\nCopyright © 2021 Bielsko-Biała Personalnie