Hill's pd canine/feline a/d 156 g - Zoona.pl\nStrona główna Wszystkie kategorie Pies Suplementy i witaminy dla psa Rekonwalescencja psów Hill's pd canine/feline a/d 156 g\nHill's pd canine/feline a/d 156 g - Informacje\nHill's Prescription Diet a/d Restorative Care, kurczak to karma stworzona specjalnie na potrzeby dorosłych psów i kotów osłabionych po operacji, anoreksji lub karmieniu sondą. Zwiększona wartość energetyczna oraz dużą ilość substancji odżywczych sprawia, że receptura efektywnie wspomaga powrót do zdrowia i pomaga odzyskać siły. Karma bazuje na wysoce przyswajalnych składnikach. Komponują się one w wyważony posiłek dostarczający wszystkich niezbędnych substancji witalnych, których organizm czworonoga potrzebuje w okresie rekonwalescencji. Karmę można także podawać psom cierpiącym na stłuszczenie wątroby.\nDietetyczna karma mokra Hill's zawiera smaczne i lekkostrawne składniki, takie jak wątróbka indyka, 10% kurczaka, kukurydza i olej rybny. Skład wzbogaca wyważona kompozycja witamin, składników mineralnych, mikroelementów oraz nienasyconych kwasów tłuszczowych omega. Dzięki temu Twój pupil otrzymuje kompleksowe wsparcie zdrowotne i może rozwinąć silną odporność.\nHill's Prescription Diet a/d Restorative Care to wysokowartościowa karma często przepisywana przez lekarzy weterynarii, pomagająca psom i kotom odzyskać sprawność po chorobie.\nmięso i produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, zboża, oleje i tłuszcze, składniki mineralne; składniki lekkostrawne: wątroba indycza, kukurydza, olej rybny\nwitamina D3 (97 j.m./kg), żelazo (48,1 mg/kg), jod (0,9 mg/kg), miedź (5,7 mg/kg), mangan (4,5 mg/kg), cynk (62,7 mg/kg)\nTłuszcz surowy 7.8 %\nPotas 0.27 %\nKwasy tłuszczowe Omega 3 0.57 %\nKwasy tłuszczowe Omega 6 1.6 %\nEnergia metaboliczna 4.7 MJ/kg\nHill's pd canine/feline a/d 156 g opinie, Hill's pd canine/feline a/d 156 g cena, Hill's pd canine/feline a/d 156 g zastosowanie, Hill's pd canine/feline a/d 156 g przeciwwskazania, Hill's pd canine/feline a/d 156 g przeznaczenie\nKod produktu: zna_6223\nHill's pd canine/feline a/d 156 g cena Hill's pd canine/feline a/d 156 g opinie\n12,00 zł 11,19 zł


Bilateralizacja w toku odmy leczniczej jest powikłaniem bardzo niepomyślnym, gdyż w ogromnej większości przypadków (w materiale K. Dąbrowskiego w 72,4%) wybitnie pogarsza rokowanie. Wczesna bilateralizacja rokuje na ogół gorzej niż późna. Bilateralizacja w postaci nowych ognisk gruźliczych rokuje zwykle lepiej niż ta, która powstaje z aktywacji starych ognisk. W materiale K.Dąbrowskiego pierwsza kończyła się niepomyślnie w 67,4% (31 na 46), druga zaś w 82,6% (19 na 23). Wobec ujemnego wpływu bilateralizacji na los chorych, należy jej zapobiegać i jak na...\nPrzetoka opłucno-płucna. Połączenie pomiędzy jamą opłucną a oskrzelem powstają w razie oderwania się zrostu opłucnego z częścią miąższu płucnego, pęknięcia jamy gruźliczej podopłucnej (caverna subpleuraiis), skaleczenia płuca igłą lub pęknięcia powietrznego pęcherzyka płucnego znacznie rozdętego. Zatem powstaniu przetoki opłucno-płucnej sprzyja stosowanie wysokiego ciśnienia przy leczeniu odmą. Przetoka może jednak wytworzyć się, pomimo niepopełnienia błędów technicznych, gdyż powierzchowne jamy gruźlicze mogą pękać także przy ciś...\nCo jest w imieniu 3\nNa podłożu pewne RP wiążą się i hamują regulator p53 MDM2 (6). Co więcej, w modelach zwierzęcych, podobne do DBA efekty mutacji RP zależą częściowo od p53 (odniesienia 7, 8 i figury 1). Rysunek Bieżący model pokazujący, w jaki sposób haploinsuficje RP powoduje DBA. (A) Normalne erytroblasty wytwarzają dużą liczbę rybosomów do syntezy białek. Poziomy p53 pozostają niskie przez pętlę sprzężenia zwrotnego, gdzie MDM2, docelowy transkrypcyjny p53, ubikwitynuje p53 w celu promowania jego degradacji przez proteasomy. (B) Huploinsufficiency dla...\nLiczba chorych, u których prątki znikły, jest tym większa, im dłużej trwało leczenie: już w drugim roku leczenia liczba chorych bez prątków w plwocinie przekracza 50 % a w następnych latach dochodzi do 75-80%. W statystyce Oddziału Gruźliczego 2 Kliniki Chorób Wewn. U. J. w Krakowie za lata 1829-1933 obejmującej 251 przypadków, leczonych odmą opłucną, uzyskano trwałą poprawę bez prątków w plwocinie w ciągu co najmniej 2 lat w 22,31 % (56 przypadków), względną poprawę i częściową zdolność do pracy w 21,7% (52 przypadki), powstrzymanie postępu ...\nNajnowsze zdjęcia w galerii kontuzje stawu skokowego :\nGoogle powalczy o kokpity milionów aut\nhttp://www.aranzacja-wnetrz.info.pl 751#jak kogoś przeprosić , #klucha w gardle domowe sposoby , #nużeniec leki , #dorato lek , #wózki zebra , #ciemna plama na paznokciu , #atak lęku , #feminost czy działa , #acodin lek , #maseczka na włosy z olejkiem rycynowym ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - kontuzje stawu skokowego


Chcesz pokonać strome wzgórze? Poznaj te 4 tricki! - MudTerrain.pl - strona dla fanów off-roadu\nChcesz pokonać strome wzgórze? Poznaj te 4 tricki!\nHome » Artykuły » Chcesz pokonać strome wzgórze? Poznaj te 4 tricki!\nJazda po stromym zboczu to nie bułka z masłem – wie o tym każdy, kto choć raz próbował swoich sił w off-roadzie. Na szczęście istnieją sprawdzone sposoby na pokonanie takiej przeszkody. Oto 5 tricków, które podpowiedzą ci, jak poradzić sobie na nierównym gruncie.\n1. Przyjrzyj się!\nZamierzając wjechać na strome zbocze, zatrzymaj się na chwilę, wysiądź i przyjrzyj się temu, co masz przed sobą. Jeszcze lepszym pomysłem będzie przejście się w górę i w dół. Taki zabieg pozwoli ci przekonać się, jakiego rodzaju przeszkody napotkasz w drodze na szczyt i którą stroną najlepiej będzie je ominąć. Pod koniec oceń, czy twój samochód w ogóle da radę sprostać wyzwaniu.\n2. Przyczepność kluczem do sukcesu\nZmniejszenie ciśnienia w oponach przed wjazdem na zbocze może być dobrym pomysłem, bo zwiększy to przyczepność auta do nierównego terenu. Co jeszcze ważniejsze, ogumienie będzie dobrze “układało” się wokół skał, pni itd., dzięki czemu zminimalizujesz ryzyko przebicia opony.\n3. Ostrożność popłaca\nTo może brzmieć banalnie, ale przymierzając się do pokonania wzgórza w terenie, musisz zachować maksymalną ostrożność. Kiedy po drodze na szczyt widzisz jakąś przeszkodę, podjedź do niej tak powoli, jak to tylko możliwe, a potem postaraj się ją ominąć, uważnie nasłuchując wszelkich odgłosów. Twoją uwagę powinno zwrócić drapanie, zgrzytanie, szeleszczenie itd. Pamiętaj także o ustawieniu odpowiedniego trybu off-roadowego w twoim samochodzie (jeśli masz taką opcję). No i najważniejsze – jeśli wydaje ci się, że coś jest nie tak, nie staraj się pokonać przeszkody na siłę. Spróbuj zrobić kolejną próbę.\nUnoszenie jednego czy dwóch kół podczas wyczynowej jazdy off-roadowej może wyglądać naprawdę świetnie, ale lepiej nie rób tego sam – wygląda to świetnie w czasie pokazów, ale niedoświadczona osoba raczej nie poradzi sobie z takim wyzwaniem. Pamiętaj, że w czasie jazdy pod górę ważne jest utrzymanie samochodu w jednej linii względem podłoża. Dzięki temu zarówno przednie, jak i tylne opony będą mogły “zaatakować” przeszkodę pod tym samym kątem, co znacznie ułatwi ci pokonanie wzgórza.\nJazda po stromym zboczu, zwłaszcza w warunkach terenowych, na pewno nie należy do najłatwiejszych. Może czekać cię wiele nieudanych prób, zanim odniesiesz sukces. W zależności od twojego doświadczenia, wybieraj więc takie trasy, z którymi raczej sobie poradzisz. Powodzenia na szlaku!


O dbałości o skórę mówi się coraz więcej, a świadomość, jak przeciwdziałać jej starzeniu się oraz powodować, by wyglądała młodo jak najdłużej, jest bezcenna. Nie do przecenienia są też zawodowcy, jakich pojawia się coraz to więcej oraz jakich znajomość medycyny jest na wagę złota. Mowa o terapeutach skóry - ekspertach, do jakich należałoby wybrać się mając problem ze skórą. Wykorzystując wysokiej jakości środki, są oni w stanie zdziałać niemal cuda. Oferta Dermalogica wycelowana jest wobec tego dla wszystkich terapeutów skóry, którzy są zaintrygowani stosowaniem wyłącznie najwyższej jakości kosmetyków, które cechują się w zasadzie obszerną efektywnością i które spowodują, że Wasi klienci będą zadowoleni. Mamy też sklep, w którym dostępne u nas produkty mogą kupić również osoby indywidualne.\nWychodząc naprzeciw oczekiwaniom Was, jako naszych klientów, oraz kontrahentów, którzy odwiedzają gabinety terapeutów skóry czy też szukają produktów na własną rękę, przygotowaliśmy tak dużą propozycję, aby każdy był w stanie znaleźć tu coś dla siebie.\nTo właśnie dzięki tak dużej gamie propozycji, będziecie w stanie zaproponować swoim klientom odpowiedź na jakąkolwiek potrzebę, a jako konsument indywidualny - rozwiązać nawet najtrudniejszy kłopot. W naszej idealnej ogromnej ofercie nie brakuje także innych propozycji, takich jak choćby balsam regenerujący, który koi cerę, krem do skóry wrażliwej o podobnym działaniu, który zapobiega przesuszaniu i delikatny żel do mycia, który nawilży cerę.\nPowodów, dla jakich warto nam zaufać jest dużo, jakkolwiek podstawowy jest jeden - proponowane przez nas kremy NIE są testowane na zwierzętach. Do tego dochodzi niska cena jak na tak renomowany produkt oraz najwyższa jakość materiałów, które pozostały wykorzystane do wykonania wszystkich preparatów.\nMalek | 2019-11-06\nReszczyński | 2019-12-08\nPóźniej zawezwał Hanię o rąsię, pozostawił obrany spośród nadzieją również po ślubie wywiózł ją do Stolice, gdzie wypatrzyłem substancję w Zworze Grupowym Wojska Lokalnego.


ZOSiR Końskie | TKN24\nTag Archives: ZOSiR Końskie\nLetnie kino w Sielpi przyciąga wielu chętnych na wieczorne seanse [wid...\nW Sielpi przez wakacje funkcjonuje kino letnie. Po zachodzie słońca całe rodziny mogą udać się na bezpłatne projekcje filmów familijnych. W tym tygodniu na wielkim ekranie w Sielpi króluje Madagaskar...\nCzy będzie kino letnie w Sielpi?\nCoroczne projekcje w Sielpi podczas wakacji cieszyły się bardzo dużym zainteresowaniem turystów. Niestety w tym roku mamy dla Państwa złą informację – prawdopodobnie ze względu na sytuację epid...\nKolejny etap łagodzenia obostrzeń wdrożony. Jak to wygląda w naszym re...\nW poniedziałek w życie wszedł III etap łagodzenia obostrzeń związanych z epidemią koronawirusa. Znowu funkcjonuje branża beauty, gastronomia może przyjmować klientów na miejscu, zaszły także zmiany w...\nPlace zabaw w Końskich pozamykane… ale czy na pewno? [wideo, zdj...\nW czwartek gmina Końskie podjęła decyzję o zamknięciu Ogrodu Jordanowskiego w Parku Miejskim do odwołania. Było to spowodowane ryzykiem rozprzestrzenienia się koronawirusa. Podobne stanowisko podziel...\nSzkoły podstawowe grały o Puchar Burmistrza [zdjęcia]\nZarząd Obiektami Sportowymi i Rekreacyjnymi w Końskich oraz Miejsko-Gminny Szkolny Klub Sportowy w Końskich w połowie maja zorganizował Turniej Mini-piłki nożnej chłopców Szkół Podstawowych pod honor...\nMarzec 23, 2017 no comments\nSiatkarski Turniej o Puchar Burmistrza Miasta i Gminy Końskie dla Szkół Podstawowych odbył się w sobotę w Kazanowie. Ma on być początkiem całego cyklu podobnych imprez.\nPowrót dyrektora Zbigniewa Stańczyka\nStyczeń 3, 2016 no comments\nOpozycja środowiska związanego z burmistrzem Krzysztofem Obratańskim już w wakacje wskazywała na takie plany. – „Zrobią wszystko by przywrócić dyrektora Stańczyka” – mówili wt...\nSesja Nadzwyczajna Rady Miejskiej została zwołana, bowiem radni zmienili zdanie na temat Miejskiego Zarządu Obiektami Sportowymi. Wszystko za sprawą pisma, które wpłynęło do rady od pracowników MZOS-...\nBędzie nowy Zarząd Obiektami Sportowymi\nZgodnie z obietnicą do tej sprawy wracamy. Radni dziś rano zdecydowali: MZOS zostanie rozbity na dwa autonomiczne zarządy. To powrót do projektu sprzed dwóch miesięcy.\nBasen jednak bez ograniczeń? Powstanie nowy zarząd? [wideo]\nListopad 8, 2015 no comments\nPrawdopodobnie nie będzie jednak zwolnień na basenie. Powraca sprawa pomysłu wydzielenia z Miejskiego Zarządu Obiektami Sportowymi koneckiej pływalni. Nieoficjalnie dowiedzieliśmy się, że jest wstępn...


You are here: Start » k2 » Konferencja w Krakowie\n4TECH przedstawiła swój produkt plan9000.net na Konferencji w Krakowie zatytułowanej "IV Rewolucja Przemysłowa". System plan9000.net został wymieniony i zaprezentowany wśród systemów wspierających koncepcję Przemysłu 4.0., czyli nową rewolucję technologiczną, przed którą dzisiaj stoi polski przemysł. Pokazaliśmy możliwość realizacji założeń inteligentnej fabryki przy pomocy naszego produktu oraz prowadziliśmy liczne rozmowy przy naszym stoisku firmowym. Zapraszamy do obejrzenia fotorelacji z tego wydarzenia.\nMore in this category: « Audit Systemu Zarządzania Jakością\tHarmonogramowanie w plan9000.net »


Rzeszów | Odkupimy Twoje Mieszkanie\ndziałamy na terenie Rzeszowa\nChcesz szybko sprzedać nieruchomość w Rzeszowie\nSkupujemy nieruchomości w Rzeszowie\nRzeszów jest stolicą województwa podkarpackiego, a liczba jego mieszkańców z roku na rok się powiększa. Nic więc dziwnego, że pierwotny i wtórny rynek nieruchomości rozwija się dynamicznie, a ceny mieszkań rosną. Dlatego jest to doskonały moment dla tych, którym zależy na sprzedaży nieruchomości. Warto jednak zrobić to z głową, by na tym nie stracić.\nSkorzystaj wiec z pomocy naszej firmy https://odkupimymieszkanie.pl/, która oferuje szybki skup nieruchomości za gotówkę.\nNasi eksperci dokładnie śledzą wszelkie zmiany zachodzące na rynku nieruchomości w Rzeszowie, zależnie od panującej w kraju sytuacji. Są stale na bieżąco, dzięki czemu możesz mieć pewność, że transakcja skupu nieruchomości będzie wykonana profesjonalnie i w uczciwej cenie.\nSprawdź, szczegóły naszej oferty skup nieruchomości Rzeszów.\nSkup nieruchomości Rzeszów – oferta naszej firmy\nNasi specjaliści prowadzący skup nieruchomości w Rzeszowie, służą pomocą przy rozwiązywaniu kwestii prawnych i formalnych. Prowadzimy skup takich nieruchomości jak: mieszkania, mieszkania lokatorskie, mieszkania z lokatorami, domy jednorodzinne, kamienice, czy działki lub działki z domem w trakcie budowy. Ułatwiamy sprzedaż, oferując szybki skup nieruchomości za gotówkę Rzeszów. Jednocześnie, staramy się pomagać tym, którzy z różnych przyczyn muszą sprzedać nieruchomość.\nSkupujemy nieruchomości z problemami w Rzeszowie\nJesteśmy firmą działającą na rynku od kilku lat. Zatem mamy świadomość, że sprzedaż nieruchomości w Rzeszowie, to proces wymagający załatwienia wielu formalności. Zdajemy sobie również sprawę, że bywają sytuacje, które zmuszają do szybkiej sprzedaży nieruchomości za gotówkę lub wiążą się z długotrwałymi i skomplikowanymi procedurami.\nSkup nieruchomości Rzeszów – dbamy o naszych klientów\nNasz firma prowadzi skup nieruchomości od ponad 5 lat. Posiadamy więc doświadczenie i doskonałe rozeznanie w rynku nieruchomości w Rzeszowie oraz innych miastach Polski. Dbamy o wysoką jakość obsługi na każdym etapie współpracy. Właśnie dlatego:\nW ciągu 24 godzin odpowiemy na wiadomość wysłaną przez formularz kontaktowy i opracujemy wycenę skupu nieruchomości w Rzeszowie.\nSprawdź i przekonaj się, że szybka sprzedaż nieruchomość, jest możliwa dzięki naszej firmie prowadzącej skup nieruchomości Rzeszów.\nSkup nieruchomości Rzeszów – 4 kroki do sprzedaży nieruchomości\nEksperci od skupu nieruchomości Rzeszów, przeanalizują przekazane przez Ciebie dane i w ciągu 24 godzin prześlemy dokładną ofertę współpracy.


W „okręgówce” dokończyli w niedzielę 7-mą kolejkę. - astar.czest.pl - Piłka Nożna, Informacje, Wyniki, Statystyki\nW „okręgówce” dokończyli w niedzielę 7-mą kolejkę.\nMeczami Liswarta Popów – Piast Przyrów oraz LZS Mrzygłód – Sieraków Śląski dokończona została 7-ma kolejka spotkań o punkty w częstochowskiej „okręgówce”. Po nich w tabelach liderują: w gr.I KS Stradom-AJD Częstochowa, a w gr.II LZS Mrzygłód.\nW tabelach jednak jest tak ciasno, że po następnej kolejce z pewnością będą spore przetasowania.


kn 28.10.2019 16:38\nUstępujący wojewoda lubelski i przyszły poseł PiS Przemysław Czarnek złożył do prokuratury zawiadomienie przeciwko wykładowcy UMCS Tomaszowi Kitlińskiemu, w którym zarzuca mu publiczne znieważenie. Wcześniej Czarnek "wsławił się" kontrowersyjnymi wypowiedziami dotyczącymi środowiska LGBT. Mówił m.in., że Marsze Równości to promocja "wynaturzeń i zboczeń".\nO ustępującym wojewodzie lubelskim Przemysławie Czarnku wielokrotnie było głośno z powodu kontrowersyjnych wypowiedzi wymierzonych w społeczność LGBT. W 2018 roku sprzeciwił się Marszowi Równości, który miał przejść przez Lublin, twierdząc, że jest to promocja "dewiacji i wynaturzeń". Z kolei w 2019 roku przyznał wyróżnienia dziewięciu samorządom, które sprzeciwiły się "ideologii LGBT" (sugerował wtedy, że homoseksualizm jest przyczyną pedofilii). W połowie października rektor Uniwersytetu im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie wręczył Czarnkowi Medal Przyjaciół Uniwersytetu, co wywołało sprzeciw w środowisku naukowym (przed uniwersytetem protestowano m.in. z transparentami "Medal dla hejtera").\nWojewoda lubelski pozywa wykładowcę UMCS\nW poniedziałek 28 października Czarnek poinformował o złożeniu do prokuratury zawiadomienia przeciwko Tomaszowi Kitlińskiemu, wykładowcy Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, który sprzeciwił się przyznaniu mu uniwersyteckiego medalu - podaje "Dziennik Wschodni". Czuje się on znieważony słowami Kietlińskiego, który na znak protestu przed decyzją o uhonorowaniu Czarnka zamieścił w mediach społecznościowych apel, w którym zaznaczył, że uhonorowany przez rektora wojewoda lubelski "szczyci się nienawiścią do Ukraińców, LGBT, muzułmanów, a rolę kobiet ogranicza do reprodukcji".\n- Żadnej nienawiści do Ukraińców w żadnej swojej wypowiedzi nie podnosiłem. Nie mam żadnej nienawiści do jakiegokolwiek człowieka, co zawsze powtarzam - powiedział wojewoda w rozmowie z "Dziennikiem Wschodnim". Komentując swoje wypowiedzi wymierzone w środowisko osób LGBT, stwierdził z kolei, że "nie kierował ich do nikogo personalnie" - Kierowałem je zawsze do ideologii, a zawsze podkreślam szacunek do człowieka - zaznaczył.\nPrzypomnijmy, że Czarnek na początku roku został pozwany przez organizatora Marszu Równości za swoje słowa o "promowaniu zboczeń, dewiacji i wynaturzeń". Wcześniej zamieścił na swoim kanale na Youtube film pt. "Czarnek przeciwko zboczeniom, dewiacjom i wynaturzeniom", w którym przekonywał, że organizowanie w Lublinie Marszu Równości "sugerowałby, że mamy jakąś nierówność i trzeba teraz demonstrować równość". Zgodnie z ugodą sądową Czarnek miał przeprosić urażonych, ale już dzień później oświadczył, że "nikogo nie przeprasza za ani jedno słowo".\nPrzemysław Czarnek złożył już rezygnację z pełnienia funkcji urzędu wojewody lubelskiego - wkrótce zostanie wyłoniony jego następca. W październikowych wyborach parlamentarnych został wybrany do Sejmu z ramienia Prawa i Sprawiedliwość (startował jako nr 2 na liście Prawa i Sprawiedliwości w Lublinie).\nZwróciliśmy się do Tomasza Kitlińskiego z prośbą o komentarz w sprawie. Czekamy na odpowiedź.


Ukraiński Dom Monitor Wołyński\nDefilada wojskowa w Kijowie, wyszywanki i garnitury wymieszały się z mundurami wojskowymi. Przemówienia, atmosfera patriotyzmu i uśmiechnięte twarze. 25 lat niepodległości. Mimo woli wyłania się z pamięci tamten pierwszy dzień, kiedy nikt jeszcze nie wyobrażał sobie jaka będzie Ukraina.\nLatem 1991 r. poleciałem do Detroit, by odwiedzić rodzinę, której nigdy w życiu nie widziałem. Ocaleli podczas rzezi wołyńskiej i przeszli przez niemieckie obozy pracy. Bardzo chciałem poznać tych, których nie miałem żadnych szans zobaczyć w czasach Związku Sowieckiego. Związek Sowiecki się rozpadał, było już oczywiste, że «pieriestrojka» osiągnęła swoją masę krytyczną i nikt nie miał nawet zielonego pojęcia, jak sprawy potoczą się dalej. Ukraina wkraczała na ścieżkę zmian, wkraczała dość ostrożnie. Słynny piosenkarz Taras Petrynenko wtedy jeszcze śpiewał: «Liwoobereżna, Prawoobereżna» [gra słów: lewo-ostrożna, prawo-ostrożna – przyp. tłum.].\nNie będę opisywał procesu uzyskania przeze mnie waluty, ani też jak KGB próbowała zwerbować mnie i skłonić do napisania dla nich «sprawozdanka» po powrocie. Dla funkcjonariuszy miałem niezbity argument: «Panowie, wydaje mi się, że Związku Radzieckiego już nie będzie». Chociaż nikt wtedy jeszcze w to nie wierzył.\nŁuck–Brześć–Warszawa–Chicago–Detroit. Ameryka była zupełnie inna niż ją sobie wyobrażałem. Pamiętam te pierwsze dni, kiedy poznawałem swoją rodzinę. Trudno nam było zrozumieć się nawzajem. Należeliśmy do zupełnie różnych światów.\nDroga do fabryki wujka prowadziła przez kilka dzielnic miasta. Tłumaczył mi wtedy: «Tutaj są nasi, tu – Włosi, tu – Żydzi, a tam – Niemcy. Tu zaś Ukraińcy: tam – banderowcy, a tu melnykowcy – nie lubią się ze sobą».\nMichigan jest bardzo podobny do Polesia: krajobraz, przestrzenie, bardzo czyste i piękne jeziora, sympatyczni ludzie. Wtedy zacząłem odkrywać dla siebie nową amerykańską rzeczywistość, którą polubiłem.\nPewnego dnia o trzeciej nad ranem obudził mnie wujek Tadzio i powiedział: «Walenty, u was jest przewrót». Informacje podawane w telewizji amerykańskiej nie były zbyt obszerne. Cały dzień w niepewności. Pomyślałem, że jeżeli w kraju nastąpiła reakcja, to być może nie ma tam miejsca dla takich, jak ja. Pierwszym zaś odruchem było iść do jakiejkolwiek ambasady i poprosić o azyl polityczny. Pod ambasadą kanadyjską działo się coś niesamowitego. Nawet Wietnamczycy mówili, że studiowali kiedyś w Związku Radzieckim, prosząc o azyl. Oficer emigracyjny z uśmiechem sfinksa i obrzydzeniem wzięła ode mnie podanie i kazała czekać. Wtedy sobie uświadomiłem, że jest to jakaś utopia.\nZadzwoniłem na Ukrainę, ale nikt nie wiedział, co się naprawdę dzieje. Pozostało mi tylko czekanie. Dziwiła mnie próżnia informacyjna w Ameryce na ten temat. Po kilku dniach Tadek powiedział: «Masz nowy kraj. Ukrainę. Ogłosiła niepodległość». Jadąc do pracy wstąpiliśmy do «Ukrainian House». Wspólnota ukraińska była jedną z największych w Detroit. Nie byliśmy pierwsi. Byli już tutaj Litwini, którzy trąbieniem klaksonów gratulowali Ukrainian Independent. Podjeżdżali również Amerykanie. Zapytałem wujka, czy nie boi się iść do banderowców. Odrzekł: «Przypłynęliśmy tu razem w 1946 r. na tym samym statku».\nW «Ukrainian House» panowała radosna i podniosła atmosfera. Nikt się nie zdziwił, że przyszli Polacy. «Cześć, Mykoło! Cześć, Petre!» – witał się wujek. Byli sąsiadami i już dawno przerzucili kartę historii. «To jak, Petro, zbudujecie swoją Ukrainę?» – zapytał. «Najpierw napijmy się piwa, bo temat jest wielce skomplikowany» – odrzekł sąsiad. Dosiadł się do mnie pewien dobrodziej i jął pouczać jak należy budować Ukrainę. Jego koncepcja trąciła utopią – taka sobie «hajdamacka cepelia». Zaproponowałem więc, by udał się na Ukrainę i przystąpił do budowania. «Czym zwariował?» – przeraził się.\nOd tej «mega-ukraińskiej wizji» jegomościa powiało «ciężkim sowietem». Ogarnęło mnie jakieś niepojęte uczucie trwogi. «Słuchaj Tadziu, nie bardzo wierzę, że kiedykolwiek zrozumiemy się z nimi nawzajem» – powiedziałem wujkowi. On zaś odpowiedział: «Zobaczymy. Euforia przeminie i zacznie się praca. Ukraińcy dotąd nie mieli własnego państwa z prawdziwego zdarzenia. Własne państwo – to wielki zaszczyt, ale jeszcze większa odpowiedzialność».\nNie było co liczyć na legalną emigrację. Szkoda mi było opuszczać Ameryki – była piękna, a ja tak bardzo chciałem zostać Amerykaninem. Zdecydowałem jednak wrócić, by dobijać komunizm i wreszcie zacząć gospodarzyć «w swoich stronach» [wyraz z hymnu państwowego Ukrainy – przyp. tłum.]. «Ale jak możesz go dobić, kiedy w tobie właśnie siedzi?» – zapytał mnie Tadek. Niczym zimny prysznic były dla mnie te słowa. Uważałem, że wiem, jak należy budować Ukrainę.\nZ perspektywy Ameryki wizja ta była bardzo klarowna.\nSamolot z Chicago niósł w swoim wnętrzu do Warszawy wesołe, podchmielone nieco towarzystwo, któremu trudno było uwierzyć, że oto ja dobrowolnie opuszczam Stany Zjednoczone. «Współczuję, ale wszystko będzie dobrze!» – powiedziała mi stewardesa LOT-u nalewając podwójną szkocką. Potem była ojczysta ziemia polska pod skrzydłem Boeinga i warszawski taksówkarz, który zażyczył sobie potrójną taryfę od przybyłego «Amerykanina».\nPrzejście graniczne w Brześciu. Pogranicznicy długo gapili się na stempel amerykański w moim paszporcie i patrzyli na mnie ze zdziwieniem. Zapytali: «Cel pobytu w USA?» Odpowiedziałem: «Żeby wrócić do domu». Uśmiechnęli się. Wydawało się, że wewnątrz nich coś pękło i rozumieli, że jest to już inne państwo i nie byłem już ich własnością.\nPotem był ciemny i cuchnący dworzec w Kowlu i żadnego połączenia do Łucka. Taksówkarz z Łucka opowiadał z entuzjazmem, iż zasypiemy cały świat zbożem i zawalimy mięsem oraz masłem. Po powrocie do domu miałem wrażenie, że Ameryki nie było w moim życiu, że nie ma niepodległej Ukrainy. Niczego nie ma. Łuck żył swoim własnym życiem.


E-papierosy są szkodliwe jak tradycyjne papierosy\nJesteś tutaj: Start Archiwum Rok szkolny 2019/2020 E-papierosy są szkodliwe jak tradycyjne papierosy\nE-papierosy są szkodliwe jak tradycyjne papierosy\nOpublikowano: poniedziałek, 07, październik 2019 20:36 | Grażyna K. | Odsłony: 20\nE-papierosy to urządzenia elektroniczne, które podgrzewają ciecz i wytwarzają aerozol lub mieszankę małych cząstek w powietrzu. Mają wiele kształtów irozmiarów. Większość z nich ma baterię, element grzewczy i miejsce na tzw. liquid.Niektóre e-papierosy wyglądają jak zwykłe papierosy, cygara lub fajki.\nPapierosy elektronicznefunkcjonują pod różnymi nazwami:e-papierosy, e-fajkilub systemy dostarczania nikotyny (ENDS).\nE-papieros działa na zasadzie podgrzewania płynu (e-liquid) do temperatury około 200oC, tworząc przy tym aerozol,który jest wdychany przezużytkownika. Zwykle zawiera on nikotynę, aromaty i inne substancje chemiczne.\nW Polsce papierosy istnieją jużod 13 lat, jednakich prawdziwa ekspansja na naszym rynku nastąpiła w latach 2008-2009.W tym okresie powstało najwięcej firm handlującymi tymi produktami, a za tym nastąpił lawinowy wzrost liczby użytkowników papierosów elektronicznych. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) alarmuje, iż właśnie w latach 2008-2012 w krajach Ameryki Płn., UE iKorei Płd. co najmniej dwukrotnie zwiększyła się liczba osób dorosłych używających tych produktów.\nz elektronicznymi papierosami.Wielu z nich pali podczas przerw.Mimo, żeszkoły wprowadzają regulaminy o zakazie używania e-papierosów, nie powoduje to spadku liczby użytkowników. Badania porównawcze przeprowadzone w 2011 roku iw2014 roku wśród uczniów wwieku 15-19 lat wskazują, że liczba polskich nastolatków, którzy próbowali e-papierosa, wzrosła od 2011 roku sześciokrotnie. Nawet 30% uczniów w wieku od 15 do 19 lat regularnie pali elektroniczne papierosy, a 60% spróbowałoich co najmniej razżyciu.\nPonad połowa badanych (54,8%) uważała, że e-papierosy są dużo bezpieczniejsze niż zwykłe papierosy!Używanie e-papierosów jest traktowaneprzez młodzież jako mniej ryzykowne.Ponadto e-papierosy wyglądająatrakcyjnie, coosłabia negatywne przekonania na temat ich wpływu na zdrowie. Młodzież nie zdaje sobie sprawy, że e-papierosy tak samo uzależniają i tak samo negatywnie wpływają na zdrowie jak papierosy tradycyjne.\n- podrażnienie górnych i dolnych dróg oddechowych (Vardavaset al., 2012),\n- zapalenie oskrzeli, kaszel, zmiany rozedmowe wpłucach (Scheffler et al., 2015; Grana et al., 2014).


Miesięcznik Benefit: Pięć poziomów przywództwa\nW wyniku ponad 30-letnich obserwacji, rozmów z przywódcami na całym świecie oraz przeprowadzonych szkoleń opracował pięć poziomów przywództwa. Wskazują one przede wszystkim kierunek rozwoju każdego lidera. Pokazują, jakie działania należy podejmować, a czego unikać, żeby być przywódcą z krwi i kości. Jeżeli pełnisz rolę lidera w organizacji, sprawdź, na którym poziomie przywództwa obecnie jesteś oraz jakie działania powinieneś podjąć, żeby wejść na wyższy poziom.\nJest to najniższy poziom. Stając się liderem, otrzymujesz stanowisko i dysponujesz tylko tytułem. To właśnie ono skłania pracowników do wykonywania poleceń. Objęcie stanowiska należy traktować jako początek rozwoju kompetencji liderskich, a nie jako cel sam w sobie. Zarządzanie na tym poziomie opiera się o wytyczne, procedury i przepisy funkcjonujące w organizacji. A kontrola odbywa się wyłącznie na podstawie podległości służbowej.\nNiebezpiecznym aspektem tego poziomu jest pokusa pozostania na nim. W końcu pracownicy wykonują zadania, bo muszą. Natomiast jest to krótkowzroczna perspektywa, ponieważ pracownicy wykonają tylko to, czego się od nich wymaga. Zadania wymagające dodatkowego zaangażowania rzadko zostaną zrealizowane.\nDlatego chcąc wejść na wyższy poziom przywództwa, warto stosować poniższe podejście:\n– myśleć z pozycji partnerskiej, a nie stanowiska,\n– wpływać na pracowników osobowością, a nie nazwą stanowiska,\n– zachęcać do działania poprzez inspirowanie, a nie formalne wymagania.\nPoziom drugi: relacje\nTen poziom skupia się w całości na relacjach interpersonalnych. Głównym celem jest poznawanie swoich pracowników oraz budowanie z nimi dobrych stosunków. Poprzez okazywanie sympatii, szacunku, zaufania powstają solidne i trwałe więzi.\nZmienia się także sposób myślenia z ja na my. Taka postawa pozwala zjednywać sobie ludzi, a miejsce pracy staje się przyjemniejsze. Pracownicy realizują zadania nie z obowiązku, ale z chęci wspólnej pracy.\nMaxwell podsumowuje ten poziom stwierdzeniem: możesz lubić ludzi, nie przewodząc im, ale nie możesz przewodzić ludziom, jeśli ich nie lubisz.\nZachowania wzmacniające drugi poziom przywództwa:\n– budowanie samoświadomości: przed poznaniem pracowników warto poznać samego siebie,\n– działania oparte na otwartości i ciekawości,\n– stosowanie reguły: traktuj innych tak, jak sam chciałbyś być traktowany.\nPoziom trzeci: skuteczność\nDobre przywództwo opiera się przede wszystkim na osiąganych efektach, na wymiernych korzyściach dla organizacji głównie wyrażonych w liczbach. Tego poziomu nie da się zafałszować: wyniki są albo ich nie ma. Jest to bezlitosna ocena działań przywódcy.\nNa tym poziomie lider staje się inicjatorem zmian. Mierzy się z trudnymi sytuacjami, podejmuje decyzje i bierze za nie odpowiedzialność. Dzięki zbudowanym na poziomie drugim relacjom oraz pozytywnemu wywieraniu wpływu zespół wchodzi na wyższy poziom efektywności. Skuteczność w realizacji zadań buduje poczucie zadowolenia. Ludzie zaczynają podążać za liderem, ponieważ dostrzegają pozytywny wpływ zarówno na zespół, jak i na całą organizację.\nLiderzy będący na trzecim poziomie przyciągają przede wszystkim pracowników, którzy wykazują wysoką efektywność, oraz tych, którzy do niej dążą. Dzięki wspólnej pracy wpływają na rozwój firmy.\nZachowania wzmacniające trzeci poziom przywództwa:\n– przedstawianie wizji podejmowanych działań,\n– określanie priorytetów realizowanych zadań,\n– ustalanie każdorazowo celów do osiągnięcia,\n– wyszukiwanie i inicjowanie zmian usprawniających procesy.\nPoziom czwarty: rozwój pracowników\nKolejnym poziomem po zbudowaniu relacji z pracownikami oraz osiąganiu wyników jest kształcenie przyszłych liderów. Na tym poziomie dobry przywódca przygląda się swoim pracownikom pod kątem ich predyspozycji. Zaczyna inwestować czas i energię w ludzi, u których będzie rozwijał umiejętności przywódcze.\nDziałania te opierają się głównie na przekazywaniu wiedzy oraz delegowaniu zadań i odpowiedzialności ze swojego zakresu działania. Organizacja dzięki temu zyskuje nowych przywódców, którzy są skutecznymi pracownikami. Jednocześnie pracownicy chętnie podążają za liderami z tego poziomu, ponieważ uzyskują osobiste korzyści.\nZachowania wzmacniające czwarty poziom przywództwa:\n– budowanie zespołu dzięki pracownikom z potencjałem,\n– delegowanie zadań rozwijających umiejętności przywódcze,\n– pokazywanie działań na własnym przykładzie,\n– wspieranie w wykonywaniu zadań,\n– ocenianie i zachęcanie do osiągania lepszych wyników.\nPoziom piąty: autorytet\nOstatni poziom jest najtrudniejszy i niewielu liderów go osiąga, ponieważ wymaga doskonałego opanowania wcześniejszych poziomów oraz dodatkowych umiejętności i autentycznej postawy. Przywódcy na piątym poziomie budują autorytet poprzez wpływ na organizację i tworzenie kultury.\nPrzywódcy ci widzą szybciej, więcej i dalej i często wykraczają poza instytucję, a nawet branżę, w której funkcjonują. Pracownicy podążają za liderami z poziomu piątego z powodu tego, kim są i co sobą reprezentują. Posiadają naturalnych zwolenników i naśladowców.\nZachowania wzmacniające piąty poziom przywództwa:\n– wspieranie innych liderów w dążeniu do osiągnięcia poziomu piątego,\n– tworzenie sukcesji,\n– przewidywanie i wyprzedzanie tego, co ma nastąpić,\n– tworzenie grupy osób, które dążą do rozwoju organizacji,\n– budowanie pozytywnego dziedzictwa.\nPięć poziomów przywództwa jasno określa kierunek rozwoju każdego lidera. Warunkiem koniecznym osiągnięcia wyższych poziomów jest w pełni opanowanie tych niższych. Możliwe jest to tylko dzięki ciężkiej pracy i świadomej ocenie stanu obecnego. Dlatego warto szukać i naśladować przywódców, którzy znajdują się już na wyższych poziomach.\n– John C. Maxwell, 5 poziomów przywództwa. Sprawdzone etapy maksymalizacji osobistego potencjału, Oficyna Wydawnicza Logos, Warszawa 2013.\n2020-04-14 08:16 Opublikował : Benefit


Poms: Ostatnio nie sprzyja nam szczęście\n24 października 2016 Lukasz Rabiega\nPrzed pierwszym ćwierćfinałowym meczem pucharu Polski między Lechem Poznań a Wisłą Kraków na spotkaniu z mediami na pytania dziennikarzy odpowiedział członek sztabu szkoleniowego Kolejorza Rene Poms.\nZ Wisłą graliśmy ostatni mecz przy własnej publiczności. Będziemy starali się zagrać podobną taktyką. Dla nas jest to ważne spotkanie, szczególnie po meczu z Legią oczekujemy dobrej reakcji zespołu na to co się wydarzyło w ostatnim spotkaniu. Drużyna dobrze wie czego oczekujemy od nich w dniu jutrzejszym i wiedzą jaki jest plan na ten mecz. Koniecznie chcemy zachować czyste konto w meczu u siebie.Wisła umie i lubi grać piłką. Musimy podejść bardzo skoncentrowani do tego meczu. Jeżeli zagramy ostrożnie i odpowiedzialnie będziemy mieli dobrą podstawę do tego, żeby awansować do półfinału.\nPoms nawiązał także do sobotniego starcia w derbach Polski między Lechem a Legią. Odniósł się do zachowania Malarza oraz do straconej bramki ze spalonego w doliczonym czasie gry.\nTo fakt, że tracimy w ostatnich meczach gole w końcówce. Jest to bardzo nieszczęśliwe. Szczególnie w meczu z Legią, gdzie gol został zdobyty ze spalonego i nie powinien zostać uznany. W sytuacji z Malarzem bramkarz wojskowych powinien otrzymać czerwoną kartkę. Wtedy remis na pewno by się utrzymał i bylibyśmy zadowoleni z tego rezultatu. Na ten moment nie sprzyja nam szczęście. Oczywiście cięzko zapomnieć o tym co się stało w Warszawie. W naszej opinii zagraliśmy dobry mecz z naszej strony. Nie pozostaje nam nic innego jak pracować ciężej i więcej.\nJutrzejszy mecz odbędzie się bez udziału publiczności, albowiem kibice Lecha pokutują za wybryki w finale pucharu Polski z sezonu 2015/16. Mecz w Poznaniu rozpocznie się o godzinie 20:45, zaś rewanż w Krakowie ustalony jest na 16 listopada o tej samej godzinie.\nPrevious Kluczowy piłkarz Interu rozchwytywany!\nNext Formella: Jesteśmy maksymalnie skoncentrowani


Zespół ds ekonomii społecznej o bezrobociu\nZespół ds. ekonomii społecznej o bezrobociu\nWtorkowe spotkanie Zespołu ds. ekonomii społecznej w Elblągu, fot. nadesłana\nW miniony wtorek, 24 sierpnia, po raz kolejny spotkał się Zespół ds. ekonomii społecznej w Elblągu. Było to pierwsze spotkanie w nowym składzie.\nDo najważniejszych spraw poruszonych podczas spotkania należał zbliżający się projekt dotacyjny. Najprawdopodobniej ruszy już w listopadzie, a dzięki niemu dotację na utworzenie spółdzielni socjalnych ma otrzymać 14 grup z terenu powiatów: ostródzkiego, iławskiego, braniewskiego, elbląskiego grodzkiego i ziemskiego.\nZespół rozpatrywał to jako szansę dla osób, które nie mogą znaleźć pracy. O samym projekcie dowiedzieć się można będzie więcej na spotkaniu, które odbędzie się w elbląskim Ratuszu Staromiejskim 18 września o godz. 17. Będzie to spotkanie otwarte dla mieszkańców Elbląga, obecni będą także członkowie zespołu oraz przedstawiciele organizacji, która będzie koordynowała projekt.\nTemat spółdzielni socjalnych jest wciąż mało popularny wśród osób bezrobotnych. W Elblągu istnieje zaledwie sześć takich podmiotów, stąd jego popularyzacja jest ważna. Jednak nie dla każdego taki rodzaj działalności jest dobrym rozwiązaniem, co podkreślali obecni podczas spotkania. – Problemem osób, które są bez pracy od wielu la jest głównie to, że ciężko je namówić do tego, by w ogóle wyszły z domu, spróbowały sprawdzić się na rynku pracy – mówiła Mirosława Grochalska, dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. – Dlatego przy zakładaniu spółdzielni stawiać by należało na tych, którzy czują w sobie smykałkę do prowadzenia własnego biznesu. Ponieważ samo utworzenie i prowadzenie spółdzielni wiąże się z wieloma trudnościami, członkowie zespołu zastanawiali się również nad tym, co mogą robić instytucje wspierające osoby zagrożone wykluczeniem społecznym w kwestii angażowania tych osób do utworzenia spółdzielni i skorzystania z szansy otrzymania dotacji.\nPodczas spotkania mówiono również o innych bolączkach elbląskiego rynku pracy. Przykładem jest częste wykorzystywanie przez przedsiębiorców możliwości zatrudniania osób na umowę o staż, co podkreślała Iwona Radej, dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Elblągu. Osoby zatrudniane w takiej formie rzadko mogą liczyć na pracę w miejscu odbywania stażu tuż po jego zakończeniu. Choć są i dobre przykłady, na co zwrócił uwagę prezes Stowarzyszenia ESWIP, które w swojej historii ma wiele osób zatrudnionych właśnie zaraz po stażu. Pół roku wspólnej pracy było bowiem wystarczającym okresem, by sprawdzić, czy dana osoba jest dobrym pracownikiem i dobrze współpracuje z innymi w zespole.\nWidać Zespół nie tryskał optymizmem, trzech gryzło paznokcie, Gordon Freeman zabijał wzrokiem. ; )\ndebatowali i debatowali, podobnie jak Ci biznesmeni przy prezydencie i co z tego wynika?\nPrzecież oni w ogóle nie myślą o tej sprawie - każdy z nich patrząc na bezrobotnego myśli: co dziś stara na obiad ugotuje? gdzie pojedziemy na weekend? czy kupić jedną czy dwie skrzynki piwa na grilla - bo znajmoi przyjdą? może jutro pojadę do Postka - ma nowe promocje może kupie sobie nową brykę? byle do piątku - a tam robota - jakis bezrobotny - co oni mi tu d. .. pe trują?? Ale oso chodzi??? Inaczej by myśleli jakby każdy z nich musiał poszukać roboty bez znajomości wg swojego wykształcenia. .. oj cienko by przędli - i siedzieli by po drugiej stronie z inną miną. ..\noj nie zagłosujejuz na PO(2012-08-30)\nUważam, że staż to powinno być nauczenie praktyczne bezrobotnego pracy, a nie żadanie od przedsiębiorcy deklaracji zatrudnienia po stażu. Skąd pracodawca ma wiedzieć czy dana osoba się sprawdzi? Na naszym rynku pracy poszukuje się spawaczy, ślusarzy itp z praktyką. Właśnie na stażu, osoba z takim wykształceniem, bądź po kursie powinna zdobyć doświadczenie zawodowe. Wówczas staż miałby sens - obustronna korzyść: bezrobotny za pieniążki z Funduszu Pracy nauczyłby się praktycznej nauki zawodu i po stażu łatwiej znalazł pracę, a pracodawca przez kilka miesięcy miałby za darmo pracownika, którego przyuczyłby na początku stażu. Albo szkolenia finansowane przez PUP. Jak bezrobotny może znaleźć pracodawcę, który podpisze oświadczenie, że po kursie zatrudni bezrobotnego (warunek sfinansowania szkolenia). Jeżeli bezrobotny zwraca się z prośbą o sfinansowanie szkolenia kończącego się przygotowaniem do zawodu, na który jest zapotrzebowanie na lokalnym rynku pracy, wówczas taką inicjatywę powinno się wesprzeć. Konkretne przypadki dobrze byłoby rozpatrywać indywidualnie, a nie szablonowo.\nTu trzeba inaczej postawić pytanie - czy ci ludzie nadają się do jakiejkolwiek pracy i czy podołają jej kanonom?? To są pytania zasadnicze, ale jak ważne i na czasie to tylko wie ten, który w tym zadupiu olsztyńsko elbląskim prowadził jakakolwiek rekrutacje. Zero samodzielności myślenia i jakiejkolwiek inicjatywy - to podstawowy motyw, bo o umiejętnościach i profesjonalizmie juz nie wspomnę.\na ja pozdrawiam Pana Adama Witka; p


harmonogram milionera: Zaproszenie.\nOd dzisiaj rusza wersja PDF magazynu EQUITY MAGAZINE poświęcona osobistym finansom. Tematyka pierwszego numeru dotyczy problemów finansowych, które spotykają każdego z nas w przypadku zakupów akcji, funduszy zakładania lokat czy zaciągania kredytów. Znaleźć można informacje o rynkach kapitałowych takich jak opcje, kontrakty.\nZ uwagi, że należę do jednego z autorów magazynu, pozwolę sobie zareklamować magazyn i polecić dwa swoje wpisy.\nPierwszy artykuł zawiera wskazówki jak trafnie dokonać wyboru funduszy inwestycyjnych do swojego portfela. Z uwagi na fakt, że inwestując w fundusze zakładamy okres długoterminowy, wybór funduszu powinien być decyzją przemyślaną. Podejmując decyzję o inwestowaniu w fundusze nie musimy być znawcami tej dziedziny.\nW funduszach inwestycyjnych o pomnażanie naszych środków dbają profesjonaliści. Rynek funduszy inwestycyjnych jest bardzo bogaty. Mamy do wyboru szeroką ofertę funduszy, więc o pomyłkę jest łatwo.\nDrugi artykuł poświęcony jest funduszom parasolowym. Każdy z nas marzy, aby nasze pieniądze nie traciły lecz zarabiały. W tej sytuacji należy skorzystać z możliwości lokowania i inwestowania swoich oszczędności w jak najbardziej efektywny sposób.\nZachęcam gorąco do odwiedzenia Equity Magazine.\nAutor: harmonogram milionera o 10:25\nAnonimowy 30 kwietnia 2010 10:27\na jak się do niego dostać?\nsas 30 kwietnia 2010 10:29\nNumer dostepny będzie dziś pod adresem http://equitymagazine.pl/ od godziny 12.


Standardowy plan piątkowy wygląda tak: Wychodzę z pracy, siadam w auto i Wisłostradą jadę do Centrum Wędkarstwa na zakupy. Później już prosto nad Bug w poszukiwaniu wędkarskich przygód. Lecz poprzedniego piątku wszystko się posypało. Tunel na Wisłostradzie zamknięty. Korek długości nieskończonej. Musiałem uciekać w drugą stronę. Nie znalazłem po drodze sklepu wędkarskiego i zostałem na weekend bez przynęty, która na Bugu robi dobrą robotę – białych robaków.\nAle nie poddałem się. Wróciłem myślami do czasów dzieciństwa kiedy nad wodę biegłem z samymi wędkami a przynętę znajdowałem na miejscu, Zazwyczaj rosówki, pijawki, ślimaki ale też wszelkie inne robactwo włącznie z konikami polnymi. Postanowiłem wstać w sobotę rano pojechać nad wodę i znaleźć sobie przynętę.\nNad Bugiem byłem o wschodzie słońca. Kilku wędkarzy już było na stanowiskach a jeden miał już na swoim koncie leszcza. Szybko wypakowałem saperkę i zacząłem grzebać w poszukiwaniu robaków. Niestety wszechobecna susza i piaszczysta gleba nie wróżyły nic dobrego. Po przekopaniu hektara pastwiska stanąłem z nietęgą miną. Zrezygnowany rozejrzałem się dookoła i zauważyłem coś co tchnęło okruszek nadziei. Krowi placek. Jako dzieciak miałem z nimi styczność i pamiętam, że lubiły w nich siedzieć rozmaite robaki. Podważyłem saperką pierwszy suchy kawałek i to był strzał w dziesiątkę. Tłuściutkie pędraczki długości 1-1,5cm dojrzewały skulone na ziemi. W mgnieniu oka nazbierałem kilkanaście sztuk.\nRozpakowałem wędki, na haki założyłem po 4 dorodne sztuki i posłałem do wody blisko brzegu. Rozsiadłem się na krześle wyjąłem aparat by o poranku cyknąć parę fotek i kontem oka zobaczyłem, że szczytówka MVDE Method Feedera zaczyna znacznie się uginać. Zaciąłem i szybko wyholowałem pierwszą sztukę. Leszcz 49 cm w podbieraku. Po chwili zjawia się jeden z sąsiadów wysłany przez resztę na zwiad. Na pytanie na co łowię usłyszał prawdę "robaki z krowiego placka" to była krótka rozmowa bo po mojej odpowiedzi szybko odmaszerował mamrocząc pod nosem.\nJa zarzuciłem wędkę i znów przysiadłem na krzesełku. Jeszcze się siedzisko nie zagrzało a tu branie na pickerze. Kolejna ryba na koncie tym razem tylko 40cm leszcz. Szybko schodziły mi moje pędraczki więc poszedłem rozgrzebać jeszcze kilka placków. Nie pod wszystkimi były pędraki ale nazbierałem ich spora ilość. Do tego zauważyłem pod nogami całe ziarno kukurydzy a to kolejna świetna przynęta.\nPo dwóch godzinach łowienia miałem na koncie kilka sztuk w przedziale 35-40cm i jednego 49. Koledzy obok mieli jednego leszcza i kilka krąpi. Po krótkiej przerwie w braniach kolejne silne ugięcie szczytówki na pickerze. Zacięcie i tym razem do podbieraka trafia leszcz 52 cm. Chwilę później kolejny wysłannik przychodzi przeprowadzić wywiad z pytaniem na co łowię. Ja uparcie swoje, że na robaki z krowiego placka. Ale tym razem poderwałem się z krzesła z pudełkiem żeby pokazać, na co łowię aby nie denerwować wędkarzy tubylców. Uśmiał się człowiek i poszedł z opowieścią do reszty. Chwilę później zaczęło mocno padać i dało mi znak do odwrotu.\nWyprawę zaliczyłem do bardzo udanych. Nie była może najbardziej obfita w ryby ale znów poczułem się jak dziecko łowiąc na przynęty znalezione nad wodą. Trochę w tym pośpiechu życiowym i dążeniu do wygody zapomniałem, że łowienie ryb nie musi się kończyć wraz z zamkniętym sklepem z przynętami.


Moja kuzynka Rachela - ebook - Daphne du Maurier - bookto.pl\nAmbroży Ashley, właściciel posiadłości ziemskiej w Kornwalii, umiera z dala od domu, we Florencji, niedługo po poślubieniu dalekiej kuzynki, Racheli. Wychowanek Ambrożego, Filip, jest przekonany, że kuzynka Rachela przynajmniej częściowo odpowiada za śmierć jego opiekuna, i poprzysięga zemstę. Los jednak chce inaczej. Niespodziewanie kuzynka Rachela, odziana we wdowią czerń, staje u bram rodzinnej posiadłości Ashleyów. A razem z nią do domostwa wkracza nieszczęście i… niepohamowana namiętność. Kim naprawdę jest ta niezwykła kobieta z południa? Po co przyjechała? Czy listy Ambrożego, które odnajduje Filip, były majaczeniem chorego człowieka? W czyją prawdę uwierzysz?\nCopyright © The Estate of Daphne du Maurier 1951\nPolish translation copyright © Zofia Uhrynowska-Hanasz 1992\nKorekta: Maciej Krupa\nZdjęcie na okładce: © 2017 Twentieth Century Fox Home Entertainment LLC\nDawnymi czasy wieszali ludzi przy Czterech Zakrętach.\nTeraz już nie wieszają. Dziś, jeśli mordercę spotka zasłużona kara, dzieje się to w Bodmin, po uczciwym procesie na sesji wyjazdowej sądu. O ile naturalnie wcześniej nie zabije go własne sumienie. Lepsza jest jednak śmierć z wyroku prawa – przypomina bowiem operację chirurgiczną. No i oczywiście skazaniec ma godziwy pochówek, choć bezimienną mogiłę. Za moich dziecięcych czasów było inaczej. Pamiętam, że jako mały chłopiec widziałem takiego człowieka wiszącego w łańcuchach u zbiegu czterech dróg. Twarz i całe ciało miał posmarowane smołą dla zakonserwowania. Wisiał tak przez pięć tygodni, zanim go odcięli, a ja go widziałem w czwartym tygodniu.\nHuśtał się pomiędzy niebem a ziemią na szubienicy albo, jak to mówił mój kuzyn Ambroży, między niebem a piekłem. Nieba nie miał nigdy zakosztować, a piekło, którego zaznał, było już poza nim. Ambroży trącił ciało laską. Widzę je jak dziś – tańczące na wietrze niby chorągiewka na dachu – nieszczęsny, przypominający stracha na wróble ludzki szczątek. Spodnie zbutwiały na deszczu i strzępy wełnianej tkaniny zwisały ze wzdętych członków jak rozmoczony papier.\nByła zima i jakiś żartowniś dla zabawy zatknął mu w rozdartą kurtkę gałązkę ostrokrzewu. Nawet mnie, wówczas siedmiolatkowi, wydało się to oburzające, ale nie odezwałem się słowem. Ambroży musiał mnie tam zabrać celowo – żeby poddać próbie moją zimną krew: chciał zobaczyć, czy ucieknę, czy będę się śmiał, czy płakał. Jako mój opiekun, ojciec, brat i mentor, jako w gruncie rzeczy cały mój świat, poddawał mnie nieustannym próbom. Pamiętam, że obeszliśmy szubienicę dokoła i Ambroży od czasu do czasu trącał ciało laską, aż w pewnym momencie zatrzymał się, zapalił fajkę i położył mi rękę na ramieniu.\n– Widzisz, Filipie – powiedział – co nas wszystkich w końcu czeka. Jednych spotka to na polu bitwy, innych w łóżku, jeszcze innych wedle sądzonego im przeznaczenia. Od tego nie ma ucieczki. Człowiek nie może być za młody na taką lekcję. Popatrz, jak umiera zbrodniarz. To ostrzeżenie dla ciebie i dla mnie, byśmy wiedli uczciwe życie.\nStaliśmy tak ramię w ramię, patrząc na kołyszące się ciało, jakbyśmy byli na jarmarku w Bodmin, a trup był starą Sally, do której się strzelało za koronę.\n– Popatrz, do czego może doprowadzić chwila słabości – ciągnął Ambroży. – Oto Tom Jenkyn, głupi i poczciwy, dopóki nie wypił za dużo. Prawda, że jego żona była wiedźmą, ale to jeszcze nie powód, żeby ją zabić. Gdybyśmy zabijali kobiety za ich języki, wszyscy mężczyźni staliby się mordercami.\nŻałowałem, że wymienił nazwisko tego człowieka. Do tej pory bowiem ciało było dla mnie przedmiotem, bez żadnej tożsamości. Od chwili, kiedy po raz pierwszy moje oczy spoczęły na szubienicy, ponad wszelką wątpliwość wiedziałem, że będzie do mnie wracało w snach, martwe i potworne. Teraz nabrało związku z rzeczywistością, z człowiekiem o wodnistych oczach, który w mieście na molo sprzedawał homary. W lecie stał zazwyczaj przy schodach, z koszykiem u nóg, i puszczał żywe homary, urządzając im – ku uciesze dziatwy – fantastyczne wyścigi. Jeszcze nie tak dawno widziałem go po raz ostatni.\n– No, i co powiesz? – zapytał Ambroży, nie spuszczając oczu z mojej twarzy.\nWzruszyłem ramionami i kopnąłem podstawę szubienicy. Ambroży nigdy się nie dowie, jak bardzo mnie to obeszło: na ów widok dosłownie zamarło mi serce i byłem przerażony. Pogardzałby mną. W wieku lat dwudziestu siedmiu Ambroży jawił mi się panem wszelkiego stworzenia, a już z pewnością bogiem mojego skromnego świata i jedynym celem mojego życia było mu dorównać.\n– Kiedy widziałem Toma po raz ostatni, miał świeżą cerę – odrzekłem. – Teraz nie jest nawet na tyle świeży, żeby być przynętą dla swoich homarów.\nAmbroży roześmiał się i wytargał mnie za ucho.\n– Wspaniały z ciebie chłopak – oświadczył. – Mówisz jak prawdziwy filozof. – I po chwili, jakby coś do niego dotarło, dodał: – Jeśli ci jest niedobrze, idź tam za krzaki i sobie ulżyj, i pamiętaj: ja cię nie widziałem.\nZ tymi słowy odwrócił się plecami do szubienicy i do czterech dróg i ruszył wolno nową aleją, którą w tym czasie właśnie brukowano, a która przecinając las, służyła jako droga dojazdowa do domu. Ucieszyłem się, widząc, że odchodzi, nie zdążyłem bowiem nawet dobiec do krzaków. Potem poczułem się jednak lepiej, chociaż jeszcze mną trzęsło i zęby mi szczękały. Tom Jenkyn znów stracił tożsamość i stał się dla mnie czymś w rodzaju starego worka – martwym przedmiotem. A nawet celem dla kamienia, którym w niego cisnąłem. Z duszą na ramieniu czekałem, aż ciało się poruszy. Nic się jednak nie stało. Kamień z miękkim pacnięciem trafił w rozmiękłe szmaty i upadł na ziemię. Wstydząc się własnego postępku, pobiegłem nową aleją, żeby dogonić Ambrożego.\nNo cóż, wszystko to zdarzyło się przed osiemnastu laty i o ile pamiętam, nie myślałem o tym aż do owego momentu kilka dni temu. To dziwne, że w chwilach kryzysu człowiek wraca pamięcią do dzieciństwa. Ostatnio stale myślę o biednym Tomie i o tym, jak wisiał w swoich łańcuchach. Nigdy nie słyszałem jego historii i sądzę, że mało kto dziś ją zna. Zabił żonę, jak powiedział Ambroży. I to wszystko. Była wiedźmą, lecz to nie powód, żeby ją mordować. Pewnie uraczywszy się nadmierną ilością alkoholu, zabił ją w pijanym widzie. Ale jak? Jakim narzędziem? Nożem czy gołymi rękami? Być może tej zimowej nocy wytoczył się z gospody przy molo, cały rozpalony miłością i gorączką. Wysoka fala omywała stopnie, a na wodzie lśnił srebrzyście księżyc w pełni. Kto wie, jakie to śmiałe marzenia ożywiały niespokojnego ducha Toma, jaki nagły wybuch fantazji?\nMoże dobrnął do domu za kościołem, blady, z załzawionymi oczami, cuchnący homarami, a gdy tylko przestąpił próg, żona zburzyła jego marzenia, robiąc mu awanturę, że wchodzi z brudnymi butami, i wtedy ją zabił. To bardzo prawdopodobne. Z powodzeniem tak właśnie mogło być. Jeśli – zgodnie z tym, czego nas uczą – istnieje życie po śmierci, to kiedyś odszukam biednego Toma i go zapytam. Razem będziemy marzyć o czyśćcu. Ale Tom był starym człowiekiem, po sześćdziesiątce, a ja mam dwadzieścia pięć lat. Nasze marzenia nie byłyby jednakowe. Wracaj więc, Tomie, w swoje mroki i zostaw mnie w spokoju. Szubienica już dawno przepadła i ty przepadnij wraz z nią. W swojej głupocie rzuciłem w ciebie kamieniem. Wybacz mi, proszę.\nChodzi o to, że życie trzeba wytrzymać i przeżyć. Tylko jak przeżyć? – oto jest problem. Codzienna praca, obowiązki – to nic trudnego. Zostanę sędzią pokoju jak Ambroży, a z czasem członkiem parlamentu. Jak wszyscy w rodzinie, będę szacownym i poważanym obywatelem, godnie uprawiającym ziemię i dbającym o swoich ludzi. I nikt nie odgadnie, jak wielki przygniata mnie ciężar i każdego dnia, nękany wątpliwościami, zadaję sobie pytanie, na które nie znajduję odpowiedzi. Czy Rachela była niewinna, czy winna? Może i tego dowiem się w czyśćcu.\nJakże słodko i pięknie brzmi jej imię, kiedy wymawiam je szeptem. Pozostaje na języku, zdradliwe i powolne w działaniu jak naprawdę skuteczna trucizna. Z języka przechodzi na spieczone wargi, z warg zaś do serca. A serce rządzi ciałem i umysłem. Czy kiedykolwiek pozbędę się z myśli tego imienia? Za lat czterdzieści, pięćdziesiąt? Czy pozostawi na zawsze w mózgu ślad chorej tkanki? Maleńką komórkę w krwiobiegu, niezdolną do tego, by wraz z innymi podążać do zdroju, jakim jest serce? Może kiedy już wszystko zostanie powiedziane i zrobione, sam nie będę chciał się od niego uwolnić? Trudno na razie to stwierdzić.\nMam dom, o który zgodnie z wolą Ambrożego powinienem dbać. Mógłbym na nowo otynkować ściany, tam gdzie wchodzi na nie wilgoć, i utrzymywać wszystko w dobrym stanie. Dalej sadzić drzewa i krzewy, by osłonić nagie wzgórza przed srogimi wschodnimi wiatrami. I pozostawić po sobie, kiedy odejdę – jeśli już nie co innego – to przynajmniej legat piękna. Ale człowiek samotny to coś niezgodnego z naturą, wkrótce więc nawiedza go niepokój. Od niepokoju już tylko krok do urojeń. A od urojeń do szaleństwa. I tak wracam pamięcią do dyndającego w łańcuchach Toma Jenkyna. Może i on tak cierpiał.\nWracam pamięcią do tej chwili sprzed osiemnastu lat, kiedy Ambroży oddalał się aleją, a ja biegłem za nim. Być może nawet miał wtedy na sobie kurtkę, którą teraz noszę. Starą, zieloną myśliwską kurtkę z łatami ze skóry na łokciach. Tak się do niego upodobniłem, że z powodzeniem mógłbym być jego duchem. Moje oczy są jego oczami, moje rysy jego rysami. Człowiek, który wtedy zagwizdał na psy i odwrócił się plecami do czterech dróg i do szubienicy, z powodzeniem mógł być mną. No cóż, tego przecież zawsze pragnąłem najbardziej: stać się do niego podobny. Mieć jego wzrost, jego ramiona, przygarbione plecy, nawet jego długie ręce i dość niezdarnie wyglądające dłonie, jego nagły uśmiech, nieśmiałość przy pierwszym spotkaniu z nieznajomym, niechęć do wszelkiego zamieszania, do ceremonii. Oraz swobodę w kontaktach z tymi, którzy go kochali i mu służyli. Ci, co mówią, że mam to i ja, pochlebiają mi bardzo. I siłę, która okazała się złudą, w wyniku czego obaj popadliśmy w te same tarapaty. Zastanawiałem się ostatnio, czy kiedy zmarł, miotany wątpliwościami i dręczony strachem, samotny i opuszczony w tej przeklętej willi, gdzie mnie przy nim nie było – czy jego duch opuścił ciało, by wrócić do domu i żyć dalej we mnie, powtarzając te same błędy. I by również zapaść na tę samą chorobę, i zginąć po dwakroć. Być może. Wiem jedno: że to podobieństwo do niego, z którego byłem tak dumny, stało się przyczyną mojej klęski. Gdybym był innym człowiekiem, szybkim i energicznym, wygadanym i z głową na karku, ubiegły rok okazałby się tylko kolejnymi dwunastoma miesiącami, co przyszły i minęły. Miałbym przed sobą szczęśliwą, udaną przyszłość. Z małżeństwem w perspektywie i być może gromadką dzieci.\nAle ja nie miałem żadnej z tych cech, jak zresztą i Ambroży. Obaj byliśmy marzycielami, nieżyciowymi i zamkniętymi w sobie, pełnymi wielkich teorii, które nie miały się gdzie sprawdzić, i jak wszyscy marzyciele, pozostawaliśmy głusi na głosy świata. Nie lubiąc innych ludzi, sami pragnęliśmy miłości, nieśmiali jednak z natury, trwaliśmy w uczuciowej śpiączce, dopóki nasze serca nie zostały przebudzone. A gdy to nastąpiło, otwierały się przed nami niebiosa i byliśmy skłonni oddać dosłownie wszystko. Obaj byśmy to przeżyli, gdybyśmy byli innymi ludźmi. Rachela przyjechałaby tak samo, ale spędziwszy noc czy dwie na farmie, poszłaby swoją drogą. Omówilibyśmy interesy, dokonali pewnych ustaleń, testament zostałby otwarty formalnie wobec siedzących wokół stołu prawników, a ja – oceniając sytuację na pierwszy rzut oka – zapewniłbym Racheli dożywocie i w ten sposób bym się jej pozbył.\nStało się jednak inaczej, bo byłem podobny do Ambrożego. Stało się inaczej, bo czułem jak Ambroży. Kiedy do niej szedłem, wtedy pierwszego dnia po przyjeździe, i zapukawszy, przystanąłem pod drzwiami jej pokoju z lekko pochyloną głową z powodu niskiej futryny, a Rachela wstała z krzesła przy oknie i na mnie spojrzała – już wtedy, po błysku w jej oczach, powinienem był się domyślić, że widzi nie mnie, tylko Ambrożego. Nie Filipa, tylko ducha. I już wtedy powinna była wyjechać. Spakować manatki i wyjechać. Wrócić tam, gdzie jej miejsce, do willi z żaluzjami, zatęchłej od wspomnień, do sztucznego ogrodu tarasowego, do fontanny tryskającej pośrodku małego dziedzińca. Wyjechać do swojego kraju, prażonego letnim słońcem, zasnutego mgiełką upału, a zimą surowego pod roziskrzonym chłodnym niebem. Jakiś instynkt powinien był ją ostrzec, że pozostanie ze mną oznacza katastrofę nie tylko dla cienia, który spotkała, ale również w końcu i dla niej.\nZastanawiałem się, czy widząc mnie wtedy, jak stoję nieśmiały, niezręczny, chmurny i pełen urazy, a jednak dojmująco świadom swojej pozycji gospodarza i pana domu, świadom boleśnie swoich dużych stóp, ramion i nóg niezdarnego, kanciastego, nieujeżdżonego źrebaka… czy ona wtedy – dumałem – pomyślała szybko: tak musiał wyglądać Ambroży w młodości. Zanim się zjawił w moim życiu. Nie znałam go takim. I dlatego została?\nMoże również właśnie dlatego ów Włoch Rainaldi podczas naszego krótkiego spotkania spojrzał na mnie, jakby doznając nagłej iluminacji, którą jednak szybko pokrył zadumą, i bawiąc się piórem, zapytał łagodnie: „Pan przyjechał dopiero dzisiaj? To znaczy, że pańska kuzynka Rachela jeszcze pana nie widziała?”. Jego też ostrzegł jakiś instynkt. Niestety, za późno.\nŻycie się nie cofa. W życiu nie ma powrotów. Nie ma drugiej szansy. Tak samo nie mogę odwołać wypowiedzianego słowa czy dokonanego czynu jak biedny, dyndający w swoich łańcuchach Tom Jenkyn.\nA przecież mój ojciec chrzestny, Nick Kendall, w swój bezpośredni, obcesowy sposób zaledwie kilka miesięcy temu – ale… o Boże, jakżeż dawno – powiedział mi w przeddzień moich dwudziestych piątych urodzin: „Są kobiety, Filipie, w zasadzie dobre, które nie z własnej winy sprowadzają na innych ludzi nieszczęście. Czegokolwiek się tkną, zamieniają to w tragedię. Nie wiem, dlaczego ci o tym mówię, ale czuję, że muszę”. A następnie poświadczył mój podpis na tamtym dokumencie.\nNie, nie ma powrotów – chłopca, który stał pod jej oknem w przeddzień swoich urodzin, chłopca, który stał pod drzwiami w dniu jej przyjazdu, już nie ma, tak jak nie ma dziecka, które dla dodania sobie fałszywej odwagi rzuciło kamieniem w wisielca. Tomie Jenkyn, ty nieszczęsny obrazie doli człowieczej, nierozpoznawalny i nieopłakiwany – czy owego dnia przed laty, kiedy biegłem przez las na spotkanie przyszłości, patrzyłeś na mnie z politowaniem?\nGdybym się wtedy obejrzał przez ramię, zamiast ciebie, dyndającego w łańcuchach, powinienem był zobaczyć własny cień.\nKiedy tak siedzieliśmy z Ambrożym pogrążeni w rozmowie przed jego wyjazdem w tę ostatnią podróż, nie miałem żadnego złego przeczucia. Żadnego przeczucia, że już nigdy nie będziemy razem. Mijała trzecia jesień, od kiedy lekarze zalecili mu spędzanie zimy za granicą, i zdążyłem się przyzwyczaić do jego nieobecności i do zarządzania majątkiem. Pierwszej zimy byłem jeszcze w Oksfordzie, więc nie odczułem szczególnej różnicy, ale już następnej przyjechałem do domu na dobre – zgodnie zresztą z jego życzeniem. Nie tęskniłem za stadnym życiem Oksfordu, szczerze mówiąc, byłem rad, że mam je już za sobą.\nTak naprawdę nigdy nie chciałem być nigdzie indziej niż właśnie w domu. Poza szkolnymi latami spędzonymi w Harrow, a potem w Oksfordzie, nie mieszkałem nigdzie poza tym domem, do którego przybyłem jako osiemnastomiesięczne niemowlę po śmierci moich młodych rodziców. Ambroży, na swój dziwny i wielkoduszny sposób zdjęty współczuciem dla maleńkiego osieroconego kuzyna, wychował mnie sam, tak jakby wychował szczenię czy kocię, czy jakiekolwiek inne kruche, opuszczone i wymagające opieki stworzenie.\nNasz dom był dziwny od samego początku. Kiedy skończyłem trzy lata, Ambroży wyrzucił moją opiekunkę za to, że przetrzepała mi tyłek szczotką do włosów. Nie pamiętam owego epizodu, ale Ambroży mi o nim później opowiadał:\n– Byłem wściekły, kiedy zobaczyłem, jak ta kobieta wielkimi, twardymi łapskami obrabia twoje małe ciałko za jakieś drobne przewinienie, którego przyczyn w swej głupocie nie potrafiła zrozumieć. Potem już sam się zająłem twoim wychowaniem.\nNigdy nie miałem powodu tego żałować. Nie było chyba człowieka sprawiedliwszego i sympatyczniejszego, a zarazem bardziej wyrozumiałego. Nauczył mnie alfabetu w najprostszy sposób: według pierwszych liter brzydkich wyrazów. Znalezienie aż dwudziestu czterech kosztowało go trochę wysiłku, ale jakoś sobie poradził – po czym ostrzegł mnie przed używaniem tych słów w towarzystwie. Choć bardzo uprzejmy, był szalenie nieśmiały i nieufny wobec kobiet: uważał, że zawadzają w domu. Zatrudniał więc tylko służbę męską, powierzając pieczę nad nią staremu Seecombe’owi, który był zarządcą jeszcze u mojego wuja.\nEkscentryk, być może – zachód Anglii zawsze słynął z dziwaków – ale poza opiniami na temat kobiet i wychowania małych chłopców Ambroży nie był stuknięty. Sąsiedzi lubili go i poważali, a dzierżawcy po prostu kochali. Zimą, zanim połamał go reumatyzm, strzelał i polował, latem łowił ryby z małej żaglówki, którą trzymał na kotwicy u ujścia rzeki, odwiedzał innych i sam przyjmował u siebie gości, kiedy miał na to ochotę, w niedzielę dwa razy chodził do kościoła, choć gdy kazanie było za długie, robił do mnie miny sponad rodzinnej ławki, a także, jak mógł, starał się zaszczepić we mnie zamiłowanie do hodowania rzadkich roślin.\n– To taka sama forma tworzenia – mawiał – jak każda inna. Niektórzy hodują zwierzęta; ja wolę to, co rośnie w ziemi. Wymaga mniej wysiłku, a wyniki są znacznie bardziej satysfakcjonujące.\nOburzało to zawsze mojego chrzestnego ojca, Nicka Kendalla, i pastora Huberta Pascoe, a także innych przyjaciół Ambrożego, którzy go namawiali, żeby się wreszcie ożenił i zamiast rododendronów hodował dziatwę.\n– Wychowałem jednego szczeniaka – odpowiadał, ciągnąc mnie za ucho – co mi zabrało czy może dołożyło dwadzieścia lat życia, zależy jak się na to spojrzy. W Filipie mam gotowego spadkobiercę, nie mówmy więc o obowiązku. On go za mnie spełni, kiedy przyjdzie czas. A teraz, rozsiądźcie się, panowie, wygodnie w fotelach i bawcie się dobrze. Nie ma w domu kobiet, więc możemy kłaść nogi na stół i pluć na dywan.\nNaturalnie nic takiego nie robiliśmy. Mój wuj był bardzo wytwornym człowiekiem, ale ogromnie lubił robić takie uwagi wobec nowego pastora, biednego pantoflarza z pokaźną trzódką córek. Tak więc po niedzielnym obiedzie krążyło wokół stołu wino, a Ambroży ze swojego honorowego miejsca puszczał do mnie oko. Widzę go jeszcze dzisiaj, jak na wpół leży w swoim fotelu, lekko przygarbiony – od niego zresztą nabrałem tego zwyczaju – trzęsąc się od hamowanego śmiechu, którym kwitował nieśmiałe i nieskuteczne protesty pastora, a następnie jakby w obawie, że go uraził, zmienia temat rozmowy, intuicyjnie przechodząc do problemów dogodniejszych dla duchownego i robiąc wszystko, żeby gość czuł się jak u siebie w domu. Te zalety Ambrożego doceniałem szczególnie po wyjeździe do Harrow. Wakacje mijały mi o wiele za szybko, kiedy porównywałem jego sposób bycia z towarzystwem urwisów, których miałem za szkolnych kolegów, i nauczycieli, sztywnych i poważnych, a przez to mało ludzkich.\n– Nie przejmuj się – mawiał, poklepując mnie po ramieniu, kiedy blady i trochę zapłakany wyruszałem do Londynu. – To po prostu proces nauki, jak ujeżdżanie konia, trzeba przez to przejść. A kiedy już będziesz miał szkolne lata za sobą, a będziesz je miał, zanim się obejrzysz, przywiozę cię do domu na dobre i sam się zajmę twoją dalszą edukacją.\n– Edukacją w jakim kierunku?\n– No, jesteś przecież moim dziedzicem. Już samo to wystarczy za profesję.\nI tak jechałem ze stangretem Wellingtonem do Bodmin, by tam złapać odchodzący do Londynu dyliżans. Pamiętam, jak się odwracałem, żeby jeszcze przez chwilę popatrzeć na Ambrożego, jak stoi w otoczeniu psów, z wyrazem pewności i zrozumienia w zmrużonych oczach, z gęstą wijącą się czupryną, która już zaczynała siwieć. I kiedy zagwizdawszy na psy, zbierał się do odejścia, przełykałem bryłę, którą miałem w gardle, czując pod sobą koła powozu nieubłaganie i ostatecznie unoszącego mnie żwirowanym podjazdem, przez park i białą bramę, koło stróżówki, ku szkole i rozłące.\nNie wziął jednak w rachubę swego zdrowia i kiedy miałem już szkołę i uniwersytet za sobą, na niego przyszła kolej wyjechać.\n– Powiedzieli mi, że jeśli jeszcze jedną zimę spędzę w strugach deszczu, to skończę na wózku inwalidzkim. Muszę poszukać słońca. Niech to będą wybrzeża Hiszpanii czy Egipt, gdziekolwiek nad Morzem Śródziemnym, gdzie jest sucho i ciepło. Nie mam specjalnej ochoty wyjeżdżać, ale niech mnie diabli, jeśli chciałbym skończyć jako kaleka. Ten wyjazd ma jedną zaletę: przywiozę rośliny, jakich nie ma nikt. Zobaczymy, czy tym szelmom spodoba się kornwalijska gleba.\nPierwsza zima nadeszła i minęła; podobnie druga. Ambroży musiał dobrze się bawić i nie sądzę, żeby czuł się samotny. Wrócił z niebywałą wprost liczbą drzewek, krzewów i roślin ozdobnych wszelkiego kształtu i koloru. Jego namiętnością były kamelie. Założyliśmy więc szkółkę samych kamelii i – czy to z powodu zręcznych palców Ambrożego, czy jego czarodziejskiego dotyku, nie wiem – w każdym razie rosły nam wspaniale od samego początku i nie straciliśmy ani jednej.\nMijały miesiące; nastała trzecia zima. Tym razem Ambroży zdecydował się na Włochy. Chciał zwiedzić ogrody Florencji i Rzymu. Żadne z tych miast nie jest w zimie upalne, ale to mu nie przeszkadzało. Zapewniono go, że powietrze tam jest suche, choć chłodne, i nie trzeba się obawiać deszczu. Tego ostatniego wieczoru rozmawialiśmy do późna. Ambroży nigdy nie kładł się wcześnie i często przesiadywaliśmy w bibliotece do pierwszej czy drugiej w nocy – czasem w milczeniu, czasem pogrążeni w rozmowie – z długimi nogami wyciągniętymi przed kominkiem i z psami zwiniętymi w kłębki u naszych stóp. Jak już mówiłem, nie miałem wtedy żadnego złego przeczucia, ale teraz, wracając pamięcią do tamtych chwil, zastanawiam się, jak to było z Ambrożym. Patrzył zatroskanymi, pełnymi zadumy oczami to na mnie, to na wykładane boazerią swojskie ściany biblioteki ze znajomymi obrazami, to znów przenosił spojrzenie na ogień w kominku, a z ognia na śpiące psy.\n– Szkoda, że nie możesz ze mną jechać – odezwał się nagle.\n– Spakowanie się nie zajmie mi wiele czasu – odrzekłem.\nPokręcił głową i uśmiechnął się lekko.\n– Żartowałem – powiedział. – Nie możemy zostawić domu na tyle miesięcy. Bycie ziemianinem to ogromna odpowiedzialność, chociaż niewielu podziela mój pogląd w tej sprawie.\n– Mógłbym z tobą pojechać do Rzymu – zaproponowałem podniecony tą perspektywą – i jeśli mnie nie zatrzyma pogoda, wrócić na Boże Narodzenie.\n– Nie – odrzekł powoli. – To był taki kaprys. Zapomnij o tym.\n– Ale czujesz się dobrze, prawda? Nie dokuczają ci żadne bóle ani strzykania?\n– Mój Boże, nie! – Roześmiał się. – Za kogo ty mnie masz? Za inwalidę? Od miesięcy nie wiem, co to reumatyzm. Wiesz co, chłopcze, problem polega na tym, że ja mam fioła na punkcie domu. Może jak będziesz w moim wieku, łatwiej to zrozumiesz.\nPodniósł się z krzesła i podszedł do okna. Rozsunął ciężkie zasłony i stał tak przez chwilę, patrząc na trawę. Wieczór był cichy, spokojny. Kawki odleciały, zamilkły nawet sowy.\n– Jestem zadowolony, że skończyliśmy ze ścieżkami i przysunęliśmy trawę do domu – powiedział. – A będzie jeszcze ładniej, kiedy murawa dojdzie aż do padoku. Będziesz musiał kiedyś powycinać tamte krzewy, żeby otworzyć widok aż na morze.\n– Co chcesz powiedzieć przez to, że ja będę musiał powycinać krzewy? Dlaczego nie ty?\n– Na jedno wychodzi – odezwał się wreszcie. – Na jedno wychodzi. Bez różnicy. W każdym razie pamiętaj o tym.\nMój stary wyżeł Don podniósł łeb i spojrzał na Ambrożego. Widział w przedpokoju powiązane pudła i czuł atmosferę towarzyszącą wyjazdom. Dźwignął się na łapy i stanął koło niego ze spuszczonym ogonem. Zawołałem cicho na psa, ale mnie nie posłuchał. Wystukałem fajkę do kominka. Zegar na dzwonnicy wybił godzinę. Z pomieszczeń dla służby dochodził dudniący głos Seecombe’a, łającego chłopca z pokoju kredensowego.\n– Ambroży… – poprosiłem – Ambroży, weź mnie ze sobą.\n– Filipie, nie bądź głupi, idź do łóżka. – I to było wszystko.\nWięcej na ten temat nie rozmawialiśmy. Nazajutrz rano przy śniadaniu wydał mi jeszcze ostatnie polecenia co do wiosennego sadzenia roślin i różnych innych spraw, które miałem pozałatwiać przed jego powrotem. Coś mu strzeliło do głowy, żeby w podmokłej części parku od strony wschodniej alei dojazdowej zrobić staw z łabędziami, i wobec tego gdyby się w zimie trafiła znośna pogoda, należało ten teren wykarczować, zrobić wykop i go wymurować. Chwila odjazdu nadeszła zbyt szybko. O siódmej byliśmy już po śniadaniu, bo Ambroży musiał wcześnie wyruszyć. Miał przenocować w Plymouth i stamtąd odpłynąć, z poranną falą, statkiem handlowym do Marsylii, skąd, nie śpiesząc się, innym środkiem transportu zamierzał dostać się do Włoch; lubił długie podróże morskie. Ranek był rześki i wilgotny. Wellington podstawił pod same drzwi powóz, który już wkrótce został wysoko załadowany bagażem. Konie były niespokojne, skore do biegu. Ambroży położył mi rękę na ramieniu.\n– Opiekuj się domem – powiedział. – Polegam na tobie. Nie zawiedź mnie.\n– To cios poniżej pasa – odparłem. – Przecież wiesz, że nigdy cię nie zawiodłem.\n– Zwaliłem wielki ciężar na twoje młode barki. Tak czy siak, wszystko, co posiadam, jest twoje, dobrze o tym wiesz.\nJestem przekonany, że gdybym się uparł, pozwoliłby mi jechać. Ale nie odezwałem się już słowem. Wsadziliśmy go z Seecombe’em do powozu, z kocami i laskami, a on uśmiechnął się do nas przez otwarte okno.\n– W porządku, Wellington, jedziemy – powiedział. Kiedy ruszyli podjazdem, właśnie zaczynało padać.\nMijały tygodnie, jak tamtej pierwszej i drugiej zimy. Tęskniłem za Ambrożym, jak zwykle, ale była masa spraw, które mnie absorbowały. Kiedy czułem się samotny, jechałem w odwiedziny do mojego chrzestnego ojca, Nicka Kendalla, którego jedyna córka, Luiza, o kilka lat ode mnie młodsza, była moją towarzyszką zabaw w dzieciństwie. Poważna dziewczyna, skromna i ładna. Ambroży żartował sobie czasem, że będzie z niej dla mnie dobra żona, ale nigdy tak o Luizie nie myślałem.\nMniej więcej w połowie listopada przyszedł pierwszy list – tym samym statkiem, którym Ambroży dostał się do Marsylii. Rejs upłynął spokojnie, pogoda była ładna, poza drobnym kołysaniem w Zatoce Biskajskiej. Czuje się dobrze, jest w dobrym nastroju i cieszy się na podróż do Włoch. Nie zdecydował się na dyliżans, co by tak czy siak oznaczało podróż do Lyonu, tylko wynajął rozstawne konie i postanowił jechać wzdłuż wybrzeża do Włoch, a potem skręcić w kierunku Florencji. Wellington pokiwał głową na tę wiadomość, przepowiadając wypadek. Był święcie przekonany, że wśród Francuzów nie ma dobrych woźniców, a wszyscy Włosi są złodziejami. Ambroży jednak przeżył to jakoś i następny list nadszedł już z Florencji. Wszystkie te listy zachowałem i cały ich stos leżał teraz przede mną. Ileż razy czytałem je w ciągu ostatnich miesięcy, obracając każdy w kółko, jakbym przez sam dotyk mógł z nich wyciągnąć więcej, niż chciały zdradzić słowa.\nWłaśnie pod koniec tego pierwszego listu z Florencji, gdzie najwyraźniej spędził Boże Narodzenie, po raz pierwszy wspomniał o kuzynce Racheli.\nPoznałem naszą kuzynkę – pisał. – Słyszałeś pewnie kiedyś, jak mówiłem o Corynach, którzy mieli posiadłość nad Tamarem, obecnie sprzedaną i znajdującą się w innych rękach. Jak się możesz przekonać, studiując nasze drzewo genealogiczne, dwa pokolenia temu Corynowie połączyli się z Ashleyami przez małżeństwo. Potomek tej gałęzi rodziny, kobieta, urodziła się ze zubożałego ojca i matki Włoszki i została wychowana we Włoszech. W młodym wieku poślubiła włoskiego arystokratę o nazwisku Sangalletti, który rozstał się z życiem w pojedynku, jak się wydaje po pijanemu, zostawiając żonę w długach i z wielką pustą willą. Bez dzieci. Contessa Sangalletti czy też, jak każe się nazywać, moja kuzynka Rachela, to kobieta rozsądna i świetny kompan – wzięła na siebie obowiązek pokazania mi ogrodów Florencji, a później Rzymu, który, jak się okazuje, mamy odwiedzić w tym samym czasie.\nByłem rad, że Ambroży znalazł sobie towarzystwo, i to jeszcze kogoś, kto podzielał jego ogrodnicze pasje. Nic nie wiedząc o życiu towarzyskim Florencji czy Rzymu, obawiałem się, że niewielu Anglików tam spotka, ale znalazła się oto jedna przynajmniej osoba, która jeszcze do tego częściowo wywodziła się z Kornwalii, co ich dodatkowo łączyło.\nNastępny list zawierał niemal wyłącznie wykaz ogrodów, które, choć nie w rozkwicie o tej porze roku, zrobiły jednak na Ambrożym wielkie wrażenie. Podobnie jak i nasza kuzynka.\nZaczynam coraz bardziej cenić naszą kuzynkę Rachelę – pisał Ambroży wczesną wiosną – i z przykrością myślę o tym, ile musiała wycierpieć od tego Sangallettiego. Ci Włosi to zdradliwi szubrawcy, nie da się zaprzeczyć. Z zachowania i wyglądu jest tak angielska jak Ty i ja i z powodzeniem jeszcze wczoraj mogła żyć nad Tamarem. Może bez przerwy słuchać o Anglii i o tym wszystkim, co mam jej do powiedzenia. Jest wybitnie inteligentna, ale Bogu dzięki, potrafi trzymać język za zębami. Nie muszę znosić nieustannego paplania, tak powszechnego u kobiet. Znalazła mi bardzo wygodne pokoje we Fiesole, niedaleko jej willi, a ponieważ robi się coraz cieplej, wiele czasu będę spędzał u niej, siedząc na tarasie albo dłubiąc w ogrodzie słynnym, jak się wydaje, z roślinności i posągów, na których się specjalnie nie znam. Z czego ona żyje, nie mam pojęcia, ale domyślam się, że musiała posprzedawać sporo cennych rzeczy, żeby popłacić długi męża.\nSpytałem mojego ojca chrzestnego, Nicka Kendalla, czy pamięta Corynów. Owszem, pamiętał, ale nie był o nich specjalnie wysokiego mniemania.\n– Za moich chłopięcych czasów byli znani jako dość nieodpowiedzialne towarzystwo. Przegrali pieniądze i majątek, a z siedziby rodzinnej nad Tamarem zostało zaledwie nędzne gospodarstwo, które jakieś czterdzieści lat temu popadło w ruinę. Ojcem tej kobiety musiał być Alexander Coryn, który rzeczywiście przepadł gdzieś na kontynencie. Był drugim synem drugiego syna. Nie mam pojęcia, co się z nim stało. Czy Ambroży podaje wiek contessy?\n– Nie – odrzekłem – wspomniał tylko, że bardzo młodo wyszła za mąż, ale nie mówił, jak dawno. Myślę, że jest w średnim wieku.\n– Musi być niezwykle czarująca, skoro pan Ashley zwrócił na nią uwagę – wtrąciła Luiza. – Nigdy jeszcze nie słyszałam, żeby podziwiał jakąś kobietę.\n– Na tym prawdopodobnie polega cały sekret – powiedziałem – że jest brzydka i pospolita i wobec tego Ambroży nie czuje się zobowiązany do prawienia jej komplementów. Tym lepiej.\nPrzyszedł jeszcze jeden list czy dwa, zdawkowe, bez żadnych ciekawostek. Ambroży albo właśnie wrócił z obiadu u kuzynki Racheli, albo właśnie się do niej wybierał. Ubolewał nad tym, jak niewielu spośród florenckich przyjaciół mogło jej udzielić bezinteresownej rady, co począć w jej sytuacji, i pochlebiał sobie, że jest jednym z nich. No i pisał o tym, jak bardzo jest mu wdzięczna. Pomimo bowiem licznych interesów i zajęć wydawała się dziwnie samotna. Nigdy nie miała z Sangallettim wspólnego języka i wyznała, że zawsze tęskniła za angielskimi przyjaciółmi. „Wydaje mi się, że zyskałem coś ważnego – pisał Ambroży – poza setkami nowych roślin, które mam zamiar przywieźć ze sobą do domu”.\nPotem nastała przerwa. Nic nie mówił o dacie swego przyjazdu, ale zwykle wracał pod koniec kwietnia. U nas zima była długa i surowa, a mróz, rzadko kiedy ostry na zachodzie, okazał się nieoczekiwanie siarczysty. Ucierpiały od niego niektóre młode kamelie i miałem nadzieję, że Ambroży nie wróci za wcześnie, to znaczy nim jeszcze ustaną ulewne deszcze i gwałtowne wichry.\nWkrótce po Wielkanocy przyszedł list od niego.\nDrogi chłopcze, dziwi Cię zapewne moje milczenie. Szczerze mówiąc, nie sądziłem, że jeszcze kiedykolwiek do Ciebie napiszę. Ale drogi Opatrzności są dziwne. Zawsze byliśmy ze sobą tak blisko, że może zdołałeś odgadnąć, jaki zamęt panował ostatnio w mojej duszy. „Zamęt” nie jest zresztą najwłaściwszym słowem. Należałoby raczej powiedzieć: radosne oszołomienie przechodzące w pewność. Wierz mi, że moja decyzja nie jest pochopna. Jak wiesz, jestem człowiekiem o zbyt uregulowanym trybie życia, żeby go zmieniać dla kaprysu. Lecz już od kilku tygodni mam pewność, że inaczej być nie może. Znalazłem coś, czego nie zaznałem nigdy przedtem i czego istnienia nie podejrzewałem. Do tej pory nie mogę w to uwierzyć. Często myślami byłem z Tobą, ale jakoś do dzisiaj brakowało mi odpowiedniego spokoju i równowagi, żeby do Ciebie napisać. Otóż trzeba Ci wiedzieć, że ja i Twoja kuzynka Rachela pobraliśmy się dwa tygodnie temu. Jesteśmy teraz razem w Neapolu, gdzie spędzamy miodowy miesiąc, już wkrótce jednak wracamy do Florencji. Na razie nic więcej nie mogę Ci powiedzieć, nie mamy jeszcze bowiem żadnych planów i niczego obecnie nie pragniemy, jak tylko żyć chwilą.\nPewnego dnia, Filipie, mam nadzieję niezbyt odległego, poznasz ją osobiście. Nie będę Cię męczył opisami kuzynki Racheli, zapewnieniami o jej dobroci i prawdziwej czułości. Tego doświadczysz sam. Dlaczego ze wszystkich mężczyzn wybrała sobie akurat mnie, szorstkiego cynika, który nienawidzi kobiet – naprawdę nie mam pojęcia. Rachela często z tego żartuje, a ja, muszę powiedzieć, całkowicie się poddałem. Poddać się komuś takiemu jak ona to odnieść zwycięstwo. Gdyby to nie był taki komunał, nazwałbym się zwycięzcą, a nie zwyciężonym.\nZawiadom wszystkich i prześlij im pozdrowienia w moim, jak również w jej imieniu, i pamiętaj, mój najmilszy chłopcze i pupilu, że to późne małżeństwo w najmniejszym nawet stopniu nie może umniejszyć głębokich uczuć, jakie do Ciebie żywię, przeciwnie, może je tylko powiększyć i teraz, kiedy się uważam za najszczęśliwszego z ludzi, będę się starał robić dla Ciebie więcej niż dotychczas, ją zaś skłonię, by ze mną w tym współdziałała. Napisz szybko i jeśli możliwe, dołącz pozdrowienia dla swojej kuzynki Racheli.\nZawsze Twój oddany Ambroży\nList przyszedł mniej więcej o wpół do szóstej, właśnie kiedy skończyłem obiad. Na szczęście byłem sam. Seecombe wniósł worek z pocztą i mnie zostawił. Włożyłem list do kieszeni i poszedłem przez pola aż nad morze. W pewnym momencie pozdrowił mnie siostrzeniec Seecombe’a, który miał młyn na brzegu. Rozpościerał właśnie sieci na kamiennym murze, by wyschły w promieniach zachodzącego słońca. Ledwie mu odpowiedziałem i pewnie pomyślał, że jestem opryskliwy. Wspiąłem się po skałach na wąską półkę wystającą nad niewielką zatoczką, gdzie miałem zwyczaj latem pływać. Ambroży w swojej łodzi stawał tu często na kotwicy w odległości jakichś pięćdziesięciu jardów, a ja do niego płynąłem. Usiadłem, wyjąłem list z kieszeni i przeczytałem go po raz drugi. Gdybym mógł poczuć choćby najmniejszą iskierkę sympatii, radości, odrobinę ciepła w stosunku do tych, którzy przeżywali swoje szczęście w Neapolu, moje sumienie byłoby spokojniejsze. Wstydząc się sam przed sobą, zły na własny egoizm, nie byłem jednak w stanie wykrzesać z siebie ani krzty życzliwości. Siedziałem, odrętwiały z rozpaczy, i gapiłem się w gładką toń morza. Skończyłem właśnie dwadzieścia cztery lata, a przecież czułem się tak samotny i zagubiony jak przed laty, kiedy siedząc w ławce w czwartej klasie w Harrow, nie miałem nikogo, z kim mógłbym się zaprzyjaźnić, i nic przed sobą, poza nowym światem obcych doświadczeń, do których nie było mi śpieszno.


Antidotum - Beading: września 2014\nUffff ... w końcu udało się wykończyć tę pracę i sfotografować. Po urlopie przytłoczyło mnie mnóstwo zajęć zawodowych i poza zawodowych i koraliki poszły w odstawkę :(( .\nCzerwone rivoli wyskoczyło spoza kolejki, bo tak się złożyło, że Danusia ogłosiła w swojej zabawie w kolory, że wrzesień ma być czerwony. Nie mogłam sobie odpuścić, bo czerwony to jeden z moich ulubionych kolorów. Szczególnie w wersji 'light' jak w tym rivoli. Zgodnie z zasadami zabawy mam się wypowiedzieć na temat czerwieni. No to w skrócie:\n- dla mnie to kolor związany z uczuciami i silnymi emocjami; posiadam wiele czerwonych ubrań i dodatków. Lubię czerwoną biżuterię. Podoba mi się czerwona bielizna i nie rozumiem dlaczego można ją kupić głównie w "tych" shopach.\n- to kolor energii i działania - często w tym kolorze są sportowe samochody. Kiedyś wyznawałam dwie 'marki' samochodów: czerwony i pozostałe. Gdy kupowałam swój samochód niestety w tym kolorze go nie produkowano (nie był sportowy:(( ).\n- dla Chińczyków jest oznaką prosperity, szczęścia i miłości. Podoba mi się to podejście i dlatego portfel mam zawsze czerwony (może przyciągnie więcej kasiorki), również etui na klucze, okulary i długopisy.\n- kiedyś uszyłam sobie (samodzielnie) płaszcz. Był piękny - z włoskiego flauszu, oczywiście czerwony...\n- lubię czerwone buty i mam takich kilka par, głównie sandałków i balerinek. Miałam również czerwone kozaki. Sam szał :)\n- nie przepadam za czerwienią w elementach wyposażenia mieszkania, no chyba że to będą kwiaty w wazonie.... O czerwonym mogłabym tak jeszcze długo, ale kto z Was by to wytrzymał.\nPoniżej na zdjęciach 18 mm rivoli Swarovskiego w kolorze light siam. Po raz pierwszy użyłam koralików Delica i Miuyki round 11o Silver. Poza tym Toho round 15o Silver-lined Crystal. Delica mają piękny odcień czerwieni. Niestety nie ma nazwy tylko numer. Wisiorek zawiesiłam na woskowanym sznureczku również jasno czerwonym.\nWisiorek wykończyłam według pomysłu Sary Spoltore.\nKryształek nie bardzo chciał pozować do zdjęć. Na większości udanych (ostrych, dobrze wykadrowanych itp.) zdjęć światło przy okazji tak się załamywało, że wkradało się trochę żółtego koloru. Mam nadzieję, że Danusia okaże się wyrozumiała dla niewprawionego fotografa i nie zdyskwalifikuje tego wisiorka.\nNadmorskie znalezisko w postaci wymoczonego w morzu kawałka drewna i w tym przypadku pełniło rolę ekspozytora.\nBardzo się cieszę, że do mnie zaglądacie mimo tak długiej przerwy w publikowaniu. Niestety nie zanosi się na częstsze publikacje. Priorytety weryfikują moje zajęcia. Mimo to będę do Was zaglądać i cieszyć oczy Waszymi pięknymi pracami.\nAutor: Betka o 11:50 116 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Miyuki Delica, Miyuki Round, Swarovski rivoli


Tym razem będzie odcinek, który nie dotyczy filmów od Netfliksa. To lecimy.\n1. „Zastępstwo z niespodzianką”\nBohaterowie korespondują ze sobą od czasów szkolnych. Gdy w Bostonie odbywa się konferencja branży zabawkarskiej, w której uczestniczyć ma jedne z nich, postanawiają się spotkać. Jednak oboje tchórzą. Ona wysyła przyjaciółkę, on przyjaciela. Oczywiście to typowa komedia pomyłek. Wszyscy biorą wszystkich za wszystkich i wynika z tego masa kłopotów. W tle święta i kupowanie choinki. Nic specjalnego, można oglądać na przewijaniu. Po seansie zadzwonił do mnie T., i zapytał, co robiłam. Odpowiedziałam, że oglądałam film, a kiedy zapytał o tytuł, nie potrafiłam sobie przypomnieć. Stwierdził: „To musiał być wybitny”. I taki właśnie był.\n2. „Wyjdź za mnie w Święta”\nPoznali się w Święta, zaręczyli się w Święta, a teraz mają brać ślub w Święta. Wszystko dopięte na ostatni guzik. Sukienka jest, buty kupione, restauracja zamówiona. Tyle, że w ostatniej chwili ona musi jechać na delegację 3000 kilometrów od domu. Ma niby wrócić kilka dni przed ślubem. A potem jest sztorm i odwołują samolot (sztuczność sceny ze sztormem za oknem tak bije po oczach, że aż się wylewa uszami; czy to zdanie nie ma sensu? Zatem sami rozumiecie). To taki trochę film drogi. Niby ma być zabawnie, a wyszło jak zwykle. Zapomina się jeszcze szybciej, niż ogląda\n3. „Drugi świąteczny pocałunek”\nOna jest asystentką właścicielki pisma o modzie (ale tak naprawdę pragnie być projektantką). On jest tejże właścicielki bratem. Na dodatek ma połowę udziałów i nagle pragnie się zaangażować w prowadzenie biznesu. Poznają się w windzie. Pod sufitem jemioła, buzi buzi i zakochują się od pierwszego wejrzenia. Z tego powodu on zaczyna pierdzielić farmazony o tym, że czas się zmienić, by zaimponować nowopoznanej dziewczynie. Jest dużo frazesów, dużo uproszczeń i kilka bardzo brzydkich sukienek, o których wszyscy mówią, że są ładne. A i jest jeszcze bohaterka z poprzedniego „Świątecznego pocałunku”, ale nie ta, która dostała chłopaka, tylko ta, którą wystawiono do wiatru. W główną rolę wciela się dziewczyna, która grała Megan Brody w „Kryminalnych zagadkach Las Vegas”, ale nawet ona nie ratuje tego filmu. Na dodatek nie widziałam jeszcze filmu, w którym lektor tak bardzo myliłby się podczas czytania i nic z tym nie zrobiono!\nRedhead 10 grudnia 2019 12:44\nChyba żaden z tych tytułów mnie nie zainteresował :(\nJustine 13 grudnia 2019 22:33\nŻaden z tytułów mnie nie zainteresował. Jakoś w dzisiejszych czasach ciężko trafić na fajną, świąteczną komedię. Zapraszam do siebie, gdzie wróciłam ze swoją książką: https://forenovel.blogspot.com/


[Solved] Spadki napięcia - wpływ na zasilacz awaryjny\nbimki 31 Jul 2020 08:22 837 17\n#1 31 Jul 2020 08:22\nMam w domu zasilacz awaryjny ZA-TECH-700 - służy głównie do zabezpieczenia pieca CO i pomp CO. Jednak bardzo często "pika" - wg dokumentacji jest to spowodowane chwilowymi spadkami napięcia. Producent (importer?) mówi, że to przez napięcie i że tak ma być.\nMultimetrem nie jestem w stanie zauważyć żadnych anomalii w sieci - tzn. widzę skoki w zakresie 228-237V, ale nie niżej (może to kwestia odświeżania ekranu multimetra?).\nMieszkam w niewielkiej miejscowości, stary transformator, układ sieci TT - najprawdopodobniej na tym samym transformatorze jest kilka dużych gospodarstw rolników.\n- czy to normalne zachowanie zasilacza?\n- jeśli faktycznie są chwilowe spadki napięcia, to czy da się w jakiś sposób to zniwelować (np. jakimś dodatkowym urządzeniem stabilizującym)?\nPróbowałem zmieniać fazę, na której jest podłączone urządzenie - bez zmian.\nPikanie jest dość irytujące - występuje kilkadziesiąt razy w ciągu dnia. Ostatnio się nasiliło. Nie występuje w nocy - najbardziej rano i potem koło 16-18 (czyli może mieć związek z obciążeniem sieci).\n#2 31 Jul 2020 08:51\nNiestety winna jest stara przeciążona sieć przesyłowa. Mój zasilacz awaryjny Kemot na fazie gdzie było duże obciążenie też pikał. Po przełączeniu na inną mniej obciążoną fazę jest spokój. Ciekawe jak zachowywała by się żarówka na tej fazie czy "mrużyła" by. Możesz wnioskować do energetyki o weryfikację stanu sieci. Mogą założyć monitor sieci u Ciebie. Sprawdzić stan zacisków na lini. Koledze migało czasem światło nieczęsto. Wezwał pacowników z ZE i okazało się, że jeden z przewodóe na słupie miał luz w zacisku(mniejsza o to który, ale pewnie neutralny).\n#3 31 Jul 2020 08:59\nZgłaszałem jakieś 2 lata temu, założyli w słupku na ulicy jakieś urządzenie badające trójkąt - potem przysłali pismo, że jest wszystko ok.\nŻarówki nie migają, aż takich dużych skoków nie ma. Została mi w sumie jeszcze jedna faza do sprawdzenia, może to przepne - ale wątpie, żeby pomogło. Wydaje mi się, że teraz rolnicy używają jakiś dmuchaw do nowego zboża i to powoduje duże obciążenie na wszystkich fazach, bo problem jest jakby o stałych porach (wtedy np. w ciągu godziny pika 30 razy)\n#4 31 Jul 2020 10:15\nMożesz spróbować zastosować magnetyczny stabilizator napięcia.\nNp coś takiego: Link (na allegro ceny są chyba niższe)\n#5 31 Jul 2020 11:43\nOk, dzięki - rozejrzę się w takim razie za takim stabilizatorem.\nNa jakiej zasadzie one działają - mają w środku jakiś niewielki akumulator/kondensator?\n#6 31 Jul 2020 12:43\nmają w środku jakiś niewielki akumulator/kondensator?\nWykorzystują właściwości pola magnetycznego i transformatorów.\nKrótki opis masz np. TUTAJ\n#7 31 Jul 2020 12:47\n#8 31 Jul 2020 22:17\nJesteś w stanie opisać to dokładniej? Z wykształcenia i zawodu jestem elektrykiem, ale niebardzo widzę sens działania tego urządzenia. Za to hobbystycznie bawię się elektroniką i liczę na praktyczne zastosowania tego typu bardzo prostych obwodów\n#9 01 Aug 2020 07:25\nale niebardzo widzę sens działania tego urządzenia.\nZapewnia Cię, że to działa. I nie jest to nowy wynalazek.\nPoczytaj TUTAJ dwa pierwsze linki\n#10 21 Aug 2020 15:04\nZałożyłem stabilizator - jest lepiej, ale nadal zdarza się, że pika :/\nMyśle, że zostało około 10% przypadków.\nTak może byc czy cos zle z siecią?\n#11 21 Aug 2020 22:11\nPamiętają jeszcze czasy TV lampowych\nPikanie jest dość irytujące\nOdłącz buzer i masz ciszę..\n#12 02 Sep 2020 11:59\nMam jeszcze jedno pytanie dotyczące pracy regulatora.\nDlaczego czasami utrzymuje się taka sytuacja, że na wejściu mam 240V, a na wyjściu 220V?\nCzy to prawidłowe działanie?\n#13 02 Sep 2020 13:14\nMam taki sam przypadek. Po prostu AVR tak działa. Prosty jednostopniowy. Zbija napięcie do najbliższego 230V od dołu. Też mnie to denerwowało. Ale jest to prawidłowe zachowanie zasilacza. Nawet temat na Elce założyłem taki.\n#14 02 Sep 2020 14:18\nJa też nie widzę sensu użycia tego starocia. Mało tego jego użycie może być groźne dla niektórych odbiorników.\nStabilizator ferrorezonansowy działał i działa do dziś, ale są z tym działaniem związane ograniczenia i wręcz zagrożenia.\nChyba nie oglądałeś filmu z linku w poście #6. Tam jest wyraźnie powiedziane, nawet jako cytat z instrukcji, że mozna podłączać określone odbiorniki i jest jeszcze wymóg MINIMALNEJ mocy pobieranej. Ani UPS jakim jest tematowy zasilacz awaryjny nie mieści się w grupie dozwolonych urządzeń ani moc pobierana nie przekracza minimalnej.\nTakże ostrożnie z tymi zabytkami. Może być więcej szkód niż pożytku.\nWg. mnie przyczyną "pikania" jest stan napięcia zasilającego związany z ze stanem sieci rozdzielczej lub używania w pobliżu urządzeń mocno odkształcających przebieg napięcia. Te urządzenia mogą nawet znajdować się w jego sieci wewnętrznej lub w obrębie sieci "jego" transformatora. Po prostu im sieć jest mniej sztywna tym wpływy odbiorników nieliniowych na kształt napięcia jest większy. Mała sztywność sieci może też wynikać z wprowadzonej rezystancji, czyli słabego styku zarówno w "domu" jak i "na sieci".\nOstatnią kwestią jest ew. występowanie instalacji solarnych i często nieprawidłowych nastaw falowników czy w ogóle nieprawidłowych wykonań instalacji .\nKolego z siecią coś jest źle i nie mając rejestratora napięcia sieci nie postawisz diagnozy.\nWyłącz ten zabytek, bo uszkodzisz tego UPSa. To nie jest metoda na tą sytuację.\nA przewala ci napięcie bo stabilizator nie jest obciążony wystarczająco.\nZ resztą pomiary napięć odkształconych multimetrem, nawet z trueRMS, są bez sensu. UPS nie reaguje na wartość RMS tylko na wartości szczytowe. To wartości szczytowe niszczą sprzęt a nie RMS, który przy pewnych przebiegach może być malutki.\n#15 02 Sep 2020 15:24\n#16 04 Sep 2020 07:55\n@jack63 dzięki za wyjaśnienia.\nMyśle, że jest duże prawdopodobieństwo, że problemem są zakłócenia w sieci. Mieszkam w małej wiosce, transformator w układzie TT, na tym samym transformatorze są gospodarstwa, w tym jedno dość duże - zapewne oni mają mocne sprzęty, które powodują chwilowy duży pobór mocy (np. duże wentylatory po około 5kW każdy)\nZgłaszałem kiedyś (3 lata temu) w Tauronie, że są nieprawidłowości. Założyli przy liczniku analizator, potem przyszło pismo, że wszystko jest ok. Mogę zgłosić ponownie, ale obawiam się, że mogą mnie obciążyć kosztami ponownego badania - sam nie mam profesjonalnego urządzenia pomiarowego, żeby napisać co konkretnie jest źle.\nJeśli chodzi o wpływ fotowoltaiki, to wykluczam, bo problem występuje również gdy jest ciemno (nawet w środku nocy).\nW przyszłym roku mają dodać w wiosce kolejny transformator - ale nie wiadomo jakie budynki do niego podłączą.\n#17 04 Sep 2020 08:24\nsam nie mam profesjonalnego urządzenia pomiarowego, żeby napisać co konkretnie jest źle.\nProfesjonalnego nie masz, ale jak byś chciał się trochę podoktoryzować, możesz sobie zestawić nieprofesjonalny rejestrator.\nWystarczy odseparować się od sieci transformatorem, który również obniży napięcie i poprzez dzielnik wejść na kartę dźwiękową komputera. Najlepszy byłby laptop z dobrą baterią, bo dzięki niej masz kolejną separację od instalacji domowej.\nKarta dźwiękowa ma dwa kanały więc, poprzez dwa transformatory, można rejestrować przebiegi z dwóch faz.\nProgram rejestratora to darmowy Audacity, a czas zapisu zależny od pojemności baterii i miejsca na dysku.\nJak będziesz zainteresowany to pomogę. Z resztą w necie jest mnóstwo opisów pod hasłem "oscyloskop z karty dźwiękowej" lub coś podobnego.\nTak na koniec proponuję zrobić przegląd swojej instalacji. Szczególnie sprawdzenie wszystkich połączeń. Oczywiście po wyłączeniu zasilania!!! Optymalne było by zrobić pomiary IPZ i rezystancji uziemienia.\nNiestety sieć w układzie TT, dość, że zapewnia gorszą ochronę p.porażeniową, to jeszcze utrudnia "neutralizację" zakłóceń. Stosunkowo duża rezystancja w obwodzie PE, a do niego podłączone są filtry. utrudnia filtrację.\nDo tego dochodzą pewnie stosunkowo(!) duże rezystancje przewodów sieci na których odkładają się spadki napięć wywołane udarami prądowymi wynikającymi z odkształcenia przebiegu prądu.\n#18 16 Jan 2021 11:23\nSimilar topics to spadki napięcia - wpływ na zasilacz awaryjny


Pure Powder Tour - szczegóły - Powder.pl\nPure Powder Tour – szczegóły\nW programie Pure Powder Tour znajdą się naprawdę ciekawe propozycje. Przede wszystkim na wielkim ekranie pojawi się długo oczekiwana, najnowsza produkcja Matchstick Productions, 2-letni projekt filmowy „Days Of My Youth”. Na ekranie zagości więc cała plejada gwiazd freeskiingu!\nNie zabraknie także największego konkurenta MSP, czyli Teton Gravity Research – ich ostatnie dzieło pt. „Almost Ablaze” także zostało włączone do programu Pure Powder Tour. Nowatorska technika rejestracji dźwięku w jaką wyposażyło TGR swoich Riderów, sprawi, że widzowie dokładnie usłyszą wszystko co dzieje się z narciarzem podczas zjazdu z najsroższych szczytów Alaski czy wykonywania absolutnie nienormalnych trików. „Almost Ablaze” zawiera także akcenty snowboardowe, więc fani jednej deski też powinni czuć się usatysfakcjonowani!\nPropozycje dla snowboardzistów nie kończą się jednak na „Almost Ablaze”. Podczas Pure Powder Tour pokażemy także doskonale zapowiadający się film „Nipple Deep” wytwórni True Color Films.\nWisienką na czubku snowboardowego tortu będzie prawdziwy „blockbuster” – najnowsza produkcja legendarnego Absinthe Films pt. „Heavy Mental”, która z pewnością jest jednym z najbardziej oczekiwanych filmów snowboardowych tej jesieni!\nBilety na poszczególne przystanki są już w sprzedaży:\n– kasy kina Kijów.Centrum\n– kasy kina Nowe Horyzonty\n– kasy kina Luna\nPure Powder Tour – szczegóły2014-09-052014-09-05https://pure.powder.pl/wp-content/uploads/2017/07/logo_.pngPowder.pl https://pure.powder.pl/wp-content/uploads/2017/07/logo_.png200px200px\nHeavy Mental Official TeaserArchiwum\nNipple Deep – trailerArchiwum


Napisany 16 październik 2011 - 21:13\nWspomaganie T25 Zajrzyj tu i poczytaj tam jest sporo o wspomaganiu w T25 http://www.forum.agr...e orbitrol t25\nWspomaganie T25 Dzisiaj, 06:03\nNapisany 07 listopad 2011 - 00:20\nWspomaganie T25 Wydaje mi się, że jest to patent skopiowany z Zetora. W Zetorze wspomaganie chyba jest rozwiązane w podobny sposób, ale ja zetora nie mam to nie mam też pewności. W trybie awaryjnym będzie raczej duży problem z kierowaniem. Siłownik będzie stawiał prawdopodobnie spory opór. A poza tym przewiduję tu problem z jazdą na wprost, a to dlatego, że wspomaganie z samej zasady ma luz. A taki luz to też problem na przeglądzie technicznym.\nEdytowany przez Geo, 07 listopad 2011 - 08:49.\nWspomaganie T25 Ja zrobiłem tak w moim :\nWspomaganie T25 A wystarcza ci zębatki w przekładni?\nNapisany 08 listopad 2011 - 19:24\nWspomaganie T25 W przekładni kierowniczej władka nie ma zębatki tylko ślimak, ale powinno go starczyć skoro są do kupienia krótsze ramiona .\nNapisany 08 listopad 2011 - 20:10\nWspomaganie T25 Skręt mam idealny w lewo i w prawo. A kierownica chodzi jak bym miał na tyle talerzówkę. Jak będzie okazja wyjechać ciągnikiem to zrobię filmik.\nWspomaganie T25 U mnie przypadkiem zmieniło się na krótsze ramię bo oryginalne pękło no i coś to pomaga lekko się kręci ale podstawa to przód nasmarowany.\nEdytowany przez Witek2010, 11 listopad 2011 - 17:32.\nNapisany 21 styczeń 2012 - 20:27\nWspomaganie T25 Ja kupiłem krótkie ramię za 45 zł Nie wszystko w internecie tańsze\nNapisany 26 styczeń 2012 - 18:55\nWspomaganie T25 Ja mam założone wspomaganie z samochodu, kolumna z opla omegi a pompa z audi.Kierownica, drążki,przewody i zbiornik też z opla. Koszt 100zł(anglik)i troche roboty. Chodzi już z 5 lat i nic się nie psuje. Osobiście wolałbym na orbitrolu ale cena spora i na zgaszonym się nie skręci.\nNapisany 01 luty 2012 - 13:02\nWspomaganie T25 nie ma potrzeby kombinowania jak ktoś jest w desperacji to proszę http://allegro.pl/ws...2085615128.html\nNapisany 01 luty 2012 - 14:39\nWspomaganie T25 Może ktoś wytłumaczyć jak założyć to wspomaganie z linku jak ktoś ma sprężarkę,bo chyba się nie da mieć pompy i sprężarki?\nNapisany 01 luty 2012 - 15:04\nWspomaganie T25 ni diabła albo jedno albo drugie ale pomysł naprawdę ciekawy\nNapisany 01 luty 2012 - 17:53\nWspomaganie T25 Mi nie pasuje w tych wszystkich orbitolach i wspomaganiach szybkość reakcji. Mam t-25 bez wspomagania i 3 traktory ze wspomaganiem: 1 jumz z oryginalnym ruskim serwem, jumz z orbitolem i renówka z orbitolem. I w każdym jest to samo - za szybko kręcisz nic nie zyskujesz, a w T-25 jak szybko kręcisz kierownicą tak szybko się koła skręcają . Poza tym i awariami wspomaganie to wielka wygoda . I jeszcze jedno - przełożenie. Przypuszczam, że przy takim przełożeniu jak w renówce (trzeba się trochę kierownicą nakręcić żeby skręcić koła z jednego skrajnego położenia w drugie) to we władku i bez wspomagania kierownica chodziła by lekko .\nNapisany 01 luty 2012 - 19:16\nWspomaganie T25 chyba ze dasz większa pompe od hydrauliki dajesz trójniki na wejściu i wyjściu i po sprawie... Tylko niewiem jak będzie w zimie czy ten od hydrauliki nie będzie za gesty do wspomagania\nWspomaganie T25 Ja polecam przy takiej sytuacji jak pisze @Piotruniu25 kupić króciec za 80zł na allegro czy u siebie w sklepie i kręcenie podczas jazdy jak na wspomaganiu (sam kupiłem)-polecam\nWspomaganie T25 Albo wydłużyć przy zwrotnicy I jak wspomaganie\nWspomaganie T25 Ale jeśli założymy krótszy wąs to czy nie trzeba zrobić więcej okrążeń kołem kierownicy?Bo wiadomo że ilość jest ograniczona przez co może zmniejszyć się nam promień skrętu.