przez Rika Kari Matsubari » 15 mar 2018, o 23:09\nKlasyczny domek niewielkich rozmiarów, usytuowany w okolicach portu. Wokół domu roztacza się skromny płot, ogradzający porośnięty trawą ogród od otoczenia. Wejście do mieszkania poprzedza zdobiony kwiatami taras. Wewnątrz znajduje się toaleta, kuchnia połączona z jadalnią i pokój gościnny. Z korytarza ciągną się schody na piętro, gdzie mieści się sypialnia Mayi i Hayato oraz dziecięcy pokoik Riki. Matsubari żyją całkiem dostatnio. Co prawda nie stać ich na rzucające się w oczy luksusy, ale pieniądze, które każdorazowo przywozi z rejsów Hayato pozwalają na godne życie, czego odzwierciedleniem jest ten dom. Dom sprawiający wrażenie solidnego, niemal bez śladów uszkodzeń. Pod nieobecność głowy rodziny w środku jest dosyć pusto. Maya zajmuje się codziennymi obowiązkami: sprząta, gotuje, pielęgnuje kwiaty i - co dla niej najważniejsze - dogląda Riki. Ta zaś dokazuje na zewnątrz, gdzie może dać upust swojej energii. Gdy Hayato stawia się w domu, mieszkanie oblegają goście, a Maya szczyci się swoimi najlepszymi potrawami. To dobre miejsce, by żyć.\nprzez Rika Kari Matsubari » 15 mar 2018, o 23:45\nGdy przed tygodniem dowiedziała się, że jest gotowa na swoją pierwszą misję, nie posiadała się z zachwytu. To nie tak, że zawsze o tym marzyła. Prawdę mówiąc, nie marzyła o tym nigdy. Nie uważała wcale, że musi walczyć. Jak nikt inny wiedziała, jak wielkie sprawstwo tkwi w zwyczajnym geście czy uśmiechu, jak wiele można tym zdziałać. W mrocznych gierkach na społeczne konwenanse czuła się nietykalna. To w tym dziwnym, stworzonym przez ludzi systemie zachowań siła przestała odgrywać główną rolę, ustępując miejsce sprytowi i manipulacji. Czy to naturalne kobiece zdolności sprawiały, że był to teren małej Riki? A może coś więcej? W każdym razie dopiero tatko przekonał ją, że istnieją źli ludzie, na których to może nie wystarczyć. Że wszystkie dziewczynki, a w szczególności takie jak ona, powinny umieć się bronić. Rice wydawało się, że zaczyna rozumieć, co miał na myśli. Pojętna dziewczyna szybko nauczyła się podstaw i zapragnęła więcej.\nI tak znalazła się na środku swojego pokoju, po którym walały się najrozmaitsze ubrania. Kręcąc się wokół z rozpostartymi ramionami wydawała z siebie piskliwe odgłosy radości. Dolne krawędzie jej sukni tworzyły wir, który przypominał jej bączki, puszczane niegdyś z... no właśnie, z kim? Pamięć dziewczyny pełna była luk, jednak niezbyt się tym przejmowała. Z okna przenikała gruba struga światła, zwiastująca upalny dzień. Spojrzała w lustro, a odbicie odpowiedziało jej uśmiechem pełnym zadowolenia. Jestem gotowa. Zbiegła pędem ze schodów, omal nie zaliczając przy tym upadku, szczęśliwie przytrzymała się poręczy. Zobaczyła swą matkę i zawiesiła jej się radośnie na szyi. W takich chwilach zazwyczaj znikało całe zło tego świata. Tym razem coś jednak zakłóciło tę idyllę. Maya była przeciwna przygodom swojej córki i choć nie okazywała tego wprost, mała bez problemu to wyczuła. Jak zwykle. To mój szczęśliwy dzień - powiedziała tylko i skierowała się ku drzwiom. Chwyciła za klamkę i nie oglądając się więcej za siebie wyszła z domu. Podczas gdy kierowała się w wyznaczone miejsce, jej spakowana torba spoczywała pod grubym przykryciem odrzuconych kreacji.\nprzez Sagisa » 16 mar 2018, o 15:03\nLato trwało, zachwycając swymi urokami okolicznych mieszkańców. Było ciepło, a wiatr znad morza uprzyjemniał tylko odczucia. Aż chciałoby się wyjść na spacer, zażyć trochę słońca, może nawet opalić, a przy odrobinie szczęścia znaleźć jakieś zaciszne miejsce na nabrzeżu i skosztować morskiej kąpieli. Wiadomo jednak, że nie każdy ma tyle wolnego czasu, by w pełni cieszyć się latem. Ryuzaku to w końcu kraj kupiecki, a to już zobowiązuje. Jeśli człowiek chce tu godnie żyć, musi zarabiać pieniądze.\nNawet taka mała dziewczynka jak Rika mogła dorzucić coś do domowego budżetu. A może po prostu powiększyć własne kieszonkowe? To już właściwie zależało od niej. Nim jednak cokolwiek dostanie, powinna sobie zapracować, prawda? I właśnie nadeszła ta chwila! Dziś miała ruszyć na swą pierwszą przygodę! Pierwszą misję jako młoda kunoichi! Oczywistym było, że matka bała się o nią, w końcu nasza mała wojowniczka miała dopiero jedenaście lat, a świat pełen był niebezpieczeństw. Ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, prawda?\nPanienka Matsubari właśnie szykowała się do wyjścia, już otwierała drzwi, niemal wybiegając z domu, kiedy tuż przed sobą zauważyła postać. Wysoka na jakieś metr siedemdziesiąt młoda dziewczyna o wręcz mieniących się w słońcu barwą miodu włosach stała z ramieniem uniesionym ku górze. Właśnie miała zapukać, kiedy drzwi same się przed nią otworzyły. Cóż za przypadek! Jej soczyście zielone oczy zatrzymały się na twarzyczce Riki, zaraz jednak przeniosły na postać jej matki. Dziewczyna odchrząknęła i odstąpiła krok do tyłu, zginając się następnie w ukłonie.\n- Dzień dobry, Matsubari-san, mam nadzieję, że nie przychodzę zbyt późno - odezwała się uprzejmie w stronę kobiety, wyprostowała i uśmiechnęła pogodnie do małej. - Gotowa na swoją pierwszą misję, Rika-chan?\nDziewczyna starsza od Riki miała na imię Ayami, spotkały się już raz, całkiem niedawno. To z nią dziewczynka miała się spotkać przed misją. Od niej dowiedzieć szczegółów zadania.\n- Proszę się nie martwić, Matsubari-san, przyprowadzę Rikę przed wieczorem - obiecała Aya, wyciągając następnie dłoń w stronę małej kunoichi. Czas chyba ruszyć ku przygodzie!~~\nprzez Rika Kari Matsubari » 16 mar 2018, o 21:59\nZ trudem wyhamowała przed dziewczyną, która musiała chyba wyrosnąć spod ziemi. Gdy wyjrzała ku górze, daremnie szukając spojrzenia Ayami, ich twarze dzieliło jakieś pół metra. To nieprawda, że dziecięcy żywot przyzwyczaja do takich sytuacji. Jej koledzy bez przerwy się mierzą, by zyskiwać argumenty w irytującej ją dyskusji o wielkości i sile. Ona zaś z góry obserwuje jedynie skaczące w intensywnie zielonej trawie żaby i inne stworzonka. Przez chwile miała nadzieję na nawiązanie kontaktu, jednak słowa z pewnością nie były skierowane do niej i popłynęły do wewnątrz mieszkania. Szybko poczuła wzburzenie, a za swoimi plecami - obecność matki. Ona między olbrzymami. Właściwie nie przejmowała się swoją posturą. Chwaliła się nią. Doskonale wiedziała, że korzyści z niej płynące górują nad wadami. Przeszkadzało jej tylko, jak łatwo ją lekceważyć dorosłym. A przecież ona tu jest! Mamo, tylko nie zepsuj mi zabawy… - modliła się w duchu. I nie zepsuła. Maya, jak na gospodynię przystało, mogłaby brać udział w mistrzostwach uprzejmości.\nPo kilku minutach niespiesznej rozmowy o pogodzie i innych niecierpiących zwłoki sprawach zwrócono się do niej z pytanie, czy jest gotowa. Czy ja jestem gotowa? - nie mogła uwierzyć własnym uszom.\n-Oczywiście, że tak! Ruszajmy już! – krzyczała radośnie z nutką bezsilności, w podskokach uciekając z niewygodnej pozycji między rozmówcami. Wycelowany w furtkę wzrok był najjaśniejszym sygnałem, że dziewczynka chce już ruszyć w drogę\nZabieg ten przyniósł zamierzony skutek. Ayami zapewniła, że powrócą przed wieczorem i matka nareszcie zostawiła je same. Dziewczynka zastanawiała się, kiedy zacznie się ściemniać. W tej chwili nie istniało dla niej nic gorszego niż przykrywające słońce chmury. Ayami wyciągnęła ku niej rękę i nie musiała długo czekać na odpowiedź. Ich miękki uścisk dłoni przypominał scenę z popularnej gry, kiedy to „papier” przykrywa swą powierzchnią cały „kamień”. Dopiero teraz, wpatrując się w siebie w pełni dzieliły wspólną przestrzeń psychiczną. Rika próbowała wyczuć ten sam optymizm, którym darzyła ją Ayami przy ostatnim spotkaniu. Udało jej się to. Zacieniowana twarz być-może-nowej-przyjaciółki brutalnie przypominała, jak słońce obchodzi się z jej wystawionym na promienie ciałem. Milczące poznanie zaczęło trwać nieco dłużej, niż powinno. Poczuła delikatny powiew powietrza i przypomniała sobie, jak wielkim błogosławieństwem jest mieszkać właśnie tu. Twarz dziewczynki przysłoniła gęsta kurtyna włosów, a ta gwałtownie odrzuciła je z powrotem:\n-To co nas dzisiaj czeka? – zapytała energicznie Rika. Jej łagodny uśmiech i pełne nadziei oczy szybko wygnały niezręczną chwilę w niepamięć.\nprzez Sagisa » 19 mar 2018, o 20:43\nZa oknem skwar, słońce i delikatne podmuchy zefirka wiejącego znad wybrzeża. W domu utrzymywał się przyjemny chłodek, a przynajmniej niższa temperatura niż na zewnątrz. A jednak trzeba było wyjść i zrobić to, co należało, w końcu to dziś Rika miała wykonać pierwsze w swej karierze zadanie. Zahamowała gwałtownie tuż przed drzwiami, gdy pojawiła się przed nią niespodziewana przeszkoda w postaci kilka lat starszej dziewczyny. Chwila formalności, wymiana uprzejmości i padło to pytanie, na które odpowiedź była oczywista.\nMała zielonooka naprawdę bardzo paliła się do roboty. Właściwie to najchętniej już by pobiegła dalej, znikając z zasięgu wzroku matki, musiała jednak zaczekać na Ayami. Krótkie zapewnienie skierowane w stronę matki dziewczynki, splecione razem dłonie Riki i jej tymczasowej opiekunki i mogły wreszcie ruszać. Wyszły z posesji, skręcając w jedną z przydrożnych uliczek, a drogę uprzyjemniał wietrzyk znad morza.\n- Co nas czeka? Cóż, mały test aktorstwa - odpowiedziała tajemniczo Aya z delikatnym uśmiechem, choć była w nim też nutka... smutku? Ciężko było stwierdzić jednoznacznie, dziewczyna po prostu przez chwilę zdawała się być myślami gdzieś indziej. - W pobliskim szpitalu odwiedzimy pewnego staruszka. Twoim zadaniem będzie wcielić się w rolę jego wnuczki, porozmawiać z nim, pograć w... Umiesz grać w shogi?\nPrzy ostatniej kwestii szatynka przechyliła lekko głowę w stronę Riki, patrząc na nią pytająco. Do samego szpitala miały jeszcze kawałek drogi, więc mogły na spokojnie sobie porozmawiać. Tylko jak mała kunoichi zinterpretuje powierzone jej zadanie? W końcu... czy to było normalne wcielać się w czyjąś wnuczkę? Tym bardziej, że chodziło tu o wnuczkę jakiegoś pacjenta w szpitalu. Co innego, gdyby dziewczynka miała grać w jakimś przedstawieniu, tu jednak sytuacja zdawała się mieć drugie, poniekąd ukryte dno.\nprzez Rika Kari Matsubari » 20 mar 2018, o 21:00\nNareszcie wydostały się z posesji, umykając za rogiem odprowadzającemu wzrokowi Mayi. Wiedziała, co czuje jej matka, ale nie do końca się z tym zgadzała. Miała wrażenie, że w trosce, jaką zostaje obdarzona jest coś więcej. Nie mogła tego zaakceptować. Miała jedenaście lat i choć nie brzmi to zbyt dumnie, było to jej jedenaście lat. A tak przynajmniej myślała. Gdy odwróciła się za siebie, nie było już piętrowego mieszkania. Nagle poczuła wolność, jakiej doświadcza spuszczony ze smyczy pies. Otaczał ją świat pełen możliwości, a ona – i tu ponownie psia analogia – gotów była poznać każdy jego skrawek. Tylko bez wywalonego języka. Naturalnie była jeszcze Ayami, ale tę traktowała jak starszą koleżankę, na pewno nie opiekunkę! Idąca po prawej stronie ścieżki towarzyszka właśnie miała udzielić kluczowej odpowiedzi…\nAktorstwo?! – dziewczyna nie wypuszczała na zewnątrz pisków zachwytu, chcąc zachować się profesjonalnie, jednak jej minka zdradzała wszystko. Po chwili zreflektowała się jednak, że coś jest nie tak. Ayami sprawiała wrażenie nieobecnej, wbijając wzrok w nicość. Zdawało się, że jeszcze nie skończyła, a po chwili z jej ust popłynęła opowieść o szpitalnych odwiedzinach starszego pana. Rikę zamurowało. Uśmiech szybko zniknął z jej twarzy; zaczynała rozumieć, co będzie jej zadaniem. Zwolniła kroku, chcąc zyskać na czasie. Czy mogę to zrobić? Rika nie miała problemu z manipulowaniem kolegami dla własnych celów. Oni robią to z czystą przyjemnością. Tata? Dogadzanie mi, to jego obowiązek. A co się tyczy tego pana… nie wiem nawet, jak ma na imię! Myśl, myśl… - ponaglała się. Przez głowę przebiegały jej nawet myśli o rezygnacji. Oczywiście bardzo tego nie chciała. Gdzieś po peryferiach jej uwagi prześlizgnęło się pytanie o shogi…\n-Tak! – odpowiedziała bez zastanowienia. W istocie o grze słyszała, ale jej wiedza kończyła się na tym, że jest tablica i jakieś pionki.\nNie przestawała myśleć o staruszku. Dlaczego ma to zrobić? Dlaczego trafił on do szpitala i czy ma w ogóle wnuczkę? Pytania mnożyły się w zastraszającym tempie. Co, jeśli ten pan umiera i tylko ja mogę go jeszcze uszczęśliwić? – ta myśl ją pokrzepiła. Przecież nikt nie zlecałby jej tego bez powodu. Cokolwiek nie jest motywem, chciała wierzyć, że nie jest on zły. Złapała głęboki oddech.\n-Opowiedz mi o tym staruszku – powiedziała z nutą niepewności w głosie.\nprzez Sagisa » 23 mar 2018, o 00:51\nJak sprawić, by misja przeznaczona dla małej dziewczynki była jednocześnie doskonałą zabawą? Przedstawić zadanie w postaci takowej, ot co! Słowo "aktorstwo" wywołało na twarzy Riki falę euforii, gdy jednak usłyszała resztę wypowiedzi starszej koleżanki, uśmiech momentalnie zanikł. młoda kunoichi zdawała się rozumieć, do czego będzie się sprowadzała jej misja, nie była jednak pewna, czy podoła, a może raczej - czy powinna coś takiego robić. W końcu sprowadzało się to do manipulacji, oszukiwania starszego człowieka.\nNa wzmiankę o shogi od razu przytaknęła, choć nie była to właściwie odpowiedź na zadane pytanie a bardziej potwierdzenie tego, że dziewczynka kojarzy tę grę. To jednak nie odciągało jej myśli od rozterek na temat przyczyn. W głowie miała pełno pytań, wątpliwości, wierzyła jednak, że powierzone jej zadanie jest słuszne, że z jakiegoś powodu zostało zlecone. Mogła sama gdybać na ten temat, łatwiej jednak było spytać o szczegóły i to właśnie zrobiła.\n- Staruszek nazywa się Kuroshi Hanzo, kiedyś był rybakiem i kapitanem wielkiego statku, jak często mówi - tłumaczyła Ayami spokojnie. Po głosie dziewczynki poznała, że domyśliła się ona własnej roli w tym "przedstawieniu", należało jej jednak wyjaśnić pewne kwestie. - Od kilku tygodni jest stałym pacjentem szpitala ze względu na pogarszający się stan zdrowia. Normalnie co jakieś dwa, trzy dni odwiedzała go wnuczka, Akira, ale... już nie może tego robić.\nDziewczyna wyraźnie posmutniała, a podczas całej wypowiedzi patrzyła gdzieś w dal. Gdyby Rika przyjrzała się bliżej, miałaby wrażenie, że starsza koleżanka wpatruje się w morze migające co jakiś czas między mijanymi budynkami. Najwyraźniej starała się zebrać myśli i odpowiednio ubrać je w słowa, nim dokończy historię.\n- Widzisz, jakiś tydzień temu Akira wybrała się z rodzicami w rejs. Niestety w jego trakcie złapał ich sztorm i... statek wraz z większością pasażerów poszedł na dno. Nie wrócili. Pan Kuroshi codziennie wypytuje o wnuczkę, ale nikt nie ma serca mu powiedzieć, że ona już... Dlatego jego lekarz prowadzący zaproponował, by ktoś wcielił się w rolę Akiry i go odwiedził.\nDopiero po tych słowach dziewczyna zwróciła swe oblicze w stronę Riki, jakby chciała w ten sposób powiedzieć: "padło na ciebie". W tej chwili zdawała się być poważna, nawet się nie uśmiechała. Czy jednak ktokolwiek by się uśmiechał, mówiąc o czyjejś śmierci i jej przykrych konsekwencjach. Panna Matsubari musiała zrozumieć, o co tak właściwie toczy się ta nietypowa gra.\nOdpisz tu, a potem [z/t] -> Szpital\nprzez Rika Kari Matsubari » 23 mar 2018, o 18:18\n-To straszne – wymamrotała tylko dlatego, by zapobiec dłuższej obecności ostatnich słów historii o dziadku Henzo.\nGdyby życie było bajką, nad głową Riki krążyłaby teraz deszczowa chmura. Nie byłoby promieni słońca nadających życia barwom wschodzącej jesieni, zupełnie nieczułych na słowa Ayami. Rika wierzyła kiedyś, że wszystko co ją otacza, żyje razem z nią. Że cieszy się i smuci jej przeżyciami. Teraz ta teoria wydawała jej się błędna. A może drzewa, głuche na rozmowę dziewczyn, są najzwyczajniej zapatrzone w morskie fale? Nieważne. Życie to nie bajka, bo gdyby nią było, Akira by żyła, a stary Henzo cieszyłby się odwiedzinami swej wnuczki.\nSzły w zupełnej ciszy. Nie było niczego do dodania. Ta historia wydawała się dziwnie znajoma. Rejs? Przecież to może spotkać każdego – pomyślała. Zastanawiała się nad swoim tatkiem, który połowę życia spędził na morzu. Czy on też kiedyś nie wróci z podróży? A Akira? Skoro mam się wcielić w jej rolę, musiałyśmy być do siebie PODOBNE. Zapiekło ją w nosie, ale wiedziała, że to nie miejsce na okazywanie słabości. Czy skoro lekarz zabronił mówić staruszkowi o śmierci rodziny, to czy na wieść tą… umrze? – wracały niesforne myśli, podczas gdy próbowała skupić się na swoim zadaniu.\nChoć wydaje się to niemożliwe, Rika nigdy nie była w szpitalu. Przyszła na świat w domu, z którego wyszła kilkanaście minut temu. Przy akompaniamencie szalejącego sztormu, który jedenaście lat później pozbawił życia małej Akiry. Jej bliscy cieszą się niebywałym zdrowiem, a jedynego dziadka, którego już nie ma, nie zdążyła nawet poznać. Wiedziała, że jest tam sterylnie, że lekarze chodzą na biało, a pacjenci całe dnie spędzają w budzących grozę łóżkach. To wszystko. Zastanawiała się, jak wygląda pan Hanzo i czy będzie się cieszył z odwiedzin. Może będzie zły, że tak dawno nikogo u niego nie było? Dziewczynka bała się, co może się stać, jeśli zawiedzie. Choć dodrze znała drogę do szpitala, szła mechanicznie, kierując się raczej za Ayami. Próbowała sobie wyobrazić to miejsce, poczuć je. Pisała w głowie różne scenariusze tego, co może się wydarzyć i nawet najbardziej nieprawdopodobne z nich wydawały jej się realne. Nie mogła być tego pewna, ale przez chwilę poczuła, że jest już gotowa. W samą porę. Uniosła głowę i ujrzała dwukondygacyjny budynek. Wygładziła sukienkę i wzięła głęboki oddech. Dotarły do celu.\n[z/t] -> Szpital\nprzez Rika Kari Matsubari » 13 kwi 2018, o 10:42\nWróciwszy do domu od razu stanęła w ogniu pytań swojej matki.\n-Nic ci nie jest? Co robiłaś? Jak było? – pytała machinalnie Maya.\n-„Nic ci nie jest?” A co miałoby się stać? – odpowiedziała niby rozbawiona. Wiedziała jednak, że choć na policzkach czy ramionach na próżno szukać zadrapań, bywało lepiej.\nWodzona przez matkę i wyśmienite zapachy, Rika skierowała się do kuchni. Klapnęła na siedzenie, przyglądając się zręcznym ruchom Mayi. Ta nigdy nie pozwalała sobie pomagać w przygotowaniu kolacji. Chętnie angażowała swoją córkę za dnia, gdy w Rice drzemały niespożyte siły. Wieczorem zaś, gdy okazywało się, że na tylko sobie znany sposób dziewczynce udało się wyczerpać energię, Maya gotowała sama. Nie chciała ryzykować skaleczeń córki. Na co to komu potrzebne?\nW międzyczasie Rika streściła wydarzenia. Odwiedziła w szpitalu staruszka tęskniącego za wnuczką, która nie mogła go chwilowo odwiedzić. Doskonale się bawili, a po pewnym czasie przyszedł lekarz i musieli się pożegnać. Tak się cieszyła z wykonanego zadania, że musiała trochę ochłonąć, wpatrując się w morze. Rika nie lubiła kłamać, ale półprawdy działające na dobro wszystkich są przecież dozwolone, prawda?\n-Świetnie sobie poradziłaś. Cześć, mała! – zza rogu wyłonił się Hayato. Okazało się, że wszystko słyszał. Tatko odpoczywał na piętrze przed jutrzejszym wyruszeniem w rejs. Intensywniejące zapachy, obejmujące jednocześnie kolejne pomieszczenia, zwabiłyby do kuchni wszystko, co musi jeść.\nPodczas kolacji wciąż odpowiadała na te same pytania matki. Jej odpowiedzi były wymijające, lecz pod koniec kolacji wszystko wydawało się jasne. Poszła na górę i z tą samą pieczołowitością co zawsze, zajęła się higieną. Weszła do pokoju. Pod stertą ubrań wciąż leżały rzeczy, które miała zabrać na misję. Nie było ich wiele. Przypomniała sobie o zarobionych pieniądzach. Niedługo muszę się obkupić. Zakupy były nad wyraz miłą wizją. Wyciągnęła sakiewkę, włożyła do środka swój zarobek i ukryła w swojej skrytce. Nie musiała tego robić, ale uważała, że to całkiem fajne.\nMoment po tym, gdy położyła się na łóżku, w drzwi zapukał Hayato. Zupełnie tak, jakby podsłuchiwał. Wszedł ostrożnie do środka i przykucnął przy jej łóżku. Rika miała jedenaście lat i nie musiała słuchać bajek. Czasem jednak, gdy działo się coś ważnego, bez ustalenia wracali jednodniowo do tego rytuału. Mając na uwadze gabaryty dziewczynki, wcale nie wyglądało to dziwnie.\n-Dawno, dawno temu, była sobie księżniczka. Księżniczka o przenikliwych, zielonych oczach i mahoniowych włosach… - rozpoczynała się opowieść.\nChoć sprytna i nad wyraz świadoma tego, co dzieje się wokół, Rika uwielbiała historie o księżniczkach. Tylko koniecznie musiały być podobne do niej. Zamknęła oczy i przykryta pod szyję kołdrą rozmarzyła się w anielskim uśmiechu. Pierwsze dwa zdania nie wymagały kontynuacji. Rika spała jak kamień.\nDalszy ciąg dopowiedziała sobie sama. W piętnastominutowych cyklach fazy REM, w której szaleją po głowie marzenia senne. Samotną księżniczkę, będącą na zrujnowanym, położonym na niewielkiej wysepce zamczysku zaatakował sztorm. Wiatr przewracał nieliczne drzewa, a błyskawice wyginały się w oddali, kierując w jej stronę. Kolejne kamienie oddzielały się od budowli i turlały wprost do morza, jak kolejne deski odpadające od statku. Rika bała się, że niedługo nic nie pozostanie z jej schronu i zostanie sama na mikroskopijnej wielkości wyspie. Wszystko było takie realne, czuła nierówności konstrukcji pod stopami. Nic nie wskazywało na to, iż może to być sen. Gdy śnimy, nasze ciało niemal się nie porusza. Paraliż uniemożliwia gwałtowne ruchy i zrobienie sobie krzywdy, ale też ucieczkę ze snu. Gdy brak nam tego specyficznego rodzaju świadomości, mówiącego nam o tym, że to nie może być prawda, senny koszmar jest jak krótkotrwały pobyt w więzieniu własnego umysłu. A w nim zamczysko rozleciało się na kawałki. Sztorm nie ustępował, a błyskawice były coraz bliżej. Stała na wyprostowanych nogach, wpatrując się z przerażeniem w niebo. Zobaczyła potężny błysk i wyłaniającą się błyskawicę, która w spowolnionym tempie, niczym białe pęknięcia na niebie, kieruje się wprost ku niej.\nOtworzyła oczy. Do pokoju wpadł pierwszy promień słońca.\nPoranek strasznie się dłużył. W dzień wyjazdu ojca rodzice zawsze mieli dla niej mniej czasu. Dawali jej rozmowę, ale rzadko kiedy dochodziło do zabaw i teraz nie było inaczej. Niedostatek snu nadrabiała lenistwem. Dopiero po wspólnym obiedzie poczuła się lepiej. Spakowany Hayato, gotów kierować się w stronę portu, zaproponował jej spacer. To było dziwne. Zawsze żegnali się w progu mieszkania. Drzwi się zamykały. Mama wracała do codziennych czynności, a tata szedł pośpiesznie ścieżką. Rika stała przy oknie i odprowadzała go wzrokiem. Wyszli więc.\nNa lewym barku miał ciężką torbę, a w ręce trzymał coś podręcznego. W prawej, silniejszej dłoni ściskał dłoń córki. Rozmawiali o wszystkim i niczym. O tym, co będą robili po jego powrocie. Nastała cisza.\n-Ten starzec. Ten u którego wczoraj byłaś. Nazywa się Kuroshi, prawda? – stanął, czując że ręka córki stawia opór.\n-Skąd wiesz? – była bardzo zaskoczona. Może nawet podejrzliwa.\n-Poznałem zięcia Kuroshiego. Raz czy dwa wyruszyliśmy razem w rejs. Wiem co się stało na morzu. Wczoraj nie powiedziałaś matce prawdy. A dzisiaj chodziłaś niewyspana. Chyba wiem, co cię męczy. Boisz się, że i ja kiedyś nie wrócę? Posłuchaj, to niemożliwe. Pływamy świetnymi statkami. Oni, w ten feralny dzień, kiedy dopadł ich sztorm, wyruszyli najgorszą łajbą, jaką mieli. U nas cały czas się o tym mówi. Nie pojmujemy tego. Takie rzeczy nie powinny mieć miejsca i nie mają, jeśli wszystko jest zrobione prawidłowo. Zaufaj mi. – mówił spokojnie, jak gdyby rozmawiali o pogodzie. Trudno było nie dać temu wiary. Dziewczynka rozpromieniała. Ucieszyło ją też, że nie wypomniał jej rozbieżności z tym, co mówiła wczoraj. Chciała się w niego wtulić i jak najszybciej zapomnieć o wszystkim. Jednak Hayato kontynuował: - Ale ty nie powiedziałaś wczoraj prawdy. Dlaczego, Rika?\n-Naprawdę byłam wczoraj u niego w szpitalu! Tęskni za wnuczką. Miałam wcielić się w jej rolę. Jakiś ślepiec uznał, że jesteśmy podobne. Mimo przeszkód wszystko szło bardzo dobrze. Był miły, ale okazało się, że on też wiedział o wypadku. Podziękował mi za czas i odwrócił się. Byłam bardzo zła. Dostałam zadanie, którego nie dało się zrobić. Gdyby mama mnie wtedy widziała, nie puściłaby mnie na kolejną misję. – nagle całe napięcie rozpłynęło się w powietrzu, a tatko roześmiał się w głos.\n-A więc o to chodziło! Nie powinienem tego mówić, ale na twoim miejscu zrobiłbym to samo. Następnym razem mów jednak prawdę. W razie problemów, wstawię się za tobą – puścił jej oko – Powiedziałaś, że był dla ciebie miły. Musiałaś świetnie sobie poradzić. Zastanawiałaś się, jaki musiał być okropny, że w ogóle poproszono cię o pomoc? - dziewczynka przypomniała sobie, jak starzec na "dzień dobry" odpyskował Ayami.\nRozmowa trwała w najlepsze, lecz Rika nie chciała stać w tym miejscu. Pociągnęła go za rękę, a ten nie poruszył się nawet o krok.\n-Dalej pójdę już sam. Wiesz, jak nie lubię was opuszczać. Im szybciej to zrobimy, tym lepiej. Poza tym… masz zadanie do wykonania.- rzucił tonem zmuszającym do zainteresowania się.\n-Naprawdę?! Masz coś dla mnie?\n-I nie będzie szpitala?\n-Gwarantuję! Na pewno będziesz się dobrze bawić.\n-Tato, kocham cię! Powiedz tylko, dokąd mam iść, a już tam pędzę. Za 4 dni, gdy wrócisz, będziesz ze mnie dumny!\n-To gdzie jest zleceniodawca?\n-Stoi przed tobą.\nprzez Hitsukejin Shiga » 15 kwi 2018, o 17:41\nOjciec Riki lubił takie gry słowne. Takie... zabawowe początki, trochę droczenia się. W ogóle wielu dorosłych ludzi czasem lubi się poprzekomarzać, trochę pobawić z innymi. Wiecie dlaczego? To ja wam powiem. To doskonale odmładza. Nie, poważnie mówie. Jeśli ktoś obcuje z młodszymi od Siebie, ale nie zbyt małymi jak dzieci, bo wtedy można zdziecinnieć, a to dość negatywne, to młodnieje. Kontakty z nastolatkami odejmują wiek, uczą nowych słów, trendów, zachowań... I przypominają o tych, które się już z racji wieku zapomniało lub przestało używać. No dobra, ale znów odwlekam sendo sprawy, ach paskudny nawet zwodniczego losu do rozmydlania prawdziwego sensu wydarzeń. Ojciec Riki wręczył jej... zwój!\n-Masz go odpieczętować. Przybył to bardzo specyficzny jegomość i powierzył mi zlecenie ci misji, znajdującej się w tym zwoju. Mam nawet dla Ciebie wynagrodzenie, jednak dostaniesz je po wykonaniu zadania! Z tego co mówił, to w momencie w którym skończysz misję, będziesz miała coś, co będzie dowodem na to, że zadanie zostało wykonane. Wtedy mam ci dać pieniądze, a on przyjdzie... Cytując... w swoim czasie. Bardzo specyficzny jegomość, muszę ci córko znów zaznaczyć. Cały, od stóp do głów, w bandażach. Tylko oczy było mu widać zza soczewek jakby z lunety. Szkarłatne, niepokojące ciut, jak potwory na morzu, a przynajmniej te z bajek które ci opowiadałem, jak byłaś mała. Ale miał też pieczęć insygnacyjną Ryuzaku no Taki, więc musiał uzgodnić zadanie z władzami, nie jest to więc nic nielegalnego. Prosił jednak, byś zwój odpieczętowała dopiero, gdy znajdziesz się na dworze... Nie wiem czemu, ale na pewno będzie to ekscytujące.\nMężczyzna nabrał oddech, wyprostował się, jakby prawie salutował lub przed daimyo stał i z szerokim uśmiechem oznajmił córce:\n-Jestem więc twoim zleceniodawcą, Riko Matsubari, proszę by zadanie zostało wykonane najlepiej jak potrafisz, przynieś chwałę rodowi Matsubari młoda damo! - A potem wybuchnął ciepłym śmiechem, kwitując to jeszcze cieplejszym uśmiechem.\nDostajesz Z/T. Napisz gdziekolwiek w Ryuzaku, na powietrzu O/\nprzez Rika Kari Matsubari » 3 maja 2018, o 17:32\nDrzwi były otwarte. Równie dobrze mogły być jednak zamknięte. Nie zdążyła postawić pierwszej stopy za próg, a matka już była przy niej. Maya nie chciała krzyczeć. Chciała objąć swą córkę i cieszyć się, że nic się nie stało. Ale coś się jednak stało. Rika stała w poniszczonych butach i płaszczu za dużym o dziesiątki rozmiarów. Policzki miała całe przybrudzone, a nos zapchany. Jej włosy dawno nie wyglądały tak źle. Rika weszła do środka i zdjęła płaszcz. Matka szybko zorientowała się, że płaszcz – skąd ona go wzięła?! – skrywa kolejne sensacje. Suknia Riki nadawała się do wyrzucenia. Obłocona, zakurzona, poszarpana i dziurawa. Najgorsze było jednak ramię córki, z którego krzyczała zaniedbana, cięta rana. „Gdzieś ty się podziewała?”, „Wiesz która jest godzina?!” – każda matka najchętniej by sobie powrzeszczała. Te najlepsze widzą jednak, kiedy nie należy dobijać dziecka.\n-Tak bardzo się martwiłam! Chodź do łazienki. Opatrzę tę ranę, a ty mi powiesz co się stało – wybrnęła najlepiej, jak potrafi. Cóż. Po kimś Rika musiała to mieć.\nZrobiły dokładnie tak, jak zarządziła Maya. No, prawie. Kucała przy dziewczynce, zajmując się raną, która była całkiem pokaźych rozmiarów. Niby nic poważnego, ale owo "nic poważnego" zajmowało całkiem dużą powierzchnię. Mozolna dezynfekcja i zakładanie opatrunku bardzo bolało. Rika kilka razy syknęła z bólu. W takich okolicznościach wiadome było, że nie opowie o tym, co się stało. Minęło trochę czasu, Rika wykąpała się i powędrowała do kuchni, a tam już czekało coś ciepłego do jedzenia. Dziewczynka nie miała nic w ustach od rana, ale nie chciała jeść. Pogrzebała tylko na talerzu, robiąc pozory, że cokolwiek ją to interesowało.\n-W co ty się wpakowałaś? – zapytała tym razem bez ogródek.\n-A ta rana?\n-Musiałam zahaczyć o coś ostrego.\n-Boże. Kiedy ty się włóczyłaś, coś wybuchło w szpitalu. Jeszcze 2 godziny temu gasili to, co było do gaszenia. Bałam się, że może…\n-Skąd masz ten płaszcz?\n-Dostałam od strażnika Horiuchiego. Niedługo oddam.\n-Rozmawialiśmy – Rika przygryzła dolną wargę, wolałaby uniknąć dalszej rozmowy – o tym, co stało się w szpitalu. Słyszałam wybuch. – spojrzała na matkę. Jej mina nie napawała optymizmem. Dziewczyna wbiła wzrok w podłogę, jak winny pies. – właściwie, to byłam w środku.\nPo tych słowach najpewniej poznałaby gniew Mayi. Kolejne jej wypowiedzi były dosadnymi zapowiedziami tego, co może nastąpić. „Dlaczego coś mi mówi, że nie znalazłaś się tam przez przypadek?” – uroczo, prawda? Rika miała szczęście. Szczęście w nieszczęściu, można by rzec. Maya nie mogła uwierzyć, że Rika robiła cokolwiek z obcymi, ale… właśnie.\n-Mamo, to było zadanie od tatusia.\nPoszła do swojego pokoju, wyobrażając sobie, jak bardzo przerąbane będzie miał tatko, gdy wróci do domu. Ale przecież wytrzyma to dla mnie, prawda? Miała poczucie, że tak będzie lepiej. Poza tym nie kłamała. Rzuciła się na łóżko, wyzuta z resztek sił. Nie mogła usnąć. Dopadły ją koszmarne obrazy płomieni i zrujnowanego korytarza. Ludzi. Przede wszystkim ludzie. Obrazy ponurej rzeczywistości, przed którymi nie mogły jej obronić żadne słowa.\nNastępny dzień przeleżała w łóżku, próbując się zmusić do czegokolwiek. Bezowocnie. Nie mogła uwierzyć w to, co się stało, ani tym bardziej że miała w tym swój udział. Bardzo chciała wiedzieć, jakie były tego konsekwencje, ale czy ktoś jej teraz powie? Pewnie nie. Sufit swojego pokoju znała już na pamięć.\nMatka nie naciskała, pozwalając na ten dzień wegetacji. Ograniczała się do przynoszenia jedzenia i prób nawiązania rozmowy. Trzeba przyznać, że Rika bardzo tego potrzebowała. Znaczy jedzenia. Aż trudno uwierzyć, że to małe ciałko zdolne jest wchłonąć tyle pożywienia! No, w każdym razie były to jedyne chwile jej aktywności.\nAż do późnego wieczora, gdy Maya jeszcze raz postanowiła odwiedzić córkę w pokoju na piętrze. Tym razem przyszła bez tacy. Długimi godzinami głowiła się, czego – prócz jedzonka – może potrzebować nastolatka. Otworzyła drzwi i oparła się o ścianę:\n-Chyba potrzebujesz nowy płaszcz…\nRika otworzyła oczy i spojrzała się bez wyrazu w kierunku matki.\nŻycie znowu nabrało barw.\nNastępnego dnia depresyjny nastrój nie zakłócał w tak rażącym stopniu funkcjonowania zielonookiej. Miała cel. Co świt wyszła z domu, kierując się w stronę sklepu.\nprzez Ichirou » 5 maja 2018, o 21:04\nDeszczowe chmury rozeszły się już jakiś czas temu, ale pozostawiły za sobą glebę nasiąkniętą łzami.\nUpłynęło na tyle czasu, by opłakać i pochować zmarłych, podliczyć odniesione straty, rozpocząć prace remontowe, ale nic ponad to. Nie można było mówić, że wszystko już jest w porządku, że ostatnie wydarzenia to nic. Władze Ryuzaku chciały, by tak było i zapewne wmawiały, że problemy zniknęły, ale tak naprawdę dopiero działały nad prostowaniem burzliwych spraw. Jakby nie było, mowa o wybuchu w budynku szpitala kupieckiej osady. To nie jest wydarzenie, które tak po prostu rozchodzi się po kościach. Taki incydent mógł przynieść następstwa, które odbiłyby się niekorzystnie na całej ekonomii wioski. Co dopiero powtórzenie się takiego wypadku, bo nie było stuprocentowej pewności, że to był pierwszy i ostatni wybuch. Przecież sprawca wciąż był na wolności i wielu przedstawicieli służb porządkowych stawało na głowie, by go dopaść.\nJednym z nim był sam Horiuchi, który mimo osobistych tragedii nie porzucił sprawy, choć miał do tego absolutne prawo. Być może to właśnie dlatego miał tak silną motywację w dopadnięciu zamachowca. Być może to praca i skupienie na konkretnym celu trzymał go przy zdrowych zmysłach. Tak czy inaczej, działał. Natrafienie na Rikę przybliżyło go do rozwikłania sprawy. Niewątpliwie był najbliższy osiągnięcia celu ze wszystkich uczestniczących w śledztwie.\nWydawałoby się, że zielonooką dziewczynę ten temat nie dotyczył, że pozostanie jedynie sama z własnymi myślami i wstrząsającymi wspomnieniami. Przekazała wszystkie posiadane informacje straży i w sumie to tyle, co mogła zrobić.\nRaczej nie miała powodów, by spodziewać się przybycia pod jej dom znajomego już, czarnowłosego strażnika z o dużo za dużym podbródkiem. Ubrany był właściwie tak samo, jak podczas ich pierwszego spotkania, tyle że teraz jego strój był suchy, a przez to prezentował się znacznie lepiej.\nZapukał trzy razy w drzwi wejściowe budynku, licząc, że zastanie dziewczynkę. Jeżeli mu się poszczęściło i w progu domostwa pojawiła się mała, zielonooka osóbka, to skinął lekko głową na powitanie i jak zwykle, od razu przeszedł do sedna.\nTo chyba nawet nie brzmiało jak prośba.\nprzez Rika Kari Matsubari » 6 maja 2018, o 10:10\nMożna by wiele mówić o kolejnych dniach, następujących po wybuchu w szpitalu. Nie wcale dlatego, że działo się jakoś szczególnie dużo. Bardziej przez wzgląd na to, jak wolno upływała w nich każda minuta.\nRika wyrwała się już z początkowego szoku. Sceny, które widziała musiały wstrząsnąć wszystkimi, którzy byli wtedy w okolicy. Nikt nie miał jednak równie pełnej optyki na fatalne w skutkach wydarzenia. Teraz było już lepiej. W główce dziewczyny budziły się małe skrzaty, imieniem: radość, gniew, strach. Rika znowu odczuwała emocje, a najlepszym tego dowodem była niedawna wizyta w sklepie. Mogła trzeźwo myśleć i funkcjonowała względnie normalnie. Również fizycznie prezentowała się dużo lepiej, niż gdy przed dwoma dniami w podartej sukience przekroczyła próg swojego domu. A sukienka była wówczas najmniejszym problemem! Jej ciało pokrywały niknące już ślady zadrapań i obtarć, a cięta rana na ramieniu nie przykuwała uwagi, jak wcześniej. Rika wracała do siebie. Wracała, nie wróciła, dokładnie tak.\nNie można przecież z miejsca zapomnieć o fatalnym pożarze, który pochłonął nieodwracalnie wiele ofiar. Czegoś takiego nie da się wymazać z pamięci w raptem kilka dni. Nie, gdy odgrywało się jedną z głównych ról w tym przedstawieniu. Tylko że teraz to one, ofiary, są na świeczniku. Przez te kilka dni w okolicy mówić będzie się tylko o nich i ich bliskich. Wdowach i sierotach. A prócz nich byli przecież inni. Ci, którym udało się przeżyć i ci, którzy pobrali cenną lekcję. I o owej lekcji teraz mowa. Bo w młodej adeptce również coś uległo zmianie. Jeszcze nie wiadomo co. Ba, nawet ona nie ma prawa tego wiedzieć. Niedługo jednak i na to pytanie wyłoni się odpowiedź.\nKolejny dzień mijał jej na klasycznym nicnierobieniu. Błąkała się po mieszkaniu, chodząc w tę i we w tę. Z rzadka asystowała matce przy domowych czynnościach, raczej symulując pracę, niż faktycznie pomagając. Nie mogła już wytrzymać bez wiedzy o tym, jakie były skutki wybuchu. Co z poznanymi przez nią w szpitalu osobami? Co z siostrą Horiuchiego? Ile osób ucierpiało? Pytania te wracały natrętnie co jakiś czas. Mogła oczywiście opuścić swoje cztery ściany i spróbować się czegoś dowiedzieć. Ale się bała. Nie wiedziała, jak zostanie przyjęta w szpitalu, czy siedzibie straży. Być może bała się również tego, czego prędzej niż później i tak się dowie. Już w drodze powrotnej do domu postanowiła, że na przełamanie wysili się jutro. Teraz kurczowo trzymała się tej myśli. Właściwie, to stwierdzenie, że czas mijał, było sporym nadużyciem. Do wieczora i nadejścia sądnego dnia pozostały wieki.\nGdy usłyszała pukanie do drzwi, ani myślała otworzyć. Nie, ona zostanie tu. Ktokolwiek stoi za drzwiami, ona nie chce go widzieć. Na jej nieszczęście Maya była zajęta i poleciła jej powitanie gościa. Rika westchnęła z nieskrywaną złością i podeszła do drzwi. Po drugiej stronie czekał Horiuchi. Potrzebował jej pomocy.\nRika wpatrywała się w niego z powagą. Sekundę, może dwie, po czym przymknęła drzwi. Błyskawicznie wróciła jednak do stróża.\n-Wyprany. Dziękuję – powiedziała, wręczając mu pożyczony płaszcz.\nI na tym chyba koniec, bo dziewczynka ponownie, powolutku przymknęła wejście. Stróż został właściwie pożegnany bez słowa. Nadzieję mogły pozostawić tylko niedomknięte drzwi. Nie zachęcały może do wejścia, ale kazały czekać. Tym razem trwało to znacznie dłużej. Horiuchi nie mógł usłyszeć nic z rozmowy, która odbywała się w środku. Właściwie jeśli nie miał nadludzkiego słuchu, raczej nie był świadomy tego, co dzieje się wewnątrz. Zresztą nie działo się jakoś wiele. Rika rozmówiła się z matką i nie widząc szczególnych oporów z jej strony podjęła decyzję.\n-To dla mnie ważne – powiedziała tylko i wtuliła się w brzuch mamy, która na tę okoliczność porzuciła wszystkie czynności.\nChwilę później trzeci już raz tego dnia stanęła przed Horiuchim. Trudno było wyczytać coś z jego twarzy. Rika kiwnęła tylko głową, dając znak, że jest gotowa.\nprzez Ichirou » 6 maja 2018, o 23:01\nHoriuchiego też nie chciała widzieć? Raczej po zobaczeniu go nie można było dostrzec u dziewczyny złości lub irytacji. Ba, ta nawet zamierzała postąpić zgodnie z jego prośbą i to bez wypytywania o szczegóły. Cóż, były sprawy ważne i ważniejsze, a można było się domyślać, że mężczyzna z pociągłą twarzą przybył z tym drugim rodzajem spraw. Zresztą, długowłosy nie dał do tej pory powodu do nielubienia go. Może wielkiej sympatii też nie wzbudził, ale ogólnie rzecz biorąc był w porządku.\nOdebrał swój płaszcz, skinął głową, a potem znowu zamienił się w cierpliwość. Choć Rika nie była tego świadoma, to chciał wyciągnąć ją z domu na nieco dłużej. Był zatem gotów porozmawiać z jej rodzicami, ale to nie było potrzebne, bo zielonooka sama wszystko załatwiła.\n- Chodźmy zatem, nie chcę tracić czasu - oznajmił oschle, potwierdzając to, że sprawa z którą przybył jest dość istotna. Zaraz po tym ruszył, a Rika znowu była zmuszona go gonić i przerabiać krótkimi nóżkami w niemałym tempie.\n- Zamierzam złapać Menmę. Wydaje mi się, że podążam właściwym śladem. Jeżeli mam rację, to Menma się przemieszcza. Niedługo po wybuchu w szpitalu opuścił wioskę. Mam nawet przypuszczenia, gdzie może obecnie się znajdować lub przynajmniej w którym kierunku podąża - wyjaśnił w drodze, zatrzymując się, jeżeli dziewczyna była zbyt daleko i potrzebowała chwili do skrócenia dystansu.\n- Wiem, że proszę o wiele, ale przydałaby mi się twoja... pomoc. Brałaś nauki na shinobi, więc nie będę cię traktował jak zwykłą dziewczynkę. I tak jesteś dojrzalsza od swoich rówieśników, no nie? - Trudno było nie wyłapać zachowania jedenastolatki podczas przesłuchania w siedziby straży, które bardziej odpowiadało postawie kogoś o kilka lat starszego.\n- Oczywiście do niczego cię nie zmuszam. Jeżeli masz choćby małą wątpliwość, to lepiej będzie jak zostaniesz w domu. - Może tak faktycznie byłoby lepiej? Mimo wszystko Horiuchi trochę ryzykował, wciągając w swoje poszukiwania młodziutką dziewczynę.\nWkrótce dotarli do okolic jednej z bram osady, gdzie do dużego, solidnego palika wbitego w ziemi przywiązany był gniady rumak. Długowłosy odwiązał go i sięgnął za lejce.\n- W takim razie jaka jest twoja decyzja? - zapytał spokojnie, odwiązując konia od drewnianego słupa i powoli przygotowując go do trasy.\nprzez Rika Kari Matsubari » 7 maja 2018, o 22:21\nHoriuchi nie chciał tracić czasu, ona zaś miała go zanadto. Gdyby nie stawił się w progu jej mieszkania, pewnie dalej włóczyłaby się po pokojach, szorując laczkami po podłodze. Doglądałaby matki w jej codziennych obowiązkach, będąc w godnym politowania nastroju - swoistym sygnale dla Mayi, by nie angażować córki w nic, co da się zepsuć.\nA może wcale nie miała go tak wiele? Na cóż jej bowiem czas, jeśli Menma z każdą chwilą może być dalej i dalej? Rika słuchała stróża. Wiedziała zatem, że zbrodniarz prawdopodobnie opuścił już wioskę. Wciąż z trudem przychodziło jej wymówienie tego słowa: zbrodniarz. Tak mówiły jednak fakty i Rika z każdą chwilą coraz bardziej to akceptowała. Dokąd mógł się udać? Nic nie przychodziło jej do głowy. Próbowała podążać jego myślami. To logiczne, że musiał stąd wyjechać. Był zbyt rozpoznawalny. – wywnioskowała. Zaintrygowało ją, że Horiuchi może wiedzieć. W ogóle strażnik już po krótkiej znajomości wydawał się… nietuzinkowy? Tak, to odpowiednie słowo. Nie był przystojnym superbohaterem, rozwiązującym wszystkie problemy tego świata. Nie był też niedojrzałym młokosem niczym Tsukasa, w którego głowie – o ile wiedziała – kłębiły się tylko pomysły na kolejne wygłupy. Na pewno nie był też jednym z wielu. Stróż nie był szczególnie ładny, ale daleko mu było do szpetnego. Był szorstki, ale niczym do siebie nie zrażał. Nic nie wskazywało również na wielką siłę, którą dysponowałby Horiuchi. Mimo to Rika czuła się z nim bezpieczna. Gdyby strażnik ten był wykreowaną w głowie Riki fikcyjną postacią, wszystkie suwaki miałby ustawione na środku. Naturalnie z wyjątkowo daleko wysuniętym suwakiem również wysuniętego podbródka. Mimo tej jakże zwyczajnej konfiguracji cech o Horiuchim nie dało się powiedzieć, że jest zwykły. A na pewno nie myślała tak długowłosa dziewczynka, która…\nZnów nie dotrzymywała mu kroku! Czyżby Rika jednak miała czas? A może po prostu jej towarzysz dysponował długimi, silnymi nogami? Jej bezkształtne nóżki dziecka nie nadawały się do niczego szczególnego, a za kilka lat będą miały inne przeznaczenia, niż szybki marsz podczas gonitwy. Czy naprawdę będziemy go… tropić? Horiuchi oddalał się, a ona nie zamierzała kazać na siebie czekać. Zrobiła kilka większych susów, które miast biegu bardziej przypominały trójskok.\nProśba o pomoc schlebiła małej kunoichi. Jakakolwiek nie byłaby pozycja Horiuchiego, to właśnie ON prosił JĄ teraz o pomoc. W ciągu jednej chwili z dziewczyny niepewnej tego, jak odbiorą ją inni (co nigdy wcześniej się nie zdarzało!) stała się osobą ważną. Jednak stróż na tym nie poprzestał. Kolejne słowa były już bezpośrednią pochwałą w jej kierunku. Słuchała go teraz jeszcze uważniej, niż przedtem. Mogłaby przysiąc, że momentami w jego głosie pobrzmiewało uznanie.\nRika nie była głupia. Wiedziała, że Horiuchi nie mówi tego bez powodu. Sprawienie jej przyjemności też raczej nie jest najważniejsze. Strażnik próbuje najzwyczajniej usprawiedliwić się przed samym sobą z zabrania dziecka na wyprawę o nieznanym zagrożeniu. Mimo to cieszyło ją to. Cieszyło ją, ponieważ miała pełną świadomość, iż Horiuchi nie musi w swej obronie zmyślać. Taka właśnie jestem. Ależ był to dla niej ważny moment! Nie zna siły ludzkiego umysłu ten, kto nigdy nie wyszedł z dołka! Nie wiadomo, co wydarzy się dalej, ale ona właśnie pozbyła się balastu.\nDotychczas jedynie potakiwała towarzyszowi. Ten pomrukiwał coś o tym, że wcale nie musi jechać. Typowe formułki, które – pomimo całej niechęci – tak często wykorzystywała do swoich celów. Jasne, że musi jechać. Nie po to się przecież fatygował, by teraz zawracać ją do domu i dobrze o tym wiedziała. Rika wypuszczała kolejne zdania drugim uchem. Jesteś dojrzalsza od…\nPo dłuższym czasie dotarło do niej, że może nie było to takie bez sensu. Będą szukali Menmy. Człowieka, który wyrządził krzywdę wielu ludziom. Nie znała jego siły. Nie chciała rozmyślać, czy Horiuchi dałby sobie z nim radę. Nie wiem niczego o ich możliwościach – skonstatowała. Tylko czy Rika miała jakąś drogę odwrotu, choćby tylko chciała z niej skorzystać? Mogła wrócić do domu, gdzie własne myśli bardzo szybko rozprawiłyby się z dobrym słowem stróża. Cierpiałaby. Tutaj może zrobić coś pożytecznego. Pomóc człowiekowi, który – była tego pewna – pomógłby jej.\nByli tuż przy bramie osady. Dziewczynka rzadko się tutaj pojawiała. Mimo to w jej głowie już wcześniej tlił się obraz, który teraz nanosiła na siatkówkę swych oczu. Bez jednego szczegółu. To koń! Przez moment miała jeszcze wątpliwości. To zbyt piękne, by mogło być prawdziwe. – pomyślała. Wtem ujrzała Horiuchiego odwiązującego rumaka. Tak, tak, tak! Podjęła decyzję. Dodać można – jedyną słuszną decyzję. Rika w radosnych podskokach zbliżyła się do boku konia. Czule przejechała dłonią po jego sierści.\n„Jaka jest twoja decyzja” – Horiuchi stał tuż obok niej, a jednak jego pytanie usłyszała jak gdyby z bardzo daleka. Zrobiła zdziwioną minę, reflektując się po czasie, że jeszcze nie dała mu odpowiedzi.\n-Jadę z tobą, nie waham się – zrobiła krótką przerwę. Chciała, aby wiedział, że niezależnie od odpowiedzi, jej decyzja jest nieodwracalna – teraz powiedz, co dokładnie będziemy robić.


Świat według prezesów - Bloom Peter, Rhodes Carl - Książka - Księgarnia Internetowa PWN\nŚwiat według prezesów(Miękka)\nTa książka jest prowokacją wymierzoną w fundamentalizm kierowniczy. Jest wezwaniem do oporu. To nie tylko apel o ograniczenie fanatyzmu korporacyjnego do sfery biznesu i rynku, lecz także próba uderzenia w same podstawy ogólnoświatowego zachwytu nad postacią prezesa i wszystkim, co ona symbolizuje. (…) książka jest ostrzeżeniem przed tym, że społeczeństwo prezesów zagraża stworzeniu demokratycznej, stabilniej oraz sprawiedliwej teraźniejszości i przyszłości. To także wezwanie do krytycznego przemyślenia, jak bardzo wartości prezesowskie kolonizują nie tylko nasz świat, ale też nas samych."\nBloom i Rhodes (…) proponują spojrzenie na znane problemy pod nowym kątem – popularności szefów wielkich firm. (…) Książka ukazuje związki między zjawiskami i osobami, które na pozór nie mają ze sobą wiele wspólnego: między Donaldem Trumpem i Stevem Jobsem, między popularnością prezesów i mafiosów, między sukcesami politycznych demagogów i kultem indywidualizmu. Zaletą Świata według prezesów jest również to, że jest atrakcyjną lekturą dla osób, które zazwyczaj nie interesują się ekonomiczną oraz polityczną krytyką neoliberalizmu. Między innymi dlatego, że punktem wyjścia są tytułowi prezesi, celebryci naszych czasów, ludzie znani z telewizji i internetu. W książce nie brak też odniesień do kultury popularnej, które z pewnością ubarwiają przedstawiane w niej tezy. Jednocześnie autorom udaje się przez cały czas utrzymać poziom analizy na wysokim poziomie. Umiejętnie łączą oni łatwość w odbiorze z pogłębioną refleksją na temat współczesnych społeczeństw.\njest szefem jednego z wydziałów (People nad Organisations) na brytyjskim Open University, bada związki między kapitalizmem i demokracją oraz ich wpływ na codzienne życie. Jest autorem takich publikacji jak Authoritarian Capitalism in the Age of Globalization (2016) oraz The Ethics of Neoliberalism: The Business of Making Capitalism Moral (2017).\njest zastępcą dziekana na UTS Business School w Sidney, wykłada studia nad organizacją. Naukowo zajmuje się m.in. etyką biznesu. Regularnie publikuje w niezależnych i mainstreamowych mediach, m.in. w „The Guardian” czy na Open Democracy.


Leifheit Pokrowiec Thermo Reflect Universal - Cena, opinie - sklep Sferis.pl\nStrona główna AGD Przydatne w domu Deski do prasowania Leifheit Pokrowiec Thermo Reflect Universal\nLeifheit Pokrowiec Thermo Reflect Universal\nOpis - Leifheit Pokrowiec Thermo Reflect Universal\nPokrowiec na deskę Thermo Reflect Universal marki Leifheit umożliwi wyprasowanie każdego prania w komfortowy sposób i o wiele szybciej niż zwykle. Model ten wykonano ze specjalnego, bardzo wytrzymałego materiału, który pokryto tytanową powłoką. Dzięki temu, pokrowiec odbija parę i ciepło żelazka, więc ubrania prasowane są jednocześnie z obu stron. To znacznie przyspiesza i ułatwia cały proces, a tkaniny są gładsze. Podkład z moltonu o grubości 4 mm sprawia, że żelazko lepiej prowadzi się po ubraniu. Pokrowiec Thermo Reflect Universal idealnie pasuje do wszystkich desek z serii AirBoard marki Leifheit o wymiarach blatu do 140 x 45 cm, zaleca się użytkowanie go z żelazkami. Zakładanie tego modelu jest bardzo łatwe, a o odpowiednie naprężenie dba elastyczny pasek zakończony na jednym końcu niezawodną blokadą zaciskową. Dodatkowo, pokrowiec posiada po bokach mocowania na rzepy Easy Fit, dzięki czemu jeszcze lepiej przylega do blatu deski. Model Thermo Reflect Universal otrzymał certyfikat gwarantujący bezpieczeństwo użytkowania. Łatwo utrzymać go w czystości, a jego kolorystyka dobrze dopasuje się do wnętrza. Pokrowiec został wyprodukowany w Europie.\n- pasuje do desek o wymiarach maksymalnych: 140 x 45 cm\n- tytanowa powłoka odbija ciepło i parę żelazka przyspieszając prasowanie\n- zawsze dobrze napięty dzięki elastycznemu paskowi z blokadą\n- podkład z moltonu o grubości 4 mm\n- nie zalecany do stacji parowych\nModel Wyściełana górna pokrywa deski do prasowania\nWzór Wzór we zwierzątka\nRozmiar deski (S x G) 1400 x 450 mm\nOpinie - Leifheit Pokrowiec Thermo Reflect Universal\nOcena produktu: Leifheit Pokrowiec Thermo Reflect Universal


Ratchet & Clank Trilogy trafi na Vitę – arhn.eu – gry wideo z innej perspektywy\nBy Johnny on 29 maja 2014 No Comments\nZ klasykami z PS2 wydawanymi na nowsze konsole Sony bywa różnie. Są takie, które działają świetnie zarówno na PS3, jak i Vicie – zalicza się do nich Sly Trilogy. Inne, choć na stacjonarnej konsoli radziły sobie dobrze, niedomagają na kieszonsolce – tutaj zawodem były kolekcje God of War oraz Jak and Daxter.\nTrylogia gier z Ratchetem i Clankiem nie radziła sobie najlepiej już na PS3. W najgorszych momentach prawie nie dało się grać. Właśnie ogłoszono, że pojawi się również na Vicie. Czy warto robić sobie nadzieje?\nJak donosi oficjalny blog PlayStation, za port na konsolę przenośną odpowiedzialna jest firma Mass Media Inc., a premiera zapowiadana jest na 2 lipca.\nWedług notki „produkcja wygląda świetnie i gra się w nią niesamowicie”. Z dziennikarskiego obowiązku nie mogę jednak nie zauważyć, że Mass Media to ci sami ludzie, którzy zajmowali się Jak and Daxter Collection. W tamtym przypadku odpowiadali jednak za obie wersje – tutaj najwyraźniej odziedziczyli kod po Idol Minds, które zdaje się nie prosperować po tym, jak ich najnowsza gra – Warrior’s Lair – została anulowana.\nSłowem – ludzie, którzy mieli problemy z przeportowaniem na Vitę dobrze działającej gry, za którą sami odpowiadali, biorą się za działającą bardzo słabo produkcję innej ekipy. Chciałbym wierzyć, że jednak im się uda, ale przychodzi mi to z trudem.\nnews ratchet vita


Zdrowotne właściwości oliwy extravergine - Villa Laskowa\nO tym, że oliwa extravergine z oliwek ma właściwości prozdrowotne wiadomo od czasów starożytnych, kiedy to oliwę wykorzystywano do wytwarzania medykamentów.\nWażnym punktem zwrotnym nad badaniami oliwy stał się rok 1952. Amerykański profesor Ancel Keys przyjechał do Neapolu, aby rozpocząć pracę naukową na temat nawyków żywieniowych Włochów i porównania ich z nawykami Amerykanów oraz odnieść je do ryzyka chorób układu krążeniowego.\nOpracowania te były podstawą słynnego studium “Seven Countries Study” , w którym porównano diety siedmiu różnych krajów świata. Wynikało z niego jasno, że dieta śródziemnomorska, oparta na jedzeniu makaronu, ryb oraz warzyw i przyprawiania ich jedynie oliwą z oliwek, redukuje drastycznie ryzyko zawałów i zatorów.\nOliwa z oliwek jest fundamentalnym elementem diet ukierunkowanych na obniżenie cholesterolu.\nUważa się powszechnie, że aby nie narażać się na podwyższony cholesterol i cieszyć się ogólnie dobrym zdrowiem, konieczne jest trzymanie się diety możliwie najuboższej w tłuszcze.\nTaka dieta uboga w tłuszcze może się przyczynić nie tylko do obniżenia złego cholesterolu (LDL) ale także do zakłóceń dobrego cholesterolu (HDL), zwanego „sprzątaczem” naczyń krwionośnych, co z kolei może dorowadzić do dysfunkcji wielu organów ciała.\nNatomiast dieta oparta na oliwie z oliwek pomaga w utrzymaniu niskiego poziomu złego cholesterolu ale chroni jedocześnie dobry cholesterol (ochrona w postaci kwasów tłuszczowych jednonienasyconych, obfitujących w oliwie), dzięki czemu naczynia krwionośne pozostaną zawsze czyste.\nNajnowsze badania udowodniły, że oliwa z oliwek pomaga w zapobieganiu chorób układu trawiennego , starzeniu się kości i niektórym typom nowotworów.\nWszystkie te elementy powodują, że oliwa z oliwek jest podstawowym czynnikiem zdrowego życia, długiego i zrównoważonego, niezależnie od miejsca w którym mieszkamy i wieku każdego z nas. Właściwości terapeutyczne oliwy, choć znane od wieków, cały czas są odkrywane na nowo, a często nawet zaskakują.\nWarto sięgać po dobrą oliwę i nie postrzegać jej w kategorii drogiego czy luksusowego dodatku, ale czegoś, co wpływa na nasze zdrowie a nawet może leczyć. Jesteśmy tym co jemy, to powiedzenie sprawdza się od zawsze.


Jakie skarpety używacie? - www.wrotkarstwo.pl - jazda na wrotkach / rolkach w Polsce i na świecie\nJakie skarpety używacie?\nRejestracja: pn maja 12, 2014 8:37\nPost autor: Donekt » czw maja 15, 2014 8:47\nSobie kupiłem urban rolki i musze dokupić jakieś skarpety. Miałem fitness I używałem byle co ale z tymi twardymi mi krótkie nie pasują. Szukam jakiś co chlodza dobrze i są wygodne. Szukałem na allegro coolmax ale jest Tony do wyboru i nie wiem które dobre. W jakimś sklepie z rolkami oferowali mi skarpety z bawełny ale chyba to źle bo trzyma wilgoć. Pytam się bo mam problem z zewnętrznymi kostkami, so trochę więcej wystające i bardzo się umierają w każdej rolce.\nRe: Jakie skarpety używacie?\nPost autor: Toudi » czw maja 15, 2014 9:50\nA ja do fitnesów właśnie bawełnianych używam, bo jak pot nie wsiąknie w skarpetę, to musi wsiąknąć w liner.\nSą takie skarpety marki sesto senso, nazywają się bodajże "tenis" - mają wzmocnienia na kostkach.\nNo i był kiedyś na forum temat o formowaniu plastikowych butów - w serwisach narciarskich mają sprzęt do korygowania kształtu butów narciarskich, jeśli problem z kostkami jest palący.\nPost autor: doc_strus » czw maja 15, 2014 11:15\nPolecam skarpety firmy Milena kosztują do 10 zł, są bardzo wygodne, stopa, pięta, palce i okolice kostek są z grubej bawełny. Mają dobry ściągacz a górna część na przegubie jest z cieńszego materiału który posiada jakby ściągacze które zapobiegają przekręcaniu i zjeżdżaniu skarpety. Bardzo wygodne, dobrze wchlaniają pot i nie generują brzydkich zapachów. Są bardzo trwałe, mam jedną parę która ma z 10 lat, reszta po 2-3 lata, noszone na codzień i do rolek nie mają żadnych przetarć a materiał jest ciągle miękki i wygodny.\nI mają idealną długość do rolek, centymetr dwa nad liner więc nic nie obciera.\nNie pracuję w firmie Milena ani nie czerpię korzyści majątkowych ze sprzedaży skarpet to po prostu świetne skarpety za nie duże pieniądze...\nPost autor: Donekt » pt maja 16, 2014 8:36\ndoc_strus pisze: Polecam skarpety firmy Milena kosztują do 10 zł, są bardzo wygodne, stopa, pięta, palce i okolice kostek są z grubej bawełny. Mają dobry ściągacz a górna część na przegubie jest z cieńszego materiału który posiada jakby ściągacze które zapobiegają przekręcaniu i zjeżdżaniu skarpety. Bardzo wygodne, dobrze wchlaniają pot i nie generują brzydkich zapachów. Są bardzo trwałe, mam jedną parę która ma z 10 lat, reszta po 2-3 lata, noszone na codzień i do rolek nie mają żadnych przetarć a materiał jest ciągle miękki i wygodny.\nPoszedłem na stronę Milena i maja duży wybór, czy o tych co mówisz to są Milena multisport? (coś telefon mi nie daje linku podać) sklep.milena-skarpety.pl\nJeszcze się patrzyłem na skarpety oxelo Fit light z decathlon.\nTeż myślałem o innym sposobie na ulgę kostki z użyciem opaski coolmax allright. Ale już mam ciasno w butach i nie wiem czy to może przeszkadzać.\nPost autor: doc_strus » pt maja 16, 2014 8:53\nTak to multisport, te sa dość grube i miekkie a te Go i Act są chyba cieńsze poza tym mają taką samą budowę. Ja zawsze noszę te grubsze bo lubię miękko w stopy, natomiast nawet latem nie jest w nich gorąco.\nPost autor: Marek » pt maja 16, 2014 3:43\nPost autor: doc_strus » ndz maja 18, 2014 12:34\nMarek pisze: ja czyste\nPost autor: tommusz » czw maja 22, 2014 4:37\nMoże to jakiś fetysz czy mezalians ale próbowałem różnych skarpet i najlepiej mi się jeździ w grubych skarpetach narciarskich, jednak jeżdżę w Tempestach i nie wiem jak to będzie kiedy spróbuję w końcu całkiem krótkiego buta.\nPost autor: Pinnhead » czw maja 22, 2014 5:27\nWszystko zależy od stopy i rolki. W moich ciężkich urbanach PS Vintage, używam grubej i wysokiej skarpety żeby uniknąć otarć. Natomiast w dopasowanych na styk fitnessach PS Phuzion 7 używam krótkich i cienkich skarpet bo grube powodują niedokrwienie stóp.\nPost autor: kamilspider » pt maja 23, 2014 1:41\nA ja do rolek lubię grube skarpety, które oczywiście muszą wystawać ze 2cm ponad rolkę. Teraz mam jakieś Puma 100% bawełna i Adidas z jakąś domieszką czegoś.\nW rolkach, zwłaszcza ze skorupą zawsze noga będzie się pocić mniej czy więcej... z tego powodu kupiłem nawet suszarkę do butów i po każdej jeździe suszę, żeby nie wyhodować jakiegoś grzyba i smrodu.\nRejestracja: pn marca 10, 2014 8:24\nMoje rolki: Twister 243\nJeżdżę od: 08 kwie 2009\nPost autor: alien » sob maja 24, 2014 9:43\nUżywałem zwykłe skarpetki bawełniane, do czasu, aż dostałem w prezencie X-Socks skating. W zwykłych było wszystko ok, ale notorycznie mi się przecierały. Prawdopodobnie przez jakieś małe ruchy pięty. Sam nie wiem, ile par zużyłem. Początkowo podchodziłem bez entuzjazmu. Niby skarpetki to skarpetki. Obecnie jednak nie używam już innych. Używam X-Socks od dwóch sezonów i nie widać na nich śladu zużycia! Komfort, wygoda...wiadomo, to sprawa indywidualna. Nie przeliczałem, ale kto wie, czy nawet ekonomicznie nie będzie uzasadniony zakup mocniejszych skarpet .\nPost autor: h3ymdall » sob maja 24, 2014 10:05\nNarciarskie. Żeby noga rosła w siłę a ludziom żyło się mniej śmierdząco.\nPost autor: Donekt » sob maja 24, 2014 6:31\nPo tej dyskusji wypróbowałam jakieś długie cienkie skarpety co mialem z moim fr1 i mam bardzo wygodnie. Jak zacznę mieć jakieś problemy to napewno kupie te multi sport ale do tego czasu oszczędze kasę i użyje te co mam. Czy ta opcja anti bakteryjna to jest sztuczka bo jednak stopy się bardzo pocą.\nRejestracja: śr czerwca 03, 2020 4:16\nPost autor: rb_6830 » pn czerwca 22, 2020 8:28\nmoze się przyda\nhttps://vasocks.pl/vasocks-radzi/jakie- ... rolke.html


Niedziela Palmowa – ogłoszenia parafialne - Parafia Tykocin\nNiedziela Palmowa – ogłoszenia parafialne\nNapisane przez Jarosław Stefaniak · Dnia 23 marca 2013\nCzy ktoś wie, co się stało z osiołkiem, który miał swoje „pięć minut” w Niedzielę Palmową? Przecież to spektakularne „zniknięcie”!\n1. Rozpoczynamy Wielki Tydzień – to najważniejsze dni w całym roku liturgicznym. Są one wielkie, pełne nadziei i radości, gdyż nie zatrzymały się na Golgocie! Nie ograniczmy tych świąt do rekolekcyjnej spowiedzi. Z pokorą i uporem osiołka przejdźmy lekcję wieczernika i mroku samotności Wielkiego Czwartku, dotknijmy „ukrzyżowanej Miłości” w Wielki Piątek, wsłuchajmy się w śpiew ciszy Wielkiej Soboty, doświadczmy radości rezurekcyjnej jutrzenki!\nPrzed nami najważniejsze święta w całym roku. Serdecznie zachęcamy i prosimy – postarajcie się jak najpełniej uczestniczyć w bogatej liturgii tych dni. To jedno święto trwające 3 dni! Nie da się zrozumieć radości zmartwychwstania bez dostrzeżenia wydarzeń z Wieczernika, modlitwy razem z Chrystusem w Ogrójcu, wejścia na Golgotę, ciszy adoracji Grobu Pańskiego. Odrzućmy udawanie świętowania, przyjdźmy weźmy liczny udział w nabożeństwach wyjątkowo bogatych w swej oprawie. Zachęćcie do uczestnictwa w liturgii wszystkich swoich domowników.\nPorządek Wielkiego Tygodnia będzie następujący:\n(Msza Wieczerzy Pańskiej) – pamiątka ustanowienia Sakramentu Kapłaństwa i Eucharystii.\nWIELKI PIĄTEK – godzina 18.00\nLiturgia Męki Pańskiej, składająca się z Liturgii Słowa, adoracji Krzyża oraz Komunii Świętej. Ofiary składane na tacę są przeznaczone na utrzymanie Grobu Pańskiego w Jerozolimie.\nPrzed południem o godzinie 9.00 Droga Krzyżowa.\nObowiązuje post ścisły – jakościowy i ilościowy; tzn. post jakościowy polegający na powstrzymaniu się od pokarmów mięsnych i post ilościowy – czyli spożywanie pokarmów raz do syta i dwa razy dla zaspokojenia głodu. Post ilościowy obowiązuje wszystkich, którzy ukończyli 18 lat, aż do rozpoczęcia sześćdziesiątego roku życia.\nWIELKA SOBOTA – godzina 20.00.\n(Msza Wigilii Paschalnej; na odnowienie przyrzeczeń Chrztu Świętego przynosimy świece). Po zakończonej liturgii rozpocznie się adoracja Grobu Pańskiego i trwać będzie, aż do Rezurekcji.\nPoświęcenie pokarmów na stół wielkanocny odbywać się w kościele parafialnym od godziny 7.00 do 9.00 oraz o godzinie 15.00. W pozostałych miejscowościach według ustalonego w minionych latach porządku. Prosimy o przysłanie pojazdów.\nZapraszam do adoracji Grobu Pańskiego dzieci i młodzież, poszczególne grupy parafialne (Kółka Różańcowe, Rodzina Radio Maryja…) Apelujemy, zwłaszcza do mieszkańców Tykocina i wszystkich, którzy tego dnia wybiorą się do naszej miejscowości – nie zapomnijmy o Jezusie, który czeka.\nPo skończonej liturgii Wigilii Paschalnej trwać będzie, aż do Rezurekcji całonocna adoracja. Zwracam się do Panów Strażaków o zorganizowanie warty przy Grobie Pańskim. Może znajdą się i inne osoby pragnące doświadczyć wyjątkowości tej „Wielkiej Nocy”.\nWIELKANOC – REZUREKCJA – godzina 6.00.\nNastępne Msze święte – 9.00, 11.00 i 17.00.\nOsoby, które noszą chorągwie i feretrony proszę o właściwe, wcześniejsze przygotowanie tych rzeczy do rezurekcyjnej procesji.\nW drugi dzień świąt Wielkiejnocy porządek podobny jak w każdą niedzielę: 7.30; 9.00; 11.00 i 17.00. ofiary składane na tacę przeznaczone są na KUL i cele edukacyjne diecezji.\nOsoby chore, starsze, które nie mogły uczestniczyć w rekolekcjach wielkopostnych, odwiedzać będziemy w ich domach w Wielki Poniedziałek od godziny 9.00 tej.\n2. Przed nami bardzo poważne wyzwanie związane z remontem naszego kościoła. Po wizycie na strychu świątyni, udokumentowanej zdjęciami umieszczonymi na stronie parafialnej dostrzegamy konieczność przynajmniej takich działań, które zmierzałyby do zabezpieczenia kościoła przed opadami śniegu lub deszczu. To co widzimy z zewnątrz – trudno określić mianem dachu. Dalsze odwlekanie remontu zniszczy więźbę dachową, sklepienie świątyni jest już niszczone przez roztapiający się na strychu śnieg. Na razie jeszcze cegły nie lecą nam na głowy, ale wystarczy mieć założone ręce i to powoli zacznie się dziać. Zwracam się z serdecznym apelem, abyście podjęli ten palący temat podczas rodzinnych, świątecznych dyskusji. Co należałoby zrobić? Jak zgromadzić środki? Od czego zacząć? Nadmienię, że najtańsza wersja wymiany pokrycia dachowego, z niezbędnymi obróbkami blacharskimi opiewa na kwotę ok. 645 tys. złotych. Mamy też deklarację pomocy ze strony Urzędu Miasta i Gminy w wysokości 50 tys. Ważkim problemem do rozwiązania staje się też kwestia ogrzewania kościoła. W związku z tymi problemami i zbliżającymi się świętami Wielkiej Nocy zapraszam Panie i Panów Sołtysów na kolejne spotkanie Rady Parafialnej, które odbędzie się po Sumie (11.00) w II niedzielę po Wielkanocy – Niedzielę Miłosierdzia Bożego.\n3. Cieszą nas pierwsze pozytywne oddźwięki związane z troską o nasz kościół. Przekazano nam ostatnio 290 złotych od rodzin z miejscowości Dobki oraz anonimowy ofiarodawca złożył ofiarę w wysokości 500zł. Bóg zapłać!\nW minioną niedzielę dobywała się zbiórka do puszek na pewną modernizację nagłośnienia. Zebrano ogółem 1 555 złotych 70 groszy. Za zebraną kwotę będzie można kupić 2 mikrofony ze statywami. Już nabyliśmy między innymi 2 mikrofony pojemnościowe na ołtarz i lektorium.\nNie wiem jak Wy, ale ja nie jestem zachwycony poziomem oświetlenia kościoła. Jest tutaj po prostu ponuro. Żyrandole, w których nie świecą wszystkie żarówki wyglądają dość smutnie. Krótko mówiąc, gdzie się nie spojrzy – jest co robić.\n4. Pragniemy przypomnieć, że w Wielki Wtorek w Zespole Szkół w Tykocinie wystawiane będzie przez młodzież naszej parafii – Misterium Męki Pańskiej. W imieniu wykonawców i organizatorów serdecznie zapraszamy na godzinę 11.00.\n5. Muzeum w Tykocinie zaprasza na Zajęcia Edukacyjne dla młodzieży pt. Biografie niezwykłe – zapomniani bohaterowie II Wojny Światowej” z cyklu Niedzielne Spotkania Rodzinne. Odbywać się one będą w Babińcach Synagogi, w dzisiejszą niedzielę o godzinie 14.00. Uczestnicy dowiedzą się o dwóch wybitnych Polakach i ich heroicznych postawach – generale Stanisławie Rostworowskim, pochodzącym z Ziemi Tykocińskiej i Henryku Sławiku, którzy za cenę własnego życia uratowali tysiące Polaków, w tym również obywateli żydowskiego pochodzenia.\n6. W najbliższym czasie Sakrament Małżeństwa mają zamiar zawrzeć następujące osoby: Marcin Kamiński, kawaler zamieszkały w Tykocinie i Kamila Gładysz, panna zamieszkała w Jeżewie Starym, oboje parafii tutejszej. Zapowiedź II. Paweł Stankowski, kawaler zamieszkały w Tykocinie i Monika Zielińska, panna zamieszkała w Choroszczy, parafii św. Jana Chrzciciela; Mateusz Krzewski, kawaler zamieszkały w miejscowości Konopki Pokrzywnica, parafia Zawady i Ewelina Wąsecka, panna zamieszkała w Stelmachowie, parafii tutejszej. Zapowiedź I.


Apartamenty w Walheim - Oferty apartamentów w Walheim - eSky.pl\nApartamenty - Walheim\nEys, 29 stycznia 2021, 2 noce\nSimmerath, 29 stycznia 2021, 2 noce\nSprawdź inne oferty Zobacz więcej apartamentów w Walheim\nApartamenty zapewniają maksimum prywatności i pozwalają wypocząć dokładnie tak, jak ma się na to ochotę. Wybierając nocleg w obiekcie tego typu, spędzisz przyjemny czas z rodziną, przyjaciółmi lub ukochaną osobą. Apartamenty w Walheim są przystosowane do różnych grup podróżnych, dlatego bez trudu znajdziesz miejsce z odpowiednią liczbą sypialni oraz udogodnieniami, których oczekujesz. W apartamentach w Walheim zapomnisz o tłumach turystów, wypoczywając w nacznie spokojniejszej atmosferze i oddając się swoim ulubionym formom relaksu. Ponadto apartament sprawdzi się, gdy podróżujesz służbowo i chcesz zamieszkać w komfortowym mieszkaniu w dogodnej lokalizacji. Do wyboru masz zarówno obiekty położone w centrum, jak i w pobliżu lotniska, dedykowane podróżnym przesiadującym się do następnego samolotu.\nWalheim - najlepsze apartamenty\nJeżeli chodzi o apartamenty, Walheim charakteryzuje się bogatą ofertą obiektów o różnych standardach. Wśród nich szczególne miejsce zajmują luksusowe apartamenty, dzięki którym wypoczynek jest naprawdę wyjątkowy. Do wyboru masz apartamenty w Walheim z basenami, klimatyzacją, telewizją kablową i szybkim Internetem oraz wieloma innymi udogodnieniami. Czekają na Ciebie również obiekty przystosowane do szczególnych potrzeb rodzin z małymi dziećmi, alergików i osób niepełnosprawnych. W każdym z apartamentów w Walheim znajdziesz to, czego potrzebujesz. Jednocześnie spędzisz czas w spokojnej atmosferze z dala od ogromnych hoteli i zatłoczonych restauracji. Możesz skorzystać w apartamentach z opcji samego noclegu lub noclegu połączonego ze śniadaniem w zależności od Twoich preferencji.\n1. Jak znaleźć apartamenty w Walheim?\nDostępne apartamenty w Walheim w kilka minut wyszuka się poprzez eSky.pl. Po podaniu terminu zameldowania i wymeldowania, liczby gości oraz oznaczeniu rodzaju obiektu, wyszukiwarka wskazuje, które apartamenty na terenie Walheim posiadają wolne pokoje w wybranym czasie. Rezerwacji każdego dostępnego noclegu możesz dokonać online bez żadnego ryzyka - anulacja rezerwacji jest bezpłatna nawet na kilka dni przed dotarciem na miejsce. Płatność za pobyt jest pobierana przez serwis lub regulowana w apartamencie.\n2. Jakie udogodnienia znajdę w apartamentach w Walheim?\nUdogodnienia w apartamentach w Walheim są zależne od standardu całego obiektu i jego lokalizacji. W części apartamentów na gości czekają w pełni wyposażone aneksy kuchenne z miejscem do gotowania, zmywarką i zestawem do parzenia kawy. W innych obiektach dodatkowo można skorzystać z transferu z lotniska i na lotnisko, łóżeczka turystycznego dla niemowląt, prywatnego basenu, mebli ogrodowych oraz osobnego wejścia i strzeżonego parkingu. Niektóre apartamenty w Walheim przyjmują gości podróżujących ze zwierzętami.\n3. Gdzie rezerwować apartamenty w Walheim?\nRezerwacja apartamentów w Walheim jest możliwa przez serwis eSky.pl, który oferuje wyłącznie sprawdzone obiekty w Polsce oraz na świecie. Na stronie znajdziesz nocleg w ponad 100 krajach w każdym zakątku globu. Rezerwacji dokonuje się w pełni bezpiecznie, dokonując płatności za pomocą karty kredytowej lub PayU. Jeżeli plany podróży ulegną zmianie, rezerwacja może zostać anulowana bez żadnych kosztów. Dzięki temu opłatę za apartament w Walheim wnosi się na długi czas przed wyjazdem bez ryzyka utraty pieniędzy.\n4. Ile kosztuje apartament w Walheim?\nCena apartamentu w Walheim jest zależna od kilku czynników i zmienia się w czasie. Na jej wysokość wpływają termin rezerwacji, długość pobytu, liczba gości, typ wybranych udogodnień w obiekcie oraz lokalizacja apartamentu. Tanie apartamenty w Walheim są dostępne głównie poza szczytem sezonu w sporej odległości od centrum. Obiekty zlokalizowane w najatrakcyjniejszych okolicach kosztują więcej, a ich ceny dodatkowo rosną w okresie wzmożonego ruchu turystycznego.


W niedzielę 6 listopada zapraszamy członków i sympatyków klubu na wspólne pędziwiatrowe bieganie. Startujemy o 9:00 sprzed siedziby klubu w Gliwicach-Czechowicach przy ul. Nad Łąkami 1. Przebiegniemy w tempie konwersacyjnym ok. 10 km, potem będziemy kontynuować konwersacje do ok. 11:00 przy napojach i słodkościach.\n22.10.2016 - Bilzanów/Kalisza - 32.Supermaraton Kalisia\n- MAREK DWORSKI - 100 km - czas 11:04:02 w kat.wiek.4 miejsce\n23.10.2016 - Wodzisław Śląski - Ja i Maraton im. Zbigniewa Marszałkowskiego\n- Wioleta BRYCHCY - 2 miejsce w kat.wiekowej\n- Wojciech HOLONA\n23.10.2016 - Gliwice - III Półmaraton Gliwicki\n- 21,097 km - Justyna LEWICKA, Anna HANZEL, Marta DYDYCZ, Anna KOCIELSKA, Andrzej FLORECKI, Tomasz LASKOWSKI, Tomasz LEWICKI, Andrzej SMUDA, Janusz HRYSZKIEWICZ, Jacek FURMANIK, Piotr PACUŁA\n- 10 km - Mieczysław SMOŁA\n22-29.10.2016 - Gliwice - WIELKA SZTAFETA BIEGOWA - 7 dni - 168 godzin (każdy zawodnik pokonywał dystans w ciągu ok. godziny)\n- Justyna LEWICKA, Tomasz LEWICKI, Tomasz LASKOWSKI, Janusz HRYSZKIEWICZ, Michał GRONDYS, Krzysztof PISS, Andrzej SZELKA, Piotr PACUŁA\n29.10.2016 - Gliwice - Gliwicka Parkowa Prowokacja Biegowa - sezon III - bieg 10\n- Tomasz LASKOWSKI, Tomasz LEWICKI, Marek KULPA, Jacek OLSZEWSKI, Wojciech HOLONA, Andrzej SMUDA, Janusz HRYSZKIEWICZ, Anna KOCIELSKA, Barbara HRYSZKIEWICZ, Anna HANZEL, Krzysztof PISS, Andrzej FLORECKI, Grzegorz SMUDA, Roman OSTROWSKI - Nordic Walking\n9 października 2016 - odbył się 4.PKO Maraton Rzeszowski w którym brali udział:\n- Wioleta BRYCHCY - 03:38:05 netto - w kat. wiekowej 3 miejsce\n- Wojciech HOLONA - 02:53:36 netto - w kat. wiekowej 3 miejsce\n- Krzysztof ĆWIERTNIA - 03:36:59 netto - w kat. wiekowej 11 miejsce - sympatyk klubu\n- Andrzej FLORECKI - 04:58:31 netto - w kat. wiekowej 8 miejsce\nW tym samym dniu odbył się 17.PKO Poznań Maraton w którym brał udział:\n- Marek DWORSKI - 03:24:48 netto - w kat. wiekowej 9 miejsce\nPKO Silesia Marathon i Półmaraton\nPędziwiatrowcy nie zwalniają tempa\nBieg Jesieni na koniec lata\nPędziwiatr przekracza granice


edupolis | Konferencja „Edukacja i uczenie się dorosłych”\nPosted at 10:30h in Edukacja, Konferencje / Szkolenia\tby\tAgnieszka Miranowska\nWydział Edukacji dla Rynku Pracy Ośrodka Rozwoju Edukacji w Warszawie zaprasza do udziału w konferencji „Edukacja i uczenie się dorosłych”, organizowanej we współpracy z Ministerstwem Edukacji i Nauki. Konferencja odbędzie się 28 czerwca 2021 r.\nWydarzenie skierowane jest do pracowników placówek doskonalenia nauczycieli, pracowników poradni pedagogiczno-psychologicznych, pracowników kuratoriów oświaty, a także dyrektorów szkół i nauczycieli kształcących w szkołach branżowych.\nformy kształcenia dorosłych;\nedukacja w małych społecznościach lokalnych;\ndoradztwo zawodowe w kształceniu dorosłych;\nZintegrowany System Kwalifikacji;\ndobre praktyki w edukacji dorosłych.\nRejestracja uczestników rozpocznie się wkrótce. Zapraszamy do śledzenia strony ORE.\ndobre praktyki w edukacji, doradztwo zawodowe, konferencja bezpłatna, konferencja dla dyrektorów szkół, konferencja dla nauczycieli, konferencja online, kształcenie dorosłych, Ośrodek Rozwoju Edukacji w Warszawie, poradnie psychologiczno-pedagogiczne, szkolnictwo branżowe


Trzeci znak ebook pdf,mobi,epub - Yrsa Sigurdardóttir - UpolujEbooka.pl\n3.55 / 5.00 (liczba ocen: 6007) Ilość stron (szacowana): 385\nCykl: Thora (część 1)\nTrzeci znak od Yrsa Sigurdardóttir możesz już bez przeszkód czytać w formie e-booka (pdf, epub, mobi) na swoim czytniku (np. kindle, pocketbook, onyx, kobo, inkbook).\nMalleus Maleficarum, dokument traktujący o magii, który został napisany przez dwóch dominikanów i od chwili swojego powstania stał się podręcznikiem służącym łowcom czarownic. Z dziełem tym przyjdzie nam często spotkać się na kartach powieści Trzeci Znak. Jest on, bowiem obiektem fascynacji Haralda Guntlieba, niemieckiego studenta, poszukującego w Islandii innych dokumentów traktujących o czarach i zafascynowanego mroczną historią średniowiecza. Jako, że Harald zaraz na początku powieści staje się przykładnym nieboszczykiem, zamordowanym i okaleczonym w bestialski sposób, na scenie pojawia się młoda prawniczka Thora Gudmundsdóttir, którą w śledztwie wspomaga Niemiec Matthiew Reich, będący przedstawicielem rodziny zmarłego. Prowadzone dochodzenie ujawnia wiele mrocznych szczegółów dotyczących ekscentrycznego Haralda, odsłania również mroczną tajemnicę rodziny Guntliebów, mającą ogromne znaczenie dla śledztwa. Pomimo owej mroczności oraz wplecionych wątków natury erotycznej, w tym przypadku aktów seksualnych powiązanych z duszeniem , Trzeci Znak zasługuje na miano książki dowcipnej. Niekiedy wypowiedzi bohaterów pozwalają czytelnikowi odetchnąć od emanującego zła i pozwalają pośmiać się z serwowanych tekstów.\nTrzeci Znak przeniesie nas zatem w tajemniczy świat, pełen magii, płonących stosów i podaruje miło spędzone nad stronicami chwile.


Dni Fotografii Alternatywnej\n/ Dni Fotografii Alternatywnej\nFestiwal „Dni Fotografii Alternatywnej"\n20.08 - 17.09.2018\nWarszawa od początku XX wieku była silnym ośrodkiem fotograficznym. Mieszkało i pracowało tutaj duże grono najwybitniejszych polskich artystów fotografików rożnej narodowości (polskiej, ukraińskiej, żydowskiej, rosyjskiej). Nie było szkół fotograficznych - dlatego zgłębianie i rozwijanie tajników poszczególnych technik realizowane było na zasadzie zaawansowanego samouctwa, eksperymentów, dzielenia się doświadczeniami z innymi fotografami. Pozyskana wiedza i umiejętności przekazywane były młodym twórcom w relacji mistrz - uczeń. Techniki wypracowane przez warszawskich twórców są bezcennym dorobkiem kultury polskiej. Posiadają wyjątkowe walory estetyczne i bezcenną wartość archiwalną. Niestety współczesna łatwość fotografowania cyfrowego powoduje zapominanie o technikach dawnych. Odchodzą kolejni twórcy, techniki stają się zagrożone odejściem w zapomnienie.\nW ramach współpracy z partnerem ostatniej edycji Warsaw Photo Days - Sinfonia Varsovia, wypracowano inicjatywę stworzenia nowego wydarzenia fotograficznego.\nPodczas Dni Fotografii Alternatywnej odbędzie się 5 warsztatów z 5 technik archaicznych o wyjątkowych walorach artystycznych i plastycznych. Podczas warsztatów zastosowana zostanie stara technika pracy w relacji mistrz - uczeń. Każdej z technik uczyć będzie wybitny twórca, który zadba zarówno o przekazania uczestnikom tajników warsztatu, ale także zadba o jego rozwój artystyczny i o jak najlepsze wykonanie zadań fotograficznych.\n„W Polsce od lat obserwujemy duże zainteresowanie alternatywnymi i archaicznymi technikami fotografii dawnej. Niestety techniki te ulegają stopniowemu zapomnieniu, jest coraz mniej możliwości poznania ich tajników i osobistego kontaktu z pracujących w ich obszarze artystami. Warszawski klimat życia artystycznego w pracowniach mistrzów powoli odchodzi w zapomnienie. Dlatego realizacja festiwalu stanowi okazję do przypomnienia ginących technik będących dorobkiem warszawskiego środowiska przedwojennych fotografów oraz wykonanie dokumentacji fotograficznej i interpretacji artystycznej kompleksu Sinfonia Varsovia i jego najbliższej okolicy” – mówi Jolanta Rycerska, kurator festiwalu.\nWarsztatom towarzyszyć będą 4 spotkania autorskie z artystami posługującymi się archaicznymi technikami, którzy opowiedzą o tajnikach swojego warsztatu.\nPierwsze spotkanie autorskie - Heliograwiura, próba wyjścia poza reprodukcję fotografii - poprowadzi Maciej Plewiński, który opowie historię swojego spotkania z techniką heliograwiury. „To prof. Andrzej Pietsch, u którego robiłem dyplom z technik wklęsłodrukowych zaproponował mi w 1982 roku asystenturę pod warunkiem, że "zrewitalizuję" technikę heliograwiury. Po kilku miesiącach prób i doświadczeń to się w końcu udało i przez kilka lat uczyłem tej techniki obok tradycyjnych technik druku wklęsłego.” – opowiada artysta. Podczas spotkania, uczestnicy spotkania będą mogli zobaczyć z bliska odbitki grafik oraz matrycę miedzianą. Odbędzie się ono 22 sierpnia o godzinie 18:00 w auli Orkiestry Sinfonia Varsovia przy ulicy Grochowskiej 272\nChętnych do udziału w warsztatach zapraszamy do zgłoszenia się poprzez przesłanie na adres dfa@zpaf.pl nazwy warsztatu, w którym zechcieliby uczestniczyć. Zgłoszenia możliwe są do 26 sierpnia lub do zapełnienia list. W każdym warsztacie udział może wziąć 12 osób.\n20.08 wernisaż wystawy "Piętno techniki" (19:00)\n22.08 spotkanie autorskie Macieja Plewińskiego (18:00)\n28.08 spotkanie autorskie Konrada Pollescha (19:00)\n29-31.08 warsztaty GUMA CHROMIANOWA\nprowadzący: Konrad Pollesch\n3-4.09 warsztaty CYJANOTYPIA\nprowadzący: Łukasz Gietka i Greg Ostrowski\n5.09 spotkanie autorskie Andrzeja Wiktora (19:00)\n6.09 warsztaty GUMOLEJ\nprowadzący: Andrzej Wiktor\n10.09 spotkanie autorskie Marcina Sudzińskiego i Romana Krawczenki (19:00)\n11.09 warsztaty MOKRY KOLODION\nprowadzący: Marcin Sudziński i Roman Krawczenko\n12-13.09 warsztaty BRĄZ VANDYKE\n17.09 wernisaż wystawy prac wykonanych na warsztatach


Co dalej z ograniczeniem poboru zaliczek dla marynarzy? - Gospodarka morska.\nWiadomości Co dalej z ograniczeniem poboru zaliczek dla marynarzy?\nKwestia postępowań zmierzających do ograniczenia poboru zaliczek w przypadku polskich marynarzy pracujących u armatorów z faktycznymi zarządami w Państwach objętych ulgą abolicyjną (m.in. Norwegia, Singapur od 2015 roku, Malezja, Arabia Saudyjska, Katar, Indie, Australia etc.) była przedmiotem wielu wcześniejszych publikacji z Naszej strony. Niemniej jednak, z uwagi na bardzo niepokojące praktyki niektórych Urzędów Skarbowych (I US w Gdyni, III US w Gdańsku, US w Pruszczu Gdańskim, II US w Szczecinie) i Izby Skarbowej w Gdańsku w odniesieniu kilku procent postępowań w ww. zakresie należy powrócić do tego zagadnienia sygnalizując pewne problemy i ryzyka, które mogą pojawić się w roku 2016 dla marynarzy wnioskujących, zgodnie z przepisami, o ograniczenie poboru.\nCo więcej, do Kancelarii zaczęły dociera coraz bardziej niepokojące informacje od Klientów, którzy uzyskali w kilku Urzędach Skarbowych w Polsce m.in. US w Kołobrzegu, I US w Gdyni i II US w Szczecinie informacje, że w roku 2016 organy podatkowe będą odmawiać ograniczenia poboru zaliczek z uwagi na „wytyczne”, które zostały przekazane pracownikom tych Urzędów.\nJeśli powyższe negatywne sygnały potwierdzą się, trzeba niestety liczyć się z tym, iż w przyszłym roku będzie dużo trudniej uzyskać pozytywne decyzje w zakresie ograniczenia poboru zaliczek w odniesieniu do marynarzy objętych ulgą abolicyjną, a sama ulga abolicyjna może być przedmiotem licznych nadinterpretacji ze strony Urzędów Skarbowych.\nDecyzja ograniczająca pobór zaliczek, a ulga abolicyjna\nPo pierwsze należy podkreślić zasadniczą kwestię, która bardzo często jest błędnie intepretowana przez marynarzy, otóż uzyskanie pozytywnej decyzji ograniczającej pobór zaliczek nie jest równoznaczne z przyznaniem prawa do ulgi abolicyjnej za okres, którego decyzja ta dotyczy. W omawianych decyzjach wprost wskazuje się iż: „(…) przedmiotowe rozstrzygnięcie dotyczy wyłącznie ograniczenia poboru zaliczek w roku (…) z ww. tytułu, natomiast odrębną kwestią jest prawidłowe rozliczenie przez wnioskodawcę za rok (…), którego to sposobu niniejsza decyzja nie przesądza” co oznacza, że każdy marynarz zawnioskuje o ulgę abolicyjną dopiero w zeznaniu PIT, które to zeznanie może podlegać dalszej weryfikacji ze strony organu podatkowego, do czasu przedawnienia danego roku podatkowego np. marynarze, którzy rozliczyli się w za rok 2014 muszą liczyć się z ewentualną kontrolą za ten rok podatkowy ze strony organów podatkowych do 31.12.2020 r . Niestety marynarz nie może powoływać się w toku takiej kontroli na pozytywną decyzję ograniczającą pobór zaliczek, gdyż nie rozstrzyga ona sposobu rozliczenia PIT.\nPostępowania w zakresie ograniczenia poboru zaliczek miały opierać się o uprawdopodobnienie ustawowych przesłanek i miały być postępowaniami prostymi, ale jak pokazała dotychczasowa praktyka, każdy Urząd Skarbowy interpretuje te przepisy inaczej (przykładowo niektóre Urzędy Skarbowe nieprawnie pomijały w ww. postępowaniach dokumenty wystawiane przez agentów armatora, kapitanów lub samych armatorów nie oferując w zamian żadnych kontr dowodów poza zdezaktualizowanymi wydrukami z Internetu). W wielu sprawach organy podatkowe żądają tak wielu dokumentów od marynarzy, iż ewidentnie wskazuje to na ich bardzo formalistyczne podejście, które de facto zmierza do zniechęcenia marynarzy do składania ww. wniosków, które to wnioski „blokują” możliwość pobierania zaliczek na poczet PIT przez Urzędy Skarbowe.\nCo więcej, na przestrzeni ostatnich tygodni Izba Skarbowa w Gdańsku próbuje odmawiać prawa do ograniczenia poboru zaliczek wskazując, iż marynarzom zatrudnionym u armatorów norweskich lub singapurskich ulga ta nie przysługuje z uwagi na brak zapłaty podatku zagranicą. Takie stanowisko nie znajduje poparcia w przepisach prawa podatkowego i stoi w sprzeczności z dotychczasowym zastosowaniem ulgi abolicyjnej oraz wytycznymi interpretacyjnymi samego ustawodawcy m.in. w uzasadnieniu to ustawy ratyfikacyjnej w kwestii zmiany w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Polską, a Norwegią, które obowiązują od 01.01.2014 roku, wprost wskazano, iż ulga abolicyjna należy się polskim marynarzom również w przypadku, gdy nie zapłacili oni podatku w Norwegii. W tym roku zarówno niektóre sądy administracyjne jak i Izby Skarbowe próbują podważać prawo do ulgi abolicyjnej już na etapie postępowań o ograniczenie poboru zaliczek.\nCo ciekawe, ww. negatywne stanowiska dotyczące prawa do ulgi abolicyjnej wyrażane są przez organy podatkowe w decyzjach odmawiających prawa do ograniczenia poboru zaliczek co jest nielogiczne i niekonsekwentne z uwagi na fakt, iż te same organy podatkowe „podkreślają” w pozytywnych decyzjach ograniczających pobór zaliczek, iż w tym postępowaniu nie rozstrzyga się prawa do ulgi abolicyjnej.\nWnioski o ograniczenie poboru zaliczek w 2016 roku\nW dalszym ciągu rekomendujemy składanie wniosków o ograniczenie poboru zaliczek w roku 2016, bowiem ich złożenie wstrzymuje opłacanie zaliczek do czasu rozpoznania sprawy przez organ podatkowy. Niemniej jednak wszyscy podatnicy wnioskujący o ograniczenie poboru zaliczek w 2016 roku muszą liczyć się z tym, iż uzyskanie pozytywnej decyzji ograniczającej pobór zaliczek będzie dużo trudniejsze niż dotychczas, a w niektórych przypadkach wręcz niemożliwe. Trudno ustalić na ile sygnały o „wytycznych” dla pracowników urzędów skarbowych są wiarygodne, ale jeśli takowe wytyczne faktycznie zostały lub zostaną wydane, organy podatkowe mogą wbrew dotychczasowej praktyce i przepisom prawa odmawiać ograniczenia poboru zaliczek.\nZ uwagi na powyższe, podkreślić należy, iż dotychczas składane wnioski o ograniczenie poboru zaliczek powinny zostać odpowiednio zmodyfikowane, tak aby zwiększyć szanse na pozytywne załatwienie sprawy w ww. zakresie.\nNa marginesie należy zauważyć, iż żadne przepisy prawa podatkowego w Polsce dotyczące wyżej omawianych zagadnień prawnych (tj. ograniczenia poboru zaliczek i ulgi abolicyjnej) nie uległy i ulegają zmianie w roku 2016, natomiast ewidentnie z końcem roku 2015 zarysowuje się bardzo niepokojąca linia interpretacyjna organów podatkowych w kwestii ulgi abolicyjnej i ograniczenia poboru zaliczek. Dalej obowiązuje przepis art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej zgodnie, z którym: „Organ podatkowy, na wniosek podatnika, ogranicza pobór zaliczek na podatek, jeżeli podatnik uprawdopodobni, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu przewidywanego na dany rok podatkowy”.\nNiewykluczone, iż w przyszłym roku tylko niektóre organy podatkowe będą sprawiały marynarzom problemy w uzyskaniu pozytywnej decyzji ograniczającej pobór zaliczek, ale porównując rok 2014 (głównie problemy z US w Pucku) z rokiem 2015 (problemy z I US w Gdyni, III US w Gdańsku, US w Pruszczu Gdańskim, II US w Szczecinie) trudno określić, które to mogą być Urzędy Skarbowe i ile ich będzie.\nBardzo niepokojącą tendencją w praktyce stosowania prawa przez organy podatkowe, która zarysowała się na przestrzeni ostatnich tygodni jest powoływanie się na pojedyncze negatywne wyroki NSA lub WSA odmawiające prawa do ulgi abolicyjnej lub dotyczące odmowy ograniczenia poboru zaliczek. Z kolei całkowicie pomija się liczne pozytywne stanowiska i interpretacje dotyczące ww. zagadnień, co uzasadnia się faktem, iż rozstrzygnięcia te dotyczą indywidualnych przypadków, których nie można odnosić do wszystkich spraw. Dochodzi do kuriozalnych sytuacji, w których organy podatkowe uznają za wiążącą linię interpretacyjną wszystko to co jest niekorzystne dla podatnika, a to co jest z kolei korzystne dla podatnika uznaje się za rozstrzygnięcia tylko konkretnego przypadku, co nie może stanowić linii interpretacyjnej, która wiąże organy podatkowe. Na marginesie należy wskazać, iż ani orzeczenia sądów administracyjnych ani decyzje administracyjnie nie są źródłem prawa w Polsce.\nWezwania dot. dochodów polskich marynarzy z Norwegii\nNależy zasygnalizować, iż na przestrzeni ostatnich 3 miesięcy, w oparciu o wymianę informacji podatkowej, bardzo wielu marynarzy zostało wezwanych przez polskie organy podatkowe do złożenia wyjaśnień lub zeznań podatkowych za okresy pracy u norweskich armatorów. Co więcej, II US w Szczecinie wezwał kilkunastu polskich marynarzy, którzy rozliczyli się z dochodów z Norwegii lub z Brazylii za rok 2014 z zastosowaniem ulgi abolicyjnej. Postępowania te są w toku, tak więc trudno określić jakie stanowisko zajmie ww. organ podatkowy.\nMarynarze, którzy nie rozliczyć się z organami podatkowymi w związku uzyskaniem dochodów z Norwegii w latach 2011-2015 muszą liczyć się takimi wezwaniami, gdyż wymiana informacji pomiędzy Polską, a Norwegią jest coraz bardziej efektywna.\nNa marginesie, należy wskazać, iż nie mamy sygnałów o wymianie informacji z Singapurem lub z Brazylią.\nCzy opłacać zaliczki w roku 2016?\nZdecydowanie odradzamy opłacanie zaliczek na poczet PIT w roku podatkowym 2016 przez marynarzy objętych ulgą abolicyjną, gdyż biorąc pod uwagę obecne próby podważania prawa do ulgi abolicyjnej przez polskie organy podatkowe i niektóre sądy administracyjne, marynarze, którzy wpłacą zaliczki na poczet PIT w roku 2016 rezygnując ze złożenia wniosku o ograniczenie poboru zaliczek muszą liczyć się z tym, iż szybko nie uzyskają zwrotu ww. wpłaconych zaliczek.\nKancelaria w dalszym ciągu rekomenduje składanie przez marynarzy objętych ulgą abolicyjną wniosków o ograniczenie poboru zaliczek na poczet PIT w roku 2016. Z uwagi na powyżej opisane problemy z organami podatkowymi Kancelaria znacząco zmodyfikowała wnioski o ograniczenie poboru zaliczek w celu zabezpieczenia interesu prawnego marynarzy. Należy również pamiętać, iż w przyszłym roku marynarze, którzy uzyskali dotychczas pozytywne decyzje ograniczające pobór zaliczek mogą mieć dużo większy problem z ich uzyskaniem lub mogą otrzymać decyzje odmowne ww. zakresie (w roku podatkowym 2015 praktyka m.in I US w Gdyni, III US w Gdańsku lub II US w Szczecinie).\nNiestety najbardziej niepokojące sygnały dotyczą prób podważenia prawa do ulgi abolicyjnej w odniesieniu do polskich marynarzy, którzy nie zapłacili podatku zagranicą, a ulga ta przysługuje im zgodnie z ustawą o PIT.


20.10.2013 Pokorna Ozdoba – wystawa malarstwa – Galeria Sztuki Batko\n20.10.2013 Pokorna Ozdoba – wystawa malarstwa\nPosted on 15 października 2013 Kategorie Bez kategorii\n20 października o godzinie 18.00 odbędzie sie wernisaż malarstwa Janusza Matuszewskiego pt.: „Pokorna Ozdoba”. Na wystawie zostaną zaprezentowane m.in. książki, których treść wzbogacona malarstwem na okładkach czyni je często delikatnymi i wstrząsającymi równocześnie.\nJanusz Matuszewski – absolwent Liceum Plastycznego i Wydziału Malarstwa ASP w Krakowie. w 1987 odbył staż stypendialny w pracowni prof. Wernera Knauppa w Akademie der Bildenden Kunste w Norymberdze. W 1989 otrzymał dyplom z wyróżnieniem w pracowni Jana Szancenbacha . W 1990 był stypendystą Ministra Kultury i Sztuki. Jest profesorem ASP w Krakowie i prowadzi Pracownie Malarstwa na Wydziale Malarstwa.\n…tak naprawdę nie zrobiłem z książkami nic szczególnego, a właściwie rzecz najprostszą: zmieniłem okładki do niektórych z nich. Na znak podziwu, szacunku dla mysli autora biblijnego, Thomasa Mertona czy anonimowego kartuza. Nie wiadomo czemu, zamiast jedynie stosowac sie do nauk zwartych w książkach, maluję po powierzchni okładek? Czy nie jest naduzyciem ozdabiać je jeszcze obrazem? Stąd „pokorna ozdoba” w tytule. Jest jakaś potrzeba szczególnego rodzaju kontaktu, spotkania słowa z obrazem, który słowo otula, ochrania…\nPoprzedni Poprzedni wpis Wakacyjne wspomnienia\nNastępny Następny wpis 20.10.2013 Wieczór Papieski


Usługi i inne demony | Komputer & Internet\nUsługi w Windows, to procesy wykonywane wewnątrz środowiska systemowego. Zasada ich działania jest podobna do działania demonów w Linux. W obu systemach owe procesy przeznaczone są do robienia różnych, czasem dziwnych, rzeczy i w obu nie wymagają interakcji z użytkownikiem komputera. A uruchamiane podczas startu systemu operacyjnego mogą działać tak długo, jak długo pracuje system.\nOznacza to, ni mniej, ni więcej, że takie procesy bez naszej wiedzy oprócz pożytecznych mogą też robić nie do końca dobre rzeczy. Ale przede wszystkim, nawet będące na „stand by”, zajmują RAM i zużywają zasoby CPU.\nAle co mnie to obchodzi?! Mam trylon giga ram i tysiąc pięćset sto dziewięćset rdzeni w procku!\n… i ciągle włączone żelazko też masz?\nA co ma żelazko do procesa?\nOk. Porównajmy procesy – usługi odpalone w tle do urządzeń gospodarstwa domowego. Dla przykładu weźmy proces lodówka i żelazko(1.\nProces lodówka, z przyczyn oczywistych, powinien działać 24h/365, w przeciwieństwie do procesu żelazko, który używany jest rzadko. Dlatego pamiętamy o tym, aby lodówka była podłączona do sieci non stop, a żelazko nie koniecznie.\nDlaczego warto wyłączać rzadko używane usługi?\nChronimy środowisko, bo nie zużywamy energii na obsłużenie rzadko wykorzystywanej usługi uruchomionej w tle.\nChronimy środowisko, bo nie emitujemy do atmosfery szkodliwych substancji przez pogorzelisko po naszym mieszkaniu.\nWybierając usługi do wyłączenia poznajemy ich zadania, co czyni nas bardziej świadomymi użytkownikami systemu operacyjnego.\nJak włączać i wyłączać usługi?\nWiększość usług ma tendencję do włączania się przy starcie systemu. – To oczywiste, bo jakiż sens byłby ich istnienia, dlatego też samo wyłączenie usługi bez wyłączenia jej autostartu mija się z celem, ponieważ po ponownym uruchomieniu systemu usługa i tak zostanie odpalona. Każdy z systemów operacyjnych oferuje narzędzia do zarządzania usługami. W Linuxie jest to np. sysv-rc-conf, a w Windows services.msc.\nNarzędzie służące do prostowania zagnieceń na tkaninach będących częściami garderoby prasującego. Proces prostowania jest możliwy dzięki naciskowi żelazka i wysokiej temperaturze, która rozluźnia włókna tkanin. Wysoką temperaturę uzyskuje się przez podłączenie narzędzia do sieci elektrycznej.\nNie należy prasować części garderoby założonej na siebie.\nsysv-rc-conf, czyli administracja usługami w Linux Bezpieczeństwo danych


w ogóle odczuwamy bóle zębów? Przyczyn tego stanu może być wiele, jednak najczęstszym powodem jest próchnica zębów. Sam ból zębów może posiadać różne stopnie nasilenia, gdyż jest to subiekt\nW przypadku wystąpienia bólu zęba najlepiej jest jak najszybciej udać się do dentysty, ponieważ może to oznaczać poważną infekcję próchniczą. Dlaczego jednak w ogóle odczuwamy bóle zębów? Przyczyn tego stanu może być wiele, jednak najczęstszym powodem jest próchnica zębów. Sam ból zębów może posiadać różne stopnie nasilenia, gdyż jest to subiekt\nKrótko o transformatorachDo jakiego wnętrza warto położyć sztukaterię?Przeczytaj to zanim założysz swój e-sklep!Dentysta Zabrze2020 dobrym czasem aby zrobić panele słoneczneSzkolenia BHPJaką zabawkę kupić dziewczynce?Pozycjonowanie w kontekście inwestycji we własny biznesStomatologia zabrzeArticle abut polish natureBasic text about computersSposoby na promocję lokalnego biznesuKlimatyzacja - czy to się opłaca?Co dają panele fotowoltaiczneSpawanie wykładzin - to możliweZawód z przyszłością- geodetaW życiu poligrafiiPierwsze zakupy po porodzieTanie pozycjonowanieSEO a internetowe biznesy - jak inwestowaćKąpiel w saunie a potem w balii we własnym ogrodzieO prowadzeniu firmyKiedy wiadomo, że potrzebujesz pomocy psychoterapeutyCo to jest hydraulika siłowa?Programy dla firmJak w 2020 transportować ponadgabaryty na sto procent!Ciekawe infromacje o tym jak naprawić ekspres do kawyFotowoltaika w twoim domu - kilka faktówBól zęba? Idź do dentysty!Gdy mycie okien to wyzwanie


Iron Maiden w Warszawie 2020! - Best Of Iron Maiden\nIron Maiden w Warszawie 2020!\nNowa płyta już niebawem?\nOpublikowane przez Maidenman o 7 listopada 2019\nW związku z pandemią koronawirusa, wszystkie koncerty Iron Miaden na 2020r. zostały przełożone lub odwołane. Nowe daty na 2022r są podawane na bieżąco na stronie zespołu. Koncert w Warszawie również został ponownie przełożony o kolejny rok. Nowa data to 14 lipca 2022. Oryginalna treść newsa poniżej.\nIron Maiden będzie kontynuować Legacy Of The Beast Tour w 2020 roku! Część trasy koncertowej zahaczy o letnie festiwale, a część odbędzie się w zamkniętych halach. Póki co, od rozpoczęcia trasy w 2018 roku, zespół zagrał dla prawie dwóch milionów fanów w 39 państwach na całym świecie, w tym przed 100,000 publicznością na Rock In Rio w Brazylii.\nJak podaje oficjalna strona zespołu, dla nas najciekawsza jest informacja zapowiadająca koncert Iron Maiden w Warszawie 5 lipca 2020r 14 lipca 2022r. na PGE Narodowym. Jako support zobaczymy Within Temptation oraz Lord of the Lost. Przedsprzedaż Citi Handlowy rozpoczyna się 13 listopada o 10.00 i potrwa do 15 listopada do 9.00. Przedsprzedaż Ticketmaster rozpocznie się 14 listopada o 10.00 na Ticketmaster.pl i potrwa do 15 listopada do 10.00. Sprzedaż tradycyjna rusza 15 listopada.\nBruce Dickinson komentuje: „Świetnie się bawimy podczas tej trasy koncertowej a pozytywne reakcje fanów widoczne są na całym świecie. Nie tylko ja, ale i cały zespół bawi się fantastycznie i nie możemy się doczekać nowych koncertów zaplanowanych w Australii, Nowej Zelandii, Japonii, Filipinach, Izraelu, Dubaju i kilku innych miejsc w Europie”.\nNie znamy jeszcze cen biletów, ale będziemy informować Was na bieżąco!\nEDIT: Znamy już ceny biletów, kształtują się one następująco (do nabycia tutaj na Ticketmaster):\nPłyta – miejsca stojące: 299zł\nPłyta – miejsca stojące (wczesne wejście): 499zł\nTrybuny – miejsca siedzące z boku: 179-399zł\nWszystkie powyższe bilety można zamówić również w wersji kolekcjonerskiej za dodatkową opłatą 25zł. Bilety te zostaną wysłane ok. 2 tygodnie przed koncertem.\nDo każdego zamówienia (nie biletu) doliczana jest obowiązkowa opłata 15zł za personalizację biletów. Podczas składania zamówienia należy obowiązkowo podać imię i nazwisko każdego uczestnika. Imię i nazwisko każdego z uczestników koncertu zostanie wydrukowane na bilecie. Bilety będą sprawdzane przy wejściu na koncert, aby porównać, czy dane zamieszczone na bilecie odpowiadają danym zawartym w dokumencie tożsamości uczestnika.\nPoniżej daty ogłoszonej dzisiaj trasy koncertowej:\n05 – 07 Tampere, FINLAND – Rockfest *\n13 Donington, UK – Download Festival *\n15 Belfast, UK – Belsonic Festival *\n18 Dessel, BELGIUM – Graspop Metal Meeting *\n20 Copenhagen, DENMARK – Copenhell Festival *\n25 Oslo, NORWAY – Tons of Rock Festival *\nNa wspomnianej stronie możecie też podglądać aktualizacje trasy, gdyby pojawiły się kolejne daty.