"Chłopi" - Wiosna - Rozdział VII\nPrawda-li to? I kiedy? I jak?\nTo jeno pewne było, że stójka z gminy, któren jeszcze przed wschodem leciał do wójta z jakimś papierem, rzekło tym Kłębowej, wypędzającej właśnie gęsi na staw, ta się w ten mig rzuciła z nowiną do sąsiadów, zaś Balcerkówny rozkrzyczały od siebie najbliższym chałupom, że nie wyszło i Zdrowaś, a już całe Lipce zerwały się na nogi trzęsąc radosną wrzawą, aż się zakotłowało w izbach.\n- Chłopy wracają! Chłopy wracają! - rwał się krzyk nad wszystką wsią, przez, sady leciał hukliwie, z każdej chałupy bił kiej dzwon radosny, z każdego serca buchał płomieniem i z każdej gardzieli się wydzierał.\nDzień dopiero co wstał, na wieś już wrzała kiejby na odpuście; dzieci wylatywały z krzykiem na drogi, trzaskały drzwi, kobiety odziewały się na progach, już wypatrując tęskliwie wskroś drzewin rozkwitłych i szarugi przysłaniającej dalekości.\n- Wszystkie wracają! Gospodarze, parobcy, chłopaki, wszystkie! Już idą! Już wyszli z lasa, już są na topolowej! - wołali na przemiany i ze wszystkich progów darły się krzyki, a co gorętsze wybiegały kiej oszalałe; gdzie już płacz się rozlegał i tętenty biegnących naprzeciw...\nJeno trepy kłapały i błoto się otwierało, tak wyrywali za kościół na topolową - ale na długiej, zadeszczonej drodze jeno mętne kałuże stały i siwiły się koleiny, głęboko wyrznięte.\nChoć srodze zawiedzeni, bez namysłu i w dyrdy rzucili się na drugi koniec wsi, za młyn, na drogę od Woli, boi tamtędy mogli powracać.\nHale cóż, kiej i tamój było pusto! Deszcz zacinał przysłaniając szarą kurzawą szeroki, wyboisty gościniec; gliniaste wody rowami waliły, w bruzdach burzyła się woda i drogą też szorowały strugi spienione, a rozkwitłe ciernie, brzeżące zielonawe pole, skulały zziębłe kwiaty.\nWrony kołują górą, to plucha przejdzie! - rzekła któraś próżno wypatrując.\nPosunęli się jeszcze ździebko, gdyż od spalonego folwarku ktosik zamajaczył na drodze i ku nim się zbliżał.\nDziad to był ślepy i wszystkim znany; pies, któren go wiódł na sznurku, zaszczekał zajadle i jął się ku nim rwać, ślepiec zaś nasłuchiwał pilnie, kij gotując ku obronie, ale dosłyszawszy rozmowy przyciszył pieska i pochwaliwszy Boga rzekł wesoło:\n- Miarkuję, co to lipeckie ludzie... hę? I coś sporo narodu...\nDziewczyny go obstąpiły i nuże rozpowiadać jedna przez drugą.\n- Sroki me opadły i wszystkie naraz skrzeczą! - mruknął nasłuchując uważnie na wsze strony, gdyż cisnęły się z bliska.\nKupą już wracali, dziad w pośrodku wlókł się huśtający na kulach i nogach pokręconych, wypierał naprzód ogromną, ślepą twarz.\nPoliczki miał czerwone i spaśne, oczy bielmem zasnute, brwie siwe i krzaczaste, nochal kiej trąbę, a brzucho niezgorzej wzdęte.\nCierpliwie słuchał, aż wymiarkowawszy przerwał im trajkoty:\n- Z tymem i śpieszył do wsi. Niechrzczony jeden powiedział mi w sekrecie, co Lipczaki dzisiaj wracają z kreminału! Wczoraj mi rzekł, myślę sobie, jutro do dnia skoczę i pierwszy dam znać. Jakże, szukać takiej wsi jak Lipce! A które to wpodle drepcą? - bo nie poredzę po samym głosie rozeznać?!\n- Marysia Balcerkówna!... Nastka Gołębiów!... Ulisia sołtysowa!... Kłębowa Kasia!... Sikorzanka Hanusia! - wołały wszystkie.\n- Ho! ho! sam ci to kwiat pannowy wyszedł! Widzi mi się, co wam było pilno do parobków, a dziadem musita się kontentować!... he?\n- A nieprawda! po ojców wyszlim - zawrzeszczały.\n- Loboga, dyć ślepy jezdem, ale nie głuchy! - aż baranicę głębiej nacisnął.\n- Powiedziały we wsi, że już idą, tośmy wyleciały naprzeciw!\n- A tu nikaj nikogo!\n- Jeszczek za wcześnie; dobrze, by na połednie zdążyli gospodarze, bo chłopaki to może i do wieczora nie ściągną...\n- Jakże; razem ich puszczą, to i razem przyjdą!\n- A może się w mieście zabawią? mało to tam pannów?... cóż to im za niewola do waju się śpieszyć?... he! he! - przekomarzał się śmiejący.\n- A niech się zabawią! nikto za nimi nic płacze!\n- Juści, w mieście nie brakuje tych, co w mamki poszły albo w piecach u Żydów palą... takie będą im rade - szepnęła chmurnie Nastusia.\n- Któren mieskie wycieruchy przekłada, o takiego żadna nie stoi!\n- Dawnoście, dziadku, w Lipcach nie byli? - zagadnęła któraś.\n- A dawno, coś na jesieni! Zimowałem se u miłosiernych ludzi, we dworzem przesiedział zły czas.\n- Może we Wólce? u naszego? co?\n- A we Wólce! Ja ta zawdy za pan brat z dziedzicami i z dworskimi pieskami: znają me i nie ukrzywdzą! Dały mi ciepły przypiecek, warzy, ile wlazło, tom bez cały czas powrósła kręcił i Boga chwalił. Człek się wyporządził i pieskowi też niezgorzej boki wydobrzały! Ho! ho! dziedzic mądry: z dziadami trzyma i wie, że torbę i wszy za darmo miał będzie... he! he! - aż brzuchem trząsł i łypał powiekami od śmiechu, a wciąż rajcował.\n- A dał Pan Jezus zwiesnę, sprzykrzyły mi się pokoje i dworskie przypochlebstwa, zacniło mi się za chałupami i tym światem szerokim... Hej, deszczyk ci to siepie kiej czyste złoto, ciepły i rzęsisty, i rodzący, jaże świat pachnie młodą trawą... Kaj to lecita? Dzieuchy?!\nDosłyszał naraz, że poniesły się z miejsca, ostawiając go przed młynem.\nAle żadna już nie odkrzyknęła: dojrzały kobiety, ciągnące nad stawem ku wójtowej chałupie, i do nich śmigały. Z pół wsi już się tam zbierało, by się coś rzetelnego dowiedzieć.\nWójt snadź wstał niedawno, bo jeno w portkach siedział na progu owijając onucami nogi, a o buty krzyczał na żonę.\nPrzypadły do niego z wrzaskiem, zadyszane, obłocone, które jeszcze nie myte ni czesane, a wszystkie ledwie zipiące z niecierpliwości.\nDał się im wyrajcować, buty co ino sadłem wysmarowane naciągnął, umył się w sieni i, poczesując kudły w otwartym oknie, rzucił drwiąco:\n- Pilno wama do chłopów, co? Nie bójta się, wracają dzisiaj z pewnością Matka, daj no papier; co go to stójka przyniósł... za obrazem leży.\nObracał go w garściach, aż trzepnąwszy weń palcami rzekł:\n- Wyraźnie stoi o tym jak wół... "Tak jak krześcijany wsi Lipec, gminy Tymów, ujezda..." - a czytajta se same! Wójt wama mówi, co wracają, to prawda być musi!\nRzucił im papier, któren szedł z rąk do rąk, i chociaż żadna nie wymiarkowała ni literki, że to był urzędowy, przypinały się do niego, wlepiając oczy z jakąś trwożną radością, kiejby w obraz, aż dostał się Hance, która, wziąwszy przez zapaskę, oddała z powrotem.\n- Kumie, czy to wszystkie wracają? - spytała lękliwie\n- Napisane, co wracają, to wracają!\n- Razem brali całą wieś, to i razem puszczą! - ozwała się któraś.\n- Wstąpcie, kumo; przemiękliście ździebko! - zapraszała wójtowa, ale Hanka nie chciała, naciągnęła zapaskę na czoło i pierwsza ruszyła z nawrotem.\n- Juści, co i Antka wrócą, juści! - pomyślała wspierając się naraz o płot, bo tak ją w dołku ścisnęło, że omal nie padła. Długo łapała powietrze zgorączkowanymi wargami... Nie, niedobrze się jeszcze czuła, dziwnie słabo.- Wróci Antek, wróci! - radość ją rozpierała do krzyku, a jednocześnie jęły ją przenikać strachy jakieś, niepewności, obawy jeszcze zgoła ciemne.\nCoraz wolniej szła i ciężej, usuwając się pod płoty, bo całą drogą waliły kobiety, leciały szumnie, że śmiechami, rozwrzeszczane i jaśniejące radością, a nie bacząc na pluchę, kupiły się pod chałupami, to nad stawem i rajcowały zawzięcie.\n- Juści, że wiecie! no, to dopiero nowina. Czekam na nią co dnia, a kiej przyszła, zwaliła me kiej pałą w ciemię. Od wójta idziecie?\n- Przytwierdził i nawet z papieru o tym przeczytał.\n- Przeczytał, to juści, że pewne! Chwała ci, Panie, powrócą chudziaki, powrócą gospodarze! - szeptała gorąco rozwodząc ręce.\n- Myślałach, że zapomstujecie, a wy w bek, no, no!...\n- Co wy?! w taką porę bych pomstowała! Człowiek jeno z biedy da czasem folgę ozorowi, ale w sercu co inszego siedzi, że czy chce, czy nie chce, a z drugimi radować się musi albo i smucić... Nie poredzi żyć z osobna, nie...\n- A co?... doczekały się Lipce święta!... wracają pono niektóre:\n- Wszystkie wracają, wójt o tym czytał! - poprawiła go Jagustynka.\n- Wszystkie, zbójów przecież tak zaraz nie wypuszczą, nie...\n- By ci ten psi ozór przyrósł do podniebienia!\n- Maże się i maże... ciężko będzie z pługiem, wyjechać na rolę\n- Ranny deszcz i starej baby taniec niedługo trwają.\n- Trza będzie tymczasem sadzić ameryki pod motyczkę.\n- Kobiet ino patrzeć; spóźniły się bez tę nowinę, ale przyjdą... byłam u nich z wieczora, wszystkie się obiecały na odrobek.\n- Józia, niech Pietrek narządzi deski, gnój będzie wywoził od Florki na te zagony kiele Paczesiowego żyta. Nim plucha przejdzie, parę fur wywiezie... co się ma wałęsać po próżnicy!\n- Przy was to nikto z leniem się nie stowarzyszy.\n- Bo i sama kulasów nie żałuję! - powstała chowając piersi.\n- Hale, ady bym na śmierć zapomniała, przeciek to od połednia świątko! Proboszcz procesję zapowiadał, odłożoną ze świętego Marka na oktawę...\n- Przeciek to ino w krzyżowe dni bywają procesje!...\n- Chłopaki będą brały dzisiaj na pokładankę po kopcach! - zaśmiała się Józka do wchodzącego Witka.\n- Idą już, idą. Bieżyjcie z nimi, a zarządźcie, co potrza. Ja ostanę w chałupie, obrządzę i śniadanie zgotuję. Józka z Witkiem będą donosili ziemniaki na pole! - zarządzała Hanka wyzierając na komornice, które pookręcane w płachty i zapaski, że ledwie im było oczy widać, z koszykami na ręku i motyczkami, schodziły się pod ścianę otrzepując trepy o przyciesie.\nStanęły wnet do roboty, po dwie na zagonie, głowami\ndo siebie - dziubały motyczkami dołki, a wraziwszy weń ziemniak, przygarniały go ziemią, okopując zarazem w poprzeczne rządki.\nCóż, kiej robota szła niesporo!... ręce grabiały z zimna i w bruzdach było mokro, w trepy nabierało się wody, a szmaty na nic się marały w błocie, bo deszcz, choć ciepły i coraz drobniejszy, mżył cięgiem, rozpryskując się po skibach, a trzepiąc po sadach, co zwiesiły okwiecone gałęzie nad drogę i z jakąś lubością nastawiały się na pluchę.\nAle już szło na odmianę: kokoty piały, niebo się stronami podnosiło niezgorzej przetarte, jaskółki jęły śmigać powietrzem kiejby na zwiady, a zaś wrony uciekały z kalenic i niesły się cichuśko a nisko nad polami.\nBaby gmerały przygięte do zagonów, podobne do kłębów szmat przemoczonych, poredzając, wolniuśko robiąc, a z długimi odpoczynkami, że to na odrobek przyszły, aż dopiero stara, obsadzająca grochem piechotą nadbruździa" zaczęła w głos rozglądając się dokoła:\n- Niewiela dzisiaj gospodyń w polu ni na ogrodach.\n- Chłopy wracają, to nie robota im w głowie!\n- Pewnie, tłuste jadło narządzają i pierzyny grzeją...\n- Prześmiewacie, a samej jaże łysty do nich drygają!- rzekła Kozłowa.- Nie wyprę się, co mi już Lipce obmierzły bez chłopów. Staram przeciek, ale prosto powiem, że choć to są juchy, łajdusy, świędlerze i zabijaki, a niech się jawi choćby i ta najgorsza pokraka, to zarno z nim raźniej i weselej; i lekciej na świecie. Która co inszego powie, zełże jak pies.\n- Wyczekały się na nich kobiety kiej kania na deszcz! - westchnęła któraś.\n- Niejedna to czekanie ciężko przypłaci, a dzieuchy najprzódziej...\n- Że i trzy kwartały nie miną, a dobrodziej chrzcić nie nadąży...\n- Stare, a bają trzy po trzy: dyć na to Pan Jezus stworzył kobietę! nie grzech mieć dziecko! - podniesła głos przekornie Grzeli z krzywą gębą kobieta.\n- A wy cięgiem swoje: zawdy za bękartami stoicie!\n- A zawdy, jaże do samej śmierci każdemu do oczu stanę i rzeknę: bękart czy nie - zarówno ludzkie nasienie, prawo ma na świecie jedno i jednako je Pan Jezus szanuje, wedle zasług jeno a grzechów...\nZakrzyczały ją wyśmiewając wzgardliwie. Zabiła ręce i pokiwała głową.\n- Szczęść Boże na robotę! jakże idzie? - krzyknęła Hanka z przełazu.\n- Bóg zapłać! dobrze, ino mokro.\n- Nie brakuje ziemniaków?\nPrzysiadła nieco na żerdce.\n- Donoszą, ile potrza; jeno mi się widzi, co za grubo krajane...\n- Za grubo, dyć ino na pół, przeciek u młynarza co\ndrobniejsze ziemniaki całe sadzą. Rocho powiedział, że takie są dwa razy plenniejsze.\n- Musi, miemiecka to moda, bo jak Lipce Lipcami, zawdy się ziemniaki krajało na tyla, chyla oczków miały - kwękała sprzeczliwie Gulbasowa.\n- Moiście, przeciek dzisiejsi ludzi nie głupsi wczorajszych...\n- Hale, tera jajo chce być mędrsze od kury i stadu przewodzić...\n- Rzekliście! Ale po prawdzie, co poniektóre, choć lata mają, rozumu nie nabyły! - zakończyła Hanka cofając się z przełazu.\n- Zadufana w sobie, jakby już na całej gospodarce Borynów siedziała - mruknęła Kozłowa obzierając się za nią.\n- Poniechajcie jej: szczere złoto, nie kobieta! Nie wiada, czyby się nalazła od niej lepsza i mądrzejsza. Co dnia z nią siedzę, a oczy i rozumienie mam. Nacierzpiała się ona i przeszła krzyże, że niech Bóg broni...\n- Czeka ją jeszcze niejedno... Jagna w chałupie, i skoro Antek wróci, cudeńka się tu zaczną i breweryje, będzie czego słuchać...\n- Że Jagna z wójtem się sprzęgła, cosik mi o tym bąknęli - prawda to? Zaśmiały się z Filipki, że pyta, o czym już wróble świergocą.\n- Nie rozpuszczajta ozorów: i wiater czasem słucha i roznosi, kaj nie potrzeba! - zgromiła Jagustynka.\nPrzygięły się do roli, dziabki migały szczękając niekiej o kamienie, a one rajcowały zawzięcie całą wieś obgadując:\nZaś Hanka szła od przełazu chyłkiem pod wiśniami, bo ją chwytały za głowę obwisłe i przemoczone gałęzie, jakby nabite zbielałym już pąkowiem i listeczkami.\nPoszła w podwórze przeglądać gospodarstwo.\nOd samych świąt prawie się nie wychylała z domu, że to pogorszyło się jej po wywodzie. Dzisiejsza nowina zerwała ją z łóżka i trzymała na nogach, że choć się chwiała na każdym kroku, zaglądała po kątach źląc się coraz barzej.\nA to krowy były jakoś osowiałe i do pół boków w gnoju, prosiaki coś za mało przyrosły, nawet gęsi wydawały się dziwnie niemrawe, jakby zamorzone.\n- Ady byś choć wiechciem wytarł wałacha! - wsiadła na Pietrka, wyjeżdżającego do gnoju, ale parobek cosik mruknął złego i pojechał.\nW stodole nowa zgryzota: w kupie ziemniaków, leżących na klepisku, pyskał se w najlepsze Jagusin wieprzek, zaś kury grzebały w pośladzie, któren dawno miał być zniesiony na górę. Skrzyczała za to Józkę i do Witkowych kudłów skoczyła, ledwie się chłopak wyślizgnął i uciekł, a dziewczyna bekiem i skargą się zaniesła:\n- Haruję cięgiem kiej koń, a wy krzyczycie: Jagnie, co się całe dnie wałkoni, to przepuszczacie!\n- No, cicho, głupia, cicho! Sama widzisz, co się tu wyrabia...\n- Mogłam to wszyćkiemu uradzić? co?\n- No, cicho! Nieśta ziemniaki, bo zbraknie kobietom!\nDała już spokój krzykom. - Prawda, dziewczyna wszystkiemu nie uradzi, a najemniki!... Boże się zmiłuj. Od rana już zachodu wyglądają. Dorabiać się w najemników to jakby wilki zgodził do owiec wodzenia. Przez sumienia są ludzie:\nRozmyślała z goryczą, wywierając całą złość na wieprzaku, jaże z kwikiem pognał, że go to i Łapa jeszcze po swojemu za ucho odprowadzał...\nDo stajni potem zajrzała, ale jakby po nową zgryzotę - ano klacz obgryzała pusty żłób, a źrebak, utytłany kiej świnia, słomę wyciągał z podściółki.\n- Kubie by serce pękło, kiejby cię takim zobaczył - szepnęła zakładając im za drabkę siano i głaszcząc po mięciuchnych a ciepłych chrapach.\nAle już nie poszła dalej: ogarnęło ją naraz zniechęcenie i taki płacz chycił za gardziel, że wsparłszy się o barłóg Pietrkowy zaryczała, sama nie wiedząc laczego.\nTak zbrakło jej sił, że opadła w sobie kiej ten kamień ciężki Już nie mogła uredzić doli, mój Jezu, nie mogła, a toć poczuła się taka opuszczona na świecie, jako to drzewo rosnące na wywieisku, samotne i na każdą zła przygodę wystawione! Ani wyżalić się przed kim! I ani końca przewidzieć złej doli! Nic, jeno cięgiem truć się zgryzotą i płakaniem... nic kromie udręki wiecznej i czekania na gorsze...\nŹrebak lizał ją po twarzy, że bezwolnie przytulała głowę do jego karku i zanosiła się coraz boleśniej.\nCóż jej ta po gospodarce, po bogactwie, po ludzkim uważaniu, kiej la siebie nie miała ani jednej chwili szczęśliwości w całym życiu, nic zgoła! Skarżyła się tak żałośnie, jaże klacz zarżała ku niej, targając się na łańcuchu\nZawlekła się do izby i przysadziwszy do piersi rozkrzyczanego chłopaka zapatrzyła się bezmyślnie w zapocone szyby, zbrużdżone ociekającymi kroplami.\nDziecko jakoś matyjasiło skamląc i popłakując.\n- Cicho, maluśki, cicho!... wróci tatulo, przywiezie ci kuraska... wróci, synka na koń wsadzi... cicho, maluśki: A, a, a! kotki dwa! szare bure obydwa!... Wróci tatulo, wróci! - przyśpiewywała huśtając go i chodząc po izbie.\n- A może i wróci! - potwierdziła sobie przystając nagle.\nPłomień ją ogarnął, moc rozprężyła przygięte plecy i taka radość wstąpiła w serce, że się już rwała do komory rznąć kawał świniny la niego, że już po gorzałkę chciała posyłać la niego, nawet już ku skrzyni szła, by się przyodziać świątecznie la niego - ale nim to uczyniła, przypominki słów kowalowych spadły na obolałe serce kiej jastrzębie ostrymi pazurami, zmartwiała na miejscu, obzierając się jeno po izbie rozpalonym wzrokiem, jakby za ratunkiem, nie wiedząc znów, co myśleć, co poczynać...\n- A jak nie wróci? Jezu! Jezu! - jęknęła chwytając się za głowę,\nBała się tego mówić, a głos ten huczał w niej kiej w studni: gotował się, wrzał i wzbierał w piersiach krzykiem strachu.\nDzieci jęły się za łby wodzić i krzyczeć, wyciągnęła je za drzwi, zabierając się do narządzania śniadania, bo już Józka zaglądała do izby wietrząc łakomie, czy zgotowane.\nŁzy ustać musiały i boleście przytaić się w duszy, bo jarzmo codziennego trudu w kark się wpijało przypominając, że robota czekać nie może...\nUwijała się też, jak mogła, choć nogi się pod nią plątały i wszystko leciało z rąk. Jeno wzdychała żałośnie, łzę jaką puszczając niekiedy, a we świat zamglony tęsknie spoglądając...\n- Czy to Jagusia nie wyjdzie do sadzenia? - wrzasnęła Józka przez okno.\nHanka odstawiła gar z barszczem i na drugą stronę pobiegła.\nStary leżał na bok, twarzą do okna, jakby patrząc na Jagnę, czeszącą długie, jasne włosy przed lusterkiem, na skrzyni ustawionym.\n- Czy to dzisiaj święto, że do roboty nie wychodzicie?...\n- Z rozplecionymi włosami nie poletę...\n- Od świtania, mogłaś je już dziesięć razy zapleść!\n- Mogłam, ale nie zapletłam!\n- Jagna, wy tak ze mną nie igrajcie!\n- Bo co? Odprawicie mnie może albo wytrącicie z zasług? - warknęła hardo nie śpiesząc się z czesaniem- nie u was siedzę i nie na waszej łasce!\n- A ino kaj? co?\n- U siebie jezdem, byście sobie to baczyli...\n- Niech ociec zamrą, to się pokaże, czy u siebie jesteś!\n- Ale póki żyją, to ja waju mogę drzwi pokazać.\n- Mnie! mnie! - skoczyła jakby biczem podcięta.\n- Przyczepiacie się cięgiem do mnie kiej rzep do ogona! Marnego słowa wam nie mówię, a wy ino huru buru jak na tego łysego konia...\n- Podziękuj Bogu, że gorszegoś nie oberwała! - rozczapierzyła się groźnie.\n- Spróbujcie: inom jedna sierota, ku mojej obronie nikto nie stanie, ale uwidzicie, czyje ostanie na wierzchu!\nOdgarnęła włosy z twarzy i srogie, pełne zawziętości oczy uderzyły kieby nożem, jaże Hankę z miejsca taka złość poniesła, iż jęła wytrząsać pięściami a krzyczeć, co ino ślina przyniesła.\n- Grozisz! Zacznij ino, zacznij! Niewiniątko, sierota pokrzywdzona... Juści... Dobrze ludzie wiedzą, co wyrabiasz! W całej parafii wiedzą o twoich sprawkach. Nie raz cię już widzieli z wójtem w karczmie, nie dwa! A wtedy, com ci po północku drzwi otwierała, wracałaś z pijatyki, z łajdactwa, pijana byłaś kiej świnia... Do czasu dzban wodę nosi, do czasu... Nie bój się, kto w głośności żyje, o tym cicho mówią! Skończy się twoje panowanie, że ni wójt, ni kowal cię nie obronią, ty... ty!...\nJaże się zakrztusiła z krzyków.\n- Robię, co robię, a każdemu wara do mnie jak temu psu! - wrzasnęła nagle, odrzucając włosy na plecy, kiejby tę przygarść lnu najczystszego\nRozjuszona już była i gotowa nawet do bitki, bo jaże się cała trzęsła; ręce jej latały kole bioder i tak srogo ciepała ślepiami, że w Hance opadło serce, zmilkła i trzasnąwszy jeno drzwiami uciekła z izby,\nA zaś potem, choć przyszła nieco do sił, rękoma jeno robiła, bezwolnie prawie, a głównie myślała o Antku, we świat się zapatrując daleki...\nRachowali, co na przypołudnie słońce pokaże się niechybnie, bo już jaskółki latały górą; białe, przezłocone chmury szły po niebie stadami, a z pól ciepło buchało i ptasi wrzask podnosił się w sadach, jakby ośnieżonych kwiatami. Zaś wieś galanto pogłośniała; kurzyło się ze wszystkich prawie kominów, smaczne jadła narządzali, radość wydzierała się z chałup i babie jazgoty niesły się od chałupy do chałupy, dzieuchy przyodziewały się świątecznie; wstęgi zaplatając w kosy, niejedna w dyrdy leciała po gorzałkę, bo Żyd, ucieszony powrotem chłopów, dawał na bórg, ile kto ino chciał, a coraz to ktosik właził na drabinę i z dachów przepatrywał pilnie wszystkie drogi biegnące od miasta...\nTak się zajęły porządkami, że mało która szła w pole; nawet gęsi zapomniały powyganiać nad rowy, że gęgały wrzaskliwie w podwórzach, zaś dzieciska, puszczone dzisia na wolę i nie przykarcane, wyprawiały po drogach takie breweryje, że niech Bóg broni! Starsze, z długachnymi tykami; zwijały się na topolowej, skrabiąc się na drzewa i spychając wronie gniazda, że wystraszone ptaszyska, kiej chmura sadzy; kołowały wysoko z żałosnym, jękliwym krakaniem; a znowuj drugie, mniejsze, ganiały ślepego konia księżego, założonego do beczki na saniach, chcąc go napędzić z wyższego brzegu do stawu, jeno co koń mądrala nie dał się zażyć z mańki. Niekiedy, już nad samiutką krawędzią, przystawał jakby na złość, łeb spuszczał, głuchnął na wrzaski, cierpliwie się otrząsając z błota i grud, których mu nie szczędzili. Ale skoro poczuł, że mu na beczkę włażą i do uzdy już sięgają, rżał groźnie i ponosił, skręcając z nagła w największą kupę zbereźników iż rozlatywali się z krzykiem. Dobre parę pacierzy tak się zabawiali, jaże go w końcu i zmanili podtykając pod chrapy wiecheć zapalony, że konisko zestrachane rzuciło się w bok, akuratnie prosto na przywarte opłotki Borynowe. Wywalił wrótnie i tak się w nie zaplątał orczykami, że go dopadły z bliska i dalejże prać batami, co ino wlazło.\nKulasy byłby sobie połamał w żerdkach, kieby nie Jagna, która dosłyszawszy krzyki kijem rozpędziła wisusów i wywiedła go na drogę, ale że koń wystraszony stracił wiatr, nie wiedząc, w jaką stronę się obrócić, a chłopaczyska czaiły się za drzewami, powiedła go na plebanię.\n- Konia przywiedłam, bo dzieci go płoszyły... - zaczęła nieśmiało.\n- Ojciec, krzyknij na Walka, niech go odbierze! Te, ryfo jedna, konia samego porzucasz, żeby nogi połamał, co? - gruchnęła na parobka.\nJasio, spostrzegłszy Jagnę, jeno śmignął oczyma po ojcach i rękę do niej wyciągnął.\n- Zostańcie, Jaguś, z Bogiem.\n- Do klasów to już?.\n- Na księdza go odwożę, moja Borynowo! - napuszała się dumnie.\n- Będę dłużej patrzał na Lipce! - zawołał ogarniając przytulającym spojrzeniem opleśniałe dachy ojcowej chałupy i te sady, lśniące rosami a kwiatami obwalone.\nOna zaś szła prawie bezwolnie, jakby urzeczona jego oczyma jarzącymi, wargi się jej trzęsły, że zębów zawrzeć nie mogła, serce lubo dygotało, a oczy szły za nim pokornie, zgoła truchlejąc z dziwnej słodkości...\nJakby ją sen zmorzył nagły i tym pachnącym kwiatem niepamięci zasypywał... Dopiero kiej bryka skręciła ku topolowej, rozerwały się ich oczy, puściły te parzące ogniwa i rozprysnęły się tak doszczętnie, jaże uderzyła się pojrzeniem o pusty świat i przystanęła nagle.\nJasio machał czapką na pożegnanie. Wjeżdżali już w\nRozglądała się dokoła, oczy trąc, jakby ze snu wyrwana\n- Jezu, taki to by ślepiami do samego piekła zaprowadził...\n- Organistów syn, a kiej dziedziców się widzi... I księdzem ostanie, może jeszcze do Lipiec go dadzą!...\nObejrzała się; bryka już zniknęła, turkot jeno dochodził i głosy pozdrowień zamienianych z przechodzącymi.\nWzdrygnęła się oblizując czerwone wargi, a przeciągając się prężąco, z lubością...\nChłód ją nagle przejął. Dopiero spostrzegła, że jest z gołą głową, boso i prawie w koszuli, bo tylko w jakiejś podartej chuścinie na ramionach. Sczerwieniał się przywstydzona i jęła stronami przebierać się ku domowi.\n- Chłopy wracają, wiecie to? - krzykały do niej dzieuchy z opłotków, to kobiety, to dzieci nawet, a wszystkie zadyszane i ledwie zipiące z radości\n- No to co? - rzekła którejś już prawie ze złością.\n- Wracają!... mało to? - zdumiewały się jej oziębłości.\n- Tyla z nimi, co i przez nich! Głupie! - mruczała, przykro tknięta, że to każda kiej zwariowana wyglądała swojego...\n- Wiesz to, Jaguś?... Wracają nasi!...\n- Dyć już kiej te sroki cały świat to jedno rozpowiada!\n- Wiesz, a Nastusia to prosto od rozumu odchodzi, że i Szymek wróci...\n- Czemuż to? - Błysnęła ślepiami srogo, po matczynemu.\n- I... nic... A to me znowuj kulas rozbolał... - zająkał strachliwie. - Cichoj, ścierwy - rzucił patykiem w sień na rozgdakane kwoki.\n- Kaj to matka?\n- Na plebanię poszli... Jaguś, o Nastce to mi się ino tak wypsnęło...\n- Głupi; myśli, co o tym nikto nie wie! Pobierą się i tyla...\n- A bo to matka pozwoleństwo dadzą, kiej Nastuś ma jeno morgę?\n- Pytał się będzie, to nie pozwolą. Hale, lata już parob ma, to i rozum swój powinien mieć, bych wiedzieć, co i jak...\n- A ma, Jaguś, ma, i kiej się uweźmie i pójdzie, udry na udry, to i matki nie posłucha, na złość się ożeni, swój gront odbierze i na swoim postawi.\n- Pleć, kiej ci ciepło, pleć, bych cię jeno matka nie posłyszeli!\n- Prawda, dyć wszystkie powrócą... - Porwała ją nagła, niecierpliwa radość, że porzuciła wystraszonego Jędrzycha i skwapnie poniesła się do chałupy szykować i robić porządki na przyjęcie, jak i drugie, i czekać gorączkowo powracających, jak i cała wieś w tej chwili.\n- Kogo to wyglądacie? - zagadnął ją ktosik niespodzianie.\nPrawda, na kogoż to czeka? przeciek nikomu do niej nieśpieszno, przeciek na wszystkim świecie sama jest jako ten kołek!... - Tyle co może Antek!... - dodała trwożnie.\n- Antek! - wyszeptała cichuśko, serce jej wezbrało westchnieniem i przypominki przewiały przez pamięć kiej te mgły nikłe i kiej sen cudny, ale dawno już śniony. Może i wróci! - dumała.\n...Choć kowal jeszcze wczoraj upewniał, że go z drugimi z kreminału nie puszczą, że na długie lata tam pozostanie:\n- A może go i puszczą! - Przywtórzyła głośniej, jakby już wychodząc myślą i oczekiwaniem naprzeciw, ale bez radości, bez uniesienia i z jakąś przyczajoną w sercu trwożną niechęcią.\n- A niech se wróci! co mi tam z niego! - ciepnęła się niecierpliwie. Stary jął cosik bełkotać...\n- Byś już raz zdechł! - rozsrożyła się nagle i aby go stracić z oczu, na ganek znowu poszła.\nKijanki trzepały nad stawem i kajś niekaj pod drzewami czerwieniły się kobiety pierące. Suchy, leciuśki wiater ledwie co tykał wierzb zielonych, że zatrzęchły się niekiedy. Słońce co ino miało się wyłupać zza białych chmur, że już polśniewały kałuże i po gładzi stawu tańcowały złotawe migoty. Deszczowe mgły już opadły, że z szarych, kamiennych płotów wynosiły się coraz barzej na jaśnię powietrza rozkwitające sady, kieby te wielgachne snopy kwietne, wionące zapachami i pełne ptasich świegotów, młyn turkotał ostro, a z kuźni rozlatywały się dźwiękliwe, przejmujące bicia młotów, zaś ludzkie głosy i cały ten rwetes przygotowań był jako to pszczelne brzęczenie wśród drzewin\n- A może go i obaczę! - dumała wystawiając twarz na wiater i na te rosy skapujące z obsychających kwiatów i liści.\n- Jaguś. nie wyjdziecie to do roboty? - wrzasnęła Józka z podwórza.\nAni jej do głowy przyszło się opierać: zabrała motyczkę i zaraz poszła do kobiet. Odpadła ją moc i chęć sprzeciwu, a nawet rada poddała się przykazowi, któren ją wyrywał z myśleń i niepewności. Przejmowała ją jeno dziwna tęskność, że jaże łzy nabiegały do oczu, a dusza się kajściś rwała. Tak się przypięła do roboty, że komornice ostały daleko na zajdach, ale nie ustawała, nie zważając na Jagustynkowe przycinki ni widząc babich ślepiów, co ją obiegały cięgiem, kiej te psy przyczajone dokąśliwego chwytu.\nTylko niekiedy prostowała się nagle, jako ta grusza ociężała kwiatem prostuje się na miedzy pod tknięciem wiatru i chwieje się ździebko, i patrzy po świecie tysiącami oczu, i płacze białym, wonnym okwiatem po rozchwianych, zielonych zbożach, i może zimy srogie spomina...\nJaguś o Antku myślała niekiedy, a częściej Jasiowe oczy jarzące i Jasiowe wargi czerwone stawały w pamięci, i Jasiowy głos luby odzywał się w sercu tak słodko, jaże smutki pierzchały i pojaśniało w niej, że przygiąwszy się barzej nad zagonem, czepiła się całą mocą utęsknień tych wspominków. Naturę bowiem już taką miała, kieby te wiotkie trzmieliny czy chmiele dzikie, które zawdy czepić się muszą jakiej gałęzi lebo kole pnia wyniosłego owinąć - bych rosnąć mogły i kwitnąć, i żyć - zaś oderwane podpory i sobie ostawione, na pastwę złej przygodzie łacno idą.\nA komornice, naszeptawszy się o niej do syta, że to ciepło już się zrobiło galante, pozrzucały z głów płachty i zapaski i wzięły raźniej pogwarzać, częściej się przeciągać, na połednie tęskliwie wyglądając...\n- Kozłowa, wyższaście - to obaczcie, czy chłopów nie widać na topolowej?\n- Ani widu, ani słychu! - odrzekła, próżno się na palcach wspinając.\n- Gdzieby zaś tak rychło...,nie zdążą przed mrokiem... karwas drogi...\n- I pięć karczmów na rozjazdach! - zakpiła po swojemu Jagustynka.\n- Chudziaki, biedota, kaj im tam karczmy będą w głowie!\n- Wymizerowali się tylachna czasu, nacierzpieli...\n- Taka im była krzywda, że się w cieple wyspali i najedli po grdykę...\n- Juści, tyle tej dobroci zażyły, co te karmiki na pokrzywach z plewami.\n- Dyć o suchym ziemnioku, a lepiej na wolności - rzekła Grzeli kobieta.\n- Dopiero to smaki taka wolność!.. ho, tyla z niej biednemu, że może sobie zdychać z głodu, kaj mu się spodoba, bo sztrafu za to płacić nie każą, ni go strażnik do kreminału nie pojmie!... - wydziwiała.\n- Prawda, moiściewy, prawda! ale co niewola, to niewola!..\n- A co groch ze sperką, to nie rosół na osikowym kołku! - przedrzeźniała Jagustynka, jaże wszystkie śmiechem gruchnęły.\nOdcięła się cosik Filipka, ale mogła tó utrzymać wtór z takim pyskaczem i ozornicą? Jagustynka nawydziwiała nad nią, co ino wlazło, i jęła cudeńka wygadywać o młynarzu, jako na bórg daje stęchłą kaszę, a za pieniądze też oszukuje na wadze. Zaś potem już z Kozłową na spółkę używały na całej wsi, nie przepuszczając nawet dobrodziejowi; a przewłócząc każdego złymi ozorami kieby przez te ostre ciernie...\nGrzelowa spróbowała bronić poniektórych, ale ją zakrzyczała Kozłowa:\n- Wy byście radzi bronić nawet takich, co kościoły rozbijają...\n- Bo wszystki człowiek zarówno potrzebuje obrony! - szepnęła łagodnie.\n- A już najbarzej Grzela przed waszą maglownicą...\n- Nie wam przestrzegać poczciwości, któraście Bartka Kozła kobieta!.. - rzekła twardo, prostując się wyniośle.\nStruchlały wszystkie czekając, że skoczą sobie do kudłów, ale one jeno przewlekły po sobie srogimi ślepiami. Dobrze, co w samą porę Witek przyleciał zwoływać na obiad i kosze zbierać, że to świątkować mieli od południa.\nMówiły już mało wiele nawet przy obiedzie, któren Hanka kazała podać na ganku, bo słońce się już całkiem wykryło, cały świat się rozjaśnił, a wszystkie dachy i drzewa kwitnące, kiej tym bieluchnym śniegiem przyprószone - pławiły się w przejrzystym, pachnącym powietrzu.\nDopiero za młynem zastawionym, bo i umączony młynarczyk przystał do kompanii, zapalili świecie, ksiądz nadział czarną, rogatą czapeczkę, przeżegnał się i zaintonował: "Kto się w opiekę..."\n- Coś dużo kaczek się podrywa! - szepnął zezując na prawo.\n- Przelotne, krzyżówki - odparł młynarz patrząc za rzekę w niziny, zarosłe żółtą, zeszłoroczną trzciną i olchami, skąd raz w raz podrywały się ciężko całe stada.\n- I bociaków coś więcej niźli zeszłego roku.\n- Mają co żreć na moich łąkach, to się z całego świata zwłóczą.\n- A ja swojego straciłem, w same święta się gdzieś zapodział.\n- Do stada się pewnie przyłączył, na przelocie.\n- Co to jest w tych uwałowanych redlinach?\n- Końskiego zęba wsadziłem całą morgę... trochę tu mokro, ale że mówią, co na suchy rok idzie, to może się uda.\n- Byle nie tak, jak mój zeszłoroczny: schylać się nie było po co.\n- Kuropatkom się udał: sporo się ich tam wywiedło - żartował cicho.\n- Juści, pan jadł kuropatwy, a moje siwki zębami dzwoniły o żłób...\n- Obródzi się, to już księdzu dobrodziejowi z furkę jaką użyczę.\n- Bóg zapłać, bo i koniczyna zeszłaroczna nietęga; jeśli susze przyjdą, przepadnie! - westchnął żałośnie i zaczął znowu śpiewać.\n- Oziminy dobrze idą - szepnął ksiądz.\n- Ba! wczoraj już piętkę w życie znalazłem.\n- A któż to tak spaprał?... - połowa gnoju na skibach.\n- Ziemniaki którejś komornicy, jakby w krowę przyorywała.\n- Przecież brona wszystko wywlecze. Paskudziarze juchy!\n- Dyć to parobek dobrodziejów przyorywał - wtrącił cicho kowal.\n- Coś za cicho... aby deszcz w nocy nie przyszedł...- zaczął ksiądz.\n- Nie będzie: wytarło się na dobre i chłód zawiewa.\n- Rano lało, a teraz wody ani znaku.\n- Zwiesna przeciek, to w mig przesycha - wtrącił swoje kowal.\nOrganista zaintonował litanię, ale ciągnęli ją ospale, że śpiewał ino kto niekto, w pojedynkę, bo kobiety rajcowały z cicha, rzucając jeno w potrzebnym miejscu wrzaskliwie: "Módl się za. nami" - zaś dzieciska wyparły się na wyprzódki i baraszkowały swawolnie, jaże Pietrek Borynów, obzierając się na proboszcza, mruczał zeźlony:\n- Obwiesie, juchy! zbereźniki!... bo jak paś spuszczę!\nKsiądz, znużony już sielnie, pot ocierał z łysicy, a rozglądając się po sąsiednich rolach pogadywał z wójtem:\n- Ho, ho! tym już groch powschodził...\n- A prawda!.. wczesny być musi, rola doprawiona i idzie kiej bór.\n- Ja siałem jeszcze na Palmową, a dopiero kły puszcza\n- Bo u do dobrodzieja na tym dołku zimnica, a tu grunt cieplejszy.\n- I jęczmiona już im powschodziły, a równe, jakby siewnikiem posiane.\n- Modliczaki dobre gospodarze, na dworską modę w polu robią.\n- Tylko na naszych polach ani znaku jeszcze owsów i jęczmionów.\n- Spóźnione wszystko, deszcze też przybiły, że nieprędko się ruszą.\n- I spaprane, że niech Bóg broni! - westchnął ksiądz żałośnie.\n- Darowanemu koniowi w zęby nie zaglądają - zaśmiał się kowal\n- Te, wisusy, uszy poobrywam, jak nie przestaniecie! - krzyknął proboszcz na chłopaków śmigających kamieniami za stadkiem kuropatw, szorujących w poprzek zagonów.\n- Chłopy jakieś z lasu wychodzą!\n- A może to nasi?\n- A nasi! nasi! - buchnęło z kupy i kilkanaścioro rzuciło się naprzód.\n- Stać! Nabożeństwo pierwsze - nakazał ostro ksiądz.\n- Nie pchajcieże się, głupie: chłopy wam nie uciekną! - zgromił ksiądz, bo mu już następowały na pięty tłocząc się jedna przez drugą.\n- Płoszki! Sikory! Mateusz! Kłąb! i Gulbas! i stary Grzela! i Filip! Mizeraki kochane! Biedota! Jezus Maria, Matko Przenajświętsza! - rwały się wołania i pokrzyki a szepty gorące, i już oczy gorzały radością, już się ręce wyciągały, już tłumione płacze kwiliły i krzyk nabrzmiewał w gardzielach, już ponosiło wszystkich, ale ksiądz jednym gromkim słowem powstrzymał i uciszył naród, a dowiódłszy pod krzyż, czytał spokojnie modlitwę "od ognia"; jeno czytał wolno, bo niechący a cięgiem obzierał się na strony i poczciwymi oczyma chodził po twarzach wynędzniałych.\n- Niech będzie pochwalony! Jak się macie, ludzie kochane!\nJuści, co chórem odkrzyknęli, cisnąc się do niego kiej te owce do pasterza, a w ręce całując, a za nogi obłapiając, a on ci każdego brał do serca, po głowach całował, po zbiedzonych twarzach głaskał, troskliwie pytał j i z dobrym słowem odpuszczał, aż utrudzony siadł pod krzyżem, pot obcierając i te łzy poczciwe\nKsiądz zaśpiewał: "Serdeczna Matko", a wszystkie jak jeden człowiek zawtórowali wielkim głosem, aż bór zajęczał i echami oddawał, wesele bowiem przepełniało duszę, taką moc dając piersiom, że śpiew zrywał się kiej burza wiośniana i chlustał nad bory słupem rozognionych uniesień...\nJeno co rychło śpiew opadł kiej chmura, gdy już pierun ze siebie wypuści, że tylko i ze samego przodka jeszcze nutę wyciągali, mnogim zaś zrobiło się pilno zgwarzać ze swoimi. Ciąg się też porwał i rozpierzchał na strony, chałupami szli, wiela dzieci pomniejsze na ręce wzięło, drugie a co młodsze parami szli, cosik se rozpowiadając, a insze już się w gąszcz wywodzili, od ludzkich oczu, zaś dzieuchy spłonione kiej wiśnie przywierały do swoich chłopaków nie bacząc na nikogo. A kiej niekiej, snadź la ulżenia sobie w kuntentnościach, śpiewem znów gruchali rozgłośnym, jaże wrony z gniazd wylatywały na pola, jaże świece gasły od pędu, a bór odhukiwał z wolna i bełkotał, kieby z tej głębokiej, nieprzejrzanej gardzieli.\nTo cichość się rozpościerała, że ino tupot nóg się rozlegał i pryskały w gąszczach rozognione śmiechy, ściszone słowa lub te pacierze staruch, mamrotane jękliwymi nawrotami.\nZachód już nadchodził, niebo się wyniesło, jakby wzdymając w rozzłoconą, szklaną banię, że jeno kilka chmur przesiąkłych czerwienią mdlało w sinych wysokościach, słońce zesunęło się na sam wrąb i nad borami zawisło,. a wśród pni ogromnych, w zielonych podszyciach roztrzęsały się brzaski złotawe, zaś na polanach samotne drzewa zdały się żywym ogniem płonąć, rozgorzały wody, przytajone w gąszczach, i cały bór jakby w ogniach stanął i w krwawych dymach, że tylko miejscami, kaj wyniosłe chojary stały zwartą gęstwą i kieby chłopy wsparte o się ramionami, tam czarne mroki zalegały, a i to jeszcze prześwietlone niegdzie tym dżdżem słonecznym.\nBór pochylał się nad drogą i na pola zdał się patrzeć, wygrzewając w zachodzie czuby wielgachne, a stojał tak cichuśko, iż kucie dzięciołów trzaskało przenikliwie, kukułka gdziesik kukała zawzięcie, a z pól dochodziły ptasie świergotania:\nDroga kręciła się miejscami samą krawędzią pól, że chłopy przestawali opowiadać i cisnąć się nad bruzdą przydrożną, szli pochyleni, obejmując oczyma te niwy zielone, kaj gęsto kwitnące drzewa gorzały w zachodzie, te długie zagony, co wlekły się ku nim pokornie, te kiej wody ździebko rozkolebane pola ozimin, chylące się jakby pod nogi gospodarzom z chrzęstem radosnym. Żarli ci też ślepiami tę mać żywicielkę, że niejeden się żegnał, niejeden "Pochwalony" mówił czapę zdejmując, a zaś wszystkim zarówno dusze klękały w niemej, gorącej czci przed tą świętą i utęsknioną.\nJuści, co po tych pierwszych przywitaniach nowe gwary się podniesły i nowe radoście rozpierały serca, jaże chciało się niejednemu huknąć po lesie albo i przypaść do tych zagonów i zapłakać\nTylko Hanka poczuła się jakby za całym światem. A toć tuż przed nią i za nią, i wszędy chłopy szły szumno, a kiele każdego kobiety i dzieci tulą się radośnie niby te krze wątłe, a toć gwarzą, cieszą się, w oczy sobie zaglądają, cisną się do siebie, a ona jedna przemówić nie ma do kogo! Cały naród wre ukropem radości niepowstrzymanej, a ona, choć idzie w pośrodku, tak się czuje opuszczona i nieszczęsna, jako to drzewo usychające w gąszczach, na którym nawet wrona gniazda nie uwije ni żaden ptak nie przysiądzie. Nawet mało kto ją przywitał - jakże! każdemu było pilno do swoich... co im tam ona?... a tylachna ich wróciło... nawet Kozieł, że znowu będzie trzeba pilnować komory i chlewy zamykać... nawet i te największe buntowniki: Grzela, wójtów brat, i Mateusz... Antka jeno nie puścili... może go już nigdy nie zobaczy...\nNie, nie mogła już wytrzymać, bo te rozmysły przygniatały ją kieby kamienie, że ledwie nogi zbierała, ale szła z głową podniesioną, harda na oko i pyszna jak zawdy. Kiej zaśpiewali, śpiewała z drugimi donośnie; kiej modlitwę ksiądz zaczynał, pierwsza powtarzała zbielałymi wargami, jeno w tych długich przerwach, gdy posłyszała wokoło ściszone od żarów szepty, wpierała ciężkie oczy w krzyż błyszczący i szła, strzegąc się jeno tych łez zdradzieckich, co jak złodzieje wymykały się niekiej spod rozpalonych powiek. Nie poważyła się nawet pytać o Antka - jeszcze bych się mogła wydać z męki przed ludźmi!... Nie, nie, tyle zniesła, to i więcej przemoże, przecierpi... udźwignie... Nakazywała sobie czując zarazem, jak w niej łzy piekące wzbierają, jak żal za gardziel dusi, mrokiem przesłaniają się oczy i jak ta męka rośnie z minuty na minutę.\nNie samać jedna tak biadoliła, nie, boć i Jagusia czuła się nie lepiej: szła ona z osobna, przemykając się lękliwie kiej ta sarna spłoszona. I ją poniesły radoście, że pobiegła naprzeciw i prawie pierwsza chłopów dopadła, a nikto do niej nie wyskoczył, nikto nie przytulił i nie całował. Jeszcze z dala dojrzała Mateuszową głowę nad insze wyniesioną, więc ku niemu rzuciły się jej oczy rozgorzałe, ku niemu porwały ją nagle dawno już zapomniane tęsknoty, że przepychała się przez ciżbę z wrzaskiem radosnym. Ale on jakby jej nie dojrzał... Nim go dosięgła, już matka wisiała mu na szyi, Nastusia wpół trzymała i młodsze dzieci wieszały się dokoła, zaś Tereska żołnierka, czerwona jak burak, rozbeczana, trzymała go za rękę, nie strzegąc się już oczu niczyich.\nJakby ją kto wodą zimną. oblał, że wypadła z kupy i w las pognała, sama nie wiedząc, co się z nią wyprawia. Jakże to, miała straszną ochotę poczuć się w gromadzie i ścisku, w tej przejmującej wrzawie powitań, chciała się cieszyć jak i drugie; przeciek, kiej wszystkie, miała serce pełne żarów i gotowe do uniesień i szlochów radosnych, a oto sama iść musi, z dala od ludzi niby ten pies oparszywiały.\nRozdygotała się też ciężkim żalem, ledwie już łzy wstrzymując a wyrzekania i wlekła się jako ta chmura posępna, co to leda chwila deszczem rzęsistym zapłacze.\nParę razy próbowała uciekać do dom, ale nie poredziła: żal jej było ostawiać procesję, to i plątała się potem pomiędzy ludźmi, jak ten Łapa szukający w ciżbie swoich gospodarzy. Nie ciągnęło jej do matki ni do brata, któren przemyślnie zagubiał się w jałowcach i kole Nastusi kołował, a kto drugi też się z nią nie stowarzyszył, zajęty swoimi. Aż w końcu złość ją zatrzęsła, że byłaby z lubością puściła kamieniem w całą kupę i w te rozradowane, śmiejące się gęby.\nSzczęściem, że już wychodzili z boru.\nOstatni kopiec stojał na rozdrożu, skąd jedna z dróg skręcała prosto ku młynowi.\nSłońce już zachodziło i zimny wiater powiał z nizin, ksiądz przyśpieszał nabożeństwo, że to i Walek czekał na niego z bryczką.\nŚpiewali ta jeszcze coś niecoś, ale już wszystko szło na rzadki pytel, bo utrudzeni byli, zaś chłopy rozpytywały z cicha o folwarek spalony we święta, którego rumowiska okopcone sterczały niedaleko, a przy tym i na dworskich polach działy się ciekawości.\nDziedzic ano skakał po zagonach na swojej bułance za jakimiś ludźmi, jakby rozmierzającymi role długimi prętami, a zaś przy krzyżu, na rozwidleniu dróg i kole stogów spalonych widniały bryki żółto malowane.\n- Co to może być? - zauważył ktosik.\n- Juści, co pole wymierzają, jeno że to nie omentry.\n- Kupce pewnikiem, niej wyglądają na chłopów.\n- Na Miemców patrzą.\n- Pewnie: kapoty granatowe, faje w zębach i portki na cholewach.\n- Rychtyk, podobni do Olendrów z Grunbacha.\nSzeptali oczy wytrzeszczając ciekawie, ale jakiś głuchy niepokój zaczął przejmować gromadę, że nawet nie spostrzegli, jak kowal wyniósł się cichaczem i prawie chyłkiem, bruzdami, przebierał się ku dziedzicowi.\n- Podleski folwarek kupują czy co?\n- Już we święta powiadali, co dziedzic ogląda się za kupcami.\n- Ale niech ręka boska broni od miemieckich somsiadów!\nPoniechali rozważań, bo skończyło się nabożeństwo ksiądz wsiadał na bryczkę wraz z organistami\nNaród się rozbił na kupy i z wolna pociągnął do wsi, rozwlekli się po drodze, to miedzami szli gęsiego, jak ta komu bliżej było do chałupy.\nSłońce już zaszło i mroczało nad ziemiami, na zielonkawym zaś niebie rozżarzały się zorze ogniste. Z łąk za młynem ruszały się białe opary, rozwłócząc kieby przędzę na wszystkie niziny. W cichości, jaką się przyodziewał świat, jeno bociek klekotał gdziesik rozgłośnie.\nBo nawet głosy ludzkie pogasły i cała procesja wsiąkała z wolna w pola, że jeno gdzieniegdzie czerwieniał wełniak, lebo białe kapoty mgliły się w zapadających, modrawych cieniach.\nA pokrótce wieś jęła się napełniać i rozbrzmiewać, bo już wszystkimi stronami a gwarnie walili, każden zaś chłop krzyżem świętym witał dawno nie widziane progi, a nie-jeden na ziem rymnął przed obrazami, w głos rycząc szczęścia\nPonowiły się witania, a babie i dziecińskie jazgoty, a opowiadania, przerywane wybuchami gorących całunków i śmiechów.\nKobiety, rozognione i jakby oszalałe z wrzasku, jęły usadzać swoich nieboraków przed michami, podtykając im jadło i niewoląc ze wszystkiego serca.\nŻe i krzywd zapomnieli, i pamięci bied, i długich miesięcy rozłąki się zbyli, bo każden z całego serca cieszył się powrotem i swoimi, które raz po raz obłapiał i do serca przyciskał, a o różności wypytywał.\nKiedy zaś już sobie podjedli do sytu, ruszyli gospodarki oglądać i radować się dobytkiem, że choć już dobrze ściemniało, a łazili po obejściach i sadach, lewentarze poklepując albo i tykając palcami obwisłe pod kwiatem gałęzie, kieby te kochane, dziecińskie głowiny.\nŻe już i nie opowiedzieć, jakim weselem rozgorzały Lipce.\nTylko u jednych Borynów było zgoła inaczej.\nDom ostał prawie pusty, Jagustynka poleciała do swoich, Józka też z Witkiem poniesła się, kaj ludniej było i weselej, że jedna Hanka chodziła po ciemnej izbie pohuśtując na ręku dziecko kwilące i już puszczając wodze żalom i bolesnym, palącym łzom.\nJeno że i w tym nie ostała dzisiaj sama jedna, bo ano Jaguś tak samo ciskała się w mrocznym obejściu, rychtyk tymi samymi smutkami szarpana i tak samo tłukąc się kiej ten ptak o klatkowe pręty.\nTak się już bowiem spletło dziwnie.\nJagna przyleciała jeszcze przed drugimi, a chociaż mroczna była kiej noc i rozeźlona, rzuciła się do roboty, robiła, co ino jej wpadło pod oczy, za wszystkich; wydoiła krowy, napoiła cielaka, nawet świniom żarcie poniesła, jaże Hanka zdumiała się, ledwie wierząc własnym oczom. A ona nie bacząc na nikogo pracowała, jakby się chcąc zarobić i tak umęczyć, by zapomnieć krzywdy jakiejś i zabić w sobie smutki a żale.\nAle cóż, choć ręce mdlały z utrudzenia i krzyż dziw nie pękał, łzy i tak cięgiem stały jej w oczach i często palącym sznurem ciekły po twarzy, a w duszy krzewił się coraz bujniejszy i sroższy smutek\nZapłakane oczy nic nie widziały wpodle siebie, nawet Pietrka, któren już od samego przyjścia na krok jej nie odstępował i pomagając zagadywał z cicha i rozżarzonymi ślepiami obejmował, a przycierał się nieraz tak z bliska, jaże bezwolnie się odsuwała. Aże przyszło do tego, że kiej w stodole nabierała w opałkę sieczki, chwycił ją wpół, do sąsieka przypierał mamrocząc cosik i do jej warg chciwie sięgając...\nNie sprzeciwiła się, nie miarkując, do czego idzie i dając się na jego wolę, jakby nawet rada temu, że ją jakaś moc pojena i ponosi, ale skoro ją rzucił na słomę i poczuła na twarzy jego wilgotne wargi, porwała się niby wicher i odrzuciła go precz kiej ten wiecheć, jaże bęcnął na klepisko...\nStraszna złość ją zatrzęsła...\n- Ty pokrako zapowietrzona!... ty świniarzu!... Poważ się jeszcze kiej mnie tknąć, to ci kulasy poprzetrącam!... Dam ja ci jamory, jaże się juchą oblejesz!... - krzyczała rzucając się z grabiami.\nAle wnet zapomniała o wszystkim i pokończywszy obrządki, do chałupy poszła.\nW progu natknęła się na Hankę: zajrzały sobie w oczy przeszklone łzami a bólem ociężałe i śpiesznie się rozbiegły.\nZ obu izb drzwi stały wywarte do sieni i w obu już się paliły światła, że co chwila, jakby z niewytłomaczonego musu, spozierały z dala na siebie.\nZaś potem, narządzając wspólnie kolację, kręciły się z bliska siebie, ale żadna nie puściła pary, żadna i słowa nie powiedziała, jeno kryjomo kiej złodzieje chodziły za sobą ślepiami. Juści, dobrze wiedziały, co każda dzisiaj cierpi, że często złe i mściwe oczy przyskakiwały do siebie kiej noże ostre, a zaciśnięte nieme usta mówiły urągliwie:\n- Dobrze ci tak! dobrze!\nAle przychodziły i takie chwile, że zaczynało im być siebie żal, że byłyby zagwarzyły przyjaźnie, że każda ino czekała zaczepki, by odrzeknąć poczciwym słowem, że nawet przystawały wpodle, zezując ku sobie wyczekująco, gdyż ustępowała zawziętość, przymierały zadawnione gniewy, a pospólna dola i opuszczenie kłoniły je ku sobie coraz bliżej... jeno co nie skłoniły, bo zawdy je cosik powstrzymywało: to płacz dziecka, to wstyd jakiś, to nagłe ocknienie w pamięci krzywd, jaże i w końcu rozniesło je daleko i zawziętość znowu w sercach zawrzała, złoście sprężyły dusze i oczy poczęły się żgać błyskawicami nienawiści.\n- Dobrze ci tak! dobrze - syczały z cicha, prażąc się ślepiami, znowu gotowe do kłótni, do bitki nawet, bych całą złość wywrzeć na drugiej.\nNa szczęście, do tego nie przyszło, bo Jagusia zaraz po kolacji wyniesła się do matki.\nWieczór był ciemny, ale cichy i ciepły; gwiazdy jena z rzadka przebłyskiwały w płowych głębokościach; na moczarach leżały białe, grube kożuchy oparów, żaby zaczynały rechotać, a niekiedy zabłąkało się jękliwe kwilenie czajek. Ziemię zaś otulały mroki, że jeno kajś wynosiły się na jaśnię nieba drzewa pospane, sady szarzały jakby wapnem skropione, a bijące zapachami niby z trybularzówv rozżarzonych; wiśniowy kwiat pachniał i bzy ledwie roztlałe, pachniały zboża, wody i te ziemie przewilgocone, a każden kwiat czuć było z osobna i wszystkie razem wionęły upajającym, słodkim zapachem, jaże w głowie się kręciło.\nWieś jeszcze nie spała, ciche pogwary trzęsły się od progów i przyźb, tonących w ciemnościach, zaś drogi, przysłonione cieniami drzew, a jeno niegdzie porznięte świetlistymi pręgami z okien bijącymi, mrowiły się od ludzi. Jaguś niby to do matki zmierzała, a jęła kręcić nad stawem, kołować, przystając coraz częściej, bo prawie co krok natykała się na jakąś parę, mocno splecioną i cicho gwarzącą.\nSpotkała i brata z Nastusią: trzymali się wpół całując zapamiętale.\nWlazła też niechcący na Marysię Balcerkównę z Wawrzkiem: gdziesik pod płotem, w grubym cieniu stojali, przytuleni do siebie i o Bożym świecie nie wiedzący.\nRozpoznała po głosach i drugie, że z każdego cienia nad wodą, spod płotów, zewsząd roznosiły się szepty, dyszące słowa, upalne westchnienia, jakieś dygoty i szamotania. Cała wieś zdała się wrzeć ukropem miłowań i lubością, że nawet i te skrzaty ledwie odrosłe, a i to wodziły się z chłopakami, gżąc się a przeganiając po drogach.\nObmierzło jej to nagle, że wzięła ich wymijać, kierując się prosto do matki, ale przed domem spotkała się oblicznie z Mateuszem; nie spojrzał nawet na nią mijając kiej to drzewo; wiódł się z Tereską trzymając ją wpół i cosik jej prawiąc... Przeszli, a ona jeszcze słyszała ich głosy i przytłumione śmiechy.\nZawróciła nagle i już w dyrdy, jakby goniona przez wszystkie psy, uciekała do chałupy.\nA wieczór cichy, wiośniany, pachnący, nabrzmiały radością powitań, przejęty świętą cichością szczęścia, płynął niepowstrzymanie.\nGdziesik w nocy, w rozpachnionych sadach czy na polu, fujarka zaświergoliła tęskną nutą, jakby do wtóru tym szeptom i całunkom, i radościom.\nZaś na moczarach żaby zarechotały wielkim chórem, niekiedy jeno przerywanym, a drugie, we stawie przymglonym kiej oko zasypiające, odpowiadały im przeciągłym, sennym, coraz cichszym hukaniem... aż dzieci, baraszkujące po drogach, jęły się z nimi przemagać i krzyczeć przekomarzając:\nReh! reh! reh!\nJa rada, ty rada, obie my rade!\nRade! rade! rade!....


W tle Alpy Gailtalskie | Znajkraj!\nW tle Alpy Gailtalskie\n... dne na rzece przed Villach nie odbierały rzece tego właściwego, żywego charakteru, o tyle Drawa za Villach staje się właściwie ciągiem wydłużonych zbiorników wodnych ze stojącą wodą. Granice kolejnych akwenów wyznaczają kolejne zapory wodne, wszystkie z funkcjonującymi wewnątrz elektrowniami wodnymi. Na austriackim odcinku Drawy zbudowano aż jedenaście takich elektrowni, w Słowenii - dziewięć, co sprawia, że Drawa należy do najbardziej eksploatowanych pod tym względem rzek w całej Europie. Ciekawe, że energia pozyskana przez elektrownie na Drawie stanowi 3% całego zapotrzebowania Austrii na prąd - dużo to, czy mało? Szlak rowerowy Drawy za Villach Największa przepławka dla ryb w Europie Tak ogromna liczba urządzeń hydrotechnicznych na Drawie...\n... aliśmy się na posiłek. Zaledwie półtora kilometra dalej znajduje się dolna stacja 4-osobowego wyciągu krzesełkowego, którym szybki przejazd tam i z powrotem był dla części z nas doskonałym urozmaiceniem dnia i pozwolił spojrzeć na turkusowe Weissensee z góry. A przed wejściem na pokład statku na przystani Ronacherfels zatrzymaliśmy się jeszcze na kawę w prawdopodobnie najbardziej malowniczej knajpce w Karyntii. Przystań Ronacherfels nad Weissensee w Karyntii Selfie nad wodą i sprawdzanie certyfikatów covidowych Między miastami Spittal an der Drau i Villach koryto Drawy jest już szerokie i rzeka ma już swój dojrzały kształt. Wiele odcinków ma leśno-szutrowy charakter i biegnie niemal nad zwierciadłem wody, co musi skutkować zalewaniem tych odci...\n... wająca pandemia odcisnęła swoje piętno na turystycznych statystykach. Domowy nastrój na głównym placu miejskim w Villach Aż jedenaście elektrowni wodnych nad Drawą Podróż po szlaku rowerowym Drawy za Villach nabiera zupełnie nowych kształtów. O ile elektrownie wodne na rzece przed Villach nie odbierały rzece tego właściwego, żywego charakteru, o tyle Drawa za Villach staje się właściwie ciągiem wydłużonych zbiorników wodnych ze stojącą wodą. Granice kolejnych akwenów wyznaczają kolejne zapory wodne, wszystkie z funkcjonującymi wewnątrz elektrowniami wodnymi. Na austriackim odcinku Drawy zbudowano aż jedenaście takich elektrowni, w Słowenii - dziewięć, co sprawia, że Drawa należy do najbardziej eksploatowanych pod tym względem rzek w ca�...


Przemiła atmosfera, a jakość usług jeszcze wyższa!\nKlient, czwartek, 10 wrzesień 2020\nWzmocnienie paznokcia bazą hybrydową\nKlient, środa, 9 wrzesień 2020\nHrabina jest na tak\nMega profesjonalizm, dbałość o klienta, cudowna atmosfera. Polecam serdecznie!\nKlient, sobota, 5 wrzesień 2020\nKlient, wtorek, 1 wrzesień 2020\nPedicure Klasyczny z hybrydą, Manicure Hybrydowy Baza\nUsługa na najwyższym poziomie, wrócę napewno\nKlient, piątek, 28 sierpień 2020\nUwielbiam spędzać czas u Iwonki\nKlient, środa, 12 sierpień 2020\nPrzedłużanie żelowe paznokci, Zdobienie paznokci french/babyboomer\nPaznokcie wykonane profesjonalnie! Duży wybór kolorów, atmosfera w salonie bardzo pozytywna , a dwie Panie Iwonki są po prostu przesympatyczne! Polecam ten salon z całego serca


Demokracja limitowana, czyli dlaczego... - Bronisław Wildstein - Jedyne 4,78zł! | Skupszop.pl\nBronisław Wildstein - pisarz, dziennikarz, publicysta "Do Rzeczy". Redaktor naczelny Telewizji Republika. Ukończył polonistykę na UJ w Krakowie. W latach siedemdziesiątych działał w opozycji antykomunistycznej. Współtwórca i autor prasy podziemnej. Współzałożyciel Studenckiego Komitetu Solidarności w Krakowie (1977). W 1980 r. uczestniczył w zakładaniu Solidarności i NZS-u w Krakowie. Stan wojenny zastał go na Zachodzie. Był współzałożycielem i (w latach 1982-87) red. nacz. wydawanego w Paryżu miesięcznika "Kontakt". Publikował w prasie emigracyjnej, był paryskim korespondentem RWE w latach 1987-90. Z początkiem roku 90 wrócił do Polski, gdzie pełnił funkcje m.in.: dyr. Radia Kraków, sek. red. "Życia Warszawy", zastępcy red. nacz. "Życia", prezesa TVP; publicysty "Rzeczpospolitej" i tygodnika "Wprost" oraz wielu innych periodyków. Prowadził audycje w radio i telewizji. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Otrzymał m.in. nagrodę dziennikarską Dariusza Fikusa. Żyjemy w świecie przebierańców i odwróconych pojęć. To, co deklarowane jest oficjalnie jako oczywistość, oczywiste wcale nie jest.\nDominująca ideologia występuje w szatkach wolności, pluralizmu i dialogu, a stanowi zaprzeczenie tych idei; narzuca nam dyktat politycznej poprawności, cenzuruje język i odbiera możliwość wyboru. Zgodnie z nią odwróceniu ulec mają zasadnicze postawy cywilizacyjne. Seks ma stać się rzeczą publiczną, a religia prywatną. Idea demokracji doprowadzona została do absurdu i funkcjonuje jako fetysz, czego przejawem jest próba przeniesienia jej zasad do rodziny, szkoły czy kultury. Jednocześnie we właściwej dla niej sferze politycznej coraz bardziej przekształca się w formalny rytuał, który skrywa zupełnie niedemokratyczne praktyki. I o tym opowiadam w swojej książce. Przyglądam się w niej praktyce III RP, w której kondensują się te zjawiska. Większość tekstów zebranych w tym tomie opublikowałem już wcześniej, ale zebrane budują nowy kontekst i stanowią integralną całość. Zapraszam do przygody intelektualnej nie tylko tych, którzy się ze mną zgadzają, proponuję tak rzadką dziś debatę również inaczej myślącym. Sądzę, że moja książka jest do niej dobrym punktem wyjścia. Bronisław Wildstein\n27,05 zł nowa


Mieszkanie do wynajęcia, Kraków Krowodrza, 47 m² | Morizon.pl | 0683\nMieszkanie 47 m 2 w nowym budownictwie, 2 pokojowe. Zlokalizowane w rejonie Krowodrzy, Bronowic w pobliżu Uniwersytetu Pedagogicznego. Umeblowane i wyposażone.\nSkłada się z: salonu połączonego z kuchnia, sypialnia, łazienka z WC, przedpokój, balkon.\n- Czynsz 1950 zł.\n- Kaucja 1950 zł\n- Jednorazowa opłata dla biura.\nWewnątrz osiedla obszerny parking, teren ogrodzony, ochrona.\nChcę poznać więcej szczegółów na temat oferty morizon-SLW-MW-2067 lub umówić się na spotkanie albo wideoprezentację. Proszę o kontakt.\nZnaleziono 382 ogłoszenia Mieszkanie do wynajęcia: małopolskie Kraków Krowodrza


Gdańsk. Obchody 4 czerwca. Aleksander Kwaśniewski wbił szpilę Andrzejowi Dudzie - WP Wiadomości\n4 czerwcaaleksander kwaśniewskizofia romaszewska\nGdańsk. Obchody 4 czerwca. Aleksander Kwaśniewski wbił szpilę Andrzejowi Dudzie\nGdańsk. Podczas wystąpienia Zofia Romaszewska odczytała list od Andrzeja Dudy. Błyskawicznie odniósł się do niego Aleksander Kwaśniewski, punktując obecnego prezydenta. - Demokracja przeżywa kłopoty - uznał.\n- Bardzo pięknie napisany. Dobrze by było, żeby prezydenci jeszcze te listy przeczytali i wdrożyli w życie - w tych słowach Aleksander Kwaśniewski odniósł się do listu prezydenta Andrzeja Dudy, który chwilę wcześniej odczytała Zofia Romaszewska.\nObezny prezydent wspominał w nim wybory 4 czerwca 1989 r. z własnej perspektywy i apelował o solidarność w narodzie. "Życzę nam wszystkim, współczesnym Polakom, aby za kolejne 30 lat nasi obecni najmłodsi rodacy mogli być z nas dumni" - zakończył, a na sali rozległy się głośne okrzyki "konstytucja".\nKwaśniewski podkreślił, że wybory 4 czerwca były wielkim zwycięstwem kraju. Uznał, że doszło wtedy do dialogu. - Czasami mam wrażenie, że w tej współcześnie pisanej historii można sądzić, że Solidarność rozmawiała z Solidarnością - powiedział i zaznaczył, że były tam też te "nieznoszone przez was komuchy".\n- Tylko kompromis pozwolił nam jako cywilizacji przeżyć te tysiące lat - dodał. I zaapelował, by kompromis był ważnym elementem życia publicznego. - Duch okrągłostołowy pozwolił doprowadzić do kilku fundamentalnych zmian - powiedział Aleksander Kwaśniewski. I stwierdził, że "każdy powinien dziś wiedzieć, że kto podnosi rękę na samorząd, podnosi rękę na Polskę".\nGdańsk. Obchody 4 czerwca 1989 r. Kwaśniewski bez ogródek\n- My potrafimy działać ponad podziałami, możemy szukać mądrego kompromisu (...) tylko potrzeba wyobraźni i mądrości z każdej strony, a szczególnie ze strony władzy - uznał. I dodał, że "demokracja przeżywa kłopot". - Elity, ludzie którzy sprawują władzę, też już się nieco zużyli, zestarzeli, nie mówię tylko o Polsce - zaznaczył.\nAleksander Kwaśniewski powiedział, że na świecie istnieją totalitarne rządy. - Widzimy partie, które mówią o końcu demokracji i potrzebie rządów silnej ręki - przyznał. I stwierdził, że należy walczyć o prawdziwą demokrację.\n- Mówię wam o tym jako człowiek, który wywodzi się ze środowiska, w którym te wartości nie zawsze były szanowane - przyznał.


[Lumia 735] Ile wam trzyma bateria - Strona 6\n08-12-2014, 18:36 #51\nJa mogę porównać tylko do 820 (androida już zapomniałem kiedy miałem) Między moją starą 820 a 735 jest ogromna przepaść. Gdy trochę posiedziałem na 820 to do wieczora nie starczyło co zaś do 735 to czasami starcza na 2 dni\nJeden użytkownik podziękował Brodek za ten post:\n12-12-2014, 13:29 #52\nTak mi się dzisiaj nasunęło gdy szedłem sobie ulicą i w słońcu maile, że świetnie sobie ekran radzi ze słońcem mimo, że ustawiony jest na minimum/auto.\nZe przecież ten telefon ma ekran oled i wszystkie wnioski z tego płynące.\n1. Zużycie baterii zależy od jasności jaka ustawimy to wie każdy\n2. Ale zużycie baterii przy tym ekranie zależy też i to bardzo od treści wyświetlanej na ekranie. Czym jaśniejszy obrazek tym więcej energii ekran zużywa.\nJa mam wszystkie motywy ustawione na ciemne nawet czytnik ebookow do tego ekran na ciemno i nie mam problemu z baterią.\n12-12-2014, 14:22 #53\nMasz przecież ClearBlack i Polepszenie czytelności w świetle słonecznym\n12-12-2014, 15:08 #54\nChodziło mi bardziej o to że można przedłużyć czas pracy baterii zmieniając profile na ciemne. Wynika to wprost z zasady działania wyświetlacza oled. I nie pisze o jasności ekranu tylko o ustawieniach w aplikacjach.\n12-12-2014, 20:51 #55\nja się zgadzam ale ile na tym zyskasz i czy warto przecież ładować codziennie i tak będziesz a w trosce o sam wyświetlacz blokować kiedy się da\n12-12-2014, 21:21 #56\nTy masz możliwość zmierzenia jaki prąd płynie gdy wyświetlane jest tylko białe tylko, a ile gdy np. Ciemno szary. W plazmach różnica była prawie dwu krotna. Tu może być podobnie. Idea jest ta sama.\nCały czas chodzi mi pytanie dlaczego ja nie mam problemu z baterią a inni mają. Może mają ekran wyjarany na Maksa, kontrasty i inne ustawienia podniesione, do tego profile jasne. Ja nawet ekran z kaflami mam ciemny, motyw przewodni stalowy.\n12-12-2014, 21:37 #57\ntyle że ekrna może tu nie odgrywać takiej roli przecież w telefonie jest wiele innych funkcji. przez rok można mieć włączony BT i NFC nie wiedząc po co i na co. mogę sprawdzić prądy\n13-12-2014, 08:37 #58\nOk, to wiadomo. Ale jak ktoś kilka postów temu pisał, że wszystko wyłącza a tylko gdy potrzebuje to włącza i do wieczora nie potrafi dociągnąć? To gdzie problem? Do tego wszystko w tle wyłączył? W tym systemie nie ma chyba nic co by chodziło i brało prąd bez pamięci bez wiedzy użytkownika. W androidzie to było normą, że coś zostało, grała jakąś muzyka nie wiadomo z czego i jak ją wyłączyć bez resetu. Tutaj tego nie widzę.\nDla mnie przyczyną może być właśnie mało oszczędne ustawienie ekranu i sprawdzanie co chwilę poziomu baterii.\nOstatnio edytowane przez jaca71 ; 13-12-2014 o 08:38\n13-12-2014, 08:56 #59\nZostawiłem w tle maincraft na noc po tym jak córka grała wieczorem. Ubyło 30%\n13-12-2014, 10:21 #60\nAle jakbyś się postarał tobyś znalazł,a we "wrogim systemie" muzyczka grała sobie w najlepsze i nigdzie nie było jej widać. Żaden menager procesów jej nie widział. Czym innym jest gapiostwo, a czym innym niewidoczny proces.


Marysia u babci i dziadka / Nadia Berkane 7,51 zł | Książka w Gandalf.com.pl\nMarysia u babci i dziadka (miękka)\nMarysia u babci i dziadka - opis produktu:\nMisia Marysia i jej maleńki braciszek oraz chomik Gryzek jadą w odwiedziny do dziadków. Dziewczynka spędzi wspaniały dzień, bawiąc się w ogrodzie, racząc się smakołykami babci i zbierając z dziadkiem grzyby. A psotny chomik, który uwielbia straszyć Marysię dla żartu, sam naje się niemałego strachu. Czy rzeczywiście zabłądzi w lesie? Może za bardzo przejął się bajkami\nNadia Berkane, Alexis Nesme - przeczytaj też\nN. Berkane , A. Nesme\nPiosenki do masowania i kołysania + CD Zabawy z muzyką dla dzieci\n9,38 zł 12.50\n10,48 zł 13.97\nMarysia u babci i dziadka książka\nPrzy zakupie 5 egz. Cena hurtowa: 6,01 zł


Na wystawie można podziwiać rękopisy wybitnego elblążanina (fot.DM)\nDo końca sierpnia w Pracowni Badań Regionalnych Biblioteki Elbląskiej czynna będzie wystawa pt. "Z kolekcji Henryka Nitschmanna". Ekspozycja obejmuje rękopisy wybitnego elblążanina, tłumacza i historyka literatury polskiej, muzykologa i polonofila.\nHenryk Nitschmann, niemiecki poeta i muzyk, a przede wszystkim miłośnik i tłumacz literatury polskiej, urodził się 24 kwietnia 1826 roku w Elblągu jako syn radcy sądowego. Całe życie poświęcił zgłębianiu literatury i kultury polskiej. Działał również na polu muzyki poważnej. Komponował i organizował koncerty, ale dał się jednak poznać przede wszystkim jako krytyk muzyczny. Jego dorobek w tej dziedzinie obejmuje ponad sto recenzji, sprawozdań i artykułów fachowych. W 1869 roku założył w Elblągu Towarzystwo Filharmoniczne, którym kierował do 1878 r. Nitschmann, z zamiłowania polonofil, odważnie głosił swoje poglądy narażając się władzom, ujmował się za Polakami, podnosił rangę naszej literatury i kultury, potępiał germanizację i akcję eksterminacyjną. Zmarł 27 kwietnia 1905 roku jako kawaler pozostawiając testament napisany po polsku. Większość majątku przekazał miastu Elbląg na cele charytatywne.\nHenryk Nitschmann zgromadził księgozbiór liczący blisko 3 tys. pozycji, w tym wiele z zakresu literatury polskiej. Część jego spuścizny drukowanej i rękopiśmiennej (m.in. zbiór ballad, sonetów, poemat, korespondencja i muzykalia) znajduje się w Bibliotece Elbląskiej.\nWystawę pt. "Z kolekcji Henryka Nitschmanna" można oglądać do końca sierpnia br. w godzinach otwarcia biblioteki(poniedziałki i czwartki od 10.00 do 18.00, wtorki, środy i piątki od 10.00 do 15.00). Wstęp wolny.\nNitschamnn oprócz polskiego znał jeszcze język serbski, angielski i francuski. Miał majątek ziemski na północ od Działdowa - dzisiaj b. PGR Pożary, dawniej - w czasach Nitschmann - Posaren. Tu nauczył się polskiego, bowiem zatrudniał polskich robotników rolnych,których darzył szacunkiem.... Przypuszczam, że byłoby mu nieco przykro, gdyby zobaczył, że jego nazwisko w dzisiejszej nazwie ulicy w Elblągu pozbawiono jednego "n". Może przed jesienną sesją nt. Nitschmanna bedzie czas na korektę nazwy ulicy....


Skłonna do przesadnego zachwytu brytyjska prasa już obwołała Morning Parade następcami Coldplay. Ich debiutancki album może się podobać, ale nie są to piosenki na miarę wielkich stadionowych hymnów, jakie pisze Chris Martin.\nSinglowy "Under The Stars" wyróżnia się podniosłym nastrojem, wielogłosowymi partiami wokalnymi i zręcznym połączeniem gitar z syntetycznym motywem klawiszy. Kolejną dawkę electro-rocka w sam raz na listę przebojów mamy w lekkostrawnym "Carousel". Całkowitą zmianę nastroju przynosi fortepianowa ballada "Running Down The Aisle". Takie kompozycje na swoich wczesnych albumach wykonywali Radiohead.\nDo twórczości Radiogłowych nawiązuje także otwierający album migotliwy "Blue Winter". Prawdziwą eksplozję młodzieńczej energii mamy w "Headlighs". Zespół podejmuje temat alkoholizmu w zaśpiewanym tylko z akompaniamentem gitary "Half Litre Bottle". Z prawdziwie epickim rozmachem zrealizowany został wieńczący album, afirmujący życie "Born Alone".


Naturalnie!: chronimy się przed słońcem part 2\nWitajcie! Mam nadzieję, że dobrze spędzacie sobotni wieczór, ja wróciłam od rodziny i stwierdziłam, że napiszę o dwóch produktach od Laboratorium Kosmetycznego Dr Ireny Eris. Właściwie opalanie mamy już za sobą, a teraz czeka nas polska jesień.. Jednak dopiero teraz mogę w 100% wypowiedzieć się na temat tych kremów z filtrem, sprawdziłam dobrze ich właściwości na ostrym włoskim słońcu :). Na pierwszy rzut idzie krem ochronny na słońce 20SPF z serii kids Lirene.\nOpakowanie kremiku jest dość małych rozmiarów, to forma tubki mieszczącej 50ml produktu. Wszystko wykonane jest solidnie, mamy pewność, że nic się nie wyleje przez przypadek.\nKosmetyk wydobywamy przez zwykłą "dziurkę" ;). Nie ma problemu z wylaniem odpowiedniej ilości.\nZapach jest tak delikatny, że praktycznie go nie czuć. Ten biały krem może wydawać się dość treściwy i ciężki, ale nie czuć tego po posmarowaniu twarzy. Dobrze się rozprowadza i szybko wchłania.\nProdukt przeznaczony jest dla wrażliwej skóry dzieci i tu zdaje egzamin- nie podrażnia, nie uczula skóry mojej sześcioletniej siostry (która jest alergikiem), a przy tym filtr 20SPF dobrze chroni przed słońcem, pozwala unikać poparzeń. Plusem są właściwości wodoodporne, jednak dla pewności zawsze lepiej poprawić po wyjściu z wody. Krem jest idealny nie tylko dla dzieci, ale wg mnie dla całej rodziny. U mnie wszyscy używali go podczas pobytu nad morzem i byli bardzo zadowoleni :). Natomiast ja zabrałam go na Sycylię i "częstowałam" nim moje koleżanki, którym również przypadł do gustu! Reasumując- wszyscy byli zadowoleni i nie mam powodu, dla którego mogłabym nie polecić tego kremu :-).\nRekomendowana cena detaliczna: 14,99zł/50ml\nKolejny kosmetyk to bliski krewny kremu do twarzy- nawilżająco-odżywczy balsam do opalania 30SPF z serii family Lirene.\nOpakowanie jest typowe dla Lirene- butla 200ml, poręczna, solidna. Wygodne otwieranie zapewnia charakterystyczne wgłębienie, które uwielbiam :). Tutaj również możemy być pewni, że nic się nie otworzy samoistnie, nie wyleje.\nBalsam wydobywamy przez zwykły otwór, jak w przypadku kremu.\nSpójdzmy na założenia i obietnice producenta oraz skład:\nZapach jest ciut bardziej wyrazisty niż w przypadku kremu do twarzy, ale nadal delikatny, nie drażni. Kolor również biały, jednak konsystencja rzadsza. Równie dobrze się rozprowadza, czas wchłaniania jest krótki. Pozostawia cienki film ochronny na skórze, ale nie jest to taki tłusty i przeszkadzający "osad".\nWłaściwie mogłabym zrobić kopiuj-wklej, bo temu balsamowi również nie mam nic do zarzucenia. Używała go cała moja rodzina nad morzem i byli zadowoleni oraz ja z koleżankami podczas pierwszych dni na Sycylii- zapewnił dobrą ochronę przed ostrym słońcem, pozwolił uniknąć poparzeń i zapewnił stopniową opaleniznę. Nie uczula, nie podrażnia, jest delikatny, wodoodporny (jednak dla pewności robiłam poprawki). Nie wysusza skóry, pozostawia ją nawilżoną, po prostu działa jak ma działać i nikogo u mnie nie zawiódł :).\nRekomendowana cena detaliczna: 25,99zł/200ml\nDodatkowo kosmetyki Lirene nie są testowane na zwierzętach, są produktami polskimi. Myślę, że warto wspierać rodzimy biznes, ja na pewno w przyszłym roku zaopatrzę się w filtry Lirene, balsamy kupuję zazwyczaj tylko ich (uwielbiam!), tak samo jest z peelingami do ciała. Ostatnio wykończyłam podkład City Matt i też jeszcze do niego wrócę lub wypróbuję inne tej firmy. Piszę to nie dlatego, że mam przyjemność testować ich kosmetyki a dlatego, że naprawdę tak myślę ;).\nAutor: Ola o sobota, września 08, 2012\noutside-glass 8 września 2012 23:28\nZapamiętam sobie na przyszły sezon :D\noutside-glass 8 września 2012 23:56\nU mnie własnie taki był efekt, rzadko kiedy mam problemy z przesuszeniem, a tu bach balsam co to ma nawilżać działa wręcz przeciwnie :D\nMagdalena B 9 września 2012 07:44\nooo słoneczko ;)\nKaśq. 9 września 2012 08:07\nszkoda, że już tego słoneczka nie ma... :(\nAlex 9 września 2012 08:36\npod koniec czerwca tak nogi spaliłam ... mogłam kupić ktoryś z tych kosmetyków ;D\nAnna, 9 września 2012 10:35\nmysle, ze to, że ma "coś" tam w sobie z rumianku, nie da absolutnie zauwazalnego efektu rozjasnienia :)\n~Marta 9 września 2012 11:20\nja mam swój filtr z Daxa i może w przyszłym roku skuszę się na Lirene :)\nKatsuumi 9 września 2012 11:48\nLubie Liene. Przede wszystkkim za dzialanie i brak testow na zwierzetach :) dziękuję za komentarz, zapraszam na nowość :)\nIt's Victoria 9 września 2012 11:59\nSiemka. Kiedyś czytałaś mojego bloga , którego zawiesiłam , lecz powróciłam do pisania . Będzie mi miło jeśli znów do mnie zajrzysz < 3 również byłam zadowolona z tego kremu ; )\nPatrycja. 9 września 2012 12:25\nwiolkaa93 9 września 2012 12:35\nja nie miałam żadnego z tych produktów\nInopportune . 9 września 2012 12:54\nNie używałam jeszcze kosmetyków z tej firmy ;dd\nbecomingbeauty 9 września 2012 13:15\nzgadzam sie z Toba w 100% uwielbnima kosmetyki lirene sa rewelacyjne ;o jeszcez zadnemu nie mialam nic do zarzucenia, powaznie ;)\nMs. E 9 września 2012 13:28\nogólnie dobra firma, tych kosmetyków nie miałam, ale może za rok zakupię.\nPudlo Manka 9 września 2012 13:51\nJa również uwielbiam markę Lirene. Ceny towarów adekwatne do jakości ;).\nOlalaa 9 września 2012 17:08\nmam filtr z Daxa i Kolastyny, ale w nowym roku może skuszę się na Lirene:)\nsue 9 września 2012 20:58\nlubie lirene :)\nkasia 9 września 2012 21:02\nNie używałam tych kosmetyków! :)\nPaliStory 9 września 2012 21:55\nnie próbowałam... :)\nGirlinblond 10 września 2012 15:33\nprzyda się na następne wakacje :)\nNatt. 10 września 2012 15:57\należ się za Tobą stęskniłaaaaam!!:D:D\nja generalnie do opalania stosuje kosmetyki dla dzieci xD\nMarta 10 września 2012 17:41\nGłupio zapytam - przed jakim słońcem? ;D


Bydgoszcz: Odbicie w maju - Pasazer.com\nBydgoszcz: Odbicie w maju\nW maju z bydgoskiego lotniska skorzystało blisko 30,1 tys. pasażerów. To oznacza wzrost o 1,5 proc. w stosunku do tego samego miesiąca ub. r.\nJak podkreśla port lotniczy, dodani bilans jest efektem zwiększenia oferowania i utrzymania wysokiego obłożenia na lotach Lufthansy do Frankfurtu. Warto zwrócić także uwagę, że w bieżącym sezonie letnim loty do Dublina (Ryanair) oferowane są nie trzy, a dwa razy w tygodniu.\nW Bydgoszczy w omawianym okresie obsłużono 801 operacji lotniczych (+21,4 proc.).\ngość_ce9bd\t2017-06-12 10:32\nOd tego "odbicia" chyba mocno odbilo redaktorowi tego "niesamowitego" sukcesu. Przy okazji napiscie, ile procent do tylu ma ten port za piec mieciecy w porownaniu do ubieglego roku. Pewnie, ze po jedynastu miesiacach spadkow przyrost w maju o 1,5% to juz jest rzeczywiscie "odbicie".\ngość_831f5\t2017-06-11 21:19\nSzkoda że Ryanair nie lata do Dublina 3 razy w tygodniu jak kiedyś, oraz że Weeze i Glasgow nie lata od listopada do kwietnia. To by podbiło statystyki lotniska. Niebawem nowa umowa z Ryanairem, mam nadzieje, że zaowocuje ona w jakąś nowość. Bardzo oczekiwanym kierunkiem w regionie jest Skandynawia i sezonowa Hiszpania. Chociaż stąpam twardo po ziemi i wiem ze będzie ciężko o takie kierunki, to jednak liczę na jakąś nowość oprócz Luton.\ngość_89df1\t2017-06-09 16:01\nJest dobrze, chociaż cały czas za Lublinem. Lotnisko bardzo zabiega o poranne wyloty Lufthansy, bo tego właśnie ludziom brakuje (wówczas byłby dwie rotacje dziennie). Szanse są spore, a jak się uda, to będzie ogromny sukces. Rzym też zaczyna się sprzedawać coraz lepiej, np. na wylot 15 czerwca są 3 ostatnie miejsca, a na przylot z Rzymu 10 lipca jest już komplet :-)


Aktywnie spędzać czas | Sport i Rekracja\nYou are here: Home / Hobby / Aktywnie spędzać czas\nAktywnie spędzać czas Reviewed by admin on 23 września 2021 .\nAktywnie można spędzać czas nie tylko w zimie, odjeżdżając na przykład na narty, lecz też w lecie, gdy dominuje w miarę ciepła aura. Praktycznie większa część sportów uprawiana jest na ożywczym powietrzu. Tylko niewielki procent jest praktykowany w salach oraz halach. Każdy sport jest farmaceutykiem po ciężkiej pracy, i po domowej pracy. W parkach i trasach o równej powierzchni można poruszać się na rolkach. Jeżeli jesteśmy początkujący, należałoby jest kupić rolki powerslide imperial do jazdy rekreacyjnej. Wykonywanie tego właśnie sportu, kojarzy się z zakupem właściwych rolek. Jest wiele parametrów, charakteryzujących właśnie rolki. Trzeba na nie zwracać szczególną uwagę, gdyż nie liczy się jakkolwiek jedynie wygląd. A w następstwie tego, co jest najistotniejsze? W pierwszej kolejności wybieramy rozmiar. Jeśli podjęliśmy już decyzje, należy po pewnym czasie zwrócić uwagę na kółka rolek. Tu istotną role gra ich jakość wykonania, wymiar dostosowania w miarę do wieku, i materiał, z czego są wykonane. Kółka umieszczone są na szynie, produkowanej najczęściej z tworzywa sztucznego.\nPrevious article Hobby Uprawianie sportów\nNext article Hobby Jogging


Gry Logiczne - Super Zuma Blaster\nGry Online>>Gry-Zuma>> Super Zuma Blaster\nOpis: Gry Zuma. Trym razem w zabawie typu zuma strzelasz obrotowym działem. By wąż się cofnął a elementy zniknęły będziesz musiał ustrzelić minimum 3 takiego samego koloru.\nGry Logiczne
 <object codebase="http://active.macromedia.com/director/cabs/sw.cab" width="600" height="600"> <param name="movie" value="http://gry-logiczne.pl/games/super_zen_blaster.swf"> <embed src="http://gry-logiczne.pl/games/super_zen_blaster.swf" width="600" height="600"> </embed> </object>
Gry Logiczne\ndobra,ale dla mnie za wolna\nSuma 10 Zuma\nGry Zuma. Gra dla wszystkich osób którzy lubią sobie pododawać. Matematyczne myślenie przyda się ...\nGry Zuma. Bardzo fajna gra w stylu zuma. Przemieszczaj kulki w taki sposób by oczyścić plansze. Musi...\nNiszczyciel Owadów Zuma\nGry Zuma. Zniszcz wstrętne owady. By to zadanie Ci się udało musisz strzelać do tego samego rodzaju...