Monitoring domu jednorodzinnego zestaw Rejestrator LV-XVR84N-II 6x Kamera LV-AL30HT akcesoria :: Sklep IVEL.PL\nKod producenta: ZM7333\nTaniej o -15%Cena: 854,00 zł 1 009,00 zł\n854.00 In stock Monitoring domu jednorodzinnego zestaw Rejestrator LV-XVR84N-II 6x Kamera LV-AL30HT akcesoria\nZestaw do monitoringu: Rejestrator LV-XVR84N-II + Kamera 6x LV-AL30HT + akcesoria\nZestaw Rejestrator 8 kanałowy z 6 kamerami FullHD\n6x Kamera tubowa 2MPx IR 30m\nKamera LV-AL30HT ( 6szt. )\nZestaw do monitoringu: Rejestrator LV-XVR84N-II + 6x LV-AL2M2HPDWH + Dysk 1TB + Akcesoria\n1 172,00 zł 1 822,00 zł\nMonitoring zestaw LV-IP10IR25DF x1 Rejestrator IP LV-NVR9915S\nZestaw startowy do rozbudowy. Rejestrator 9 kanałowy sieciowy + 1 Kamera IP 1MPx. Podgląd przez chmurę, androida iOS. Celem skompletowania zestawu gotowego do działania należy nabyć w naszym sklepie niezbędne akcesoria.\n366,00 zł 422,00 zł\n1 115,00 zł 1 340,00 zł\nZestaw Rejestrator IP BCS-NVR04015ME + 4x LV-IP10IR25DF + Dysk 1TB + Akcesoria\nZM12895 Hikvision Zestaw monitoringu bezprzewodowego do sklepu małometrażowego 4 kamery z mikrofonem i czujnikiem ruchu PIR WiFi Full HD Dysk 1TB\nBezprzewodowy zestaw do monitoringu Wifi, Rejestrator z dyskiem 1TB, 4x kamera bezprzewodowa z mikrofonem i czujnikiem ruchu 2MPx IR 10m, Podgląd zdalny na komputerze, telefonie, P2P, Chmura\n1 667,00 zł 2 647,00 zł\n6x BCS-DMQ4503IR3-G BCS-XVR08014KE-II 1TB Zestaw do monitoringu 6 kamerowy\nKompletny zestaw. Rejestrator 8 kanałowy cyfrowy + 6 Kamera 5MPx Motozoom. W zestawie znajdują się niezbędne akcesoria: dysk 1TB, przewód, komplet złączy, zasilacz, myszka,\n2 959,00 zł 5 103,00 zł\nZestaw do monitoringu: Rejestrator BCS-XVR0801 + 8x BCS-TQE6200IR3-G - Dysk 1TB + Akcesoria\nKompletny zestaw. Rejestrator 8 kanałowy cyfrowy + 8x Kamera FullHD 2MPx. W zestawie znajdują się niezbędne akcesoria: dysk 1TB, przewód, komplet złączy, zasilacz, myszka.\n2 867,00 zł 4 365,00 zł\n1x BCS-TQ3200IR-E Rejestrator BCS-XVR0401-III Dysk 1TB Monitoring\n815,00 zł 1 147,00 zł\nPlug&Play Zestaw do monitoringu IP Rejestrator LV-NVR4415S-4P + 3x Kamera LV-IP2M3TFE + 1TB\nKompletny zestaw IP Plug&Play. Rejestrator 4 kanałowy sieciowy + 3x Kamera IP FullHD. W zestawie znajdują się niezbędne akcesoria: dysk 1TB, przewód, myszka, zasilacz do rejestratora. Podgląd przez chmurę, androida iOS.\n830,00 zł 1 254,00 zł\nZestaw do monitoringu firmy, biura, domu prosty montaż Hikvision Hiwatch Rejestrator IP HWN-4108MH + 6x Kamera FullHD HWI-T621H-Z + Akcesoria\nZestaw do monitoringu IP Hikvision Rejestrator Rejestrator IP HWN-4108MH + 6x Kamera FullHD HWI-T621H-Z + Akcesoria. Podgląd przez P2P, androida iOS. Motozoom\n5 413,00 zł 5 813,00 zł


Dziewczyna z portretu - jedynie 30,52 zł w matras.pl\nGreta sama zaproponowała Einarowi, żeby założył pończochy i damskie buty. Chciała dokończyć zamówiony kobiecy portret, a modelka nie mogła przyjść do pracowni. Mąż – mężczyzna o subtelnych rysach i drobnej budowie ciała – zdawał się idealny do tego zadania. Ot, niewinna prośba, artystyczny żart… Greta nie mogła przypuszczać, że ta chwila zmieni cał ... e jej życie: obudzi w nim pragnienie, które trudno będzie zlekceważyć i uciszyć. Dziewczyna z portretu to historia inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, które wstrząsnęły życiem dwojga duńskich artystów: Einara i Gerdy Wegenerów. To pełna subtelności, liryczna opowieść o odważnej miłości, która potrafiła przekroczyć wszelkie granice, także te obyczajowe i seksualne, bez oglądania się na to, co wypada. Na podstawie książki powstał FILM TOMA HOOPERA z gwiazdorską obsadą Oscarowy EDDIE REDMAYNE w roli głównej! W filmie zobaczymy też Alicię Vikander, Amber Heard i znanego ze Skyfall Bena Whishawa. Czytaj dalej >> << Zwiń\nNiesamowita historia, która załamałaby niejedną kobietę. Malarka rozpoczyna pracę nad portretem dziewczyny, jednak jej modelka nie może dłużej pozować. Postanawia więc do tego celu wykorzystać swojego męża, który ma delikatną, androgeniczną urodę. Okazuje się jednak, że budzi w nim głęboko ukryte pragnienia, o których istnieniu nawet on nie wiedział. Teraz już nic nie będzie takie samo. Kochają się, ale już nie są zwykłym małżeństwem.\nNiezwykle poruszająca opowieść, która sprawia ... że człowiek aż nie może uwierzyć w chichot losu.\nSuper fabuła, super opowieść, fajnie opisani bohaterowie. Najbardziej urzekło mnie to, że Greta po tym wszystkim dalej kochała swojego męża (a może już żonę?), co daje tylko nadzieję, że miłość naprawdę może wszystko przetrwać. To ciekawe jak człowiek może się zmienić przez jedno wydarzenie i jak może to wpłynąć na jego dotychczasowe życie.\nPostacie głównych bohaterów – Grety ... Einara i Lili – doprowadzały mnie do szaleństwa i to one sprawiły, że ta książka okazała się tak wyjątkowa. Greta, która w młodości wydawała się kobietą zdecydowaną i ciekawą, stała się artystką bez duszy, godzącą się na wszystko co podrzuci jej los – była nijaka. Portret psychologiczny Einara przygotowany został w bardzo staranny sposób, zostały mu nadane cechy, które odróżniają go od innych książkowych męskich bohaterów –delikatny charakter i łagodność. Cechy, które uznałam za wady Einara stały się zaletami Lili, wpływając na to, że jej postać wydawała się miękka i zwiewna, krucha – jakby zaraz miała się rozsypać w drobny mak. Poza wyjątkowością związaną ze zwiewnością Einara podkreślona została jego wewnętrzna walka, bohater musi dokonać wyboru między tym co właściwe, a tym czego pragnie.\nFajnie napisana, prostym, lekkim językiem, który kontrastuje z ciężkim, psychologicznym tematem. Akcja nie rozgrywa się wcale aż tak dawno temu – na początku XX wieku, a jednak w ówczesnym świecie wywołuje ogromne kontrowersje i sprzeciw społeczny. Jeśli lubicie takie tematy – na pewno nie pożałujecie.\nOkropna historia, która sprawia, że człowiek zaczyna zastanawiać się jakie to wszystko jest niesprawiedliwe! Świetnie napisana, przedstawiająca prawdziwe wydarzenia, aż ciarki przechodzą człowieka. Nie ma nic gorszego niż odrzucenie, niż to, że ukochana osoba staje się kimś zupełnie nam nieznanym! Serdecznie polecam, ale przygotujcie się na najgorsze!


Ten telefon... | Nasz bocian\nOczekiwanie na upragnione dziecko jest wspaniałe, i trudne. Radosne ale i trudne czasem do udźwignięcia. Szczególnie, gdy chodzi o proces adopcyjny. W ciąży widzisz dwie kreski, potem USG odkrywa skałki noszone tajemnicy. W oczekiwaniu adopcyjnym jest więcej niepewności, nigdy nie wiadomo kiedy urodzi się dziecko, nigdy nie wiadomo kiedy spotkamy dziecko, ani ile potrwają procedury.\nTo trudne. Trudniejsze niż się wydaje. Trzeba się przygotować na wiele ewentualności. Na dziecko nie do końca pasujące do naszych wyobrażeń, bo wiek nie ten, albo płeć, albo stan zdrowia. W pierwszej adopcji nie miałam tego telefonu, ja zadzwoniłam do OA zapytać co tam słychać? Bez nadzieji, że usłyszę jest dziecko dla was...\nAle okazało się , że jest. To korze emocji, to szaleństwo, które nas ogarnęło jest niewyobrażalnie. Wtedy musiałam się zmierzyć z wieloma problemami. Że to chłopczyk, że chory. Że starszy. Wiele łez wylała zanim pogodził się z myślą , że nie będzie wyśnionej córeczki. Najgorsze było to, że chwilę później pojawiły się w mojej grupie same dziewuszki. Malutkie, wszystkie poniżej roku. Pojawiała się ta okropna myśl, że jedna z nich mogłaby być moja. Sporo wody upłynęło zanim ostatecznie przed sobą przyznałam, że Małpka jest moim synem. Bezgranicznie moim. I nie chciałabym tabu na dziewczynek zamiast Niego.\nTeraz czekamy na córcię ponownie. Czekając zastanawiałam się jakie to będą uczucia dostać telefon ze słowami znalazła się Twoja córka. Myślałam, że będzie szał, euforia. Przecież tak niecierpliwie wyczekiwana była. No i jest wreszcie telefon. I słyszę, zebrała się komisja.... I dyskutowaliśmy o waszej sytuacji i oczekiwaniach. .. myślę sobie odmówią nam. Chcą nas odroczyć w czasie, wydłużyć czekanie. Nawet mnie to nie zdziwiło. I słyszę jest dziewczynka. I kiedy możecie przyjechać do ośrodka. Zamarłam, zamurowalo mnie. Mózg mi nie pracował. Powiedziałam jutro i koniec rozmowy. O nic nie zapytałam.\nNic nie przyszło mi do głowy.\nOkazuje się, że zaszokowałam tym nasze Czarodziejki.\n04/08/2016 - 11:08\nSuper wiadomość!!!Tyle się biedna naczekałaś:)Bardzo się cieszę i czekam na dalsze wieści!Trzymam kciuki!\nBardzo sie ciesze. Mam nadzieje, ze Wasze marzenie sie spelni ;)\n04/08/2016 - 12:08\nWOW! Oby to był ten właściwy telefon!!!!! Zaciskam kciuki za kolejny, wspaniały wpis!\n04/08/2016 - 16:08\nSuper :) Czekam na sprawozadnie z wizyty :) Trzymam kciuki !\nTrzymam kciuki !!!!!!!!! Oby to byla Twoja upragniona coreczka :-)\n05/08/2016 - 03:08\npieknie, czekam na wiecej informacji, ja juz od lat (jestem z Toba)\n05/08/2016 - 08:08\njest??? mam nadzieję że to ONA :)czekamy z niecierpliwością kochana na wiadomości :)\n05/08/2016 - 20:08\nTrzymam kciuki. I cichutko zazdroszczę.\n07/08/2016 - 17:08\nZaciskajcie Dziewczyny te kciuki mocno! Jestem taka pogubiona we własnych uczuciach. Niech to się wyjaśni.\nTwój podpis dał mi do myślenia. Czytam Twoje wpisy i trzymam kciuki za Twój cud.


Po raz pierwszy poznaliśmy zysk Google z Androida | TeleGuru\nStrona główna/Wiadomości/Po raz pierwszy poznaliśmy zysk Google z Androida\nRobert Dunst 22 stycznia 2016\nOd momentu wprowadzenia Androida na rynek, Google nie chwalił się osiąganymi z jego tytułu zyskami. Tę poufną i niezwykle strzeżoną informację ujawnił prawnik Oracle w trakcie toczącej się przeciw gigantowi z Mountain View rozprawy.\nZaprezentowane przez prawnego reprezentanta Oracle materiały wskazują, że Google zyskał do tej pory na Androidzie 31 miliardów dolarów przychodu i 22 miliardy dolarów zysku netto. Firma stwierdziła, że dane te pochodzą z wewnętrznych dokumentów finansowych, dodając, że są to „bardzo wrażliwe informacje”, które nie powinny ujrzeć światła dziennego i być dostępne tylko do wglądu upoważnionych osób. Po skontaktowaniu się z organami sądowniczymi, odpowiednie zapisy zeszłotygodniowej rozprawy zostały usunięte z elektronicznych rejestrów. Trwający od ponad pięciu lat konflikt sądowy pomiędzy Google a Oracle związany jest z oskarżeniami o bezprawne wykorzystywanie przez Google w Androidzie języka oprogramowania Java. Oracle wycenił straty poniesione wskutek nieotrzymanych opłat licencyjnych na około 1 miliard dolarów.\nandroid google raporty wyniki\nTechnologie przyszłości - pierwsze wszczepiane smartfony w 2023 roku?\nNowe reklamy Moto G4 i G4 Plus ujawniają główne zalety smartfonów\nSłodka niespodzianka od Plusha


Borussia ma ogłosić jutro ostateczną decyzję w sprawie Dembélé › FCBarca.com\nBorussia ma ogłosić jutro ostateczną decyzję w sprawie Dembélé\n12 sierpnia 2017, 15:52\nPodczas rozmowy z telewizją Sky trener Borussii Dortmund Peter Bosz zapowiedział, że dziś po meczu pucharowym z Rielasingen-Arlen klub spotka się z Ousmane'em Dembélé i jego agentem. Jutro BVB ma ogłosić ostateczną decyzję w sprawie 20-letniego francuskiego napastnika.\n- Skupiamy się na meczu. Wieczorem dojdzie do spotkania i jutro klub ogłosi swoją decyzję - powiedział Peter Bosz. Przypomnijmy, że Ousmane Dembélé został zawieszony przez Borussię do poniedziałku za niestawienie się na treningu. Zawodnik chciał w ten sposób wymusić swój transfer do Barçy. Jak na razie Borussia odrzuciła wszystkie oferty za piłkarza.\nZ powodu zawieszenia Dembélé oczywiście nie wystąpi w dzisiejszym pojedynku w Pucharze Niemiec. Do poniedziałku piłkarz nie może również trenować z drużyną.\n13 sierpnia 2017, 10:33 · Dyskusja\nI oby już nie musiał trenować w BVB :)\n12 sierpnia 2017, 22:50 · Dyskusja\nPisałem nie dawno o kryzisie Barcelony i porównałem to do Kryzysu MU po odejściu Fergusona XD to zostałem wyśmiany i z dissowany ;) A tym czasem jesteśmy wielką niewiadomą na rynku transferowym i w piłkarskim środowisku (Nic nie kupują marnują wszystko itd) PORAŻKA :(\n12 sierpnia 2017, 23:56 · Dyskusja\n@Andi18: Czy zespół pokonujący Real, Juve i MU przed sezonem ma kryzys? Kryzys nadejdzie, bo nie ma kim zastąpić Messiego, Suareza i Neymara. O Inieste czy Busquetsa się nie martwię, bo jak nie Sergi Roberto, Denis, Samper, Rafinha czy nawet Gomes to sadze ze w naszej szkółce są utalentowani piłkarze godni zastąpienia tych legend, jak na przykład Alena, więc pomoc mamy na lata. Chociaż co do pomocy bardzo chciałbym powrotu Thiago. Tez obrona nie wydaje się taka silna jeśli chodzi o przyszłość. Jakby Bellerin i Grimaldo wrócili nie martwiłbym się o nic, ale póki ich tu nie ma to jest się o co martwić. Środek obrony tez trudno będzie zastąpić mam na myśli Pique i Mascherano. Umtiti jest dobry, oby się rozwijał i pokazał na co go stać to Mascherano zastąpi, ale nie mamy nikogo za Pique, potrzebujemy piłkarza który będzie mógł w przyszłości być nazywany najlepszym obrońca świata. Bramkę mamy dobrze obsadzoną, Ter Stegen jak na bramkarza jest mlody, pokaże na co go stać i będzie jednym z najlepszych.\n13 sierpnia 2017, 00:28 · Dyskusja\n@wiksxd: Pomoc to formacja która jest obecnie w Barcelonie najsłabsza.\n13 sierpnia 2017, 10:07 · Dyskusja\n@pluszek: To nieprawda, prędzej obrona. Pomoc mamy mocną co pokazał pre sezon\n13 sierpnia 2017, 12:06 · Dyskusja\n@wiksxd: A co to są mecze przed sezonem co one znaczą ? Mieliśmy wtedy jeszcze Neymara i nasz atak marzeń teraz mamy jedynie powalony zarząd,który jedynie co umie to sprowadzać szroty z byle jakiego zespołu i wydawać niepotrzebnie hajs. Wielka Barcelona ma kryzys który będzie trwał :( Jakieś pseudoklubiki jak PSG i MC sobie lepiej radzą od wielkich klubów z tradycjami. Może nie będziemy zajmować miejsc poniżej 3 miejsca ale o mistrza będzie ciężko. Mamy Messiego ale on nie będzie nam grał do końca życia. Zarząd który traktuję ten klub jako okazję do zaspokojenia swojego konta bankowego, musi zostać zwolniony ;) Kibice ich wywiozą na taczkach\nChwała bogu, że mamy jeszcze Messiego Inieste i Suareza no i Pique\n13 sierpnia 2017, 13:01 · Dyskusja\n@Andi18: Sam w przyszłym sezonie zobaczysz ze Neymar to nie wszystko. Mamy świetny zespół, a Ty tak narzekasz, ze mamy tylko Pique, Inieste, Messiego i Suareza. Rakitić jest super graczem, strzeli pare ważnych bramek, rozegra, pomoże w obronie co mecz to zobaczymy jak będziesz gadał. Nawet taki Paco strzeli 10 bramek to niby taki słaby, ale tym przyczyni się do mistrzostwa. Mecze przed sezonem pokazują sile naszego zespołu. Z takim Juve druga połowa wrzucają swój najlepszy atak to tylko tracimy jedną bramkę i to po rożnym. Zarząd działa fatalnie, Gerrard się wypowiedział, ze Barca naciska i nie daje drugiej szansy, maja się ponad wszystko, to idioci. Ale mamy takie szczęście ze jeszcze mamy świetna drużynę i te transfery dopiero mogą zaważyć na naszej przyszłości. Ale sadze ze do tego czasu zmienią zarząd.\n13 sierpnia 2017, 13:54 · Dyskusja\n@wiksxd: Zarząd musi się zmienić, a transfery to obowiązek\n13 sierpnia 2017, 13:58 · Dyskusja\n@Andi18: Przynajmniej w tym się zgadzamy. Potrzebne transfery na lewe skrzydło i transfery zawodników na pozycje Messiego itd, tacy którzy mogliby ich zastąpić kiedyś. Takich piłkarzy nie mamy. Niby kupują młodych, ale czy Digne naprawdę będzie w stanie zastąpić Albę? Wątpię w to. Kiedyś jak sie obudza z ręka w nocniku to Grimaldo kupią za 60 mln czy Bellerina za 70 mln\n12 sierpnia 2017, 22:23 · Dyskusja\nJa Wam mówię: kupić Dominika Furmana (mysle ze za jakies 30 mln powinnismy go wyciągnąć z Płocka, on ma duży wpływ w klubie, niedawno zwolnił trenera więc jak sie wkurzy i bedzie chciał odejść do Barcy to może nawet weźmie z sobą Arka Rece w gratisie na skrzydło i mamy kompletny skład. Jak Valverde bedzie fikał to Furmi go ustawi albo wywali. Przyda się ktoś taki w naszej szatni :)\n12 sierpnia 2017, 20:10 · Dyskusja\nOgłoszą, że nie jest na sprzedaż i ja chce będzie siedział na trybunach. Niezależnie zastanawia mnie, że nic nie słychać o naszym dyrektorze technicznym, który zajmuje się z założenia transferami. W sumie to jakby go nie było, bo efektów jego pracy brak.\n12 sierpnia 2017, 22:16 · Dyskusja\n@RKS1979: To po cholere oni beda go trzymać na siłę? Nie rozumiem tego...gość nie chce grać a oni go nie puszczą. Bedzie siedzial na trybunach za kare a oni beda mu za to placic...rzeczywiscie inteligentne posunięcie :D jesli do tego dojdzie to BVB beda debilami roku\n12 sierpnia 2017, 22:32 · Dyskusja\n@krzysztof130390: Nie znam się na przepisach w tym zakresie, ale chyba efektem zawieszenia zawodnika w jego prawach jest brak konieczności płacenia mu pensji. Klub ma dużą siłę nacisku, po kilku dniach jak pensja nie wpływa, niejeden mięknie.\n13 sierpnia 2017, 00:32 · Dyskusja\n@krzysztof130390: Uważasz że nie będziesz wykonywał swoich obowiązków a pracodawca będzie płacił?\nNie dostaniesz kasy, zawieszą cię na rok, do tego dojdzie zakaz transferów i zawodnik przestaje fikać.\nI tak powinni postąpić z Dembélé\n13 sierpnia 2017, 10:35 · Dyskusja · Edytowano\n@RKS1979: A gdzie w tym wszystkim jest ten cały Arieno Braida?Podobno taki zacny skaut miał być...\n12 sierpnia 2017, 18:17 · Dyskusja\nCzyli kwestia godzin D:\n12 sierpnia 2017, 17:46 · Dyskusja\nKase rozwala i kupia za drobne szit\n12 sierpnia 2017, 17:30 · Dyskusja\nCoś czuje że kasa za Neymara pójdzie na premie dla zarządu za dobrze wykonany transfer Paulinho :D\n12 sierpnia 2017, 16:56\nA jednak sędzia trochę wymiękł - Luiz mógł spokojnie wylecieć, a żółtą powinien dostać na pewno.\n12 sierpnia 2017, 16:41 · Dyskusja\nDembele sam sobie strzelil w kolano przechodzac do BVB o nie gwarantujac sobie mozliwosci odejscia w jakikolwiek sposob.\n12 sierpnia 2017, 17:14 · Dyskusja\n@RKS1979: Dokładnie. Mógł być od roku u nas nie psując sobie wizerunku brakiem szacunku do drużyny w której barwach występuje. Albo tak jak piszesz przynajmniej zawrzeć jakąś klauzulę w kontrakcie.\n12 sierpnia 2017, 18:22 · Dyskusja\n@martee: no niby tak ale nikt nie przypuszczał, że Neymar odejdzie i przesiedziałby praktycznie cały sezon na ławie, bo za Enrique MSN praktycznie nie było rotowane (mam nadzieję, że u Valverde się to zmieni), a dla piłkarza w takim wieku to nie było by dobra\nPewnie nie zejdą z chorej ceny.\n12 sierpnia 2017, 16:23 · Dyskusja\nDembele NIE jest na sprzedaż ale spokojnie zarząd ma napewno jakąś alternatywe\n12 sierpnia 2017, 16:29 · Dyskusja\n@Frankenstein17: Wystarczy już że PAULINHO kupili..... Koniec świata, koniec....\n@Frankenstein17: Oczywiście Perisica haha\nCoś czuję, że ogłoszą dłuższe zawieszenie zawodnika i brak możliwości transferu poniżej 150mln.\n12 sierpnia 2017, 16:21 · Dyskusja\njak jest transfer to oglasza go klub pozyskujacy, jak oswiadczenie ma wydac Borussia to juz wiemy, ze go nie sprzedadza\n12 sierpnia 2017, 19:56 · Dyskusja\n@Mith: Mogą powiedzieć, że są otwarci na negocjacje. Równie dobrze mogą już być z Barcą dogadani, ale przez zachowanie Dembele, chcą pierwsi wystosować komunikat. Siłą go trzymać nie będą, tym bardziej po takiej akcji.\n12 sierpnia 2017, 16:19 · Dyskusja\nNo co ogłoszą? Sprawę transferu czy zawieszenia?\n@Marcin2p: A po co mają ogłaszać zawieszenie, skoro już je ogłosili :D\n12 sierpnia 2017, 16:13 · Dyskusja · Edytowano\nJak Niemcy maja coś ogłaszać, to ja już zaczynam się bać.\nPewnie mu powiedzą, że chcesz to idź, ale 150mln i ani centa mniej. Nie wierzę że teraz nagle opuszczą cenę choćby trochę.\n12 sierpnia 2017, 16:09 · Dyskusja\n"Ogłoszą swoją decyzje" xD\nDembek będzie błagał o transfer a oni i tak powiedzą ,ze nie może odejść XD\nTaka będzie ich decyzja ! ;/\n"Ousmane zostaje w klubie. Jest tutaj szczęśliwy i liczymy na niego w przyszłym sezonie. Nie rozpatrzymy żadnej oferty."\n12 sierpnia 2017, 16:08\nCoś czuję ze Dembele powie ze chce grać dla Barcelony i chce odejść a klub go na siłe nie zatrzyma( po incydencie z treningiem) i będzie mógł odejść do Barcelony\n12 sierpnia 2017, 19:06 · Dyskusja\n@pawel20001227: Albo zrobia mu na zlosc i w sezonie poprzedzajacym ms nie opusci lawki, zeby zrobic pokazowke innym\n12 sierpnia 2017, 16:07 · Dyskusja\nTo może być najważniejsze ogłoszenie parafialne w ostatnim czasie.\nWyjdzie Watzke i powie: " Sprzedajemy Dembele do Barcy za 100mln a pozyskane w ten sposób pieniądze przeznaczymy na reparacje wojenne dla Polski"\n@Jordi10: Dobreee :D\n12 sierpnia 2017, 16:05 · Dyskusja\nOgłaszą, że zostanie i tyle bedzie z tego transferu...\n12 sierpnia 2017, 16:02\nJeśli jutro powiedzą że zostaje w BVB, a do tego dzisiejsza bomba która wyjeb*ła w błoto 40 mln to będzie nieudane okienko.\n12 sierpnia 2017, 16:06 · Dyskusja\n@BarcaFan02: Świetny transfer przecież co chcesz ?\n12 sierpnia 2017, 16:01 · Dyskusja\nWlepią mu kare i go puszczą, bo co mają zrobić? Trzymać wbrew woli zawodnika? Niewolnictwo sie już dawno skonczyło\n12 sierpnia 2017, 16:02 · Dyskusja · Edytowano\n@rdam: Powiedz to Klopowi i kalifowi z psg\n12 sierpnia 2017, 16:03 · Dyskusja\n@rdam: Jakie niewolnictwo? Koleś ma ważny kontrakt, dzięki któremu zarabia dobre pieniądze, więc o czym Ty w ogóle mówisz?\n@MaPet: Mam umowe z Cyfrowym polshitem.. Mam siatkówke koszykówke i polsat boxing night. Nc+ oferuje mi wszystkie ligi plus LM. Zrywam oferte z polshitem place powiedzmy 800 zł i ide do nc + :D\n12 sierpnia 2017, 16:17\n@Nazio87: Dembele też może jednostronnie zerwać kontrakt, tylko że musiałby zapłacić wartość swojego kontraktu czyli 5-letnią pensję, a to jest z kilka milionów euro.\nW dodatku za takie zerwanie umowy grozi zawieszenie czasowe prze FIFA.\nNie porównuj umowy z siecią telewizyjną, bo ty nie dostajesz za to kilkadziesiąt tysięcy euro tygodniowo.\n12 sierpnia 2017, 16:24 · Dyskusja\n@arthurek: Co to jest kilka milionow eurasów dla chłopaka w takim wypadku\n13 sierpnia 2017, 10:21 · Dyskusja\n@Nazio87: Widzę, że kolega nie rozumie czym jest umowa. To OBUSTRONNE zobowiązanie ;) I oczywiście, że możesz je sobie zerwać. Przy czym jednostronne zerwanie kończy się zwykle ogromną karą, która w przypadku Dembele do małych by nie należała. A na tym pewnie kary by się nie zakończyły. A pisząc głupoty w stylu "co to jednak dla niego kilka milionów" pokazujesz tylko skalę swojej głupoty ;)\n@MaPet: Ty byś nie zaplacił mając taką oferte?\n13 sierpnia 2017, 18:05 · Dyskusja\n@Nazio87: Zależy. Bo jeśli np. mój dotychczasowy pracodawca zachowywał się w porządku, dawał mi odpowiednie warunki pracy i godziwie płacił na czas to dlaczego miałbym zachować się w stosunku do niego jak ostatni śmieć, paląc za sobą wszystkie mosty? Poza "o boże barcelona, rzucam wszystko i idę!" jest coś takiego, jak np. szacunek. Którego brak Dembele już okazał, strzelając focha i nie przychodząc na trening.\nPoza tym, ile znasz sytuacji w piłce nożnej, że zawodnik jednostronnie zrywał kontrakt, by odejść do innej drużyny, bo mu nie chciano pozwolić na to normalną drogą? Raczej niewiele. A wiesz dlaczego? Bo to nie jest takie proste i bezproblemowe, jak Ci się wydaje ;)\nI po trzecie – załóżmy, że po Suareza zgłasza się jakiś klub, a Barcelona nie chce pozwolić mu odejść. Po czym on zrywa kontrakt. Wtedy to też byłoby ok czy już nie do końca "bo jak on śmiał!"?\n12 sierpnia 2017, 15:59\n@sebasarna18: Hahha to uczucie gdy masz nowe konto na la rambli i nie możesz dawać jeszcze poleceń\n12 sierpnia 2017, 15:58 · Dyskusja · Edytowano\nObstawiam, że jutro zobaczymy filmik na stronie BVB, w którym Dembele będzie przepraszał cały klub i mówił jaki to nie jest szczęśliwy w Borussi :) Pewnie powiedzą mu, że Barca nie chce dać tyle kasy i po prostu nie odejdzie i jeśli dalej będzie się buntował to wyląduje na trybunach i pożegna się z rozwojem piłkarskim co dla chłopaka w takim wieku jest katastrofą. Wydaje mi się, że nic nie będzie z tego transferu, zarząd Barcy przegapił moment w którym powinni go wykupić.\n12 sierpnia 2017, 15:57 · Dyskusja · Edytowano\nMam złe przeczucia co do tego. 150 albo będziemy się bić z Atletico o 2 miejsce w lidze\n12 sierpnia 2017, 15:59 · Dyskusja\n@Nazio87: A kto będzie miał drugie?\n12 sierpnia 2017, 16:00\n12 sierpnia 2017, 15:57 · Dyskusja\nZobaczycie, że zostanie.\n12 sierpnia 2017, 15:55 · Dyskusja\nBłagam niech to się skończy... dać nawet te 130-140 baniek i brać go bo nie ma czasu, sezon się jutro zaczyna a my Paulinho się wzmacniamy...


Polskie rezerwy złota rosną - DwaGrosze\nPosted on 7 lipca 2019 7 lipca 2019 by cynik9\nAkurat w wakacyjnym sezonie ogórkowym NBP ogłosił komunikat potwierdzający znaczny wzrost rezerw w złocie. To dobra wiadomość choć jej timing wydaje się nieco dziwny. Dowiadujemy się że zapoczątkowana w zeszłym roku akcja zakupów NBP sprawiła iż zasoby polskiego złota zwiększyły się w stosunkowo krótkim czasie znacznie, bo ponad dwukrotnie, i wynoszą obecnie 228.6 ton. NBP podał także że połowa polskiego złota ma zostać zrepatriowana. Nie podał jednak żadnych szczegółów, w tym dokąd konkretnie polskie złoto miałoby popłynąć… ;-)\nNBP pod kierownictwem prezesa Glapińskiego wpisuje się tym w szerszy trend banków centralnych odchodzących od dolara i wzmacniających swoje rezerwy w złocie. Co sprytniejsze banki wykorzystują także sprzyjającą koniunkturę aby dokonać repatriacji części swoich rezerw, trzymanych dotychczas z reguły w UK albo w USA.\nNie ulega wątpliwości że mieć złoto jest opcją dużo lepszą niż go nie mieć, przy czym im więcej go mamy tym lepiej. To jest, w granicach rozsądku oczywiście. W końcu faktem jest że żaden bank nie zbankrutował jeszcze z nadmiaru żółtego metalu podczas gdy wielu się to przytrafiało z powodu jego braku. W DwuGroszach nigdy też nie krytykowaliśmy żadnego CB za to że powiększa swoje rezerwy. Niejednokrotnie natomiast śmieliśmy się z małpiego rozumu banków centralnych który kazał im dawniej słuchać syrenich śpiewów hegemona zachęcającego je do pozbywania się posiadanego złota. Był długi okres na przełomie stuleci w którym banki centralne, nie całkiem wiadomo w jakiej mierze dobrowolnie a w jakiej pod przymusem, gremialnie i na wyścigi pozbywały się swojego złota. Według ówczesnej propagandy czyniły to zmieniając nie przynoszące większych dochodów aktywo na aktywa „pracujące na siebie” i dające posiadaczowi pożądany cashflow. Takie jak na przykład obligacje rządowe. Kluczowa kwestia bezpieczeństwa z reguły poruszana nie była.\nBanki centralne zredukowały w tym okresie swój stan posiadania znacznie, zastępując złoto dolarem. Trend ten spontanicznej zamiany siekierki na kijek zapoczątkował bodaj Bank of England, pozbywając się w 1999 za Gordona Browna połowy posiadanego złota. Jak się okazało, uczynił to po cenie dokładnie najniższej z możliwych w ostatnim półwieczu, bo poniżej $300/oz. Potem w jego ślady poszły inne CB masowo upłynniając swoje rezerwy.\nCiekawe jest że jeden zachodni bank w szaleństwie tym nie wziął udziału i ani jednej uncji swojego złota nie sprzedał. Amerykański FED, wraz z departamentem skarbu, intensywnie natomiast pouczały innych o bezsensie trzymania złota i o walorach „waluty rezerwowej świata” którą USA drukują po koszcie zero. Co więcej, przy każdej kolejnej burdzie zagranicznej hegemon skrzętnie rekwirował złoto fizyczne państw które padły jego ofiarą. Zniknęło w ten sposób na przykład złoto dyktatora Iraku Saddama Husseina, wyparowało 175 ton złota libijskiego strongmana Kaddafiego, nie licząc pomniejszych łupów w rodzaju około 40 ton złota ukraińskiego. Lista jest dłuższa i potwierdza że wśród banków centralnych są sprytne i jeszcze sprytniejsze.\nNo ale wyprzedaże złota przez CB krajów wasalnych hegemona, w których banki centralne Chin, Rosji czy Indii i tak nie brały udziału pochłaniając każdą ilość złota fizycznego którą zdołały namierzyć, to dawna już historia. Mimo bessy w złocie od kilku lat notujemy trend odwrotny – powrotu do złota. Banki centralne które wcześniej upłynniały swoje złoto za bezcen nie są dłużej sprzedającymi netto lecz kupującymi, a wolumen zakupów szybko wzrasta. Rok 2018 był w tej mierze rekordowy, z zakupami złota przez CB największymi od roku 1967 i wynoszącymi 651.5 ton. Przy cenach z początku 2019 odpowiada to sumie rzędu $27.7 miliarda.\nJednocześnie notujemy renesans zainteresowania czułą sprawą repatriacji złota. Do niedawna jeszcze za fakt posiadania złota wystarczało potwierdzenie z Bank of England czy Bank of New York że yes, boys, wasze złoto ma się u nas świetnie. Kiedy jednak Niemcy chcieli wziąć z Nowego Jorku 300 ton swojego złota nie tylko odprawiono ich początkowo z kwitkiem ale nie mogli nawet obejrzeć posiadanego przez siebie kruszcu. Od tego czasu wasale stali się bardziej nieufni i ostrożni.\nRepatriacja posiadanego złota była dla nich długo tematem tabu ponieważ oznaczała otwarte votum nieufności pod adresem sponsorowanego przez USA systemu monetarnego opartego na papierowym dolarze fiat. To że cesarz jest nagi każdy oczywiście wiedział od lat, bał się jednak powiedzieć to wprost i przejść do akcji. Stąd przez długie lata zadowalano się transakcjami w wirtualnym złocie w których dla pewności nikt nie dochodził czy i gdzie fizyczne złoto aktualnie jest. Złoto pełniło więc rolę wirtualnej waluty która utrzymuje pewną wartość tak długo jak długo nikt nie zepsuje zabawy żądając większych ilości złota prawdziwego. Z repatriacją trick ten już nie działa; ktoś fizyczne złoto musi skądś wziąć i je fizycznie dokądś przemieścić.\nPo co konkretnie złoto przemieszczać? Londyn pozostaje przecież największym centrum obrotu złotem fizycznym tak więc argument przechowywania tam złota krajowego ma pewien sens. Chodzi jednak o dyskretne przemieszczenie cennego metalu w obszar własnej kontroli i poza zasięg hegemona. UK na przykład zademonstrowało wielokrotnie, ostatnio w przypadku bezprawnego zajęcia złota Wenezueli na polecenie USA, że jest takim samym wasalem hegemona jak większość krajów EU. Uświadomiło to raz jeszcze wszystkim kluczową kwestię bezpieczeństwa kruszcu przechowywanego poza krajem właściciela. Idem wspomniane wcześniej kłopoty Bundesbanku z repatriacją złota niemieckiego z Bank of New York.\nNa tle renesansu zainteresowania złotem i repatriacją polityka NBP wpisuje się w podobne działania szeregu krajów unijnych. Polegają one na stopniowym przesuwaniu rezerw z papieru „waluty rezerwowej świata” w kierunku złota fizycznego, kupowanego przez co bardziej przewidujące CB, oraz na repatriacji przynajmniej części posiadanych rezerw.\nBank centralny dysponujący znacznymi rezerwami złota, które uznane zostało oficjalnie w regulacjach Basel III jako tak zwane aktywo transzy pierwszej (najpewniejsze), będzie z pewnością w lepszej formie aby przetrwać kolejny kryzys. Jest dobra szansa na to że banki europejskie wpaść mogą wtedy w turbulencje dużo poważniejsze niż dobrze zrekapitalizowane po kryzysie 2008 banki amerykańskie.\nSpecyficznie polskim problemem ze złotem i jego repatriacją jest jedynie wiszące nad krajem widmo roszczeń żydowskich 447 o których zarówno rządząca partia jak i koncesjonowana opozycja nabrały wody w usta, chcąc najwyraźniej dociągnąć w ten sposób do wyborów… Rządząca partia nie dopuściła nawet do uchwalenia przygotowanej przez Kukiz15 zdroworozsądkowej ustawy zabraniającej formalnie rządowi spłacania jakichkolwiek żydowskich roszczeń „bezspadkowych”. Całkiem możliwe więc że o potajemnych konszachtach rządu PiS ze stroną żydowską opinia publiczna dowie się dopiero po wyborach, kiedy rząd zacznie wprowadzać „kompleksową legislację” w tej sprawie czego domagał się w lutym br. w Warszawie sekretarz stanu M.Pompeo.\nW tej sytuacji nagłaśnianie wzrostu rezerw złota polskiego i planów jego repatriacji z Londynu wydaje się zastanawiający. Wzięcie przynajmniej części złota z Londynu wygląda na posunięcie korzystne dla kraju i było sugerowane zresztą wcześniej w 2GR. Pewne wątpliwości budzi jednak to czy akurat w Warszawie, z obstalowanym właśnie kontyngentem wojskowym USA aktywnie pilnującym wywiązywania się wasala z uchwały 447, polskie złoto będzie bezpieczniejsze niż w Londynie.\nPosted in Polska, system, złoto\n40 Replies to “Polskie rezerwy złota rosną”\nczy NBP podaje ile ma srebra?\nw sumie co za różnica, a mogli by podawac te informację\nHegemon mógłby sie nie wkurzac, nie jest to zaden wymienialny walor, ot takie blaszki do tapetowania ścian.Albo przygotowanie się do denominacji złotego (w sumie to na co teraz zamienimy, był zł zrobili polski złoty (jak by były jakies nie polskie) to teraz będzie szczerozłoty czy jak? skrót zamist PLN bedzie SZCZYZŁ, SZŁ albo jakos tak\n12 lipca 2019 o 14:57\nSrebro się nie bardzo nadaje na aktywo banku centralnego, nie bardziej niż dajmy na to kobalt czy nikiel, i nie wiem czy jakikolwiek bank centralny posiada obecnie jego rezerwy. Dawniej było całkiem inaczej i wymienianie jednym tchem „srebro i złoto” miało więcej sensu.\nCo nie przeszkadza oczywiście że jednouncjowa srebrna moneta polska byłaby prawdopodobnie bardziej sensownym medium odkładania na emeryturę niż rządowe PPK.\n11 lipca 2019 o 12:46\n„Gronkiewicz-Waltz w 1998 r. sprawiła, że Narodowy Bank Polski zakupił ok. 70 ton złota po dość okazyjnej cenie (300 dolarów za uncję)”\n„W latach 90. Polska ponownie zaczęła kupować złoto za granicą. W 1998 r. za prezesury Hanny Gronkiewicz-Waltz Narodowy Bank Polski kupił ok. 77 ton złota.”\nCo do Balcerowicza to jest tylko o polskim fort Knox który kosztował podatnika już 30 mln. złotych\n10 lipca 2019 o 09:50\na) Czekamy na srebro i zakup srebra od KGHM na pniu 5 lat do przodu.\ną) Czekamy na obligacje zabezpieczone tym złotem lub srebrem. Bedzie można łatwiej ściągać kasę z ulicy a będzie jak przez 2 wojną światową.\nb) W 2009 roku chodziły słuchy, że USA przygotowało kontenery ze srebrnymi monetami jako żołd dla swoich żołnierzy na 1.5 roku, by w razie czego chciało im się walczyć. Może warto by wzorem jankesów ulokować choć część kasy w jednostkach wojskowych. Wtedy wzrosła by na pewno jakość ochrony tych obiektów. Jak by coś zginęło to trepy nie dostali by żołdu.\nc) Należy zacząć bić monety obiegowe, powiedzmy podobne do 10-20 zł przedwojennych. Pozwoliło by to przy denominacji szybko wprowadzić nową walutę z ogromnym przyzwoleniem społecznym.\n10 lipca 2019 o 11:52\nInteresujące propozycje… ;-D\nulokować choć część kasy w jednostkach wojskowych.\nMała uwaga: jednostki wojskowe same sobie czasem alokują PM nie pytając się cywili o zdanie… Zwłaszcza jednostki wojsk obcych zaproszone przez durnych cywili…\n9 lipca 2019 o 16:42\ndrogi cyniku nie pomyslałes też o tusku, to wszystko jego wina.\nza tuska nbp chciał czy nie cały zysk lokował w budżet, teraz nie da pisowi ani grosza wiec cos musi kupic. Zreszta to niewiele, srednia unijna to jakies 20% rezerw w tym relikcie a my mamy niewiele ponad 10.\nJak by nbp chcial sie zabezpieczyc to by nie trąbił wszem i wobec ale po cichu zlecil BGK, ktory jest bankiem ktory nie może ustawowo upaść by ten kupił pare smieciowych koralików. Ale krzyczy wszem i wobec a więc chce by usłyszał Bank Centralny, który nie ma ani jednej sztuki. Tak tak, jest taki BC\nznajduje się w izraelu\n9 lipca 2019 o 13:26\nJeszcze pamiętajmy, że przystępując do strefy euro 15% „składkowego” dla EBC trzeba będzie zapłacić w złocie. Z moich wyliczeń wynika, że przy obecnej cenie złota, trzeba będzie się rozstać z 30 tonami złota.\n9 lipca 2019 o 20:01\nCenna uwaga, istotnie tak jest.\n8 lipca 2019 o 18:04\nA tu kolejny dosc ciekawy news-Polska skoczyla o 10 miejsc do gory ostatnimi czasy.\n@Takie Jeden Łoś Nie przypominam sobie informacji, żeby Balcerowicz sprzedał złoto.\nPamiętam jedynie informację, że Gronkiewicz Walz kupiła znaczną ilość złota i to właśnie wtedy gdy Brown sprzedawał po 300 USD.\nTrzeba oddać sprawiedliwość i p. Hanna coś dla Polski też zrobiła a nie tylko czyściła kamienice :)\nPiotr Gołębiewski pisze:\n8 lipca 2019 o 13:04\ngdy H.Gronkiewicz startowała na stanowisko prezydenta Warszawy, to chwaliła się że sprzedała złoto. Uważała to za swą zasługę, że mało warty metal zamieniła na gotówkę. Ceny były wówczas mizerne, więc państwo polskie działa jak zwykle – tanio sprzedać, potem drogo kupić.\n8 lipca 2019 o 18:23\nJa informacji tez sobie nie przypominam, ale pamietam, ze czytalem z nim wywiad, w ktorym tlumaczyl, ze sytuacja wtedy byla taka, ze byla koniecznosc. Tyczy sie to okresu nie wtedy, kiedy Balcerowicz byl szefem NBP, tylko okresu tzw. transformacji ustrojowej. Niestety teraz tego nie za bardzo moge znalezc mimo, ze sporo szukalem.\n8 lipca 2019 o 07:11\n….wszystko ładnie tylko po co półgłówkom/socjalistom/ złoto fizyczne ……\nmega opodatkowanie pracy w PL i konsumpcji /haracz vat 23% + akcyza/ do pensji netto/zus pracownika+zus pracodawcy…….\ntu nic się nie zmieni bo półgłówki reprodukują półgłówków….\na teraz hit\nno i cytat Tomasz Lis „Ludzie nie są tacy głupi jak nam się wydaje. Są znacznie głupsi” amen\n8 lipca 2019 o 12:37\nGłównym przewinieniem przedsiębiorczej ełczanki wydaje się to że jej skok na kasę to nie SKOK, a Ełk to nie SKOK Wołomin. Gdyby skoczyła na SKOK Wołomin włos by jej z głowy nie spadł… Morał z tego jest taki że najważniejsze w skoku jest jego miejsce… :-D\n8 lipca 2019 o 00:03\n@Cynik9:”UK na przykład zademonstrowało wielokrotnie, ostatnio w przypadku bezprawnego zajęcia złota Wenezueli na polecenie USA”\nNo nie do końca (wcale:). Gdzieś mi wpadła w oko notatka sprzed kilku miesięcy, że część wenezuelskiego złota przejął DB.\nNiemcy udzieliły Wenezueli kredytu pod zastaw tego (zdeponowanego w Londynie) złota i jak Wenezuela nie oddała forsy, to złoto zajęli.\nBardzo możliwe, że to dlatego Londyn odmówił przekazał tego złota Wenezueli, bo było zabezpieczeniem kredytu.\nAle jak to w dzisiejszym (medialnym) świecie bywa, poprzez zmanipulowaną informację można każdego przedstawić jako „czarnego luda”.\n8 lipca 2019 o 00:34\nHegemon przeprowadza oficjalną, skoordynowaną akcję regime change, przejmuje wenezuelskie aktywa u siebie, a tu wierzyć mamy w przypadek, w Niemcy i Deutsche Bank które działając spontanicznie i bez podpuszczenia z jego strony wymierzając sobie sprawiedliwość w trybie pilnym porządzając się przechowywanym w Londynie złotem suwerennego kraju? Sorry, toż to się kupy nie trzyma!\n8 lipca 2019 o 11:38\nPare tygodni temu, tuz po tym, jak Trump oglaszal jakie to moga byc opcje wobec Wenezueli, na kilka godzin, na Sputniku pojawil sie news, ze rosyjskie okrety naruszyly wody terytorialne jednego z panstw baltyckich. Ciekawe, czy chinskie okrety w tym czasie naruszyly wody terytorialne Tajwanu?\n8 lipca 2019 o 17:54\nTrzeba brać pod uwagę, że Sputnik został stworzony głównie w celu dezinformacji, a nie jako źródło informacji. Potem takie Sznepfy głośno opowiadają o przewagach technologicznych „radzieckich SU” nad F 35.\n9 lipca 2019 o 22:13\nTo akurat nie byla dezinformacja, tylko obietnica, ktora adresat zrozumial, bo Wenezuele sobie na razie odpuscil ;-)\n9 lipca 2019 o 23:40\nJakie media powstały w celu informowania społeczeństwa? Jakiś konkret? Jestem bardzo ciekaw, bo z wypowiedzi wynika, że Sputnik to czarna owca na medialnym rynku. :D\nCzego by nie mówić o Rosjanach, to nie posunęli się do tego do czego posunęli Żydzi….zakładając Kluby Gazety POLSKIEJ (sic!). Z resztą nie oszukujmy się. Ten Sputnik niewiele różni się od mediów wydawanych w Polin. Mam wrażenie, że jest prowadzony celowo nieudolnie, że tam siedzą tacy „rosjanie” jak w naszym MSZ.\nCo do F35, to chyba oczywiste, że ma technologiczne przewagi nad Suchojem. Ostatnim wschodnim samolotem który mógł aspirować do miana lepszego niż jankeski, a przynajmniej jankesów zadziwić, był Mig 31, a to koniec lat 70. W 1991 wschód niemal zatrzymał się w rozwoju tej techniki, a miłujący pokój Amerykanie pakowali w ten biznes setki miliardów pozwalając sobie na porno ekstrawagancje w rodzaju F35 który jest samolotem koszmarnym, ale tak napakowanym technologią, że ona ten ogólny koszmar ma niwelować. np. paskudną aerodynamikę niweluje potężny silnik, a w wszystko jest podporządkowane stealth. Tylko, że jak powstaną jakieś radary kwantowe czy inne cuda, to okaże się, że znikają zalety F35 i zostaje tylko cudaczność, a wtedy lepszy już jest F16.\nNie bardzo tylko rozumiem dzikiego entuzjazmu nad Wisłą w kwestii F35, ponieważ będą to amerykańskie samoloty kupione za polskie pieniądze. One nawet przekazują dane do producenta w czasie rzeczywistym.\nTymczasem wielu Poliników gorączkuje się słysząc, że „ich” F35 nie jest najlepszy. No cóż… jest najlepszy. Zapewne jest tak dobry, że w razie dużego ryzyka ataku NATO na Rosję, Rosja od razu wyczyści atomówkami pas 1500 km przy swoich granicach, bo nie będzie w stanie zbyt długo bronić nieba nawet nad swoim terytorium, a co dopiero wysyłać samoloty na Zachód. Cieszysz się? Bo są psychole które przebierają nogami, aby tu było wincyj samolotów i to z głowicami jądrowymi.\n10 lipca 2019 o 11:59\nCo do F35, to chyba oczywiste, że ma technologiczne przewagi nad Suchojem.\nGłównymi zaletami są: drążek sterowniczy w Waszyngtonie oraz spontaniczne zasysanie danych przesyłanych bezpośrednio do Pentagonu, bez kłopotania formalnego właściciela… ;-D\n9 lipca 2019 o 00:10\n@cynik9:”Sorry, toż to się kupy nie trzyma!”\nDlaczego? Przecież dla mnie to typowa sytuacja przy udzielaniu kredytu..\nPodobnie jest z kredytem pod zastaw nieruchomości.\nNiby dom jest twój, ale ma wpis na hipotece, że jest zabezpieczeniem kredytu.\nJak nie oddasz forsy na czas albo przestaniesz spłacać raty, to bank może wejść i zająć „twoją” nieruchomość.\nTo (w/g Ciebie) też jest bezprawne?.\nTak się zastanawiam na ile „polskie złoto” jest polskie.\nPrzecież Polska jest potężnie zadłużona. Może w którejś umowie wyspecyfikowano to złoto jako zabezpieczenie?\nI jak przestaniemy spłacać, to też nam zajmą to złoto (i nie tylko).\nTrzymanie jakichkolwiek aktywów poza swoją jurysdykcją jest ryzykowne:)\n7 lipca 2019 o 23:20\n„W tej sytuacji nagłaśnianie wzrostu rezerw złota polskiego i planów jego repatriacji z Londynu wydaje się zastanawiający.” A co, mieli ogłosić informacje o zakupach przed kupnem tego złota??? A może za rok, żeby Polacy myśleli że przepłacili? Najlepszy moment na takie ogłoszenie to właśnie teraz. Kupili złoto tanio, teraz zdrożało i to ogłaszają .\n7 lipca 2019 o 13:52\nW kontekście 447 to nie ma znaczenia czy Londyn czy Warszawa.\n7 lipca 2019 o 18:47\nByć może, ale Zurich może być lokacją bezpieczniejszą i od Londynu i od Warszawy…\nNajbezpieczniejszy i bardzo przyszłościowy w perspektywie ustawy 447 jest Tel-Awiw.\n8 lipca 2019 o 12:22\nTego się właśnie można obawiać… ;-)\n7 lipca 2019 o 19:35\nNo chyba jednak ma znaczenie. Mysle, ze bezpieczniackie watahy rzadzace Polska maja mozliwosc, przynajmniej teoretyczna na zmiane orientacji i zwrotu na wschod. Na wypadek takiego manewru Londyn czy Warszawa to dramatyczna roznica.\n10 lipca 2019 o 00:05\nNie mają takiej możliwośi, bo:\n1. np. Jacek Hoga z Ad Arma wyjaśniał, że polskie oddziały specjalne są już podporządkowane bezpośrednio Amerykanom. Od wielu lat Amerykanie mają wgląd w każdy przelew bankowy w Polsce. Tu są ich podsłuchy, ich sprzęt, ich szyfry.\n2. Ten „wschód” sam zapoczątkował w latach 70/80 przejście na stronę USA. Wierchuszka ZSRR przeszła na żołd CIA, a potem z automatu poszły wierchuszki jego satelitów. Z resztą jankeska smycz po której chodził ZSRR od rewolucji bolszewickiej nigdy nie została całkowicie ucięta. Obecnie „wschód” nie wykazuje oznak skutecznego przejęcia zrusyfikowanych Białorusi i Ukrainy.\n3. gospodarka Polin jest już całkowicie wprzęgnięta w zachodnie łańcuchy dostaw oraz (ważne) pozbawiona technologii. Trzeba byłoby zaczynać od zera, czyli gorzej niż w 1989.\n4. nasze bezpieczniackie watahy kierują się swoim interesem, nie należą do odważnych ani ambitnych.\n5. ludziom „wschód” kojarzy się z biedą, a USA z wolnością i bogactwem. Tak im się kojarzyło w PRL i tak się kojarzy teraz. Transformacja geopolityczna była prosta. A teraz jak im to wytłumaczysz? Będą się buntować.\nPodsumowując. Ze wschodu nie ma zachęty, zmiana byłaby ryzykowna, bolesna i dotkliwa, a nad stabilnością układu czuwa masońska, wywiadowcza pajęczyna dużo lepsza niż KGB. Nie wiem co musiałoby się stać. Może wybuchnąć Yellowstone albo jakaś totalna zwała ekonomiczna USA. Ewentualnie akcja 447 nabrać takiego rozmachu, że nawet najbardziej zajadły leming poczuje się Palestyńczykiem, ale na 99% kadry bezpieczników już są koszerne, więc ten drugi wariant raczej wątpliwy. Pewnie pod tym kątem Amerykanie przechodzą na bezpośrednią kontrolę nad „tym terytorium”.\n„to terytorium” – tak w jednej z ustaw nasz sejm nazywa Polskę.\n10 lipca 2019 o 20:13\nPrzepraszam Cie, Franek, ale te Twoje powyzsze argumenty to mi wygladaja na wydumki. Z wyjatkiem punktu 4. Ale jak dojda do wniosku, ze im ktos probuje zabrac lub zniszczyc zerowisko, to reszta punktow zrobi sie malo istotna\n7 lipca 2019 o 13:29\nSkoro trzymanie rezerw w zlocie fizycznym pod wlasna kontrola w obecnych czasach ma sens, to pozostaje zadac pytanie, czemu zakupilismy tylko 100 ton, czemu tylko polowe chcemy repatriowac i czemu osobom fizycznym nie mozna np. inwestowac czesci kapitalu emerytalnego w metale, tylko trzeba w rozne tzw. „instrumenty”?\n7 lipca 2019 o 19:02\nPytania łatwe… ;-)\ni) 100 ton – zakup tej ilości złota fizycznego – o ile rzeczywiście do niego doszło – byłby sporym sukcesem IMO. Złota kupuje się tyle na ile starcza kasy i ile można znaleźć na rynku.\nii) połowa – wzbudza mniej podejrzeń. Rezultaty repatriacji ogłasza się dopiero po zakończonej sukcesem operacji.\niii) osoby fizyczne – w sam raz dla zsocjalizowanego do granic możliwości społeczeństwa nazywającego kaczyńskich socjalistów „prawicą”…\n7 lipca 2019 o 19:29\n100 ton to cos kolo 16mld PLN. To nawet dla Polski sa drobne. Na rynku mozna znalezc zlota ile sie chce, najwyzej troche wzrosnie cena, ale w koncu papierowych pieniedzy mozna w razie czego dodrukowac ;-) Prawdziwa odpowiedzia jest wiec – wedlug mnie – ze zakupiono tyle, na ile wasal dostal pozwolenie od hegemona. Wyglada to na przygotowanie do resetu.\n8 lipca 2019 o 00:56\nNa rynku mozna znalezc zlota ile sie chce, najwyzej troche wzrosnie cena,\nMoże w teorii albo w złocie papierowym. Transakcja w złocie fizycznym wielkości 100 ton i więcej, obejmująca fizyczne przemieszczenie, jest najpewniej szczegółowo monitorowana na poziomie CB, IMF czy BIS a wielu ofert natychmiastowych raczej nie ma.\n8 lipca 2019 o 11:46\nTo co Pan napisal potwierdzaloby teze, ze zakup hurtowy fizycznego metalu polaczony z fizycznym transferem jest decyzja polityczna i to „wojewoda” decyduje, ile ktory „smrod” moze sobie kupic. Ciekawe jaka jest prawdziwa cena takiej transakcji…\n8 lipca 2019 o 12:25\nMyślę że tak to jest… „Smrody” mogą kupić (jeszcze) po krugerrandzie czy po dwa, ale poważne ilości z pewnością nie zmieniają rąk na zasadzie bazaru i pełnego spontanu.\n9 lipca 2019 o 08:41\nA jak to jest zwykły zastaw sprowadzony dla gawiedzi to nikt nie pomyślał?\n7 lipca 2019 o 19:42\nTak nawiasem, to aktualnie nabyta ilosc tj. 130 ton, to bardzo blisko tego, co w latach 90tych sprzedal na Zachod tow. Balcerowicz. Nie moge znalezc dokladnych danych (przypadek?), ale z tego co pamietam bylo tego cos kolo 150 ton… Moze ktos mnie poprawi, jesli wie, gdzie tego szukac.\n7 lipca 2019 o 12:52\n„…w stosunkowo krótkim czasie znacznie, bo blisko dwukrotnie…” powinno chyba byc ponad dwukrotnie ?\nw zeszlym roku o tej porze zdaje sie mielismy niecale 104tony a w tej chwili 226ton, no chyba ze zeszloroczne zakupy nie wliczaja sie do krotkiego czasu ;-)\n7 lipca 2019 o 13:09\nOkay, niech będzie! Rok temu było tego istotnie coś 103 tony…


Bachus (rzeźba) – Michelangelo Buonarroti ❤ - Michał Anioł\nOpisy obrazów ⇒ 🎨Michał Anioł ⇒ Bachus (rzeźba) – Michelangelo Buonarroti\nBachus (rzeźba) – Michelangelo Buonarroti\nRzeźba Michelangelo Buonarroti „Bachus” lub „Bachus”. Wysokość rzeźby wynosi 203 cm, marmur. Pierwsze rzeźbiarskie dzieła Michała Anioła, które do nas dotarły – płaskorzeźby „Madonna na schodach” i „Bitwa o centaury” stworzone na początku lat 90.\nXV wieku, podobnie jak pierwsze obrazy Rafaela, są już dziełami sztuki renesansu.\nW małej płaskorzeźbie „Madonna w drabinie” z rzeźby Quatroventist wciąż zachowana jest technika płaskorzeźby, subtelnie niuansowana w relacji plastycznej. Ale w przeciwieństwie do mistrzów z XV wieku, którzy zazwyczaj przynosili odcienie gatunku do obrazu Madonny z Dzieciątkiem, podkreślając urok młodej matki, figlarność dziecka, Michał Anioł tworzy majestatyczny obraz Madonny, pełen powściągliwej wewnętrznej mocy; śmiało nadaje niemowlęciu niemal atletyczną budowę.\nPraca ta charakteryzuje się już heroicznym duchem, który wyróżnia obrazy Michała Anioła. W latach 1495-1496 Michał Anioł udał się do Bolonii, gdzie studiował dzieła Jacopo della Querca, które okazały się szczególnie bliskie heroicznemu magazynowi jego obrazów. W 1496 roku Michał Anioł wyjeżdża do Rzymu, gdzie pozostaje do 1501 roku.\nW tym czasie w Rzymie odkryto już wiele słynnych starożytnych rzeźb, w tym Laocoon i Belvedere Torso.\nArtysta został uchwycony przez obrazy starożytnej sztuki, Michał Anioł oddał im hołd w swoim „Bachusie” – jednak dzieło nie jest jeszcze głębokie i nie ma prawdziwej oryginalności. Pijanemu bogu wina towarzyszy mały satyr, który żałuje kiści winogron. Bachus wydaje się gotowy do upadku do przodu, ale utrzymuje równowagę, odchylając się do tyłu; jego spojrzenie spoczywa na filiżance wina.\nMięśnie pleców wyglądają na elastyczne, ale rozluźnione mięśnie brzucha i ud pokazują fizyczną, a zatem duchową słabość. Rzeźbiarz osiągnął rozwiązanie trudnego zadania: stworzyć wrażenie niestabilności bez nierównowagi kompozycyjnej, co mogłoby zakłócić efekt estetyczny.\nOpis i znaczenie obrazu Bachus (rzeźba) – Michelangelo Buonarroti.\n« Autoportret Rembrandta. Technika lustrzana – Rembrandt Harmens Van Rhine\nPastwiska w Bloom – Vincent Van Gogh »


Dr Seidel Smakołyki hipoalergiczne dla psów 90g | Sklep zoologiczny ZooArt\n4.39 / 5 (105 opinii)\nRodzaj: Smakołyki dr Seidla hipoalergiczne dla psów\nSmakołyki dr Seidla hipoalergiczne dla psów 90 g – przysmaki dla psów wrażliwych i alergików\nOpiekunowie psów o specjalnych potrzebach żywieniowych często mają dość ograniczone pole wyboru, jeśli chodzi o przysmaki. Wiele z nich zawiera składniki niedopuszczalne w diecie ich podopiecznych. Z tego powodu dobrym wyborem mogą być smakołyki dr Seidla hipoalergiczne dla psów 90 g. Produkt ma recepturę specjalnie przygotowaną pod kątem diety zwierząt cierpiących na alergie i nietolerancje pokarmowe, a także mających wrażliwy układ trawienny. Zamiast tradycyjnych źródeł białka zostały użyte hydrolizaty. Oznacza to, że białko jest rozbite na możliwie najmniejsze cząsteczki, które nie powodują odpowiedzi ze strony układu immunologicznego. Dodatkowo został użyty również ryż – lekkostrawne źródło węglowodanów, które doda Twojemu psu energii. Przysmaki dla psów wrażliwych i alergików należy dozować według informacji na opakowaniu, nie przekraczając dozwolonych ilości. Strunowe opakowanie pozwoli Ci je przechowywać przez dłuższy czas, bez obawy o utratę wartości odżywczych. Sprawdź też inne smakołyki dr Seidla.\nIlość opinii: 105 Średnia ocena: 4.39\nNie smakuje żadnemu z piesków, które przychodzą do mnie ze znajomymi.\nAutor: Krystyna, Dębnica Kaszubska\nMojej suni bardzo smakuje.\nPieseł się cieszy\npiesek chrupie aż miło\nBardzo lubiany Onkowy smakolyk. Ale opakowanie malo poreczne i malo smakow w opakowaniu - wiec warto zaopatrzyc sie w wieksza ilosc opakowan. Polecam\nSmaczny,a na dodatek i zdrowy.\nPies je uwielbia, sprawdzają się przy nie świeżym oddechu u psa. Polecam\nSmakuje psu bardzo\nBardzo smakowite (tak mówi mój psiak). DObry skład, ale niestety opakowanie malitkie. Tak szybko się konczą... ;-)\nDobry skład, mój pies uwielbia te przysmaki no i wielki plus za zamknięcie wielokrotnego użycia. Jedyny mały minus to pyłek który zostaje na palcach (jak po chipsach)\nPsiaki lubią, a to znaczy że jest to dobry produkt\nNiestety mojej suni nie przypadł do gustu\nPies bardzo go lubi .\nProdukty podobne do Dr Seidel Smakołyki hipoalergiczne dla psów 90g\nPaka Zwierzaka Kość z dodatkiem żwacza (M)\nPEDIGREE Ranchos Slices 60g – przysmaki dla psa z wołowiną


opoka.org.pl → Teologia ogólnie - Czytelnia - OPOKA → Teologia dogmatyczna - Czytelnia - OPOKA → Chrześcijaństwo wobec pokusy fundamentalizmu\n"Widmo krąży po świecie, widmo fundamentalizmu" - sparafrazowano znane powiedzenie Marksa i Engelsa, którzy w 1848 roku wyrazili swą metaforą przekonanie, że zwalczane przez ówczesne rządy "widmo" komunizmu stanowi nie jakiś twór wyobraźni, ale rzeczywistą siłę, do której należy przyszłość.1 Historia zdawała się długo a uciążliwie potwierdzać oczekiwania obu owych panów. Dziś podobne pytanie dotyczy fundamentalizmu: czy rozwinie się na dłużej w realną siłę społeczną, w polityce lub religii, czy też pozostanie zjawiskiem marginalnym, dyskutowanym tylko przez intelektualistów i omawianym przez dziennikarzy zainteresowanych egzotyką kultury duchowej?\nPowszechnie dziś stosowane pojęcie fundamentalizmu oznacza te tendencje życia społecznego, w których trzymanie się tradycjonalistycznie pojętych fundamentów ma służyć przeciwstawieniu się takiemu czy innemu "modernizmowi". W chrześcijaństwie oznacza to dążenie do zachowania wąsko rozumianej tożsamości wyznaniowej, bez liczenia się z historycznym rozwojem pojmowania religijnych prawd, norm i instytucji. Termin brzmi dziś jak epitet czy donos, mimo tak nobilitującej etymologii. Niczego wszak, dosłownie i w przenośni, nie da się zbudować bez jakiegoś fundamentu. Ewangelia też wzywa do stawiania domu na skale, nie zaś na piasku. Dlaczegóż zatem dążenie do wzmacniania podstaw społecznie zagrożonej wiary czy moralności, a więc działanie z gruntu pozytywne, nabrało tak negatywnego znaczenia, że i sami fundamentaliści nie chcą się tak nazywać? Czy z tego powodu, że ich oponenci jawnie lub skrycie sprzyjają destrukcji, czy może dlatego, że owi obrońcy fundamentów pragną je wzmacniać nie tam, gdzie potrzeba? A może są to głównie wzajemne mniemania jednych o drugich? Nie fakty zatem, lecz mylne lub przesadne o nich wyobrażenia? Ale i te, bez względu na stopień słuszności, same stają się faktami z zakresu zbiorowej świadomości. Ona zaś stanowi już całkiem realną siłę społeczną. Wzajemne postrzeganie, opinie i oceny są energią, która przy pomocy interakcji stereotypów skleja lub rozsadza ludzkie masy. Dlatego warto się przyjrzeć co ważniejszym źródłom fundamentalizmu.\nTendencje fundamentalistyczne i ich przezwyciężenie można obserwować w całej historii Kościoła. Sam jednak termin i jego desygnat powstał późno, kształtując rysy chrześcijańskiej postaci fundamentalizmu: poza Europą i nie w Kościele katolickim. Zwycięski pochód nauk przyrodniczych i historycznych w liberalnym świecie początków XX wieku oraz moralne problemy towarzyszące industrializacji, a także liberalna teologia protestancka, reinterpretująca istotne nawet prawdy chrześcijaństwa, wszystko to niepokoiło także jego amerykańskich wyznawców rozlicznych konfesji, zorientowanych pietystycznie i konserwatywnie. Z inicjatywy pastorów zaczęto w latach 1910-1915 wydawać w Stanach Zjednoczonych serię broszur The Fundamentals, rozdawanych bezpłatnie wśród wiernych. W 1919 roku utworzono Worlds Christian Fundamentals Association, a w 1920 C.L. Laws użył po raz pierwszy nazwy "fundamentalista" jako samookreślenia tych, którzy pragną ratować zagrożone podstawy chrześcijaństwa, przeciw któremu sprzysiągł się nowoczesny świat: pooświeceniowy, liberalny, zagrażający wierze ojców, sprzyjający moralnemu upadkowi społeczeństwa.\nZa szczególnie groźne uznano przenikanie myśli przyrodniczej do egzegezy Pisma Świętego, którego werbalną nieomylność - łącznie z wypowiedziami pozareligijnymi i uwarunkowanym historycznie obrazem świata - fundamentaliści uznali za podstawowy dogmat. Uważali, że tylko literalne rozumienie Biblii pozwoli ocalić jej autorytet. Przyjmowali więc stworzenie świata w sześć dni i odrzucali teorię ewolucji. W religii liczy się tylko prawdziwość Pisma, ponadczasowa i niewzruszona. Wszystko, co jej przeczy, należy odrzucić.2 Spośród chrześcijańskich wyznań Europy z modernizmem teologicznym walczył głównie Kościół katolicki, zmagając się z krytyczną biblistyką, liberalizmem, teorią ewolucji. Nie było tu jednak sytuacji skłaniającej, jak w amerykańskiej mozaice wyznań i sekt, do wyróżniania kilku podstawowych prawd warunkujących bycie chrześcijaninem. Tutejsze wielkie konfesje nie szukały jeszcze wspólnych mianowników. Mentalność obleganej przez świat kościelnej twierdzy, podejrzliwość wobec nowoczesności i lękowe reakcje były jednak podobne. One też tworzyły i tworzą na każdym etapie przyspieszającej historii grunt dla fundamentalistycznych tendencji.\nIch podłożem, tak kiedyś jak dziś, jest ciągłe poczucie zagrożenia teraźniejszością. Zagrożenia większego niż to, jakiemu człowiek spodziewa się sprostać. Zagubienie i strach wobec rzeczywistości otwiera drogę do jej mitologizowania. Granica między tym, co jest, a tym, co się wydaje, zaciera się, jak w każdej zresztą panicznej reakcji. Kojącej pewności szuka się tym bardziej gorączkowo, im ważniejsze obszary życia uzna się za podważone. Celem staje się wtedy uzyskanie za wszelką cenę pewności egzystencjalnej, absolutnej. Z pomocą przychodzą systemy, które pewnością zajmują się wręcz zawodowo, radykalnie a uniwersalnie: ideologie, światopoglądy, religie. Oferują co najmniej światło w tunelu i orientację na bezdrożach ducha i umysłu, a nawet pokazują sens ukryty czy nadciągający poprzez chaos rozpadających się światów, osobistych i zbiorowych. Interpretują one, porządkują, organizują mgławice wydarzeń, dążeń, działań. Dlatego systemy te - zarówno polityczne, filozoficzne, jak religijne - stają się ulubionym miejscem schronienia, podłożem czy narzędziem fundamentalizmu.\nSzczególnie łatwo ulegają mu religie, które swe początki wywodzą z Objawienia. Nie jest przypadkiem, że przejawy fundamentalizmu spotyka się głównie w judaizmie, chrześcijaństwie i islamie. Uzasadniając swe istnienie otrzymanym wprost od Boga orędziem do przekazania, oscylują bowiem ciągle w polu napięć między obu biegunami własnego zadania: między wiernością świętemu dziedzictwu a koniecznością jego dostosowania do potrzeb i możliwości nowych pokoleń. Żywotność religii zależy od twórczego godzenia obu tych przeciwstawnych, a jednak uzupełniających się funkcji. Zwolennicy wyraźnej przewagi jednej z nich chętnie minimalizują racje drugiej strony. Wtedy zamiast wzbogacającej wszystkich współpracy mamy rozdarcie: spór czy wręcz walkę strażnika skarbu z siewcą.\nSpór to starszy niż dzieje chrześcijaństwa, znany już z kart Starego Testamentu. Strażnik powiada dziś tak: Bóg raz na zawsze jasno wyraził swoją wolę, a od jej wypełnienia zależy zbawienie ludzi wszystkich pokoleń. Jej zatem należy się posłuszeństwo, a Objawienie musi pozostać niezmienione aż do końca świata. Chrześcijaństwo, jeśli nie chce utracić tożsamości, musi bronić niezmienności swej nauki.\nOwszem, ale i jej dostosowanie do współczesności jest niezbędne - odpowiada siewca. Skoro objawione orędzie jest uniwersalne, to nie tylko w treści, ale i w przeznaczeniu, gdyż dane jest dla wszystkich, czyli bardzo różnych ludzi. Jeśli więc mają je przyjąć wszyscy, a nie tylko potakujące wszystkiemu (do czasu) dzieci i przywiązani do tradycji emeryci, tudzież przekopujący się do sedna religii, a nie czytani teologowie, musi ono podlegać adaptacjom. Chrześcijaństwo przecież ma dać realną szansę zbawienia żywym ludziom, nie zaś pozostać zbiorem nienaruszalnych twierdzeń, abstrakcyjnych poglądów i mądrości życiowych, które - wyliczone w oficjalnych tekstach, a dla ogółu dość obojętne - znaczą coś wszędzie a nigdzie. Gdy nie udaje się dosięgnąć rzeczywistego człowieka, ukształtowanego przez konkretny czas i kulturę, chrześcijaństwo traci swój cel i uniwersalną tożsamość jako mało komu potrzebne. Wszak powiedziano nam, iż sól, która swój smak utraci, nadaje się tylko do posypywania chodników.\nPodobnych wystąpień pierwszego czy drugiego rodzaju, w mowie i piśmie, napotkać można w Kościele multum. Tyle że rzadko razem, gdyż adherenci postaw kustosza i siewcy na ogół nie przepadają za swoim towarzystwem, jako że wolą wsłuchiwać się we własne monologi niż cudze argumenty. A szkoda, bo jedni tracą przez to sposobność zapytania, co zostanie z chrześcijaństwa, jeśli zacznie ono głosić tylko to, co znajduje masowy poklask; drudzy zaś nie dowiedzą się, jaki będzie los tejże religii, skoro przestanie być zrozumiała czy wręcz atrakcyjna. Możliwości są cztery, nie więcej:\nPierwszeństwo ma dostosowanie się do ducha czasu. Wszystko należy podporządkować tej zasadzie, przesuwając akcenty, skracając prawdy i redukując normy.\nDepozyt wiary i przykazań ważniejszy jest od ich dostosowywania. Należy bronić tradycji kosztem elastyczności.\nSkuteczne przekazywanie jest ważniejsze niż chęć przekazania wszystkiego, co kiedykolwiek stanowiło część kościelnej doktryny.\nAbsolutny prymat należy się wierności czystej nauce, podawanej za tradycją, w całości i bez kompromisów. Tylko to gwarantuje, że chrześcijaństwo pozostanie chrześcijaństwem, a jego wyznawcy uzyskają potrzebną i poszukiwaną przez nich pewność.\nMamy zatem cztery postawy, które określić można kolejno jako: modernistyczna, konserwatywna, progresywna, fundamentalistyczna.3 Tylko dla pierwszej z nich nienaruszalność treści religii jest czymś drugorzędnym, dla pozostałych - przeciwnie. O ile jednak stanowisko drugie i trzecie poddaje się stopniowaniu (można wszak być bardziej czy mniej konserwatywnym lub postępowym), o tyle fundamentalizm cechuje bezkompromisowa sztywność. Efekt jest taki, że broniąc podstaw wiary całym sercem, często nie broni się rzeczywistych zasad czy dogmatycznych podwalin chrystianizmu, lecz jego wtórnych elementów, bocznych gałęzi, konkretnych kształtów historycznych, spowodowanych tym, że w określonych warunkach przeszłości pewnych prawd nie dało się czy nie umiano wyrazić inaczej. Interpretacja norm czy doktryn dokonywana środkami istniejącej kultury i w jej granicach (inaczej byłaby wszak niekomunikatywna, czyli praktycznie żadna, jak tłumaczenie Polakowi z greki na chiński), uznana zostaje za jedynie możliwą i ponadczasową.\nLogika stanu oblężenia\nNa niewiele zda się próba tłumaczenia, że przekazywanie prawdy wymaga ciągle jej nowej interpretacji, gdyż każda z nich, również jedyna znana żyjącym, bo przez nich zastana, nosi na sobie znamię czasów, w których i dla których jej dokonano. Myślenie historyczne jest fundamentalistom zgoła obce. Nie są oni w stanie dostrzec ani wielowiekowej ewolucji dogmatu, ani zmiennych proporcji norm życia chrześcijańskiego, ani dziejów kościelnych poszukiwań oraz autokorekt w rozpoznawaniu nauki objawionej. Sztuka odróżniania spraw istotnych od wtórnych, nienaruszalnych od względnych, trwałych od czasowych jest im obca.\nChrystianizm zawsze był, jest i będzie wpisany w konkretną kulturę, nie egzystując sam w sobie czy w ogóle. Nawet całkiem stałe jego elementy, prawdy i wymagania zmieniają z czasem miejsce w szeregu lub schodzą z pola uwagi, bywa, że większe zostanie przesłonięte przez mniejsze, skupiając na sobie uwagę wiernych, a za nimi pasterzy. Ta dokonująca się ciągle synteza tożsamości z aktualnością budzi równie ciągłą dyskusję o owo pogranicze stałego i zmiennego, tudzież o tego pogranicza dopuszczalność, szerokość czy niezbędność. Spierają się o to konserwatorzy istniejących mostów łączących z przeszłością i projektanci nowych, niezbędnych dla przyszłości. Co przy jako tako właściwej proporcji ilościowej jednych i drugich całemu Kościołowi Bożemu na zdrowie wychodziło i wychodzi.\nGorzej, jeśli jedni lub drudzy są w zdecydowanej mniejszości. Trwoga podpowiada wtedy strategię: odciąć komunikację, odgrodzić się, wzmóc czujność. Kto chciałby izolację przebić od środka, opowiadając o potrzebie otwarcia i dialogu, jest naiwny lub kupiony. Trwa przecież stan oblężenia. W otoczonej przez wrogi świat twierdzy nie ma miejsca na dyskusje i różnicę zdań. Najważniejsza jest dyscyplina i jednomyślność, gdyż od nich zależy wynik boju. Bo też w pobożnych pismach o fundamentalistycznej orientacji pobrzmiewają często tony militarne. Mowa tam ciągle o zmaganiu się czy walce z, obronie przed, oporze wobec, o służbie opisywanej w poligonowym stylu, tudzież o strategii i podstępach wroga, czernionego chętnie sadzą piekielną.\nBez wroga zaś fundamentaliści żyć nie potrafią, jako że wtedy musieliby przestać zwalczać, a zacząć budować, co i mniej efektowne, i bardziej męczące, a do tego wymagające kooperacji z myślącymi nieco odmiennie. Nie mając zaś wystarczająco mocnego poczucia wartości własnej, nie potrafią zdobyć się na wymianę poglądów, a tym bardziej na ich korektę, widząc w niej zagrożenie swojej identyczności. Im ona słabsza, tym ostrożność większa. Gdyby ów lęk przed zachwianiem własnej tożsamości był mniejszy, rosłaby gotowość uczestniczenia w ciągłym procesie uczenia się w kontakcie i dyskusji, by przyswajać sobie od innych wszystko, co wartościowe.\nFundamentalizm rzadziej towarzyszy wierze silnej, a częściej słabej, która zamiast pogłębiania dającego moc zawierzenia Bogu działającemu w każdym i zamiast płynącego stąd pokoju głębi szuka niespokojnie podpórek zewnętrznych. Nie tylko skłócona rodzina czy targany sporami kraj usiłują czasem przezwyciężać rozdarcie uderzając na wspólnego wroga. Potrzebują go także ciągle do sklejania swego pękniętego wnętrza fundamentaliści. Jednak taka integracja przeciw komuś przesuwa tylko w inne miejsce własne problemy, pogłębiając wewnętrzną dezintegrację.\nJuż w Dziejach Apostolskich\nTermin fundamentalizm w odniesieniu do katolicyzmu używany jest dopiero od lat siedemdziesiątych. Jest to jednak novum bardziej terminologiczne niż rzeczowe. Postawa bowiem tak określona ma wiele wspólnego z dawnym tradycjonalizmem czy integryzmem. Strach przed nowym i nie do końca rozpoznanym od początku stanowił wyzwanie i pokusę dla Kościoła. Już Apostołowie mieli ochotę pozostać w bezpiecznym wieczerniku, aż dopiero specjalna interwencja Ducha Świętego spowodowała przełamanie strachu i wyruszenie w nieprzyjazny świat. Ale w pierwszym pokoleniu chrześcijan ścierały się jeszcze dość długo dwie tendencje: otwarcia na świat i zamykania się przed nim. Jedno groziło obcymi wpływami, lecz stanowiło jednocześnie szansę zaszczepienia chrześcijaństwa szeroko i daleko, drugie sprzyjało zwartości małej trzódki i jej moralnej tężyźnie, kosztem jednak zamknięcia się garstki wybranych przed zmurszałym światem, który i tak wkrótce przeminie.\nRozwój pierwotnego chrześcijaństwa odbywał się na zasadzie przezwyciężania oporów integrystów, by przejąć z zewnątrz wiele niezbędnych elementów (filozofia, administracja, oprawa kultu itd.). Bez tej odwagi wiary, która pierwszym wyznawcom dała moc przezwyciężenia lęku nie tylko przed prześladowaniem, ale i przed roztopieniem się w potężnym morzu religijnych kultur antyku, uczniowie Jezusa pozostaliby peryferyjną grupą, nie dostrzeganą i nie rozumianą w natłoku ówczesnych religii, sekt, idei, szukających - jak dziś - uznania i adeptów.\nProblemy istniały jednak również wewnątrz. Chrześcijanie wywodzący się z judaizmu byli przekonani, że Prawo Mojżeszowe jako nakaz Boski musi być wypełniane co do joty, od obrzezania po najmniejszy przepis Tory. Nawracającym się z religii greckich i rzymskich wydawało się to absurdalne i sprzeczne z chrześcijańską wolnością. Obie frakcje miały swoich wysokich patronów wśród Apostołów, Paweł sprzeciwiał się Piotrowi. Biblijnie usankcjonowaną decyzję podjęła w Jerozolimie cała jej starszyzna wraz z Apostołami: "Postanowiliśmy bowiem, Duch Święty i my, nie nakładać na was żadnego ciężaru oprócz tego, co konieczne" (Dz 15, 28). Powiedziano wtedy o fundamentach wiary - tak, i dlatego właśnie fundamentalizmowi - nie. Z perspektywy czasu (bo mimo decyzji jerozolimskiego "szczytu" spory toczyły się nadal) okazało się, że to właśnie odważne przestawienie zwrotnicy umożliwiło nowej religii wyjście z narodowego i kulturowego zaścianka na arenę ówczesnego świata.\nStarożytnych fundamentalistów kościelnych reprezentować mogą rygoryści opierający się łagodzonej przez hierarchię dyscyplinie pokutnej, gdyż jej surowość uderzała rykoszetem w sam Kościół (dożywotni pokutnicy odwykali od życia religijnego, zaś katechumeni odkładali swój chrzest na późne lata). Sekciarski (nie heretycki) ruch montanistów w II i donatyzm w IV wieku to także typowe formacje fundamentalistyczne.\nInny przykład z historii teologii: podstawowy problem naszej wiary - kim jest Jezus z Nazaretu. W sporach chrystologicznych pierwszych wieków wykorzystano cały dorobek antycznej uczoności, ale sprawa była równie trudna intelektualnie, co życiowo ważna. Bowiem tylko wówczas, gdy Nazarejczyk jest Bogiem, jesteśmy uratowani. Podstawowe pytanie, stojące w samym centrum nowotestamentowego Objawienia, domagające się zdecydowanej odpowiedzi, brzmi: człowiek czy Bóg-Człowiek? Fundamentalistyczna odpowiedź formułowana przez gnostyków - którzy gardząc materią, zaprzeczali Wcieleniu, opowiadając o pozornym ciele Chrystusa - miała swoich zwolenników. Podobnie jak ciesząca się większym powodzeniem nauka Ariusza: wyłącznie Bóg zbawia, a Bóg jest jeden, Syn został stworzony. Na co wielki Kościół na Soborze Nicejskim w 325 roku sformułował naukę o "Bogu prawdziwym z Boga prawdziwego, zrodzonym, a nie stworzonym". Syn jest tej samej istoty co Ojciec, ale jest odeń różny. Mamy tu modelowy przypadek rozwiązania antymodernistycznego i zarazem antyfundamentalistycznego: wierność Pismu zostaje osiągnięta dzięki wyjaśnieniu pojęciowemu, wziętemu z arsenału nowoczesnej wówczas filozofii (homousios - współistotny). Podstawowe przesłanie wiary zostaje ocalone, herezja arianizmu wykazana. Spory ponicejskie toczą się już na obszarze dwu środkowych rozwiązań: konserwatywnego i progresywnego. Czy i inne klasyczne herezje nie odznaczały się fundamentalizmem swych podstawowych struktur?\nObrona religii wbrew Ewangelii\nZostawiając to pytanie otwarte, wróćmy do fenomenów bardziej współczesnych. Zacząć należy od tego, że już od kilku wieków chrześcijaństwo egzystuje nie jako jeden globalny Kościół, jak w czasach apostolskich czy podczas Soboru w Nicei. Chrześcijański fundamentalizm nosi więc cechy konfesyjne - jest katolicki, protestancki, prawosławny itd. Wyznaniowe warianty postawy fundamentalistycznej mają oczywiście różne wyznaczniki treściowe, mimo wspólnego podłoża psychologicznego, jakim jest wspomniana lękliwa chwiejność gorączkowo poszukująca ostoi pewności. Nie znaczy to, że ów syndrom może się przyoblekać wyłącznie w szaty chrześcijańskie. Gdy zaś to czyni, broni na wszelki sposób wszystkiego, co może wzmocnić jedynie współcześnie dostępną, czyli wyznaniową postać chrześcijaństwa. Jego fundamentalistyczne wersje są więc antyekumeniczne, ekskluzywne wobec innych religii, niezdolne do dialogu z pozakościelnymi prądami duchowymi. W katolicyzmie wyraża się to najczęściej w odrzucaniu II Soboru Watykańskiego, który zmierzał do położenia kresu takiemu myśleniu.4 Jego przedstawiciele czynią to wprost lub dyskretnie: zarzucając konsekwentnym realizatorom Soboru jego zniekształcenie.\nPokusa przykucia Boga do symbolu, przeszłości czy litery jest pokusą fundamentalistyczną. W ulegającej jej religijności "symbol staje się fetyszem. Zabezpieczenie symbolu i jego wprowadzenie w kulturę i społeczeństwo jako najwyższy cel usprawiedliwia takie środki, które poza nim nie dałyby się usprawiedliwić. Łatwo dostrzec, jak mało ma to wspólnego z duchem Jezusa", który w obronie swej prawdy odwołał się do niej samej, nie wspierając jej ani przymusem, ani uprzywilejowaniem. Absolutyzacji ulega zarówno symbol, jak i przeszłość, której Tradycja zastąpiona zostaje tradycjonalizmem, czyli postawą pojmującą wierność dziedzictwu nie jako pielęgnację czegoś żywego, lecz na sposób łańcucha robotników podających sobie z rąk do rąk te same martwe cegły - pisał o "wiecznie wczorajszych" Hans Urs von Balthasar. Taki fundamentalizm, ciągle przywołując Tradycję, zaprzecza jej samej, neguje bowiem jej żywotność. Nawet nie podaje dalej owych cegieł, tylko siada na nich, by się nie potłukły. Jeśli zaś podejmuje się już misji, to nie umie się powstrzymać od rzucania owymi cegłami w okna innych kultur.5\nŁatwo tu więc zauważyć wyraźnie własnościową, nie zaś pokornie poznawczą postawę wobec prawdy, monopolizację etyki, czarno-białą wizję rzeczywistości, niezdolność do dialogu, skłonność do agresji wobec wrogów na zewnątrz i wewnątrz twierdzy. W ferworze walki o literę wyparowuje z niej duch. Najpierw duch Kazania na Górze (za nim wyprowadza się z reguły i duch zwykłej miłości bliźniego, i jeszcze zwyklejszej sprawiedliwości), zalecający cichość, czynienie pokoju, znoszenie prześladowań, nie zaś obracanie gorliwości w fanatyzm i zrażanie sympatyków chrześcijaństwa własnym awanturnictwem. Wojnę o własne konstrukcje i samopoczucie fundamentaliści zwą obroną Kościoła, nie pytając go o aprobatę.\nRycerze prawdy mało bowiem dbają o to, do jakiej opinii o Kościele przyczyniają się swoim wojowaniem albo ilu mądrzejszych, lepszych, uczciwszych od siebie ludzi w tymże Kościele zrażą lub zniszczą publicznym ich osądzaniem i pomawianiem na łamach arcykatolickiej prasy czy antenie takiegoż radia. Obrona nienaruszalnego skarbca prawd i norm, łącznie z ich zastanym kształtem, barwą, umiejscowieniem, opakowaniem itd. - usprawiedliwia przypisywanie najgorszych nawet intencji tym, co kwestionują którąkolwiek z właściwości owego skarbca. Jego stróże są czujni, ale nie w ewangelicznym sensie gotowości na niespodziewane przyjście Pana, którego obecność trzeba rozpoznać w każdej prawdzie i dobru, a zawsze w drugim człowieku, ale czujni podejrzliwością i węszeniem spisków.\nBądź mym przewodnikiem\nMają poczucie misji, nierzadko wodzostwa, które osobiście akceptuje sam Pan Bóg. Oczekują więc zupełnego posłuszeństwa, którego uciążliwości rekompensowane są zdjęciem ciężaru odpowiedzialności. Zawsze są tacy, którzy bardzo tego potrzebują i garną się pod skrzydła tych, którzy posiadłszy proste recepty na skomplikowaną rzeczywistość, myślą za nich, decydują i wytyczają. Słabą bowiem osobowość, także osobowość religijną, charakteryzuje chwiejne poczucie bezpieczeństwa. Ludzie tacy odbierają odmienność poglądów jako własne zagrożenie. Pokonują swój organiczny lęk jak spłoszone stworzenia potrzebujące kryjówki. Pociągają ich jasno sformułowane prawdy i normy, a nie ciągłe poszukiwania i udręka ważenia miar i ocen w samotności sumienia. Wolą pewność ciasnego schronienia niż niepokojącą przestrzeń wolności, w której doznają zawrotu głowy. Odpowiedzialność składają najchętniej na barki innych.\nTaka postawa nie musi przecież pomniejszać czy ograniczać ani prowadzić w objęcia fundamentalizmu, jeśli stanowi etap na drodze rozwoju, a nie jego kres czy cel. Mowa bowiem nie o normalnej fazie rozwojowej, gdy młody wiek nie pozwala jeszcze na pełną samodzielność ocen i wyborów, lecz o przedłużaniu dzieciństwa w dorosłym życiu chrześcijańskim. Nie chodzi także o chwilowe kryzysy dojrzałych ludzi, którzy po zagubieniu się pośród wartości i w gradacji prawd potrzebują ćwiczeń rehabilitacyjnych, by wydostać się ze swej wtórnej niedojrzałości. Bywa przecież, że ciągnie się ona nieprzerwanie od wczesnych po zgoła całkiem późne lata.\nW Kościele katolickim sprzyja temu niezwykle mocne wyakcentowanie strony instytucjonalnej. Czyni się tu o wiele więcej, by owieczki trzody Pańskiej pasły się w możliwie najbardziej zwartej gromadzie pod czujnym okiem pasterzy, zaś mniej, żeby wierni przypominali raczej bogactwo różnorodności ryb, które, choć pływają w różnych kierunkach, to przecież w jednym oceanie, i nie opuszczając tej samej życiodajnej wody trafiają w końcu do sieci Boskiego Rybaka. Obawa przed indywidualizmem jest w Kościele bez porównania większa niż lęk przed religijnym kolektywizmem. Troska o wychowanie do wspólnoty góruje wyraźnie nad dbałością o wychowanie tejże wspólnoty religijnej tak, by pamiętała o granicach własnych uprawnień wobec sumienia jednostki i o zaufaniu do niej jako warunku duchowego jej rozwoju.\nGdy poczucie odpowiedzialności za innych obraca się głównie w strach przed nadużywaniem przez nich wolności, łatwo skłania do takich wypowiedzi i działań, których szlachetne intencje tracą na czytelności i są postrzegane jako aktywność mentorsko-kontrolerska. Niewiele tu pomoże zarzekanie się pasterzy, że oni wszak z misją, posłannictwem i w poczuciu odpowiedzialności. Ich szczere o tym przekonanie to nie to samo co partnerskie budowanie swej wiarygodności. Nazbyt intensywnie ponaglani i nadzorowani w każdym szczególe, zatykają uszy lub czują się co najmniej zwolnieni z podstawowej samoobsługi w dziedzinie odpowiedzialności. Nadmiar moralizowania też może demoralizować.\nZostawiając jednak niesfornych, wracajmy do subordynowanych, włączających się w religijne ruchy i ugrupowania, stanowiące w przypadku młodzieży kwiat i nadzieję Kościoła. Rzeczywiste walory formacyjne tych wspólnot sprawdzi przyszłość, weryfikując dojrzałość chrześcijańskiej osobowości. Kiedy cech takich nie widać u byłej młodzieży, można się zastanawiać, czy aby źródłem przedłużonej aż po siwiznę niesamodzielności sumienia nie był fundamentalistyczny właśnie profil niegdysiejszej formacji. Taka jej postać miewa bowiem wzięcie u młodych, którzy szukając w tym wieku prostych odpowiedzi na złożone kwestie, mimo zachłyśnięcia wolnością chętnie oddają jej część w ręce przewodnika, by pozbyć się odpowiedzialności. Miła dla kierującego grupą subordynacja miewa i takie właśnie sprężyny, popychające obie strony do fundamentalistycznych układów.\nSelektywne odczytywanie Kościoła i świata\nFundamentalistycznie usposobione autorytety dobierają sobie pomocników i następców spośród najwierniejszych, choćby miernych. Kwalifikacje fachowe czy osobowe liczą się najmniej. Temat chrześcijańskiej dojrzałości w praktyce znika po - szybującym ponad kościelnymi realiami w obłokach ogólników - kazaniu do bierzmowanych. Oczekuje się dziecięcego, nie zaś dojrzałego, oddania papieżowi. Z tym jednak, że deklarowanej lojalności towarzyszy wybiórcze traktowanie papieskiego (soborowego również) nauczania: z przemilczaniem wątków o ekumenizmie, wolności sumienia, szacunku dla innych religii i poglądów. Dlatego wśród wyrazów oddania Ojcu Świętemu nie przytacza się choćby takich jego słów:\nKościół nie zamyka bynajmniej oczu na niebezpieczeństwo fanatyzmu czy fundamentalizmu tych ludzi, którzy w imię ideologii uważającej się za naukową albo religijną czują się uprawnieni do narzucania innym własnej koncepcji prawdy i dobra. Prawda chrześcijańska do tej kategorii nie należy. Nie będąc ideologią, wiara chrześcijańska nie sądzi, by mogła ująć w sztywny schemat tak bardzo różnorodną rzeczywistość społeczno-polityczną, i uznaje, że życie ludzkie w historii realizuje się na różne sposoby, które bynajmniej nie są doskonałe. Tak więc metodą Kościoła jest poszanowanie wolności przy niezmiennym uznawaniu transcendentnej godności osoby ludzkiej (Centesimus annus, 46).\nFundamentalista jest daltonistą z wyboru. Uznając tylko biel i czerń, zapewnia sobie proste widzenie świata. Jest zawsze w posiadaniu prawdy. Nie potrzebuje jej szukać, zgłębiać, rozróżniać stopni jej pewności. Na żadnym z tych stopni nie doznaje więc rozterki czy wahania, nie nachodzą go wątpliwości. I wtedy nic nie stoi już na przeszkodzie, by po jasełkowym uproszczeniu złożoności ludzkich spraw i sprowadzeniu ich do diabelstwa lub anielstwa wziąć własne uproszczenia i bezmyślenie za wyraz mocnej wiary, a katastroficzne prognozy i ponurą zawziętość za przejaw żarliwości. Wykorzystywanie religii nie jest tożsame z jej obroną.\nFundamentalizm jest postawą podzielną i podlegającą stopniowaniu. Bywa ostrym stanem zapalnym lub tylko lekką gorączką ducha. Może przybierać postać kuriozalną, która kompromituje głównie siebie samą, może być przejściowy jak kampania wyborcza, ale też i taki, który długo nie ustępuje, otępiając umysły jak miejski smog. Że zaś fundamentalizm ma taką opinię, iż nikt się do niego nie przyznaje, a diagnoza objawowa do łatwych nie należy, nietrudno tu o pochopne etykietowanie, dyskredytujące konkretną osobę czy grupę (w niniejszym tekście nie ma żadnych adresów). Trafnie zaś określeni usiłują ową etykietę przykleić innym. W ten sposób każdy z dumnie podniesioną głową mówi: "dzięki Ci, Panie, że nie jestem jako ten fundamentalista". Można bowiem popaść w rodzaj kontrkrucjaty, alias antyfundamentalizmu fundamentalistycznego, co świadczyłoby skądinąd o zaraźliwości samegoż fundamentalizmu.\nCóż jednak czynić wobec owego wcielenia strachu przemieszanego z wolą mocy, jakim zawsze był i jest fundamentalizm? Z jego sposobem konstruowania pewności, redukcjonizmem, autorytaryzmem, czcią dla przywódców? Z manichejskim widzeniem świata, rozpołowionego na zły i dobry? Skoro energie swe zużywa głównie na walkę z tworami własnej spętanej strachem wyobraźni i prowadzi w tym celu taką politykę poczucia bezpieczeństwa, która produkuje nowe lęki? Co robić ze sprowadzaniem polifonicznej rzeczywistości do paru dźwięków i kilku strun, nieustannie szarpanych? I z uzurpacją prerogatyw Sądu Boskiego?\nFundamentalizm bowiem nie wyprowadza ludzi z domu niewoli do wolnej ziemi Bożych obietnic, lecz zawraca go w przeszłość, obiecując bezpieczeństwo i nasycenie jednoznacznością. Już nie historia z jej wymaganiami trudnego rozwoju w marszu przez pustynię doświadczeń jest miejscem Boskiego działania - jak w judeochrześcijańskim Objawieniu - lecz jednakowo ponadczasowa prawdziwość widziana poza społeczeństwem i historią.\nWyznaczanie linii między postawami fundamentalistycznymi a niefundamentalistycznymi jest trudne także dlatego, że korzenie fundamentalizmu są głównie natury psychologicznej. Z tego też powodu tak słabo trafiają do fundamentalistów racjonalne argumenty. Człowiek bowiem w poczuciu zagrożenia socjalnego, religijnego czy politycznego podatny jest nie na racje, lecz na populistyczne hasła, jako że niepewność woła o uciszenie gwarancjami.\nCzy zatem nie da się nawiązać kontaktu z fundamentalistycznie usposobionym bliźnim? Szansę taką stanowi własny fundamentalizm potencjalny, drzemiący w każdym. Bo oto na przykład przekonany zwolennik tolerancji gotów ją czasem proklamować i zaprowadzać w sposób zgoła nietolerancyjny. Albo świadom jest przynajmniej możliwości takiej lub podobnej fundamentalistycznej reakcji własnej. Pamięć o własnych pokusach i skłonności do "antyfundamentalistycznego fundamentalizmu" pomaga nam zrozumieć fundamentalistę i podjąć z nim rozmowę.\nSkoro zaś fundamentalizm jest irracjonalny, iluzją byłoby oczekiwać, że ustąpi przed rozumnymi argumentami. A że kurczowo trzyma się formuł i zewnętrznych kształtów jako fundamentów, nie można mu tych podpórek zakazać czy zabrać. Jak chromemu laski. Lepiej mu pomóc w rekonwalescencji, by, doszedłszy do głębszych źródeł egzystencjalnej pewności, mógł odrzucić kule z własnego przekonania. Źródła te Karl Rahner widzi nie w moralności, a w mistyce, uważając, że obowiązek wprowadzania w nią musi być ciągle przypominany, zwłaszcza w Kościele rzymskokatolickim. Powraca tu bowiem ciągle - jak pisze wiedeński pastoralista Paul Zulehner - pokusa takiego zaniedbania mistyki Ewangelii, że Ewangelia zostaje potraktowana jak bezpiecznik mieszczańskiej moralności.\nSkoro korzenie fundamentalizmu tkwią w lęku, należy skupić się na nim właśnie, nie zaś na samych jego przejawach, tym bardziej że sami fundamentaliści, w przeciwieństwie do wielu współczesnych, owych lęków nie tłumią w sobie i gotowi są o nich rozmawiać. Granicę dialogu określą sami fundamentaliści, jako że to wynika z ich logiki rozgraniczeń i z potrzeby obrazu wroga. Inna granica dialogu to nietolerowanie przez nich tolerancji, co trudno oczywiście tolerować.\nDialog z przeciwnikami dialogu?\nNależy tedy fundamentalizm brać poważnie, nie tylko ze względu na tkwiące w nim zagrożenia dla społeczeństwa i Kościoła, ale i dlatego, że ironizowanie nie rozwiąże problemu, a tylko go pogłębi. Nazwano fundamentalizm powstaniem przeciw nowoczesności, jej roszczeniom i niespełnionym obietnicom. Jeśli fundamentalizm nie ma się stać grabarzem tej nowoczesności i jej rzeczywistego dorobku, musi być traktowany serio, służąc jako stymulator nowego samookreślenia i autokorekty kwestionowanej przezeń formacji.\nProblem bowiem nie jest akademicki, lecz życiowy, a jego reperkusje ogarniają pedagogikę, duszpasterstwo, media, prawo. W fundamentalizmie ciągle czai się destrukcja. Ta, którą zarzuca się wyłącznie innym, by przypisać sobie pełnię rozeznania prawdy i monopol chronienia jej fundamentów. Ich rzeczywiste zagrożenie przez ciągle nowe reinterpretacje chrześcijaństwa i jego wymagań oraz przez narastającą społecznie ignorancję podstaw wiary uważane jest przez niektórych za wyjaśnienie, a czasem i częściowe usprawiedliwienie fundamentalistycznej reakcji. Przecież to, choćby nie do końca udany, odruch ratunkowy! - powiadają.\nCóż, aplikowanie w dobrej (?) wierze złego lekarstwa nie pomoże choremu. Gdy chwieją się fundamenty światów, pora na jednoczenie sił dla ich utrzymania, poprzedzone debatą, gdzie są one naprawdę zagrożone, nie zaś na mianowanie się jedynymi obrońcami dostrzegalnej podmurówki przez ekskluzywną garstkę ludzi, która z czasem zużywa coraz więcej energii na zwalczanie własnych współbraci, odmawiając im miana prawdziwych katolików. Bo istnieje tylko biel i czerń, swoi i obcy.\nOd rzeczywistych obrońców zagrożonych w ten czy inny sposób podstaw chrześcijaństwa różni fundamentalistów wiele. Najpierw przekonanie, że sami najlepiej rozpoznali zaniedbaną przez innych (czasem i przez hierarchię) prawdę i normę. Temu sekciarskiemu roszczeniu towarzyszy autorytarne pojmowanie roli własnego przywódcy (bezwzględne posłuszeństwo i zaufanie) oraz traktowanie złożonej rzeczywistości przy użyciu mało skomplikowanych narzędzi: bo prawda jest prosta.\nFundamentalistyczne ugrupowania oferują świadomość siły zbiorowej i uczestnictwa w elitarnej wspólnocie. Ta jednak poprawia swe zbiorowe samopoczucie nie poprzez chrześcijańskie służenie drugim (zatem: "poznacie ich po owocach"), ale przez poniżanie ich (podejrzliwością, pochopnym piętnowaniem, demonizowaniem) gwoli własnego wywyższenia. To inni są źli, służą diabłu, więc trzeba ich zwalczać (nie: ewangelicznie znosić, pociągać przykładem, trafiać do nich łagodną perswazją) - zwalczać w imię Boga. Tak wielki cel uświęca wiele środków, nie tylko te szlachetne. Stąd brak oporów w pomawianiu i etykietowaniu. I w ten oto sposób partia Pana Boga gotowa jest bronić Jego praw, łamiąc w tym celu najważniejsze z nich, czyli depcząc człowieka, który inaczej myśli czy żyje. Toczy się tedy fundamentalistyczny bój o prawdę przy zastosowaniu wielce rozciągliwej wykładni VIII przykazania i mnożą się środki nacisku, by przyspieszyć zapanowanie królestwa prawdziwej wolności. Wolności pod ścisłą kontrolą, by nie doszło do swawoli. Chętnie też wyręcza się Opatrzność i podpowiada Duchowi Świętemu, gdzie ma tchnąć. Wyprzedzając przy tym władze kościelne w orzekaniu o czyjejś prawowierności, zamiast zająć się pogłębianiem własnej i poznawaniem cudzej, by nie wyrokować przedwcześnie, a korygowanie poprzedzać perswazją czy edukacją.6 Łatwo dopisać ciąg dalszy katalogu różnic między rzeczywiście chrześcijańską troską o fundamenty wiary a fundamentalizmem. I nie ma obawy o pomylenie adresów krytyki.\nNa klęczkach, a wybiórczo\nFundamentalistyczne myślenie i postawa rozróżnień nie uznają. Religijne stwierdzenia zamieniają w prosty plakat. Obce im jest pojęcie gradacji ważności prawd i norm, zrozumienie potrzeby inkulturacji jako warunku ciągłego wpisywania się chrześcijaństwa w zmienne kultury świata, by nie skazać się na nieobecność. Kwestionowane są zatem próby realizacji wiary w nowych kontekstach teraźniejszości (aggiornamento). Z fundamentalizmem wiąże się rygoryzm moralny i ciasna, legalistycznie pojęta pobożność, a nad wszystkim góruje zasada: rozkaz i posłuszeństwo, wykroczenia i kara.\nFundament fundamentalizmu to nie otwarcie się na podstawy, początki czy źródła chrześcijaństwa w ślad za biblijnym przesłaniem, w którego środku mieści się dobra nowina i wolność chrześcijańskiego człowieka, lecz ukształtowany na jednym z etapów historii program wiarygodności litery, uznany za jedyną wykładnię nieomylnej prawdy, wyłożony przy pomocy czarno-białego schematu i uogólniających ocen. Wiara chrześcijańska pojęta fundamentalistycznie nie respektuje dziejowego procesu przemian w pojmowaniu, interpretowaniu i wyrażaniu religii. Dialog, otwartość na świat współczesny, poważne traktowanie jego wyzwań są odrzucane. Naukowa i teologiczna krytyka, osobiste poglądy i doświadczenia wiary jawią się jako jej zagrożenie czy niszczenie. Liczy się instytucjonalny, nie mistyczny czy wspólnotowy wymiar Kościoła. Katolicki fundamentalizm szuka schronienia w Kościele odchodzącym w przeszłość, przedsoborowym, gorączkowo usiłując go przywrócić lub, gdzie ciągle jest taki, podtrzymać. Idealizuje zatem dawne dobre (?) czasy Kościoła pojmowanego jako społeczność doskonała czy identyczna z hierarchią. Wiara od strony człowieka pojmowana jest jako przylgnięcie do formuł i reguł, nieruchomych, statycznych, przy uniformistycznie rozumianej tożsamości. W fundamentalistycznym horyzoncie nie mieści się teologiczne pojęcie "prawowierności dynamicznej i dialogowej", jakie rozwinął Walter Kasper, obecny biskup Rottenburga.\nKomunikacja wiary ma się bowiem dokonywać monologowo, z góry w dół, w formie przekazu informacji i wiedzy religijnej. Jedność Kościoła realizuje się w jednorodności, a określa ją centrum owej jedności w Rzymie. Jej instrumentem jest prymat i prawo kanoniczne, niewiele poza tym. Współczesnemu wołaniu o trudną wolność pełnoletniej jednostki fundamentalizm przeciwstawia ofertę ucieczki w bezpieczne schronienie, zbudowane na wskazanych jako absolutne fundamentach pewności. Ich konstrukcja polega jednak albo na restauracyjnym cofnięciu się i uchwyceniu paru punktów historycznego rozwoju doktryny, albo na wybraniu ze współczesnej nauki Kościoła kilku pozycji, by na tak zredukowanej podstawie budować odpowiedzi na wszelkie pytania teraźniejszości, nie wykluczając często i kwestii natury politycznej.7\nMimo ciągle deklarowanej wierności nauczaniu papieskiemu jego recepcja jest w fundamentalistycznych środowiskach dziwnie wybiórcza. Z niektórych fragmentów tego nauczania czyni się test ortodoksji dla wszystkich (np. niedopuszczalność środków antykoncepcyjnych), zaś inne (np. wolność sumienia, ekumenizm) traktuje się jako niebyłe lub wręcz odrzuca, uznając za drogę fałszywą czy niebezpieczną. Owi klękający przed Papieżem obrońcy fundamentów zachowują w najlepszym razie powściągliwe milczenie, gdy ten modli się w Asyżu z przedstawicielami innych religii, odwiedza świątynię protestancką czy rzymską synagogę albo gdy kanonizując katolickie ofiary innowierczej przemocy, mówi o męczennikach innych wyznań, jakich przysporzyli katolicy. Deklamacje bowiem lojalności wobec hierarchii cichną tam, gdzie słowa czy działania przełożonych Kościoła nie odpowiadają wyobrażeniom fundamentalistycznego ugrupowania.\nFundamentalizm, mimo jego superortodoksyjnego samopoczucia, nie da się pogodzić z istotą katolicyzmu. Sedno Ewangelii i sedno fundamentalizmu stają w diametralnej opozycji. Ewangelia głosi wolność dzieci Boga, fundamentalizm ucieczkę od wolności. Ewangelia broni miłości wszechogarniającej, fundamentalizm zacieśnia jej zasięg. Ewangelia powiada: nie bójcie się, fundamentalizm jest wcieleniem strachu. Ewangelia prowadzi w optymistyczną przyszłość, fundamentalizm odciąga ku murszejącej przeszłości, by szantażować nią teraźniejszość, budowaną jak zawsze w trudzie poszukiwań.\nPodobne do siebie na całym globie lęki epoki kryzysu wielu długo niewzruszonych pewników nakładają się w Polsce na rodzime okoliczności. Jest swoistą ironią historii, że fundamentalistyczne elementy systemu negowanego społecznie przez pół wieku (jedynie słuszna ideologia, jej niepodważalna wykładnia przez wyłącznie kompetentną elitę, kolektyw wyrokujący o cudzych odchyleniach od linii, monopol oficjalnego kreowania opinii itd.) zostały w 1989 roku przezwyciężone politycznie, ale przejęte mentalnie przez sporą część zapalonych przeciwników tegoż systemu i umieszczone pod religijnym sztandarem, jako broń przeciw nowym zagrożeniom, odczytanym po staremu. Fobie osobiste, grupowe, narodowe łączą się łatwo, zwłaszcza u nas, z religijnymi. Wspólnota strachu, pogłębiając wbrew Ewangelii oddzielanie prawdy od miłości, sprzyja wspólnej destrukcji własnych a rzeczywistych fundamentów.\n1. T. Meyer, Fundamentalismus. Aufstand gegen die Moderne, Reinbek 1989, s. 7.\n2. E. Geldbach, Fundamentalismus, "Bibel und Kirche", Jh 43: 1988, s. 97; J. Niewiadomski, Fundamentalistische Versuchung des Katholizismus, "Theologie der Gegenwart", Jh 32: 1989, s. 104-106.\n3. W. Beinert, Christlicher Fundamentalismus, "Anzeiger für die Seelsorge" (Freiburg), Jh 105: 1996, s. 37, 55-60; Eindeutige Antworten? Fundamentalistische Versuchung in Religion und Gesellschaft, hrsg. J. Niewiadomski, Thaur 1988, passim.\n4. W. Beinert, dz. cyt; H.J. Türk, Fundamentalismus, "Stimmen der Zeit", Jh 116: 1991, s. 86, 93-94; Katholischer Fundamentalismus - Häretische Gruppen in der Kirche?, hrsg. W. Beinert, Regensburg 1991, s. 26-33, 67-71.\n5. K. Mertes, Fundamentalizm i religia, "Przegląd Powszechny", 9/1993, s. 242, 247-248.\n6. E. Koch, Fundamentalismus. Eine elementare Gefahr für die Zukunft?, "Stimmen der Zeit", Jh 120: 1995, s. 521-530; Die verdrängte Freiheit. Fundamentalismus in der Kirchen, hrsg. H. Kochanek, Freiburg 1991, passim; W. Beinert, Wie begegnet man Fundamentalismus und Fundamentalisten?, "Anzeiger für die Seelsorge", Jh 105: 1996, s. 336-339.\n7. Katholischer Fundamentalismus, passim; Das neue Fundamentalismus. Rettung oder Gefahr für Gesellschaft und Religion?, hrsg. K. Kienzler, Düsseldorf 1991, passim; H. Fries, Nicht Gespenst, sondern Wirklichkeit. Zur Diskussion über einen katholischen Fundamentalismus, "Christ in der Gegenwart", Jh 44: 1991, s. 237-238.


DC Deluxe - Batman: Ziemia Jeden\nprzez Mariusz Basaj · Opublikowane 12/05/2015 · Zaktualizowane 25/11/2015\nNazywa się Bruce Wayne, ale w tej chwili to nieistotne. Dziś jest nietoperzem. Dziś chce być nocą, istnym wcieleniem strachu. Już tylko jedno spojrzenie na jego cień ma budzić trwogę wśród przeciwników, paraliżować nikczemnych tego świata. Ale to tak nie działa, jeszcze nie… Dziś jest facetem w dziwnym ubraniu, w masce, z peleryną. Kto wie, może czubkiem.\nAle to jest nieważne. Liczy się tylko to, by dorwać tego drania. Od dłuższej chwili biegną po dachach. Jego ofiara za chwilę skoczy, ucieknie. Nietoperz sięga po wyrzutnię haków. Celuje. Przenikliwe błękitne oczy zastygają w wyrazie skupienia. Pewnie pociąga za spust… i nic. Sprzęt zawodzi. Rozdrażniony ciska nim i o ziemię. Stracił cenne sekundy. W tym czasie drań niemal uciekł. Miał szczęście, przedostał się na sąsiedni budynek.\nTeraz dzieli ich przepaść. Te kilka metrów jest jak granica pomiędzy dobrem, a złem. Nietoperz nie ma wyboru. Musi skoczyć, polecieć. Podirytowany całą sytuacją bierze długi rozbieg. W nerwach zaciska zęby, pokonuje gzyms i frunie. Zimny wiatr jest niczym stalowa bariera, która uniemożliwia mu dotarcie do celu. Rozpaczliwie wyciąga rękę. Nie! Nie dosięgnie. W jednej chwili jego dziewiczy lot zamienia się w swobodny spadek rannego i przerażonego ptaka. Za chwilę zginie. Ze wszystkich sił stara się ratować. Kolejno chwyta za rozwieszone sznury na pranie. Te nie wytrzymują. W końcu uderza. Na jego szczęście stos śmieci łagodzi upadek, ale i tak czuje jak każdą komórkę jego ciała przeszywa ból. Wśród odoru odpadów Gotham City zastanawia się jak do tego doszło. W końcu… nazywa się Bruce Wayne, a to jest Ziemia Jeden.\nZagrajmy to jeszcze raz!\nMniej więcej w ten sposób rozpoczyna się historia autorstwa Geoffa Johnsa i Gary’ego Franka. Znani autorzy jako kolejni śmiałkowie zmierzyli się z originem Mrocznego Rycerza, tym razem umiejscawiając go jednak w alternatywnym uniwersum, na tzw. Ziemi Jeden. Zagranie to pozwoliło im ominąć część ograniczeń związanych z kanonem DC i umożliwiło grę nowymi kartami. Mówiąc prościej: panowie zagrali stary numer w nowej aranżacji. Tylko czy w tym wypadku mamy do czynienia z produktem wartym marki deluxe?\nW Ziemi Jeden akcja nie stanowi pierwszego planu. Zresztą po lekturze o samej fabule też zbyt wiele nie można powiedzieć. W końcu wszystko to już było! Dlatego też scenarzysta wolał skupić się niemal li tylko na prezentacji odmienionych wersji znanych bohaterów i relacjach między nimi. Tu Alfred jest kalekim weteranem, Gordon sprzedajnym gliną, Bullock detektywem – gwiazdą mediów, a Pingwin burmistrzem z mroczną przeszłością. W tym nieco brudnym świecie jest gdzieś mały Bruce, który jeszcze do końca nie dorósł i dopiero zaczyna się oswajać z rolą Batmana. Jego wewnętrzna walka jest o wiele ważniejsza od tej fizycznej. Zresztą poza Pingwinem nie ma tu nikogo z przestępców większego kalibru.\nNiemal jak żywi\n„Pierwszy raz od bardzo dawna widzimy w komiksie oczy Batmana. Odmiana ta może sie wydawać rzeczą błahą, ale tak nie jest. Johns i Frank wiedzą, że prawdziwy urok Mrocznego Rycerza kryje się w jego duszy, pozwalają nam więc spojrzeć mu w oczy. Spojrzenie to zaś może sie okazać długie i zapierające dech w pierwsi” – mówi o tym komiksie Brad Meltzer. I faktycznie, jedno trzeba przyznać autorom. Stworzyli niezwykle żywe postacie: wulgarne, brutalne, pełne przywar i strachu, a z całej tej bandy najlepiej Cobblepot, który kapitalnie sprawdza się w roli despotycznego burmistrza-gangstera. Bezwzględny, błyskotliwy, a zarazem nieco chaotyczny (można tu zauważyć pewne podobieństwa do tego Oswalda, którego widzimy w serialu Gotham) zdobywa serce czytelnika, ale mimo wszystko… to nie wystarczy, by wywindować ten komiks do rangi dzieła. To mimo wszystko kolejny origin, ot z wariacjami i przyznam, że z chęcią zobaczyłbym go poza kolekcją DC Deluxe. W zestawieniu choćby z wydanym również w kwietniu Kryzysem Tożsamości jest aż nadto przeciętny. Nie ma w nim nic, co przyciągnie mnie do niego ponownie.\nProszę, mów mi: Panie Burmistrzu\nDobrą kreację Pingwina kapitalnie wspiera kreska Gary’ego Franka. Oswald wygląda fenomenalnie, nawet przy dość sporym (jak na niego) wzroście. Autor jednak nie wyrzekł się błędów. Jeśli w wasze ręce wpadnie egzemplarz tego komiksu, przyjrzyjcie się uważnie planszom z bankietu. Panie w sukienkach wyglądają albo jak centaury albo jakby za chwilę miały się „załatwić na Małysza”. Totalne kalectwo – zamiast pięknych długich nóg, oglądamy koszmar ortopedy.\nPo raz kolejny mamy też do czynienia z rysowaniem bohaterów na podobieństwo znanych aktorów. Bruce Wayne wygląda niczym Tom Cruise, a gdzieniegdzie robi nawet te jego charakterystyczne miny, które znamy z wielu filmów. Z kolei Alfred mocno trąca Christopherem Lee. W każdym razie efekt końcowy jest naprawdę przyjemny, zwłaszcza Frank świetnie operuje mimiką swoich postaci.\nŚredniak. Tak najkrócej potrafię opisać ten komiks. W mojej opinii Ziemia Jeden to pozycja dla dwóch grup czytelników: największych fanów Batsa oraz dla tych, którzy do tej pory nie mieli okazji zmierzyć się z jako takim originem Mrocznego Rycerza. Ten, mimo że wychodzi poza pewne ramy, jest całkiem przyjemny. Dla mnie jednak to próba sprzedania po raz wtóry niemal tego samego i nie jest to pozycja, którą chciałbym w tej kolekcji. Jeśli jest tu jakiś fenomen, to go nie znalazłem.\nTagi: AlfredBatmanDCDC ComicsJim GordonPingwin\nNastępny post Besson zekranizuje Valeriana!\nPoprzedni post Ponad 1200 stron He-Mana