Pytania, Odpowiedzi, SłownikYou are here: Home / Pytania, Odpowiedzi, SłownikFAQ\nGdzie można zapoznać się systemem? Organizacja jest zbudowana z niezależnych zespołów pozostających z sobą w luźnym kontakcie. Jeżeli jesteś zainteresowany wystarczy, że skontaktujesz się z najbliższą grupą, gdzie możesz umówić się na spotkanie i w sposób niezobowiązujący porozmawiać. W organizacji są wyszkoleni audytorzy, którzy gotowi są podzielić się z Tobą swoją wiedzą oraz udzielić pomocy.\nCzym jest Organizacja? Organizacja Ron”s Org została założona w październiku 1984 przez Billa Robertsona w Frankfurcie (nad Menem) w Niemczech. W ten sposób nastąpiło widoczne oddzielenie od oficjalnej organizacji Kościoła Scientologicznego. Celem organizacji Ron”s Org Ron jest stosować filozofię i technologię L. Ron Hubbarda w wolności i w jej oryginalnym znaczeniu i formie, tak jak Hubbard zamierzał to robić tzn.: stosować efektywną metodę w celu pomocy jednostce by mogła poprawić u ulepszyć swoje życie.\nPopieramy również ścieżkę złotego środka i nie uważamy tej filozofii za jedyna możliwą drogę do szczęścia.\nDlatego współpracujemy, wspieramy i korzystamy ze wszystkich systemów i nauk, które pozwalają człowiekowi odkrywać drogę do samego siebie by żyć w zgodzie ze sobą w harmonii z ludźmi i światem.\nRon”S Org powstało po części z osób, które wcześniej były członkami Kościoła Scientoogicznego ale porzuciły go, ponieważ chciały wyłącznie trzymać się oryginalnej filozofii L.R.Hubbarda, albo odeszli wtedy kiedy zobaczyli, że zastosowana filozofia nie jest używana w konstruktywny sposób. Inni natomiast są osobami, które zetknęły i nauczyły się o filozofii w Ron”s Org pierwszy raz w sposób autentyczny i bez presji.\nNaszym celem jest stosować technologię L. Ron Hubbard w wolności, ponieważ rozumiemy to, pomagamy innym ludziom znaleźć ich własną drogę do samych siebie.\nNie poddajemy nikogo „autorytatywnemu nauczaniu” zamiast tego, każdy jest zachęcany by odkrywać to, co jest prawdziwe dla niego samego.\nCzy muszę należeć do organizacji? Nie – Jesteś indywidualnością i Twoje potrzeby są brane pod uwagę. Jest wiele dróg by otrzymywać i uczyć się Scjentologii; możesz przeczytać książkę, możesz wziąć udział w kursie lub wykupić sesje auditingu. Oczywiście możesz pracować w grupie ale jest to Twój wybór. Nie ma w tym względzie żadnych oczekiwań czy żądań byś stał się częścią organizacji by otrzymywać szkolenie i auditing.\nCelem jest by stać się Wolnym i być Przyczyną. Wszystkie działania są temu podporządkowane. Dla osób zainteresowanych technologią oferujemy kursy i szkolenia oparte o najlepsze osiągnięcia systemu.\nJaka jest struktura? Organizacje Ron’s Org są zorganizowane w luźnej sieci. Są to różne grupy w różnych miastach i krajach, które oferują auditing i szkolenia.\nGrupy te są w kontakcie ze sobą, ale zachowują pełną autonomię. Wzajemnie pomagają sobie i wymieniają informacje o swojej pracy i projektach. Do koordynowania komunikacji między organizacjami powołany jest Komitet Organizacyjny.\nRaz na rok jest organizowana konwencja, gdzie wolni Scjentolodzy z całego świata spotykają się.\nJaki jest cel? Jest to stopniowy powrót osoby do bycia w pełni Istotą Duchową ze wszystkimi jej oryginalnymi zdolnościami.\nW trakcie powrotu odkrywamy, że każda istota na początku ma dużo zdolności, możliwości i celów, które zaginęły w trakcie jej historii.\nJednakże, nadal istnieją i mogą zostać przywrócone – tak jak w buddyzmie wierzy się, że każdy nosi naturę Buddy a w chrześcijaństwie, że każdy posiada pierwiastek Boży.\nPoprzez Scjentologię człowiek może znaleźć sposób by powrócić do swojej natury i siły. Żyć w zgodzie z Nią i otaczającym Życiem.Oraz stać się prawdziwie Ludzką Istotą.\nIle to kosztuje? Każda lokalna organizacja stosuje w tym zakresie swoje zasady. Jak wspomnieliśmy wcześniej, można otrzymywać auditing od profesjonalnego audytora, a także przez ko-audytowanie, gdzie dwoje partnerów udziela go sobie wzajemnie po otrzymaniu niezbędnego przeszkolenia w tym zakresie.\nPieniądze są wygodnym ale nie jedynym środkiem wymiany…\nJak działa ta metoda? Aby osiągnąć efektywną poprawę sytuacji człowieka L. Ron Hubbard opracował metodę, która zawiera pewną kolejność i dotyczy większości zagadnień związanych z rozwojem człowieka. Nazywamy tą metodę Mostem. Most jest zbudowany z wielu następujących po sobie poziomów umiejętności, pracując z którymi – kolejno przechodzimy do następnych. Na przykład jedną z pierwszych jest umiejętność komunikacji z kimkolwiek na jakikolwiek temat. Osiągnięcie tych zdolności i umiejętności jest jasno opisane w tzw. diagramie Mostu. Aby stać się zdolniejszym – przechodzimy treningi. Celem treningu jest lepsze zrozumienie życia i jego mechanizmów, dzięki czemu lepiej wiemy jak kierować nimi oraz rozumiemy, dlaczego ludzie działają w ten a nie inny sposób. Jest to właściwe, by osiągnąć równowagę między auditingiem i treningiem. Daje to zwiększenie umiejętności oraz odpowiedzialności za siebie jak i środowisko. Wraz ze wzrostem wiedzy wzrasta odpowiedzialność. Kolejną możliwością jest ko-auditing. Oznacza to, że dwie osoby studiują razem oraz uczą się auditingu. Para taka może się wzajemnie audytować. Jest to bardzo efektywny i również tani sposób by partnerzy razem uczyli się i wspierali się w szybkim doskonaleniu.\nCzym jest auditing? Auditing jest działaniem, które zachodzi pomiędzy audytorem (osobą wyszkolona w technikach scjentologicznych i dianetycznych) i osobą, która chce dokonać zmiany w sobie – nazwijmy ją klientem. Podczas sesji auditingu audytor spędza pewien czas z klientem w cichym i nie narażonym na zakłócenia pomieszczeniu. Czas sesji auditingu jest bardzo różny i zależny jest od wielu czynników. Zasada jest taka by sesja zakończyła się w dobrym momencie a stan klienta był jako minimum lepszy niz na początku. Najczęściej kończy, się wtedy gdy klient ma olśnienie, nowe zrozumienie w rodzaju: – „O! teraz zrozumiałem dlaczego…; – „O Boże! wiem skąd to wszystko… i wiem co należy robić. Scjentologia i Dianetyka pracuje w taki sposób, że klienci osiągają swoje własne olśnienia i zrozumienia.\nCel auditingu Stosując Scjentologię przyjmujemy, że:\nChce on ulepszyć swoje pomyślne przeżycie, które obejmuje pragnienie przeżycia jego samego, jego rodziny, przyjaciół, ludzkość, świat roslinny i zwierzęcy, materię, energię, czas, przestrzeń, swoję duchowość, Boga.\nChce on przezwyciężyć to, co hamuje jego przeżycie.\nLepsze zaznajomienie osoby z jej zdolnościami i ulepszenie ich.\nUsunięcie lub zmniejszenie tych rzeczy (angram, postulaty, itp) w umyśle, które hamują osobę w jej działaniach lub czynią ją osobą chorą i nieszczęśliwą.\nKrótko mówiąc, intencją auditingu jest udzielenie pomocy w lepszym zrozumieniu swojego życia i zarządzaniu nim z coraz większym sukcesem na wszystkich plaszczyznach . Cel auditingu to zwiększenie samo-determinacji osoby i jej Wolności.\nKto może udzielać auditingu? Aby udzielać auditingu, trzeba przejść specjalistyczne szkolenia i treningi, które obejmują zarówno teorię jak praktyczne umiejętności. Wiele poziomów umiejętności jaką mogą osiągnąć audytorzy a tym samym i sposobów w jaki mogą udzielać pomocy dla zainteresowanych. Wytrenowany audytor jest osobą, która jest w stanie asystować innym w przejściu przez obszary problemów w ich życiu, co do których chcą uzyskać więcej wiedzy i zrozumienia. Podstawowe umiejętności i wiedzę o tym jak audytować można zdobyć czytając książkę Dianetyka oraz uczestnicząc w kursie o tej samej nazwie. To będzie pierwszy krok do zmiany w sobie i prawdziwej pomocy innym.\nE-Metr Do odkrycia obszarów zawierających ładunek używamy e-metr jako narzędzia w auditingu. E-metr (elektro-psychometr) jest wysoce dokładnym mierniczym instrumentem, który może rejestrować zmianę w elektromagnetycznym polu, które jest dookoła osoby i w niej. Te zmiany wywołane są przez myśli i obrazy w umyśle, a szczególnie przez te, które zawierają ładunek. E-metr pokazuje reakcję jaka powstaje w wyniku dotknięcia przez zadanie pytania naładowanego tematu. Dzięki temu audytor wie, że ten temat jest rzeczywiście naładowany i powinien zostać poddany auditingowi.\nE-metr jest niezastąpionym narzędziem.\nJak definiujemy Duszę? Dusza to Ty sam. To nie twoje ciało, nie twój mózg albo twój umysł. Ty kierujesz sobą i najlepszą rzeczą jaką możesz zrobić dla siebie to powrócić do swojego naturalnego stanu.\nScjentologia jest drogą, która może Ci w tym pomóc.\nJaka jest rola Boga? To pytanie jest pozostawione otwarte, ponieważ każda osoba inaczej pojmuje Boga.\nScjentologia jest międzywyznaniowa, co oznacza, że każda osoba bez znaczenia na prezentowany światopogląd może zastosować scjentologię, by dokonać poprawy siebie samego. Nie uważamy, że Scjentologia jest religią, ale raczej filozofią poznania, która umożliwia człowiekowi znaleźć odpowiedzi na pytania wchodzące w zakres religii takie jak: Skąd przychodzę,\nJaki jest mój cel życia. itp. Pracując z sobą odkrywamy coraz więcej prawd o nas samych i świecie. Dostrzegamy nowe zasady i powiązania. Widzimy, że nie jesteśmy sami…\nAsysta ASYSTA: – każde działanie mające na celu zmniejszenie dyskomfortu w czasie teraźniejszym.\n– proste, łatwe do wykonania procesy możliwe do zastosowania w stosunku do każdego człowieka w celu przyspieszenia procesu odzyskania równowagi psychicznej i zdrowia fizycznego po różnego rodzaju wypadkach, niegroźnych chorobach lub w stanach wzburzenia emocjonalnego. (Słownik techniczny dianetyki i scjentologii. L.Ron Hubbard.)\nEngram ENGRAM (ang. ENGRAM): obrazowy zapis w umyśle doświadczenia zawierającego ból, utratę przytomności, stan nieświadomości i rzeczywiste bądź wyimaginowane zagrożenie życia. Jest to zapis wydarzenia, które miało miejsce w przeszłości i towarzyszył mu ból i stan nieświadomości. Doświadczenie to zostało ‘nagrane’ przez umysł reaktywny i w nim się znajduje. Obraz tego doświadczenia nazywamy engramem.\nThetan Przez „thetan” rozumiemy samą osobę – Ja – nie ciało albo imię, fizyczny wszechświat, umysł albo coś jeszcze; Tego który jest świadomy bycia świadomym; to tożsamość, bycia osobą. To coś co zostało nazwane duszą, duchem albo Ja. Dla uniknięcia pomieszania z innymi systemami myśli, używamy słowa: „The Spiritual Being” – Istota Duchowa.\nUmysł Reaktywny (ang. REACTIVE MIND): jest to część umysłu, która pracuje na bazie bodziec-reakcja (bodziec, który powoduje określoną reakcję). Sfera ta nie podlega naszej woli. Stosuje siłę i wywiera nacisk panując nad naszą świadomością, celami, myślami, ciałem i działaniami.Umysł reaktywny nigdy nie przestaje działać.\nOn jest zawsze aktywny.\nObrazy z otoczenia, te z bardzo niskiego poziomu emocjonalnego, są rejestrowane przez ten umysł nawet w momentach utraty świadomości (nieświadomości).\nNie znalazła się odpowiedz na Twoje pytanie?\nMamy klika dodatkowych możliwości\nPotrzebujesz wsparcia?Donec quam felis, ultricies nec, pellentesque eu, pretium quis, sem. Nulla consequat massa quis enim.


światosław / tales from the world » Blog Archive » Polaczki z Karkason czyli rękopis znaleziony w kebabowni\nPolaczki z Karkason czyli rękopis znaleziony w kebabowni\ndzień któryś tam dobry dzięki opatrzności siedzącej w siódmym niebie i słuchającej Ras Michaela\npatronem wszystkich dobrych i pozytywnych chuliganów jest pan Toots Hibbert, pomyślał Dermot i wszedł do internacjonalistyczno-komunistycznego akademika. Jak wszyscy doskonale wiedzieli akademik powstał po słynnym zjeździe czerwonych studentów, jaki odbył się onegdaj w stolicy. Ponieważ nie wypadało ot tak po prostu wypuścić ich z powrotem żeby im się w głowach nie poprzewracało z nadmiaru wolności, specjalnym milicyjnym tramwajem pod eskortą naszprycowanych enkawudzistów odesłani zostali do naszego goradu. U zaprzężono wszelakich murzynów, arabów, nikaraguańskich odstępców, przyszłych czilijskich poetów, indyjskich mówców do betoniarko-koparko-dźwigów i pozwolono im zbudować ów wspaniały akademik – i po dziś dzień tam mieszkają. Ale mieszka tam też kilku hippisów, Romek co się narkotyzuje jak mało który chuligan ale niestety potem często zasypia, a może fajnie, bo jak się śpi to się zajebiste rzeczy czasem przyśnią, lepsze niż na internecie. Z Romkiem koleguje się pewien szlachecki opowiadacz, brakuje mu tylko wąsów i ma doprawdy pięknie głęboki głos. Mieszkają tam naturalnie tez dwie piękne księżniczki, one się do tego nie przyznają, pewnie chcą żeby wszyscy wierzyli w ich proletariackie pochodzenie, ale istotę rzeczy zdradził Dermotowi wędrowny nalepiacz plakatów w nocnym metrze. Ale jak na księżniczki są dość przystępne, i kultywują wiele pożytecznych i miłych ludowych zwyczajów jak częstowanie na wejściu plackiem, wódką, buziakiem a czasem nawet koreczkami które wcale nie są koreczkami śledziowymi, wyobraźcie sobie.\nHa, no i mieszka tam przezabawny czarownik gitarzysta, gra przepiękne alkoholowe riffy co jest sztuką szczególną bo nie ma gitary. Byłby to jednak ciągle jeden z wielu miliardów akademików jakie stoją w naszym goradzie lub w pobliżu, ale wyróżnia się czymś co Dermotowi szczególnie odpowiada, niech powie zresztą sam;\nHanka, ta ci parking ma, że hej. Mój rower cieszy się i prycha na samo słowo Hanka, bo wie że tutaj będzie ciepło, bezpiecznie, sucho, baczne oko wiedźmy ze stróżówki uchroni przed agresją ze strony dresowych trolli. Hanka odznaczona orderem ministerstwa rowerów, złoty pedał, widzę to w bliskiej przyszłości.\nAle co dalej- no więc wszedłem, minąłem stróżówkę, i na schodach wdałem się w palenie ziela skręconego zgrabnie. Była to okazja żeby podzielić się wątpliwościami, bo młodzian w szerokich spodniach był na 70% sympatyczny:\n>wiesz ty co. Ostatnio mam wrażenie że siedzi we mnie jakaś obca istota, niczym jakiś alien, rozumiesz, szatan jakowyś. Bo przecież jadam to co zwykle, tłusto, niezdrowo, kebabiki, jogurciki, ostatnio może zjadłem parę sojowych kanapeczek i świerszczyków, ale niewiele –a kupa mi się zmienia. Nie moja konsystencja, nie mój smrodek, zupełnie obcy, nieprzyjemny, jakby jakiś dywersant sobie za mnie trawił. To pogłębia mój kryzys tożsamości<\ntak sobie gaworzyliśmy\nwiecie co, pomyślałem że mogą się wam nie spodobać takie wulgarne wynurzenia, nie jesteśmy na odpowiednim poziomie znajomości i bliskości. Najlepiej zrobicie jak nie będziecie czytać tego co napisałem powyżej.\nZacznę jednak od środka. Jak mówi Księga Więzienna Księstwa Szkorbutu ( to dalej niż Dębiec) każdy braniec ma prawo do skrzynki słodkiego wina i buraczanej bagietki na dzień. Taki ich socjalny przeżytek To zaś niechybnie musiało ściągnąć Polaczków.\nCo, a właściwie co to jest Polaczek? Specyficzny gatunek, niedawno go w większości klasyfikacji wyodrębniono, ale wciąż mało opisany. W pewnych regionach jest go mało, w innych nadmiar. Łowcy go łatwo rozpoznają, po koszulach, po włosach w kolorze kurzu. Trzymają się w kupach, dość luźnych, rozpadają się, łączą, agresję kierują to na zewnątrz to wewnątrz grupy. Oszukują, o w tym są zbliżeni do grupy Czarnych Chuliganów, poziom moralnych zahamowań w tej dziedzinie góra 30 %. Polaczek nienawidzi Władców ale ich wykorzystuje, i robi to otwarcie. Omija legalna drogę, nie przechodzi na zielonym świetle, kradnie cegły, przestawia liczniki, paląc tanie ćmiki z przemytu wesoło słucha kradzionej muzyki. nigdy nie ma nic do oclenia. Nosi niepoprawne wdzianka, używa niepoprawnych wyrazów. Jest zakałą świata Porządku. Jeździ kradzionymi samochodami, bije domowej roboty kijem, na kolacje kradnie od sąsiadów pomidory, bo jak mówi, nie stać go na własne. Zwykle niskiego wzrostu, zwykle na bosaka, głośno się śmieją, mają owłosione stopy, uprawiają małe gospodarstwa albo okradają sąsiednie. Jeżdżą szybko, sikają pod murem.\nNade wszystko uwielbiają nic nie robić i na ogół tym właśnie się zajmują, czasem jednak staje się coś niespodziewanego, grupują się wówczas, coś mamroczą, widać że coś szykują, że coś będą robić, i bynajmniej nie będzie to zbieranie funduszy na obozy dla chorych na koklusz.\nPlan był prosty, zablokować główną ulicę malutkiego Księstwa Szkorbutu, w czasie gdy odbywa się doroczny marsz Społecznej Równości i głośno wykrzykiwać obelgi pod adresem gwiazd francuskiej piosenki. To powinno wystarczyć aby zmotoryzowane siły milicyjne ujęły – bo zbędnego oporu nie będzie – wszystkich 40 Polaczków i zawiozły ich wprost do komfortowych kazamatów, a tam będzie już czekał przysmak wszystkich ludzi ulicy i emigrantów – słodkie winko o wysokim woltażu. Hej, ale się nie udało.\nBo byli też terroryści arabscy i był wysokiej rangi urzędnik kościelny i były święte kule które przebijały milicyjne kamizele. Najpierw trzeba powiedzieć parę słów o Księstwie Szkorbutu. Jest to księstwo bardzo religijne, a dostojnik który nim zarządza jest nominowany zarówno przez zawzięcie cudzoziemskich francuzików z centrali jak i przez kudłate myszy z drugiej strony granicy. Te ostatnie są na ogół podatne na decyzje podjęte przez francuzików, bo cały dzień słuchają kubańskich bitów i piją browce z litrowych kufelków – przepyszne zresztą w upał – i polityka ich nudzi. Tak więc Papa który włada księstwem jest w zasadzie marionetką gogusiów. Księstwo jest małe, wolnocłowe, ergo bogate, sprawiedliwe społecznie spokojne i dość gejowe – trzeba uczciwie stwierdzić że według współczynnika cymeryjskiego jeden Conan dałby radę 25 milicjantom uzbrojonym a 57 nieuzbrojonym. Dlatego też początkujący arabscy terroryści z nowo powstałej Partii Dżihad Za Petrodolary uznali że na inicjację działalności najlepiej się nadaje właśnie Księstwo Szkorbutu i postanowili porwać arcybiskupa, sprzedać go wędrownej sekcie Maorysów za rzadkie totemy, sprzedać je na giełdzie satanistów i za uzyskane pieniądze wybudować 44 minaret meczetu w Szczerej Pustyni. Trzeba wam bowiem wiedzieć że prastara przepowiednia Starca Z Gór głosiła, że kiedy „czterdzieści i cztery minarety na Szczerej Pustyni staną, wówczas dozwolone będzie, aby wizerunki nagich kobiet i wszelakie podniety udziałem prawowiernych się stały”. Oznaczało to że nareszcie odkodowany zostanie Polsat i wspaniałości których istnienie dyskutowano dotąd w haszyszowych barach odsłonią się dla wiernych mężów islamu. Habib Osiłek, przywódca sekty już widział się w roli prowadzącego lokalną wersję >masażu olejkami po gołych piersiach<, i dlatego spieszno mu było do akcji.\nWszyscy milicjanci zostali posiekani zakrzywionymi szablami Szwajcarów ( tak dla niepoznaki będziemy nazywać Arabów), a ci którzy przeżyli zostali rozstrzelani, wrzuceni do kwasu, wywleczono im płuca na zewnątrz i nabito na pal ( Habib wyczytał o tej sztuczce w książce o wikingach), rozciągnięto ich wnętrzności na drodze poza rogatkami stolicy, posypano solą pieprzem i gałką muszkatołową, oczy zakonserwowano w spirytusie, żołądki dano na pożarcie dwugłowym tresowanym sępom, włosy spalono, zęby przerobiono na podarki dla Kuszytów, mundury na majtki dla eunuchów z haremu, miasto spalono i wysadzono w powietrze i następnie zaorano przy pomocy ocalałych milicjantów których następnie opluto i zjedzono. Mieszkańców wygnano Gdzie Pieprz Rośnie, gdzie do tej chwili toczą krwawe waśnie etniczne z rdzenną ludnością tej dzielnicy, małymi kibicami siatkówki. Te wszystkie okropne i wcale nie podobające się Jehowie rzeczy uczyniono po części żeby choć trochę rozerwać wybrednego czytelnika, a po drugie żeby dać jasno do zrozumienia że z Partią Dżihad za Petrodolary nie ma żartów. Problem jaki wyniknął z całej tej sytuacji dla Polaczków był taki, że\na) nie było mowy już raczej o darmowym winie, wbrew temu co sugerował najbardziej buńczuczny z Polaczków Stefcio o Benzynowych Rękach\nb) nie było już od kogo sępić bejmów ani kogo okradać\nszwajcarzy zniknęli natomiast za horyzontem w swojej karawanie wozów opancerzonych. Ukryci w kabinach swych mocarnych tirów polaczkowie przez CB radio podsumowywali sytuacje. Całe szczęście że poprzedniego dnia ostro pograli w kulki z bułgarskimi prostytutkami i spili ostatni zapas płynów do golenia – to spowodowało że zaspali na akcje budowy barykady na głównej drodze, a w czasie terrorystycznej masakry wycofali się na parking szkoły dla niewidomych. Jak już zostało jednak powiedziane, nie mieli nic więcej do roboty w tym miejscu. Przecież nie będą czekać w nieskończoność na statek z niewolnikami z wysp Parcianych, których przetransportować mieli w tirach dalej, w głąb Kraju Dobrobytu. Tak, trudna sytuacja, Polaczki spalały popka za popkiem i ciężko myślały. Na szczęście łebski Marian miał dostęp do Internetu w swojej kabinie, bo posiadał prawdziwy, żelazny niemiecki komputer pokładowy. Wykorzystywał go w wiadomym celu, jak to kierowca ciężarówki, ale tym razem miał on oddać naszym bohaterom ( mam nadzieje że zżyliście się z nimi na tyle że mogę użyć takiego sformułowania) nieocenione usługi.\nJak wiecie, Internet jest bardzo interesującym wynalazkiem, w którym znaleźć można pożyteczne rzeczy jak przepisy na imperialne portery ze Szwecji albo tysiące gołych piersi, włochatych podbrzuszy i innych takich rzeczy. Ponadto znajdują się tam przewodniki po różnych miejscach, a że miejsce w którym nasi kierowcy się znajdowali przestało im zupełnie odpowiadać, wybrali jedno z takich innych miejsc i do niego weszli. Wchodzenie do Internetu polega na tym, że należy odszukać tzw. Terminal inaczej zwany portalem i po zapłaceniu określonego haraczu mechanikowi albo innemu panu wchodzi się i idzie się tam gdzie się chce. Jak się ma mocarną ciężarówkę, a takimi nasi polo-tirowcy dysponowali, można też wjechać i nie płacić.\nTeraz bowiem przejdziemy na trochę na trzecią osobę. Dermot obudził się z potwornym kacem. Zdziwił się, bo zwykle budził się z luksusowymi kobietami, albo przynajmniej z kobietami. Obudził się na jednej z bardzo tylnych ławek wijowego tramwaju, daleko za pętlą jak udało mu się zauważyć. Tym także się zdziwił, bo ostatnio, od kiedy obejrzał prześliczną historię z Dalekiego Wschodu, starał się sypiać w swojej ekstrawagancko acz zgodnie z zasadami feng shui urządzonej sypialni, ubrany w jedwabną pidżamę, namaszczony wonnymi olejkami, na stoliku obok płatki czarnego lotosu, skóra tygrysa na ścianie, butelka wina z ryżu chłodzi się na śniadanie, ogólnie pysznie. A tu taka niespodzianka, w tramwaju. W dodatku skąd ten kac, przecież od czasu afery z wyborami na rastafariańskim uniwersytecie Dermot postanowił odmawiać wszelkich cięższych używek, co notabene wydało się bardzo podejrzane agentom z biura Nieustannie Śledzącego Jego Poczynania. Kac, stwierdził nasz bohater,był skutkiem zbyt długiego oglądania telewizji. Tak, pomyślał ubijając poranne ziele, zły uzdrowiciel z audycji Ręce które Kaleczą musiał być przyczyną dzisiejszej chandry i bólów żołądka. Jak mawia znajomy lew, jest na to jedno lekarstwo, tylko gdzie jest moja hubka, o, znalazła się, no to startujemy. Kiedy miła woń towarzysząca słodkawym oparom gęstego dymu, puff, puff, wypełniła wiatę przystanku myśli Dermota nieco się rozjaśniły. Poprzez kłęby zaczął zauważać swoją sytuację, zarówno w wymiarze perspektywicznym, w świetle długiej podróży tramwajowej, co wykazała retrospektywa, jak w kontekście kulturowym w jakim się znalazł. Na kontekst ten składały się bagieterie, ohydne typy w melonikach czy też berecikach i wielki napis na neogotyckim budynku >secours populaire<.\nZatem jakaś romańska kraina socjalna\nKadłub spokojnie skubiącego teraz trawę tramwaju pokrywały dziwne pajęczyny, błoto, zaschnięta piana, resztki kiełbasek i opakowania po szwajcarskim serze i batonikach. Pamięć Dermota stopniowo budowała prawdopodobne wydarzenia, jakie miały miejsce po jego urodzinach trzy tygodnie wcześniej. Musiał trafić na sektę tramwajowych porywaczy i dlatego zamiast ze swoją szajką pojechać linią Południową do rezydencji przy parku trafił do jakiejś wyjątkowo dalekodystansowej linii która nie tylko wywiozła go poza Ogrody, Ogrody Działkowe, Smochy gdzie mieszkają goradowi smolarze, poza Lotnisko Rybackie ale nawet za Złotniki skąd sprowadzano na Wildę wiejskie jaja. Tramwaj jechał i jechał, terkotał, trzeszczał, rzucał, prychał, Dermot spał, majaczył, wił się w uściskach, był otumaniony sokiem z gerber, gdzieś przez dziurę w tramwajowej okiennicy widział jak mijają góry, rzekę po której dryfowały rumuńskie tratwy, przejechali chyba przez wspaniały, majestatycznie czarny most Karola dotąd znany mu tylko z Pana Samochodzika, wokół bary, zagraniczni turyści, czescy piwni esesmani. Potem ciemność, wyłączony fragment z życiorysu, jeszcze tylko zmysł dotyku działa ale i on idzie spać. No i pobudka, i w tej właśnie sytuacji się znaleźliśmy, ekstremalne Zamieście, wiata przystanku, palimy Ziele i z jego pomocą komunikujemy się z przyjaciółmi, czy aby się uda. Prawdziwi przyjaciele to ci co też palą Ziele, odbiór. Tak, na Kroma, wyrwało się pogańskie przekleństwo Dermotowi, Puczatek by tego nie pochwalił, nawiązana łączność, Lug, Ogma, kochani przyjaciele, drodzy chuligani, tak się o mnie martwili, teraz jak tylko będą mogli porwą pierwszą lepszą drezynę, świnie tropiciela i mnie tutaj odnajdą. A ja tymczasem zabiję Pacmana jakąś bagietą z sardynkami i zastanowię się co dalej.\nmoja pierwsza praca czyli dlaczego nie ma wydziału >handel żywym towarem<\nmusicie zatem wiedzieć że czas jest dla nas, żyjących w nieustającej podróży rzeczą mało ważną, nie mówimy najpierw to potem tamto, szybciej bo teraz musi być to. Jest akurat to co Wielki Losujący wyciągnie z maszyny losującej i pokaże w programie dla grających naszym życiem, gdzieś tam, nie wiemy gdzie, może w pałacu Króla Assasynów, Starca Z Gór, a może w niebie u Bozi. Nie zmartwiłem się że moi koledzy nie nadjeżdżali, a minęła minuta, dwie, może trzy, a może trzy dni, a może trzy lata. Jako że byłem już po studiach stwierdziłem że zacznę jakąś pracę, przecież tak nie wypada stale jeść darmowego camemberta, sępić na winko i ubierać się w stare adiki od babci z secours. A co ja umiem robić, zapytałem się dialektycznie odpowiadając „nic”, co dało mi pretekst do zastanawiania się nad kondycją szkolnictwa które mnie wydało. Ale tylko chwileczkę. Bo przecież- co ja lubię robić, ah, tutaj się mogłem uśmiechnąć, lista była długa ale czołówka jednoznaczna. I tak zbudowałem imperium. Małe imperium, ale na początek dobre, potem może je sprzedam i nie będę nic musiał robić. Zaraz, przecież wcześniej też nic nie musiałem…No tak, ale teraz jestem dodatkowo bardziej wpływowy i przybyło mi kilka punktów luksusu.\nYeah, przytaknęli słuchacze, powiedz jak to się stało\nA tak – powiedział gładząc się po brzuchu, a w zasadzie wycierając ręce z tłuszczu smażonego indyka o hawajską koszulę – było to tak\nZ moich szkolnych lat pamiętałem niewiele. Myślę teraz że to dobrze, ale przedstawię wam moje przedsięwzięcie przy użyciu pewnych mądrych określeń. Aby osiągnąć sukces potrzebny jest talent, praca, tania siła robocza i surowce. Talent miałem już prawdopodobnie od urodzenia, praca, tak, ale za to była tania siła robocza – oczywiście Polaczki, wyobraźcie sobie że mój Anioł Stróż naprowadził mi ich w najwłaściwszym momencie, w zasadzie ta sprawa z wymianą Marokańców na hippisów to był po części ich pomysł, pośrednio w zasadzie. Surowce, oczywiście bzdura, bo działaliśmy w branży usługowej. Hippisi do Maroka degenerować się, Marokańcy do roboty. Przewozi wujek Ali, szyper z Tetuanu na fenickiej galerze. Kaska od jednych i od drugich, i nie tylko. Nieuczesani młodzieńcy finansują łapówki dla urzędasów wystawiających bony mieszkaniowe dla nadjeżdżających właśnie Arabusów i Berberusów. Piękna sprawa, tylko w SocjalDzielnicy do zrobienia. Będziemy to miejsce tak nazywać, im się wydaje że są osobnym miastem, ale tak naprawdę, jak wiele innych w pobliżu to tylko dzielnica naszego poszerzającego się wciąż terytorialnie Gorada. Im bardziej próbuje znaleźć Granice Poznania, tym bardziej przekonuje się, że to niemożliwe, poszerzają się one wraz ze mną, Gorad jest tam gdzie ja jestem, gdzie my jesteśmy. Nie ucieknę od niego, jest częścią mojego życia, stał się więc częścią mojego świata. Z czasem dojdę do przekonania że wszystko jest jedynie jego częścią. My jesteśmy częścią naszego dzieciństwa, naszych przyjaciół, knajp, podwórek, autobusów, kościołów, dziewek, wypitych piw, wybitych szyb, i one idą z nami, tak, nostalgia rządzi światem.\nSocjalDzielnica, z powodu budowy zwana także Kasztelem Socjalnym otoczona była wielkimi murami, przepaść chyba na 100 metrów, zrzucali tam śmieci i urzędniczą makulaturę, a tramwaj wijowy wjeżdżał przez gustownie zrobioną wyrwę koło baszty Północno-Wschodniej, od strony magistrali N30. W dawnych czasach, niezależnych, waleczno-rycerskich, zwano to miejsce KarkaSon, chyba na cześć potomka jakiegoś woja.\nTaki właśnie napis zobaczyły Polaczki w Internecie, kiedy sytuacja w księstwie Szkorbutu stała się dla nich nie do zniesienia. I taki napis widniał na ogromnym szyldzie ponad wjazdem do Kasztelu od strony zachodniej poprzez kolejną wyrwę w murze. Z czasem przybywający tam turyści mogli się przekonać ze wyrw takich jest całkiem sporo i że od czasów rycerskiej świetności musiało upłynąć dużo brudnej, pełnej ekskrementów wody w Wiśle.\nZaparkowali, przeciągnęli się, opuścili swoje tiry i rozejrzeli się wokół. Kiedy po tradycyjnym rozpoznaniu terenów i sklepów i tak zwanej Testowej Jumie Szlugów spotkali się w umówionym miejscu na winku, przez chwilę milczeli zadziwieni tym co ujrzeli. Leżeli tak na skwerku pokrytym miękkim kobiercem co dwie godziny perfumowanej trawy i dumali. Jak im się zdało, i co potwierdziło się w ciągu następnych cudnych dni, trafili do raju.\nMiasto miało dostęp do plaży, piękny złocisty piasek, laseczki w bikini bez biusthalterów, prysznic co dziesięć metrów, policjanci w ślicznych granatowych mundurach. Ciepła woda. Zimne piwo. Mocne winko. Skwierczące bagietki. Międzynarodowe towarzystwo rozłożone na dziesiątkach obszernych skwerków, pod egzotycznymi palmami, na ławeczkach mięciutko wyściełanych aby się społeczeństwo zanadto nie wygniotło. Na noc szerokie mosty z izolacją cieplną, dostępem do prądu, prysznicami, boksami dla psów. Tak, pieski, wiadomo że Polaczki kochają zwierzątka, a tutaj całe ich chmary, pieski małe, duże, włochate, niemieckie i włoskie. Darmowe szczepienia, oczywiście po odpowiednim zaświadczeniu z Secours, darmowe kości wyrzucane z niezliczonych tawern i supermarketów. Właśnie te supermarkety, zero kontroli, nadmiar swawoli. Działy z alkiem zupełnie niefilmowane. Szyneczki, serki, ogóreczki. Wszystko za friko, inaczej mówiąc dwie minuty strachu, albo jak się ma wprawę, na luziku. Dział z owocami gdzie można sobie zważyć dwie brzoskwinki a zapakować dwa kilo. Sery pleśniowe do zjedzenia między półkami. He he, śmiał się Zbychu Mięsożerca, jak se zeżarłem takiego wielkiego kurczaka i popiłem Bud’em o szerokim otworze i odkręcanym kapslu, to poczułem że żyję. Józef ze ściany wschodniej natomiast niezmiernie się ucieszył, poczciwina, jak udało mu się zwędzić słynne angielskie skarpetki marki Bentley z metalowym logo z boku. Poza tym walkmany, t-shirty, majteczki, gumki, bateryjki, kasetki, czekoladki, batoniki, czipsy, rogaliki, sardyneczki. Prawdziwa Wypożyczalnia Artykułów Spożywczych i Nie Tylko, porównywalna jedynie z mitycznymi Halami Dobrobytu z Kosta Brawa w kraju kudłatych myszy.\nAle na drzewach wisi tyle smakołyków, winogronka, śliwki, pigwy, jabłuszka, wieczorami na secours dają ciepły obiadek, prysznic, mleczko, kakao, w ciągu dnia też owocki, darmowa gazetka, ubranka od wyboru do koloru z obsługą przemiłych starych bab. Po co włazić do dusznych hal komercji, chyba po dresik Lakosta który się wymieni za zielsko z nieświadomym sytuacji nowo przybyłym turystą, takim jak Dermot\n>ile można się tak nudzić< spytał Maras, brat Darasa, potwierdzając tym samym słuszność piramidy Masłowa mówiącej o tym że jak się ma już po pachy i szyję bananów, bagietek, bab, i tym podobnych podstawowych potrzeb człowieka zaczyna się dążyć do wyższych celów, w przypadku Polaczków w grę wchodziła tu potrzeba prestiżu, bycia ważniejszym, większym, mocniejszym od reszty poddanych, tak nie bójmy się tego słowa, poddanych, Dermot to potem błyskotliwie wykaże że nie można mieć tyle fajnych rzeczy za nic; no więc lepszym od reszty poddanych SocjalDzielnicy. Stefcio o Benzynowych Rękach, jako herszt, wymyślił coś co na zawsze zmieniło oblicze KarkaSon, więcej, spowodowało coś wydawałoby się niemożliwego, zetknięcie i powiązanie losów Dermota z Polaczkami, z którymi od czasu dyskryminacyjnych ich zachowań w podstawówce nie chciał mieć nic do czynienia. Stefcio bowiem przypomniał sobie że na pace swojej ciężarówki ma spory ładunek bardzo popularnej w kraju kudłatych myszy, gdzie wcześniej byli, używki, tradycyjnie palonej do piwa w litrowych kufelkach. Używka przypominała kolorem i konsystencją kupę zająca, i w działaniu zupełnie nie pasowała Polaczkom, kręciło się po niej w głowie, chciało się im wyrzygać całą jabolową zawartość żołądka, a co najgorsze, zmuszała do jakiś dziwnych myśli, wewnętrznych dialogów, rozchwiania świadomości, innymi słowy wszystkich takich zachowań, które są antytezą bycia Polaczkiem. Leżała więc na pace i więcej jej nie próbowali, zwłaszcza że trochę bali się gniewu zleceniodawców, dla których to przewozili, ogromnych kudłatych szczurów, już nie myszy, dla których transportowali to poprzez Księstwo Szkorbutu jako dodatkową przesyłkę dla szefa z Łazarza. No ale teraz, pomyślał Stefcio, mogą nam nafikać, a że jest to popularne tam, może przyjmie się i tu, stwierdził w rzadkim przypływie myśli przedsiębiorczej. No i przyjęło się, zaraz zobaczycie, a Polaczki stały się magnatami tej używki, nazywanej tu odtąd Polen. Stało się tak, ze ambicje zostały zaspokojone, wzrost nastąpił, rozwój i prosperita generalna. Zadziałało prawo czasu ogłoszone onegdaj przez siwego dziadka w rajskim ogrodzie, że im więcej czasu się na coś poświęci, tym lepsze efekty nadejdą.\nJak działał Kasztel Socjalny? Z punktu widzenia Dermota całkiem nieźle, nie do uwierzenia było na przykład,że zupełnie nie należy obawiać się złych kanarów, że chodzą tu taki maleńcy kontrolerzy ubrani w mundurki z szarfami i pagonami krzyczącymi „ to my, personel, nadchodzimy, więc schowaj się, gapowiczu”. I nie było wcale przemocy, tylko grzeczne wypisywanie mandatów których najwięksi kolekcjonerzy ( a zaliczali się do czołówki Polaczkowie, dopóki nie rozkręcili swojego biznesu) mieli na tysiące Franków.\nZupki wydawano codziennie w strategicznych punktach dzielnicy, przeważnie z narożnych dziupli posprejowanych w czarno-białą szachownicę. Do tego owocki, rodzynki, browiec i chipsy w niedzielę. Nikt nie nadużywał, nikt nie brał dokładki której nie zjadłby później i miałaby spleśnieć. Jednym słowem pełna kooperacja społeczna. Oczywiście mówimy o okresie sprzed Wielkiej Wymiany Kulturalnej. Tak, zgodnie z unijną nomenklaturą Polaczki nazwały swój biznes przy legalizacji, przed którą cały czas ostrzegał ich doradca Stary Niemiecki Hippis.\nW okresie w którym Wijowy Tramwaj zawił z Dermotem do Kasztelu sprawy Polaczków miały się nieco gorzej. Biznes rozkręcili świetnie, używka z ich ciężarówek znikała jednak jak ziarno ze spółdzielczego spichrza. Miasto wołało jeszcze, więcej, nienasycone tasiemce oblizywały się, pożerały coraz większe porcje socjalnych zupek, aż poruszono ta kwestię na zebraniu przepracowanych kucharek. Sezamowe batoniki, czekoladki, jamajskie kakaowe jajeczka, karmelowe węże i lizaki syntetyczne, wszystko to zwyżkowało na peryferyjnej giełdzie smakołyków, naturalnie ze względu na właściwości używki jaką Polaczki zarzuciły Socjalan ( tak nazwiemy rdzennych mieszkańców Kasztelu aby odróżnić ich od przyszłej fali imigrantów z Brudlandii zwanej inaczej Marokiem.).\nApetyty wzrastały, niestety zapasy z Księstwa Szkorbutu nie były nieograniczone. Wręcz przeciwnie, właśnie się skończyły. Dlatego każdego przybysza z zewnątrz Polaczki z wzrastającą niecierpliwością nagabywały. Nagabywały, prosiły, groziły, sępiły, wymuszały, przeszukiwały. Każdy traktowany był jak potencjalne źródło kostki, ale z każdym próbowano innego sposobu, biorąc pod uwagę takie jego parametry jak rozmiar tricepsa i bicepsa, agresywność, strój. Efekty niestety były mizerne. Na Polaczki padł blady strach, nie dlatego bynajmniej że musiałyby wrócić na łono państwowego trawnika bo to jak każde łono było przyjemne, ale ze względu na zobowiązania. Co bardziej życiowo doświadczeni wiedzą że nie można być absolutnym Szefem, zawsze nad tobą jest większy Szef, większy misiu którego łączą cię z tobą jakieś więzy niekoniecznie przyjacielskie. Naiwni pytają czemu większy misiu nie przejmie działalności mniejszego, ale oczywistym jest ze pasożyt nie zabija żywiciela. W naszym wypadku większym misiem była okrutnie groźna mafia Buraczana, pochodząca z dalekich wschodnich rubieży zaratajskich. Nazywana była tak ze względu na monopol w sektorze drogaśnego wina buraczanego, które wraz z luksusowym wydaniem Głosu Lublina drukowanym na liściach tytoniowych i soczystymi, tryskającymi zdrowiem z piersi ciziami z Bieszczad dostarczała owa mafia Polaczkom. Naturalnie za dochody z dystrybucji kupy zająca, jak ją wulgarnie określał Stefcio. Hej, Stefcio o Benzynowych Rękach, ten gieroj nie bał się niczego, ale czuł odpowiedzialność za swoich ludzi. Wiedział ze z Burakami nie ma żartów. Nikt do końca nie wiedział skąd przyszli, ani kiedy, może byli starsi niż świat, narodzeni w krętych korytarzach donieckich kopalni kiedy trawa była zieleńsza a brzoskwinie piszczały gdy się je szczypało. Krążyły plotki ze to właśnie szwadron Buraków wybił śmietankę towarzyską polskiego wojska podczas wojny, strzelając im z bani w tył głowy. Byli to okrutni mężowie, kły czarne a fryzury siwe, zionący wódką i próchnicą, o twarzach pooranych pogrzebaczami, kieszeniach pełnych niedopałków, spodniach kanciastych i butach mokasynowych wykładanych bursztynem. Byli bezwzględni, potrafili zjeść wszystkie kaczki pekińskich kucharzy jako ostrzeżenie, a nawet trochę krewetkowych zup, i ryżu po bolońsku, i marchwi w sosie słodko-kwaśnym i nic a nic nie zapłacić. Tak czy owak niejeden z Polaczków miał motywacje żeby się bać, bzykając cizie na kredyt, pijąc buraczane wino i wiedząc ze kredyt ten nie w durnym PKO a u Buraków jest zaciągnięty. Widzicie jaka desperacja musiała nimi rządzić tego dnia, kiedy własnego bądź co bądź w jakimś stopniu rodaka, Dermota, Stefcio o Benzynowych rękach nagabnął. Nie, kolego, Dermot nie weźmie od ciebie dresiku Lakosta, nie ma dla ciebie kosteczki, nie dzieli ustnika z pospólstwem. Ale być może pomoże ci rozwiązać twoje problemy. Być może decyzja żeby zagadnąć właśnie jego gdy zdezorientowany siedział na przystanku tramwaju była najlepszą w twoim marnym życiu, Stefcio. Najwyraźniej zajebiście zrobiłeś biorąc go jak prosił do secouru na prysznic i lasagne w sosie meksykańskim. Że otworzyłeś się przed jego słuchającymi brudnymi małżowinami usznymi, wyjawiłeś mu problem, jego zaczątki, genezę i pozorną beznadziejność. Że mu zaufałeś, wysłuchałeś odpowiedzi, przyjąłeś radę i nawiązałeś współpracę. Bo Dermot wiedział jak rozwiązać problem, znał odpowiedzi, jego kipiąca energia twórcza i kwalifikacje mogły nareszcie znaleźć miejsce. Z czasem okazało się ze są niepełne, że brakowało mu tego i owego i dlatego żałował ze nie studiował raczej handlu żywym towarem, ale i tak było rewela. Sprawdzał się, awansował w najważniejszej, bo wewnętrznej hierarchii samozadowolenia. Jego pomysły nie obijały się już sfrustrowane o dekiel czaszki ale radośnie fruwały, fikały i sprawdzały się, yes, man, w prawdziwym życiu. Dermot był przecież wyśmienitym podróżnikiem. Znał krainę kudłatych myszy całkiem dobrze, był na jednym z ich słynnych festiwali gdzie zabawa trwała dłużej niż do rana a konopne piwo rozlewało się wszystkimi otworami. Wiedział tedy doskonale skąd myszy zdobywały ulubioną swą używkę, ergo, wiedział jak zaradzić, przynajmniej teoretycznie, niedoborom panującym na rynku Kasztelu. Naturalnie, tak, aby przyniosło to korzyść Polaczkom, pomogło spłacić Buraków i nowe zachcianki, ale tez nie za darmo, nie, w końcu jakoś na nowe hawajskie koszule musi zapracować. Wiedza, panowie, kosztuje, akumulowałem ją długo, a teraz jak dobrze kontrolowany balon, po troszku popuszczam, ale musze mieć profity. Więc ugadali się na podział przyszłych profitów i umówili na przyszły wtorek, a Dermot zasiadł na trawie i niczym Conan myślący o Valerii zadumał się, zasępił, uruchomił wszystkie procesy myślowe jakie potrafił, zgrzytał zębami, obgryzał paznokcie, dłubał w nosie, skubał i kręcił pejsy, drapał się po genitaliach, rękach, wierzchu dłoni, łydkach, przywoływał wszelkie znane mu handlowe teorie i formuły, podręczniki i poradniki, rady Wiedźmy Ple Ple z telewizji i wreszcie, po tygodniu, nic nie jedząc, nic nie pijąc, nie sikając, się nie myjąc wyrzucił z siebie, sam, bez pomocy czyjejkolwiek many, właściwe Rozwiązanie. Było genialne, proste, ale nadzwyczaj mądre. Zadziałało, i to najważniejsze, choć Stefcio słuchając go po raz pierwszy był cynicznie sceptyczny. Kiedy jednak zaczął działać, kiedy ich projekt okazał się sprawnie naoliwioną maszynką robienia bejmów, gmerający w nowych złotych łańcuchach Stefcio nie był już ani trochę sceptyczny.\nGalera wujka Alego z Tetuanu ledwie miała czas na krótki postój i wymianę wioseł, kursowała prawie nieprzerwanie w jedną stronę wioząc rozczochranych młodzieńców i dredziaste pannice, a w drugą objuczonych tobołkami smagłych wąsaczy z gór Rifu i spoza nich, i ich rodziny, kobiety w chustach, z tatuażami na twarzach i dłoniach, monetami w uszach, malinowymi ustami. Dermot nieraz siedział w portowej knajpie wraz z Lugiem, bo rychło przybył on do Kasztelu ekspresowym tramwajem, i ze Starym Niemieckim Hippisem, nadzorującym prawidłowy przebieg wymiany. Siedzieli na werandzie i obserwowali załadunek i odbijanie od brzegu, i rozmawiali o tym. Z czasem dołączył do nich Fajczarz w Rifu, ważna figura jak można by wnioskować z respektu jakim Chudzi go darzyli. Z rozmów, jakie wtedy prowadzili Dermot wyniósł wiele mądrości i cennych przemyśleń. Wyniósł też niejednego kaca, kufel i tym podobne, ale nie to jest istotą tej opowieści, podobnie jak nie są jej treścią dotychczasowe wprowadzenia, wiodące przed wszystkim do ważnego monologu Starego Niemieckiego Hippisa, uważajcie kiedy nadejdzie, bo będzie zawierał coś w rodzaju przesłania.\nDermot patrzał na wyrzutków, jak początkowo ich nazywał, porzucających swoje leże dla nieznanego. Pamiętajcie bowiem, że choć Dermot to przewspaniały podróżnik, podróżnik tamtym okresie krążył głównie po orbicie wokół jądra Gorada, jakby przyciągały go jakieś tajemne siły. W tej portowej knajpie, patrząc na fantazyjne fryzury emigrujących, na ich stroje z łyka, słomy, szmat i gazet, na kolczaste naramienniki, drewniane spinki, kościane wisiorki, roześmiane twarze, narkotyczne oczy, obserwując to wszystko starał się zrozumieć co odpychało ich z Kasztelu Socjalnego, gdzie życie tak łatwe a ser na wyciągniecie ręki. Dlaczego Myszy uciekają, pytanie zadawał sobie, Lugowi, aż wreszcie podzielił się wątpliwościami ze Starym Niemieckim Hippisem, którego aby nie przedłużać nazywać będziemy Starym Hippisem albo po prostu H. Dermot nie był zresztą jedynym który tego nie rozumiał. Haszyszowy Fajczarz, guru chudych, klął na głupotę młodzieńców podążających suche doliny jego ojczyzny i zarazem ich błogosławił, bo na zwolnione miejsca na skłotach i kartonowych osiedlach pod Kasztelem przybywali jego rodacy, całe rodziny żądne lepszego życia w pierwszym świecie. Wiecie dlaczego fakt, że H i Fajczarz, nie mówiąc już o Roznosicielu Idei Dermocie, spotkali się w tej portowej tawernie, dlaczego to było tak ważne. Bo wiedza jest zawsze cząstkowa. Fajczarz wiedział jak jest tam gdzie jadą dekadenci z Karka Son, ale to H wiedział przed czym oni uciekają. Obie strony mogłyby się sobie dziwować i nie rozumieć, a rozmowa pokazała im większą cześć wiedzy niż byłaby dostępna z osobna. To stara prawda, westchnął Dermot, trzeba było wierzyć Geremkowi.\n- Jedno to czas, powiedział w pewnym momencie H, jak śpiewa Linton Kwesi J, słynny murzyński guru z drugiej strony Kanału, potrzebujemy więcej czasu. Choć pozornie czasu tu jak lodu, aby być pełnoprawnym członkiem społeczności trzeba tu płacić za wszystko czasem, którego nie można pożyczyć w żadnym banku ani dostać na talon, ale którego wszyscy mają tyle samo, jedni troszkę mniej, drudzy trochę więcej. Czas rozrywa nas, bo jest coraz więcej rzeczy na których możemy go wydać, a my nie chcemy mieć tego wyboru. Wrogowie wolnego wyboru, powiedzą o nas, ale nie w tym rzecz – to nie jest wolność, bo tu nie ma najważniejszego wyboru, między koniecznością wybierania a możliwością spokoju umysłu. Zarzucają nas, bombardują podświadomymi nakazami wybierania, czyniąc je atrakcyjnym cielcem, złotym, błyszczącym cielcem wykutym z wielu pustych alternatyw. Ja nie jadę w góry Rif ćmić fajkę, nie, to ułuda, która jest dostępna i tutaj, ale która ma zastąpić wybór. Jest lekarstwem, świetnym lekarstwem, które leczy jednak objawy a nie przyczyny. Przyczyną jest mnogość alternatyw, tysiące, miliony rozwiązań, a ich ilość przyrasta w szalonym tempie, tyle tylko że każde z nich jest innym kostiumem w jaki przybiera się prawdziwą nagość życia.\n- Niezłe, kurwa, jak z >Pani Domu< – wtrącił rozbawiony Lug\n- Wybory i alternatywy sztucznie rozdymają życie, ciągnie się ono jak flaki z olejem, jest długie i pełne zadowolenia. Tyle że gdzieś nad naszym chlewem, jest gospodarz który wrzuca żarcie, dla nas bardzo smaczne, pyszne, mamy do wyboru koryto z takim, i owakim, z żarciem słodkawym słonym, żółtym, fioletowym i czerwonym. Tyle, że my nie wiemy o tym, ze są to odpadki, że do tego, co je się na zewnątrz chlewu ma się jak Sinalco do oryginalnej słodkiej Pepsi Coli pitej w pustynny dzień.\n- hmm – zamruczeli, Fajczarz ze zrozumieniem, bo pił taką, a pozostali bez, bo nigdy.\n- Na zewnątrz chlewu zapewne są, nie wiemy tego, bo nigdy tam nie byliśmy, niebezpieczeństwa, psy o trzech szczękach, złośliwe dzieci dźgające szpadami, zapadnie, pajęczyny, faszyści. Samo zło, rozumiecie, ale tez jest coś dla czego warto się wyrwać, jakaś tęcza, no nie wiem dokładnie co. Ale najważniejsze jest to że nie wiem, nie chcę robić czegoś co znam, sprawdzać coś, o czym wiem, chcę powiedzieć sobie na łożu śmierci że byłem swoim własnym odkrywca, że odkryłem cos dla siebie, nawet jeżeli przed mną odkryto to po tysiąckroć. Na zewnątrz jest wielka zmiana, jest Wielkie Ryzyko. Nasz świat nauczył nas bać się tego słowa, nauczył nas negatywnego znaczenia, kiedy mówimy Ryzyko boimy się, drżymy a czasem sramy w gacie. Ale przecież to dobre słowo, pieszczące włosy przenikające duszę dobrym zimnem, jak wiatr w upał, zanim jeszcze napiliśmy się tej Pepsi. Czujemy się z nim dobrze, a raczej czulibyśmy gdybyśmy spróbowali. Nie wiem na pewno, tak sądzę. Ale musimy spróbować, a wy spróbujcie zrozumieć dlaczego to robimy.\nBardzo mądry człowiek, znamy go tylko ze strzępków obrazu, ulotne wspomnienie, jak pali sudańskiego papierosa i popija z bukłaka z wielbłądziej skóry, sługa Mohamada Farrah Aidida, powiedział cos ważnego.\nRzekł > wy, na Zachodzie, prowadzicie długie, pozbawione przygód życie i choć z pewnością temu zaprzeczycie, świadczy o was fakt, ze nie bylibyście skłonni go nawet bronić, nawet gdybyście potrafili <\nJeśli gnijąc w wygodnych fotelach naszego chlewu, naszej klatki uważamy ze coś zyskaliśmy i jest nam w jakimś sensie lepiej, to musimy pogodzić się z faktem że cos straciliśmy. My mamy nadzieję że nie bezpowrotnie i mamy nadzieję to cos odnaleźć. Dla wielu nie jest to na tyle ważna strata, większość nawet jej nie zauważa, i dlatego pozostanie tutaj siorbiąc darmowe zupki i płacąc swoim czasem za wygody, albo unicestwiając się kiedy okaże się ze te wygody nie wypełnią pustki. Dla nas nie wypełni jej prorok Puchatek i jego nowo odnaleziona wiara, nie wypełnią jej pielgrzymki, nawet ziele, nie wypełni telewizor, pralka, gumowa lalka, posada, dobra rada, sen przez 12 godzin, obserwowanie innych niewolników ich klatkach. Aby poczuć ze żyjemy musimy dać się wytarmosić ryzyku, zrobić coś od tyłu, spróbować inaczej, pozornie bezsensownie, popłynąć w druga stronę galerą Alego z Tetuanu. Robimy to też dlatego żeby zrobić miejsce dla innych, wszyscy nie mogą iść w tym samym kierunku, bo nie starczy miejsca. Przecież to chyba rozsądne, nie nazywajcie więc nas więcej głupcami, bo jesteśmy jak mieszkańcy jasnej strony Księżyca, żądni zobaczyć jak wygląda ta druga, pozornie gorsza, ciemna. Mnie pociąga osobiście brud, nieczystość, chaos, nieprzewidywalność, dziura w asfalcie, wszystko to czym nakarmi nas z pewnością Matka Ryzyko. Wiemy że jest nieprzewidywalna, jedyną rzeczą którą naprawdę możemy od niej oczekiwać jest właśnie zaskoczenie. I ja, mimo że jestem stary i wiele lat w klatce spokoju przeżyłem, na to idę. Odrzucam, być może za późno wybory, albo inaczej, odrzucam tyranię wyborów i przekonanie że jest to jedyna droga i zdaję się na kołysanie przeznaczenia, na dryfowanie podczas którego zdarzy się niejeden sztorm, i któryś z kolei mnie zatopi, ale bulgot kiedy będę tonąć będzie z pewnością przyjemniejszy od charczenie na ciepłym łóżku, charczenia które można przewidzieć, które profesjonalni lekarze odsuną w czasie, bo prosiłbym ich o to, jak wszyscy mieszkańcy klatki żądający więcej, więcej.\nNasze rachunki z życiem, jak przeczytałem w biuletynie geograficznym, określa ponoć równanie. Musimy dbać o jego najkorzystniejszy dla nas układ. W liczniku jest to co mamy, w mianowniku to co chcemy mieć. Jeśli chcemy długiego życia, aby równanie było w równowadze musimy walczyć, cała naszą energię poświęcić na walkę z dryfowaniem znoszącym nas do otchłani, byle dalej w stronę spokojnego brzegu, na którym, w razie powodzenia spędzimy spokojną i dostatnią starość, a może i wiek dojrzały, jeżdżąc plażowym wozem i pijąc drinki.\nTu Fajczarz wyraźnie się rozmarzył.\n- Jednak będziemy wówczas zmęczeni – ciągnął H – bo walczyliśmy ze światem żeby przezwyciężyć Dryf. Jeżeli poddamy się mu, jeżeli ograniczymy nasze żądania wobec mianownika, wobec tego co i ile chcemy mieć, to zawędrujemy prędzej czy później do otchłani, nieraz po drodze zaleje nas nieprzyjemna, śmierdząca fala, ale kto wie o jakie lądy zahaczymy. Na pewno nie dotrzemy do złocistej, stetryczałej Plaży Drinków. Ale kto, jak nie dzieci ryzyka może odkryć nowe, jeszcze nie odkryte plaże. A nuż, naiwnie powiem, lepsze?\n- Ale masz gadkę, napij się waść Fortunki, bo ci musiało zaschnąć a gardziołku po takim gadanku. – Lug jak zwykle był towarzyski i ekstrawertyczny, i jak zwykle nie starał się zrozumieć ważkiego messedżu Hippisa. Dermot siedział zamyślony, naturalnie, tego wymaga konwencja opowiadania, żeby słowa mądrej osoby, archetypu Yody, wpłynęły na głównego bohatera, i jak później zobaczymy, jego dalsze postępowanie. Fajczarz natomiast odcharknął i powiedział.\n- Zupełnie cię popieram człowieku. Gdybym był jednym z was, pojechałbym z wami. Ale w moim wypadku to bez sensu, bo właśnie stamtąd przypłynąłem,. Wy macie racje i ja mam rację, bo nasze drogi biegną w przeciwnym kierunku. Gdybyśmy nie ruszyli z miejsca nigdy byśmy się nie poznali, i dlatego było warto, i dlatego nie warto rezygnować i trzeba iść dalej. Zmiana jest wartością tylko, że my i wy inne rzeczy zmieniamy, z innego punktu wyjścia wychodzimy. W naszym języku, to co dla ciebie jest dobrą Matką Ryzyko, u nas to surowy ojciec Niepewność. Twoja klatka dla nas wygodnym posłaniem. Mi potrzeba właśnie zupek i telewizorka i czystych trawników. Żałujmy jedynie oboje, że tak późno rozpoczęliśmy naszą podróż. Czy też nasze podróże.\n- Racja. Nabijemy Fajeczkę? – uśmiechnął się H.\n- Nie – z bezzębnym uśmiechem odparł Fajczarz – przyjechałem tu dla waszego alkoholu. Dermot, zawołaj no któregoś z Polaczków, słyszałem, że zgromadzili przednie wino buraczane.\n- Polaczki niczego nie gromadzą, żyją chwilą, czasem myślę sobie ze są w duszy czarni. – odparłem wówczas Fajczarzowi – Ale spytam, może nie zdążyli wypić ostatniej partii, a mi przecież nie odmówią.\nI tak robiliśmy nasze imperium, realizując program Wielkiej Wymiany. Przekupując urzędników, wysyłając transporty w obie strony. Wymiana ta miała sensowniejsze korzenie i podstawę niż zrazu myślałem, nie tylko dawała zadowolenie i szczęście obu jej stronom, ale dawała dużo do myślenia mi. I miała zmienić moje życie, gdy już się tak dobrze, na maksa dogłębnie zastanowiłem nad słowami H, przerobiłem je z każdej strony i wreszcie dałem je do oceny naszemu mędrcowi, Ogmie, co został w Fiksater Proti Poti. Powiedział mi, że mądrość z naszej Podziemnej Biblioteki i mądrość życiowa to w gruncie rzeczy to samo, on jednak, mimo że mnie lubi i w ogóle, nie będzie mi towarzyszył, bo zbyt jest sentymentalny. A gdzie miał mi towarzyszyć, o tym moje dzieci, następnym razem.\n3 Responses to “Polaczki z Karkason czyli rękopis znaleziony w kebabowni”\nhej…strasznie duzo czytania…ja z natury tylko czytam naglowki i obrazki ogladam…a tu przeczytalam polowe…ale zeby zglebic temat w calosci pewnie ze 2 dni albo 3 musialabym czytac… tzn tlumaczyc wyrazy obce lub bliskoznaczne ) a nie wiem czy mi sie chce (sorry!) bo przede mna perspektywa zglebiania innej dziedziny…a i z koncentracja prolblemy ot, co! Ale zdjecia boskie…Czy zdjecie uciachanego palca to przypadek? czy kryje sie za tym jakas historia, ktora moglam pominac w niedoczytanej polowie?\nha, no nie ma obowiazku, takie czasy ze nie ma na nic czasu, rozumiem ja za to ci nie moge kawe na lawe postawic i bryka napisac z wlasnego tekstu streszczajacego. wiec pozostaja zdjecia\nZazdroszczę ci takiego podejścia do tej sztuki. Wiedz, ze ja sam na własne życzenie dałem się upchnąć w przyziemne schematy fotografii o tematyce politycznej i publicystycznej i robię foty tylko politykom platformy i z pis. Cały czas trzymam za ciebie kciuki


Rada Dzielnicy VII Dwór - Informacje i komunikaty\nKontakt z Radą Dzielnicy\nMałe dzielnice Gdańska nic nie znaczą dla Włodarzy Miasta. W dużych dzielnicach znajdują duże poparcie w wyborach i w te dzielnice inwestuje dziesiątki i setki milionów jak: Osowa, Piecki Migowo, Orunia Górna, Ujeścisko, Wrzeszcz Górny i Dolny, Śródmieście.\nDla małych dzielnic Miasto nie ma pieniędzy, przeczytaj poniższy tekst...\n- w sprawie zasypanego gruzowiska na działce 322 i 324 w obrębie 0029 przy ul. Polanki (przedłużenie ul. Michałowskiego).\nW związku ze spychologią i lekceważącym stosunkiem do Radnych i Mieszkańców Dzielnicy VII Dwór, przez urzędników Urzędu Miasta Gdańska -Wydziału Skarbu, Zarząd Dzielnicy w dniu 25 lutego 2020 r. zwrócił się do Radnych Miasta Gdańska z Okręgu nr 6 – do Panów: - Łukasza Bejma, Jana Peruckiego, Andrzeja Stelmasiewicza,Karola Ważnego o pomoc w załatwieniu sprawy dot. usunięcia zasypanego gruzowiska na działce 322 i 324 w obrębie 0029 przy ul. Polanki (przedłużenie ul. Michałowskiego).\nNa prośbę natychmiast zareagował Pan Radny Miasta – Łukasz Bejm, następnego dnia w ramach swoich uprawnień podjął się wyjaśnienia sprawy. Pozostali Radni Miasta do dnia 22 marca 2020r na prośbę Zarządu się nie odezwali.\nW dniu 26 lutego 2020r podczas wizji lokalnej w składzie: Radny Miasta Gdańska – Łukasz Bejm, Przewodniczący Rady – Sławomir Jabłoński, Z-ca Przewodniczącego Rady Dzielnicy – Krystyna Zaremba-Słomka, Przewodniczący Zarządu – Kazimierz Stencel oraz Z-ca Przewodniczącego Zarządu – Bartłomiej Milanowski wymieniono się informacjami, wskazano dowody oraz wykonano zdjęcia.\nObecny podczas wizji lokalnej, Radny Miasta Gdańska potępił to co zobaczył, tym bardziej, że ścieki z wysypiska spływają na szkolne boisko i w związku z tym zobowiązał się w przedmiotowej sprawie złożyć interpelacje do Prezydenta Miasta Gdańska o następującej treści:\nNa podstawie §24 ust. 3 Ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2018.994 z późn. zm.) uprzejmie proszę o udzielenie informacji na temat terenu wykorzystanego jako zaplecze budowy w dzielnicy VII Dworze.\nNa działce nr 322 i 324 w obrębie 0029 przy ul. Polanki (przedłużenie ul. Michałowskiego) znajduje się teren, który był wykorzystywany przez firmę Eurovia Polska SA jako zaplecze wykonywanej inwestycji przebudowy ulic w Oliwie. Na w/w terenie składowane były początkowo materiały budowlane, a w późniejszym etapie realizacji inwestycji gruz, materiały odpadowe, fragmenty asfaltu. Po zakończeniu realizacji przebudowy wykonawca przysypał w/w elementy warstwą ziemi powodując tym samym znaczne podwyższenie terenu, co podczas obfitych opadów deszczu skutkuje zalewaniem znajdujących się poniżej obiektów sportowych Szkoły Podstawowej nr 70.\nMając na uwadze powyższe proszę o odpowiedź na następujące pytania:\n1. Czy Urząd Miejski w Gdańsku jest świadomy, iż na działce nr 322 i 324 w obrębie 0029 przy ul. Polanki pod warstwą ziemi znajdują się odpady oraz czy posiada wiedzę jakie dokładnie rodzaje odpadów znajdują się w tym miejscu?\n2. Czy Urząd Miejski w Gdańsku przewiduje zobowiązać firmę Eurovia Polska SA do wywozu w/w odpadów? Jeśli tak, w jakim terminie? Jeśli nie, jakie inne rozwiązanie przewiduje Urząd w celu usunięcia odpadów i zabezpieczenia obiektów sportowych Szkoły Podstawowej nr 70 przed zalewaniem?\n3. Czy przedstawiciele Rady Dzielnicy VII Dwór zostali zaproszeni do udziału w odbiorze w/w terenu od firmy Eurovia Polska SA? Jeśli nie, dlaczego?\nZgodnie z przepisem § 24 ust. 6 oczekuję odpowiedzi w ciągu 14 dni.\nŁukasz Bejm, Radny Miasta Gdańska\n- Jak widać, nie jest prawdą, że Rada Dzielnicy VII Dwór w sprawie wysypiska nic nie robi. Cały czas walczy z urzędnikami Miasta.\nGdańsk, dnia 10.07.2018 r.\nRada dzielnicy VII Dwór w Gdańsku informuje, że w związku z przerwą wakacyjną dyżury Radnych Dzielnicy, dzielnicowego Strażnika Miejskiego i dzielnicowego Policjanta zostają zawieszone na okres od 18 lipca do 17 sierpnia 2018 roku.\nPo tym terminie wszystkie dyżury będą odbywały się zgodnie z harmonogramem w środy w godz. 17:00 -18:30\nWycieczka mieszkańców VII Dworu do Bytowa była udana. Odwiedzano Cerkiew Grekokatolicką pw św. Jerzego oraz zwiedzono Zamek krzyżacki z Muzeum w którym można było oglądać i podziwiać różne przedmioty począwszy od rolnictwa, rybołówstwa, kowalstwa, bednarstwa, wyposażenia kuchni, pokoju gościnnego, jadłodajni itd., wszystko z XIV-XIX wieku.\nZdjęcia z wycieczki z Cerkwi i Muzeum dostępne są w zakładce "Festyny, Pikniki, Dni sąsiadów, Wycieczki" - album nr 27 i nr 28.\nGłosowanie nad projektem budżetu Rady Dzielnicy VII Dwór na 2017 rok - zakończone 15 lutego 2017 r.\nŁącznie na 9 projektów zgłoszonych do budżetu Rady na 2017 rok oddano 102 głosy w następującej kolejności;\nPlanujemy wyłożenie ww. projektu planu w lutym. Proszę o umieszczenie tej informacji na tablicy ogłoszeń Rady Dzielnicy VII Dwór\nW 15 sierpnia 2016 roku zakończono przyjmowanie zgłoszeń o przystąpieniu do I edycji konkursu dla mieszkańców na;\nnajpiękniej ukwiecony balkon,\nKonkurs trwać będzie do 15 września 2016r. Podsumowanie konkursu upiększenia naszej dzielnicy nastąpi 28 września 2016r. Wyniki konkursu zostaną umieszczone w gablotach Rady Dzielnicy i na stronach internetowych dzielnicy VII Dworu https://viidwor.pl.tl i Rady Dzielnicy https://radadzielnicyviidwor.pl.tl . Ponadto każdy z uczestników konkursu zostanie powiadomiony pisemnie.\nWejdź na stronę Budżet Obywatelski 2017 https://gdansk.zetwibo.pl/projekty?TaskProposeSearch%5BtaskTypeIds%5D%5B%5D=27 i zobacz kto i jakie projekty złożył dla Dzielnicy VII Dwór.\nWycieczka mieszkańców VII Dworu do Fromborka i Elbląga można zaliczyć do udanych. W kompleksie Muzeum M. Kopernika zwiedzano Bazylikę z grobem Mikołaja Kopernika, odbyto seans w Planetarium, zwiedzono dawny szpitala pw św. Ducha z kaplicą św. Anny oraz zwiedzono Park Astronomiczny. Z uwagi na rezerwację wprowadzoną dla wycieczek przez Muzeum M. Kopernika podczas zwiedzania była koniecznością szybkiego przemieszczenia się w terenie i w obiektach. W Elblągu zwiedzono Katedrę św. Mikołaja oraz kościół założony niegdyś przez ewangelików.\nNa zakończenie wycieczki Rada Dzielnicy wspólnie z ks. proboszczem Mirosławem Parackim i proboszczem elbląskiej parafii zorganizowali dla wycieczkowiczów grilla, kawę, herbatę i ciasto.\nZdjęcia z wycieczki do Fromborka i Elbląga dostępne są w zakładce "Festyny, Pikniki, Dni sąsiadów, Wycieczki" - album nr 29 i nr 30.\nW bieżącej kadencji 117379 odwiedzający* zapraszamy ponownie


Czy boi się Pan nocy? - wRodzinie.pl\nCzy boi się Pan nocy?\nIga Stolar–Łypczak: Czy boi się Pan nocy?\nJerzy Borkowski: Przyznam szczerze, że pierwsze pytanie mnie rozbawiło. Nie, nie boję się nocy. Nie mam problemu z chodzeniem w ciemnościach.\nIga: Jako dorastający chłopiec interesował się Pan historią?\nJerzy: Jak młody chłopak słabo się nią interesowałem, choć cały czas miałem z nią styczność. Pochodzę z domu gdzie Polska ma duże znaczenie. Mama i Tata ciągle coś opowiadali, wyjaśniali i tłumaczyli z dziejów naszego kraju. Powiem więcej, moja ciocia była łączniczką w AK, wujek w Polskich Siłach Zbrojnych na zachodzie, a dziadzio brał udział w obronie granic w kampanii wrześniowej. Mimo to w szkole średniej walczyłem z historią i ta walka paradoksalnie zaowocowała, najpierw wzbudzając zainteresowanie, a potem pojawiło się uczucie.\nIga: Jak Pan uważa, czy zainteresowanie młodych ludzi historią zależy od tego, jak ją przekazujemy?\nJerzy: Myślę, że tak. Zdecydowanie wiele zależy od tego jak przekazujemy historię. Jeśli jest ona ciekawa, interesująca a w dodatku jeszcze namacalna, to młodzież sama będzie się jej domagać. Pamiętam jak jeździłem z grupą rekonstrukcyjną której jestem członkiem z lekcjami żywej historii, gdzie można było ubrać hełm, przeładować replikę Mausera czy obejrzeć prawdziwy bagnet. Młodzi ludzie byli zachwyceni. Młodzież potrzebuje poczucia dumy z pochodzenia, a żeby mogła tę dumę poczuć trzeba im wskazać skąd mogą ją czerpać. Filmy i książki to idealne rozwiązanie, tylko trzeba tę historie umieć przedstawić lub przemycić.\nIga: Pana książka, która znakomicie nawiązuje do sytuacji jaką obserwujemy tj długo wyczekiwane przez wielu Polaków godne pochowanie Żołnierzy Polskich tzw. Wyklętych – ma na celu zainteresować młodych chłopców historią, czy coś więcej ?\nJerzy: Zdecydowanie więcej. Zainteresować historią Polski to jeden z punktów. Chciałbym również nauczyć patriotyzmu, przekazać pewne wartości, jak poszanowanie przyjaźni, odwaga, honor. Może też uda się przemycić, że praca i poświęcenie może być piękną przygodą. Jak też pisałem we wstępie, chciałbym żeby to też była przyjemna rozrywka dla młodych.\nIga: Czy Pańska codzienna praca jest związana z historią ?\nJerzy: Można powiedzieć i tak i nie. Na co dzień uczę w szkole podstawowej w Krakowie. Pracuje z najmłodszymi, z ośmiolatkami czyli nauczanie w klasach początkowych. Na tym szczeblu edukacji nie ma przewidzianej historii. Ja natomiast jako historyk z wykształcenia chętnie przemycam dzieciom dzieje naszego kraju. Dzieci już wiedzą kim był rotmistrz Pilecki, co wydarzyło się pod Wiedniem w 1683, czym było Powstanie Warszawskie. Ja chętnie tę wiedzę przekazuje, ale sam tez spotykam się z dużym zainteresowaniem u tak młodego audytorium. Oprócz tego w pracy prowadzę koło historyczne. Można więc powiedzieć, że tak, że moja praca jest związana z historią.\nIga: Zbliżają się święta Bożego Narodzenia. Komu w prezencie można podarować Pana książkę?\nJerzy: Myślę, że każdemu kto interesuje się tematyką “Wyklętych”. Młodym, ponieważ ma dynamiczną i wartką akcje. Dorosłym spodoba się ze względy na przekazaną tam historię. Sama opowieść jest zmyślona, ale liczne zdarzenia czy procedura postępowania z żołnierzami podziemia przez ubeków jest jak najbardziej prawdziwa. Wiedzę w tym zakresie pozyskałem od żyjących Niezłomnych Bohaterów. Wydaje mi się, że można ją podarować i młodemu i dorosłemu. Jeśli tylko ktoś lubi historię i interesuje go temat “Wyklętych”, to myślę, że powinno się spodobać.\nPhoto: Francesca Cappa via Foter.com / CC BY


die(); Varia | Konwent Masovia\n,,Deklaracja” – opowiadanie\n30 listopada 2015 Tomek\n,,Por unas horas, por unos días, toda una semana, Irlanda fue un país libre…” M.V. Llosa ,,El sueño del celta”\n(,,Przez kilka godzin, przez kilka dni, przez cały tydzień, Irlandia była wolnym krajem…”)\nSunął pospiesznie przez ulice Quartier Européen w Brukseli, cicho przemykając z jednej strony na drugą, próbując dostać się do Parc du Cinquantenaire. Zmieniał często kierunki – byle nie nazbyt nerwowo! Wiedział, że i tak nie ma szans, że ci smutni panowie, których dostrzegł wymykając się chyłkiem ze swojego biura w Parlamencie, dopadną go prędzej czy później. Zagryzł ze złością wargi na myśl o tym, jak głupio przyjdzie mu skończyć. A tak przecież niedawno – tak, jakby to było wczoraj… Tak niedawno przemykał się tak samo po Głównym Mieście w Gdańsku, gubiąc ciągnących się za nim esbeków. O ileż łatwiej mu wtedy było!\nPrawda, był wtedy jeszcze młody i pełen werwy – jakby nie patrzeć, te w pośpiechu minione lata i wygody europejskich salonów zrobiły swoje. Nie był już tym gibkim młodzieńcem, zdolnym do prześcigania wyszkolonych oficerów.\nAle nie, to było coś jeszcze. Wtedy… O ile łatwiej było wtedy walczyć! Układ był prosty – my kontra oni. Dobro przeciw złu. Postęp przeciw wsteczniactwu. Bez światłocienia, bez moralnych dylematów, bez męskich decyzji. Wtedy porwać się na niosący śmierć reżim to była pestka… O ileż trudniej było teraz zabiegać o nadanie zmianom właściwego kierunku… O ileż bardziej wyczerpywało go to balansowanie pomiędzy interesem własnym a wspólnotowym…\nIleż by dał, by tam wrócić – do tamtego czasu, na Targ Węglowy albo na Długą w mroźny, zimowy dzień, i móc znowu zaśmiać się w twarz niedoszłym oprawcom! Tak długo marzył, by znaleźć się tu, w Brukseli, w tym epicentrum, gdzie tworzy się historia, ale teraz nagle uczuł straszną tęsknotę za tym zaściankiem, od którego zawsze uciekał. W tej chwili oddałby wszystko, żeby wrócić na te smutne, szarobure, znienawidzone ulice Gdańska…\nMimo wszystko przyspieszył kroku. Nie żeby odzyskał nadzieję, ale na wspomnienie rodzinnych okolic znowu stanął mu przed oczami reportaż z ostatniej chwili, który zobaczył przed wyjściem z biura. Krew zalała go ze zdwojoną siłą. Przesuwające się obrazy były tak plastyczne, jakby był widział je na własne oczy. Znajome ulice Warszawy, które tylekroć przemierzał pod czujnym okiem ochraniarzy, tchnęły grozą z ekranu monitora. Pochodnie, tłumy, potężny tuman kurzu… Rzekłbyś, że ulice stanęły w płomieniach… I ten przebijający się przez korespondentkę, przeszywający dreszczem głos dobiegający przez megafony:\n,,W imieniu narodu i społeczeństwa, przez naszą wielowiekową tradycję, przez moc nadaną mi przez Opatrzność i Wasze ofiarne wsparcie…”\nJęknął. Jeszcze do wczoraj zdawało mu się, że przynajmniej tyle osiągnął, żeby podobne frazesy nie wychodziły poza stare podręczniki do historii, spoczywające na składzie makulatury…\n,,W imię Boże proklamuję Rzeczpospolitą Polską jako państwo wolne i niepodległe”.\nKiedy padły te słowa, wydawało mu się, że ogień bucha na ulicach ze zdwojoną siłą, a on opadł na krzesło jak bezwładny. Tyle starań o nowoczesny kraj właśnie płonęło na stosie, rozpalonym przez rozwścieczony tłum. Motłoch, któremu wydaje się, że uosabia najcnotliwsze formy patriotyzmu…\n,,Jako spadkobiercy tradycji Obojga Narodów i II Rzeczypospolitej, uchylamy wszystkie prawa i dekrety, które uchwalono po 1945 roku, jako nielegalne, bo wprowadzone wbrew naszej woli.”\nZaklął siarczyście. Tyle lat wytężonej pracy nad ujednolicaniem kultur, nad wyrugowywaniem niebezpiecznych ideologii… I nie dość, że nigdy nie usłyszał za to choćby ,,dziękuję”, to teraz właśnie dowiedział się, że to wszystko było ,,nielegalne”.\nIdąc już ulicą, obejrzał się dyskretnie i poczuł niespodziewaną ulgę. Czyżby ich zgubił? Nie, doskonale zdawał sobie sprawę z tego, w jak beznadziejnym był położeniu. Oni nigdy nie wybaczają. I gdzieżby miał się przed nimi ukryć? Na Księżycu? Dawniej można było chociaż marzyć o ucieczce za Żelazną Kurtynę, ale teraz…? Do ciężkiej cholery, czy naprawdę zasłużył…? Czy nie poświęcił był całego życia na próbę powstrzymania tego szaleństwa?\nW uszach brzmiał mu jeszcze dalszy ciąg płynącego z megafonów, przeklętego wywodu:\n,,Powołany przez Radę Powstańczą Tymczasowy Trybunał niezwłocznie rozpatrzy sprawy wszystkich pojmanych zdrajców. Dziennikarze i posłowie, sędziowie i lekarze – wszyscy bez wyjątku osądzeni zostaną według prawa II Rzeczypospolitej i Polskiego Państwa Podziemnego. Wyroki, włącznie z karą śmierci, wykonywać będzie Kompania Honorowa Armii Powstańczej”\nNa wspomnienie tych słów uśmiechnął się gorzko. Jakież znaczenie miało to dla niego, że zaocznie zasądzą mu czapę? I tak nie dotrwa do wykonania, a może i do zapadnięcia wyroku. Ale z drugiej strony, ileż głupoty, ileż zacietrzewienia w tym wszystkim! On, który ten kraj wyniósł na europejskie salony, który otworzył mu drogę do pełnej integracji, teraz będzie ogłoszony zdrajcą podlegającym karze śmierci. Absurd, czad ideologiczny…\n,,Każdego z nich dosięgnie ręka sprawiedliwości, dlatego apelujemy o powstrzymanie się od samosądów. Powieszenie arcybiskupa i dwóch ministrów, do którego doszło na Placu Zbawiciela zostanie w swoim czasie zbadane, a winni osądzeni”.\nOsądzeni według ich faszystowskich kryteriów! Już widział tych ,,młodych i gniewnych”, domorosłych prawników, których jedyną zasługą była praca na usługach IPNu. Przyjdą teraz i będą udawać, że zjedli wszystkie rozumy. I to oni będą teraz ferować wyroki śmierci i uniewinniać… Splunął z pogardą. Jaki błąd popełnił, że doszło do tak kolosalnego odwrócenia nurtu…? Że nagle głupie resentymenty i irracjonalne, populistyczne hasła zastąpiły całkowicie budowany przez niego latami postęp?\nPowoli zaczęło brakować mu tchu. Ciężko powiedzieć, czy to skołatane latami pracy serce, czy może świadomość, że wszystkie jego plany, praca całego życia, legły w gruzach…\nPrzystanął. Nie miał już siły iść dalej. Nie miał siły zmagać się z nadciągającą otchłanią.\nSam już nie wiedział, czy to brzmiał mu jeszcze w uszach rozlegający się z megafonów manifest, czy w ostatnich chwilach dopadły go halucynacje, czy może on sam to powiedział:\n,,Ślubujemy wszelkie wsparcie dla wszystkich wolnych narodów, i nie ustaniemy we wspólnej walce, dopóki nie pękną mury Jerycha”.\nPrzez moment chciał jeszcze walczyć, ale zbyt dużo czasu minęło, odkąd porzucił bezwarunkowy sprzeciw na rzecz zrównoważonego kompromisu.\nNie był zdolny zrobić nic ponad to, co robił już od wielu lat. Odwrócił się, pochylił głowę i rzucił się w czeluść, która rozpostarła się tuż przed nim.


Przywracanie oryginalnego fw napędu | XboxForum.pl - Największe Polskie forum o konsolach Xbox One, Xbox 360 i Xbox.\nPrzywracanie oryginalnego fw napędu\nTemat na forum 'Konsola' rozpoczęty przez Elde, Styczeń 26, 2010.\nElde Użytkownik Użytkownik\nWitam, chciałbym prosić o dokładne wytłumaczenie, krok po kroku, całej procedury przywrócenia oryginalnego firmware napędu BenQ. Xbox'a kupiłem już przerobionego iXtreme 1.6, ale mam same oryginalne gry i chciałbym pograć w sieci, ale boję się, że dostanę bana. Nigdzie nie mogłem znaleźć odpowiedzi na moje pytanie, dlatego piszę z prośbą do was. Bardzo zależy mi także na podłączeniu do internetu ze względu na możliwość pobrania patcha do NBA 2k10 bo niestety bez niego ciężko jest grać.\nJeszcze raz proszę o wytłumaczenie i z góry dziękuję za odpowiedzi\nElde, Styczeń 26, 2010\nJa tylko powiem tak: jak kupiłeś już przerobioną to może być już oflagowana i powrót do oryginalnego FW Ci może nie pomóc...\nChcesz mieć pewność to sprzedaj tę i kup nieprzerobioną\nprocedura przywrocenia og fw jest taka sama jak wgranie ixtreme.\nzczytujesz swoj ixtreme w jungleflasherze spufujesz klucz z ixtreme do oryginału i tyle\nwgrywasz tak przygotowany oryginał do napedu.\nkrisr77, Styczeń 26, 2010\nMożna to wykonać na każdym napędzie?\nDavvido, Styczeń 26, 2010\nzasadniczo tak nie na kazdy tak łatwo\nKazdy naped mozna obecnie przywrocic do oryginalnego FW.\ndeffc0n, Styczeń 26, 2010\nnic z tego nie rozumiem.... proszę o dokładne wytłumaczenie całej procedury\nElde, Styczeń 27, 2010\nz tego co się orientuje to do BenQ jest już org firmware więc je wgraj i po problemie.\na mam jeszcze jedno pytanie: jak sprawdzić datę produkcji xboxa?\nz tyłu na konsoli,na białym tle będzie pisać.\nreti300 Świeżak Świeżak\nCzy do napędu liteona można też już wgrać orginalne FW?Pozdrawiam\nreti300, Styczeń 27, 2010\nreti300 napisał: ↑\ntak można fw jest na forum w dziale oprogramowanie.\njednak się pomyliłem, też mam napęd liteon bo moja data produkcji xboxa to 31.07.2008 ale jeśli można wgrać oryginalne fw do tego napędu to spoko ;p\nElde, Styczeń 28, 2010\npo dacie produkcji nie odróżnia się napędu\nAltres, Styczeń 28, 2010\nNie będę zakładał nowego tematu, tylko spytam tutaj jako że pośrednio tyczy się to oryginalnego firmware. Kupiłem niedawno nówkę Jaspera z Ixtreme 1.61. Planuję kupić drugi napęd liteon (V1), wgrać do niego oryginalny firmware (nie ufam żadnym Ixtreme LT). I tu pytanie, nie dostane bana ? Konsola nigdy nie była podłączona online. Mam na niej tylko mój profil, na którym śmigałem online w zeszłe wakacje na konsoli z Ixtreme 1.51, ale to było jeszcze sporo przed falą banów.\nPartyzant, Styczeń 28, 2010\npo 1 kup nowy napęd oryginalny od MS to już masz legalny a na 2 nie wiem za bardzo więc nie będę zgadywał.\nPrzywracanie oryginalnego Firmware\nNikelski, Listopad 3, 2010, na forum: Oprogramowanie\nMcAntek, Listopad 17, 2009, na forum: Kosz


sznaucerek - jedzenie - Psy rasowe - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\na.g9910 13.12.18, 09:28\nWitam serdecznie, mam takie pytanie: sznaucerek miniaturka 4 miesiące, na karmie pisze że dzienna dawka jedzenia to 75g / czyli około 3/4 szklanki.\nCzy to nie za mało??? jak podzielę na 3 posiłki???? czy coś jeszcze innego dawać? bo mój to mały głodomor.\nbeata_smol1983 Re: sznaucerek - jedzenie 17.12.18, 08:58\nWszystko zależy od kaloryczności karmy. Jeżeli karma jest dobrej jakości i na opakowaniu 75 g jest zalecane jako spożycie takiej ilości w ciągu dnia, to tak powinnaś dawać. Dlaczego chcesz to dzielić na 3 posiłki? Standardowo pies powinien jeść 2 razy dziennie, najlepiej o stałych godzinach. Jeśli masz jakieś wątpliwości to porozmawiaj ze swoim weterynarzem przy najbliższej wizycie. :)\nmisiafisia Re: sznaucerek - jedzenie 22.01.19, 10:24\nA jaką karmę podajesz swojemu pieskowi? My dajemy dwa razy dziennie właśnie i raz dostaje dziennie mokrą lub też ugotowane warzywa z jakimś mięskiem. Gdyby tylko mógł, to chyba jadły non stop :)\nbecia234 Re: sznaucerek - jedzenie 22.01.19, 10:27\nTez jestem ciekawa jaka karmę podajesz, bo teraz tyle tego na rynku a szukam czegoś sprawdzonego i dobrym składzie .\nmisiafisia Re: sznaucerek - jedzenie 25.01.19, 15:25\nJa ze swojej strony mogę polecić Bozitę, zarówno mokre karmy jak i suche. My korzystamy akurat z tych karm bezzbożowych, w swojej ofercie mają ich bardzo dużo.\nradzikoj Re: sznaucerek - jedzenie 29.01.19, 18:25\nzaglodzic go chcesz dzialac ta porcje na 3? dajesz mu jakies przekaski w ciagu dnia? pies jest maly a wiec rosnie i potrzebuje duzo energii i jedzonka. moj psiak jak byl maly tez jadl sporo, nie zawsze stosowalam sie zalecen na opakowaniu. od malego je karme z bozity ktora ma dobry sklad i zawsze cos tam jeszcze dostawal w ciagu dnia ;)\n24.06.22, 11:42 Sucha karma? (6) iranda\n14.06.22, 19:31 Nadwaga u psa (13) robert.kary\n07.06.22, 12:07 Lokalizator dla charcika włoskiego (3) ernestb\n25.04.22, 10:02 pies skacze, gryzie i szczeka szczeniak (9) nova1977\n21.04.22, 23:54 Alergia pokarmowa (4) nastkaana12\n18.04.22, 14:02 Prezent dla psiarza pomocy!!!!!!!!!!! (21) poniewaz1\n14.03.22, 21:32 Karma dla doga niemieckiego (3) mariabogdanska\nObejma montażowa do rur\n2 dobre artykuly o Ukrainie\nTo u was tez ?\nWiktor Morsan czy Hubert Filacki?\nJak dotrzeć do Łomianek?\nKiedy Poznań odetchnie od Kruszyńskiego i FLUGELA\nCo myslicie o tej aukcji Bardzo Pilne\nak ulozyc ankiete na temat ufo?\nStrażak Przechowo-Junior Mlodszy...\nMATERIAŁY WYBUCHOWE JECHAŁY DO POZNANIA!?\nWątek na piątek 😄\nokołopiątkowe pierdy umysłu\nZnowu "sukces" pisu\nZarabiaj na wykonywaniu ofert\nZle przetłumaczyłem zdanie z angielskiego\nZatrzymany brzękał odbytem.\nA co macie pod plyta indukcyjna?\nbiuro księgowe bielany\nBezdomny Tygrysek - nie przeżyje zimy\nkaganiec dla shih tzu?\nOWOCE A SHOH TZU?\nkosy - dramat czy nadinterpretacja?\nśpiew ptactwa (filmowy)\nbrzydki zapach z buzi\nGuru na stole operacyjnym\nZWIERZĘTA W CYRKU - POMÓŻCIE !!!!!!!!!!!!\npomóżcie bo nie daje rady\nIle kosztuje opieka lekarska nad 1 szczeniakiem


Agnieszka Malińska - Grupa TENSE - rekrutujemy!\nScenarzystka happy endu\nZastępca Kierownika Programu Partnerskiego / Kierownik Działu CC\nW każdej opowieści są momenty kryzysowe. Są dobrzy i źli doradcy. Gorsze i lepsze dni. Ale wtedy pojawia się ona – wulkan energii, burza pomysłów, nieprzebrana studnia inspiracji. Agnieszka Malińska ratuje bajkę.\nCo to jest Internet? Po co mi strona? Jak sprawić, aby klienci się o mnie dowiedzieli? Dla Agi podobne pytania od klientów są niemal jak niekończąca się opowieść. Dla jej rozmówców, na szczęście, te opowieści kończą się happy endem. Niemal na każdy problem Aga znajdzie rozwiązanie.\nBo Aga ma misję. Chce, aby każdy polski przedsiębiorca zaczął się cieszyć z tego, że prowadzi własną firmę. Żeby nie żałował decyzji „przejścia na swoje” i w pełni wykorzystał drzemiący w nim potencjał.\nMałe i większe sukcesy pojawiają się codziennie. Telefon od zadowolonego klienta, wykonanie planu, miłe słowo od zespołu. Po prostu bajka!


:: Organizacja :: Kompendium :: O Fabule Share |\nPią Sie 11, 2017 12:20 pm\nMutacje to szereg chorób genetycznych nabytych lub wrodzonych, które również mogą zostać dziedziczone przez potomstwo. Każda odmienność ma swoje wady i zalety, użytkownicy, którzy zdecydują się na rozgrywkę taką postacią powinni mieć to na uwadze. W przypadku kalectwa (np. ślepota) trzeba się liczyć z konsekwencjami własnych decyzji podjętych na fabule.\nAlbinizm - Brak pigmentów w skórze, sierści i oczach. Tęczówka jest wtedy bezbarwna, przeświecają przez nią naczynia krwionośne, co nadaje oku czerwoną barwę, czasami jest w stanie wyprodukować wystarczającą ilość pigmentu, by zapewnić sobie nieprzezroczystość i zabarwić się (najczęściej na kolor bladoniebieski). Albinosi są bardzo wrażliwi na działanie promieni słonecznych, szybko reagują stanami zapalnymi skóry, łatwo występują pęcherze i zrogowacenia (Tyczy się miejsc nieosłoniętych pierzem/sierścią).\nWystępuje również odmiana srokata, gdzie jest tylko miejscowy zanik pigmentu na skórze/sierści/pierzu/łuskach.\nMelanizm - brunatne lub czarne zabarwienie skóry lub jej wytworów wynikające ze zwiększonej zawartości ciemnego pigmentu w komórkach barwnikowych.\nAmelia - Wada wrodzona polegająca na całkowitym/częściowym braku kończyny lub kończyn.\nDeformacje - Wada wrodzona powstająca pod wpływem nieprawidłowego ucisku mechanicznego na organizm rosnącego płodu. Objawia się to skręceniem lub wykrzywieniem kości długich, spłaszczeniem nosa bądź klapnięciem uszu.\nRozszczep - Wada rozwojowa polegającą na nieprawidłowym niezamknięciem kanału kręgowego. Charakteryzuje się to rozdwojeniem ogona.\nKarłowatość - Choroba związana ze zmniejszonym wydzielaniem lub brakiem hormonu wzrostu. Przyczynami tego mogą być niedożywienie, zaburzenia hormonalne i przedwczesne dojrzewanie.\nHiperplazja - Oznaczające powiększenie tkanki lub narządu na skutek zwiększenia liczby komórek. U zwierząt często spotykanym zjawiskiem jest przerost pazurów, kłów lub futra.\nHeterochronia - Zaburzenia rozwoju, polegające na różnicach w rozmieszczeniu barwnika w obrębie różnych obszarów tęczówki jednego oka bądź różnym zabarwieniu tęczówki jednego i drugiego oka.\nBezgrzywy - Brak wykształcenia grzywy u samców lub ich szczątkowość.\nNadmiar androgenów - Rzadka mutacja albo wada rozwojowa polegająca na zbyt silnej ekspozycji na męskie hormony na etapie rozwoju embrionalnego. Objawia się to wyrośnięciem grzywy u lwic, charakterystycznym zachowaniem jak u samców (Ryczeniem, oznaczaniem terenu, zalecaniem się do innych samic). Wszystkie "męskie" samice są bezpłodne.\nŚlepota – Całkowite lub znaczne zaburzenie widzenia. Może być nabyte w wyniku uszkodzenia mechanicznego lub wrodzone przez niedorozwój narządu wzroku.


Woda porwała wóz strażacki na Podkarpaciu! [WIDEO] |Popularne\nWoda porwała wóz strażacki i busa. Powódź w podkarpackim trwa od kilkunastu godzin. W nocy z piątku na sobotę wezbrana rzeka porwała pojazd straży pożarnej, w którym znajdowała się rodzina ewakuowana z zalanego domu. W wozie było troje dzieci.\nStrażacy, Wodne Pogotowie Ratunkowe i żołnierze 3. Podkarpackiej Brygady Obrony Terytorialnej od kilkunastu godzin walczą z żywiołem na terenie Podkarpacia Dramat rozpoczął się w piątek po południu, gdy nad częścią woj. podkarpackiego przeszły gwałtowne ulewy.\nNajmocniej dotknęły one powiaty: rzeszowski, łańcucki, przeworski i przemyski. Woda wdarła się na drogi, zalała budynki, szkoły i strażnice Ochotniczej Straży Pożarnej. Zalane zostały także studnie i oczyszczalnie ścieków. Premier Mateusz Morawiecki podczas zebrania sztabu kryzysowego w Rzeszowie wspominał o katastrofie ekologicznej. Do tej pory podjęto ponad 400 interwencji oraz około 400 ewakuacji z zalanych budynków.\nWoda porwała wóz strażacki\nW miejscowości Kańczuga w powiecie przeworskim wezbrana rzeka porwała busa oraz wóz strażacki, w którym znajdowała się pięcioosobowa rodzina dopiero co ewakuowana z zalanego domu, w tym sześcioletnie dziecko.\nAkcja ratunkowa rozpoczęła się o 1 w nocy z piątku na sobotę. Jak wspomina dowódca zespołu ratowniczego:\nNiezwłocznie zwodowaliśmy łódź ratowniczą Wodnego Pogotowia Ratunkowego i podpłynęliśmy do wozu straży pożarnej, który porwała woda. W samochodzie znajdowało się dwóch strażaków oraz pięcioosobowa rodzina, która wcześniej została ewakuowana przez strażaków z zalanego domu. W zatopionym wozie znajdowało się troje dzieci. Najmłodsze miało 6 lat.\nŻeby uratować ludzi, trzeba było wybić szybę. Jako pierwsze wóz opuściły dzieci. Znajdujący się w wozie rodzice i dwóch strażaków musiało poczekać na swoją kolej. W busie, który także utracił przyczepność i został porwany przez wodę, znajdowała się jedna osoba, która również została ewakuowana.\nFilmik ukazujący przebieg akcji opublikowała na swoim profilu facebookowym Zintegrowana Służba Ratownicza:\nTagi: Podkarpacie | akcja ratunkowa | powódź\nŹródła: www.polsatnews.pl, www.facebook.com, www.popularne.pl


Choć zainteresowanie elektromobilnością jest w Polsce duże, to od czołówki europejskiej – Niemiec, Wielkiej Brytanii czy Francji – dzieli nas znaczny dystans. Dysproporcje widoczne są chociażby w liczbie aut elektrycznych – na Zachodzie waha się ona od 80 tys. do 150 tys. (w zależności od kraju), u nas jeździ ich niecałe 2 tys.\nDuży wpływ na to ma wysoka cena elektryków. Agencja Bloomberg prognozuje jednak, że do 2030 r. cena aut elektrycznych i spalinowych się wyrówna. – Te pierwsze bardziej się upowszechnią, udoskonalona zostanie też technologia produkcji aut na prąd. Kilka lat temu najlepsze samochody elektryczne przejeżdżały na jednym ładowaniu 150 km. Dziś są już auta o zasięgu 1 tys. km – zauważa dr inż. Krystian Szczepański, dyrektor Instytutu Ochrony Środowiska – Państwowego Instytutu Badawczego.\nJak zakłada plan, do 2025 r. będzie u nas jeździć milion samochodów elektrycznych. Oznacza to konieczność wyprodukowania 4,3 TWh (terawatogodzin) energii rocznie, co stanie się wyzwaniem dla firm energetycznych. Nic dziwnego, że w rozwój elektromobilności włącza się coraz więcej firm i instytucji. Ale aby ten rozwój przebiegał w miarę gładko, konieczne jest przygotowanie metodyk, których opracowanie powierzono Instytutowi Ochrony Środowiska – Państwowemu Instytutowi Badawczemu. IOŚ–PIB pracuje nad nią od kilku miesięcy w ramach projektu „Efektywność energetyczna przez rozwój elektromobilności w Polsce”. Efektem tych prac ma być wsparcie rozwoju elektromobilności oraz kompleksowa analiza wpływu wprowadzania na szeroką skalę floty samochodów elektrycznych w ujęciu środowiskowym oraz technicznym. Analizie będzie podlegał również wpływ rozwoju elektromobilności na zdrowie.\n– Świat stawia na elektromobilność. Połączenie odnawialnych źródeł energii z transportem o napędzie elektrycznym jest rozwiązaniem, które eliminuje niską emisję i zachowuje wszystkie elementy strategii zrównoważonego rozwoju, którą resort środowiska traktuje jako priorytet – tłumaczy ideę elektromobilności Paweł Sałek, wiceminister środowiska i pełnomocnik rządu ds. polityki klimatycznej.\nIOŚ–PIB realizuje projekt wspólnie z Instytutem Elektroenergetyki i Instytutem Badań Stosowanych Politechniki Warszawskiej, Wydziałem Elektrycznym Politechniki Częstochowskiej oraz norweskim partnerem – firmą Green Business Norway. Zakończenie projektu planowane jest pod koniec roku. Projekt wpisuje się w Plan Rozwoju Elektromobilności w Polsce, przyjęty w marcu przez rząd. Zakłada on trzy fazy – pierwsza, przygotowawcza, potrwa do 2018 r. (jej elementem są właśnie działania IOŚ). W jej trakcie stworzone zostaną warunki rozwoju elektromobilności po stronie regulacyjnej oraz ukierunkowane finansowanie publiczne.\nW fazie drugiej (lata 2019-2020) w wybranych aglomeracjach powstanie infrastruktura zasilania pojazdów elektrycznych. Pojawią się też intensywniejsze zachęty do zakupu pojazdów elektrycznych. Autorzy projektu przewidują też komercjalizację wyników badań z obszaru elektromobilności rozpoczętych w fazie pierwszej i wdrożenia nowych modeli biznesowych upowszechnienia pojazdów elektrycznych.\nW trzeciej fazie (lata 2020-2025) rynek elektromobilności ma osiągnąć dojrzałość, co umożliwi stopniowe wycofywanie instrumentów wsparcia.


Andrzej Lewandowski: Maj 1986 – Studio Opinii\nECHA WYDARZEŃ: Za pasem maj. Z nim różne ciekawe echa przeszłości. Czasem współcześnie interpretowane, czasem po prostu przywołujące w pamięci obrazy dawnych dni…\nW sporcie – jakże często Wyścig Pokoju, który był, którego następcy za łatwo się pozbyli. Dziś by mocno konkurował z Tour de France, Giro, Vueltą… Ale – nie czas żałować róż, gdy już uschły i kurz je przykrył. Choć wciąż wielu jest wdzięcznie pamiętających. Niedawno na Facebooku Lech Piasecki (mistrz świata, jeden ze sławnych zawodowców made in Poland) przypominał filmem, jak go dekorowano jako uśmiechniętego zwycięzcę Wyścigu Pokoju 1985. A w Berlinie , za jego sprawą rozbrzmiał Mazurek! Piasecki przed Andrzejem Mierzejewskim… Panowie – Szurkowski, Lang, Jaskuła, Mytnik, inni też chętnie odwołują się do wspomnień do imprezy wielkich sportowych sukcesów ich młodości…\nMaj niósł więc latami sportowe emocje w najlepszym gatunku. Jak kraj długi i szeroki zamierał w napięciu i oczekiwaniu meldunków z trasy. W tle kształtowało się też przednie dziennikarstwo sportowe. Tomaszewski, Tuszyński. Do dziś tuzy TVP z Szaranowiczem, Szpakowskim i Jóźwikiem na czele; Urbaś – teraz pierwszy „konferansjer” PKOl, inni. Z „dawnych” – czołówka zawodu w komplecie…\nSą też w kolorowych wspomnieniach obrazy w ciemniejszych barwach. Wśród nich Czarnobył. Karta wprost czarna; nie w historii sportu – ludzkości… Poświęciłem mu kiedyś gawędę. Wielu nie czytało, większość nie pamięta. Patyna czasu pokryła. Przypomnieć, we fragmentach – nie grzech…. W każdym razie nie za wielki.\nWyścig Pokoju 1986. W okolicznościach nadzwyczajnych. Start w Kijowie, bliziutko Kijowa – Czarnobyl. Z uszkodzoną elektrownią atomową. Do Warszawy dochodziły pytania od zachodnich federacji kolarskich. Alarmy coraz głośniejsze! Co się dzieje? Czy impreza się odbędzie? W jakim porządku geograficznym?\nONI – na zachodzie – szybciej i więcej wiedzieli, ale za ich sprawą niepokoje szybko dotarły nad Wisłę. Tyle że z wiedzą płyciutką, i tzw. decydentom jakby daną tylko we fragmentach. Pytania – sygnały już zobowiązały do poszukiwań odpowiedzi. Starano się zaalarmować nawałą pytań zachodnich federacji – współorganizatorów ze wschodu. Niejako wyprzedzająco formułowano propozycje szybkiej zmiany. Można start przenieść do Moskwy – trasa olimpijska, hotele itp. Trudno? To może zacząć w Warszawie. Uda się, choć w trybie nadzwyczajnym, ale jeśli sytuacja takowa?\nW Moskwie był czas świąteczny, telefony urzędowe milczały, próby kontaktu… zostały próbami. Z czasem utrwaliła się jeszcze refleksja, że „czas zawinił”, nie milczące świątecznie telefony. Po prostu jeszcze obowiązywała zasada, że „stamtąd” mogą tylko wychodzić wieści o sukcesach, trudne sprawy zostawały za kurtyną milczenia… Szkoda, bo można było wyjść z impasu. Więcej – trzeba było!\nNasi kolarze mieli lepsze kontakty niż władza. Zakolegowani z amerykańskimi kolarzami, których do startu przygotowywał rodak – trener Borysewicz (twórca potęgi kolarstwa made in USA), dowiedzieli się szybko, że stało się coś strasznego. I że Amerykanie nie będą ryzykować – jadą do domu, nie do Kijowa. Wysoka władza administracyjna (z wicepremierem włącznie) takiej wiedzy nie miała! Kiedy więc i reprezentacja Polski oświadczyła, że nie jedzie; mimo, że sprzęt w samolocie, a samolot załadowany dziennikarzami – na Okęciu, i „pod parą” – zaskoczenie było kompletne. Bo przekonujący do wyjazdu mieli mniejszą wiedzę od przekonywanych…\nDyskusja była długa. Wicepremier, prezes PZKol, szef ówczesnej administracji sportowej… I kolarze, wraz z nimi Ryszard Szurkowski. Trener, a także wciąż przedstawiciel władzy – ustawodawczej. Wicepremier raz mówił doń – Panie Ryszardzie, raz – Panie Pośle… Dyskurs w już nieistniejącym hotelu Wera trwał długo. Z jednej strony przekonywanie, że zagrożenia dla zdrowia nie ma, z drugiej wnioski o argumenty mocniejsze niż słowa osobistego przekonania… Przekonani – nazajutrz polecą, nie uwierzą – nie polecą…\nSamolot wystartował. Ze sprzętem, dziennikarzami i… jednak zwiększonym niepokojem, co spotkamy po wylądowaniu. Kijów okazał się upalny, ulice tłumne, czasem przemykała długa kolumna wojskowa… Na pierwszy rzut oka – spokój. Też mało wiedzieli, czy uwierzyli, że nie jest niebezpiecznie?\nWiadomości o stanie przedstartowym – fatalne. Sędzia główny – nie przyjedzie. Pan Michał Jekiel, kiedyś wiceminister sportu, potem sekretarz generalny UCI (Międzynarodowa Federacja Kolarska), który przyleciał wraz z ekipą ludzi pióra i mikrofonu, natychmiast podjął działania. Przypiął swoje najwyższe odznaczenie z czasów wojny, wziął się za międzynarodowe konsultacje. Wreszcie mianował nowego sędziego głównego – pana dr. Dariusza Godlewskiego. Miał wszelkie uprawnienia, miał być polskim sekretarzem jury…\nTelefony się grzały; rozmowy w Warszawie – trwały. Ja już byłem w Kijowie. O szczegółach mogą pewnie najwięcej opowiedzieć – Szurkowski, Bolesław Kapitan – wtedy szef sportowej administracji. Łatwo nie było, nikomu.. W każdym razie nazajutrz wylądował samolot rządowy z ekipą kolarzy; w pełnym składzie. Włącznie z Andrzejem Mierzejewskim – miał być podporą, kontuzja sprawiła ograniczenie roli do tzw. osoby towarzyszącej…\nI zaczął się Wyścig. Uszczuplony, bo większość ekip zachodnich jednak się nie stawiła… „Kolarski zachód” reprezentowali Francuzi (z mistrzem świata), z opóźnieniem stawili się Finowie…\nA autor tego wspomnienia, żeby trochę uspokoić siebie oraz kolegów zażądał specjalistycznego badania medycznego. Odbyło się, Z udziałem licznika Geigera. Po dziś oglądam kartkę opatrzoną stosownymi pieczęciami: „Taki to a Taki, obywatel Polski – prakticzeski zdarow… 8 maja 1986″


Jak zarabia się w ratuszu? - Maków Mazowiecki\n2015-07-03 12:00:00 (ost. akt: 2015-07-01 13:23:39)\nWiceszef miasta pracował w spółdzielni mieszkaniowej „Jubilatka”, gdzie uposażenie wyniosło 141 536,13 zł, w spółce „JUMA” - 24 432 zł i po listopadowych wyborach w UM – 10 214 zł. Na koniec zeszłego roku miał zgromadzonych 9 tys. zł oraz posiadał jako współwłasność mieszkanie o powierzchni ponad 52 m kw., warte 130 tys. zł i - na takiej samej zasadzie - działkę o powierzchni 0,74 ha i wartości 75 tys. zł. Jeździł hondą CRV z 2002 r., nie miał żadnych zobowiązań pieniężnych powyżej 10 tys. zł.\nRównież jesienią zeszłego roku sekretarzem została Nina Rakowska, która wcześniej w magistracie zajmowała się promocją. Z racji pełnienia tych funkcji zarobiła 63 003,41 zł, z tytułu umów zlecenia – 15 554,64 zł, zaś wypłata z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych wyniosła 1 1 43,85 zł. Zaoszczędziła 2 900 zł, dysponowała domem o powierzchni 166 m kw., wycenionym na 390 tys. zł oraz działką pod nim o powierzchni 1 tys. m kw. (20 tys. zł). Miała kredyt hipoteczny i budowlany w kwocie 291 626,99 zł, który będzie spłacać do października 2036 r.\nPaweł Gutowski zajmujący stanowisko skarbnika w ratuszu otrzymał 95 186,21 zł, natomiast z racji zatrudnienia z PINB – 12 063,70 zł. Miał odłożonych razem z żoną 25 tys. zł, do obojga należał dom o powierzchni 120 tys. zł i wartości 200 tys. zł, zakupiony zaś za 40 tys. zł i stojący na działce 1300 m kw. (15 tys. zł). Skarbnik jeździł volkswagenem passatem kombi z 2007 r. i o dwa lata starszym suzuki ignis (oba auta to wspólność małżeńska). Miał w banku zaciągnięty kredyt hipoteczny w kwocie 27 tys. zł na 25 lat, a do spłaty zostało mu 18 150,60 zł.\nTagi: Oświadczenia Ratusz wynagrodzenia\nPrezydent Andrzej Duda o przepisach mających chronić przedsiębiorców [VIDEO]