Pinczow – Wikipedia, wolna encyklopedia\nWersja w nowej ortografii: Pińczów\nTo jest najnowsza wersja przejrzana, ktora zostala oznaczona 16 mar 2015.\nWidok na miasto z Gory sw. Anny\nWlodzimierz Stanislaw Badurak\nPinczow – miasto w wojewodztwie swietokrzyskim, siedziba powiatu pinczowskiego, jak rowniez miejsko-wiejskiej gminy Pinczow. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie nalezalo do woj. kieleckiego.\nWedlug danych z 31 grudnia 2010 miasto mialo 11 303 mieszkancow.\n2.1 Poczatki Pinczowa\n2.2 Osrodek reformacji\n2.3 XVI-XIX wiek\n2.4 Historia Żydow w Pinczowie\n2.5 Pinczow w XX wieku\n10 Honorowi Obywatele Pinczowa\n11 Osoby zwiazane z Pinczowem\nNida przeplywajaca przez Pinczow\nPinczow lezy na Ponidziu, nad rzeka Nida, 39 km na poludnie od Kielc. Miasto polozone jest czesciowo w Dolinie Nidy, od polnocy opierajac sie na zboczach wzgorz wchodzacych w sklad Garbu Pinczowskiego.\nPrzez miasto przebiega droga wojewodzka nr 766 z Morawicy do Wechadlowa. Swoj poczatek ma tu droga wojewodzka nr 767 prowadzaca do Buska-Zdroju.\nPinczow jest punktem poczatkowym niebieskiego szlaku turystycznego prowadzacego do Wislicy.\nNa terenie miejscowego kamieniolomu wapienia pinczowskiego znaleziono szkielet wieloryba sprzed 15 mln lat.\nZnajduje sie tu stacja kolejowa Pinczow Waski – czesc Świetokrzyskiej Kolei Dojazdowej.\nPoczatki Pinczowa[edytuj | edytuj kod]\nRozwoj Pinczowa rozpoczal sie od kamieniolomu, ktory istnial tutaj w XII w. Bezpieczenstwa gornikow strzegl niewielki grod obronny, zniszczony prawdopodobnie przez Tatarow w 1241. W I pol. XIV w. na jego miejsce wzniesiono gotycki zamek, u stop ktorego rozwinela sie osada. Nosila ona poczatkowo nazwe Piedzicow (1405 – Pandziczow, ok. 1470 Pyandzyczow). Od XVI w. uzywana jest wspolczesna nazwa. Nie zachowaly sie informacje o pierwszych wlascicielach Pinczowa. Wiadomo, ze w 1424 osada stala sie wlasnoscia rodu Olesnickich. Wybudowali oni na Gorze Zamkowej nowa rezydencje, a w osadzie ufundowali klasztor Paulinow. 21 wrzesnia 1428 krol Wladyslaw Jagiello na zamku w Lublinie nadal Pinczowowi prawa miejskie.\nMiejscowa ludnosc zajmowala sie wowczas glownie rolnictwem, sadownictwem, uprawa winnej latorosli oraz hodowla bydla. W I pol. XVI w. dzierzawca miasta byl burgrabia krakowski Jan Teczynski. W 1546 Pinczow powrocil w rece rodu Olesnickich.\nOsrodek reformacji[edytuj | edytuj kod]\nPanorama Pinczowa z 1657 roku, z widocznym zamkiem na wzgorzu po lewej, na miedziorycie wg rys. Erika Jönssona Dahlbergha\nZa sprawa Mikolaja Olesnickiego miasto stalo sie osrodkiem reformacji. Olesnicki udzielil tu schronienia m.in. Franciszkowi Stankarowi – profesorowi Akademii Krakowskiej, uwiezionemu przez biskupa krakowskiego na zamku w Lipowcu i wyzwolonemu przez grupe szlachty. W latach 1550-1551 z miasta wypedzono paulinow, a kosciol zmieniono w zbor kalwinski. W budynkach poklasztornych powstalo slynne na cala Europe gimnazjum pinczowskie nazywane pozniej sarmackimi Atenami. W szkole nauczal m.in. Francuz Piotr Statorius-Stojenski, wychowanek kolegium w Lozannie. Do Polski skierowany zostal dzieki pomocy samego Jana Kalwina. Statorius byl autorem szczegolowego programu szkoly wydanego pod tytulem Urzadzenie gimnazjum pinczowskiego. Byl to pierwszy tego rodzaju dokument w historii polskiego szkolnictwa.\nW czerwcu 1559, w zamienionym na zbor kosciele sw. Jana Ewangelisty po raz pierwszy zostaly publicznie odczytane slowa hymnu Jana Kochanowskiego "Czego chcesz od nas, Panie, za Twe hojne dary?". W tym samym roku, w gronie pedagogicznym akademii doszlo do konfliktu na tle sporow dogmatycznych dotyczacych charakteru Trojcy Świetej. Akademie opuscil wowczas jej rektor Grzegorz Orszak. Nowym rektorem uczelni wybrano Statoriusa.\nJan Łaski - najwybitniejszy polski dzialacz reformacji - ostatnie lata zycia poswiecil umacnianiu reformacji w Pinczowie. Byl glownym inicjatorem nowego przekladu Biblii na jezyk polski zwany pozniej od miejsca przekladu Biblia pinczowska. Tutaj tez zmarl i zostal pochowany w owczesnym zborze kalwinskim (obecnie kosciol sw. Jana Ewangelisty)\nZgodnie z podstawowa zasada Reformacji, Biblia miala byc czytana w jezyku ojczystym. W Pinczowie zatem, na przestrzeni lat 1556-1563 srodowisko naukowe zwiazane z miejscowa uczelnia dokonalo pelnego tlumaczeniem Biblii na jezyk polski. Bylo to drugie w historii, po katolickiej Biblii Leopolity, ale pierwsze z uwagi na bezposredni przeklad z oryginalnych tekstow - Starego Testamentu z aramejskiego i hebrajskiego, Nowego Testamentu z greki. W jego trakcie posluzono sie tez nowatorska na owe czasy metoda - unikano tlumaczen doslownych, czesto po polsku sztucznie brzmiacych, zastepujac je bardziej naturalnymi ojczystymi odpowiednikami i interpretacjami. Od maja 1560 prace nad przekladem finansowal ksiaze Mikolaj Radziwill Czarny (koszt wyniosl okolo 3000 czerwonych zlotych), a patronowal im wlasciciel Pinczowa - Mikolaj Olesnicki. Zbiorowa praca ukazala sie 4 wrzesnia 1563 w Brzesciu Litewskim, wydana drukiem przez Cypriana Bazylika w drukarni nalezacej do Mikolaja Radziwilla Czarnego, w nakladzie okolo 500 egzemplarzy. Stala sie podstawowym dzielem w zborach ewangelickich na terenie Wielkiego Ksiestwa i Korony. Z racji miejsca wydania nazywana jest najczesciej Biblia brzeska, ale rownolegle, w historiografii, z racji miejsca powstania nazywana jest Biblia pinczowska.\nW latach 1558-1562 w miescie funkcjonowala drukarnia publikujaca dziela reformatorskie. Jej zalozycielem byl Daniel z Łeczycy. W Pinczowie swoje prace drukowal m.in. Andrzej Frycz Modrzewski.\nDo miasta zjezdzali przedstawiciele ruchu reformatorskiego. W Pinczowie odbyly sie 22 synody. W miescie przebywal m.in. Jan Łaski, po smierci pochowany w prezbiterium miejscowego zboru.\nOsobny artykul: Synody w Pinczowie.\nXVI-XIX wiek[edytuj | edytuj kod]\nRynek w Pinczowie w 1865 roku. W glebi widoczny kosciol sw. Jana Ewangelisty\nKres osrodkowi reformacyjnemu w Pinczowie polozyl biskup krakowski Piotr Myszkowski, ktory w 1586 wykupil miasto. Nastapila gwaltowna rekatolicyzacja Pinczowa. Do miasta powrocili Paulini, a pinczowskie gimnazjum przyjelo program szkoly parafialnej.\nRod Myszkowskich, w krotkim czasie stal sie jednym ze znaczniejszych rodow Rzeczypospolitej. Spadkobiercy biskupa – Zygmunt i Aleksander Myszkowscy ok. 1597 uzyskali adopcje do rodu ksiazecego Gonzagow z Mantui. Myszkowscy przyjeli herb i nazwisko Gonzagow. Papiez Klemens VII nadal im tytul margrabiow na Mirowie. Tytul ten zwiazany byl z zamkiem Mirow w Ksiazu Wielkim. W 1601 rod Myszkowskich uzyskal od sejmu Rzeczypospolitej zgode na utworzenie ordynacji rodowej.\nNa przelomie XVI i XVII w. Myszkowscy przebudowali w manierystyczna rezydencje stary zamek Olesnickich. W Pinczowie dzialal w tym czasie slynny warsztat rzezbiarski Santi Gucciego. Gucci nadzorowal przebudowe pinczowskiego zamku, zaprojektowal takze wowczas kaplice sw. Anny.\nW 1592 Zygmunt Myszkowski zalozyl na wschod od Pinczowa nowe miasto Mirow. Jednakze juz w 1612 zostalo ono przylaczone do sasiedniego Pinczowa. Sam Pinczow otoczony zostal drewniano-ziemnymi obwarowaniami. Do miasta mozna bylo dostac sie przez jedna z czterech bram: Checinska, Kielecka, Nowokorczynska lub Krakowska.\nW 1637 ordynat Ferdynand Myszkowski goscil w swojej rezydencji Cecylie Renate Habsburzanke, ktora zdazala wlasnie do Warszawy, na slub z krolem Wladyslawem IV Waza.\nW XVII wieku w miescie osiedlalo sie wielu obcokrajowcow. Najwiecej bylo przybyszow z Wloch, ktorzy otwierali tutaj zaklady kamieniarskie, korzystajac z wydobywanego w okolicy kamienia pinczowskiego. Przybywali tu rowniez Szkoci, Francuzi, Niemcy i Żydzi.\nW 1657 wojska szwedzkie zajely miasto i zamek. W 1701 na 100-lecie istnienia ordynacji pinczowskiej, ordynat Jozef Wladyslaw Gonzaga-Myszkowski ufundowal w Pinczowie kolonie akademicka pod zarzadem Akademii Krakowskiej. W latach 1757-1761 uczyl sie w niej Hugo Kollataj. Po bitwie pod Kliszowem w 1702 miasto zostalo ponownie zajete przez Szwedow. Krol szwedzki Karol XII urzadzil w Pinczowie na pewien czas swoja kwatere.\nJozef Wladyslaw byl ostatnim ordynatem z rodu Myszkowskich. Po jego smierci miasto przeszlo na wlasnosc rodu Wielopolskich. Dzialanie wojenne w czasie powstania kosciuszkowskiego spowodowaly upadek miasta. Po III rozbiorze Polski Pinczow znalazl sie w zaborze austriackim. Po kongresie wiedenskim w 1815 w zaborze rosyjskim.\nW 1813 podzielono ordynacje pinczowska. Pinczow stal sie wowczas wlasnoscia warszawskiego adwokata Jana Olrycha Szanieckiego. W 1839 Wielopolscy odkupili miasto. W latach 20. XIX w. Pinczow mial przeszlo 4 tys. mieszkancow. W miescie rozwijal sie przemysl spozywczy – produkowano tu sery. W 1867 powstal powiat pinczowski. W miescie w II pol. XIX w. stacjonowal rosyjski 14 Jamburgski Pulk Dragonow.\nOsobny artykul: Ordynacja Pinczowska.\nHistoria Żydow w Pinczowie[edytuj | edytuj kod]\nPierwsi Żydzi zamieszkiwali Pinczow juz w I polowie XVI wieku, od 1576 placili podatki. Tutejszy Kahal powstal pod koniec XVI wieku. W 1594 Żydzi otrzymali przywileje od wlasciciela miasta, Zygmunta Myszkowskiego, w tym zezwolenie na budowe boznicy. Powstaly tu szkoly zydowskie, drukarnie i biblioteki.\nW XVIII wieku Pinczow stal sie jednym z wazniejszych osrodkow zydowskich w Malopolsce. W 1765 zamieszkiwalo tu 2862 Żydow, w 1856 – 2877 (co stanowilo 70% ludnosci). Kapital zydowski przyczynil sie do rozwoju gospodarczego miasta w XIX wieku. Powstala fabryka sukna Rosenberga, fabryka wyrobow bawelnianych i farbiarnia Berensteina. W radzie miejskiej w latach 1927-1930 zasiadalo 15 Polakow i 15 Żydow, a przewodniczyl jej miejscowy proboszcz (zeby uniknac pata).\nW 1939 w Pinczowie mieszkalo 3500 Żydow. W pazdzierniku 1942 Niemcy deportowali 3000 Żydow do obozu zaglady w Treblince.\nPinczow w XX wieku[edytuj | edytuj kod]\nW Pinczowie, na mocy rozkazu dowodztwa WP nr 77 z 19 lutego 1919 zostal utworzony 11 Pulk Ulanow. Zadanie sformowania i dowodzenia nim powierzono Mariuszowi Zaruskiemu. W sklad 11 Pulku wszedl m.in. dywizjon kawalerii dowodzony przez rotmistrza Antoniego Jablonskiego "Zdzislawa", ktory pierwszym rozkazem nowo utworzonego 11 Pulku z 16 marca 1919 objal funkcje zastepcy dowodcy pulku.\nW okresie II Rzeczypospolitej Pinczow byl niewielkim miastem powiatowym. Liczba mieszkancow nie przekraczala 10 tysiecy. Negatywny wplyw na rozwoj miasta mialo przeniesienie do Sandomierza, 2 Pulku Legionow, ktory poczatkowo stacjonowal tutaj.\nW 1939 miasto zostalo zniszczone przez oddzialy niemieckie. Podczas II wojny swiatowej rejon Pinczowa byl miejscem aktywnej dzialalnosci partyzanckiej. Od lipca do sierpnia 1944 miasto bylo przejsciowo wyzwolone przez partyzantow z AK, AL i Batalionow Chlopskich. Obszar o powierzchni 1000 km², wyzwolony spod okupacji hitlerowskiej, ktory obejmowal tereny od Pinczowa po Dzialoszyce i od Nowego Korczyna po Nowe Brzesko, nosil nazwe Republiki Pinczowskiej.\nOsobny artykul: Republika Pinczowska.\nUlica Legionistow – jedna z glownych ulic miasta\nW czasie II wojny swiatowej dokonano dwoch atakow partyzanckich na wiezienie w Pinczowie. Pierwszego ataku 14 czerwca 1944 dokonal oddzial BCh liczacy okolo 200 ludzi, dowodzony przez Piotra Pawline. W czasie akcji zdobyto wiezienie, rozbrojono zaloge i uwolniono 281 wiezionych tam Polakow.\nDrugiego ataku na wiezienie, 13 lipca 1944, dokonalo wspolnie kilka mniej licznych oddzialow BCh, a znaczacy wplyw na plan i przebieg akcji mieli: Henryk Grabala, Franciszek Barylak, Szczepan Koruba i Stanislaw Stepien. Wiezienie zdobyto, wiezniow rozpuszczono. Po tej akcji wiezienie w Pinczowie do konca wojny przestalo funkcjonowac.\nOsobny artykul: Rozbicie wiezienia w Pinczowie.\nObraz Matki Bozej Mirowskiej\nBudynek dawnego zespolu klasztornego paulinow, obecnie Muzeum Regionalne\nPalac Wielopolskich w Pinczowie\ndawny zespol klasztorny oo. paulinow, znajduje sie na rogu Rynku. Opactwo w Pinczowie zalozyl w 1449 kardynal Zbigniew Olesnicki wraz z swym bratem Janem Glowaczem. W 1550 w okresie reformacji, Mikolaj Olesnicki wygnal zakonnikow z miasta, a klasztor przeksztalcil w zbor kalwinski. W 1551 powstalo tu gimnazjum pinczowskie znane pozniej w calej Polsce. Wyrokiem Trybunalu Koronnego paulinom przywrocono zajety przez Olesnickiego majatek. Mnisi wrocili do Pinczowa w 1586. W 1819 klasztor ulegl kasacji, a jego majatek przeszedl na wlasnosc rzadu Krolestwa Polskiego. W sklad zespolu klasztornego wchodzi kosciol farny pw. sw. Jana Apostola i Ewangelisty. Światynia polaczona jest przewiazka z dawnym budynkiem klasztornym, ktory powstal w XVII w. Do wnetrza budynku klasztornego prowadzi portal zwienczony trojkatnym przyczolkiem z herbem Debno Olesnickich. W polnocnym skrzydle budynku znajduje sie zegar sloneczny z 1723. Wspolczesnie w budynku maja swoja siedzibe: Muzeum Regionalne, Pinczowskie Samorzadowe Centrum Kultury oraz kino Belweder.\nPrzed kosciolem stoi dzwonnica zbudowana w latach 1685-1691 przez architekta Wojciecha Trybulskiego. Sklada sie ona z dwoch kondygnacji oddzielonych gzymsem. Calosc nakrywa lamany dach namiotowy, zwienczony iglica z krzyzem. Od strony zachodniej, pod dachem, widoczna jest tarcza zegara. W dzwonnicy zawieszone sa trzy gotyckie dzwony, ktore nosza imiona: Jan, Fabian i Jutrzniak. W dolnej kondygnacji byla kiedys czynna brama cmentarna o dwoch kamiennych portalach, bowiem do konca XVIII w. tereny przy kosciele i klasztorze byly cmentarzem. W polnocnej scianie dzwonnicy wmurowane sa dwie tablice pamiatkowe. Starsza, wmurowana w 1933 w 250. rocznice zwyciestwa Jana III Sobieskiego pod Wiedniem, mlodsza, z 1998, upamietnia osobe Jozefa Pilsudskiego i jego pobyt w Pinczowie w 1914.\nZespol klasztorny oo. reformatow na Mirowie. Pierwotny kosciol ufundowal w 1587 biskup krakowski Piotr Myszkowski. Jego bratanek Zygmunt w 1605 sprowadzil do Pinczowa zakon reformatow. Po interwencji niechetnego reformatom zakonu bernardynow zostali oni zmuszeni do opuszczenia Mirowa. Powrocili tu w 1683. W miedzyczasie w 1619 ukonczono budowe kosciola. W latach 1910-1928 miescil sie tu szpital miejski. W 1928 klasztor reaktywowano. Klasztorny kosciol pw. Nawiedzenia Najswietszej Maryi Panny jest budowla jednonawowa. Wzniesiono go w stylu poznorenesansowym. Do nawy z obydwu stron dobudowane sa kwadratowe kaplice przykryte kopulami z latarnia. Polnocna kaplica nosi wezwanie sw. Jana Nepomucena, poludniowa Pana Jezusa. Na fasadzie zachodniej umieszczony jest herb fundatorow Jastrzebiec. Prezbiterium posiada sklepienie kolebkowe z lunetami. Barokowy oltarz glowny pochodzi z 2. pol. XVII w. Za oltarzem znajduje sie oratorium zakonne. Wyposazenie kosciola pochodzi z XVIII w. W jednym z oltarzy bocznych znajduje sie uznawany za cudowny obraz Matki Boskiej Mirowskiej. Pochodzi on z 2. pol. XVII w. Wedlug tradycji mial go przywiezc z Rzymu margrabia Zygmunt Myszkowski. Na budynek klasztorny skladaja sie trzy skrzydla polaczone kruzgankami. Wybudowano go w latach 1686-1706.\nkaplica sw. Anny wzniesiona w stylu manierystycznym w 1600.\nDom Arianski (zwany rowniez Drukarnia Arianska) na Mirowie z przelomu XVI i XVII w. Obecnie miesci sie tu oddzial Archiwum Panstwowego w Kielcach. Do wnetrza prowadzi ozdobiony lacinska sentencja portal.\npalac Wielopolskich z 1789. Wzniesiony prawdopodobnie wedlug projektu Franciszka Naxa. Jest to budynek pietrowy. Jego fasade przyozdabiaja wykonane w stiuku plaskorzezby przedstawiajace sceny z mitologii. Na fasadzie znajduje sie takze herb Franciszka Wielopolskiego.\npawilon ogrodowy w ksztalcie baszty z XVI w. wybudowany przez Santi Gucciego. Znajduje sie w parku nieopodal palacu Wielopolskich. Wzniesiono go na planie piecioboku. Na nadprozu gornego portalu umieszczony jest herb Jastrzebiec rodu Myszkowskich.\npozostalosci pinczowskiego zamku z XIII w., przebudowanego w XVI w. wedlug projektu Santi Gucciego. Zamek zostal rozebrany na przelomie XVIII i XIX w.\nCmentarz parafialny polozony na poludniowym stoku wzgorza przy ulicy Grodziskowej. Zalozono go w koncu XVIII w. po zamknieciu cmentarza przy kosciele paulinow. Najstarsze zachowane nagrobki pochodza z poczatku XIX w., a ich najwieksze skupisko znajduje sie na tzw. Starym Cmentarzu, bedacym obecnie lapidarium rzezby nagrobkowej (glownie klasycystycznej). Ustawione na postumentach obeliski i kolumny nakrywaja wazony i urny ozdobione bogatym wystrojem roslinnym: powojem, bluszczem, lisciem laurowym i polnymi kwiatami. Nagrobki zdobia herby, klepsydry i wierszowane napisy wykute w kamieniu, a takze figury Matki Boskiej, Chrystusa, krucyfiksy i postacie swietych patronow zmarlych.\nCmentarz wojenny z okresu I wojny swiatowej, z lat 1914-1915, przylegajacy od wschodniej strony do cmentarza parafialnego. Spoczywa na nim 938 poleglych zolnierzy, w tym ekshumowani i przeniesieni w 1937 z cmentarzy wojennych w Kijach i Skowronnie Gornym. Wsrod pochowanych jest 9 zolnierzy z armii niemieckiej, 497 z rosyjskiej oraz 432 z armii austro-wegierskiej. W cmentarnej kaplicy znajduje sie tez marmurowa plyta upamietniajaca pieciu harcerzy pinczowskiego hufca Szarych Szeregow zamordowanych w 1943 przez Niemcow: phm. Waldemara Kaczmarczyka ps. Krzak, l.20, phm. Janusza Laskowskiego ps. Szczerbo, l.20, phm. Czeslawa Lecha ps. Mlot, l.22, phm. Zdzislawa Marczewskiego ps. Giermek, l.22, ppor. Antoniego Piaseckiego ps. Kulak, l.26.\nBudynek z przelomu XVIII i XIX w. na al. Pilsudskiego. Jego fronton przyozdobiony jest portalem z herbem Jastrzebiec pochodzacym z rozebranego zamku.\nsynagoga Stara, wybudowana w latach 1594-1609. Jest jedna z najstarszych synagog zachowanych w Polsce.\nciuchcia Expres Ponidzie – atrakcja turystyczna, do Pinczowa dotarla w latach 20. XX w., laczyla Pinczow m.in. z Hajdaszkiem (dalej Jedrzejowiem i Szczucinem) i Kocmyrzowem. Obecnie czynna na trasie do Umianowic i dalej do Jedrzejowa lub Hajdaszka, szlak do Wislicy jest nieprzejezdny, ale w planach jest uruchomienie, poczatkowo na odcinku Pinczow–Mlodzawy.\nW Pinczowie dziala lokalna rozglosnia radiowa "Twoje Radio Pinczow" nadajaca na czestotliwosci 1332 kHz AM, ponadto dla Pinczowa nadaje takze rozglosnia internetowa "Radio Ponidzie". W Pinczowie dziala jeden z najstarszych portali internetowych polskich miasteczek[potrzebne zrodlo] – "Serwis Internetowy Miasta Pinczow". W kazdy wtorek wsrod prasy dostepny jest lokalny "Tygodnik Ponidzia", a co miesiac nakladem Towarzystwa Przyjaciol Ponidzia wydawany jest "Glos Pinczowski" (kiedys wydawany przed wojna jako gazeta informacyjna).\nPinczow, widok z Gory Św.Anny na Szkole Podstawowa nr 1\nPubliczna Szkola Podstawowa nr 1 im. Juliusza Topolnickiego\nPubliczna Szkola Podstawowa nr 2 im. Jana Pawla II\nGimnazjum nr 1 im. Powstancow Styczniowych\nGimnazjum nr 2 im. Adolfa Dygasinskiego\nLiceum Ogolnoksztalcace im. Hugona Kollataja, najstarsza tego typu szkola w Polsce\nZespol Szkol im. Stanislawa Staszica,\nOsobny artykul: Nida Pinczow.\nNa terenie Pinczowa funkcjonuje plywalnia miejska "Delfinek" majaca bezposrednie polaczenie ze Szkola Podstawowa nr 2. Od pazdziernika 2010 jest rowniez dostepne boisko wielofunkcyjne "Orlik", zaraz przy plywalni "Delfinek". Na poludniu znajduje sie aeroklub Pinczowski, istnieje rowniez osrodek jezdziecki oraz scianka wspinaczkowa. Latem popularne sa splywy kajakowe rzeka Nida.\nZbor Kosciola Chrzescijan Wiary Ewangelicznej\nParafia sw. Jana w Pinczowie\nParafia Milosierdzia Bozego w Pinczowie\nParafia Nawiedzenia Najswietszej Maryi Panny w Pinczowie\nZbor (Sala Krolestwa).\nOsobny artykul: Pinczow (stacja kolejowa).\nPrzez Pinczow przebiegaja 2 drogi wojewodzkie:\nZnajduje sie takze dworzec autobusowy oraz ladowisko uzytkowane przez Aeroklub Regionalny w Pinczowie.\nHonorowi Obywatele Pinczowa[edytuj | edytuj kod]\nKazimierz Światek - od czerwca 2001 - kardynal rzymskokatolicki, administrator apostolski diecezji pinskiej, przewodniczacy Konferencji Episkopatu Rzymskokatolickiego Bialorusi.\nAndrzej Baranski – od 21 wrzesnia 2008 - rezyser filmowy.\nArtur Dutkiewicz – od 7 pazdziernika 2012 - kompozytor, pianista jazzowy.\nAdam Jarubas - od 7 pazdziernika 2012 - polityk, marszalek wojewodztwa swietokrzyskiego.\nOsoby zwiazane z Pinczowem[edytuj | edytuj kod]\nBoleslaw Matuszewski – fotograf, pionier mysli filmowej w Polsce\nMikolaj Olesnicki (starszy) – wlasciciel Pinczowa, protektor reformacji w Malopolsce\nAdolf Dygasinski – polski powiesciopisarz, publicysta, pedagog – urodzil sie w Niegoslawicach kolo Pinczowa, uczeszczal do szkoly w Pinczowie.\nSanti Gucci – architekt i rzezbiarz\nHugo Kollataj – ksiadz, podkanclerzy koronny, wybitny polityk, publicysta oswieceniowy.\nAugustyn Kordecki – byl przeorem klasztoru paulinskiego w Pinczowie w okresie od 1647 r. do maja 1650 r.\nAndrzej Gwiazda – dzialacz polityczny i zwiazkowy, magister inzynier elektronik.\nAndrzej Baranski – rezyser filmowy\nKrzysztof Cugowski – lider zespolu Budka Suflera – dziadek wokalisty spoczywa na pinczowskim cmentarzu\nJan Łaski – poczatkowo ksiadz katolicki, nastepnie pastor i teolog protestancki, najwybitniejszy polski dzialacz reformacji, humanista i dyplomata\nCzeslaw Olech – matematyk\nBohdan Osadczuk – ukrainski publicysta i dziennikarz, sowietolog, badacz historii Europy Środkowo-Wschodniej. W Pinczowie uczeszczal do gimnazjum.\nKonstanty Narkiewicz-Jodko – fizyk, taternik, podroznik, urodzony w Pinczowie.\nJan Pszczola – polski dzialacz ludowy, komendant obwodu Batalionow Chlopskich w Pinczowie.\nJan Olrych Szaniecki - posel na Sejm Krolestwa Polskiego, minister sprawiedliwosci w Rzadzie Narodowym w czasie powstania listopadowego. Wlasciciel Pinczowa wchodzacego w sklad Ordynacji Myszkowskich.\n↑ 3,0 3,1 450. rocznica wydania Biblii Pinczowskiej. przegladponidzia.pl, 11 pazdziernika 2013.\n↑ Helena Szwejkowska „Ksiazka drukowana XV - XVIII wieku”, wyd. Panstwowe Wydawnictwo Naukowe, Wroclaw 1975, s. 129\n↑ B Szyndler "I ksiazki maja swoja historie", wyd Ludowa Spoldzielnia Wydawnicza, Warszawa 1982, s. 116\n↑ Marek Lis, Ksawery Zalewski, Jozef Myjak, Podpulkownik Antoni Jablonski. Wydawnictwo PAIR Myjakpress, Sandomierz-Lipnik 2008, ISBN 978-83-86436-89-7, str. 23\n↑ Z pinczowskiej dzwonnicy zniknela iglica. 29.09.2012.\n↑ Pinczow – Stary Cmentarz lapidarium rzezby nagrobkowej – nieoficjalny przewodnik turystyczny\n↑ Historia pinczowskiego liceum, wypowiedz prof. Henryka Barycza\n↑ ,strona szkoly\n↑ Serwis Internetowy Miasta i Gminy Pinczow\n↑ Odeszli na zawsze - zostali w naszej pamieci. Wspominamy zmarlych (czesc 2): Kazimierz Światek. Echo Dnia, 2011-10-31.\n↑ Andrzej Baranski honorowym obywatelem Pinczowa. http://solec-zdroj.eu,+2012-10-09.\n↑ 16,0 16,1 Nowi Honorowi Obywatele Pinczowa. Przeglad Ponidzia, 2012-10-08.\n↑ Towarzystwo Genealogiczne Centralnej Polski\nNowa Synagoga w Pinczowie\nStary cmentarz zydowski w Pinczowie\nNowy cmentarz zydowski w Pinczowie\nŚwietokrzyska Kolej Dojazdowa\nI Republika Pinczowska\nII Republika Pinczowska\nMichal Jurecki, Ponidzie. W swietokrzyskim stepie, Krakow 2004, ISBN 83-89676-16-8\nPiotr Pawlina – podziemni zolnierze wolnosci.\nEugeniusz Fafara- Wojnar i jego zolnierze.\nFranciszek Faliszewski – Kartki z przeszlosci ruchu ludowego w bylym powiecie stopnickim.\nPraca zbiorowa- Kalendarium dzialalnosci bojowej Batalionow Chlopskich.\nBogdan Hillebrandt- Partyzantka na Kielecczyznie 1939-1945.\nPinczow w Slowniku geograficznym Krolestwa Polskiego i innych krajow slowianskich, Tom VIII (Perepiatycha – Pozajscie) z 1887 r., s. 159-164.\nStrona miasta i gminy Pinczow\nSerwis Internetowy Miasta Pinczow\nStrona z filmami Pinczowa\nWidok na Pinczow\nSiedziba gminy: Pinczow\nMirow • Nowa Wies\nAleksandrow • Bogucice Drugie • Bogucice Pierwsze • Borkow • Brzescie • Bugaj • Byczow • Chrabkow • Chruscice • Chwalowice • Gacki • Grochowiska • Kopernia • Kowala • Kozubow • Krzyzanowice Dolne • Krzyzanowice Średnie • Leszcze • Marzecin • Mozgawa • Mlodzawy Duze • Mlodzawy Male • Nowa Zagosc • Orkanow • Pasturka • Podleze • Sadek • Skowronno Dolne • Skowronno Gorne • Skrzypiow • Stara Zagosc • Szarbkow • Szczypiec • Unikow • Winiary • Wola Zagojska Dolna • Wola Zagojska Gorna • Wlochy • Zagorzyce • Zakrzow • Zawarza\nKamien • Szosa • Parcelacja Pierwsza • Zakosciele • Stara Wies • Skalki • Zapiaszcza • Miasteczko • Kolonie • Ulica Ptasia • Doly • Krzaki • Sadowie • Gorka • Pieklo • Kowalowka • Mozgawa • Serwit • Zakosciele • Bojce • Gorki • Gosciniec • Kolonia • Gesia Ulica • Grodko • Katy • Szkolki • Czworaki • Docolki • Łaczki • Piaski • Podlesie • Stara Wies • Oplotki • Piaski • Ogrody • Zamoscie • Podwale • Parcelacja • Parcelacja Druga • Babi Dol • Kamieniec • Przymiarki • Dwor • Blonie • Grozda • Zator • Zalacze • Gorki • Parcele • Ogrody • Granica • Zastocze • Pod Gorami • Podchoinie • Krukawa • Gosciniec\nBogucice • Gajowka • Wlochy-Lesniczowka • Zawarza • Golab\nZaborcze • Debina • Podlesie • Podgorze-Koryta • Teresow • Nowa Wies • Komorniki • Krzywda • Parcelacja • Laskowiec • Mysiak • Zalesie • Zagorze • Rybnik • Zakupniki • Winiary-Parcelacja • Żukow • Gaik • Sachalin • Soltystwo • Teresow • Smykow\nDzialoszyce • Pinczow\nKije • Michalow • Zlota\nŹrodlo: „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Pinczow&oldid=42061401”\tKategorie: PinczowMiasta wojewodztwa swietokrzyskiegoUkryta kategoria: Artykuly wymagajace uzupelnienia zrodel od 2012-06\tMenu nawigacyjne\nEdytuj linki\tDziobas RAR Player, djvu !!POLECAM!: Himberg, Mauerbach, Józef Skarbek Malczewski, Pałac w Glinicy, Osamu Watanabe, Do przejżenia: Polskie Towarzystwo Ekonomiczne, Wyższa Szkoła Społeczno-Ekonomiczna w Warszawie, Festiwal teatralny, Puchar KOP, Stowarzyszenie Naukowe Archeologów Polskich, polityka, religia Wszystko od Zalesie male To jest kopia strony Wikipedia na licencjji CC, historia i autorzy


Ty też nie nawilżasz tłustej cery? Obalamy mity pielęgnacji!\nO co chodzi z kremami nawilżającymi do skóry tłustej? Jeśli masz tłustą skórę, istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo, iż sądzisz, że rezygnacja z kremu nawilżającego po umyciu twarzy to najlepszy plan działania. W końcu dlaczego miałabyś chcieć, aby Twoja twarz wyglądała na jeszcze bardziej błyszczącą? Cóż, wierz lub nie, ale nigdy nie powinnaś lekceważyć mocy działania dobrego kremu nawilżającego - nawet przy skórze tłustej. Tak samo jak stosowanie dobrego środka myjącego w przypadku wszystkich typów skóry, tak też regularne nawilżanie cery nie podlega żadnym negocjacjom. Wciąż nie jesteś przekonana, że stosowanie kremu nawilżającego do Twojej cery to właściwe rozwiązanie? Ten tekst jest właśnie dla Ciebie, wyjaśnimy Ci dlaczego tłusty typ skóry również potrzebuje solidnego nawilżenia.\nCzy przy cerze tłustej naprawdę niezbędne jest nawilżanie?\nZdecydowanie: TAK! Pomimo, że rozumiemy obawy rozprowadzania kremu na już błyszczącej skórze. Czytaj dalej, by zrozumieć cel stosowania kremu nawilżającego na tłustej skórze. W przypadku cery tłustej i normalnej czynniki zewnętrzne, takie jak zanieczyszczenia, promienie UV i nadmierne oczyszczanie, mogą uszkodzić barierę ochronną skóry, odpowiedzialna za utrzymanie w niej wilgoci. Prowadzi to do utraty wilgoci i wzrostu produkcji sebum.\nW rezultacie Twoja cera wygląda na nadmiernie błyszczącą. Rezygnacja z nawilżania prowadzi do powstania błędnego koła. Im mniej nawilżasz i pielęgnujesz, tym tłustsza staje się Twoja skóry. Czy to Twój cel? Zapewne nie. Dlatego w przypadku cer tłustych, wykazujących skłonności do trądziku stosuj balsam do skóry po jej oczyszczeniu – dokładnie ten sam, jakim nawilżasz skórę suchą.\nJak wybrać krem nawilżający do skóry tłustej?\nCzy teraz, wiesz już dlaczego tak ważne jest nałożenie kremu nawilżającego na tłustą skórę? Kolejnym krokiem w drodze do lepszej świadomości jest wybór odpowiedniego kremu, najlepiej odpowiadającego potrzebom skóry tłustej. Nie wiesz, od czego zacząć? Oto dobra wskazówka. Wybieraj kosmetyki posiadające lekką, bezolejową formułę. Nawilżające składniki takiego kremu pomogą uzyskać matowy efekt wykończenia, jednocześnie odświeżą cerę, zapewniając jej wielogodzinną świeżość. Warto szukać też produktów z sokiem z aloesu oraz kwasem hialuronowym w składzie. Według American Academy of Dermatology (AAD) osoby o cerze tłustej, powinny stosować taki kosmetyk nawilżający, który nie spowoduje zatykania porów. Dobry krem nawilżający stosuj rano i wieczorem.\nCzytając o konieczności nawilżania cery tłustej, możesz mieć wątpliwości, czy aby na pewno cała pielęgnacja jest prawidłowa. Zastosuj się do poniższych wskazówek, a efekty zobaczysz już po miesiącu takiej pielęgnacji.\n1: Użyj glinki do oczyszczania twarzy\nDo mycia twarzy stosuj glinkę. Pozostawi ona przyjemny, świeży efekt na skórze, oczyści ją i nawilży, zostawiając ją matową i przejrzystą.\nJeśli jesteś w podróży i chcesz zostawić glinkę w domu, zapakuj wodę micelarną, byś mogła łatwo oczyścić cerę i nawilżyć ją. Płyn micelarny do skóry tłustej jest też doskonały do oczyszczania skóry późną nocą, gdy usuwasz makijaż. Pamiętaj tylko o doborze odpowiednich kosmetyków o jak najlepszym składzie!\n2: Nie myj twarzy przesadnie często\nAmerican Academy of Dermatology stwierdza, że tłusta skóra może potrzebować mycia nawet dwa, trzy razy dziennie. Jednak nadmierne mycie skóry może prowadzić do zwiększonej produkcji sebum. Dlatego nie ma powodów, by przesadzać! Oczyszczanie skóry rano i wieczorem powinno w zupełności wystarczyć, ale tylko wtedy gdy dobierzesz dobre jakościowe kosmetyki.\n3: Stosuj maskę do twarzy kilka razy w tygodniu\nZanieczyszczenia, brud, makijaż i nadmiar sebum mogą gromadzić się na powierzchni skóry i zatykać pory, prowadząc do pojawienia się nadmiernie tłustej skóry. W masce do cery tłustej poszukuj glinki oraz ekstraktów z liści aloesu lub eukaliptusa, które pomogą usuwać nagromadzony brud, sebum i zanieczyszczenia, odblokowując przy tym pory, zmniejszają nadmierny połysk i pozwalają skórze oddychać. Nakładając produkt stosuj go na czystą, suchą skórę (pamiętaj o omijaniu delikatnych okolic oczu i ust).\nMaskę warto trzymać na skórze od 10 do 15 minut i zmyć ją wodą. W celu uzyskania najlepszych rezultatów stosuj ją trzy razy w tygodniu.\n4: Wyrzuć toner\nToniki mają wiele wspaniałych właściwości jednak nie w przypadku skory tłustej. Można używać ich po oczyszczeniu, do usuwania pozostałych olejów, brudu i kurzu z powierzchni skóry. Jednak niektóre toniki zawierają alkohol, który może wysuszać skórę, co w efekcie doprowadzi do nadprodukcji sebum. Jeżeli nie chcesz rezygnować z toniku, szukaj tych nie zawierających alkoholu, zgodnie z zasadą pielęgnacji azjatyckiej.\n5: Stosuj filtr\nNiezależnie od tego, czy posiadasz skórę tłustą, suchą, czy wrażliwą, ochrona przed promieniami UV jest koniecznością. Według AAD filtry przeciwsłoneczne pomogą zapobiec uszkodzeniom słonecznym, plamom starczym, a nawet nowotworom skóry. Wybieraj krem z wysokim filtrem słonecznym, ogranicz czas przebywania na słońcu w godzinach 10-14, kiedy słońce grzeje i świeci najmocniej.\n6: Matowy makijaż bez dodatku olei\nPokochaj słowo matowy, ponieważ takie właśnie wykończenie uwielbia skóra tłusta. Tutaj raczej odpada tutaj efekt glow. Podkład jaki wybierzesz powinien mieć lekką jak powietrze konsystencję, półmatowe wykończenie i średnie krycie. Podczas aplikacji, rozprowadź go na skórze za pomocą blendera. Typy cery tłustej mają problemy z utrzymaniem makijażu, dlatego warto dodać do kosmetyczki produkt matujący podkład do twarzy. Zapobiegnie on też wydzielaniu nadmiernych ilości sebum.\n7: Miej w pogotowiu bibułki matujące\nPrawdziwy niezbędnik dla skóry tłustej! Jeśli Twoja skóra błyszczy się, po prostu przetrzyj strefę T, by pomóc jej wchłonąć nadmiar tłuszczu. Użyj bibułki, dociskając ją do twarzy, unikaj pocierania skóry papierem, ponieważ spowoduje to przeniesienie sebum na inne jej części.\n8: Zmyj makijaż wodą micelarną\nPo całym dniu spędzonym poza domem, prawdopodobnie chcesz położyć się do łóżka. Ale zanim to zrobisz, wykonaj demakijaż. Kiedy śpisz w makijażu, będzie on zatykał twoje pory. Woda micelarna, o której wspominaliśmy wcześniej, trzymana na stoliku nocnym, nie zatka porów. Nasącz wacik wodą micelarną i przetrzyj twarz płatkiem. Ten krok nie wymaga już zmywania wodą, dlatego spokojnie możesz trzymać zestaw: waciki + płyn micelarny na stoliku przy łóżku.\n9: Nie dotykaj twarzy\nDotykanie twarzy w ciągu dnia może powodować przenoszenie brudu, sebum i bakterii z rąk na twarz. Postaraj się unikać pokusy dotykania twarzy przez cały dzień i rób to tylko wtedy, gdy oczyszczasz ją, nawilżasz lub nakładasz krem, czy makijaż. Upewnij się, że Twoje ręce są czyste i przed wykonaniem czynności wymagających dotknięcia twarzy.\nNawilżaj tłustą skórę!\nJeżeli zależy Ci na idealnym efekcie to koniecznie zastosuj powyższe kroki pielęgnacyjne i wybierz odpowiedni do swoich potrzeb krem nawilżający. Potem wystarczy cieszyć się piękną cerą na co dzień!


Nasz Wieczny Sekretarz − Illianowiczańskie Żuzy Krakozji\n"Niczego bym nie dokonał bez mojego Wiernego Towarzysza Sekretarza Krakozowa"\ntow. Saparguły Gülegülewicz Krakozow (krak. Сапаргұуи Гүлегүлевіч Кракозов, ur. 5.03.1953 w Niezawismywsku, zm. 17.04.2011 w Illianowiczowsku, pochowany w Zaoriadzie Krakozjackiej) – Pierwszy Sekretarz Krakozji w latach 2007-2011, najbliższy współpracownik i osobisty przyjaciel Naszego Wiecznego Przywódcy, z tego powodu tytułowany Naszym Wiecznym Sekretarzem.\nPierwszy Sekretarz Krakozji odebrał staranne wykształcenie prawnicze na Uniwersytecie im. Wielkiego Władimira Karola Illianowicza w Illianowiczowsku. Zdobytą wiedzę wykorzystał tworząc tajny kodeks karny, przewidujący m.in. karę śmierci poprzez zmiażdżenie.\nSaparguły Gülegülewicz Krakozow wspierał Czcigodnego Ojca Krakozów w trudzie pracy, przekazując myśli Mądrego Wodza do dalszej realizacji. Krakozow znany był ze swojej pełnej wierności ideologii autokracji totalitarno-socjalistycznej, którą Wieczny Sekretarz niestrudzenie wdrażał w codzienne życie Krakozji, zgodnie z instrukcjami Wielkiego Przywódcy. Krakozow niestrudzenie zwalczał wrogów Rewolucji, umacniając pokój i bezpieczeństwo w Krakozji.\nNasz Wieczny Sekretarz zmarł pogrążony w głębokiej żałobie po śmierci Wielkiego Władimira Karola Illianowicza 17 kwietnia 2011 r., tracąc przytomność podczas ceremonii pogrzebowej i wpadając do grobu za trumną Czcigodnego Ojca Krakozów.


Gdzie zamówić profesjonalną stronę internetową? | Tematyczny serwis internetowy!\nHome / Pozostałe / Gdzie zamówić profesjonalną stronę internetową?\nW każdej drukarni osiągalnych jest kilka rodzajów drukarek. Są to drukarki laserowe, atramentowe, igłowe i inne. Drukarka atramentowa stosuje do druku atrament, zupełnie inaczej nazwany tuszem. Typ tuszu zależy od drukarki, mogą być barwnikowe czy też pigmentowe. Drukowanie takiego urządzenia polega na wystrzeliwaniu tycich kropel środka, innymi słowy barwnika, przez mikroskopijne dysze wykonane z głowicy drukarki przechodzącej nad detalem zadrukowanym. Tusz rozpuszczalnikowy, pierwszy z rodzajów używanych przez te urządzenie jest jednakową cieczą z rozluźnionymi barwnikami – przetestuj banery bielsko. Taki tusz ma prawo tworzyć nadzwyczaj małe krople, które są niebezużyteczne do otrzymania najwyższych rozdzielczości w wydrukach. Tusz pigmentowy z kolei zawiera w sobie cząstki stałe innymi słowy inaczej pigmenty. Jego atutem jest kolosalna odporność na czynniki z zewnątrz, wodę, promienie UV, tarcie. W przemyśle drukarki stanowią jeden ze sposobów druku cyfrowego materiałów nieopłacalnych lub też wprost niemożliwych do wykonania innymi technikami poligraficznymi. Druk cyfrowy jest najbardziej atrakcyjnym typem druku nie wyłącznie w drukarniach, jednak też w domowych zaciszach. https://anonserek.pl/potencja/\nReklama w internecie - powinieneś o tym nie zapominać zagranicą - dokąd jechać?


portret | FOTOGRAF ŚLUBNY PŁOCK FOTOGRAF ŚLUBNY PŁOCK\nMonday, February 27, 2012 Home made – Estetica, Cappuccino i Śpiwór Źrenic.\nOpublikowano w Fotografia portretowa, Modelki Kontynuujemy świecenie w domu. Tym razem na sesję umówiliśmy się z Martą, którą mieliśmy okazję poznać w zeszłym roku. Ale od początku… Ostatnio, przypadkowo natknąłem się na magazyn o wdzięcznej nazwie “Estetica”. Magazyn o fryzjerstwie i dla fryzjerów, ale okazało się, że to świetne źródło inspiracji fotograficznych. Z pomysłem w głowie i zapałem do pracy organizujemy na szybko domową sesję w kolorach cappuccino. […]\nCzytaj całość »\tOpublikowano w Fotografia portretowa, Modelki\nTagi: Fotograf Płock, fotografia portretowa, modelki płock, portret, studio w domu\nk_m - 29 October 2012 - 13:03 Zjawiskowo piękna dziewczyna. Jej cudowne włosy zniewalają.\nThursday, December 22, 2011 Zima, czyli zabawy w studio – zapowiedź.\nOpublikowano w Fotografia portretowa No i stało się, mamy zimę! Na razie tylko kalendarzową, ale jednak zimę. To dla Nas znak, że zaczynamy zabawę w studio. Dziś jako zapowiedź przedstawiamy Klaudię. Cała sesja niebawem, a na razie zakupy, prezenty, porządki inne około świąteczne sprawy. Czytaj całość »\tOpublikowano w Fotografia portretowa\nTagi: fotografia studyjna, portret\nThursday, October 13, 2011 Marta – Fotografia portretowa I Fotograf Płock\nOpublikowano w Fotografia portretowa Dziś pomiędzy kolejnymi porcjami zdjęć fotografii ślubnej zapraszamy do galerii modelek. Poznajcie Martę. Zaskoczyła Nas totalnie swoją urodą, profesjonalizmem, skromnością, elokwencją oraz wrodzoną lekkością pozowania. Zapamiętamy ją, jako romantyczną polonistkę, która notabene interesuje się fotografią i wykonuje zdjęcia przyrodnicze. Zasilając w przyszłości grono pedagogiczne znacząco podniesie jego wartość. Na pewno spotkamy się jeszcze nie raz. Zapraszamy do galerii. Czytaj całość »\tOpublikowano w Fotografia portretowa\nTagi: modelki płock, portret, portrety\nzabiel FCK - 14 October 2011 - 10:59 Marta…. hmm co za imię moje ulubione. Czemu za moich czasów nie było takiego grona pedagogicznego


RODO - Żmuda Nieruchomości\nZGODA NA PRZETWARZANIE DANYCH OSOBOWYCH I W SPRAWIE SWOBODNEGO PRZEPŁYWU TAKICH DANYCH\nDbając o najwyższą jakość procesu przetwarzania danych osobowych oraz zgodność z aktualnym stanem informujemy, że Administratorem Danych Osobowych jest Anna Żmuda-Trzebiatowska – reprezentująca Biuro „Nieruchomości Żmuda”\nDane osobowe będą przetwarzane na podstawie art.6 ust. 1 lit b), c), f) ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych z 27 kwietnia 2016 r. ( RODO) w celu realizacji umowy.\nPo wyrażeniu odrębnej zgody na podstawie art.6 ust. 1 lit a) RODO dane mogą być przetwarzane również w celach przesyłania informacji handlowych drogą elektroniczną lub wykonywania telefonicznych połączeń w celach marketingowych – odpowiednio w związku z art. 10 ust. Z dnia 18 lipca 2002 roku o świadczeniu usług drogą elektroniczną lub art. 172 ust. 1 z dnia 16 lipca 2004 roku – Prawo Telekomunikacyjne, w tym kierowanych w wyniku profilowania o ile użytkownik wyraził stosowną zgodę.\nAdministrator danych nie udostępnia danych ani nie przekazuje do państwa trzeciego /organizacji międzynarodowych.\nDane osobowe przetwarzane będą w celach związanych z realizacją umowy , będą przechowywane do czasu przedawnienia roszczeń. Dane osobowe przetwarzane w celach marketingowych objętych oświadczeniem zgody przetwarzane będą do czasu jej odwołania.\nOsoba, której dane dotyczą ma prawo dostępu do treści swoich danych osobowych oraz prawo ich sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania, prawo do przenoszenia danych , prawo wnoszenia sprzeciwu, prawo do cofnięcia zgody w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody przed jej cofnięciem, prawo do wniesienia skargi do organu nadzorczego.\nW przypadku stwierdzenia , że przetwarzanie danych osobowych narusza przepisy RODO, osoba której dane dotyczą ma prawo wnieść skargę do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych ( po 25 maja 2018 roku – Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych).\nPodanie danych osobowych jest dobrowolne , jednak podanie oznaczonych danych osobowych jest warunkiem zawarcia umowy. Dane osobowe będą przetwarzane także w sposób zautomatyzowany w formie profilowania, ile użytkownik wyrazi na to zgodę na podstawie art. 6 lit a) RODO. Konsekwencją profilowania będzie przypisanie danej osobie profilu, w celach podejmowania dotyczących jej decyzji bądź analizy lub przewidywania jej preferencji.\nW sprawie danych osobowych możecie się Państwo kontaktować pod numerami telefonów: 58-622-26-67 i 884-88-89-86 lub na adres mailowy: biuro@zmuda-nieruchomosci.eu


Podpisanie umowy na zakup nowego samochodu dla OSP Kielce - Niewachlów\nJuż wkrótce do Ochotniczej Straży Pożarnej Kielce - Niewachlów trafi nowy samochód ratowniczo-gaśniczy. W czwartek w Urzędzie Miasta Kielce podpisana została umowa między przedstawicielami zarządu OSP, a wykonawcą zamówienia.\nDzięki wsparciu wielu osób i instytucji, w tym Miasta Kielce, udało się zebrać potrzebne pieniądze i ogłosić przetarg na zakup nowoczesnego samochodu dla OSP Kielce - Niewachlów.\n- Jest to jedyna w mieście jednostka OSP, która oprócz tego, że spełnia swoje zadania ratowniczo-gaśnicze, bardzo aktywnie uczestniczy w życiu społecznym i wielu akcjach pomocy. Dlatego wiem, że ten pojazd, tak bardzo oczekiwany, będzie dobrze służył. Wszyscy się z tego cieszymy. Dzięki osobom, które potrafiły nas zmobilizować i zjednoczyć we wspólnym celu, powstał silny mechanizm finansowy, który pozwolił na zakup pojazdu. Wiele osób w takim zespole nadaje bardzo silne impulsy i dobrze wiemy, że taką osobą jest senator Krzysztof Słoń - podkreśla Bogdan Wenta, prezydent Kielc.\nMiasto Kielce na zakup samochodu dla OSP przekazało ponad 450 tys. zł, za pośrednictwem władz miasta 20 tys. zł przeznaczył Urząd Marszałkowski Województwa Świętokrzyskiego, 130 tys. zł pochodzi z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, a 40 tys. zł z WFOŚiGW.\nZakup samochodu kwotą 175 tys. zł wsparło również Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji za pośrednictwem komendanta głównego Państwowej Straży Pożarnej. Reszta środków to wkład własny OSP Kielce - Niewachlów, pochodzący ze zbiórek oraz wpłat osób prywatnych i firm.\n- Wielokrotnie druhowie zwracali uwagę, że mają świetnych ludzi, bardzo zaangażowanych w pracę jednostki, ale ten samochód uniemożliwiał wzięcie udziału w akcji. Położenie OSP w Niewachlowie pozwala na to, aby uczestniczyli w wielu akcjach, jeśli takowe się wydarzą. Są blisko drogi S7, naszego centrum medycznego na Czarnowie, wielkiego osiedla na Ślichowicach, dlatego ich szybka pomoc może okazać się kluczowa. I wreszcie udało się, dzięki połączeniu sił i środków zarówno samorządu Miasta Kielce, bardzo zdecydowanej i otwartej postawie radnych oraz prezydenta Bogdana Wenty, ale również i tych zabiegów do których ja się przyłożyłem - powiedział Krzysztof Słoń, senator RP.\nW tej chwili strażacy ochotnicy z Niewachlowa dysponują 43-letnim Jelczem oraz samochodem ratownictwa technicznego. W zeszłym roku udało się również pozyskać lekki samochód ratowniczo-rozpoznawczy.\nCzęsto to oni są pierwsi na miejscu zdarzenia, niosą pomoc poszkodowanym w wypadkach czy pożarach. Strażacy ochotnicy z kieleckiej jednostki OSP są znani ze swojej działalności ratowniczej i wspierania różnych akcji, również charytatywnych.\nW jednostce służy ponad 30 osób, wśród nich są zarówno mężczyźni jak i kobiety. To zgrany zespół, gdzie każdy każdemu bezwarunkowo ufa.


Hongie! Wiem, że uwielbiasz sprawdzać moje karty! ❤\n» » Karty postaci i takie tam. » Hongie! Wiem, że uwielbiasz sprawdzać moje karty! ❤\n1 Hongie! Wiem, że uwielbiasz sprawdzać moje karty! ❤ on Sob Paź 17, 2015 11:24 pm\nRepublika Portugalska bądź Portugalia. W języku portugalskim obie te nazwy wyglądają następująco - República Portuguesa e Portugal.\nMárcia/Maria Magdalena Chaves Henriques.\nOsoby zajmujące znaczące miejsce w jej sercu, jak i bliżsi znajomi na szczęście nie posiadają obowiązku wypowiadania tak dużej ilości głosek. Kobieta woli, jeżeli zwraca się do niej po imieniu, w którego przypadku jest zupełna dowolność. Nazywać ją bowiem można Márcia bądź Maria, bez żadnych konsekwencji. Nie jest wiadomym i znanym, dlaczego przyjęła się druga wersja jej miana. Prawdopodobnie powstała ona przez pomyłki ludzi, którzy zapominali o tej prawdziwej, zapisanej w dokumentach.\nMaryśka, Portie, Porcia.\nKobiecie można przypisać dwadzieścia lat.\nNikt tak naprawdę nie wie. Acz, w pewnych momentach może zachowywać się niczym osoba bardzo stara, jak i ta dosyć młoda. Wszystko zależy od jej nastroju oraz sytuacji, a jakiej się znajduje.\nPrzedstawicielek płci pięknej nie powinno pytać się o wiek! Aczkolwiek, na potrzeby Karty można zdradzić, że Portugalka ma na karku więcej, niż dwa tysiące lat.\nMárcia uznaje 5 października jako datę swoich urodzin. Ów data symbolizuje powstanie suwerennego Królestwa portugalskiego w roku 1143.\nInni pomimo tego świętują jej urodziny 25 kwietnia, czyli w dniu, w którym wybuchła Rewolucja Goździków.\nSingielka. Jakim cudem?\nMárcia, tak jak reszta personifikacji – nie wyróżnia się w tłumie swoim wyglądem. Jeszcze bardziej wtapia się w niego, kiedy wokół niej są inni obywatele państwa portugalskiego. Wtedy bardzo trudno jest ją znaleźć – nawet, jeżeli zna się jej osobę bardzo dobrze.\nKobieta na pewno nie należy do bardzo niskich osób. Liczy ona sobie równe 170 centymetrów wzrostu, co daje wynik dosyć pozytywny. Na pewno nie przewyższa Rosjanki bądź Niemki, ale i tak może się pochwalić swoim wynikiem.\nWagę ma idealnie dobraną do swoich wymiarów, bowiem wynosi ona około 57 kilogramów. Zapewne ważyłaby jeszcze mniej, ale poprzez dosyć bogate przody, tyły [ekhm...] jak i wytworzone przez ćwiczenia mięśnie jest tak, jak jest. I tak nie przeszkadza to naszej ukochanej personifikacji.\nW temacie sylwetki - białogłowa jest bardzo szczupła, a zarazem zaokrąglona i wypukła tam, gdzie trzeba. Można powiedzieć, że to chodzący ideał. Nóżki chude, rączki chude i płaski brzuszek. Jednakże, to ostatnie aż tak gładkie, równe i wspaniałe nie jest, bo znajduje się na nim dosyć widoczna masa mięśniowa. Jeżeli nie ma na sobie ubrań, oczywiście, gdyż w innym przypadku nie da się jej dostrzec.\nTak, drodzy państwo, nasza ukochana Porcia ma dosyć umięśniony brzuch. To wszystko przez piłkę nożną, uprawianie innych sportów, jak i bardzo zdrowe odżywianie się.\nNie oszpeca on jej w żadnym calu, acz to zależy też od gustu danego człowieka. Pewnym jest, że dodaje jej trochę siły, jak i wymusza respekt u innych. W końcu, na pewno nikt by nie chciał dostać od kogoś, kto posiada takie ciało. No chyba, że ma zapędy masochistyczne, bądź nie jest świadomy tego, jak może skończyć.\nSkóra jej posiada odcień oliwkowy, typowy dla mieszkańców terenów nad Morzem Śródziemnym. To przez niego właśnie odczuwa nie lada konfuzję. Dlaczego? Jak wiadomo, czytając opis charakteru – przez resztę europejskiego świata, przez co momentami ma ochotę wymalować się białą farbą. Nie wygląda to jednakże tak źle, jak ona uważa. Długie, sięgające za pośladki proste, ciemnobrązowe włosy idealnie dopasowały się do jej urody i koloru cery. Najczęściej zostawia w formie rozpuszczonych, głównie przez swój zwyczajny kaprys i wygodę. Nie oszukujmy się - momentami irytują ją przylepiające się do twarzy kosmyki, ale potrafi zachować w sobie spokój i cierpliwość, zwyczajnie odgarniając je.\nRzadziej wiąże je w wysokiego kucyka bądź koka, skądinąd zdarza się to tylko z okazji narodowych zebrań, świąt państwowych i tym podobnych.\nZjeżdżamy do kolejnego podpunktu, czyli twarzy Portugalki. Niejedni prawili, iż jest ona niczym u anioła - pociągła, z delikatnymi rysami i wyraźnie przedstawionymi kośćmi policzkowymi. Można wręcz wpatrywać się w nią godzinami. Hipnotyzuje i nie pozwala spuścić wzroku nawet na sekundę.\nAleż oczywiście wiadomo, że kobieta takich umiejętności nie posiada! Jedyne, co się zgadza, to fakt, że naprawdę nie żałowało się jej urody, a dało jak najwięcej. Można ją nawet nazwać przedstawicielką płci pięknej, a co do tego nikt nie powinien mieć żadnego ale i sprzeciwień. Szkoda tylko, że dama nie jest świadoma i tego nie wykorzystuje. Uważa, iż jest przeciętna w tej kwestii i nie ma czego jej zazdrościć.\nWiadomo, że się myli, ale nikt jeszcze jej wprost tych słów nie powiedział. Na razie.\nA co na twarzyczce się znajduje, każdy wie.\nUsta - wąskie, nikle zaróżowione, z nieco grubszą od drugiej dolną wargą. Ułożone są zazwyczaj w taki sposób, jakby ich posiadaczka zastanawiała się nad czymś, a momentami sprawiają wrażenie skrzywionych z niezadowolenia. Wywnioskować można też, że rzadko kiedy się otwierają.\nIch kąciki opuszczone są niemalże przez cały czas w ciągu roku, a podnoszą się tylko wtedy, kiedy jest do tego powód. Bliska osoba jest jednym z najważniejszych. Pomimo tego, nawet na te niewyrażające sobą pozytywnych emocji miło jest popatrzeć, powiem są małym, ale znaczącym dopełnieniem jej urody.\nNos - o tym mało można powiedzieć. Jest mały, subtelnie zadarty, wolny od wszelakich kolczyków bądź innych sztucznych upiększeń.\nA nad tym wszystkim znajduje się najważniejsza część, ślepia bowiem. To na nich można skupić całą swoją uwagę. Wpatrzywszy się w nie można doznać uczucia hipnozy.\nAle dlaczego tak naprawdę? Nie ma dobrego argumentu i powodu, dla którego tak miałoby być. Wzrok Portugalki jest pusty sam w sobie. Jakby to nie były jej oczy, a należące do lalek. Jedyne co, to odbija się w nich światło, a pozostaje melancholia, smutek.\nŹrenice są małych rozmiarów, zaś tęczówki, w przeciwieństwie do nich, zajmują większą część gałek ocznych i posiadają ciemnozieloną barwę. Gdy słońce zajdzie, bądź po prostu zabraknie energii świetlnej w pomieszczeniu wydawać się może, że ciemnieją i zlewają się razem ze źrenicami, tworząc jedną wielką plamę.\nAczkolwiek, zaraz pod nimi widać niewielkie wory, głównie przez niewyspanie i zwykłe zmęczenie życiem, co psuje tylko efekt takiej wspaniałości ów oczu.\nDodatkowo, pod jej prawym oczkiem widnieje małej wielkości pieprzyk.\nBrwi, jak brwi - cienkie, ale zadbane i dodające jeszcze więcej uroku.\nZnamionami, które pozostały kobiecie po bardzo niemiłych wydarzeniach, to bardzo wiele blizn będących na całym ciele. Jednak są dwie, zwracające największą uwagę. Jedna z nich, przebiega przez lewą, górną jak i dolną powiekę, zaś druga początek swój ma na wysokości łopatki, a koniec aż przy kości ogonowej. Przecina się ona pod kątem prostym z następną, o wiele mniejszą raną.\nZnajdująca się na licu powstała przez Hiszpankę, która to w jednej z bitew zrobiła jej piękną krzywdę za pomocą miecza w wiadomym miejscu. Bogu dzięki, że gałki ocznej nie straciła. Márcia skądinąd nie chce pamiętać dokładnej daty tego wydarzenia. Zapewne nadal ma ją w głowie, ale się do tego nie przyznaje. To zbyt dużo bólu, jak na nią.\nTa grzbietowa zaś zawdzięcza swoje powstanie trzęsieniu ziemi w Lizbonie z roku 1755, o sile dziewięciu stopni. Zapewne, gdyby Portugalia była istotą śmiertelną, to po tym dawno już by nie żyła. Do dnia dzisiejszego boli ją ona, jednak nie tak bardzo jak te dobre 200 lat temu.\nCoś, co raczej jest niepodobnym do Portugalki i nikt raczej by się tego nie spodziewał?\nMowa o tatuażu, który skromnie egzystuje na jej lewym ramieniu od części zewnętrznej. Przedstawia on krzyż portugalski, chowający za sobą całą dumę z przeszłych lat.\nJako, iż jest kobietą, uwielbia się stroić. Zna się na obecnej modzie, więc w jej szafie zawsze znajdzie się to, co uwielbiane jest przez ludzi w określonym czasie. Nawet, jeżeli nie ma pieniędzy, to pozwoli sobie co jakiś czas na małe zakupy. Nie wychodzi ona z ogromnymi torbami, a raczej jedną, ale posiadającą towar urozmaicający jej wygląd.\nNajczęściej wybiera sukienki, grubsze bądź cieńsze - w zależności od pogody. Każda z nich jest lepsza i jeszcze bardziej kusząca od drugiej (pomimo, że Márcia woli nie odkrywać swojego ciała w większej części).\nJeżeli sytuacja będzie tego wymagała, to założy swój mundur oficerski koloru szarego, bądź coś, co przypomina przerobiony damski strój wizytowy. W końcu, szacunek oraz jakiś poziom musi być zachowany.\nNa jej szyi wisi krzyżyk na srebrnym łańcuszku. Nigdy z nim się nie rozstaje.\nW uchu zaś ma dosyć duży kolczyk. Zazwyczaj są to dwa pióra w różnych kolorach, które służą jako znak rozpoznawczy.\nMarcia, to tak zwane państwo „spokojnych obyczajów”.\nSpotykając ją pierwszy raz nie dowiemy się zbyt wiele na temat charakteru oraz tego, jaką tak naprawdę jest w swoim wnętrzu.\nJednakże czymś, co nie ucieknie naszej uwadze to ogromna kultura i życzliwość w stosunku do osób nieznanych, szczególnie do turystów. Niemalże przez cały czas używa zwrotów grzecznościowych, wyższych tytułów typu 'pan' bądź 'pani'.\nUważa ona to za coś obowiązkowego. Nie będzie co prawda robiła nikomu wykładów odnośnie tego, nie będzie tego wymagała od drugiej osoby. Jest to indywidualna kwestia każdego człowieka.\nNawet, jeżeli rozmówca zacznie kląć na prawo i lewo, nie zwróci mu uwagi. I jej może w pewnym momencie się zdarzyć.\nWyjątkiem jest sytuacja, w której będzie miała do czynienia z osobą niepełnoletnią i niedojrzałą, niemającą żadnego powodu do używania tego typu słów.\nDrażnią ją wulgaryzmy wypływające z młodych ust.\nJeżeli zapyta się ją o drogę do jednego z miejsc, bądź zwyczajnie poprosi o pomoc, to niemalże zawsze użyczy jej. Nieważne, czy delikwent jest kobietą, mężczyzną, dzieckiem bądź emerytem. Bez zastanowienia kiwnie głową, dopyta się o szczegóły i spełni prośbę.\nMoże się zdarzyć, że nawet uśmiechnie się w stronę tej osoby. Jednak, ten zaszczyt trwa bardzo krótko i prawie że niewidocznie. Nie zwykła do wysokiego podnoszenia kącików swoich ust. O wiele częściej [Czytaj: Praktycznie przez cały czas] przybiera neutralny wyraz twarzy, przedstawiający melancholię, smutek i utęsknienie za czymś dawnym, nieosiągalnym i niezdolnym do przywrócenia.\nJest on albowiem nacją tęskniącą na wieloma rzeczami. Za przeszłością, stosunkami z niektórymi, zmarłymi ludźmi i brakiem swoich zamartwień sprzed trzystu lat.\nBo jak wiadomo – jest bardzo dumna z ludzi, z władców, kultury i samej siebie za czasów, kiedy to była jednym z większych Imperiów kolonialnych. Zdobywała, wzbogacała się, a tym samym też dzięki temu ludzie poznali większą część planety.\nAczkolwiek, kiedy tylko przypomina o tym sobie, to wewnętrznie czuje się jeszcze gorzej. Będąc z domu, może oprzeć podbródek o dłoń i siedzieć w fotelu przez kilkanaście godzin bez przerwy.\nAcz widać to tylko wtedy, gdy uda nam się przyjrzeć jej bardzo dokładnie. Na pierwszy rzut oka nikt nie zauważy w nim niczego ciekawego. Zwykłą obojętność. Tak nieinteresującą, mylącą, a kryjącą za sobą wiele uczuć.\nJednakże, to tylko początek.\nOsoby będące obok niej bardzo blisko spostrzegają jeszcze więcej ważnych aspektów, których przechodzeń jak i nieznajoma osoba nie są w stanie.\nKilkoma takimi rzeczami są między innymi doskwierająca ją depresja, bezsenność i ogarniające coraz częściej uczucie opuszczenia przez rodzinę czy przyjaciół. Spędza większość dni sama ze sobą, rzadko kiedy ktoś odważy się przyjść w odwiedziny.\nMa zwyczaj do porównywania siebie przy innych państwach europejskich, jaki i azjatyckich bądź amerykańskich. Wstydzi się wielu rzeczy, dotyczących jego aparycji przy nich. Zaczyna się na zwykłym wyglądzie, a kończy na sytuacji politycznej, militariach i pieniądzach.\nDepresję posiadła zaś nie tylko z powodów powyżej, a czegoś dodatkowego. W kraju jego bowiem panuje kryzys, bieda. Razem z innymi Portugalczykami stara się odkładać jak najwięcej pieniędzy i spłacać długi. Ma ich bardzo dużo, głównie poprzez przyjęcie w państwie waluty Euro, jak i błędy polityków.\nWplątują się w to również inne, mniejsze sprawy, które po połączeniu się jeszcze bardziej zepsuły mu humor. Jednakże, jest ich tak wiele, że jemu samemu nawet nie chce się przypominać każdej po kolei.\nRepublika portugalska nie przywiązuje się szybko do drugiego człowieka. Ostatnimi czasy jest nieufna i niechętna do nowych, częstych kontaktów.\nNiby życzliwa, uczynna i miła dla przybyłych jej nieznanych, ale pod żadnym pozorem na początku nie myśli o tym, aby stworzyć głębszą relację.\nJeżeli komuś zależałoby na tym, to zapewne musiałby starać się przez bardzo długi czas i złamać ją w taki sposób, aby zdołała pokazać więcej swoich zachowań i zaufała. Jest to jednym z najważniejszych.\nUtworzywszy z nią stosunki typowo bliskie zauważyć można, że wcale nie jest aż tak bezduszna i obojętna, a jej serce nie obejmują jedynie mrok i melancholia.\nWystarczy wtedy wysilić się trochę – podnieść kąciki swoich ust bądź ją przytulić. Wtedy in ona uśmiechnie się szczerze i nieco rozpogodzi. Bo tak naprawdę jedynym, co do szczęścia potrzebnym, jest przyjaciel. Przy nim przestaje się zamartwiać czymkolwiek, a swoją uwagę skupia na tym, aby był w jak najlepszym humorze.\nNależy ona bowiem do osób bardzo opiekuńczych i przejmujących się drugą osobą. Przejmuje się każdą momentalną zmianą nastroju, niepodobnym do pierwotnego zachowaniem. Nie potrafi co prawda wyczytać z twarzy tego, co może człowiekowi siedzieć na sercu, ale zawsze wyczuje, że coś jest nie tak. A w takim przypadku zapyta się, postara się podnieść na duchu i pomóc jak najlepiej na jego możliwości.\nBo o ile jest obojętna co do swojego samopoczucia, tak tym dla niej ważnym musi być jak najlepiej. Taką zasadę wyznaje. Z jednej strony efektywna, z drugiej w jakimś stopniu szkodliwa dla samej dziewczyny.\nAle nie ma jak się dziwić. Zależy jej, aby nikogo nie stracić. Dlatego się stara.\nJednakże, dla jasności – jeżeli komuś w jakiś sposób będzie przeszkadzać jej nadopiekuńczość i bardzo częste towarzyszenie obok, to uszanuje to i się dostosuje. Nie chce nikogo zmuszać do przebywania ze sobą. Ostatecznie doda sarkastyczny, nieśmieszny żart i przeprosi za swoją nachalność.\nNawiązując – Boże chroń od jej dowcipów. Posiada ona typowe portugalskie poczucie humoru. Żarty przyjmowane są przez innych bez odzewu, z niezrozumieniem i doszukiwania się jakiegokolwiek sensu. Dlatego też należy odciągać ową osóbkę od podobnych tematów, aby nie skompromitowała się, a inni nie ucierpieli na przypadek znudzenia i natychmiastowego zaśnięcia.\nJednakże, kij jak zawsze ma dwa końce. Jej umysł nie pojmuje bowiem kawałów innych i reaguje bardzo podobnie, jak ludzie w przypadku powyżej.\nNależy do osób inteligentnych i mądrych, nawet bardziej niż można się spodziewać.\nUkształtowały to w niej różne wydarzenia, zwykli ludzie, władcy jak i zbiór wiedzy w książkach. A że wiele tego się naczytała, a każde kolejne doświadczenie brała sobie do serca – sposób myślenia wygląda tak, jak obecnie.\nJednak nie uważa siebie za kogoś bystrego, a raczej za przeciętnego. Przecież nie tylko ona przeżyła wiele.\nIrytują ją dwa fakty – jeden, w którym to mylą Portugalię z Hiszpanią, a często nawet przyłączają portugalskie tereny do tych należących do jej siostry. Rozumie, że są podobne, ale różnice w charakterze i wyglądzie widać gołym okiem. Nie rozumie tego i zastanawia się, czy tacy ludzie są ślepi, czy niewykształceni na poziomie podstawowym.\nMomentami może się zdarzyć, że się wścieknie, co zresztą będzie dosyć wyraźnym w sposobie mowy bądź wyrazie twarzy. Pomimo tego nadal nie będzie zdolną do zrobienie komuś krzywdy [No chyba, że to ukochana siostra].\nDrugim, nieco mniej wpływającym na samopoczucie, ale nadal ważnym zjawiskiem jest stwierdzenie, że jest leniwa. Wszystkim się tak wydaje pomimo, że tak nie jest!\nWbrew pozorom jest bardzo pracowita. Pracę zawsze wykona jak najlepiej, zamówienia tak samo. Jednakże te drugie skończone są po bardzo długim czasie oczekiwania. Wyznaje on bowiem kolejną zasadę. Taką mianowicie, że lepiej zrobić coś starannie, a się spóźnić, aniżeli punktualnie bądź przed czasem, a bez wysilenia się.\nCzymś, co wywołuje u niej jakąś reakcję – zwrócenie uwagi i wrogie nastawienie, to żartowanie z jakiejkolwiek religii, osób o orientacji homoseksualnej bądź o innym kolorze skóry i pochodzeniu.\nJest człowiekiem tolerancyjnym i nie życzy sobie, aby inni ludzi cierpieli przez coś, na co nie mieli wpływu bądź czują się z tym dobrze. Zawsze stoi po stronie poszkodowanych.\nWbrew pozorom, niełatwo wyprowadzić ją z równowagi w taki sposób, aby pod wpływem emocji dokonała czegoś złego bądź idiotycznego. Nie działa tak bowiem. Jedyne, czym można się nacieszyć, to zdenerwowanie kobiety we wnętrzu. Nie zwykła do pokazywania swoich bardziej negatywnych i złych odczuć komuś obok, jak i robieniu mu krzywdy.\nNie należy tego mylić jednakże z czymś innym. Kiedy zajdzie potrzeba – druga persona będzie ofiarą obelg, gróźb bądź w jakiś sposób sprawi mu ktoś uszczerbek na zdrowiu – potrafi zachować zimną krew i zrobić z szydercą porządek. Interpretacja dowolna.\nOngiś przecież zabijała wielu i karała za czyny różnej maści, więc pomimo już zupełnie innej epoki zostało coś w duszy.\nMaryśka jest istotą, która nie kieruje się wyglądem danej osoby. Bardziej zwraca uwagę na jej charakter, ogólny sposób życia, zachowanie i nawyki, na których punkcie ma dużego świra.\nJednakże po jednym dniu obserwowania nie wyrobi sobie stałej opinii. Dopiero po bardzo długim czasie jest w stanie stwierdzić, czy dany osobnik przypadł jej do gustu, czy jednak lepiej by było urwać kontakt oraz zwyczajnie zapomnieć.\nWszystko dlatego, że nie ma zamiaru zmuszać kogoś do zmiany z powodu swoich nieupodobań. Na pewno nikt nie chciałby, aby narzucano mu coś i kazano porzucić wiele rzeczy, z którymi on czuje się dobrze.\nW końcu sama portugalska nacja jak i jej obywatele również nie są idealni.\nDo mężczyzn, z którymi o wiele rzadziej ma do czynienia, podchodzi inaczej aniżeli do kobiet.\nPrzedstawiciele płci męskiej bowiem wpędzają ją często w nie lada zakłopotanie, spowodowane niewiedzą na ich temat, o tym co myślą, jak i niektóre przeżycia sprzed kilkudziesięciu bądź setek lat.\nOczywiście – na powitanie da ucałować sobie dłoń, ukłoni się i przyjmie zwrócony w jej stronę komplement, ale nic poza tym. Woli mieć z nimi o wiele mniej do czynienia [Nie tyczy się to tych mężczyzn, którzy są jej dobrze znane].\nA wszelkie zaloty w jej stronę najczęściej odrzuca, atakując tak zwanym friendzonem.\nRelacje z państwami\n[ Czyli z serii – co by nie było, że zna wszystkich. ]\nHiszpania – Szczerze? Pomimo tego, że są biologicznymi siostrami, z tej samej matki i ojca, to szczerze jej nienawidzi. Momentami ma ochotę nadziać na widły, bądź zrobić taką zagładę, jak Żydom w 1506 roku.\nI to wcale nie tak, że opiera się to tylko o zwykłą, siostrzaną rywalizację, której zaznał każdy, kto posiadał rodzeństwo. Jak wiadomo, to było coś o wiele głębszego.\nOd samego powstania królestwa Portugalii lały się cały czas. Co kilka bądź kilkanaście lat trzeba było podpisywać kolejny dokument pokojowy, bowiem zawsze pomiędzy nimi wybuchały mniejsze bądź większe wojny. Wyglądało to jak zwykła rywalizacja. I fakt, wtedy nią była. Chciały być najlepszymi i przewyższyć każdą możliwą istotę żywą. Dlatego tak się działo.\nPortugalka wspominając to wzrusza jedynie ramionami. Nie przykłada do tego większej wagi uważając, że wtedy po prostu były młode i głupie. Nie byli tak dojrzałymi, za jakie się uważały.\nJednakże czymś, czego nigdy w życiu jej nie wybaczy, była Unia Iberyjska. Najgorsze, co Márcię spotkało. Przez to straciła bardzo dobrą pozycję na arenie międzynarodowej i odebrano jej niepodległość na całe 60 lat. Gdyby miała możliwość, to by drugiej głowę za to ucięła. Kiedy ma zwyczajne przebłyski podczas snu, wstaje zirytowana i ma ochotę po prostu rzucić czymś ciężkim o ścianę.\nDo tego jeszcze dokłada się ta cholerna Wojna Pomarańczowa, przez którą znowu wiele straciła i o mało co nie została sprzątnięta z kuli ziemskiej. Nie dość, że była to Hiszpanka, to w dodatku z Francuzką i Napoleonem.\nA to tylko dlatego, że nie chciała przeciwstawić się Anglii i ją zaatakować. Jednak nie miała wyboru. Przecież przyjaciółki i sojuszniczki w życiu by nie drasnęła.\nNa skutek tej decyzji straciła kilka terenów, w tym Olivenza, o którą co jakiś czas się upomina. Jest ona jednym z głównych powodów ich wzajemnych kłótni, i to od niej zaczynają się większe awantury.\nRepublika portugalska wie, że nic nie zdziała, ale jednak nadal czuje potrzebę domagania się o miasto. Chce je odzyskać.\nJedynym i najgłupszym posunięciem kobiety była współpraca z siostrą – w momencie, kiedy trzeba było podbić Meksyk. Nie kiwnęła wtedy nawet palcem, a dała się po prostu perfidnie zmanipulować wizją większą ilością bogactw. A co za to dostała? Nic.\nAczkolwiek, posiadała wiele momentów, w których mogła się zemścić, bądź po prostu porządnie dokopać. Zrobiła to w wielu bitwach jak i w momencie, kiedy hiszpańskie kolonie z Południowej Ameryki zaczęły się buntować. Ze swoimi władzami ułożyła plan i wprowadziła go w życie. Efektem było zyskanie wcześniej należących do Isabel terenów. Cieszyło ją to. W końcu im więcej nieszczęść rodzeństwo spotka, tym lepiej.\nKolejną sprawą jest fakt, że non stop mylona jest z Hiszpanką, stoi w jej cieniu. Niby się do tego przyzwyczaiła, jednakże słysząc dziesięć razy dziennie pytanie, czy jest personifikacją Hiszpanii, nie może powstrzymać się od rzucenia soczystą kur… to znaczy, wulgaryzmem pod nosem. Powie grzecznie, że nie, ale naprawdę ma tego dosyć.\nCzymś oczywistym jest to, że panna z południa jako chyba jedyna potrafi rozwścieczyć Márcię na tyle, aby zrobiła komuś bądź sobie krzywdę. Co prawda zdarzyło się to dwa bądź trzy razy w ciągu ich całego życia, ale i tak jest taka możliwość, aby wydarzyło się to po raz kolejny. W grę wchodzą głównie docinki, przypominanie jej o porażkach, o tym jak zyskała zyskał nad nią władzę i osłabiła. Bardzo dotyka to starszą.\nBiorąc pod uwagę to, że Isabel traktowała ją jak swoją kolonię i nie dbała o nią – nie ma co się dziwić. Podczas epoki wielkich odkryć geograficznych ograniczyła Porie działania na Oceanie Atlantyckim oraz Spokojnym w obawie, że zostanie prześcignięta. W końcu tamta jako pierwsza odkryła drogę morską do Indii.\nAle tak czy siak są rodzeństwem, jakaś tam miłość między nimi jest. W latach wcześniejszych Portugalka wychowywała swoją młodszą siostrę i opiekowała się nią. Nawet, jeżeli potem odpłacono jej się w taki, a nie inny sposób i za to chciałaby ją ukatrupić, to nadal wie, że w stosunku do tej osoby serca nie wypełnia sama nienawiść.\nAczkolwiek nie ukazuje tego. Nie chce. Lepiej będzie, jeżeli Isabel nadal będzie wiedziała, że jest kandydatką do nadziania się na widły i spłonięcia w piekle.\nNazywa ją często najgłupszym leniem na globie, cholerą i idiotką. Od tak.\nAnglia: Przyjaciółka, którą ceni najbardziej na świecie. W życiu nie zamieniłaby na kogoś zupełnie innego, bowiem bardzo jej na złotowłosej zależy.\nZaraz po Francji i Szkocji, posiadają jeden z najdłuższych sojuszy w historii. Został on zapoczątkowany w XIII wieku. Znały się już co prawda i w XI, jednak dyplomatyczną współpracę zawarły dopiero te dwa stulecia później.\nJest mu wdzięczna za to, że tyle razy jej pomagała. To ona wyciągał do niej rękę, kiedy była w nieciekawej sytuacji i o mało co nie pozbawiono jej życia.\nZ drugiej strony jednak żałuje, że w pewnych momentach była aż tak słabą, aby nie poradzić sobie samej. Przez pewien okres była nawet od Angielki uzależniona i nie było mowy o tym, aby się odsunąć.\nMa przez to ogromne poczucie winy. Aczkolwiek nie może już zmienić przeszłości. Tak po prostu było, musi pogodzić się z tym, że tak naprawdę była słaba przez większość czasu.\nStosunki polityczne oraz handlowe pomiędzy tą dwójką są bardzo dobrze utrzymywane i zadbane. Nawet, jeżeli kilkadziesiąt lat wcześniej handlowce przyczynili się do utraty pozycji na handlu kolonialnym, to i tak uważa, że do takich rzeczy należy przykładać wiele starań.\nZdaje się, że w niektórych momentach Portugalka jest nadopiekuńcza w jej stosunku. Zadręcza ją swoją egzystencją, kiedy tylko ma czas. Po prostu lubi to i chce towarzyszyć przyjaciółce, nic dziwnego.\nGdy coś się blondynce stanie, to Márcia zmienia się w bardziej zmartwioną i przejmującą się.\nAczkolwiek pozwala sobie momentami na żartowanie z umiejętności kulinarnych drugiej, najczęściej przeplatając to z cichym śmiechem, ale po fakcie zawsze przeprasza i oferuje jedno ze swoich dań. Nigdy jeszcze nie uraziła Brytyjki na tyle, aby nie była w stanie wybaczyć.\nJedyną sprawą, za której powodem w jakiś sposób ma subtelny dystans do niej, to sposób traktowania Malezji kilka wieków temu. Zamiast pomóc jej, wykorzystała.\nMeksyk: Chyba jedyny bratanek, jakiego posiada. Dlatego też bardzo go sobie ceni i traktuje, jak kogoś będącego na podium.\nKiedy tylko słyszy nazwę tegoż państwa, to dopada ją jeszcze większa melancholia niż ta, z jaką do czynienia ma u siebie każdego dnia. Przypadek ten jest póki co jednym z niewielu takich zaobserwowanych u Portugalki. Uważa ona bowiem, że podczas epoki wielkich odkryć geograficznych zagalopowała się i zrobiła to, czego nie powinna. Dlaczego? Głównie przez to, że zrobiła coś razem z Hiszpanką!\nA cóż zrobiła? Podbiła, mordowała ludność bądź karała, wspólnie z siostrą. Wiele mówić nie trzeba.\nTego wszystkiego żałuje bardziej, niż czegokolwiek innego. Omamiła ją po prostu wizja bogactw, których tak pragnęła. I przez to sprawiła komuś nieszczęście… ogromne nieszczęście, śmierć, niewolę i tym podobne.\nWie, że Meksyk może mieć jej to za złe i wspominać to chociażby w momentach, kiedy po prostu ją ujrzy. Dlatego chce też poprawić wspólne relacje. Jeżeli odważy się, to z chęcią podejdzie, zagada bądź zrobi coś jeszcze innego. Biorąc pod uwagę jej charakter można łatwo stwierdzić, że naprawdę kobiecie zależy, skoro pomimo swojej typowo cichej natury decyduje się na to.\nNie są znane dokładne informacje na temat ich stosunków politycznych w czasach obecnych. Są neutralne, delikatnie wychodzące na plus. Nie ma między nimi konfliktów i większych sprzeczek.\nPortugalia świadoma jest tego, że Meksyk nadal posiada w swojej duszy coś z Azteka. Dlatego też, jeżeli ona akurat ma stać się ofiarą i nie widzi dla siebie ratunku, to po prostu daje się jakoś skrzywdzić. Nie zabić co prawda, ale zawsze wyjdzie z tego z jakimiś większymi ranami. Nie wiadomo z jakiego powodu, ale krąży teoria, że to tylko i wyłącznie dlatego, aby Latynos mógł się wyżyć. W końcu przydałoby się Márci porządnie nakopać za to, co porobiła wcześniej.\nChiny: Państwo, do którego w jakiś sposób Portugalia ma ogromny sentyment.\nUważa, że bez Yan w sumie wiele by się w jej żywocie nie wydarzyło. Dlatego tak bardzo ją szanuje. Ponadto, bardzo często w momentach załamania poparcie ma właśnie u niej. Nie musi obawiać się, że nie zostanie zrozumiana bądź zmieszana z błotem. Wręcz przeciwnie.\nObie szlifują swoje relacje od niepamiętnych czasów. Rozpoczynając od ich pierwszego spotkania, kiedy to Márcia dopłynęła do terenów Chin, po dzisiaj.\nNie jestem pewna, czy ktoś to wie bądź jest świadomy, ale przez pewien czas ich relacja była nieco bliższa [W końcu jakoś Makau powstał]. Mieszkanka terenów południowej Europy na pewien czas osiedliła się tam i regularnie odwiedzała swojego towarzyszkę, z ogromną przyjemnością i chęcią, z każdym kolejnym dniem docierając coraz głębiej do wnętrza personifikacji chińskiej i poznając ją jeszcze bardziej.\nPóźniej, kiedy musiała przestać się lenić, wypłynęła i bardzo rzadko wracała na dłużej, niż kilka dni. Adresowała jednakże w jej stronę drobne podarki oraz listy, aby o nim pamiętała.\nDzisiaj są po prostu bardzo bliskimi przyjaciółkami, z nieco bogatszą przeszłością.\nPortugalka bardzo lubi spędzać z nią czas, i bardzo często w jej towarzystwie po prostu się uśmiecha, w dodatku szczerze.\nNie ma pomiędzy nimi żadnych konfliktów, nawet ich szefowie nawzajem się polubili.\nUtrzymują bardzo dobre stosunki polityczne oraz gospodarcze.\nPlus, jako taka ciekawostka – Portie lubi dotykać włosów Yan. Nie pytajcie czemu. Po prostu.\nMakau: Jej najdłużej istniejąca, a zarazem najukochańsza dawna kolonia. Często Portugalka zapomina się, i nazywa ją córką… którą w sumie jest. Aczkolwiek wiedząc, że Makau jest już dorosła i suwerenna, chce traktować ją nieco poważniej.\nNie oszukujmy się, nie udaje jej się najczęściej. Po prostu serduszko wymięka, głównie przez fakt, że nie może zapomnieć ich dawniejszych relacji. Dla niej zawsze będzie ona tym malutkim i uroczym dzieckiem, którym musi się opiekować. Jeszcze nie usłyszała słów sprzeciwu, więc robi to dalej.\nZ ogromnym uśmiechem na twarzy przypomina sobie wydarzenia z nią związane. Tak po prostu.\nMiędzy tą dwójką obecnie panują bardzo dobre stosunki gospodarcze, handlowe. Współpracują i podpisują wiele umów, mając wzmocnić więź – nie tylko między nimi, ale i ich szefostwem.\nMaryśka nie zna dokładnego powodu, jednak herbata z jej rąk smakuje mu bardziej, aniżeli ta zrobiona przez nią samą bądź kogoś innego. Gdy dostaje od Makau filiżaneczki, to od razu odpływa gdzieś hen daleko.\nBrazylia: Portugalia przygarnęła go w roku 1500. Kochała całym serduszkiem, opiekowała się i dbała o niego. Zwykła wtedy też do nazywania go synem, dlatego pozostało jej tak aż do dnia dzisiejszego. Nie wie, czy Brazylijczykowi się podoba, czy nie, ale nigdy nie uzyskała odpowiedzi bądź skargi, dlatego nie przykłada do tego wagi.\nAczkolwiek, historyjka wcale nie jest ckliwa dla byłej kolonii. Jak każda inna, funkcjonowała jako oparte na pracy niewolniczej dochodowe przedsięwzięcie. Wywnioskować można więc prosto, że ówcześni obywatele zmuszani byli do pracy fizycznej, a wszelkie ich bogactwa lądowały w Portugalii.\nMárcia broniła jego terenów zawzięcie przed Francuzką oraz Holenderką. Efekty widać do dzisiaj. Najwidoczniej jej na nim zależało. Jednak nie wiadomo, czy wtedy chodziło o pieniądze, czy jednak jakąś tam miłość do państewka.\nPomimo tego widać, że obecnie chyba Brazylia nie przywiązuje do tego większej wagi, bowiem trzyma się dawnej opiekunki bardzo blisko. Nawet matką ją nazywa!\nDawna opiekunka chce wynagrodzić te 300 lat udręki i zwraca na młodszego jak najwięcej uwagi.\nFrancja: Obojga zapewne niezbyt miło siebie wspominają. Widać było ich ciągłą rywalizację, szczególnie podczas epoki wielkich odkryć geograficznych. Broniły swoich kolonii i płynęły podbić kolejne, należące do rywali.\nWydarzeniem, które Portugalia wspomina z niesmakiem i zgorszeniem w stosunku do Francuzki to Wojna Pomarańczowa, podczas której najechała na nią razem z Hiszpanią, chcąc osłabić ją, a nawet i podbić. U niej też jest wina utracenia Olivenza.\nOgólnie, zachowanie blondynki bardzo ją irytuje. Nie przewyższy ona nigdy co prawda Isabel, ale jednak wyczuwa w jej obecności duży dyskomfort. Gdyby mogła, to zapewne sprzedałby jej mocnego kopniaka.\nNie rzuciła wspomnień z nią związanych w głąb pamięci, jednak dała radę nawiązać z nią dużą współpracę. Obecnie Francja jest jednym z najważniejszych partnerów politycznych i gospodarczych Portugalii.\nWspominać raczej nie potrzeba, że uwielbia francuską kuchnię i rzadko kiedy odmawia, jeżeli ma okazję czegoś skosztować.\nCiekawostka: Francuzi ongiś chcieli odebrać Márci Makau, a jako argument postawili to, że jest ona niewierzącą i bezbożnikiem. A jak wiadomo – od samego początku głęboko wierzyła.\nHolandia: To państwo było dawniej jednym z tych, z którym Portugalia rywalizowała.\nTak jak w przypadku Francji bądź innych państw – ich walki głównie toczyły się z powodu kolonii. A jak wiadomo, jeżeli miało się ich dużo pod swoimi skrzydłami, to chciało się coraz więcej. Tak przynajmniej było w ich przypadku.\nMárcia głównie broniła Brazylii oraz Makau przed atakami i interwencją Holenderki, co udawało jej się, co widać na kartach historii i obecnym stanie.\nPotrafiły jednak w pewnych momentach połączyć swoje siły. Współzawodniczyły razem na wschodzie od Indii, bądź podejmowały czasami małą współpracę – na wzajemną korzyść oczywiście.\nObecnie Republika portugalska chce zaprzyjaźnić się z Holandią, nawiązać jakąś głębszą relację, po prostu zaprzyjaźnić. Nawet, jeżeli ich przeszłość nie była kolorowa.\nObecnie ich stosunki gospodarcze i handlowe są w bardzo dobrym stanie.\n[A userka potajemnie shipuje NedPort. ]\nJaponia: Portugalka jako pierwsze państwo z europejskiego kontynentu zawitała w Japonii i zawarła z nią współpracę handlową. Jednakże, nie ma jak mu się dziwić. W końcu to Portugalia.\nBardzo dobrze jej się z nią przebywało i rozmawiało. Polubiła ją w jakimś małym stopniu, a większości spotkań nie była w stanie odmówić. Zwykła rozmowa przy herbatce naprawdę wystarczyła.\nTeraz spotykają się o wiele rzadziej, tym samym też stając się dalszymi znajomymi z przeszłości.\nWie co prawda o agresji japońskiej na Chiny jak i o tym, że sprowadziła już wiele bitew ze swoim bratem, ale i tak darzy ją ogromnym szacunkiem, a nawet i sympatią.\nTimor Wschodni: Kolejna, dawna portugalska kolonia. Do niej Portugalka również jest bardzo przywiązana. Tak samo dbała o nią, jak o innych, i traktowała jak swoją rodzinę.\nObecnie utrzymują ścisłe stosunki dyplomatyczne.\nMárcia wspomaga to państwo w wielu aspektach. Zaakceptowała między innymi jego członkostwo we Wspólnocie Państw Portugalskojęzycznych, w tym samym języku występującej jako CPLP, wspiera na arenie międzynarodowej, jak i pomimo własnej sytuacji materialnej pomaga pieniężnie.\nRazem z ONZ wspiera Timor również militarnie, szkoląc jego żołnierzy,\nMalezja: Ukochane dziecko, jedna z nielicznych córek.\nPrzywiązała się do niej tak, jak do niejednego. Pomaga jej w każdej potrzebie i zawsze jest obok niej. Zazwyczaj cieleśnie, jednakże duchowo również ją wspiera.\nZabolał ją moment, kiedy to została mu ona odebrana przez Holendrów w XVI wieku, jak i następne skolonizowanie przez Angielkę, przez co również nie mogła opiekować się nią i odwiedzać. Tęskniła za nią.\nAle odkąd tylko ma możliwość chce wynagrodzić jej lata rozłąki. Kiedy ma bardzo dużo pracy, wysyła jej drobne upominki, zazwyczaj w formie biżuterii, razem z listami.\nWłochy Północne i Południowe: Ich stosunków nie da się jakoś specjalnie opisać. Patrząc na historię, jak i czasy współczesne można spokojnie uznać, że są neutralne.\nJednakże, kiedy to jeszcze Isabel opiekowała się nimi obojga, później samą Chiarą – odwiedzała je, dawała jakieś drobne upominki i rozmawiała. Przy okazji też podziwiała, że pomimo tylu lat spędzonych u boku Hiszpanki jeszcze nie zwariowały.\nCzymś, czego obecnie nie rozumie, to faworyzowanie jednej z nich – w tym przypadku Felicji. Według niej, pomimo dzielących ich różnic są na równe. Tak samo głupi funkcjonujący i żyjący. W końcu to bliźniaczki.\nObecnie podchodzi do nich z ogromnym dystansem i nie pała chęcią do spotkań, ale gdy potrzebują one pomocy, to zapyta w czym problem i postara się go rozwiązać.\nTurcja: Tak naprawdę nie wiadomo, kiedy się poznały. Stron jest kilka, a każda z nich ma swoje argumenty.\nMożna by było powiedzieć wprost, że to przez jej przodków. Jednakże, Turczynka w żaden sposób nie jest Arabem, dlatego też tę kwestię można wykreślić z listy.\nPowszechnie uznaje się, że bliżej poznały się przed I wojną światową. Potem Portugalia stała się partnerem finansowym klauzuli konwencji Lausanne, tym samym też jeszcze bardziej pogłębiając kontakt.\nAczkolwiek wiadomo, że wiedziały o wzajemnym istnieniu o wiele wcześniej. Za czasów Imperium Osmańskiego Maryśka nawiązała współpracę z Węgrami, tworząc zakon – dla korzyści, ale też w jakiś sposób gwarantując jemu pomoc militarną [więcej na ten temat: relacja z Węgrami].\nI nie oszukujmy się – bała się jej za tamtych lat. Teraz, ku zdziwieniu niektórych, lubi czasami pogryźć się z nią albo podrażnić, dla zupełnej rozrywki. Wie to sama Turczynka, dlatego też nigdy z tego nie wychodzą większe kłótnie i konflikty.\nOstatnio rozpoczęły współpracę i tworzą mały zalążek przyjaźni.\nWęgry: Widać było między nimi jakieś małe początki współpracy i poznania siebie o wiele wcześniej. Jednakże dopiero w wieku XVI podjęli decyzję o utworzeniu wzajemnego zakonu. Przyjęli konstytucję, reguły i przywileje po krótkim czasie, zapoczątkowując bardziej rozbudowaną znajomość.\nNieciekawym było to, że kiedy tylko Imperium Osmańskie zaatakowało jego państwo, nie mogła pomóc. Powodem była duża odległość, oraz kilka mniejszych czynników. Na pewno nie było to mądre posunięcie z jej strony, ale nie miała możliwości zrobienia niczego innego. Sama nie należał do bardzo potężnych, dlatego nie chciała mieszać się w wojnę i ryzykować.\nNo i zresztą, droga ich łącząca naprawdę jest długa. Gdyby się na coś odważyła, to zanim trafiłaby na miejsce, byłoby po wszystkim.\nMa aczkolwiek nadzieję, że Węgier nie ma jej tego za złe.\nObecnie ich stosunki wychodzą na plus. Dogadują się ze sobą, spędzają czas. Niezbyt często, co prawda, ale i tak zawsze coś. Jest on w końcu jedną z niewielu przedstawicieli płci męskiej, do których nie wstydzi się podejść.\nBoi się jego patelni i nie myśli nawet o tym, aby wyprowadzać go z równowagi.\nRosja: Niewiele mu wiadomo o tejże personie jak i o tym, co tak naprawdę siedzi w jej głowie. Tym bardziej, że jest to mieszkanka terenów zimniejszych niż tych, które obecnie należą do niej. A jak wiadomo – po takich wiele można się spodziewać.\nJest ona dla Márci dziwnie tajemnicza, jak i sztuczna. Uważa, że w pewnych momentach kłamie, a przez cały czas udaje kogoś innego, niż jest. Ten uśmiech i wzrok po prostu ją przerażają. Nie wypowiadała się aczkolwiek na ten temat głośno, a pozostaje to tylko jej wewnętrznym uczuciem.\nPomimo tego da radę z nią porozmawiać. Nie będzie to co prawda rozbudowanym dialogiem, a czymś krótkim i mało szczegółowym, głównie przez jakiś brak zaufania.\nOd niedawna zaczęły współpracować ze sobą, w celu poprawienia jakości życia i gospodarki Europy. Ich szefowie – widać, że się polubili.\nUkraina: Doskonale wie, że ów mężczyzna jest starszym bratem Rosjanki – tej, która wzbudza w niej negatywne uczucia. Aczkolwiek poznał go bardziej i uważa, że nie jest osobą złą.\nSzanuje ją o wiele bardziej niż jakąkolwiek kobietę, może być nawet na równi z Węgrem. Głównie poprzez zwykły sposób bycia, charakter i podejście do ludzi. Bardzo lubi spędzać z nim swój czas, nawet przy krótkiej rozmowie.\nPomagała mu również wiele razy, uznała niepodległość w 1991 roku – Wie, że zasługuje, i że jest to mu potrzebne.\nW Portugalii jest od 40 000 do 150 000 Ukraińców, którzy oczywiście są mile przyjmowani.\nI nie, ona wcale nie zwraca uwagi na jego wygląd.\nIndie: Historia stosunków obu państw jest bardzo długa. W skrócie - Nieuznanie niepodległości Indii przez Portugalię, inwazja i współzawodniczenie z Holandią na jej wschodzie. To były jedne z ważniejszych wydarzeń, po których wywnioskować można, że po prostu nawzajem siebie nie lubią. Wypominają te wszystkie złe zdarzenia w swoich umysłach i klną na siebie potajemnie.\nZapewne personifikacja zaklina tych na górze, że to akurat Márcia musiał odkryć drogę morską do jej terenów.\nAczkolwiek, w obecnych czasach starają się jakoś załagodzić nerwy i relacje, współpracując gospodarczo i handlowo.\nJednak nadal nie chcą nadal usiąść przy jednym stole, sam na sam i wypić spokojnie herbatki – bowiem i w tym ukryte jest mnóstwo stresu i dalszy dyskomfort.\nStany Zjednoczone Ameryki: Tak na dobry początek – Portugalia była pierwszym państwem, które nawiązało jakiekolwiek stosunki dyplomatyczne z Amerykanką. Po raz kolejny medalik dla niej.\nObojga nie posiadają bogatej księgi relacji pomiędzy sobą. Powiedzieć można, że po prostu ze sobą współpracowali, ale nie panowało pomiędzy nimi nic więcej, niż tytuł znajomej z pracy.\nRepublika portugalska uważa, że personifikacja tego państwa jest zbyt młoda, aby brać się za władzę. Dla niej bowiem jest ona po prostu małoletnia i jeszcze zbyt wiele przed nią. Pozostawia jednakże tę opinię dla siebie i żyje dalej.\nBierze ją na dystans, jednak momentami też traktuje jak kogoś bliższego. Udzieli kilka rad, pomoże w czymś bądź zwróci uwagę. Z własnego przyzwyczajenia, jak i jakiejś potrzeby robienia tego.\nDowiedzieć mogliśmy się z ostatniego spisu ludności, że w Stanach Zjednoczonych 1,3 miliona osób jest pochodzenia portugalskiego. W Portugalii zaś jest około 20 000 Amerykanów.\nBułgaria: Relacje między tymi dwoma paniami są mało znane i znikome.\nJakąkolwiek współpracę rozpoczęły 1925 roku. Rozpadła się ona co prawda w 1945, ale przywróconą ją w 1974.\nJedyne co wiadomo, to sprzedaż 9 samolotów bojowych w roku 2013, jak i mniejsze sprawy.\nPrezydent Bułgarii, odwiedziwszy Portugalię w 2003 powiedział : „Dobrze byłoby wykorzystać doświadczenia Portugalii w rozwoju gospodarczym po jej przystąpieniu do Unii Europejskiej”\nNajwyraźniej świadczy to o czymś.\nSamą Bułgarkę nawet lubi. Można powiedzieć, że ich stosunki są neutralne, delikatnie wchodzące na plus.\nRumunia: Jakąkolwiek współpracę z tą delikwentką rozpoczęła w roku 1880.\nPodobnie, jak przy Bułgarii – Póki co nie posiada większych zastrzeżeń. Nie jest ona co prawda na etapie kogoś bliższego, ale jest w stanie z nią normalnie porozmawiać na przeróżne tematy.\nWydaje się miłą osobą.\nTo dzięki Portugalii i jej sprzedaży 12 samolotów F-16 Falcon Rumunia stanie się drugim, zaraz po Polsce byłym państwem Układu Warszawskiego, posiadającym takie właśnie samoloty. Powinno to raczej wychodzić na plus. W końcu zastąpi on już starsze maszyny.\nDodatkowo, w państwie portugalskim 11 tysięcy osób jest pochodzenia rumuńskiego.\nReszta kolonii afrykańskich i azjatyckich: Smutno jej już na samą myśl, że została sama i go opuściły. Pogodziła się jednak z tym faktem. W końcu każdy w końcu musi kiedyś dorosnąć.\nPomimo tego zdarzy jej się kogoś od czasu do czasu odwiedzić, czekoladki przynieść. Ot, takie pozostałości jej matczynej miłości (ale rymy).\nStarożytny Rzym: Nie przepada za tą dawną nacją i najlepiej by było, aby się z nią spotykała rzadko. Bardzo rzadko.\nTo wszystko przez bardzo dawne czasy. Najeżdżanie na jej tereny, zajmowanie ich razem z Germanią i tym podobne należą do rzeczy źle wspominanych, szczególnie przez Márcię.\nZapewne w międzyczasie miały miejsce jeszcze inne, drobne wydarzenia, które pogłębiły nienawiść pomiędzy tą dwójką.\nCzymś, co denerwuje wręcz Portugalkę to fakt, że przez wielu jest ona uznawany za syna Starożytnej. Nieraz doprowadziło ją to do szewskiej pasji. Na pewno nie są podobne, a patrząc na przeszłość wydaje się to mało wiarygodnym.\nWypiera się tego za wszelką cenę.\nGermania: Podobna sytuacja, jak u pani wyżej. Jednakże, nie pała do niej nienawiścią, a po prostu jej nie lubi.\nWizygotów, Swebów i inne germańskie ludy barbarzyńskie wspomina dosyć niemiło i nie lubi do nich wracać wspomnieniami.\nAle jak przyjdzie potrzeba, to zamieni z nią parę słów. Da się nawet wyciągnąć na piwo.\nIberia: Właściwy opiekun Portugalki, jak i Hiszpanii.\nJest to osoba znacząca wiele w jej życiu. Więcej, niż rodzeństwo czy kolonie, które tak kochała i kocha nadal.\nChodzi tutaj raczej o miłość pomiędzy rodzicem a dzieckiem.\nJest temu państwu wdzięczna za wszystko i wspomina go z ogromnym uśmiechem na twarzy.\nSzkoda tylko, że już go nie ma.\nCiekawostki dotyczące postaci\n■ Katolik z niej do bólu - przyjeżdżając do kraju, można zobaczyć pełno kościołów, katedr i tym podobnych rzeczy związanych z chrześcijaństwem.\n■ Należy do miłośników napojów kofeinowych - w sumie to dzięki nim nie wygląda jak zombie i funkcjonuje.\n■ Maryśka nie ma zielonego pojęcia o ówczesnej technologii - paru rzeczy może jeszcze się nauczyć, jednakże nie powinno jej się dawać niczego do naprawy. Można być pewnym, że wtedy urządzenie już nigdy nie nada się do użycia.\n■ Ogółem rzecz biorąc, jest bardzo dobra w kuchni. Ma pojęcie o wielu rzeczach, więc zapewnić można, że jedzenie przygotowane przez nią będzie wykonane jak najlepiej - o dobrej jakości, smaku.\n■ Posiada wiele umiejętności typowo artystycznych. Potrafi grać na wielu instrumentach, najlepiej na gitarze portugalskiej, akustycznej, jak i na pianinie.\nBardzo dobrze tańczy. Ołówkiem również da radę coś machnąć.\n■ Jej zamiłowanie do literatury jest ogromne, wszczepione w niego głównie poprzez dawnych poetów, jak i władców. Raz na jakiś czas napisze jakiś wiersz, ale nie ma zamiaru nikomu tego pokazywać.\n■ Ogólnie, ona to jakieś państwo renesansu chyba.\n■ Zdarzało jej się pisać wiersze po przeżyciu bardziej znaczących wydarzeń. Nie opowiadały one koniecznie o tym, ale powstały na ich postawie.\n■ Zna się na modzie. Jeżeli zajdzie taka potrzeba, dobierze jak najlepsze ubrania, jakie posiada. W dodatku tak, aby jeszcze pasowały.\n■ Nauczyła się przyszywać starannie guziki do koszul. Spowodowane jest to jednakże tym, że przez jej bardzo duży biust materiał jak i umocnienia zwyczajnie nie wytrzymują.\n■ Ma lęk przed rozpięciem się jej koszuli w miejscu publicznym.\n■ Języki obce nie należą do jej mocnych stron. Co prawda potrafi porozumieć się między innymi po hiszpańsku, angielsku bądź francusku, jednakże poznawanie innych jest dla niej bardzo trudne.\n■ Liczna rodzina - w końcu jak się kolonizowało, to przyniosło to rezultaty.\n■ Ponoć posiada w sobie trochę romantyzmu, aczkolwiek nikt nie może tego udowodnić i być pewnym w stu procentach.\n■ Ciekawe rzeczy się dzieją, kiedy delikwentka się upije...\n■ Popadła w jeden z nałogów, czego efektem jest palenie papierosów. Widać jednak w jej osobie staranie, bowiem pali ich tak mało, jak może.\n■ Co jak co, ale bić się umie. Nie zwykła jednakże do chwalenia się tym. Przemoc nie jest dla niej rozwiązaniem.\n■ Przez Unię Europejską stała się bardziej oszczędna.\nCiekawostki dotyczące państwa bądź mieszkańców\n♦ Portugalia ma te same zdefiniowane granice od 1139, co czyni je najstarszym państwem w Europie [tak mawia internet].\n♦ Najwyższym szczytem jest Ponta do Pico: 2351 m n.p.m. [ B)) ]\n♦ Portugalia to najbardziej wysunięte na zachód państwo europejskie.\n♦ Tradycją w Portugalii jest to, że ludzie mają na swoim koncie dwa nazwiska.\n♦ Zwany krajem, w którym „najchętniej podwożą autostopem”.\n♦ Jako, że w Portugalii głównie spożywane są ryby, to właśnie tam można spotkać około 365 różnych sposobów ich przygotowania.\n♦ Podawanie ręki na przywitanie to gest zarezerwowany tylko i wyłącznie dla mężczyzn. Kobiety i dzieci witają się zazwyczaj dwukrotnym pocałunkiem.\n♦ Portugalia ostatnimi czasy zmuszana jest przez Unię Europejską do ogromnych oszczędności. Przez to między innymi przerwana była budowa nowych okrętów patrolowych, a wojsko do 2020 musi pozbyć się 8 tysięcy żołnierzy, dla zmniejszenia kosztów.\n♦ Piłkarze i dawni odkrywcy są tymi, którymi Portugalia może się pochwalić.\n♦ Wina są tutaj bardzo wysokiej jakości. Mogą one konkurować nawet z Francją, czy Węgrami.\n♦ Portugalia należy do czołowych producentów wcześniej wspomnianego wina, oliwek oraz korka, co daje odpowiednio 8%, 5% i 50% produkcji światowej. Lasy korkowe zajmują aż 600 000 ha powierzchni kraju.\n♦ W Lizbonie znajduje się najstarsza księgarnia na świecie założona w 1732 roku.\n♦ W dniu 1 listopada 1755 roku, Lizbonę nawiedziło trzęsienie ziemi w skali 9,0 , po którym przeszła fala tsunami i wybuchły pożary. 85% budynków zostało doszczętnie zniszczonych, zginęło 275 000 ludzi. Było to jedno z największych trzęsień ziemi w historii Europy.\n♦ Państwo to z każdym kolejnym rokiem cieszy się coraz większą popularnością i wzrastającą ilością turystów, co bardzo cieszy obywateli, jak i samą personifikację.\n♦ W Portugalii powstał jeden ze stylów architektury, w tym przypadku manueliński. Swoją nazwę i powstanie zawdzięcza Manuelowi I, dawnemu władcy.\n♦ Żart portugalski: „w Bradze się modlą, w Porto pracują, w Coimbrze studiują, a w Lizbonie żyją”.\n♦ Ludzie na ulicach generalnie nie zwracają uwagi na światła, przechodzą bez skrupułów na czerwonym, na zielonym stają, ale najbardziej zaskakujące jest to, że samochody z ogromną cierpliwością czekają aż oni przejdą, jak się już zdecydują przechodzić\n♦ Punktem centralnym, w którym skupia się życie rodzinne jest kuchnia. Poza nią nie istnieje podział na prace kobiece i męskie. Natomiast w życiu towarzyskim widać wyraźny podział między płciami. Na wsiach, w barach spotyka się niemal wyłącznie mężczyzn, podczas gdy kobiety przesiadują w grupkach na placach, trawnikach lub na progu domu ;\n♦ Zwyczajem jest chodzenie do restauracji bądź knajpek, aby spożyć śniadanie bądź podwieczorek. Zupełnie inaczej, niż w Polsce, gdzie takie miejsca kojarzone są raczej z nocnymi wizytami.\n♦ Nic nie zaskoczy nas bardziej jak portugalskie słodycze. Morcelas doces to słodkie kiełbaski robione z gotowanego mięsa, mielonych migdałów, chleba, syropu i cynamonu. Tak skomponowaną masą napełnia się jelita wieprzowe, wędzi i podaje na gorąco.\n♦ W tym państwie, jak i w Hiszpanii – występują walki byków.\n♦ Mercados – są to słynne portugalskie targi i bazary, na których wizytę można porównać do wspaniałej przygody. Szczególnie oczy obcokrajowca zachwycą tu tony egzotycznych owoców, warkocze chili, a także nieznane gatunki ryb i owoców morza.\n♦ Portugalia jest jednym z nielicznych państw w Europie, które wprowadziło nową politykę narkotykową. Około 2000 roku nastąpiła dekryminalizacja ich, a samo państwo wszczęło działania, w których uzależniony był traktowany jako pacjent, którego należy wyleczyć, a nie kryminalista – nie tak, jak w innych nacjach.\n[ ĆPUNYYYYYYYYY ]\nWażne święta, dni wolne oraz festiwale\nPortugalia jest państwem, w którym zawsze znajdzie się okazja do świętowania. O ile w Lizbonie oraz niektórych, większych miastach jest nieduża ilość określonych wydarzeń, tak w wielu wsiach istnieją mniejsze, mniej znane.\nKażdego dnia, przynajmniej w jednym z zakątków kraju ludzie celebrują i mają powód do zabawy.\nNajsłynniejszym i najulubieńszym dla Portugalczyków jest codzienna sjesta, trwająca od godziny 12:30 do 14:30. W tym czasie wiele zakładów jest zamkniętych, bądź pracownicy po prostu wychodzą i wracają po dłuższej chwili. Dlatego też, dla własnego spokoju – lepiej wybierać się po zakupy poza tym okresem.\nWnioskując po wyznaniu większości mieszkańców wiadomym jest, że mają miejsce również uroczystości religijne, typowo chrześcijańskie.\nNależą do nich między innymi: Wielki piątek, który obchodzony jest w marcu bądź kwietniu, Wielkanoc, czerwcowe Boże ciało, odbywające się piętnastego sierpnia święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, Wszystkich Świętych z pierwszego listopada, celebracja Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny z ósmego grudnia, oraz wszystkim dobrze znane Boże Narodzenie.\nDo kategorii państwowych, uchwalających zdarzenia historyczne, to rocznica wybuchu Rewolucji Goździków z 1974 roku, wspominanie narodowego bohatera - Luísa Vaz de Comõesa, oraz jego śmierci w dniu dziesiątego czerwca, Dzień Republiki podczas piątego października oraz Dzień Niepodległości, uchwalający rozpadnięcie się Unii Iberyjskiej oraz ponowne stanie się suwerennym państwem z pierwszego grudnia 1640 roku.\nŚwiętowanie ich oraz oddawanie hołdu wszystkim ludziom, którzy przyczynili się do obecnej wolności jest obowiązkiem każdego Portugalczyka.\nCzymś mniej ważnym, ale dającym okazję do celebracji oraz zabawy przede wszystkim – są festiwale, które najczęściej odbywają się od maja do listopada.\nQueima das Fitas z okazji zakończenia roku akademickiego w Coimbrze; wielka pielgrzymka do Fatimy [ dwa razy w ciągu roku – w maju oraz październiku ]; czerwcowe targi rolnicze połączone z tańcami i walkami byków w Santarém, pod nazwą Feira Nacional; Festa de São Gonçalo w Amarante i Santos Popularos ku czci Św. Antoniego, Jana i Piotra.\nW lipcu możemy się wybrać na Festa do Colete Encarnado, czyli święto czerwonej kamizelki powiązane z gonitwami byków, zaś w sierpniu na pielgrzymkę Matki Boskiej Bolesnej.\nWraz z rozpoczęciem jesieni nadchodzą kolejne festiwale – pielgrzymka, tym razem w Lamego; Ponte de Lima, czyli nowe targi; Feira de Outubro, również powiązane z bykami, będące w Vila France de Xira.\nOstatnią uroczystością są targi koni w Golegã.\n[ Dodałam ten punkcik głównie po to, aby było wiadomo, tak po prostu. W końcu okazje do świętowania również są ważną rzeczą, powiązaną w jakiś sposób z postacią.\nNo i ten, dobrze jest o tym wiedzieć. Nikt nie będzie się dziwił, jak danego dnia po prostu Porcia będzie latała w mundurze. ]\nMoja komoda żywi się osami, ale nadal jest chuda.\nOstatnio zmieniony przez dead!Portugalia dnia Sob Paź 17, 2015 11:35 pm, w całości zmieniany 1 raz\n2 Re: Hongie! Wiem, że uwielbiasz sprawdzać moje karty! ❤ on Sob Paź 17, 2015 11:30 pm\nkurwa nie chce mi sie czytać\n3 Re: Hongie! Wiem, że uwielbiasz sprawdzać moje karty! ❤ on Nie Paź 18, 2015 2:25 am\nA ja przeczytam twoje KP i sprawdzę za Hongie. <3\nI mi się nudzi.\n*robi notatki podczas czytania KP*\nPortugalia napisał: Pseudonimy\n*zaciąga się* khe khe, kolejna. Niedługo otworzymy narkotykowy bazarek :I\nPortugalia napisał: Stan związku\nPosadziła drzewo, spłodziła syna i zbudowała dom kraj. Ale wciąż singielka. No i co na to Hongie?\nPortugalia napisał: Orientacja\n*Wyciąga tęczowe chińskie ciasto* No homo?\nPortugalia napisał: Márcia, tak jak reszta personifikacji – nie wyróżnia się w tłumie swoim wyglądem. Jeszcze bardziej wtapia się w niego, kiedy wokół niej są inni obywatele państwa portugalskiego. Wtedy bardzo trudno jest ją znaleźć – nawet, jeżeli zna się jej osobę bardzo dobrze.\n...a mówią, żę to Azjaci wyglądają tak samo.\nPortugalia napisał: Zjeżdżamy do kolejnego podpunktu, czyli twarzy Portugalki. Niejedni prawili, iż jest ona niczym u anioła\nChinka mówi, że nie wie czym jest anioł, ale potwierdzi, że Portie jest bardzo ładna.\nPortugalia napisał: Drażnią ją wulgaryzmy wypływające z młodych ust.\nMłodych. Uff, mogę dalej klnąć.\nPortugalia napisał: Irytują ją dwa fakty – jeden, w którym to mylą Portugalię z Hiszpanią\n*szuka na wikipedii* ...faktycznie to inne kraje!\nPortugalia napisał: Anglia: Przyjaciółka, którą ceni najbardziej na świecie. W życiu nie zamieniłaby na kogoś zupełnie innego, bowiem bardzo jej na złotowłosej zależy.\nPortugalia napisał: Nie jestem pewna, czy ktoś to wie bądź jest świadomy, ale przez pewien czas ich relacja była nieco bliższa [W końcu jakoś Makau powstał].\nWypadek przy pracy. Ekhem.\nPortugalia napisał: Plus, jako taka ciekawostka – Portie lubi dotykać włosów Yan. Nie pytajcie czemu. Po prostu.\n*zarzuca włosami jak w reklamie szamponu* Dotykaj.\nPortugalia napisał: Katolik z niej do bólu\nPolecam, ochrzciła mi dwie córki.\nPortugalia napisał: Ma lęk przed rozpięciem się jej koszuli w miejscu publicznym.\nPortugalia napisał: Języki obce nie należą do jej mocnych stron.\nPolecam jej chiński!\nPortugalia napisał: Ciekawe rzeczy się dzieją, kiedy delikwentka się upije...\nTo też trzeba sprawdzić.\nKP piękna. Trochę błędów ale wiem, że były problemy techniczne.\nKolorek i grupę już masz, jesteś naszą księżniczką, to nic nie mogę dodać.\nHongie akceptnie. A jak nie to masz mojego akcepta *chyba już 10 z kolei*\n...tylko dopisz o filiżance.\n4 Re: Hongie! Wiem, że uwielbiasz sprawdzać moje karty! ❤ on Nie Paź 18, 2015 2:47 pm\nRuszyłam dupsko i przeczytałam\nMasz akcepta, co innego mogę powiedzieć\ni jak to jest singielką\n5 Re: Hongie! Wiem, że uwielbiasz sprawdzać moje karty! ❤