Rada Najwyższa Ukrainy przyjęła 9 kwietnia cztery ustawy dotyczące polityki historycznej. Wszystkie projekty były opracowane przez ukraiński IPN. Przyjęto je znaczną większością głosów, w pierwszym i drugim czytaniu.\nUstawa o statusie prawnym i uczczeniu pamięci uczestników walk o niezależność Ukrainy w XX wieku. Akt wymienia organizacje, które starały się o stworzenie państwa ukraińskiego. Wszystkie wymienione w aneksie przyczyniły się do restytucji państwa ukraińskiego w 1991 roku. Bojownikami o niepodległość Ukrainy były osoby należące do długiej listy organizacji politycznych i wojskowych. Otwiera ją Ukraińska Republika Ludowa z 1917 roku a zamyka Ruch Ludowy na Rzecz Przebudowy. Wśród wielu znalazły się też OUN i UPA ale w żaden sposób nie zostały specjalnie wyszczególnione. Nie ma na tej liście organizacji współpracujących jawnie z Niemcami, takich jak SS Galizien, czy batalion Nachtigall. W czasie obrad projekt zreferował Jurij Szuchewycz, syn Romana Szuchewycza, dowódcy UPA. Ustawa zakłada też karanie za okazywanie lekceważenia weteranów i negowanie celowości ich walki.\nUstawa o uwiecznieniu zwycięstwa nad nazizmem w Drugiej Wojnie Światowej 1939–1945. Wedle tej ustawy przestaje być oficjalną, używana do niedawna nazwa „Wielka Wojna Ojczyźniana” na rzecz „II wojna światowa”.\nUstawa o potępieniu komunistycznego i narodowosocjalistycznego (nazistowskiego) reżimów totalitarnych i zakazu propagowania ich symboliki. Wedle ustawy propagowanie idei i symboli, komunistycznych i nazistowskich, jako zbrodniczych, jest zakazane. Przewiduje przemianowanie nazw miast, ulic i usunięcie pomników komunistycznych.\nUstawa o dostępie do archiwów organów represyjnych komunistycznego reżimu totalitarnego z lat 1917–1991. Ustawa opracowana we współpracy z polskimi i czeskimi ekspertami. Wedle niej akta będą nie tylko udostępniane ale również sukcesywnie publikowane, w tym również objęte klauzulą „ściśle tajne”.\nW dniu wydania gazety ustawy nie zostały jeszcze podpisane przez prezydenta Ukrainy Petra Poroszenkę.\nZ deklaracji Kuriera Galicyjskiego: „…będziemy wspierać oparte na prawdzie porozumienie pomiędzy narodem polskim i ukraińskim. Uważamy, że jest ono racją stanu Polski i Ukrainy. Tak, jak racją stanu jest wspólna europejska droga”.\n„Jedynym sposobem by panować równocześnie i nad Polską i nad Ukrainą jest nieustanne skłócanie obu narodów, a przynajmniej robienie wszystkiego, by historyczne rowy niezgody nie uległy, broń Boże, zasypaniu, a oliwa lała się w ogień regularną strugą. Dziś uczyniono ku temu milowy krok. Uznanie zbrodniczej, z polskiego punktu widzenia, formacji zbrojnej za „uczestnika walk o niepodległość Ukrainy” będzie budzić w Polsce sprzeciw i musi budzić sprzeciw. Dzisiejsze głosowanie to w oczywisty sposób nie przypadek. Wystarczy spojrzeć kto zgłaszał projekt. Problemem zasadniczym jest nie tyle samo honorowanie UPA, kojarzonej dziś na Ukrainie praktycznie wyłącznie z walką z sowietami, ale to, że mało kto dziś na Ukrainie pamięta i wie, że zanim owi „bohaterowie” toczyli skądinąd heroiczne walki z najeźdźcą ze wschodu, dopuszczali się zbrodni na swoich sąsiadach – Polakach, Żydach, Ormianach... To jest problem i prawdziwe wyzwanie: zmierzyć się z własną historią. Summa summarum: efekt dzisiejszego głosowania w Werchownej Radzie odniesiony. W Polsce podniosło się larum od lewa do prawa. Rozumnych komentarzy jak kot napłakał. Dominuje złowrogi, histerycznie antyukraiński warkot, lawina jadu i kpiąco-szydercze podśmiechujki z tych, którzy twierdzą, a ja się do nich zaliczam, że nie ma dziś dla Polski i Ukrainy innej drogi niż bliska współpraca i mozolne zmaganie się z diabelską, historyczną bombą z opóźnionym zapłonem, podłożoną dawno temu pod nasze narody. I niejedną jeszcze kłodę pod nogami ujrzymy, bo gra idzie o zbyt wysoką stawkę. Przypominam tylko na koniec, że kilka dni temu Polska ustami Marszałka Senatu odrzuciła kremlowską ofertę wspólnego potępienia UPA. Nie chcieliście potępić? To teraz macie. Skumbrie w tomacie”.\nTo wpis internauty, który przeczytałem przed północą 9 kwietnia, w dniu uchwalenia przez ukraiński parlament ustawy uznającej prawny status uczestników walk o niezależność kraju w XX wieku, w tym członków Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA) i Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN). Ustawa, choć obejmująca szerszy zakres zagadnień, szybko dorobiła się „ksywki” – ustawa o UPA.Ustawę uchwalono w pakiecie czterech ustaw dekomunizacyjnych, w kilka godzin po wystąpieniu Prezydenta Polski w ukraińskim parlamencie, w którym udzielił zdecydowanego poparcia Ukrainie.Łyżka dziegciu już jest. A gdzie beczka miodu?… A miało być słodko?… Skumbrie w tomacie.\nPoniżej drukujemy komentarze nadesłane do naszej redakcji w ostatnich dniach. Wszyscy autorzy komentarzy to osoby, które na przestrzeni ostatnich kilkunastu miesięcy, w różny sposób, słowem i czynem, czasami z narażeniem zdrowia i życia, włączyły się w działania na rzecz wsparcia europejskiego kursu Ukrainy. Choć reprezentują różne poglądy, wszyscy znani są z działań na rzecz polsko-ukraińskiego porozumienia. Teksty zamieszczamy bez zmian, bez ingerencji ze strony redakcji.\nStowarzyszenie „Pokolenie” organizator akcji „Jestem Polakiem, pomagam Ukrainie”\nPowiem szczerze, że nie widzę jakiejś tragedii w ustawie o UPA i innych organizacjach walczących z Niemcami i sowietami. Jednakże uważam, że uchwalenie jej, w dniu wizyty polskiego prezydenta, jest delikatnie mówiąc, mało trafionym pomysłem. Nie jestem zwolennikiem prezydenta Komorowskiego, uważam go za szkodnika i bardzo słabego polityka, uwikłanego dodatkowo w niejasne związki z WSI. Jednak czy chcę tego, czy nie, za granicą reprezentuje on Polskę i w jakimś stopniu też mnie.\nTo, że taka ustawa prędzej czy później musiała zostać uchwalona było widać już od pół roku. Po raz kolejny powtórzę za Tetianą Czornowoł: „Kiedy Polak patrzy na pomnik UPA, widzi zbrodniarzy, Ukrainiec widzi bohaterów”. I mimo, że myślę, że musimy się do tego przyzwyczaić, to uważam, że ustawa powinna być inaczej sformułowana. Z drugiej strony wiem też, że nie jesteśmy w stanie narzucić Ukraińcom narracji historycznej. Sam pomysł wrzucenia do jednego worka UPA, będącej organizacją mocno dyskusyjną – dla większości Polaków jednoznacznie zbrodniczą – i np. Grupy Helsińskiej, która działała kilkadziesiąt lat później jest wybiegiem dosyć kuriozalnym. Myślę, że Jurij Szuchewycz (prywatnie syn nieżyjącego Romana Szuchewycza), który jeszcze niedawno miał mocno rewindykacyjne poglądy według Polski, a obecnie się od nich odżegnuje, mógł mieć jakieś zamiary antypolskie. Ostrze ustawy, według mnie, nie jest antypolskie, jeżeli już to antyrosyjskie. Natomiast wybór dnia uchwalenia, jest fatalny.\nJest to poważny afront, który świadczy o całkowitym braku wyczucia ze strony polityków ukraińskich lub też celowej akcji części posłów, która zmanipulowała większość. Uważam, że po tych wszystkich gestach, które Polska wykonała wobec Ukrainy, jest to swego rodzaju obraza nas, ludzi którzy byli na Majdanie i pomagają Ukrainie.\nI jeszcze jedno. O ile ustawa wzbudza mocne dyskusje, to dla mnie większym problemem jest gloryfikacja konkretnych postaci. O wiele bardziej, skierowaną przeciw pamięci historycznej Polaków, jest minuta ciszy w rocznicę śmierci Romana Szuchewycza, co miało miejsce w parlamencie Ukrainy przed kilkoma tygodniami. Jest ona rzeczą całkowicie karygodną i powinna spotkać się z reakcją polskich władz. W wypadku ustawy proponowałbym zapytanie czy dotyczy ona także osób zaangażowanych w Rzeź Wołyńską. Ale zdaję sobie sprawę, że wszelkie nadzieje związane z polskim rządem raczej można między bajki włożyć.\nUchwała jest skandaliczna. Polska powinna na to zareagować. Niemniej przypominam. To, że na płaszczyźnie polityki historycznej jesteśmy skonfliktowani z Ukraińcami, nie znaczy, że w wymiarze geopolitycznym nie mamy wspierać tego państwa, zaatakowanego przez groźny także dla Polski imperializm rosyjski.\nukraiński publicysta, dyrektor Muzeum Ikon w kompleksie zamkowym w Radomyślu na Żytomierszczyźnie\nJako zwolennik ukraińsko-polskiego przymierza i pojednania, po uchwaleniu przez Radę Najwyższą projektu ustawy „W sprawie statusu prawnego i uczczenia pamięci bojowników o niepodległość Ukrainy w XX wieku” znalazłem się w dziwnej sytuacji.\nSwoim polskim kolegom muszę wyjaśniać, że ten krok naszej władzy ustawodawczej w żaden sposób nie jest skierowany przeciwko Polsce czy też Polakom. Przecież dziś nawet od Swobody lub Prawego Sektora, zarówno podczas Rewolucji Godności, jak i dziś podczas wojny, nikt nie słyszał złego słowa o Polsce i Polakach. Polacy dzielnie zachowywali się w najtrudniejszych sytuacjach.\nZ innej strony muszę dawać do zrozumienia nie tylko Polakom, ale też swoim ukraińskim kolegom, że uczczenie pamięci uczestników ukraińskiego ruchu niepodległościowego nie oznacza, że musimy zapomnieć czy też przemilczeć zbrodnie dokonane przez nich, w tym i UPA. I o tym także, chciałbym przypomnieć, mówił prezes ukraińskiego IPN Wołodymyr Wiatrowicz w jednym z wywiadów.\nZawsze jednak mówiłem, że wojna nie jest sprawą sterylną. Nie chodzi o usprawiedliwienie ludobójstwa (a raczej – bratobójstwa, co moim zdaniem jest znacznie gorsze), ani na Polakach, ani też na Ukraińcach (przecież niestety i polskie jednostki niepodległościowe nie pozostały dłużne w rozlewie bratniej krwi). Po prostu, czasami czyny bohaterskie i zbrodnie czynią ci sami ludzie. Kłym Sawur jeden z pierwszych zaczął formować jednostki dla sprzeciwu wobec Niemców na Ukrainie, ale jednocześnie właśnie on jest przede wszystkim odpowiedzialny za Rzeź Wołyńską. Wiadomo także, jak w Polsce szanują „żołnierzy wyklętych”, w tym i Romualda Rajsa ( „Burego”). To jednak nie przeszkadza Polakom pisać np. w Wikipedii o zbrodniach, dokonanych przez niego na Białorusinach w Zaleszanach i innych wioskach. I to jest przykład odpowiedzialnego podejścia do przeszłości.\nTak, Polaków zginęło więcej, niż Ukraińców w okresie wydarzeń na Wołyniu. Na to jeszcze śp. Jacek Kuroń zwracał uwagę. Ale dlaczego do dziś nikomu nie wpadło do głowy, że nawet jeden zamordowany – to już tragedia?\nMusimy także zdawać sobie sprawę każdego razu kiedy podejmujemy ten temat – po co to czynimy? Po to aby nienawiść przodków nie przechodziła na potomków, czy aby jeszcze bardziej pokłócić Ukraińców i Polaków, żeby w końcu z tego skorzystał „ktoś trzeci”?\nFundacja „Otwarty Dialog”\nTo nie będzie komentarz historyczny, gdyż historykiem nie jestem. W czwartek w Radzie Najwyższej posłowie przegłosowali pakiet ustaw, z których jedna szczególnie wzbudziła kontrowersje w polskich mediach ze względu na jej wydźwięk ale i na fakt, że danego dnia przebywał z wizytą na Ukrainie i przemawiał w sali plenarnej Rady Najwyższej Prezydent RP Bronisław Komorowski. Temat powrócił jednak dzisiaj podczas świątecznej wycieczki ze znajomymi. W lesie na trawie gdzieś w ostępach kijowskiej obłasti nagle słyszę: „Czy wony w cij Werchownij Radi wsi durni? Toż wony ne znaly szczo prezydent Polszczi pryjizżaje? Choczaby na nastupnyj deń abo piznisze tcej zakon Szuchewycza perehlosowaly” („Czy oni w tej Radzie Najwyższe wszyscy powariowali? Czyż nie wiedzieli, że prezydent Polski przyjeżdża? Choćby następnego dnia, albo później tę ustawę Szuchewycza przegłosowali”). Pada to z ust znajomego oburzonego czwartkowym brakiem wyczucia deputowanych i marszałka Rady Najwyższej.\nPrzyznam jednak, że takich ludzi spotkałam więcej, jak widać myślących i wyczulonych na kwestie protokołu dyplomatycznego. Bo czy to jest wina polskiego MSZ, że nie czyta tego co tam sobie chcą robić danego dnia w ukraińskim sejmie, gdy ma tam wystąpić prezydent RP?\nNatomiast co do samej idei przegłosowany pakiet ustaw zawiera ich kilka. Podkreślam to w tym miejscu, gdyż polskie media skupiają się tylko na jednym. Ustawy te mają na celu wzmocnienie i utwierdzenie pamięci historycznej o wszystkich strukturach dążących do utworzenia niezależnej Ukrainy, destalinizację przestrzeni publicznej, zakaz propagowania ideologii stalinowskich i faszystowskich oraz otworzenie archiwów z lat 1917–1991. W tym zawierają tę, która wywołała w relacjach z Polską wspomniany zgrzyt.\nUstawa, sama w sobie, nie jest niczym dramatycznym. Jej głównym celem jest podwyższenie świadczeń socjalnych dla kombatantów, których doprawdy niewielu już zostało. Nie budzi też we mnie większych kontrowersji zapis o uznaniu struktur dążących do niepodległości po I wojnie światowej, bo uwzględnione zostały wszystkie struktury.\nNatomiast jest pewien zapis, który jest sam w sobie niebezpieczny. Mówi on o karaniu obywateli Ukrainy, obcokrajowców oraz bezpaństwowców za „publiczne przejawianie znieważającego nastawienia do osób wymienionych w art. 1 tej ustawy”, czyli m.in. bojowników UPA. Jest to, po pierwsze, zapis w stylu osławionego „lub czasopisma” pozostawiający pole swobody interpretacji absolutnie dowolnej. Można postawić pytanie, czy debata historyczna też zostanie zinterpretowana jak „znieważające nastawieni”? Jeden z komentujących na moim Facebook twierdzi, że to symboliczny martwy zapis nie powodujący żadnych konsekwencji. Pozostaje pytanie po co tworzyć martwe zapisy?\nZa dużo i za długo czytam ustawy i je analizuję by nie wiedzieć, że na etapie wdrażania, pole interpretacji odgrywa szeroką rolę. Jeśli zapis ten w intencji ustawodawcy jest kompletnie jasny i zrozumiały, to potrzebuje on bardzo precyzyjnego komunikatu społecznego.\nInna osoba z kolei zakpiła sobie, że polskie oburzenie brzmi jak stawianie warunków Ukrainie, pod jakimi będzie otrzymywała pomoc.\nOceniam w tej wypowiedzi nie relacje między maluczkimi, a relacje między decydentami na szczeblu rządów i dyplomacji dwóch sąsiadujących państw europejskich. Jedno z tych państw bardzo potrzebuje pomocy, a drugie ma tylko jednego, dużego kalibru zakochanego w sobie, emocjonalnie nastawionego do siebie przyjaciela w Europie. Tym przyjacielem jest Polska. Wszyscy inni stawiają warunki. Stawiają je w sposób otwarty i twardy nie dając niczego darmo. Moich dyskutantów nie dziwi, kiedy Niemcy negocjują swoje cele i w zamian za wielomilionowe dotacje na uchodźców i infrastrukturę starają się o preferencyjne traktowanie.\nCo do samego sporu o Wołyń pomiędzy obydwoma państwami. Stykam się z politykami i urzędnikami ukraińskimi, którzy albo wypierają tę świadomość albo ze swojej interpretacji wydarzeń robią oficjalny kurs polityki zagranicznej. Warunek symbolicznego przeproszenia i nie grzebania się w żaden sposób i nie wracania do tej sprawy stanowi warunek wyboru sojusznika politycznego w Polsce. Pozostawiam polskim decydentom politycznym ustosunkowanie się do tych kwestii i wyrażam nadzieję, że zadają sobie trud by wiedzieć, znać, czytać i słyszeć i spotykać się. Przyjazd raz na pół roku na dwa dni ze znajomością tylko angielskiego nie wystarczy aby cokolwiek zrozumieć, a zatem nie wystarczy by nawet próbować realizować jakiekolwiek interesy własnego państwa, pod warunkiem, że byłyby one w ogóle sprecyzowane.\nW Polsce potrzebujemy również dziennikarzy, którzy pisząc o sprawach wschodnich lub pokazując je w telewizji znają język i nie polegają na plotkach. Chciało mi się tę uchwałę przeczytać w oryginale i okazało się, że poza jednym denerwującym zapisem nie jest z polskiej perspektywy taka straszna.\nNie jest ona celowo antypolska, ale głosowanie nad nią w dzień wizyty Prezydenta RP można uznać za wyraz niedelikatności, jednak nie aż taki skandal dyplomatyczny jak byśmy chcieli to widzieć.\nukraiński historyk i publicysta, szef redaktor lwowskiego portalu zaxid.net\nPrzyjęta niedawno przez Radę Najwyższą Ukrainy ustawa o dekomunizacji jest surowym i w wielu miejscach sprzecznym z ukraińskim ustawodawstwem dokumentem. Pośpiech z jakim był „przepychany” ten dokument w parlamencie świadczy o tym, że ukraiński Instytut Pamięci Narodowej chory jest na „kolesiostwo” i w wielu momentach mało czym różni się od radzieckich i współczesnych rosyjskich propagandystów.\nOtwarcie radzieckich archiwów organów represji można było by powitać na wszelkie sposoby, gdyby nie pewne wątpliwości:\n- Jeżeli cele i zadania dwóch podstawowych kategorii użytkowników archiwów, którymi są zawodowi historycy i rodziny represjonowanych są zrozumiałe, to dążenie osób postronnych do cudzej prywatnej informacji – już nie całkiem. Ogólny dostęp do archiwów może otworzyć skrzynkę Pandory dla osobistych i politycznych rozliczeń. Przy tym dyletanckie wykorzystanie personalnych aktów, bez znajomości historycznego kontekstu i mechanizmów funkcjonowania sowieckiej maszyny represji może doprowadzić do fatalnych skutków:\n- Ukraina nie posiada lustracyjnego ustawodawstwa, według którego kandydaci na państwowe posady muszą udowodnić, że nie współpracowali z radzieckimi organami partyjnymi i służbami specjalnymi. Tu rodzi się pytanie – jaka jest praktyczna korzyść z otwarcia archiwów dla wszystkich chętnych? Wywoływać moralny osąd nad byłymi „tajniakami”? Tak, ale tego nie można wpisać w żadna ustawę.\n- Wynikają też kolizje z Ukraińskim Instytutem Pamięci Narodowej. Po przekazaniu wszystkich archiwów tej instytucji, manipulacyjne możliwości kierownictwa i pracowników Instytutu wzrastają wielokrotnie. W społeczeństwach demokratycznych, aby uniknąć nadużyć, dokładnie opisane są mechanizmy rekrutacji pracowników takiej instytucji, naznacza się kierowników i rady nadzorcze z szeregów bezpartyjnych i cieszących się autorytetem naukowców. W przypadku Ukrainy dyrektora IPN po prostu naznacza się nakazem, a pośród pracowników przeważają ludzie z wyraźnym politycznym zaangażowaniem.\nZaliczając do organizacji bohatersko walczących o niepodległość Ukrainy OUN, autorzy dopuścili się wielkiego błędu. Po pierwsze: OUN była organizacją polityczną (polityczną partią), która została wyniesiona za nawias naukowego krytycznego podejścia, bowiem za negowanie „kanonicznie-bohaterskiego” opisu ma nastąpić kryminalna odpowiedzialność. W tych warunkach naukowe badania lat 1920-40 XX wieku są praktycznie niemożliwe.\nProblem dekomunizacji przestrzeni publicznej jest aktualny i konieczny. Jedną z moich uwag jest to, że w procesie dekomunizacji nie można dopuszczać do nowej ideologizacji i indoktrynacji. Oznaczałoby to, że zamiast Lenina ma przyjść Stepan Bandera, a KPZR powinna zastąpić OUN.\nredaktor miesięcznika Słowo Polskie w Winnicy, prezes działającego na Podolu Stowarzyszenia „Kresowiacy”\nMyślę, że każdy Polak, który troszeczkę zna historię kraju swoich przodków, ma niezbyt przyjemne skojarzenia o działalności nacjonalistycznych oddziałów OUN-UPA. Tym bardziej, że wśród partyzantów UPA znaleźli się też żołnierze kolaborujących z Niemcami oddziałów Nachtigall, czy też później część żołnierzy SS „Galizien” po rozgromieniu ich przez Armię Czerwoną. UPA walczyła na Wołyniu i Małopolsce Wschodniej i to nie tylko z NKWD, jak to jest obecnie nagłaśniane, ale do końca 1944 roku przede wszystkim z ludnością cywilna i AK. To najbardziej razi pamięć historyczną Polaków na Ukrainie i potomków osób, które wtedy zginęły. Nie da się tego wyrzucić z pamięci.\nMamy nadzieję, że ta ustawa nie zostanie podpisana przez prezydenta Poroszenkę i w najbliższym czasie trafi na dodatkowe opracowanie. Nie wiem, czy zostaną wykreślone z niej te dwa najważniejsze słowa o OUN-UPA, bo wspomniane są tam i inne jednostki, jak np. armia Petlury czy Strzelcy Siczowi, którzy choć też walczyli z Polakami o Lwów, jednak walka ta miała inny charakter. Niektórzy z nich brali udział w ofensywie kijowskiej, bronili Zamościa. Tak, że mamy nie tylko strony ciemne w naszej historii, ale bardzo dużo jasnych stron, o których nie można zapominać.\nTeraz jest czas, gdy możemy coś powiedzieć przed podpisaniem tej ustawy. Trzeba mówić głośno, ale nie wykorzystywać tego jako pretekstu do skłócenia dwóch narodów: polskiego i ukraińskiego. Mamy teraz bardzo dobry grunt współpracy. Trzeba w tym wypadku by uwzględnione zostały nasze interesy w aspekcie ogólnokrajowym.\nJest to dla mnie bardzo nieprzyjemne, że w momencie, gdy my Polacy, braliśmy udział w uroczystościach w Bykowni, spotykaliśmy się z prezydentem Komorowskim, w tym samym czasie parlament ukraiński na wniosek Jurija Szuchewycza, przegłosował tę ustawę. Można powiedzieć, że zrobiono to celowo, bo parlamentarzyści dobrze wiedzieli, że prezydent Komorowski jest w tym czasie na Ukrainie i deklaruje bardzo mocno poparcie dla tego kraju, w tym i finansowe.\nDowiedziałem się o przyjęciu tej ustawy nad ranem po powrocie z uroczystości w Kijowie. Dowiedzieliśmy się o tym od polskich dziennikarzy, którzy pytali nas co o tym myślimy? Nasz punkt widzenia nie różni się od punktu widzenia Polaków w Kraju, czekamy, że prezydent Poroszenko odrzuci tę ustawę i jej nie podpisze.\nUstawa o uznaniu organizacji, walczących o niepodległość Ukrainy w XX w., wywołała bardzo niechętne komentarze w Polsce. Do nas bowiem dotarła tylko wiadomość o tym, że Rada Najwyższa w szczególny sposób uhonorowała UPA. Tymczasem cała ustawa mówi o różnych organizacjach, od Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej i Strzelców Siczowych po Ukraiński Związek Helsiński. Trzeba ją raczej widzieć jako ostateczne i zdecydowane odcięcie się od tradycji sowieckiej oraz pożegnanie ze spuścizną Armii Czerwonej. Stąd zresztą wyniknęły protesty weteranów tej armii, a także bardzo krytyczna, negatywna reakcja Rosji. Niestety od końca 1918 r. Wojsko Polskie walczyło ze wspomnianą już Zachodnioukraińską Republiką Ludową i Strzelcami Siczowymi, ale dziś raczej nie budzi to szczególnie złych skojarzeń po obu stronach granicy. Inaczej z UPA, która dla Polaków jest formacją, jaka podczas II wojny światowej wymordowała dziesiątki tysięcy naszych rodaków na Wołyniu i w Galicji Wschodniej, a dla Ukraińców kojarzy się z oporem przeciw Sowietom do lat ’50 i nawet ’60 dwudziestego stulecia. Jednak polskie protesty nie będą zrozumiane, bo ukraińskie społeczeństwo w przeważającej większości nie zna tragedii Wołynia. Potrzebny jest intensywny dialog historyczny, by pokazywać Ukraińcom nasze stanowisko i wyjaśniać, że nie wynika ono z jakichś zamierzeń politycznych ani też nie wynika z zakulisowych działań Rosji, ale spowodowane jest faktem, że wśród nas żyje wielu ludzi należących do rodzin pomordowanych na Wołyniu i w Galicji. I ci ludzie chcą prawdy i pamięci.\npolski dziennikarz, korespondent Radia Wnet z Kijowa\nW dyskusji nad tematem uznania UPA jako organizacji walczącej o niepodległość Ukrainy całkowicie pomija się faktyczną treść przyjętej ustawy, skupiając się tylko na tym jednym fakcie. Najważniejszym jej elementem jest jednak odwołanie się współczesnej ukraińskiej tradycji państwowej do Ukraińskiej Republiki Ludowej i uznanie okresu 1920-1992 jako czasu faktycznej aneksji i okupacji Ukrainy.\nUstawa o uznaniu statusu prawnego i uszanowaniu pamięci uczestników walk za niezależność Ukrainy w XX wieku („Про правовий статус та вшанування пам’яті учасників боротьби за незалежність України у ХХ столітті” ) wskazuje, że obecna Ukraina nie kontynuuje sowieckiej tradycji, a za legalne, do 1992 roku, uznaje władze przebywające na emigracji. Nie może zatem dziwić, że OUN, czy UPA, ale także Ukraiński Związek Helsiński uznane zostają za organizacje walczące o ukraińską niepodległość. Trudno też temu faktowi zaprzeczyć, nawet jeśli nie można pogodzić się ze stosowanymi przez OUN i UPA metodami. Szczególnie mając w pamięci ludobójstwo na Wołyniu, które jest przemilczane, lub wręcz ignorowane, czy też lekceważone w ukraińskiej narracji. Zestawia się je również, próbując równoważyć winy, z dokonaną przez komunistów akcją „Wisła”. Niewątpliwie nie jest to droga do wzajemnego zrozumienia.\nMamy prawo i będziemy konsekwentnie oczekiwać rozliczenia brutalnych mordów na ludności polskiej. Z drugiej jednak strony musimy zmierzyć się z faktem, że UPA prowadziła walkę o niepodległość Ukrainy jeszcze wiele lat po zakończeniu II wojny światowej. W tej walce zawierała również przymierze z polskim podziemiem niepodległościowym.\nWbrew pozorom i próbom narzucenia jednej perspektywy, uznanie OUN i UPA za organizacje walczące za ukraińską niepodległość nie oznacza nieuznania ich odpowiedzialności za mordy na Polakach. W przyjętych 9 kwietnia tzw. ustawach antykomunistycznych pojawia się wręcz dodatkowa możliwość lepszego zrozumienia, rozliczenia i udokumentowania tego okresu. Przyjęta ustawa o otwarciu archiwów sowieckich, będących w rękach Ukrainy (w tym archiwum KGB) może pozwolić na wyjaśnienie wielu spornych faktów z naszej przeszłości.\nNiepokój może jednak budzić wybranie terminu przyjęcia tych ustaw: moment wystąpienia w ukraińskiej Radzie Najwyższej polskiego Prezydenta. Można uznać, że zbieżność terminów była przypadkowa, a można też próbować doszukiwać się w tym próby wbicia kolejnego klina w nasze relacje. I jak popatrzymy na rezultaty połączenia tych faktów to drugi wariant staje się bardzo prawdopodobny. W Polsce znów toczy się dyskusja o UPA i „banderyzmie” ,a co ciekawe najwięcej w tej sprawie nagle mają do powiedzenia również środowiska byłych postkomunistów. Fakt, że Ukraina odkrywa swoje archiwa, z których zapewne wiele będzie można dowiedzieć się o nieznanych faktach II wojny światowej, w tym działań UPA, ale też i o działalności polskich komunistów, wcale nie w tak odległych czasach, staje się w ogóle nieznaczący. Środowiska współpracujące z Ukrainą zostają oskarżone o kolaborację z „ludobójcami”, jednocześnie próbuje się podważać sens wspierania Ukrainy. Po raz kolejny doprowadza się do absurdu pomieszania pojęć zbrodni, odpowiedzialności, winy i bohaterstwa.\nJeśli Ukraińcy potrafią wreszcie zrzucić z siebie jarzmo sowieckości, potrafią powrócić do korzeni swoich tradycji państwowych, to też powinni otwarcie powiedzieć o tym, co w tej historii jest strasznym i przerażającym. Nie każdy żołnierz UPA dokonywał mordów. Nie każdy za nie jest odpowiedzialny. Ale ci którzy tego dokonali powinni ponieść karę. W oczywisty sposób dziś ona będzie miała charakter moralny, a nie faktyczny. Ci którzy walczyli o niepodległość Ukrainy mają prawo do bycia bohaterami. Rozliczenie z własną historia nigdy nie jest proste, o czym my Polacy powinniśmy wiedzieć najlepiej, szczególnie w czasie gdy chowamy zdrajców ojczyzny w asyście głowy państwa, a ciała bohaterów wciąż spoczywają w bezimiennych mogiłach.\nukraiński publicysta, wykładowca Ukraińskiego katolickiego Uniwersytetu we Lwowie\nUznanie na oficjalnym państwowym poziomie nacjonalistycznych zbrojnych ugrupowań i organizacji z okresu II wojny światowej za stronę walczącą o niepodległość Ukrainy musiało stać się wcześniej lub później. Kwestią jest tylko w jakim momencie i w jakich okolicznościach to się stało. Sądzę, że konflikt zbrojny na wschodzie Ukrainy, gdzie na froncie walczą m.in. nacjonalistyczne ugrupowania, w rodzaju batalionów OUN czy DUK „Prawy sektor” z jednej strony, a tzw. „obrońcy Donbasu” przed nazi-faszystami-nacjonalistami” z drugiej – nie jest najlepszym momentem. Najgorsze jest jednak to, że ta ustawa, jak i kiedyś uznanie przez Juszczenkę Bandery jako bohatera narodowego Ukrainy, została uchwalona bez szerokiej dyskusji społecznej. Większość w Radzie Najwyższej tak zdecydowała i uchwaliła, nie za bardzo interesując się zdaniem społeczeństwa.\nA zdania Ukraińców w różnych zakątkach państwa, jak wiemy, zasadniczo różnią się w tej kwestii. Rewolucja Godności, a także działania wojenne na Donbasie nie za wiele w tej sprawie zmieniły. Wielu ludzi, którzy uważali ukraińskich nacjonalistów za wrogów, a naród radziecki za „zwycięzców nad faszyzmem”, ma obecnie podstawy by obrażać się na Rosję i nie lubić Putina, ale nie oznacza to, że automatycznie polubili oni Banderę i Szuchewycza. I o to też trzeba ich zapytać.\nDziś większość obywateli Ukrainy nie będzie publicznie wyrażać swoich zastrzeżeń, bo w warunkach wojny z wrogiem zewnętrznym i poszukiwaniach wroga wewnętrznego, zawsze w społeczeństwie nakręca się tzw. „spirala milczenia” – gdy silna i wpływowa mniejszość może narzucić pasywnej większości pewne wartości, których tak naprawdę ona nie podziela. Nie podziela, ale milczy, przynajmniej do tej pory, dopóki życie znów nie wróci na swoje pokojowe tory.\nDlatego Ukraińcom przyjdzie powrócić do tej dyskusji później. Jej potrzeba będzie rozrastać się coraz bardziej. Do tego czasu ta potrzeba będzie wyrywała się na powierzchnię podświadomymi urywkami w stylu: „ci cyniczni bandery”.\nBo jak ktoś trzyma wewnątrz siebie jakąś zniewagę czy nienawiść, to żadnymi ustawami tego nie usuniesz.\npolski dziennikarz i publicysta „Gazety Polskiej”, autor wydanej niedawno książki „Krew i Ziemia” traktującej o wydarzeniach na Ukrainie\nTrudno się do tego odnosić bez emocji. Tym bardziej, że z niezrozumiałych powodów ustawa została przyjęta w dniu, kiedy w Radzie Najwyższej przemawiał prezydent RP, Bronisław Komorowski. Przez część polskiej opinii publicznej zostało to odebrane jako policzek. Ten fakt nie przysłuży się relacjom polsko – ukraińskim. To bardzo smutne, że zamiast oczekiwanej przez wielu Polaków dyskusji i debaty nad tragicznymi wydarzeniami z naszej wspólnej historii, kolejny raz dostajemy cios między oczy.\nKażdy naród ma prawo do czczenia swoich bohaterów. Jednak bez przyjęcia przez Ukraińców do wiadomości, że działalność Ukraińskiej Armii Powstańczej to nie tylko narodowo – wyzwoleńcza walka, a także ciemna, ludobójcza karta, trudno będzie mówić o pojednaniu.\nA tego pojednania oczekują miliony obywateli naszych państw, szczególnie w tak trudnym okresie historycznym w jaki wkroczyliśmy wraz z rosyjską agresją na Ukrainę. To w naszym wspólnym interesie. Jeśli Ukraina chce mieć w Polsce prawdziwego sojusznika, musi do tej sprawy podejść z otwartą przyłbicą. Oczekujemy tego, nie tylko ze względu na pamięć o ofiarach ludobójstwa na Wołyniu, ale również z troski o przyszłość.\npolski publicysta, współautor głośnego ostatnio wywiadu z Jurijem Szuchewyczem, zamieszczonym niedawno w „Rzeczpospolitej”\nZ jednej strony nie chcę i nie umiem bić się w cudze piersi, a domaganie się słów żalu i zadośćuczynienia w sytuacji, gdy Ukraińcy tak mocno potrzebują osnowy i mitów dla swojej państwowości, jest co najmniej nietaktowne. Z drugiej strony Ukraińcom także taktu zabrakło.\nW działaniach naszych sąsiadów raczej nie widzę złej woli, ale niepokoi mnie, że nie znalazł się nad Dnieprem nikt, kto mógłby wystarczająco dobitnie zwrócić uwagę na polską perspektywę. A już penalizowanie historycznej krytyki budzi fatalne skojarzenia – np. z putinowską Rosją.\nPolscy komentatorzy mogą machnąć ręką na despekt w imieniu swoim, ale nie mogą tego uczynić w imieniu ludzi pamiętających brutalność ukraińskich nacjonalistów. To pokrzywdzeni oraz ich rodziny głośno kwestionują potrzebę polsko-ukraińskiego zbliżenia i myślę, że ich głos będzie słyszalny coraz mocniej, jeśli Ukraińcy będą ignorować lub umniejszać skalę zbrodni na pograniczu. Jurij Szuchewycz kategorycznie stwierdza, że nie możemy odpowiadać za grzechy rodziców. Ale czy możemy być wtedy dumni z ich dokonań? No dobrze, Szuchewycz jest dzieckiem swojej epoki, ale od Włodzimierza Wiatrowycza można oczekiwać pogłębionej refleksji i dalekowzroczności.\nRumuński pisarz Norman Manea wzywa do równoważenia pomników narodowej chwały, pomnikami narodowej hańby. Aby Polakom nie było zbyt wesoło: Gdy prezydent Lech Kaczyński odsłaniał w Zakopanem pomnik poświęcony partyzantom Józefa Kurasia „Ognia”, to protestowali górale ze Spisza. Spiszaków „ogniowcy” nie raz mordowali tylko za to, że ci mieszkali po złej stronie rzeki Białki.\nhistoryk i publicysta, red. naczelny kwartalnika „Głos Polonii” z Żytomierza\nUchwalenie przez Radę Najwyższą ustawy, według której UPA została uznana „za stronę walczącą o niepodległość” Ukrainy, czyni poważne szkody procesom polsko-ukraińskiego pojednania.\nBolesnym jest fakt, że stało się to w czasie wizyty prezydenta Polski Bronisława Komorowskiego na Ukrainę. Jest to ciężki cios dla Polaków i Ukraińców walczących o polsko-ukraińskie porozumienie historyczne. W czasie wojny hybrydowej prowadzonej przez Rosję przeciwko całej cywilizacji europejskiej, autor ustawy – 80-letni syn dowódcy UPA Jurij Szuchewycz dolał oliwy do ognia, rozpalanego przez Moskwę. Tak więc syn poszedł w ślady ojca i, świadomie lub nieświadomie, działa na rzecz interesów Rosji, która nadal usiłuje rozpalić polsko-ukraiński konflikt, korzystając z tragicznych kart historii obu narodów.\nNie jest żadną tajemnicą, że Moskwa, także dziś, posługując się tematem ludobójstwa Polaków na Wołyniu, usiłuje poróżnić Polskę i Ukrainę.\nWłaśnie dlatego niezbędnym jest, aby wszystkie konstruktywne siły przyczyniły się do procesu badania i promowania prawdy historycznej oraz doprowadzenie tej wiedzy do szerokiej opinii publicznej. Musimy koniecznie dokładać wszelkich wysiłków aby kontynuować i rozwijać polsko-ukraińską dyskusję o tragicznych kartach historii stosunków pomiędzy naszymi narodami, wśród dyplomatów, polityków, naukowców, dziennikarzy i osób publicznych. A gdy Ukraińcy będą w stanie zrozumieć, że czyny OUN (b) w czasach II Rzeczypospolitej i UPA podczas II wojny światowej, w oczach Polaków podobne są do przestępczej działalności bojowników z donieckiej i ługańskiej „republik ludowych”, wtedy łatwiej będzie znaleźć wspólny język i dojść do historycznego pojednania i porozumienia.\nzastępca red. naczelnego portalu Polonews z Kijowa\nNarody dzielą się na cywilizowane i dzikie. Cywilizowane wiedzą czym jest dyplomacja i sztuka. Dzikie – znieważają i siłą pokonują inne. Cywilizowane od ordy odróżnia takt i poważanie innych. Osobiście dla mnie współpraca polsko-ukraińska przypomina dialog głuchego z niemym. Polska przemilcza swe potrzeby, a Ukraina uparcie nie chce przysłuchiwać się do swego partnera.\nOstatnia wizyta prezydenta Polski zaświadczyła, że Ukraina zdolna jest tylko do patetycznych deklaracji. Jestem głęboko przekonany, że strona ukraińska, jak to określił Wiatrowycz „nie planowała obrazić Polaków, przyjmując ustawę o uznaniu UPA”. Po prostu tak się stało, że ustawa, zainicjowana przez syna przywódcy rzezi wołyńskiej została przegłosowana w momencie, gdy prezydenci Polski i Ukrainy oddawali hołd ofiarom represji stalinowskich w Bykowni. Tak się stało, że prezydent Ukrainy może odsłaniać pomnik ofiar Wielkiego Głodu w Lublinie, a w Kijowie, Lwowie, Winnicy czy w Żytomierzu nie mogą pojawić się nawet ulice wybitnych Polaków, którzy tam mieszkali lub mają wkład w stosunki polsko-ukraińskie. Tak się stało, że ktoś przygotowuje się do wizyty, a ktoś jedynie cieszy się, że wizyta się odbyła.\nCywilizowane narody zdolne są do taktu, starają się zrozumieć potrzeby drugiej strony, wysłuchują i biorą pod uwagę wyniki swojego działania. Prymitywni, działają na przekór wszystkiemu. Dzikie narody biorą pod uwagę jedynie własny interes, dlatego dzikie w większości przypadków są koloniami cywilizowanych narodów. Kolonia odróżnia się od metropolii tym, że nie ma sojuszników. W metropoliach rodzą się Talleyrandzi, Piłsudscy, Mołotowowie, a w koloniach… Łożkiny, Klimkiny i Kinachy. Proszę sobie wyobrazić wizytę prezydenta Polski w Niemczech, w czasie której została przegłosowana ustawa o ofiarach przesiedleń Niemców z Gdańska, lub zostały osądzone „polskie nazistowskie obozy w Auschwitz”. Coś takiego jest niemożliwe, dlatego, że metropolie studiują historię sąsiadów. Proszę przypomnieć sobie, jak Ławrow w Monachium opowiadał o aneksji Niemieckiej Republiki Demokratycznej i jaką była reakcja Niemców. Analogicznie wyglądało przyjęcie ustawy o UPA w czasie wizyty Komorowskiego. Ukraina nie umie budować strategicznych stosunków partnerskich. Ukraina nie jest zdolna widzieć dalej swego nosa. Dzikość polityki ukraińskiej doprowadziła do tego, że my do dziś pozostajemy mentalną kolonią, bo nie interesuje nas nic oprócz nas samych.\nNie warto tu wspominać, że ukraińskie strategiczne i taktyczne instytuty w ciągu 10 lat nie przygotowały żadnego opracowania analitycznego o stanie i perspektywach stosunków polsko-ukraińskich. Nie warto wspominać, że dzięki nie-trzeciemu prezydentowi Ukrainy pojawi się polski dom w „ukraińskim” Lwowie, a za czasów rządów „nie złoczynnego reżymu” Juszczenki i Kuczmy nie oddano wiernym żadnego kościoła, ale dobrze, że przynajmniej pojawiły się pomniki na Wołyniu. Już od roku śpiewamy ody o współpracy polsko-ukraińskiej, której… nie ma.\nJednak przykrym jest brak taktu i absolutny brak przygotowania do wizyt Polaków ze strony Kijowa. Ohydne, że Polska i Ukraina cierpią na ostrą formę nekrofilii, bo żywi bardziej opiekują się kośćmi wymordowanych niż przyszłą współpracą obu państw. Przypominam, że wymiana towarów pomiędzy Polską i Ukrainą stanowi 5% od ogólnego obrotu handlowego obu państw. Ukraina do tej pory nie zniosła embarga na polskie mięso, a Polska boi się podnosić tę kwestię. Żeby nasze stosunki wyglądały jeszcze bardziej absurdalnie Ukraina postanowiła nałożyć embargo na wywóz drewna i unicestwić polskie meblarstwo (głosowano nad embargiem tego samego dnia co i o uznaniu UPA). Czyniąc impertynencje, sama Ukraina żąda w odpowiedzi bardziej lojalnej polityki wizowej, wsparcia adwokackiego, darmowego węgla i uzbrojenia. Jednak najgorsze jest to, że Warszawa nie zmieni swojej polityki wobec Kijowa, bo wie, że każda kolonia musi przejść drogę samouświadomienia, żeby rozpocząć dojrzałą i pragmatyczną politykę partnerską.\nAmbasador Henryk Litwin jest przekonany, że narody: ukraiński i polski chcą poróżnić siły trzecie. Może i tak. Jednak nie wyczerpuje to w pełni zjawiska. Spotkałem się kiedyś w Polsce z parafrazą słów polskiej pieśni patriotycznej „Rota”: „Nie będzie Niemiec pluł nam w twarz… sami sobie naplujemy”. To samo jest z Ukraińcami. Żeby zepsuć początki dobrosąsiedzkich stosunków nie potrzebni są agenci Kremla – wystarczy włączyć do procesu Ukraińców i opowiedzieć im o demokracji.\npolska przewodniczka po Lwowie, blogerka, stała współpracowniczka Kuriera Galicyjskiego\nKilka dni temu Ukraina przegłosowała ustawę o uznaniu członków UPA za bohaterów walczących o niepodległość Ukrainy. No cóż, politologiem to ja nigdy nie byłam, ale poczytałam trochę komentarzy i żeby nie cytować dosłownie Marszałka, powiem tylko, że też mam na ten temat swoją „rację”.\nW Polsce natychmiast podniosło się larum, z oskarżaniem rodzimych polityków o zdradę stanu włącznie, że nic nie zrobili. Tymczasem nic ani nikt nie był w stanie temu zapobiec, bo Ukraina w swoich przekonaniach na ten temat jest jak uparta nastolatka, której nikt nie wmówi, że palenie szkodzi, chodząc w mini zimą można się przeziębić, a wytatuowane na ramieniu imię chłopaka może nie być pożądaną ozdobą za kilka lat.\nTym bardziej nastolatka Ukraina nie będzie chciała słuchać podstarzałej ciotki Polski, która i tak na wszystko pozwala, a która o niczym w jej życiu nie decyduje. Tak wyglądają teraz stosunki między naszymi państwami. Żal, że Polska nie ma jasno określonego stanowiska na temat zbrodni wołyńskiej. Ci, którzy się o Wołyń upominają, najczęściej nie są zdolni do niczego innego, jak epatowania okrucieństwem, jak ksiądz Isakowicz-Zaleski czy Stanisław Srokowski, na podstawie prozy którego powstaje film „Wołyń”.\nWierzę, że pojednanie na prawdzie jest możliwe, i że do niego kiedyś dojdzie. Tyle, że do tanga trzeba dwojga. Nie istnieje ani jednostronna przyjaźń, ani jednostronna współpraca. Polska powinna mieć swoje zdanie i konsekwentnie go bronić, zamiast na przemian histeryzować i obrażać się, albo na odwrót – uśmiechać się na każdy wymierzony policzek. Jeśli już mamy być ciotką, bądźmy przynajmniej mądrą i szanującą się ciotką, szanujmy innych – a wtedy okaże się, że na Ukrainie są ludzie, z którymi i o Wołyniu można porozmawiać.


Strakonice - zamek - Architektura średniowiecza i starożytności\nStrakonice – zamek\nrekonstrukcja zamku z XIII wieku wg L. Jana i P. Šimečka, rys. J.Heřman\nPoczątki budowy zamku sięgają ostatniej ćwierci XII wieku, dzięki czemu może być on uważany za jeden z najstarszych zamków na terenie Czech, spośród tych które nie zostały ufundowane przez władców. Jego fundatorami byli panowie feudalni z możnej rodziny Bavorów, którzy zbudowali go nie tylko jako swoją rodową rezydencję, ale także jako siedzibę wspieranych przez nich rycerzy z zakonu joannitów.\nBavorowie już od XII wieku figurowali w źródłach historycznych i pełnili wysokie funkcje dworskie. Bavor I z przydomkiem ze Strakonic po raz pierwszy pojawił się w 1235 roku. Był on najwyższym komornikiem królestwa czeskiego, zarządcą regionu Prácheň, a także od 1253 do 1260 burgrabią na zamku Zvíkov. Jako uczestnik wyprawy krzyżowej do Ziemi Świętej był blisko związany z zakonem Szpitalników św. Jana, którym w 1243 roku podarował część swojego strakonickiego dworu wraz z przyległym kościołem św. Wojciecha i ośmioma okolicznymi wioskami, pod założenie nowej komandorii. Znaczenie i bogactwo rodu Bavorów potęgowały bliskie stosunki z Przemyślidami. Syn Bavora I, Bavor II poślubił córkę króla Przemysła Ottokara II, Anežkę, był także najwyższym marszałkiem i tak jak ojciec burgrabią na zamku Zvíkov. Kontynuował działalność osadniczą, zakładając między innymi miasto Horažďovice, a w drugiej połowie XIII rozbudowywał swój rodowy zamek. W jego czasach wzniesiono nowe masywne mury obronne, wieżę z ostrogą, krużganki przy wirydarzu komandorii oraz przebudowano w stylu gotyckim pierwsze piętro budynku mieszkalnego.\nPo śmierci Bavora II w 1279 roku, rodowym zamkiem zarządzał Bavor III, wraz ze swymi braćmi Mikulášem i Vilémem. Podobnie jak jego poprzednicy był wielkim przeciwnikiem Habsburgów, między innymi w 1307 roku bronił przed Rudolfem III Habsburgiem miasta Horažďovice. Otrzymał tytuł wielkiego przeora czeskiej gałęzi zakonu joannitów, a pod koniec życia przeniósł się do pobliskiego Bavorowa. W 1308 roku rodzinny majątek wraz z zamkiem przypadł jego bratu Vilémowi, również wielkiemu dobroczyńcy zakonu.\nW XIV wieku znaczenie rodu i bogactwo Bavorów zmniejszyło się, w odróżnieniu od rycerzy zakonnych, którzy posiadali wówczas w Strakonicach dwór z młynem, jedną z ulic miejskich wraz z opłatami od sklepów mięsnych i piekarniczych oraz dziesięciny z młynów nad Otavą. W ciągu niespełna stu lat istnienia klasztor nabył także w okolicach Strakonic 23 wioski, dwa folwarki i otrzymał wiele ważnych przywilejów od czeskich władców, między innymi zwalniających zakon z płacenia podatków i świadczeń.\nPo śmierci Viléma w 1359 roku zamek odziedziczył jego bratanek Bavor IV, o którym po raz ostatni źródła pisane wspominają w 1381 roku. Był on ostatnim członkiem rodu, który posiadał zamek Strakonice. Opiekę nad jego nieletnim synem Břeňkiem oraz zarządzanie jego majątkiem przejął Lev z Rožmitálu. Do końca XIV wieku nie są znane losy świeckiej części zamku, wiadomo jedynie, iż w 1402 roku całość warowni przejął zakon joannitów, dzięki czemu Strakonice stały się jedną z głównych siedzib rycerzy zakonnych na terenie królestwa czeskiego.\nW okresie wojen husyckich Strakonice były bastionem katolicyzmu i poparcia dla polityki Zygmunta Luksemburczyka. Z tego powodu w 1420 roku zamek obległy wojska pod dowództwem samego Jana Žižki z Trocnova, jednak obrona okazała się silna i skuteczna. Po czternastu dniach oblężenie zostało przerwane. W 1449 roku na zamku, będącym symbolem walki z husytyzmem, zawiązano tzw. strakonicką jednotę, czyli szlacheckie sprzysiężenie przeciwko czeskiemu, ale husyckiemu królowi Jerzemu z Podiebradów. Na zamek przeniesiono także praski konwent joannitów, którego zabudowania uległy zniszczeniu w trakcie husyckiej rewolucji. Na przełomie XV i XVI wieku, za komtura Jana z Rožmberka, zamek rozbudowano w stylistyce późnogotyckiej, a kolejne prace, tym razem renesansowe, prowadzono w dalszych latach XVI stulecia.\nPierwsze poważne zniszczenia zamku przyniosła wojna trzydziestoletnia. W 1618 roku Strakonice zajęli Duńczycy, którzy zabili większość zakonników, zbezcześcili kaplicę i podpalili zamek, a po raz kolejny miasto i zamek spustoszyli w 1641 roku Szwedzi. Po wojnie przeprowadzono co prawda konieczne naprawy, lecz w 1694 roku siedzibę głównej komandorii przeniesiono do Pragi, co oznaczało upadek znaczenia Strakonic, wykorzystywanych od tamtego czasu bardziej jako letnią rezydencję. W XVIII i XIX stuleciu na zamku prowadzono dalsze prace, wprowadzające nowożytne modyfikacje, kosztem pierwotnego wyglądu. W rękach zakonu joannitów zamek pozostawał aż do 1925 roku.\nplan południowej części zamku z pogrubionymi murami romańskimi wg D.Menclová\nrekonstrukcja zamku z XIII wieku od strony płd-zach wg L. Jana i J. Heřmana\nplan przekrojowy pałacu z widokiem od południa wg J. Kuthana\nZamek został wzniesiony u zbiegu rzek Otavy i Volyňky. Prawdopodobnie już przy wyborze miejsca pod jego budowę, brano pod uwagę funkcjonowanie komandorii i szpitala, dlatego cały budynek opierał się na płaskim brzegu rzeki (której wody pomocne były przy funkcjonowaniu szpitala), na skrzyżowaniu dróg i szlaków handlowych (zakonnicy byli zobowiązani do dbania o podróżnych, a zwłaszcza o pielgrzymów). Na północy i wschodzie zamek miał naturalną ochronę w korytach obu rzek, ale na zachodzie i południu brak naturalnych przeszkód wymusił przekopanie fosy, a nieco później utworzenie stawu Bezděkov. Wschodnią część kompleksu przy ujściu Volyňki do Otavy zajęli rycerze zakonni, część zachodnia natomiast pozostała w rękach rodu Bavorów. Całość założenia otrzymała kształt wydłużonego na linii wschód – zachód czworoboku, zwężającego się nieco po stronie wschodniej.\nZabudowa mieszkalna rodu Bavorów przystawiona została do południowej kurtyny murów, rozciągając się na długości około 39 metrów i szerokości 10 metrów. Były to cztery kolejne pomieszczenia ułożone w jeden trakt, z których na poziomie przyziemia (a właściwie sutereny) dwa miały sklepienia kolebkowe, a trzecia, większa sala otrzymała cztery pola sklepienia krzyżowego bez żeber, podtrzymywanego przez środkowy filar i boczne pilastry. W nieco młodszym piętrze (druga połowa XIII wieku) znajdowała się między innymi duża sala, oświetlana od południa dwoma ostrołukowymi oknami i połączona z wieżą zachodnią portalem o trójlistnym zwieńczeniu. Kolejny portal wychodził na drewniany ganek od strony dziedzińca. Po stronie wschodniej budynku pierwotnie istniała wolna przestrzeń między nim a zabudowaniami komandorii (zbudowana dopiero na początku XVI wieku). Po stronie zachodniej do pałacu przystawiona była natomiast czworoboczna, narożna, wysoka wieża. Oprócz obronnych pełniła ona także funkcje mieszkalne. Schody w grubości jej północnego muru prowadziły z zewnętrznego ganku (który przylegał też do wschodniej zabudowy mieszkalnej) na chodnik obronny w koronie zachodniego muru.\nLekko wybrzuszoną zachodnią kurtynę zamku pośrodku broniła cylindryczna wieża z ostrogą (ostrzem) skierowaną na zachód. Została nazwana Rumpál, otrzymała 7,7 metra średnicy, 23,7 metra wysokości i mury o grubości 2,4 metra. Skomunikowana była na poziomie pierwszego piętra, poprzez ostrołukowy portal i drewniany ganek, z chodnikiem obronnym w koronie muru. Pomieszczenie na poziomie piętra wieży było nietypowe, gdyż zwieńczone żebrowym sklepieniem i oświetlone od strony dziedzińca dużym dwudzielnym oknem w ostrołukowym obramieniu. W górę wiodły schody umieszczone w grubości muru, prowadzące na obronną galerię, osadzoną na kamiennych konsolach i otaczającą całą wieżę. Z galerii drzwi prowadziły na najwyższe piętro z murowaną kopułą. Pomiędzy nią a przedpiersiem pozostawiono miejsce na drugą galerię obronną.\nplan zakonnej części zamku wg A.Merhautovej\nprzekrój kościoła św Wojciecha (Prokopa) z widokiem od południa wg J. Kuthana\nwidok zamku od południa na rysunku J.Venuto z początku XIX wieku\nGłówne zabudowania zakonnej części zamku także były przystawione do południowej kurtyny murów obronnych. Po stronie zachodniej była to wielka sień – kapitularz komandorii (obecnie kaplica św. Jerzego), zbudowana dłuższymi bokami prostopadle do muru obronnego i zwieńczona w czterech prostokątnych przęsłach sklepieniami krzyżowymi, rozdzielonymi gurtami opierającymi się na pilastrach. Sień była oświetlona od zachodu czterema oknami i od północy pojedynczym dużym okulusem. Południową elewację sieni, będącą jednocześnie murem obronnym, zakończono w postaci półokrągłej, płytkiej i pełnej w środku (bez pomieszczeń wewnątrz) wieży, o wysokości zapewne nie przekraczającej korony murów. Wejście do sieni umożliwiał z krużganków piękny romański portal. Pod koniec XIII i w pierwszej połowie XIV wieku sień ozdobiona została ściennymi polichromiami.\nPomiędzy kościołem św. Wojciecha, który zajmował najbardziej na wschód wysuniętą część zamku, a wielką sienią komandorii, znajdował się kwadratowy dziedziniec, otoczony pod koniec XIII wieku krużgankami, które w latach 1320-1330 zostały pokryte ściennymi malowidłami. Krużganki przykryte zostały sklepieniami krzyżowymi z terakotowymi żebrami spływającymi wiązkami na przyścienne konsole. Wirydarz od południa zamykał mur obronny, natomiast od północy równolegle usytuowane skrzydło mieszkalne. To ostatnie było sklepione kolebkowo w przyziemiu. Od południa sąsiadowało z krótkim korytarzem bramnym na wirydarz, a od północy z poprzeczną ścianą oddzielającą część zakonną z kościołem od rodowej. Wjazd na teren zakonnej, ale także i rodowej części zamku możliwy był od strony wschodniej, za kościołem św. Wojciecha, poprzez usytuowaną tam czworoboczną wieżę bramną.\nKościół św. Wojciecha został wzniesiony jako świątynia orientowana według stron świata, składająca się z prostokątnej w planie nawy, czworobocznej romańsko – gotyckiej wieży ponad chórem i od czasu przebudowy z końca XIII wieku – wydłużonego prezbiterium o dwubocznym zamknięciu (wcześniej romański kościół od wschodu kończył się zapewne apsydą). Nawa zwieńczona była płaskim, drewnianym stropem, a w zachodniej części posiadała emporę dla zakonników, zaopatrzoną w sklepienie o sześciu polach krzyżowych, podtrzymywanych czterema filarami. Pomiędzy nawą a południowym murem obronnym utworzono wąski korytarz, zakończony na wschodzie czworoboczną budowlą o długości boku około 7 metrów.\nNa przełomie XV i XVI wieku zabudowa zamku powiększyła się o południową wieżę zwaną Jelenka, która została silnie wysunięta poza obwód obronny, mniej więcej w środkowej części południowej strony obwarowań. W okresie tym rozbudowie uległo również podzamcze, położone po stronie północno – zachodniej, pomiędzy rzeką a rodową częścią zamku. Wjazd na jego teren prowadził od zachodu poprzez budynek bramny i most zwodzony ponad fosą, a obronę od strony rzeki zapewniała masywna półokrągła basteja przystosowana do obrony ogniowej.\nZamek w Strakonicach w związku z bardzo wczesną datą powstania oraz połączeniem z komandorią joannicką jest obiektem wyjątkowym. Nietypowość tego założenia podwyższa bardzo dobrze zachowa do dziś wieża Rumpál, która pomimo posiadania ostrogi, bliższa jest królewskim wieżom mieszkalnym niż bergfriedom. Niestety jej wygląd psuje użycie nowoczesnych materiałów budowlanych, którymi odtworzono zniszczone galerie obronne i ganki (w ostatnich latach część z nich została usunięta i zastąpiona drewnem). Od XVII do XX wieku zniszczenia i przebudowy wprowadziły liczne zmiany i usunęły część oryginalnej zabudowy zamku. Dotknęły one zwłaszcza wschodnią część kompleksu, która obecnie utrzymana jest w stylistyce barokowej, oraz północną część zamku, zniszczoną w trakcie prac z lat 1939 – 1940. Najcenniejsze wnętrza zachowały się na terenie starego pałacu, kapitularza komandorii i w kościele św. Wojciecha (obecnie św. Prokopa). Najstarszą zachowaną częścią zamku są piwnice pałacu z salą o sklepieniu opartym na środkowej kolumnie. Warte uwagi są również XIII-wieczne krużganki komandorii z pozostałościami średniowiecznych polichromii.\nwieża z ostrogą od strony płd-zach, fot. źródło Wikimedia Commons\nwieża z ostrogą od strony dziedzińca, fot. źródło Wikimedia Commons\nzamek od strony południowej, po prawej wieża Jelenka, fot. źródło Wikimedia Commons\nzabudowa w płn-zach części zamku, fot. źródło Wikimedia Commons\nprezbiterium kościoła św. Wojciecha (Prokopa), fot. źródło Wikimedia Commons


Brak słów - wiocha.pl absurd 1292259\nGarfild11955 15-11-10, 14:10 Zgłoś\nDodano: 2015-11-10, 14:10:32 przez: Garfild11955\nRączka rączkę myje. Takie ścierwo powinno być dyscyplinarnie zwolniony !!\nPrawo? Jakie prawo? Kto ma jeszcze złudzenia niech wyjmie w końcu głowę z d...y i rozejrzy się co dzieje się wkoło.\nehh a w podobnym przypadku to zamkneli kolesia na tydzien do wiezienia bo nie mail znajomosci? nawet naczelnik sie nad nim zlitowal i wplacil kaucje to go oczerniali bo osmieszył prokuratorów kurna gdzie my żyjemy\nNawet prokurator zlodziej... Jak z reszta spoleczenstwa?\nMowia ze Polacy to zlodzieje ale pewnie prokurator sie z tym nie zgadza...\nJeśli społeczeństwo mamy zdegenerowane, to głównie przez takie antypolskie gnidy jak ty, cwelanka psi-szczyn. Jak ty możesz w lustro patrzeć co dnia, ze świadomością, że jesteś szkodliwą społecznie mendą, śmieciem na własne życzenie?\nWidzisz, zawsze mozna zwalac wine na wszystko inne i tak wlasnie robisz. To nie moja wina ze polacy sa nazywani zlodziejami, tam gdzie sie pojawia. To ich wlasna zasluga...\nW takim razie ty też jesteś nazywany złodziejem, bo jesteś Polakiem, a właściwie w tym przypadku to "polaczkiem". I jak się z tym czujesz, jak tłumaczysz? "To nie ja, to inni"?\nMam nadzieję, że PiS rozbije tę klikę, choć obawiam się, że to sami swoi. Zobaczymy.\nPowiedz mi od dawna w Polsce mieszkasz? To jest jeszcze chyba nad czubkiem góry lodowej.\n"Kruk krukowi oka nie wykole". Jego koledzy orzekający w tej sprawie doskonale wiedzą, że następnym razem może chodzić np. o syneczka jednego z nich, który przejedzie kogoś po alkoholu i trzeba będzie sprawie ukręcić łeb. A do tego są potrzebni zaufani koledzy prokuratorzy.\nNowy rząd ma pole do popisu żeby się wykazać. Polskie prawo to jedna wielka patologia która chroni bandytów i złodziei jeśli mają odpowiednie plecy.\nkur.wa kur.wie łba nie urwie ...\nNiepoczytalny prokurator / poczytalny schizofrenik ...cudny ten kraj (ten schizofrenik od batonika to sprawa z 2011 r.)\nI nadal będzie prokuratorem a niepoczytalny prokurator może wszystko nawet kraść


Kwiat pojedynczy (Fot. Paweł Słomczyński / AG)\nKwitnące gałązki kamelii były dawniej w Europie dopełnieniem wizytowego stroju - panie przypinały je do sukien, panowie nosili w butonierkach - dlatego kojarzą się z salonowym życiem. Sceny te znamy z powieści Aleksandra Dumasa "Dama kameliowa". W XVIII wieku na dworach polskich uprawiano w szklarniach po kilkaset odmian kamelii. Natomiast w Chinach i Japonii hodowano je już tysiąc lat temu. Wydawałoby się, że rośliny te odeszły w zapomnienie razem z minioną epoką. Nic bardziej mylnego! Jako kwitnące okazy doniczkowe zimą sprowadzane są do Polski (co prawda w małych ilościach). Zawsze znajdują nabywców.\nKamelia to wiecznie zielony krzew o lśniących ciemnozielonych liściach. W ogrodach dorasta do 3 m wysokości. Na wierzchołkach gałązek i w kątach liści zawiązuje duże kwiaty, które przyciągają uwagę swoją elegancją. Co więcej, ścięte gałązki długo zachowują świeżość. Kwiaty, nawet gdy opadną, przez kilka dni nie tracą jędrności i barwy. Ten opis charakteryzuje wszystkie odmiany kamelii, a jest ich obecnie ponad 3 tysiące! Czym się różnią? Przede wszystkim barwą i kształtem kwiatów oraz terminem kwitnienia - jedne odmiany rozwijają pąki późną jesienią, inne zimą, jeszcze inne - wczesną wiosną. Roślina ta zaskarbiła sobie opinię wyjątkowo wrażliwej. Słyszy się, że z byle powodu gubi pąki, a przygotowanie podłoża wymaga wiele zachodu. Jest to dla kamelii bardzo krzywdzące. Nie ma ona wcale nie ma królewskich wymagań i jeśli poznamy ją dobrze, przekonamy się, że są wręcz skromne - to opinia Margot Szubert, znanej niemieckiej ogrodniczki i autorki książkowego bestsellera "Mieszkamy wśród kwiatów". Kamelia naprawdę nie potrzebuje wiele.\nBoi się mrozu\nOjczyzną kamelii są rejony wschodniej i południowo-wschodniej Azji. Nie ma tam mrozów, dlatego rośliny mogą kwitnąć zimą. Wielu kameliom sprzyja także łagodny klimat południowej Anglii. Podbiły więc serca Brytyjczyków, którzy już od 1800 roku z upodobaniem sadzą je w ogrodach. Mają też kamelie mnóstwo wielbicieli w cieplejszych rejonach Stanów Zjednoczonych i Australii. Dzięki pracom hodowców stopniowo zwiększają swój zasięg i zaczynają się pojawiać w ogrodach północnej Anglii, Szwajcarii, Włoch i Niemiec. Zdarza się tam, że przymrozek warzy rozkwitłe kwiaty, ale kolejne pąki rozwijają się, gdy powraca ciepło.\nA jak jest w Polsce? U nas kamelie kwitną zimą, jeśli uprawia się je jako rośliny pojemnikowe w chłodnych pokojach, oranżeriach czy na werandach. Nie mogą wówczas stać ani na mrozie w ogrodzie, ani też w mieszkaniu, w którym panuje miłe nam ciepło.\nUwaga! Polscy ogrodnicy amatorzy sprawdzili, że sprowadzanym do nas roślinom nie szkodzi mróz do -5 st. C, jeśli rozwijają pąki późną jesienią albo wiosną. Zdolne są więc przetrwać przeciętną zimę nawet na nieogrzewanej werandzie (jest to jednak ryzykowne, bo stopień odporności na niską temperaturę zależy od odmiany). Szansę przeżycia kamelii w takich warunkach zwiększa izolowanie donic (szczególnie od betonowej podłogi), np. obłożenie ich styropianem, co ochroni ziemię przez nadmiernym schłodzeniem (pamiętajmy, że korzenie są najbardziej wrażliwe na mróz).\nSposoby na polską zimę\nKwitnące kamelie kupujemy zwykle zimą. Można postawić roślinę w chłodnym pokoju, jeśli temperatura w nim nie przekracza 16 st. C. Jednak najdłużej kamelia kwitnie w chłodzie - od 10 do 12 st. C, czyli na lekko ogrzewanej werandzie. Zdarza się, że po przyniesieniu do domu traci pąki. To szok po podróży (roślina przyjeżdża do nas z Holandii lub Niemiec). Kamelia dochodzi do siebie, choć nowe kwiaty może utworzyć dopiero w następnym sezonie.\nŚwiatło. Zimą im jaśniejsze pomieszczenie, tym lepiej. Ponieważ kamelia przyzwyczaja się do kierunku padania światła, przenosząc doniczkę, trzeba ustawić ją tą samą stroną do słońca co w poprzednim miejscu.\nPodlewanie. Im chłodniej, tym mniej wody potrzebuje kamelia. Podłoże powinno być tylko lekko wilgotne; na zimnej werandzie wystarczy ją podlewać raz na dwa tygodnie.\nNawożenie. Roślinę łatwo przenawozić. Najlepiej więc używać nawozu o spowolnionym działaniu, np. Osmocote. Umieszcza się go w ziemi wczesną wiosną (po kwitnieniu).\nWiosenne przesadzanie. Nowo zakupioną kamelię wiosną (po kwitnieniu) należy przesadzić do nieco większej doniczki. Nie zapomnijmy o warstwie drenażu. Ponieważ gatunek ten wolno rośnie, starsze okazy przesadzamy co 3-4 lata. Jeśli właściwie pielęgnowana roślina zaczyna gubić więcej liści niż zwykle, może to być sygnał, że nadszedł czas na zmianę ziemi i pojemnika.\nPodłoże. Większość źródeł podaje, że kamelie wymagają bardzo kwaśnego podłoża (pH 4-5). Jednak niektóre nowe odmiany wolą pH około 6, na szczęście niższe też im nie szkodzi. Rośliny zwykle więc sadzi się do ziemi dla różaneczników, którą można łączyć ze zwykłą ziemią ogrodniczą.\nPojemnik. Nie powinien być obszerny - wówczas korzenie często chorują. W dnie musi mieć spory otwór odpływowy (najlepiej kilka). Duże okazy sadźmy do lekkich, plastikowych doniczek, by łatwo było je przenosić.\nPrzycinanie. Aby roślina ładnie się rozkrzewiła, trzeba ją przyciąć. Gdy w ciągu sezonu przyrośnie o 30-40 cm, wczesną wiosną jej pędy skracamy o połowę. Jeśli przyrosty są krótsze, wystarczy uszczknąć ich wierzchołki.\nLato w ogrodzie. Od wczesnej wiosny do późnej jesieni kamelię zdobią tylko jej piękne, błyszczące liście.\nHartowanie. Gdy tylko minie niebezpieczeństwo wystąpienia przymrozków, warto kamelię wynieść na balkon lub do ogrodu. Oczywiście trzeba ją najpierw przez tydzień lub dwa hartować. Wystawiamy wówczas roślinę na krótko na słońce i ponownie wnosimy do pomieszczenia lub na noc osłaniamy.\nStanowisko. Roślinie będzie dobrze i w półcieniu, i na słońcu. W zacisznym miejscu dołujemy ją na rabacie albo wstawiamy do ciężkiej osłonki, by wiatr jej nie przewrócił.\nPodlewanie. Kamelia powinna mieć zawsze lekko wilgotne podłoże. Jedynie w sierpniu niedosyt wody jej służy, bo sprzyja obfitemu kwitnieniu. Później kamelia zaczyna zawiązywać pąki. Gdy ma za dużo lub za mało wody, może je zrzucić.\nPrzed zimą - przeprowadzka. Zanim wystąpią przymrozki, roślinę przenosimy do zimowego lokum. Ustawiamy ją do okna stroną, którą w ogrodzie była zwrócona na południe. Postarajmy się, by jak najmniej odczuła zmianę warunków (często wietrzmy pomieszczenie).\nChoroby. Lista chorób, które zagrażają kamelii, nie jest długa. Zwykle rośliny zimujące w chłodzie cały rok zachowują dobre zdrowie. Jeśli gubią nieco liści, jest to związane z fizjologicznym starzeniem. Nadmierne ich opadanie wskazuje na brak substancji pokarmowych. Gdy jest wilgotno, wrażliwsze odmiany kamelii mogą być porażane przez grzyby, które powodują na liściach powstawanie brązowych plam. Roślinę należy opryskać preparatem Bravo, Dithane lub Ronilan. Zabieg ten powtarzamy 3-4-krotnie w tygodniowych odstępach.\nJak ją rozmnożyć?\nKamelia zbyt łatwo nie daje się rozmnożyć, jednak spróbować można. W naszych warunkach klimatycznych na nasiona nie ma co liczyć, zresztą siewki mogą wyglądać zupełnie inaczej niż ich "rodzice". Jedyny sposób otrzymania nowych roślin to ukorzenianie zdrewniałych sadzonek wierzchołkowych. Jednak uwaga: gałązki ścinane wiosną i jesienią nie chcą się ukorzeniać. Sadzonki należy ściąć albo zimą (od listopada do lutego), lub latem (w lipcu bądź w sierpniu). Sporządzamy je ze zdrewniałych wierzchołków lub środkowych części pędów. Warto zrobić ich kilka, aby zwiększyć szansę na sukces.\nOlej nie do pogardzenia\nW południowo-wschodniej Azjii kamelię sazankę i olejodajną uprawia się na nasiona. Zawierają one do 70% oleju wysokiej jakości. Wykorzystywany jest do celów spożywczych i technicznych, jako środek przeciwko komarom, wchodzi w skład maści i środków kosmetycznych. Z nasion otrzymuje się także glikozyd kamelinę stosowaną w medycynie w zapaleniu mięśnia sercowego. Makuchy po wytłoczeniu oleju są doskonałym nawozem, a jednocześnie niszczą szkodniki roślin uprawnych.\nLiście wielu gatunków kamelii zawierają olejek eteryczny składający się w 96% z eugenolu używanego w dentystyce jako środek antyseptyczny.\nKamelie odporne na mróz\nNowa seria mieszańców kamelii olejodajnej (C. oleifera) uzyskana w Stanach Zjednoczonych wytrzymuje mróz do -10 st. C. Należą do niej m.in. odmiany 'Winter's Dream', 'Winter's Hope' i 'Polar Ice'. Rośliny te zaczynają kwitnąć w połowie sierpnia. Miejmy nadzieję, że szybko trafią do Polski. Mają bowiem szansę przeżyć na nieogrzewanych werandach nawet ostrą zimę.\nGałązki kamelii tniemy na odcinki długości około 7 cm. Usuwamy pączki kwiatowe i dolne liście, a końce pędów zanurzamy w ukorzeniaczu dla roślin zdrewniałych i umieszczamy w lekko wilgotnym torfie zmieszanym pół na pół z piaskiem . Sadzonki ustawiamy w ciepłym miejscu, np. na parapecie nad ciepłym kaloryferem. W takich warunkach, w temperaturze około 23 st. C, roślinki po miesiącu wytworzą korzenie.


Wjechał na chodnik, uderzył w latarnie i rozwalił budynek. - Portal internetowy\nHome\tKronika policyjna\tWjechał na chodnik, uderzył w latarnie i rozwalił budynek.\nWjechał na chodnik, uderzył w latarnie i rozwalił budynek.\nby admin 21 września 2021\n21 września 2021 111 wyświetleń\n19 września 2021 roku, tuż przed północą, bełchatowscy policjanci otrzymali zgłoszenie, o pijanym kierowcy osobówki, który na ulicy Czaplinieckiej w Bełchatowie wjechał w budynek. Na miejscu policjanci zastali dwóch nietrzeźwych mężczyzn, którzy stali obok uszkodzonego auta.\nOkazało się że 31-letni kierujący samochodem marki Toyota Supra stracił panowanie na autem, wjechał na chodnik, uderzył w latarnie uliczną, ostatecznie jazdę zakończył uderzając w budynek. Był pijany, miał w organizmie ponad 2 promile alkoholu. Nie miał też uprawnień do kierowania pojazdami. Równie nietrzeźwy był jego pasażer.\nZatrzymany 31-latek, po wytrzeźwieniu w policyjnej celi usłyszał zarzuty. Odpowie za kierowanie autem w stanie nietrzeźwości i kierowanie autem bez uprawnień, których, jak się okazało, nie posiada. Grozi mu kara 2 lata więzienia oraz konsekwencje finansowe. – informuje policja w Bełchatowie\nBełchatówKPP Bełchatówpijany kierowcawypadek drogowy\nŚląsk Wrocław najlepszy na turnieju Progress Cup w Solparku. [ZDJĘCIA]


Wąż ogrodowy CELLFAST HOBBY ATS 2 1cal długość: 25m, NIE SKRĘCAJĄCY SIĘ !!! - Ogrodnictwo\nCena netto: 192\nWąż ogrodowy CELLFAST HOBBY ATS 2 1cal Wąż ogrodowy serii Hobby ATS 2 to najtańszy nieskręcający się i nie łamiący wąż Cellfast charakteryzujący się bardzo wysoką jakością wykonania gwarantującą długoletnie użytkowanie i bardzo dużą odporność na wysokie i niskie temperatury. Wąż posiada aż 6 warstw z oplotem krzyżowo-trykotowym zwiększającą jego wytrzymałość na ciśnienie pompowanej cieczy oraz zapobiegającą powstawanie supłów blokujacych przepływ wody. Seria Hobby ATS2 wykonana jest w kolorze czarnym z pomarańczowymi paskami. Węże dostępne są w trzech średnicach 1/2, 3/4 cala oraz 1 cal oraz w długościach od 25 lub 50m. CZY WIESZ, ŻE?: WĘŻE OGRODOWE CELLFAST HOBBY ATS 2 Najwyższa jakość nieskręcających węży ogrodowych 6-warstwowych z poliestrowym oplotem krzyżowo-trykotowym w najniższej cenie w Polsce !!! ZALETY TEGO RODZAJU WĘŻA OGRODOWEGO: 6 warstwowy wąż nie skręcający się, odporny na powstawanie supłów blokujących strumień wody podwójny oplot krzyżowo – trykotowy (ATS2™), wykonany z poliestrowej przędzy najwyższej jakości odporny na promienie UV oraz osadzanie glonów wewnątrz węża wolny od kadmu, baru i ołowiu doskonałe właściwości użytkowe zakres temperatur –20/+60°C długoletnia gwarancja w warunkach prawidłowej eksploatacji\nDANE TECHNICZNE: Dane techniczne węża Nazwa CELLFAST HOBBY ATS 2 Producent: Cellfast Średnica: 1'' Ilość warstw: 6 Zbrojenie: poliestrowy oplot krzyżowo-trykotowy Zakres temperatur: -20/+60°C Ciśnienie rozrywające: 32 bar Kolor: czarny/pomarańczowe paski O FIRMIE CELLFAST KROSNO Firma Cellfast została założona w 1990 roku w Krośnie. Początkowo był to niewielki zakład produkujący węże ogrodnicze. Dzięki wytrwałości, zaangażowaniu i konsekwencji w działaniu, w ciągu kilku lat, firma stała się liczącym producentem węży w tej części Europy. Aby sprostać wymaganiom w 2001 roku uruchomiono produkcję w nowo powstałym zakładzie produkcyjnym w Stalowej Woli. Krok ten był punktem zwrotnym dla dalszego dynamicznego rozwoju firmy. Nowy potencjał produkcyjny, pozwolił znacznie zwiększyć eksport, poszerzyć dotychczasową ofertę asortymentową i uruchomić zupełnie nową gałąź produkcji. W roku 2002 rozpoczęto produkcję systemów rynnowych. Dzisiaj Cellfast jest jednym z wiodących producentów w swojej branży w Europie. Jest zdecydowanym liderem na rynku krajowym i liczącym się eksporterem dla wielu krajów Europy i Świata. Wysoko wyspecjalizowana kadra, najwyższa jakość potwierdzona certyfikatami oraz szybka i profesjonalna obsługa pozwalają sprostać oczekiwaniom naszych Klientów.


1500 nielegalnie adoptowanych dzieci w Irlandii | strona 1 - Dziecko i... co dalej? - SuperMamy.pl\n1500 nielegalnie adoptowanych dzieci w Irlandii\nSkandal w Irlandii: prawie 1500 nielegalnych adopcji dzieci!\nCzy to możliwe, aby w dzisiejszych czasach kwitł handel dziećmi? Dlaczego tak się dzieje?\nIrlandzkie agencje adopcyjne biją na alarm: już nawet 15 000 Dzieci zostało nielegalnie zaadoptowanych w tym kraju! Media podały to do wiadomości chwilę po tym, jak irlandzka minister ds. Dzieci i Młodzieży Katherine Zappone ujawniła, że irlandzka agencja ds. Dzieci i Rodzin Tusla potwierdziła 126 przypadków nieprawidłowo zarejestrowanych urodzeń. Rodziny adopcyjne zostały poinformowane, że rodzice, którzy oddali ich dzieci do adopcji... mogli nie być ich prawdziwymi rodzicami. Aż 79 z nich było zupełnie nieświadome całego procederu i nie miało nic wspólnego z tym przestępstwem.\n"To była zbrodnia przeciwko tym ludziom i ich matkom. Przed wszystkim Matkom, którym powiedziano, że ich dzieci umarły", powiedział Fergus Finlay w audycji radiowej RTE "Morning Ireland".\nZ informacji podanych do mediów wynika, że w całym procederze może uczestniczyć ponad 100 instytucji oraz osób. "Podejrzewam, że zaangażowana jest każda agencja adopcyjna w kraju, które opiekują się 150 000 dzieci. Byłoby świetnie, gdyby co najmniej dziesięć procent z nich nie było nielegalne (...) Najważniejsze dla nas jest to, żeby ci ludzie poznali swoją tożsamość. Mają prawo do tego, by wiedzieć, kim są i skąd pochodzą. To jest nad wyraz ważne", dodał Finlay, stwierdzając, że należy teraz przeprowadzić dokładne dochodzenie w sprawie zaangażowanych osób. "Ludzie mają absolutne prawo wiedzieć" dodaje.\nPo podaniu do ogólnej informacji 126 potwierdzonych przypadków w zeszły wtorek, premier Leo Varadkar opisał to odkrycie "kolejnym mrocznym rozdziałem w historii Irlandii". Stwierdził również, że obecne przypadki mogą być tylko "wierzchołkiem góry lodowej" i że po dokładnym dochodzeniu może się okazać, że bezprawnych adopcji może być "setki tysięcy".\nPrzegląd próbek zapisów od innych organizacji adopcyjnych przeprowadzi Marion Reynolds, była zastępczyni dyrektora ds. Usług społecznych w Irlandii Północnej. Planuje się, że dokładne dane na ten temat zostaną podane do informacji publicznej w przeciągu czterech miesięcy.


Książeczki z pozytywnym przekazem dla dzieci, Wydanictwo Wilga -\nKsiążeczki z pozytywnym przekazem dla dzieci, Wydanictwo Wilga\n17 czerwca 2020 17 czerwca 2020 justyna107\tkomentarzy 29\tKsiążeczki z pozytywnym przekazem dla dzieci, Wydanictwo Wilga\nCzytanie dzieciom jest ważne dla ich rozwoju. Istotne dla mnie jest, aby książeczki które czytamy niosły ze sobą pozytywny przekaz. Aby historia była zrozumiała, ilustracje śliczne oraz by dziecko zapamiętało morał. Takie są książeczki od wydawnictwa Wilga.\nKlub jednorożców – Suzy Senior\nPełna magi i jednorożców opowieść o wielkim pragnieniu dziewczynki o imieniu Ania. Jej marzenie co prawda się nie spełnia, bo liczyła że pozna nowych ludzi, ale do klubu dołączyło bardzo wielu jednorożców. To cudowna bajkowa historia.\nW każdym domu, na każdej ulicy – Jess Hitchman, Lili La Baleine\nCiepłe opowiadanie o tym, że dom to nie tylko cztery ściany, ale przede wszystkim ludzie, którzy w nim mieszkają. Na każdej stronie książki przedstawiono wnętrze domu i sposób w jaki rodzina może spędzić czas w poszczególnych pomieszczeniach: kuchni, salonie, łazience…\nKrótkie opowiadanie uświadamiające dzieci, że dom to nie tylko pomieszczenia. To osoby które w nim mieszkają, to atmosfera. Nie ważne czy jest to ogromny dom z kilkoma pokojami czy małe mieszkanie, to ludzie w niż żyjący są najważniejsi. Wspaniała książka o ważnej historii. Co ciekawe na końcu znajdziemy rozkładane kartki w postaci bloku mieszkalnego.\nPrzyjaciele myszki Marudy – Steve Smallman, Caroline Pedler\nKrótkie opowiadanie o myszce uważanej przez mieszkańców lasu za Marudę. Jednak wszystko się zmienia kiedy na jej drodze pojawia się mały borsuk. Ukazuje waż ważne jest wspieranie osób zagubionych. W tym przypadku małego borsuka. Jednak trzeba pamiętać, że czyhają na nas różne złe rzeczy. Ukazuje jak ważna jest przyjaźń, kiedy można liczyć na bliską osobę ona pomoże nam czasem nawet przeżyć.\nKocham was, równie mocno maluszki! – Jane Chapman\nMiłość rodziców czy dziadków rozkłada się równo pomiędzy rodzeństwo. Ja staram się to uświadamiać moim dzieciom. To właśnie potwierdza ta książeczka. Moja córka lubi kiedy czytamy to opowiadanie, zawsze uświadamia sobie że rodzice i dziadkowie kochają ją równie mocno jak młodszego braciszka.\nFale – Clare Helen Welsh, Ashling Lindsay\nTo wzruszająca opowieść o dziadku rudowłosej dziewczynki. Nie może zrozumieć jak to się dzieje kiedy starszy człowiek traci pamięć, wszystko jednak wytłumaczyła jej mama. Dziewczynka kocha dziadka i wspiera go w codziennym życiu.\nKtóra z historii najbardziej Was zaciekawiła? Znacie książeczki wydawnictwa Wilga?\n← Pielęgnacja cery suchej z kosmetykami Gift of Nature\nLista, która zmieniła moje życie, Olivia Beirne →\n29 komentarzy do “Książeczki z pozytywnym przekazem dla dzieci, Wydanictwo Wilga”\nbardzo lubię takie książki, myślę, ze moje dzieciaki byłby zachwycone i przeczytalibyśmy je od razu po wyciągnięciu z pudełka, bo to nie ma na co czekać 😉\n25 czerwca 2020 o 00:21\nNie dość, że pięknie wydane, to jeszcze niosą pozytywny przekaz, więc jak dla mnie, to naprawdę świetna sprawa 🙂\nMam w domu takiego małego łobuza, który lubi jak się mu czyta do snu, a ksiażek już nam brakuje. Chętnie się z nimi zapoznam.\n23 czerwca 2020 o 08:44\nPrzyjaciele Myszki Marudy przykuły moje oko 🙂 Pamiętam jak mama czytała nam z bratem książki. Dzięki temu jak je kocham i dziś 🙂\nTakie książeczki z pozytywnym przekazem są bardzo ważne dla dzieci 😉\n22 czerwca 2020 o 17:00\nwspaniałe książki, fajnie że lubią\nOjej, bardzo urocze książeczki 🙂 ta z sówkami mnie najbardziej zaciekawiła.\n21 czerwca 2020 o 18:22\nJak widzę te piękne książki to czekam z niecierpliwością, kiedy córeczka będzie miała kilka lat i będzie słuchała jak jej czytam przed spaniem <3\n21 czerwca 2020 o 15:35\nUwielbiam tego typu książki, nie dość że są ciekawe to mają walory edukacyjne.\n20 czerwca 2020 o 14:35\nMój synek uwielbia książeczki dla dzieci. Często sięgamy właśnie po takie z dobrym przekazem.\n20 czerwca 2020 o 09:43\nWszystkie książeczki mnie zainteresowały, prezentują się super i z tego co przeczytałam, to myślę, że spodobałyby się mojemu synkowi. Chyba mu zakupię którąś z nich. 🙂\n19 czerwca 2020 o 20:10\nPiękne propozycje. Moje młode jeszcze troszkę podrośnie i będzie można zacząć przygodę ze światem książeczek 🙂\nTakie ładnie wydane i ciekawe książeczki dla milusińskich, ze chciałabym wszystkie!\n19 czerwca 2020 o 17:16\nwidać, że książeczki im się bardzo spodobały\n19 czerwca 2020 o 13:27\nMoja Susi jeszcze troszkę dorośnie i wchodzimy w świat książek, pięknie u Ciebie :)!\n19 czerwca 2020 o 12:21\nSuper bardzo ciekawa książeczka dla dzieci\nwszystkie książeczki sa pięknei wydane choć te 2 pierwsze najbardziej przykuwają mój wzrok\nTakie “pozytywne” książki lubię najbardziej. Szkoda, że niewiele jest ich na rynku ( szczególnie jeśli chodzi o starsze szkolne dzieciaki ) i trzeba naprawdę się naszukać zanim znajdę porządną książkę z odpowiednią treścią dla 10-latki.\n19 czerwca 2020 o 21:05\nMasz rację, nie jest łatwo. Jednak dzięki takim recenzjom stale uzupełniam nie tylko biblioteczkę mojej 9-latki, ale i podsuwam co ciekawsze lektury starszym nastolatkom w rodzinie.\n20 czerwca 2020 o 10:44\nI’m więcej takich książek ma dziecko tym bardziej rozwija swoją wyobraźnię i nie tylko,\n19 czerwca 2020 o 09:41\nale pięknie wydane książeczki, aż chce się po nie sięgnąć\n19 czerwca 2020 o 08:15\nZnam kilka z nich i uważam, że są naprawdę bardzo dobre. Dzieci w niewidoczny sposób mogą czegoś się nauczyć\nJak byłam mała to uwielbiałam takie kolorowe książeczki. Pamiętam, że można było kupować Martynkę za 5 zł chyba w kioskach i jako dziecko zawsze to chciałam\n18 czerwca 2020 o 17:15\nJa uwielbiam książeczki wydawnictwa Wilga. Zawsze niisa jakiś przekaz i uczą dzieci. I te tytuły musimy mieć.\nksiążeczki na pewno ciekawe i pięknie wydane, okładka z sowami jest urocza i genialna.\nJa uwielbiam bajki z morałem 🌺\nFajnie, że powstają takie posty 🙂 Inspiracja dla rodziców (i nie tylko rodziców!), którzy chcieliby zadbać o swoje dzieci.\nTakie książeczki to must have w mojej biblioteczce. Moje dzieci uwielbiają czytać i oglądać więc zamawiam ich sporo. Wilga ma sporo ciekawych propozycji i zawsze są pięknie wydane.\n17 czerwca 2020 o 19:38\nAh jak ja kiedyś uwielbiałam jak mama i starsza siostra kupowały mi takie książeczki 🙂\nTe są przeurocze 🙂


Warsztaty z animacji poklatkowej – część praktyczna 27.01-31.03\nPropozycja skierowana jest do osób zainteresowanych animacją poklatkową oraz metodami realizacji filmów animowanych w tej technice. Uczestnicy będą mogli zapoznać się z procesem powstawania filmu animowanego. Warsztaty będą stanowić cykl zajęć praktycznych, dotyczących tworzenia elementów scenograficznych, rekwizytów, lalek, jak i samej animacji poklatkowej. Warsztaty będą związane z konkretnym projektem filmowym, krótkim filmem Bartka Kędzierskiego, realizowanym w technice animacji lalkowej. Wybrane osoby uczestniczące w tych zajęciach będą mogły wziąć czynny udział w budowie miniaturowej scenografii, a co za tym idzie – stać się częścią ekipy filmowej.\nZajęcia będą odbywać się w CeTA w piątki od 27.01 do 31.03 w godz. 15:00 -17:00.\nWarsztaty poprowadzą twórcy filmów animowanych: Jacek Spychalski (scenografia i rekwizyty m.in. „Piotruś i wilk”, „Hiszpanka”, „Ichtys”) i Bartosz Kędzierski (reżyser, scenarzysta i montażysta m.in. „Włatcy móch”, „Druciane oprawki”, „Tato!Tato!Tato”).\nWarsztaty będą stanowić cykl zajęć praktycznych, dotyczących tworzenia elementów scenograficznych, rekwizytów, lalek, jak i samej animacji poklatkowej. Warsztaty będą związane z konkretnym projektem filmowym, krótkim filmem Bartka Kędzierskiego, realizowanym w technice animacji lalkowej. Wybrane osoby uczestniczące w tych zajęciach będą mogły wziąć czynny udział w budowie miniaturowej scenografii, a co za tym idzie – stać się częścią ekipy filmowej.\nWarsztaty interaktywne – podstawy Touchdesigner, 6-9.02.2017\nAnimacja poklatkowa – wprowadzenie do warsztatów, 17.12.2016


Miło nam poinformować, że biorąc udział w konkursie „Projekt z klasą”, II LO znalazło się w elitarnym gronie placówek, które w szczególny sposób dbają o rozwijanie umiejętności kluczowych swoich uczniów i zostało uhonorowane tytułem „Dobrze ZaPROJEKTowana Szkoła”. Znakiem tego jest możliwość umieszczenia wirtualnej odznaki „Dobrze ZaPROJEKTowana Szkoła” na stronie internetowej szkoły.\nWizyta młodzieży z Izraela 2014\nJuż po raz czwarty grupa młodzieży z Izraela, uczniów technikum Ort Gevatayim nieopodal Tel Awiwu, wraz z opiekunami (łącznie 120 osób) odwiedziła 20 października nasze liceum.\nGoście przyjechali o godzinie 10. Zostali powitani przez przedstawicieli Samorządu Uczniowskiego oraz dyrektora pana Artur Picha, a także licznie zgromadzoną grupę młodzieży z naszej szkoły.\nPodsumowanie projektu 2014! Młodzi dla Wolności\n13. października o godzinie 13.00 w Pałacu Prezydenckim w Warszawie miała miejsce gala finałowa i podsumowanie obchodów projektu edukacyjnego Roku Wolności w szkołach, z udziałem Małżonki Prezydenta RP Anny Komorowskiej. W spotkaniu uczestniczyli także Szef Kancelarii Prezydenta RP Jacek Michałowski, minister Maciej Klimczak, podsekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta RP, dyplomata, były wiceminister kultury, w latach 2005–2009 ambasador RP w Rydze, oraz autorzy nowej podstawy programowej z historii i wiedzy o społeczeństwie.\n13 czerwca w sali narad U.M. w Przemyślu odbyła się międzynarodowa konferencja podsumowująca dwuletni unijny projekt "Readway - w poszukiwaniu atrakcyjnych i skutecznych sposobów rozwijania zainteresowań czytelniczych", w którym uczestniczyła nasza szkoła.\nKULTURA. LUBIĘ TO!\nW piękny, słoneczny, majowy dzień odbyła się na przemyskim Rynku sesja zdjęciowa do plakatu konkursowego w ramach ogólnopolskiego projektu Kontrrewolucja Kulturalna Teatru Groteska w Krakowie.\nKancelaria Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej, we współpracy z Ministerstwem Edukacji Narodowej i Ośrodkiem Rozwoju Edukacji, ogłosiła konkurs "2014! Młodzi dla Wolności", aby zachęcić młodych ludzi do poznania najnowszej historii Polski, historii przełomu roku 1989 i przemian wolnościowych, które nastąpiły w ciągu ostatnich 25 lat. Konkurs ma być zachętą dla uczniów, nauczycieli i całych środowisk lokalnych do włączenia się w obywatelskie obchody Święta Wolności - 25. rocznicy wolnych wyborów do Sejmu i Senatu 4 czerwca 1989 roku.


Regał ścienny »Słoń« w Tchibo\nZnajdujesz się na stronie szczegółów produktu zarchiwizowanego Regał ścienny »Słoń«.\nRegał z uroczym wzorem. Doskonały do pokoju dziecięcego. Uroczy i praktyczny. Posiada liczne półki i trzy haczyki na ubrania.


Blog - Strona 2 z 8 - REHABILITACJA BIELSKO-BIAŁA Daniel Kawka\nJeżeli towarzyszy Tobie ból, który utrzymuje się powyżej kilku tygodni, to ten wpis jest dla Ciebie. Głównym jego przesłaniem jest to, żeby uzmysłowić sobie, że nasze tkanki mają możliwość do…\nJaki jest powód mojego bólu pleców? To częste pytanie, które dostaję w gabinecie od pacjentów. Żeby na nie odpowiedzieć najczęściej muszę wziąć głęboki oddech, aby skupić myśli. Przede wszystkim…\nCzego o bólu pleców mogą nas nauczyć wirusy? Pomyśl o gorączce, która pojawia się w trakcie przeziębienia. Na jej podstawie sprawdzimy jak organizm stara się radzić sobie z zagrożeniami. …\nJak leczyć przewlekły ból pleców?\nBól pleców jest najczęstszą przyczyną wizyty u fizjoterapeuty. Podobnie jest w moim gabinecie w Bielsku-Białej. Jeżeli towarzyszy tobie ból pleców, który trwa więcej niż kilka tygodni, to ten wpis może…\nRwa kulszowa – diagnostyka i terapia\nCzym jest rwa kulszowa i jak ją leczyć? Myślę, że to jedne z najczęściej wyszukiwanych fraz w internecie. Jeżeli poświęcisz chwilę, to postaram się Tobie przybliżyć ten temat. Rwa…\nNależy zmienić myślenie o bólu pleców\nMęczy cię ciągły ból pleców? Może pojawić się tak silne uczucie, że nie możesz chodzić ani siedzieć. W desperacji rozważasz operację - ale nie zawsze jest to dobre posunięcie. …\nKoronawirus COVID-19 i jego wpływ na ból pleców\nBól pleców nie jest bezpośrednio spowodowany przez COVID. Nie jest również głównym symptomem tej choroby. Jednak u części osób zauważyć można nasilenie przewlekłego bólu pleców jako powikłanie zakażenia wirusem SARS-CoV-2.…\nWpływ sylwetki na ból. Przegląd badań\nPodczas studiów oraz na wielu kursach zwracano mi baczną uwagę na obserwację sylwetki pacjenta. Jednak w związku z wieloma badaniami naukowymi musiałem zrewidować podejście do bólu opierające się na postawie…\nBól pleców to jeden z najczęstszych powodów absencji chorobowej w pracy. Wiemy o nim coraz więcej, ale nadal pojawia się w tej kwestii wiele mitów. Tym wpisem chcę nieco rozjaśnić…\nJak się schylać? Dźwigać na prostych czy zgiętych plecach? W jaki sposób dźwigać przedmioty z ziemi? To często zadawane pytania przez pacjentów. Być może Cię zaskoczę, ale podczas podnoszenia przedmiotów…


-\tTego typu akcje mają najczęściej na celu wyłudzenie danych. Dlatego też nie należy klikać na linki, jeśli nie wiemy skąd pochodzą. Warto też przyjrzeć się po uruchomieniu aplikacji jakich uprawnień ona żąda. Jeśli aplikacja wspierająca zarządzanie finansami chce uzyskać dostęp do biblioteki zdjęć, staje się to bardzo podejrzane. Poza tym należy cyklicznie przeglądać i usuwać te nieużywane. Dobrą praktyką jest używanie oprogramowania antywirusowego - doradza Dariusz Woźniak z firmy Marken, dystrybutora rozwiązań Bitdefender w Polsce.\nTagi: sieć Play, atak, sms


Podróże - najlepsze ciekawostki | globalquiz.org\nPodróże - najlepsze ciekawostki\nWybrane spośród 388 pytań o Azji\nW Danii. Zamek Kronborg znajduje się w Duńskim mieście Helsingør. Twierdzę zbudowano w okresie rządów króla Frederika II, na ruinach poprzedniej, z czasów Eryka Pomorskiego. Po ukończeniu budowy w 1585 r. stał się on największym zamkiem północnej Europy. Twierdza Kronborg nierozerwalnie jest związana z legendarną postacią tytułowego bohatera powieści Hamlet. To właśnie w murach tego zamku (Elsynor) Szekspir umieścił akcję swego słynnego dramatu. W XVIII wieku na terenie zamku powstał ogród oraz symboliczny Grób Hamleta. W okresie letnim w murach warowni regularnie wystawiane są spektakle Hamleta.\nDostarcza wody. Ogonki wielkich liści tego gatunku ułożone są w formie wachlarza na krótkim pniu, a zagłębienie w pochwach liściowych mogą zmieścić do litra wody. Aby zaspokoić pragnienie wystarczy ściąć liść u podstawy.\nGdzie został pochowany Galileusz?\nW kościele Santa Croce we Florencji. Galileusz został ostatecznie skazany przez inkwizycję na areszt domowy i do końca życia nie oddalał się z Florencji, gdzie pozostawał pod opieką Medyceuszów. Został pochowany w kościele Santa Croce we Florencji (nagrobek Foggiego z 1737r.).\nAlkoholami. Rīgas Melnais balzams, czyli ryski czarny balsam, to likier ziołowy o zawartości alkoholu 45%. Ten tradycyjny specjał ze stolicy Łotwy zawdzięcza swoją nazwę bardzo ciemnej barwie.\nwikipedia → Rīgas Melnais balzams\nXVII wiek ciekawostki\nKtóry z wymienionych, nie należy do Wielkich Przylądków?\nHafun. Wielkie Przylądki są trzema najważniejszymi punktami w podróży dookoła świata szlakiem kliprów, biegnącym wzdłuż wiejących na półkuli południowej bardzo silnych wiatrów, zwanych ryczącymi czterdziestkami. Przylądek Hafun jest skrajnie wschodnim punktem Afryki.\nW którym azjatyckim kraju każde nowo narodzone dziecko ma od razu jeden rok?\nKorei Południowej. Każdy noworodek w Korei Południowej ma od razu jeden rok. Nieważny jest także dzień oraz miesiąc narodzin - Koreańczycy starzeją się w tym samym tempie i tego samego dnia, czyli wraz z wejściem w nowy rok.\nZa jakie osiągnięcia przyznaje się w Polsce nagrodę "Kolosy"?\nZa wszystkie wymienione. Kolosy – pierwsze Polskie nagrody podróżnicze, przyznawane corocznie od marca 2000 roku, za dokonania w kategoriach: podróże alpinizm żeglarstwo eksploracja jaskiń wyczyn roku. Pierwsza edycja Kolosów odbyła się w marcu 2000 w podziemiach Kopalni soli „Wieliczka”\na ja nie🌸🌻 🌼 🌷\nwikipedia → Kolosy (nagroda)


Kursy walut 06.05. Złoty dalej traci po podwyżce stóp procentowych [Kurs dolara, funta, euro, franka]\nRynkowe kursy walut w piątek 6 maja na godzinę 7:30. Jedno euro kosztuje 4,69 zł, a za dolara należy zapłacić 4,45 zł. Frank szwajcarski kosztuje 4,52 zł. Za...\nKursy walut. Złoty mocno w dół po decyzji RPP. Dolar wystrzelił jak z procy, euro też rośnie\nZłoty mocno stracił w czwartek wobec dolara i euro. Te dwie zagraniczne waluty nagle podrożały o kilka groszy w ciągu dnia - to efekt decyzji podjętej przez...\nDominik Moliński 05.05.2022\nKursy walut 05.05. Złoty wyraźnie w górę, mocno traci dolar [Kurs dolara, funta, euro, franka]\nRynkowe kursy walut w czwartek 5 maja na godzinę 7:26. Jedno euro kosztuje 4,66 zł, a za dolara należy zapłacić 4,39 zł. Frank szwajcarski kosztuje 4,51 zł. ...\nKacper Kolibabski 05.05.2022\nKursy walut. Euro i dolar w górę, frank i funt w dół [Kurs dolara, funta, euro, franka]\nRynkowe kursy walut w środę 4 maja na godzinę 7:57. Jedno euro kosztuje 4,69 zł, a za dolara należy zapłacić 4,46 zł. Frank szwajcarski kosztuje 4,55 zł. Za...\nEryk Kielak 04.05.2022\nKursy walut. Złoty jedną z najsłabszych walut regionu w tym roku. [Kurs dolara, funta, euro, franka]\nRynkowe kursy walut we wtorek maja na godzinę 15:15. Jedno euro kosztuje 4,69 zł, a za dolara należy zapłacić 4,44 zł. Frank szwajcarski kosztuje 4,56 zł. Za...\nKursy walut 02.05. Złoty traci, dolar mocno w górę [Kurs dolara, funta, euro, franka, rubla]\nRynkowe kursy walut w poniedziałek 2 maja na godzinę 7:25. Jedno euro kosztuje 4,67 zł, a za dolara należy zapłacić 4,44 zł. Frank szwajcarski kosztuje 4,56...\nKursy walut 29.04. Złoty się odbija [Kurs dolara, funta, euro, franka, rubla]\nRynkowe kursy walut w piątek 29 kwietnia na godzinę 7:29. Jedno euro kosztuje 4,67 zł, a za dolara należy zapłacić 4,44 zł. Frank szwajcarski kosztuje 4,57 z...\nKursy walut 28.04. Złoty wciąż traci, dolar mocno w górę [Kurs dolara, funta, euro, franka, rubla]\nRynkowe kursy walut w czwartek 28 kwietnia na godzinę 7:16. Jedno euro kosztuje 4,71 zł, a za dolara należy zapłacić 4,48 zł. Frank szwajcarski kosztuje 4,61...\nDominik Moliński 28.04.2022\nKursy walut 27.04. Potężny spadek złotego [Kurs dolara, funta, euro, franka, rubla]\nRynkowe kursy walut w środę 27 kwietnia na godzinę 7:13. Jedno euro kosztuje 4,71 zł, a za dolara należy zapłacić 4,43 zł. Frank szwajcarski kosztuje 4,60 zł...\nDominik Moliński 27.04.2022\nKursy walut. Złoty reaguje na odniesienia ws. dostaw gazu z Rosji. Mocne spadki\nOnet.pl przekazał nieoficjalnie informacje, według których Rosja wstrzymała dostawy gazu do Polski, bo nie zapłaciliśmy za surowiec w rublach, tak jak...\nKursy walut 26.04. Złoty w miarę stabilny, drobne straty [Kurs dolara, funta, euro, franka, rubla]\nRynkowe kursy walut we wtorek 26 kwietnia na godzinę 7:23. Jedno euro kosztuje 4,63 zł, a za dolara należy zapłacić 4,32 zł. Frank szwajcarski kosztuje 4,51...\nKursy walut 25.04. Złoty znów traci [Kurs dolara, funta, euro, franka, rubla]\nRynkowe kursy walut w poniedziałek 25 kwietnia na godzinę 7:30. Jedno euro kosztuje 4,65 zł, a za dolara należy zapłacić 4,32 zł. Frank szwajcarski kosztuje...


Nazwij Gwiazdę: Zestaw Walentynkowy | JakiPrezent.pl\nNazwij dwie gwiazd na niebie, będące częścią tzw. Systemu Binarnego - czyli pary dwóch gwiazd krążących wokół siebie przez miliony lat! Możesz nazwać 1 gwiazdę lub parę 2 gwiazd(zaznacz dodatek "System Binarny"). Imię gwiazd zostanie wpisanego do rejestru Sky Star Registry! Otrzymasz specjalny walentynkowy Spersonalizowany Gwiezdny Certyfikat, o wymiarach 20x30 cm, z nazwą oraz koordynatami...\nNazwij dwie gwiazd na niebie, będące częścią tzw. Systemu Binarnego - czyli pary dwóch gwiazd krążących wokół siebie przez miliony lat! Możesz nazwać 1 gwiazdę lub parę 2 gwiazd(zaznacz dodatek "System Binarny"). Imię gwiazd zostanie wpisanego do rejestru Sky Star Registry! Otrzymasz specjalny walentynkowy Spersonalizowany Gwiezdny Certyfikat, o wymiarach 20x30 cm, z nazwą oraz koordynatami gwiazdy. Sky Chart o wymiarach 20x30cm, pomoże Ci na zlokalizowanie Twojej gwiazdy na niebie w ramach wybranej konstelacji. Dodatek: piękne Astrozdjęcie wraz z opisem znajdujących się na nim ciał niebieskich.\nPomysł na Prezent: Nazwij Gwiazdę: Zestaw Walentynkowy znajdziesz również w innych kategoriach


Hoka Challenger ATR 3 - zaczynamy! - pawelbiega.pl\nHoka Challenger ATR 3 – zaczynamy!\nCzym się wyróżnia Hoka?\nHoka to bardzo specyficzna marka. Najbardziej znana jest z butów maksymalistycznych. Czym takowe według Hoki odróżniają się od całej reszty? Marka na swojej stronie precyzuje trzy podstawowe różnice:\nprzerośnięta podeszwa – bardzo gruba, grubsza niż w „normalnych” butach do biegania. Hoka chwali się tym że jest to maksimum amortyzacji i minimum wagi.\nniski drop i „łódkowate” wyprofilowanie – niski drop to coś co raczej się nie zdarza przy takiej amortyzacji. A jednak! W Hoce buty mają najczęściej 4 lub 5 mm dropu. Dodatkowo mają podeszwę wyprofilowaną tak aby poprawiać przetoczenie stopy.\nrama podeszwy wokół pięty – oznacza to, że stopa w bucie leży niżej niż sugeruje to jej wygląd z zewnątrz. Stopa leży w ten sposób w podeszwie, a nie na podeszwie jak to ma miejsce w większości butów. Poprawia to stabilność stopy, co jest istotne przy tak dużej amortyzacji.\nNajbardziej znane modele Hoka to oto asfaltowy Clifton, terenowy Speedgoat i pośredni Challenger ATR. Z tym, że w Challengerze więcej jest z asfaltowego Cliftona niż z górskiego Speedgoata. To bardzo dobra propozycja dla osób, które dużo biegają w lekkim trailu – lasach, szutrach, wydmach, pagórkach…\nCo z tego znajdziemy w Challengerach?\nChallenger ATR ma wszystkie cechy o których wspomniałem wcześniej. Ma bardzo grubą podeszwę mająca grubość pod piętą 29 mm a pod przodostopiem 24 mm. Nimbus 19 – jeden z najbardziej miękkich butów na rynku ma pod piętą mniej (23 mm) niż Challenger ma z przodu (24mm).\nTe liczby też mogę być trochę złudne ponieważ mamy jeszcze wspomnianą ramę wokół pięty stopy. W ten sposób z zewnątrz jego podeszwa z tyłu ma nawet 58 mm grubości. Wewnątrz jednak stopa cały czas leży niżej – na wysokości 29 mm. Łatwo więc policzyć, że drugie 29 mm to wysokość zewnętrznej ramy.\nPrzy tak dużej ilości pianki but jest też zaskakująco lekki. Challenger w rozmiarze 12 US waży 318 gramów. Jeśli zestawimy go z bardzo miękkimi butami pokroju Asics Gel-Nimbusa 19 (355 g) , Nike Vomero 12 (336 g) czy Saucony Triumpha ISO 2 (340 g) to okazuje się, że miękka i przerośnięta Hoka jest z nich najlżejsza.\nHoka ma też niski 5 mm drop. W butach treningowo-startowych 5 mm drop czuć zdecydowanie bardziej niż w przypadku miękkiej i przerośniętej Hoki. Tutaj prawdopodobnie nie zauważyłbym różnicy gdyby było 6, 8 czy 10 mm. Jest pięć, co daje bardziej naturalne ułożenie stopy w bucie.\nCzuć też bardzo dobrze wyprofilowaną „łódkowatą” podeszwę. Posunął bym się też do stwierdzenia, że bardziej ją czuć niż widać. Wizualnie wyprofilowanie daje się zauwaćyć, ale nie jest to jednak aż takie wyjątkowe, bo inne marki także mają w swojej ofercie podobne rozwiązania. W Hoce natomiast bardzo to czuć po założeniu buta na nogę. But bardzo płynnie przetacza się z pięty na palce.\nUwaga na rozmiar?!\nKilka osób ostrzegało mnie też, że biorąc „swój” rozmiar w Challengerach but oferował zbyt mało miejsca w palcach aby w nim bezpiecznie biegać. Potrzebny im był minimalnie większy rozmiar. Zakładałem swojego Challengara już kilka razy i jestem wśród nich wyjątkiem, bo dla mnie rozmiar jest OK. Fakt, że może czasami miewam więcej miejsca w palcach ale tutaj jest OK. Tak OK, że nie czuję potrzeby wymiany na większy rozmiar.\n02.07.2017 26.11.2021 Paweł Matysiak\nButy do biegania Buty maksymalistyczne Buty terenowe Hoka Hoka Challenger