Nowoczesna kuchnia. 5 pomysłów na wystrój kuchni | Garaż to nie tylko brama\nWyposażenie kuchni A.D.2014\n– W 2014 r. będzie się stawiać przede wszystkim na efektywne i oszczędne technologie oraz dopasowanie sprzętów do potrzeb użytkownika ? mówi Aneta Dziedzina z Grupy Armatura. Ekspert opowiada szczegółowo, jak założenia te będą realizowane przez projektantów kuchni.\nMeble ? pojemność i wytrzymałość\nNowoczesne wnętrza charakteryzują się ascetycznym stylem. Do minimum ogranicza się liczbę zbędnych elementów. Na blacie i innych otwartych powierzchniach pozostawiamy tylko to, co konieczne. Taki stan rzeczy stawia przed meblami kuchennymi bardzo trudne zadanie. Szafki muszą pomieścić wszystko, co nie jest używane w danym momencie.\nCoraz większą popularnością cieszą się w związku z tym modele typu cargo. Wyposażone są w stelaże ?ażurowe kosze lub stojaki, przy pomocy których z łatwością możemy posortować i pomieścić naczynia czy produkty żywnościowe. Z podobnych względów stosuje się półki obrotowe. Są bardzo pojemne i jednocześnie gwarantują łatwy dostęp do zawartości szafek.\nKwestie funkcjonalności wpływają również na materiały, z których wykonywane są meble. Prym wiodą tu modele o frontach z hartowanego szkła. Dzięki ich przezroczystości, łatwo zlokalizujemy potrzebne sprzęty. Jednocześnie, szyby są bardzo wytrzymałe. Nie pękają nawet przy częstym, gwałtownym otwieraniu i zamykaniu.\nW miejscach narażonych na zwiększoną wilgotność, zastosowanie znajdują natomiast meble z płyty MDF. Dzięki nowoczesnym rozwiązaniom produkcyjnym, ich powierzchnia nie ulega odkształceniom nawet w miejscach narażonych na częsty kontakt z wodą czy parą wodną.\nZlewozmywak i armatura ? duet do zadań specjalnych\nKwestia kontaktu mebli z wilgocią jest bardzo istotna w kontekście nowych modeli zlewozmywaków i baterii. Na rynku pojawiły się rozwiązania umożliwiające dotarcie ze strumieniem wody w niedostępne dotychczas miejsca i bezpośrednie czyszczenie z jego pomocą wszelkich powierzchni. Nowe modele zlewów coraz częściej mają na wyposażeniu wyciąganą wylewkę z elastycznym, 1,5-metrowym elastycznym wężem. Pozwala on na wykonywanie prac oddalonych od baterii, jak na przykład napełnienie stojącego na podłodze wiadra\nAlternatywą są baterie o wylewce obrotowej. Dzięki zakresowi ruchu od 120° do 360° pozwalają na dotarcie do trudnodostępnych miejsc, których czyszczenie w przypadku modeli nieruchomych stanowiło dotychczas nie lada wyzwanie.\nOświetlenie – do tańca i do różańca\nDuże znaczenie dla komfortu wykonywanej pracy ma również odpowiednie oświetlenie. Dzięki znaczącym obniżkom cen upowszechniają się diody LED. Są one bardzo trwałe i energooszczędne, a jednocześnie dają naturalne światło, które nie męczy oczu.\nZapewniają również duże możliwości odważniejszym inwestorom i projektantom. Oświetlenie tego typu występuję w szerokiej gamie kolorów i modeli. Na przykład dzięki wodoszczelnym taśmom LED będziemy mogli podświetlić bezpośrednie otoczenie zlewu. Jaskrawe, neonowe diody pozwolą z kolei uzyskać fantazyjne efekty iluminacji barki, szafki, czy innego elementu, który chcielibyśmy wyeksponować\nTags jak, jest, kuchni, nie\nMiffy oraz Niedźwiadek Nanuk, Słonik Anana i Kokeshi\nbrama garażowa uchylna jak zrobić, jak zrobić drzwi garażowe, projekt garażu pdf, beckers kolory skandynawskie, Do danych wrażliwych podlegających szczególnej ochronie nie należy, szkolenia na sufity napinane loc:PL, co bank wie o tobie, płytki paradyż 20x25, jak zrobić bramę uchylną, folia na sufity napinane loc:PL\n2020 Nowoczesna kuchnia. 5 pomysłów na wystrój kuchni | Garaż to nie tylko brama


Laweta Świerczewo 24h na telefon 516 631 516 - Tania pomoc drogowa całodobowo.\nUsługi lawetowania w Świerczewo\nKażdemu na drodze może zdarzyć się awaria. Nawet najlepsi kierowcy tracą w pewnych momentach atencję oraz uczestniczą w kraksach i stłuczkach. Czasami takie sytuacje wynikają z nieprzewidzianych zachowań innych członków ruchu drogowego.W takiej sytuacji, oferowana laweta z Świerczewo świadczy usługi holowania, przewożenia pojazdu, a nawet wykonywania drobnych napraw. Jeśli spotkacie się Państwo z trudną sytuacją na drodze, gorąco zapraszamy do skontaktowania się z opisującą nas firmą oraz skorzystania z usług holowania.\nLaweta 24h dla kierowców w Świerczewo i okolicach - w jaki sposób zamówić?\nJeśli ubezpieczyciel nie gwarantuje holowania pojazdu, w owym czasie zachęcamy do kontaktu właśnie z naszą firmą. Wystarczy zrealizować telefon po lawetę z Świerczewo oraz zamówić jeden z naszych pojazdów, który wraz z kierowcą pojawi się na miejscu sprawnie oraz ekspresowo. Razem oszacujemy rozmiar szkody, przetestujemy, czy pojazd jest sprawny i może poruszać się po drogach. Jeżeli nie ma takiej możliwości, bezpiecznie odholujemy pojazd pod wskazane miejsce. Nasi kierowcy to eksperci z znaczącym doświadczeniem, jacy nienagannie znają się na autach oraz umieją je naprawiać. Poza tym, każdy z nich dysponuje specjalistycznym sprzętem, który ułatwia wykonywanie drobnych renowacji, nawet w kłopotliwych drogowych warunkach.\nLaweta całodobowo w Świerczewo oraz okolicy – najwyższa jakość usług.\nNadzwyczaj zależy nam na zadowoleniu naszych Konsumentów, którzy znajdują się zawsze w trudnej sytuacji telefonując do nas. Dysponujemy wobec tego flotą niezawodnych i nowoczesnych wozów, które przystosowane są do holowania nawet sporych samochodów. Przetransportujemy pojazdy uszkodzone, lecz także gruntownie nowe. Jeżeli chcecie Państwo przetransportować samochód sprawny, też z przyjemnością zorganizujemy taki transport na dogodnych warunkach. Proponujemy niezwykle dobre warunki cenowe w ramach naszych usług. Zamówienia przyjmujemy siedem dni w tygodniu, przez całą dobę. Nasze profesjonalne usługi zaświadczamy na obszarze Świerczewo i jego okolic, lecz podejmujemy się także zleceń w innych częściach Polski, a nawet w innych europejskich krajach. Serdecznie serdecznie zapraszamy do kontaktu z nami i do skorzystania z naszych usług w każdej sytuacji.


Ostatnie pięć komentarzy, dodanych z tego komputera (77-252-63-218.ujscie.net):\nGra z tylu\nTak, niepotrzebnie kombinujemy z tylu, a tam po prostu trzeba walnac pilke w trybuny, bez podejmowania zbytecznego ryzyka. Ze 3 zagrania od obroncow do Buchalika puszczone w swiatlo bramki i potem robia sie z tego niepotrzebne emocje. Owszem, bramkarz powinien byc wykorzystywany jako dodatkowy obronca do rozegrania pilki, ale nie przy bliskim dociskaniu przez Jage.\nPiekny start dla calej ekipy\nJesli utrzymamy ta organizacje gry to w Lubinie bedzie gra o pelna pule, a jak sie ZL otworzy...\nZgoda, tylko to sa wypozyczenia. Ktos z nich blysnie i wyhaczy go Legia, Lech czy chocby Jaga. Dlugo jeszcze nie bedziemy w stanie rywalizowac pensjami z 3/4 ligi.\nNatomiast to sa wypozyczenia i teraz sie utrzymajmy przede wszystkim, ale miejmy z tylu glowy, ze za 4 miesiace nasza kadra bedzie bez nich i bedzie wygladac inaczej. A POKI CO, ISTNIEJE TYLKO JEDEN CEL.


Polo z kolekcji Levi’s. Model wykonany z gładkiej dzianiny. Informujemy, iż ze względu na politykę ochrony znaków towarowych marki Levi’s około 10% asortymentu posiada „pustą wszywkę” (w kolorze czerwonym, bez logo marki, wyłącznie z międzynarodowym symbolem zarejestrowanego znaku towarowego). „Pusta wszywka” jest zarejestrowanym znakiem towarowym marki Levi’s i opatrzone nią modele są pełnowartościowymi, oryginalnymi produktami. W razie wątpliwości prosimy o kontakt z Biurem Obsługi Klienta. – Prosty fason. – Model z kołnierzykiem. – Krótkie zapięcie na guziki. – Cienka, elastyczna dzianina. – Długość: 75 cm. – Szerokość pod pachami: 52,5 cm. – Wymiary podane dla rozmiaru: M. Wzór: gładkie Skład: 100 % Bawełna ID produktu: 4920-POM002 Kod producenta: 59618.0001\nPolo z kolekcji Levi’s. Model wykonany z gładkiej dzianiny.The official Levi’s website has the best selection of Levi’s jeans, jackets, and clothing for men, women, and kids. Shop the entire collection today.Bezpieczny sklep internetowy BHP, dobre ceny i 22 lat doświadczenia. Zapraszam!T-shirty i koszulki polo damskie w odsłonach Wiona/Lato zachwycają nowymi printami, niebanalnymi wzorami – znajdziesz coś dla siebie w kolekcjach premiumMarkowy sklep sportowy od 8 lat. Promocje: 4F, Regatta, Dare2B, Outhorn, Alpine Pro. Bezpłatna dostawa. Wysyłka 24H. Zwrot i wymiana do 90 dni!W skład odzieży gastronomicznej wchodzą nie tylko standardowe kitle. Aby otwierać się na wszystkie potrzeby naszych klientów, oferujemy również koszulki polo i t …Sklep internetowy Infolinia e-sklepu +48 25 748 43 10 bok@sklep.ochnik.com Biuro Obsługi Klienta Czynne pon. – pt. 8:00 – 20:00Interesuje cię Levi’s® Koszulka Męska Levi’s® Sunset Polo Indigo w cenie: 69,90 złotych? W naszym sklepie w kategorii Wyprzedaż znajdziesz ten i wiele innych produktów. Zapraszamy!Ralph Lauren Polska Zniżka Polo Ralph Lauren T-shirt z nadrukiem Dzieci Odzież T-Shirty white polska sklep [PO224G03N-A11] – Polo Ralph Lauren T-shirt z nadrukiem Dzieci Odzież T-Shirty white polska sklep Rozmiar i krój Fason:Prosty Długość:Standardowa Długość rękawa:Krótki rękawSprawdź wysellekcjonowane przez nas Odzież, buty, akcesoria oraz kosmetyki. Sellektor oferuje najlepsze produkty tylko sprawdzonych marek.Powiązane wyszukiwania dla: Levi’s – Polo ON Odzież T-shirty i …Powiązane wyszukiwania


Pozostali Producenci Motoryzacyjni w Rykach, 2019\nCar Master to najbardziej zaufana pomoc drogowa w Kielcach. Zobacz na stronie, jakie usługi oferujemy i skontaktuj się z nami, by uzyskać fachową pomoc. Oferujemy wycenę przez telefon lub za pośrednictwem maila. Car Master działa od 2008 roku - możesz nam zaufać i powierzyć bezpieczeństwo swojego auta. #LawetKielceSerwis\nPodobne zlecenia: domki holenderskie Ryki, ogłoszenia motoryzacyjne Ryki


Koncert Faith No More w Krakowie. Rozmowa z Billym Gouldem - Fakty TVN online\n09 czerwca 2015, 18:06\nFaith No More w Krakowie. Dlaczego fani musieli czekać 18 lat na nowy album?\nCharyzmatyczny Mike Patton i jego koledzy z zespołu Faith No More zaczarowali fanów, którzy przybyli do Areny Kraków. To był już szósty występ amerykańskiej grupy w Polsce. Tym razem kalifornijski zespół przyjechał promować swój najnowszy, wydany w maju, album, na który fani musieli czekać aż 18 lat. Dlaczego tak długo? Odpowiedzi udzielił basista zespołu Billy Gould.\nMN01 25 June 2015\n"Epic" Fajtnął Na Mordę to ih najlepszy utwór.\nMN01 24 June 2015\nZobaczcie/Usłuszcie młodzi czego słuchli Wasi rodzice. To TYLKO mały przkład gamy zespołów.\nFNM i ich "Epic". I wszystko w temacie.\nPavulons 11 June 2015\nFNM, jak zwykle świetnie. Nagłośnienie żałosne 1/10. Zlewający się łomot.\nRutka74 11 June 2015\nZabrze, Katowice, Gdynia, Poznań, Gdynia, Kraków - to jakby nie liczyć 6 razy! DZIENNIKARZE DYLETATNCI!


HeyTaxi Cennik kursów Taxi z Park Chropaczowski Im Kopalni Slask Świętochłowice zamów teraz\nCennik kursów Taxi z Park Chropaczowski Im Kopalni Slask Świętochłowice\nTanie TAXI Świętochłowice kalkulator kursu taxi, dzięki niemu można prosto oszacować ile zapłacimy za jazdę z Park Chropaczowski Im Kopalni Slask Świętochłowice. W mieście działa kilkanaście korporacji taksówkarskich, które mają różne stawki za przewóz osób. Kidy potrzebujemy zastanawiamy się, którą korporację wybrać, by nie przepłacić za przewóz taxi z Park Chropaczowski Im Kopalni Slask Świętochłowice. Może w tym pomóc nasz kalkulator kursu taxi. Kalkulator korzysta z aktualnej wersji map Google, która daje możliwość między innymi wyszukiwanie właściwego adresu, oblicza najkrótsze trasy, podaje ilość kilometrów oraz czas przewózu.\nWyszukiwane uliceCena kursu Taxi Park Chropaczowski Im Kopalni Slask, Świętochłowice do ulicy\nWyszukiwane miastaCena kursu Taxi z Świętochłowice ul. Park Chropaczowski Im Kopalni Slask do miast


FACECI - muzyczny projekt Rafała Bryndala i Dariusza Boratyna - Dzień Dobry TVN\nMuzyczny projekt Rafała Bryndala i Dariusza Boratyna. "Już nikomu nie musimy nic udowadniać"\nDzień Dobry TVNWspólny projekt Rafała Bryndala i Darka Boratyna\nRafał Bryndal i Dariusz Boratyn połączyli siły i stworzyli projekt o nazwie FACECI. W Dzień Dobry TVN opowiedzieli o tym, skąd wziął się pomysł na ich muzyczny performance, a także jaką grają muzykę. Na naszej scenie zaprezentowali najnowszy singiel "Nic się nie przytrafi".\nZ pasji do pisania i tworzenia muzyki zrodził niezwykły projekt, którego inicjatorami są Rafał Bryndal i Dariusz Boratyn. Nagrali piosenki, które będą wykonywać na żywo przed publicznością, tworząc oryginalne przedstawienie.\n- Wszystko zaczęło się od moich tekstów. Codziennie piszę sobie rymowane teksty, które, jeśli są dobre i uważam, że warto się nimi podzielić z innymi, to publikuję na Facebooku albo Instagramie. Darek czytał je i dzwonił do mnie, że ma do nich melodie. Tak powstały piosenki. A nazwa FACECI wzięła się stąd, że wystarczy spojrzeć na nasz zespół, na nas. Jesteśmy gośćmi, którzy przeszli swoje, obserwujemy to, co dzieje się wokół i mamy refleksje. (...) Dzielimy się swoimi doświadczeniami, przemyśleniami. My już nikomu nie musimy nic udowadniać. Stworzyliśmy płytę "bez napinki" - podkreślił Rafał Bryndal.\nMuzycy chcą grać niezwykłe koncerty, które w dużej mierze będą się opierać na interakcji ze słuchaczami.\n- To będzie na zasadzie przedstawienia. Ma być więcej kontaktu z publicznością, będę czytać swoje wiersze i chcę rozmawiać z ludźmi, a panowie będą grać - wyjaśnił Bryndal. - Jest jeszcze jedna niespodzianka. Bartek Topa będzie wspierał czasami Rafała. Będzie czytać z nim jego teksty - dodał Boratyn.\nAnna Mucha w teledysku zespołu Poparzeni Kawą Trzy. "Chłopaki są czarujący, wspaniali i niezwykle sympatyczni"\nJaką muzykę grają FACECI?\nW projekt FACECI, oprócz Bryndala i Boratyna, zaangażowani są również inni utalentowani panowie, m.in. Bartek Malik, Marek Bruno Chrzanowski, Krzysztof Zawadka, Tomek Harry Waldowski i Michał Marecki.\n- Gramy muzykę folkową, opartą zarówno na dobrym tekście, jak i na dobrych riffach gitarowych - stwierdził Bryndal.\nFACECI na scenie Dzień Dobry TVN zaprezentowali na żywo pierwszy singiel pt. "Nic się nie przytrafi".\nZobacz wideo: FACECI w piosence "Nic się nie przytrafi"\nFACECI Brayndal/Boratyn w piosence „Nic się nie przytrafi”\nAdrianna Biedrzyńska stroi choinkę... we wrześniu. Dlaczego? Aktorka ma ważny powód\nŹródło zdjęcia głównego: Dzień Dobr\nChiny ograniczyły nieletnim czas na gry online. "Nasze dzieciaki będą jeszcze częściej atakowane różnego rodzaju reklamami"


Zbliża się Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych – na tę szczególną okoliczność Starosta Powiatu Garwolińskiego Mirosław Walicki przygotował specjalny kalendarz wydarzeń.\nPowiatowe obchody rozpocznie 1 marca uroczysta Msza Święta, która zostanie odprawiona o godzinie 10.00 w Kolegiacie pw. Przemienienia Pańskiego w Garwolinie. Po eucharystii zostaną złożone kwiaty pod tablicą upamiętniającą ofiary stalinizmu.\nOkoło godziny 11.15 rozpocznie się koncert piosenek partyzanckich „Pieśnią wywalczyć wolność”.\nOd 1 marca do 8 marca na parterze budynku starostwa powiatowego w Garwolinie dostępna będzie wystawa grafik związana z Żołnierzami Wyklętymi. W kolejnych tygodniach wystawa trafi do szkół średnich powiatu.\nKolejnym punktem marcowych obchodów będzie IV „Turniej Niezłomnych” – halowy turniej piłki nożnej o szablę rotmistrza Witolda Pileckiego. Turniej odbędzie się na Gminnej Hali Sportowej w Maciejowicach i jest współorganizowany przez Wójta Gminy Maciejowice Tomasza Kwiatkowskiego.\nW niedzielę 10 marca rozegra się IV edycja gry miejskiej pn. „Obywatele na start!”. W tym roku gra będzie miała miejsce w Żelechowie i po raz pierwszy zwycięzcy zostaną wyłonieni w dwóch kategoriach. W pierwszej kategorii zmierzą się szkoły średnie z terenu naszego powiatu. Zwycięzcą w drugiej kategorii może zostać drużyna rodzinna, grupa przyjaciół lub np. harcerze. Współorganizatorami tego wydarzenia są Burmistrz Miasta i Gminy Żelechów Łukasz Bogusz oraz Liceum Ogólnokształcące im. Joachima Lelewela w Żelechowie.\nPowiatowe obchody Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych zakończy IV „Łaskarzewski Maraton Filmowy o Żołnierzach Wyklętych”, który odbędzie się w budynku OSP Łaskarzew. Wyświetlimy m.in. film „Pilecki” w reżyserii Mirosława Krzyszkowskiego. Maraton współorganizują Radny Rady Powiatu Garwolińskiego Marek Ziędalski oraz Burmistrz Miasta Łaskarzew Anna Laskowska.\nOrganizatorem powyższych wydarzeń obok Starosty Powiatu Garwolińskiego Mirosława Walickiego jest Klub Młodzieży Patriotycznej Powiatu Garwolińskiego.


Rafał Wolski w Wiśle Płock. Wisła wzmacnia środek pola - Portal Płock - numer 1 w Płocku!\nRafał Wolski w Wiśle Płock. Wisła wzmacnia środek pola\nOpublikowano: pt, 6 mar 2020 21:42 2020-03-06T21:42:00.000Z\nSport Kiedy w 2013 roku Rafał Wolski opuszczał Legię Warszawa typowano go na przyszłość reprezentacji. Siedem lat później, po kilku kontuzjach, zawodnik rozwiązał kontrakt z Lechią Gdańsk i podpisał umowę z Wisłą Płock. Klub i zawodnik nie ujawniają, jak długą.\nKiedy w 2013 roku Rafał Wolski opuszczał Legię Warszawa typowano go na przyszłość reprezentacji. Siedem lat później, po kilkunastu kontuzjach, zawodnik rozwiązał kontrakt z Lechią Gdańsk i podpisał umowę z Wisłą Płock. Klub i zawodnik nie ujawniają, jak długą.\nNa początku drugiej dekady XXI wieku Rafał Wolski był jednym z objawień polskiej piłki. Kreatywny, nieszablonowy, posługujący się obiema nogami - młodziutki Wolski czarował publiczność na Łazienkowskiej, a w 2013 roku przeniósł się do Włoch. Działacze Fiorentiny zapłacili za niego blisko 3 miliony euro, ale kariery na Zachodzie Wolski, wówczas już reprezentant Polski, nie zrobił.\nW 2016 roku wrócił do Polski i tu zaczęły się jego prawdziwe problemy. W Wiśle Kraków zagrał niezły sezon, ale po przenosinach do Lechii Gdańsk zaczęły się poważne problemy zdrowotne. W lutym 2018 roku zerwał więzadła krzyżowe. Wrócił do gry w rundzie jesiennej sezonu 2018/19, ale już w styczniu 2019 roku na treningu znów zerwał więzadła w kolanie.\nW trwającym sezonie w barwach Lechii rozegrał 16 meczów, w których strzelił bramkę, notabene Wiśle Płock, i dołożył 2 asysty. Wobec nieotrzymywania pensji, Wolski złożył do swojego pracodawcy wezwanie do zapłaty. Kontrakt z Lechią został rozwiązany z winy klubu, więc gdańszczanie będą teraz dopłacać różnicę pomiędzy wynagrodzeniem otrzymywanym w Płocku, a tym które dostawałby za grę dla Lechii.\nCzy Rafał Wolski okaże się wzmocnieniem środka pola? W ostatnich latach to nie był już ten sam zawodnik, który czarował, choćby w zespole Białej Gwiazdy. Dwie poważne kontuzje zrobiły swoje, choć potencjał w 27-latku na pewno drzemie. Środkowy pomocnik na pewno przyda się Nafciarzom, bo wobec kontuzji Macieja Ambrosiewicza w meczu z Rakowem na ławce nie było żadnego zawodnika kojarzonego z tą pozycją. W Płocku Wolski będzie pracował pod okiem Radosława Sobolewskiego, a spotka też dobrych znajomych z Legii Warszawa (Dominika Furmana i Jakuba Rzeźniczaka), z którymi kilka lat temu świętował zdobycie Pucharu Polski. Nazwisko robi wrażenie, a jeśli za tym pójdzie gra, środek pola Wisły na pewno zyska na kreatywności.


Wielka Brytania. Kontrwywiad ostrzegł przed chińską agentką w Izbie Gmin - TVN24\nBrytyjski kontrwywiad ostrzegł przed chińską agentką w Izbie Gmin. Pekin: naoglądali się za dużo filmów o agencie 007\n14 stycznia 2022, 9:11\nAktualizacja: 14 stycznia 2022, 15:51\n14 stycznia 2022, 9:11 Aktualizacja: 14 stycznia 2022, 15:51\nReutersKontrwywiad ostrzegł przed chińską agentką w Izbie Gmin\nBrytyjski kontrwywiad ostrzegł, że tajna agentka pracująca dla Komunistycznej Partii Chin przeniknęła do brytyjskiego parlamentu i próbowała wpływać na procesy legislacyjne. Kobieta twierdziła, że jej działalność ma na celu reprezentowanie mieszkających w Wielkiej Brytanii Chińczyków i zwiększenie różnorodności w Izbie Gmin. Władze w Pekinie odrzuciły te oskarżenia.\nW ostrzeżeniu przekazanym w czwartek przez MI5 spikerowi Izby Gmin Lindsayowi Hoyle'owi napisano, że Christine Ching Kui Lee "stworzyła sieć powiązań" dla Komunistycznej Partii Chin z obecnymi posłami i kandydatami na posłów.\nKobieta następnie przekazywała darowizny finansowe dla polityków, które pochodziły od rezydentów Chin kontynentalnych oraz Hongkongu w taki sposób, by ukryć ich prawdziwe źródło. MI5 dodało, że każdy, kto miał kontakty z Lee, powinien być "świadomy jej afiliacji" oraz tego, że jej "zadaniem jest forsowanie agendy Komunistycznej Partii Chin".\nDotacje dla przedstawicieli Izby Gmin\nStacja Sky News podaje, że z parlamentarnych rejestrów dotacji wynika, iż Lee przekazała posłom ponad 700 tysięcy funtów, z czego istotna część trafiła do Barry'ego Gardinera, który w laburzystowskim gabinecie cieni za czasów poprzedniego lidera partii Jeremy'ego Corbyna był odpowiednikiem ministra handlu międzynarodowego.\nW jego biurze poselskim pracował syn Lee, który w czwartek rano zrezygnował z pracy. Gardiner powiedział Sky News, że w sprawie Lee pozostawał od lat w kontakcie z MI5, i zapewnił, że dotacje przekazywane przez Chinkę były na badania i on z nich nie korzystał osobiście, a także nie wpływała ona w żaden sposób na te badania ani jego aktywność poselską.\n- Niektórzy ludzie chyba naoglądali się za dużo filmów o agencie 007 i mają zbyt wiele niekoniecznych skojarzeń – skomentował w piątek doniesienia brytyjskiego kontrwywiadu rzecznik chińskiego MSZ na rutynowym briefingu w Pekinie. Jego zdaniem oskarżenia te mają na celu "podkręcanie teorii o chińskim zagrożeniu z ukrytych pobudek politycznych".\nWcześniej do ostrzeżenia MI5 odniosła się ambasada Chin w Londynie, która oskarżyła brytyjski kontrwywiad o "oczernianie i zastraszanie" Chińczyków mieszkających w Wielkiej Brytanii. "Chiny zawsze przestrzegają zasady nieingerencji w wewnętrzne sprawy innych krajów" – podkreślono w komunikacie ambasady.\nRepublikański kongresmen Devin Nunes złożył mandat, by pokierować nową firmą Donalda Trumpa


Kamienne niebo - POLTERGEIST\nKamiennym niebem Jemisin kończy trylogię trylogię Pękniętej Ziemii – ba, jej udaje się nawet pozamykać niemal wszystkie wątki i wyjaśnić sporo z intrygujących przez dwie pierwsze części tajemnic. Wreszcie dobiega końca historia Nassun i Essun, a jej finał ma dalekosiężne konsekwencje dla całego świata i tej części ludzkości, która przetrwała piątą porę roku.\nPod kątem fabularnym powieść składa się z opisów podróży obu kobiet oraz solidnej dawki retrospekcji odzierających świat powieści z wielu sekretów i nakreślających początek konfliktu z Ojcem Ziemią. Pomagają one wreszcie osadzić toczoną od mileniów walkę w kontekście. Każda z protagonistek mierzy się z pozoru dość różnymi, ale jednak podobnymi w swej naturze wyzwaniami – piątą porą roku, relacją ze stróżami/zjadaczami kamieni, próbą zrozumienia zachodzących w nich samych przemian i natury górotwórstwa oraz wydarzeń, w których przyszło im brać udział.\nPo chwilowej sielance Wrót obelisków, gdzie główne bohaterki choć przez chwilę znalazły spokój i akceptację, w Kamiennym niebie na pierwszy plan powraca katastroficzny opis świata już w trakcie zagłady. O ile jednak w poprzednich tomach relacja i konflikt między ludźmi a ich planetą mogła być odbierana metaforycznie jako przekazywana ustnie i zniekształcona przez wieki opowieść o kataklizmie czy wojnie dawnej cywilizacji, tak w finale prowadzonej opowieści Jemisin porzuca niedomówienia i w bardzo dosłowny sposób przedstawia zmagań między ludźmi, stróżami, zjadaczami kamienia, górotworami i Ojcem Ziemią. Choć cykl traci przez to potencjalny wymiar alegoryczny (znika symbolika, postacie i wydarzenia z legend należą do porządku historycznego świata), to jeszcze mocniej przebrzmiewa w nim dość proste przesłanie ekologiczne – próba nadmiernej eksploatacji zasobów prowadzi do katastrofy, planeta będzie się bronić.\nNie rozczarowuje za to pod żadnym względem finał i spotkanie Nassun oraz Essun. W czasie rozłąki obie zostały niemal wykute na nowo przez doświadczenia – jedna straciła dziecięcą niewinność nie do końca potrafiąc się pozbyć niedojrzałej percepcji świata, druga chce zakończyć kolejny w jej życiu cykl zniszczenia i rozpadu, choć sama już prawdopodobnie zbliża się do śmierci. Ich spotkanie, kulminacja lęków oraz pragnień, to jak budujące się między nimi napięcie skupia w sobie ich tak odmienne przeżycia i owocuje nowym porządkiem świata stanowi godne zwieńczenie cyklu.\nJednocześnie fakt wyjaśnienia wszystkich tajemnic oraz to, że Jemisin łopatologicznie tłumaczy woje zamysły, czynią Kamienne niebo powieścią dość oczywistą. To, co w pewnym stopniu stanowiło o sile poprzednich tomów – nie do końca zrozumiały świat, piąte pory roku, niewyjaśnione moce gorótworów i stróżów – tutaj znika. Ocena takiego rozwiązania nie jest jednoznaczna: niektóre sekrety okazują się trywialne, inne z podanych odpowiedzi mogą wydawać się niedorzeczne czy nieprzekonujące. Każdy z czytelników sam musi określić, czy autorka go pod tym względem przekonała. Natomiast faktem jest, że przez to świat wykreowany przez Jemisin dołącza do grona raczej typowych uniwersów postapo, gdzie katastrofa została wywołana przez ludzką chciwość, cywilizacja znacząco cofnęła się w rozwoju, a ludzkość nie rozumie wiele ze świata wokół i znajduje się na krawędzi zagłady.\nChoć w ten sposób poprzednie tomy wydają się tracić nieco ze swojej intrygującej aury, a cały cykl nie wypada już tak nowatorsko, to nie sposób nie przyznać, że Pęknięta Ziemia jest warta uwagi. Jemisin zabiera czytelników w fascynujący i brutalny świat pełen wyrazistych postaci. To nie jest trylogia wolna od wad, a pewne wybory fabularne mogą dziwić, ale to na pewno jedne z najlepszych powieści fantastycznych ostatnich lat.


Remontują świetlicę - Gazeta Goleniowska\nprzeczytano: 336 razy\nPaweł Palica, 14.06.2019\nOSINA. Ruszył połączony ze znaczną rozbudową obiektu generalny remont świetlicy wiejskiej w miejscowości Bodzęcin.\nInwestycja jest realizowana kosztem ponad 600 tysięcy złotych, z czego znaczną część pokryła dotacja z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich. Zakres prac jest więc spory, na nich jednak dbałość o funkcjonowanie świetlicy się nie skończy.\n- Zostanie zmodernizowana istniejąca część i powstanie nowa z pomieszczeniami kuchennymi i socjalnymi oraz pełnym wyposażeniem. A dodatkowo będzie się tam pojawiać osoba, której zadaniem będzie prowadzenie zajęć dla dzieci i młodzieży oraz organizowanie wydarzeń dla całej lokalnej społeczności - mówi wójt Osiny Krzysztof Szwedo.\nŚwietlica w Bodzęcinie ma być ponownie otwarta pod koniec sierpnia.


Borelioza - objawy i leczenie - Poradniowo.pl\nMałgorzata Florków / 7 maja 2016\nBorelioza (choroba Lyme) jest najbardziej znaną chorobą odkleszczową. Rozpoznanie boreliozy nie stanowi problemu, jeśli pojawił się rumień wędrujący. Jednak w wielu przypadkach konieczne jest przeprowadzenie specjalistycznych badań w kierunku boreliozy.\nBoreliozy określana jest jako choroba z Lyme oraz krętkowica kleszczowa. Rozpoznaje się ją dopiero od drugiej połowy lat 80. XX w. Borelioza jest wywoływana przez bakterie Borrelia Burgdorferi, które mogą występować w postaci krętek lub w formie przetrwalnikowej tj. cysty. Krętki charakteryzują się tym, że są bardzo ruchliwe, a formy przetrwalnikowe nieruchome. Formy przetrwalnikowe są odporne na działanie niektórych antybiotyków, które są skuteczne w przypadku krętek. Bakterie Borrelia są podstępne i mogą przenikać do komórek ludzkich tj. makrofagi, limfocyty, fibroblasty i tam przeżyć. W przypadku niektórych odmian boreliozy mogą wystąpić objawy w postaci uciążliwych dolegliwości stawowych lub neurologicznych. Niektóre bakterie wywołują również zmiany skórne.\nBez względu na rodzaj oraz stopień zaawansowania borelioza jest chorobą, która dotyka tkankę łączną, mięśniową, a także nerwowa. Pierwsze objawy choroby rozwijają się już w od pierwszego do trzeciego tygodnia od momentu ukąszenia. W tym czasie może pojawić się rumień wędrujący, który występuje na powierzchni skóry. Jest to zaczerwienienie, którego średnica wynosi od kilku do nawet kilkunastu cm. Rumień wędrujący może być lekko wypukły, ciepły, a także wrażliwy na dotyk ( towarzyszy mu ból). Charakterystyczny rumień występujący po ukąszeniu kleszcza jest jaśniejszy od środka.\nDiagnostyka boreliozy opiera się na wykonaniu specjalistycznych badań i jest niezwykle ważna, gdyż rumień wędrujący pojawia się jedynie w około 30% przypadków tej choroby, u dzieci tylko w około 10%.\nW okresie rozwoju choroby mogą wystąpić objawy przypominające grypę. W sytuacji, gdy zostaną wprowadzone antybiotyki borelioza przechodzi w tzw. fazę rozsianą. Po upływie dwóch tygodni, nawet do kilku miesięcy mogą pojawić się objawy wtórne. Do takich objawów zalicza się zapalenie stawów, a także zaburzenia neurologiczne oraz kardiologiczne.\nW miejscu ukąszeni kleszcza może pojawić się tzw. pseudochłoniak boboreliozowy, który ma formę zapalnego nacieku i jest bezbolesny. Tego typu zmiana stanowi alternatywną formę obrazu klinicznego dla pierwszej fazy choroby, jaką jest borelioza. Pseudochłoniak boreliozowy pojawia się zazwyczaj na płatkach uszu, sutkach lub na mosznie.\nW przypadku boreliozy wyróżnia się trzy fazy kliniczne: wczesną miejscową, wczesną rozsianą i późną.\nBoreliozie towarzyszą nie tylko zmiany skórne. Choroba wpływa na funkcjonowanie całego organizmu. Po upływie roku od chwili zakażenia choroba przechodzi w postać przewlekłą, podczas której pojawia się wiele objawów m.in. gorączka, dreszcze, tiki mięśni, sztywność karku, a także ból głowy, gardła i stawów. Czasami pojawiają się problemy z podwójnym widzeniem. Borelioza może powodować wystąpienie paraliżu twarzy, zawrotów głowy, problemów z mówieniem, a także z orientacją przestrzenną.\nWśród wszystkich rodzajów boreliozy około 15 % stanowi neuroborelioza, która może dawać objawy nawet po upływie wielu lat po ukąszeniu przez kleszcza. Objawy te wraz z biegiem czasu nasilają się.\nDo objawów boreliozy układu nerwowego zalicza się drżenie mięśni, przeczulicę, fibromialgię, parestezję, bóle korzeniowe, drgawki, problemy z koncentracją, zaburzeni pamięci, niedowład wiotki, otępienie, a także zaburzenia charakterologiczne. Neuroborelioza może wywołać zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych oraz zapalenie mózgu.\nMetoda ILADS w leczeniu boreliozy\nWbrew rozpowszechnionym mitom kleszcz nie musi ukąsić, aby doszło do zakażenia. Wystarczy, że na skórze złoży odchody i to może być czynnikiem wywołującym zakażenie. Siedlisko bakterii znajduje się w przewodzie pokarmowym kleszcza. W przypadku metody ILADS nie czeka się na pojawienie pierwszych objawów boreliozy. Leczenie ILADS jest uzupełniane odpowiednią dieta, stosowaniem probiotyków, witamin oaz mikroelementów. Antybiotykoterapia opiera się na przyjmowaniu doksycykliny, amoksycyliny i cefuroksymu. Według zwolenników tj. metody leczenia lepiej jest zaryzykować wprowadzając mieszankę antybiotyków niż pozwolić rozwinąć się boreliozie. Terapia jest dość agresywna, ponieważ mieszanki leków są stosowane w dużych dawkach przez długi czas, aż do chwili ustąpienia objawów choroby, później przez okres od dwóch do czterech miesięcy konieczne jest dalsze przyjmowanie antybiotyków, tak by wyeliminować formy przetrwalnikowe bakterii.\nMetoda ta polega na podaniu antybiotyków dopiero w chwili pojawienia się objawów boreliozy. Jeśli dojdzie do ukąszenia zazwyczaj stosuje się pojedynczą dawkę doksycyliny, która wynosi 200 mg w przypadku osób dorosłych.\nObecnie nie ma żadnych testów, które w 100% mogą wykluczyć lub potwierdzić boreliozę. Standardowe badanie polega na oznaczeniu przeciwciał IgM i IgG przeciw Borelli we krwi pacjenta. Przeciwciała pojawiają się w surowicy dopiero po upływie kilku tygodni od momentu zakażenia. W tym czasie bakterie mogą przenieść się z krwi do płynu stawowego, a nawet centralnego układu nerwowego. W takiej sytuacji następuje spadek stężenia przeciwciał we krwi. W związku z tym zdarzają się przypadki pacjentów posiadających żywe krętki w organizmie, u których badanie wykazało ujemny wynik.\nW Polsce najpopularniejszym badaniem jest test Elisa, jednak jest on wiarygodny tylko na 30%.\nCzulszym badaniem jest Western Blot, którego wiarygodność wynosi 70%, jednak można go wykonać dopiero po upływie trzech tygodni od momentu ukąszenia.\nNajskuteczniejszym badaniem jest test PCR, które polega na wykryciu DNA bakterii we krwi, moczu, płynie stawowym lub mózgowo-rdzeniowym. Badanie można wykonać już w ciągu kilku dni od momentu ukąszenia. Test PCR jest wykonywany tylko w nielicznych miejscach w Polsce.


Wrocław: Wypadek na Legnickiej. Trzy osoby poszkodowane (ZDJĘCIA) - Gazetawroclawska.pl\nWrocław: Wypadek na Legnickiej. Trzy osoby poszkodowane...\nWrocław: Wypadek na Legnickiej. Trzy osoby poszkodowane (ZDJĘCIA)\n8 stycznia 2015 09:55 08.01.2015 09:55\nOkoło godziny 9 na ul. Legnickiej, przed skrzyżowaniem z ul. Nabycińską i Rybacką, zderzyły się dwa samochody osobowe. W wypadku poszkodowane zostały 3 osoby. Przez niemal godzinę zablokowany był jeden z pasów ul. Legnickiej. Później uszkodzone auta zostały zepchnięte na pobocze. Przed godz. 10, gdy strażacy uprzątnęli miejsce zdarzenia, ruch wrócił do normy.\nwypadek legnicka nabycinska\nwypadek legnicka rybacka\nA wystarczy sprawdzić kamery na skrzyżowaniu i będzie wszystko wiadomo\nXXXX (gość) 09.01.15, 00:11:36\nNie wiem jak wychodzi policji, że na drogach jest bezpieczniej, jeśli przez ostatnie 25 lat jest coraz niebezpieczniej! Kretyni hamujący nie wiadomo po co? Którzy po prostu boją się jeździć i to na...rozwiń całość\nNie wiem jak wychodzi policji, że na drogach jest bezpieczniej, jeśli przez ostatnie 25 lat jest coraz niebezpieczniej! Kretyni hamujący nie wiadomo po co? Którzy po prostu boją się jeździć i to na nich biedni kierowcy jadący z tyłu najczęściej wpadają, bo jeśli droga z przodu pusta i zielone się świeci, to niestety, taki czubek coś zobaczy i hamulec wciska!zwiń\nco kilka dni w tym miejscu jest wypadek!\nmoże zamiast pisać relacje, zajmijcie się tym, (gość) 08.01.15, 13:11:30\nJAK DZIAŁAJĄ ŚWIATŁA NA SKRZYŻoWANIU.\ndziwne, że jeszcze nikt tego nie zauważył.\nfakt, stosunkowo często widzę takie przypadki\nkierowca, mieszkaniec, pieszy (gość) 08.01.15, 15:56:15\nDodam coś jeszcze - piesi biegnący z torowiska na drugą stronę, na przystanek autobsuowy oraz pasażerowie autobusu biegnący na tramwaj. Nie ma nic bardziej mrożącego krew w żyłach niż jazda w...rozwiń całość\nDodam coś jeszcze - piesi biegnący z torowiska na drugą stronę, na przystanek autobsuowy oraz pasażerowie autobusu biegnący na tramwaj. Nie ma nic bardziej mrożącego krew w żyłach niż jazda w godzinach mocno porannych przez tamte skrzyżowania. Ciemno, niewiele widać, zielona światła dla aut oślepiają kierowców aut, zaś piesi "śmigają" na czerwonym w obu kierunkach na przystanki...tam nie tylko dochodzi do sytuacji z autami, ale i pieszymi.zwiń\nxm (gość) 08.01.15, 12:04:00\nMocny ten Fiat (czy raczej już FSO). Współczesne plastikowe autka uległyby większej deformacji przy uderzeniu w to pseudoterenowe pokractwo. Tyle, że w przypadku Fiata kierowca mógł bardziej...rozwiń całość\nMocny ten Fiat (czy raczej już FSO). Współczesne plastikowe autka uległyby większej deformacji przy uderzeniu w to pseudoterenowe pokractwo. Tyle, że w przypadku Fiata kierowca mógł bardziej boleśnie odczuć skutki przeciążeń.zwiń\nco to są (gość) 08.01.15, 15:08:16\nPewnie o tym słyszałeś, ale ten fiat tego nie ma stąd tylko tyle mu odpadlo.\nA ty chyba źle słyszałeś\nvd (gość) 08.01.15, 23:49:18\nBo ten fiat ma strefę zgniotu i w testach zderzeniowych wypada lepiej jak niejedno współczesne auto.\nDOBRZE, ŻE CO RAZ WIĘCEJ TĘPYCH PICZ JEŹDZI SUWAMI BO BY GINĘŁY W MAŁYCH AUTKACH\nPAŁĄ (gość) 08.01.15, 10:32:48\nWIECIE CO ZROBIŁA PANIUSIA? NACISNĘŁA HAMULEC BO ZE SPRZĘGŁEM JEJ SIĘ POMYLIŁ. ŻADNEGO ZÓŁTEGO NIE BYŁO\nzachowano bezpieczną odległość\nkierowca, mieszkaniec, pieszy (gość) 08.01.15, 11:04:47\nNie? Więc nie jej wina. Z tego co zrozumiałem...nie ona wjechała komuś w tył. Słyszałeś o tak zwanym bezpiecznym odstępie, zachowaniu bezpiecznej odległości od pojazdu poprzedzającego?\nopi (gość) 08.01.15, 11:47:54\nTeoretycznie racja, ale -wykonanie bezsensownego i zaskakującego dla innych uczestników ruchu manewru na drodze? Wiesz, za każdym razem spodziewać się że ktoś zacznie Ci hamować na "zielonym" to...rozwiń całość\nTeoretycznie racja, ale -wykonanie bezsensownego i zaskakującego dla innych uczestników ruchu manewru na drodze? Wiesz, za każdym razem spodziewać się że ktoś zacznie Ci hamować na "zielonym" to można popaść w paranoję.zwiń\nLukasz (gość) 08.01.15, 12:25:21\nSłuchaj chłopie, jak dziecko ci wbiegnie pod koła na zielonym to też wykonasz zaskakujący manewr na drodze, i masz prawo oczekiwać, że samochód za tobą jedzie na tyle daleko, aby nie zaparkować ci...rozwiń całość\nSłuchaj chłopie, jak dziecko ci wbiegnie pod koła na zielonym to też wykonasz zaskakujący manewr na drodze, i masz prawo oczekiwać, że samochód za tobą jedzie na tyle daleko, aby nie zaparkować ci w tyłku.zwiń\ncieszę się, że ktoś o tym wspomniał\nkierowca, mieszkaniec, pieszy (gość) 08.01.15, 16:07:23\nDodam jeszcze jedną rzecz - nie istnieje coś takiego jak "awaryjne hamowanie", ale niektórzy chyba o tym nie wiedzą i idiotycznie się później tłumaczą. Opisany przez Ciebie przykład jest dobrym...rozwiń całość\nDodam jeszcze jedną rzecz - nie istnieje coś takiego jak "awaryjne hamowanie", ale niektórzy chyba o tym nie wiedzą i idiotycznie się później tłumaczą. Opisany przez Ciebie przykład jest dobrym punktem odniesienia w stosunku do tych, którzy "nie spodziewają się", że ktoś przed nimi może zahamować, albo nie wiedzą co to "bezpieczny odstęp". zwiń\nPiotr (gość) 08.01.15, 11:35:11\n..., że obydwoje zasłużyli na mandat - Fiat za brak odstępu, a Toyota za nieuzasadnione, gwałtowne hamowanie, co jest stwarzaniem zagrożenia w ruchu (wystarczy spojrzeć jak względem sygnalizatora...rozwiń całość\n..., że obydwoje zasłużyli na mandat - Fiat za brak odstępu, a Toyota za nieuzasadnione, gwałtowne hamowanie, co jest stwarzaniem zagrożenia w ruchu (wystarczy spojrzeć jak względem sygnalizatora stoi Toyotka - musiała stać tuż pod nim przy zderzeniu, chyba, że Fiat nabrał takiego pędu... :)... a to znaczy, że ostro hamowała w ostatniej chwili). Jak trafił się rozsądny policjant to pewnie tak się skończyło. zwiń\n... (gość) 08.01.15, 14:18:59\nPrawda jest taka, że w polskich warunkach zachowanie bezpiecznego odstępu kończy się tym, że ktoś się w to miejsce wpakuje i musisz hamować żeby znowu mieć odstęp. Oczywiście to nie usprawiedliwia,...rozwiń całość\nPrawda jest taka, że w polskich warunkach zachowanie bezpiecznego odstępu kończy się tym, że ktoś się w to miejsce wpakuje i musisz hamować żeby znowu mieć odstęp. Oczywiście to nie usprawiedliwia, ale też nie sprzyja wyhamowaniu w zimie.zwiń\nxs (gość) 08.01.15, 23:51:34\nZachowasz większy odstęp, to zaraz jakiś burak Ci się wciśnie przed samą maskę. Niestety, ale u nas na drogach jest istny 3-ci świat.\nWciskanie przed samą maską jest wykroczeniem\nPJX (gość) 21.01.15, 14:01:25\n"zajechania pasa ruchu". Natomiast obowiązkiem kierowcy jest zachowanie bezpiecznego odstępu. Jeśli dojdzie do wypadku, to przy zajechaniu winny jest zajeżdżający (warto mieć kamerę), a w drugim...rozwiń całość\n"zajechania pasa ruchu". Natomiast obowiązkiem kierowcy jest zachowanie bezpiecznego odstępu. Jeśli dojdzie do wypadku, to przy zajechaniu winny jest zajeżdżający (warto mieć kamerę), a w drugim przypadku tylko ten, kto nie zachował bezpiecznej odległości...zwiń\nGość (gość) 08.01.15, 10:31:29\nKlatka kubły we fiaciku - może trenował przed NŁ :)\nGość (gość) 08.01.15, 10:29:02\nWe Fiacie Klatka i Kubły - może szedł bokiem :)\n. (gość) 08.01.15, 10:22:33\nBlachy mowia wszystko.\nGość (gość) 08.01.15, 10:09:05\nZgłoś naruszenie treści / 21 / 37\nZnając życie idiotka z czarnej toyoty rav4 stanęła dęba na zółtym...\nl (gość) 08.01.15, 10:18:50\nprzejazd na żółtym to złamanie przepisów. i sam jesteś idiotą\nx (gość) 08.01.15, 10:18:14\nraczej idiota w fiacie nie zachował bezpiecznej odległości i najechał na tył RAV4\nw (gość) 08.01.15, 10:07:45\nFaje auto w niezłym stanie było.\nInsekt (gość) 08.01.15, 11:56:16\nDałbym Fiata do przeglądu... ciekawe jak jego papiery\nprędzej twój złomiasty golf\nracjonalista (gość) 08.01.15, 13:51:24\nnadaje się do sprawdzenia diagnostycznego a później wędrówki na złomowisko ;)\n...wypadkiem... (gość) 08.01.15, 10:02:15\n...ale jak miło jest zobaczyć dużego Fiata w Gazecie!


Lite drewno • wielkopolskie, poznański, Golęczewo • Sprawdź adresy, telefony, opinie • Baza firm • pkt.pl\n5 wyników dla: lite drewno w lokalizacji wielkopolskie, poznański, Golęczewo\nWyszukaj frazę lite drewno golęczewo\n... tarasowe, gwoździe, drewno lite, drewno konstrukcyjne, W ofercie mamy dla Państwa także drewno klejone, tzw. klejonkę , które jest łączone na mikrowczepy lub sklejane z kilku warstw. Firma służy transportem zamówionego towaru. Pomaga także w cięciu drewna oraz precyzyjnie struga drewno pochodzenia polskiego. Dzięki doświadczeniu ...\nB Siekierki Wielkie, Kórnicka 15 lok. 1\nGłówny profil naszej działalności to produkcja mebli na wymiar . Od początku działalności priorytetem stała się dla nas jakość. Przez ponad dwadzieścia pięć lat istnienia Drewstylu z powodzeniem zrealizowaliśmy setki zleceń zyskując nie tylko renomę, ale i szerokie grono zadowolonych Klientów. Wykonujemy meble drewniane z wielu różnych gatunków ...\nC Siekierki Wielkie, Kórnicka 15 lok. 1\nDrewno I Kamień Krzysztof Wiksler\nD Murowana Goślina, Konwaliowa 22\nE Swarzędz, Konopnickiej 24\nlite drewno - znajdź w okolicy:\nW salonie stolik kawowy to konieczność, bo gdzie odstawilibyśmy kubek siadając na wersalce czy fotelu. Są to...


Śladem zbrodni [Tess Gerritsen] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00294 005878 20489791 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-238-9234-2 Data wydania: 2012-09-05\nTess Gerritsen Śladem zbrodni Przełożył Jacek Żuławnik\nPROLOG Paryż, 1973 Spóźniała się. To nie w stylu Madeline, zupełnie nie w jej stylu. Bernard Tavistock zamówił kolejną cafe au lait i sączył ją, nie śpiesząc się, tylko od czasu do czasu popatrując za swoją żoną po kawiarni. Dokoła widział typowy krajobraz Left Bank: turystów i paryżan, obrusy w czerwoną kratę, feerię letnich kolorów. I ani śladu kruczowłosej żony. Spóźniała się już pół godziny, a to więcej, niż gdyby utknęła w korku. Kiedy nerwy w końcu wzięły górę, zaczął rytmicznie poruszać nogą. Przez te wszystkie lata, gdy byli małżeństwem, Madeline niezwykle rzadko spóźniała się na spotkanie, a i to raptem kilka minut. Inni mężczyźni przewracają oczami i narzekają na wiecznie opieszałe partnerki, ale Bernard tak naprawdę nigdy nie miał ku temu powodów, ponieważ trafiła mu się wyjątkowo punktualna i obowiązkowa kobieta. Piękna kobieta. Taka, której po piętnastu latach małżeństwa nadal udawało się go zaskakiwać, fascynować i pociągać. Do diabła, gdzie ona się podziewa? Popatrzył w prawo i w lewo bulwaru Saint-Germain. Nerwowość przeszła w fazę otwartego niepokoju. Czyżby zdarzył się wypadek? A może w ostatniej chwili odezwał się Claude Daumier, jej kontakt we francuskim wywiadzie? Przez ostatnie dwa tygodnie wszystko działo się tak prędko. Plotki o przecieku w NATO – o wtyczce w ich szeregach – sprawiły, że każdy oglądał się przez ramię i zastanawiał, komu nie można już ufać. Madeline od wielu dni oczekiwała na instrukcje z londyńskiej siedziby MI6. Może wreszcie skontaktowali się z nią? Tyle że wtedy powinna dać mu znać. Wstał i już miał pójść poszukać telefonu, kiedy zobaczył, że macha do niego kelner Mario. Chłopak sprawnie przecisnął się między stolikami w pełnej ludzi kawiarni. – Monsieur Tavistock, jest dla pana wiadomość. Od madame. Bernard odetchnął z ulgą. – Gdzie ona jest? – Mówi, że nie może przyjechać na lunch, ale chce się z panem spotkać. – Gdzie? – Oto adres. – Kelner podał mu świstek poplamiony najpewniej zupą pomidorową. Adres nabazgrał ołówkiem: ul. Myrha 66 m. 5 Bernard zmarszczył czoło. – Czy to w okolicach Pigalle? Co ona, u diabła, robi w takiej okolicy? Mario wzruszył ramionami, po galijsku, czyli z podniesionym wysoko czołem i uniesionymi brwiami, po czym oznajmił: – Nie wiem. Podała mi adres, a ja zapisałem. – Cóż, dziękuję. – Bernard sięgnął po portfel i dał kelnerowi należność za dwie kawy okraszoną hojnym napiwkiem. – Merci – odparł uradowany kelner. – Wróci pan na kolację, monsieur Tavistock? – O ile namierzę żonę – mruknął Bernard, idąc do mercedesa. Pojechał na plac Pigalle, przez całą drogę złorzecząc pod nosem. Co w nią, do ciężkiej cholery, wstąpiło? To niebezpieczna okolica, zwłaszcza dla kobiety, zresztą dla mężczyzny również. Pocieszał się tym, że w razie czego jego najdroższa Madeline sama potrafi o siebie zadbać. Była strzelcem znacznie lepszym od niego, a w torebce zawsze nosiła naładowany pistolet automatyczny – środek ostrożności, przy którym upierała się od wydarzeń w Berlinie, które nieomal skończyły się katastrofą. To przygnębiające, jak mało można ufać własnym ludziom, myślał ponuro. Wszędzie nieudolność – w MI6, w NATO, w wywiadzie francuskim. Pozbawiona wsparcia Madeline utknęła w budynku pełnym enerdowskich Niemców. Gdybym nie zjawił się w porę... Nie, nie zamierzał znów przeżywać tego horroru. Dostała nauczkę. Od tamtej pory broń gotowa do strzału stanowiła standardowy element wyposażenia Madeline. Skręcił w ulicę Chapelle i z obrzydzeniem pokręcił głową, patrząc na podupadającą okolicę, odrapane nocne speluny, skąpo odziane, eksponujące się na rogu ulicy kobiety. Dostrzegły jego auto i skinęły zachęcająco. Niemal w desperacji. Aleja Świń – tak Jankesi nazwali kiedyś okolice placu Pigalle. Wpadali tu, żeby zaspokoić żądze. Madeline, pomyślał, czyś ty do reszty zwariowała? Po coś tu przyjechała? Skręcił w bulwar Bayes, a potem na ulicę Myrha i zaparkował przed numerem 66. Z niedowierzaniem spojrzał na dwupiętrowy budynek z sypiącym się tynkiem i zapadającymi się balkonami. Naprawdę chciała się z nim spotkać w tej ruderze? Zamknął drzwi samochodu, myśląc, że będzie miał szczęście, jeśli mercedes nadal będzie tu stał, gdy wróci po niego. Z ociąganiem wszedł do budynku. W środku zauważył ślady świadczące o tym, że budynek jest zamieszkany: dziecięce zabawki na klatce schodowej, radio brzęczące w jednym z mieszkań. Wszedł po schodach. W powietrzu, zdaje się, że na stałe, wisiał zapach smażonej cebuli przemieszany ze smrodem dymu papierosowego. Mieszkania numer trzy i cztery znajdowały się na pierwszym piętrze, więc ruszył wąskimi schodami jeszcze wyżej. Mieszkanie numer pięć to było właściwie poddasze, do którego prowadziły niskie drzwi wetknięte pod okap. Zapukał energicznie, a gdy nikt nie otworzył, powiedział głośno: – Madeline? Posłuchaj, mam nadzieję, że to nie jest żart. Nadal brak odpowiedzi. Położył dłoń na klamce. Drzwi były otwarte. Pchnął je i znalazł się na poddaszu. Wiszące w oknie żaluzje rzucały smugi światła na ukryte w cieniu podłogę i ściany pokoju. W jednym rogu stało wielkie mosiężne łóżko. Zmięta pościel pamiętała ostatniego lokatora. Na nocnym stoliku stały dwa brudne kieliszki, pusta butelka po szampanie i kilka plastikowych przedmiotów, które można by łagodnie nazwać „wspomagaczami pożycia”. Pachniało alkoholem, potem i seksem. Bernard przesunął zdumiony wzrok na podłogę obok łóżka i zobaczył kobiecy but na wysokim obcasie. Zmarszczył brwi, zrobił krok do przodu i stwierdził, że but leży w połyskującej czerwienią kałuży. Obszedł łóżko dokoła i raptem zamarł. Jego żona leżała na podłodze, a jej rozrzucone czarne włosy wyglądały jak skrzydła kruka. Miała otwarte oczy. Po jej białej bluzce rozlały się trzy krwawe plamki w kształcie słońca. Bernard opadł na kolana. – Nie – jęknął. – Nie. – Dotknął jej twarzy i poczuł, że skóra nadal jest ciepła. Przyłożył ucho do jej piersi, ale nie usłyszał bicia serca. Z jego ust wyrwał się płaczliwy krzyk, pełen niewiary i smutku: – Madeline! Kiedy wybrzmiało echo niosące jej imię, Bernard usłyszał za plecami kroki. Zbliżały się, były coraz głośniejsze... Gdy się obrócił, zdumiony ujrzał należący do Madeline pistolet wycelowany w swoją pierś. Popatrzył na magazynek, a potem wyżej, na twarz człowieka, który dzierżył broń. To nie miało sensu, ani trochę! – Dlaczego? – zapytał tylko. Odpowiedzią był głuchy odgłos pocisku wylatującego z pistoletu z tłumikiem. Siła uderzenia posłała Bernarda na podłogę obok Madeline. Przez kilka krótkich sekund był świadom jej leżącego obok ciała, jej włosów jak jedwab. Wyciągnął rękę i czując, jak opuszczają go siły, dotknął jej głowy. Moja kochana, pomyślał. Moja najdroższa. A potem jego dłoń zastygła.\nROZDZIAŁ PIERWSZY Buckinghamshire, Anglia Dwadzieścia lat później Jordan Tavistock zapadł się w głębokim fotelu w salonie wuja Hugh i jak setki razy wcześniej z rozbawieniem przyglądał się portretowi dawno zmarłego przodka, nieszczęsnego hrabiego Lovata. Cóż za rozkoszna ironia, pomyślał, że lord Lovat spogląda akurat z honorowego miejsca nad kominkiem. Świadectwem niewybrednej fantazji rodu Tavistocków było to, że tak ochoczo wystawiali na widok publiczny krewnego, który dosłownie stracił głowę na Tower Hill i był ostatnim oficjalnie ściętym człowiekiem w Anglii. Jordan wzniósł toast za pechowego hrabiego i wprowadził do gardła potężną porcję sherry. Kusiło go, by nalać sobie drugą szklaneczkę, ale było już wpół do szóstej i wkrótce mieli się zacząć schodzić goście na obchody francuskiego święta narodowego. Niech w mojej głowie pracuje choć kilka szarych komórek, pomyślał. Będą mi potrzebne do pogaduszek o niczym. Było to jedno z najmniej ulubionych zajęć Jordana. Przeważnie unikał tych stojących pod znakiem kawioru i czarnych krawatów jubli, w których urządzaniu lubował się wuj Hugh. Ale dzisiejsze przyjęcie, wyprawiane na cześć sir Reggiego i lady Heleny Vane’ów, może się okazać znacznie ciekawsze niż typowe zgromadzenie miłośników koni. To pierwsze tego rodzaju wydarzenie od czasu przejścia wuja Hugh na emeryturę i rezygnacji z pracy w brytyjskim wywiadzie. Kilku byłych kolegów wuja z MI6 miało zaszczycić imprezę swoją obecnością. Jeśli dorzucić do tego jego kumpli z Paryża, którzy przybyli do Londynu z powodu szczytu ekonomicznego, to zapowiadało się na wielce intrygujący wieczór. Kiedy zamknąć w jednym domu byłych szpiegów oraz dyplomatów, kto wie, jakie zaskakujące tajne informacje mogą wyjść na jaw. Jordan podniósł głowę, usłyszawszy zrzędzenie wuja, który wprawdzie miał już na sobie smoking, ale bez powodzenia próbował zawiązać muszkę. Niestety nieodmiennie wychodził mu supeł. – Czy mógłbyś pomóc mi z tym cholerstwem? – poprosił niecierpliwie. Jordan wstał z głębokiego fotela, poluzował węzeł na szyi wuja i spytał: – Gdzie jest Davis? Jemu to lepiej wychodzi. – Posłałem go po twoją siostrę. – Beryl znów wybyła? – Naturalnie. Powiedz tylko „koktajl”, a już jej nie ma. – Beryl nigdy nie przepadała za imprezami – stwierdził Jordan, zawiązując wujowi muszkę. – Poza tym, ale niech to zostanie między nami, ma już trochę dość Vane’ów. – Hm? Ale to cudowni goście. Dopasowali się... – Chodzi o te ich wieczne przytyki. – Ach, o to. Zawsze tacy byli. Zdążyłem się przyzwyczaić. – Zauważyłeś, jak Reggie chodzi za Beryl? Jak szczeniak. – W obecności pięknej kobiety Reggie faktycznie zamienia się w szczeniaka – odparł rozbawiony Hugh. – Nic więc dziwnego, że Helena tak go gasi. – Jordan zrobił krok do tyłu i przyjrzał się swemu dziełu. – I jak? – Może być. Hugh zerknął na zegar. – Lepiej sprawdź, co w kuchni. Dopilnuj porządku. Czemu Vane’owie jeszcze nie zeszli? Jak na zawołanie usłyszeli dobiegające ze schodów zrzędliwe głosy. To lady Helena swoim zwyczajem strofowała męża. – Ktoś musi ci to powiedzieć – rzuciła. – Owszem, i zawsze musisz to być ty, prawda? Sir Reggie wpadł do gabinetu ścigany przez małżonkę. Jordan nigdy nie mógł się nadziwić oczywistemu niedopasowaniu tych dwojga. Sir Reggie, przystojny, siwowłosy elegant, zdecydowanie górował nad bezbarwną niczym szara mysz żoną. Być może wybór partnerki uzasadniał potężny spadek, który przypadł w udziale Helenie. W końcu pieniądze równają wszelkie nierówności. Zanim wybiła szósta, Hugh nalał cztery szklaneczki sherry i rozdał wszystkim obecnym. – Zanim zjawią się tłumy, chciałbym wznieść toast – oznajmił. – Za wasz bezpieczny powrót do Paryża. Napili się. Chwila była uroczysta, ostatni wieczór ze starymi przyjaciółmi. Po chwili szklankę wzniósł Reggie. – I za angielską gościnność. Wielkie dzięki! Gdy usłyszeli dźwięk opon na żwirowym podjeździe, wyjrzeli przez okno i zobaczyli przed domem pierwszą limuzynę. Szofer otworzył drzwi i z auta wysiadła kobieta po pięćdziesiątce, której pełne kształty podkreślała zielona suknia upstrzona czarnymi paciorkami. Zza niej wyłonił się młody mężczyzna w szokująco purpurowej jedwabnej koszuli i wziął damę pod rękę. – Wielkie nieba, toż to Nina Sutherland i jej bachor – mruknęła Helena. – Co to za miotła, na której przyleciała? Rzeczona Nina Sutherland dostrzegła stojącą w oknie czwórkę. – Halo, Reggie! Heleno! – zawołała głosem przypominającym fagot. Hugh odstawił sherry. – Czas powitać barbarzyńców – powiedział z westchnieniem i razem z Vane’ami poszedł przyjąć pierwszych gości. Jordan przystanął, żeby dokończyć drinka, uzbroić się w uśmiech od ucha do ucha i przygotować prawicę do powitań. Dzień Bastylii – też wymówka dla imprezy! Poprawił smoking, przygładził koszulę i zrezygnowany ruszył do drzwiom. Cyrk przyjechał. A niech to, pomyślał. Do diabła, gdzie podziewa się moja siostra? W tym samym czasie Beryl, czyli rzeczona siostra, gnała jak szalona przez łąkę, uznała bowiem, że biedna stara Froggie powinna trochę się poruszać. Ja zresztą też, dodała w duchu. Pochyliła się do przodu, pod wiatr, poczuła grzywę Froggie na twarzy i wciągnęła w płuca cudowną mieszankę zapachu końskiej sierści, koniczyny i ciepłego lipcowego powietrza. Froggie cieszyła się z przejażdżki tak samo jak jej pani, może nawet bardziej. Beryl czuła, jak klacz nabiera prędkości, wytężając silne mięśnie. Demonica jak ja, pomyślała Beryl i roześmiała się pełną piersią. Ten jej dziki śmiech zawsze sprawiał, że wuj Hugh aż się wzdrygał, lecz tutaj, na łące, mogła śmiać się niczym wszetecznica, jak kiedyś określił to wuj, i nikt jej nie słyszał. Gdyby tylko mogła tak galopować już zawsze. Miała wrażenie, że zewsząd otaczają ją płoty, mury i ściany, które grodzą jej umysł i serce. Zmusiła konia do jeszcze większego wysiłku, jakby miała nadzieję, że pędząc na złamanie karku, ucieknie tym wszystkim demonom, których oddech czuła na karku. Dzień Bastylii. Ależ marna wymówka dla imprezy. Wuj Hugh uwielbiał juble, a Vane’owie faktycznie byli starymi przyjaciółmi rodziny i zasługiwali na porządne pożegnanie, ale Beryl widziała listę gości. No cóż, ten sam męczący zestaw co zawsze. Czy byli szpiedzy i dyplomaci nie powinni wieść nieco ciekawszego życia? Jakoś nie umiała sobie wyobrazić, żeby James Bond po przejściu na emeryturę dłubał w ogrodzie. Wuj Hugh nie robił nic innego. Najważniejszym wydarzeniem tygodnia był dla niego zbiór pierwszych w tym sezonie pomidorów. A ci jego znajomi... że niby kiedyś przemykali zaułkami Paryża i Berlina? Choć Philippe St. Pierre... tak, akurat jego potrafiła sobie wyobrazić za młodu, bo w wieku sześćdziesięciu dwóch lat nadal był czarujący niczym galijski pożeracz niewieścich serc. Reggie Vane lata temu też zapewne był intrygującą postacią. Niemniej jednak większość znajomych wuja sprawiała wrażenie... steranych życiem, by nie powiedzieć mocniej: kompletnie zużytych. Ja nie, ja nigdy, pomyślała. Gnała coraz szybciej, pozwalając starej, ale wciąż jarej Froggie się wyżyć. Przecięły łąkę i wpadły w zagajnik, nakręcona galopem Froggie musiała więc zwolnić, najpierw przeszła w kłusa, potem w stępa. Gdy dotarły do kamiennego murku okalającego kościółek, Beryl ściągnęła wodze, zeskoczyła z siodła i puściła Froggie samopas. Wokół nie było żywego ducha. Płyty nagrobne na przykościelnym cmentarzu rzucały długie cienie na trawę. Beryl przesadziła niski murek i klucząc między grobami, dotarła do miejsca, które tak często odwiedzała. Nad dwoma przytulonymi do siebie grobami górował okazały obelisk. Marmurowego lica nie zdobiły żadne efekciarskie zawijasy czy cudaczne aniołki. Widniały tam jedynie słowa: Bernard Tavistock, 1930-1973 Madeline Tavistock, 1934-1973 Jako w niebie, tak i na ziemi jesteśmy razem. Beryl uklękła na trawie i wpatrzyła się w miejsce pochówku rodziców. Jutro minie dwadzieścia lat, pomyślała. Tak bardzo bym chciała lepiej was pamiętać. Wasze twarze i uśmiechy. Pamiętała jednak tylko to, co nietypowe i nieważne. Zapach skórzanych waliz, perfum matki i fajki ojca. Szelest papieru, kiedy razem z Jordanem rozpakowywała prezenty, które przywozili rodzice. Lalki z Francji. Pozytywki z Włoch. I śmiech, zawsze mnóstwo śmiechu... Usiadła, przymknęła oczy i przez mgłę spowijającą dwudziestoletnią przeszłość słyszała ten głos szczęścia. Z wieczorną symfonią owadów i szczękiem uzdy Froggie w tle słuchała odgłosów dzieciństwa. Dzwon na kościelnej wieży zagrał sześć razy. Beryl wyprostowała plecy. O nie, już tak późno? Rozejrzała się wokół. No tak, cienie wydłużyły się, a Froggie stoi przy kamiennym murku i przygląda się Beryl wyczekująco. O rany, pomyślała. Wuj Hugh będzie zły jak osa. Biegiem pokonała cmentarz, wskoczyła na klacz i pomknęły przez łąkę, rumak i jeździec stopieni w jedno. Skrótem, uznała Beryl, kierując Froggie ku drzewom. Trzeba było przeskoczyć mur z kamieni i pognać wzdłuż drogi, ale w ten sposób zaoszczędzą z półtora kilometra. Froggie zdawała się rozumieć, że chodziło o czas. Nabrała prędkości i zbliżyła się do murku z gorliwością zaprawionego w boju konia, który w swym życiu niejedną przeszkodę pokonał. Jednak każdy skok to nowe wyzwanie. Lecz i tym razem dzielna klaczka gładko, ze sporym zapasem przesadziła kamienną konstrukcję. Dobrze, najgorsze za nimi, pomyślała Beryl. A teraz droga, zaraz za zakrętem... Kątem oka dostrzegła błysk czerwonego światła i usłyszała pisk opon, na co Froggie rzuciła się w bok i stanęła dęba. Nagły manewr zaskoczył Beryl. Nie powinien, była przecież wytrawną amazonką, a jednak zaskoczył. Nie tłumaczyło jej nawet to, że Froggie, gdy tylko wylądowała na przednie nogi, strzeliła z zada. Też coś! A jednak Beryl z głuchym tąpnięciem wylądowała na ziemi. Jej pierwszą myślą, kiedy w głowie przestało się już kręcić, było zdumienie, że w ogóle spadła z konia. I to z tak głupiego powodu! Potem przestraszyła się, że coś się stało Froggie. Zerwała się na nogi i chwyciła wodze. Klaczka wciąż była wystraszona, nerwowo przebierała w miejscu nogami. To, że rozległ się trzask zamykanych drzwi samochodu i ktoś ruszył w jej stronę, jeszcze bardziej ją zdenerwowało. – Nie zbliżaj się! – syknęła Beryl przez ramię. – Wszystko w porządku? – spytał ktoś nerwowo. Był to mężczyzna, mówił miłym barytonem. Po akcencie sądząc, pewnie Amerykanin. – Ze mną tak – wycedziła Beryl. – A z koniem? Mówiąc coś łagodnie do Froggie, Beryl uklękła i przesunęła dłonią po przedniej nodze klaczki. Delikatne kości wyglądały na całe. – Co z nim? – dopytywał się mężczyzna. – Z nią – odparła Beryl. – Chyba w porządku. – Potrafię odróżnić jedno od drugiego, ale dopiero kiedy zajrzę pod ogon. Opanowując śmiech, Beryl wyprostowała się, spojrzała na nieznajomego i zapisała w pamięci ciemne włosy i oczy. A także poczucie humoru. Taki musiał się urodzić i taki pozostał przez ponad cztery dekady swego życia, a znakiem kilkudziesięciu lat śmiechu były całkiem atrakcyjne zmarszczki wokół oczu. Oczywiście od razu rzuciło się jej w oczy, że nieznajomy nie był chucherkiem. Wręcz przeciwnie, czuło się, że jest silny i wysportowany, tyle że akurat tego dnia szerokie barki zdobił smoking. – Przepraszam – powiedział. – Wygląda na to, że to moja wina. – Wiesz, to wiejska droga. Tu się nie pędzi, bo nie wiadomo, co jest za zakrętem. – Tak, teraz już wiem. Froggie szturchnęła niecierpliwie Beryl, która pogłaskała ją po karku, cały czas świadoma badawczego wzroku nieznajomego, który oznajmił: – Choć tak po prawdzie to mam coś na swoje usprawiedliwienie. Musiałem zawrócić w pobliskiej wiosce, a już jestem spóźniony. Jadę do Chetwynd. Może wiesz, gdzie to jest? – Jedziesz do Chetwynd? – powtórzyła zaskoczona. – Tak. – To zabłądziłeś. Skręciłeś kilometr za wcześnie, więc musisz wrócić na główną szosę. Zjazd do Chetwynd trudno przegapić, bo to prywatna droga, której strzegą dwa spore wiązy. – Aha, czyli będę wypatrywał wiązów. Wskoczyła na siodło i spojrzała na nieznajomego. Nawet gdy patrzyła na niego z góry, robił imponujące wrażenie. Wysoki i szczupły, ale w żadnym razie nie chudzielec, tylko mocno zbudowany, krzepki, do tego prezentował się bardzo elegancko w smokingu. No i wyglądał na kogoś, kto jest bardzo pewny siebie, na kogoś, kogo nikt nie zdoła onieśmielić, nawet kobieta dosiadająca ważącą czterysta kilogramów umięśnioną bestię. – Na pewno nic ci się jest? – spytał. – Upadek wyglądał poważnie. – Zdarzało mi się już upaść. – Uśmiechnęła się. – Mam mocną głowę. Też błysnął uśmiechem, pokazując doskonale równe białe zęby. – Czyli nie muszę się martwić, że dopadnie cię otępienie? – Tym razem też błysnął, tyle że dowcipem, i może nie aż tak doskonałym. Beryl lekko zmrużyła oczy. – Och, bez obaw. Za to tobie, i owszem, grozi otępienie. I to nieuchronnie! – Tak? A niby dlaczego? – Zmarszczył czoło. – Bo nikt o zdrowych zmysłach, kto nie uodpornił się przez lata treningu, bezkarnie nie przetrzyma tych niekończących się godzin nudnej, czczej gadaniny. A to pewny scenariusz, zważywszy na to, dokąd się udajesz. – Zawróciła konia i rzuciła ze śmiechem: – Do widzenia! – Machnęła ręką na pożegnanie i popędziła Froggie między drzewami. Oddalając się od drogi, uświadomiła sobie, że dotrze do Chetwynd przed nieznajomym. Znów się roześmiała. Może jednak impreza okaże się ciekawsza, niż sądziła. Szturchnęła klaczkę obcasami i pogalopowała do domu. Richard Wolf stał przy wynajętym aucie i patrzył za oddalającą się kobietą, której wiatr rozwiewał czarne jak końska grzywa włosy. Po chwili, gdy wjechała między drzewa, zniknęła mu z oczu. Nie znał nawet jej imienia, w ogóle nic o niej nie wiedział, więc będzie musiał podpytać lorda Lovata. Już układał to pytanie w głowie: – Słuchaj, Hugh, nie znasz przypadkiem czarnowłosej wiedźmy grasującej po okolicy? Była ubrana jak zwyczajna wiejska dziewczyna, w sfatygowaną koszulę i brudne od trawy bryczesy, lecz jej akcent świadczył o gruntownym wykształceniu. Co za ujmująca sprzeczność, nieprawdaż? Wsiadł z powrotem do auta. Było już prawie wpół do siódmej. No cóż, jechał z Londynu dłużej, niż się spodziewał. Do diabła z tymi wiejskimi drogami! Zawrócił i ruszył ku głównej szosie, tym razem uważając, by zwalniać na zakrętach. Kto wie, na co znów wpadnie? Na krowę, może na kozę? Albo na kolejną wiedźmę niesioną przez rumaka. Mam mocną głowę, tak powiedziała. Uśmiechnął się do siebie. Fakt, twarda głowa. Czarownica spada z siodła – łup! – i zaraz znów stoi na nogach. Do tego bezczelna. A cóż to, nie potrafi odróżnić klaczy od ogiera?! Trzeba tylko spojrzeć pod właściwym kątem. Wierzchowiec wierzchowcem, ale amazonce dobrze się przyjrzał. Bez dwóch zdań znamienita przedstawicielka samiczego gatunku. Te kruczoczarne włosy, te roześmiane zielone oczy. Gdy tak myślał o niej, zaczęła przypominać mu... Zdusił tę myśl, zepchnął ją w głębokie rejony podświadomości przeznaczone dla złych wspomnień, obszar podobny do ruchomych piasków, które wsysają wszystko i kryją w głębinach. Złe wspomnienia, koszmary, fatalne echo pierwszego zadania, pierwszej porażki, która skaziła jego karierę, oduczyła brać cokolwiek za pewnik. Właśnie tak należało postępować w tej branży. Sprawdzać fakty, nigdy nie ufać źródłom, zawsze, zawsze mieć oczy z tyłu głowy. Okropnie mu to ciążyło. Może powinienem dać sobie spokój i przejść na wcześniejszą emeryturę, wybrać beztroskie wiejskie życie, jak zrobił to Tavistock. Jasne, że miał swój tytuł i posiadłość, które zapewniały mu spokój ducha, ale Richard i tak roześmiał się pod nosem. Okrągły, łysiejący sir Hugh, hrabia czegoś tam... Zabawne, doprawdy zabawne. Też powinienem osiedlić się na moich dziesięciu akrach w Connecticut, pomyślał, ogłosić wszem i wobec, że jestem hrabią czegoś tam i hodować ogórki. Niby kusząca perspektywa, tyle że strasznie by tęsknił za pracą. Za pociągającym zapachem niebezpieczeństwa, za międzynarodowymi przepychankami. Świat zmienia się tak szybko, że czasem z dnia na dzień nie wiesz, kto jest twoim wrogiem, a kto sojusznikiem... Wreszcie zauważył zjazd do Chetwynd. Strzeżony przez majestatyczne wiązy, wyglądał dokładnie tak, jak opisała go czarnowłosa dama. Imponujący podjazd wieńczyła robiąca nie mniejsze wrażenie rezydencja, nie jakiś tam wiejski domek, ale prawdziwy zamek, łącznie z wieżyczkami i kamiennymi murami, po których wspinał się bluszcz. Dokoła ciągnęły się nadzwyczaj rozległe ogrody. Wyłożona cegłami ścieżka prowadziła do – tak właśnie to wyglądało – średniowiecznego labiryntu. A więc to tutaj zaszył się Hugh Tavistock po przesłużeniu czterdziestu lat w służbie Jej Królewskiej Mości. Godność hrabiego najwyraźniej musiała łączyć się z bardzo wymiernymi przywilejami, bo przecież nikt nie zdołałby pomnożyć pensji urzędnika państwowego aż do takiego bogactwa. Pomyśleć, że Hugh zawsze wydawał się Richardowi kimś tak bardzo praktycznym i przyziemnym. On i szlachectwo? Ani na takiego nie pozował, ani nie wyrażał takich aspiracji. Mówiąc wprost, sprawiał wrażenie trochę nieobecnego duchem urzędniczyny, który przypadkiem zaplątał się w najtajniejsze sprawki MI6. Rozbawiony hrabiowskim przepychem Richard wszedł po schodach, minął stanowisko ochrony i znalazł się w sali balowej. Pośród dziesiątków gości, którzy przybyli przed nim, dojrzał całkiem sporo znajomych twarzy. Londyński szczyt ekonomiczny sprowadził do kraju dyplomantów i finansistów z całego kontynentu. Od razu namierzył amerykańskiego ambasadora, który dumnie kroczył po sali, gawędząc to z tym, to z owym. Po drugiej stronie wypatrzył trójkę starych znajomych z Paryża, a mianowicie Philippe’a St. Pierre’a, francuskiego ministra finansów, który zawzięcie dyskutował z Reggiem Vane’em, szefem paryskiego oddziału Bank of London. Obok Reggiego stała jego żona Helena, jak zwykle wyglądająca na kobietę, która jest, po pierwsze, permanentnie ignorowana, a po drugie – permanentnie wściekła. Czy ona kiedykolwiek wyglądała na szczęśliwą? – pomyślał Richard. Jego uwagę przyciągnął donośny, ociekający arogancją damski głos. Od razu wiedział, o kogo chodzi. O kolejną znajomą osobę z paryskich czasów, Ninę Sutherland, wdowę po ambasadorze. Rzeczona dama połyskiwała od stóp do głów zielenią z czarnymi koralikami. Choć jej mąż od dawna nie żył, Nina wciąż brylowała na przyjęciu niczym dobrze zaprawiona w boju żona dyplomaty. Przybyła tu w towarzystwie swego syna Anthony’ego, który liczył sobie dwadzieścia dwa lata i ponoć był artystą. W purpurowej koszuli wyglądał tak samo krzykliwie jak matka. Zaiste, olśniewająca para, pomyślał Richard. Jak dwa pawie! Anthony najwyraźniej odziedziczył po matce, byłej aktorce, zamiłowanie do ekstrawagancji. Roztropnie unikając Sutherlandów, ruszył do bufetu ozdobionego wyszukaną lodową rzeźbą przedstawiającą wieżę Eiffla. Oprawa przyjęcia z okazji francuskiego święta narodowego zdecydowanie balansowała na granicy kiczu, mówiąc delikatnie. Owszem, to zrozumiałe, że tego wieczoru wszystko było francuskie: muzyka, szampan, trójkolorowe girlandy u sufitu, tyle że w tym wszystkim zabrakło szlachetnej cnoty umiaru, czyli dobrego smaku. – Aż ma się ochotę zaintonować Marsyliankę, czyż nie? Richard odwrócił się na te słowa i ujrzał wysokiego blondyna o szczupłej budowie i arystokratycznych rysach twarzy. Nieznajomy prezentował się nadzwyczaj elegancko w wykrochmalonej białej koszuli i dopasowanym smokingu. Gdy z uśmiechem podawał Richardowi kieliszek szampana, światło płynące z żyrandola zaigrało maleńkimi refleksami w bąbelkach szlachetnego trunku. – Richard Wolf, zgadza się? – Tak... Dziękuję za szampana. – Przyjął kieliszek. – A ty jesteś... – Jordan Tavistock. Wuj Hugh pokazał mi ciebie, jak tylko wszedłeś do sali. Pomyślałem, że podejdę i się przedstawię. – Miło mi. – Uścisnęli sobie dłonie. Richard mocno się zdziwił. Spodziewał się delikatnego, wykwintnego uścisku, a jednak Jordan wykazał się niemałą krzepą. – Do której szufladki się zaliczasz? – spytał, biorąc dla siebie kolejny kieliszek. – Szpieg, dyplomata czy finansista? – Mam ci odpowiedzieć? – Richard roześmiał się. – Nie, ale uznałem, że i tak spytam. Od czegoś trzeba zacząć. – Upił łyk i też się uśmiechnął. – To takie ćwiczenie dla umysłu, żeby było ciekawiej. Próbuję wyłapywać sygnały i domyślać się, kto pracuje w wywiadzie. Połowa zgromadzonych tu ludzi to szpiedzy lub emerytowani szpiedzy. – Rozejrzał się po pomieszczeniu. – Pomyśl, ile tajemnic kryje się w tych mózgach. Przecież każdy mózg to miliardy neuronów i biliony połączeń między nimi, czyli skojarzeń, czyli synaps, które aż skrzą się od ściśle tajnych, supertajnych i najtajniejszych z tajnych informacji. – Mam wrażenie, że ta branża mocno cię pociąga. – Nie sposób dorastać w tym domu i nie przesiąknąć aurą tajemnicy. Żyję tajemnicą, oddycham nią, towarzyszy mi podczas snu i na jawie... – Niby podkpiwał, a jednak bacznie przyglądał się Richardowi. – No dobra, zobaczymy, czy i tym razem mi się uda. Jesteś Amerykaninem... – Zgadza się. – Większość prezesów zajechała limuzynami, po kilku w jednej, a ty zjawiłeś się samotnie. – To też prawda. – I mówisz o wywiadzie „branża”. – Och, zauważyłeś. – Czyli zgaduję, że pracujesz dla... CIA. Richard przecząco pokręcił głową. – Jestem tylko konsultantem do spraw bezpieczeństwa – odparł z uśmiechem. – Spółka Sakaroff & Wolf. Jordan odwzajemnił uśmiech. – Sprytna przykrywka. – Żadna przykrywka, tylko prawdziwa firma. Wszyscy ci prezesi, których tu widzisz, pragną, żeby szczyt odbył się bez żadnych nadzwyczajnych zdarzeń, a bomba podłożona przez IRA wszystko by zepsuła. – Więc zatrudniają ciebie, żebyś trzymał tych złych na dystans. – Lepiej bym tego nie ujął. – Richard pomyślał przy tym, że tak, zgadza się, to z całą pewnością jest syn Madeline i Bernarda. Jordan nie tylko z wyglądu przypominał ojca, miał takie same świdrujące brązowe oczy i podobne rysy twarzy, poza tym natura obdarzyła go dużą inteligencją. Ale przede wszystkim był bystry i szybki w ten szczególny sposób, to znaczy błyskawicznie dostrzegał to, co akurat powinno być dostrzeżone, wychwytując również to, co przed innymi z reguły jest ukryte. To rzadki talent. To nieoceniony talent. Do takich wniosków doszedł Richard podczas krótkiej towarzyskiej rozmowy, ale nic w tym dziwnego, przecież sam też potrafił patrzeć i dostrzegać. Nagle Jordan przeniósł spojrzenie na osobę, która właśnie weszła do sali. Richard podążył za jego wzrokiem, a gdy ujrzał kobietę, która przekroczyła próg salonu, aż zaniemówił. To ta sama czarnowłosa wiedźma, tyle że już nie w koszuli i bryczesach, ale w długiej, jedwabnej, granatowej sukni. Burzę włosów upięła z tyłu głowy. Choć dzieliła ich pewna odległość, Richard czuł jej magiczną, pociągającą moc. Wiedział też, że to samo poczuli pozostali mężczyźni. – To ona – mruknął. – Znacie się? – spytał Jordan. – Poznaliśmy się przypadkiem. Wystraszyłem jej konia na drodze. Nie ucieszyła się z upadku. – Zrzuciłeś ją z siodła? – Jordan nie krył zdumienia. – Myślałem, że to po prostu niemożliwe. Tajemnicza dama przepłynęła przez salon, przecinając tłum niczym nóż i po drodze chwytając z tacy kieliszek szampana. – Bardzo jej do twarzy w tej sukni – skomentował Richard. – Przekażę jej – odparł oschle Jordan. – Ani mi się waż. – Chodź, Wolf. – Rozbawiony Jordan odstawił kieliszek. – Trzeba cię oficjalnie przedstawić. Czarnowłosa posłała Jordanowi uśmiech, a potem przeniosła wzrok na Richarda i momentalnie wyraz jej twarzy zmienił się z łagodnej poufałości w niechęć podszytą nieufnością. Niedobrze, pomyślał Richard. Przypomniała sobie, jak zrzuciłem ją z konia. Niewiele brakowało, by zginęła przeze mnie. – No proszę – odezwała się. – Znów się spotykamy. – Mam nadzieję, że mi wybaczyłaś. – Nigdy! – skwitowała z uśmiechem. Lecz co to był za uśmiech! – Kochanie – powiedział Jordan – chciałbym ci przedstawić Richarda Wolfa. Wyciągnęła do niego rękę. Gdy Richard ujął jej dłoń, był podobnie zaskoczony, jak podczas powitania z Jordanem. Nie był to delikatny uścisk, jakiego mógł się spodziewać po damie, tylko mocne, pewne powitanie. A gdy spojrzał udającej damę amazonce w oczy, ku swemu zdumieniu wreszcie ją rozpoznał. Tylko dlaczego tak późno? Dlaczego od razu się nie domyślił? Te czarne włosy, te zielone oczy... To musi być córka Madeline. – Pozwól, że przedstawię ci Beryl Tavistock – powiedział Jordan. – Moją siostrę. – Skąd znasz mojego wuja? – zapytała Beryl, przechadzając się z Richardem po ogrodzie. Zapadł łagodny, letni zmierzch, w którego cieniu ukryły się kwiaty. W powietrzu wisiał ich zapach, woń szałwii i róż, lawendy i tymianku. Beryl zauważyła coś szczególnego w Richardzie. Porusza się jak kot w ciemnościach, pomyślała. Cichy, nieuchwytny. – Poznaliśmy się wiele lat temu w Paryżu – odparł po chwili. – Potem na długi czas straciliśmy kontakt, ale kilka lat temu, kiedy zakładałem firmę konsultingową, twój wuj służył mi radą i pomocą. – Jordan mówił, że twoja firma to Sakaroff & Wolf. – Tak. Konsultanci do spraw bezpieczeństwa. – To twoja prawdziwa praca? – To znaczy? – Czy masz... hm, nazwijmy to, dodatkowe, nieoficjalne zajęcie? Odrzucił głowę do tyłu i roześmiał się. – Ty i twój brat niczego nie owijacie w bawełnę. – Staramy się być bezpośredni wobec innych. Szkoda czasu na coś, co się grzecznie określa jako towarzyską konwersację, a co najczęściej jest zwykłą paplaniną. – Z wielce uczonych ust słyszałem opinię, że rozmowa towarzyska to ważne społeczne spoiwo – skomentował ni to z powagą, ni z leciutką ironią. – A może jest sposobem na to, by uniknąć mówienia prawdy? – A oczywiście ty, Beryl, zawsze chcesz usłyszeć prawdę. – Jak wszyscy, Richardzie, jak wszyscy, czyż nie? – Spojrzała na niego, usiłując dostrzec jego oczy, lecz uniemożliwił to zmrok. – Prawda jest taka, że jestem konsultantem do spraw bezpieczeństwa. Prowadzę firmę z moim partnerem, Nikim Sakaroffem... – Niki? Nikolai Sakaroff? – Znasz to nazwisko? – spytał ot tak, całkiem mimochodem. Lecz Beryl wychwyciła ten cieniutki odcień. Pytanie zadane zostało tonem odrobinę zbyt niewinnym. – Nikolai Sakaroff z byłego KGB? – Kiedyś tak – odparł Richard po chwili ciszy. – Niki miał znajomości. – Znajomości? O ile dobrze pamiętam, był pułkownikiem. A teraz jesteście wspólnikami... – Roześmiała się. – No cóż, kapitalizm zbliża ludzi. Przez moment szli w milczeniu, wreszcie Beryl spytała: – Nadal pracujesz dla CIA? – A czy powiedziałem, że pracowałem? – Nietrudno się domyślić. Spokojnie, potrafię trzymać język za zębami. – Mimo to odmawiam odpowiedzi. Popatrzyła na niego z uśmiechem. – Nie piśniesz nawet na torturach? Zobaczyła, jak jego uśmiech błysnął w ciemności. – To zależy od rodzaju tortur. Gdyby piękna kobieta ugryzła mnie w ucho, to cóż, mógłbym się przyznać do wszystkiego. Ścieżka doprowadziła ich do labiryntu. Zatrzymali się, popatrując na skrytą w cieniu ścianę z liści. – Wejdziemy do środka? – spytała Beryl. – A wiesz, jak z tego wyjść? – To się dopiero okaże – rzuciła ze śmiechem. Gdy wkroczyli do labiryntu, otoczyły ich wysokie ściany żywopłotu. Okazało się, że Beryl zna tu każdy zakręt, każdy ślepy zaułek. Poruszała się z ogromną pewnością siebie. – Mogłabym to robić z zasłoniętymi oczami – stwierdziła. – Wychowałaś się w Chetwynd? – Pomiędzy jedną szkołą z internatem a drugą. Zamieszkałam u wuja, kiedy miałam osiem lat. Po śmierci rodziców. – Tak... – mruknął cicho jakby do siebie. Pokonali ostatni zakręt i znaleźli się w samym środku labiryntu, gdzie było wystarczająco dużo wolnego miejsca, by ustawić kamienną ławę. Na tej niewielkiej, ale jednak otwartej przestrzeni niezmącone niczym światło księżyca łagodnie podświetlało ich twarze. – Też pracowali w tej branży – powiedziała, powoli obchodząc trawiastą polankę. – Ale... pewnie już o tym wiesz. – Tak, słyszałem o twoich rodzicach. Wyczuła ostrożność w jego głosie. Dlaczego odpowiedział tak enigmatycznie, tak wymijająco? – zastanawiała się, zerkając na Richarda, który stał przy ławie z rękami w kieszeniach. Wszystkie te rodzinne tajemnice, myślała dalej. Mam tego dość. Dlaczego w tym domu nikt nigdy nie mówi prawdy? – Co słyszałeś? – zapytała. – Wiem, że zginęli w Paryżu. – Na służbie. Wuj Hugh mówi, że to była tajna misja, szczególnie tajna, więc do dziś taką pozostaje, dlatego nie chce o tym rozmawiać. – Zatrzymała się i spojrzała na Richarda. – Ostatnio często się nad tym zastanawiam. – Czemu? – Bo to się stało piętnastego lipca. Jutro minie dwadzieścia lat. Podszedł do niej, twarz nadal skrywając w cieniu. – Kto więc cię wychował? Wuj? – Wychował... – Uśmiechnęła się delikatnie. – Nie, nie, to zbyt wielkie słowo. Dał nam dom, a także wolną rękę, żebyśmy sami się wychowali tak jak chcemy, jak się nam spodoba. Wygląda na to, że Jordan nieźle na tym wyszedł. Studiował i tak dalej. Ale wiesz, mój brat jest tym mądrzejszym. Richard przysunął się jeszcze bliżej, tak blisko, że przez chwilę wydało jej się, że dostrzega jego błyszczące w mroku oczy. – A ty, Beryl? Powiedz, kim jesteś... – Chyba... tą dziką. – Dziką – mruknął. – To by się zgadzało... Dotknął jej twarzy. Wystarczył przelotny dotyk, by poczuła mrowienie. Raptem jej serce przyśpieszyło, zaczęła głębiej oddychać. Czemu na to pozwalam? – dopytywała się w duchu. Przecież przyrzekłam sobie, że nie będę romansować. A teraz ten facet, którego ledwie znam, wciąga mnie do gry... tej gry, w której nie potrafię wygrywać. To głupie, to impuls. To bardziej niż głupie, to szaleństwo. W dodatku chcę więcej... Jego usta musnęły jej usta. Pocałunek był lekki, zawrócił jednak w głowie bardziej niż szampan. Od razu zapragnęła mocniej, dłużej. Patrzyli na siebie, wabieni pokusą. Beryl poddała się pierwsza. Nachyliła się i przytuliła do Richarda. Objął ją, uwięził w swoich ramionach. Gorliwie przyjęła jego usta, z nieskrywanym pożądaniem oddała pocałunek, nagle jakby przemieniona, wyzbyta dystansu, ogarnięta jednym tylko pragnieniem. – Dzika – szepnął. – To prawda, dzika. – I wymagająca... – Nie wątpię. – I bardzo trudna... – Tego nie zauważyłem. Pocałowali się. Poznała po jego urywanym oddechu, że również padł ofiarą pożądania, stracił samokontrolę, dystans do tego, co się wokół dzieje. Raptem przyszedł jej do głowy diabelski plan. Oderwała się od Richarda i spytała podstępnie: – A teraz powiesz? – Co niby mam powiedzieć? – wyszeptał zdumiony. – Dla kogo naprawdę pracujesz? Zapadła długa cisza, wreszcie odparł: – Dla firmy Sakaroff & Wolf. Konsultant do spraw bezpieczeństwa. – Zła odpowiedź. – Beryl ze śmiechem odwróciła się na pięcie i wybiegła z labiryntu. Paryż Za piętnaście dziewiąta, jak to miała w zwyczaju, Marie St. Pierre wklepała w twarz krem z pierzgą, rozczesała szczotką sztywne, siwe włosy, a potem wsunęła się pod kołdrę. Pilotem włączyła telewizor i zaczekała na ulubiony serial, czyli „Dynastię”. Chociaż nadawano wersję z dubbingiem, a w dodatku rzecz działa się w scenerii do bólu amerykańskiej, ta historia była bardzo bliska jej sercu. Miłość i władza. Ból i kara. Tak, Marie doskonale wiedziała, co to miłość i ból. Nie opanowała jeszcze tylko kary. Za każdym razem, gdy gotowała się w niej dudniąca złość i gdy do głosu dochodziły dawne marzenia o zemście, wystarczyło, że pomyślała o potencjalnych skutkach, i w jej głowie zapadała cisza. Nie, zbyt kochała Philippe’a. Razem tak daleko zaszli, a od ministra finansów do premiera to tylko jeden krok... Nagle skupiła uwagę na ekranie telewizora, który wyświetlał skrót wiadomości. Akurat mówiono o londyńskim szczycie ekonomicznym. Czy zobaczy Philippe’a? Nie, tylko pojedyncze ujęcie stołu konferencyjnego, pięć sekund dla dwóch tuzinów mężczyzn w garniturach. Rozczarowana oparła się o zagłówek i po raz setny pomyślała, czy jednak nie powinna była pojechać do Londynu razem z mężem. Nie znosiła latać, a on uprzedził ją, że podróż będzie męcząca. Lepiej, żeby została w domu, tak jej powiedział, bo Londyn i tak jej się nie spodoba. A jednak byłoby miło wyjechać z nim na parę dni. Tylko we dwoje w pokoju hotelowym. Zmiana otoczenia, nowe łóżko. Iskra, której ich małżeństwo tak desperacko potrzebowało... Nagle przez jej głowę przemknęła pewna myśl. Tak bolesna, że aż ścisnęła za serce. Jestem tutaj, a Philippe jest tam, w Londynie... Sam? Usiadła roztrzęsiona, gorączkowo szukając rozwiązania, a wyobraźnia podsuwała jej kolejne obrazy. Aż wreszcie, nie mogąc już wytrzymać, sięgnęła po telefon i wykręciła numer paryskiego mieszkania Niny Sutherland. Telefon dzwonił i dzwonił. Odłożyła słuchawkę i spróbowała ponownie. Nadal brak odpowiedzi. Czyli Nina też pojechała do Londynu, pomyślała. Będą razem, w jednym pokoju hotelowym. A ja tu siedzę w paryskim domu. Wstała z łóżka. „Dynastia” właśnie się zaczynała, ale zignorowała ją. Ubrała się. Może działam pochopnie, pomyślała. Może Nina po prostu nie chce odebrać telefonu. Pojedzie do jej mieszkania w Neuilly. Zobaczy, czy w oknach pali się światło. A jeśli nie, to co wtedy? Nie czas o tym myśleć, jeszcze nie teraz. Po chwili pognała na dół, nie zatrzymując się, złapała torebkę i klucze, otworzyła drzwi wejściowe, nocne powietrze owionęło jej twarz... i w tym momencie rozległ się potężny huk. Eksplozja powaliła ją na ziemię, Marie wypadła na schodki prowadzące do drzwi. Wyciągnęła przed siebie ręce i tylko dzięki temu nie uderzyła głową o beton. Jak przez mgłę poczuła siekący deszcz szkła i usłyszała trzask płomieni. Powoli zdołała obrócić się na plecy. Leżała tak, patrząc w górę i widząc języki ognia buchające z okna jej sypialni. Ta bomba była dla mnie, pomyślała. Leżąc na plecach w odłamkach szkła i słuchając coraz głośniejszego dźwięku syren, pomyślała, a może i wyszeptała: – Czy do tego doszło, mój kochany? I patrzyła, jak płonie sypialnia.\nTytuł oryginału: In Their Footsteps Pierwsze wydanie: Harlequin Intrique, 1994 Opracowanie graficzne okładki: Kuba Magierowski Redaktor prowadzący: Grażyna Ordęga Opracowanie redakcyjne: Władysław Ordęga Korekta: Ewa Popławska, Władysław Ordęga © 1994 by Terry Gerritsen © for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2012 Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o. 00-975 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25 www.harlequin.pl ISBN 978-83-238-9234-2 Konwersja do postaci elektronicznej: Legimi Sp. z o.o.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Sladem_zbrodni-ebookRO/p33917i70831" target="_blank" title="Śladem zbrodni [Tess Gerritsen] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Śladem zbrodni [Tess Gerritsen] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


KONKURS

Witajcie drodzy fani fantastyki. Serwisy www.dnd.pl oraz www.zallisaeum.glt.pl pragną zaprosić Was do konkursu zorganizowanego wspólnie przez nas. Tematem konkursu jest wiedza na temat D&D i forum dnd.pl, a także autorskiego świata jakim jest Zallisaeum. Wystarczy, że odpowiesz na jak największą liczbę pytań a możesz wygrać fantastyczny zestaw kości do gry.

Nagrody:
1. Zestaw runicznych kości ufundowany przez firmę Q-Workshop + kość specjalna

2. Zestaw smoczych kości ufundowanych przez firmę Q-Workshop + kość specjalna

3. Zestaw nuklearnych kości ufundowanych przez firmę Q-Workshop + kość specjalna

Co należy zrobić aby wziąć udział w konkursie? Odpowiedzieć na pytania:

Pytania na temat dnd.pl oraz D&D:
1.\tKtóry z potworów opisanych w Księdze Potworów jest niewidomy, i poluje jedynie w oparciu o swój słuch? Dla ułatwienia podpowiem, że jest to Wynaturzenie.
2.\tW temacie Pomysły na "Księgę potworów" Molobo przedstawił swój pomysł apropo hobgoblina. Jest to pewne miejsce niezwykle ważne dla hobgoblińskich plemion. Pytanie brzmi : Co jest tamtejszym przedmiotem kultu?
3.\tJedną z lokacji prezentowanych na forum było Sieciowisko autorstwa Antary. Pytanie brzmi: Co niegdyś wydobywano w kamieniołomie, w którym obecnie znajduje się ta lokacja?
4.\tW którym roku pojawiło się pierwsze, oficjalne wydanie D&D?
5.\tKto jest autorem ilustracji przedstawiającej druida w Podręczniku Gracza?

Pytania na temat Zallisaeum:
6.\tJak nazywa się najpotężniejszy zaklinacz w Zallisaeum.
7.\tKtóra z pod-ras krasnoludów nie nosi bród?
8.\tJakie imię nosi przywódca Osady Grintar?
9.\tCo jest symbolem Sióstr Płomienia
10.\tJaka kara, według legendy spotkała Loriego za swe czyny?

Za każdą prawidłową odpowiedź dostaniecie 1 pkt. Zwyciężają 3 osoby z największą ilością punktów. Każda z nich otrzyma w nagrodę jeden z wyżej wymienionych zestawów. W przypadku sytuacji remisowych nastąpi wylosowanie zwycięzcy.

Odpowiedzi przesyłać można do dnia 30.04.2007 na adres [email protected]. W temacie maila proszę napisać"KONKURS - nick". Każdy uczestnik może wysłać tylko jedno zgłoszenie. Oprócz poprawnych odpowiedzi w mailu napisać należy również swój nick oraz dane osobowe i adres na jaki w przypadku zwycięstwa zostaną wysłane nagrody.

Wszelkie pytania odnośnie konkursu proszę przesyłać przed PW, lub na adres [email protected].
Życzymy powodzenia

Organizatorzy:

Sponsor nagród:

www.q-workshop.com


Mistrzostwa Świata Włocławek 2014 za nami\nJak wcześniej zostało napisane na Mistrzostwa Świata jechaliśmy w składzie Artur Miś i Tomek Sobala jako reprezentanci w klasie F2A (modele prędkościowe) i Marek Leszczak jako Contest Director F2A.\nMając wiedzę o światowym poziomie sportowym tej klasy postawiliśmy sobie cele dotyczące startu:\n1. Artur Miś dobry wynik przekraczający 280km/h.\n2. Tomek Sobala dobry wynik przekraczający 280km/h i walka o podium w juniorach.\n3. Marek Leszczak zdobycie dodatkowej wiedzy i doświadczenia międzynarodowego w organizacji zawodów.\nByły to cele niewygórowane i możliwe do pełnej realizacji. Niestety nie zostały w pełni zrealizowane co wyniknęło z powodu różnych czynników: trochę pecha, braku szczęścia, za małego doświadczenia itp.\nArtur Miś pracował bardzo mocno nad tym aby osiągnąć wynik i prędkość ok. 288km/h była w zasięgu ale przypadkowe wyłączenie paliwa zakończyło lot po 5 okrążeniu w rezultacie lot niezaliczony i wynik zerowy.\nTomek Sobala zaliczył pierwszy lot z wynikiem 263,1km\_h a wynik ok. 280km/h był również zrobiony jednakże decyzja sędziego o wysokim locie spowodowała niezaliczenie próby i ostatecznie zakończył zawody w wynikiem 263,1km/h.\nW moim przypadku praca z JURY FAI pozwoliła zdobyć ogromną dawkę doświadczenia dotyczącą nie tyle samej organizacji zawodów ale stosowania i interpretacji przepisów Kodeksu FAI, współpracy zespołu sędziowskiego miedzy sobą i z zawodnikami na poziomie języka angielskiego, czy zarządzania zespołem obsługi dużych zawodów.\nPodsumowując warto było pojechać na imprezę tej rangi szczególnie dla mnie. Uczestnictwo w niej pokazało wiele różnych rzeczy, nad którymi czeka nas ciężka praca w przyszłości.\nPragnę podziękować Darkowi Kurasowi i Arturowi Misiowi za pomoc w ogarnięciu przygotowań do imprezy.