Jerzy Jurowicz - Historia Wisły\nJerzy Leszek Jurowicz\nurodzony 21.05.1920, Kraków\nzmarł 19.10.1989, Kraków\nmiejsce pochówku Pochowany na cmentarzu Rakowickim, kwatera LXV rząd 7 grób 9.\nwzost/waga 176 cm/ 68-82 kg\n1933-1955 Wisła Kraków 169(203) 0\nJerzy Jurowicz - ur. 21 maja 1920 w Krakowie, zm. 19 października 1989 w Krakowie, piłkarz Wisły i kapitan drużyny, bramkarz, Mistrz Polski 1949 i 1950, Mistrz Ligi 1951, reprezentant Polski, uhonorowany tytułem Kalos Kagathos. W życiu zawodowym drukarz, wieloletni pracownik krakowskich Zakładów Prasowych.\nTak bronił bramki Wisły Jerzy Jurowicz, zasłużony Mistrz Sportu\n1.1 Napastnik w Tornadzie\n1.2 W juniorach\n1.3 Niespodziewany debiut\n1.4 Na kogo z nas padnie wybór?\n1.5 W mrokach okupacji\n1.6 Znów u siebie\n1.7 Sięgnąć po laury\n1.8 Koniec kariery... Czy jednak nie?\n1.9 Życie zawodowe\n2.1 Kazimierz Kościelny\n2.2 Leszek Snopkowski\n5 Pamiętniki Jerzego Jurowicza\n8 Materiały prasowe\n8.1 Echo Krakowa. 1947, nr 288 (19 X) nr 579\n8.2 Echo Krakowa. 1948, nr 91 (4 IV) nr 740\n8.3 Echo Krakowskie. 1950, nr 220 (12 VIII) nr 1521\n8.4 Sport. 1949, nr 18\n8.5 Echo Krakowskie. 1950, nr 281 (12 X) nr 1572\n8.6 Echo Krakowskie. 1952, nr 26 (30 I) nr 1913\n8.7 Echo Krakowa. 1965, nr 32 (8 II) nr 6075\n8.8 Echo Krakowa. 1981, nr 49 (10 III) nr 10884\nNapastnik w Tornadzie\nJerzy Jurowicz urodził się w Krakowie 21 maja 1920 roku. W dzieciństwie mieszkał w dzielnicy Czarna Wieś przy ulicy Kawiory. Tereny te nie były wówczas tak zabudowane jak dzisiaj, łatwo można było znaleźć kawałek łąki, blisko też było na Błonia. To sprawiało, że jedną z ulubionych rozrywek tamtejszej młodzieży była gra w piłkę nożną. Koledzy tworzyli "dzikie drużyny", które regularnie trenowały, by raz w tygodniu bić się ze sobą o miano najlepszej. W takim zespole o dumnej nazwie "Tornado" swoje pierwsze futbolowe kroki stawiał późniejszy bramkarz Wisły. Jednak wcale nie występował pomiędzy słupkami - dla każdego z młodych zawodników pierwszorzędne znaczenie miało zdobywanie goli, pomocnicy, obrońcy czy bramkarze uchodzili więc za postacie drugoplanowe na boisku. Sam Jurowicz najczęściej grał jako środkowy napastnik, co zresztą miało mu później pomóc w byciu jeszcze lepszym golkiperem - według własnych wspomnień doświadczenie zdobyte w ataku pozwalało mu lepiej przewidywać zachowanie ofensywnych graczy.\nRodzice bez entuzjazmu odnosili się do pasji swojego syna. Zwracali uwagę głównie na to, że uganianie się za piłką niszczy buty i brudzi ubranie (nie tylko koszulki czy spodenki, ale także płaszcze i marynarki, które rzucano na ziemię dla oznaczenia słupków). Jurowicz często grał więc... boso. Kiedyś za dobre świadectwo szkolne otrzymał od ojca w nagrodę piłkę. Senior rodu wkrótce jednak pożałował swojej decyzji, gdyż syn jeszcze rzadziej bywał w domu. W końcu w ramach kary za jakieś przewinienie piłka została przez ojca odebrana i zniszczona na oczach Jerzego - można sobie tylko wyobrażać, jak dramatyczny był to moment dla młodego piłkarza.\nJurowicz debiutował jako bramkarz w sposób zupełnie nieplanowany. W czasie jednego z meczów na Błoniach jego drużyna już po chwili przegrywała kilkoma bramkami. Jerzy zdenerwowany na nieporadność bramkarza... zajął jego miejsce i do końca gry nie przepuścił gola. Od tego spotkania postanowił poświęcić się grze między słupkami.\nW tamtym okresie marzeniem Jurowicza było zapisanie się do juniorów prawdziwego klubu sportowego i występowanie w stroju sportowym na prawdziwych boiskach. Działacze krakowskich klubów doskonale zdawali sobie sprawę z tego, że w składzie "dzikich drużyn" mogą znajdować się przyszli ligowcy czy nawet reprezentanci kraju. Z uwagą obserwowali więc mecze na Błoniach. Przy jednej z takich okazji Jurowicza zaczepił piłkarz Pasów, Stanisław Malczyk, i namówił młodego sportowca do zapisania się do Cracovii. Jurowicz - choć z całego serca kibicował Wiśle - zgodził się. W klubie z drugiej strony Błoń potraktowano go jednak lekceważąco i zwlekano z załatwieniem formalności. W międzyczasie u Jurowicza odezwały się wyrzuty sumienia, pretensje mieli do niego także koledzy z dzielnicy:\nCałe Kawiory sympatyzowały z Wisłą, toteż nie miałem chwili spokoju. Koledzy, dowiedziawszy się o moich zamiarach, a znając me przywiązanie do drużyny z białą gwiazdką – szydzili bez litości - wspominał Jurowicz. W tych okolicznościach młody bramkarz przy najbliższej okazji zgłosił akces do Wisły. Biała Gwiazda nie zwlekała z "papierkową robotą" i jesienią 1934 roku Jerzy Jurowicz został juniorem Wisły.\nOlbrzymią zaletę bycia oficjalnym juniorem klubu stanowiła możliwość wstępu na mecze ligowe. Młodzi kibice próbowali różnych forteli by dostać się na stadion (gdyż o zakupie biletu nie mogło być mowy z powodów finansowych). Tak swoje próby opisywał Jurowicz:\nNajprostszym, ale też i najbardziej ryzykownym sposobem było wspinanie się po otaczającym stadion wysokim płocie. Inny system – prawie psychologiczny – zakładał cierpliwe wyczekiwanie przy bramie wejściowej. Gdy nadchodził samotny, starszy pan i oddawszy swój bilet oddalił się kilka kroków poza wejście, wołało się za nim rozpaczliwym głosikiem:\n- Tatusiu, poczekaj!\nWchodzący zazwyczaj odwracał się, a wtedy pragnący obejrzeć zawody młody entuzjasta piłki biegł za nim szybko mijając nie reagujących już kontrolerów. Nie zawsze podstęp się udawał. Niejednokrotnie mnie, czy też moich rówieśników, wyciągano z powrotem za kołnierz. Ale mocna wola święciła triumfy. Złapani pięć razy – wchodziliśmy za szóstym.\nWraz z zapisaniem się do juniorów Wisły powyższy problem ustał. Oprócz spotkań Jurowicz pilnie przyglądał się także treningom pierwszej drużyny. Szczególną inspirację stanowił dla niego ówczesny golkiper Białej Gwiazdy, Maksymilian Koźmin. Podziwiałem jego spokój i sportową sylwetkę. Był to nadzwyczaj ambitny zawodnik, niezwykle regularnie uczęszczający na wszystkie treningi. Kiedy zostawałem sam, starałem się naśladować podpatrzone u Koźmina ruchy i chwytać piłkę podobnie jak on.\nDebiutem Jurowicza w juniorach Wisły była potyczka z młodzieżową drużyną Grzegórzeckiego. Pierwszą oficjalną bramką przepuszczoną przez Jerzego był strzał jego późniejszego przyjaciela - Władysława Giergiela.\nJuniorzy rozgrywali nie tylko mecze towarzyskie. W 1936 roku zorganizowano pierwsze mistrzostwa Polski juniorów. Biała Gwiazda zakwalifikowała się do finałów po rozprawieniu się z lokalnymi przeciwnikami, turniej finałowy odbył się zaś w sierpniu w Sierakowie pod Poznaniem. Zorganizowano tam obóz dla 11 drużyn z całego kraju, a młodzi zawodnicy oprócz spotkań o tytuł najlepszych juniorów ćwiczyli także gimnastykę, pływanie i różne gry zespołowe. Dużym powodzeniem cieszył się turniej ćwiczeń piłkarskich, gdzie każdy z zawodników miał do wykonania 10 zadań, takich jak strzelanie z woleja czy kozła, główkowanie, kapkowanie itp. Piłkarze Wisły okazali się bezkonkurencyjni - 9 z nich znalazło się w pierwszej 10 klasyfikacji. Jerzy Jurowicz wygrał w kategorii strzału z kozła, zaś wszystkich przebił Mieczysław Gracz, który sam jeden zdobył więcej punktów niż cała drużyna Lechii Lwów. Biała Gwiazda okazała się też najlepsza w turnieju mistrzowskim, w decydującym spotkaniu Wiślacy pokonali Wartę Poznań 3:0. Jerzy Jurowicz wspominał, że za swoją grę zebrał pochwały, choć sam uważał, że zachowywał się w bramce nerwowo, na co wpływ miała stawka rozgrywek.\nWielkim przeżyciem dla młodych zawodników był też udział w jubileuszu 30-lecia Wisły. Obchody uświetnił głośny mecz Wisła - Chelsea Londyn. Juniorzy Białej Gwiazdy rozegrali wówczas przedmecz z reprezentacją IX Gimnazjum, a następnie utworzyli szpaler honorowy, przez który na plac gry wchodzili piłkarze Wisły i Chelsea. Wielkie emocje, gorąca atmosfera na trybunach i wspaniałe zwycięstwo Wisły na długo zapadło Jurowiczowi w pamięć.\nJerzy Jurowicz debiutował w pierwszej drużynie w bardzo młodym wieku (17 lat), a doszło do tego w sposób niespodziewany dla niego samego, jak i dla działaczy Wisły. Rano 5 września 1937 roku Jurowicz zagrał w meczu rezerw Białej Gwiazdy a popołudniu udał się na stadion Cracovii oglądać Wielkie Derby Krakowa. Jurowicz przybył na miejsce spóźniony, mecz już trwał. Zaraz przy wejściu w tłumie ludzi wypatrzył go szatny Wisły, Andrzej Boligłowa, i kazał natychmiast udać się do szatni.\n- Chodź prędko do szatni. Będziesz bronił! Nie ma chwili czasu do stracenia! Madejski po zderzeniu z Zembaczyńskim doznał kontuzji. Nie mamy rezerwowego, bo Geruli nie otrzymał zwolnienia z wojska. W bramce stoi w tej chwili nasz prawoskrzydłowy – Bolek Habowski. Masz go zastąpić!\nJurowicz wchodził na boisko pełen tremy, na zesztywniałych nogach, wśród deprymujących okrzyków.\nNie szczędzono gorzkich proroctw. "Jurek w bramce – będzie piątka!" Takie opinie nie dodawały mi bynajmniej otuchy, której zresztą wcale nie miałem. Grałem z tremą. Gdy chwytałem piłkę klękałem na oba kolana, obawiając się, by nie przeszła mi ona między nogami. Robinsonując przy groźnym strzale Korbasa upadłem w pewnej chwili na twarz i straciłem przytomność.\nMimo tych stresujących okoliczności, młody bramkarz spisał się bardzo dobrze. Wisła straciła jedną bramkę, przy której Jurowicz nie miał szans na skuteczną interwencję. Niestety, było to jedyne trafienie w całym spotkaniu.\nKontuzja Edwarda Madejskiego okazała się niegroźna. Do końca sezonu Jurowicz występował w drużynie juniorów, z którą ponownie świętował Mistrzostwo Polski. W finałowym meczu, na stadionie Wojska Polskiego w Warszawie, Biała Gwiazda pokonała Pogoń Lwów.\nGdy zabrzmiał końcowy gwizdek sędziego ogarnął nas szał radości. Zadowolony z wyniku i naszej postawy kierownik zaprosił nas teraz do znanej w latach przedwojennych w Warszawie cukierni Gajewskiego. Na wyścigi pałaszowaliśmy słodycze i ciastka, pochłaniając ich rekordowe ilości. Weseli i roześmiani, dowcipkując przez całą drogę powrotną wracaliśmy z triumfem do Krakowa. Na drugi dzień po powrocie zamieszczone w prasie sportowej recenzje sygnalizowały: „Wisła doczeka się pociechy ze swych młodzików, z korzyścią dla całego polskiego piłkarstwa”. Z dumą i radością czytałem komentarze „Spokojny i pewny bramkarz Wisły ma poważny udział w zwycięstwie”. - wspominał Jurowicz\nNa kogo z nas padnie wybór?\nW listopadzie 1937 roku Edward Madejski - podstawowy bramkarz Wisły od 1933 roku - rozegrał ostatni mecz w barwach Białej Gwiazdy. Skonfliktowany z działaczami, Madejski postanowił odejść, choć zgodnie z ówczesnymi przepisami przez rok karencji nie mógł przystąpić do innego klubu.\nTa sytuacja oznaczała konieczność wybrania następcy między słupkami wiślackiej bramki. Konkurentem Jurowicza był starszy o 6 lat Tadeusz Brudny, działacze postawili jednak na Jerzego. Decyzja ta ogłoszona została na bankiecie poprzedzającym sezon 1938 - Jurowicz wspominał, że bardzo go to ucieszyło, ale jednocześnie zmobilizowało do jeszcze wytrwalszej pracy na treningach.\nPoczątek sezonu był dla Wisły trudny - w 4 spotkaniach drużyna zanotowała 3 remisy i 1 bolesną porażkę 2:6 z Wartą Poznań. W kolejnym spotkaniu Biała Gwiazda przełamała się i w pięknym stylu pokonała Ruch Chorzów, jednak kontuzjowanego Jurowicza zastąpił wtedy Brudny. Jurowicz powrócił do bramki w VII kolejce, 12 czerwca 1938 r., w spotkaniu, które zapadło wszystkim jego uczestnikom w pamięć za sprawą potężnej burzy z piorunami. W takich okolicznościach przyrody Wisła pokonała Warszawiankę 3:1.\nMecze z warszawskimi drużynami w ogóle obfitowały w tamtym sezonie w emocjonujące momenty. W obu wyjazdowych pojedynkach z Polonią i Warszawianką Wisła przegrywała już 0:2, w obu zdołała odwrócić losy rywalizacji. Pierwsze z tych spotkań zdawało się jednak jednak potwierdzać stawiane czasem Jurowiczowi zarzuty, że łatwo poddaje się emocjom i stresowi i reaguje nerwowo na trudne sytuacje. Po utracie drugiej bramki Jurowicz poprosił o zmianę:\nCzułem się bardzo źle, rozbity i zdenerwowany. - Nie mogę już dalej bronić – rzuciłem w stronę rezerwowego, który okryty nieprzemakalnym płaszczem stał w pobliżu słupka – zastąp mnie. Brudny przyglądał mi się uważnie. Pytające spojrzenie rzucił na znajdującego się w pobliżu trenera i stanął między słupkami. Mocno speszony ubrałem jego płaszcz i do końca meczu statystowałem jako widz.\nJurowicz zza bramki obserwował, jak jego koledzy już minutę później zaczęli odrabiać straty, a w końcówce zdobyli jeszcze dwa gole i odnieśli zwycięstwo. Z drugiej jednak strony można uznać, że jeżeli Jurowicz nie czuł się na siłach by dalej bronić, to zgłoszenie tego kierownictwu drużyny było odpowiedzialnym krokiem z jego strony.\nPo tych wydarzeniach Jurowicz nie stracił miejsca w bramce - w następnym spotkaniu po przerwie letniej ponownie stanął w Warszawie między słupkami... i ponownie Wisła przegrywała 0:2, i to już po pierwszym kwadransie meczu. Tym razem Jurowicz pozostał na placu gry, Wisła wygrała 3:2.\nJesienią 1938 roku do drużyny Wisły dołączył Mieczysław Koczwara, z racji swojej postury zwany King-Kongiem (188 centymetrów wzrostu w owym czasie robiło duże wrażenie). Koczwara stał się podstawowym bramkarzem Białej Gwiazdy, a Jurowicz ponownie grał w drużynie juniorów. Warto w tym miejscu przypomnieć, że Jurowicz ledwo skończył wówczas 18 lat, gra w lidze była dla młodego zawodnika wielkim wyróżnieniem i świetną szkołą piłkarstwa.\nGrałem przeciw wszystkim najgroźniejszym napastnikom ligowym. Miałem wiele dobrych momentów, za które zbierałem brawa i uznanie – nie brakło jednak również chwil słabości. - obiektywnie podsumowywał Jurowicz. Jedną z trudnych lekcji była rywalizacja z napastnikiem Ruchu Chorzów, Gerardem Wodarzem. Za radą kapitana Wisły, Józefa Kotlarczyka, Jurowicz bronił ostre, fałszowane strzały Wodarza "na dwa razy": najpierw parował piłkę podbijając ją do góry, dopiero potem w pełni ją chwytał.\nJurowicz ponownie zagrał w pierwszym składzie Wisły dopiero latem 1939 roku. 2 lipca w spotkaniu z Wartą Poznań na kilka chwil zastąpił Brudnego, który potrzebował przerwy by dojść do siebie po ostrym zderzeniu z napastnikiem. Ówczesne przepisy dopuszczały zmiany powrotne bramkarzy i w drugiej połowie Brudny kontynuował grę. 20 sierpnia 1939 roku Jurowicz zagrał 90 minut w spotkaniu z Warszawianką, wygranym 4:2. Był to ostatni mecz Wisły przed wybuchem II Wojny Światowej...\nWybuch II Wojny Światowej przerwał bieg życia społecznego - w tym i sportowego - w Polsce. Zaplanowane na 2 września Wielkie Derby Krakowa zostały odwołane. Wisła znajdowała się wówczas na drugim miejscu w tabeli, mając 2 punkty straty do liderującego Ruchu i dwa zaległe spotkania do rozegrania. Rozgrywek ligowych sezonu 1939 nigdy już jednak nie dokończono.\nZ Krakowa na wschód ruszyła fala uchodźców, wśród nich znajdował się także Jerzy Jurowicz. Bramkarz Wisły w swojej wędrówce dotarł do Lublina. Gdy do Polski wkroczyła Armia Czerwona stał się jasne, że na wschodzie nie będzie bezpieczniej. Po kilku tygodniach Jurowicz powrócił do Krakowa.\nJuż 22 października działacze Wisły zorganizowali pierwszy w okupowanym Krakowie mecz piłkarski. Przeciwnikiem Białej Gwiazdy była Krowodrza, a spotkanie odbyło się w Bronowicach. Jurowicz pełnił w tym spotkaniu funkcję kapitana, a Wisła wygrała 3:1 w obecności kilkuset widzów. Sytuacja w okupowanym Krakowie była jednak bardzo napięta i nie sprzyjała kolejnym meczom. Niemcy zakazali działalności polskich klubów, stadion Białej Gwiazdy został zarekwirowany na rzecz kolaboracyjnego Deutsche Turn und Sportgemeinschaft, piłkarzom groziły łapanki i aresztowania.\nMimo tych wszystkich okoliczności, polscy piłkarze nie zaniechali występów i życie sportowe w Krakowie trwało przez cały okres okupacji. Gdy prześladowania się nasilały, grywano rzadziej lub dalej od centrum, gdy sytuacja stawała się mniej napięta, zawodnicy częściej wychodzili na boiska (nieraz prowizoryczne, na miejskich łąkach). Przez pewien czas centrum konspiracyjnego piłkarstwa był stadion Juvenii. Tutaj rozegrano Mistrzostwa Krakowa i towarzyskie turnieje, tutaj też Biała Gwiazda obchodziła swój jubileusz 35-lecia. To również na stadionie Juvenii... po raz pierwszy grę swojego syna oglądał ojciec Jerzego Jurowicza. Spotkanie (a były to Wielkie Derby) bardzo mu się podobało, choć nie w pełni był zaznajomiony z przepisami gry.\n18 stycznia 1945 roku hitlerowcy zostali wyparci z Krakowa. 10 dni później - po 6 latach przerwy - Biała Gwiazda powróciła na swój stadion przy alei 3-ego maja. Pierwszym meczem Wisły po zakończeniu niemieckiej okupacji były naturalnie derby z odwieczną rywalką. Spotkanie rozpoczęło się od hymnu narodowego, a moment ten musiał być poruszający dla każdego z uczestników. Tak swoje emocje opisywał Jurowicz:\nWisła wygrała 2:0.\nKolejne tygodnie poświęcone były intensywnym pracom nad odbudową wiślackiego i polskiego piłkarstwa. W całym 1945 roku Wisła rozegrała dużo spotkań towarzyskich, w tym także z drużynami zagranicznymi. Dodatkowo międzymiastowe mecze rozgrywała reprezentacja Krakowa. Obrona barw swojego miasta była dla Jerzego Jurowicza szczególnym zaszczytem. Uczucia, jakiego doznawałem, nie potrafi zapewne zrozumieć nikt, kto tego choć raz nie przeżył, kto nie zajmował się sportem. Ileż głębokich przeżyć kryją w sobie chwile, kiedy wybiega się z reprezentacyjną drużyną na boisko, kiedy po skutecznej robinsonadzie tysięczne tłumy widzów oklaskują zawodnika oddającego strzał i bramkarza, który strzał ten obronił.\nDecyzją piłkarskich władz (w tym Henryka Reymana, wybranego po wojnie na kapitana związkowego) postanowiono się nie powoływać oficjalnej Reprezentacji Polski do czasu ustabilizowania sytuacji sportowej i podniesienia poziomu piłkarstwa. Cały czas jednak trwała selekcja zawodników, którzy mogliby w stosownym czasie ubrać koszulki Drużyny Narodowej i Jurowicz zdecydowanie był w gronie faworytów do tego zaszczytu. Świadczą o tym jego liczne występy w reprezentacji Krakowa i w różnych "nieoficjalnych" reprezentacjach, jak na przykład w drużynie "Polski Południowej" albo w reprezentacji "Związków Zawodowych". Z tym drugim teamem Jurowicz wyjechał na tournée do Francji w 1946 roku (była to jego pierwsza podróż zagraniczna). Miał wtedy również okazję obserwowania meczu Francja-Anglia, które to spotkanie wywarło na nim duże wrażenie. O ówczesnych realiach wiele mówi fakt, że w kraju przez pewien czas nie było kontaktu z zespołem we Francji - zaowocowało to plotkami o katastrofie, która miała spotkać zawodników w podróży. Dopiero po licznych telefonach, telegramach i interwencjach urzędów udało się potwierdzić, że piłkarze dotarli szczęśliwie do Francji, co więcej, radzą sobie bardzo dobrze.\nSięgnąć po laury\nW pierwszych powojennych latach Wisła Kraków bez wątpienia dysponowała bardzo mocną kadrą, ale sięgnięcie po mistrzowskie laury zajęło Białej Gwieździe zaskakująco dużo czasu. W drodze na szczyt Wiśle przytrafiło się kilka bardzo bolesnych potknięć...\nW 1946 roku Biała Gwiazda wygrała rozgrywki regionalne (w decydującym, dodatkowym meczu, rozgromiła Cracovię 4:1). Kolejnym etapem były mecze systemem pucharowym z drużynami z innych regionów. Wydawało się, że żadna z tych ekip nie będzie w stanie zagrozić Wiśle. Z podobnego założenia wyszli zapewne sami zawodnicy i w ćwierćfinałowym pojedynku z Polonią Warszawa grali bardzo niefrasobliwie. Zdecydowanej przewagi w polu nie zdołali przełożyć na bramki i do 90 minuty utrzymywał się wynik remisowy. W ostatnich sekundach w pole karne Wisły wpadło dośrodkowanie, które rozwiało mistrzowskie marzenia: "gdy wskazówka zegara muskała już cyfrę 45 daleki przerzut piłki wywołał zamieszanie na naszym polu karnym. Zdezorientowany kotłowaniną, nie mogąc w gęstwinie nóg odszukać piłki, ani się spostrzegłem, kiedy ta znalazła się w mej bramce. W wyrównaniu nie mogło być już mowy. Pozostało zaledwie tyle czasu, by zacząć grę od środka" - opisywał tę chwilę Jurowicz.\nRozczarowanie było olbrzymie i nie osłodził go fakt, że w 1947 roku Wisła zrewanżowała się Polonii wygrywając z nią w Eliminacjach MP. Biała Gwiazda przeszła przez ten etap rozgrywek jak burza (w 16 meczach odniosła 14 zwycięstw przy bilansie bramkowym 101:9), jednak w etapie finałowym znów znalazła pogromcę. Tym razem mistrzowskie plany Wisły ukróciła Warta Poznań, dwukrotnie wygrywając z Białą Gwiazdą. "Nadszedł kulminacyjny punkt mistrzostw: wyjazd do Poznania na mecz z Wartą, która prowadziła w tabeli finałów różnicą dwóch punktów. W razie zwycięstwa Wisły o tytule mistrza Polski decydowałby trzeci mecz na neutralnym terenie. Niestety gorące życzenia naszych zwolenników pozostały w strefie marzeń. Przegraliśmy 2:5, a piłkarze poznańscy zdobyli dzięki zwycięstwu tytuł mistrza Polski. Przegraną w Poznaniu sprawiliśmy przykrą niespodziankę Arturowi, który w tym właśnie mecze żegnał się z drużyną, postanowiwszy wycofać się z czynnego życia sportowego" - wspominał Jurowicz.\nW 1948 roku przywrócono rozgrywki ligowe i znamienne są wyniki, które Wisła uzyskała ze swoimi niedawnymi pogromcami. Polonia Warszawa została przez Wisłę odprawiona z wynikami 6:0 i 5:0, Warta Poznań została pokonana 5:2 i 3:2. Wydawać by się mogło, że w systemie ligowym mniej będzie miejsca na "przypadkowe" zaprzepaszczenie mistrzostwa przez słabszą dyspozycję jednego kluczowego dnia, okazało się jednak, że nad Białą Gwiazdą wisi fatum. Wisła wygrała rozgrywki ligowe, ale w przedostatniej kolejce pozwoliła sobie na stratę punktów z outsiderem, ostatnim w tabeli Widzewem. Co więcej, do 85 minuty krakowianie przegrywali 2:0, a mogło być jeszcze gorzej (Jurowicz obronił rzut karny). Dopiero w ostatnim 5 minutach Mamoń i Gracz zdołali doprowadzić do remisu. To zaskakujące potknięcie wykorzystała Cracovia i zrównała się z Wisłą w liczbie punktów. Biała Gwiazda miała lepszy bilans bramkowy i gorszy stosunek bezpośrednich spotkań, ale w owych czasach nie brano tych czynników pod uwagę - o mistrzostwie zadecydować miał dodatkowy mecz. Niestety, Wisła go przegrała.\nRaz jeszcze sprawdziłem listę zawodników, ująłem w dłonie piłkę – jako kapitan drużyny wybiegłem pierwszy, a za mną pozostali zawodnicy. Już w 3 minucie sensacja. Kilka krótkich zagrań obu ataków – zamieszanie pod bramką Cracovii, ostry, daleki, ale niemniej celny strzał naszego pomocnika Legutki – i Wisła prowadzi 1:0. Mamy przewagę w polu – akcje przeciwników kończą się zazwyczaj na linii pola karnego. Obrońcy dwoją się i troją, byle tylko nie dopuścić przeciwnika do strzału. Po raz pierwszy interweniuję dopiero w 20 minucie gry. Wybieg do dalekiego strzału Poświata omal nie kosztował bramki, poślizgnąłem się bowiem na zamarzniętym boisku i niewiele brakowało, a wypuściłbym piłkę z rąk. W kilka chwil później znów niebezpieczny, bo bliski i z woleja strzał tego samego gracza paruję z trudem, wybijając piłkę nad poprzeczkę. Na zegarze wskazówka zbliża się już do końcowej cyfry. - No, chyba już nic się nie stanie – westchnąłem z uczuciem ulgi… Ale uwaga! Pędzi z piłką Jabłoński II, popularnie zwany na boisku „żyletką”, przerzuca do Poświata, ten centruje, a nadbiegający jak wicher Różankowski II strzela główką. Rzucam się rozpaczliwie, wyciągam jak struna, ale niestety daremnie… Rozpoczynamy grę – ale przy piłce znów Różankowski. Czaję się na linii bramkowej, nie jestem jednak w stanie uchronić drużyny przed stratą drugiego punktu. Szeliga z bliskiej odległości płaskim, przyziemnym strzałem z gatunku tych, które uważałem osobiście za najbardziej groźne, podwyższył wynik. W czasie przerwy gorąca narada w szatni: postanawiamy postawić wszystko na jedną kartę. Po wznowieniu gry napastnicy ruszają z impetem, ale mimo wysiłków nie udaje się sforsować żelaznej linii pomocy Cracovii. W krytycznej sytuacji, kiedy wydawało się, że już, już padnie wyrównująca bramka – Jabłoński rzuca się pod nogi gotującemu się do strzału Cisowskiemu. W chwili, gdy cała nasza niemal drużyna skoncentrowała się pod bramka przeciwnika – znów Różankowski II wyłapał piłkę. Przyznaję się, nie miałem szczęścia do tego zawodnika. I tym razem jego strzał był dla mnie zaskakujący – 3:1. Mimo przewagi przeciwników nie dajemy za wygraną. Jeszcze kilka strzałów, jeszcze Jabłoński I ratuje główkując z linii bramkowej po wybiegu Rybickiego – i sędzia odgwizduje koniec meczu. - Relacjonował Jurowicz.\nTo, co w tak pechowych okolicznościach nie udało się w 1946, 47 i 48 roku w końcu nastąpiło w 1949 - Biała Gwiazda sięgnęła po Mistrzostwo kraju. Znów Wisła pomściła pogromcę z poprzedniego sezonu, bo choć nie udało się pokonać Cracovii w bezpośrednim pojedynku, to jednak rywal zza Błoń znalazł się na drugim miejscu. Zdaniem Jurowicza w ligowym triumfie bardzo duża była zasługa trenera Josefa Kuchynki, który pracę z drużyną rozpoczął jeszcze w 1948 roku. Wprowadzone przez niego metody treningowe poprawiły grę zespołu, a osobowość szkoleniowca konsolidowała zawodników wokół wspólnego celu. Oprócz nowinek technicznych i taktycznych Kuchynka kładł duży nacisk na kondycję - Jurowicz mocno odczuwał ćwiczenie polegające na wbieganiu po schodach na szczyt trybuny.\nTa praca zaowocowała ponownym Mistrzostwem Polski w roku 1950, choć losy tytułu ważyły się do samego końca. Wisła Kraków przegrała ostatni mecz sezonu, ale punkty zgubił też główny rywal - Ruch. Jurowicz został też w tym roku wyróżniony indywidualnie - 6 sierpnia 1950 roku wraz z 15 najlepszymi polskimi sportsmenami otrzymał tytuł Zasłużonego Mistrz Sportu.\nKoniec kariery... Czy jednak nie?\nJerzy Jurowicz był człowiekiem niezwykle wiernym i oddanym swoim pasjom. Wielką miłością jego życia była Wisła, w życiu prywatnym jego hobby była hodowla gołębi, zaś na niwie zawodowej Jurowicz poświęcił się chemigrafii. "45 lat pracy w jednym zawodzie, 22 lata występów na ligowych boiskach w barwach jednego klubu" - tak z podziwem opisywało Jurowicza Tempo z 1979 roku,, a bynajmniej nie był to rok, w którym pan Jerzy przechodził na emeryturę. Jurowicz rozpoczął pracę bardzo wcześnie - już w 1934 roku w wieku 14 lat znalazł zatrudnienie w redakcji Ilustrowanego Kuriera Codziennego, a od 1945 roku związany był z Dziennikiem Polskim. W budynku redakcyjnym przy ulicy Wielopole 1 Jurowicz przepracował... 50 lat. "Nie widzę w tym nic szczególnego. Dla mnie umiłowanie wykonywanego zawodu oraz barw klubowych znaczy bardzo wiele" - skromnie podsumowywał swój jubileusz.\nJerzego Jurowicza wielokrotnie wyróżniano w uznaniu jego zasług i honorowej postawy (na boisku i poza nim). Wśród licznych tytułów i medali wymienić można: Tytuł Zasłużonego Mistrza Sportu w 1950 roku, Puchar dla najbardziej sportowo grającego piłkarza Krakowa w 1950 roku, Złoty Krzyż Zasługi w 1965 roku, tytuł najlepszego sportowca Wisły ostatniego 35-lecia w 1979 roku, medal Kalos Kagathos w 1987 roku.\nTo był po prostu zawodnik niezwykle ambitny, pracowity i oddany zespołowi. Z resztą powierzono mu funkcję kapitana drużyny. Zawsze wobec sędziów był taki uprzejmy, grzeczny. Jak sędzia zwracał uwagę komuś to stawał przed nim na baczność jak w wojsku. Cieszył się dużą popularnością i szacunkiem. Można było na nim polegać, nie był takim zawodnikiem, który lekceważyłby jakieś sprawy ambicjonalne, żeby odpuścił coś.\nJerzy Jurowicz we wspomnieniach Leszka Snopkowskiego, byłego wieloletniego kapitana "Białej Gwiazdy".\n- To był jeden z najlepszych polskich bramkarzy. Ale mimo tej wysokiej oceny i jemu, takiemu mistrzowi, przytrafiały się błędy. Pamiętam mecz z ŁKS-em Łódź na naszym boisku: Jurek puścił piłkę do bramki z połowy boiska! Była wiosna, boisko zmarznięte, zawodnikowi ŁKS-u piłka zeszła z nogi (chciał zacentrować) - odbiła się od grudy zlodowaciałej ziemi i przeleciała nad Jurkiem. Do końca życia nie mógł o tym zapomnieć.\nJurek był trochę bojaźliwy. Nieswojo czuł się na obcych boiskach, szczególnie gdy publika stała tuż za jego plecami. Na meczu z Górnikiem Knurów w pewnym momencie podbiegł do sędziego, trzymając w ręce pokaźny kamień. Mówił, że boi się, iż go zabiją, bo rzucają w jego kierunku kamieniami. W Tarnowie, podczas meczu z Tarnovią, dostał czymś w głowę - padł na ziemię jak ścięty, tracąc przytomność. Gra została przerwana, człowiek udzielający mu pomocy wlał mu parę kropel soku cytrynowego do ust i Jurek oprzytomniał. Krzyknął nawet: "A nie macie trochę cukru?".\nPo zakończeniu kariery sportowej pracował w drukarni jako chemigraf. W 1987 roku oznaczony przez Redakcję "Tempa" i Uniwersytet Jagielloński medalem "Kalos Kagathos".\nŹródło: Gazeta Wyborcza, R. Pyjos - Nekrologi...\n1938 Ekstraklasa 13 11 1 1\n1939 Ekstraklasa 2 1 1\n1947 Eliminacje MP 16 15 1\n1948 Ekstraklasa 26 25 1\n1949 Ekstraklasa 22 21 1\n1951 Ekstraklasa 22 22\n1952 Puchar Polski 3 3\n1953 Ekstraklasa 21 21\n1954 Ekstraklasa 10 10\n1954 Puchar Polski 3 2 1\n1955 Ekstraklasa 19 18 1\nRazem Ekstraklasa (I) 168 161 4 3\nEliminacje MP (EMP) 18 17 1\nPuchar Polski (PP) 12 10 2\n1. (1) I 1937.09.05 Wyjazd Cracovia Kraków 0-1\n2. (2) I 1938.04.10 Dom AKS Chorzów 0-0\n3. (3) I 1938.04.24 Wyjazd ŁKS Łódź 0-0\n4. (4) I 1938.05.01 Dom Cracovia Kraków 2-2\n5. (5) I 1938.05.08 Wyjazd Warta Poznań 2-6\n6. (6) I 1938.06.12 Dom Warszawianka Warszawa 3-1\n7. (7) I 1938.06.19 Dom Pogoń Lwów 1-0\n8. (8) I 1938.06.26 Wyjazd Pogoń Lwów 1-2\n9. (9) I 1938.07.03 Wyjazd Polonia Warszawa 3-2\n10. (10) I 1938.08.21 Wyjazd Warszawianka Warszawa 3-2\n11. (11) I 1938.08.28 Dom Śmigły Wilno 4-1\n12. (12) I 1938.09.04 Wyjazd Ruch Chorzów 2-4\n13. (13) I 1938.09.11 Dom Warta Poznań 5-7\n14. (14) I 1938.10.16 Wyjazd AKS Chorzów 0-0(*)\n15. (15) I 1939.07.02 Dom Warta Poznań 5-0\n16. (16) I 1939.08.20 Dom Warszawianka Warszawa 4-2\n17. (1) EMP 1946.09.19 Dom Czuwaj Przemyśl 4-0\n18. (2) EMP 1946.09.29 Dom Polonia Warszawa 2-3\n19. (3) EMP 1947.03.30 Dom Polonia Świdnica 3-2\n20. (4) EMP 1947.04.13 Dom Polonia Bytom 3-1\n21. (5) EMP 1947.04.20 Wyjazd Skra Częstochowa 5-0\n22. (6) EMP 1947.04.27 Wyjazd Lech Poznań 1-0\n23. (7) EMP 1947.05.18 Dom Motor Białystok 16-0\n24. (8) EMP 1947.06.01 Wyjazd Ognisko Siedlce 7-0\n25. (9) EMP 1947.06.15 Wyjazd Polonia Warszawa 2-2\n26. (10) EMP 1947.06.29 Dom Szombierki Bytom 7-0\n27. (11) EMP 1947.07.06 Wyjazd Motor Białystok 9-0\n28. (12) EMP 1947.07.13 Dom Lech Poznań 5-0\n29. (13) EMP 1947.07.27 Wyjazd Szombierki Bytom 4-0\n30. (14) EMP 1947.08.10 Dom Skra Częstochowa 9-1\n31. (15) EMP 1947.08.24 Dom Ognisko Siedlce 21-0\n32. (16) EMP 1947.09.07 Wyjazd Polonia Bytom 7-1\n33. (17) EMP 1947.09.21 Dom Polonia Warszawa 2-1\n34. (18) EMP 1947.09.28 Wyjazd Polonia Świdnica 0-1\n35. (1) FMP 1947.10.05 Dom Warta Poznań 0-2\n36. (2) FMP 1947.11.09 Wyjazd AKS Chorzów 4-1\n37. (3) FMP 1947.11.16 Dom AKS Chorzów 3-0\n38. (4) FMP 1947.11.30 Wyjazd Warta Poznań 2-5\n39. (17) I 1948.03.14 Dom Polonia Warszawa 6-0\n40. (18) I 1948.03.21 Wyjazd Lech Poznań 1-1\n41. (19) I 1948.04.11 Wyjazd AKS Chorzów 1-2\n42. (20) I 1948.04.25 Dom Polonia Bytom 5-0\n43. (21) I 1948.05.02 Wyjazd Legia Warszawa 1-4\n44. (22) I 1948.05.09 Wyjazd Tarnovia Tarnów 1-2\n45. (23) I 1948.05.30 Wyjazd ŁKS Łódź 3-0\n46. (24) I 1948.06.03 Dom Garbarnia Kraków 4-0\n47. (25) I 1948.06.06 Dom Cracovia Kraków 0-2\n48. (26) I 1948.06.20 Dom Warta Poznań 5-2\n49. (27) I 1948.07.04 Wyjazd Ruch Chorzów 1-1\n50. (28) I 1948.07.11 Dom Widzew Łódź 8-0\n51. (29) I 1948.08.01 Wyjazd Polonia Bytom 4-2\n52. (30) I 1948.08.08 Dom Legia Warszawa 8-0\n53. (31) I 1948.08.15 Dom Tarnovia Tarnów 6-1\n54. (32) I 1948.08.29 Wyjazd Polonia Warszawa 5-0\n55. (33) I 1948.09.05 Dom Lech Poznań 2-1\n56. (34) I 1948.09.09 Wyjazd Garbarnia Kraków 3-1\n57. (35) I 1948.09.26 Dom Ruch Chorzów 3-1\n58. (36) I 1948.10.24 Wyjazd Warta Poznań 3-2\n59. (37) I 1948.11.01 Wyjazd Cracovia Kraków 1-1\n60. (38) I 1948.11.07 Dom AKS Chorzów 4-0\n61. (39) I 1948.11.14 Dom ŁKS Łódź 5-1\n62. (40) I 1948.11.21 Wyjazd Widzew Łódź 2-2\n63. (41) I 1948.11.28 Wyjazd Rymer Niedobczyce 2-1\n64. (42) I 1948.12.05 Wyjazd Cracovia Kraków 1-3\n65. (43) I 1949.03.20 Wyjazd ŁKS Łódź 8-2\n66. (44) I 1949.03.27 Dom Lech Poznań 2-0\n67. (45) I 1949.04.03 Wyjazd Polonia Warszawa 1-0\n68. (46) I 1949.04.10 Dom Szombierki Bytom 4-1\n69. (47) I 1949.04.24 Wyjazd AKS Chorzów 2-1\n70. (48) I 1949.05.15 Dom Polonia Bytom 4-2\n71. (49) I 1949.05.22 Dom Legia Warszawa 4-0\n72. (50) I 1949.05.26 Dom Cracovia Kraków 0-1\n73. (51) I 1949.05.29 Wyjazd Lechia Gdańsk 5-1\n74. (52) I 1949.06.26 Wyjazd Ruch Chorzów 3-0\n75. (53) I 1949.07.03 Dom Warta Poznań 1-1\n76. (54) I 1949.08.06 Wyjazd Lech Poznań 1-2\n77. (55) I 1949.08.13 Dom ŁKS Łódź 5-3\n78. (56) I 1949.08.28 Wyjazd Szombierki Bytom 0-2\n79. (57) I 1949.09.04 Dom Polonia Warszawa 0-3\n80. (58) I 1949.09.15 Wyjazd Cracovia Kraków 0-0\n81. (59) I 1949.09.18 Dom Lechia Gdańsk 4-0\n82. (6) I 1949.09.25 Wyjazd Legia Warszawa 0-0\n83. (61) I 1949.10.09 Wyjazd Polonia Bytom 2-0\n84. (62) I 1949.10.16 Dom AKS Chorzów 3-0\n85. (63) I 1949.10.23 Dom Ruch Chorzów 1-1\n86. (64) I 1949.11.13 Wyjazd Warta Poznań 0-1\n87. (65) I 1950.03.19 Wyjazd AKS Chorzów 3-1\n88. (66) I 1950.03.26 Wyjazd ŁKS Łódź 0-1\n89. (67) I 1950.04.02 Dom Ruch Chorzów 3-1\n90. (68) I 1950.04.16 Dom Górnik Radlin 0-2\n91. (69) I 1950.04.25 Wyjazd Szombierki Bytom 5-0\n92. (70) I 1950.05.18 Dom Legia Warszawa 2-1\n93. (71) I 1950.05.21 Wyjazd Warta Poznań 2-0\n94. (72) I 1950.06.11 Wyjazd Garbarnia Kraków 0-1\n95. (73) I 1950.06.22 Dom Cracovia Kraków 1-0\n96. (74) I 1950.06.25 Dom Lech Poznań 2-1\n97. (75) I 1950.07.02 Wyjazd Polonia Warszawa 1-2\n98. (76) I 1950.07.30 Wyjazd Lech Poznań 3-2\n99. (77) I 1950.08.05 Dom ŁKS Łódź 4-0\n100. (78) I 1950.08.20 Dom Warta Poznań 4-0\n101. (79) I 1950.08.27 Wyjazd Ruch Chorzów 0-0\n102. (80) I 1950.09.05 Dom Szombierki Bytom 4-1\n103. (81) I 1950.09.10 Wyjazd Cracovia Kraków 3-1\n104. (82) I 1950.09.17 Dom Polonia Warszawa 7-0\n105. (83) I 1950.09.24 Dom Garbarnia Kraków 2-1\n106. (84) I 1950.10.08 Dom AKS Chorzów 2-0\n107. (85) I 1950.11.12 Wyjazd Legia Warszawa 2-0\n108. (86) I 1950.11.19 Wyjazd Górnik Radlin 1-2\n109. (87) I 1951.03.18 Wyjazd Lech Poznań 0-1\n110. (1) PP 1951.03.25 Wyjazd Lublinianka Lublin 3-0\n111. (88) I 1951.04.01 Wyjazd Górnik Radlin 2-2\n112. (89) I 1951.04.08 Dom Ruch Chorzów 1-1\n113. (90) I 1951.04.15 Wyjazd Polonia Warszawa 0-0\n114. (91) I 1951.05.06 Wyjazd Polonia Bytom 1-0\n115. (2) PP 1951.05.13 Dom Włókniarz Pabianice 8-0\n116. (92) I 1951.05.20 Wyjazd Cracovia Kraków 0-0\n117. (93) I 1951.06.03 Dom Legia Warszawa 3-1\n118. (94) I 1951.06.06 Wyjazd Garbarnia Kraków 3-0\n119. (95) I 1951.06.10 Dom AKS Chorzów 1-0\n120. (96) I 1951.06.17 Wyjazd ŁKS Łódź 1-2\n121. (97) I 1951.06.21 Dom Arkonia Szczecin 4-0\n122. (98) I 1951.06.24 Dom Górnik Radlin 2-1\n123. (99) I 1951.07.01 Wyjazd AKS Chorzów 0-2\n124. (100) I 1951.07.08 Dom Lech Poznań 2-0\n125. (101) I 1951.07.15 Wyjazd Legia Warszawa 4-1\n126. (3) PP 1951.08.21 Dom Garbarnia Kraków 2-0\n127. (102) I 1951.08.25 Dom ŁKS Łódź 4-0\n128. (103) I 1951.09.02 Dom Cracovia Kraków 5-0\n129. (4) PP 1951.09.09 Wyjazd Polonia Warszawa 2-1\n130. (5) PP 1951.09.16 Wyjazd Ruch Chorzów 0-2\n131. (104) I 1951.09.23 Wyjazd Arkonia Szczecin 5-0\n132. (105) I 1951.09.29 Dom Garbarnia Kraków 1-1\n133. (106) I 1951.10.14 Wyjazd Ruch Chorzów 2-1\n134. (107) I 1951.11.01 Dom Polonia Warszawa 2-0\n135. (108) I 1951.11.04 Dom Polonia Bytom 0-0\n136. (109) I 1952.08.24 Dom ŁKS Łódź 3-0\n137. (110) I 1952.08.31 Wyjazd Polonia Bytom 0-2\n138. (111) I 1952.09.06 Wyjazd Wawel Kraków 2-2\n139. (112) I 1952.09.23 Wyjazd Legia Warszawa 0-3\n140. (113) I 1952.09.28 Dom Górnik Radlin 2-1\n141. (114) I 1952.10.12 Wyjazd ŁKS Łódź 0-3\n142. (115) I 1952.10.16 Dom Legia Warszawa 2-1\n143. (116) I 1952.10.19 Dom Polonia Bytom 1-0\n144. (117) I 1952.10.25 Dom Wawel Kraków 1-0\n145. (118) I 1952.11.02 Wyjazd Górnik Radlin 0-0\n146. (6) PP 1952.11.23 Dom Wawel Kraków 5-0\n147. (7) PP 1952.12.07 Wyjazd Legia II Warszawa 0-0\n148. (8) PP 1952.12.14 Wyjazd Legia II Warszawa 0-1\n149. (119) I 1953.03.15 Dom Górnik Radlin 2-1\n150. (120) I 1953.03.22 Wyjazd Wawel Kraków 4-1\n151. (121) I 1953.03.29 Dom Gwardia Warszawa 2-1\n152. (122) I 1953.04.12 Wyjazd Cracovia Kraków 2-4\n153. (123) I 1953.04.19 Dom Lech Poznań 1-0\n154. (124) I 1953.05.17 Dom Polonia Bytom 4-1\n155. (125) I 1953.05.24 Wyjazd Legia Warszawa 0-0\n156. (126) I 1953.05.30 Dom Lechia Gdańsk 2-1\n157. (127) I 1953.06.07 Wyjazd AKS Chorzów 3-0\n158. (128) I 1953.06.13 Dom Odra Opole 3-1\n159. (129) I 1953.06.21 Wyjazd Ruch Chorzów 0-4\n160. (130) I 1953.07.26 Wyjazd Lech Poznań 0-0\n161. (131) I 1953.08.02 Wyjazd Odra Opole 1-1\n162. (132) I 1953.08.08 Wyjazd Górnik Radlin 2-1\n163. (133) I 1953.08.15 Dom Wawel Kraków 1-2\n164. (134) I 1953.08.19 Dom Legia Warszawa 2-1\n165. (135) I 1953.08.30 Dom Ruch Chorzów 0-2\n166. (136) I 1953.09.27 Wyjazd Lechia Gdańsk 0-1\n167. (137) I 1953.10.01 Wyjazd Gwardia Warszawa 0-1\n168. (138) I 1953.10.08 Dom Cracovia Kraków 3-0\n169. (139) I 1953.11.08 Dom AKS Chorzów 3-2\n170. (9) PP 1953.11.22 Dom Polonia Warszawa 0-0\n171. (10) PP 1953.11.29 Wyjazd Polonia Warszawa 1-0\n172. (140) I #P 1954.09.05 Dom Ruch Chorzów 2-1\n173. (11) PP 1954.09.09 Wyjazd Gwardia Warszawa 1-3\n174. (141) I 1954.09.19 Wyjazd Legia Warszawa 0-1\n175. (142) I 1954.10.03 Dom Polonia Bydgoszcz 0-3\n176. (143) I 1954.10.10 Wyjazd ŁKS Łódź 0-1\n177. (144) I 1954.10.17 Dom Polonia Bytom 2-2\n178. (145) I 1954.10.24 Dom Ruch Chorzów 1-0\n179. (146) I 1954.10.31 Dom Cracovia Kraków 0-0\n180. (147) I 1954.11.07 Wyjazd AKS Chorzów 1-1\n181. (148) I 1954.11.14 Wyjazd Górnik Radlin 1-3\n182. (149) I 1954.11.21 Wyjazd Gwardia Warszawa 0-1\n183. (150) I 1954.11.28 Dom Lech Poznań 3-0\n184. (151) I 1955.04.03 Wyjazd Zagłębie Sosnowiec 0-1\n185. (152) I 1955.04.17 Dom Polonia Bydgoszcz 2-0\n186. (153) I 1955.04.24 Wyjazd Garbarnia Kraków 1-0\n187. (154) I 1955.05.08 Dom Polonia Bytom 3-0\n188. (155) I 1955.05.15 Dom Lechia Gdańsk 1-3\n189. (156) I 1955.06.05 Dom Ruch Chorzów 6-2\n190. (157) I 1955.06.09 Wyjazd Górnik Radlin 2-1\n191. (158) I 1955.06.12 Dom Lech Poznań 3-1\n192. (159) I 1955.06.19 Wyjazd Gwardia Warszawa 0-3\n193. (160) I 1955.08.17 Wyjazd Polonia Bydgoszcz 1-0\n194. (161) I 1955.08.21 Dom ŁKS Łódź 1-1\n195. (162) I 1955.08.28 Wyjazd Legia Warszawa 0-2\n196. (163) I 1955.09.04 Dom Zagłębie Sosnowiec 0-0\n197. (164) I 1955.09.24 Dom Garbarnia Kraków 0-3\n198. (165) I 1955.10.02 Wyjazd Polonia Bytom 2-0\n199. (166) I 1955.10.09 Wyjazd Lechia Gdańsk 1-2\n200. (167) I 1955.10.16 Dom Gwardia Warszawa 1-0\n201. (168) I 1955.11.06 Dom Górnik Radlin 1-0\n202. (12) PP 1955.11.20 Dom Cracovia Kraków 3-1\n203. (169) I 1955.11.27 Wyjazd Ruch Chorzów 0-3\n(*) 1938.10.16 AKS Chorzów - Wisła Kraków 0:0 Występ Jurowicza w tym meczu potwierdza jedynie "Przegląd Sportowy". Inne gazety twierdzą, że wystąpił w bramce Wisły wówczas Mieczysław Koczwara.\n11. 1946 1946.08.1 dom Podgórze Kraków 6:1\n15. 1946 1946.08.29 dom Garbarnia Kraków 2:0\n16. 1946 1946.09.01 dom Cracovia 1:1\n17. 1946 1946.09.05 wyjazd Garbarnia Kraków 3:1\n18. 1946 1946.09.12 wyjazd Cracovia 0:1\n19. 1946 1946.09.14 b. Garbarnii Cracovia 4:1\nJerzy Jurowicz wystąpił w 8 spotkaniach Reprezentacji Polski, we wszystkich jako Wiślak. W połowie z nich rozegrał pełne 90 minut. Wpuścił w sumie 16 bramek.\n1947.09.17 Finlandia - Polska 1:4 (od 44 do 45 minuty), mecz towarzyski\n1947.10.19 Jugosławia - Polska 7:1 (do 45 minuty), mecz towarzyski\n1949.05.08 Rumunia - Polska 2:1, mecz towarzyski\n1949.10.30 Czechosłowacja - Polska 2:0, mecz towarzyski\n1950.05.01 Albania - Polska 0:0, mecz towarzyski\n1950.05.14 Polska - Rumunia 3:3 (do 45 minuty), mecz towarzyski\n1950.10.30 Bułgaria - Polska 0:1 (od 76 minuty), mecz towarzyski\nPogrubiono występy Jurowicza jako Wiślaka.\nDebiut Jerzego Jurowicza w Reprezentacji był dosłownie epizodem. W 44 minucie meczu kontuzjowany został podstawowy bramkarz - Janik. Na samą końcówkę pierwszej połowy jego miejsce zajął właśnie Jurowicz. Po przerwie Janik wrócił jednak między słupki i dokończył swój występ, choć - co ciekawe - po meczu jego kontuzja okazała się na tyle poważna, że golkiper musiał być hospitalizowany i groziła mu nawet operacja.\nNa następne spotkanie Jurowicz wybiegł już w podstawowej jedenastce, ale występu tego nie mógł dobrze wspominać. Polska sromotnie przegrała z Jugosławią i chociaż komentatorzy za utratę bramek winili fatalnie spisujących się obrońców, to jednak faktem jest, że to bramkarz Wisły wpuścił siedem goli. Dziennikarze usprawiedliwiali go: "Jurowicz nie ponosi winy. Miał kilka wyśmienitych, przytomnych i spokojnych interwencji", "Strzały te [Jugosłowian] były wszystkie takiej marki, że nie można nawet winić biednego Jurowicza" golkiper z Wisły jednak "klęskę wziął sobie tak bardzo do serca, że po przerwie sam poprosił o zmianę." (wszystkie cytaty za PS nr 84/1947).\n„Jurowicz w bramce nie zachwycił. Był nerwowy, chwyty miał niepewne, a ponadto nabrał maniery chwytania piłki lekko, podbijania jej do góry i ponownego tym razem pewnego już chwytu. Przy idących ostro na gracza napastnikach każde takie podbicie piłki może skończyć się jej utratą i bramką. Dopiero pod koniec można było mieć do gry Jurowicza pełne zaufanie”.\n1. gol pada w 5’: Petchowski „przerzuca piłkę nad wolno interweniującym Jurowiczem”.\n1949.10.02 Bułgaria B -Polska B 0:1\n„Jurowicz – Jestem szczęśliwy, że Polska wygrała. To zwycięstwo podniosło nas na duchu”. „Gwardzista popełnił dwa błędy przy wybiegach, ale w przekroju bronił tak pewnie i spokojnie, że zbierał rzęsiste oklaski widowni”.\nPo meczu z Czechosłowacją: „po przerwie padła pierwsza bramka i to w najgłupszej sytuacji, jaka istniała w całym meczu. Wydawała się ona tak prosta, iż chciałem już skierować uwagę w inną stronę, gdy nagle ze zgrozą spostrzegłem, że piłka, którą miał odbić Suszczyk, znalazła się pod nogami Preisa, który nie miał przed sobą już nikogo poza Jurowiczem. Bramkarz nasz, który gotował się już do wybiegu, by złapać lekko skierowaną piłkę, cofnął się. Mógł jednak przeszkodzić, gdy przeciwnik z najbliższej odległości skierował ją do siatki, ku niemałemu zdziwieniu widowni zaskoczonej tak przyjemnym obrotem sprawy”.\nMimo to Czesi i kierownicy naszej drużyny chwalili za grę Jurowicza i Flanka.\n„Jurowicz miał kilka wspaniałych parad. Minimalna ocena wypłynęłaby co najwyżej z uwagi na jedną wypuszczoną piłkę”.\n83’ Za słabe podanie Gędłka, piłkę przejmuje gracz albański i strzela wprost w bramkarza. Piłka odbita od Jurowicza, wpadła pod nogi lewoskrzydłowego, ostry jego strzał obronił Jurowicz w ładnym stylu na róg, z którego nic nie wyszło”.\nPo przerwie Jurowicza zastępuje Skromny.\nŹródło: [http://buwcd.buw.uw.edu.pl/e_zbiory/ckcp/p_sportowy/1950/nr038/directory.djvu „Przegląd Sportowy”\n1950.06.04 Węgry B - Polska B 2:0\nTytuł sprawozdania: „Mogło być gorzej w Miskolczu gdyby nie Jurowicz”.\n„Jurowicz był wybitnie dobrze usposobiony, a przy tym wykazał w swych akcjach dużo szczęścia. Jemu w pierwszym rzędzie powinna zawdzięczać polska drużyna niską porażkę. Wybiegi jego znamionowały wielką dojrzałość piłkarską i przytomność umysłu. Obie puszczone bramki, co prawda ostatecznie były do obrony, szczególnie pierwsza, trzeba jednak wziąć pod uwagę jego stan psychiczny. Niejednokrotnie zdany był on na własne siły i i już przed strzałem stojącego nieobstawionego napastnika węgierskiego czuł się pokonany”.\nPo meczu z Czechosłowacją: „Czy Jurowicz, który przy trzech pierwszych bramkach jest bez winy, zapomniał, że istnieje w fachu bramkarskim coś, co nazywa się wybiegiem, robinsonadą?\nPamiętniki Jerzego Jurowicza\nJerzy Jurowicz spisał sportowy pamiętnik – jak wynika z zakończenia, w którym życzy sukcesów swojemu następcy – zaraz po zakończeniu kariery sportowej, a więc na przełomie 1955 i 56 roku. Nie mamy jednak żadnych informacji świadczących o udostępnieniu wtedy tych wspomnień szerszemu gronu odbiorców. Maszynopis, będący prawdopodobnie jedynym egzemplarzem Pamiętników, przez dziesięciolecia pozostawał w zbiorach Towarzystwa Sportowego Wisła. Został on zeskanowany przez redaktorów portalu historiawisly.pl w 2009 roku i zamieszczony na stronach otwartej w 2010 roku Internetowej Encyklopedii Białej Gwiazdy. W 2015 roku zdecydowaliśmy się na ponowne opracowanie tekstu, wzbogacenie go o przypisy i zdjęcia oraz na opublikowanie w wersji pdf. W ten sposób chcemy sprawić, by wspomnienia Jerzego Jurowicza dotarły do jak największej grupy czytelników, jest to bowiem niezwykły materiał. Jurowicz był bramkarzem Wisły przez przeszło 20 lat – debiutował jeszcze w latach 30-tych, był uczestnikiem konspiracyjnych rozgrywek w latach okupacji, a po wojnie brał udział w odbudowie sportu polskiego i sięgnął z Białą Gwiazdą po mistrzowskie laury. Jego świadectwo - żywe i barwne wspomnienia – pozwalają lepiej zrozumieć dzieje Wisły Kraków i sportu polskiego w tych trzech tak odmiennych epokach: w II RP, w II Wojnie Światowej i w pierwszych lat komunistycznych porządków.\nPamiętniki Jerzego Jurowicza (wersja pdf)\nZebrane w całość pamiętniki bramkarza Wisły z okresu jego bogatej kariery sportowej.\nZobacz (2,5 mb)\n„ Na Jerzego J.\nBył jak woj szlachetny w barbakańskiej wieży\nPostrach napastników, sir Jurowicz Jerzy.\n1937.09.05 Cracovia - Wisła Kraków 1:0\nDwóch wspaniałych bramkarzy: Lew Jaszyn i Jerzy Jurowicz\n1948.06.06 Wisła Kraków - Cracovia\n1948.04.04 Wisła Kraków - SK Nusle\n1950.10.22 Polska - Czechosłowacja 1:4\n1952.02.17 Śląsk - Kraków 3:0\nJerzy Jurowicz przy pracy\nWojna przeszkodziła mu w tym by był najlepszy\nOlimpijskie ślubowanie: zdjęcie (marzec 1948\nJurowicz przed sezonem: marzec 1949\nZdjęcia Flanka i Jurowicza: październik 1949\nzdjęcie: maj 1950\nJurowicz i Parpan o pokoju…: maj 1950\nJerzy Jurowicz nagrodzony przez GKKF nagrodą pieniężną jako wybitny sportowiec. 3\nJurowicz i Flanek - zdjęcia: październik 1950\nJurowicz najlepszym piłkarzem - ranking: grudzień 1950\nHistoria pewnej bramki: z występów w reprezentacji Krakowa - sierpień 1949\nJerzy Jurowicz załużonym mistrzem sportu. 4\nJurowicz walczy o pokój.. 5\nJurowicz o wyjeździe do DDR (1951). 5\nJurowicz odznaczony Krzyżem Zasługi - 1965\nJurowicz najlepszym sportowcem GTS\nGracz, Kohut, Jurowicz - karykatura\nArtykuł o Jurowiczu -1979\nArtykuł o Jurowiczu c.d. - 1979\nArtykuł o Jurowiczu - 1979\nJurowicz laureatem - 1979\nJurowicz sportowcem 35-lecia PRL\n1985: Wywiad z Jurowiczem. nr 23 6\nArtykuł poświęcony Legutce i Jurowiczowi - 1986\nWspomnienie o Jurowiczu: nekrolog - 1989\nNekrolog - 1989\nEcho Krakowa. 1947, nr 288 (19 X) nr 579\nOd juniorów Wisły -do sweterka reprezentacyjnego bramkarza Polski Od Redakcji; Po ukończeniu sylwetek lekkoatletów krakowskich, —rozpoczynamy z dniem dzisiejszym zamieszczanie krótkich wywiadów z najpopularniejszymi piłkarzami krakowskimi.\nJERZY JUROWICZ O SOBIE\nReprezentacyjnego bramkarza Polski, Jerzego Jurowicza nie muszę daleko szukać. Pracuje w tym samym gmachu, w którym mieści się nasza redakcja, tylko o kilka pięter wyżej.\nChętnie zgadza się na krótki wywiad dla „Echa J. Jurowicz Krakowa" i rozpoczyna tak:— W piłką nożną gram od 15-go roku życia, czyli 14 lat. Może zaciekawi papa i Czytelników to, że mój talent bramkarski odkrył St. Malczyk, gracz Cracovii, który znalazł we mnie więcej cech charakterystycznych bramkarza, niż napastnika, którym początkowo chciałem zostać.\nW roku 1933 podpisałem zgłoszenie do Wisły i drużynie tej zostałem wierny do dnia dzisiejszego.— Kiedy zadebiutował pan w pierwszej drużynie Wisły?...— W roku 1037. Pierwsza jedenastka czerwonych składała się wówczas z takich zawodników jak: Kotlarczyk II, Szumilas, Chabowski, Artur, Szewczyk czy Łyko, a więc z graczy naprawdę dobrych i co ważniejsze zgranych ze sobą i rozumiejących się wzajemnie, Początkowo, jak każdy debiutant czułem się nieswojo, ale wkrótce zżyłem się z moimi starszymi kolegami i grało mi się doskonale.— A ile spotkań rozegrał pan już w pierwszej drużynie?—Jeśli wliczymy okres wojny, to będzie już dosyć pokaźna cytra. Około 300 zawodów. Poza piłką nożną najwięcej pasjonuje mnie szczypiórniak i te dwie gałęzie sportu, wraz z pracą zawodową składają się na program moich dni.\n— Jeszcze jedno. Jak się pan czuje przed pierwszym spotkaniem w barwach Polski? Wszak mecz z Jugosławią będzie pierwszym meczem pana w sweterku reprezentacyjnego bramkarza...— Tak. Dotychczas wyznaczano mnie jako rezerwowego, ale już w Helsinkach zastępowałem przez kilkanaście minut kontuzjonowanego Janika. Kondycyjnie i nerwowo jestem przygotowany i na meczu w Belgradzie dam z siebie wszystko. Oby mi tylko dopisało szczęście... Życzę mu tego szczęścia bramkarskiego zarówno w meczu z Jugosławią jak i w Bukareszcie, ale przesądny jak wszyscy piłkarze Jurowicz, poprawia mnie z uśmiechem:— Mówi się ,,złam nogę"...\nOpuszczam pracownię cynkograficzną, w której od kilkunastu lat pracuje bramkarz Wisły i zjeżdżam windą w dój. (td)\nEcho Krakowskie. 1950, nr 220 (12 VIII) nr 1521\nW NIEDZIELĘ odbyła się w Warszawie uroczystość wręczenia dyplomów dla zasłużonych mistrzów sportu, przyznanych na wniosek GKKF czołowym sportowcom polskim. Przemawiając do odznaczonych sportowców poseł Motyka stwierdził, iż nadanie po raz pierwszy w historii sportu polskiego tytułu zasłużonego mistrza sportu, jest wielkim wyróżnieniem, nie tylko za wybitne osiągnięcia na polu sportowym, ale stanowi również wy różnienie za postawę ideologiczną i godne reprezentowanie sportu ludowego. Zasłużeni mistrzowie sportu muszą swym postępowaniem i pracą wykazać, że godni są tak zaszczytnego tytułu, muszą stać się wzorem dla tysięcy zastępów polskiej młodzieży. WŚRÓD odznaczonych 15 najlepszych polskich sportowców znajdują się również czołowi sportowcy krakowscy: Rakoczy, Verey i Jurowicz.\nBramkarz i kapitan krakowskiej Gwardii J. Jurowicz to jeden z najpopularniejszych piłkarzy nie tylko na terenie Krakowa, lecz również i całej Polski. W ligowej drużynie pił karskiej gra na pozycji bramkarza od 1936 r. Wielokrotnie reprezentował już barwy Krakowa a 9 razy bronił polskiej bramki w spotkaniach międzynarodowych.\nJego sportowa, tak często trudna do utrzymania w ciężkich i nieraz; w nerwowej atmosferze prowadzonych bojach ligowych postawa, może służyć rzeczywiście za wzór dla innych. Zawsze spokojny, karny i opanowany godnie reprezentował! nie tylko barwy swego macierzyste go klubu, ale przyczynił się również w dużym stopniu do sukcesów naszego piłkarstwa na arenie międzynarodowej, wykazując wszystkie zalety, jakie muszą cechować sportowca w Polsce ludowej. Zaszczytne wyróżnienie bramkarza krakowskiej Gwardii jest przeto słuszną nagrodą za jego osiągnięcia sportowe oraz wysoce moralną i wzorową postawę na boisku.\nW rozmowie z przedstawicielem „Echa" J. Jurowicz wyraził swą wielką radość z okazji otrzymania zaszczytnego tytułu zasłużonego mistrza sportu.\n— Wyróżnienie to będzie dla mnie dalszym bodźcem do pracy nad moimi osiągnięciami sportowymi i postawą ideologiczną. Nakłada ono na mnie obowiązki takiego postępowania, bym swoją postawą wykazał, że nań zasłużyłem — mówi kapitan sportowy „gwardzistów".\nŻyczymy mu tego gorąco.\nI takich sportowców, jak Jurowicz, chcemy mieć jak najwięcej!\nSport. 1949, nr 18\nDwa szkole następne miejsca należą się krakowskiej: JUROWICZOWI (Wisła — Kraków), i JAKUBIKOWI (Garbarnia). Zawodnik Wisły był również w przekroju całego sezonu w jednakowej i dobrej formie. Zaprzeczył nawet mniemaniu o swojej nerwowości, bo w ostatnim okresie walk ligowych w najtrudniejszych momentach, aż trzy razy musiał stanąć w bramce naprzeciw egzekutorów rzutów karnych, i to w momencie, kiedy każdy strzał mógł decydować o stracie szans na tytuł mistrza. A mimo to z prób tych wyszedł obronną ręką. Dobre warunki fizyczne, pewny chwyt i wspaniałe parady są jego bronią w grze. Tak zresztą jak i Skromny obaj grywają przed słabiutką linią obrony i niewiele mogą liczyć na. wsparcie z ich strony przez co, niechętnie ryzykują grę na przedpolu.\nJurowicz ma wszelkie zalety bramkarza grającego na linii ale niestety jego akcje na przedpolu nie mają takiej skuteczności.\nJurowicz— starostą obozu kadry piłkarskiej\nWe wtorek odbyło się w Warszawie oficjalne otwarcie obozu treningowego kadry piłkarskiej, przed meczami z Czechosłowacją i Bułgarią. Do zebranych przemówił wiceprezes PZPN, Szymkowiak, po czym odśpiewano Hymn Młodzieży Demokratycznej.\nStarostą obozu wybrano zasłużonego mistrza sportu, bramkarza Gwardii, Jurowicza, a zastępcą Cebulę. Przewodniczącym sądu koleżeńskiego wybrano zasłużonego mistrza sportu Cieślika. Kadra piłkarska weźmie udział w najbliższą niedzielę w Marszach Jesiennych.\nEcho Krakowskie. 1952, nr 26 (30 I) nr 1913\nMistrz sportu Jerzy Jurowicz zabiera głos w ogólnonarodowej dyskusji nad projektem Konstytucji\nJednym z pierwszych sportowców Krakowa zabierającym głos w dyskusji nad projektem nowej konstytucji, jest zasłużony mistrz 6portu i reprezentacyjny bramkarz Polski: Jerzy Jurowicz z krakowskiej Gwardii, który mówi co następuje: „Jednym z wielu punktów troskliwej opieki jaką dzisiaj otacza się sport w Polsce Ludowej, są obozy treningowe dla piłkarzy, lekkoatletów, narciarzy, bokserów, kolarzy, łyżwiarzy i hokeistów. Kadra trenerów polskich i trenerzy zagraniczni, wspaniały sprzęt dla zawodników, najlepsze wzory i możliwość nauczania się — to wszystko stwarza dziś doskonałe warunki, w których sport polski może skutecznie się rozwijać. Tego wszystkiego dawniej nie było.\nDopiero dziś więc ocenić mogą młodzi sportowcy, jaką opieką otacza ich i cały sport polski, Polska Rzeczpospolita Ludowa.\nProjekt nowej Konstytucji, zapewnia najszerszym masom młodzieży wsi i miast nie tylko uprawianie sportu, ale również prawo do pracy i odpoczynku na wczasach.\nJestem przekonany, że wszyscy sportowcy wezmą udział w dyskusji nad projektem Konstytucji — wykazując przez to swój gorący patriotyzm.\nEcho Krakowa. 1965, nr 32 (8 II) nr 6075\nZłoty Krzyż Zasługi dla J. Jurowicza\nRADA Państwa przyznała ostatnio, zasłużonemu mistrzowi sportu, wielokrotnemu reprezentantowi Polski W. piłce nożnej — Jerzemu JUROWICZOWI Złoty Krzyż Zasługi. Serdecznie gratulujemy!\nEcho Krakowa. 1981, nr 49 (10 III) nr 10884\n„CZWARTKOWE ROZMOWY”, DZIŚ WYJĄTKOWO WYWIAD UKAZUJE SIĘ W INNYM DNIU, ALE RACJA KU TAKIEJ WOLCIE NIEMAŁA, JAKO ZE MIJA 33 LAT OD CHWILI WYDANIA PIERWSZEGO NUMERU NASZEJ GAZETY. POPROSIŁEM Z TEJ OKAZJI O ROZMOWĘ WIELKIEGO SPORTOWCA LAT POWOJENNYCH, ZNANEGO KIBICOM CAŁEGO KRAJU, BRAMKARZA PIŁKARSKIEJ DRUŻYNY WISŁY I REPREZENTACJI POLSKI — JERZEGO JUROWICZA, RÓWNOCZEŚNIE TOWARZYSZA SZTUKI. DRUKARSKIEJ CODZIENNIE WSPÓŁPRACUJĄCEGO Z NAMI, WSPÓŁTWORZĄCEGO „ECHO KRAKOWA”.\n— Kiedy zaczął Pan pracę na Wielopolu? —W 1931 roku, jako uczeń w dziale drukarni zwanym wówczas cyrikografią, a dziś chemigrafią. Początkowo jako uczeń, by po czterech latach nauki i praktyki zostać pełnoprawnym pracownikiem swojej specjalności, polegającej no, przetwarzaniu zdjęć i rysunków w materiały ilustracyjne do gazety.\n— A kiedy zaczęła się ska sportowa przygoda? — Także wtedy, niemal równocześnie. Zacząłem grać w juniorach Wisły, później przyszła kolej na dalsze szczeble sportowej kariery, aż do pozycji bramkarza pierwszej drużyny ligowej i z czasem reprezentacji kraju.\n— Grał Pan w piłkę i równocześnie pracował. Jak to się dało pogodzić, czy nie miał pan ulg, „lewego etatu”? — Nie, wówczas nie znano takich pojęć. Miałem pewne ulgi, mogłem bowiem w dniach treningu wyjść o jedną godzinę wcześniej z pracy, byłem też zwalniany gdy wyjeżdżaliśmy na mecze poza Kraków. A jak to godziłem? No wówczas to myśmy nie trenowali tak wiele jak dziś, ćwiczyliśmy dwa razy u: tygodniu, podczas gdy współcześni piłkarze mają zajęcia nierzadko dwukrotnie w ciągu dnia.\n— Czy to nie przesada, tak wielka porcja treningu nuży, jest niezbędna? — Sądzę, że trochę przesadza się z tą częstotliwością zajęć, myślę iż dałoby się osiągnąć taki sam, stopień wytresowania zawodników przy nieco rzadszych, ale bardziej urozmaiconych i intensywnych ćwiczeniach.\n— Gdyby porównywać piłkarstwo sprzed lat dwudziestu, trzydziestu, z dzisiejszym, w czym upatrywałby Tan zasadnicze różnice? — Inna jest dzisiejsza piłka z pewnością. Wszyscy atakują, wszyscy bronią, stosuje się tzw. totalny futbol. Ale mniej dziś niż dawniej strzałów na bramkę, parad bramkarskich. Cierpi na tym widowisko, stąd mniej widzów na stadionach. Ludzie chcą strzałów, bramek, parad, to ich cieszy, daje radość, emocję, a gdy tego braknie przychodzi znudzenie i wielu kibiców przestoje oglądać mecze.\nFutbol współczesny zabija też moim zdaniem, patrząc przynajmniej na to co się dzieje u nas w. kraju, indywidualność. Liczy się kolektyw, jemu podporządkowuje się wszystko, także indywidualne predyspozycje zawodników, brak nam wirtuozów „kiwania” brak wspaniałych strzelców, Nie ma na takie popisy miejsca, a szkoda.\nWiele mówi się na temat zachowania piłkarzy, głośno wciąż o ich wyskokach — pijaństwach, burdach. Czy dawniej też tak było? — Ponieważ jestem, nieco z boku dzisiejszego sportu, nie uczestniczę w nim bezpośrednio,. trudno mi oceniać skalą Zjawiska, Za dawnych lat też się zdarzało, że ktoś się napił, nawet upił, że gdzieś tam z kimś się pobił, Ale, uważam, że dawniejsi sportowcy byli, w sumie, kulturalniejsi, mniej butni, mniej rozpasani, To jednak nie tylko wina ich samych, także tych, którzy nimi kierują, im pobłażają, chronią przed odpowiedzialnością.\n— Czy, gdyby nie patrząc czas, miał Pan do wyboru w Wiśle tej sprzed lat i dzisiejszej, którą drużynę wybrałby Pan, w której chciałby Pan grać? — Tę dawną! Nie tylko z racji sentymentów, ale i dlatego że prało się wtedy łatwiej, finezyjniej, że mieliśmy publiczność dla której walczyliśmy, która nas podziwiała, na której nam ogromnie zależało. Sport, choć może nie tak rozbudowany jak, dziś, był jednak pełniejszy, ciekawszy, chyba bardziej — tak. nam jak. i kibicom — potrzebny.\n— Czy więc uważa Pan dzisiejszą Wisłę za drużynę niedobrą? — O nie, z pewnością nie! Ci chłopcy mają wiele talentu, mogliby grać jak marzenie, co potwierdzają zresztą od czasu do czasu, dając widowiska wręcz wyśmienite. Nie wiem tylko czemu dzieje się to tak rzadko. Czy im się nie chce, czy może nie mają sił. Trudno komuś stojącemu z boku dać pełną odpowiedź na to pytanie.\n— Chodzi Pan na wszystkie mecze „Białej gwiazdy”? — Nie. Praca, zajęcia domowe, nie pozwalają mi na to, a poza tym — choć im serdecznie kibicuję — złoszczą mnie wiślacy, gdy patałaszą, przegrywają mecze ze słabszymi rywalami.\nNie mogę, nie chcę, na to patrzeć. Ale życzę im jak najlepiej, a teraz, w roku jubileuszowym 75-lecia istnienia klubu, chciałbym bardzo by zdobyli mistrzostwo Polski. Stać ich na to, tylko trzeba aby tego naprawdę, chcieli i tym chęciom poświęcili się bez reszty.\n— Wróćmy jeszcze do drukarnianych spraw. Codziennie, lub prawie każdego dnia, robi pan klisze dla „Echa”. Czy wiele się zmieniło w metodach, technice pańskiej pracy w ciągu lat? — Z pewnością wiele. Dawniej wszystko trzeba było robić ręcznie, dziś,. w dużej mierze, rękodzieło zastępuje maszyna, dobro., angielska — litex. Wytrawia klisze automatycznie, uprościła, ułatwiła pracę. Ale zawód chemigrafa jest ciekawy, lubię go, zresztą po 46 latach...\n— Dziękuję Panu bardzo za rozmowę, — I ja dziękuję, życząc „Echu” dalszych długich i dobrych lat.\nRozmowę przeprowadzi): JERZY LANGIEM\nJerzy Jurowicz został wybrany do jedenastki stulecia Wisły Kraków w plebiscycie zorganizowanym w 2005 roku. Zobacz więcej\nGrób Jerzego Jurowicza na Cmentarzu Rakowickim.\nKategorie: Zawodnicy (piłka nożna) | Reprezentanci Polski | Zawodnicy (piłka ręczna) | Jedenastka stulecia\nTę stronę ostatnio zmodyfikowano 06:39, 15 lut 2020.\nTę stronę obejrzano 17 725 razy.


Strona poświęcona odmiennym stanom świadomości. Jeżeli interesują cię zagadnienia, dotyczące: świadomego snu, OOBE, prawa przyciągania oraz ogólnie pojętego rozwoju osobistego, zapraszam do lektury! Czasami będę się z wami dzielił także naukami starożytnych, którzy zgłębili tajemnice ludzkiego umysłu oraz przemyśleniami na temat zjawisk kontrowersyjnych i drażliwych.\nCzym różni się śnienie od OOBE?\nPo przeczytaniu dwóch poprzednich postów pewnie trapi Was pytanie czym tak na prawdę różnią się opisane stany świadomości. Swojego czasu trafnie opisał to Karol Cetlin dlatego korzystając z jego doświadczeń i wiedzy postaram się Wam przybliżyć to zagadnienie.\nŚwiadomy sen - to sen, w którym śniący zdaje sobie sprawę, że śni. Jego świadomość przenosi się ze świata fizycznego do świata snu. Świat ten możemy odkształcać za pomocą własnych myśli (intencji), przez co jest on w pełni modyfikowalny. Chcąc doprowadzić do jakieś zmiany, wystarczy się tylko skupić i wyrazić intencje (pomyśleć). W ten sposób można stworzyć rzeczy, istoty, a nawet sytuacje. Wszystkie te elementy możemy tworzyć wyłącznie na bazie doświadczeń nabytych na ziemi. W świecie tym, nie spotkamy nic, czego sami nie stworzyliśmy w swojej wyobraźni. Tutaj nic nie stanie się samo z siebie. Wszystko zależne jest od Ciebie, Twoich myśli i pragnień. Istoty, które spotkamy w świadomym śnie to tylko zwykłe, wymyślone przez nas atrapy. Wystarczy, że każesz jej zmienić się w jakąś rzecz, lub inną istotę, a zrobi to. Dlatego przeważnie w moich snach prawie wszystkie postacie wyglądają jak aniołki Victoria's Secret ;)\nPrzy OOBE sprawa jest znacznie bardziej ciekawa i skomplikowana. Podczas podróży poza ciałem następuje oddzielenie świadomości (lub jeśli ktoś woli ciała astralnego, czy duszy) od ciała fizycznego. Ciało astralne przenosi się do innego świata - innego wymiaru. Świadomość jest znacznie większa, niż ta ze świadomego snu. Większe są też odczucia zmysłowe takie, jak wzrok, słuch i czucie. W astralu (świecie, do którego trafiamy) można spotkać wiele istot inteligentnych, z którymi z łatwością możemy nawiązać kontakt. Często zaś dzieję się tak, że to one nawiązują kontakt, jako pierwsze. Przy następnych "wizytach" można spotkać te same istoty. Dzięki ich pomocy możemy rozwiązywać problemy trapiące nas na ziemi. Pomagają nam też rozwijać się, ucząc nas czegoś zupełnie nowego. Świat, w którym się znajdujemy, nie podlega zmianom pod wpływem naszych myśli. Jest on spójny i zupełnie od nas niezależny. Nie da się go kształtować za sprawą intencji.\nPodsumowując można powiedzieć, że świadomy sen jest projekcją mózgu, natomiast OOBE jest podróżą innego wymiaru. Co warte podkreślenia - oba te stany są w pełni bezpieczne! Nie można przez nie zwariować, zgubić sie w nieznanym świecie, czy nie wrócić do własnego działa. Zarówno w LD jak i w OOBE cały czas poprzez świadomość i myśli kontrolujemy swoje poczynania.\nKorzystajmy z tego faktu, bawmy się, uczmy i rozwijajmy! Kontynuujcie swoje ćwiczenia :)\nAutor: Stoigniew o 01:07 1 komentarz:\nDzisiaj opowiem Wam o odmiennym stanie świadomości, który stanowi trochę "wyższą szkołę jazdy" w stosunku do śnienia, zarówno jeśli chodzi o trudność jego osiągnięcia, jak i jakość i autentyczność doznań. Stan ten nazywane jest OOBE, co stanowi skrót od angielskiego "out of body experience", czyli przekładając na nasze - doświadczenie poza ciałem.\n"Wychodząc z siebie" możecie podróżować poza znaną zwykłym ludziom przestrzeń. Zwana jest ona astralem lub światem równoległym. Tak, tak wiem - brzmi to jak etykietka z filmu science-fiction, ale pamiętajcie, że jest to tylko i wyłącznie postrzeganie ludzi wychowanych na tych filmach! Podróże poza ciało już przed wiekami uskuteczniali Indianie i buddyści. Tybetańczycy opracowali nawet cały system yogi snu, opierającej się właśnie na "projekcjach astralnych".\nPodróż do świata równoległego to niezapomniane, niezwykłe i fascynujące przeżycie. Świat ten jest całkowicie spójny - ma swoje miasta i swoich mieszkańców, żyjących własnym życiem. I to właśnie te istoty stanowią główny cel naszych podróży, ponieważ rozmowy z nimi i wiedza jaką są w stanie przekazać mogą wpłynąć na wprowadzenie pozytywnych zmian w naszym, ziemskim życiu.\nOczywiście żeby móc swobodnie poruszać się po astralu potrzeba dużo czasu i masę ćwiczeń. Ale podobnie jak w śnieniu - jeśli ktoś raz doświadczy tego stanu - nigdy nie przestanie próbować! A najlepsze jest to, że doświadczenie OOBE zależy tylko i wyłącznie od Was! Ten fantastyczny stan można wywoływać w sposób w pełni świadomy i kontrolowany za pomocą kilku prostych technik. Na dokładny opis poszczególnych z nich przyjdzie czas, na początek zacznijmy od podstaw. W przypadku śnienia był to dziennik snów (mam nadzieje, że prowadzicie...), w przypadku podróży poza ciałem będzie to nauka "nie działania" lub zatrzymania swojego "wewnętrznego dialogu". Tak przynajmniej te metody nazywał mój pierwszy nauczyciel - nagual don Juan. Trochę upraszczając chodzi w nich po prostu o zaprzestanie gadania do siebie w myślach! Jeśli uważacie, że to łatwe to proponuje spróbować wytrzymać "w milczeniu" chociaz dwie minuty... Udanych ćwiczeń!\nAutor: Stoigniew o 02:40 Brak komentarzy:\nCzas na pierwszy materiał w pełni poświęcony głównej tematyce tego bloga. Na początek napiszę kilka słów o pierwszym odmiennym stanie świadomości, z jakim miałem do czynienia, a którego może wy sami już doświadczyliście, ale nie wiecie nawet jak go sklasyfikować. Mam na myśli świadome śnienie, zwane też z angielska Lucid dreaming, lub skrótowo LD.\nWyobraźcie sobie, że każdego dnia, zamiast spędzać w łóżku kilka godzin na bezwiednym śnie, którego niektórzy nawet w ogóle nie pamiętają, możecie w tym czasie realizować swoje ukryte pragnienia i marzenia! Co powiecie na zmysłowy seks z Mirandą Kerr, udział w meczu NBA, z Dennisem Rodmanem w drużynie, podniebną podróż a'la Superman, czy może nastrojową kolację z ulubionym uczelnianym wykładowcą płci żeńskiej :) (oczywiście dla kobiet zestaw przewidzianych do realizacji fantazji będzie wygladał zapewne nieco inaczej). Brzmi intrygująco, prawda? To dodajcie do tego jeszcze poziom zmysłowych odczuć ze świata rzeczywistego oraz gwarancję zapamiętania tych jakże miłych przeżyć i będziecie mieli obraz świadomego śnienia w czystej postaci!\nW bardziej "naukowym" podejściu świadomy sen można zdefiniować, jako sen, w którym osoba śniąca zdaje sobie sprawę z tego, że śni. To właśnie zachowanie pełni świadomości w "nierealności" świata snu pozwala na pełną kontrolę nad przebiegiem zdarzeń. To osoba śniąca tworzy świat, w którym się znajduje i kreuje sytuacje, w których chce wziąć udział. Większość elementów tworzy sama podświadomość, lecz za sprawą myśli (wyrażenia intencji), można modelować otaczającą rzeczywistość snu, tworzyć wymarzone rzeczy, postacie oraz zdarzenia. LD to szybki, przyjemny, a przede wszystkim w pełni bezpieczny sposób na spełnianie swoich najskrytszych marzeń i pragnień. W świecie świadomego snu posiadamy wszystkie zmysły: wzrok, słuch, dotyk itd. Wszystkie wrażenia, nawet te, których nie doświadczyliśmy w świecie realnym (np. latanie) odczuwane są przez śniące ciało tak samo jak robiłoby to ciało fizyczne. Wraz z praktyką owe zmysły bardziej się wyostrzają. Czasami intensywność wrażeń zmysłowych przewyższa nawet realizmem świat fizyczny.\nWielu ludzi twierdzi, że w ogóle nie mają snów lub mają je bardzo rzadko. To nieprawda! Każdej nocy, każdemu z nas coś się śni. Niektórzy po prostu nie potrafią zapamiętywać snów lub nie przywiązują do tego wagi. Zauważyć jednak trzeba, że nauka zapamiętywania snów jest jedną z podstawowych rzeczy w drodze do osiągnięcia LD. Świetnym narzędziem do zapamiętywania snów, a w konsekwencji do świadomego śnienia, jest tzw. "dziennik snów". Służy on do codziennego zapisywania wszelkich szczegółów snów jakie przypomnimy sobie po przebudzeniu. Potem będzie to pomocne przy wychwyceniu i zapamiętaniu elementów, które pomogą w przywracaniu świadomości w śnie. W samym zapamiętaniu snów pomaga natomiast, jakże często lekceważona w życiu codziennym, wola! Mimo że to historia na zupełnie inną opowieść, to warto zapamiętać, że możliwości ludzkiego umysłu są nieograniczone, a do osiągnięcia obranego celu wystarczy czasami sama chęć - wola, intencja - jego osiągnięcia! "Zaprogramujcie" się odpowiednio przed snem, powtórzcie sobie, że chcecie pamiętać swój sen, a gwarantuje wam, że za tydzień będziecie pamiętać już dwa sny, a za miesiąc może nawet pięć! Praktyka czyni mistrza także w rozwoju mentalnym i duchowym!\nNiektórym osobom, w tym mnie, świadome sny zdarzają się spontanicznie, istnieją jednak techniki, które pozwalają nauczyć się przechodzenia do tego stanu, a następnie pomagają w jego utrwalaniu i wydłużaniu. Kilka wybranych technik opiszę w najbliższym czasie. Na razie namawiam do założenia dziennika snów i dokładnego zapisywania w nim wszystkich szczegółów swoich nocnych, na razie jeszcze nieświadomych, podroży. Wiem, że to czasochłonne i może wydawać się niepoważne, ale pamiętajcie, że jeśli nie spróbujecie to się o skuteczności tej metody nie przekonacie! Gwarantuje jednocześnie, że osiągane przez was postępy same będą was motywowały do dalszej pracy!\nAutor: Stoigniew o 22:48 Brak komentarzy:\n"Wędruję tylko po ścieżkach obdarzonych sercem, po ścieżkach, które mogą mieć serce. Po nich wędruję, by przemierzyć je do końca; to jedyne wyzwanie warte podjęcia. Oto którędy wędruję i patrzę, patrzę z zapartym tchem." Jeśli chcesz podyskutować na temat odmiennych stanów świadomości - podzielić się swoimi doświadczeniami albo o coś zapytać - pisz na adres: stoigniewblog@gmail.com\nCzy doświadczyłeś kiedyś odmiennych stanów świadomości\nOtwórz oczy !!!\nStoigniew. Motyw Podróże. Autor obrazów motywu: Alitangi. Obsługiwane przez usługę Blogger.


Ruszyły zapisy na Winter Capital Market Games 2017! – Winter Capital Market Games 2017\nWydarzenie odbędzie się w dniach 10-12 marca na terenie jednej z najnowocześniejszych stacji narciarskich w Czarnej Górze w Kotlinie Kłodzkiej. W tym roku po raz pierwszy uczestnicy będą mieli możliwość skorzystać z najszybszej w Polsce kolei linowej na Czarną Górę oraz nowych naśnieżanych tras. Zawodnicy zakwaterowani będą w oddanym w grudniu 2016 nowym hotelu Aparthotel Czarna Góra.\nUdział w imprezie, niezależnie od uczestniczenia w zawodach sportowych stwarza możliwość spędzenia trzech dni (piątek – niedziela) na nartach zjazdowych i biegowych, także dla osób towarzyszących lub dzieci zawodników, które nie zdecydują się na udział w zawodach sportowych.\nGłównym organizatorem wydarzenia jest Stowarzyszenie Inwestorów Indywidualnych. Będzie to już trzecia edycja tej imprezy. Łącznie planowany jest udział około 300 uczestników.\nWięcej szczegółów już wkrótce w sekcji Aktualności! A do tego czasu zobaczcie sami, gdzie będziemy nocować.\nOznaczone:czarna góraSIIskisnowboardsportstowarzyszenie inwestorów indywidualnychwcmgwinterwinter capital market gameswintersport


Naturalne metody leczenia - hipoterapia • Fashion news\nNiektóre stadniny wypożyczają swoje konie do rehabilitacji. Zwierzak w stadninie musi być nie tylko wypielęgnowany, czyli dobrze odżywiony i czysty, ale też musi być prawidłowo szkolony. Jeśli w stadninie koni nie ma człowieka, który umie ułożyć konia, to zwierzęta jak i ludzie, zaczną się w takiej stadninie męczyć.\nW dzisiejszych czasach zwraca się uwagę na to, co jest nie zawsze jest uwarunkowane myśleniem człowieka. Tak, więc razem z standardowymi metodami leczenia dodaje się naturalne rozwiązania. Korzysta się z dobrodziejstw przyrody, do której należą m.in. zwierzęta. W części stadnin koni jest prowadzona hipoterapią. Jest to rehabilitacja, która ma pomóc osobom niepełnosprawnym umysłowo ale też fizycznie. Jazda konna ma ogromny wpływ na układ ruchowy, ale też na układ nerwowy. Hipoterapia opisana na stronie .\nPacjenci niepełnosprawni umysłowo uspokajają się podczas jazdy konnej. Poprawia się też ich tężyzna fizyczna. A ludzie, którzy np. w wyniku wypadku mają problemy z poruszaniem, również dzięki jeździe konnej poprawiają sprawność swoich mięśni. Hipoterapia to ten rodzaj rehabilitacji, która po pierwszych chwilach spotkania ze zwierzęciem sprawia, że człowiek chory wyczuwa różnicę. Nie jest to jak wiemy wspaniałe uzdrowienie, ale konie rzeczywiście potrafią rozbroić często kłębek nerwów, jakim jest pacjent. Konie wyczuwają strach, dlatego trzeba się uspokoić, zanim instruktor-rehabilitant pozwoli komuś usiąść na końskim grzbiecie. Osoby znerwicowane również często przyjeżdżają do stadniny, bo rozumieją, że konie mogą uspokoić ich skołatane nerwy. Po kilku sesjach rehabilitacyjnych z koniem, zmienia się zachowanie pacjenta.


Zakłady sportowe: od jakiej dyscypliny zacząć obstawianie u bukmachera?\nDonPatrizio15 kwietnia 20220 Comment0\nWybór dyscypliny w zakładach sportowych nie przesądza bezpośrednio o zwycięstwie, ale może wpływać na to, jak duże gracz będzie miał szansę na sukces. Okazuje się jednak, że wybór sportu do obstawienia wcale nie jest taki prosty i kierowanie się tu wyłącznie własnymi sympatiami nie zawsze jest wskazane.\nDuży wybór to zawsze dobra wiadomość\nŻeby w ogóle na poważnie podejść do sprawy wyboru dyscypliny do obstawiania, trzeba najpierw znaleźć bukmachera, który będzie miał odpowiednio rozbudowane portfolio. I to sprawa nieco bardziej skomplikowana, bo nie chodzi tylko o to, żeby znajdowało się w nim jak najwięcej sportów, ale też jak najwięcej lig, wydarzeń oraz zakładów. Na przykład na https://casinia.com/pl/sport/prelive zakłady sportowe można zawierać na wydarzenia z kilkudziesięciu dyscyplin, w najpopularniejszych znajduje się nawet po kilkanaście lig krajowych i turniejów.\nTo ważne, ponieważ z jednej strony daje po prostu możliwość znalezienia dyscypliny dającej odpowiednie szanse na wygranie zakładu, a po drugie, pozwala też budować bardziej złożone kupony, które niekoniecznie przecież muszą zamykać się w jednej dyscyplinie. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby zakłady sportowe na różne sporty łączyć na przykład na jednym zakładzie kombi.\nCzy warto kierować się popularnością dyscypliny w zakładach sportowych?\nTo dość popularne rozwiązanie: wybierać zakłady sportowe na wydarzenia z najbardziej popularnych dyscyplin i lig, a więc przede wszystkim na mecze piłkarskie. Dawniej było to uzasadnione stabilnością kursów, ale dziś, przy globalnej skali operacji większości dobrych bukmacherów internetowych ten argument traci ważność, bo i mniej popularne wydarzenia zbierają setki tysięcy albo miliony kuponów, więc kursy też się naturalnie stabilizują.\nWybór popularnej dyscypliny jest dobrym pomysłem szczególnie dla graczy, którzy chcieliby stawiać zakłady sportowe na zdarzenia inne niż wynik spotkania. W przypadku piłki nożnej może to być na przykład zakład na pierwszą bramkę albo na liczbę czerwonych kartek dla danej drużyny. Są to zwykle bardziej ryzykowne, ale i lepiej płatne zakłady, a w mniej popularnych dyscyplinach takich zdarzeń pobocznych zwykle wyznacza się niewiele.\nStawiaj na to, na czym się znasz\nOd razu zaznaczmy, że na potrzeby tego tekstu nie będziemy stosowali rozróżnienia: nie ma znaczenia, czy się znasz, bo jesteś fanem, czy po prostu śledzisz statystyki i dane, nie interesując się specjalnie spotkaniami. Ważne jednak jest, żeby wybrać taką dyscyplinę, w której możesz podjąć świadomą decyzję. To znaczy, że musisz wiedzieć, jaka jest kondycja zawodników, jak sobie radzą obie drużyny, które będą rozgrywały mecz, znasz ich statystyki i ogólnie wiesz, czego się możesz spodziewać.\nJasne, stawianie na mniej ryzykowny kurs to też jest jakaś strategia, ale pamiętaj, że kursy ustalane są na bieżąco, a nie każdy gracz ma odpowiednią wiedzę. Czasem ci, którzy korzystają z „pewniaków”, popełniają błędy, zaniżając kurs, a Ty z odpowiednią wiedzą możesz go uniknąć.\nWybieraj dyscypliny przewidywalne\nWynik meczu – czy to piłkarskiego, czy tenisowego, czy nawet wynik zawodów w kolarstwie górskim – zawsze zależy trochę od szczęścia. Są jednak takie dyscypliny, w których to szczęście właśnie może mieć czasem większe znaczenie niż przygotowanie zawodników. Tak często dzieje się w wielu krajowych ligach piłkarskich, w których drużyny prezentują mniej więcej wyrównany poziom albo w piłce ręcznej, gdzie punkty sypią się gęsto i wystarczy tylko jeden więcej, żeby faworyt przegrał z kretesem, a Twój kupon wtedy przegra wtedy równie spektakularnie.\nLigi i spotkania, w których pojawiają się drużyny i zawodnicy o odmiennych poziomach umiejętności i innym podejściu do gry dają większe szanse na trafne wytypowanie zwycięzcy, więc jeśli możesz odszukać taką dyscyplinę, to warto się nią zainteresować.\nWybór dyscypliny powinien bazować zawsze na analizie Twojej wiedzy. Jeśli bukmacher oferuje dobre promocje, to niekoniecznie należy zmieniać raz wybraną dyscyplinę tylko po to, żeby z nich skorzystać. Poza wyborem samego sportu, zakłady sportowe, które zawierasz, powinny dotyczyć spotkań, których wyniku jesteś tak pewien, jak to możliwe. Nie obstawiaj sentymentalnie ani pod wpływem alkoholu – stawiaj na prawdopodobnych zwycięzców.\nAwans Villarrealu do półfinału Ligi Mistrzów Previous post


Gmina Ciasna - Gminny Dzień Dziecka\n03 czerwca 2019 11:31 | Aktualności\nNa tarasie, nowego na tym terenie budynku, Nieformalna Grupa STworzywo malowała twarze oraz prowadziła warsztaty ceramiki. Bardzo dziękujemy przedstawicielkom mażoretek, które dzielnie pomagały przez cały czas trwania imprezy.\nW programie artystycznym zaprezentowały się dzieci z całej gminy. Na początku wystąpiły Przedszkolaki z Ciasnej oraz ze Zborowskiego. Następnie wystąpili przedstawiciele Szkoły Podstawowej z Ciasnej z klas IV-VII. Zaprezentowali piosenki, tańce oraz utwory instrumentalne. Po tych wystepach był czas na prezentację sekcji działających w Gminnym Ośrodku Kultury. Pierwsze były Mażoretki Copacabana, które zaprezentowały układy, nagrodzone w tym roku medalami na Mistrzostwach Polski . Zaprezentowały się przedszkolaki, kadetki, juniorki oraz seniorki. Kolejną sekcją był GokVoice. Z pięknymi utworami Eneja czy Maryli Rodowicz. Następnie wystąpiła nieoceniona Gminna Orkiestra Dęta prezentując przeboje lat 80-tych w tym piosenki Bon Jovi.\nW czasie występu orkiestry nastąpiło uroczyste otwarcie terenu, przez Pana Wójta Zdzisława Kuleja. Nastąpiło też poświęcenie terenu oraz przecięcie wstęgi.\nPrzeczytano: 932 razy.\tWydrukuj|Do góry


Stop wishing, start doing!: O tym jak rzucam palenie.\nO tym jak rzucam palenie.\nKilka razy gdzieś we wpisach przejawia się temat nałogu. Rzadko o tym piszę, bo raczej nie ma tu czym się chwalić. Ale jak mówią, żadne uzależnienie nigdy nie kończy się dobrze. Na początku wydawało mi się, że mam nad tym kontrolę. Że przecież nie jestem niewolnicą, będę chciała to przestanę. Tłumaczyłam innym, że ja po prostu lubię, że ja nie chcę. A gdy zaczęłam chcieć okazało się, że sprawa wcale nie jest taka prosta jak na początku miałam odwagę sądzić. Co miesiąc rzucałam, zapierałam się, że teraz to już ostatni raz, zakładałam się, przegrywałam, później zaczęłam już sama z siebie drwić. Niemalże zawsze analizowałam po co mi to, próbowałam zrozumieć jak to na mnie działa. W końcu jestem psychologiem - kto jak kto, ale o uzależnieniach, zmianach postawy, zniekształceniach poznawczych i alternatywnych, zdrowych formach redukcji stresu to ja powinnam dość sporo wiedzieć. Jak się okazało wiedza wiedzą, a sami dla siebie jesteśmy najgorszymi pacjentami. Wraz z grudniem sama z siebie przyszła decyzja o zaprzestaniu dążenia do autodestrukcji. Po przejrzeniu zdjęć, wysłuchaniu relacji najbliższych, zauważyłam jak wiele złego wyrządziłam sobie w tak krótkim czasie. I postanowiłam rzucić palenie.\nPo papierosa początkowo sięgałam na imprezach. Do alkoholu, w miłym towarzystwie zawsze fajnie wyjść na zewnątrz i się troszkę potruć. Zaszumi w głowie, człowiek się zrelaksuje. Później paliłam gdy się mocno zdenerwowałam, gdy się nudziłam, do kawy, po zjedzeniu. Nie trwało to dużo czasu - mniej więcej rok. Ale ten rok wystarczył by moja sucha skóra zrobiła się cienka jak pergamin, żółto-szara, zmęczona. Włosy przestały się układać i nawet najdroższe i najbardziej chwalone kosmetyki na Wizażu przestały pomagać. Do tego tak wychudłam, że wyglądałam jak drapaka, wystające żebra, sucha dupa i bezbiuście. I chociaż nadal jestem w stanie biegać 10 kilometrów w dość dobrym tempie, to nie znaczy, że moja kondycja fizyczna jest rewelacyjna. Poczułam, że ciągle towarzyszy mi zmęczenie, a gdy się rozchorowałam rzucenie palenia stało się przymusem. Dodatkowo również mój portfel zaczął cierpieć na suchoty...Na początek spróbowałam kupić e-papierosa. Czytałam, że sporo osób dzięki niemu odzwyczaiło się od palenia tradycyjnych fajek, a w rezultacie powoli schodząc z zawartości nikotyny w olejkach całkowicie przestało palić.Tak też zrobiłam i od czterech dni nie miałam w buzi papierosa ;D - sukceeeeeeees! Powoli schodzę z zawartości nikotyny i mimo choróbska już zaczynam się czuć lepiej. Nie śmierdzą mi ubrania, włosy, nie muszę wychodzić na balkon przy minusowej temperaturze, osoby najbliższe nie drą się, że przyczyniam się do ich wcześniejszego zgonu itd. Gdybym drastycznie zaprzestała palić, myślę, że prędzej czy później bym do papierosów wróciła. Podobno gdy kobieta jest mądra to najlepszym sposobem na rzucenie jest ciąża. Ja się chcę już do tej ciąży mądrze przygotować i przede wszystkim nie szkodzić sobie i osobom w moim otoczeniu. Mam nadzieję, że ta jedna mała, ale jakże ważna zmiana będzie początkiem kolejnych.\nPaliłyście kiedyś i rzuciłyście? A może ktoś z Waszych bliskich miał podobne doświadczenia?\nAutor: Kama o 18:14\nAnia 3 grudnia 2014 19:00\nJa byłam w bardzo podobnej sytuacji, tez mi się wydawało, że mam kontrolę... Przestawiłam się na elektroniczne i tych co prawda nie udało mi się rzucić, ale normalnych od ponad roku nie tknęłam wiec zawsze coś :) powodzenia!\nKama 4 grudnia 2014 18:24\nElizabeth Lawess 3 grudnia 2014 19:21\nJejku, ani mnie nie strasz z tym paleniem papierosów, które niewinnie zaczyna się od plenia dla przyjemności na imprezach. Mam dobrego znajomego, który tak robi, a nie chciałabym, żeby został "kopciuchem" :D Trzymam kciuki w rzuceniu palenia na zawsze! Życzę ogromu silnej woli, bo to meega wielkie zadanie :D\nKama 4 grudnia 2014 18:25\nMyślę, że się uda. :)\nBania 3 grudnia 2014 19:36\nnigdy nie paliłam, ale mój tata pali..raz rzucił i zaczął po roku ( były święta i wujek powiedział ' chodź dla towarzystwa")\nŻyczę powodzenia i ogromnej siły !\nNiestety osoby w naszym otoczeniu często przeszkadzają, niż pomagają..\nSlim Size Me 3 grudnia 2014 19:44\nJa nie palę,ale wokół mnie dużo osób paliło. Ponoć to siedzi w głowie. Jest jakaś książka która w tym pomaga. Kolega teraz ha przeczytał i niby nie chce mi się palić . Zobaczę jak to będzie i dam ci znać.\nelmowska 3 grudnia 2014 19:44\nJa rzucałam palenie przez 4 lata. Na początku też do alkoholu, dla towarzystwa - dokładnie to o czym piszesz :) później mój były chłopak jak jeszcze byliśmy razem zaczął palić e-papierosa, a ja razem z nim. Gdy się rozstaliśmy - nerwy, znów zaczęłam palić. I tak w kółko. Kilka miesięcy bez palenia, później znów wpadałam w nałóg. Bardzo pomogły mi tabletki Desmoxan (nie robię żadnej reklamy :) ), znajomi mi polecili. Nie wiem czy to efekt placebo, ale naprawde pomogło. A najbardziej pomaga to, że jak bierzesz te tabletki i zapalisz - robi Ci się okrooooopnie niedobrze :) teraz już 6 miesięcy nie palę, noszę e-papierosa na imprezy, gdyby jednak po alkoholu mnie ciągnęło do fajek ;) POZDRAWIAM I ŻYCZĘ UDANEJ WALKI Z NAŁOGIEM :*\nKama 4 grudnia 2014 18:23\nDużo słyszałam dobrego o Desmoxanie, ale póki co na elektryku daję radę :)\nSportOS i wegetarianizm 3 grudnia 2014 20:23\nW wytrwałości do celu, szczególnie jeśli są w stanie poprawić jakość naszego życia.\nKama 4 grudnia 2014 18:19\nUda się ! Dziękuję ;)\nmiraga 3 grudnia 2014 20:26\nŻyczę powodzenia - dla zdrowia ;)\nOsobiście nie cierpię jak ktoś jet przesiąknięty dymem.\nDuzo osób tego nie lubi :)\nMagda (codziennielepsza) 3 grudnia 2014 21:47\nŻyczę powodzenia :) Ale uważaj na te e-papierosy: w końcu opublikowali badania na temat ich szkodliwości i okazuje się, że potrafią one wydzielać 2 x więcej szkodliwych substancji niż zwykłe papierosy!\nKama 4 grudnia 2014 18:16\nMasz może jakieś namiary na te badania?\nAdrienn 3 grudnia 2014 23:04\nNie paliłam nigdy i nie zamierzam... Już szczególnie po tym, jak byłam świadkiem rozmowy Mamy z Przyjaciółką, której Mama zmarła wypluwając kawałki płuc na podłogę. Paliła ponad dwadzieścia lat, a uświadomiła sobie w jakim jest stanie dopiero jak lekarze powiedzieli jej, że ma raka. I choć to bardzo przykra historia, to zawsze podaję ją jako przykład, bo wciąż mam w pamięci ból w oczach tej Pani, że nie potrafiła pomóc najbliższej osobie.\nW sumie na to nie ma reguły. Mój dziadek, przyszywany co prawda - takie drugi mąż babci - zmarł na raka strun głosowych. Choroba bardzo rzadka i jeśli już spotyka to palaczy. A on? Zdrowo się odżywiał, w wieku 80 lat przerzucał ciężary, nigdy na palił, rzadko pił jeśli już to kieliszek wina do kolacji...\nbodybuildingisalifestyle 4 grudnia 2014 01:20\nja tylko palilam za malolata sporadycznie dla towarzystwa na szczescie szybko mi przeszlo ;))\nMaalinova 4 grudnia 2014 01:56\nA mnie wciągnęło to na dobre - praca, stres no i z nudów też wychodzę na papieroska... Na gwiazdkę zażyczyłam sobie jedynie e-papierosa i będę patrzeć co z tego wyjdzie ;-)\nKama 4 grudnia 2014 18:14\nMnie się udaje, więc mam nadzieję, że i Tobie pomoże ! :)\nSmok 4 grudnia 2014 07:27\n"Tłumaczyłam innym, że ja po prostu lubię, że ja nie chcę. A gdy zaczęłam chcieć okazało się, że sprawa wcale nie jest taka prosta jak na początku miałam odwagę sądzić." Tak sobie myślę, że w sumie też powinnam przestać palić, bo tak naprawdę robię to dla przyjemności. Tylko co to za przyjemność, która Cię wyniszcza? Tu z każdej strony staram się jak najzdrowiej. Biała bułka to nie, nabiał też zły, a papierosy palę. Eh, czas to skończyć :)\nKama 4 grudnia 2014 18:13\nAlicja 4 grudnia 2014 11:54\npoczątek historii - wypisz wymaluj tak jak ja :-) rzuciłam praktycznie z dnia na dzień. po prostu powiedziałam sobie, że mogę. że nie chcę śmierdzieć na odległość kilku dobrych metrów, że nie chcę mieć zadyszki wchodząc kilka pieter po schodach, że nie chcę mieć pożółkłych zębów. że obiecałam sobie że wraz z końcem studiów zakończę swój nałóg. i zakończyłam :-) fakt, na imprezach trochę jeszcze ciągnie, ale stres nauczyłam się rozładowywać wysiłkiem fizycznym :-)\nKama 4 grudnia 2014 18:12\nNo smród jest niesamowity, dopiero od kilku dni zaczynam odczuwać różnicę.\nJudyta 4 grudnia 2014 12:37\nPaliłam. Też chyba z rok, nie jakieś wielkie ilości, bo paczka starczała mi na trzy dni. Głównie na imprezach do piwa, jak uczyłam się po nocach i z nudy. Rzuciłam z dnia na dzień. Bez żadnych wspomagaczy, e-papierosów, cudownych tabletek i gum do żucia. Silna wola i nic więcej. Było ciężko, przyznaję. Szczególnie, że to było w okresie, gdy w knajpach się paliło. Brakowało mi papierosa przy piwie. Przyjaciółka ratowała mnie dając swojego do trzymania, ale nie mogłam się zaciągać. O dziwo taka głupota i pomogła. A potem już nie potrzebowałam nawet trzymać. Od tego czasu zapaliłam może z pięć papierosów, ale nie odczułam żadnej przyjemności.\nTakże trzymam kciuki za rzucanie! Zobaczysz jak odżyjesz Ty i portfel! :)\nKama 4 grudnia 2014 18:10\nPortfel już odżywa, a to zaledwie kilka dni :)


Rammstein powraca z nowym albumem ''Zeit'' [RECENZJA] - Antyradio\nSłuchając nowej płyty Rammsteina można odnieść wrażenie, że już to kiedyś słyszeliśmy, ale i tak trudno przy tych dźwiękach wysiedzieć na miejscu. Czy nowy krążek ''Zeit'' przypadnie do gustu fanom?\n29 kwietnia 2022 Rammstein wyda album ''Zeit'', co oznacza czas, który mija nieubłaganie. Muzycy mają coraz więcej zmarszczek, ale nadal potrafią tworzyć potężne piosenki. Utwory brzmią świeżo, chociaż oczywiście słychać w nich dobrze znane rozwiązania, które Rammstein stosuje już od wielu lat. Jak prezentuje się najnowsza płyta Rammsteina? Boli mnie szyja od machania głową przy nowych piosenkach, więc to już wskazuje na odpowiedź.\nPosłuchaj przedpremierowo albumu Rammsteina w kinie! Gdzie odbędzie się wyjątkowe wydarzenie?\nKrążek ''Zeit'' zaczyna się od ejtisowych syntezatorów w klimacie Depeche Mode. ''Armee der Tristen'' to mocna piosenka, która idealnie nadaje się na rozpoczęcie albumu. Jestem trochę zaskoczona, że kawałek nie został wybrany na pierwszy singiel, bo przypadłby od razu do gustu fanom. ''Armee der Tristen'' to stary, dobry Rammstein – ciężki z potężnymi riffami i elektronicznymi smaczkami - nic dodać, nic ująć.\nDrugą kompozycją jest tytułowy ''Zeit'', pierwszy singiel, który na pewno zaskoczył wielu fanów. Ballada oczywiście mówi o przemijającym czasie, Rammstein jest mistrzem jeśli chodzi o proste i piękne teksty. Do piosenki powstał nostalgiczny teledysk, który pozostawia pewien osad – w końcu przed czasem nikt nie ucieknie. Słuchając pierwszy raz ''Zeit'' zdałam sobie sprawę, że chociaż komercyjnie wybór ballady na pierwszy singiel może nie był dobrym pomysłem, to piosenka pokazała, jak dojrzałym zespołem jest Rammstein. Patrząc na te wszystkie fajerwerki i płonące rekwizyty na koncertach możemy zapomnieć, że Rammstein to nie tylko widowiskowe show.\nBalladowy klimat mamy również w kolejnym utworze zatytułowanym ''Schwarz''. Tutaj jednak słyszymy już charakterystyczne riffy Rammsteina i przyjemne solo klawiszy. Piosenka mówi o samotności, która ciągnie nas do ciemności – kolejny temat, który jest bliski dosłownie każdemu. Atmosfera się zaognia przy kawałku ''Giftig'', po którym płynnie przechodzimy do ''Zick Zack'', drugiego singla z albumu.\nDo kawałka został nagrany teledysk w warszawskim teatrze Sabat. W groteskowym klipie widzimy muzyków po operacjach plastycznych - pewne rzeczy się nie zmieniają, Rammstein dalej lubi nas straszyć brzydotą i brutalnością. ''Zick Zack'' na pewno sprawdzi się na koncertach, ma idealny rytm do skakania i łupania głową pod sceną. Piosenka oczywiście opowiada o osobach, które chcą być idealne, chcą być ''schöner, größer, härter'' i sięgając po skalpel przekraczają pewne granice.\nPrzy piosence ''Ok'' zaczęłam szybciej pisać tę recenzję – mocarny utwór udowadnia, że chociaż gryf gitary ma pewne ograniczenia, Rammstein i tak potrafi wymyśleć kolejny riff, który można słuchać w zapętleniu.\nPo tych trzech piosenkach uspokajamy się nieco przy ''Meine Tranen'', która jest kolejną upiorną piosenką-opowieścią w dorobku Rammsteina. Wokalista śpiewa o surowej matce, która zakazuje mu płakać - mężczyzna może płakać tylko wtedy, gdy umrze jego mama. Klimatem przypomina piosenkę ''Puppe'', mam wrażenie, że ''Meine Tranen'' to jej kontynuacja. Zresztą kolejny utwór ''Angst'' to również podróż w czasie, na pewno pomyślicie, że ''już to kiedyś słyszeliście''. Kawałek jest bardzo teatralny i wręcz się prosi, by na scenie podczas tego utworu muzycy odstawili jakąś szopkę z ogniem i hektolitrami krwi. Na to będę liczyć 16 lipca 2022 na warszawskim koncercie Rammsteina.\nTill Lindemann pomaga Ukraińcom. Wokalista został wolontariuszem na dworcu w Berlinie [ZDJĘCIA]\nGdy przeczytałam tytuł następnej piosenki parsknęłam śmiechem - ''Dicke Titten', czyli „Grube cycki” to piosenka o tym, że najważniejszy w kobiecie jest właśnie obfity biust. Dźwięki orkiestry dętej tylko bardziej podkreślają, jak absurdalna jest ta piosenka. Poczucia humoru panom z Rammsteina nie można odmówić.\nW kolejnym kawałku ''Lugen" może zaskoczyć autotune - zapewne, skoro piosenka mówi o kłamstwach, to autotune ma być zabiegiem, który to kłamstwo podtrzymuje. Rammstein żegna się z nami utworem ''Adieu'' i nie zauważam, jak znowu od początku leci płyta.\nJeżeli nie znacie języka niemieckiego, to zachęcam przetłumaczyć sobie teksty piosenek, wtedy odbiór płyty jest zupełnie inny. Zdajesz sobie wówczas sprawę, że Rammstein to nie tylko piosenki o seksie i kanibalach. Zaskakujące, że kapela na jednej płycie potrafi śpiewać o przemijającym czasie, operacjach plastycznych, jak również o seksie bez zabezpieczenia i obfitym biuście. Co jeszcze bardziej zaskakuje, wszystko to do siebie bardzo pasuje i okazuje się, że „Zeit” to płyta o naszym życiu. O tym, co nas przeraża, o czym boimy się głośno mówić i o tym, czego pragniemy i co nas podnieca. Chociaż na nowej płycie słyszę te same rozwiązania muzyczne, podobne linie melodyczne, to wszystko brzmi świeżo i jest bardzo dobrze wyprodukowane. Album „Zeit” leci u mnie w głośnikach na zapętleniu i tak też będzie u Was.\nTill Lindemann i Richard Kruspe nagrali cover Presleya. Zobacz animowany klip do "Always on my Mind" [WIDEO]


KPRM: 4 maja ruszą hotele, centra handlowe i rehabilitacja lecznicza – Nasza Polska – internetowy magazyn informacyjny KPRM: 4 maja ruszą hotele, centra handlowe i rehabilitacja lecznicza – Polska – Nasza Polska – internetowy magazyn informacyjny\nMagdalena Targańska29 kwietnia, 20207 min\nWkraczamy w drugi zapowiadany etap znoszenia ograniczeń związanych z COVID-19. Po majówce otwarte zostaną centra handlowe, sklepy budowlane będą czynne w weekendy, a hotele wznowią działalność. To jednak nie koniec. Osoby chore powrócą do rehabilitacji, a biblioteki i instytucje kultury będą stopniowo otwierane po konsultacjach z sanepidem – informuje KPRM. Rząd wprowadza także zmiany w funkcjonowaniu przedszkoli i żłobków.\n– Centra handlowe i sklepy wielkopowierzchniowe otwarte, ale z limitem osób i bez spożywania posiłków. Obiekty handlowe o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 – czyli centra handlowe, sklepy wielkopowierzchniowe – zostaną otwarte. Wprowadzony jednak zostanie limit osób. Na 1 osobę musi przypadać 15m2 powierzchni handlowej. Co ważne – do powierzchni sprzedażowej nie wlicza się powierzchnia korytarzy.\n– Hotele i noclegi ruszą, ale bez basenów i siłowni. Do tej pory hotele co do zasady nie przyjmowały gości – z wyjątkiem osób w delegacji i w kwarantannie. Rząd znosi ten zakaz. Usługi hotelarskie i noclegowe będą mogły być świadczone pod warunkiem, że zachowane będą szczególne zasady bezpieczeństwa. W hotelach i obiektach noclegowych ograniczona zostaje nadal działalność restauracji hotelowych i przestrzeni rekreacyjnych – np. siłowni, sal pobytu, basenów.\n– Sklepy budowlane czynne w weekendy. Rząd uchyla dotychczasowy zakaz handlu w weekendy dla wielkopowierzchniowych sklepów budowlanych.\n– Biblioteki i muzea. Rząd uchyla zakaz działalności bibliotek, archiwów, muzeów oraz pozostałej działalności związanej z kulturą. Instytucje kultury będą otwierane stopniowo i w różnym czasie. O konkretnym terminie decydować będzie organ prowadzący daną placówkę po konsultacji z powiatową stacją sanitarno-epidemiologiczną.\n– Rowery miejskie. Po weekendzie majowym będziemy mogli jeździć rowerami miejskimi.\n– Rehabilitacja lecznicza. Osoby chore i cierpiące na dolegliwości bólowe będą mogły od 4 maja korzystać z rehabilitacji leczniczej. Salony masażu nadal pozostają zamknięte.\n– O zachowaniu 2-metrową odległość od innych w przestrzeni publicznej.\n– Obowiązkowo należy zasłaniać nos i usta w miejscach publicznych.\n[PILNE!] Rolnicy muszą czekać. Koronawirus ma pierwszeństwo\nPrezydent Andrzej Duda skierował do głów państw Europy list zawierający 5-ciopunktowy plan działań


Budżet Obywatelski: czekamy na Twoje pomysły! – Wąbrzeźno – oficjalna strona miasta\nCzego w mieście, na mojej ulicy czy na przykład przy moim bloku brakuje? Co można byłoby zrobić, aby żyło się nam lepiej? Co możemy zmienić, by było ciekawiej, bezpieczniej? Może warto też wykorzystać projekty z poprzednich edycji, które nie zdobyły wówczas odpowiedniego poparcia. Tym razem może być inaczej!\nJeżeli „kręcą się” Wam po głowie pomysły – zgłaszajcie je! Zostało już niewiele czasu!\nDecydujcie na co wydać 300.000 zł!\nWnioski przyjmowane będą do 30 czerwca br. Można je przesłać pocztą (wówczas decyduje data stempla pocztowego) lub osobiście dostarczyć do naszego Urzędu (sekretariat, pok. nr 20). Służymy też pomocą przy sporządzaniu wniosku – jeżeli takowa jest konieczna, to zapraszamy! (pok. nr 17).\nKategoria: Konkursy, Konsultacje społeczne, Wszystkie 21 czerwca 2017\nPoprzedniPrevious post:Konsultacje z NGONastępnyNext post:Który z ogrodów okaże się najpiękniejszy?


Pilotażowe Centrum Zdrowia Psychicznego zaczęło działać w Łodzi\nopublikowano: 02-10-2018, 13:20\nW Centralnym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego w Łodzi ruszyło pierwsze w tym mieście pilotażowe Centrum Zdrowia Psychicznego. Ma ono zapewnić specjalistyczną opiekę psychiatryczną mieszkańcom Widzewa.\n"Celem ogólnopolskiego programu pilotażowego jest przeniesienie opieki psychiatrycznej do środowiska pacjenta – aby lepiej i skuteczniej wdrażać leczenie i uniknąć stygmatyzacji związanej z terapią w stacjonarnej placówce. Program rozpoczął się 1 października i będzie kontynuowany do czerwca 2021 r. W skali roku NFZ przeznaczył na jego realizację dodatkowe 13 mln zł w ramach opieki psychiatrycznej" – mówi dyrektor ds. medycznych łódzkiego NFZ Robert Wilanowski.\nZOBACZ TAKŻE: Ruszył trzyletni pilotaż programu psychiatrii środowiskowej\nŁódzkie CSK Umed jest jednym z 28 ośrodków w kraju wskazanych do prowadzenia pilotażu, obejmującego nową organizację i finansowanie opieki psychiatrycznej. W ciągu trzech lat program ma objąć 3,1 mln dorosłych pacjentów.\nW Łódzkiem w pilotażu mają wziąć udział w sumie dwa ośrodki. Jak podał Robert Wilanowski, w najbliższym czasie łódzki NFZ ma zamiar podpisać umowę dot. uruchomienia Centrum Zdrowia Psychicznego w szpitalu im. Babińskiego – zapewni ono opiekę mieszkańcom Bałut.\nWdrożenie nowego modelu opieki psychiatrycznej było postulatem lekarzy i pacjentów zawartym m.in. w Deklaracji Warszawskiej z 2017 r. Centra Zdrowia Psychicznego mają w założeniu zapewnić chorym opiekę adekwatną do ich stanu zdrowia, skoordynowaną i kompleksową. Nowością w systemie jest m.in. uruchomienie punktu zgłoszeniowo-konsultacyjnego, czynnego w dni robocze w godz. 8-18, gdzie pacjent – bez potrzeby przedstawiania skierowania – otrzyma plan leczenia, fachową pomoc, a w uzasadnionych przypadkach w ciągu 72 godzin będzie mógł rozpocząć terapię.\n"Założenie jest takie, by pacjent nie trafiał do osoby w okienku, która zazwyczaj nie posiadała fachowej wiedzy na temat zaburzeń psychicznych, ale do koordynatora, który po ustaleniu potrzeb psychicznych ustali wstępny plan opieki i pomoże w znalezieniu miejsca w odpowiedniej komórce organizacyjnej" – zaznaczyła koordynatorka Centrum Zdrowia Psychicznego w CSK Umed Urszula Godos. Jak dodała, istotne będzie utrzymanie pacjenta jak najdłużej w jego środowisku i ordynowanie takiej terapii, by leczenie było dla niego jak najmniej uciążliwe.\nZdaniem psychiatry Małgorzaty Zabrodzkiej, wdrożenie pilotażu zapobiegnie m.in. sytuacjom, w których pacjent po zakończeniu pobytu w szpitalu i terapii w oddziale dziennym przestaje brać niezbędne mu leki, co prowadzi do powrotu i nasilenia objawów chorobowych oraz konieczności kolejnej hospitalizacji. "Pacjent będzie mógł mieć opiekę w domu, gdzie z wizytą odwiedzi go lekarz albo pielęgniarka, która raz na dwa tygodnie wykona iniekcję leku – bo taka jest częsta forma terapii. Losem pacjenta zainteresuje się pracownik socjalny. Będziemy pacjenta wspomagać, by nie odstawiał leków i nie musiał wracać do szpitala" – wyjaśniła.\nŚrodowiskowa forma opieki będzie dostępna nie tylko dla pacjentów już hospitalizowanych; można z niej korzystać na każdym etapie leczenia. Losy podopiecznych śledzić będzie koordynator z punktu konsultacyjnego. Zgodnie z umową z NFZ, do końca roku Centrum otrzyma na realizację świadczeń 2,1 mln zł. Wynagrodzenie placówki jest ryczałtowe – Fundusz płaci za gotowość i opiekę dla konkretnej populacji, czyli 114 tys. mieszkańców Widzewa. Świadczenia z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień nieobjęte działalnością Centrum i udzielane pacjentom spoza Widzewa będą finansowane odrębnie – na dotychczasowych zasadach. (PAP)\nPsychologia i psychiatria / W Łodzi ruszyło pilotażowe Centrum Zdrowia Psychicznego