Co działa, a co nie działa? | Galopujący major\nStrona główna > felietonik\t> Co działa, a co nie działa?\n27/09/2011 Dodaj komentarz Go to comments\nHarry Markopolos biegał całe 9 lat. Harry Markopolos biegał po urzędach, spotykał się z urzędnikami, ujawniał, dmuchał w gwizdek, kto wie, może nawet krzyczał. Harry Markopolos przez 9 lat próbował ostrzec, że Bernie Madoff zbudował Argentynę. Harrego nikt nie chciał słuchać. Madoff zdołał okraść klientów na kilkadziesiąt miliardów USD.\nJakie są podobieństwa między Markopolosem a Andrzejem Ż., którego nazwisko prawica właśnie rozsyła po necie. Że Markopolos ma się świetnie, a Andrzej Ż. prawie umarł? Że Markopolos miał rację, a Andrzej Ż. się mógł pomylić? Że wreszcie, według amerykańskiego dziennikarza Markopolos jest bohaterem, a według dziennikarza polskiego Andrzej Ż. terrorystą? A może, że państwo nie działa? Bo przypadek Madoffa oczywiście nie pokazuje, że nie działa wolny rynek? Ten działa zawsze. Jak prawo grawitacji.\nGrzegorz Sroczyński odmawia Andrzejowi Ż. prawa do samobójstwa, Gadowski pisze grafo-scenariusze, PJN turla niedoszłą trumnę w Nekro24. Premier odwiedza chorego w szpitalu, GłuPol Codzienny daje szpitalną focie Andrzeja na okładkę.\nTymczasem rozwiązanie powinno być inne. Andrzej Ż., oblał się rozpuszczalnikiem, bo de facto domagał się boskiej ingerencji władzy. Jak pisał Carl Schmitt: wolność, to prawo ustanawiania wyjątków. Takich wyjątków domagał się Stachu, słynny hodowca papryki. Albo ta biedna kobiecina, która płakał pod autobusem Tuska. I oboje boskiej ingerencji zaznali. Andrzej Ż., tyle szczęścia nie miał. Autobus nie przejeżdżał przez jego osiedle, więc palec pomazańca musiał przyciągnąć inaczej. Bardziej widowiskowo.\nSroczyński ma rację, to niebezpieczny proceder. Ale to proceder, który od lat uprawia Gazeta Sroczyńskiego. Szczęście jednostki, której kazus wyłowiony z ogólnego tłumu, może zostanie pozytywnie rozpatrzony przez władzę. Gdyby Sroczyński chciał być konsekwentny, to musiałby potępić wszystkie reportaże interwencyjne. Bo żeby zwrócić na siebie uwagę, czytelnicy zaczną się masowo podpalać, gdy tylko ktoś napisze artykuł o powodzi u sąsiada.\nCzego w takim razie oczekiwałbym od mediów, komentatorów, państwa polskiego? Otóż oczekiwałbym naprawy mechanizmów. Eli nie ma racji, państwa nie można ujmować w dwuwartościowej logice: działa nie działa. Bo tylko korwiniści w pierwszym zdaniu stawiają utopijny wymóg 100% działania państwa, by w zdaniu drugim dowodzić, jak daleko te wymóg jest nierealizowany. Ale to nie znaczy, że nie należy mechanizmów wymieniać. Od kilku dobrych lat Fundacja Batorego nawołuje do wprowadzenia mechanizmów prawnej ochrony whistleblowerów. Bezskutecznie. Gdyby do mnie – osoby, która co nieco na ten temat czytała, ktoś przyszedł po radę: czy ujawniać przekręt, kazałbym mu popukać się w czoło. A jeśli by nie poskutkowało, kazał przeczytać ten raport w PDF-ie. Wystarczą wnioski końcowe. Amerykanie swój program whistleblowerów datują od wojny secesyjnej. Ostatnio za ujawnianie informacji obiecali nawet płacić nagrody. W Polsce w tym czasie wyzywają się od terrorystów i odwiedzają w szpitalu z kwiatami. I rachują jak samozapłon wypłynie w kampanii wyborczej.\nKomentarze (93)\tTrackbacks (0)\tDodaj komentarz Trackback\n27/09/2011 o 4:01 pm\nNie stawiam nigdzie, że państwo działa/nie działa, piszę wprost, że czasem działa, czasem nie. I nawet dorzucam przykłady, komu nie działa!\n27/09/2011 o 4:13 pm\nNo ale przykładanie kryterium działania/niedziałania jest imho błędne, bo raz bardzo niedookreślone (co to znaczy nie działa? jest łamane prawo- ono wszędzie bywa łamane) no i bez względu jak określisz działanie, zawsze znajdziesz dowody, że nie działa.\nJedyne co to zostają jakieś czynniki makro, które mogą ukazać skalę danych ułomności.\n27/09/2011 o 4:27 pm\nAle jakby nie o to chodzi w mojej notce, czy działa czy nie, to tylko okoliczność.\n27/09/2011 o 4:32 pm\nTedy ja się co do wielu (niemal wszystkich?) fragmentów notki zgadzam. Nie zgadzam się tylko co do powielania tego prawackiego memu o działaniu państwa. Reszta jak najbardziej ok.\n27/09/2011 o 7:32 pm\nSą jakieś podstawy by przyjąć, że Andrzej Ż. podpalił się by zwrócić uwagę na nieprawidłowości w US a nie dlatego, że miał długi/nie radził sobie z utrzymaniem rodziny, leczeniem dzieci?\n27/09/2011 o 7:48 pm\n„Grzegorz Sroczyński odmawia Andrzejowi Ż. prawa do samobójstwa,”\nOdmawia mu (i publiczności) prawa do obarczania winą za swoje samobójstwo osoby trzecie.\nI trochę obok:\nCzłowiek który przestrzegł Urząd Skarbowy przed Kluska nie jest żadnym bohaterem, choć był skuteczny a może miał dobre intencje, ale z drugiej strony czy urzędnik który by temu człowiekowi nie uwierzył i zostawił Kluskę w spokoju, dostałby przynajmniej pochwałę?\n27/09/2011 o 8:00 pm\nNo przecież napisał o tym w liście, więc chyba są. List hula w necie.\n27/09/2011 o 8:06 pm\nNie podpalił się tam bezkompromisowy tropiciel korupcji. Zrobił to ktoś, kto przy pomocy aktu terroru (skierowanego wobec samego siebie) próbował na nas coś wymusić.Nie ma takich spraw, które w demokratycznym kraju dawałyby prawo do samospaleń. Bo w demokratycznym kraju wszyscy się umówiliśmy, że problemy rozwiązujemy inaczej.\n27/09/2011 o 8:45 pm\nAle co tu (tj. w pisaninie Sroczyńskiego, Gadowskiego i reszty) jest takiego bulwersującego (a może nic nie jest?)?\n– To, że ktoś śmie powątpiewać w słuszność oskarżeń Andrzeja Ż., bo ten się podpalił, a jak powszechnie wiadomo, ludzie, którzy się podpalają są z definicji nieomylni?\n– To, że ktoś śmie aktowi samospalenia odmawiać należytej powagi dopatrując się za nim jakichś prozaicznych motywów jak kłopoty finansowo-rodzinne lub obłęd, bo jak powszechnie wiadomo, samobójstwa – zwłaszcza samobójstwa spektakularne – popełniane są tylko z pobudek wzniosłych i bohaterskich?\n– To, że ktoś śmie nazwać „terroryzmem” desperacką próbę zwrócenia uwagi na siebie i na swoje mądrości – które w normalnym trybie prawnicy, urzędnicy, politycy, media i szare masy miały w kiszce stolcowej – za pomocą demonstracyjnego aktu przemocy?\n– Czy tylko to, że media i blogerzy snują swoje „analizy” zdarzenia w oparciu jedynie o świeżutkie strzępki papki medialnej i brudne domysły z prostnicy rodem, a polityczne koguciki wykorzystują je do kampanijnego napierdalania w inne polityczne koguciki i do stroszenia własnych piórek, bo są to zachowanie w wykonaniu mediów, blogerów i politycznych kogucików wielce wyjątkowe?\n27/09/2011 o 8:50 pm\nJa to rozumiem tak – pal się jeżeli chcesz ale nie licz że coś na tym zyskasz (bo ktoś wrażliwy poczuje się winny, lub nie jest wrażliwy ale boi się że straci głosy)\nPodejrzewam że Sroczyński doświadczył szantażu(terroru) osoby niezrównoważonej psychicznie, uczestnicy dyskusji u eli wurmana nie.\nOdcinek dr House pod tytułem Broken z 6 części, wątku o Supermanie – współpacjencie House’a z kliniki psychiatrycznej pokazuje, w sposób poglądowy, czym może skończyć się uleganie takim osobom i przyznawanie im racji, nawet pozorne.\n27/09/2011 o 8:54 pm\nNie, nie ma w tym liście podstaw, by przyjąć, że podpalił się dla ujawnienia nieprawidłowści. Andrzej Ż. pisze w pierwszej części rzeczywiście pisze, o swoim przeciąganiu liny z urzędami, ale jednocześnie wyraźnie jest tam napisane, że o bezskuteczności swoich starań wiedział na ponad rok przed próbą samobójstwa. A potem opisuje co działo się dalej i co rzeczywiście miało wpływ na podpalenie – od tego momentu pogorszała się już tylko sytuacja bytowa, finansowa (nie związana ze skarżeniem urzędników, ostatecznie pracę traci przez swoje kłopoty zdrowotne i konieczność opieki nad dziećmi).\nNa przykładzie psychistryka, twoje stanowisko prezentowane przez przez Gadowskiego (antytuskowy whistleblower):\ni odmienne, chronologiczne:\nAlbo „Tedy ja się co do wielu (niemal wszystkich?) fragmentów notki zgadzam.” (Eli Wurman) albo zestawiasz (w komentarzu już niemal robisz) z Andrzeja Ż. whistleblowera.\n27/09/2011 o 9:06 pm\n@jaja – nie to jest klasyczna historia whistleblowera, który czuje się udupiony z powodu gwizdania w gwizdek. (podpalił się nie z powodu nieprawidłowości, ale rekacji po tym jak ujawnił). Czy rzeczywiście coś odkrył to inna sprawa.\n@quasi – i jak tam razem z premierem udało Wam się przeżyć ten akt terroru Andrzeja Ż.? Ciężko było?\n27/09/2011 o 9:29 pm\n@jaja – nie to jest klasyczna historia whistleblowera, który czuje się udupiony z powodu gwizdania w gwizdek. (podpalił się nie z powodu nieprawidłowości, ale rekacji po tym jak ujawnił). (…)\nA to, że stracił pracę z powodu „gwizdania” to wiemy na pewno? Czy to tylko („kozacka”) wersja Andrzeja Ż.?\nCzyli opcja 3.? Tylko niekonwencjonalnie użyte słóweczko „terroryzm” – zapewne pełniące funkcję lepu na wzrok/zainteresowanie artykułem – ci się nie podoba?\n27/09/2011 o 9:40 pm\nProsto z Google News:\n27/09/2011 o 9:48 pm\n„ma rane w okolicy podudzia” :-)\n27/09/2011 o 9:49 pm\nNie wiemy na pewno. Istnieje imho dość wysokie prawdopodobieństwo. Tyle że niezależnie od tego, czy stracił czy nie, ja jako lewicowy wyborca, oczekuje od państwa a) dokładnego zbadania sprawy b) potraktowanie tej sprawy jako klasycznej red flag w zarządzaniu i sprawdzeniu mechanizmów ochrony whistleblowera. Już teraz wiadomo, że te mechanizmy są słabe, więc Pitera jako urzędnik ds korupcji powinna się tym zająć (przygotować nowelizację, puścić konsultacje społeczne, przeprowadzić przez sejm). Słowem, dla mnie ta sprawa to asumpt do zmian systemowych, dla innych jakieś z dupy analogie.\n27/09/2011 o 9:51 pm\nAch czytałem I wojna wiatrówkowa\n27/09/2011 o 9:54 pm\n@jaja – nie to jest klasyczna historia whistleblowera, który czuje się udupiony z powodu gwizdania w gwizdek. (podpalił się nie z powodu nieprawidłowości, ale rekacji po tym jak ujawnił).\nNo, właśnie podpalił się nie z powodu „rekacji po tym, jak ujawnił”. Od tego czasu minęło ponad rok (gdy ostatecznie się przekonał, że reakcja na ujawnianie = zero, dla niego)*. Podpalenie spowodowały wydarzenia późniejsze: coraz gorsza sytuacja materialna (ale nie wynikająca bezpośrednio z wywalenia z US – później radził sobie), dodatkowe dzieciaki i kłopoty zdrowotne. TE sprawy (a nie przepychanki urzędowo-listowne, które skończyły się na ponad rok wcześniej) spowodowały depresję(?). Pod koniec życia, jak sam pisze**, użeraniem się z urzędami (ujawnianie) zajmuje się już tylko dorywczo***.\nErgo: podpalił się bo coś mu się pod kopułką przestawiło POD WPŁYWEM kłopotów bytowych rodziny (a nie ujawniania przekrętów i reakcji na nie).\nW połowie(?) 2009 roku pisze w liście o korespondencji urzędowej: „I na tym koniec!!! cbdp (wyjaśniam: co było do przewidzenia).”\n„jak tylko miałem trochę wolnego czasu to szukałem sprawiedliwości nie tylko u polityków „obozu rządzącego”, ale również i opozycji () ale bez żadnego efekty”\ni to też zaczynało przypominać kłopoty psychiczne: pod koniec zaczał „ujawniać”, ze pracując na umowe zlecenie nie ma się takich ubezpieczeń jak na um. o pracę.\n27/09/2011 o 9:55 pm\nEch, myślałem że bardziej poruszy gospodarza wizja stanu wojennego i proroctwa Alefa Sterna…. :)\n27/09/2011 o 10:03 pm\nAle może jednak przeczytaj początek tego listu:\nPiszę do Pana już po raz kolejny, jako obywatel tego „chorego kraju” i jako ojciec trójki małoletnich dzieci, któremu Pan i Pana URZĘDNICY ZNISZCZYLI całe dotychczasowe życie. Piszę do Pana już po raz ostatni, gdyż nie wierzę że odniesie to jakikolwiek skutek. Chcę jednak aby Pan wiedział, że liczyłem na to, że nie jest Pan kłamcą i hipokrytą, ale normalnym człowiekiem szanującym prawo, a przede wszystkim ojcem kochającym swoją rodzinę. Widzę jednak, że żądza władzy zniszczyła w Panu wszelkie wartości i ludzkie cechy, którymi tak się Pan chwalił w trakcie kolejnych kampanii wyborczych. W jednym z ostatnich wystąpień stwierdził Pan cyt. „nie ma żadnego powodu, żeby ktoś się czuł bezkarny czy bezpieczny tylko dlatego, że jest szefem jakiejś służby. Każdy podlega sprawdzeniu czy kontroli wtedy, kiedy pojawiają się jakieś sygnały niepokojące „. Być może tak Pan myśli, ale ja już w to nie wierzę, gdyż to PODLEGŁE PANU SŁUŻBY zniszczyły mi życie.(…)\nI jeszcze końcówkę:\n„W chwili obecnej moja rodzina pozostaje bez środków do życia, gdyż komornik zajął nasze jedyne źródło utrzymania. Wszystko to ZA SPRAWĄ podległych Panu urzędników. W tej sytuacji nie pozostaje mi nic innego jak tylko wybrać jedyne honorowe wyjście z sytuacji bo wtedy moja rodzina ma szanse na bardziej normalne życie. Nie żałuję jednak tego co zrobiłem w 2008 r. chociaż nigdy nie przyszło mi do głowy, że zwalczając przestępczość sam zostanę przez nią zniszczony.”\nPodpalił się z powodu szykan („podległe Panu służby zniszczyły mi życie”), Jeśli uważasz inaczej to, ja wiem, może napisz jak taki list powinien wyglądać, będziemy tu mieli jakiś wzorzec, pod który można zakwalifikować podpalenie nie z powodu szykan, a złej sytuacji materialnej\nSłowem, dla mnie ta sprawa to asumpt do zmian systemowych, dla innych jakieś z dupy analogie.\nNo widzisz, to chyba tutaj się kłócisz ze swoimi adwersarzami – bo dla nich najwyraźniej jednak politycy/wyborcy powinni się w swoich wyborach kierować bardziej jakimś eksperckim riserczem, niż histerycznym aktom desperacji pojedynczych kolesi o wątpliwej motywacji i kondycji psychicznej, dokonywanym w apogeum kampanii wyborczej.\n27/09/2011 o 10:05 pm\nAle histeryczny akt znakomicie sprawdza się jako sygnał do riserczu.\n[errata] – coś gramatyka nie teges, tak to jest z budowaniem wielokrotnie złożonych zdań po 22:00 bez czytania…\n27/09/2011 o 10:14 pm\nCóż, jak dla mnie za mała skala. Niby każdy sygnał dobry, ale jednak nie, bo jeśli samopodpalenia zaczną działać (dając raczej 99% efektów wszczętych riserczy jako: „jest dobrze, nie trzeba nic robić, to był tylko świr”), to będziemy mieli plagę samospaleń i zapchanie się administracji zawalonej ‚riserczami’.\nO ile katastrofa CASY/Tu-154 to już może jest jakiś sygnał do przyjrzenia się procedurom w lotnictwie, to pojedynczy desperat nie bardzo. Zwłaszcza w środku kampanii, normalnie no jedyne co z tym zrobią politycy, to na wyścigi się rzucą do eksperckich riserczy.\n27/09/2011 o 10:17 pm\nCóż, jak dla mnie za mała skala. Niby każdy sygnał dobry, ale jednak nie, bo jeśli samopodpalenia zaczną działać (dając raczej 99% efektów wszczętych riserczy jako: „jest dobrze, nie trzeba nic robić, to był tylko świr”), to będziemy mieli plagę samospaleń i zapchanie się administracji zawalonej ‘riserczami’.\nRany, Ty naprawdę myślisz, że nagle ludzie masowo rzucą się na rozpuszczalnik, bo Tusk o nich wspomni w tv i obieca risercz. Ja rozumiem, że wolnościowcy mają problem z rozumieniem natury ludzkiej, ale żeby aż tak;)\nIlu znasz w realu gości, co sobie spalą pół ciała, bo ich wywalił z roboty szef przekręciarz?\n27/09/2011 o 10:23 pm\nNie powiem, bo tu grasuje Quasi, a on bije za anagdotyczne dowody :P\nNiemniej nie wydaje mi się, że należy uzależniać losy państwa od opinii tych, którzy zamiast mówić odpowiednio mądrze, mówią odpowiednio głośno. Dla mnie jest w tym coś z terroryzmu właśnie – więcej niż z akademickiej prelekcji.\n27/09/2011 o 10:33 pm\nW porządku, być może sytuacja prawna, warunki i obyczaje nie sprzyjają w Polsce „gwizdaniu” i potrzeba tu zmian systemowych (a może i mentalnych). Ale przecież nie o to tu chodzi. Chodzi tu tylko o fakt automatycznego/bezrefleksyjnego/histerycznego przydawania większej wagi oskarżeniom [normalnie ignorowanych przez różne instytucje, przez różnych polityków – i rządzących, i opozycyjnych – i przez różne media – IMO to jakaś poszlaka nie za dobrze świadcząca o wiarygodności tych oskarżeń] tylko dlatego, że stawiający je osobnik postanowił ubarwić je aktem desperackiego „terroru”. IMO w tym sensie metafora/analogia „terroryzmu” jest tu (podobnie jak przy strajkach głodowych, apelach Świtaja, miłosnych szantażach próbami samobójczymi itp.) znośna, a w tekście tego Sroczyńskiego nie brakuje fragmentów mniej znośnych (np. jakieś pierdolenie o „prawie do samospaleń” czy demokratycznych „umowach”). Tak więc w sumie nie rozumiem oburzenia.\nZresztą, to tak wygląda, jakby różni ludzie oburzali się na zupełnie różne rzeczy (a mimo tego jednoczyli się w oburzeniu):\n– Jedni (np. Gadowski) oburzają się na to, że ktoś próbuje maskować „aferę” domysłami o obłędzie lub problemach finansowo-rodzinnych.\n– Inni (np. eli.wurman) oburzają się na to, że ktoś próbuje maskować obłęd i problemy finansowo-rodzinne „aferą”.\n– Jeszcze inni (Ty) oburzają się skoncentrowaniem na jednym facecie, jednym whistleblowingu i jednej „aferze”, zamiast na systemowym problemie facetów/whistleblowingów/”afer”.\nAle przecież nie każde zwracania na siebie uwagi to terroryzm. To takie warzechowy terror Owsiaka, bo zbierają datki w grudniu.\n27/09/2011 o 10:40 pm\n@Quasi – ja to rozumiem w ten sposób, że jeśli facet robi sobie aż taką krzywdę, to warto chociaż się na na tym jego kazusie pochylić. W końcu sraczki w mediach jest tyle, że akurat nic się nie stanie, jak jednego dnia zamiast Stefan napluł na Jarka, który napluł na Grześka, ktoś się nad sprawą pochyli i na przykładzie tego gościa, sprawdzi jak to jest z mechanizmami gwizdania, co robi Pitera, jaki jest stosunek załatawionych skarg, ile się potwierdza itd.\nGadki o terrorze kompletnie nie kupuje, bo well, po prostu zmieniam kanał, czy klikam i sprawy nie ma. To taki psychiatrykowy mem, typu jak ktoś coś zrobi publicznie to albo „terror”, albo „promocja” (zboczeńców), albo „prowokacja”. Prawo do samospaleń to jakaś totalna brednia, umowa społeczna to wygodny konstrukt do tłumaczenia prawa siły ex post;)\n27/09/2011 o 10:42 pm\nJeszcze postaraj się odróżnić figurę retoryczną (którą przytoczyłeś i się jej trzymasz): z przytupem na wstępnie i w podsumowaniu, stosownie dramatyczną do sytuacji – od faktów opisanych w liście (które przytoczyłem i zinterpretowałem ja).\n„może napisz jak taki list powinien wyglądać, będziemy tu mieli jakiś wzorzec, pod który można zakwalifikować podpalenie nie z powodu szykan, a złej sytuacji materialnej”\nJa nie muszę, Andrzej Ż. to zrobił.\n27/09/2011 o 10:45 pm\nNo strasznie ssiesz palucha, naprawdę bez jaj.\n27/09/2011 o 11:13 pm\nWydaje mi się że na tej nowej fali wymuszania sprawiedliwości terrorem, kolejnym kandydatem do podpalenia się, jest Jan Tomaszewski były bramkarz. :-)\nW kraju gdzie działa w najlepsze IPN, sady lustracyjne etc …, domaganie się ochrony whistleblower’ów to żart oczywiście?\n27/09/2011 o 11:20 pm\nZ drugiej strony, czego ja się domagam, skoro ponoć nie potrafimy dobrze przetłumaczyć zwrotów z rosyjskiego\nLolcontent w komciach zajebisty (ty ruski pachołku itp.).\n27/09/2011 o 11:23 pm\nWydaje mi się, majorze, że cały czas jedziesz mocną projekcją. Po prostu dla Ciebie samopodpalenie się jest tak dalece drastyczne i niepojęte, że nawet jedna osoba _deklarująca_ daną motywację musi mieć merytoryczne podstawy.\nNie, żebym jak gościa jakoś lepiej rozumiał – po prostu akceptuję istnienie sporej liczby ludzi robiących różne głupie rzeczy. dla mnie niepojęte, motywowane w jeszcze głupszy sposób.\n27/09/2011 o 11:24 pm\nTu jest więcej niż tylko „zwracanie uwagi”. Tu jest:\n1. „Zwracanie uwagi” [i (nadzieja na) specjalne potraktowanie, przynajmniej w sferze psychologiczno-memetycznej, ze względu na nie.]\nTo właśnie komponent „4.” zbliża akcję Andrzeja Ż. do konwencjonalnego terroryzmu, a oddala on konwencjonalnych form (desperackiego) protestu/agitacji/interwencji. Wprawdzie różni ważny detal w postaci ukierunkowania tegoż komponentu, ale mimo to IMO jako metafora „terroryzm” jest tu do zniesienia.\n(…) ja to rozumiem w ten sposób, że jeśli facet robi sobie aż taką krzywdę, to warto chociaż się na na tym jego kazusie pochylić.\nMoim zdaniem to bardzo złe podejście. Emocjonalne nastawienie oskarżyciela do oskarżenia nie powinno być żadnym miernikiem czy choćby estymatorem wiarygodności/ważności tego oskarżenia. Wydaje mi się, że to [tj. że ludzie nagminnie się mylą lub bredzą, a jednocześnie są świecie przekonani o prawdziwości swoich twierdzeń; ludzie odznaczający się szczególnie emocjonalnym podejściem do swoich twierdzeń często jednocześnie mają tendencję do stawiania twierdzeń opartych na błędach lub bredniach; paranoja, pieniactwo, confirmation-bias/cherry-picking, urojenia wielkościowe itd. to zjawiska bardzo powszechne] akurat powinno być jasne dla człowieka, który z niejednej Otchłani chleb jadł…\nA w przypadku Andrzeja Ż. masz jeszcze dodatkowe przesłanki przeciwko takiemu podejściu: On nie targnął się na swoje życie bezpośrednio z powodu „afery”, braku reakcji na skargi czy szykan, które go spotkały (rzekomo) z powodu zdemaskowania „afery” – on się podpalił nie wtedy, gdy doświadczył tamtego, lecz dopiero wtedy, gdy doświadczył katastrofy finansowo-rodzinnej i zdał sobie sprawę, że sytuacja jest już beznadziejna. Nawet masz tu dobry potencjalny motyw do koloryzowania na temat „afery”: przyjemniej jest wierzyć, że jest się bohaterem-męczennikiem skrzywdzonym przez potężny spisek i niezrozumianym przez współczesnych, niż przyjąć do wiadomości, że jest się nieodpowiedzialnym nieudacznikiem (i pieniaczem przy okazji), który zgotował sobie i swojej rodzinie piekło.\nW końcu sraczki w mediach jest tyle, że akurat nic się nie stanie, jak jednego dnia zamiast Stefan napluł na Jarka, który napluł na Grześka, ktoś się nad sprawą pochyli i na przykładzie tego gościa, sprawdzi jak to jest z mechanizmami gwizdania, co robi Pitera, jaki jest stosunek załatawionych skarg, ile się potwierdza itd.\nNo chwileczkę, uważasz, że tu ktokolwiek pali się do „pochylania” nad systemowymi mechanizmami, czy raczej tylko nad tą konkretną sprawą, licząc przy tym, że nawet jeśli to urojenie, to rozbryzgane przy „pochyleniu” gówno do paru osób przyschnie (jak „Rycho i Zbycho”, „kręcenie lodów”, „biznes na służbie zdrowia”, „Nocna Zmiana”, „Grupa trzymająca władzę”, „Dziadek z Wehrmachtu”, „Stoltzman” etc.)?\nGadki o terrorze kompletnie nie kupuje, bo well, po prostu zmieniam kanał, czy klikam i sprawy nie ma.\nJakiej „sprawy”? A jak zburzą WTC to kliknięciem/zmianą kanału w podobny sposób się nie uwolnisz dowodząc, że 9/11 to żaden terror?\nTo taki psychiatrykowy mem, typu jak ktoś coś zrobi publicznie to albo „terror”, albo „promocja” (zboczeńców), albo „prowokacja”.\nAle tu masz jeszcze kluczowy element, którego tam nie ma – przemoc.\nPrawo do samospaleń to jakaś totalna brednia, umowa społeczna to wygodny konstrukt do tłumaczenia prawa siły ex post;)\n„Umowa społeczna” (Hobbes) to chyba nie to, o co chodziło temu Sroczyńskiemu. On tam chyba przez „umowę” miał na myśli ledwie „obyczaj” czy „kulturę”. Tak czy inaczej, niedobrze – jak dla mnie to było gorsze/głupsze od metafory z „terroryzmem”.\n27/09/2011 o 11:37 pm\nPotwierdzam — czytajcie, gnoje!\nOT Majorze — Tevez bedzie od jutro do wziecia za cwiercdarmo, zostalo wam troche drobnych?\n27/09/2011 o 11:41 pm\nAha, jeszcze jedno: Mnie osobiście martwi tu nie samospalenie, nie „afera”, nie polska niedola whistleblowerów, tylko to, że są w tym kraju schorowane rodziny z dziećmi, których nie stać na leki i prąd… [I jestem tu wrogiem nie tylko biedy w ogólności, ale także chorób i rodziny w szczególności, wszak są to 3 elementy dość mocno ze sobą związane przyczynowo-skutkowo.]\n28/09/2011 o 12:49 am\n@Quasi- ja terror rozumiem jako wyrządzanie lub grożenie krzywdą, więc od biedy można by dać tę analogię gdyby on groził, że się podpali. Ale jak się już podpalił, to kogo terroryzuje? Biednego Sroczyńskiego? Niech se zrobi wywiad z Terlikowskim, to mu przejdzie. Bardziej już podpada pod branie na litość. A przemoc na sobie, to również raczej biednego Sroczyńskiego nie dotknie. Problem tylko z rodziną, nikt z racji taktu nie zadaje pytań, ale w końcu rodzina jest tutaj mimowolną ofiarą samapodpalenia (odwieczny dylemat samobójców). Tylko w takim kontekście uznałbym tutaj przemoc.\nUmowa społeczna to chyba była bardziej w sensie Rousseau, a palić d działania nikt się oczywiście nie pali. Ale ja piszę czego oczekuję, a nie czego się spodziewam.\n28/09/2011 o 12:50 am\nAle to nie jest tak, że jedno jest kosztem drugiego. Pitera w końcu nie pobiera pensji za pracę w pomocy społecznej, tylko za walką z korupcją.\n28/09/2011 o 12:54 am\nSuper lol. Najlepsze „ty tusku esesmanie”.\nCo do OT, ja go nie chce, on tak bardzo nie pasuje i tak bardzo jest niekompatybilny z Messim (Argentyna), że wróżę mu karierę w PSG albo Maladze. Wystarczy, że Roselll che wcisnąć na siłę Neymara, bo Brazylia to dobry rynek. Mój target w postaci duetu Silva-Aguero gra teraz dla City, których stałem się sezonowcem, więc teraz tylko potrzebuję transferu T.Silvy na stopera i żadnych zakupów. No chyba że Wilshere za pół darmo;)\n28/09/2011 o 1:54 am\nZaglądałem właśnie na stary blog majora na salonie. Od dwóch lat co jakis czas pisze tam do pana i pozdrawia Sowiniec (prosi oczywiście o powrót).\nTo niesamowite, a skoro tu jestem to uprzejmie donoszę.\n28/09/2011 o 2:11 am\nFakt, co kilka miesięcy wpadam tam i czytam pozdrowienia od Sowińca. W sumie dosyć nieszkodliwe hobby. Ale czemu nie wychodzi poza salon, to nie wiem.\n28/09/2011 o 2:17 am\nBo chce powrotu na salon, zdaje się. ;)\nMoże coś przekazać przy okazji?\n28/09/2011 o 7:46 am\nNiepotrzebnie skoncentrowałeś się na określeniu ‚terroryzm’. Ja przypuszczam, że ten dziennikarz jest po prostu zmęczony załatwianiem w Polsce spraw przez coś za nazwę ku Twojej irytacji ‚szantażem emocjonalnym’.\nGórnicy demolujący miasto, człowiek podpalający się pod siedzibą premiera osiągają swoje cele. Ludzie, w pocie czoła harujący na zmianę swojej sytuacji nikogo nie obchodzą.\nTak jak nie powinno się spełniać żądań terrorystów, tak nie powinno się nadzwyczajnie interweniować w sprawie Pana Andrzeja. Zwyczajnie dlatego, że nie chcesz by kilkaset tysięcy, nie gorzej niż Pan Andrzej uciśniętych czy skrzywdzonych przez życie ludzi, nie zrozumiało, że rozwiązaniem ich problemów jest podpalenie się przed siedzibą premiera. Służba zdrowia tego nie wytrzyma.\nNaturalnie, 99% społeczeństwa prędzej podpali piszącego te słowa niż zastanowi się nad ich sensem.\n28/09/2011 o 7:56 am\nZastanawiałeś się nad kosztami leczenia Pana Andrzeja?\n28/09/2011 o 8:09 am\nO ile pamietam, dziennikarz GW poswiecil nieproporcjonalnie duzo swojego wysilku krytykowaniu tego desperata. Rozumiem dlaczego zachowanie Tuska moze wkurzac, ale postawa „mysmy sie nie tak umawiali w demokracji, nie masz prawa sie podpalac!!!” jest zenujaca.\nBTW czy to nie ten sam mistrz, co w GW specjalizuje sie w lizaniu sie z Terlikowskimi? Och, jak ja czekam, az rynek pracy papierowej w PL sie zawali.\n28/09/2011 o 8:10 am\nfuck, to bylem ja\n28/09/2011 o 8:20 am\nDobre. Co do rozwiązań systemowych – myślisz, że tutaj tkwi problem ( w ich braku) ?\nMoim zdaniem to raczej całkiem inna kultura, w której każdego potencjalnego whistlerblowera traktuje się jak podpierdalacza i chooooja.\n28/09/2011 o 8:31 am\n” Bardziej już podpada pod branie na litość. A przemoc na sobie, to również raczej biednego Sroczyńskiego nie dotknie. ”\nEch ta lewicowa empatia.\nJaki trzeba mieć poziom empatii aby nie rozumieć że można szantażować (lub terroryzować) zabiciem nie tylko innej osoby, ale także samego siebie?\n– Chyba na poziomie Jeżowa, albo Trockiego, co najwyżej.\n28/09/2011 o 8:34 am\nAha, jeszcze jedno: Mnie osobiście martwi tu nie samospalenie, (….) to, że są w tym kraju schorowane rodziny z dziećmi, których nie stać na leki i prąd…\nJakie to wzruszające ….\n28/09/2011 o 8:43 am\nerrata: mialem oczywiscie na mysli praSe papierowa.\n28/09/2011 o 10:02 am\nJeszcze raz, ostatni. Nie wyssałem z palucha faktów (można to wyczytać w liście):\n1. Nie przedłużyli mu umowy we wrześniu 2008 r. Przez 4 miesiące był tylko na 2900 zł, potem podejmuje pracę ochroniarza. Radzą sobie.\n2. Jego skargi i przepychanki listowne z urzędami trwają do ok. połowy 2009 (droga służbowa wyczerpana już w 2008) i Andrzej Ż. zdaje sobie sprawę, że nic nie wskórał. Cały czas radzą sobie, choć się nie przelewa. Pracuje jako ochroniarz, cały czas stara się o lepszą pracę (w skarbówce/KGP).\n3. Zapładnia żonę. Ciąża okazuje się bliźniacza i z powikłaniami. TO powoduje, że przestają sobie radzić finansowo, zaczynają popadać w długi ale cały czas pracuje i dzięki pomocy rodziny ma nadzieję, że sobie poradzi („damy sobie jakoś radę, a nawet pomału spłacimy część zaległości czynszowych”).\n4. Czerwiec 2009. Poród = tragedia. Okazuje się, że dzieciaki poważnie chorują. TO pociąga za sobą, że traci kontrolę nad finansami („I wtedy cały plan finansowy „wziął w _przysłowiowy_łeb”). Zaczynają powaznie popadać w długi.\nJuz tutaj praktycznie przestaje się zajmować skargami/pisaniem – robi to tylko dorywczo („jak tylko miałem trochę wolnego czasu to szukałem sprawiedliwości nie tylko u polityków „obozu rządzącego”, ale również i opozycji () ale bez żadnego efekty”)\nPróbuje ratować sytuację („Po narodzinach Wiktorka i Igorka nadal starałem się ratować rodzinne finanse pracując już nawet po 24 godziny () w najlepszym wypadku 1680 zł na miesiąc”).\n5. W roku 2010 (początek) dochodzą jego kłopoty ze zdrowiem, które powodują, że traci pracę ochroniarza. TO powoduje, że z czasem wpadają w pętlę zadłużenia, wyłączenie prądu (listopad 2010)… Dalej już nie ma nic o sytuacji fianansowej ale chyba oczywiste, że jest coraz gorsza.\n6. Dalej siedzi w domu, popada w coraz większe długi, jest bezsiny, pisze listy. W listopadzie 2010 zawiadamia prokuraturę (w kwietniu 2011 wie, że nic z tego – umorzenie). W grudniu 2010 otwarty list do władz, wielu posłów i redakcji.\n7. Styczeń 2011 – ostatnia próba podjęcia pracy w skarbówce.\nNa podstawie tych chronologicznych faktów stwierdziłem, że rzeczywiste przyczyny jego podpalenia są opisane w pkt. 3, 4 i 5.\nTy natomiast upierasz się, że jest tak, jak desperat napisał: podpalił się bo pozbawili go pracy w US i uniemożliwili podjęcie innej. Jest to bzdura, ponieważ pomimo wywalenia z roboty radzili sobie finansowo i DOPIERO ciąża i jego choroba spowodowały krach bytowy i podstawiła pod ścianą, co pchnęło go do samobójstwa/depresji/? (bez takiej ciąży i kłopotów zdrowotnych, nadal mógłby sobie listy i CV pisać!).\nZa moim świadczy też o tym chronologia (ostatni dobry moment na podpalenie „bo mi odrzucili skargi/CV to kwiecień 2011).\nIMO dobierasz sobie wygodne fakty (a w zasadzie jeden! „bo napisał), które ci pasują do tezy „samopodpalony whistleblower” a ignorujesz inne, mocniejsze, które ci nie pasują. Ot, co.\nPominąłem wyżej, że bzdurna jest teza, że spisek uniemożliwił mu podjęcie pracy. Bo o ile można tak mówić o odrzuconych aplikacjach do skarbówki (telefoniczne potwierdzanie), o tyle o tych do KGP już nie. To tylko jego urojenia (spowodowane presją psychiczną wynikającą z stuacji bytowej).\n28/09/2011 o 10:21 am\nSakiewicz się rozkręca:\n28/09/2011 o 10:24 am\n„Jak usłyszeliśmy od pracowników „Trójki” w ciągu półtora roku pracy w Programie Trzecim Polskiego Radia Karnowski nie pojawił się w studiu sześć razy. Za każdym razem przysyłał sms-y z przeprosinami i tłumaczeniami, np. że zaspał.” LOL\n28/09/2011 o 10:37 am\nLurker :Sakiewicz się rozkręca:http://gpcodziennie.pl/uploads/okladka/2011/09/2011092716.jpg\nPrzy okazji znamienne jest, jak pacjenci rozumieją tematykę „Sport” w gazecie codziennej.\n28/09/2011 o 10:41 am\nZastanawiałam się kiedyś dlaczego Bracia K. (obaj żyjący) mają taki drive na włażenie Jarkowi bez wazeliny. Jak się jest taki pracowity to bez mocnych pleców roboty się nie dostanie.\n28/09/2011 o 10:49 am\na Jankes znalazł nowy sposób zarabiania pieniążków na salonie – na SG wisi pierwszy artykuł sponsorowany – dobrze że go przynajmniej opisali w ten sposób…\na tutaj taka mała wrzutka o prawicowym sposobie rozumienia prawa:\n28/09/2011 o 10:51 am\nhehe, sorry za OT ale własnie przeczytałem ze Karnowskiego wywalili z Trojki (podobno przez półtora roku 6 razy nie przychodził na omówione wywiady)\nZagadka: kto i kiedy napisze tekst o sekowanych dziennikarzach i dołączy do tego przypadek Karnowskiego ;-\n28/09/2011 o 10:53 am\nAle dlaczego TUŻ przed wyborami? Pięć razy się spóźnił i go nie wyrzucono. Dopiero teraz, tak nagle. To nie może być przypadek !!!!!!!\n28/09/2011 o 10:54 am\nMój typ: Igor Janke. Oczywiście w płaczliwym tonie, jak to dzieciom (dziecku?) odebrano chleb itp. Jedyne co pozostaje MK to się podpalić na Myśliwieckiej.\n28/09/2011 o 10:58 am\nJa ciągle pamiętam jak z Rooneyem harowali na Ronaldo w MU. I nie potrafię zrozumieć dlaczego tak samo nie może być w reprezentacji. To nie Carlos jest największym problemem Argentyny. Ba. Dla mnie jest tej kadrze niezbędny w równym stopniu jak Messi.\nAle Barcelonie jest rzeczywiście raczej niepotrzebny.\n28/09/2011 o 11:00 am\nAch sporo osób czeka teraz na lolcontent w wpolityce. Jakieś typy, kto winnny?\n28/09/2011 o 11:04 am\nZapomniałeś o „Układzie” i „GTW”.\n28/09/2011 o 11:06 am\n28/09/2011 o 11:26 am\nE tam. Kuba Wojewódzki.\n28/09/2011 o 11:40 am\nA ja już wiem dlaczego Karnowski poleciał akurat dziś!!! Ale Wam nie powiem. No dobra powiem. Rozwiązanie jest prostsze i zarazem straszniejsze niż się wydawało. Karnowski broni Napieralskiego, a oni wiedzieli że to zrobi. Od razu znalazł się na celowniku.\nZastanawiają mnie dwie rzeczy. Czy naprawdę wierzy (i prawie wszyscy z tego towarzystwa) że tego typu mechanizm medialno-biznesowy to tylko choroba tak dzikiego kraju jak POlska Thuske, a w prawdziwych demokracjach to hoho. Co jest, nawet kryminałów nie czytają? Poza tymi, które sami napisali. Ech, Zachodnie standardy o których czytamy od 22 lat. My, barbarzyńcy ze wschodu.\nI czy naprawdę uważa, że „ja” – głupawy czytelnik kilku blogów – nie mam pamięci. Napieralski był podszczypywany od samego początku przez okolice GW i rozjeżdżany przez okolice niezależnej publicystyki. To co się teraz dzieje, to żadna nowość. A i sam Napieralski co rusz sam się wystawia na tego typu reakcje, głównie przez infantylnie dziecinne pomysły marketingowe.\nNaprawdę wiara, że wystarczy inaczej ustawić kamerę i dać do autoryzacji wywiad, a polityk będzie bogiem, jest w PL olbrzymia. No pewnie, że można w ten sposób ustawiać polityka, ale jest jedno „ale” – musi on chcieć. Pracować nad sobą. Myśleć o wizerunku. Który z naszych to robi?\n28/09/2011 o 12:03 pm\nAkurat to jest zupełnie zrozumiałe. Rozumieją ‚sport’ dokładnie tak samo jak kibole, których wspierają. Pamiętają wszystkie okrzyki i przyśpiewki z żylety ale nie znają wyniku meczu :)\nNieżle Osieckiego jadą. A ja pamiętam jak był chwalony za książke o Relidze. Łaska pacjetów na pstrym koniu chadza.\n28/09/2011 o 12:31 pm\nWypadek losowy (Vis maior): awaria budzika.\n„Z kolei, co przyznaje, w studio nie pojawił się kilka razy, ale z powodów wypadków losowych, wypadku samochodowego i awarii budzika.”\n28/09/2011 o 12:44 pm\nja terror rozumiem jako wyrządzanie lub grożenie krzywdą, więc od biedy można by dać tę analogię gdyby on groził, że się podpali. Ale jak się już podpalił, to kogo terroryzuje? Biednego Sroczyńskiego? (…) Bardziej już podpada pod branie na litość. A przemoc na sobie, to również raczej biednego Sroczyńskiego nie dotknie. Problem tylko z rodziną, nikt z racji taktu nie zadaje pytań, ale w końcu rodzina jest tutaj mimowolną ofiarą samapodpalenia (odwieczny dylemat samobójców). Tylko w takim kontekście uznałbym tutaj przemoc.\n1. Pisząc „przemoc” miałem na myśli każde brutalne dręczenie lub uszkadzanie ciała, zniszczenie/narażenie życia lub zdrowia, bez względu na to, kto jest dręczycielem/uszkadzaczem/niszczycielem, a kto ciałem (dlatego wliczam też samobójstwa, samookaleczenia, głodówki).\n2. Nawet konwencjonalny terroryzm nie musi wprost służyć groźbom czy szantażowi – może służyć choćby tylko manifestacji jakiegoś sprzeciwu. Żeby daleko nie szukać, taki Breivik swoją akcją raczej nikomu nie pogroził i nikogo nie szantażował, a za terrorystę został uznany bez oporów.\nNiby istotą terroryzmu ma być masowe wzbudzenie lęku o własne bezpieczeństwo i pod tym względem czyn Ż. od konwencjonalnego terroryzmu się odróżnia, ale podobnie jest też z czynem Breivika, więc chyba nie jest to konieczne kryterium terroryzmu.\n3. Brania na litość tu nie widzę (nie bardziej niż w działaniach al-Kaidy, terrorystów czeczeńskich czy Hamasu). Bardziej typową dla terrorystów próbę zwrócenia uwagi oraz (sztucznego, pozamerytorycznego) nadania powagi i ważności manifestowi za pomocą spektakularnej przemocy, co jak widać się udało – zadziałało nawet na Ciebie.\nTak więc metaforę/analogię z „terroryzmem” uważam tu za może nie najlepszą, ale zrozumiałą i dopuszczalną.\nAle to nie jest tak, że jedno jest kosztem drugiego. (…)\nJa tego nie mówię. Ja chcę tylko powiedzieć, że samobójstwa – nawet publiczne samospalenia – jako takie mnie nie martwią i nie mam absolutnie nic przeciwko nim (jestem zdecydowanie pro-samobójczy); martwi mnie najwyżej istnienie okoliczności bytowych, który motywują ludzi do samobójstw.\nA jakie ukierunkowanie zatroskania (o Polskę) nie wzbudza Twojej pogardy? Zatroskanie tym, że państwo nie dość starannie dba o czystość rasy, zdrowie tkanki narodu, Ordung i odpowiedzialność przez pozwalanie by „nieroby i nieudacznicy” masowo padali z głodu i chorób (a w razie jakichś publicznych oznak niezadowolenia – od policyjnych kul) jak Korwin przykazał?\nPolityczno-medialne gesty wywołają epidemia samospaleń rujnującą finanse służby zdrowia? Nałykałeś się plemników z dobranocki wujka Korwina?\nNawiasem mówiąc, samospalenia od dawna funkcjonują w opinii publicznej/popkulturze jako akty heroizmu (i wiadomo, że mają zdolność inspirowania naśladowców), a mimo to ich epidemia odznacza się chyba nieszczególną dynamiką…\nZresztą, pretensje tu powinieneś mieć raczej nie do Andrzeja Ż. (i ogólnie: do ludzi dokonujących samospaleń), lecz do BORowców, którzy go wbrew jego woli odratowali (i ogólnie: do ludzi próbujących odratowywać samobójców), tudzież do prawodawców, którzy ustanowili przepisy ich do tego obligujące.\n28/09/2011 o 1:15 pm\n„A jakie ukierunkowanie zatroskania (o Polskę) nie wzbudza Twojej pogardy? ”\nNiewerbalne, albo przynajmniej nie zawierające słów:\n„… Acha, przypomniało mi się jeszcze że nikt nie powinien być głodny a każdy powinien mieć na leki, nawet gdy kosztują 10 000 USD tygodniowo.\n28/09/2011 o 1:22 pm\n„innym razem wbrew wszelkim regułom zawiódł sprzęt budzący” jezujezu facepalm\n28/09/2011 o 1:53 pm\nNie zasługujesz na poważne traktowanie więc wyjaśnię tylko swoją myśl i na jakiś czas podaruję sobie komentowanie w miejscu gdzie nadaje się mi etykietę ‚korwinowca’.\nOtóż, miałem na myśli, że nadzwyczajne środki, nadzwyczajna interwencja w tragedię życiową Pana Andrzeja zachęci innych pokrzywdzonych przez życie ludzie do ‚przepychania się w kolejce po pomoc’. Niekoniecznie przez podpalanie się.\nSystem pomocy społecznej i wymiar sprawiedliwości jest daleki od doskonałości ale mimo tego zdecydowana większość ludzi walczy o swoje w obrębie tego systemu. Jeśli zbyt wielu ludzi zacznie szukać swojej szansy poza systemem to system przestanie mieć sens.\nPowiedzmy, że jest to ten sam argument, którego GW i podobne środowiska używały by krytykować marsze i pochody organizowane przez PiS. Kaczyński był krytykowany, że załatwia rzeczy na ulicy, poza systemem politycznym.\nPytanie o koszty leczenia miało natomiast pokazać, że populizm można też zastosować z drugiej strony. Skoro wydatki na służbę zdrowia są stałe i nie zwiększą się dlatego, że wydano X pieniędzy na bardzo kosztowne leczenie Pana Andrzeja, którego można było uniknąć, to znaczy, że zabraknie pieniędzy na leczenie kogoś innego. Za heroiczny gest Pana Andrzeja zapłacą więc ludzie, którzy potrzebują pomocy medycznej nie ze swojego wyboru. To populizm oczywiście ale populizm uzasadniony by pokazać drugą stronę medalu.\nMożna oczywiście inaczej oceniać tę sprawę, przedstawiłem swoje wątpliwości i na tym zakończę.\nPS Nie jesteś mile widziany na moim blogu.\n28/09/2011 o 2:35 pm\nJakim trzeba być prawicowym mędrcem, żeby nie łapać, że jak już się podpaliłeś, to nie możesz tym podpaleniem szantażować?\n28/09/2011 o 2:39 pm\nNiepotrzebnie skoncentrowałeś się na określeniu ‘terroryzm’. Ja przypuszczam, że ten dziennikarz jest po prostu zmęczony załatwianiem w Polsce spraw przez coś za nazwę ku Twojej irytacji ‘szantażem emocjonalnym’.\nAle przecież, ja też to krytykuje w 4 akapicie wpisu, opisując to jako proces boskiej ingerencji. Sęk w tym, że zamiast boskiej ingerencji, ja chce riserczu i poprawy mechanizmu.od kogoś, kto imho już dawno powinien się tym zająć w ramach obowiązków służbowych.\nBTW Co to za dramy z Quasim i wypraszaniem się z blogaska. No zupełnie jak psych24 albo Orliński\n28/09/2011 o 2:44 pm\n@jaja – ale cały czas próbujesz wmówić, że Twoja interpretacja powodów czynu Andrzeja Ż. jest bardziej prawdziwa niż interpretacja jego samego. No idzie Ci dosyć średnio, Alternatywne uzasadnienie osoby trzeciej nie nabiera wiarygodności, tylko dlatego że jest alternatywne i opiera się na koincydencji czasowej danego zdarzenia. Dla mnie to za mało, by podważyć jego własne „zeznania”.\n28/09/2011 o 2:47 pm\nW ramach offtopicznego lolkonentu – zrzuciłem reakcje forum onetu na atrykuł z FT, że zachodnia prasa źle odbiera wzrost poparcia PiS (ale nie same komcie z onetu są śmieszne – bo ileż można – ale ich ciekawe zestawienie z tym wyróżnionym):\n28/09/2011 o 3:26 pm\nNie zasługujesz na poważne traktowanie\nZ powodu jakiego? Z powodu „Korwina”, czy chowasz jakieś inne, głębsze, acz dotąd mi nie ujawnione, urazy bądź antypatie?\nna jakiś czas podaruję sobie komentowanie w miejscu gdzie nadaje się mi etykietę ‘korwinowca’.\nPrzecież nie nadałem Ci etykietki „korwinowca”, a jedynie zwróciłem uwagę, że – w dość niejasnym dla mnie celu (stąd pytająca forma) – postawiłeś tu twierdzenie dotyczące psychologii i socjotechniki idealnie wpisujące się w poetykę korwinistyczną: tak fantastyczne jak bezpodstawne prognozy na temat skali i sposobu ludzkich reakcji i ich skutków; podobnie Korwin spodziewa się gwałtownego i radykalnego wzrostu racjonalności i odpowiedzialności obywateli po likwidacji pomocy socjalnej, państwowego paternalizmu i wszechprywatyzacji (a w przypadku władzy – po uczynieniu państwa-monarchii jej prywatną własnością), a także doszczętnego wymarcia narkomanów w rok po legalizacji wszystkich narkotyków.\nPrzecież doskonale zdaję sobie sprawę, że nie jesteś korwinistą i stąd właśnie moje zdumienie, moje pytania i jego forma, intencjonalnie mająca być wyrazista zwłaszcza dla Ciebie (nie kojarzę nikogo innego, kto by z memów Korwina upodobał sobie akurat ten z plemnikami). Do kogoś innego – a zwłaszcza do kogoś, kogo uważam za korwinistę – w ten sposób bym się nie zwrócił.\nPrzepraszam, jeśli odczytałeś to inaczej.\nOtóż, miałem na myśli, że nadzwyczajne środki, nadzwyczajna interwencja w tragedię życiową Pana Andrzeja zachęci innych\nNa jaką skalę? Na taką, by zagrozić finansom służby zdrowia? I na jakiej – innej niż „korwinistyczna” – podstawie ta prognoza?\npokrzywdzonych przez życie ludzie do ‘przepychania się w kolejce po pomoc’. Niekoniecznie przez podpalanie się.\nJednak napisałeś tylko o samospaleniach i o obciążeniu nimi służby zdrowia.\nAlbo zostanie poprawiony, by lepiej spełniał swoje funkcje.\n(…) Za heroiczny gest Pana Andrzeja zapłacą więc ludzie, którzy potrzebują pomocy medycznej nie ze swojego wyboru. (…)\nZa leczenie Pana Andrzeja ci ludzie płacą nie z powodu wyboru Pana Andrzeja, a z powodu wyboru BORowców, którzy zdecydowali się udaremnić jego samobójstwo (Pan Andrzej wybrał śmierć, a nie pasożytowanie na ciężko harujących).\nPytanie o koszty leczenia miało natomiast pokazać, że populizm można też zastosować z drugiej strony. (…) To populizm oczywiście ale populizm uzasadniony by pokazać drugą stronę medalu.\nA więc to było tylko przedrzeźnianie cudzego [wyimaginowanego? ktokolwiek postulował jakieś nadzwyczajne działania państwa w sprawie sytuacji bytowej Pana Andrzeja i jego rodziny, czy tylko w sprawie odkrytej przez Pana Andrzeja „afery”?] populizmu? Taki zgryw? Taką miałem nadzieję. No to tym bardziej nie powinieneś mieć mi za złe, że na Twoje zgrywy („populizmy”) odpowiedziałem swoimi zgrywami („populizmami”).\nA jakie ukierunkowanie zatroskania (o Polskę) nie wzbudza Twojej pogardy?\n1. Cały ten temat to jedno wielkie werbalne wyrażanie „zatroskania”. Sęk w tym, że – jak już wspomniałem – w jego kontekście różni ludzie koncentrują swoje „zatroskanie” na bardzo różnych jego aspektach. Do tej pory odnosiłem się jedynie do cudzych „trosk”, a przypomniałem sobie, nie to, o co się „troszczę”, lecz to, że nie sprecyzowałem jeszcze swojego rozkładu akcentów na poszczególnych „troskach” (a to jest dla klarowności dyskusji wskazane).\n2. Preferuję raczej rozwiązanie, wg którego ludziom nie pozwala się robić i wychowywać dzieci wymagających leczenia za 10k tygodniowo, zwłaszcza ludziom, których na takie leczenie nie stać.\n28/09/2011 o 7:04 pm\n1. Ależ skąd, nie podjąłbym się przepychać z jakąkolwiek interpretacją jakiegokolwiek świra podpaleniowego.\nJa próbuję się spierać z tobą. Przedstawiam swoją argumentację a ty mi w zamian „ale świr napisał”. No, zajebiście ci idzie.\n2. A nabiera wiarygodności racjonalizm, zdrowy rozsądek? A jeśli nie, to czemu to gorsze od „bo świr napisał” (uzasadnienie świra, niealternatywnego tylko dlatego, że jest niealternatywny?)?\n3. Nie masz jego „zeznania” (bardzo słusznie w cudzys), masz „wyznanie”. Tego się nie podważa. Masz coś, aby podtrzymać wyzna(wa)nie?\nUps, miałem już nie komentować. Obiecuję poprawę.\nNo, chyba, że wreszcie odniesiesz się merytorycznie do faktów, które przytoczyłem (dlaczego 1 a nie 2,3,4) a nie będziesz się zasłaniał „bo świr napisał”.\n28/09/2011 o 7:13 pm\nTak z ciekawości, jaki jest adres twojego bloga?\n28/09/2011 o 8:40 pm\nWystarczy mieć przynajmniej przeciętne IQ.\nJak się już podpaliłeś wkraczają do akcji wspólnicy – chora żona, chore jeszcze mocniej dzieci a do tego głodne, chorzy z nienawiści publicyści przeciwnej opcji, chorzy przyszli podpalacze.\n„1. Cały ten temat to jedno wielkie werbalne wyrażanie „zatroskania”.”\nStosując Twoją metodę, powinienem teraz poprosić byś obszerniej uściślił co rozumiesz przez słowa „cały ten temat”, ale zaryzykuje odpowiedź bez tego.\nMoim zdaniem „cały ten temat” to pochodna werbalnej napaści na Sroczyńskiego, tu, u Eli Wurmana, i w sieci en block, bo w swoim tekście na gazeta.pl bodajże, nie poddał się terrorowi (szantażowi) podpalacza i proponował by inni też się nie poddawali.\nAle to nieistotne, Zadałeś mi konkretne pytanie, wiec Ci konkretnie odpowiedziałem.\n„2. Preferuję raczej rozwiązanie, wg którego ludziom nie pozwala się robić i wychowywać dzieci wymagających leczenia za 10k tygodniowo, zwłaszcza ludziom, których na takie leczenie nie stać.”\nHm… Korwinowcy dawniej twierdzili że nazizm jest lewicową orientacją. O ile pamiętam, uważasz siebie za lewicowca. To by potwierdzało ich tezę.\n28/09/2011 o 8:45 pm\nAle w koncu to dlaczego sie nie troskasz gdzie indziej, jak obiecales? Tutaj Cie przeciez wszyscy szykanujemy, a za chwile bedzie terror pelna geba.\n29/09/2011 o 12:21 am\n„.. a za chwile bedzie terror pelna geba.”\nZamierzasz wysyłać jeszcze głupsze wpisy niż dotychczas?!\n29/09/2011 o 12:58 am\nO ile pamiętam, uważasz siebie za lewicowca.\nNiezbyt dobrze pamiętasz. Nie uważam się za lewicowca sensu stricto, gdyż w ogóle nie uważam się za posiadacza jakichś konkretnych poglądów politycznych – uważam, że do wyrobienia sobie takowych zdecydowanie brak mi kompetencji, choćby z zakresu ekonomii, prawa, politologii, historii, filozofii… Żadnej partii nie popieram, w wyborach nie uczestniczę.\nNiemniej mentalnie/etycznie z pewnością bardzo daleko mi do wszystkiego, co widziałem jako mieniące się „prawicą”, ale w paru kwestiach stosunkowo blisko mi do paru rzeczy mieniących się „lewicą” (tyle, że mentalność/etyka to jeszcze za mało by to nazwać stanowiskiem politycznym).\n29/09/2011 o 11:00 am\n„Niezbyt dobrze pamiętasz. Nie uważam się za lewicowca sensu stricto, … ”\nNie napisałem że uważasz się za lewicowca sensu stricto, lecz za lewicowca (sensu largo).\nŻeby być określanym „lewicowiec” nie trzeba mieć żadnych kompetencji, należeć do partii politycznej ani popierać takowej, nie trzeba też uczestniczyć w wyborach.\nNatomiast trzeba moralnie i etycznie stać daleko od tego co mieni się prawicą i centrum (nie mieni się lewicą) i być blisko przynajmniej paru rzeczy, a może nawet tylko jednej, mieniących się lewica.\n29/09/2011 o 11:13 am\ndrogi zatroskany, kiedy chcemy ogladac baranow od „lewacy – HITLER#@!#!@#”, idziemy na salon24, albo do nicponia. Kumasz? Idz juz sobie do nicponia. Albo do WO, po kopniak.\n29/09/2011 o 1:21 pm\nWłaśnie, zatroskany, nie psuj chłopakom kółka wzajemnej adoracji.\n29/09/2011 o 1:46 pm\nO ja pierdolę, przylazł jakiś nowy i będzie rzucał prawackie smuty o fap circle. Wy jesteście jak jakieś robactwo. Zasady na tym blogu są bardzo proste: prawicowyhumor, prawicowalogika, prawicowememy, prawicowezdziwka, prawicowprawdyczasu wynocha.\n@zatroskany_o_Polskę – abstrahując do tego, że wyszedłeś stąd jak Jarecki z psychiatryka, ostrzegam: za dowcipy w stylu „Stalin, Trocki” najpierw będę ciął, a potem banował. Ja to już przerabiałem w #psych24 i mi wystarczy.\n29/09/2011 o 2:02 pm\n„ostrzegam: za dowcipy w stylu „Stalin, Trocki” najpierw będę ciął, a potem banował”\nO.K. Majorze, jak obie życzysz.\nO Stalinie i Trockim tutaj tylko dobrze,\n29/09/2011 o 2:04 pm\nHm, ale tam nie ma kapucynek, drogi cyncynacie.\n29/09/2011 o 2:07 pm\nNie psuję, przeciwnie.\nNic tak nie konsoliduje kółek wzajemnej adoracji jak wspólny wróg!\n29/09/2011 o 7:59 pm\nCzyli chodzi ci o to, żeby nie burzyć wam mniemania, że jesteście fajni?\n29/09/2011 o 8:27 pm\nNie, chodzi o to, żebyś już stąd poszedł. Nudzisz i brzydzisz. Ban.\nRunnerzy pogonili Karnowskiego Wręcz identycznie


Fototapeta na wymiar Ancient Jewish city of Gamla, Israel - Zobacz modne dekoracje w dużym formacie\nFototapeta ścienna Ancient Jewish city of Gamla, Israel z kategorii Fototapeta na wymiar to prosty sposób na urozmaicenie Twojego wnętrza. Nie musisz wcale posiadać ogromnej ściany - Fototapeta na wymiar "Ancient Jewish city of Gamla, Israel" dostępna jest w kilku rozmiarach i doskonale sprawdzi się nie tylko na dużych przestrzeniach, ale i w bardziej kameralnych wnętrzach. Motywami przewodnimi fototapety Ancient Jewish city of Gamla, Israel są: [product_tags]. Fototapeta na wymiar "Ancient Jewish city of Gamla, Israel" - jaki wymiar będzie dla niej odpowiedni? To zależy oczywiście od tego, jak dużą przestrzenią dysponujesz. Polecamy wybrać fototapetę na wymiar "Ancient Jewish city of Gamla, Israel" nieco większą od rozmiaru ściany - łatwo będzie ją wtedy przyciąć do pożądanej wielkości. Dominujący kolorfototapety "Ancient Jewish city of Gamla, Israel" to kolorowy. Sprawi on, że dekoracja będzie ciekawie prezentować się we wnętrzach o podobnej kolorystyce. Z drugiej strony warto spróbować połączyć kontrastowe barwy w jednym pomieszczeniu. W ten sposób fototapeta "Ancient Jewish city of Gamla, Israel" doskonale ożywi jednolitą paletę barw panującą w Twoim wnętrzu.\nFototapeta na wymiar "Ancient Jewish city of Gamla, Israel" oraz inne produkty zostały wykonane z flizeliny o gramaturze 120g/m². Wyjątkowe właściwości tego materiału sprawiają, że nie tylko idealnie przepuszcza on powietrze, ale też jest na tyle elastyczny, że pozwala na drobne korekty ułożenia fototapety "Ancient Jewish city of Gamla, Israel" na ścianie podczas montażu. Dzięki temu aplikacja tej dekoracji nie będzie dla nas problemem. Do produkcji fototapet używamy bezzapachowych, ekologicznych tonerów - dlatego produkt Ancient Jewish city of Gamla, Israel spełnia wszystkie europejskie normy i może być sygnowany znakiem CE. Oznacza to, że nasze fototapety na ścianę są bezpieczne i nietoksyczne - można je aplikować również w pokoju dziecięcym lub sypialni.


Historia. Zarys historii światowego ruchu baptystycznego - PDF\nHistoria. Zarys historii światowego ruchu baptystycznego\nDownload "Historia. Zarys historii światowego ruchu baptystycznego"\n1 Przeciętny mieszkaniec naszego kraju posiada bardzo ogólną wiedzę na temat istniejących w Polsce nierzymskokatolickich wyznań chrześcijańskich. Jeszcze mniejszą ilością wiadomości dysponuje odnośnie polskich Kościołów protestanckich, do których zalicza się także - prezentowany niniejszym - Kościół Chrześcijan Baptystów, zwany także Kościołem baptystycznym. Gdyby chciał wzbogacić swą wiedzę w tym zakresie, sięgając do ogólnodostępnych słowników i leksykonów, natrafiłby na bardzo zdawkowe wiadomości. A przecież ogólnikowa informacja na ten temat musi rodzić niedosyt, bowiem baptyści są uznawani za jedno z największych, jeśli nie największe, wyznanie protestanckie w świecie, liczące około 100 milionów wiernych, w tym ponad 40 milionów dorosłych członków. Jest ono obecne na wszystkich kontynentach, odgrywa ważną rolę nie tylko w życiu religijnym naszego globu, lecz także w wydarzeniach o charakterze publicznym: społecznym, politycznym i kulturalnym. Wśród osób tej konfesji znaleźć można przywódców wielu państw (w tym także czołowych, jak USA czy Wielka Brytania), wybitnych naukowców (m.in. laureatów nagrody Nobla), działaczy filantropijnych bądź reformatorów życia społecznego. A zatem, wiedza na temat Kościoła baptystycznego wydaje się być istotnym elementem wiedzy o ważnym zjawisku społecznym, a zarazem wiedzy o współczesności w ogóle.z powyższego względu powstał zamysł opublikowania niniejszego popularnego opracowania, które nieco szerzej niż pozostałe dostępne źródła, przedstawia w wielkim skrócie historię, teologię, organizację i zasadnicze formy działalności baptystycznej rodziny wyznaniowej, i to zarówno w wymiarze globalnym, jak i krajowym. Nade wszystko zaś podkreślić ma istotę wiary i działalności chrześcijan wyznania baptystycznego, którzy przez blisko 400 lat swojej historii dokładali starań, aby Jezus Chrystus znany był każdemu człowiekowi jako osobisty Pan i Zbawca. Historia Zarys historii światowego ruchu baptystycznego Początki baptystów ściśle wiążą się z Reformacją jako ogólnoeuropejskim ruchem postulującym dogłębną odnowę chrześcijaństwa. Pierwsze zbory baptystyczne powstały w łonie jednego z jej angielskich nurtów, zwanego - z uwagi na dążenie do oczyszczenia (łac. purus: czysty) Kościoła ze średniowiecznych naleciałości - purytanizmem. Baptyści podobnie jak pozostali protestanci, zwolennicy Reformacji, pragnęli chrystianizmu opartego na nauce Biblii. Chcąc odtworzyć nowotestamentowy model Kościoła doszli do przekonania, iż składać on się musi z ludzi posiadających osobistą, płynącą z wewnętrznego przeświadczenia, wiarę w Jezusa Chrystusa, ludzi przystępujących dobrowolnie do 1 / 16\n2 lokalnej wspólnoty chrześcijan i przyjmujących w sposób świadomy chrzest jako zewnętrzne wyznanie ich wiary. Dlatego też odrzucili wizję Kościoła jako organizacji przymusowej, do której przystępuje się automatycznie, na mocy tradycji, utartego zwyczaju. Zakwestionowali także chrzest niemowląt jako praktykę nie posiadającą oparcia w Biblii. Zrozumieli, iż Pismo Święte za chrześcijan uznaje osoby, które usłyszały Ewangelię czyli Dobrą Nowinę o Bożym ratunku od duchowej śmierci, przyjęły ją, świadomie uwierzyły jej i trwają w niej. Dlatego też i chrzest (podobnie jak i inne czynności kościelne), aby nie był czczym rytuałem, udzielany być musi człowiekowi świadomemu jego znaczenia. Z uwagi na takie pojmowanie chrześcijaństwa, baptyści poczęli formować własne zbory, złożone wyłącznie z osób wierzących, gdzie wszyscy wyznawcy posiadają równy status i jednakowe prawo głosu w sprawach gminy kościelnej. Tym samym przywrócili praktykowany w Kościele czasów apostolskich chrzest dorosłych, dzięki czemu przylgnęło do nich przezwisko baptystów - "chrzcicieli" (od greckiego baptidzo - chrzcić). Najwcześniejszy zbór baptystów powstał ok. roku 1612 w Londynie, założony przez powracających z wygnania emigrantów angielskich, którzy w wyniku własnych poszukiwań - a także kontaktu z gminą wywodzącą się z powstałego w pierwszej połowie XVI wieku pokrewnego baptystom ruchu anabaptystycznego - postanowili utworzyć na ziemi brytyjskiej zbór świadomych chrześcijan ochrzczonych na wyznanie wiary. Stopniowo zaczęło przybywać nowych społeczności tego typu. Jednakże szczególny wzrost liczby zborów baptystycznych zaczął się z chwilą powstania Rzeczypospolitej Angielskiej. Forma ich pobożności - odwołująca się bezpośrednio do Ewangelii, pozbawiona rytualizmu, odrzucająca hierarchiczność życia kościelnego, popierająca demokratyzm w gminie wierzących, bazująca na konieczności indywidualnego, opartego o swobodny wybór, kontaktu z Bogiem, oferująca nową wizję stylu życia, podkreślającą odpowiedzialność wierzącego bezpośrednio przed Bogiem, zalecającą samodyscyplinę, oszczędność, gospodarność, zaradność - bardzo mocno przemawiała do współczesnych. Tylko w okresie lat ilość zborów baptystów w Anglii wzrosła z kilkudziesięciu do ok Baptyzm przyjmowali wówczas także oficerowie i żołnierze armii Republiki, zaś sam Lord Protektor, Oliwer Cromwell, sprzyjał baptystom, ustanawiając m.in. kapelanów wojskowych tego wyznania. Wśród wybitnych baptystów brytyjskich omawianego okresu wymienić można Johna Bunyana, słynnego pisarza, autora m.in. znanej powieści alegorycznej pt. Wędrówka pielgrzyma i Johna Miltona, wybitnego poety, autora sławnego poematu Raj utracony. Po przywróceniu monarchii angielskiej baptyści stanęli pod pręgierzem prześladowań z powodu swych przekonań religijnych. Wielu z nich trafiło do ciężkich więzień, podlegało karom cielesnym bądź grzywnom. Pomimo wielkich przeciwności występowali z żądaniem przyznania wolności sumienia i wyznania wszystkim ludziom, także - co było nowością w tamtych czasach 2 / 16\n3 - osobom niewierzącym. Niezłomna walka o swobodę przekonań stała się cechą charakterystyczną ruchu baptystycznego, który zarówno w krajach gdzie stanowił mniejszość, jak i większość, zabiegał o wolność światopoglądową dla wszystkich, a nie tylko dla siebie. Z tych samych powodów baptyści popierali procesy demokratyzacyjne w wielu państwach. Prześladowania z powodów religijnych stanowiły istotny impuls wychodźstwa do Nowego Świata. Również baptyści udawali się na ziemię amerykańską by swobodnie praktykować swoją wiarę. Jednakże pierwszy amerykański zbór baptystów założony został pod przywództwem człowieka, który do poglądów baptystycznych doszedł na skutek obserwacji praktyki religijnej w koloniach Nowej Anglii. Sprzeciwiając się religii urzędowej, przyjmowanej przez obywateli automatycznie i egzekwowanej przez władze cywilne, pod wpływem lektury Nowego Testamentu zrozumiał, że Kościół według wzorca biblijnego jest dobrowolnym zrzeszeniem wyznawców łączących się swobodnie w zbory w oparciu o swoje przekonania, bez jakiejkolwiek ingerencji państwa. Roger Williams, bo o nim mowa, wykupiwszy od traktowanych przezeń po partnersku Indian ziemię, założył kolonię Rhode Island, gdzie po raz pierwszy w dziejach ludzkości założył państwo gwarantujące wolność sumienia i wyznania wszystkim mieszkańcom. Uznał, iż władze administracyjne nie mają prawa wkraczać w dziedzinę światopoglądu swych obywateli, który jest ich wyłączną sprawą. Wprowadził zatem praktyczny rozdział Kościołów od państwa. W stolicy Rhode Island, Providence, Williams założył w 1639 r. pierwszy amerykański zbór baptystyczny. Rozwój amerykańskiej części ruchu na dobre nastąpił w XVIII stuleciu. W celu popierania akcji zakładania nowych zborów w roku 1707 powstał Filadelfijski Związek Baptystów. Jako pierwsze stowarzyszenie społeczności baptystycznych w Ameryce propagował zasady Ewangelii zwłaszcza wśród pionierów kolonizacji prącej ku Zachodowi. W tym to środowisku przekonania baptystyczne natrafiły na bardzo dobre przyjęcie. Jednakże prawdziwy rozkwit baptyzmu amerykańskiego datuje się na okres tzw. wielkiego przebudzenia w Nowej Anglii, w latach poprzedzających bezpośrednio północnoamerykańską rewolucję. Na skutek wielkiego ożywienia religijnego dziesiątki tysięcy osób dotychczas obojętnych dla spraw wiary przyjmowało Ewangelię, przystępowało do społeczności baptystycznych, spontanicznie zakładało nowe zbory, tworzyło szkoły, ośrodki opieki i pomocy charytatywnej, wydawnictwa i wyższe uczelnie. Zawsze bowiem, gdzie pojawiali się baptyści, obok gminy kościelnej zabiegali o powstanie zakładu oświatowego oraz pracy diakonijnej. Słowo Boże oznaczało dla nich wieść o zbawieniu, które obejmuje całego człowieka, nie tylko sferę religijną, lecz także intelektualną i bytową. Stąd rozwój szkolnictwa i opieki zdrowotnej stanowił przedmiot stałej troski baptystów, i dotyczyło to zarówno ich misji krajowej jak i zagranicznej. W czasie wielkich przeobrażeń doby amerykańskiej rewolucji baptyści czynnie włączyli się w wir przemian. Sprzyjali dążeniom stanów do suwerenności - podpis baptysty widnieje na 3 / 16\n4 Deklaracji Niepodległości, poparli konstytucję; co więcej, ich upór w dużym stopniu zadecydował, że Konstytucja USA zawiera zapis przesądzający istnienie amerykańskiego systemu rozdziału Kościoła od państwa. Zaangażowanie w sprawy publiczne zbiegło się z wielką ekspansją duchową: o ile w wigilię rewolucji na ziemi amerykańskiej istniało ok. 500 zborów baptystycznych, to w dwadzieścia lat później ich liczbę szacuje się na około Towarzyszy temu rozwój instytucji służących celom propagandowym, edukacyjnym i dobroczynnym. W 1824 r. powołane zostaje American Baptist Publication Society, w 1832 r. powstaje American Baptist Home Mission Society, w tym okresie tworzy się szereg związków traktatowych, towarzystw biblijnych (np. American and Foreign Bibie Society 1837), uniwersytety i kolegia, by tylko wymienić Brown University w Rhode Island (1764) czy University of Chicago (1890). Jednocześnie wyraźnie zaznaczają się wewnątrzbaptystyczne tendencje integracyjne: obok tradycyjnych lokalnych związków międzyzborowych (associations) tworzą się wielkie - zrzeszające na zasadzie dobrowolności - konwencje i unie baptystyczne, liczące wiele setek i tysięcy zborów, a także setki tysięcy, a nierzadko, miliony członków indywidualnych. Przełom XVIII i XIX wieku zapoczątkował dynamiczny rozwój baptystycznych zamorskich działań misyjnych. W r powstało Angielskie Baptystyczne Towarzystwo Misyjne, prowadzące pod kierownictwem pierwszego w świecie protestanckim misjonarza zamorskiego Williama Carey działalność w Indiach. Z kolei w r David George rozpoczął wyprawę afrykańską, zaś na początku XIX stulecia Adoniram Judson i Luther Rice zapoczątkowali amerykańską misję w Birmie. Nazwisko Timothy Richarda związane jest z ówczesnym misjonarstwem baptystycznym w Chinach. Rozwój zborów baptystów przełamywał bariery kulturowe i rasowe. Dla przykładu: misji w wielkich miastach Ameryki Północnej towarzyszyła przeprowadzana z powodzeniem misja pośród ludności wiejskiej, zaś wiele zborów uformowała ludność murzyńska. W latach ilość Murzynów wyznania baptystycznego w USA wzrosła z do 1 miliona osób. Przyczynia się do tego udział przedstawicieli Kościoła w ruchu przeciwko niewolnictwu oraz dyskryminacji rasowej. Symbolem takiej postawy stał się w późniejszym okresie czarny pastor baptystyczny, laureat pokojowej Nagrody Nobla, Martin Luther King. Wiek XIX przynosi szeroką ekspansję ruchu baptystycznego w skali globalnej. Poza tradycyjnymi centrami, jak Anglia i Stany Zjednoczone, gdzie baptyści potężnieją tak w liczbach, jak i w stopniu oddziaływania na społeczeństwo (wśród wybitnych przedstawicieli ruchu tego okresu wspomnieć należy najsłynniejszego kaznodzieję protestanckiego XIX stulecia, C.H. Spurgeon'a, pastora londyńskiego Metropolitan Tabernacle, oraz przywódcę Partii Liberalnej, premiera Wielkiej Brytanii Davida Lloyd-George'a, a także amerykańskich teologów baptystycznych Augustusa Stronga, Waltera Rauschenbuscha, Harry Emerson-Fosdick'a), powstają nowe ośrodki baptyzmu. W 1831 r. formują się pierwsze zbory w 4 / 16\n5 Australii, w 1854 r. w Nowej Zelandii, w' 1834 r. powstaje zbór w Hamburgu, skąd za sprawą Niemca J.G. Onckena dotrze do krajów Europy Wschodniej: Austrii, Polski, Rosji. W tym też okresie baptyści pojawiają się m.in. w Skandynawii, Francji, Włoszech i Hiszpanii. W roku 1860 w Japonii, 1880 w Brazylii. Szeroką ekspansję prowadzili zwłaszcza w Imperium Rosyjskim, na którego terytorium po dziś dzień baptyści stanowią największe wyznanie protestanckie. Na skutek wspomnianych wcześniej tendencji dośrodkowych, w roku 1905 w Londynie powołany zostaje Światowy Związek Baptystów, organizacja oparta na zasadzie dobrowolności, zrzeszająca zbory i stowarzyszenia zborów baptystycznych z całego świata, nie posiadająca - co trzeba mocno zaznaczyć - władzy zwierzchniej nad jej członkami. Jej celem jest wspieranie braterstwa i współpracy pomiędzy baptystami całego świata, krzewienie ich zasad i popieranie wolności religijnej dla wszystkich wyznań, jako jednego z naczelnych dążeń baptystów. Istotną dziedziną działalności Związku jest pomoc humanitarna dla krajów poszkodowanych przez wojny lub klęski żywiołowe. Podobne zadania stawia przed sobą Europejska Federacja Baptystów, jednocząca krajowe Kościoły baptystyczne na Starym Kontynencie. Największym skupiskiem baptystów są obecnie Stany Zjednoczone Ameryki (ok. 31 mln). Wśród szeroko znanych przedstawicieli współczesnego baptyzmu amerykańskiego wymienić można: wybitnego kaznodzieję Billy Grahama, historyka Kościoła Kennetha Scotta Latourette, teologa Carla Henry, filantropa J.D. Rockefellera, kosmonautę Jamesa Irwina, kandydata do prezydentury pastora Jassie Jacksona oraz czterech prezydentów USA, w tym także obecnie urzędującego. Poza Ameryką Północną duże społeczności baptystyczne istnieją w Indiach (1,5 mln), Nigerii (ok. 1 mln), Brazylii (1,5 mln), Korei Południowej (400 tys.), Wielkiej Brytanii (250 tys.), państwach b. ZSRR (250 tys.), na Filipinach (200 tys.). W rozbiciu na kontynenty ich statystyka przedstawia się w przybliżeniu następująco: Afryka - 2,5 mln, Azja 3 mln, Ameryka Centralna i Wyspy Karaibskie 0,5 mln, Europa i Bliski Wschód 700 tys., Ameryka Północna 31 mln, Ameryka Południowa 2 mln. Obecnie Światowy Związek Baptystów (ŚZB), zrzeszający na zasadzie dobrowolności unie zborów baptystycznych, skupia około 40 milionów dorosłych członków, co - przy zastosowaniu zasad obliczania ogólnej ilości wiernych (dzieci, rodziny znajdujące się pod opieką duszpasterską Kościoła, sympatycy) stosowanych np. przez Kościół Rzymskokatolicki - wynosi około 100 milionów wiernych. Zaznaczyć jednak trzeba, że w istocie liczba ta jest jeszcze wyższa, z uwagi na fakt, iż poza ŚZB działa nie zrzeszona w Związku dość duża liczba innych zborów i organizacji baptystycznych. Zarys historii ruchu baptystycznego w Polsce 5 / 16\n6 Początki ruchu baptystycznego w Polsce datują się na rok 1858, kiedy to w Adamowie pod Warszawą grupa czytelników Biblii spontanicznie postanowiła przyjąć chrzest na wyznanie wiary i utworzyć wzorowany na Nowym Testamencie zbór złożony z osób świadomie wierzących. W pierwszym stadium rozwoju tzn. do początku lat 20. obecnego stulecia, baptyzm rozprzestrzeniał się głównie wśród zamieszkałej na ziemiach polskich ludności niemieckiej. Po tej dacie zaczął zyskiwać coraz szersze przyjęcie wśród Polaków, zwłaszcza na ówczesnych wschodnich rubieżach Rzeczypospolitej. W okresie międzywojennym istniały dwa związki baptystyczne: niemiecki i słowiański, skupiające wspólnie u progu II wojny światowej ponad dorosłych członków, co ogółem tworzyło społeczność liczącą około wiernych. Pod koniec lat trzydziestych wspomniane związki wyraziły wolę utworzenia wspólnego Kościoła Ewangeliczno-Baptystycznego w RP. Istniało wówczas 100 zborów, działało związane z baptystami Towarzystwo Wydawnicze "Kompas", szpital Betlejem w Łodzi, ochronka dla dzieci w Brześciu Litewskim, dom starców w Narewce oraz Seminarium Teologiczne w Łodzi. Od roku 1925 ukazywał się organ prasowy, miesięcznik "Słowo Prawdy". W okresie poprzedzającym odzyskanie niepodległości oraz w II Rzeczypospolitej byt prawny społeczności baptystycznych opierał się na przepisach tolerancyjnych wydanych przez władze zaborcze. Wojna przyniosła baptystom w Polsce olbrzymie straty, tak pod względem ilości wiernych, których duża liczba zginęła w trakcie działań okupacyjnych i wojennych bądź znalazła się poza nową granicą państwa, jak i w wymiarze materialnym. Po wojnie na nowym terytorium polskim znajdował się niepełny tysiąc wyznawców. Zniszczeniu i dewastacji uległo wiele kaplic i domów zborowych, archiwa kościelne, biblioteki i wiele nakładów książek. W okresie okupacji baptyści wraz z pokrewnymi wyznaniami protestanckimi działającymi w Generalnej Guberni wchodzili w skład Związku Nieniemieckich Wolnokościelnych Zborów Ewangelickich, kontynuując w ten sposób swój byt prawny. W roku 1946 ukonstytuowany po zawierusze wojennej ponownie Kościół baptystyczny uzyskał ze strony państwa uznanie w drodze administracyjnej. W Polsce istnieje współcześnie (dane z r. 2004) 76 zborów, zrzeszających około 4500 ochrzczonych dorosłych, otaczających ponadto opieką duchową drugie tyle osób, gdzie funkcje duszpasterskie wykonuje ok. 80 duchownych. Kościół prowadzi Dom Opieki w Białymstoku, dwa seminaria teologiczne, przygotowujące kadry dla pracy kościelnej. Kandydaci na duchownych Kościoła kształcą się również w Sekcji Ewangelickiej Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie. Jego organem prasowym jest miesięcznik "Słowo Prawdy". Pod tą samą nazwą działa wydawnictwo kościelne. Siedziba naczelnych władz Kościoła mieści się w Warszawie, przy ul. Waliców 25. Kościół jest członkiem Światowego Związku Baptystów, Europejskiej Federacji Baptystów oraz Polskiej Rady Ekumenicznej. Sytuację prawną Kościoła baptystycznego w naszym kraju reguluje ustawa z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Chrześcijan Baptystów w RP (Dz. U. Nr 97 / 1995 r., poz. 480, z późn. zm.). 6 / 16\n7 Doktryna Baptystyczna nauka wiary w samym zamyśle winna być tożsama z nauką Biblii. Stąd też źródłem jej treści jest Słowo Boże zawarte w Piśmie Świętym. Baptyści głęboko pragną, by także praktyka ich Kościoła odzwierciedlała ponadczasowe treści Słowa Pańskiego, "które jest Prawdą". Poniżej, w sposób bardzo ogólny, naszkicowano elementy doktryny wyznawanej i krzewionej przez zbory baptystyczne. Większość z nich jest wspólnym dziedzictwem wiary Kościołów wyrosłych z Reformacji, niektóre zaś stanowią konfesyjną odrębność baptyzmu. Biblia jako najwyższy autorytet chrześcijanina Zasadniczą cechą doktryny baptystycznej jest szczególnie mocne wy akcentowanie nadrzędnej roli Biblii jako Słowa Bożego Starego i Nowego Przymierza w kształtowaniu nauki i praktyki chrześcijańskiej. Temu podejściu baptyści zawdzięczają swoją specyfikę wyznaniową, bowiem z przesłania biblijnego starają się wywodzić wszystkie elementy swojej wiary i działalności. A zatem to nie chrzest - jak głosi obiegowa, a mylna opinia - jest podstawowym punktem ich nauki i praktyki. To szacunek dla Słowa Bożego - żywego i pełnego Objawienia Bożego danego nam w Biblii, prowadzi chrześcijan wyznania baptystycznego do przekonań, z jakich są znani, w tym także - co należy podkreślić: między innymi - chrztu. Udzielają oni chrztu osobom wierzącym przez zanurzenie, bowiem są przeświadczeni, że tak uczy Biblia; głoszą usprawiedliwienie z łaski przez wiarę, bo są przekonani, że tak uczy Biblia; podkreślają konieczność rozdziału Kościoła i państwa, bo takie - ich zdaniem - jest stanowisko Biblii, itd. Postulowana przez baptystów zasada nadrzędności Biblii w chrześcijaństwie znajduje także wyraz w fakcie, iż nie posiadają oni ksiąg wyznaniowych czy symbolicznych, oficjalnych urzędów ani autorytetów prorockich, które by posiadały charakter bezwzględnie wiążący bądź ostateczny. Przez wieki teologowie baptystyczni, indywidualnie bądź poprzez reprezentację zborów, na piśmie wyrażali deklaracje swych zasad, które nigdy nie stanowiły sztywnej normy wiążącej, będącej kryterium prawowierności. Biblia traktowana jako zbawienna wieść Boga dla człowieka, zawsze była traktowana przez chrześcijan baptystów jako norma zawierająca konkretne, a zarazem niezbędne zasady, którymi mają się kierować wierzący we wszystkich sferach życia. Stopień klarowności i szczegółowości tekstu natchnionego, przy całej różnorodności zawartych tam form, daje poznanie wystarczające, by realizować Boże zamiary wobec wyznawcy Chrystusa. Biblia jest zatem spolegliwa, niezbędna i niezastąpiona jako przewodnik życia duchowego. Wszystkie inne źródła mogą być pożyteczne i pomocne, lecz nie mogą nic dodać do orędzia biblijnego, które jest zupełne i ostateczne. Z powyższych stwierdzeń wynikają kolejne konsekwencje. Po pierwsze, każdy wierzący ma 7 / 16\n8 prawo i obowiązek osobiście poznawać Słowo Boże. Po drugie, całe życie Kościoła powinno się budować na Słowie Bożym i być nim przepojone. Po trzecie, wszelkie nauczanie i praktyka kościelna winna być nieustannie konfrontowana z Pismem Świętym, a to co jest z nim sprzeczne - eliminowane z życia społeczności ludzi wierzących, jako rzeczywistość pozbawiona mandatu Bożego. Baptystyczne przekonanie o potrzebie indywidualnej lektury Biblii i konieczności wyrobienia sobie indywidualnego zdania w sprawach wiary zakłada zasady, które baptyści krzewili w biegu stuleci: każdy dorosły człowiek posiada prawo wyboru światopoglądu - przekonania każdego człowieka zasługują na szacunek. Przeświadczenie co do tych wartości kształtowało baptystyczną koncepcję wolności sumienia, rozdziału Kościoła i państwa, a także teologię zbawienia, zboru i chrztu. Jezus Chrystus jako jedyny Pośrednik Głównym przedmiotem orędzia biblijnego jest los człowieka, jego sytuacja w przeszłości i obecnie, charakter i zamysły Boga oraz historia, a także przyszłość stosunków między Bogiem a człowiekiem. Opisując położenie człowieka, Pismo Święte wskazuje, że rodzaj ludzki na skutek swojej wolnej decyzji porzucił stan bliskiej, intymnej i szczęśliwej relacji z Bogiem. Obecnie doświadcza on skutków tego kroku: braku spełnienia, beznadziejności, chorób i na koniec - śmierci. Sprzeciw wobec Boga, bunt wyrażony przez naszych protoplastów - opisany na kartach Biblii w scenerii Edenu - pokalał nas tak, że nastąpiło zupełne zerwanie naszej więzi z Bogiem i popsucie relacji z otoczeniem. Przyczynę tego stanu rzeczy Pismo Święte określa mianem grzechu. Człowiek sam nie może odmienić swojej sytuacji. Potrzebna była miłosierna inicjatywa Boga, który jako Ojciec i Syn i Duch Święty, zapragnął odnowić wspólnotę z człowiekiem, wspólnotę przez ludzkość jednostronnie zerwaną. Boże działanie, realizowane przez wieki w łonie narodu żydowskiego, swą kulminację znalazło w Jezusie Chrystusie, w którym - nadnaturalnie poczętym z Boga i narodzonym z Marii Panny - spotkała się natura Boska i ludzka. Tak przygotowany do przyprowadzenia człowieka na powrót do Boga, Jezus Chrystus z determinacją, w postawie posłuszeństwa wobec zbawczej woli Ojca, zdecydował się na śmierć krzyżową, by wziąć na siebie winę obciążającą nas wszystkich. Pozwolił, by nasz grzech przybił Go do krzyża, by zadał Mu śmierć. Pan przelał za nas swą niewinną krew - usunął w ten sposób leżącą między nami a Bogiem nieprzekraczalną przeszkodę naszego sprzeciwu i związanej z nim winy. Złożony w grobie, zmartwychwstał trzeciego dnia, by objawić swe zwycięstwo i moc nad śmiercią, by przetrzeć drogę dla nas. Dla baptystów Jezus Chrystus jest jedynym Panem i Zbawcą, Tym, który jest drogą do Ojca, 8 / 16\n9 przebłaganiem za grzechy nasze, naszym jedynym Orędownikiem przed Ojcem. Bez Chrystusa nie ma dla nas duchowego ratunku, duchowej odnowy. Dlatego też cała pobożność chrześcijańska winna się na Nim koncentrować. On jest najdoskonalszym objawieniem Boga w Trójcy Świętej jedynego. On jest najwyższym wzorcem postawy miłej Bogu. Jego dzieło jest doskonałe i wystarczające. Dlatego doktryna baptystyczna odrzuca potrzebę jakichkolwiek innych pośredników obok Chrystusa. Jedynie On zasługuje na chwałę z uwagi na swą bezgrzeszność i wierność przyjętej na siebie misji. Wszyscy inni, którym usiłuje się przypisać taką rolę, choć wiele jest między nimi osób zasługujących na szacunek i uznanie, nie mogą być nawet przyrównani do Jedynego Syna Bożego, który dał nam poznać Ojca w Duchu Świętym. Zbawienie jako dar Boży Baptyści wraz z innymi Kościołami wyrosłymi z Reformacji głoszą biblijną naukę o usprawiedliwieniu grzesznego człowieka z łaski Bożej przez wiarę. Oznacza ona, iż zbawienie wiernego następuje nie dzięki jego zasługom, dobrym uczynkom - które nie mogą zmienić jego natury, bo jest on wraz z całą ludzkością skalany - lecz dzięki łaskawości Pana dokonuje się w oparciu o Boży czyn zbawczy, z dobrodziejstw którego możemy skorzystać wyłącznie przez ufną wiarę. Przez wiarę, będącą całkowitym zdaniem się na Boga i zwróceniem się ku temu co Bogu miłe, człowiek może przyswoić sobie wszystkie owoce, błogosławieństwa i skutki przebłagalnej ofiary Krzyża, a także czerpać duchową moc ze zwycięstwa przyniesionego przez zmartwychwstanie. Ustawicznym dążeniem baptyzmu jest odnoszenie tej ogólnie ujętej nauki do indywidualnego człowieka. Baptyści konfrontują Ewangelię czyli Dobrą Nowinę o zbawieniu jako niezasłużonym darze oferowanym człowiekowi, z poszczególną jednostką. Każdy musi sam stanąć twarzą w twarz wobec miłosiernej propozycji Boga, przemyśleć ją i na nią odpowiedzieć. Nie wystarczy ogólnie zaakceptować, zgodzić się z biblijną nauką o zbawieniu, które jest darem. Należy je świadomie przyjąć i wiedzieć o tym, iż dopiero od momentu dojrzałej decyzji pójścia za Bożym wezwaniem i związanego z tym działania Ducha Świętego, człowiek staje się chrześcijaninem. Ruch baptystyczny zawsze bardzo mocno akcentował tę zasadniczą prawdę: życie chrześcijańskie zaczyna się od momentu uwierzenia, zaufania Bogu przez świadomego człowieka. Chrześcijaninem człowiek staje się poprzez przyzwolenie na Boże działanie w swoim życiu. Baptyści uznają, że Bóg szanuje naszą wolną wolę i wstępuje do naszego serca wtedy, gdy tego pragniemy. Nie przychodzi do człowieka gwałtem, nie czyni tego wbrew jego woli. Stąd dla baptyzmu, chrześcijanami są ludzie dokonujący wyboru pójścia za Jezusem. Nie można być chrześcijaninem na skutek samego faktu urodzenia się w rodzinie religijnej, urodzenia się w kraju uchodzącym za chrześcijański czy uczestniczenia w określonym obrzędzie lub rytuale. Początek życia chrześcijańskiego następuje jako rezultat wyboru. A zatem baptyści dokładają starań, by jak największa ilość ludzi zapoznała się z propozycją składaną przez Boga w Ewangelii, aby następnie ustosunkowali się doń i - jeśli zechcą, a 9 / 16\n10 respektowana jest tutaj zasada bezwzględnej wolności sumienia - przyjęli ją i stali się chrześcijanami. W oparciu o Pismo Święte wierzą, że decyzja o przyjęciu Ewangelii staje się u człowieka szczerze wierzącego i ufającego Bogu, początkiem głębokiej życiowej przemiany. Na skutek ukierunkowania się na Boga zmienia się hierarchia wartości osoby wierzącej, jej styl życia a nade wszystko, świat idei i przeżyć czyli dusza. Zjawisko to Biblia określa mianem "nowonarodzenia", "narodzenia z Boga", "narodzenia z wysoka", i traktuje je jako Boży zamysł wobec nas wszystkich. Nowonarodzenie jest bezpośrednim skutkiem przyjęcia zbawienia. Bez nowonarodzenia, bez przemiany duchowej wierzącego, nie można mówić o chrześcijaństwie. Rzeczywistość ta stanowi pierwszy etap życia duchowego. Jednocześnie wprowadza ona chrześcijanina w proces rozwoju i dojrzewania duchowego. Elementami decydującymi o prawidłowym wzroście chrześcijanina jest regularna lektura Pisma Świętego, modlitwa, dzielenie się swą wiarą i podleganie opiece duszpasterskiej dostępnej w zborze chrześcijańskim. Człowiek wierzący jest świadom, iż przed Bogiem odpowiada za postępy w wierze i moralności. Dlatego też odwraca się od swoich grzechów i słabości, wyznaje je Bogu w modlitwie i podejmuje trud niepowracania do nich. Dużą pomocą w rozwoju duchowym jest bliska więź z dojrzałymi chrześcijanami oraz regularny kontakt z duszpasterzem. Kościół baptystyczny odrzuca zwyczaj tzw. spowiedzi usznej. Uznaje bowiem, iż duchowni nie posiadają władzy odpuszczania grzechów, która jest wyłączną domeną Boga. Wyznawanie grzechów bezpośrednio Jemu dokonywane przez człowieka świadomego Jego miłości i bliskości jest najlepszym sposobem na zerwanie ze słabościami i wadami. Jednocześnie omawiany proces powinien się dokonywać w Kościele jako wspólnocie ludzi świadomie wierzących i duchowo "na nowo narodzonych", wrażliwych na sprawy wiary i przyjaźnie nastawionych do duchowych potrzeb swych bliźnich. Ludzie świadomie wierzący posiadają bowiem pewność, że dzięki Bożemu miłosierdziu i żywej wierze mają udział w zbawieniu, które rodzi w sercu taką radość i pokój, jakiej ten świat nie zna. Kościół jako wspólnota wierzących Ruch baptystyczny powstał w następstwie poszukiwań nowotestamentowego modelu Kościoła. Pierwsi baptyści obserwując życie współczesnych im Kościołów, zrzeszających bez różnicy osoby wierzące, jak i religijnie obojętne, skupiających zarówno ludzi, którym zależy na realizacji ideałów Bożych, jak i ludzi pozostających w strukturze kościelnej z racji bezrefleksyjnie przyjmowanej tradycji, postanowili - wzorem Kościoła apostolskiego - tworzyć zbory złożone wyłącznie z osób świadomie pragnących żyć życiem wiary. Z kart Biblii wyczytali również, że sposobem włączenia do Kościoła w jego lokalnym wymiarze, włączenia do zboru, jest chrzest osoby deklarującej przystąpienie do społeczności wierzących. Koncepcja gminy kościelnej jako wspólnoty wierzących ochrzczonych na wyznanie wiary, stała się specyfiką baptystów. Uznaje ona jednocześnie, że zbór lokalny jest jedyną posiadającą biblijny mandat manifestacją Kościoła powszechnego - wszystkie inne struktury o charakterze ponadzborowym mają charakter pomocniczy, wtórny. Wizja ta zakłada, że zbór miejscowy jest zupełnym, wyposażonym przez Boga we wszystkie dary, Kościołem. Jednakże trzeba dodać, że dla baptystów, wizja ta nigdy nie oznaczała izolacjonizmu, polegającego na unikaniu więzi z innymi zborami. Wręcz przeciwnie, od samego początku podkreślali konieczność współpracy międzyzborowej, tworzyli związki zborów, chętnie też współpracowali z innymi chrześcijanami, pozostającymi z nimi w jedności w zakresie zasadniczych prawd wiary. 10 / 16\n11 Ruch baptystyczny bardzo mocno i zdecydowanie od samego początku podkreślał konieczność oddzielania Kościoła i państwa. Uznawał bowiem, że obywatelom nie można narzucać jakiejkolwiek religii bądź ideologii. Stąd jego przedstawiciele aktywnie walczyli o wolność sumienia dla wszystkich i domagali się wyraźnego oddzielenia organizacji religijnych od struktur państwowych. Baptyści - podobnie jak pozostali protestanci - uznają, iż Chrystus ustanowił dla Kościoła dwa podstawowe obrzędy (sakramenty, ustanowienia): chrzest i Wieczerzę Pańską czyli Komunię. Chrzest udzielany jest osobom świadomym, deklarującym osobistą wiarę w Chrystusa, pragnącym uzyskać członkostwo w zborze. Praktykowany w formie nowotestamentowej, przez całkowite zanurzenie w wodzie, symbolizuje utożsamienie się osoby chrzczonej ze śmiercią, pogrzebem i zmartwychwstaniem Jezusa Chrystusa, czyli podstawowymi faktami zbawczymi. Wieczerza Pańska udzielana jest wiernym pod obiema postaciami, chleba i wina, i posiada charakter pamiątki ofiary Krzyża. Zarówno chrzest jak i Wieczerza Pańska nie udzielają osobom je przyjmującym sakramentalnej łaski, ani nie są źródłem życia duchowego. Są to czynności symboliczne, znaki uświadamiające nam znaczenie najistotniejszych prawd wiary - chrzest symbolizuje śmierć, pogrzeb i zmartwychwstanie Pańskie i nasze z Nim zespolenie. Wieczerza przypomina cenę jaką Chrystus zapłacił za nasze odkupienie: złożył swe ciało i krew jako okup. Zbory baptystów uznają istnienie dwóch urzędów w Kościele: urzędu prezbitera (pastora, duszpasterza) oraz urzędu diakona (funkcja pomocnicza w zakresie zarządzania zborem oraz działalności opiekuńczej i charytatywnej). Duchowni Kościoła oraz diakoni nie są zobowiązani do życia w stanie bezżennym. Co więcej, osoba sprawująca urząd w Kościele, a spełniająca rzetelnie swe obowiązki małżeńskie i rodzinne, jest zachęcającym wzorcem realizacji chrześcijańskiej etyki społecznej. Wszystkie struktury Kościoła obsadzane są w drodze demokratycznych wyborów. Osoby nie będące duchownymi mogą zasiadać we władzach kościelnych wszystkich stopni. Życie chrześcijańskie jako czas służby i wzrostu Moment opowiedzenia się za Chrystusem, towarzyszące mu duchowe nowonarodzenie, stanowi początek życia chrześcijańskiego. Odtąd wierzący ma wzrastać duchowo i intelektualnie. Pogłębiać się ma jego znajomość Słowa Bożego, umacniać wiara, a postawa moralna coraz bardziej ma się upodabniać do wzorca prezentowanego w Biblii. Wiara osoby, która zaufała Jezusowi winna przenikać całe jej życie, a nie stanowić tylko świątecznego doń dodatku. Staje się ona inspiracją dla rozwoju intelektualnego i uczuciowego, twórczych działań na rzecz otoczenia. Rodzi prawdziwy pokój w sercu, radość istnienia i wytrwałość w trudnych chwilach. Człowiek odkupiony znajduje dzięki Duchowi Świętemu zdolność do zerwania z 11 / 16\n12 nałogami i niegodnymi chrześcijanina zwyczajami. Kultywuje życie rodzinne i towarzyskie, szanuje dostojeństwo i nienaruszalność związku małżeńskiego, pierwszoplanową rolę rodziny jako podstawowej komórki życia społecznego. Przykłada szczególną wagę do starannego wychowania oraz wykształcenia dzieci i młodzieży. Wierzący stara się składać dobre świadectwo poprzez sumienność w pracy zawodowej oraz odpowiedzialne stanowisko w życiu państwa, wykonując należycie swoje zobowiązania wobec władzy świeckiej. Nie ma prawidłowego życia wiary bez uczestnictwa we wspólnocie kościelnej. Polegać ono powinno na zaangażowaniu w modlitwę Kościoła, słuchaniu Słowa Bożego, a w miarę możliwości: uczestnictwie w ewangelizacji oraz chrześcijańskiej działalności charytatywno-opiekuńczej. Zbór jest zatem naturalnym środowiskiem dla wierzących, domem duchowym, miejscem wzrostu, nauki, zdobywania doświadczeń, dzielenia się swymi odkryciami i dokonaniami, jest miejscem nabierania otuchy i zachęty do życia pośród niepokojów tego świata. Życie chrześcijanina jest przygotowaniem do spotkania z Panem "twarzą w twarz". U kresu czasów bowiem, w momencie nieznanym Kościołowi i światu, Chrystus powtórnie przyjdzie na ziemię, by dokonać sądu nad ludzkością. Umarli wierzący powstaną do życia w chwale, niesprawiedliwi zaś zostaną oddaleni sprzed oblicza Pańskiego. Szczerzy wyznawcy żyjący w czasie powrotu Jezusa dołączą do zmartwychwstałych sprawiedliwych, tak jak oni przyobleczeni zostaną w chwalebne ciała i zamieszkają wspólnie w Domu Ojca, którym będzie Nowe Niebo i Nowa Ziemia, Niebiańskie Jeruzalem, gdzie Pan "otrze wszelką łzę z oczu ich". Organizacja i formy działalności Ustrój Kościoła Chrześcijan Baptystów w RP Zbór zgodnie z teologią baptystyczną jest Kościołem w pełni tego słowa znaczeniu, wyposażonym przez Boga we wszystkie dary, umożliwiające mu dojrzewanie i rozwój. Historycznie rzecz ujmując baptyści zawsze dążyli do współpracy i wzajemnego wspierania się przez zbory. Tradycyjnie też tworzyli lokalne związki zborów, a następnie unie krajowe, związki regionalne i związek ogólnoświatowy. Współcześnie działająca w Polsce unia zborów baptystycznych nosi nazwę Kościół Chrześcijan Baptystów w RP i posiada przedstawiony poniżej ustrój, opierający się na zasadach demokratycznych. Zbory Kościoła. Zbory stanowią samodzielne finansowo i autonomiczne jednostki w ramach Kościoła, zrzeszające osoby posiadające status członków w oparciu o złożone wyznanie wiary, deklarację stosowania tej wiary w praktyce i chrzest w formie nowotestamentowej. Wszyscy członkowie zboru posiadają bierne i czynne prawo wyborcze, obsadzają w drodze wspólnych, 12 / 16\n13 demokratycznych decyzji wszystkie funkcje w zborze (dotyczy to także wyboru duchownych) oraz decydują o bieżącej działalności zboru, w tym o sprawach finansowych i majątkowych. Na czele zboru stoi Rada Zboru, kierowana przez przewodniczącego, którym może być duchowny. Członkowie zboru delegują w drodze wyboru uczestników wyższych struktur Kościoła. Kościół baptystyczny w Polsce składa się obecnie z około 76 zborów. Okręgi Kościoła. Okręgi są strukturą powołaną w celu realizacji zadań Kościoła w skali przekraczającej możliwości pojedynczego zboru. Zarządzane są przez Radę Okręgu wyłanianą przez zbory, na jej czele stoi Prezbiter Okręgu. W chwili obecnej istnieje w Polsce 9 okręgów Kościoła Chrześcijan Baptystów. Kościół jako unia zborów. Władzami Kościoła, który jest związkiem (unią) zborów, są: Krajowa Konferencja Kościoła, Rada Kościoła oraz Prezydium Rady Kościoła. Krajowa Konferencja Kościoła jest najwyższą władzą stanowiącą Kościoła, złożoną z delegatów zborów, członków Rady Kościoła, członków Komisji Rewizyjnej Kościoła, Prezbiterów Okręgów, dotychczasowych Przewodniczących Rady Kościoła oraz Przewodniczących Komisji działających przy Radzie Kościoła. Rada Kościoła jest najwyższą władzą wykonawczą Kościoła powoływaną przez Krajową Konferencję Kościoła. Na jej czele stoi Przewodniczący, którym jest wybierany bezpośrednio przez Konferencję Kościoła Prezbiter Kościoła. Przewodniczący Rady Kościoła, jej Wiceprzewodniczący, Sekretarz i Skarbnik tworzą Prezydium Rady Kościoła, jako organ wykonujący uchwały Rady Kościoła. Duchowni i diakoni Kościoła. Duchownymi Kościoła są prezbiterzy, kaznodzieje i wikariusze sprawujący obowiązki duszpasterskie i nauczycielskie, powoływani na urząd przez zbór. Pomocnikami duchownych są diakoni pełniący funkcje w zakresie pracy o charakterze charytatywnym i opiekuńczym, wspierający pracę duchownych oraz sprawujący wybrane obrzędy w zborze. Kandydaci do pracy duszpasterskiej wykształcenie zdobywają w państwowej Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie lub w seminariach teologicznych prowadzonych przez Kościół: Wyższym Baptystycznym Seminarium Teologicznym w Warszawie oraz w Biblijnym Seminarium Teologicznym we Wrocławiu. Podstawowe formy działalności Kościoła Działalność Kościoła polega w szczególności na publicznym oddawaniu Bogu czci, prowadzeniu działalności ewangelizacyjnej i oświatowej oraz charytatywno-opiekuńczej. Zbór 13 / 16\n14 baptystyczny oddaje cześć Bogu szczególnie w ramach nabożeństwa organizowanego w niedziele i święta, a także w wybrane dni powszednie. Świętami kościelnymi są: Święto Narodzenia Pańskiego, Wielki Piątek, Święto Zmartwychwstania Pańskiego, Święto Wniebowstąpienia Pańskiego, Święto Zesłania Ducha Świętego. Są to uroczystości poświęcone wyłącznie uwielbieniu Boga, bowiem baptyści - których wiara posiada charakter monoteistyczny (wiara w jednego Boga), trynitarny (wiara w Boga w Trójcy Świętej jedynego) i chrystocentryczny (wiara w jedynego Boga objawionego przez Jezusa Chrystusa, posiadającego prawdziwą naturę Bożą i ludzką, będącego jedynym Pośrednikiem między Bogiem a ludźmi) - odrzucają kult kogokolwiek poza Bogiem, a także kwestionują pośrednictwo (dotyczy to także pośrednictwa kapłańskiego) dokonywane przez kogokolwiek poza Chrystusem, jedynym Pośrednikiem. Podstawowe elementy nabożeństwa to w szczególności: modlitwa wspólna lub indywidualna, czytanie Słowa Bożego, kazanie bądź rozważanie tekstów Pisma Świętego, pieśni kościelne oraz wypowiedzi osób wierzących poświęconych ich duchowym przeżyciom, które prezentowane są w celu zachęcenia innych chrześcijan do wytrwałości w wierze. Podczas nabożeństw sprawowane są obrzędy chrztu i Wieczerzy Pańskiej. Kościół praktykuje także m.in. obrzędy zaślubin, ordynacji pastorskiej i pogrzebu chrześcijańskiego. Nabożeństwa odbywają się w kościołach, kaplicach, domach modlitwy i mieszkaniach prywatnych. Ich cechą charakterystyczną jest powściągliwa forma i koncentracja na prezentowanej treści. Podobnie wystrój miejsc, gdzie odbywają się zgromadzenia religijne, respektuje powyższe zasady: dokłada się starań, aby pomieszczenia te były estetyczne, a zarazem szanowały dostojeństwo nabożeństwa chrześcijańskiego. Teologia baptystyczna wyklucza istnienie przedmiotów kultu w rodzaju tzw. świętych obrazów, figur, relikwii etc. W miejscach, gdzie odbywają się nabożeństwa zazwyczaj znajduje się krzyż będący symbolem chrystianizmu. Nabożeństwo prowadzi duchowny lub inny upoważniony członek zboru, znany ze stałości wiary i dobrej znajomości Słowa Bożego. W zborach baptystycznych także osoby nie pełniące określonej funkcji w Kościele, jeśli wykazują się odpowiednim przygotowaniem merytorycznym, mają prawo wygłaszania kazań. Wielką wagę Kościół przykłada do działalności ewangelizacyjnej, której celem jest zaznajomienie zainteresowanych z treścią przesłania biblijnego, mówiącego o Bogu, Jego miłości i przygotowanym przez Niego zbawieniu. Odbywa się ona poprzez publiczne kazania, odczyty, konferencje, koncerty, projekcje filmów itp. Kościół dystansuje się od wszelkich form podstępnego zdobywania sympatyków (prozelityzm), wierząc - zgodnie ze swoim wielowiekowym zwyczajem - że wiara chrześcijańska ma wartość tylko wtedy, gdy stanowi wynik swobodnej decyzji. Do takiej decyzji przygotować ma człowieka działalność ewangelizacyjna. 14 / 16\n15 Ewangelizacja dotyczy zarówno osób spoza Kościoła jak i pochodzących z rodzin baptystycznych. Dlatego też elementem przygotowania dzieci członków Kościoła do decyzji wiary jest katechizacja. Odbywa się ona w kościelnych punktach katechetycznych. Jej celem jest zaznajomienie dzieci i młodzieży z Bożą ofertą i przygotowanie do decyzji wiary, którą winny podjąć samodzielnie. Kościół prowadzi Dom Opieki dla osób starszych, a także realizuje inne formy pracy charytatywno-opiekuńczej, zarówno w wymiarze ogólnopolskim jak i lokalnym. Znany jest udział Kościoła w przekazywaniu społeczeństwu polskiemu pomocy charytatywnej udzielonej przez środowiska baptystyczne świata, zwłaszcza w okresie po II wojnie światowej i na początku lat 80-tych, w czasie stanu wojennego. Działalność wydawnicza stanowi ważny element służby Kościoła, będącej formą kościelnej misji ewangelizacyjnej, nauczającej i oświatowej. Kościół publikuje miesięcznik "Słowo Prawdy", kwartalnik "Pryscylla". Prowadzi również wydawnictwo książkowe pod nazwą Wydawnictwo "Słowo Prawdy". Dochody Kościoła pochodzą z dobrowolnych składek członkowskich, ofiar i datków przekazywanych przez wiernych. Ich dystrybucja podlega kontroli komisji rewizyjnych zborów oraz Komisji Rewizyjnej Kościoła, wybieranych zgodnie z demokratyczną procedurą. Bieżącej informacji o działalności baptystów w Polsce i na świecie dostarcza miesięcznik Kościoła Chrześcijan Baptystów "Słowo Prawdy", zamieszczający szereg materiałów na tematy teologiczne, historyczne i praktyczne. Jego prenumerata wraz ze sprzedażą wymienionych powyżej pozycji książkowych jest realizowana pod adresem: Wydawnictwo "Słowo Prawdy", ul. Waliców 25, Warszawa. Wybrana literatura Szkic wszechstronnej i autorytatywnej informacji na temat baptystów i Kościoła baptystycznego w języku polskim znaleźć można w Encyklopedii Katolickiej (Michał Stankiewicz, Baptyści, Encyklopedia Katolicka t. 1, Lublin 1989, s ) gdzie podano również obszerną bibliografię obcojęzyczną oraz w periodyku "Studia i Dokumenty Ekumeniczne" (Krzysztof Bednarczyk, Baptyści, Studia i Dokumenty Ekumeniczne, 1983 nr 4) 15 / 16\n16 Przykładem zarysu teologii systematycznej pióra autora baptystycznego, pisanej z uwzględnieniem wszystkich opcji protestanckich w kontekście ogólnochrześcijańskim, jest książka Bruce Milne'a pt. Poznaj prawdę. Kompendium teologii chrześcijańskiej, Katowice Tam też pomieszczono obszerny szkic bibliograficzny: Wybrana polska bibliografia teologii systematycznej, gdzie ujęto pozycje odzwierciedlające stanowisko baptystyczne. Wybrane zagadnienia teologii dogmatycznej omawia w swej pracy polski teolog baptystyczny, Konstanty Wiazowski: Podstawy naszej wiary, Warszawa Poszczególnym tematom nauki biblijnej poświęcone są dostępne w języku polskim popularne opracowania znanego ewangelisty Billy Grahama: Duch Święty, Warszawa 1988; Musicie się na nowo narodzić, Warszawa 1978; Śmierć i co dalej?, Warszawa Baptystyczne stanowisko w sprawie chrztu przedstawia książka Erica Lane'a pt. Chcę być ochrzczony, Warszawa O specyfice konfesyjnej baptyzmu traktuje praca H. Cook'a, O co walczą baptyści?, Warszawa Zestawienie doktryny baptystycznej z katolicką oferuje przeznaczona dla szerokiego kręgu odbiorców publikacja Krzysztofa Bednarczyka: Chrześcijaństwo ewangeliczne a katolicy, Warszawa Historię ruchu baptystycznego na ziemiach polskich omawia opracowanie H.R. Tomaszewskiego: Powstanie i rozwój ruchu baptystów w Polsce w latach pomieszczone w Kalendarzu Chrześcijanina na rok 1983, wydanym nakładem Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego. Tej samej problematyce poświęcona jest książka K. Bednarczyka, Historia zborów baptystów w Polsce do 1939 roku, Warszawa Niniejsze opracowanie autorstwa prof. dr hab. Tadeusza J. Zielińskiego ukazało się drukiem nakładem Wydawnictwa " Słowo Prawdy " w 1994 r. 16 / 16


Zalew Zadębie ożyje? | Skierniewice Nasze Miasto\nZalew Zadębie ożyje?\nW niedzielę, 2 maja o godzinie 7 na brzegu zalewu Zadębie (przy harcerskich hangarach) zaplanowano pierwsze zajęcia sekcji kajaków, która powstała przy skierniewickim WOPR.\nRatownicy przejęli dobytek od klubu UKA Smyk, który praktycznie przestał już istnieć. Plan jest porosty. Wody zalewu znów mają zacząć tętnić życiem. Czy to się uda? Wszystko zależy od zapału i pieniędzy. To pierwsze jest. A drugie? Jak się okazuje, również. W tym roku władze miasta przekazały WOPR na sporty wodne 10 tysięcy złotych. Pieniądze te na działalność wystarczą. Na zakup sprzętu pływającego już nie.\nNabór do nowej sekcji już się rozpoczął. Do środy zgłosiły się 24 osoby, głównie uczniowie szkół podstawowych i gimnazjów.\n- Zapraszamy do nas wszystkich, którzy kochają wodę - zachęca Bernard Motylewski, prezes skierniewickiego WOPR.\nWOPR nie ukrywa, że w pierwszych miesiącach swojej działalności skupi się na kajak-polo. Zajęcia będą prowadzić byli zawodnicy UKS Smyk, którzy zdobyli już uprawnienia instruktorskie.\n- Docelowo chcemy jednak rozkręcić również kajaki ,,płaskie'' - wyjaśnia Bernard Motylewski. - Musimy jednak zdobyć fundusze na zakup sprzętu pływającego. Jesteśmy dobrej myśli.\nNiewykluczone więc, że niebawem, po kilku latach przerwy, na zalewie Zadębie znów pojawi się tor kajakowy.\nLetni sezon 2010 ruszy nad zalewem Zadębie w czerwcu. Wtedy to zostanie otwarta wypożyczalnia sprzętu pływającego. Pierwsze imprezy plenerowe odbędą się już jednak w najbliższy weekend. W niedzielę, 2 maja przy ulicy Konwaliowej, odbędzie się wystawa psów rasowych (początek godzina 10). W weekend otwarte zostaną też punkty gastronomiczne nad zalewem.\n- W tym roku na Zadębie wróci kilka imprez muzyczno-rekreacyjnych, które ostatnio odbywały się przed ratuszem - informuje Tomasz Przybysz, zarządca zalewu.\n- Na razie pewne jest tylko to, że na jednym z pomostów plaży niestrzeżonej, przy ulicy Gajowej, zdemontujemy deski i zastąpimy je stalową konstrukcją - mówi prezes Przybysz. - Jeśli to rozwiązanie się sprawdzi, deski ciągle próchniejące na pomostach zastąpi stalowa krata.\nW planach jest też pokrycie tras spacerowych wokół zalewu asfaltem i utworzenie w miejscu niestrzeżonej plaży przy ulicy Gajowej ogrodu botanicznego. Obie inwestycje są jednak w fazie planów.\nskierniewice wopr po...\nskierniewice wopr be...\nSkierniewickie Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe już od 2013 roku realizuje projekt "Bezpiecznie nad wodą - zajęcia edukacyjne i szkoleniowe", skierowany do dzieci oraz szkolnej młodzieży. Przyłączyła się do niego Komenda Miejska Policji w Skierniewicach. Tylko w ciągu minione...\npumptrack w skiernie...\nPumptrack powstanie jesienią nad skierniewickim zalewem\nPumptrack – falisty tor z bitumiczną nawierzchnią powstanie jesienią na Zadębiu. Ten innowacyjny pomysł zgłoszony do budżetu obywatelskiego, zdobył rekordową liczbę 540 głosów i wreszcie po załatwieniu formalności, wzbogaci rekreacyjną ofertę miasta.