Tak, to nie jest fajna fotografia. - Piotr Nowak\nTak, to nie jest fajna fotografia.\nTak, to nie jest fajna fotografia! Od Krzysztofa Millera przez Kevina Carter’a po Jamesa Nachtwey’a i po wielu, wielu innych. Tak, to nie jest fajna fotografia, można powiedzieć, a nawet wypada. Fotografie, które nie zmieniły świata – tak nazywa się pośmiertna książka Krzysztofa Millera. Jeżeli fotografie nie zmieniają świata, to, po co je robić? Nie jest to do końca prawdą, a samy tytuł książki jest raczej „odbiciem” wypowiedzi wielu fotografów wojennych, którzy powtarzali, że robię zdjęcia by zmienić świat. Od kiedy powstał pierwszy kompaktowy aparat z dość szybką migawką, pojawiało się coraz więcej fotografii pokazujących codzienne życie ludzi. Dzisiaj nie jesteśmy wstanie policzyć jak wiele istnieje fotografii pokazujących człowieka i jego życie. Każdego dnia powstają setki tysięcy zdjęć, które pokazują to, kim stał się człowiek, co robi, jak żyje i jak umiera. Jedne z najstarszych i najczęstszych pytań kierowanych do fotografów to, – po co zrobiłeś to zdjęcie? Pomogłeś tej osobie? Szukasz poklasku? Jakbyś Ty się czuł na ich miejscu,…? Prócz tych powtarzających się pytań do autorów zdjęć pojawiają się również wyzwiska, osądy z góry zakładające, że fotograf to hiena szukająca po przez tego typu zdjęcia rozgłosu lub robi je po to by ośmieszać i poniżać ludzi, którzy znaleźli się w kompromitującej sytuacji przed obiektywem. Tego typu dialogi były i będą zawsze i każdy ma prawo do swojego punktu widzenia i wypowiedzi. Jednak nie każdy potrafi rozmawiać. Nie każdy też potrafi nawet zadać pytania, które nie byłyby przesiąknięte agresją. Agresor przeważnie widzi tylko to, co sam wykreował. Wierzy tylko w swoją rację i nie dopuszcza nic do siebie. Zazwyczaj takie postępowanie kończy się wyzwiskami, ponieważ agresor ma przez siebie samego ograniczone możliwość, by w jakikolwiek inny sposób rozwiązać problem. Dlatego ja od wielu lat nie wdaję się w tego typu „rozmowy”. Nie komentuję, nie odpisuję, nie tłumaczę, jeżeli ktoś nie ma zamiaru choćby się trochę postarać by cokolwiek zrozumieć. Fotografie, które przedstawiają przemoc, alkoholizm, bezdomność, biedę, wojny, potrafią każdego człowieka mocno uderzyć czy choćby zasmucić. Potrafią mocno zaboleć nawet fotografa, czego przykładem są śmierci samobójcze Krzysztofa Millera i Kevina Cartera. Więc kto sądzi, że tak zwane „mocne zdjęcia”, są robione dla rozgłosu, czy ośmieszania człowieka ten naprawdę straszliwie się myli. Każdy z nas w intrenecie widzi, co chwila drastyczne fotografie na portalach informacyjnych, a coraz częściej w mediach społecznościowych. Od pornografii po zwłoki dzieci na okaleczonych ciałach ofiar wypadków kończąc. Nie jeden z was przesłał koledze, koleżance link do takich zdjęć, czy przesłał, przesłała samo takie zdjęcie. Skrolujemy te zdjęcia każdego dnia tak jakby na nich nie byli ludzie, a czasem z tych zdjęć, czy co nawet gorsza filmików robi się memy, żarty! Robią to zwyczajni ludzie i na pewno nie fotografowie, o których między innymi tu piszę! Problem się zaczyna, gdy pojawi się „mocna fotografia” z naszego podwórka. Wtedy nagle zwracamy uwagę na fotografie i czujemy się oburzeni. Nagle uważamy, że dana fotografia powinna zniknąć, jest zła, wyrządza krzywdę, obraża i chociaż nic nie wiem na jej temat to z automatu wpadamy w agresje, złość, czy smutek i obdarzamy fotografa pogardą. Robimy to tylko, dlatego, że to nasze podwórko, że być może na zdjęciu jest ktoś, kogo znamy i wtedy to jest nie fajna fotografia, obrażająca, godząca w nas i innych. Fotograf wtedy jest najgorszym ch**em! Większość ludzi widząc taką fotografie ze swojego podwórka, a tym bardziej jak jest ktoś na niej znajomy, działa podświadomie w trybie obronnym. Nie chciałby być na takim zdjęciu i odczuwa empatię do osoby na fotografii, nawet, jeżeli dana osoba nie jest „dobrym człowiekiem” lub robi to, co widać. Ten automatyzm podświadomości zasłania nam całą resztę i nie pozwala często na rozsądną dyskusje. Nie chcemy nawet pytać, tylko od razu wskazujemy winnego i wykonujemy wyrok. Takie fotografie z ulicy, które robię ja i miliony fotografów na świecie zawsze będą wzbudzać skrajne emocje. Zawsze będą łamały pewne granice, zawsze będą kontrowersyjne, chociaż patrząc na to, co się dzieje w obecnym świecie, to słowo –„zawsze” traci tu swoją pewność. Tak, to nie jest fajna fotografia. Tak, wiem o tym. Wiem, bo sam ją zrobiłem jak wiele takich i żadna z nich nie była, nie jest fajna. Nie robię tego typu zdjęć, by ktoś mi powiedział, czy napisał, że jest fajne! Nie trzeba mnie dobrze znać, wystarczy przejrzeć moje zdjęcia, poczytać trochę tego, co publikuję by stwierdzić, że nie robię takich zdjęć po to by były fajne! Temat jest delikatny dla każdego i również dla mnie. Tak jak powyżej napisałem – fotografowie też mają uczucia, a może i nawet głębsze od widza. Nie twierdze, że na całym tym naszym świecie nie ma hien i zepsutych ludzi z aparatem fotograficznym, ale nie wszystko, co widzisz, a potem odczuwasz ma tylko jedną barwę i rację słuszną dla twojego osądu.\n20 lutego, w sobotnie popołudnie zmierzałem w kierunku Wrzesińskiej Fary na spotkanie z Michałem Sobczakiem. Gdy przechodziłem przez pasy zauważyłem dwóch mężczyzn leżących na chodniku. Podszedłem do nich i ukucnąłem przy nich by sprawdzić ich stan. Jeden z nich spał, nawet chrapał, a drugi miał otwarte oczy, coś mamrotał. Powiedziałem do tego z otwartymi oczami, by się stąd zawijali, bo zaraz pewnie przyjedzie policja. Widziałem, że po drugiej stronie ulicy zbierali się gapie i jakaś kobieta miała przy uchu telefon. Spróbowałem jeszcze kilka razy nawiązać kontakt z przytomnym mężczyzną. Nie dało się. Chciałem już odejść i nawet zrobiłem kilka kroków, gdy się zatrzymałem i postanowiłem zrobić zdjęcia. Co myślałem w takiej chwili? Mimo tylu lat robienia zdjęć na ulicy, zawahałem się i jak zawsze zadałem sobie pytanie, po co? Bo tak wygląda prawdziwie życie, bo są ważne takie zdjęcia, bo są smutne i prawdziwe, bo opowiadają historie, bo może coś zmienią – tak sobie odpowiedziałem.\nPo zrobieniu zdjęć nie odszedłem. Zawołałem faceta, co siedział nieopodal na ławce. Był też pod wpływem. Jak się okazała był to ich kompan. Udało mu się ich dobudzić, podnieść. Jednak nie zdążyli dojść na ławkę. Pojawił się najpierw ambulans, a potem policja. Byłem tam cały czas. Był już też ze mną Michał Sobczak. Staliśmy trochę i gdy sytuacja się wyjaśniła poszliśmy w swoją stronę. Wiedziałem, że gdy opublikuję te zdjęcia, to kogoś zaboli, czy wzbudzą oburzenie, a nawet agresje. Mnie też jest naprawdę przykro, gdy widzę takie sceny na ulicy, bo sam od zawsze jestem bliżej ulicy i tych ludzi niż niektórzy z was. To boli, gdy jest na takich zdjęciach ktoś znajomy, rodzina i potrafię wejść w buty osób na tego typu fotografiach. Moim celem jest po przez takie fotografie nie tyle „uderzyć” odbiorcę, ale zwrócić uwagę, że w naszym mieście też tak jest jak w Warszawie czy Nowym Jorku, że problemy bezdomności, uzależnień, przemocy są tutaj też, pod naszymi oknami. Nigdy nie miałem i nie mam zamiaru nikogo obrażać czy poniżać po przez moje fotografie i decyzje o ich zrobieniu, a następnie publikowaniu nie są dla mnie nigdy łatwe i nigdy nie będą. Minęły ponad dwa tygodnie od zrobienia tych zdjęć. Tyle czasu mi zajęło podjęcie decyzji czy je opublikować. Wszystko jest ważne, a te bolesne sprawy są najważniejsze i dlatego będę o nich mówił, czy to za pomocą słów, czy fotografii. Przykro mi, jeżeli kogoś uraziłem i zapewne tak może być jeszcze nie raz, ale życie jest zbyt krótkie by milczeć, jest zbyt kruche by nic nie robić i wierzę, że te i inne moje fotografie nie będą po nic, a Panom z fotografii życzę jak najlepiej!


Giń (277137) - Hannah Winter - Książka, recenzja, streszczenie\nData wydania: 2012-10-01\nOcena: 4.63 (8 głosów) 4.63 8\nJeśli myślisz, że złe rzeczy przytrafiają się zawsze komuś innemu to jesteś w wielkim błędzie! Ona też myślała, że się obroniła. W końcu nie była ofiarą. Wmawiała to sobie raz po raz! Wiele kobiet przed nią też w to wierzyło…Wiara nie obroniła ich przed bolesną, traumatyczną śmiercią…\nNie wychodź na ulicę albo giń! Śmierć właśnie zbiera swoje żniwa! On zabija regularnie, z wielką precyzją planując kolejne zbrodnie. Nieuchwytny niczym zły duch, łaknący następnych mordów i bezlitosny jak demon, bestialsko torturujący kobiety jak Kuba Rozpruwacz i zimny jak sama śmierć! Nawet ucieczka z Berlina nie pozwoli uchronić się przed potworem!\nKup książkę Giń\nOpinie o książce - Giń\nOcena: 2, Przeczytałam, Wyzwanie - wybrana przez siebie liczba książek w 2020 roku,\nW ostatnich miesiącach, głównie ze względu na fakt, że wszyscy zostaliśmy zmuszeni do siedzenia w domu, nadrabiam zaległości i czytam książki, które kupiłam wiele lat temu. Od tego czasu leżały na półce i ani razu po nie nie sięgnęłam, a nawet kupiłam wiele nowych pozycji.\nDo takich książek należy książka Hanny Winter „Giń”. Hanna z zawodu jest dziennikarką, na co dzień mieszkającą w Berlinie, a jej pierwszy thriller, jeśli wierzyć recenzjom w sieci, bardzo dobrze się przyjął. Co nie znaczy, że teraz będzie tylko lepiej.\nNie wiem, czemu wydawnictwo Fabryka Słów zdecydowało się na wydanie książki i to w tak nieciekawej i skromnej szacie graficznej, a na dodatek umieściło na stronie tytułowej informację, iż jest to kryminał. Dobry kryminał sam by się wybronił, nawet, jeśli w ostatnich czasach książki z tego gatunki wręcz zalewają rynek wydawniczy.\nOpowieść, którą serwuje nam autorka wydaje się być prosta, jak budowa cepa. W mieście grasuje berliński Kuba Rozpruwacz, który porywa kobiety – po kilku tygodniach obserwowania ich z ukrycia, poznawania ich planu dnia, form spędzania wolnego czasu i nawyków – torturuje je w bestialski sposób, a później zabija. Lara Simons, która ledwo po rozstaniu z mężczyzną próbuje stanąć na nogi i otwiera własną knajpę, miała być jego następną ofiarą. Coś poszło nie tak i udało jej się uciec. Nim policji udaje się ją odesłać, dochodzi do jeszcze jednego, makabrycznego wydarzenia, którego świadkiem jest jej córka, Emma.\nZostaje objęta przez policję programem ochrony świadków i zaczyna sobie układać życie na nowo w innym mieście. Tyle że stare życie nie daje jej o sobie zapomnieć. A przestępca znowu trafia na jej trop.\nOd razu przyznaję, że zarys fabuły, przedstawiony wyżej, nie wyglądał zbyt zachęcająco.\nLara jest świetnym przykładem bohaterki, która jest tak nijaka, że czytelnik nie jest w stanie się z nią identyfikować i przeżywać wszystkiego tak samo mocno, co główna bohaterka. Lara wydaje się przy tym może nie tyle naiwna, czy głupia, ale lgnie do każdego, nowo poznanego mężczyzny, poza swoim dawanym, najlepszym przyjacielem. I dzieje się tak tylko dlatego, że jest gejem.\nDaje sobą pomiatać pracownikom pensjonatu i gościom, nie jest też zbyt dobrą matką, choć trzeba przynajmniej docenić to, że się stara i zabiera córkę do lekarza, a nawet na seans hipnozy, przy pomocy którego dziewczynka opowie o wydarzeniach, których była świadkiem kilka lat temu.\nJej życie nie jest ta sielskie, jak mogłaby oczekiwać. Życie niesie ze sobą kolejne rozczarowania. Odnoszę wrażenie, że trochę na wyraźne życzenie głównej bohaterki, która nie bardzo pali się do zmian, ale chciała, by wszystko zmieniło się ot, tak, po pstryknięciu palcami.\nŚledztwo i finał całej historii oraz jej zakończenie, nie są zaskakujące, nie mówiąc już o satysfakcji.\nBohaterowie są tekturowi, wycięci z jakiegoś szablonu. Autorka dokładnie opisała, kim mają w tym kryminale być, ale nie robią nic, by nazwa nie pozostała tylko nazwą, ale odzwierciedlała się w ich działach.\nPrzykładowo Torben, przyjaciel Lary, jest gejem, ale równie dobrze mógłby być kosmitą, albo aktorem w serialu, bo nie pojawiła się ani jedna scena, która mogłaby to uwiarygodnić. Widzimy tylko, jak pracuje, albo przyjeżdża, by zaopiekować się Larą.\nTo samo dotyczy Arne, który miał z Frankiem, narzeczonym Lary, okropny układ. Albo gospodyni Lary. Ani jeden ani druga nie wzbudza podejrzeń i to nie dlatego, że ich działania są tak dobrze przemyślane, tylko, że nie ma na to żadnego dowodu, żadnej retrospekcji, która mogłaby do tego doprowadzić.\nCo prawda w pewnym momencie pojawią się krótkie retrospekcje, ale zarówno ich opis, jak pomoc w rozwiązaniu śledztwa są tak naciągane, jak sznurek przy wyrywaniu zęba.\nCałość stanowi mieszankę słano zarysowanych postaci, zmuszonych przez autorkę do odgrywania jakiś „ról”, które im nie służą, a stanowią jedynie element, który popycha akcję do przodu. Okrywając, kawałek po kawałeczku, prawdę.\nNudziłam się przy czytaniu i raz po raz odkładałam książkę, mając lepsze rzeczy do roboty, niż czytanie. Pewnie za długo jej nie zapamiętam. Jej obraz zniknie mi z głowy po kilku dniach.\nKsiążka dla osób naprawdę mało wymagających – a takie też istnieją – które szukają prostej rozrywki, bez dobrze zarysowanej i poprowadzonej fabuły, opisów miejsc, czy ciekawych postaci. Gdzie wszystko jest tylko nazwą i nie ma środka, ani żadnej głębi.\nPrzeczytane:2013-08-01, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki - 2013, Kryminał/thriller/sensacja, Lit. niemiecka, Wypożyczone z biblioteki,\nW ostatnim czasie jakoś naszło mnie na mocniejszą literaturę. Intrygujący tytuł, oryginalna okładka, a przede wszystkim następujący opis "Berliński Kuba Rozpruwacz rozpoczął swe łowy" skłoniły mnie do sięgnięcia pozycji "Giń" niemieckiej autorki.\nHanna Winter urodziła się we Frankfurcie. Skończyła studia dziennikarskie, a następnie pracowała, jako redaktorka. Obecnie mieszka w Berlinie i zajmuje się pisarstwem. Jej debiutem literackim jest tytuł " Die Spur der Kinder".\nAkcja rozpoczyna się w Berlinie, gdzie grasuje seryjny morderca zwany Kubą Rozpruwaczem. Ofiary dobiera sobie bardzo precyzyjnie, zna ich cały schemat dnia, dokładnie obserwuje, a następnie przystępuje do ataku, bestialsko torturuje, aż do zadania śmiertelnego ciosu. Lara Simons właśnie zrobiła ważny krok w swoim życiu i otwiera kawiarnię, ale nie zdaje sobie sprawy, że to właśnie ona jest kolejnym celem Rozpruwacza. Po zamknięciu kawiarni udaje się do samochodu, wsiada, odpala silnik i rusza... Następnie łapie gumę, jest noc, nie ma żywej duszy na drodze i zjawia się jej "wybawca"... Wsiada do samochodu, drzwi zostają zablokowane i wtedy on zadaje cios...\nKobiecie jednak, dzięki przy pomocy paralizatora udaje się zbiec z miejsca zdarzenia. Jest roztrzęsiona i opisuje wszystko po kolei policji. Oni nie mają wątpliwości to robota Rozpruwacza...\nLara jest nadal w niebezpieczeństwie jest pierwszą ofiarą, której udało się zbiec seryjnemu mordercy, policja proponuje program ochrony świadków... Lara nie chce się zgodzić, ale, gdy Emma, jej córka znajduje się w śmiertelnym niebezpieczeństwie, kobieta nie ma już wątpliwości. Zmiana tożsamości, zmiana miejsca, porzucenie przyjaciół, ale w końcu czego nie robi się dla bezpieczeństwa. Nowe życie, nowy partner. Tylko, czy to pomoże? Czy może żyć już spokojnie , mimo tak wielu wyrzeczeń?\nW " Giń" od samego początku dominuje wartka akcja, emocje, adrenalina. Warsztat autorki jest prosty, ale sama fabuła doskonale przemyślana i precyzyjna, co sprawia, że nie można się oderwać. Książkę czyta się bardzo szybko i uwierzcie mi, ale trudno było mi odłożyć chociaż na chwilę. Czytelnik może zgubić rachubę czasu. Narracja jest naprzemienna raz z punktu widzenia Lary, a raz z punktu Rozpruwacza.\nKreacja bohaterów także bardzo ciekawa. Czytelnik może polubić postać Lary. Kobieta jest osobą ciepłą, ale i szalenie odważną, ponadto dąży do spełniania marzeń, przy czym samotnie wychowuje córkę.\nRozpruwacz z kolei jest perfekcjonistą w każdym calu. Jest przygotowany na każdą ewentualność. Z kolejnymi stronami poznajemy dlaczego to robi. Okazuje się, że przeżył traumę w dzieciństwie z która nie umiał sobie poradzić. Jedynym ukojeniem i satysfakcją było zabijanie. Kolejna książka z doskonałym przedstawieniem retrospekcji, pokazuje, jak przeszłość wpływa na osobowość człowieka.\nFinał okazuje się być zaskakujący, chociaż miałam taką myśl, kto jest Rozpruwaczem , to autorka skutecznie mnie odciągnęła od mojego typu. Czytając lekturę bardziej odczuwałam ciekawość co będzie dalej z kolejnymi stronami, niż strach. Ale w sumie już się uodporniłam, więc to moje osobiste odczucia, wy przecież może mieć zupełnie inne i zaszyć się pod kołdrę ;)\n"Giń" autorstwa Hanny Winter polecam wszystkim fanom kryminałów i sensacji, ale także, tym osobom, które lubią dreszczyk napięcia i emocji. Uważam, że lektura, chociaż napisana prostym językiem to jednak plasuje się na wysokim poziomie. Generalnie mogłabym się przyczepić do przedstawienia postaci, miałam wrażenie, że autorka za mało szczegółowo dokonała charakteryzacji, ale to taki mały minus.\n"Nie wychodź na ulicę, albo giń. Śmierć właśnie zbiera żniwo", taki napis krzyczy do nas z okładki. W pierwszej chwili faktycznie byłam przerażona, a zarazem zaintrygowana. Po przeczytaniu jednak myślę, że to lekkie nadużycie, bo na ulicę wychodzić się nie boję ;) Było to moje pierwsze spotkanie z autorką i jestem już bardzo ciekawa kolejnych książek spod pióra pani Winter.\nReasumując uważam, że "Giń" jest wartą uwagi lekturą z nutką napięcia i jedną z lepszych fabuł, jakie miałam okazje przeczytać. Dodatkowym atutem jest bardzo estetyczne, a zarazem eleganckie wydanie z załączonym sznureczkiem służącym za zakładkę. Czcionka również bez zarzutu. Oczywiście polecam!\n"Nigdy nie należałam do ludzi, którzy głośno wołali: "TUTAJ!", gdy rozdawano szczęście...”\nPrzeczytane:2015-12-02, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2015, Mam,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Z pewnością czytałam lepsze kryminały - i pod względem fabuły i opisów i dialogów i postaci, jednak nie było tak źle. Książka kupiona za całe 8zł, więc cudów się nie spodziewałam, ale miło mnie zaskoczyła. Modus Operandi zabójcy był bardzo ciekawy, a jeszcze bardziej interesująca była geneza (jak lubię to nazywać) powstania tego seryjnego mordercy. Dzieciak, który widział jak kochanka zabija ojca i po dosłownie kilku chwilach był świadkiem, jak uciekająca zabójczyni doprowadza do śmierci także i jego matki. W sumie dobra "motywacja", żeby stać się psychopatycznym facetem, który czerpie przyjemność z zabijania i podrzynania gardeł kobietom, które przypominają mu byłą kochankę ojca (to się chyba nazywa przeniesienie czy jakoś tak?). No i tym sposobem dociera do Lary, która cudem uniknęła śmierci i wraz z córką została objęta Programem Ochrony Świadków, wyjechała z Berlina i została Karoliną z Rugii. Końcówka trochę zrobiła mi wodę z mózgu - przez moment myślałam, że tak strasznie pomyliłam się, co do potencjalnego mordercy i już chciałam "pochwalić" pomysł autorki (w sumie dość niekonwencjonalny) na psychopatę, a tu po kilku stronach okazało się, że w pełni powinnam wierzyć swoim przeczuciom. Tylko zastanawia mnie jedna rzecz - dlaczego Emma nie rozpoznała zabójcy? Nie wierzę w to, że nie widziała jego twarzy i że pomyliła osoby (bo przecież po śmierci potencjalnego mordercy nagle się uspokoiła, zaczęła mówić i polubiła Franka)... no cóż. Trochę ubogo, jeśli chodzi o krwawe opisy i szczegółowe postępowanie mordercy, ale to "tylko" kryminał, a nie jakaś krwawa jatka. Co nie zmienia faktu, że po opisie na okładce i zdaniu "Berliński Kuba Rozpruwacz rozpoczął swe łowy" spodziewałam się czegoś mocnego, zdecydowanie mocniejszego niż to co zawarła w książce autorka (może tutaj problem? Nie chcę dyskryminować, ale może gdyby Giń napisał mężczyzna, doczekałabym się większej ilości opisów miejsca zbrodni albo samego aktu zabójstwa?).\nPrzeczytane:2015-02-04, Ocena: 4, Przeczytałam, Mam,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Hanna Winter jest berlińską pisarką. Jej pierwszy thriller ,,Ślady dzieci" w przebojowy sposób się bestsellerem. Mam dar wybierania dobrych książek. Do wyboru "Giń" przekonała mnie okłada. Czyż nie jest piękna? Gruby pukiel włosów zapleciony w warkocz zdobią plamy krwi - od razu wiedziałam, że będzie krwawo, ostro i tajemniczo. W książce poznajemy Larę Simons, która z niewiadomych powodów staje się celem seryjnego berlińskiego "Wypruwacza", który bestialsko morduje kobiety pasujące do pewnego schematu. Lara ledwo uchodzi z życiem i za namową policji korzysta z Programu Ochrony Świadków tracąc swoją dotychczasową tożsamość. Niestety, to nie koniec jej koszmaru. Zabójca niczym myśliwy śledzi każdy jej ruch i nie pozwala o sobie zapomnieć. Jedno jest pewne. Nawet z nową tożsamością i zmienionym wyglądem zewnętrznym nie jest w stanie uciec przed przeznaczeniem... "Giń" to książka dla ludzi przyzwyczajonych do rozlewu krwi, zmasakrowanych zwłok i ostrych zwrotów akcji. Adrenalina trzyma nas, aż do ostatniej strony i mimo tego, iż wydawało by się że rozwiązanie zagadki ma miejsce dużo wcześniej, to jednak można nieźle się zdziwić. Wspaniała fabuła, dobre opisy otoczenia i emocji głównej postaci, a także wyjaśnienie postępowania zabójcy w sposób zrozumiały i dający do myślenia jest dużym plusem dla książki. Czytelnik nie odnosi wrażenia, że coś przeoczył. Książka posiada wszystkie elementy obowiązkowe w dobrym, chwytliwym kryminale. Pisana prostym, zrozumiałym językiem, bez zbędnych elementów, które mogłyby nudzić czytelnika. Całość dopełnia piękna, jak już pisałam, okładka, która jest jednym z powodów, dla których sięgnęłam po tą pozycję. Polecam z czystym sumieniem.\nPrzeczytane:2012-11-19, Ocena: 5, Przeczytałam, Mam,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Skończyłam czytać chwilę temu. Aż serce mi głośno łomocze. W tej książce można spodziewać się wszystkiego. Do samego końca nie jest się pewnym własnych teorii a te przestawione w książce są co chwila obalane przez inne fakty. Zgrabnie dobrana, zawiera fakty, które dotyczą tylko i wyłącznie spraw poruszanych w całości. Żadnych nieistotnych lub niedopowiedzianych fragmentów. Wszystko dokładnie obmyślane i poukładane składa się na nie byle jaką treść. Wyrafinowana i subtelna. Szybko pozwala się czytać i wciąga tak iż nie można zapomnieć na chwilę o czymś innym niż obsesja Nożownika z Berlina. Pokazuje iż rzeczy złe, które podobno mają przydarzać się komuś innemu, spotykają właśnie nas. Mocna i doskonale wyważona.\nPrzeczytane:2017-07-04, Ocena: 5, Przeczytałam, Mam, 52 książki 2017,\n"Giń" to historia Lary, mamy sześcioletniej Emmy, kobiety młodej, próbującej stawiać pierwsze kroki w samotnym życiu. Właśnie w dniu, który był dla niej taki ważny, w dniu, kiedy otworzyła własną wymarzoną restaurację, dochodzi do napaści, w wyniku której cały świat Lary staje na głowie. Kobieta słyszała oczywiście o grasującym po mieście mordercy, który torturuje i zabija młode kobiety, nigdy jednak by nie pomyślała, że to może się przytrafić właśnie jej. A tymczasem wsiada do taksówki kierowanej przez tzw. Wypruwacza, dostaje cios nożem i tylko dzięki paralizatorowi udaje jej się uniknąć losu poprzedniczek. Propozycję przystąpienia do programu ochrony świadków początkowo odrzuca, jednak po tym, jak kawiarnia zostaje zdewastowana a jej bliscy napadnięci, Lara zmienia zdanie. Całkowicie zmienia tożsamość i miejsce zamieszkania, przez sześć lat żyje spokojnie powoli dochodząc do siebie. I nagle coś się zmienia.\n"Giń" to sprawnie napisana książka, w której nie doszukałam się jakichś konkretnych uchybień. Narracja trzecioosobowa pozwala śledzić losy Lary, lecz także od czasu do czasu rzuca nas na stronę mordercy. Nie są to jednak jakieś głębsze psychologiczne dywagacje na temat jego poczynań, pozwala to natomiast poznać genezę powstania jego psychozy oraz obserwować sposób działania. nie da się ukryć, że facet lubi to co robi i marne są szanse, by kiedyś przestał. Kim jest? To pozostaje niewiadomą aż do samego końca, chyba, że ktoś wpadnie na to wcześniej. Brałam tę osobę pod uwagę, lecz zmieniłam zdanie, co okazało się pomyłką. W tamtym świecie już bym zapewne nie żyła:)\nHanna Winter ma dobre pióro. Styl, pomimo tematyki, jest lekki, czyta się płynnie i nic w akcji nie zgrzyta. Co prawda jedno moje pytanie pozostało bez odpowiedzi, lecz całość jest zadowalająca. Autorka nie bawi się w psychologa, nie wnika w umysł mordercy, by tłumaczyć jego zachowanie. Ona podaje nam wszystko na tacy, same informacje, bez analizy. Sprawdza się to jako dobra opowieść o ofierze i jej prześladowcy, natomiast nie wystarcza, by przerazić czytelnika. Czytałam z zaciekawieniem, gdyż naprawdę byłam ciekawa kto okaże się Wypruwaczem. Nie czułam niestety przy tym parcia na czytanie, nie byłam spięta, nie przeraziła mnie ta opowieść w żadnym momencie, choć przecież nie można odmówić książce braku akcji. Dzieje się całkiem sporo, giną kolejni ludzie, sieć wokół bohaterki się zacieśnia i wygląda na to, że nie uda jej się uniknąć ponownego spotkania z tajemniczym prześladowcą. Tempo akcji jest dobre. Czegoś mi zabrakło przy tworzeniu aury zagrożenia. A może, tak jak pisałam, ciężko mnie już zadowolić. Myślę, że książka spodoba się osobom, które nie czytują thrillerów w dużych ilościach.\nPodsumowując, "Giń" Hanny Winter to dobra lecz nie porywająca książka, która pozwala na chwilę zanurzyć się w świat prześladowanej przez seryjnego mordercę kobiety. Nie znudzi, aczkolwiek pozwoli zasnąć. Dobra dla mniej oczytanego w thrillerach czytelnika.\nPrzeczytane:2017-02-18, Ocena: 4, Przeczytałam,\nPrzeczytane:2016-01-08, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 KSIĄŻKI NA 2016 ROK,


Upadł projekt przejęcia T-Mobile USA przez AT&T za 39 mld dolarów - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nUpadł projekt przejęcia T-Mobile USA przez AT&T za 39 mld dolarów\n20 grudnia 2011, 21:51 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nLogo T-Mobile. Fot. Stephen Yang/Bloomberg / Bloomberg / Stephen Yang\nZ powodu sprzeciwu amerykańskich regulatorów ostatecznie załamała się największa w tym roku akwizycja, czyli przejęcie za 39 mld dolarów operatora telefonii komórkowej T-Mobile USA przez drugi w Ameryce koncern telekomunikacyjny AT&T.\nSzefowie obu firm przyznali, ze dalsza walka o utrzymanie transakcji, ogłoszonej jeszcze w marcu, mija się z celem ze względu na stale rosnące koszty i sprzeciw regulatorów.\nAT&T nie zdołała przekonać Departamentu Sprawiedliwości, który zablokował transakcję w sierpniu, że potrafi załagodzić rynkowe skutki przejęcia T-Mobile, czwartego pod względem wielkości operatora telefonii komórkowej w USA. Koncern musiałby stoczyć wielomiesięczną batalię w sądzie, a firma liczyła się również ze sprzeciwem ze strony Federalnej Komisji Komunikacji, FCC.\nPrawnicy wydziału antymonopolowego Departamentu Sprawiedliwości argumentowali, że zgoda na przejęcie przez AT&T amerykańskiego oddziału T-Mobile stanowi poważne zagrożenie dla jakości usług i kieszeni klientów. Ponadto rynek telefonii komórkowej zostałby zdominowany przez jednego operatora, który z łatwością mógłby narzucić mu własne warunki działania.\nJuż pod koniec listopada koncern AT&T ogłosił, że przeznacza w tym kwartale 4 mld dolarów na koszty związane z ryzykiem załamania się fuzji. Do wycofania wniosków z FCC doszło, gdy przewodniczący komisji Julius Genachowski zwrócił się o przesłanie propozycji do sędziego tej rządowej agendy w celu wysłuchania stron wnoszących o fuzję, t.j. AT&T oraz Deutsche Telekom, właściciela T-Mobile USA. W wyniku identycznej procedury w 2002 roku Federalna Komisja Komunikacji zablokowała przejęcie przez EchoStar Communications Corp. rywala telewizji satelitarnej, DirecTV.\nZgodnie z warunkami swej oferty AT&T musi zapłacić odszkodowanie za zerwanie umowy w wysokości 3 mld dolarów, dokonać transferu pasm radiowych dla T-Mobile oraz podpisać bardziej korzystne porozumienie w sprawie wspólnego korzystania z sieci. Deutsche Telekom ocenia wartość „rozwodowego” pakietu na 7 mld dolarów.\n„Obie strony rzuciły kości i skorzystały ze swej szansy” – mówi Craig Moffett analityk Sanford C.Bernstein & Co. w Nowym Jorku – „Ostatecznie nie wyszło, ale to nie znaczy, że samo podjęcie próby było błędem”.\nSERWIS TB FIRMY telefonia


Tarczyca a czakra gardła 18.01. – ProgresSing\nWarsztat Tarczyca a czakra gardła\nSama mierzyłam się z chorobą tarczycy przez 13 lat.\nNie przez przypadek wybrałam sobie zawód związany z Głosem 😉\nCzakra gardła jest bezpośrednio połączona z naszą tarczycą, jest jej energetycznym odzwierciedleniem. Pracując więc nad zharmonizowaniem czakry gardła, wspomagamy proces regeneracji naszego arcyważnego gruczołu.\nAle nie tylko o uwalnianie Głosu tu chodzi.\nIstotnym czynnikiem są też emocje. Przy problemach hormonalnych potrafią dać w kość i zrujnować relacje z otoczeniem. Ja odnalazłam sposoby na to, by się z tym uporać w sposób bezpieczny dla siebie i otoczenia. Moje emocje są ważne i nie chcę ich tłamsić. Nie daję im już jednak przejąć nade mną kontroli, co powoduje większą harmonię i spokój wewnętrzny.\nKolejnym elementem pobudzającym choroby tarczycy, oraz przyblokowanie czakry gardła, jest stres. Każdy o tym wie, ale czy regularnie dbasz o to, by się relaksować? Pokażę Ci jak możesz to robić samodzielnie w magiczny sposób!\nInteresuje mnie też najbardziej fizyczna manifestacja, czyli ciało. Kluczowym jest by rozładować napięcia, ale też nawiązać relację ze swoim ciałem, zacząć odczytywać sygnały z niego płynące, ufać mu, zadbać o nie.\n• Jeśli Twoja tarczyca potrzebuje wsparcia.\n• Jeśli czujesz przyblokowanie czakry gardła.\n• Jeśli nie masz możliwości swobodnie wyrażać Siebie w otoczeniu.\n• Jeśli emocje czasem przejmują nad Tobą kontrolę.\n• Jeśli masz trudności z zabraniem głosu publicznie.\n• Jeśli brakuje Ci pewności siebie.\n• Jeśli czujesz się niesłyszany/niesłyszana.\n• Jeśli wszystko odkładasz na potem, a zwłaszcza czas dla Siebie.\n• Jeśli Twoje ciało jest spięte.\n• Jeśli odmawianie sprawia Ci kłopot.\n• Jeśli marzysz o tym, żeby swobodnie pokrzyczeć.\nREZULTATY, które chcemy osiągnąć:\n• Zyskanie konkretnych narzędzi do autoterapii mentalnej.\n• Uwolnienie Głosu.\n• Poczucie swojej MOCY.\n• Emocjonalne oczyszczenie.\n• Wzmocnienie relacji z Ciałem, Umysłem i Duszą.\n• Poprawa komunikacji z otoczeniem.\n• Większa pewność siebie.\n• Przywrócenie równowagi energetycznej.\n• Relacja z ciałem, ruch intuicyjny.\n• Prawidłowy oddech.\n• Głos jako narzędzie wspomagające regenerację komórek.\n• Głos jako narzędzie pracy z energią.\n• Emocje – jak wyrażać je zdrowo?\n• Moje granice.\n• JA w świecie.\n• Magiczny relaks.\n18.01.2020 (sobota), g. 16:00-20:00\nMiejsce zostanie podane bliżej terminu zapisanym osobom.\nNIE jest to warsztat związany jakkolwiek z medycyną konwencjonalną. Nie będę też udzielać Ci indywidualnych porad zdrowotnych.


Majowe Pasje: Paris, mon amour ...\nPaulina Kwiatkowska 07 października, 2013\nMajowe pasje 07 października, 2013\nMarta Kor 07 października, 2013\nstojak nie w moich gustach, ale doniczki mega! Pozdrawiam i zapraszam do siebie na Mk Czytuje;))\nWioletta Jagiełło-Czech 07 października, 2013\nJuż same doniczki ogromnie mi się podobają, a w zestawieniu z paryskim albumem stanowią przepiękną dekorację. :)\nA przy okazji dowiedziałam się, że takie cudne rzeczy można wyszukać w Pepco. :D\nMajowe pasje 08 października, 2013\nDziękuję. Dzisiaj zaszłam do owego Pepco i ileż tam cudów było, niestety nie mogę obwiesić całego mieszkania bibelotami, bo po jakimś czasie przyjdzie mi robić wyprzedaż :o))\nSuper pomysł z wykorzystaniem stojaczka :)\nMajowe Pasje 23 listopada, 2013\nDziękuję, kiedy go kupiłam myślałam o innym wykorzystaniu, ale nagle wpadł mi ten pomysł i mogę zmieniać widoki Paryża lub postawić tam inny album ze zdjęciami. Pozdrawiam :o))


Codzienność w detalach: czerwca 2011\n Say hi to the breakfast\nZ Grecji przyjechało ze mną dużo fety. Przerabiam, jak mogę.\nAutor: Lejdi o 13:03 Brak komentarzy:\nEtykiety: jedzenie, rogaliki z fetą\n Z okazji wielu okazji\nPrzy okazji Bożego Ciała odbył się ślub koleżanki. Nie epatując twarzami pary młodej, wrzucam kilka pamiątek.\nAutor: Lejdi o 22:24 Brak komentarzy:\n The future is rather not analogue\nJakiś czas temu nabyłam do zabawy action sampler. Pierwsze analogowe doświadczenie chyba od czasów liceum. Ani jedno zdjęcie nie wyszło fajne. Nie umiem trafiać w obiekt, gdy nie mam w co patrzeć. No i zero ostrości. Ale nie porzucam tematu, będę ćwiczyć.\nAutor: Lejdi o 15:58 2 komentarze:\nEtykiety: action sampler, analog\nSiedzi nad moją głową i chyba czai się, by zaatakować.\nAutor: Lejdi o 00:42 Brak komentarzy:\nTego lata pokochałam pieczone buraki. W towarzystwie koziego sera, miodu i sezamu są eliksirem szczęścia.\nAutor: Lejdi o 19:17 5 komentarzy:\nEtykiety: buraki, jedzenie\nLuby przyprowadził dziś do domu śliczne truskawki.\nAutor: Lejdi o 21:12 Brak komentarzy:\nEtykiety: jedzenie, truskawki\nKorfu i te niewielkie fragmenty Grecji, które udało mi się tam znaleźć.\nAutor: Lejdi o 11:41 Brak komentarzy:\nEtykiety: grecja, korfu\nRaz, dwa i już\nMoże coś o sobie? Lubię robić fotki. Z wakacji przywożę ich setki. Czasem szukam inspiracji w mieście. Szkoda tylko, że aparat jest taki ciężki. Nie jestem żadnym mistrzem, nie mam specjalnych umiejętności. Na blogach widzę mnóstwo wspanialszych zdjęć. Ale to mnie nie powstrzyma. Może blog zmusi mnie do jakiejś regularności?\nZapraszam do mojego świata detali.\nAutor: Lejdi o 11:33 Brak komentarzy:


Jest dużo działalności, w jakich obowiązkowym wnętrzem jest kasa fiskalna. Problem pojawia się, jak musimy wybrać jaką kwotę chcemy oraz ją pozwalać. Oczywiście wszystko chce od tego do których obiektów będzie brana. W nowych miejscach zwiększają się różne rozwiązania a ważną rzeczą, jaką powinniśmy przygotować to ocenić własne potrzeby.\nW takim mieszkaniu najlepiej sprawdzi się proste urządzenie mające średniej wielkości bazę towarów. I powinno być wyposażone lub współpracować z urządzeniami zewnętrznymi takimi jak czytnik kodów kreskowych, waga czy szuflada kasowa. W obcej sytuacji, którą jest na przykład sprzedaż mobilna, sprawdzi się zupełnie nowe rozwiązanie. Osoba rozwożąca na dowód gaz lub pizzę nie może wozić ze sobą odpowiedniej kasy fiskalnej. W takim wypadku konieczne jest urządzenie o znacznie delikatnych gabarytach. Co więcej powinno wynosić własne źródło zasilania jak akumulatorek oraz oferta ładowania go w samochodzie. Takie mobilne kasy fiskalne mają znacznie przydatnych funkcjonalności oprócz zwykłego drukowania paragonów fiskalnych. Mogą też odczytywać kody kreskowe i 2D, drukować faktury czy nawet przechowywać kopie elektroniczne paragonów.\nKasy fiskalne dla dorosłych placówek\nOstatnim rozpatrywanym wypadkiem będą istotne magazyny z bardzo licznym asortymentem. W nich wolno zazwyczaj spotkać kasy o większych rozmiarach z szeroką baza artykułów i podobnymi urządzeniami gdy w wypadku małych sklepów. Co daleko przydatny jest te terminal płatniczy, który ułatwi klientom dokonywanie zakupów. Istnieje zatem obowiązkowe wyposażenie każdego nowoczesnego biznesu.\nNie są to absolutnie wszelkie rodzaje pracy. Jeżeli masz wątpliwości, którą kasę fiskalną wybrać, najlepiej umówić się spośród ich producentem i wprowadzić z możliwością. Kasy fiskalne w krakowie to autoryzowany dystrybutor oraz serwisant, posiadający różnorodną ofertę urządzeń fiskalnych. Z wszą pewnością każdy znajdzie urządzenie odpowiadającego jego oczekiwaniom.\n« Wlasna firma zamiast bezrobocia\nProgram zajec jezyk angielski przedszkole»


Niespodzianka w Śledziejowicach - Ludowy Klub Sportowy Rokita Kornatka\ndzisiaj: 124, wczoraj: 217\nogółem: 818 178\nNiespodzianka w Śledziejowicach\nautor: maciek.14, 2014-05-11 18:43\nLKS Śledziejowice - Rokita Kornatka 1:2\nTrzy punkty przywieźli dzisiaj do Kornatki zawodnicy Rokity, którzy pokonali wyżej notowaną drużynę ze Śledziejowic. Rezultat ten pozwolił na przedłużenie dobrej passy sześciu kolejnych meczów bez porażki. Do składu po pauzie za czerwoną kartkę wrócił Budzowski i był to bardzo dobry comeback skrzydłowego, który w tym spotkaniu zdobył bramkę i zaliczył asystę.\nPierwszy kwadrans meczu to typowe badanie sił rywala. W szesnastej minucie po stracie w środku pola A.Piwowarczyka przed szansą na zdobycie gola stanął Drobniak ale w ostatniej chwili piłkę spod jego nóg wybił Ma.Wyroba. Rokita odpowiedziała szybką kontrą. Z prawej strony piłkę w pole karne dośrodkował A.Kania, niestety Ścibor źle trafił w futbolówkę i jego strzał nie sprawił większych problemów Palczewskiemu. Chwilę później błąd w defensywie popełnił A.Kania ale z prezentu nie potrafił skorzystać napastnik rywali, który uderzył obok długiego słupka. Kolejną akcję naszego zespołu zainicjował Budzowski, który przedarł się lewą stroną, dośrodkował na piąty metr lecz piłki wślizgiem nie sięgnął A.Piwowarczyk. Niewykorzystana sytuacja zemściła się błyskawicznie. Centra Michalczyka dotarła do niekrytego Kozaka, który bez większych problemów ograł Kornio i było 1:0 Gospodarze prowadzenie mogli stracić już w następnej akcji jednak atomowe uderzenie Mistarza z rzutu wolnego cudem obronił Palczewski. Ostatnie minuty pierwszej części należały do graczy ze Śledziejowic, a dokładniej do Drobniaka, który zmarnował dwie znakomite okazje.\nDrugą część spotkania lepiej rozpoczęła Rokita jednak mimo tego, że stworzyła kilka ciekawych akcji nie doprowadziła do wyrównania. Z drugiej strony szansę na podwyższenie prowadzenia miał napastnik gospodarzy ale jego strzał fenomenalnie obronił Kornio. Z biegiem czasu inicjatywę zaczął przejmować zespół trenera Wyroby co zaowocowało kilkoma ciekawymi akcjami. Swoją drugą szansę z rzutu wolego miał Mistarz ale z siedemnastu metrów trafił wprost w mur. Rokita dopięła swego w 75 minucie wtedy A.Piwowarczyk znakomicie wypatrzył na skrzydle Łukasza Batko, ten wbiegł z piłką w pole karne i dograł ją do Budzowskiego, który pewnym strzałem pokonał Palczewskiego. Stracona bramka podrażniła gospodarzy którzy od razu stworzyli sobie okazję do objęcia prowadzenia. Po dośrodkowaniu Michalczyka i niefortunnej interwencji Mistarza Rokitę uratował Kornio a dobitkę zablokował Mikołaj Wyroba. Zwycięską szalę na swoją korzyść drużyna z Kornatki przechyliła w 83 minucie. Batko świetnie podał do wbiegającego w pole karne Budzowskiego ten ograł bramkarza i odegrał do lepiej ustawionego Mikołaja Wyroby, który skierował piłkę do pustej bramki. Dzięki temu zwycięstwu Rokita awansowała w tabeli na szóstą lokatę.\nW najbliższą niedzielę do Kornatki przyjedzie lider tabeli Wiślanka Grabie. Początek spotkania o godzinie 17:30


Rybnik-Gotartowice » Radio 90 FM\n24 maja 2021 / 13:44\nWypadek lotniczy w rejonie lotniska w Rybniku-Gotartowicach [FOTO] [AKTUALIZACJA]\nWypadek wiatrakowca w Gotartowicach, to rodzaj lekkiego śmigłowca. Ze wstępnych informacji przekazanych przez dyżurnego rybnickiej komendy straży pożarnej wynika, że nie ma osób poszkodowanych.\n28 kwietnia 2021 / 15:09\nOd poniedziałku (26.08.) żołnierze jednostki wojskowej Agat z Gliwic w ramach ćwiczeń i doskonalenia zawodowego oddają skoki spadochronowe z dwóch jednostek latających na terenie lotniska w Gotartowicach. Dodatkowo odbywały się także skoki do wody na terenie zalewu rybnickiego.\n17 czerwca 2020 / 16:44\nRybnik: Utrudnienia na ulicy Gotartowickiej\nUtrudnienia na ul. Gotartowickiej w Rybniku! Od jutra (18.06.) przez ok. 2 miesiące występować będą utrudnienia w ruchu na części tej ulicy, związane z remontem chodników i nawierzchni drogi.\n17 lutego 2020 / 10:41\nŚmiertelny wypadek na lotnisku w Rybniku [AKTUALIZACJA]\nZnamy więcej szczegółów w sprawie tragicznego wypadku motoparalotniarza w Rybniku- Gotartowicach.\n2 stycznia 2020 / 17:12\nRybnik: W drodze z sylwestra wjechał w dom\nTo był powrót z sylwestrowej zabawy, zakrapianej alkoholem. W Radiu 90 teraz więcej o wypadku, do jakiego doszło w Nowy Rok (01.01.) na ulicy Gotartowickiej w Rybniku. Jak wiecie z naszych wiadomości: kierujący nissanem navarą rano uderzył w ogrodzenie jednej z posesji, a następnie w dom jednorodzinny.\n15 sierpnia 2019 / 10:00\nPobiegnij i pomóż. Trwają zapisy do Zielonego Biegu\nW tym roku będą pędzić ile sił w nogach, by wesprzeć leczenie Jakuba Wiszniewskiego. Rybnicka Grupa Biegowa szykuje się do kolejnej edycji Zielonego Biegu.\n13 października 2017 / 15:06\nPonad 300 uczniów i pracowników ewakuowanych ze szkoły w Rybniku\nPonad 300 uczniów i pracowników zostało dziś (13.10) ewakuowanych ze szkoły przy ulicy Ziołowej w Rybniku-Gotartowicach. Podczas prac budowlanych na zewnątrz robotnicy wykopali niewybuch.\n22 czerwca 2016 / 07:56\nZlot fanów marki BMW w Gotartowicach\nPrawie 500 samochodów w ubiegłym roku, ile tym razem? W niedzielę (26.06.) na lotnisku w Rybniku-Gotartowicach zlot fanów samochodów marki BMW. Spotykają się co roku, od dobrych kilku lat, by podziwiać auta, ale i dobrze się bawić. Rok temu uczestnicy zlotu byli świadkami oświadczyn!\n22 czerwca 2015 / 19:07\nZlot fanów marki BMW\nPonad 400 samochodów w ubiegłym roku, ile tym razem? W niedzielę (28.06.) na lotnisku w Rybniku-Gotartowicach zlot fanów samochodów marki BMW. Spotykają się co roku, od dobrych kilku lat, by podziwiać auta, ale i dobrze się bawić.\n11 maja 2014 / 21:20\nMajówka ze Śląskim Tuning Klubem\nTo nie lada gratka dla miłośników samochodów i wszystkiego co wiąże się z motoryzacją. Impreza w sobotę (17.05.) na lotnisku w Rybniku-Gotartowicach.\n18 grudnia 2013 / 22:52\nKalendarz na 50-lecie istnienia Aeroklubu Rybnik\nRok 2014 będzie rokiem jubileuszowym dla Aeroklubu ROW-u Rybnik działającego na lotnisku w Rybniku-Gotartowicach. Klub będzie obchodził jubileusz 50-lecia!\n26 czerwca 2013 / 10:00\nPrzygotowania do rozbudowy lotniska w Gotartowicach\nProjekt techniczny budowy pasa startowego ma być gotowy pod koniec tego miesiąca. To kolejny krok do rozbudowy lotniska, które - przypomnijmy - ma być jednym z pięciu w naszym województwie lotnisk biznesowych. Wraz z obiektami w Gliwicach, Bielsku-Białek, Częstochowie i Katowicach ma stworzyć klaster lotniczy.


ur. 3 października 1881, Lublin\nzm. 13 marca 1954, Dubrownik\nForma binarna z cezurą w punkcie złotego podziału – treść niczym z powieści przygodowej. Niemal zupełnie zapomniany kompozytor i publicysta, wiódł życie doprawdy niezwykłe.\nMontaż, mastering: Marcin Domżał, Filip Kuncewicz\n℗ 2017 Artmus-IK Izabela Kopeć\nRogowskiego fascynowała archaiczność, którą odnajdywał w kulturach Azji, ale też u Słowian, nieobciążonych bagażem intelektualizmu, który stłumił ducha Europy Zachodniej. Stąd, w jego opinii, szczególna jest sytuacja kultury polskiej: „jesteśmy pierwszym Narodem Wschodu, nie zaś ostatnim Zachodu” – pisał. Tematem Mamideł, inspirowanych mitologią indyjską, jest złudna natura zjawisk. Eksperymentalny tekst oparty jest na sylabach w zasadzie asemantycznych. W muzyce montaż zastępuje ewolucję motywów – to znak czasów, które według kompozytora „żądają noweli, szkicu, aforyzmu, kinematografu”).\nW Poznaniu powstała Państwowa Akademia i Szkoła Muzyczna, przemianowana dwa lata później na Państwowe Konserwatorium Muzyczne. Pierwszym dyrektorem był Henryk Opieński.\nW Paryżu Aleksander Tansman na recitalu solowym wykonywał własne kompozycje. Był to jego debiut w tej stolicy.\nW Krakowie urodziła się Janina Garścia, kompozytorka znanych utworów pedagogicznych na fortepian.\nNa koncercie uczniów Emila Młynarskiego w warszawskim Konserwatorium debiutował Paweł Klecki.\nKrytyczne uwagi prasy wzbudzały nie tylko nowe dzieła operowe, ale i oglądająca je publiczność. 2 X po warszawskiej premierze Doli Bolesława Wallek-Walewskiego recenzent „Światu” stwierdził: „Jakże zmieniła się sala! Nowa Warszawa, powojenna. Dawniej premiera operowa zamieniała widownię w wykwintny salon, w którym skupiał się cały high-life stołeczny. Z high-life’u nie ma śladu. Został tłum szary, zaaferowany, nawykły do bezceremonialności sal kinematograficznych”.\nZałożony został Kwartet Polski w składzie Zdzisław Jahnke, Tadeusz Gonet – skrzypce, Tadusz Szulc – altówka, Dezyderiusz Danczowski – wiolonczela. Zespół występował zarówno w kraju jak i za granicą, prezentując bogaty repertuar obejmujący dzieła od klasycyzmu po współczesność. Szczególne miejsce zajmowała w nim muzyka polska.\nLudomir Michał Rogowski na świat przyszedł w lubelskiej kamienicy „Pod Czarnym Orłem”. Wykształcenie odebrał w warszawskim Instytucie Muzycznym: w dziedzinie kompozycji pod opieką Zygmunta Noskowskiego, w zakresie dyrygentury u Romana Statkowskiego i Emila Młynarskiego. Naukę kontynuował za granicą – studiował harmonię metodą Riemanna w Lipsku, pogłębiał zainteresowania plastyką i okultyzmem w Monachium, w Rzymie kształcił się w zakresie nauczania śpiewu.\nPo powrocie do kraju zatrzymał się w Wilnie, gdzie objął posadę kierownika szkoły dla organistów. Spędziwszy w mieście trzy lata dał się poznać jako kompozytor, dyrygent, pedagog, publicysta, energiczny animator życia muzycznego, miłośnik i zbieracz lokalnego folkloru, a także autor nieoficjalnego hymnu Białej Rusi (A chto tam idzie do słów Janki Kupały). Położył ogromne zasługi na rzecz utworzenia w Wilnie orkiestry symfonicznej, którą prowadził później wspólnie z Konstantym Gałkowskim.\nZ Wilna udał się do Paryża, gdzie pod okiem Jana Reszkego doskonalił się w sztuce wokalnej. Wróciwszy do kraju zatrzymał się w Warszawie obejmując kierownictwo muzyczne w Teatrze Nowoczesnym, po dwóch latach jednak udał się z powrotem do Francji.\nNa sześć dni przed wybuchem Wielkiej Wojny zamieszkał w Chaville-Viroflay pod Paryżem, jednak trudna sytuacja finansowa zmusiła go do rychłego opuszczenia wynajmowanej tam posiadłości. Nową kwaterę obrał w stolicy, w niewielkim hoteliku nieopodal słynnej Rotundy. Na obczyźnie działał jako muzyk w środowisku polskich emigrantów, założył także chór polski.\nWobec pogarszającego się stanu zdrowia, jeszcze w czasie wojny przeniósł się do Villefranche sur Mer. Dwuletni pobyt nad Morzem Śródziemnym okazał się nie tylko kojący, ale i niezwykle płodny – powstało wówczas wiele utworów muzycznych (Villafranca, 1919; Fantasmagories, 1920) oraz manifest Muzyka przyszłości, w którym proponuje Rogowski zastąpienie wysłużonego systemu dur-moll szeregiem „naturalnych” skal o wschodniej proweniencji.\nPo zakończeniu działań wojennych kompozytor przeniósł się do Belgii, by w roku 1921 powrócić do wolnej ojczyzny. Warszawa przyjęła go z życzliwym zainteresowaniem, które jednak z wolna ustępowało miejsca coraz ostrzejszej krytyce. Oliwy do ognia dolała klęska pisanego w pośpiechu baletu Bajka, nie bez znaczenia okazał się także konflikt ze środowiskiem skupionym wokół Karola Szymanowskiego.\nW roku 1926 Rogowski podjął decyzję o opuszczeniu kraju – udał się do Dubrownika, gdzie pozostał aż do śmierci przenosi się do Dubrownika, gdzie. Otrzymawszy mieszkanie w dawnym klasztorze św. Jakuba prowadził tam życie nieledwie pustelnicze, zyskując szacunek i sympatię lokalnego środowiska. Okres dubrownicki okazał się dla Rogowskiego niezwykle owocny: powstało m.in. pięć z sześciu symfonii, oratorium Cud św. Błażeja (1926) oraz opera Królewicz Marko (1930). Pisał ponadto artykuły i rozprawy estetyczne, opowiadania oraz powieści o tematyce fantastyczno-okultystycznej. Polskę odwiedził jeszcze dwukrotnie w związku z działalnością koncertową oraz faktem otrzymania nagrody Prezydenta RP za całokształt twórczości.\nW manifeście Muzyka przyszłości (1919, wyd. 1922) Ludomir Rogowski napisał: „Niby krople rosy, odbijające w sobie całe wielkie słońce, dusze nasze odbijają całą, niepodzielnie całą nieskończoność. Te dusze, które, prawem nam nieznanym, więcej są jakoby wystawione na obcowanie twarz w twarz z nieskończonością, to prorocy, artyści, uczeni – ci, którzy ludzkość prowadzą, rozrzucając dane im światło wśród dusz będących bardziej w cieniu”.\nNajpłodniejszy okres jego twórczości przypadł na lata pobytu we Francji i Belgii (1914–21). W Paryżu Rogowski utrzymywał kontakty ze śmietanką artystyczną Montparnasse’u, choć zarazem dystansował się od niej w poszukiwaniu własnej drogi. Wiodła ona ku archaiczności, którą odnalazł w kulturach Azji, ale też bliżej – u Słowian, nieobciążonych bagażem intelektualizmu, który stłumił ducha Europy Zachodniej (wyjąwszy obszar śródziemnomorski). Stąd, w jego opinii, szczególna jest sytuacja kultury polskiej: „jesteśmy pierwszym Narodem Wschodu, nie zaś ostatnim Zachodu”. Myśli te, zrodzone z ducha Rousseau i Busoniego, pokrewne były słowianofilskim intuicjom Janáčka, a także wyobrażeniom Szymanowskiego o pradawnej „lechickości”.\n„Muzyka i poezja szybują zgodnie i chętnie w dziedzinach legendy, bajki, namiętności wielkich, nadludzkich, oraz liryki głębokiej i naiwnej” (Muzyka przyszłości). W Mamidłach, inspirowanych mitologią indyjską, tematem zasadniczym jest iluzoryczna natura zjawisk, będących zasłoną Maji („Wszystko, co nas otacza jest złudą naszych ubogich pięciu zmysłów. Rzeczą bardzo wielkiej wagi jest dobrze sobie uświadomić, że materiał, jakim operuje sztuka – to złudzenie”). Kolejne ogniwa odnoszą się do bogów: Kryszny – awatara Wisznu, pogromcy króla Kamsy, przedstawianego często w scenerii bukolicznej, gdy grą na flecie wabi pasterki tańczące w świetle księżyca; Ganesi – boga mądrości i „pana ganów”, czyli duchów podległych Śiwie; Kamy – boga miłości; Agniego – boga ognia i domowego ogniska.\nEksperymentalny tekst oparty jest na sylabach w zasadzie asemantycznych. W muzyce, pełnej orientalnych melizmatów, montaż zastępuje ewolucję motywów („Nasze czasy żądają noweli, szkicu, aforyzmu, kinematografu”). Zwraca uwagę użycie „wschodnich” skal. Harmonika zatrzymuje się często na burdonie (przeciągle „dudniącym” dźwięku basowym) i nucie stałej (zatrzymanej w rejestrach innych niż basowy), rytm – na ostinato (z uporem powtarzanej figurze melodycznej). Eksponowane są harfa i czelesta, instrumenty niebiańskie.\nFantasmagorie powstały w Villafranca, pod koniec pobytu Rogowskiego na Riwierze Francuskiej. Prawykonanie odbyło się w Filharmonii Warszawskiej w roku 1922. Śpiewała Janina Niekraszowa, dyrygował autor. Partytura ukazała się w 1930 roku nakładem Wydawnictwa Stowarzyszenia Kompozytorów Polskich.\nŚlady recepcji? Rogowski uważał, że takie są, i że znaleźć je można u samego Szymanowskiego, którego talent doceniał, ale nie bez zastrzeżeń: „zawsze miałem go za epigona wszystkiego, co jest modne i wzięte (aż do ukradzenia mi Fantasmagorii)”.


Szlachetna Paczka od Podkarpackiego Oddziału NFZ\nPracownicy Podkarpackiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ po raz kolejny wzięli udział w akcji „Szlachetna Paczka”. Dzięki życzliwości wielu osób byliśmy w stanie spełnić marzenia Pana Józefa z okolic Jasła – starszego i samotnego, zmagającego się od wielu lat z niepełnosprawnością.\nPrzygotowaliśmy kilka paczek, w których znalazły się m.in.: artykuły spożywcze, środki czystości, pościel, odzież (kurtka, sweter, koszula i spodnie), buty i kapcie oraz kilka sprzętów kuchennych. Ponadto spełniliśmy indywidualną prośbę w postaci pralki wirnikowej, lampki nocnej i małego radia.\nW zamian otrzymaliśmy bardzo życzliwe słowa podziękowania i życzenia Wesołych Świąt.


Sypialnia Maja | Galerie Mebli - Internetowa Galeria Mebli\nRozmyślając nad wyglądem i wystrojem nowej sypialni często rodzi się dylemat - wytworność czy minimalizm? Szeroki wybór mebli sypialnianych pozwala na urzeczywistnienie niemal każdego planu co często zamiast pomóc, utrudnia wybór. Najnowsze tendencje zmierzają ku niezwyklej szykowności i bogatemu wzornictwu, co oczywiście znajduje duże poparcie ze strony klientów, którzy z miłą chęcią ulegają najnowszym światowym trendom.\nZwolennicy bardziej stonowanych stylizacji również znajda swoją wymarzoną sypialnię. Może zajmie im to nieco więcej czasu, ale warto jest trochę poszukać bo producenci przygotowali dla nich prawdziwe niespodzianki.\nJedną z nich jest sypialnia o pięknej i wdzięcznej nazwie Maja. Sypialnia ta posiada swój indywidualny charakter i niczym nie przypomina bogatych w ozdobniki nowoczesnych zestawów. Oczywiście sypialnia Maja jest sypialnią współczesną, nie ma co do tego żadnych wątpliwości. Różnica jednak polega na wspaniałej subtelności i mało krzykliwym designie, który idealnie pasuje do sypialni.


Nina Dobrev jest uzależniona od robienia selfie? (FOTO) - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Nina Dobrev » Nina Dobrev jest uzależniona od robienia selfie? (FOTO)\nRobi je nawet na czerwonym dywanie!\nCały świat totalnie oszalał na punkcie robienia selfie! Nikogo nie dziwią już zdjęcia papieża czy znanych polityków. O gwiazdach i celebrytkach nie wspominając. Ba! Niektóre postanowiły nawet na nich zarobić (np. Kim Kardashian, która wydaje album ze swoimi sweet fociami!).\nCzy do grona "uzależnionych" można zaliczyć byłą dziewczynę Iana Somerhaldera, Ninę Dobrev?\nGwiazdka na ostatniej imprezie Michaela Korsa nie zważała na obecność fotoreporterów i zdjęcia postanowiła zrobić sama.\nTego wieczoru miała na sobie przepiękną, białą, koronkową sukienkę i dodatki, szpilki i kopertówkę, w kolorze nude.\nA Wy? Robicie sobie selfie?


Co to jest łuszczyca? - chorujenaraka.pl\nPosted on Lipiec 26, 2018 Październik 9, 2019 by Redaktor Serwisu\nŁuszczyca to choroba. Wiele osób na nią cierpi, ale można z nią żyć, ponieważ nie jest to schorzenie śmiertelne. Łuszczyca jest chorobą przewlekłą i nawracającą. Jest to schorzenie immunologiczne, a procesy zapalne powodują, że na skórze pojawiają się wykwity. Jest to choroba, która widoczna jest na skórze. Należy do chorób dziedzicznych. Immunologiczne czynniki mają swój udział w powstawaniu tej choroby, która jest niezakaźna i niezłośliwa. Przewlekła choroba nasila się po dwudziestym i trzydziestym roku życia. Znana była już za czasów Hipokratesa.\nŁuszczyca to choroba przewlekła, polega a pojawianiu się grudek na skórze. Mogą one być okrągłe, czerwone lub brunatne, pokryte są łuską o szarym kolorze. Plamy pojawiają się na plecach, pośladkach, czole, karku oraz za uszami. Na zwykłą łuszczycę zapada 90 procent osób. Zmiany mogą być łagodne lub nasilone. Niektóre osoby cierpią na łuszczycowe zapalenie stawów, które jest bardzo dokuczliwe. Nieraz lekarze biorą łuszczycę za atopowe zapalenie skóry, co jest znaczącym błędem. Alkohol, nadwaga, niedobór snu, przemęczenie, palenie papierosów przyczyniają się do nasilenia się objawów łuszczycy. To choroba, która męczy oraz stresuje, ale można ją kontrolować oraz leczyć. Zmiany na skórze swędzą i to bardzo deprymuje chorego. Poza tym często otoczenie odsuwa się od ludzi cierpiących na tę chorobę. Wystąpienie pierwszych objawów choroby może poprzedzić angina lub inne pojawiające się przeziębienie. Tak dzieje się u dzieci. Na łuszczycę cierpi około 2 procent ludzkości.\nŁuszczyca nie jest chorobą zakaźną, nie można się nią zarazić, dlatego unikanie osoby z łuszczycą wcale nie jest celowe. O wiele lepiej zachować poprawne kontakty, chociaż zmiany skórne mogą odrzucać i zniechęcać. Zachowanie normalne i spokojne jest zalecane.\nJak leczyć łuszczycę? Chorobę taką leczy się naświetlaniami, kremami oraz żelami. Postępować należy ściśle według wskazówek lekarza, który prowadzi chorego i sprawia, że łuszczyca ma łagodniejszy przebieg. Należy zachować ciągłość leczenia, ponieważ tylko ona gwarantuje lepsze samopoczucie każdemu choremu.


Na tym posterunku znajdują się 2 rozjazdy. Posterunek jest czynny, został wyposażony w semafory świetlne. (info: Piotrek Lbrt, 2017-06-21)\nWidok w kierunku Lubartowa, Łukowa. Po lewej stronie tarcza ostrzegawcza do podg Lublin Północny. Obok niej rozjazd na łącznicę do Adampola. Po prawej stronie kozioł oporny, budynek dawnej strażnicy i nastawni, kontenerowa automatyczna nastawnia.\nAutor: Dawid Jastrzębski, 2018-07-23\n106,236 Łuków – Lublin Północny (30)\n0,014 Zadębie – Adampol\nLublin Zadębie (woj. lubelskie) 0,17 km\nLublin Północny (PODG) (woj. lubelskie) 1,06 km\nLublin Ponikwoda (woj. lubelskie) 1,12 km\nLublin Północny (woj. lubelskie) 1,81 km\nLublin Tatary (woj. lubelskie) 1,89 km\nTatary (woj. lubelskie) 1,99 km\nStacja kolejowa Zadębie


Najwyższy czas na zmiany, czas na zdrowotne oraz dobre posiłki, nadszedł czas na Żyj fit, zajadaj zdrowe i nie trać wolnego czasu – z spółką Catering to w zasięgu Twojej ręki! czerwiec − galeriascena.pl\nNajwyższy czas na zmiany, czas na zdrowotne oraz dobre posiłki, nadszedł czas na Żyj fit, zajadaj zdrowe i nie trać wolnego czasu – z spółką Catering to w zasięgu Twojej ręki! czerwiec\nGdziekolwiek się nie obejrzymy, aż roi się od wskazówek, co zrobić, aby odchudzić się. Prawdziwość jest taka, że z powodu nadmiaru obowiązków, mało kto może sobie pozwolić na takie pilnowanie wagi i dziennego jadłospisu, by zobaczyć rezultaty.\nfirmaFit Catering to kompleksowa odpowiedź dla wszystkich osób, które stają przed takim problemem każdego dnia. firmaFitCatering to sprawdzony sposób na zdrowe i pyszne posiłki nawet dla w najwyższym stopniu zapracowanych ludzi.\nMowa tu o współczesnej diecie pudełkowej, która nie bez powodu cieszy się na pełnym świecie niesłabnącą renomą. W stworzonym przez nas wykonaniu jest to jeszcze bardziej wyjątkowe, ponieważ każde pudełko jest stworzone w szczegółach z myślą o kliencie - zaadaptowane jak najbardziej do jej osobnych pragnień.\nIdea naszej diety pudełkowej jest łatwa: dzielimy się swoją pasją z tymi, jacy nie zawsze mają czas na gotowanie, lub zwyczajnie nie czują się mocni w tej dyscyplinie życia. Każdego dnia, korzystając z reprezentowanej przez nas pomocy - dostarcza się do własnego organizmu pełen zestaw posiłków bogatych w wymagane wartości odżywcze, smacznych, a równocześnie nie przekraczających wyznaczonej ilości kalorii.\nŻaden sposób na smakowity, bezproblemowy posiłek nie jest lepszy aniżeli to odkrywcze rozwiązanie! To gotowa recepta na cieszenie się ze apetycznych i odżywczych posiłków, a jednocześnie pozbycie się nadmiaru tłuszczu. Pierwszym krokiem jest skontaktowanie się z naszym dietetykiem, by wiedzieć, jaka kaloryczność jest rekomendowana w danym przypadku - cała reszta już zdecydowanie leży po opisującej nas stronie. Każdego dnia prosto pod Twoje drzwi trafi zestaw pełnowartościowych dań, których pałaszowanie będzie czystą radością - bez wyrzutów sumienia.


Czytanie, słuchanie, mówienie, pisanie – razem czy oddzielnie? | Woofla Świat Języków Obcych\nOpublikowane 22 stycznia, 2011 9 października, 2014 przez Karol Cyprowski\nProwadząc bloga powinno się od czasu do czasu go aktualizować. Niestety ostatnie tygodnie nie należały do najbardziej obfitujących w wolny czas. Jeśli natomiast zdarzało się, że takowy miałem, to wolałem go przeznaczyć na to, co jest głównym tematem tego bloga, czyli nauce i korzystaniu z języków obcych. Bo pisanie i czytanie o tym jest bardzo interesujące, aczkolwiek nie powinno przysłaniać tego co jest najważniejsze, czyli rzeczywistej pracy.\nPostanowiłem dziś skupić się na jednym z komentarzy jaki pojawił się pod ostatnim wpisem pt. "Demony głupoty – część 1" jako że może to być rzecz, która wszystkich zainteresuje.\nWitam.Mam prośbę, korzystając z faktu że jest to blog poświęcony nauce języków obcych chciałbym prosić o poradę:\n– gdy czytam angielski tekst rozumiem ponad 90 % przekazu\n– natomiast gdy ten sam tekst słucham rozumiem znacznie mniej i jest to bardzo frustrujące\nproszę o precyzyjną podpowiedź jak ćwiczyć aby jak najszybciej zniwelować tą różnicę\nOdpowiedział mu Mahu:\nZacznij więcej słuchać, oglądaj filmy angielskie z napisami angielskimi , słuchaj więcej, naucz się dialogu na pamięć z kartki i powtarzaj go na głos naśladując to co słyszałes na filmie, słuchaj więcej, mów sam do siebie z głowy tzn. spróbuj sam składać zdania a nie tylko czytać z książek, no i słuchaj więcej – reszta będzie przychodzić z czasem.\nI w nauce języka stosuj sie do zasady – najpierw słuchanie , potem mówienie , dopiero potem czytanie i pisanie. Nigdy odwrotnie.\nMam wrażenie, że temat ten już kiedyś był tu poruszany (TUTAJ), ale odpowiem tu raz jeszcze: należy po prostu jak najwięcej słuchać. Jeśli to konieczne, to nawet tego samego materiału po kilka razy. Wyuczenie się niektórych fragmentów na pamięć też na pewno nie zaszkodzi. W nauce języka obcego sprawdza się bowiem stara sprawdzona zasada: chcesz lepiej rozumieć tekst mówiony – słuchaj więcej, chcesz lepiej mówić – mów więcej, chcesz lepiej czytać – czytaj więcej, chcesz lepiej pisać – pisz więcej. W gruncie rzeczy sprowadza się to do tego, co napisał Mahu.\nChciałbym się też jednak przede wszystkim odnieść do tego co napisał sam Mahu, czyli do jego zasady najpierw słuchanie , potem mówienie , dopiero potem czytanie i pisanie. Nigdy odwrotnie.\nUważam, że jest to raczej kwestia: 1. indywidualnych predyspozycji i tego kto jaką czynność uważa za 2. najważniejszą oraz 3. najbardziej przydatną w danym języku.\n1. Jestem typem człowieka, który znacznie lepiej potrafi skupić się na tekście pisanym, niż mówionym – zawsze wolałem przeczytać jakąś książkę, niż słuchać wykładu na ten sam temat (szczególnie gdy wykładowca nie był porywający). I nie mówię tu jedynie o językach obcych, ale nawet o języku polskim. Wyjątkiem są filmy, które mogę oglądać na podobnej zasadzie jak czytać książki, tzn. nie muszę się zmuszać do tego, by przesiedzieć w skupieniu około 2-3 godzin. Drugą kwestią jest znajdywanie ciekawych materiałów – o ile nie jest dla mnie problemem wyszukanie czegoś interesującego do czytania, tak z czymś do słuchania jest znacznie gorzej. Zgadzam się jednak, że niektórzy mogą mieć na ten temat przeciwne zdanie.\n2. Jeśli miałbym ustalić jakąś hierarchię czynności związanych ze znajomością języka obcego, to czytanie byłoby na pierwszym miejscu. Natomiast kombinacja słuchanie/mówienie jest na drugim (bo moim zdaniem trudno oderwać te dwie rzeczy od siebie). Po pierwsze: czytanie jak nic innego rozwija zasób słownictwa. Po drugie: mając spory zasób słownictwa czytanego i znając prawa rządzące relacją pismo-dźwięk też rozwijasz umiejętność słuchania – nierzadko bowiem zdarza mi się zrozumieć słowo, którego nigdy wcześniej nie słyszałem, ale znam je z tekstów pisanych. Po trzecie: o ile przejście z języka czytanego na mówiony uważam raczej za kwestię przyzwyczajenia, tak przejście ze swobodnych rozmów do czytania literatury może się okazać szokiem – przynajmniej takim czymś było dla mnie kilka lat temu, gdy umiejąc się dogadać bez problemu po rosyjsku sięgnąłem po klasykę tamtejszej literatury i zrozumiałem ile rzeczy po prostu nie rozumiem. Choć tu również muszę dodać, że ktoś kto nie ma ambicji czytać książek, a jego jedynym celem jest prowadzenie konwersacji również może się nie zgodzić.\n3. Osłuchanie się z niektórymi językami ma większy sens praktyczny niż z innymi. O ile angielski i rosyjski są dla mnie czymś, czego mogę potrzebować chociażby dziś, o tyle np. języka kaszubskiego w formie mówionej nigdy raczej nie użyję. Dlatego moja nauka kaszubskiego ogranicza się tylko i wyłącznie do czytania tekstów. Podobnie ma się sprawa z wszelkimi językami historycznymi takimi jak łacina, klasyczna greka, czy staro-cerkiewno-słowiański – bardzo lubię się starać by moja wymowa tych języków była nieskazitelna, akcenty rozłożone poprawnie, ale praktycznego sensu w tym raczej nie widzę.\nChciałbym jednak też nie kłaść nacisku na to, że należy najpierw czytać, a potem słuchać i mówić. Jestem raczej zwolennikiem połączenia jednego z drugim, czyli najpierw gruntownego przerobiania podręcznika książkowego z materiałem dźwiękowym (i zwracania szczególnej uwagi na wymowę, a nie przerabianie języka obcego według polskiego systemu fonetycznego – to jedna z najgorszych rzeczy jaką robi naprawdę spora liczba uczących się języka), a następnie przerzucenie się na żywe materiały – życie samo pokaże, które są bardziej interesujące i przydatne. Samo zaś oddzielanie czytania od mówienia uważam za bezcelowe i w dużej mierze upośledzające jedną z tych czynności. Poniekąd właśnie dlatego nigdy nie rozumiałem fenomenu takich kursów językowych jak Pimsleur, które opierają się tylko i wyłącznie na materiale audio. Jeśli chodzi o mnie sądzę więc, iż należy ćwiczyć wszystkie cztery umiejętności naraz.\nPS. Na koniec jeszcze krótka informacja dla tych, którzy pisali do mnie maile w ciągu ostatnich kilku dni: pamiętam o wszystkich i postaram się odpowiedzieć na wszystkie listy jeszcze w ten weekend.\n← Demony głupoty – część 1\nCzy i kiedy opłaca się uczyć ukraińskiego? →\n34 komentarze na temat “Czytanie, słuchanie, mówienie, pisanie – razem czy oddzielnie?”\n22 stycznia, 2011 o 5:03 pm\nChcialam skomentowac Twoj post, ale sie nie zmiesci tutaj. Dlatego wystosuje oddzielny wpis u mnie. Ostatnio bardzo wiele wszyscy pisza o Pimsleurze a widze, ze tak na prawde nikt go nie zna…i nieco mnie to irytuje, bo prowadzac bloga i piszac o jakims kursie powinnismy sie liczyc z tym, ze moga tu trafic ludzie szukajacy opinii na jego temat, ze moga sie zasugerowac naszymi wypowiedziami. Zatem piszac o czyms prosze chociaz spojrzcie w opis tego produktu..\n(Karol sorry, ze na Ciebie akurat trafilo, ze zwracam sie do Ciebie, ale jestes kolejnym, ktory podaje bledne informacje dot. Pimsleura) Pimsleur kladzie bardzo duzy nacisk na nauke czytania- dolaczona do kursu jest ksiazka z lekcjami czytania oraz odpowiednie im audio. Czasem to audio znajduje sie na koncu lekcji (przewaznie w okolicach 9 lekcji zaczynamy uczyc sie czytac) badz wystepuje jako oddzielne mp3.. Czyli NIE opiera sie WYLACZNIE na audio…..\n22 stycznia, 2011 o 7:01 pm\nNigdy nie korzystałem z Pimsleura, ale oglądałem oraz czytałem róznego rodzaju recenzje i trudno nie odnieść wrażenia, że skupia się on właśnie na języku mówionym – dla mnie takie coś jak nauka czytania w okolicach lekcji 9 to nie jest "bardzo duży nacisk", biorąc pod uwagę, że inne podręczniki, które preferuję łączą tekst i dźwięk od samego początku.\nDodam też, że Pimsleura tu dałem jedynie jako przykład zupełnie wyrwany z kontekstu, a nie jako przedmiot recenzji – z racji braku wystarczającej wiedzy, w ogóle nie zamierzałem tego recenzować (i zapewne nigdy tego nie zrobię, bo nie komplementuję rzeczy, których uprzednio nie sprawdzam przez dłuższy czas).\n22 stycznia, 2011 o 7:05 pm\nSwoją drogą właśnie znalazłem na ichniej stronie cenę tego kursu i mnie zamurowało. 345 USD za jeden poziom?!\n22 stycznia, 2011 o 8:54 pm\nno niestety.. to jedyny problem.. polakom raczej trudno sie na niego skusic.. ale zapewniam, ze jest wspanialy.. drugiego takiego kursu na swiecie nie ma. Jest bardzo skuteczny..\nWytlumacze Ci czemu zaczyna sie nauka czytania nie od samego poczatku. Dlatego, ze pierwsze lekcje wprowadzaja stosunkowo malo slownictwa. Uczen najpierw wysila sie na pierwszym kontakcie z nowym jezykiem, jak juz ochlonie po kilku dniach, lekcje staja sie bardziej skomplikowane i zaczyna sie uczyc czytac.\nPo za tym.. np. Ty- czlowiek, które podchodzi do nauki języków z pasją, ma głód poznania wszystkiego od razu, ma chęć i motywacje szuka innych rozwiązań. Dla wielu jednak ludzi, np. bardziej leniwych bądź wierzących w brak posiadania mocy do nauki języków, Pimsleur jest jedynym ratunkiem. Bo wątpię w skuteczność innych kursów audio. Próbowałam, słyszałam różne opinie, ale sama nie lubie i nie akceptuje niczego innego.\nA tak na marginesie można pobrać darmowe lekcje przykładowe pimsleura z ich strony glownej 🙂 http://www.pimsleur.com/List-of-Languages\na w ogole fajnie, ze cos wreszcie napisales. Zaczynalam sie martwic tak dluga nieobecnoscia 🙂 Pozdrawiam!\n23 stycznia, 2011 o 9:21 am\nPiszesz, że dla ludzi leniwych Pimsleur jest jedynym rozwiązaniem. Moim zdaniem, jeśli chodzi o języki obce, jedynym rozwiązaniem dla osób leniwych jest po prostu pokonanie własnych słabości, bądź ewentualnie zapisanie się do szkoły językowej (która wyjdzie nawet taniej niż Pimsleur – wnioski najlepiej wyciągnąć samemu). Nie istnieje lepsze lekarstwo na "lenistwo" jak walka z samym sobą…\n24 stycznia, 2011 o 3:20 pm\n"no niestety.. to jedyny problem.. polakom raczej trudno sie na niego skusic.. ale zapewniam, ze jest wspanialy.. drugiego takiego kursu na swiecie nie ma. Jest bardzo skuteczny.."\nNie przeczę ze Pimsleur jest swietny ale z dobre 3 lata temu sam bawilem sie kursem hindi i powiem szczerze z dzisiejszej perspektywy ze hindi jest calkowicie skopany , niewyrazna mowa , dziwny akcent jakby nie z Indii , słownictwo szekspirowskie a nie komunikatywne.\nI powiem zszczerze doznalem szoku gdy zobaczylem jak niskie oceny wystwili mu w recenzjach uzytkownicy Amazon.com , co wiecej moj znajomy z Indii od paru lat studiujacy w Polsce gdy dalem mu to do przesluchanie powiedzial ze ludzi mieli by ubaw gdybym tak mowil na ulicy.\nMysle ze do Pimslura zwlaszcza poczatkujacy powini jednak podchodzic z dystansem , co wicej zwazywszy na cene tego produktu.\n"Chciałbym się też jednak przede wszystkim odnieść do tego co napisał sam Mahu, czyli do jego zasady najpierw słuchanie , potem mówienie , dopiero potem czytanie i pisanie. Nigdy odwrotnie.\nUważam, że jest to raczej kwestia: 1. indywidualnych predyspozycji i tego kto jaką czynność uważa za 2. najważniejszą oraz 3. najbardziej przydatną w danym języku."\nKarol to akurat byl moj blad bo powinienem zaznaczyc ze dla ludzi którzy nie potrafia zrozumiec mowionego jezyka i maja problemy powinien byc własnie taki podzial a nie odwrotny. Takze akurat tuaj sam sie zgadzam z toba – zreszta jestem najlepsym przykladem bo samlubie sie uczyc z tekstu niz sluchac np przez godzine telenoweli.\nJa Pimsleura nie traktuje jako kursu dla ludzi zdeterminowanych do nauki, ale dla tych którzy mają problem z mobilizacją i chcą łatwo i bez wysiłku nauczyć się komunikacji. Wszystkie III etapy Pimsleura to jedynie solidne podstawy, ale nie będę się nad tym tutaj rozpisywać, u siebie wyczerpująco wszystko opisałam.\nDla tych zdeterminowanych do nauki to jedynie narzędzie wspomagające naukę, podejście z innej strony, uzupełnienie, praktyka do wykonania w chwili gdy nie ma okoliczności do studiowania podręcznika. Ja Pimsleura przerobilam do wloskiego i hiszpanskiego + II poziomy niemieckiego i nie zauwazylam zadnych niescislosci. Jezyk chiński tez opierajac sie na podreczniku widze, ze Pimsleur ma w porzadku, tyle ze ja nie daje rady go przerobic.. 😛\nMahu- teoria Dr. Pimsleura jest taka, że słuchania i mówienia nie powinno się mieszać z czytaniem i pisaniem więc masz pewną rację. Ale podobnie jak Wy, też myślę że każdy musi sobie sam wypracować odpowiadającą mu metodę nauki łączącą w przystępny sposób wszystkie elementy.\nA telenowele!! Ja się stałam maniaczką, ale nie oglądam dla słuchania i nauki, oglądam bo mnie ciekawią a nauka jest gratis, chociaż wybieram seriale przez wzgląd na naukę 😛 Nie ważne heh idę do serialu!\n25 stycznia, 2011 o 12:52 am\nBardzo interesujący wątek :). Ja się długo nie wypowiadałem nie wiedząc, co mądrego powiedzieć w kwestii podziału tych czynności.\nNie wiem, czy wolę czytać, czy słuchać jako tako. Jak mnie coś interesuje to czytać, a jak nudzi, to słuchać. Teksty pisane zwykle są na lepszym poziomie niż materiały mówione.\nNatomiast w związku z nauką języków (a przynajmniej hiszpańskiego, bo innych uczyłem się bardziej z pisma) zdecydowanie wolę słuchać. Czytanie wymaga skupienia i choć może i nie mam z tym trudności, to chyba z lenistwa wolę jak sami do mnie mówią… Niczego nie muszę czytać, sami gadają, tak jest mi prościej i przyjemniej… 🙂 Mogę słuchać jakichś wywiadów, reportaży, albo choćby jakiejś salsy i spokojnie czekać na obce słówka. Poza tym, to jest zbyt piękny język, by go nie słuchać.\nNatomiast Karolu Twoja obserwacja, że przejście z języka mówionego na pisany może być trudne, jest jak najbardziej słuszna. Język pisany jest po prostu inny. Dlatego trzeba też czytać.\nZ drugiej jednak strony o ile w moim przypadku czytanie ze zrozumieniem po angielsku, niezależnie od stylu, nie wymaga praktycznie żadnego skupienia (aby się nie kłócić z tym co pisałem powyżej – wymaga, ale gdzieś tyle co po polsku, czyli przez fakt wykonywanej czynności, a nie danego języka), to jak słyszę niektóre silne akceny, to praktycznie nic nie rozumiem :/. W sumie to po angielsku wolę czytać niż słuchać, bo czytam swobodnie, ale gdybym chciał rozwinąć mój angielski (czyli używał go dla nauki, a nie z potrzeby, jak robię to obecnie), to postawiłbym gł. na słuchanie.\nWychodzi, że ja nie mieszam słuchania z czytaniem – nie dysponuję zapisami tego co słucham, ani nagraniami tego co czytam. Dzięki temu uczciwie wiem ile rozumiem, a nie jak w większości podręczników człowiek słyszy i wydaje mu się, że rozumie, a tak na prawdę ma to zapisane…\nJeśli Pimsleur jest dla takich leniwców jak ja, co wolą jak do nich mówią w fajnym języku, a nie zmuszją do czytania, to może być całkiem niezły.\nPozostaje jeszcze kwestia "realności" nagrań. Nigdy nie słyszałem nagrań z Pimsleura by móc to jakoś ocenić. Można gdzieć odsłuchać próbki? Z ciekawości bym posłuchał. Moja ogólna (i mam nadzieję, że nie stereotypowa) opinia na temat nagrań dołączonych do podręczników jest taka, że mają się nijak do rzczywistości. Opnię wyrobiłem sobie w szkolych czasach na języku angielskim. Później wziąłem się za naukę hiszpańskiego, płytę z samouczka słuchałem tylko przez kilka dni, potem już nigdy więcej nie uczyłem się z nagrania stworzonego w celach edukacyjnych. Byłem A1, a słuchałem "żywych" materiałów… I chwalę sobie tę metodę. Po pierwsze od początku nauki widzę ile faktycznie rozumiem, a nie oszukuję się odsłuchując sztucznych nagrań. Po drugie od początku mogłem słuchać tych akcentów, które chcę, które mi się podobają lub uważam za praktyczne, a nie byłem z góry skazany na dialekt z podręcznika. Po trzecie, wierzę, że właśnie dzięki temu dość dobrze rozwinąłem umiejętność rozumienia ze słuchu, bo od początku słuchałem rzeczy, które jak teraz widzę (i mnie ciężko dziwi), były ZNACZNIE trudniejsze od nagrań egzaminacyjnych na poziomie C2. Jak w hałasie dyskoteki opowiada mi coś karaibka, to czuję, że jestem ze słuchu max. C1, do C2 mi jeszcze brakuje (i tak jest w istocie, brakuje mi wiele)… Natomiast jak słyszę sztuczne nagranie "na C2", to czuję się jakbym był Z2, to jakieś nierealne jest po prostu… Ludzie się oszukują, że coś rozumieją. Oto moje zdanie na temat "sztucznych nagrań". Wy macie z nimi większe doświadczenie, to możecie mnie zakrzyczeć, że się mylę… 🙂\n25 stycznia, 2011 o 10:54 am\nMi się wydaje, że kwestia sztuczności dialogów występuje niemal w każdym podręczniku i w sumie trudno to zmienić. Bo mniej więcej właśnie taki sztuczny język jest wypadkową mowy i pisma. Idealnym wyjściem byłaby tak naprawdę seria, która po przerobieniu podstaw gramatyki (które, bądź co bądź, całkiem przyjemnie się ćwiczy na "sztucznym języku) oferowałaby kursy z mówienia i czytania. Aczkolwiek tu wydaje mi się, że więcej daje sama interakcja z językiem jako żywym materiałem niż kolejne podręczniki…\nCzy nie sądzisz, że człowiek niezdeterminowany tak czy tak języka się nie nauczy? Bez względu na to jakie materiały posiada.\nNiektóre dialekty angielskiego są trudne do zrozumienia, ale to w ogromnej mierze kwestia przyzwyczajenia – tydzień przebywania z Irlandczykiem czy Szkotem i prawdopodobnie zacząłbyś czasem nawet mówić jak on. Tak było przynajmniej gdy byłem na Ukrainie, po czym zdarzało mi się mówić po rosyjsku używając ukraińskich fonemów mówiąc choćby "ihrat'" zamiast " igrat'" (grać), lub "szo" zamiast "szto" (co). Później się tego oduczyłem, ale nabywanie dialektów osób, z którymi się wchodzi w bezpośredni kontakt jest bardzo ciekawym zjawiskiem i wartym bliższego spojrzenia w przyszłości. A co do rozumienia dialektów – jeśli ktoś uważa się za speca od niemieckiego to polecam mu sobie włączyć na 3sat programy nadawane w dialektach alemańskich (Schwytzerdüütsch) – dla osób władających standardowym Hochdeutschem dla ułatwienia są zawsze podawane napisy.\nTu masz nagrania z Pimsleura do przejrzenia.\nCo do języka używanego w kursach wypowiedziałem się w odpowiedzi do Mahu. Dodam tylko, że twoja metoda też jest bardzo dobra (jeśli nie lepsza) i w przypadku chęci opanowania jakiegoś dialektu to żaden podręcznik nie pomoże, więc tak naprawdę jest jedynym wyjściem.\nNo i jeszcze jedna kwestia – jesteśmy chyba wybitnie innymi typami jeśli chodzi o preferencje. Mi znacznie łatwiej jest się skupić na tekście pisanym niż mówionym – w obojętnie jakim języku. Jeśli czegoś słucham i nie jest ciekawe, to momentalnie się wyłączam.\n25 stycznia, 2011 o 2:44 pm\nW żaden sposób nie dałem rady ściągnać nagrań z tamtej strony, skorzystałem więc z dobrodziejstw chomika :). Znalazłem jakiś Essential Spanish 1 Pimsleura. Słucham sobie tych nagrań, wrażenia mam gł. negatywne.\nW przeciwieństwie do polskich podręczników Pimsleur naucza hiszpańskiego z Ameryki Łacińskiej – to wg mnie ogromny plus. Dla mnie osobiście mały minusik jest taki, że śmierdzi mi Meksykiem, ja nie trawię tego akcentu oraz tej wymowy spółgłosek, ale to kwestia przyzwyczajenia już… Tutaj i tak plus w stosunku do polskich materiałów.\nA dalej są same minusy. Te nagrania to zbiór gł. kilkuwyrazowych zbitków, nie ma prawie niczego do prawdziwego posłuchania. Wymowa jest totalnie oderwana od rzeczywistości (nawet jak na Meksyk). Moim zdaniem, możliwości rozwinięcia umiejętności rozumienia ze słuchu są zerowe.\nZakres materiału jest chyba dość sensowny, ale jak dla mnie przekazany w bardzo nudny sposób. Osobiście wolałbym tradycyjny dialog, niż tak jak tutaj powtarzanie kilku słów. Poza tym język jest bardzo formalny.\nNie miałem możliwości przetestowania tego na sobie samym – czy by mnie nauczyło, czy nie. Na pewno jednak nikomu tego nigdy nie polecę, chocby i nawet chciał się meksykańskiego uczyć.\nJa zaczynałem z samouczkiem "Język Hiszpański. 20 minut każdego dnia" wydawnictwa Langenscheidt. To jest byle jaki samouczek z błędami merytorycznymi wewnątrz, ale nagrania które przez kilka dni słuchałem były 30 razy lepsze, niż te z Pimsleura. W każdym razie niż te, które dziś znalazłem w internecie.\n26 stycznia, 2011 o 3:15 pm\nbo to bez sensu sluchac pimsleura do jezyka, ktory sie zna!! Jasne, ze mozna usnac z nudow.. ale posluchaj do jezyka, ktorego nie znasz wcale. Nie wiem ile mam pisac to w kolko i na okraglo, aale wszystkie III etapy Pimsleura to jedynie poziom poczatkujacy!!! Czyli jasne, ze nie ma nic do posluchania, dla kogos kto jezyk JUZ zna.. ;] Inaczej odbierzesz kurs do jezyka, ktory z Pimsleurem zaczniesz od 0 a inaczej sluchajac do hiszpanskiego, ktory mowisz ze znasz bardzo dobrze. A zwroty sa jak najbardziej jak na pierwszy kontakt z jezykiem funkcjonalne. Język mało formalny?? A mi sie wydawało, że pierwsza część do każdego Pimsleura to formy grzecznościowe..\nPosłuchaj konsekwentnie do języka mandarynskiego, albo innego którego nie znasz i wypowiedz się po przerobieniu większej ilości lekcji. Ciekawa jestem Twoich opinii wtedy. Bo nie sztuka zjechać kurs podstawowy do języka, który się umie. Skąd możesz wiedzieć czy metoda działa czy nie???\n27 stycznia, 2011 o 5:13 am\n"Poza tym język jest bardzo formalny."\nTak jak mówisz, język jest bardzo formalny, nie wiem też, czy by mnie skutecznie nauczyło samych zwrotów, bo się w czasie nie cofnę.\nRzecz w tym, że tam nie ma praktycznie niczego "do posłuchania" nie tylko dla mnie, ale również i dla początkującego. Przydałyby się prawdziwe dialogi (których praktycznie nie ma, gdzieś tylko słyszałem kilka przeraźliwie wolno wypowiedzianych zdań).\nSpójrz też na tę listę cech. Na mój słuch w hiszpańskim Pimsleura:\n– "d", "b" i "g" pospółgłoskowe są szczelinowe\n– "d", "b" i "g" międzysamogłoskowe są wymawiane i mocne\n– "d" na końcach wyrazów zawsze jest wymawiane, do tego szczelinowo\n– "n" i "m" posamogłoskowe są, po polsku mówi się "alweolarne"?\n– "s" i "z" są wyraźnie wymawiane w każdej pozycji, do tego w każdej jako "s" i nigdy inaczej\n– "ch" jest wymawiane podobnie po polskigo "cz" i twarde\n– "j", "ge" i "gi" są zawsze wymawiane, do tego szczelinowo\n– "ll" i "y" są zawsze wymawiane, do tego brzmią podobnie do polskiego "j"\n– "r" i "l" zawsze są wymawiane, do tego kolejno zawsze jako "r" i "l"\n– "tr" jest wymawiane jak "tr"\n– "h" jest nieme\n– "a", "e", "i", "o", "u" są wymawiane jak się pisze\nPimsleur nazywa to "Latin American Spanish", a jak dla mnie:\n1) To jest jakiś wariant meksykańskiego, który nie wiedzieć czemu, zamiast "Mexican Spanish" nazwali ogólnie "Latin American Spanish". By zachęcić klienta? Z brzmienia wydaje mi się, że to północ Meksyku lub południe USA, ale się tym nie sugeruj, bo nie znam meksykańskiego. Musiałbym to dać jakiemuś Meksykaninowi do posłuchania.\n2) Absolutnie nie jest to dobrze reprezentatywne dla Ameryki.\n3) Ta wymowa jest oderwana od rzeczywistości nawet jak na Meksyk!!!\n4) Idea Pimsleura jest taka, by wymówić każdą głoskę jaka pojawia się na piśmie, nigdy jej nie opuścić, ani nie przekręcić, ma być idealnie jak na pismie. I jest to niezbędne dla początkującego ucznia, jeśli chce się mu przekazać jak się pisze dany wyraz i spoko.\nI oczywiście nie każę początkującemu uczniowi "Necesito estudiar español" wymawiać jak "Nejesito ejtudiar ejpañor" jak w Hondurasie, lub "Nesesito tudial epañol" jak nieraz na Kubie. Choć np. ja osobiście od początku osłuchiwałem się z takimi wymowami i uważam, że wyszło mi to na dobre… Mówić zgodnie z pismem też potrafię jak chcę, bo przecież umiem pisać… Nie jestem hondurańskim analfabetą, więc gdy chcę potrafię trzymać się "standardu" (albo raczej pisma), ale z drugiej strony chcę umieć takiego zrozumieć…\nRzecz w tym, że słuchając tej wymowy, oraz przy tej prędkości, wątpię by uczeń był w stanie się nauczyć zrozumieć wymowę większości native speakerów języka hiszpańskiego z Ameryki Łacińskiej. Moja krytyka Pimsleura wynika tak na prawdę z mojej powyższej krytyki "sztucznych nagrań" jako tako. Moim zdaniem człowiek słuchający czegoś takiego nigdy nie nauczy się rozumieć "żywej mowy".\nCały mój wywód można sprowadzić do tego, że jak ktoś chce się nauczyć Latin American Spanish to niech słucha żywej mowy, a nie takich "sztucznych nagrań". Natomiast prawidłowy zapis słów i ortografię weźmie z pisma.\n4 lutego, 2011 o 12:06 am\nW związku z tym, że kilka godzin temu odkryłem tego bloga (i nie mogę przestać go czytać) mam też do Ciebie dwa pytania.\n1) Co sądzisz o uczeniu się całych zdań na pamięć?\nKonkretnie chodzi mi o tę stronę i metody tam zawarte.\n2) Na forum dokładnie w tym wątku:\nhttp://www.forumjezykowe.com.pl/viewtopic.php?t=2734&postdays=0&postorder=asc&start=0 wypowiadała się użytkowniczka "Ursula" która pisała iż nauczyła się języka w niecałe pół roku banalną metodą. Zupełnie nie rozumiejąc książki w obcym języku czytała ją i uczyła się na zasadzie "małego dziecka"- nic nie tłumacząc a po prostu czytając.\n4 lutego, 2011 o 1:26 pm\nPani Ursula chyba na głowe upadła – jak mozna ludziom wciskac takie bzdety ???\nAbstrahujac od tego ze sa inne alfabety niz łaciński wiec np ciekaw jestem jak wygladałoby czytanie japońskich ksiazek bez wczesniejszej nauki tego jezyka musze zwrócic uwage na pare aspektów:\n– zeby czytac ksiazke trzeba widziec o co w niej chodzi co z tego ze przeczyta tekst ja nie bedzie widziala co w nim bylo !!\n– rozumienie nawet 80% tekstu czesto powoduje ze nie rozumie sie calego zdania i osoba taka czytajac czy sluchajac czesto ma problemy ze zrozumieniem rozmowy badz tekstu – i to sie dzieje w przypadku osob które ucza sie jezyka a co dopiero mowic o kims kto nawet podstaw nie ma\n– sama ksiazka przeciez zupelnie nie nauczy cie akcentu brzmienia wymowy itp np jezyk francuski inaczej sie pisze inaczej czyta – jak taka osoba w ogole moze sie go nauczyc czytajac na sucho ?? sama sobie bedzie tworzyc prawidlowa wymowe czy jak ??\nZa wciskanie takich kitów to sie powinno zamykac na 24 godziny.\nI napewno nie mozna tego nazwac uczeniem sie jak dziecko , dziecko uczy sie najpierw sluchac i mowic dopiero po jakims czasie czytac i pisac !!\n4 lutego, 2011 o 2:16 pm\nCzekamy na opinię Karola :), natomiast ja chcę tylko zauważyć, że jest jednak różnica czy próbuję czytać po czesku, czy węgiersku. Jedynie czytając po czesku prawdopodobnie się trochę czeskiego nauczę (mówię, że trochę), ale po węgiersku to mi nic nie da…\n4 lutego, 2011 o 2:32 pm\nCos tam po czesku pewnie zrozumiesz ale tylko dlatego ze jest podobny do polskiego , tyle ze czy mozna nazwac to nauka czeskiego ?\nA co z slowami podobnymi do naszych lub brzmiacymi tak samo ale majacymi inne znaczenie ?\nSamo czytanie ksiazki takiej osobie te róznice wytlumaczy ?\nPiotr patrzmy racjonalnie na mozliwosci nauki jezyka , bo jak widze kolejna kobieta wypisuje cudawianki, ja mysle ze wyczyny Emila Krebsa który baskijskiego rzekomo nauczyl sie z gazet lub Johna Bowringa znajacego 200 jezyków za bardzo niektorym rozpalaja wyobraznie bo to prowadzi w zła strone…\n4 lutego, 2011 o 3:02 pm\nCiężko nie przyznać Ci racji… 🙂 Ja napisałem, że "trochę" się nauczę…\n4 lutego, 2011 o 4:54 pm\nChyba muszę przeprosić za wprowadzenie w błąd albo niedoinformowanie. Z tego co zrozumiałem na tym forum użytkowniczka jest Rosjanką i uczyła się w ten sposób polskiego. Oto fragment jej wypowiedzi "Zaraz po nauczeniu się czytać litery zaczęłam czytać książki(…)Nie używałam żadnego słownika, bo przecież dzieci też nie wszystko mogą zrozumieć w bajkach, które słuchają, a potem zaczynają mówić.\nJeszcze zobaczyłam w necie wszystkie filmy "świnka Peppa" Smile\nMyśle, może właśnie dlatego mi to się udało, że korzystałam z tej metody i nie męczyłam siebie gramatyką? Bo cudem chyba jednak nie jestem Smile"\nJak widać polskim posługuje się bardzo dobrze dlatego zatrzymałem się przy tym co pisała. Link do wątku ten sam który był w poprzednim moim wpisie.\nNie ukrywam też, że bardziej zależało mi na odpowiedzi na pierwsze pytanie:)\n4 lutego, 2011 o 5:40 pm\nMiło Cię powitać na stronie 🙂\n1. Uczenie się zdań na pamięć jest rzeczą dość kłopotliwą. Z jednej strony nigdy nie starałem się na siłę zapamiętywać całych zdań, ale bardzo często potrafiłem wypowiedzieć cały dialog, z którym się osłuchałem. Przykładem jest chociażby to: "Göteborg är Sveriges andra stad, man Göteborg har största hamnen i Skandinavien" – niewykluczone, że w zdaniu tym jest błąd jeśli chodzi o pisownię, bo pisałem je raczej z pamięci dźwiękowej. Kiedyś przerobiłem kilka pierwszych lekcji z podręcznika do szwedzkiego i właśnie ten fragment utkwił mi w głowie najbardziej. Oczywiście, po szwedzku mówić nie potrafię, ale już samo to zdanie daje mi odmianę szwedzkich czasowników być i mieć i kilka słów dość użytecznych. I zapewne do końca życia nie zrobię w tym miejscu błędów (również intonacyjnych, bo zapamiętałem je w cudownej flegmatyczno-skocznej intonacji Szwedów). Swego czasu czytałem również pracę opowiadającą o tym, jak chińscy studenci nauczyli się angielskiego ucząc się zdań na pamięć. I nauczyli się. Ja tego nie robię, głównie dlatego, że jest strasznie nudne, ale wierzę, że można z tego wynieść wiele pożytecznych rzeczy.\n2. Użytkowniczka Ursula to Natasza pisząca bloga pod adresem: http://language-sport.blogspot.com/\nTam też wyjaśniła swoją metodę szerzej i myślę, że to właśnie ją powinieneś o to spytać. Ja mogę tylko powiedzieć, że jej polski i niemiecki są na wysokim poziomie komunikatywności – możesz zresztą znaleźć kilka jej komentarzy pod niektórymi postami.\nRównież polecam wejść na jej bloga. Natasza opisuje, że podczas czytania zwraca uwagę na reguły gramatyczne i w razie potrzeby korzysta z podręczników, ale raczej jako wspomagacza.\nZapewne inaczej wyglądałaby nauka języka kompletnie odmiennego, ale wierzę, ba, prawie jestem pewien, że przeczytawszy kilka książek w dowolnym języku słowiańskim i umysł na tyle analityczny, by móc wychwycić w tekście zasady gramatyki, zmian zgłoskowych (bo przede wszystkim na nich opierają się różnice w tej rodzinie) jesteś w stanie nauczyć się języka na tyle by być komunikatywnym. Z racji braku materiałów zamierzam kiedyś podobną rzecz spróbować z kaszubskim.\nPodejrzewam natomiast, że z językiem trudniejszym byłoby to raczej niemożliwe. Albo równałoby się poziomowi bardzo niskiemu.\nPrzyznam Ci natomiast zupełną rację co do braku materiału dźwiękowego – to jest faktycznie mankament ogromny i nie wiem jak to w tej metodzie rozwiązać.\n4 lutego, 2011 o 6:28 pm\nKarol z tego co widze to zaszlo nieporozumienie w paru aspektach, owszem metode Nataszy juz przeczytalem a uzytkownika Krzysiek prosze zeby na przyszlosc nie przeinaczal wypowiedzi bo dochodzi potem do takich sytuacji. :]\n4 lutego, 2011 o 8:42 pm\nJa odniosę się do tego, co wcześniej napisał Mahu.\nUważam, że nawet słabo znając jakiś język powinniśmy jak najwięcej w nim czytać i jak najmniej używać słownika. Akurat jeśli chodzi o język czeski, mogę się śmiało wypowiedzieć, bo jest to jeden z dwóch języków słowiańskich, które studiuję. Po pierwszym semestrze czeskiego (a zaczęłam w październiku) zaczęłam czytać czeską wikipedię, artykuły, które uznałam za ciekawe. Na pierwszy ogień poszły… wampiry 🙂\nZnając po czesku jedynie kilka prostych zwrotów i podstawy gramatyki jestem w stanie zrozumieć ok. 50-60% tekstu, a resztę wyłapuję z kontekstu. Owszem, istnieją różne pułapki, ale jeśli to taki problem, to polecam słownik. Uczenie się (pokrewnego) języka w ten sposób naprawdę dużo daje, przynajmniej mnie. Oczywiście, jeśli wejdę na arabską wikipedię, nie zrozumiem nic, niczego nie będę potrafiła przeczytać. Jednak są różne sposoby nauki i jeśli chodzi o języki słowiańskie, to dlaczego nie? Zaczynając od prostych tekstów (ostatnio przerabiam Czerwonego Kapturka po rosyjsku :)) uczymy się szybciej, łatwiej przyswajamy słownictwo i z czasem stajemy sie coraz lepsi. A to, do jakiego poziomu zajdziemy zależy od nas samych.\n4 lutego, 2011 o 9:45 pm\n"Uważam, że nawet słabo znając jakiś język powinniśmy jak najwięcej w nim czytać i jak najmniej używać słownika."\nCzy odradzalem czytanie komukolwiek ??\nMoja wypowiedz byla skierowna na ta ( jak widac przeinaczona przez uzytkownika Krzyska ) metode nauki. Bo naprawde trudno mi bylo dac wiare ze ktos sie uczy jezyka nie znajac go w ogole poprzez czytanie ksiazek.\n"Znając po czesku jedynie kilka prostych zwrotów i podstawy gramatyki jestem w stanie zrozumieć ok. 50-60% tekstu, a resztę wyłapuję z kontekstu. Owszem, istnieją różne pułapki, ale jeśli to taki problem, to polecam słownik. Uczenie się (pokrewnego) języka w ten sposób naprawdę dużo daje, przynajmniej mnie. Oczywiście, jeśli wejdę na arabską wikipedię, nie zrozumiem nic, niczego nie będę potrafiła przeczytać."\nZostawmy arabski , ja sie czeskiego co prawda nie uczylem ale tez ciezko mi sobie wyobrazic ze bez solidnych podstaw i jakiejs juz wiedzy o tym jezyku mozna sie go uczyc na sucho czytjac ksiazki.\nA skad bedzie sie znac wymowe tych liter ?\nSkad widzeic jak zaakcentowac dana sylabe ?\nJa naprawde chcialbym zobaczyc jak wyglada potem proba komunikacji w wykonaniu osoby ktora jezyk zna tylko z czytania.\n"Zaczynając od prostych tekstów (ostatnio przerabiam Czerwonego Kapturka po rosyjsku :)) uczymy się szybciej, łatwiej przyswajamy słownictwo i z czasem stajemy sie coraz lepsi. "\nPrzyswajasz Kapturka , ale czy przysawajasz majac wiedze o rosyjskim akcencie, zasadach wymowy, czy tylko cyrylicy sie nauczylas i juz zaczelas czytac ksiazki ?\n4 lutego, 2011 o 11:54 pm\nSłuchaj gościu. Po pierwsze przestań być taki agresywny, bo nikt nie ma ochoty prowadzić jakiejkolwiek dyskusji w takiej atmosferze. Jak masz cos do powiedzenia, to proszę bardzo, ale nie zachowuj się, jakbyś pozjadał wszystkie rozumy i przestań wszystkich, a przede wszystkim "użytkownika Krzyśka" mieszać z błotem. Abstrahując od tego, że jego pytanie było skierowane do Karola, a nie do Ciebie, każdy z nas jest tylko człowiekiem i może popełnić błąd. Nawet, jeśli Krzysiek nie sformułował pytania prawidłowo, to nie ma powodu, żeby mu to ciągle wypominać.\nWracając do tematu – jeśli chodzi o czeski, to owszem, można czytać po czesku znając jedynie kilka słówek, które znacznie różnią się od naszych (zapraszam do lektury wpisu Karola nt. języka czeskiego), podstawy gramatyki na poziomie ucznia pierwszej klasy podstawówki i mając odrobinę wyobraźni. Poza tym nie wspominałam tu w ogóle o czytaniu książek, tylko o prostym artykule z Wikipedii O WAMPIRACH. Za Kunderę się na razie nie biorę.\nArabski podałam jako ekstremalny przykład. Przecież o to właśnie chodziło, że są języki, w których możesz sobie czytać co chcesz, oglądać komiksy czy książki dla dzieci, telewizję, słuchać radia… a i tak nic nie zrozumiesz. Ale w kwestii języków słowiańskich sprawa przedstawia się zupełnie inaczej, a przecież o tą grupę językową tu chodzi. Co do rosyjskiego, to mam dokładnie takie samo doświadczenie, jak z czeskim – 3 miesiące nauki na uczelni.\nCzytając Kapturka przyswajam przede wszystkim nowe słownictwo, którego przeważnie nie chce mi się uczyć na zasadzie "łóżko" – "кравать". Poza tym od razu mam wgląd w gramatykę i podobnie jak Natasza podręczników używam rzadko, w celu sprawdzenia swoich przypuszczeń dot. np. gramatyki. I chociaż znam zasady wymowy i rosyjskich akcentów, do czytania nie są mi one w ogóle potrzebne. I powtarzam jeszcze raz – NIGDZIE nie napisałam, że czytam ksiązki w obcych językach.\nJęzyków można się nauczyć na wiele sposobów. Słuchając rosyjskiej muzyki poznałam na przykład zasady wymowy i nie były mi do tego potrzebne moje studia – zanim zaczęłam semestr potrafiłam dość dobrze mówić. A nauczyłam się tego przez głośne czytanie (wtedy jeszcze tekstów piosenek) i śpiewanie razem z panem z Любэ. Dlatego absolutnie nie skreślam metody nauki Nataszy, co więcej, uważam ją za bardzo skuteczną. Jeśli Tobie się ona nie podoba, nie ma sprawy, ale uszanuj proszę zdanie innych.\n5 lutego, 2011 o 10:19 am\n"Dlatego absolutnie nie skreślam metody nauki Nataszy, co więcej, uważam ją za bardzo skuteczną. Jeśli Tobie się ona nie podoba, nie ma sprawy, ale uszanuj proszę zdanie innych."\nCzytaj uwazniej sprostowania zanim zaczniesz tupac nóżka\nMetoda Nataszy jest ciekawa i po przeczytaniu jej bloga jak najbardziej nawet sam ja wypróbuje, tyle ze ze smiem watpic iz jest dla kompletnych laików.\n"Abstrahując od tego, że jego pytanie było skierowane do Karola, a nie do Ciebie, każdy z nas jest tylko człowiekiem i może popełnić błąd. Nawet, jeśli Krzysiek nie sformułował pytania prawidłowo, to nie ma powodu, żeby mu to ciągle wypominać."\nJest powod – taki ze moja wypowiedz traci racje bytu , poniewaz doszlo tam do zlej interpretacji metody Nataszy.\nI nie wypominam tu nikomu tylko podkreslam i prosze o rozwage na przyszlosc.\n"Słuchaj gościu. Po pierwsze przestań być taki agresywny, bo nikt nie ma ochoty prowadzić jakiejkolwiek dyskusji w takiej atmosferze. Jak masz cos do powiedzenia, to proszę bardzo, ale nie zachowuj się, jakbyś pozjadał wszystkie rozumy i przestań wszystkich, a przede wszystkim "użytkownika Krzyśka" mieszać z błotem"\nNie mieszam ani "wszystkich" ( kogo ? ) ani Krzyska – nie ublizylem mu w zaden sposob za to ty pohamuj swoje rynsztokowe slownictwo bo ja twoim "gosciem" nie jestem.\nJedyna osoba ktora tu komus ublizyla jestes w tym momencie ty. Emocje cie ponosza.\n5 lutego, 2011 o 12:46 pm\nJa tylko chciałbym zaapelować o to, abyście przestali się nawzajem obrażać, bo to do niczego dobrego nie prowadzi. W rzeczywistości jeszcze tylko bardziej się nakręcacie, a możliwość wygrania tej dyskusji przez kogokolwiek jest zerowa.\nTworząc tą stronę nie miałem nigdy zamiaru edytować ani usuwać komentarzy (nawet tych najbardziej negatywnych i tych, które można było prawie uznać za spam) i nie chciałbym zmieniać tych zasad, więc proszę was o przynajmniej o chwilę uspokojenia.\n5 lutego, 2011 o 1:07 pm\nMasz rację Karolu, ta dyskusja donikąd nie prowadzi. Uciekam i czekam z niecierpliwością na Twój kolejny wpis 🙂\n5 lutego, 2011 o 3:16 pm\nWpis właśnie się robi 🙂\nPozdrawiam również (jak zwykle zresztą)\n5 lutego, 2011 o 5:13 pm\nNie pisalam tutaj mimo ze blog obserwuje juz dlugo ale dzisiaj musze cos skrobnac.\nMahu ty sie ciesz ze Ula tak delikatnie ci to powiedziala bo ja bym sie z toba nie patyczkowala , hamstwo i prostactwo jakie tu urzadzasz w stosunku do kobiet przechodzi juz wszelkie wyobrażenie.\nCzytam ten blog od poczatku i nie zycze sobie takie go zachowania z twojej strony , jak chcesz to pisz ale zachowuj kulture i zwlaszcza w stosunku do kobiet !!! Zrozumiałes chlopie ?\nA najlepiej jak w ogole bys tu nie pisal bo dzialasz mi na nerwy….ehhh\nPrzepraszam Karolu ale musialam to z siebei wyrzucic i doprowdzic go do porzadku, nie wiem jak mozesz tolerowac taka osobe.\n5 lutego, 2011 o 6:43 pm\n"Nie mieszam ani "wszystkich" ( kogo ? ) ani Krzyska – nie ublizylem mu w zaden sposob"\nUbliżasz mi nie stosując polskich znaków interpunkcyjnych albo używając ich w formie "lotnej". W dodatku jak to mawiał Terry Pratchett: "Osoby używające więcej niż trzech wykrzykników lub pytajników to osoby z zaburzeniami własnej osobowości" co doskonale Ciebie charakteryzuje.\nNie jesteś dla mnie partnerem do dyskusji w przeciwieństwie do innych tu obecnych. Tobie zaś użytkowniku Mahu polecam lewatywę może trochę się rozluźnisz.\n5 lutego, 2011 o 7:13 pm\nLudzie, uspokójcie się. Jeśli nie dla swojego dobra, to przynajmniej dla mojego świętego spokoju i dla ogólnego wizerunku tej strony, bo naprawdę ostatnią rzeczą jaką chciałbym zrobić jest kasowanie komukolwiek komentarzy. Ale z drugiej strony moja tolerancja nie jest nieskończona. Nie wiem, wymieńcie się adresami mailowymi jeśli chcecie ją kontynuować, cokolwiek, byle tylko nie powtarzały się teksty o lewatywie, bo wraz z tą wypowiedzią zostały przekroczone wszelkie granice. Fakt wypominania komuś, że nie używa znaków interpunkcyjnych jest natomiast komiczny gdy samemu się ich nie stosuje.\nPodobnie nie chcę tu widzieć odpowiedzi Mahu (bo podejrzewam, że byłaby równie wykraczająca granice). I mam nadzieję, że obydwie strony się do tego ustosunkują. W przeciwnym wypadku kasuje wszystkie komentarze z ostatnich dwóch dni, w których zauważę najmniejszą aluzję do jakiejś osoby. Bo generalnie nie mam ani czasu, ani nerwów na to by odpowiadać na podobne komentarze. Ula zawiesiła broń (chwała Ci za to). Pozostali też są na to gotowi?\n5 lutego, 2011 o 8:21 pm\nMahu pewnie bedzie milczal, zreszta od rana sie nie odezwal cwaniak , pewnie zeby wyjsc na jedynego sprawiedliwego i Karolu rozumiemy twoja reakcje ale zrozum tez ze to Krzysiek zostal obrazony przez niego i to bardzo powaznie i chamsko , wiec Ula pisala wszystko w obronie Krzyśka , moim zdaniem miala 100% racji\nALe jak sobie zyczysz juz nie bede zaczynac tematu od nowa co mialam napisac napisalam i Krzysiu tez lepiej dajmy spokoj\n6 lutego, 2011 o 12:00 pm\nDobra, kończymy wszyscy tą nagonkę i lecimy czytać nowy wpis o języku ukraińskim! 😀\n6 marca, 2011 o 4:35 pm\nProszę mi powiedzieć jak to jest. Uczę się angielskiego od liceum czyli już 12 lat (taak, jestem stary) i umiem go nie najgorzej, oczywiście porównując średnią 😉 Jednak mam wielki problem przy rozumieniu ze słuchu. Osoby, które gramatykę znają znacznie gorzej ode mnie mają mniejszy broblem z wykminieniem sensu w cwiczeniach na słuch. Brak mi talentu czy co? Jest to jedna z rzeczy, która przyprawia mnie o nerwice.\n16 marca, 2011 o 9:25 am\nNie sądzę, żeby to była kwestia talentu. Moim zdaniem rozumienie ze słuchu to coś co nabywa się przez częsty kontakt z mówionym językiem – im więcej czasu spędzasz oglądając angielską telewizję czy słuchając angielskiego radia tym lepiej rozumiesz mówiony język. Zdaję sobie sprawę z tego, że brzmi to dość prymitywnie, ale tutaj naprawdę Ameryki odkryć się nie da – po prostu należy mieć częsty kontakt z językiem.\nPozostaw odpowiedź Mahu Anuluj pisanie odpowiedzi