Anastazya/VIII - Wikiźródła, wolna biblioteka\nAnastazya - VIII\nKiedy ją po tem zerwaniu z narzeczonym pierwszy raz obaczyłam, była tak spokojna, jak gdyby nic ważnego w życiu jej nie zaszło. Tylko, że spokojność ta na powierzchni się znajdowała, a co tam we wnętrzu płakało lub desperowało, nie każdy mógł odgadnąć. Ewka, znowu dziwując się jej spokojowi, do głazu i marmuru ją porównywała, ale Ewka miała wzrok krótki, i który ledwo po skórze ludzkiej się prześlizgiwał.\nSiedziała na kamieniu, tuż obok żółtej mogiły pana Cyryaka, tak pilnie szyciem zajęta, jakby z ciałem i z duszą w robocie swej pogrążała się i utapiała. Dzień był wrześniowy, słoneczny i ciepły; liście poczynały już barwę swą odmieniać i na zielone drzewa, które nad cmentarzem gałęzie swe rozpościerały, kłaść plamy i centki bronzowe, czerwone i żółte. Dokoła krzyżów i kamieni grobowych niektóre rośliny odkwitały; w pobliżu mogiły pana Cyryaka jak płomienie paliły się żółtością lnice wysokie i dzwonki liliowe kołysały się w powiewach wietrzyka, jakby na nabożeństwo wzywając i dzwoniąc.\nNiebo nad drzewami błękitem świeciło, a od borku, który okrywał pagórek, przylatywały niekiedy jałowcowe i grzybowe wonie. Ale słyszeć to nic się tu nie dawało; ptaki o tej porze roku nie śpiewają; ledwo też kiedy niekiedy wróbel w gałęziach zaświerkał, albo z pola oddalonego doszło porykiwanie bydła, lub beczenie owiec. Wtem, wysoko, kędyś pod samem niebem, rozległy się słabe dźwięki, jakby wołania przynaglające, jakby wyrzekania żałosne. Anastazya twarz i oczy ku niebu obróciła i patrzała na długi łańcuch wielkich ptaków, u czoła w haczyk zagięty, który po morzu błękitnem zwolna żeglował.\n— Żórawie odlatują — rzekła, i chociaż daleko już były, rzędem drobnych punkcików czarnych malując się na firmamencie, jeszcze nie przestawała na nie patrzeć.\nWtedy też, gdy twarz podniosła, postrzedz mogłam, że usta miała pobladłe, na czole pręgę dość głęboką, a w oczach, któremi odlatujące żórawie ścigała, wyraz tęsknoty tak niezgłębionej i piekącej, jakby dusza jej gwałtem wydrzeć się z ciała pragnęła i z ptakami tymi w dale nieznane i bezgraniczne ulecieć.\n— Czy tak, pomiędzy mogiłami, często przesiadujesz, Naściu?\nSpuszczając znowu oczy na robotę, odpowiedziała:\n— Często. Teraz przy gospodarstwie roboty mniej niż latem, czasu tedy więcej. A choćby robota jaka i niewykonaną była, to... co tam!\nNa piersi jej czuć było ciężar taki, że ledwo mówić mogła, a ostatnie słowa szeptem już wymawiała.\n— Więc pomiędzy panem Apolinarym a tobą wszystko na zawsze już skończone?\nZe zdziwieniem spojrzała i nieco wzruszyła ramionami.\n— Aboż to pani nie słyszała, że już braciom uwiadomienie przysłał o ślubie swoim z panną Rudnerówną, który odbyć się ma za dwa tygodnie?\nNie słyszałam o tem istotnie, a ona, znowu szyjąc i rękę z igłą to podnosząc, to opuszczając, tym swoim głosem, który ciężko z piersi wychodził, mówiła:\n— Wszystko na tym świecie kończy się i przemija... Było, nie było... Cienie różne przesuwają się przed oczyma i znikają. My wszyscy cienie, dni nasze cienie i miłowania nasze też cienie... abo omyłki. Błąd wiek człowieczy... Dziadunio zawsze mówił: »U Boga tylko wieczne trwanie i dobroć«. Prawdą to jest; bo reszta sam tylko błąd i... kalectwo.\nDziwnemi były słowa te w ustach tej młodej i prostej dziewczyny, albo też może i nie dziwne. Cóż? Pieszczoty rodzicielskiej i przyjaźni braterskiej nie zaznała nigdy; fałszu, niewdzięczności i lżenia ludzkiego zaznała niemało; ci, których jedynie na świecie miłowała, pomarli, lub na serce jej twardą nogą nastąpili: tedy z samego życia rozważania te wyszły i do głowy jej wstąpiły. Wszakoż, żal mi jej było niewymownie.\n— Moja Naściu, nie darmo pani Wincentowa mówi, źe chandrzysz odrobinę! Młoda jesteś, majątek i urodę masz, znajdzie się rychle, kto cię prawdziwie umiłuje, i długo jeszcze szczęśliwości zażywać będziesz...\nTrudno było wiedzieć napewno, czy słowa te słyszała, tak dusza jej zdawała się skupioną na jakąś daleką dal, w którą wlepiała oczy zapadłe i przepaścisto-smętne. Wszakże po minucie, twarz ku mnie obracając, rzekła:\n— To wszystko jest prawda; młoda jestem, majątek mam i los nie gorszy od inszych spotkać mnie może. Ale cóż ja pocznę, kiedy na tem wszystkiem nijakich nadziei ufundować już nie zdołam! O czem tylko pomyślę, wszystko przemijające, kalekie, fałszywe, abo też takie obojętne, że krokubym nie zrobiła, aby je doścignąć... Cóż ja pocznę? I sama odmienićbym się żądała, ale to nie jest w mojej mocy...\n— O ludziach zbyt złego myślenia nabrałaś! Są przecie pomiędzy nimi godni szanowania i lubienia.\nPierwszy raz z niejaką żywością odrzekła:\n— Ja też nikogo nie oskarżam, ani nikomu źle nie życzę. Tylko żem ludzkiej dobroci i wdzięczności, a zarówno i ludzkiego miłowania dobrze skosztowała, to już i słodkości żadnej od nich się nie spodziewam. Owszem, niech sobie szczęśliwości wszelkiej używają, i samabym jeszcze czem tylko mogła do tego dopomogła, ale ani weselić się z nimi, ani nadziei na nich ufundować za nic już nie mogę!\nPrawda: na nikogo nie wyrzekała, nikogo nie oskarżała ani jednem słowem. Ale wiadomo, że boleść najgłębiej zasiada w tych właśnie, którzy jej złością, pomstą i oskarżeniami wylewać z siebie nie potrafią.\nPo dość długiej chwili milczenia, niżej jeszcze nad robotą głowę chyląc, szepnęła:\n— Tylko mi tęskno!... tak mi tęskno!...\nIgła z palców jej wypadła, robota z kolan na murawę się zsunęła, a ona, wyprostowawszy się, z rękoma spuszczonemi na biały fartuch, który żałobną sukienkę jej osłaniał, z dwoma fałdami na policzkach, z pasmami złotych włosów na ramionach i piersi powtórzyła:\n— Tęskno mi... ach, jak tęskno!\nDo trwałości zjawisk, do czystej doskonałości uczuć, do piękności, dobroci i prawdy tęskniła. Do ideału tęskniła. Upragnienie to jest dusz niektórych takie, że na szczytach ludzkości nawet, w samych ogniskach jej słońc i gwiazd, o gaszące je napoje nie łatwo. O, biedna, nieuczona Naściu! Ani wiedzieć, ani nawet domyślać się mogłaś, ile razy ci nawet, co na najgórniejszych wierzchołkach ziemi tej jaśnieją, ku temu samemu, do czegoś ty tęskniła, idą... idą... idą... i zachodzą na Ogrójce!\nTuczyńce oczekiwały nawiedzin Józefy, bo zbliżała się, abo i nadeszła już zwyczajna ich pora. Oczekiwała ich też i Anastazya z upragnieniem daleko jeszcze większem, niż lat ubiegłych, jakby ratunku abo zbawienia samego od nich się spodziewając. Ale czas bieżał, Ś-ty Michał już przeminął, od Różańcowej tygodni parę upłynęło, a o Józefie słuch żaden nie dochodził znikąd. Wtem, dnia pewnego, Ewka, do świetlicy Anastazyi jak wiatr wpadając, oznajmiła:\n— Naścia! a bieżaj żywo do Nawróciciela! List od Józefy z poczty otrzymał i dla ciebie, słyszę, ukłony w nim są zawarte!\n— Nie przyjedzie! — krzyknęła Naścia. — List przysłała, tedy nie przyjedzie!\n— Abo ja wiem? Bieżaj do niego, to powie. Ze mną on o takich rzeczach gadać nie chce, a ty co inszego. Mądrzejsza od nas i bogaczka!... Cóż ty w jednej sukience lecisz? Deszczyk padać poczyna! Chustką się ogarnij! Naścia! Naścia! A nie leć-że w jednej sukni, bo to i nieprzystojnie nawet, w deszcz zwłaszcza! Chustkę narzuć, chustkę! Naścia! Naścia!\nNadaremno wołała i dużą chustką jak chorągwią kościelną powiewała z ganku: Naścia była już za bramą podwórka i we mgle chłodnego deszczyku pędziła przez pole, ku temu końcowi okolicy, na którym znajdowało się obszerne, dostatnie i ludne domostwo Nawróciciela. Do dużej, czystej, jasnej świetlicy, w różne sprzęty i obrazki suto przybranej, wpadła bez tchu prawie, zdyszana, w sukni deszczem pokropionej, ze zwilgoconą kosą na plecach.\n— List od Józefy przybył? Czy prawda?\nNawróciciel siedział u okna i list ten właśnie po raz wtóry już głośno odczytywał, a żona jego, syn Bolko i dwie dorosłe córki, naokoło niego stojąc, w prawie nabożnych postawach, czytania tego słuchali. Gdy Naścia wbiegła, kiwnął jej na powitanie głową i rzekł:\n— Kiedyś ciekawa, to siędaj i słuchaj. Dla ciebie znowuż od początku zacznę.\n— Zmokłaś nieco; osusz się wpierw przed kominem! — życzliwie rzekła pani Wincentowa.\nNa kominie palił się ogień duży, świetlicę przyjemnie oświecając i ogrzewając. Naścia pocałowała gospodarza domu w ramię, gospodynię w rękę i śpiesznie odrzekła:\n— Nie trza mi się osuszać. Nie zmokłam. Czytajcie, otcze!... bójcie się Boga, czytajcie prędzej! Aż mi się serce trzęsie, tak żądam co w tym liście!\nNawróciciel oczy miał dobre i do czytania nieco wprawione, a Józefa pisała wyraźnie, tedy czytanie skończyło się dość rychle, poczem wszyscy naokoło gospodarza przed oknem posiadali, ręce na kolana pospuszczali i zatopili się w zamyśleniu. Było też nad czem zamyślić się, było czem i zasmęcić. Józefa w tym roku, ani za dwa lata jeszcze, do Tuczyniec nie przyjedzie. Kto wie nawet, czy przyjedzie już kiedykolwiek? Na pielgrzymkę do Ziemi Ś-tej puszcza się i na kilka dni ledwo przed wyjazdem list ten pisze.\n»Jadę, aby drogami, któremi Chrystus Pan chodził, nieco pochodzić i u grobu Zbawiciela o przebaczenie dla ciężkich win swoich poprosić. Niełatwą droga mi ta będzie, bo i nie dla rozkoszy lub zażycia zbytków ją przedsiębiorę. Ubogą pątnicą pojadę, a gdzieniegdzie i pieszo pójdę, nie panią podróżującą przed ludźmi stawiąc się, lecz pokutnicą, jako i jestem nią, niedostatki i ciężary cielesne za grzechy swe znosić pragnącą. Tak wielkiem jest we mnie upragnienie pokuty, a przez nią zatarcia plam, na przeszłości mej osiadłych, że pomiędzy wami, poszanowanie, słodycz i wszelkie wygody najdując, upragnienia tego nasycić nie mogłam.\n»Szczęśliwą owszem bywałam nieraz, i dobrze mi się działo, a gdyście po ręku mię całowali i prawie za świętą mieli, w sumieniu swem zapytywałam: za co? — i wielkie czułam ugryzienie. Niechże więc w podróży tej oddalonej i trudnej, w ubóstwie i niewygodach, nacierpię się nieco, a u grobu Pana Jezusa za duszę ojca swego biednego pomodlę się i za szczęśliwość tego wszystkiego, czemu krzywdę zadałam i postępkiem swym zbluźniłam. Tego pragnę i pragnieniu temu folgę czynię, nie będąc przecie pewną, czy znowu, tak jak dawniej, miłość dla samej siebie mię nie unosi; was bowiem opuszczam, którym, jak mi to nieraz jawnem było, pożytki różne przynosić mogłam. Ach, ciemne i zawikłane są te drogi, które przed ludźmi po tej ziemi się ścielą, i nieraz trudno, abo i niepodobna, jasno rozpoznać, która do doskonalszego dobra prowadzi! Ale i tak znowu sobie myślę, że powrócę przecież, a powróciwszy tę robotę, którą pełniłam, pełnić będę. Ale teraz, to już muszę koniecznie jechać i iść, jechać i iść, ciałem cierpieć, a duszą z samym tylko Bogiem przestawać. Do Boga koniecznie chcę... bez wygód i pieszczot, bez ludzkiej miłości i czci, w umęczeniu i tęsknocie po swoich — do Boga!»\nTu następowały pozdrowienia, ukłony, rady, które Józefa rozmaitym osobom w Tuczyńcach mieszkającym przesyłała, a potem całe pół stronicy poświęcone było dla Anastazyi:\n»Niech Naścia pamięta, że Bóg ją większem niż innych bogactwem obdarzył nie po to, aby dla siebie rozkosze i zyski z nich ciągnęła, ale po to, aby miała narzędzie do czynienia duszy swej lepszą, a bytu inszych ludzi bezpieczniejszym i szczęśliwszym. Uczniowie Chrystusowi całe majątki swoje składali u stóp Tego, który mówił: »Co cierpiącym braciom swoim dacie, mnie dacie!« Dużo naokoło Naści jest bied nieprzepłakanych i potrzeb nienasyconych; niechajże Naścia dobrze otwiera oczy, aby widzieć, a ręce, aby czynić, tem więcej, że jakem się o tem z listu Bolka Tuczyny, do mnie pisanego, dowiedziała, znaczne bogactwo po śmierci dziadka na nią spadło. Niechajże Naścia strzeże się, aby jej to wzbicie się w dostatek duszy nie popsuło«.\nMilczenie i zamyślenie, które po przeczytaniu listu tego w świetlicy nastąpiło, przerywał tylko przez czas dość długi, trzask drzewa, palącego się na kominie, aż łączyć się z nim poczęły westchnienia najpierw, a potem i uwagi nieśmiele i z cicha wypowiadane; czy też Józefa dobrze, abo niedobrze czyni, w długą i nieprzezpieczną pielgrzymkę tę się puszczając, z której cale nie powrócić może, bo małoż to trudności i przygód śmiertelnych drogę jej zastąpić na kolejach żelaznych, na morzu, w miastach obcemi ludnościami napełnionych, a nigdy prawie od zabójstw, łotrostw i zaraz morowych nie wolnych? gdyby zaś nie powróciła, to czy zasługa, po którą przez tę pielgrzymkę sięga, zdoła wynagrodzić przed Bogiem to, że biedni ludzie przestaną być pocieszani przez nią, poprawiani, oświecani?\nMówiła o tem zwykłym sobie sposobem, pomału i z namysłem, pani Wincentowa; trzepała prędko i z oczyma od żywości charakteru zapalonemi starsza córka Nawróciciela; przemówił i Bolko, który z małych lat pamiętał wszystkie pożytki i uciechy od Józefy otrzymane, a podczas nawet listy do niej z prośbami o radę lub pocieszenie pisywał. Tylko Naścia i Nawróciciel nie odzywali się ani jednem słowem, aż nakoniec mądry człowiek przemówił:\n— Czy Józefa dobrze, czy nie dobrze czyni, w tę pielgrzymkę się puszczając, nie my sędzie i nie nam o tem dekretować. Pan Bóg rozmaicie dusze ludzkie stwarza; ta widać jest taka, że jej za grzech popełniony nigdy pokuty zadość być nie może. A no, słusznie powiada, że pomiędzy nami nijaka udręka jej nie napotykała; umyśliła też ścigać ją tak, jak insi ścigają szczęśliwość. Dziw nad tem każdego zdjąć może, ale że od złego sądu język w tym wypadku strzymać się powinien. Bo słusznie też i to powiada Józefa, »że ciemne i zawikłane drogi Pan Bóg na tej ziemi przed człowiekiem rozłożył«. Tedy, którą obrała ona sobie, to obrała, a za to, co już dla nas ludzi biednych uczyniła i jeszcze może uczynić, niech błogosławieństwo Boskie zawżdy nad głową jej będzie!\nLedwo Nawróciciel mówić przestał, Naścia wstała i, w ramię go całując, poprosiła, aby jej listu Józefy na dni parę pożyczył, gdyż chce go w cichości nie jeden raz przeczytać i rozważyć. Zgodził się na to z ochotą i list jej oddał, poczem ona ze wszystkimi żegnać się poczęła, i choć pani Wincentowa grzecznie prosiła, aby z nimi posiedziała nieco i powieczerzała, przystojnie podziękowawszy, odeszła.\nZmrok, razem z drobnym deszczykiem, sypał się na ziemię i szare zasłony słał po całem powietrzu, ale Naścia, bynajmniej na posępność pogody i na chłód, który się od deszczyku rozchodził, nie uważając, na kamieniu przydrożnym, w gołem polu leżącym, z godzinę może przesiedziała. W jednej sukience będąc, chłodu przecie nie czuła, ani tej mokrości, która od grubej a zmoczonej kosy szła jej przez plecy. W poblizkości kamienia, na którym siedziała, kilka starych wierzb rosło, a w dziuplach ich puhacze hukać, lelaki zaś skomleć poczęły. Ona i tego nie słyszała, ani też może wiatru, który polem lecąc, wzdychał, szumiał, a pod niebem gnał stada obłoków ciemnych, jak łachmany żebracze poszarpanych. Z rękoma na kolanach opuszczonemi, siedziała na kamieniu i siedziała, myślała i myślała, aż jej od tego myślenia dwie fałdy przez policzki poszły, i marszczka, przerzynająca czoło, uczyniła się głęboką i boleścią serdeczną, a namysłem bezdennym napełnioną.\nOd tego też dnia każdemu widnem było, że opanowało ją myślenie jakieś niepozbyte i ani na jeden moment od niej nie oddzielone, które wszakoż nie wydawało się frasobliwem ani boleść sprawiającem, ale owszem rozweseliło ją i rozpogodziło. Odeszła od niej ta milczącość posępna, w którą po śmierci dziadka, ostatecznem zelżeniu przez krewnych i zerwaniu z narzeczonym była ją opanowała. Często poczęła do ludzi przemawiać z uśmiechem miłym, a nawet zaśmiała się niekiedy szczerze, po młodemu. Do roboty też, wpierw zaniedbanej, ochotnie się zabrała i, Ewkę cale już do domu swego wziąwszy, razem z nią dni i wieczory, na pracy, albo rozmowie podufałej przepędzała. I to tylko, że czy mówiła lub milczała, czy śmiała się lub pracowała, widać było, że ku jakiejś nad wszystko umiłowanej myśli swojej bezprzestannie powraca i nią sobie razem z sercem, czoło i oczy rozjaśnia i rozwesela. Tydzień taki ledwo upłynął, a rozpoczęły się pomiędzy nią a Nawrócicielem tajemne jakieś spiski i konszachty. To on do niej, to ona do niego przychodziła, a zawżdy szli na rozmowę do izby ustronnej, którą i na zasuwkę jeszcze zamykali. Ewka nawet, choć stałą towarzyszką Naściną była, nadarmo zapytywała, o czemby z Nawrócicielem tyle gadali pod sekretem, bo żartobliwe tylko i nic nie znaczące odpowiedzi dawała jej Naścia, a o tem, aby od Nawróciciela ktokolwiek mógł się o tem dowiedzieć, i pomyślenia być nie mogło. Dwa razy też oboje spólnie do miasta jeździli, bawiąc tam za każdym razem po całym tygodniu, ale czegoby jeździli? za jakim interesem? — nikt nie wiedział, i różne tylko po okolicy szły o tem pogłosy.\nJedni domyślali się, źe Naścia za Bolka wyjść namyśliła się; insi, że ktoś z daleka, może nawet i nieduży obywatel jaki, przez list czy przez pośrednika jakiego o rękę się jej zgłosił, tedy Nawróciciela rad wzywa i do miasta po wyprawę jeździ. Ani chybi po wyprawę! bo nawet za drugiem pojechaniem, dwie skrzynki spore, czemciś napełnione a dobrze zamknięte, z sobą przywiozła.\n— Co to? — zapytała Ewka.\n— Kamienie! — śmiejąc się, odrzekła Anastazya,\n— Nie żartuj! Ja takie myślenie mam, że to wyprawa twoja?\n— Wyprawa — rzekła znowu, ale już inszym zupełnie tonem, takim poważnym, że Ewka pomyślała: »Tak jest; wyprawę sobie w mieście kupiła... Uf! jakie ciężkie skrzynie! Płótna pewnie w nich moc wielka«.\nI załamała ręce dziewczyna czarnowłosa nad Naścinemi skrzyniami, a łzy ciężkie stoczyły się po licach jej bladawych, bo myślała sobie, że ona sama nigdy wyprawy nijakiej robić nie będzie, ani do ślubu z Adasiem nie pójdzie, z racyi ubóstwa swego a nieubłagalności rodzicieli Adasiowych. Zazdrościła Naści odrobinę i w sercu wywyższała się nad nią nieco: »Ot, jak rychle o panu Apolinarym zapomniała! Jam Adasiowi wierniejsza!«\nRazu pewnego, przez drzwi zamknięte, (do których na dwie minutki tylko ucho przyłożyła), Ewka posłyszała, jak Nawróciciel mówił:\n— A nie będziesz-że ty nigdy żałowała tego? Pomnij: życie długie!\nNaścia zaś poczęła odpowiadać:\n— Nie, otcze! boby mnie to bogactwo, a ich przekleństwo, do śmierci kamieniem na sercu leżało!\nEwka aż przysiadła na ziemi od zdziwienia i nic już dosłyszeć nie mogła.\nInszym razem znowu ją coś skusiło posłuchać pode drzwiami, i znowuż Nawróciciel mówił:\n— Potrafisz-że ty? Zdołasz-że? Nie mała to rzecz jest...\nResztę wyszeptał tak cicho, że już tylko potem Naścine przemówienie piąte przez dziesiąte posłyszeć można było:\n— Napatrzyłam się i nasłuchałam... Dziaduńko powiadał... Bóg dopomoże... dobrzy ludzie poradzą...\nOt tobie masz! Tajemnica taka, że z żadnej strony ani szczelinki zrobić w niej nie można! O weselu nie gadają, nazwiska nijakiego nie wymawiają... Może Naścia i co inszego, niż pójście za mąż, zamierzyła? Ale co? Tego już odgadnąć ani weź, ani rusz!\nWtem, raz, p. Wincenty Tuczyna do Mrukowego domostwa wszedł, co osobliwością było, ponieważ stryjów Naścinych za ludzi zacnych nie mając, nigdy ich nie nawiedzał. To też i teraz za interesem tylko przyszedłszy, do Mruka, którego z całą familią w domu znalazł, rzekł:\n— Przyszedłem z prośbą, aby pan Waleryan jutro w południe promocyą mi uczynił i chatę moją nawiedził. Nie na zabawę zapraszam, ale na ważną rozmowę, którą panna Anastazya Tuczynówna ze stryjami swymi stoczyć żąda. Z przyczyny srogiej nieprzyjaźni, którąście jej niejeden raz okazali, niepewną jest, jakieby ją w progach waszych przyjęcie napotkało, tedy poprosiła, aby u mnie rozmowa ta nastąpić mogła, a ja, i owszem! zapraszam i o przybycie ich nalegam, gdyż rzecz jest ważna i wiele na niej zależy nie tylko pannie Anastazyi, ale wszystkim.\nTo rzekłszy, p. Wincenty po wszystkich obecnych wzrokiem powiódł i to jeszcze dodał:\n— Całą kompanię zapraszam, lecz osobliwie Adasia, który koniecznie znajdować się tam powinien.\n Od Mrukostwa Nawróciciel udał się do Piszczałkowstwa i tam to samo zaproszenie co do słowa powtórzył, poczem przez cały następny dzień i wieczór, w obu domostwach, płonął taki ogień ciekawości, że dziw prawdziwy, iż się one od niego nie zapaliły. A że wieść o zaprosinach p. Wincentego i o ich przyczynie rychle się na językach, babskich zwłaszcza, po inszych domostwach rozniosła, tedy i one stanęły całe w ogniu zapalczywych domysłów, odgadywań i sprzeczek o to: jaką ma być ta rozmowa Naści ze stryjmi? o czem? dla jakiej przyczyny? Co to będzie? Co to będzie? Po największej części przypuszczali ludzie, że Naścia za mąż idzie i żąda przed ślubem ze stryjmi się pogodzić, a że rodzicieli nie miała, błogosławieństwo od nich otrzymać.\nOj, pobłogosławią jej oni, jak dyabeł wodę święconą zwykł błogosławić! Niektórzy mówili, że na miejscu Naścinem będąc, stryjom takim w oczyby tylko pluli, i że chęć pogodzenia się z nimi poniżaniem się jest i brakiem ambicyi. I za kogoby wychodzić mogła? Chyba za Bolka. A no, za kogo wychodzi, to wychodzi, ale pewnie w pójściu za mąż klucz do zagadki tej utkwiony, bo i o czemże inszem młoda panna myślećby mogła, jeśli nie o pójściu za mąż? Ale stryje po co jej potrzebni, a zwłaszcza Adaś, któremu Nawróciciel koniecznie przybyć rozkazał? Z tego Adasia, to już ciemność i tajemnica nieodgadnięta biła. A no, zobaczymy!\nI nalazło się niemało takich, którzy postanowienie uczynili, na własne oczy obaczyć i na własne uszy posłyszeć, a przed tem postanowieniem na ubocz zeszła nawet przystojność, o której zachowywanie mieszkańcy wszystkich wogóle okolic szlacheckich wielce dbają. Chociaż to i nieprzystojnem jest bez zaproszenia do czyjegoś domu włazić, do domu Nawróciciela w godzinie oznaczonej naszło sporo ludzi, a niemało ich jeszcze nieśmielszych lub mniej znajomych, w poblizkości krążyło, czatując na języki, które ani chybi z domu tego nowiny ciekawe wynosić będą.\nW świetlicy Nawróciciela sporo mężczyzn i kobiet zasiadło na stołkach, na ławkach, na krzesłach z wyplatanemi siedzeniami, a wszakoż nie zapanowała tam ciasnota nijaka; było gdzie sieść, a jeszcze i poruszać się na przestrzeni luźnej.\nMruk i Piszczałka z całemi familiami swemi pierwsi przyszli, a gospodarz i gospodyni do zaproszonych i niezaproszonych przemawiali grzecznie, chociaż niejeden z gości postrzegał, że obojgu ciężkość jakaś na sercach leżała.\n Dość duży obraz Chrystusa na krzyżu jak raz naprzeciw drzwi od wejścia wisiał na ścianie i bladym kolorem ciała umęczonego, jako też obliczem miłosiernem i bolejącem, nad rozsypanemi po izbie głowami górował. Przez okna zaś, których w dwóch ścianach tej świetlicy znajdowało się aż cztery, nic widać nie było, okrom nieba smętną białością powleczonego i drzew, które do naga z liści rozebrane, suchemi gałęziami razem z wiejącym wiatrem powiewały.\nWtem wszyscy ku oknom poobracali oczy, bo przed domostwo podjechał wóz jednokonny, a z niego — kto wyskoczył? A no, nikt inszy, tylko Anastazya. Jej był konik gniady do woza zaprzężony, jej parobczak na wozie siedział, i stały dwie skrzynie dobrze pozamykane i kilimkami okryte. Cóż to ma znaczyć? Dlaczegóż pieszo z takiej blizkości nie przyszła, lecz przyjechała? Nikomu język nie obrócił się w gębie, aby o to zapytać, bo wszystkim ledwo oczy na wierzch nie wyłaziły od patrzania na dziewczynę, która, nie spodziewając się ludzi tylu tu znaleźć, stanęła na moment w progu zmieszana i co czynić nie wiedząca. Widać było po niej, że widok zgromadzenia tak licznego, sprawił jej przykrość niewymowną.\n W czerni była cała. Sukienkę i szubkę ciepłą miała na sobie czarną i chusteczkę takąż na złotych włosach pod brodę związaną, a w ręku trzymała sporej wielkości torebeczkę skórzaną. Strój był schludny i przystojny, ale smętny, a twarz jej, na widok licznego zgromadzenia rumieńcem oblana, wyglądała przy tym stroju, jak róża, rozkwitająca w cieniu głębokim. Niebawem przecie ośmieliła się, uspokoiła i ukłonem wszystkich naokoło powitawszy, oboje gospodarstwo z uszanowaniem w ręce pocałowała. Potem, stanąwszy przy stole, za którym Mruk i Piszczałka z familiami swemi siedzieli, podniosła na Wincentego oczy błagające.\n— Otcze kochany! — rzekła — zlitujcie się, powiedzcie wszystko, bo ja przy takiej dużej kompanii nie zdołam!\nAle Nawróciciel głową tak potrząsł, że aż czupryna, którą miał nadmiar wielką, czoło mu szpakowatymi włosami zasypała.\n— Musisz zdołać — odpowiedział: — trza koniecznie, abyś postanowienia swoje sama zadeklarowała, aby potem sporów i podejrzeń nijakich ludzie nie potworzyli.\nOna, widocznej trudności doświadczając, głowę spuściła i chwilę stała w postawie wahającej się i zawstydzonej, ale potem oczy, które dnia tego osobliwie jakoś kryształowe i promieniejące były, wzniosła ku obliczu Chrystusa ukrzyżowanego i znać po niej było, że wnętrzną modlitwę odmawia. Jakoż zawstydzenie ją opuściło i uśmiech prawie wesoły osiadł na twarzy, kiedy mówić zaczęła:\n— A no, kiedy trza, to trza. Prosto z mostu powiem: Ponieważ Józefa do Ziemi Świętej pojechała i nie prędko wróci, abo i cale może nie powróci, tedy ja umyśliłam zastępczynią jej zostać i to czynić, co ona czyniła.\nZnowu na twarz Chrystusa, która z pod belek sufitu górowała tu nad wszystkiem, wzrok podniosła i, jakby od jej widoku natchnienie i siłę biorąc, cale już upewnionym głosem mówiła:\n— Chcę tak, jak Józefa, sługą Boską i ludzką zostać, kochanej ziemi przeddziadowskiej i złej doli ludzkiej życie i trudy swoje ofiarować. Pojadę wszędzie, dokąd ona jeździła i starać się będę, aby ludzie pociechy i pożytki duszne za pośrednictwem rąk moich tak samo, jak od niej, otrzymywali.\n— A potrafisz to ty, młodziutka taka, niebożątko? — z pod ściany ozwał się Żelazny.\nObróciła się ku mówiącemu i odpowiedziała:\n— Nie we własny rozum ja dufam, ale w pomoc Bożą najpierw, a potem w rady ludzi nade mnie rozumniejszych. Pomnę zresztą dobrze, co i jak czyniła Józefa, a różne nauki przez dziaduńka dawane pokrzywą mi w pamięci nie zarosły. Ile sił starczy, starać się będę Józefę zastąpić, a jeżeli i omyłkę jaką z początku popełnię, Pan Bóg i ludzie mi to wybaczą, a ja na drugi raz mądrzejszą się stanę.\n— A paszport i pozwolenie masz? — z pod drugiej ściany krzyknął Człowieczek, jako był zawsze prawności wszelkiej dozorcą.\n— Mam jedno i drugie — odpowiedziała — potośmy właśnie, a i po towar też, z panem Wincentym do miasta jeździli.\nChwila milczenia nastała, po której Piszczałka za stołem cienko zaskwierczał:\n— Czy to już wszystko? Czy po to tylko, aby androny te posłyszeć, my tu przyszli?\n— Androny to cale nie są — ozwał się znów Żelazny — owszem, ludziom biednym i nieuczonym służyć, jako Józefa służyła, rzecz przez Boga błogosławiona. Niech Anastazya próbuje, kiedy jej wola taka, a może z tego dobro jakie i wyniknie. Nie święci garnki lepią. I przez dziecinne usta Bóg podczas wolę swoją objawia.\n— A niech próbuje! — rzekł Mruk — niech sobie na wszystkie wiatry rusza! Szczęśliwej podróży życzę. Tylko po co my tu wezwani zostali? Czy po to, aby...\nAle nie dokończył i wargi mu odemknięte pozostały, jak skamieniałe. Insi też powyciągali szyje i wytrzeszczyli oczy.\nCościś nadzwyczajnego dziać się poczynało. Anastazya torbeczkę swą rozwarła i ze spuszczoną głową, prędkim poruszeniem rąk, wykładać z niej na stół poczęła pieniądze papierowe, w mniejsze lub większe paczki poukładane. A toż co? Dla jakiej przyczyny ona tak wiele pieniędzy tu z sobą przyniosła i ludziom prezentuje? Ale ciekawość ta wprędce przez samą Anastazyę ugaszona być miała. Znowu zawstydzona i wahająca się, na pana Wincentego pojrzała:\n— Otcze kochany, nie powiesz?\nA on, posępny czegoś, znów głową strząsnął.\n— Mów sama — rzekł. — Na wszystkoś się dobrowolnie zaofiarowała. Dotrzymaj.\nTedy chwilę jeszcze z zawstydzeniem powalczywszy i znowu na twarz Chrystusową popatrzawszy, mówić zaczęła:\n— Kiedy trza, to trza. Juści, że powiem, bo jakożbym inaczej zamiaru swego dokonała? Tedy, oto są te pieniądze, wszyściusieńkie, którem po dziaduńku otrzymała. Nie chcę ja ich. Dziaduńkowi do grobu wdzięcznam, że mię umiłował i za dziedziczkę swoją obrał, ale dziedzictwa nie chcę, bo na niem przekleństwo ludzkie cięży i czyni mię ono nadmiar już bogatą. Czym to ja nie napatrzyła się, jakie kłótnie i grzechy wszelakie od pieniądzów pochodzą? A czym nie widziała też, w jakiem uciemiężeniu żyją ludzie, którzy ich nadmiar znów mało mają? Uczniowie Chrystusowi, do Pana swego przychodząc, całe majątki swoje u stóp Jego składali, a ja jeszcze piękny kawał ziemi porodzicielskiej dla siebie ostawiam. Niechaj te pieniądze na chwałę Boską i szczęśliwość ludzką idą!...\nTo rzekłszy, jedną z paczek na stole leżących wzięła i z nią do Piszczałki zgrabnym ruchem podbiegłszy, w ramię go pocałowała, aż obejrzeli się wszyscy po sobie, tak dziwnem się to zdało, że ona tego, który razem z familią swoją najsrożej ją zelżył i potwarzami oblepił, w ramię całuje. A ona tymczasem w długie kościste palce Piszczałki zwitek pieniędzy wtykając, ze słodkim uśmiechem mówiła:\n— Weźcie to, stryjku, nowy dom sobie zbudujcie, długi popłaćcie, Stefka ze staraniem leczcie, aby uzdrowionym być mógł i co chcecie zresztą, czyńcie, byleście na starość kąt wygodny i spokojność otrzymać mogli...\nPiszczałka osłupiał i w trzęsących się palcach papierki przytrzymując, z oczyma wyłupionemi, pary z ust nie wypuszczał, a tylko w gardle cościś mu charkać i łkać poczęło. Naścia zaś z drugą paczką w ręku ku Ewce poskoczyła i, w same usta ją pocałowawszy, rzekła:\n— Przyjaciółką mi byłaś, w ciężkich momentach pocieszałaś, to niech ci Bóg nagrodzi wieczną w pożyciu z Adasiem szczęśliwością. Naści posag! większego rodziciele Adasiowi pewnie żądać nie będą.\nEwka, we łzach stanąwszy, do nóg jej upaść chciała, ale Anastazya ręką ją zatrzymując, ku Mrukowi się obróciła.\n— Tera — rzekła — kiedy Ewka posag już ma, to już nie sprzeciwiajcie się, stryjku, aby Adaś za żonę ją pojął. Przez tyle lat wiernymi sobie ostali: widać, że prawdziwie się miłują. Wy i Adaś od dawna już sępem za to na siebie patrzycie. Niechże teraz zamiast smętku wesołość, a zamiast rozgniewania zgoda pomiędzy wami zapanuje! Adasia proszę, aby sercem chętliwem przyjął od swojej strzecznej to, co ona jego narzeczonej, tedy i jemu także ofiarowała.\nZ trzecią paczką pieniędzy obracała się do pana Wincentego i coś do niego poczynała mówić, ale co, tego nikt nie posłyszał, bo przeszkoda zaszła: w świetlicy zapanowało powszechne ucieranie nosów. Hasło ktemu dał Nawróciciel, który w bliskości okna stał, więc gdy w dobytą z kieszeni wielką chustkę zatrąbił, aż szyby nie duże zadrgały i zabrzęczały. Przy ścianach, mniej lub więcej głośno trąbili też w chustki: Żelazny, Kwiczoł, Burak, Człowieczek, a niewiasty, jak oto: Wincentowa, córki jej, Ewka i dwie czy trzy sąsiadki, bynajmniej w tem mężczyznom ubiedz się nie dając, trąbiły także, cieniej nieco, ale za to zapalczywiej i jakby na wyprzódki: która głośniej? A sprawczyni hałasu tego, widząc, że chustki idą od nosów do oczu, z których łzy mniej albo obficiej się leją, stała zadziwieniem w słup obrócona.\n— A no — pośród hałasu mówiła — co się stało? Przecie tu nic osobliwego się nie dzieje, ani też żałosnego! Owszem, sama tylko radość!\nZ samą tylko radością na twarzy, gdy w świetlicy uspokoiło się nieco, do Nawróciciela rzekła:\n— A tego, coście mi przyrzekli, dokonacie, ja o tem nijakiego wątpienia nie mam. Na przyszłą wiosnę każecie w Tuczyńcach wykopać dwie studnie, na dwóch końcach okolicy, aby cała ludność tutejsza na spólność je miała i przestała ciągać wodę wiadrami na wysoką górę, aż z Niemna. Wiele potu ludzkiego i nawet ciężkich kalectw przez to ubędzie. A oto pieniądze macie, tyle, ile ten pan uczony w mieście wyliczył, że na te studnie trza.\nTeraz izbę, na odwrót temu, co działo się przed momentem, cichość jakby kościelna zaległa. Wszyscy poczuli w powietrzu jakąś ważność, uroczystość: jeden człowiek coś ważnego i pożądanego dla ludzi wielu uczynił. Milczeli. Mógłby kto myśleć, że to była obojętność, a po prawdzie było to legnięcie na piersiach ludzkich jakiejś ważkości i błyśnięcie przed oczyma jakiejś światłości. Kwiczoł tylko z pod ściany, śród cichości powszechnej, wykrzyknął:\n— Zbawicielko ty nasza!\nI umilkł, a gdy milczącość przez moment długi panowała w izbie, Anastazya stała przy stole z głową spuszczoną, a z pod belki sufitu Pan Jezus obliczem miłosiernem na wszystko, co się na dole działo, poglądał. Wtem, na podwórku, w blizkości okien, dwa koguty jeden po drugim przeciągle zapiały, a wnet po kogutach i tonem do koguciego piania podobnym, odezwał się Piszczałka:\n— Naściu! Naściu! Serce moje! A cóż ty z dziaduniowym inwentarzem poczniesz? Piękny inwentarz! Czy go na cudzych rękach, aby zmarnował się, pozostawisz? Przecie ja stryj twój... dobra twego lepiejbym, niż cudzy człowiek...\nAle ona, dokończyć mu nie dając, śmiać się poczęła. Śmiech ją czegoś nieprzezwyciężony brał, wszakoż razem mówiła:\n— Jużem prosiła pana Wincentego, aby dwie krowy dziaduniowe wam oddał, bo jedną tylko, i to chudzinę, macie. A trzecią Ewce do wyprawy darowuję, a czwartą proszę, aby pan Kwiczoł wziął dla tej malutkiej Marylki, która urodziła się przed półroczem. Co zaś do pary koników dziaduniowych, to niech ją Adaś będzie łaskaw weźmie sobie i Ewkę nią od ślubu do domu swego zawiezie.\nTu wszakoż ozwały się zewsząd głosy zaprzeczające. Żelazny, jak był wysoki i barczysty, tak z ławy powstał i zawołał:\n— A szafarkoż, rozsądku nie mająca. Toż ty całe dobro swoje pomiędzy ludzi rozszafujesz!\n— Nie całe! nie całe! — odpowiedziała — bo porodzicielską fortunę bez naruszenia dla siebie pozostawiam!\nCzłowieczek, malutki i szczuplutki, z biegającemi oczyma, ku stołowi przyskoczył, mówiąc, że prawo nawet na rozrzutność taką nie dozwala, a Burak, nad wszelkie buraki w tej chwili czerwieńszy, do Nawróciciela się obrócił:\n— Dziw mi, że opiekę nad sierotą przyjąwszy, na takie rzeczy jej pozwalacie!\n — Los sobie zatamuje i za mąż tak jakby mogła, nie pójdzie — ozwała się któraś ze sąsiadek.\nGłosy mnożyły się, mieszały się z sobą i gdyby to nie działo się w domu Nawróciciela, przyszłoby pewnie do kłótni, abo do czegoś jeszcze gorszego, bo i dwaj stryje poczęli ze swej strony porywać się a wykrzykiwać, że: co komu do tego, jak bratanica ich z dobrem swojem poczyna? że niech każdy ptak swojego dzióba pilnuje! że to do nich przytyki są, a oni sobie w misy pluć nie pozwolą! i t. d., i t. d. Wszakoż, że działo się to w domu Nawróciciela, tedy on sam, wyprostowawszy się, po wszystkich ognistemi oczyma swemi powiódł, czoło nad czupryną strzępiastą zmarszczył i jak krzyknął: — »Cichocie! Stulcie gęby!« — tak i pomilkli wszyscy, w niego tylko jednego oczy wlepiając.\nOkrutną siłę człowiek ten miał w sobie i to wszędzie: w oczach, w czuprynie, w karku, w głosie. Ile razy zaś widział, że perswazyą i rozumem ludzkiej głupoty lub wrzawliwości pokonać nie zdoła, siłę tę, jako obuch, w garść brał i nią walił. Było w tem podobieństwo niejakie do byka, który stadu przewodniczy. Tylko, że skoro zapędliwość ludzką już uśmierzył, a po dobroci i wedle rozumu przemawiać począł, to trudno było uwierzyć, aby w jednym człowieku mieścić się mogła zdatność do takiego walenia po łbach siłą głosu, wejrzenia i postawy, a razem z nią takie rozważne i miodopłynne mówienie. Tedy w sposób miodopłynny i rozważny powiedział, że on sam z początku zamiarowi Anastazyi był przeciwny, ale potem rozmyślił się, że ani prawa do stawania w poprzek na drodze jej niema, ani godzi się mu to czynić.\nPrawa niema, bo Anastazya pełnoletności swej doszła, przeszłej wiosny rok 21 życia swego ukończywszy, a nie godzi mu się, gdyż każden człowiek ma swoją osobną duszę, nad którą inszy człowiek władzy cesarskiej rozpościerać nie powinien. Nie po to on w opiekę swoją brał sierotę, aby ją w niewolniki swoje zapisywać, ale po to, aby dopomagać jej w różnych trudnościach i przeciwnościach tego życia. I tej tedy jej chęci, czem mógł, dopomógł, a przytem ziemię jej porodzicielską w dzierżawę wziął, aby ją, w czasie wędrówek właścicielki, jak oka w głowie strzedz, aby na tym pozostałym jej majątku nijaka szczerba nie powstała. Ile razy z wędrówki swej powróci, albo w słabość czy umęczenie, broń Boże, zapadnie, zawżdy znajdzie tu własny dach nad głową i kawałek chleba nie bylejaki. A na wędrówkę tę, skoro Bóg do duszy jej tak przemówił, niechaj, Józefę naśladując i zastępując, jedzie! Niech służy Bogu, ludziom i tej ziemi przeddziadowskiej, słowa święte i mądre pośród ludzi ubogich i nieuczonych siejąc, jako mannę i jako rosę i jako te promienie, które na niektórych medalikach padają z rączek Matki Boskiej.\n— Czy zaś dobrze abo nie dobrze uczyniła, ręce tak szeroko otwierając, że z nich dużo jej dobra rozsypało się na ludzi, niech Bóg sądzi! Powiadają tu niektórzy, że to niemądry jest postępek, ale ja gdzieściś, nie pomnę gdzie, wyczytałem, że dwie mądrości na tej ziemi są: jedna ziemska, a druga niebieska; która zaś mądrość ziemska jest, a która niebieska? — to i uczonym ludziom podczas rozpoznać nie łatwo, a cóż dopiero nieuczonym? Nikt z Bogiem narad nie czynił i sądów nie sprawował! Kto w górze bywał?\nUmilkł po długiem mówieniu Nawróciciel, a Naścia teraz, oczy łez pełne mając, ze wszystkimi żegnać się poczęła. Ale nie tak to łatwo było uczynić, jak zamierzyć. Otoczyli ją tera wszyscy kołem ciasnem, różne dobre życzenia i rady jej dając. Nawet Mrukowa i Piszczałkowa ramionami ją obejmowały, a dwaj stryje, ręce nad nią podnosząc, błogosławili, chocia Piszczałka i markotny był nieco w duszy, że z czterech krów dziaduniowych dwie mu tylko podarowała. Ewka za to, na ziemi siedząc, obejmowała jej kolana i jak chmura deszczowa, jak bóbr nad rzeką, tak płakała. Kiedy nakoniec Naścia, zdoławszy uwolnić się z tego ścisku, próg świetlicy przestąpiła, w ciemnawej sionce ktościś ją za rękaw od szubki pociągnął. Spojrzała: a to Bolko stał przed nią, jak ogień na całej twarzy czerwony, a tylko z czołem białem i błękitnemi oczyma, które w niej, jak dwa groty gorzejące, tkwiły.\n— Powrócisz, Naściu? — zapytał, że to od dzieciństwa po imieniu sobie mówili.\n— Jeżeli Bóg przy życiu mię utrzyma, to na lato powrócę! — odpowiedziała.\n— Powróć; bo dziś, to jużem ja cię nad wszystko w świecie umiłował i, jeżeli każesz, dziesięć czy dwadzieścia lat będę na ciebie czekał, a nikogo inszego ani umiłuję, ani za żonę pojmę...\nOna cofnęła się od niego przestraszona.\n— Nie czyń ty tego, Bolku, zmiłuj się, rodzicielom zgryzoty nie sprawiaj...\nAle tu roztrącili ich ludzie, ze świetlicy do sionki wchodzący i niebawem Naścia, z lekką teraz torbeczką swą w ręce, na wózek swój wsiadała. Duża kupa ludzi w różnych ubiorach, ale najwięcej w ciemnych lub siwych, stała przed wrotami domostwa, którego jasne okna patrzały na niebo, smętną białością powleczone i na drzewa, które do naga z liści rozebrane, suchemi gałęźmi razem z wiejącym wiatrem powiewały. Od tych drzew powiewających, na te wiatry wiejące, pod tę smętną białawość niebieską, potoczył się wózek z Naścią i polem pustem, głuchem, drobną mgiełką osnutem, poszeptami wiatru wzdychającem, toczył się wpierw wyraźny i jej postać wyraźnie malujący, a potem coraz dalszy, mniejszy, niewyraźniejszy, aż pod nachyleniem nieba dalekiem, pochmurnem, omglonem — zniknął.\nTę stronę ostatnio edytowano 21 sty 2014, 21:38.


➤ RAPOO MYSZ OPTYCZNA BEZPRZEWODOWA 5G 7100P SZARA - Zobacz Zanim Kupisz na VideoTesty.pl\nMyszka wyróżnia się ergonomiczną konstrukcją. Sensor jest z kolei Optyczny. Wymiary myszki są następujące: 11 cm x 6,50 cm x 3,50 cm. RAPOO MYSZ OPTYCZNA BEZPRZEWODOWA 5G 7100P SZARA to elektroniczny gryzoń, który stanie się znakomitym urządzeniem pracującym w parze z naszym PeCetem i zapewniającym jego komfortową obsługę. Zastosowany interfejs to USB|Radio 5 GHz.\nNiestety nie znamy dokładnej ceny RAPOO MYSZ OPTYCZNA BEZPRZEWODOWA 5G 7100P SZARA, ale zapraszamy do zapoznania się z naszym rankingiem myszek 2018.\nA może wiesz coś więcej o tym produkcie? Pomóż innym w wyborze i dodaj pierwszą opinię o RAPOO MYSZ OPTYCZNA BEZPRZEWODOWA 5G 7100P SZARA.\nProducent zastosował następujący sensor: Optyczny. Sprzęt jest następującego koloru: Szary. Liczba rolek: 1. Dla wielu użytkowników ważne są wymiary myszy komputerowej, a w przypadku omawianego modelu są to wymiary: 11 cm x 6,50 cm x 3,50 cm. RAPOO MYSZ OPTYCZNA BEZPRZEWODOWA 5G 7100P SZARA to ergonomiczna myszka komputerowa, która ułatwi współpracę z naszym komputerem i jego obsługę. Zastosowany typ połączenia: Bezprzewodowe. Liczba przycisków myszki jest następująca: 5. RAPOO MYSZ OPTYCZNA BEZPRZEWODOWA 5G 7100P SZARA cechuje się solidną precyzją i komfortem użytkowania. Interfejs myszki to: USB|Radio 5 GHz.\nInstrukcja obsługi do RAPOO MYSZ OPTYCZNA BEZPRZEWODOWA 5G 7100P SZARA\nopis MYSZ OPTYCZNA BEZPRZEWODOWA 5G 7100P SZARA


Dotacje Unijne - Forum DENTOnet.pl\nRejestracja: 28 maja 2003, 13:45\nPostautor: annsyk » 27 października 2009, 13:03\nWitam!Moje pytanie jest o doświadczenia związane ze staraniem się o pieniądze z Unii na sprzęt/gabinet stomatologiczny?Może Ktoś ma pozytywne doświadczenia tzn. otrzymał taką dotację.Gdzie szukać dobrej firmy która przygotowałaby wniosek o dotację na mazowszu?\nPostautor: mariuszsos » 27 października 2009, 13:11\nmam rejestratorkę stażystkę za unijną kasę.wniosek o dotację na sprzęt mi odwalili.nie polecę ci żadnej firmy bo to w większości gnoje.\nPostautor: Olo240 » 27 października 2009, 13:29\nrejestratorkę stażystkę? A nie wystarczy zgłosić się do najbliższego urzędu pracy z propozycją przyjęcia na "przyuczenie" do zawodu takowej stażystki a pensja będzie w dużej mierze finansowana przez budżet?\nPostautor: mariuszsos » 27 października 2009, 20:21\nmożesz albo wziąć stażystkę albo kasę na stworzenie nowego stanowiska pracy.w pierwszym przypadku ma zapłacony zus i dostaje na rękę ok 600 z przez 6 do 12 mieś..w drugim dostajesz do 12 kpl na doposażenie stanowiska pracy.przynajmniej u nas tak jest.\nRejestracja: 21 listopada 2008, 00:02\nPostautor: -kura- » 27 października 2009, 20:51\nSama napisałam wniosek o dotacje coś koło 35tys dla nowych przedsiębiorstw , ale to było 3 lata temu kiedy otwierałam gabinet , 2 lata temu też sama napisałam wniosek na stworzenie nowego miejsca pracy (12 tys ) , rok temu pisała mi firma i miałam z tego tyle że musiałam im zapłacić a dotacji nie dostałam .Teraz niestety nie mam czasu na pisanie wniosków a szkoda mi trochę znowu utopić koło 5tys dla jakiejś g.....ej firmy która niby potrafi pisać wnioski\nPostautor: buc » 27 października 2009, 23:14\na szkoda mi trochę znowu utopić koło 5tys dla jakiejś g.....ej firmy która niby potrafi pisać wnioski\nA pare dni tem pusalem o tym jako przykład robienia dentystów w h..... przez różne firmy\nw innym watku.\nPostautor: palp » 27 października 2009, 23:54\nNapisałem wniosek sam ponad rok temu teraz czekam na pieniądze może będą w styczniu.\nDla kogoś kto nie lubi papierkowej roboty -- droga przez mękę.\nKonkretnej firmy ci nie polecę, ale jak pisać ten wniosek to na maksymalną możliwą do otrzymania dotację - robota ta sama, a pieniądz konkretny.\nPostautor: becia » 28 października 2009, 16:57\nWłasnie tez przymierzam sie do zatrudnienia stazystki,jako rejestratorki i ew."kosmetyczki wnętrz",zeby odciążyc moją asystentkę i miec kogos na stałe na froncie.Trzeba sie zgłosic z jakims wnioskiem do UP?i dostaje sie stazystkę z przydziału?czy znalesc samemu,a dopiero starac sie o dofinansowanie?strasznie słaba jestem z biurokracji....\nPostautor: mariuszsos » 28 października 2009, 19:47\nprzejdż się do biura pracy.dadzą ci wnioski do wypełnienia i powiedzą co i jak.możesz kogoś imiennie wskazać albo będą ci przysyłać kandydatki do gabinetu.jak chcesz.\nPostautor: buc » 28 października 2009, 19:59\nczy znalesc samemu,a dopiero starac sie o dofinansowanie?strasznie słaba jestem z biurokracji....\nPanie w urzedzie pray same ci pomoga wszystko wypisać , tylko zaświadczenie z ZUS i US skarbowergo o niezaleganiu trzeba było donieśc. Płacili asystentce przez pierwszepół roku. Tak w kazdym razie było u mnie.\nPostautor: becia » 28 października 2009, 20:58\nA umowę z taką stazystką na jak długo trzeba podpisac,na rok?\nPostautor: mariuszsos » 29 października 2009, 08:59\nwystarczą ostatnie wydruki przelewów na zus i DRA.jeśli to osaba po 25 roku życia masz staż na pół roku,jeśli młodsza,na rok.\nPostautor: becia » 29 października 2009, 16:01\nNo i super,tylko czy jakas młoda dama będzie chciała u mnie staz odbyc...po pierwsze nie kazda lubi takie klimaty,po drugie zołza ze mnie,hahahah.\nPostautor: mariuszsos » 29 października 2009, 19:26\nchętnych jest dużo bo na stażu dostają większą kasę niż zasiłek\nPostautor: helga_i » 29 października 2009, 19:35\ni co rok nową\nCzy jest jakiś termin, do którego nie wolno zwolnić ?\nDzisiaj jest 03 sierpnia 2020, 09:52


Na wschód od Hawany - Poznaj Świat\nNa wschód od Hawany\nArtykuł opublikowany w numerze 08.2016 na stronie nr. 60.\nTekst i zdjęcia: Agnieszka Mikulec,\nKuba / Ameryka Północna\nTo najpiękniejsza ziemia, jaką widziały moje oczy – te słowa Krzysztofa Kolumba o Kubie towarzyszyły mi od czasów szkolnych. Najpierw nauczycielka opowiedziała o odkryciu Ameryki, wcielając się w rolę słynnego żeglarza. Gdy przypadkowo trafiłam na książkę „Krzysztof Kolumb. Pisma”, stwierdziłam, że to sam odkrywca wysyła mi sygnał do odwiedzenia Kuby, a szczególnie jej wschodnich terenów. W czasie podróży skupiłam się właśnie na Oriente.\nGdzie po raz pierwszy zakotwiczył odkrywca Kuby? Spór o to wiodą dwa miejsca: Gibara, gdzie w 1992 roku wzniesiono pomnik w 400. rocznicę przybycia Kolumba, i Baracoa, gdzie w katedrze znajduje się drewniany krzyż, który pochodzi z końca XV wieku (co stwierdzono na podstawie najnowszych badań opartych na pomiarze izotopu węgla 14C). Dodać jednak należy, że nie przywieziono go z Hiszpanii, jak chcieliby niektórzy, ale został wykonany z kubańskiego drewna.\nPopiersie Hatueya, wodza Indian, który walczył z hiszpańskimi najeźdźcami i został przez nich spalony na stosie w 1512 roku.\nSKOKI DO ZATOKI\nAby zaimponować rówieśnikom, a także dać niecodzienny i bezpłatny spektakl turystom, młodzi Kubańczycy wykonują brawurowe skoki do zatoki Morza Karaibskiego.\nPołożenie na skrajnym wschodzie wyspy powoduje, że mimo idyllicznej lokalizacji Baracoę odwiedza niewielu turystów. W tle przykład typowej dla miasta architektury.\nWÓDZ, CO NIE CHCIAŁ DO NIEBA\nBaracoa to malownicze miasteczko na dalekim wschodzie, leżące u stóp El Yunque, góry o płaskim wierzchołku, o której najprawdopodobniej pisał genueński żeglarz w dzienniku pokładowym. „Przekonał się, że była to raczej wielka zatoka zamknięta od południowego wschodu przylądkiem, on zaś ten przylądek, utworzony przez wysoką graniastą górę, brał z daleka za wyspę...”. Baracoa, niegdyś pierwsza stolica Kuby, wita mnie senną atmosferą gorącego popołudnia. Na placu przed katedrą przyglądam się mężczyznom, którzy grają w domino, zaglądam na uliczne stoisko z książkami, wchodzę do galerii miejscowych artystów. Kupuję aromatyczne kule kakaowe oraz pachnące gorzką czekoladą balsamy do ust w maleńkich, drewnianych beczułkach.\nSiadam obok usytuowanego (o ironio!) naprzeciwko katedry pomnika indiańskiego wodza Hatueya, którego dumne oblicze skrywa dramatyczną historię. Widział okrucieństwa konkwistadorów, więc starał się zjednoczyć plemiona przeciwko Hiszpanom. Indian pokonano, a Hatueya spalono na stosie. Przed śmiercią zapytano go, czy chciałby przyjąć chrzest, by trafić do nieba. Wódz miał zapytać, czy są tam jacyś Hiszpanie. Wobec pozytywnej odpowiedzi odrzekł, że woli piekło, byle bez nich. Tutaj nasuwa się pytanie: „Co ty na to, Kolumbie, namiestniku nowo odkrytych ziem?”.\nPrzerywam rozmyślania i wzmocniona filiżanką znakomitego kakao, udaję się w stronę Maleconu – miejskiej promenady, na której zachodnim krańcu, tuż obok fortecy La Punta, siedzą mieszkańcy i plotkują, palą cygara, popijają rum, grają w karty. Jednak największe emocje wzbudzają mrożące krew w żyłach skoki młodych chłopców ze skał do oceanu. Stosują oni różnorodne techniki, zadziwiają gibkością ciał i odwagą. A wszystkiemu przygląda się dostojna postać Kolumba, przy którym turyści robią sobie obowiązkową fotografię.\nWieczorem wracam do centrum miasteczka, skąd docierają energetyczne dźwięki muzyki kubańskiej. Można wejść do Casa de la Musica (Domu Muzyki), ale ja wybieram miejsce przy stoliku na ulicy, z muzykami koncertującymi przed bramą między jednopiętrowymi domami. Mojito smakuje wyśmienicie, wokół panuje radosna atmosfera, a kubańskie rytmy zachęcają do tańca. Niedługo piję w samotności pyszny rum, gdy trochę nieśmiało podchodzi pomarszczony, szczupły staruszek i zaprasza do tańca. Ma na sobie białą guayaberę, tradycyjną koszulę mieszkańców prowincji, z czterema kieszeniami z przodu. Oryginalnie ma być biała, choć można zobaczyć również wersje kolorowe, dla turystów. Odstawiam szklankę i wkraczam w świat rytmów son. To mieszanka muzyki afrykańskich niewolników i hiszpańskich kolonizatorów, narodziła się właśnie w Oriente – wschodniej części wyspy.\nWidać, że dla staruszka taniec to nie tylko ruch, ale i aktorstwo. Bawimy się przednio, mniej skupiamy na poprawności tanecznej, a bardziej na podgrzewaniu temperatury naszego minispektaklu, z całym wachlarzem emocji: od kokieterii, poprzez żartobliwe odpychanie, aż po wirowanie do granic tchu. W czasie przerwy na odpoczynek mój tancerz z dumą opowiada, jak walczył z Che Guevarą, daje mi w prezencie 3 pesos narodowe (w odróżnieniu od peso wymienialnego, przeznaczonego dla turystów), oczywiście z wizerunkiem Ernesto, a sam z chęcią pije zaoferowane piwo. Taneczna noc trwa i trwa... Kiedy kładę się spać w hotelu, jeszcze cichutko nucę piosenkę „Guantanamera”, która jest zapowiedzią kolejnego dnia...\nSMAKI, SMACZKI I ŚLIMACZKI\nCzerwony to kolor miłości, stąd może przekonanie o afrodyzjakalnym działaniu tych bananów.\nZnakomity smak i aromat kubańskiej kawy doceniają turyści i tubylcy, którzy stawiają jej nawet pomniki\nNaturalna biżuteria z muszelek ślimaka polimitas jest piękna, ale zakup grozi zatrzymaniem przez służby celne\nDZIEWCZYNA W GUANTÁNAMO\nMimo że Baracoa to cudowne miejsce, trzeba je opuścić, by doświadczyć innego zakątka ziemi kubańskiej. W głowie kołaczą jeszcze rytmy „Guantanamery”, co oznacza dziewczynę z Guantánamo. Legenda głosi, że znany prezenter radiowy został odrzucony przez spotkaną na ulicy kobietę i swoje uczucia przelał na papier. Wersja oficjalna podaje jednak, że tekst wywodzi się z wiersza kubańskiego poety, zwanego ojcem rewolucji, José Martíego. Niezwykła melodyjność piosenki spowodowała, że doczekała się ona wielu wersji, także w rymowanych przyśpiewkach kibiców sportowych.\nNazwa utworu przypomina, że nadal jestem w tej krańcowo wschodniej prowincji Oriente – Guantánamo – i zmierzam w stronę miasteczka o tej samej nazwie oraz w okolice osławionej bazy amerykańskiej. W mieście nie ma atrakcji turystycznych, nie widać stanu podwyższonej gotowości, natomiast bazę amerykańskiej marynarki wojennej można oglądać z punktu widokowego na wzgórzu. Nie należy się jednak spodziewać zbyt wiele, nawet gdy mamy lornetkę. Nie widać żadnych czołgów ani broni. Teren otoczony zasiekami, w promieniu dwóch kilometrów jest pole minowe, więc dostać się do bazy można tylko drogą morską lub samolotem, który przylatuje z zaopatrzeniem dwa razy w tygodniu. Żołnierze monitorują przestrzeń powietrzną, patrolują teren wokół bazy, ćwiczą, ale równolegle życie toczy się jak w amerykańskim miasteczku – jest szkoła, pole golfowe, pasaż handlowy, kino i jedyny na wyspie... McDonald’s.\nSkąd wzięli się Amerykanie na tym skrawku kubańskiej ziemi? Aby odpowiedzieć na to pytanie, trzeba sięgnąć do 1901 roku, kiedy to na mocy tzw. Poprawki Platta, wpisanej do kubańskiej konstytucji, rząd Stanów Zjednoczonych ogłosił swoją własnością teren o powierzchni 116 km2. Dodatkowo, według ustaleń z 1934 roku, Guantánamo pozostanie dzierżawą USA (płacą za nią śmieszną kwotę czterech tysięcy dolarów rocznie), dopóki rząd amerykański nie zrzeknie się utrzymywania tutaj swojej bazy. Fidel Castro często powtarzał, że Guantánamo to „sztylet w sercu kubańskiej ziemi”. Jednak gdy piszę ten artykuł, już wiem, że Stany Zjednoczone i Kuba oficjalnie wznowiły stosunki dyplomatyczne po 54 latach przerwy. Kubańczycy twierdzą, że to duża zasługa Baracka Obamy. Jako pierwszy prezydent od czasów rewolucji rozmawiał on z Raulem Castro, przewodniczącym Rady Państwa. Stany otworzą w Hawanie ambasadę i umożliwią inwestowanie na Kubie. Nie mnie oceniać tę sytuację, ale wiem jedno: już wkrótce wyspa bardzo się zmieni. Quo vadis, Kubo?\nUliczką Trynidadu jadą trzej kubańscy muszkieterowie.\nTe maleńkie pojazdy to, obok kolorowych limuzyn z lat 50. i rowerowych riksz, popularny środek transportu wśród turystów.\nŚWIĘTY PIOTR NA SKALE\nZamek San Pedro de la Roca znajduje się kilka kilometrów od Santiago de Cuba. Można się tu zapoznać z historią pirackich najazdów na miasto.\nREWOLUCJA I WODNE EWOLUCJE\nNastępnego dnia udaję się w stronę drugiej po Baracoa stolicy wyspy, Santiago de Cuba. Po drodze mijam czasem camella, czyli wielbłąda – tak nazywa się autobus wykonany z kawałka ciężarówki i ogromnej naczepy imitującej kadłub. Ten dziwaczny pojazd, mieszczący nawet 100 osób, spotyka się tylko we wschodnich prowincjach, ponieważ w Hawanie jeżdżą już chińskie autobusy. W Santiago de Cuba ujrzę też przeznaczoną do przewozu ludzi ciężarówkę z plandeką.\nJadę, a przy szosie sprzedawcy oferują słodkie mango, soczyste ananasy czy czerwone banany, podobno znakomite na potencję. Przy punktach widokowych nagle pojawiają się sprzedawcy z cucurucho – rożkami z wiórkami kokosowymi słodzonymi cukrem lub miodem. Oferują też oryginalną biżuterię z nasion i wabiących kolorami muszli ślimaków. Jako amatorka naturalnej biżuterii, kupuję kilka sznurków, ale wybieram tylko te z nasion, ponieważ ślimaki lądowe (polimitas) są chronione prawem międzynarodowym i próba ich wywozu może zakończyć się poważnymi kłopotami.\nDocieram do Santiago de Cuba, drugiego co do wielkości, po Hawanie, miasta uważanego za kolebkę rewolucji. To tutaj 26 lipca 1953 roku około 5.00 nad ranem grupa pod dowództwem Fidela Castro zaatakowała koszary Moncada (obecnie muzeum i szkoła). Wybrano ten termin, ponieważ liczono na zmniejszoną czujność wojskowych po uciechach karnawałowych. Karnawał na Kubie odbywa się w lipcu. Atak odparto, rewolucjonistów torturowano i zabijano, Fidel został osadzony w więzieniu. W procesie, jaki mu wytoczono, bronił się sam i wtedy padły słynne słowa: „Skażcie mnie, panowie sędziowie, historia mnie rozgrzeszy”.\nInny, ściśle rewolucyjny element Santiago de Cuba, to grobowiec José Martíego. Został tak zaprojektowany, aby przez górne okno zawsze wpadały promienie słońca, ponadto co pół godziny odbywa się tu uroczysta zmiana warty. Wieczorem chodzę po placykach i słucham afrykańskich bębnów, klasycznej gitary oraz wierszy rewolucyjnych wygłaszanych z płomiennym entuzjazmem przez starsze osoby.\nSantiago de Cuba leży nad Morzem Karaibskim, więc nie mogę przegapić okazji, aby nie zanurzyć się w szafirowej i ciepłej wodzie, zwłaszcza że lipiec to czas wysokiej temperatury i dużej wilgotności powietrza. Trafiam na plażę u ujścia rzeki, gdzie odpoczywają dwie rodziny z gromadką dzieci, których obserwacja sprawia mi ogromną frajdę. Cóż może być przyjemniejszego niż spontaniczna zabawa z wykorzystaniem tego, co się ma pod ręką: a to bitwa wodna z użyciem zielonych gałęzi jako broni, a to skoki do wody z wystającego korzenia. Powstaje również szałas w wodzie, by schronić się przed palącym słońcem.\nNie byłabym sobą, gdybym nie dołączyła do dzieciaków. Gramy zdezelowaną piłką, skaczemy wspólnie na falach morskich, później zajadamy się słodkim mango razem z całą rodziną. Błogo jest smakować soczysty owoc, pomazać buzię, oblizywać słodkie palce – wszystko w atmosferze radości i spontaniczności. Na koniec ojciec rodziny przyprowadza odpoczywającego w zaroślach konia, kąpie go w falach i proponuje mi przejażdżkę po plaży. Zgadzam się bez wahania, choć konik jest bez siodła. Ogarnia mnie cudowne poczucie wolności i beztroski, a piękno wokół pozwala poczuć się jak w niebie – może podobne uczucie towarzyszyło Kolumbowi, gdy poznawał coraz to większe połacie kubańskiej ziemi...\nPóźnym popołudniem żegnamy się serdecznie, daję im to, co mam: długopisy, mydełka Fa (widzę błysk w oku na widok tej konkretnej marki), cukierki, podkoszulki – to wciąż towary deficytowe na wyspie. Udaję się na nocleg z poczuciem szczęścia i chęcią pozostania na Kubie do końca świata.\nJak wyglądałaby Kuba, gdybyś do niej nie dopłynął, Kolumbie? A jeśli nie ty, kto inny odkryłby ten skrawek raju? Właśnie raju, bo na starych mapach raj umieszczano na wschodzie...\nTU DOMINUJE DOMINO\nNa Kubie życie towarzyskie toczy się na ulicy. Mieszkańcy spotykają się ze sobą na pogaduszkach, rozgrywkach w domino czy paleniu cygar na progach domów.


W Mińsku podpisano porozumienie ws. Donbasu / Wiadomości Świat\nW Mińsku podpisano porozumienie ws. Donbasu\n21.09.2016 15:12, aktualizacja 21.09.2016 15:49\nZOBACZ WIĘCEJ Litwa dostarczyła Ukrainie 150 ton amunicji Ukraina: z rąk separatystów uwolniono ponad 3 tys. osób Ukraina: krytyka decyzji polskiego parlamentu ws. Wołynia Sondaż: Ukraińcy chcą członkostwa w NATO i UE Poroszenko nawołuje do konsolidacji w obliczu wojny Ukraina: przepychanki przed rosyjskimi placówkami


luty 2018 - Mobilemed\nMigrena i przyczyny jej powstania, a także możliwości skutecznego leczenia są nieustannie badane i analizowane przez naukowców z całego świata. Przykra wiadomość dla pacjentów jest niestety taka, że do tej pory nie udało się znaleźć pewnych i dokładnych przyczyn migreny. Jest jednak wiele czynników, jednych modyfikowalnych, innych nie, które bezpośrednio wiąże się z jednostką chorobową […]\n„Mam ostrogi na piętach, odczuwam silne dolegliwości bólowe i mam duże trudności z chodzeniem. Odkąd pojawił się u mnie problem z bólem w okolicy pięty mój komfort życia bardzo się pogorszył”. Tak w dużym skrócie mogłaby podsumować swoje zmagania z ostrogą piętową w zasadzie każda z osób, która cierpi z powodu tej przykrej dolegliwości. Ale […]


Wolff: Red Bull doprowadził do polaryzacji wśród fanów - Wyprzedź Mnie!\nSzef Mercedesa - Toto Wolff uważa, że komentarze które padły z ust przedstawicieli Red Bulla po GP Wielkiej Brytanii wywołały lawinę krytyki wobec Lewisa Hamiltona.\nPo GP Wielkiej Brytanii Hamilton padł ofiarą ataków w mediach społecznościowych, z których część miała podłoże rasistowskie. Zostały one potępione przez Mercedesa, Red Bulla oraz Formułę 1.\nPrzed rozpoczęciem GP Węgier Mercedes wydał komunikat, w którym oskarżył szefostwo Red Bulla o próbę zszargania reputacji Hamiltona. Tłumacząc stanowisko ekipy Wolff stwierdził, że słowa ze strony rywala doprowadziły do polaryzacji wśród fanów.\nMyślę, że komentarze, które padły - z pewnością ze względu na wysokie emocje - były skierowane bezpośrednio w stronę siedmiokrotnego mistrza świata .\nOkreślenia takie jak "amatorski" nie powinny mieć miejsca. Wywołało to tylko lawinę komentarzy w mediach społecznościowych oraz mnóstwo kontrowersji, które przyczyniły się do dalszej polaryzacji. Mam wrażenie, że jako sport powinniśmy postępować zupełnie inaczej. Powinniśmy łagodzić a nie eskalować napięcia .\nWolff odniósł się także do oskarżeń Red Bulla o to, że Hamilton nie powinien był celebrować zwycięstwa przed domową publicznością, po tym jak Verstappen został przetransportowany do szpitala na badania.\nMożesz polegać wyłącznie na informacjach, które masz do dyspozycji. W tamtym czasie mieliśmy informację od samego Christiana [Hornera], mówiącą o tym, że Maxowi nic się nie stało. Zapytałem też innego wysokiego rangą członka Red Bulla - odparł, że z Maxem jest wszystko w porządku i czuje się dobrze .\nPytaliśmy także dziennikarzy w drodze pod podium, czy wszystko jest z nim OK. Każdy mówił nam, że tak. Więc wygraliśmy GP Wielkiej Brytanii po pięciu porażkach. To było domowe Grand Prix Lewisa i dlatego świętowanie wyglądało tak widowiskowo .\nWolff: Spadek niezawodności nie ma związku z odejściem Cowella25.10.2021\nWolff: Jednostki Mercedesa nie mają odpowiedniej wytrzymałości22.10.2021


Leasing czy kredyt – jakie są różnice? - Leasing Polski Sp. z o.o.\nLeasing to stosunkowo młoda forma finansowania, która jest alternatywą dla tradycyjnego kredytu. Wybór pomiędzy obydwoma źródłami finansowania zależy od porównania czynników takich jak: czas trwania umowy, koszty, korzyści podatkowe czy kwestia własności przedmiotu. Zestawienie wad i zalet obu sposobów finansowania pomaga zdecydować, który jest lepiej dopasowany do konkretnych potrzeb, i pozwala określić, jakie są różnice pomiędzy nimi.\nLeasing to coraz bardziej popularna, zwłaszcza wśród przedsiębiorców, metoda finansowania. Wyróżniające ją korzyści to m.in. uproszczona procedura oraz szybka decyzja.\n• Uproszczona procedura,\n• krótki czas oczekiwania na decyzję,\n• możliwość zaliczenia do kosztów wydatków związanych z leasingiem: opłata wstępna, raty leasingowe, koszty bieżącej eksploatacji oraz odpisy amortyzacyjne z ratami odsetkowymi,\n• leasing dla nowych firm,\n• leasingobiorca płaci stałe raty, a ich kwota określona jest w umowie,\n• możliwość przeniesienia praw własności,\n• szybka decyzja, nawet w 30 minut,\n• brak wpływu na zdolność kredytową\n• w przypadku leasingu nieruchomości firmy leasingowe mogą nałożyć limit minimalnej wartości, którą musi osiągnąć nieruchomość, aby mogła zostać nabyta w tej formie,\n• przez cały okres trwania umowy, przedmiot jest własnością firmy leasingowej, nie leasingobiorcy.\nKredyt polega na wypożyczeniu przez bank przedsiębiorcom lub osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej pieniędzy na określony w umowie procent. Dodatkowo doliczane są również inne opłaty np. ubezpieczenie kredytu.\nStanowi najbardziej popularną formę pozyskiwania środków nie tylko wśród firm, ale i osób fizycznych. Kredyt różni się od leasingu przede wszystkim długością finansowania. Czas spłaty może wynosić nawet kilkanaście lat, co wpływa na wysokość raty.\n• możliwość zakupu dowolnego przedmiotu,\n• Właścicielem przedmiotu jest kredytobiorca,\n• Elastyczny wybór w kwestii długości finansowania,\n• Możliwość wcześniejszej spłaty rat lub wydłużenia spłaty\n• Wymagana duża ilość dokumentów m.in. zaświadczenie o niezaleganiu, udokumentowanie dochodów itd.\n• Długi czas oczekiwania na decyzję o przyznanie kredytu,\n• problem z uzyskaniem kredytu przy złej historii kredytowej,\n• zmienne oprocentowanie.\nLeasing i kredyt – co jest bardziej opłacalne?\nWybór źródła finansowania zależy od czynników takich jak czas trwania umowy czy korzyści podatkowe. Główną różnicą pomiędzy kredytem a leasingiem jest przedmiot własności. W przypadku kredytu przedmiot stanowi własność kredytobiorcy. W umowie leasingowej na czas umowy właścicielem pozostaje firma leasingowa.\nWykup może nastąpić dopiero po zakończeniu trwania umowy. Istotną różnicę stanowią koszty. W kredycie zawarta jest nie tylko prowizja za udzielenie kredytu, lecz także oprocentowanie zmienne. Jego wysokość kształtuje tzw. stopa WIBOR oraz stała marża banku. W umowie leasingowej wszystkie koszty są stałe.\nW przeciwieństwie do kredytu bankowego, leasing charakteryzuje się uproszczoną procedurą, która jest mniej czasochłonna. Wymaga jedynie dokumentów, które potwierdzają tożsamość klienta. Banki wymagają o wiele więcej formalności, co ma wpływ na dłuższy okres wydania decyzji.\nCel podpisywania umowy\nRzeczy ruchome i nieruchomości Dowolny przedmiot\nPrzez cały okres trwania umowy właścicielem przedmiotu jest firma leasingowa Właścicielem przedmiotu jest kredytobiorca\nMniej czasochłonna procedura Czasochłonna procedura\nProcedura uproszczona - wymaga jedynie dokumentów potwierdzających tożsamość. W standardowej wymagane jest dodatkowo udokumentowanie dochodów, np. wyciąg z konta Wymagane są dokumenty potwierdzające tożsamość, udokumentowanie dochodów, zaświadczenia, np. o wypłacalności\nNawet w godzinę Długi\nWkład własnym rata leasingowa oraz ewentualny wykup przedmiotu leasingu Prowizja, rata kapitałowo-odsetkowa, opłaty za zabezpieczenie kredytu\nBrak możliwości skrócenia czasu trwania umowy Możliwość wcześniejszej spłaty lub wydłużenia okresu trwania umowy


Prezentacja zespołu SportPesa Racing Point F1 Team - Cyrk F1\nOpublikowano dnia 13 lutego 2019 14 lutego 2019 przez Karol\nPrezentacja zespołu SportPesa Racing Point F1 Team\nPodczas specjalnej konferencji na targach motoryzacyjnych w Toronto zespół SportPesa Racing Point F1 Team pokazał nowe malowanie, wizerunek oraz kilku nowych sponsorów. Dla stajni z Silverstone zaczyna się nowy rozdział w swojej burzliwej historii.\nW trakcie sezonu 2018 zespół Force India został przejęty przez grupę inwestorów na czele której stoi Lawrence Stroll. Cała operacja była dość skomplikowana i cały czas ma pewne reperkusje (nie wiadomo co z premiami od FOM), ale nie będę tutaj przypominał całej historii tego przejęcia. Liczy się to co czeka nas w 2019 roku i kolejnych latach, a nowości jest sporo. Po pierwsze tymczasowa główna nazwa zespołu “Racing Point F1 Team” nie uległa zmianie. Zespół starał się wykupić prawa do jednej z historycznych marek z F1, ale się to nie udało. Dlatego nazwa tymczasowa pozostała na stałe. Zespół pozyskał nowego sponsora tytularnego “SportPesa”, więc od teraz pełna nazwa tej stajni to “SportPesa Racing Point F1 Team”. Nazwa nie jest prosta, ale pewnie wszyscy będą mówić o nich potocznie “Racing Point”.\nSamochody tego zespoły zyskały nowe oznaczenie. Tegoroczna maszyna nazywa się “RP19”. To jest skrót od Racing Point oraz dodany rocznik, więc jest bardzo prosta do zapamiętania nazwa.\nNowi właściciele zespołu już rozpoczęli duże inwestycje. Wzrósł budżet, a w planach jest budowa nowego budynku fabryki w Silverstone obok obecnych budynków. Już teraz prowadzone są pierwsze inwestycje głównie w sprzęt i maszyny, aby usprawnić prace inżynierów. Kwestia budowy nowej fabryki to przynajmniej dwa lata, więc do tego czasu będą musieli zmieścić się w dotychczasowych budynkach.\nPrezentacja nowego malowania w Toronto\nPodczas konferencji poprzedzającej targi motoryzacyjne w Toronto pokazano nowe malowanie na zmodyfikowanym samochodzie z minionego sezonu. Ten samochód pozostanie tam na kolejne prawie dwa tygodnie i według szacunków zobaczy go 350 000 gości targów. To maszyna z 2018 roku z nowym przednim skrzydłem. Konferencja była transmitowana na żywo w kilku telewizjach oraz w Internecie.\nW malowaniu samochodu ponownie dominuje kolor różowy, poza tym pojawiło się sporo ciemnoniebieskiego koloru z uwagi na firmę SportPesa. Pojawiają się jeszcze kolory biały, szary i czerwony. W nowym malowaniu nie ma więcej rewolucji, a kontynuacja wzoru stosowanego w minionym roku. Modyfikacje dotyczyły głównie obecności nowych sponsorów.\nGaleria – nowe malowanie zespołu SportPesa Racing Point F1 Team\nŹródło: SportPesa Racing Point F1 Team\nNowi sponsorzy zespołu SportPesa Racing Point F1 Team\nGłówną informacją prezentacji jest podpisanie umowy z firmą SportPesa, która będzie sponsorem tytularnym zespołu. Nie jest to zaskoczenie, bo takie przecieki pojawiły się kilkanaście dni temu. Według informacji biznesowego portalu Sportbusiness.com (źródło jest bardzo pewne) umowa została podpisana na dwa lata i jest warta w pierwszy roku 10-12 mln $, a w drugim 13-15 mln $. W ramach tej umowy duże logotypy pojawiły się na samochodzie, a SportPesa odpowiada także za niebieski kolor w malowaniu. SportPesa to internetowy bukmacher. Wejście tej firmy do F1 było możliwe odkąd Liberty Media otworzyło się na zakłady bukmacherskie w zeszłym roku. SportPesa prowadziła w zimie rozmowy w sprawie podobnej umowy z Williamsem.\nZespół przedłużył umowę z firmą BWT, która została zapoczątkowana w 2017 roku. Ta firma jest głównym sponsorem stajni i według nieoficjalnych informacji płaci około 15 mln $ rocznie. W zamian samochód jest pomalowany głównie na kolor różowy oraz znajdują się na nim duże logotypy BWT. Ta firma nie jest sponsorem tytularnym, ale jest bardziej widoczna na samochodzie niż SportPesa. Udało się więc tej stajni pozyskać dwóch dużych sponsorów i odpowiednio rozdzielić między nich przywileje.\nZespół pozyskał wsparcie kilku nowych sponsorów, którzy rok temu byli widoczni na samochodach Williamsa: JCB, Bombardier oraz Canada Life. Są to firmy, które ściągnął do Formuły 1 Lawrence Stroll i które podążyły za nim do nowego zespołu. Zespół utrzymał wsparcie większości najważniejszych sponsorów: Claro, Infinitum, Telcel, NEC, Ravenol, Acronis. Na samochodzie jest więc wiele logotypów różnych marek. Ogółem zespół ma obecnie 30 sponsorów / partnerów, czyli mniej niż za czasów Force Indii (rok temu było ich 37), ale na pokładzie pozostali wszyscy najważniejsi sponsorzy (poza związanymi z poprzednimi właścicielami), a dodatkowo pozyskano kilku nowych, płacących dobre pieniądze. Dlatego pod względem finansowym jest o wiele lepiej.\nNowy samochód Racing Point RP19\nPodczas prezentacji w Toronto (nie dałem zdjęcia do galerii) oraz na komputerowych grafikach nie pokazano nowego samochodu RP19. Ten po raz pierwszy zobaczymy na testach. Nowe malowanie przedstawiono na zmodyfikowanym samochodzie z 2018 roku. Nowością jest tylko przednie skrzydło. Większość samochodu jest żywcem wzięta z 2018 roku w tym np. tylne skrzydło, które w tej formie jest niezgodne z regulaminem.\nDyrektor techniczny Andrew Green zapowiada wiele poprawek w pierwszej części sezonu, mają już plan ich wdrażania aż do GP Hiszpanii. Green mówi, że w tym roku mają pieniądze i będą mogli wprowadzać poprawki gdy będą gotowe, nie będą musieli na nic czekać. W tych słowach jest drugie dno. Zamieszanie dotyczące właścicieli uderzyło w ten zespół rok temu i opóźniło prace nad nowym samochodem. Dlatego trzeba dać im trochę czasu na pokazanie wszystkiego. Zespół Force India bywał już w takich sytuacjach i zawsze udawało im się szybko rozwijać w trakcie sezonu.\nJestem ciekawy co pokażą na testach, bo być może celowo nie chcieli zdradzić nawet komputerowej grafiki pełnego nowego samochodu.\nZespół SportPesa Racing Point F1 Team ma duże ambicje, bo zapowiadają walkę o czwarte miejsce. Ta stajnia w minionych latach miała taki potencjał, ale brakowało funduszy. Teraz budżet nie jest problemem, ale są wstrzymani przez zeszłoroczne zamieszanie. Nie od Australii, ale od maja ten zespół powinien być regularnym kandydatem do punktowania i walki o prowadzenie w grupie zespołów ze środka stawki.\nKategoria: Prezentacje bolidów Tagi: 2019, Galeria, Lawrence Stroll, Prezentacja F1, Racing Point, Sponsoring\n← Prezentacja bolidu Red Bull RB15\nPierwsze nowe bolidy F1 już jeździły po torze →


Liczba ludzi po sześćdziesiątce, którzy wy magają opieki instytucjonalnej, obejmuje prawdopo dobnie mniej niż 5°/o. Znacznie większa jest liczb tych, którym potrzebna jest pomoc lekarska, psychia tryczna i socjalna. Wraz ze wzrostem wieku zwiększ się wprawdzie procent samobójstw i chorób psychicz nych, jednak większość ludzi starych nie jest aż ta’ niezadowolona i sfrustrowana, jak to sobie wyobrażaj młodzi. Starzenie się jest jednym z naturalnych zja wisk życia i większość ludzi przystosowuje się d niego.\nRola kobiety jest zwykle uzupełniająca w stosunk do roli mężczyzn, a problemy przystosowania w podeszłym wieku mogą być rozwiązywane według po dobnych wzorów „wycofywania się”. Proces ten moż jednak przebiegać łagodniej ze względu na to, że ko biety, z wyjątkiem kobiet samotnych, nie muszą przy stosowywać się do nagłego przejścia na emeryturę. Problem do rozwiązania może natomiast stanowić to, że mąż zaczyna spędzać w domu cały swój czas. Kobieta, kolejno jako córka, żona, matka, babka lub kuzynka bierze stale udział w sprawach rodziny (6) i chociaż zmieniają się formy tego udziału, jest on zawsze bardzo wiążący. Sytuacja mężczyzny w rodzinie, jego prestiż i autorytet zależy od jego pracy zawodowej i możliwości zapewnienia środków materialnych, toteż moment przejścia na emeryturę także i z tego powodu oże być dla niego trudny. Zamiast kontaktów koleżeńskich związanych z pracą następuje zwiększenie bowiązków rodzinnych i udziału w pracy domowej, rzy zakupach i opiece nad dziećmi. Kobiety, jeśli na- et pracują zawodowo, są ściśle związane z rodziną i krewnymi. Stale trwające – bez względu na wiek – zajęcia domowe i ustalone wzory stosunków z innymi ludźmi, a zwłaszcza z krewnymi, stwarzają sytuacje, które nie wymagają nagłej zmiany przystosowania się. Zmiana taka jest natomiast niezbędna dla wdów w wieku średnim bądź starszym oraz dla kobiet, których dzieci opuszczają dom rodzinny. W większości przypadków otrzymują one pomoc ze strony dzieci, a także krewnych swoich lub męża, albowiem wyjście z kręgu rodzinnego nie następuje tak często, jak wycofanie się z innych kręgów.


Trzy dni - trzy akcje - 1 Przeworsk Drużyna Harcerzy "BOREK" im. św. Franciszka z Asyżu\nW piątek (04.01) odbyła się zbiórka kadry. Skończyliśmy planować zimowisko i możemy zdradzić, że nie będzie nudno . Jedziemy w 40 osobowym składzie , w terminie 9-13 luty 📆do malowniczej miejscowości Zwierzyniec.\nW sobotę (05.01) skoro świt odbył się obrzęd obłóczyn i bieg na barwy. Po nim odbyła się zbiórka drużyny. Najpierw przysiady 😍 następnie meldowanie zastępów i gra terenowa tematyczna przygotowana przez Janka, sprawdzająca opanowaną wiedzę przez zastępy. Po grze spotkanie organizacyjne i rada, ale to nie wszystko!\nW niedzielę (06.01) uczestniczyliśmy w Orszaku Trzech Króli w Świętoniowej, gdzie pełniliśmy służbę. Maciej i Adrian wraz z Królem Melchiorem prowadzili Orszak z Grzęski , kwestowaliśmy i ułożyliśmy wielki stos ogniskowy♨, który wszystkich ogrzał. Wkrótce więcej zdjęć na stronie gminy Przeworsk.\nObrzęd obłóczyn →\n← Przekaż 1% na BOREK


O nieobecności - "Nie ma" Mariusz Szczygieł - MATKA POLKA CZYTAJĄCA\nO nieobecności - "Nie ma" Mariusz Szczygieł\nKiedy już wiem, że nie jestem nieśmiertelny, żyję inaczej.\n(Hanna Krall właśnie do mnie napisała, żebym był czujny i nie formułował zbyt łatwo złotych myśli. A jeśli już, to z powątpiewaniem, zastanowieniem, znakiem zapytania, z bezradnością i jakby prosząc o radę).\nKiedy już wiem, że nie jestem nieśmiertelny, żyję inaczej?\n("Nie ma", "Wybuch bomby czasu", str. 245.)\nChciałam wzorem jednej z koleżanek po fachu zachęcić Was do przeczytania najnowszej książki Mariusza Szczygła używając do tego mniej niż stu słów. No, ale jak? Jak? Nie da się tego zrobić, to niewykonalne, zwłaszcza gdy jest się taką gadułą, jak ja i gdy chciałoby się sprawić, by po "Nie ma" sięgnęli wszyscy. Dziewięć lat zbierania materiału do książki zaowocowało tekstami różnorodnymi, ale wszystkie mają wspólny mianownik, nieobecność. Jedne z nich są krótkie, wręcz minimalistyczne, bo jednozdaniowe, inne nowatorskie, jak chociażby "Bilans Ewy" albo ten miejscami wykropkowany, czyli "Rzeka", co aż prosi się o uzupełnienie, a czego dokonać może każdy z nas. Są w tym zbiorze również teksty dłuższe, a wśród nich znakomity "Nieznajomy wróg jakiś" o siostrach Woźniackich, czy wstrząsająca i chyba najmocniejsza w "Nie ma" opowieść o kobiecie-potworze, która w bestialski sposób zamordowała kilkuletniego chłopca i która po odsiedzeniu części wyroku wyszła na wolność za dobre sprawowanie, by później pracować jako nauczyciel matematyki i... katechetka. Być może znacie tę historię, bo ukazała się w "Dużym Formacie" w czerwcu 2013 r.\n"Nie ma" to historie o utracie, fizycznym poczuciu pustki po odejściu najbliższej osoby i oswajania się z tym faktem. Ale to także opowieści o tym, jak bardzo różnymi jesteśmy ludźmi i jak odmiennie postrzegamy rzeczywistość. Dla każdego z nas tytułowe nie ma posiada zupełnie inny wymiar i ciężar. Mariusz Szczygieł sugestywnie i bez patosu odkrywa przed czytelnikiem kolejne historie, często wzbogacając je odautorskim komentarzem. Wszystko ma swój koniec i w "Nie ma" został on przepięknie zaakcentowany pod postacią dedykacji. Wszyscy kiedyś staniemy się nieobecni, a o tym, że byliśmy świadczyć będą wspomnienia, fotografie i być może jakieś rzeczy. "Nie ma" to lektura o dużym ładunku emocjonalnym, zwłaszcza że niektóre teksty są niesłychanie wymagające, a co najważniejsze, mocno zapadają w pamięć i, mam nadzieję, nikogo z nas nie pozostawią obojętnym. Lektura obowiązkowa.\nTytuł: "Nie ma"\nMłodość kontra starość - "Ucho Igielne" Wiesława Myśliwskiego >\n< Kalendarz adwentowy w postaci książki, czyli "Kosmiczne święta" Ingelin Angerborn\nGość: [Ula z prostoofinansach] *.fiberlink.pl 4 miesiące temu\n100 słów wystarczy do napisania dobrej recenzji. Chętnie bym książkę przeczytała. Jakoś zapomniałam o tym słynnym dziennikarzu sprzed lat. A że każdy z nas jest inny, to faktycznie odbieramy życie inaczej :)\nTo wspaniały reporter, grzech nie znać jego książek. Polecam :)


Andrzej Duda: liczymy na reset w naszych relacjach z Francją » Kresy\nPolitykaUOKiK wszczął postępowanie przeciw Kauflandowi. Powód – podejrzenie wymuszania rabatów od dostawców USA nałożyły kolejne sankcje na Białoruś Brytyjczycy chcą stać się „naukowym supermocarstwem”. Roczne wydatki budżetowe na badania naukowe wzrosną w najbliższych latach o ponad 7 mld funtów Resort finansów: Zadłużenie Skarbu Państwa wciąż rośnie Wraca temat roszczeń – amerykańska ambasada ingeruje w proces ustawodawczy Rada obwodu lwowskiego szykuje ogłoszenie roku 2022 Rokiem UPA Prezydent Mołdawii szuka w Polsce „europejskiej drogi” Niemcy: rosyjski naukowiec aresztowany pod zarzutem szpiegostwa\nAndrzej Duda, foto: Maciej Biedrzycki / KPRP\n13 maja 2017 /1 Komentarz/w Europa Zachodnia, polityka, Polska, Wydarzenia /Przez Piotr Łapiński\nPrezydent Polski jest zadowolony z wczorajszej kilkunastominutowej rozmowy telefonicznej z prezydentem-elektem Francji Emmanuelem Macronem.\nAndrzej Duda nazwał rozmowę jaką odbył z Macronem bardzo serdeczną. Chciałbym, żeby nastąpił swoisty reset w relacjach polsko-francuskich, które w ostatnim czasie z różnych przyczyn bywały trudne – oświadczył polski prezydent.\nPowiedziałem, że liczę bardzo, na to, że otwarcie nowej prezydentury we Francji ten właśnie reset umożliwi, nowe relacje – nowy prezydent. Pan prezydent powiedział, że też bardzo by chciał, żeby te relacje pomiędzy Francją i Polską układały się dobrze. Tutaj mieliśmy obydwaj absolutnie jednakowe zdanie – dodał Andrzej Duda.\nPolski prezydent przekazał, że wystąpił z propozycją spotkanie z Macronem w trakcie planowanego na 25 maja szczytu NATO w Brukseli.\nOczywiście w wolnej chwili tego szczytu, żebyśmy zorganizowali przynajmniej krótkie spotkanie bilateralne. Tym się zajmą nasi współpracownicy. Pan prezydent z dużym zadowoleniem przyjął tę propozycję – powiedział Andrzej Duda.\nSzydło chce, aby Macron odwiedził Polskę i przekonał się, że „jest demokratyczna”\nPan prezydent (Francji) powiedział, że chciałby, żeby było spotkanie Trójkąta Weimarskiego. Powiedziałem, że jako prezydent RP jestem bardzo takim spotkaniem zainteresowany. Polska, Niemcy i Francja mają bardzo dużą rolę do odegrania w ramach UE – dodał polski prezydent.\nDuda wskazał, że ostatni szczyt Trójkąta Weimarskiego w 2011 r. miał miejsce w Warszawie, a jego gospodarzem był prezydent Bronisław Komorowski. Prezydent przypomniał, że ta rola przypada obecnie Francji. Duda dodał, że przekazał Emmanuelowi Macronowi, iż czeka na zaproszenie.\nBardzo się z tej rozmowy cieszę. Była to rozmowa dobra, gdzie nie było żadnych rozbieżności w stanowiskach. Cieszy mnie to, że jest nadzieja na to, że się stosunki polsko-francuskie w sensie pozytywnym zintensyfikują, że będzie spotkanie prezydentów i że będziemy realizowali normalnie swoje zadania w ramach współpracy politycznej, zarówno bilateralnej pomiędzy Polską a Francją, jak i w przestrzeni europejskiej – zakończył prezydent Duda.\nkresy.pl / rp.pl / prezydent.pl\nhttps://kresy.pl/wp-content/uploads/2017/05/dwnld2064333662.jpg 1000 1500 Piotr Łapiński https://kresy.pl/wp-content/uploads/2017/03/kresy_logo_header_vector_full.svg Piotr Łapiński2017-05-13 17:06:372019-04-12 15:52:22Andrzej Duda: liczymy na reset w naszych relacjach z Francją\nBrak porozumienia ws. reformy sądownictwa po spotkaniu Duda-Kaczyński\nKtóryż to prezydęt podpisał ustawę nadającą obcym wojskom uprawnienia Sił Zbrojnych RP?\nCzyjże to teściunio w swoich poezjach opisywał chłopców z orzełkami na czapkach bijących pałami na odlew żydowskie dziewczęta?\nKtóż to, będąc w Anglii, zwiał po pytaniu o obrady Knesetu w Krakowie?\nKogóż to wprawiło w nieopisaną wściekłość wspomnienie o pewnym gagatku o ksywce „Hromenko”?\nMając na uwadze wybitnie probanderowską postawę DUDY, futrowanie postbanderowskiej Ukrainy forsą, bronią, szkoleniem i leczeniem w Polsce banderowskich zbrodniarzy oraz sam Bóg wie czym jeszcze, daje to wiele do myślenia.\n14 maja 2017 03:43\nSzef brytyjskiej dyplomacji: To Unia powinna nam zapłacić po... Niemcy: kolejny oficer Bundeswehry zawieszony za skrajnie prawicowe...


Mikroelementy nalistnie w zbożach - Nawozy\nMikroelementy nalistnie w zbożach\nDodano: 22-05-2013, 14:19\nCzęsto niewielki udział w nawożeniu nawozów organicznych i naturalnych, intensywna uprawa gleby i niezrównoważone nawożenie prowadzą do występowania niedoborów mikroelementów. Zjawisko szczególnie się nasila przy wzroście częstotliwości pojawiania się danego gatunku w płodozmianie.\nNajważniejsze mikroelementy dla roślin uprawnych to mangan, cynk, miedź, bor i molibden. Przy czym poszczególne gatunki różnią się zapotrzebowaniem na dane składniki. Dla zbóż kluczowe znaczenie mają przede wszystkim cynk, mangan i miedź.\nMiedź odgrywa rolę w procesie oddychania i fotosyntezy, bierze też udział w przemianach azotu i żelaza, tworzeniu się białek i chlorofilu. Roślina dobrze zaopatrzona w ten mikroelement cechuje się większą odpornością na choroby i niską temperaturę. Najwięcej miedzi - do 70%, znajduje się w chloroplastach, wobec czego jej niedobór może prowadzić do zaburzeń w przemianach energii, czyli spadku intensywności fotosyntezy i spadku przyrostu suchej masy. Miedź jest mało ruchliwym pierwiastkiem i objawy jej niedoboru widoczne będą przede wszystkim na młodych liściach w postaci przebarwień. Ich końcówki stają się białe, lub szare, mogą też więdnąć i skręcać się.\nMangan uczestniczy w fotosyntezie, pobieraniu i asymilacji wielu składników pokarmowych oraz syntezie białek. Funkcjonuje jako regulator stężenia hormonów roślinnych. Przeciwdziała nadmiernej akumulacji azotanów w roślinie, oraz zwiększa zawartość kwasu askorbinowego. Ze zbóż na jego niedobór najbardziej wrażliwy jest owies.\nCynk jest składnikiem polimerazy RNA, katalizującym powstawanie kwasu rybonukleidowego. Pełni rolę w procesach dostarczania energii dla różnych procesów metabolicznych. Brak cynku prowadzi do zmniejszenia w roślinach zawartości białka, wpływa też na ilość kwasu indolooctowego, będącego hormonem roślinnym, co skutkuje spowolnieniem wzrostu roślin i jest wskaźnikiem niedoboru cynku.\nW sytuacji okresowego niedoboru mikroelementów zalecane jest podanie ich roślinom w formie nalistnej. Pobieranie mikroelementów z powierzchni liścia jest często kilkakrotnie większe niż pobieranie przez system korzeniowy. Korzyści wynikające z tej formy nawożenia to przede wszystkim: szybka przyswajalność składników, wysoka efektywność składników stosowanych w niewielkich ilościach, możliwość łączenia z zabiegami ochrony roślin (oszczędności w paliwie i czasie, mniejsze ugniatanie gleby), równomierne rozprowadzenie składników na plantacji, ograniczenie zanieczyszczenia środowiska glebowego (wymywanie), unikanie sorpcji chemicznej (uwstecznianie składników). Aby osiągnąć dobrą skuteczność nalistnego nawożenia, należy stworzyć roślinom optymalne warunki agrotechniczne, zadbać o prawidłowe nawożenie doglebowe, pełną ochronę przed chwastami, szkodnikami i chorobami. Na plantacjach o zaniedbanej agrotechnice, nalistne stosowanie składników nawozowych nie może być traktowane jako przeciwdziałanie skutkom popełnionych błędów. Należy pamiętać, że zabieg nalistnego dokarmiania jest formą doraźnego uzupełniania składników pokarmowych w roślinach i nie powoduje on wzrostu ich ilości w glebie.\nNa rynku dostępne jest wiele preparatów. Najefektywniej działają te, które posiadają mikroelementy w formie chelatów, dużo skuteczniejsze w zastosowaniu od siarczanów.\ndrmann 2013-06-06 10:26:50\nSchemat myślowy, że Cu, Mn i Zn to najważniejsze mikroskładniki, powinien juz dawno pość do lamusa. Wszystkie są bardzo ważne i niezbędne, nie do zastąpienia, ale z praktycznego punktu widzenia najważniejsze są te, których najbardziej brakuje, i które powodują najwieksze straty (obniżki) plonu. Najbardziej deficytowy w Polsce jest BOR, bo praktycznie 100%, dokładniej 98% gleb wykazuje niedobory. Drugim z zbożach jest mangan, szczególnie przy pH powyżej 6,5, dalej miedź, głównie pszenica i owies, a gdy brak jest nawozów naturalnych, to czasami cynk, najbardziej potrzebny w kukurydzy (tu bardzo ważny). Tak więc jeszcze teraz 50 g/ha Boru pod zboża można stosować, a pod jare co najmniej dwukrotnie. Na wszystkie rośliny zawsze małe dawki boru 2-5 krotnie, bo nie przemieszcz się w roslinie, uniemożliwiając prawidłowy rozwój stożko zwrostu. Oczywiście ma wiele innych ważnych fizjologicznych funkcji, ale tu objawy ujawniają się najwcześniej.


Pedofilia w Kościele. Dziennikarka z Dominikany prześle dowody w sprawie księdza Gila - Money.pl\nStrona głównaPrawoWiadomościPedofilia w Kościele. Dziennikarka z Dominikany prześle dowody w sprawie księdza Gila\nPedofilia w Kościele. Dziennikarka z Dominikany prześle dowody w sprawie księdza Gila\nCałość zgromadzonych przez nią dowodów ma zostać przesłana w ciągu kilku dni do Prokuratury Okręgowej w Warszawie.\nAlicja Ortega odpowiadała wczoraj na pytania prokuratury.\nDziennikarka z Dominikany przesłuchiwana wczoraj przez prokuraturę w sprawie podejrzewanego o pedofilię księdza Wojciecha Gila, w ciągu kilku dni prześle zgromadzone przez siebie dowody do Polski - powiedział rzecznik Prokuratury Okręgowej w Warszawie Przemysław Nowak.\n- _ W swoich zeznaniach przedstawiła rezultaty prowadzonego przez siebie śledztwa dziennikarskiego na Dominikanie _ - powiedziała Nowak, pytany o przebieg sobotniego przesłuchania.\nOrtega zaznaczyła jednak, że nie wszystkie zdjęcia, jakie znajdowały się w komputerze księdza były z udziałem dzieci. Dodała, że miała okazję zobaczyć część z nich. - _ Także te, które przedstawiają dzieci uprawiające seks oralny. Dzieci, które całują się z innymi dziećmi, czy dorosłych penetrujących dzieci _ - powiedziała wczoraj w wywiadzie dla TVN.\nPytana, czy na zdjęciach widziała księdza Gila, odparła, że _ nie widać czy to on, ale jest cała seria zdjęć, które zostały wykonane w jego pokoju; z dzieckiem przebranym za rzymskiego gladiatora, z innym dzieckiem w sukience _ - mówiła.\nWładze Dominikany badają, oprócz sprawy michality, księdza Gila, sprawę byłego już nuncjusza apostolskiego na Dominikanie abp. Józefa Wesołowskiego, którego w sierpniu odwołał papież w związku z podejrzeniami o pedofilię.\nKsiądz Gil w piątek w wywiadzie dla TVP Info zaprzeczał, że dopuścił się molestowania dzieci. Sugerował, że oskarżenia i dowody w jego sprawie sfabrykowali ludzie, którym nie podobało się to, co robił na Dominikanie i nie chcieli, by tam wracał.\nZeznania w sprawie polskiego księdza. Pedofil? Ksiądz Wojciech Gil jest podejrzewany o wykorzystywanie seksualne nieletnich. Dziennikarka z Dominikany została przesłuchana w sprawie jako świadek.\nTagi: pedofilia w kościele, alicja ortega, wiadomości, wiadmomości, kraj, gospodarka, prawo, wiadmości


Podejrzany o kradzież z włamaniem zatrzymany dzięki interwencji świadków - Aktualności - KRP VI – Białołęka, Praga Północ, Targówek\nPodejrzany o kradzież z włamaniem zatrzymany dzięki interwencji świadków\nPolicjanci z Targówka zatrzymali podejrzanego o włamanie do trzech garaży i kradzież opon oraz felg. Łączne straty, jakie poniósł pokrzywdzony wyniosły 12 tys. złotych. Zatrzymanie mężczyzny było możliwe dzięki właściwej interwencji świadków, którzy dokonali jego ujęcia. Za to przestępstwo mężczyźnie grozi kara do 10 lat pozbawienia wolności. Policjanci pracują nad zatrzymaniem jego wspólników.\nPolicjanci z wydziału wywiadowczo-patrolowego na Targówku otrzymali zgłoszenie o włamaniu. Bardzo szybko zjawili się w rejonie pętli tramwajowej na Żeraniu, gdzie świadkowie ujęli w pościgu obywatela Gruzji.\nZgłaszający wyjaśnił, że mężczyzna został przyłapany na "gorącym uczynku" kradzieży z włamaniem do garaży na posesji przy ul. Marywilskiej. Uszkodzone zostało ogrodzenie, a drzwi w trzech garażach, wyrwane. Ze środka zginęły opony samochodowe i felgi.\nMundurowi ustalili też, że dwaj wspólnicy 36-latka zdołali uciec. Jego samego zatrzymali do wyjaśnienia. Właściciel posesji, na którą się włamano złożył zawiadomienie o przestępstwie.\nDochodzeniowcy zebrali materiał dowodowy i na jego podstawie w prokuraturze przedstawiono mężczyźnie zarzuty dotyczące kradzieży z włamaniem. Straty pokrzywdzonego wyniosły 12 tys. złotych.\nObywatelowi Gruzji grozi teraz kara do 10 lat pozbawienia wolności.\nPolicjanci nadal pracują nad tą sprawą. Dążą do zatrzymania wspólników mężczyzny.


Polacy w Pjongczang - Żuromin\ndzisiaj-2 / 3 °C wiatr: 15 km/h\njutro-6 / 0 °C wiatr: 9 km/h\n2017-03-03 13:42:11 (ost. akt: 2017-03-03 13:59:10)\nCo prawda dopiero za rok będziemy śledzić Igrzyska Olimpijskie w Pjongczang, ale udział w nich polskich zawodników już napawa nas nadzieją! Aż 4 reprezentantów ma szansę na znalezienie się w pierwszej „10”.\nObecnie trwają próby przedolimpijskie, dzięki którym można już typować, kto jakie ma szanse. Poprzednie IO w Soczi zostawiły nam piękne wspomnienia, a to za sprawą Kamila Stocha. Okazuje się, że kolejne wcale nie muszą być gorsze. Oficjalny test przedolimpijski odbędzie się w najbliższą środę i czwartek. Po raz pierwszy w historii Korea będzie miała zaszczyt ugościć najlepszych skoczków narciarskich w historii.\nPróba przedolimpijska jak i same IO odbędą się w otwartym w 2008 roku kompleksie skoczni Alpensia Jumping Park. Znajdują się na nim trzy skocznie o punkcie konstrukcyjnym K-125, K-90 oraz K-60. Jeśli chodzi o polski skład, który został wysłany do Korei, znajduje się w nim: Maciej Kot, Kamil Stoch, Piotr Żyła, Dawid Kubacki, Stefan Hula i Jan Ziobro. Niestety nie obyło się bez przykrych niespodzianek typowo organizacyjnych. Jak udało nam się dowiedzieć, zawodnicy mieli problem z odnalezieniem swoich pokoi, nie mogli także liczyć na ciepły posiłek.\nJednak podczas serii treningowych i kwalifikacyjnych nasi rodacy pokazali nam, że żadne trudności im nie straszne i nie stracili swojej determinacji. Jeśli chodzi o kwalifikacje, to zwyciężył Jan Ziobro, natomiast na trzecim miejscu uplasował się Dawid Kubacki. 24.miejsce zajął Stefan Hula. Ze względu na zajmowane w czołowej "10" Pucharu Świata miejsca, oczywiście start w zawodach zapewniony mają Maciej Kot, Piotr Żyła i Kamil Stoch. Ten ostatni wygrał jeszcze jedną z sesji treningowych, gdzie Kot zdobył 5 miejsce.\nTe osiągnięcia są potwierdzeniem bardzo optymistycznej wizji, że aż 4 naszych reprezentantów może znaleźć się w pierwszej „10” środowego konkursu. Jeśli jesteś oddanym widzem skoków narciarskich, pomyśl, jak dodatkowo możesz okazać swoje wsparcie. Odwiedź Bet365, gdzie świetnym pomysłem będzie udział w zabawie.\nOczywiście jest kilku zawodników, z którymi rodacy muszą się liczyć. Stefan Kraft zwyciężył w jednym treningu, a w innym znalazł się zaraz za Stochem. Michael Hayboeck i Daniel Tande także mają sporo do zaoferowania. Jeśli poszukujesz więcej informacji, to seo katowice za pomocą odpowiedniej frazy wyszuka dla Ciebie wszystko, czego potrzebujesz.


Wybór ramy karbonowej: Jakie są wady i zalety karbonu? – Prawie.PRO\nPierwszą i podstawową jest oczywiście cena. Nikogo nie dziwi, że kawałek rurki w postaci masztu podsiodłowego kosztuje 700 – 1500 PLN. Czasem dwa rowery na podobnym osprzęcie, różniące się tylko ramą (karbon/aluminium) potrafią różnić się ceną i to dwukrotnie. Koszty potrafią odstraszać.\nKarbon jest także bardziej podatny na uszkodzenia mechaniczne. Czasem nieszczęśliwa kraksa jest w stanie skończyć się nie tylko siniakami na ciele, ale również sporymi wydatkami. Karbon nie lubi gdy przerywa się ciągłość jego włókien. Jednak z drugiej strony wiele opinii jest przesadzonych. To nie jest plastik! Siły muszą być naprawdę duże, aby uszkodzić kompozyt.\nKarbon także jest mniej sztywny w stosunku do stopów. Jednak z jednej strony może to stanowić jego wadę, a z drugiej zaletę…\nMała zdolność do odprowadzania ciepła, na co narzekają posiadacze obręczy karbonowych. Klocki hamulcowe źle współpracują z kompozytem.\nKonieczność posiadania klucza dynamometrycznego i specjalnego smaru do wykonywania choćby podstawowych regulacji komponentów.\nNiższa masa w stosunku do aluminium, a tym bardziej do stali. Przez to osiąganie lepszych wyników i oszczędzanie mocy.\nLepsza zdolność absorpcji drgań, poprzez swoją elastyczność. Karbon poprawia komfort jazdy.\nBrak podatności na działania warunków atmosferycznych (korozja).\nKarbon podnosi ego 🙂\nThis entry was posted in Opinie and tagged komponenty karbonowe, rama carbonowa, rowery karbonowe, widelec carbonowy.\nKoszyk do roweru. Elegancja czy pragmatyzm?\n2 thoughts on “Wybór ramy karbonowej: Jakie są wady i zalety karbonu?”\nKarbon jest raczej sztywniejszy od aluminium.\nCarbon podnosi ego? Wyniki podnoszą ego!


Najlepsze pisanie sklepów nie − parafia-biskupiec.pl\nNajlepsze pisanie sklepów nie\nZ pewnością wiesz, jak fundamentalne jest posiadanie własnej strony internetowej. Kto będzie zatem najkorzystniejszym wyborem? Podejmij decyzję o stworzeniu strony u znawców w tej płaszczyźnie. Tylko prawdziwi zawodowcy tworzenia witryn zdołają sprostać takiej misji. Dlaczego warto skorzystać z naszych usług? Projektowanie stron internetowych to nie jest wbrew pozorom bułka z masłem. Jeśli nie jesteś znawcą, strona wykonana w domowym zaciszu nie będzie wyglądała najlepiej. Nie warto również korzystać z pracy niesprawdzonych firm, ponieważ spod ręki niedoświadczonej osoby zapewne wyjdzie nieładna strona.\nW zakres usług spółki Doubles wchodzi opracowywanie graficzne i wytwarzanie witryn internetowych. Poprzez ich duże doświadczenie skutecznie tworzą pozytywne wyobrażenie Twojej działalności w sieci. Utworzą dla Ciebie responsywną i przyjazną klientom stronę zarówno pod względem informacyjnym, komunikacyjnym jak i wizualnym. Przygotowane przez firmę Doubles strony internetowe będą bardzo funkcjonalne, jak również wyjątkowo estetyczne. Projektują proste w użytkowaniu, niezwykle funkcjonalne, jak również bardzo przyjemne dla oka strony internetowe, kładąc nacisk w pierwszej chwili na odrębne zwracanie się do klienta.\nW Doubles znajdziesz wyłącznie ekspertów oraz ludzi z doświadczeniem w projektowaniu stron WWW. Bez przerwy śledzą nowinki technologiczne oraz wizualne, żeby móc być na bieżąco. Wszelka wiedza i doświadczenie, które zdobyli powoduje, że potrafią poprawnie zbudować strony WWW, tak, aby były doskonale zgodne z wymaganiami Google, chodziły sprawnie, a użytkownicy byli zadowoleni z ich prędkości i bezproblemowości działania.\nDziałania tej firmy skupione są|Strategia tego brandu opiera się} głównie na tym, że mocno współpracujemy z klientem. Dokładnie wsłuchujemy się w potrzeby a następnie wybierają indywidualnie strategię. Ich klienci mogą być pewni, że są obsługiwani indywidualnie i za każdym razem z równym zapałem. Zrealizowali sporo projektów, stale rozszerzając grono usatysfakcjonowanych klientów. Strony WWW, które wytworzyli, oczywiście spełniały wszelkie oczekiwania ich klientów. Wszelkie ich projekty odpowiadały charakterowi, jakim cechuje się firma klienta, przyciągając unikalnością grafiki, estetyką i kolorystyką.\nNie dawaj swojej strony w niepewne ręce. Tworzenie stron to działania wymagające odpowiedniego przygotowania technicznego, doświadczenia oraz specjalistycznej wiedzy. Jest to zbyt ważny element marketingowy dla Twojej firmy. Dzięki niej pokazujesz światu swoją jedyną w swoim rodzaju ofertę, zdobywasz potencjalnych klientów, polepszasz wizerunek swojej marki oraz powiększasz świadomość istnienia Twojej firmy w gronie użytkowników internetu. Należy pamiętać, że Twój wizerunek w internecie to główny filar sukcesu Twojego biznesu. Wiele osób korzysta przeważnie z urządzeń mobilnych, dlatego powinieneś zadbać o to, żeby Twoja strona była responsywna i dostosowana do wszelkich urządzeń. Daj nam kredyt zaufania i daj swoją stronę WWW w ręce specjalistów. Doubles sprawi, że Twoja strona internetowa będzie sprawna i ładna dla oka.\nPrzygotowywanie stron to w pierwszej kolejności hobby dla Doubles. Robią to od wieków, z satysfakcją poszerzając wciąż swoje umiejętności, kompletując nowe części wiedzy na wszelkie istniejące na rynku metody. Opracowywanie stron WWW to działalność, za którą powinno iść posiadanie wielkich chęci i serce włożone w projekt. Połączenie pasji z wiedzą, idealnym porozumieniem z klientem i zrozumieniem jego potrzeb, odpowiednimi metodami i doświadczeniem, daje sto procent zadowolenia i obopólnej satysfakcji z gotowego projektu. Nie straszne są im żadne wyzwania, wykonujemy nawet najbardziej wymagające projekty. Ich skuteczność spowodowana jest współpracą tylko najlepszych specjalistów od marketingu internetowego, grafiki i programowania.


Czekoladki z okazji Dnia Mamy Elegance White no.2 z Twoimi życzeniami\nnr. produktu MB5418\nPrezent, który sprawdzi się świetnie z okazji Dnia Matki. Bombonierka Elegance wypełniona zestawem 6 belgijskich pralin. Na wieczku możliwość dodania Twoich własnych życzeń.\nCzekoladki z okazji Dnia Mamy. Gustowna bombonierka w kolorze białym z delikatnym nadrukiem, na której znalazło się również miejsce na Twoją dedykację. Wewnątrz znajduje się 6 belgijskich pralinek w białej, mlecznej i deserowej czekoladzie. Prezent stworzony z myślą o kobietach.