Kosmetyczni ulubieńcy maja - Equilibra, Roge Cavailles, Tołpa, Organic Shop, Eveline Cosmetics - Zdrowa i Piękna\nMaj upłynął mi na testowaniu zarówno nowych produktów pielęgnacyjnych, jak i powrocie do sprawdzonych marek, które raz na jakiś czas u mnie goszczą. Tym razem wszystkie kosmetyki należą do kategorii pielęgnacji, na uwagę zasługują te do pielęgnacji twarzy (dwa hitowe kosmetyki, w tym jedna nowość na rynku) jak i do pielęgnacji ciała, pośród których znajduje się dermokosmetyk, który uwodzi zapachem, konsystencją i działaniem. Jesteście ciekawi, jakie tym razem kosmetyki zdobyły moje uznanie i po które z pewnością jeszcze sięgnę?\nEQUILIBRA aloesowy oczyszczający żel do mycia twarzy\nKosmetyki tej marki bardzo mnie interesują, głównie ze względu na swoje świetne składy i fajne działanie, dlatego, jak tylko ten żel pojawił się w sklepie Ekobieca, bez wahania wrzuciłam go do koszyka. Aloesowy żel oczyszczający bazuje na działaniu miceli stworzonych przez surfaktanty pochodzenia roślinnego, które z jednej strony są niezwykle łagodne dla skóry, a z drugiej niczym magnez przyciągają do siebie wszelkie zanieczyszczenia z powierzchni twarzy. W żelu znajdziemy 20% sok z aloesu, glicerynę, kwas hialuronowy i środki powierzchniowo czynne pochodzenia roślinnego, dzięki czemu oczyszcza bez jakichkolwiek podrażnień, nawilżając i zmiękczając przy tym skórę. Żel jest zaskakująco lejący się, sądziłam, że pod kątem konsystencji będzie przypominał żel aloesowy Holika Holika, no ale tutaj mamy "jedynie" 20% soku z aloesu, tak i więc i konsystencja jest inna. Żel wytwarza mało piany, ale bardzo skutecznie domywa resztki makijażu czy też nadmiar sebum, pozostawiając skórę gładką, nawilżoną i bez uczucia spierzchnięcia. Uwielbiam po niego sięgać zwłaszcza w gorące dni, ponieważ przynosi skórze ukojenie i lekkie schłodzenie, przy okazji odświeżając ją i tonizując.\nROGE CAVAILLES krem pod prysznic masło migdałowe & róża\nRoge Cavailles to francuska marka dermokosmetyków, które już od ponad 90 lat dba o potrzeby skóry, zwłaszcza tej wrażliwej. Niedługo przedstawię Wam bliżej ich kosmetyków, teraz jedynie wspomnę, jak cudownym kremem jest połączenie masła migdałowego i róży. Kremowa i aksamitna konsystencja tego kosmetyku, sprawia, że kąpiel zamienia się w niezwykle pachnący, odprężający i pielęgnujący rytuał. Zapach jest nieziemski, otula ciało i koi zmysły, lekko słodki ale też kwiatowy, polecam wlać odrobinę kremu pod strumień gorącej wody i rozkoszować się kąpielą w pachnącej pianie. Tego kosmetyku używam już po oczyszczeniu ciała żelem pod prysznic, bo zwyczajnie szkoda mi go marnować na "zwykłe" mycia. Skóra w miarę upływu czasu zyskuje na jedwabistości i miękkości, o wiele lepiej wchłania kosmetyki pielęgnacyjne, jakie nakładam po kąpieli, jest wprost idealny dla mojej suchej skóry.\nORGANIC SHOP scrub do ciała słodki migdał\nTo, że jestem fanką kosmetyków rosyjskich, czy też syberyjskich, wiecie już od dawna. Organic Shop jest jedną z tych marek, która zdobyła moje serce a ciało rozpieszcza głównie peelingami czy musami. Migdałowy scrub do ciała pachnie tak niesamowicie przyjemnie, że aż się prosi o skonsumowanie. Połączenie olejku migdałowego i drobnego cukru trzcinowego dajnie nie tylko bardzo dobre złuszczanie ale przede wszystkim nawilżenie. Skóra jest pokryta nietłustym filmem, który zatrzymuje wodę w naskórku, dzięki czemu nie muszę sięgać po silnie odżywcze kosmetyki, lekki balsam w zupełności mi wystarcza. Jedynym minusem jest zbita konsystencja, która powoduje osypywanie się produktu, trzeba wypracować sobie idealną metodę nakładania na ciało.\nTOŁPA Green Oils żel micelarny do mycia twarzy\nBardzo łagodny i przyjemny w stosowaniu żel z dodatkiem oleju lnianego, który zostawia skórę oczyszczoną, odświeżoną i nawilżoną. Nie podrażnia oczu, łagodzi drobne podrażnienia, wycisza i koi skórę. Roślinny, delikatny dla skóry skład bez dodatku PEG-ów, SLS-ów, sztucznych barwników, mydła, parabenów i formaldehydu.\nŚwietne maseczka z dodatkiem aktywnego węgla, białej glinki i borowiny, która głęboko oczyszcza pory, usuwa nadmiar sebum i zanieczyszczeń ze skóry. To typowa zastygająca maska, która należy zmyć z twarzy, ale efekt, jaki jest po jej użyciu bardzo pozytywnie mnie zaskoczył, to jest istny odkurzacz na zapchane pory! Ta niepozorna tubka potrafi się rozprawić z naprawdę porządnie zapchanymi porami, dociera głęboko i skutecznie usuwa wągry. Zwęża rozszerzone pory, zmniejsza ilość zaskórników i krostek. To zdecydowanie najbardziej pozytywne odkrycie w maju, zasługuje na wszystkie pochwały, jakie o nim czytałam. Przyda się zwłaszcza tym, którzy mają skórę mieszaną i borykają się z nadprodukcją sebum.\nEVELINE COSMETICS intensywnie odżywczy balsam do ciała malina nordycka\nZ racji coraz bardziej upalnych dni, całkowicie odstawiłam gęste masła i przerzuciłam się na balsamy, które o tej porze roku w zupełności wystarczają mojej suchej skórze. Balsam bardzo pozytywnie mnie zaskoczył, bo sądziłam, że będzie lekki, wręcz przelewający się i szybko znikający ze skóry, a dostałam produkt o gęstej i silnie nawilżającej konsystencji, skutecznie radzący sobie z nawet bardzo suchą czy szorstką skórą. Mamy tu do czynienia z koktajlem składników aktywnych (malina nordycka, masło shea, olej makadamia, olejek INCA INCHI, bioHyaluron 4D™, czerwona alga) zapewniającym skórze miękkość, jedwabistość i długotrwałe nawilżenie. Balsam świetnie zastępuje gęste i długo wchłaniające się masła i w niczym im nie ustępuje, jest wprost idealny na obecną porę roku. Bez problemu wmasowuje się w ciało, stosunkowo szybko się wchłania i zostawia na skórze wyczuwalny, solidny film nawilżenia.\nEVELINE COSMETICS Revitalum skarpetki złuszczające - nawilżający krem-maska na zrogowacenia\nKosmetyk co do którego miałam wielkie obawy i którego używałam bardzo ostrożnie. Z założenia jest to gęsty krem mający pomóc uporać się ze zrogowaceniami poprzez łuszczenie się naskórka, czyli coś co u mnie przebiega bardzo nieestetycznie. Unikam skarpetek złuszczających ponieważ mam złe doświadczenia z tego typu produktami. Tutaj mamy do czynienia z bardzo silnie odżywczą i nawilżającą maską z dodatkiem 30% mocznika i lanoliny, które zapewniają stopom wygładzenie i regenerację. Krem - maska u mnie nie działał złuszczająco, ale niesamowicie zmiękczył mi stopy, uporał się nawet z suchą i popękaną na stopach, dzięki czemu ładnie prezentują się w sandałkach. Podejrzewam, że złuszczanie nie miało miejsca bo ostatnio zrobiłam kilka porządnych zabiegów na stopy, włącznie z użyciem elektrycznej tarki do stóp, tak więc nie miałam już czego złuszczać. Efekt jaki jest po użyciu tego kremu przypomina zabiegi parafinowe, a to ze względu na obecność lipidów i D-pantenolu działających regenerująco, odżywczo i wygładzająco. Świetny kosmetyk do szybkiego zadbania o stopy przed sezonem letnim.\nTak oto prezentują się moim majowi ulubieńcy w kategoriach pielęgnacji twarzy, ciała i stóp.\nEtykiety: Equilibra, Eveline Cosmetics, Organic Shop, pielęgnacja ciała, pielęgnacja twarzy, Roge Cavailles, Tołpa, ulubieńcy\nIwona 8 czerwca 2018 07:57\nNie lubię Tołpy, ale teraz dużo osób poleca tę maskę. Chyba jednak się nie skuszę, bo zazwyczaj źle u mnie działają blogowe hity.\nmagdam85.blogspot.com 8 czerwca 2018 08:12\nMam mus z Organic Shop kwiat lotosa z olejkami. Zapachem nie powala, mógłby być ładniejszy. A działanie jest spoko chociaż nawilżenie nie jest pozwalające. Muszę wypróbować inny zapach.\nDrzemiące Piękno 8 czerwca 2018 08:28\nOS ma bardzo fajne te peelingi, sama miałam kilka, ale akurat tej wersji nie :P. Zaciekawiłaś mnie tym aloesowym żelem, nie spotkałam go wcześniej :)\nZdrowa i Piękna 8 czerwca 2018 08:36\nten żel to nowość w ofercie marki, widziałam go już w kilku drogeriach, sprzedaje się jak ciepłe bułeczki :-)\nCiekawska Magdalena 8 czerwca 2018 08:49\nNo proszę aż tyle ulubieńców się znalazło ☺. Od eveline miałam mleczko nawilżające i byłam dość zadowolona. Krem pod prysznic z chęcią bym sprawdziła ma swojej skórze.\nKamila JK 8 czerwca 2018 09:22\nŻel Equilibra mnie bardzo ciekawi :)\nIwonaZgierskaEterycznyswiat 8 czerwca 2018 09:27\nJoanna 8 czerwca 2018 09:38\nChocolade 8 czerwca 2018 09:46\nUnknown 8 czerwca 2018 09:54\nŻel do mycia Tołpa używam, ale jakoś za wodnisty dla mnie jest i mam poczucie, że nie domywa dobrze. ROGE CAVAILLES czeka w kolejce jeszcze nie używałam, ale sporo czytałam pozytywnych opinii. Reszty ulubieńców nie znam :) Miłego dnia.\nŻaneta Serocka 8 czerwca 2018 10:22\nnie miałam jeszcze tego żelu oczyszczającego z Equilibra a bardzo lubię tą markę.\nżycie zaczyna się po 40stce 8 czerwca 2018 10:32\nAloesowego żelu nie miałam, z Roge Cavailles miałam akurat olejek do kąpieli, świetny produkt, żelu z Tołpy jeszcze nie zdążyłam użyć, fajnie, że działa, maskę czarny detoks i balsam do Ciała Eveline uwielbiam i kupię kolejne opakowania, krem –maska na stopy bardzo polubiłam:)\ngosiawk 8 czerwca 2018 11:03\nBalsam do ciała miałam, ale w innej wersji, Lubię ich balsamy, wydajne i całkiem dobrze nawilżają.\nJoanna Śliwińska 8 czerwca 2018 11:32\nNiestety nie znam nic osobiście :).\nBlingBlingMakeUp 8 czerwca 2018 11:53\nNic niestety z Twoich ulubiencow nie testowalam, ale Organic bardzo mnie kusi :)\nMoja lepsza wersja 8 czerwca 2018 12:00\nFajni ulubieńcy. Ja sobie odpuściłam za maj ponieważ zużywam cały czas resztki pootwieranych kosmetyków :-)\nAnszpi 8 czerwca 2018 12:06\nNie miałam żadnego z tych produktów, ale widzę że muszę to zmienić i skusić się chociaż na żel aloesowy\nMama z różową torebką 8 czerwca 2018 12:32\nDawno już nie miałam nic z Equilibra :P\nCherry Belle 8 czerwca 2018 12:57\nMusze Tołpę nadrobić :)\nOlgaZ Beauty Blog 8 czerwca 2018 13:27\nRównież lubię scruby od Organic Shop, ale migdałowego jeszcze nie miałam. Własnie planuję kupić jakiś srcub od nich, więc jeśli piszesz, że ładnie pachnie, to może się skuszę :D Malinę Nordycką od Eveline miałam, był ok, ale szału u mnie nie zrobił. :)\nZdrowa i Piękna 11 czerwca 2018 08:27\nzapach scrubu jest super, miałam wersję wiśniową i tak ładnie nie pachniała :D\nRupieciarnia drobiazgów 8 czerwca 2018 15:50\nMyślę, czy by sobie nie kupić tego żelu z Tołpy :D\nOkiem Blondynki by McBlondi 8 czerwca 2018 18:35\nNie znam żadnego z Twoich ulubieńców, ale każdy z nich mnie zainteresował :) Zwłaszcza krem pod prysznic, maseczka i krem-maska do stóp - muszę je kiedyś wypróbować ;)\nZdrowa i Piękna 11 czerwca 2018 08:49\nkrem pod prysznic to taki fajny dodatek kąpielowy, nie ukrywam, że umila mi zarówno kąpiel w wannie jak i pod prysznicem\nSakurakotoo 8 czerwca 2018 19:31\nO, przyznaję że nie miałam pojęcia że marka Organic Shop jest rosyjska, ale mnie zaskoczyłaś! Uwielbiam wszelkiego rodzaju peelingi i nie wyobrażam sobie bez nich mojej pielęgnacji, więc ten produkt zainteresował mnie najbardziej :D No i jestem ciekawa tego obłędnego zapachu!\nZdrowa i Piękna 11 czerwca 2018 08:52\nu mnie peelingi Organic Shop goszczą bardzo często, uwielbiam je za zapachy i przyjazne składy, poza tym nie są agresywne dla mojej suchej skóry\nThick Bones 8 czerwca 2018 19:50\nCześć witam cię bardzo serdecznie w ten piękny ciepły czerwcowy wieczór Zacznę od tego że bardzo mi się spodobały aranżacje zdjęć przedstawiłaś kosmetyki bardzo fajnie i tak miła dla oka wielki pozytyw bardzo Zaciekawił mnie żel aloesowy i chętnie po niego sięgnę do przetestować właśnie za to lubię blogi kosmetyczne że zawsze można zobaczyć coś ciekawego i sięgnąć po to Pozdrawiam serdecznie Życzę przyjemnego wieczoru oraz super weekendu\nKosmetykowyZawrotGlowy 8 czerwca 2018 19:51\ntez bardzo polubilam ten zel z Tołpy! :) maseczka tez mi sie sprawdza, choc jest narazie w fazie testow\nnostami 8 czerwca 2018 21:22\nWstyd przyznać, ale nie znam żadnego z Twoich ulubieńców ;-) Z kosmetykami tołpa miałam swego czasu okropne przeboje i teraz musieliby mnie chyba mocno zachęcić do wypróbowania od nich czegokolwiek. Ale sądząc po zachwytach w blogosferze, to może moja skóra zareagowała jakoś nadmiernie? Ciekawi mnie ten krem pod prysznic, słyszałam o nim wiele pozytywnych opinii.\nZdrowa i Piękna 11 czerwca 2018 08:53\nkosmetyków Tołpy aż tak dobrze nie znam, miałam zaledwie kilka i są ok, a jeśli chodzi o żel to jest bardzo przyjemny w stosowaniu, zaś czarna maska ma świetne działanie, porównywalne do maski Pilaten\nAneczkablog 9 czerwca 2018 05:37\nEquilibra żel mam w zapasach i jestem ciekawa czy też go polubie :)\nJoa nowa 9 czerwca 2018 08:34\nOj nie znam żadnego z tych kosmetyków, ale najbardziej zaciekawił mnie żel aloesowy ;) Bo jestem ogromną fanką aloesu w kosmetykach\nZdrowa i Piękna 11 czerwca 2018 08:55\nżel aloesowy uratował ostatnio moją nogę, którą zdarłam wskutek upadku na żwirowej drodze. Nakładałam żel na skórę, i nie dość, że szybko się zregenerowała to na dodatek nie miałam suchych strupów\nsandicious 9 czerwca 2018 12:19\nBardzo lubię markę organic shop - ten ich scrub jest świetny! Miałam okazję go stosować i sobie chwalę. Widze również tołpę - ich kosmetyki także należą do tych, które sobie cenię. Żel aloesowy to u mnie podstawa. Obecnie mam firmy kueshi :) miłego weekendu!\no Kueshi słyszałam i czytałam, niestety nie miałam okazji póki co poznać ich kosmetyków\nd0ncia 9 czerwca 2018 22:53\nWow, sporo kosmetyków! Chętnie kilka z nich bym przestestowała, np. masło migdałowe czy aloesowy żel do twarzy. Moze na cos sie skusze :D\nDomowy Klimacik 10 czerwca 2018 18:31\nNie miałam żadnego z Twoich ulubieńców, ale wszystkie chętnie bym wypróbowała :) Szczególnie jestem ciekawa jakby się u mnie sprawdziła czarna maska z Tołpy :)\nCosmetics my Addiction 10 czerwca 2018 21:11\nŻe też nie znam niczego z Twoich ulubieńców! Ciekawi mnie ta maska Tołpa, bo widziałam różne opinie na jej temat. Ja mam właśnie nieotwarty żel aloesowy Kueshi, który czeka w sumie na odpowiedni moment :D\nZdrowa i Piękna 11 czerwca 2018 08:56\no masce czytałam głównie pozytywne opinie, ale długo trzymałam ją w zapasach, jednak po pierwszym użyciu wiedziałam, że będę do niej regularnie wracać, super oczyszcza nos i brodę :D\nPaulina 11 czerwca 2018 04:38\nwow ! sporo nowości dla mnie, znam wszystkie firmy , ale tych kosmetyków jeszcze nie miałam. z Tołpa w swoich zbiorach mam tylko jeden produkt, ale fajnie się sprawdza, więc jak tylko będę miała okazję to zacznę testować inne kosmetyki. bardzo lubię firmę equilibra i mam sporo kosmetyków, ale tego z aloesem do twarzy nie miałam, mam szampon aloesowy i bardzo go lubię.\nZuzkaPisze.pl 11 czerwca 2018 08:45\nMonika WB 11 czerwca 2018 10:18\nNiestety nie miałam okazji korzystać z żadnego z wymienionych przez ciebie kosmetyków, ale zapowiadają się bardzo fajnie :)\nUnknown 11 czerwca 2018 11:42\nTen scrub do ciała jest również moim ulubieńcem :)\nHanna B 11 czerwca 2018 12:10\nZ każdej z tych firm coś miałam, ale niestety żadnego z Twoich ulubieńców. Sądzę, że niektóre z nich też spodobały mi się :)\nAnna Modzelewska 12 czerwca 2018 18:22\nbardzo fajne zestawienie i przyznam bez bicia że nie miałam ani jednego.\nToksyczna kosmetyczka 12 czerwca 2018 21:07\nWidzetutaj kilku swoich ulubieńców.\nchuckylucky19 16 czerwca 2018 14:09\nWidzę tu same nowe marki, jak mam być szczera to nie znam zupełnie żadnej z nich. Chociaż nie, jednak eveline znam wręcz bardzo dobrze i strasznie ją sobie cenię. Chociaż częściej od nich używam kosmetyków do makijażu.


Szrotówek kasztanowcowiaczek obżera kasztanowce\nZ zimowego letargu budzą się poczwarki niewielkiego motyla - szrotówka kasztanowcowiaczka, który znowu nam obeżre kasztanowce. Czy i kiedy uda się go wytępić?\nSzrotówek kasztanowcowiaczek pierwszy raz został zauważony 21 lat temu nad Jeziorem Ochrydzkim w Macedonii. W ciągu dwóch dekad ten liczący sobie nieco ponad 3 mm motyl rozpanoszył się niemal w całej Europie. Do Polski dotarł pod koniec lat 90. i wciąż podbija nowe tereny. Przestały już mu wystarczać kasztanowce - zaczął żerować na innych drzewach, m.in. na klonie jaworze. Jeżeli tak dalej pójdzie, może spustoszyć europejskie aleje, ogrody i parki.\nJak z nim walczyć? Najskuteczniejszą metodą jest ta najprostsza - grabienie i palenie liści. To w nich zimują poczwarki i większość przeżywa nawet trzydziestostopniowe mrozy. Pierwsze motyle zwykle wylatują ze ściółki na przełomie kwietnia i maja (w kilogramie suchych liści może ich być nawet 4 tys.!). Na młodych liściach kasztanowców samice składają jaja - każda 20-30, z których wylęgają się gąsienice. One właśnie wygryzają miękisz liści, które szybko brązowieją i opadają.\nNowe pokolenie szrotówka wydaje potomstwo już po kilku tygodniach. W ciągu roku taki cykl powtarza się z reguły trzy razy, na południu Europy - nawet pięć. Część poczwarek pozostaje w uśpieniu do kolejnej wiosny, a niektóre potrafią przetrwać w tym stanie nawet 2-3 lata. Dzięki paleniu opadłych liści można się pozbyć wielu z nich. - W Paryżu, gdzie robi się to regularnie, problemu ze szrotówkiem już w zasadzie nie ma - mówi dr Tomasz Bojarczuk z Instytutu Dendrologii PAN w Kórniku. Jego zdaniem w Polsce sytuacja też zaczyna się poprawiać: - Owad powoli przenosi się na północ. Są pierwsze sygnały, że dotarł do Szwecji. Czy faktycznie jest lepiej? Prof. Gabriel Łabanowski z Instytutu Sadownictwa i Kwiaciarstwa w Skierniewicach ma wątpliwości: - Ale też rok temu dotarł na Suwalszczyznę, która opierała się inwazji.\nŹródło: Grażyna Morek, http://www.polityka.pl/\nKilkaset sopockich i gdańskich kasztanowców zostało uzbrojonych w specjalne opaski nasączone mieszanką kleju i feromonów płciowych wydzielanych przez samice szrotówka kasztanowcowiaczka. Gdy wiedzione miłosnymi zapachami samce wejdą na folię, skończą swój żywot.\nBotanicy i entomologowie od lat szukają sposobów na uratowanie kasztanowców atakowanych przez żarłoczne larwy motyla - żerują one na liściach i osłabiają drzewa do tego stopnia, że te obumierają w ciągu kilku lat.\nSzrotówek kasztanowcowiaczek ma niecałe 4 mm, a rozpiętość jego skrzydeł sięga 1 cm. Poczwarki zimują na starych liściach leżących pod drzewami. Budzą w się w końcu kwietnia i wędrują po pniach do korony drzew. Samice składają na zewnętrznej stronie liści kasztanowca około 40-60 jaj, z których po 10 dniach wylęgają się larwy i natychmiast zaczynają wgryzać się w miękisz liści, zaś po 6 tygodniach przechodzą w stadium poczwarek, z niektórych wylatują motyle, dając początek nowemu pokoleniu, ale około jedna trzecia poczwarek, owiniętych w gruby kokon, czeka do przyszłego roku.\n- Dwa lata temu stosowaliśmy szczepienia - mówi Magda Czeczeczko z sopockiego magistratu. - Żeby wstrzyknąć lekarstwo, trzeba było robić nawierty w drzewie. Okazało się, że z 50 leczonych w ten sposób drzew sporo zostało mechanicznie uszkodzonych. Teraz postanowiliśmy zastosować inną metodę. Owinęliśmy pnie folią z lepikiem wymieszanym z feromonami. Te skomplikowane związki chemiczne produkowane przez owady służą do odnajdywania się osobników tego samego gatunku. Są odczuwalne dla osobnika płci przeciwnej ze znacznej odległości, a co więcej, są silnym afrodyzjakiem.\nOwady, które zimują w liściach, gdy wspinają się po drzewie, wchodzą na folię, przyklejają się i giną. Kolejnym krokiem w walce z natrętami będzie zamontowanie w koronach drzew "klatek" wypełnionych wodą i nasączonych feromonami. Latające samce zwabione miłosnym zapachem samic wpadną tam oszołomione i utopia się. Aby wspomóc zniszczenie populacji żarłocznego motyla, w marcu dodatkowo umieszczono na 150 kasztanowcach budki lęgowe dla sikorek, które są naturalnym wrogiem szrotówek.\n- Mamy w Gdańsku około 3 tys. kasztanowców - opowiada Andrzej Dąbrowski, kierownik utrzymania zieleni w gdańskim UM. - Na przeszło 500 założyliśmy opaski lepikowe. Dodatkowo w pobliżu występowania tych pięknych drzew założyliśmy pół tysiąca budek dla sikorek i innych wróblowatych, które żywią się szrotówkiem. Do tej pory w Gdańsku nie padł żaden kasztanowiec, ale póki można, trzeba chronić drzewa przed żarłocznymi owadami.\nSkąd się wzięły kasztanowcowiaczki?\nMiniaturowy motyl - Cameraria ohridella - pojawił się 17 lat temu w Macedonii nad jeziorem Ohrid. Motyl od razu masowo zaatakował całą populację kasztanowców zwyczajnych. W ciągu kilkunastu lat od pojawienia się szrotówka zarażona została większość kasztanowców w Niemczech, Austrii, Czechach, Francji i na Węgrzech. W Polsce, gdzie szkodnik grasuje od pięciu lat, jedynie na Pomorzu uchowały się jeszcze zdrowe drzewa.\nPierwsza hipoteza zakłada, że motyl o sześciomilimetrowej rozpiętości skrzydeł występował w Europie już w zamierzchłych czasach, jeszcze przed okresem wielkich zlodowaceń. Według drugiej, szrotówek przywędrował do Europy z innego kontynentu, prawdopodobnie z Azji. Badania genetyczne odkryły jeszcze jedną zagadkę: wszystkie szrotówki w całej Europie genetycznie są do siebie bardzo podobne. Co oznacza, że pochodzą z jednego miejsca na ziemi. Gdyby udało się znaleźć rodzinne strony motyla, być może udałoby się powstrzymać inwazję. W internecie od razu pojawiły się głosy fantastów, że sztucznie wyhodowany gatunek wymknął się badaczom.\nŹródło: Bożena Aksamit, http://miasta.gazeta.pl/trojmiasto/1,35612,3349986.html


ŚDM: w Częstochowie trwa Międzynarodowe Forum Młodych | Blaber\nTrwające od środy MFM gromadzi ponad 3,5 tys. młodych z wielu krajów m.in. Francji, Włoch, Niemiec i Belgii. Organizowane jest przez Wspólnotę Emmanuel i Archidiecezję Częstochowską w ramach tygodnia poprzedzającego Światowe Dni Młodzieży (ŚDM). Hasło wydarzenia brzmi: “Bóg jest Miłością! God is love, all you need is God”.\n„MFM każdego dnia rozpoczyna się energiczną rozgrzewką, a potem radosną, pełną śpiewu, energii, Ducha Świętego modlitwą uwielbienia, która jednoczy nas tutaj wszystkich i tak naprawdę dodaje energii na cały dzień” – powiedziała PAP Elżbieta Okoniewska-Kolańska ze Wspólnoty Emmanuel.\nW programie wydarzenia znajdują się również nabożeństwa, koncerty, warsztaty i tłumaczone symultanicznie konferencje, w których młodzi uczestniczą bardzo aktywnie i żywiołowo.\n„Na spotkaniach takie jak to, zawsze zaskakuje mnie radość młodych ludzi, radość młodego Kościoła, który chce poznawać Boga, który chce go wielbić, chce go naprawdę spotkać” – powiedział uczestnik spotkania Piotr Kawiak ze Wspólnoty Emmanuel.\nDodał, że dzięki Forum młodzi doświadczają budującego dla nich poczucia wspólnoty. „Pomimo tego, że zupełnie się nie znamy, trzymamy się bardzo blisko siebie, każdy jest otwarty, z każdym można porozmawiać i poznać go” – wskazał.\n„Myślę, że zapamiętam to wydarzenie na długo, ze względu na poczucie wspólnoty i to, że mogę spotkać tutaj naprawdę tak wielu chrześcijan z całego świata” – dodał Piotr.\nJego zdaniem panująca w czasie Forum i ŚDM radość zostanie w młodych także po tych wydarzeniach. „Wiem to z własnego doświadczenia, bo sam długo potem wracam myślami do spotkań takich jak to” – podsumował.\nW MFM uczestniczą głównie zagraniczni pielgrzymi, którzy diecezjalny tydzień przed ŚDM spędzają w Częstochowie i okolicach. Kilkusetosobową grupę tworzą również młodzi z różnych regionów Polski.\nW sobotę uczestnicy Forum wraz z pozostałymi kilkoma tysiącami zagranicznych pielgrzymów, którzy w ramach dni w diecezjach goszczą w całej archidiecezji częstochowskiej, wezmą udział w tzw. Dniu Jedności na Jasnej Górze. Tam m.in. będą uczestniczyć w Apelu Jasnogórskim na wzór tego z 1991 r., gdy ŚDM odbywały się w Częstochowie z udziałem Jana Pawła II.\nNiedziela będzie z kolei tzw. dniem w rodzinie, mającym pogłębić relacje między gośćmi i gospodarzami. Pielgrzymi pozostaną u rodzin do poniedziałku. Następnie udadzą się do Krakowa na ŚDM z udziałem papieża Franciszka.\nMiędzynarodowe Forum Młodych odbywa się w Częstochowie od 2013 r. Jego historia sięga 1991 r., kiedy Wspólnota Emmanuel zorganizowała pierwszy zjazd młodych katolików z całej Europy w Altoetting w Niemczech. Bawarskie miasteczko stało się wtedy przystankiem na drodze do Częstochowy na ŚDM w 1991 r.(PAP)


Laptopy>Laptopy Dell >Dell m4700 i7-3740QM * 8 GB DDR3 * 500 GB HDD * K1000M 2GB * Ekran 15" Full HD * Klasa A\nHome Laptopy>Laptopy Dell >Dell m4700 i7-3740QM * 8 GB DDR3 * 500 GB HDD * K1000M 2GB * Ekran 15" Full HD * Klasa A\nDell m4700 i7-3740QM * 8 GB DDR3 * 500 GB HDD * K1000M 2GB * Ekran 15" Full HD * Klasa A\nDell M4700 Core I7-3740qm * 8GB * 500 GB * Quadro k1000m 2GB * Ekran 15" Full HD * Klasa A\nSzybki, niezawodny procesor Core i7-3740qm Taktowanie 3.70GHz w Turbo 4R/8W\nDoskonała powierzchnia matrycy wyświetlacza, bogata głębia kolorów zapewniająca niesamowity kontrast i komfort pracy. Karta graficzna nVidia Quadro K1000M 2GB\nW naszym sklepie pojawiły się nowe modele Dell Precision M4700 wyposażone w wydajny czterordzeniowy procesor Intel Core i7 3740QM, który wspólnie z dedykowanym układem graficznym nVidia Quadro K1000M pozwala na wygodną pracę z wszelkimi "zasobożernymi" aplikacjami. Dodatkową moc do działania gwarantuje duża ilość pamięci RAM (nawet 32 GB), a możliwość zamontowania dwóch dysków pozwala na stworzenie konfiguracji o nieprzeciętnych osiągach.\nObraz wyświetlany jest na 15,6-calowej matowej matrycy w rozdzielczości Full HD z technologią PremierColor. Dzięki temu ekran ma świetny kontrast i nasycenie kolorów - trudno o lepszy wybór do zastosowań profesjonalnych.\nDell Precision M4700 oferuje również bogaty wybór dobrze rozlokowanych portów - część z nich umieszczono na tyle urządzenia, więc nawet jeśli nie mamy stacji dokującej, będziemy mogli wygodnie podłączyć do niego dużą ilość urządzeń zewnętrznych. Notebook ma aż trzy rodzaje wyjść układu graficznego - VGA, HDMI oraz DisplayPort - to duże ułatwienie przy podłączaniu zewnętrznych monitorów.\nW razie dodatkowych pytań, również dotyczących innych modeli i konfiguracji, prosimy o kontakt z działem handlowym. W naszym sklepie znajdą Państwo tylko najlepsze notebooki renomowanych i sprawdzonych producentów. Zapraszamy do zakupów.\nZobacz film z serii - Komputer poleasingowy - Dell Precision M4700\nProcesor i7-3740QM 3.70GHz Turbo Boost 8MB Smart Cache\nMatryca 15.1 Cala Mat Full HD (1920x1080)\nUkład Graficzny Karta graficzna nVidia Quadro K1000M 2GB


Imię: Rupert — Pochodzenie, charakterystyka, zdrobnienia, imiona obce. :: imiona.mobi\nRupert (imię męskie)\nRupert (łac., niem., wł.), Ruperto (hiszp.).\nRupcio, Rupercik, Rupuś.\nForma oboczna imienia Robert, wywodząca się od germańskich imion typu Ruprecht.\nZdystansowany oraz bardzo wstrzemięźliwy w słowach. Trudno poznać jego poglądy, gdyż jest wyjątkowo małomówny. Przebywając w dużym, głośnym towarzystwie szybko się męczy i marzy o ucieczce do spokojnego miejsca.\nRupert obchodzi imieniny: 27.03


Zadanie uziemienia elektrostatycznego polega na obniżeniu ryzyka powstania wybuchu palnych substancji, na produkt przeskoku iskry elektrostatycznej. Powszechnie wręcza się go w rozmiarze transportu i obróbki palnych gazów, proszków i cieczy.\nUziemienie elektrostatyczne że być różną formę. Najłatwiejsze i najmniej skomplikowane modele wznoszą się z zacisku uziemiającego także z przewodu. Bardziej zaawansowane i rozbudowane technologicznie są wyposazone w układ ochron stanu uziemienia, dzięki któremu dopuszczalne jest dozowanie lub transport produktu, to gdy uziemienie zostało w harmonijny sposób podpięte.\nW rezultacie napełniania lub opróżniania zbiorników o innej zawartości (np. zbiorników z proszkami, granulatami, cieczami) mogą powstać groźne naładowania elektrostatyczne. Źródłem ich powstania może stanowić wyjątkowo mieszanie, pompowanie lub rozpylanie substancji łatwopalnych. Ładunki elektryczne powstają poprzez kontakt lub wyróżnianie się poszczególnych cząstek. Wielkość ładunku elektrycznego będzie zależna od własności elektrostatycznych powierzchni, jakie się ze sobą kontaktują. W wyniku naturalnego i szybkiego związku z uziemieniem lub nienaładowanym przedmiotem może powstać krótki impuls prądowy, jaki będzie publiczny w strukturze iskry.\nBrak opiek nad rozładowaniem iskrowym może robić zapłon mieszaniny alkoholi i powietrza, co oznacza eksplozję lub zły wybuch. Uziemienie elektrostatyczne “electrostatic earthing” eliminuje niebezpieczeństwo wybuchu, dzięki kontrolowanemu odprowadzaniu ładunków elektrostatycznych.


Strona główna /\tCzytelnia /\t"Zielone Brygady. Pismo Ekologów" /\tnr 7.8 (209.210), 2005 /\tPierwsze, jedyne, nieustające: Internetowe Targi Ekologiczne - krakow.targi.eco.pl\nOferujemy Państwu możliwość zamieszczenia na nowym portalu krakow.targi.eco.pl informacji nt Państwa działalności. Umieszczenie wpisu jest bezpłatne, gdyż projekt jest dotowany przez Urząd Miasta Krakowa i Fundusz Inicjatyw Obywatelskich.\nPortal prowadzi Fundacja Wspierania Inicjatyw Ekologicznych – Wydawnictwo “Zielone Brygady” (doświadczenie w działalności internetowej od 1996 r. a w wydawniczej już od 1989 r.)\nJego celem jest prezentacja znajdujących się na terenie Miasta instytucji prowadzących działalność związaną z ekologią (tj. państwowych i samorządowych urzędów odpowiedzialnych za różne aspekty ochrony środowiska), uczelni, szkół i organizacji pozarządowych prowadzących edukację ekologiczną, firm prowadzących produkcję i usługi mające pozytywny wpływ na środowisko.\nDzięki temu powstanie unikalne miejsce, w którym zainteresowani będą mogli pod jednym adresem, łatwo i szybko znaleźć informacje o wszystkich liczących się ekoinstytucjach Krakowa. Atutem jest to, że osoba poszukująca np. zdrowej żywności natknie się też na informacje o firmach zajmujących się zagospodarowaniem odpadów.\nNasz projekt jest więc odpowiednikiem odbywających się co jakiś czas w różnych miastach kilkudniowych targów ekologicznych, na których prezentują się firmy prowadzące działalność w zakresie ochrony środowiska. Nasze “targi” wyróżnia to, że są nieograniczone czasowo i są bezpłatne zarówno dla odwiedzających jak i “wystawców”, którzy dodatkowo mają możliwość aktualizacji danych w dowolnym czasie. Dodatkowo “wystawcy” otrzymają też swój własny adres WWW (krakow.targi.eco.pl/nazwa).\nPromocja portalu odbędzie się za pomocą ulotek i plakatów oraz poprzez informacje w mediach ekologicznych i popularnych.\nAby dokonać wpisu należy wejść na: krakow.targi.eco.pl i wykonać następujące czynności:\nmenu wybrać opcję “dodaj stoisko”,\nwprowadzić login i hasło potrzebne do załogowania konta firmy oraz adres e-mail, na który użytkownik będzie otrzymywać informacje dotyczące konta firmy,\nodebrać pocztę i kliknąć na link aktywacyjny,\npo aktywacji konta można załogować się do konta firmy, wpisując login i hasło w formularzu zamieszczonym na stronie głównej serwisu,\nw przypadku zmian, wprowadzanych odnośnie działalności, bądź zmiany danych kontaktowych, należy wybrać opcję “edytuj dane firmy”, natomiast przy zmianie hasła, użyć opcji “zmień hasło”.\nPrócz wpisu tekstowego będzie można zamieścić 2 pliki graficzne: np. logo firmy lub foto prezesa oraz zdjęcie produktu.\nPierwsze 50 firm i instytucji, które do 1.12.2005 dokonają wpisu w ten sposób będzie mogło wziąć udział w losowaniu nagród w postaci gratisowych książek z naszej oferty (zb.eco.pl/ksiegarn/publikac.htm).\nUdział w targach można także zgłosić przesyłając na poniższy adres (najlepiej e-mailem) dane z zamieszczonego na odwrocie formularza.\nzb@eco.pl, http://zb.eco.pl, gg 210891


Bio Planet: płatki gryczane BIO - 300 g (5907814666123) - Delikatesy, AGD, książki kulinarne - zakupy w Durszlak.pl\nBio Planet: płatki gryczane BIO - 300 g (5907814666123) Ocena produktu:\nod 5,54 PLN\nPłatki gryczane BIO 300 gsą otrzymywane z wyselekcjonowanych, gniecionych ziaren gryki zwyczajnej, pochodzących z naturalnych upraw. Jest to towar kompletnie bezglutenowy, bogaty w drogocenne komponenty odżywcze. Płatki gryczane wspomagają nasz układ nerwowy, udoskonalają pracę mózgu oraz dobrze wpływają na kondycję skóry, włosów i paznokci.\nużycie: Płatki gryczane można jeść po uprzednim ugotowaniu w wodzie lub mleku. Będąrewelacyjnym składnikiem ciast i deserów. Stanowią znakomitą bazę do wypieku chleba gryczanego.\n– cynk - jest wyraźny dla włosów, skóry i paznokci, eliminuje toksyny i aktywuje białe krwinki, stwarzając wytrzymałość organizmu\n- miedź - jest ważna dla zębów i kości, uczestniczy w tworzeniu pigmentu skóry, włosów i oczu, wpiera system nerwowy i uczestniczy w produkcji czerwonych krwinek\nCiekawostki: Płatki gryczane po ugotowaniu zyskują lekko słonawy smak.\nWiemy, jak ważne jest dopełnianie domowej spiżarni na czas. Gdy zamawiasz produkty spożywcze, szybka przesyłka jest wyjątkowo ważna. Żeby nic Cię nie zaskoczyło — przy każdym produkcie na stronie znajdziesz licznik, który podpowie Ci, kiedy nadamy przesyłkę. Z reguły wysyłamy Twoje zakupy kolejnego dnia roboczego.\nDbanie o siebie i bliskich zawsze idzie w parze z troską o środowisko, w jakim żyjemy. Połączenie obu tych rzeczy sprawia, że pakowanie zdrowych produktów w sposób ekologiczny to dla nas oczywistość. Jednocześnie każdy produkt zabezpieczamy tak, aby dotarł do Ciebie w nienaruszonym stanie.\nWiemy, jak ważne jest dopełnianie domowej spiżarni na czas. Gdy zamawiasz produkty spożywcze, szybka dostawa jest istotnie ważna. Żeby nic Cię nie zaskoczyło — przy każdym produkcie na stronie odnajdziesz licznik, który podpowie Ci, kiedy nadamy przesyłkę. Na ogół wysyłamy Twoje zakupy kolejnego dnia robocze\nelementy: Płatki owsiane pełnoziarniste* (bezglutenowe), rodzynki*, otręby owsiane* (bezglutenowe), siemię lniane*, nasiona szałwii hiszpańskiej* (Salvia hispanica), jagody goji*, morwa biała*,...\nbłonnik witalny (500 g.) marki Natur planet\nSuplement diety Natur Planet w formie sypkiej zawierający nasiona babki płesznik i łupiny babki jajowatej. 500 g.


Krytycznym okiem: "Koktajl z maku" Marta Syrwid\n"Koktajl z maku" Marta Syrwid\nData wydania: 27 grudnia 2014\nCena det: 26 zł\nTytuł recenzji: Literackie ułomności\nCzytanie "Koktajlu z maku" może przyprawić o ból głowy. Co najmniej. Książka zawiera zebrane z lat 2009 - 2013 teksty o polskiej grafomanii publikowane w "Lampie". O ile podczytywanie tych złośliwostek raz na jakiś czas mogło służyć przede wszystkim rozrywce, o tyle cały zbiór przygniata i deprymuje, bo nie ma takiej siły, by przeczytać to wszystko naraz. Pośród wybuchów śmiechu pojawia się jednak smutna refleksja o tym, w jak złym stanie psychicznym jest wielu z tych, co mienią się literatami, serwując czytelnikom niestrawny koktajl z własnych frustracji, lęków, kompleksów i stylu, który doprowadza do furii i osłupienia. Jak bardzo oni wszyscy oderwani są od rzeczywistości...\nMarcie Syrwid udała się wielka sztuka, jaką jest niewątpliwie zachowanie zdrowych zmysłów i wrażliwości estetycznej po przeanalizowaniu surowców - tak autorka nazywa teksty podlegające analizie i ośmieszeniu - nieprzebranej wręcz masy literatury kompostowej. To nie jest jednak tak, że autorka "Koktajlu z maku" w minionych latach drwiła sobie ze wszystkiego, co słabe i co jej w ręce wpadło. Syrwid jest tu buńczuczną trochę, szalenie zadziorną i inteligentną poszukiwaczką literackich defektów na skalę unikatową. Przedziera się przez lingwistyczne bagno, by znaleźć nie tyle cechy dystynktywne omawianego śmiecia, co przede wszystkim zadrwić z braku pokory i egocentryzmu większości krytykowanych autorów. Piszę o większości, bo z analizowanych "dzieł" wyłania się czasami obraz bezradnego wobec siebie i swoich zapędów twórczych człowieka, który być może niczego nie zrozumie z tekstu o własnym upadku już na starcie. Są w tym niechlubnym zestawie postacie, jakich zwyczajnie jest mi szkoda.\nZbiorek wywołuje dość ambiwalentne uczucia. Z jednej strony nasuwa się refleksja o tym, że wszelkie działania Marty Syrwid to nic innego jak kopanie leżących. Autorka nie podejmuje się krytyki grafomanii głównego nurtu wydawniczego, bo tak czy owak sprzeda się ona na pniu i szkoda pióra, by przekonać o ryzyku zakupu tego czy owego, co rozświetlają neony Wielkiej i Ambitnej Dystrybucji. Jej wnikliwej analizie podlegają twory, których właściwie nikt nie czyta. Zastanawiające jest zatem, w jakim celu poświęcać czas i uwagę na rzeczy, których po prostu nie da się przyswajać? Albo jest w tym wyjątkowy heroizm, albo niespotykana kompatybilność z żenującymi frazami, których obnażanie może być źródłem zwyczajnej przyjemności. "Koktajl z maku" to przecież książka w specyficzny sposób rozrywkowa. Fragmenty mnie bawiły. Te, dzięki którym nie nasilał się wspomniany już ból głowy. Czy jednak pisanie o literackich zaburzeniach i zaburzeniach czynionych przez lekturę rzeczy do cna złych naprawdę ma jakiś sens?\nAno ma i to inna garść refleksji, jakie przyszły mi do głowy. Takie książki powinny być wydawane cyklicznie, ale niewielu znajdzie tyle determinacji, aby podobne wyzwanie podjąć. Polski rynek wydawniczy zalewają rokrocznie dziesiątki tysięcy publikacji. Dla znikomego procenta czytających, w którym znajdą się też ci określający się w ankietach jako czytelnicy, a książki kupujący dla ozdoby i szpanu, bo zestaw rżniętych szkieł plus butelek dobrych trunków za szybą domowych witryn jest już nieco passé. Marta Syrwid ostrzega przed specyficznymi zjawiskami domorosłych literatów. Przed egocentryzmem i wspomnianymi już zaburzeniami, ale także przed gruntowaniem w sobie przekonania, iż dzisiaj pisać może każdy i większość z piszących ma talent. Bo każdy - i to dużo bardziej tragiczne - znajdzie dzisiaj grupę swoich czytelników...\n"Koktajl z maku" omawia płody ludzi, których odszukiwanie potem w Internecie może być samo w sobie czynnością ekstremalną. Są tu wszystkie motywy charakterystyczne dla tego marginesu literackiego, o jakim często z poczucia przyzwoitości się milczy. Jakie to motywy? Fekalne, wulgarne, waleczno - patriotyczne. Często sadomasochistyczne, funeralne i żałobne oraz mesjanistyczne. Większość z nich to motywy irracjonalne, które bazują na przekonaniu, iż ma się w poezji czy prozie naprawdę coś ważnego do zakomunikowania. Marta Syrwid bada warstwę semantyczną tych komunikatów, ale osadza je także w wielu bolesnych kontekstach, w których omawiana rzecz staje się jeszcze bardziej tragiczna niż jest w istocie.\nNiektóre koktajle zawierają po dwie porcje. Nie sposób opisać dziwactw i dramatów w jednym krótkim tekście. Inne bazują na znajomości całej, bogatej bardzo twórczości danego grafomana. Jest kilka chwytów poniżej pasa i jest czasami mało wyszukana złośliwość, ale ta książka w gruncie rzeczy informuje o banalizowanym stanie, jakim jest masowy atak piszących na instytucje i miejsca w sieci, które gwarantują im cud objawiony wydania, czyli możliwość porażenia odbiorców swymi smutnymi w gruncie rzeczy przekazami.\nUważam, że całość to swego rodzaju traktat nie tyle o ludzkim egocentryzmie, co przede wszystkim o ludzkich ograniczeniach, poza które nie jesteśmy w stanie wyjść. "Koktajl z maku" to jedna z bardzo niewygodnych książek, o której - jako całości właśnie - nie można zapominać tak, jak zapomina się większość nazwisk i omawianych tytułów jeszcze w trakcie lektury. To publikacja mająca ostrzegać przed tymi wszystkimi, których - tu myślę o męskiej części - charakteryzować może bolesny do bólu cytat jednego z analizowanych twórców. W swym smutku brzmi następująco: "Chciałbym przelać to, co myślę, na papieru stronie/ By zrozumieć mogło wielu i przekazać żonie". I to wcale nie jest najbardziej bolesny z zestawu cytatów, jakimi raczyć nas będzie Marta Syrwid - pogromczyni absurdów, dyletanctwa i bylejakości przybierających niejedną formę opatrzoną okładką. Gdyby nie przyrządzała swych koktajli z właściwym sobie poczuciem humoru i dystansem do spraw, do jakich nie są zdystansowani omawiani twórcy, byłaby groźna i bardzo, bardzo złośliwa. Tymczasem podejmuje się walki z wiatrakami z pewną przekorą i dynamizmem. Takim specyficznym, bo dotyczy babrania się w pseudoliterackim błocie. Czy "Koktajl z maku" to rzecz warta poznania? Mimo wszystko tak. Niestety.\nJest w książce może twórczość Tajnej Polski? Była w Lampie omawiana :)\n21 sty 2015, 20:45:00\nszkoda, że nie przytoczył pan paru nazwisk omawianych przez Syrwid - co oczywiście poniekąd rozumiem, z drugiej strony książki raczej nie nabędę, więc trochę jestem ciekaw...\n22 sty 2015, 10:21:00


Niezależny Portal Raciborski - Współpraca dla bezpieczeństwa całej Unii Europejskiej.\nWspółpraca dla bezpieczeństwa całej Unii Europejskiej.\nW poniedziałek 12 marca 2018 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, Joachim Brudziński spotkał się z Komisarzem ds. Unii Bezpieczeństwa, Julianem Kingiem. W spotkaniu uczestniczyli również wiceministrowie Paweł Majewski, Krzysztof Kozłowski i Renata Szczęch.\nUczestnicy spotkania omówili kluczowe sprawy związane z bezpieczeństwem wewnętrznym Unii Europejskiej. Dotyczą one między innymi zwalczania terroryzmu i cyberprzestępczości, a także ochrony przestrzeni publicznej oraz interoperacyjności unijnych baz danych. Minister Joachim Brudziński przedstawił stanowisko Polski na temat głównych wyzwań dla bezpieczeństwa wewnętrznego Unii Europejskiej oraz kierunków rozwoju dalszej współpracy państw członkowskich w tym obszarze.\nPolska cały czas prowadzi z Unią Europejską współpracę, która służy wzmocnieniu wspólnych wysiłków na rzecz bezpieczeństwa wszystkich obywateli UE.\nOstatnie spotkanie z Komisarzem Julianem Kingiem, któremu przewodniczył Mariusz Błaszczak, ówczesny Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, odbyło się w Warszawie 9 października 2017 r.


Zastosowanie: pakowanie, magazynowanie, transport towarów, produktów żywnościowych, dodatkowo szeroki wlew umożliwia przechowywanie produktów stałych, półpłynnych lub ciekłych. Występuję w dwóch kolorach niebieskim i przezroczystym białym. Kolor wysyłamy losowo w zależności od dostępności.\nSolidna, pojemna i bardzo szczelna beczka\nJeśli tak jak ja potrzebujesz beczki, w której spokojnie można przechowywać żywność, towary płynne albo chcesz bezpiecznie przewieść konkretne płyny, to beczka jest warta zastanowienia. Beczka została stworzona, by bezpiecznie przechowywać i transportować w niej wiele produktów zarówno stałych, stałych, półpłynnych. Wykonana naprawdę z solidnych materiałów posiada mocną i bezpieczną nakrętkę. Do zakupu zachęciła mnie cena, ale walory później zdziwiły.


Mieszanki wzbogacone o pro- i prebiotyki. Czy to konieczne? - porównanie produktów na Czytaj Skład\n← Ketchupy Develey do wyboru!\nJeden komentarz dla "Mieszanki wzbogacone o pro- i prebiotyki. Czy to konieczne?"\nGrace D. pisze:\nbardzo przydatny artykuł. mleko matki zawsze jest najlepszym pokarmem dla dziecka! Mi w pierwszej ciąży sie skończyl pokarm i musiałam korzystać z mleka modyfikowanego, co skonczylo się u małego wysypka i kolkami. To było dwa lata temu to nie było wtedy takich MM z probiotykami.. zresztą po przeczytaniu tego artykulu nie wiem, czy są one odpowiednie kazdego dziecka. Lekarz kazał mi podawać dziecku probiotyk Original – L i przetrwaliśmy ten czas podawania MM bez problemow gastrycznych, takze potwierdza się teza, że w przyoadkach problematycznych warto podać osobno probiotyki maluszkowi


Lb 17,11nn - wBiblii.pl\n17 11 * I rzekł Mojżesz do Aarona: «Weź kadzielnicę, włóż do niej ognia z ołtarza i rzuć kadzidła, a idź prędko do ludu, by dokonać nad nimi przebłagania, bo Pan rozgniewał się i już się zaczyna plaga*». 12 Wziął więc Aaron kadzielnicę, jak mu przykazał Mojżesz, i pobiegł między lud, gdzie już się rozpoczęła plaga. Nałożył kadzidło i dokonał obrzędu przebłagania nad ludem. 13 Stanął następnie pomiędzy umarłymi i żywymi - a plaga ustała. 14 A tych, którzy zginęli, było czternaście tysięcy siedmiuset, oprócz zmarłych z powodu Koracha. 15 Potem wrócił Aaron do Mojżesza u wejścia do Namiotu Spotkania i ustała plaga.\n22 32 Anioł zaś Pana rzekł do niego: «Czemu aż trzy razy zbiłeś swoją oślicę? Ja jestem tym, który przyszedł, aby ci bronić przejazdu, albowiem droga twoja jest dla ciebie zgubna*.\n30 4 Gdy kobieta złoży ślub Panu lub podejmie jakie zobowiązanie, to w wypadku gdy jest jeszcze młoda i mieszka w domu swego ojca,


3 lipca na Placu Mickiewicza w Andrychowie spektakularne widowisko! KOSMICZNA PODRÓŻ GULIWERA - spektakl Teatru KLINIKA LALEK! | Kultura Andrychów\nStrona główna » Aktualności » Informacje » 3 lipca na Placu Mickiewicza w Andrychowie spektakularne widowisko! KOSMICZNA PODRÓŻ GULIWERA – spektakl Teatru KLINIKA LALEK!\n3 lipca na Placu Mickiewicza w Andrychowie spektakularne widowisko! KOSMICZNA PODRÓŻ GULIWERA – spektakl Teatru KLINIKA LALEK!\nInformacje 2 lipca 2021\n„Kosmiczna Podróż Guliwera” to spektakl dla dzieci i dorosłych. W podróż ruszamy o godzinie 17:00!\nTeatr Klinika Lalek powstał w 1988 roku na wydziale lalkarskim szkoły teatralnej we Wrocławiu. w 1991 r. przeniósł się do Wolimierza i odtąd działa jako wiejski i wędrowny teatr lalkowy.\nNa magicznym statku Guliwera płyniemy do gwiazd. Tymczasem na podobieństwo meteorytu spada z nieba na Ziemię wielkie Kosmiczne Jajo z informacją dla ludzkości. Niefortunnie uderza prosto w okręt Guliwera i łamie go wpół. Następnie toczy się aż do Krainy Liliputów, gdzie nieustannie trwają absurdalne wojny. Teraz tylko Guliwer może pomóc Jaju wrócić na niebo, by spełniła się przepowiednia gwiazd o nowej erze miłości i szacunku wobec wszystkiego i wszystkich…\nSpektakl poprzedzą warsztaty pantomimy (godz. 15.00 – 16.00) – warsztaty prowadzone będą przez aktorów Teatru Klinika Lalek; miejsce: Plac Mickiewicza w Andrychowie; skierowane są przede wszystkim do dzieci i młodzieży.\nZobaczcie instalacje Teatru Klinika Lalek:\nZapraszamy! Wstęp wolny. Liczba miejsc ograniczona. Uwaga: w razie niesprzyjających warunków atmosferycznych (ulewny deszcz) spektakl nie odbędzie się.\nZapoznaj się z Regulaminem imprez CKiW w Andrychowie tutaj\nFoto: Teatr Klinika Lalek


In Noctem – Rozdział II - FanLore.pl - Wejdź do świata opowieści!\nNie potrafił bez mrugnięcia okiem patrzeć na ten przeklęty, dębowy stół. Za każdym razem w jego myślach pojawiała się nauczycielka mugoloznawstwa, a później ten cholerny, zielony błysk światła. Miał wrażenie, że nadal słyszał syk Nagini, która bez chwili wahania rzuciła się na ciało…\nPowstrzymał wymioty, które podeszły mu do gardła. Kilka razy przełknął ślinę, żeby odżegnać ten odruch. Przeklęty ojciec. Dlaczego nie wymienił tego stołu? Avada nie zostawiała po sobie śladów, ale nadal…\n– Rad jestem, że tak licznie przybyliście.\nPrzeniósł wzrok na ojca. Co znowu kombinował? Po co to quazi zebranie rodzin śmierciożerców? Nie był na tyle głupi, żeby nie domyśleć się, że coś musiało być na rzeczy. Ojciec kilka ostatnich tygodni znikał z domu na wiele godzin, ignorował matkę, którą wcześniej z taką troską się opiekował, a teraz to…\nKiedy kilka osób mruknęło słowa przywitania, skupił wzrok na Teodorze. Cholera… ale dawno go nie widział. Ile to już…? Rok? I to w takich okolicznościach przyszło mu spotkać starego przyjaciela. Świat się zmieniał w naprawdę nieprzewidywalny sposób.\n– Ty może jesteś rad, Lucjuszu, ale to tylko niepotrzebne ryzyko. Ostatnio za mniejsze rzeczy niż spotkania w takim gronie ludzie zostawali aresztowani.\nPowstrzymał chęć parsknięcia śmiechem. Wcześniej tylko kilka razy spotkał matkę Corbana Yaxleya, ale chyba powinien tego żałować. Sądził, że Hertha to spokojna staruszka, która nadal opłakiwała śmierć syna, ale po Bitwie o Hogwart to ona, jako jedna z nielicznych, naciskała, żeby odbić więźniów z Azkabanu.\nOjciec musiał wyczuć, że piła do jego dotychczasowej zapobiegliwości, bo skrzywił się nieznacznie.\n– Masz rację, Hertho.\nDraco nie wierzył, że matka Zabiniego – ta wiecznie milcząca piękność – wtrąciła się. Zerknął na przyjaciela, ale on nie spuszczał uważnego spojrzenia z Queeny. Może bał się, że matka powie o kilka słów za dużo?\nRozumiał go. Nastały takie czasy, że strach w jakimkolwiek gronie wyrażać własną opinię.\n– To jest zagrożenie, ale… czy dla nas cokolwiek jest jeszcze bezpieczne? Słyszałam, że skazali twojego wujka i ciotkę na pocałunek dementora.\nTe słowa wywołały niemałe poruszenie wśród zebranych.\nDraco z wybałuszonymi oczami spojrzał na Ethana Carrowa, do którego Queena się zwróciła. Nie znał go zbyt dobrze. Wiedział tylko, że z całej rodziny on jeden uniknął osadzenia w Azkabanie. Nawet młodszy brat nie uciekł przed ramieniem sprawiedliwości nowego porządku świata.\n– Tak. Poinformowali mnie listownie o wyroku – burknął Ethan. – Nie pozwolili nawet na spotkanie z nimi.\n– Mówiłam, że kiedy był na to czas, trzeba było odbić naszych! – wykrzyknęła Hertha, poprawiając kapelusz, który przekrzywił się, kiedy wstawała. – Teraz tylko się okopali i nigdy…\n– Mówisz, jakbyś nie wiedziała, co by za to groziło – odparowała Queena. – Wszystkich nas by skazali. Rody czystej krwi już są na wymarciu, a nasza reakcja tylko zachęciłaby te brudne szlamy i ich wielbicieli, żeby całkiem nas wyeliminować. Chcesz im to ułatwić? Teraz przynajmniej muszą znaleźć choćby absurdalne zarzuty, a gdyby…\n– Obie macie rację.\nDraco zmrużył oczy, kiedy zauważył zadowolenie na twarzy ojca. To nie mogło dobrze wróżyć.\n– Stanowcze kroki, niezgodne z tym… żałosnym prawem mogłyby tylko nas pogrążyć, ale! – dodał szybko, kiedy dostrzegł, że Hertha, która z powrotem opadła na krzesło, chciała mu przerwać. – Siedzenie z założonymi różdżkami nic nam nie da. To tylko ucieczka. Zwołałem was, bo sprawa jest pilna i wymaga podjęcia szybkich działań.\n– Co masz na myśli, Lucjuszu?\nDraco nie mógł patrzeć na Daralis i jej brata, Esmonda. Pamiętał ciotkę Bellatriks i jej męża aż zbyt dobrze, a ta dwójka wyglądała kropka w kropkę jak Rudolf. Nie był do końca pewien, jakie więzy krwi łączyły ich z Lestrangem, ale sądząc po samym wyglądzie, musieli być blisko spokrewnieni.\n– Już mówię, Daralis. – Ojciec milczał przez chwilę, jakby chciał spotęgować efekt. Patrzył po twarzach zebranych i dopiero kiedy uzyskał pewność, że w pełni przykuł ich uwagę, kontynuował: – Ostatnie tygodnie spędziłem w Ministerstwie Magii. Przedwczoraj udało mi się uzyskać zgodę na oficjalną, polityczną działalność stronnictwa czarodziejów czystej krwi. Niedługo ogłoszą, że zmienia się system w samym Ministerstwie, a my możemy wybrać grupę przedstawicieli, która reprezentowałaby nasze interesy.\nDraco z trudem przełknął ślinę. Omiótł wzrokiem wszystkich ludzi, którzy siedzieli przy stole, i z ulgą stwierdził, że nie tylko on był w takim szoku. To… Co to właściwie miało znaczyć? Dlaczego ojciec nigdy wcześniej nie podjął tego tematu w rozmowach z nim?\n– Świat się zmienił. Plany Czarnego Pana były do zrealizowania tylko pod jednym warunkiem: musiałby dalej żyć. On jeden miał moc, która pozwoliłaby na trzymanie szlam i zdrajców krwi na krótkiej smyczy, ale nawet wtedy… Czy nawet wtedy udałoby się na zawsze zachować ten porządek świata?\nO cholera. Draco nigdy nie słyszał, żeby ojciec otwarcie krytykował Czarnego Pana. Nigdy. Nawet wtedy, gdy miał ku temu powody, nawet wtedy, gdy ten pomiatał ich rodziną i mścił się, a nawet i po jego śmierci z ust ojca nigdy nie padły słowa choćby najsłabszej krytyki, a teraz…?\n– Sami doskonale wiecie, że kiedy były podejmowane próby przywrócenia właściwej równowagi, znajdowali się wichrzyciele: szlamy, osoby z mieszanych rodzin, zdrajcy krwi. Czy Czarny Pan byłby w stanie zapanować nad chaosem, gdyby przez lata musiał prowadzić z nimi wszystkimi wojnę? Może tak – dodał szybko ojciec, kiedy kilka osób skrzywiło się na tak ostre słowa – ale tego się nie dowiemy. A skoro nie istnieje na ten moment osoba na tyle potężna po naszej stronie, musimy zagwarantować sobie przetrwanie. Przecież te wszystkie aresztowania, te represje… to musi się skończyć! Jeżeli nie możemy zrobić tego siłą, musimy wedrzeć się do polityki. Nasze prawa, prawa rodów czystej krwi, muszą być respektowane!\n– Taa… Nie zrozum mnie źle, Lucjuszu, w pełni cię popieram, ale… przeczuwam, że będzie to równie proste, jak zabicie wampira czosnkiem.\nZapewne, gdyby nie był tak spięty, Draco doceniłby żart Ravingera, kuzyna osadzonego w Azkabanie Mucalibera, ale jakoś nie było mu do śmiechu. Zresztą – chyba nikomu z zebranych nie było.\n– Proste? – Ojciec uniósł brwi. – Nie powiedziałem, że będzie to proste. Powiedziałem tylko, że jest to możliwe. Na kolejnych zebraniach, przed pierwszym posiedzeniem, przedłożę wam mój plan, a już teraz mogę powiedzieć, że należy tych wszystkich miłośników mugoli uświadomić, że właściwie niczym nie różnią się od nas, tylko nasze rody są szczere i żyją w zgodzie ze swoimi przekonaniami, a oni szukają wymówek, żeby usprawiedliwić swoje działania, ale to… na to przyjdzie czas w przyszłości. Czy mogę na was liczyć? Stawicie się na posiedzeniu? Wiem, że powoli tworzą się dwa ruchy: grupa, która chce zachować dotychczasowy porządek w świecie czarodziejów i jeszcze więksi od nich idioci, którzy chcą zbratania ze szlamami i mugolami. Brakuje wśród nich głosu rozsądku. Stawicie się?\nCisza była wymowna, a Draco nie dziwił się jej. Gdyby nie był synem swojego ojca, zapewne też podkuliłby ogon pod siebie i udawał, że problem nie istniał. W tych czasach wychylanie się niosło ze sobą naprawdę poważne konsekwencje.\nZerknął na Blaise’a i Teodora. O ile ten pierwszy nie wyglądał, jakby miał zamiar uciec, tak Teodor… No tak! Jego ojciec był w Azkabanie. W sumie nie wiadomo, jak świat by zareagował na wieść o tym, że syn osadzonego śmierciożercy mieszał się w politykę. Może nawet przyspieszyłoby to nieunikniony wyrok na członkach rodziny?\nO! Ktoś nie bał się odezwać, ale Draco nie rozpoznał tego dziecięcego, piskliwego głosiku. Możliwie dyskretnie omiatał spojrzeniem ludzi przy stole i zamarł. Salazarze… Ta pół-trollica ze swoim jeszcze paskudniejszym bratem…? Prawie jak Umbridge, która jak na starą ropuchę miała całkiem miły głos, ale ta tutaj przebijała dysonans z tysiąc razy, kiedy patrzyło się na jej wygląd i słuchało głosu. Jak ona miała…? Travers Aldera? Cholera! Będzie musiał wypytać ojca, bo nie znał wszystkich.\n– To naprawdę chwalebne i ważne, żebyśmy nie zostali zepchnięci tak całkiem na śmietnik, ale… naprawdę uważasz, że nasze twarze są odpowiednio wyjściowe? Obawiam się, że jeżeli przejdziemy przez Ministerstwo taką grupą, oszołomią nas przy pierwszej sposobności – tak na wszelki wypadek. Świat czarodziejów odciął się od nas i nie chce przyznać, że kiedykolwiek w nim żyliśmy.\n– Moja droga Aldercy. – Ojciec westchnął cicho i utkwił spojrzenie w kobiecie. – Musimy coś robić, bo naprawdę wtrącą nas w zapomnienie, a nasze nazwiska znikną ze wszystkich książek, bo przecież już palą książki o rodach czystej krwi. Nie możemy być bierni, musimy podjąć jakieś działania, ale zgadzam się, nasze twarze nie zostaną dobrze odebrane. Co innego…\nDraco zadrżał, kiedy ojciec spojrzał wprost na niego. Serce waliło mu jak oszalałe. On? Głośno wypuścił powietrze, kiedy wzrok ojca prześlizgnął się na Teodora, Blaise’a i Pansy.\n– Chyba kpisz, Lucjuszu!\nOd dawna nie był nikomu tak wdzięczny, jak teraz pani Parkinson, która odważyła się sprzeciwić ojcu.\n– Oni są naszą jedyną szansą, że jakikolwiek ród czystej krwi przetrwa! Jeżeli puścisz ich do paszczy smoka, to prawie tak, jakbyśmy sami się poddali.\n– Harvey, prosiłem, żebyś przyszedł tylko z córką. – Ojciec spojrzał na pana Parskinsona gniewnie. – Tak, Kaelyn, miałabyś rację, ale tylko pod warunkiem, że chcielibyśmy przepchnąć takie same postulaty, jak pięć lat temu. Tego zrobić nie możemy, bo – jak sama słusznie zauważyłaś – to byłaby nasza rzeź.\n– To czego oczekujesz od naszych dzieci?\nDraco chyba po raz pierwszy widział Queenę tak wyprowadzoną z równowagi. Przykryła dłonią rękę Blaisa i patrzyła z mocno zaciśniętymi wargami na jego ojca.\nCoś mu się nie zgadzało. Czy matka…? Nie, ojciec nie odważyłby się naruszyć jej spokoju. Ale czy przemyślał, jak mogła zareagować, gdyby dowiedziała się, że ojciec znowu chciał wplątać ich rodzinę w jakieś niebezpieczne gry?\n– Nie oczekuję niczego specjalnego. Na zgromadzeniach mogą się pojawiać, o ile obowiązki im na to pozwolą.\nCholera, niepotrzebnie się odezwał. Teraz ojciec skupił na nim uwagę.\n– Obowiązki, Draco – obowiązki. Choć żadne z naszych dzieci nie musi podejmować pracy zarobkowej, uważam, że powinni zająć należne im miejsca w społeczności czarodziejskiej. Stanowisko mistrza eliksirów w Hogwarcie jest wolne. Stary Slughorn przeszedł w końcu na emeryturę. – Zrobił chwilę pauzy i patrzył na niego z niezdrowym błyskiem w stalowych tęczówkach. – Mam jeszcze małe kontakty w Ministerstwie, a i ludzie na widok galeonów nadal tak samo reagują, pomimo pięknych słów o nowej erze, więc, Draco, liczę, że posada będzie ci odpowiadać.\nOn? Mistrzem eliksirów? Miał wrócić do Hogwartu? Do miejsca, w którym… Ojciec nie dał mu szans na choćby słowo sprzeciwu. Przeniósł wzrok na Teodora.\n– Nott, pamiętam jak jeszcze byłem w radzie nadzorczej Hogwartu, a i później dochodziły do mnie plotki, że nigdy nie mogłeś zapanować nad językiem.\nTeodor patrzył na jego ojca z konsternacją wypisaną na twarzy.\n– Tak, panie Malfoy, w szkole…\n– Świetnie się składa, ponieważ uzyskałem prawo do prowadzenia czasopisma.\nDraco właściwie nie wiedział, czy miał się roześmiać, czy zawołać uzdrowiciela. Gazeta? Ojciec zainwestował w gazetę?! Salazarze… co tu miało miejsce? To tajne zebranie śmierciożerców czy…?\n– Z twoim ciętym językiem na pewno zyskasz rzeszę sympatyków. Główny cel istnienia tego tytułu omówię z tobą na osobności. Zabini…\nBlaise patrzył na jego ojca z wyraźną ciekawością. To Queena wyglądała na bardziej przestraszoną.\n– Ty obejmiesz punkt w Hogsmeade. Liczę, że przekonasz tamtejszą społeczność do naszych postulatów, a kiedy młode umysły z Hogwartu będą chciały się czegoś dowiedzieć, udzielisz im wsparcia. Draco nie może tego robić. – Ojciec spojrzał na niego stanowczo, jakby oczekiwał, że sprzeciwi mu się i będzie błagać o możliwość indoktrynacji dzieciaków. – Będzie nauczycielem, więc to zadanie przypada tobie.\n– Z miłą chęcią, panie Malfoy. – Blaise błysnął zębami w uśmiechu. – Liczę jednak, że wprowadzi mnie pan w rzeczywiste plany. Nie te, które będzie pan omawiał na oficjalnych spotkaniach.\nDraco zamrugał kilka razy oczami. O czym on…? Wstrzymał oddech, kiedy ojciec uśmiechnął się poufale do Zabiniego. No tak, jak mógł być tak naiwny? Ale od kiedy Blaise tak dobrze czuł się w świecie szarości i intryg politycznych? W Hogwarcie z większą uwagą studiował księgi o czystokrwistych rodach niż te o transmutacji czy historii, żeby przypadkiem nie splugawić się seksem ze szlamą. Świat naprawdę stawał na głowie…\n– Oczywiście, nie omieszkam. – Ojciec przeniósł wzrok z powrotem na Teodora. – Nott, możesz pisać z dowolnego miejsca, ale wolałbym, żebyś był jak najbliżej Hogwartu. Ci miłośnicy szlam już na pewno objęli rząd dusz nad młodymi umysłami. Jeżeli zyskasz taki rozgłos, na jaki liczę, zapewne znajdą się młodzi, którzy będą chcieli cię poznać. Może nawet uda mi się wyegzekwować, żebyś miał wstęp do Hogwartu, ale tego nie jestem w stanie zagwarantować w tej chwili.\nNa Merlina… to już nie było nieśmiałe wejście w świat polityki czarodziejów, wyglądało raczej na to, jakby ojciec szykował się na długofalowe działania wojenne. I nie mógł tego wymyślić w ciągu jednej nocy, tygodnia, a nawet miesiąca. Najwyraźniej planował to od lat, ale dlaczego nigdy o tym z nim nie rozmawiał? I dlaczego wyglądał na tak pewnego siebie? Przecież… na razie te plany miały więcej słabych punktów niż nieistniejący pancerz gumochłona.\nUważnie patrzył na ojca. Czyżby oszalał? Nie, to nie to. Naprawdę był pewny siebie, jakby wiedział, co należy zrobić, żeby ponownie stanąć na szczycie świata czarodziejów. Ale jakie karty przetargowe mógł mieć? A może odkrył coś? Znalazł jakiś sposób, żeby przekonać do siebie społeczność?\nNie mógł się oszukiwać – obecne status quo mu nie odpowiadało. Musiał uważać na każde słowo, każdy gest i każde drżenie mięśni twarzy, kiedy był na zewnątrz, ale czy istniała szansa, żeby powróciła choćby względna normalność? Ale… jak miałaby ta normalność wyglądać?\nZawahał się. Od czasów wojny właściwie nie myślał, co mogłoby się zmienić wśród czarodziejów – uważał tylko, że obecny stan rzeczy był nie do przyjęcia. Ale czy na pewno chciał takiego świata, jaki proponował swego czasu Czarny Pan?\nPamiętał krzyki tej torturowanej szlamy, Granger, która była przesłuchiwana w domu; pamiętał morze trupów ścielące się na Wielkiej Sali tuż po wojnie.\nNie, tego nie chciał. Zdecydowanie. Ale gdyby… gdyby znaleźć jakąś drogę, żeby uznano zwierzchność czarodziejów czystej krwi i równocześnie nie krzywdzić nikogo? To chyba było możliwe. Gdyby ojciec zaproponował taki plan, był gotów podjąć się każdego trudu, żeby go zrealizować.\n– Pansy, z tobą i twoimi rodzicami pragnę omówić jedną kwestię, ale, zapewniam Kaelyn, nie jest to nic, co mogłoby narazić was na kłopoty.\nOjciec spojrzał po wszystkich. Pstryknął palcami, a na stole pojawiły się dania przygotowane przez skrzaty domowe.\n– To tylko propozycja. Każdy, kto zechce razem ze mną walczyć o prawa nas wszystkich, może zostać. Po kolacji, bez was – spojrzał na niego, Teodora, Blaise’a, Ethana i Pansy – chciałbym omówić szczegóły. Reszcie niezdecydowanych proponuję poczęstunek i jak najszybsze opuszczenie tego domu.\n– A niech mnie testral kopnie – mruknęła Hertha. – Jednak dożyłam czasów, kiedy Malfoy przestał chować się w swojej norze.\nMinął samogrającą harfę. Nie mógł uwierzyć, że ojciec naprawdę to zrobił – wyrzucił go z zebrania! Prychnął pod nosem.\nSzybkim krokiem ruszył przez korytarz we wschodnim skrzydle i skierował się do Pokoju Szmaragdowego, w którym ukryte były najstarsze butelki Ognistej. Musiał jakoś pozbierać myśli, a szklanka czegoś mocniejszego na rozluźnienie mogła w tym pomóc.\nPrzystanął na progu. Blaise i Teodor chyba naprawdę czuli się jak u siebie, bo siedzieli wygodnie rozwaleni na szezlongach, popijali ze szklanek Ognistą, a przy tym żywo o czymś dyskutowali.\nOparł się o framugę drzwi, skrzyżował ręce na piersiach i odchrząknął znacząco.\nNatychmiast przerwali rozmowę. Obaj spojrzeli na niego niepewnie. W sumie nie dziwił im się. Nie widzieli się od tak dawna, że trudno było zacząć luźną rozmowę o pierdołach.\nTeodor odłożył szklankę, która nie była upita choćby do połowy. Cichy brzęk szkła i obijające się o ścianki kostki lodu zdawały się robić niesamowity hałas.\nDraco uważnie obserwował go, ale Teodor chyba miał to w nosie. Bez krępacji przeciągnął się na siedzisku i spojrzał na niego spod przymrużonych powiek.\n– No, no, Smoku. Nie wiedziałem, że macie z ojcem tak dalekosiężne plany. Ale przyjaciół to nie byłeś łaskaw o nich poinformować.\n– Nie mów tak na mnie. – Draco zszedł po kilku drewnianych stopniach. – Infantylność powinieneś zostawić za sobą w szkole.\n– Oj, bo za chwilę zioniesz na mnie ogniem!\nDraco zatrzymał się na krok od stolika z karafkami. Spojrzał zdumiony na Teodora, a na widok jego wykrzywionej w grymasie strachu twarzy nie wytrzymał – zaśmiał się w głos. Już po chwili dołączyli do niego pozostali.\nSalazarze! Otarł łzę wypływającą z kącika oka. Od jak dawna tak się nie śmiał? I to z jakiej totalnej bzdury!\nWestchnął cicho. Nalał Ognistą do szklanki z grubym dnem, machnął krótko różdżką, a po chwili lód leniwie obijał się o krawędzie.\n– Ale serio, Draco…\nLedwie usiadł na wygodnej sofie, a Blaise już patrzył na niego natarczywie.\n– Wiem, że ostatni rok… ostatni rok… był trudny dla ciebie, ale mógłbyś nas poinformować o czymś takim.\n– Nic się nie zmieniłeś. – Upił łyk, by ułamek sekundy później poczuć przyjemne ciepło rozchodzące się po ciele. Już nie odczuwał tego legendarnego, ognistego posmaku. – Nadal jesteś w stanie zauważać tylko długość nóg spod szaty czarodziejki, czy i tę zdolność utraciłeś?\n– Możesz odpowiedzieć, czy będziesz bawił się w nieskończoność w te przepychanki słowne?\n– Nic nie wiedziałem o planach ojca – mruknął, bawiąc się szklanką w ręce. – Przecież musieliście zauważyć, że byłem w takim samym szoku, jak wy.\n– Jesteś pewien? – Teodor patrzył na niego z powagą, co stanowiło niezwykłe zjawisko. Miał wrażenie, że uśmiech – czasem pełen wesołości, a czasem cyniczny – był nieodłącznym elementem jego twarzy.\n– Tak, Nott, jestem pewien – odparł chłodnym tonem. – Wyobraź sobie, że przez ten rok nic się nie zmieniło w moich relacjach z ojcem. Nadal nie informuje mnie o swoich działaniach.\n– Chyba zaczynam wierzyć Astorii; stałeś się zgryźliwy jak jakiś goblin, któremu zabrano całe złoto.\nBrakowało mu tego. Cholernie. Tego zawadiackiego wyrazu twarzy Teodora i Blaise’a, który próbował ukryć wesołość za szklanką.\nOparł się wygodniej o wezgłowie i znowu pociągnął łyk. Dawno nie był tak rozluźniony. Jakby ktoś zabrał mu kilka funtów z piersi.\n– To co o tym myślicie?\n– Ja tam jestem zachwycony. – Blaise podrapał się po kręconych włosach. – Od dawna z matką zastanawialiśmy się, co nas czeka, jeśli zaczną ścigać nie tylko śmierciożerców, ale też rodziny im przychylne. Teraz możemy na bieżąco reagować.\n– Widziałem, że Queena jak zawsze w formie. Masz już jakiegoś nowego tatusia za rogiem, czy czeka aż poprzedni trochę…\n– Mówisz o mojej matce, Nott – warknął Blaise.\n– Mówię o legendarnej Queenie Zabini. Swoją drogą… – Teodor zmarszczył brwi. – Niezłe miała przeczucie, że dała ci swoje panieńskie.\n– Daj już spokój. – Musiał się wtrącić. Prędzej niż ten cholerny żartowniś zauważył, że Blaise sięgnął za pazuchę. – Mógłbyś porzucić to chore marzenie, że zostaniesz kiedyś ojcem naszego drogiego przyjaciela.\n– Dobra… – Teodor chwycił szklankę Ognistej. – Pełna powaga, bo w sumie naprawdę trzeba kilka spraw omówić. Blaise już się wypowiedział, a co ty o tym sądzisz?\nRzadko kiedy miał ochotę uciekać przed wzrokiem rozmówcy, ale kiedy któryś z nich porzucał maskę luzaka, nie potrafił oprzeć się wrażeniu, że za bardzo się otwierał. Co innego żartowanie ze wszystkiego, wracanie umysłem do lat młodości, a co innego zdradzanie swoich przemyśleń.\nZawsze czuł, że nie powinien tego robić i za każdym razem, od ładnych paru lat, torpedował swoją skrytość. Zdawał sobie sprawę, że byli z nim szczerzy, a przynajmniej miał nadzieję, że potrafił dobrze czytać ludzi, więc chciał odpłacić się tym samym.\n– Nie pragnę tego, co proponował Czarny Pan – zaczął ostrożnie. – Jeżeli ojciec znajdzie taką drogę, w której… wiecie, nie będziemy musieli się…\nZamilkł. Jak miał sformułować swoje myśli?\nSkupił wzrok na biblioteczce, w której stare woluminy mieszały się z najnowszymi pozycjami, ale to tylko go rozpraszało.\n– Nie spotkaliście nigdy Czarnego Pana – powiedział w końcu.\n– Nigdy nam o nim nie opowiadałeś.\nSpojrzał na Blaise’a, który zagryzł ciemne wargi i wpatrywał się w niego.\n– Tak… wiecie: co innego wierzyć w to samo, a co innego zobaczyć jego metody na własne oczy. – Wzdrygnął się. Powinien coś dodawać? Otworzyć się? A może naprawdę byłoby mu lepiej, gdyby zdradził swoje przemyślenia? W końcu to mało prawdopodobne, by Czarny Pan miał wrócić, więc jego niepochlebne słowa nie będą miały żadnych konsekwencji. – Pamiętacie tę szlamę? Granger?\nMocniej zacisnął dłoń na do połowy opróżnionej szklance.\n– Schwytali ją, tego całego Weasleya i Pottera też, a później zaprowadzili do mojego domu. – Na moment przerwał. Przez kilka pierwszych tygodni nie mógł zasnąć, tylko wciąż i wciąż słyszał kobiecy krzyk tak blisko siebie, jakby ktoś wrzeszczał mu do ucha. – Ciotka ją torturowała. Cruciatusem.\nTylko na ułamek sekundy zawiesił wzrok na Teodorze. Nie musiał nic dodawać. W tym gronie każdy wiedział, jak wyglądało użycie tego zaklęcia.\n– Ja… nie mówię, że im kibicowałem, bo… – Parsknął śmiechem. – Po prostu – nie. Ale słyszeć, jak torturują kogoś, kogo znasz, nawet jeśli nie znosisz tej osoby… Nie wiem, nie chciałbym, żebyśmy wrócili do czasów tak otwartej wojny.\n– To czego właściwie chcesz, Draco?\nPrawie otworzył usta ze zdziwienia, kiedy Blaise zadał to pytanie.\nCzego chciał? Czego mógł chcieć?\nHermiona zamarła z kieliszkiem w połowie drogi do ust. Przez chwilę wpatrywała się rozszerzonymi oczami w profesor McGonagall, niepewna, czy na pewno zrozumiała kierowane do niej słowa. Nie, to nie mogło o to chodzić, no przecież… Na brodę Merlina!\nNieco zbyt mocno odstawiła wino na stół i odkaszlnęła. Naprawdę, wielu pytań się spodziewała, ale coś takiego?! Akurat teraz, kiedy już poukładała sobie życie?\n– Pani profesor… – zaczęła niepewnie. – Czy ja na pewno dobrze zrozumiałam? Posada nauczyciela zaklęć? A-ale… A co z profesorem Flitwickiem?\nMcGonagall nie wydawała się zaskoczona jej reakcją. Poprawiła kapelusz i nachyliła się bliżej, nie odrywając wzroku od tańczących na parkiecie gości.\n– Kadra nauczycielska Hogwartu po wojnie została dość drastycznie zmniejszona. Większość z profesorów już wcześniej złożyła prośbę o przedwczesną emeryturę, ale zdecydowali się zostać jeszcze tych kilka lat, by wspomóc odbudowę szkoły. Jestem w stanie to zrozumieć i nie chcę ich trzymać dłużej niż to konieczne. Ministerstwo zaczęło ostatnio podsyłać mi propozycję nowych nauczycieli i, jak zapewne jesteś tego świadoma, nie każdego kandydata mogę odrzucić, by nie narazić się na ich gniew. Dlatego postanowiłam sama zacząć szukać osób, które będą w stanie od nowa tchnąć życie w Hogwart.\nHermiona oparła się wygodniej na krześle. Na Merlina… Nowa kadra nauczycielska? Jak wielu z profesorów zdecydowało się odejść…? Nigdy wcześniej nad tym nie myślała, ale oni w jakiś sposób wydawali jej się wieczni. Nie potrafiłaby patrzeć w ten sam sposób na mury Hogwartu bez znajomych twarzy, które tak wiele lat przekazywały jej wiedzę. To wydawało się po prostu… nierealne.\n– Widzę, że jesteś mocno zaskoczona, panno Granger. – McGonagall położyła dłoń na jej ramieniu. – Wybacz, że proponuję ci to tak nagle i w takich okolicznościach, ale sprawa jest dość nagląca.\n– Rozumiem, pani profesor, to… – Hermiona westchnęła. – Po prostu się nie spodziewałam. Proszę nie zrozumieć mnie źle, ale… dlaczego akurat ja?\n– A dlaczego by nie? Sam Dumbledore nazwał panią najzdolniejszą czarownicą od kilku dekad! Jest pani oczytana, świetna w zaklęciach, przez lata zdobywała najwyższe wyniki… W dodatku mogę pokładać w tobie zaufanie, panno Granger. Dlatego poza posadą nauczycielską, chciałabym także zaproponować stanowisko wicedyrektora. Niektórzy z uczniów wciąż panią pamiętają i nie ukrywam, że jest to kluczowe w mojej decyzji. Ciężko to opisać, ale… – McGonagall westchnęła cicho. – Po wojnie Hogwart już nie jest tym samym miejscem. Zamek został odbudowany, ale wciąż czuć w nim ten strach, prawie wrogą niepewność… Szukam osób, które pomogą mi to zmienić.\nHermiona sapnęła. Sięgnęła po wino i jednym haustem opróżniła zawartość kieliszka. To było naprawdę… cholera, tak nagłe! W dodatku… jak miała zostać nauczycielką zaklęć, skoro sama nie poradziła sobie jeszcze z widmem wojny?\n– Pani profesor… – zaczęła niepewnie. – To naprawdę wspaniała propozycja, ale wydaje mi się, że nie jestem najlepszą osobą do tak odpowiedzialnego stanowiska. Widzi pani… ja sama… nie wiem, jak to powiedzieć. Od czasu wojny stronię od magii. Używam jej tylko w ostateczności, a nawet to kosztuje mnie dużo wysiłku i wiąże się z …\n– Przykrymi wspomnieniami, nie mylę się?\n– Tak… Utkwiłam w jakimś punkcie, w którym czuję się komfortowo i, nie wiem, chyba boję się opuścić tę bezpieczną strefę. Rozumie pani?\nMcGonagall, ku jej zaskoczeniu, sięgnęła na stół po kieliszek z szampanem. Upiła kilka łyków i spojrzała na nią z delikatnym, wyrozumiałym uśmiechem.\n– Oczywiście, że rozumiem, panno Granger. To tylko propozycja, a nie rozkaz. Jestem świadoma, że wojna w każdym z nas pozostawiła piętno, ale wydaje mi się, że zmierzenie się z przeszłością jest nieuniknione. A jak lepiej tego dokonać niż w otoczeniu murów miejsca, w którym się dorastało? Wierzę, że podejmie pani najlepszą dla siebie decyzję.\nHermiona zmarszczyła brwi. Cholera… co miała teraz zrobić? Do tej pory była pewna tego, że nie chciała ruszać się z kawiarni, ale słowa McGonagall zasiały w niej ziarno niepewności. Czy to rzeczywiście mógł być ten punkt zwrotny, nad którym tyle razy się zastanawiała? Szlag! Chyba wypiła za dużo alkoholu… Dlaczego w ogóle tak nad tym rozmyślała?\n– Chyba pójdę zaczerpnąć trochę świeżego powietrza – powiedziała w końcu, podnosząc się chwiejnie z krzesła. – Czy mogę dać pani odpowiedź trochę później?\nMcGonagall uśmiechnęła się jedynie i skinęła głową.\nHermiona chwyciła talerzyk z ciastem, by po chwili ruszyć w kierunku najbliższego wyjścia. Gdy tylko przekroczyła poły namiotu chłodne, nocne powietrze momentalnie ją rozbudziło. Odetchnęła kilka razy głęboko.\nOdwróciła się w kierunku znajomego głosu.\n– Ron? I… Harry, a co ty tutaj robisz? Nie powinieneś być w środku? – zapytała, podchodząc do nich.\nRon parsknął śmiechem, na co Harry obdarzył go morderczym spojrzeniem.\n– Muszę chwilę odpocząć. Nie zauważyłem wcześniej, że z Molly jest taka bestia na parkiecie. Nogi mi zaraz odpadną!\n– A Ginny?\n– Tata nie wypuszcza jej z objęć – skwitował szybko Ron. – Chyba za bardzo przeraża go perspektywa utracenia swojej małej córeczki…\n– Przecież nie mam zamiaru jej zamknąć w piwnicy – burknął zarumieniony Harry, poprawiając okulary. – Dobrze, że przyszłaś. Chyba nie będzie już innej okazji, żeby o tym porozmawiać, a obiecałem, że poruszę z tobą ten temat, sama rozumiesz…\nHermiona jęknęła męczeńsko. Niech to wszystko szlag! Naprawdę? Naprawdę?! Z każdej strony musiał ją atakować jakiś nagły, drażliwy temat? Posłała Harry’emu niechętne spojrzenie i skinęła głową.\n– Shacklebolt został już oficjalnie ogłoszony Ministrem Magii i od pierwszego dnia wziął się za zwalnianie skorumpowanych urzędników. Połowa ludzi poleciała, zanim zdążyli się obejrzeć. Sam wytypował ciebie jako kandydatkę na stanowisko wiceministra i cała rada nie może zrozumieć, dlaczego z marszu odrzuciłaś funkcję.\nHermiona z naburmuszonym wyrazem twarzy zatopiła widelec w ciastku i wpakowała dużą porcję do buzi. Oczywiście, że wiedziała, że rada nie będzie zadowolona z jej odmowy. Ale dlaczego w takim razie nie wytypowali kogoś innego? Uwzięli się na nią, czy o co im chodziło?\n– Dobrze wiecie, że im wcale nie chodzi o moje kompetencje, wiedzę, albo inne tego pokroju rzeczy – wymamrotała, przeżuwając ciasto. – To wszystko jest tylko i wyłącznie dla dobrego wizerunku, rozumiecie? Po wojnie stanowisko wiceministra obejmuje bohaterka wojenna, ta, która pomogła w pokonaniu Sami-Wiecie-Kogo, przyjaciółka słynnego Harry’ego Pottera…wyobrażacie sobie te nagłówki w gazetach? Albo jaki popłoch by to wywołało u rodzin skazanych na Azkaban śmierciożerców? Przecież…\n– Hej, ja nie mam zamiaru cię namawiać! – Harry uniósł dłonie w obronnym geście. – Ale ze wszystkich kandydatów, którzy byli brani pod uwagę, naprawdę ty byłabyś w stanie zrobić najwięcej…\nHermiona zmroziła morderczym wzrokiem Rona, który uszczknął ogromny kawałek jej ciasta i wpakował go sobie do buzi.\n– No fo? – mruknął z pełnymi ustami. Zauważywszy jej wzrok, szybko przełknął. – Harry ma rację. W Departamencie też mamy niezły sajgon, a zobacz, ile już lat minęło po wojnie. Przydałby się w końcu ktoś, kto pomógłby panować nad tym całym cyrkiem.\n– To fakt, ale tym kimś na pewno nie będę ja – burknęła w odpowiedzi. – Nie czuję się na siłach. Może kiedyś, w innych okolicznościach… ale nie teraz. To dla mnie za szybko… Rozumiecie, prawda?\nRon i Harry spojrzeli na siebie i niepewnie kiwnęli głowami. Posłała im wdzięczny uśmiech, po czym odetchnęła z ulgą. Załatwione! Teraz, kiedy Harry już poruszył z nią ten temat, miała nadzieję, że na jakiś czas ucichnie.\n– Harry, kochaneczku! – Pani Weasley wypadła z namiotu, rozglądając się po ogrodzie. – O, tu się chowasz! Chodź, chodź! Zaraz będziemy kroić tort!\nHermiona i Ron wybuchnęli śmiechem na widok miny Harry’ego. Pani Weasley nie dała mu za dużo czasu na protestowanie, bo chwyciła go za ramię i z mocą stada testrali zaciągnęła do środka.\n– To co, zatańczymy? – zapytał Ron, wyciągając w jej kierunku dłoń.\n– Jasne. – Uśmiechnęła się pogodnie. – Ale możemy złapać się w środku? Jest coś, co chciałabym załatwić. To zajmie tylko chwilkę.\n– Nie ma sprawy. Panie przodem! – Ron ukłonił się i odgarnął poły namiotu.\nOd razu skierowała się do stolika, przy którym wcześniej siedziała profesor McGonagall. Nie miała problemu, żeby od razu ją wypatrzeć. Brunatna szata i kapelusz znacząco wyróżniały ją z tłumu gości.\nPrzecisnęła się przez tańczące pary, odkładając talerzyk na lewitującą tacę.\n– Zgadzam się – wypaliła od razu, gdy profesor podniosła na nią wzrok. – Przyjmę posadę nauczyciela i wicedyrektorki. Potrzebuję jednak trochę czasu, żeby domknąć wszystkie sprawy w kawiarni i…\n– Nie ma problemu, panno Granger. – McGonagall uśmiechnęła się ciepło. – Cieszę się, że podjęłaś dobrą decyzję.\nSzedł wąskim korytarzem, na którym panował półmrok. Nieliczne zapalone świece płonęły łagodnym światłem, specjalnie utrzymywanym przez skrzaty, żeby nie nadwyrężać wzroku matki.\nWestchnął cicho i przystanął przed drzwiami.\nWyrzuty sumienia smagały go nieznośnie. Nie powinien folgować sobie z tymi cholernymi darmozjadami…\nWyciągnął różdżkę. Nakierował jej czubek na twarz, a po chwili mroźny podmuch powietrza skutecznie go otrzeźwił. Na szczęście pilnował się choć trochę, bo gdyby ilości Ognistej przypominały te, które wlewał w siebie tuż po wojnie… Kiepsko by było. Kiepściutko.\nZerknął na zwierciadło, które pomimo panujących ciemności wyraźnie ukazywało jego oblicze. Szybko poprawił zmierzwione włosy. Na nienaturalnie zarumienione policzki nic nie mógł poradzić, ale matka raczej nie powinna zwrócić na to uwagi.\nDawniej nawet nie myślałby o tym, że mógłby wejść do sypialni rodziców bez pukania, ale teraz każda minuta zdrowego snu matki była na wagę góry galeonów, więc możliwie jak najciszej uchylił masywne drzwi.\nMocno zacisnął wargi i siłą woli powstrzymał cisnące się do oczu łzy.\nCholera… nie wyglądała najlepiej. Co się stało? Przecież przed zebraniem było całkiem dobrze!\nChyba spała, ale czy można uznać to za sen? Leżała skulona, a całe jej ciało było wyraźnie spięte, jakby nieustannie znosiło niewyobrażalny ból. Podszedł bliżej.\nGdy usiadł na skraju łóżka, matka wykrzyknęła coś niezrozumiałego, odwracając się w jego kierunku. Zmrużył oczy, kiedy dostrzegł jej nienaturalnie – nawet jak na nią – bladą twarz, po której spływały krople potu. Rozejrzał się po pokoju. Zauważył utkaną z nici akromantuli chustę i szybko po nią sięgnął.\nNie miał pojęcia, czy uzdrowiciele mówili prawdę, czy kłamali, kiedy zapewniali, że pajęczyna tego gatunku pająka miała właściwości lecznicze; a może tylko chcieli zarobić więcej złota? W końcu jego rodzinę i tak dotknęła infamia, więc kto by się przejmował zdrowiem kogokolwiek z nich?\nPowolnym, delikatnym ruchem ścierał pot, uważając przy tym, żeby nie obudzić matki.\nPrzeklęte skrzaty! Przecież miały dać mu znać, jeśli będzie z nią gorzej! Chyba nadszedł czas, żeby przekonać ojca, że powinni zatrudnić uzdrowiciela, który przez całą dobę trzymałby pieczę nad matką. Ona, co prawda, mogła mieć inne zdanie, ale w tym wypadku musieli zignorować jej zachcianki.\nNawet nie zauważył, że się obudziła. Patrzyła na niego zaszklonymi oczami, a ten grymas na jej twarzy chyba miał oznaczać uśmiech. Z trudem go odwzajemnił.\n– Dlaczego nie zawołałaś ojca albo mnie, matko? – wyszeptał.\n– Lucjusz mówił, że to ważne zebranie. – Wyraźnie walczyła o zachowanie spokojnego wyrazu twarzy. Próbowała usiąść, ale nagle zadrżała i syknęła z bólu. – To nic…\n– Nie powinnaś się przemęczać. – Wyciągnął z szuflady szafki nocnej wywar przygotowany przez uzdrowicieli. – Wypij to, proszę.\nZ niepokojem obserwował matkę, która niechętnie chwyciła fiolkę w ręce. Jak zawsze uciekała przed nim wzrokiem, a przecież nie powinna ukrywać swojego stanu przed rodziną! Jeżeli było coś nie tak, chciał być natychmiast informowany o tym, żeby móc zareagować, a teraz…\n– Już mi lepiej, naprawdę.\n– Zawsze to powtarzasz, ale eliksiry tak szybko nie działają, matko.\nTrudno było mu patrzeć w te błękitne oczy, które przez tyle lat błyszczały dumą, kiedy na niego spoglądała, a teraz… miał wrażenie, że ból, który nieustannie odczuwała, przysłonił je całkiem.\nDawniej nie miał pojęcia, że choroby aż tak wyniszczały. Oczy matki wyblakły. Jej długie, blond włosy utraciły swój blask, który tak podziwiał w dzieciństwie. Kiedy był mały pytał nawet matki, czy jakieś chochliki nie zamieszkały na jej głowie, bo miał wrażenie, jakby każde pasemko emanowało jakąś śliczną, błyszczącą energią.\nNie mógł nie zauważyć diametralnej różnicy, która zaszła w jej wyglądzie w ciągu kilku ostatnich miesięcy.\nWzdrygnął się, gdy matka zamknęła jego dłoń w uścisku.\n– Ze mną wszystko w porządku, Draco.\nKłamała. Wiedział, że kłamała. Po co to robiła? Nie był już dzieckiem, nie musiała chronić go przed prawdą. Dlaczego…? To ten dziwny instynkt, który nakazywał do końca chronić dziecko? A może to nie to?\nTeodor zapewne miał rację, że był cholernym egocentrykiem, który patrzył na cały świat przez swój pryzmat, a to gówno prawda. Już dawno powinien zrozumieć, że wszechświat nie kręcił się wokół niego.\nCo jeszcze mogło być powodem takiego uporu matki?\n– Co omawialiście na zebraniu, Draco?\nZacisnął zęby. Dlaczego nie pozwalała sobie pomóc, tylko wolała cierpieć w ciszy?\nJak miał się jej sprzeciwić? Patrzył w te zasnute mgłą oczy i zrozumiał, że nie mógł tego zrobić. Nierozsądnym byłoby, co prawda, opowiedzenie wszystkiego, ale tak całkiem milczeć nie mógł. Przecież matka prędzej czy później zauważy, że nie będzie go tak często, kiedy obejmie posadę w Hogwarcie. Powinien przygotowywać ją do tego stopniowo.\n– Ojciec… ojciec chyba załatwi mi pracę w Hogwarcie. Wiesz, matko, jako mistrz eliksirów.\nNa ułamek sekundy wszystko powróciło do normalności. Oczy matki rozbłysły dumą, a jej uśmiech wcale nie był wymuszony.\n– Jestem z ciebie taka dumna, Draco – powiedziała drżącym głosem.\nNie powinien mącić jej spokoju, nie powinien…\nUśmiech matki powoli gasł, kiedy przyglądała mu się uważniej. Drobna zmarszczka pojawiła się na jej czole.\n– To nie wszystko, tak? Lucjusz coś…\n– Nie, nie! – wtrącił szybko. – Ojciec naprawdę to zrobił. Nie znam tylko szczegółów warunków, ale to z czasem się okaże.\nPatrzyła na niego podejrzliwie.\n– Draco… boję się. Naprawdę, nie mogę pozbyć się tej myśli, że jeśli… – Wzięła głębszy wdech. – Boję się, że jeśli mnie zabraknie, nasza rodzina się rozpadnie. Wiem, że Lucjusz nie zawsze zachowywał się, jak na ojca przystało, ale…\n– Nie opowiadaj głupstw, matko! – powiedział ostro. Ostrzej niż zamierzał. Cholera! Chyba nadal gdzieś w głębi duszy był tym pieprzonym maminsynkiem, który nie potrafił wyobrazić sobie życia bez matczynej szaty, za którą w każdej chwili mógł się skryć. – Wszystko będzie dobrze! Uzdrowiciele już powoli poznają tę chorobę. To tylko kwestia czasu, zanim leki zaczną działać. Naprawdę.\nPatrzyli na siebie w ciszy. Nagle matka chwyciła różdżkę i krótkim ruchem sprawiła, że wszystkie świece w pokoju zgasły. Jedynie latarnie z zewnątrz stanowiły źródło przytłumionego światła.\n– Masz rację, Draco. A teraz wybacz, spróbuję zasnąć.\nSkoro nie chciała mieć go przy sobie podczas tej chwili słabości, musiał to uszanować.\nZ trudem wstał. Na nieco chwiejnych nogach ruszył w stronę drzwi, a kiedy je za sobą zamknął, nie musiał już utrzymywać pozorów.\nRaz jeszcze tego wieczoru spojrzał na zwierciadło, w którym zbyt wyraźnie widział swoją przestraszoną twarz, po której spływały łzy.\nPierdolony, przestraszony, mały chłopiec.


Deklaracja Niepodległości jest dokumentem, który stworzył Stany Zjednoczone. Właśnie tej nazwy użyto: Stany Zjednoczone Ameryki.\nAmerykańska wojna o niepodległość, choć rozpoczęła się de facto w 1775 r., to jednak swe źródla miała znacznie wcześniej. W zasadzie ferment między koloniami a metropolią powstał po zakończeniu wojny siedmioletniej (1756-1763). Była ona wygrana dla Wielkiej Brytanii. W długotrwałej rywalizacji kolonialnej z Francją, ta musiała uznać supremację korony brytyjskiej. Londyn stał się stolicą największego i najsilniejszego mocarstwa świata.\nJednakże wojna osłabiła skarb Zjednoczonego Królestwa. Potrzebne były pieniądze, a jak wiadomo, najszybciej zbiera się je nakładając podatki. Członkowie Parlamentu zdecydowali się opodatkować przede wszystkich tych, którzy w czasie wojny skorzystali z pomocy brytyjskiego wojska. Nałożyli więc na kolonistów w Ameryce Północnej podatek. Normowała to tzw. Ustawa Cukrowa (Sugar Act).\nTo posuniecie, choć miało dać wymierne dochody, przyniosło zgoła inny skutek. Koloniści zaczęli się przeciwstawiać. Wydawać może się to dziwne, bowiem ustawa ta, obniżała podatek z 1733 r. z sześciu do trzech funtów roczne za galon melasy. Podatkiem objęty został także cukier, rum, wino, kawa, a także perkal, ziele angielskie, drewno i żelazo. Jednakże melasa służyła do produkcji alkoholu, który był głównym środkiem płatniczym, zwłaszcza w Nowej Anglii. Koloniści nie mogąc kupować tych towarów z przemytu, co było dla nich znacznie tańsze, niż kupowanie na oficjalnym rynku, nawet mimo obniżki, zaczęli odczuwać dyskomfort. Czuli się wykorzystani, zwłaszcza, że wielu z nich nie otrzymało rekompensat za mienie dostarczane brytyjskiemu wojsku w czasie wojny o niepodległość.\nPrzestawali kupować te towary na oficjalnym rynku, bojkotując go, a to powodowało dodatkowe straty brytyjskiego handlu. Podatek nie przyniósł spodziewanych dochodów, więc Parlament zamiast obmyślić inną drogę pozyskania pieniędzy, nałożył kolejny podatek. Był to słynny podatek stemplowy (Stamp Act). Poprzedni został, co prawda odwołany, ale ten nowy dopiero wywołał wielkie wzburzenie wśród kolonistów. Można zastanowić się dlaczego? Otóż został nałożony już nie tylko na wybraną grupę społeczną, ale w zasadzie na wszystkich mieszkańców kolonii. Przy tym wielokrotnie te same osoby musiały kilka razy uiszczać opłaty. Parlament uważał, że słuszną drogą będzie opodatkowanie w koloniach wszelkich pism, gazet, druków, a także kart do gry. Dodatkowo fatalnym w skutkach posunięciem Londynu było to, że podatek ten nałożono bezpośrednio na wszystkie kolonie, wszystkich kolonistów, pomijając przy tym dotychczasową drogę, jaką było przedstawianie projektów podatkowych kolonialnym zgromadzeniom ustawodawczym. Te miały prawo upomnieć się o mniejsze stawki. Teraz rola zgromadzeń została wyeliminowana. To w wielkim stopniu wpłynęło na odczucia kolonistów. Poczuli się oni pominięci, odsunięci od możliwości podejmowania decyzji, odpowiedzialności. Poczuli się przedmiotowo. I właśnie to poczucie swego rodzaju poniżenia było największym motorem działań przeciwko temu podatkowi.\nJeden z amerykańskich twórców państwa, znanych jako Founding Fathers, słynny wynalazca, między innymi piorunochronu, Benjamin Franklin miał swój udział w odwołaniu tego podatku. Choć początkowo był mu przychylny, to jednak w miarę zdawania sobie sprawy, że koloniści odbierają go nie tylko w wymiarze finansowym, zaczął rozumieć ich powody do niezadowolenia. Sam był nawet przesłuchiwany przed Izbą Gmin w sprawie odwołania tego podatku. Przygotowany był doskonale do tego zadania. Pomagali mu ci, którzy domagali się odwołania tej znienawidzonej Ustawy Stemplowej. Franklin uczony był jak odpowiadać na dość trudne pytania. Dowodem na to jest opublikowane później wspomniane przesłuchanie. Liczy ono aż 174 przedstawionych pytań. Co znamienne, pytania są krótkie, a odpowiedzi bardzo szeroko rozbudowane.\nTakie były działania Franklina na rzecz odwołania Ustawy Stemplowej w Londynie. Natomiast w koloniach oprócz szeroko zakrojonej akcji bojkotu brytyjskich towarów, działań Synów Wolności, którzy ostro przeciwstawiali się zbieraniu tego podatku, zwołano również Kongres Stemplowy. Miał on miejsce w Nowym Jorku i oficjalnie potępił Ustawę Stemplową. Te szeroko zakrojone akcje, a przede wszystkim bojkot towarów brytyjskich i przywożonych przez statki brytyjskie, doprowadził w efekcie do odwołania potępianej ustawy. Sukces kolonistów wydawał się ogromny, aczkolwiek przyćmiła go kolejna ustawa Parlamentu, która została wydana niemal jednocześnie z odwołaniem Ustawy Stemplowej. Była to Ustawa Deklaracyjna czyli Declaratory Act. Potwierdzała uznawaną przez Brytyjczyków, ich zdaniem nienaruszalną zasadę przyznającą londyńskiemu Parlamentowi wyłączne prawo do wydawania wszelkich ustaw dotyczących kolonii w całym brytyjskim imperium. Było to ważne, gdyż ustawa ta stanowiła odniesienie do działań Kongresu Stemplowego. Wydaną przez niego rezolucję w sprawie Ustawy Stemplowej uznano w Wielkiej Brytanii za nieprawną. Ustawa Deklaracyjna dotyczyła nie tylko tej konkretnej formy działania podjętej przez kolonistów, ale co ważne, zapowiedziała, że odnosi się również do wszelkich innych spraw. Tylko Parlament miał prawo do opodatkowania kolonii.\nPrzypomniałam te sprawy, gdyż to one stanowiły preludium do otworzenia amerykańskiej drogi do niepodległości. Jednak upłynęło następnych dziesięć lat zanim została ona ogłoszona. Przyznać należy, że brytyjski Parlament konsekwentnie prowadził politykę okazywania podporządkowywania kolonii wobec władzy metropolii. Jednak kolonie w Ameryce Północnej miały rozwinięte dość szeroko tendencje do decydowania o sobie samych. Koloniści w każdej z trzynastu kolonii mieli swoje lokalne władze. Były to zgromadzenia ustawodawcze. To one, wzorem przemian zachodzących w metropolii, uzurpowały sobie coraz większą władzę kosztem władzy wykonawczej. W przypadku metropolii uszczuplano władzę króla, a w koloniach odbierano prerogatywy władzy gubernatorom. Jednak współdziałanie władzy wykonawczej i ustawodawczej funkcjonowało na całkiem dobrych zasadach. Zaczęły się one łamać po wspomnianych ustawach wprowadzonych po wojnie siedmioletniej, a zwłaszcza po ustawach wprowadzonych przez ministra skarbu Lorda Charlesa Townshenda w 1768 r. Otóż zauważył on pewną możliwość ukrócenia zbyt szerokiej, jego zdaniem, władzy kolonialnych zgromadzeń ustawodawczych. To one wypłacały pensje urzędnikom pełniącym władzę wykonawczą, a przede wszystkim gubernatorom. Gubernator nie mógł zatem zbyt ograniczać ich władzy, w tym stosować weta, gdyż po prostu mógł nie otrzymać pensji. Siła tego argumentu była nader skuteczna. Dlatego Townshend wymyślił, że wprowadzony kolejny podatek posłuży do opłacania urzędników królewskich, w tym gubernatorów. Tym samym mogliby oni swobodnie sprzeciwiać się lub hamować decyzje zgromadzeń, gdyż nie bali się o to, że zostaną pozbawieni pieniędzy.\nJak można się domyśleć ta ustawa, zwana od nazwiska jej twórcy, Ustawą Townshenda przyniosła również kolejne niezadowolenie społeczności kolonialnej. I znów pojawili się Synowie Wolności, znów zaczęto protestować i bojkotować import towarów pochodzących z brytyjskich posiadłości czy metropolii. Sytuacja w koloniach stawała się coraz bardziej napięta. Dlatego nie trzeba się dziwić, że doszło do przypadkowej sytuacji, która stałą kolonialnym dramatem. Brytyjczycy pozostawili i uzupełniali swe oddziały wojskowe w celu pilnowania porządku w stale niezadowolonych koloniach. Do przypadkowego incydentu doszło w Bostonie. To miasto nastawione głownie na handel dotkliwie odczuwało również skutki wprowadzanego bojkotu towarów. Przypadkowa utarczka jednego z brytyjskich żołnierzy z małym chłopcem, który ponoć wytargany za ucho przez żołnierza zaczął głośno krzyczeć, doprowadziła do natychmiastowej reakcji bostończyków. Zaczęli wykrzykiwać na żołnierzy domagać się zadość uczynienia. Ich agresja rosła, zatem przestraszeni żołnierze otworzyli ogień. Nie wiadomo dokładnie czy taki rozkaz został wydany, ale skutki salwy były tragiczne, gdyż padli zabici. Ten fakt został natychmiast nagłośniony przez kolonialną prasę i propagandę, zwłaszcza wspomnianych Synów Wolności. Do historii przeszedł jako Masakra Bostońska. Byto to w marcu 1770 r.\nCo ciekawe nawet radykalni przywódcy nie domagali się wówczas wolności w sensie niepodległości. Mówiono raczej o wolności w podejmowaniu decyzji dotyczących spraw kolonialnych, w tym nakładania podatków. Niestety nie było to możliwe do realizacji, gdyż nadal obowiązywała Ustawa Deklaracyjna.\nKilka lat później, bo w 1773 r. koloniści znów okazali swe niezadowolenie z wprowadzanych pomysłów brytyjskiego Parlamentu wobec nich. Otóż dla ratowania finansów Kompanii Wschodnio-indyjskiej na mieszkańców kolonii zostało nałożone cło na herbatę. Tak, jak w przypadku podatku od cukru, również i ta ustawa nie podnosiła cła od herbaty, ale je obniżała. Pozostawało jednak pewne „ale”. Koloniści zostali przymuszani nie tle do nabywania herbaty, co do czynienia tego w sposób legalny. Dotychczas drogi kupowania jej z nielegalnych źródeł, z przemytu były szeroko otwarte. Po wprowadzeniu Tea Act czyli Ustawy o herbacie koloniści zaoponowali. W porcie bostońskim doszło do wyrzucenia ładunków herbaty do morza. Uczynili to radykałowie pod przewodnictwem Henry Adamsa przebrani za Indian. Ten kamuflaż był istotny, gdyż chodziło o to, aby po pierwsze nie rozpoznać sprawców, a po drugie, aby ukazać, że rdzenni mieszkańcy Ameryki również włączają się do protestu kolonistów. Nie przypadkowo na plakacie przedstawiającym sposób wprowadzania tej ustawy do kolonii, to właśnie Brytyjczycy zniewalają Indiankę, której na silę wlewana jest herbata.\nTa akcja zatapiania herbaty, zwana bostońskim piciem herbaty (Boston Tea Party) spowodowała reakcję Wielkiej Brytanii. Ponieważ port w Bostonie nie zapłacił za zniszczony towar, został zamknięty. Miało to być przykładem dla innych kolonialnych miast, aby nie podejmowały takich akcji wymierzonych w metropolię. Tymczasem to inne kolonie poparły Boston. Te wspólne działania doprowadziły do zaciśnięcia więzi między koloniami. Kolonialne zgromadzenia podejmowały kolejną akcję bojkotu, przywołując hasło „No taxation without representation”, które pojawiło się przed dziesięciu laty, gdy obowiązywała Ustawa Stemplowa. Jednak teraz słowa te nabrały innego znaczenia. Koloniści nie domagali się już reprezentacji w londyńskim Parlamencie. Teraz pragnęli utworzyć swoje ponad kolonialne ciało ustawodawcze, które odpowiedzialne by było za wszelkie kwestie podatkowe. Przy czym, co ciekawe, nie wspominali nadal o jakiejkolwiek niepodległości. Głosy takie jednak się zdarzały, ale raczej przedstawiane jako ostrzeżenie dla Wielkiej Brytanii, że jeżeli ta, w dalszym ciągu będzie traktować kolonistów jako poddanych gorszej kategorii, to więzy z metropolią mogą zostać zerwane.\nZwołany w 1774 r. w Filadelfii Kongres Kontynentalny był próbą usystematyzowania amerykańskich żalów i oczekiwań wobec metropolii. Był też zapowiedzią zwołania kolejnego kongresu, o ile amerykańskie petycje nie zostaną uwzględnione. Jako, że nie zostały, wiosną następnego roku, również w Filadelfii zwołany został kolejny kongres, zwany II Kongresem Kontynentalnym. Jednak rok ten przyniósł już pierwsze potyczki, do jakich doszło pod Lexington i Concord. Kongres, nie doczekawszy się odpowiedzi metropolii, powołał nowe władze, w tym wojsko zwane dumnie Armią Kontynentalną, która prowadziła regularne działania wojenne z wojskiem brytyjskim. Tylko nie za bardzo było w sumie wiadomo, o co tak naprawdę chodzi, czy o podatki, czy o wolność i w jakim znaczeniu. O zachowaniu pewnych związków zależności z Wielką Brytanią świadczy choćby funkcjonująca `wówczas flaga amerykańska, która, co prawa miała już naprzemienne czerwone i białe poziome pasy, ale w lewym górnym rogu widniała w niej brytyjska flaga. Już ten fakt świadczy o tym, że co prawda walczono z Wielką Brytanią, ale raczej o prawa, a nie o niepodległość.\nTaki był rok 1775. Wojna trwała. Trudno ją jednak nazwać wojną o niepodległość. Sytuacja zmieniła się diametralnie po wydaniu drukiem publikacji Brytyjczyka Thomasa Paine’a, pod tytułem Prosta prawda (Plain Truth). To on właściwie wskazał Amerykanom, aby wreszcie, po roku walk zdecydowanie określili o co walczą. Publikacja ta zdopingowała Kongres, który powołał 5.osobową komisję, do opracowania takiego dokumentu. Weszli doń Thomas Jefferson (Wirginia), John Adams (Massachusetts), Benjamin Franklin (Pensylwania), a także Roger Sherman (Connecticut) i Robert R. Livingston (Nowy Jork). Ci dwaj ostatni nie odegrali większej roli, natomiast główne prace nad dokumentem, którego nazwę określono jako Deklarację Niepodległości (Declaration of Independence), przypadły Thomasowi Jeffersonowi. To on, zresztą jak najbardziej słusznie, uznawany jest za jej twórcę.\nDeklaracja Niepodległości jest dokumentem, który stworzył Stany Zjednoczone. Właśnie tej nazwy użyto: Stany Zjednoczone Ameryki. Uznaje się, że było to 4 lipca, stąd właśnie tego dnia obchodzone jest Święto Niepodległości Stanów Zjednoczonych. W rzeczywistości tekst gotowy był już 2 lipca. Oficjalnie uznano jednak datę o dwa dni późniejszą, kiedy dokument został ratyfikowany i podpisany.\nDlaczego ten dość krótki dokument jest taki ważny? Przede wszystkim dlatego, że zamiast dotychczasowych brytyjskich kolonii w Ameryce Północnej, pojawiło się nowe państwo. To państwo, a nie podległe metropolii kolonie walczyło o swoją niepodległość. To istotnie zmieniało charakter wojny. Była to od tej pory wojna o niepodległość (jak uważali Amerykanie), a nie rebelia wewnątrz brytyjskiego imperium (jak twierdzili Brytyjczycy).\nDokument ma doskonały wręcz, wyważony układ. Rozpoczyna go preambuła, w której Thomas Jefferson odwołał się do filozofii Oświecenia i nienaruszalnych praw człowieka. To on zamieścił słynne, a potem już niepowtarzane słowa o prawie człowieka do poszukiwania szczęścia. Drugą, bardzo rozbudowaną część Deklaracji stanowi wyliczenie krzywd i nieszczęść, jakie spadały na mieszkańców kolonii. Ciekawym i odważnym zabiegiem było przypisanie ich jedynie królowi. To zręczny zabieg propagandowy, albowiem wszystkie ustawy były wydawane przez Parlament, a król je jedynie podpisywał. Przedstawienie wszakże tylko jednej osoby odpowiedzialnej za całe zło, jakie padło na kolonie było naprawdę dobrym posunięciem, gdyż znacznie łatwiej powołać do odpowiedzialności jedną osobę, a nie zbiorowe ciało, jakim jest dwuizbowy Parlament. Jefferson tak zagalopował się w wyliczaniu różnych krzywd, jakich dopuścił się król Jerzy III, że nazwał go nawet tyranem. Prawda daleka była jednak od rzeczywistości.\nI wreszcie trzecia część, nie tylko określała nowe państwo, nadawała mu nazwę, ale co ważne, ustanawiała zasadę, że ilekroć władza będzie przeciwna interesom rządzonych, ci maja prawo ją zmienić. W istocie było to uzasadnienie zaistniałej sytuacji i wkroczenie (byłych) kolonii w wojnę z (byłą) metropolią. Okazało się bowiem, że gdy wiele lat później, niezadowolone stany Południa, chcąc opuścić Unię, odwołały się do tych słów Deklaracji Niepodległości, to Kongres nie przyjął tej argumentacji.\nDokument ten na długo, bo aż do przyjęcia w 1781 r. pierwszej konstytucji, jaką były Artykuły Konfederacji i wiecznej Unii, a następnie Konstytucji federalnej w 1787 r. był jedynym, który deklarował powstanie nowego państwa. Jego polityczny kształt próbowały określić Artykuły Konfederacji, acz dopiero udało się to konstytucji federalnej. Tym niemniej Deklaracja Niepodległości stała się fundamentem, na którym powstały Stany Zjednoczone. Co ciekawe, pierwszych ok. 200 egzemplarzy zostało wydrukowanych przez Dunlap broadside. Rękopis znajduje się z Bibliotece Kongresu, a dokument drukowany wystawiony jest w national Archives w Waszyngtonie.\nProf. Jolanta Daszyńska