Ta zła literatura młodzieżowa albo historia pewnego rozczarowania - Pierogi Pruskie\nLubię czytać w autobusie. Odkąd muszę nim pokonywać dłuższą trasę, znacząco\npodskoczyła liczba stron, którą dziennie czytam. Problem z czytaniem w\nautobusie jest taki, że jest to jednocześnie czytanie na widoku. Inne niż na\nprzykład w bibliotece. Czemu? W bibliotece, przynajmniej zasadniczo, czytają\nwszyscy. W autobusie – spora grupa, ale zazwyczaj ci, którzy siedzą przodem do\nnas, a tyłem do kierunku jazdy, mają zwyczaj nie czytać. I przyglądać się, co\nczytasz ty. I dobrym zwyczajem rzucać ci spojrzenia, mówiące: „ha, ha”. W\nnajłagodniejszym przypadku. Oczywiście demonizuję – zdarzają się sympatyczne\nwyrazy wsparcia („hej, też to czytałam!”) albo zainteresowania („możesz jeszcze\nnie przerzucać strony, wciągnąłem się”). Ale do czego zmierzam: lęk przed\npokazaniem się publicznie z książką, która może okazać się z jakichś powodów\n„niewłaściwa” może niektórych czytelników przytłoczyć. Nie chciałabym któregoś\ndnia wsiąść do autobusu i zobaczyć wszystkie czytane książki obłożone w gazety.\nPo czym po zajęciu miejsca samej wyciągnąć książkę obłożoną – żeby broń Boże\nnie było widać, co czytam.\nPo co ten cały wstęp? Ano po to, żeby jasno powiedzieć: naprawdę nie ma\nsensu wstydzić się tego, co się czyta. Jeśli, rzecz jasna, nie jest to zupełna\nskrajność (tym samym mówię, że czytanie nazistowskich ulotek w celu innym niż\nnp. esej na zajęcia nie jest dobrym pomysłem). Złoty środek przede wszystkim.\nDlatego tak bardzo zirytował mnie artykuł Justyny Sobolewskiej z\n„Polityki” sprzed dwóch, jeśli się nie mylę, numerów. Najpierw\nzirytował, potem zasmucił, potem znowu zirytował, a potem pomyślałam: „hej,\nmogę przecież napisać o tym na blogu!”. No więc niniejszym – piszę. Będę złośliwa, ale mam nadzieję, że nigdzie niepotrzebnie. Zatem, ad rem: o co chodzi\nw artykule o już wiele mówiącym tytule „Przyjemność zdziecinnienia”? Pi razy\ndrzwi: dorośli coraz częściej czytają książki dla młodzieży, głównie te z nurtu\nYA, bo chcą uciekać przed problemami i odpowiedzialnością, w tym także tymi,\nktóre ilustruje „dorosła” literatura. Dzieci natomiast – na przykładzie żądnej\nkrwi trzecioklasistki czytującej obowiązkową lekturę dla klasy pierwszej, ale\ndla przyjemności taszczącej ze sobą „Grę o tron” – wolą literaturę dorosłą.\nLament, cywilizacja ginie, przy okazji jeden czy dwa błędy rzeczowe szczerzą zęby, ot, takie tam.\nPrzykład uchylania się od odpowiedzialności w wydaniu popularnych i młodzieżowych „Igrzysk śmierci”. Gif znaleziony tu.\nJak czytamy na początku: „Wielu dorosłych czyta tylko takie [tzn.\nprzeznaczone pierwotnie dla młodzieży – dop. mój] książki. To pokazała choćby\ntowarzysząca nam przez ostatnie miesiące zabawa w wymienianie 10\nnajważniejszych książek naszego życia. Facebook przeanalizował ponad 130 tys.\nodpowiedzi na ten internetowy łańcuszek i okazało się, że najczęściej\nwymieniano właśnie Harry’ego Pottera,\nzaraz potem był Buszujący w zbożu,\nczyli też literatura chętnie czytana przez ludzi młodych, ale zupełnie inna niż\nHarry Potter”. Po pierwsze, jeśli\nmnie pamięć nie zawodzi, podstawową mutacją tego łańcuszka była ta wersja o\nksiążkach, które danego użytkownika stworzyły czy też ukształtowały. Dlaczego\nzatem autorka artykułu dziwi się, że wymieniano często lektury z dzieciństwa?\nTo jakby drugi biegun reakcji na ten łańcuszek (pierwszy to ten, w którym\nmyśleliśmy sobie: „oho, Dostojewski, jasne, na pewno wzruszył go tak jak\nMilne”). Ale to uwaga marginalna. A zatem wnioskiem z akcji pokazującej lektury\npodstawowe, czytaj: często czytane w dzieciństwie/nastolęctwie jest, że wielu\ndorosłych czyta wyłącznie YA. OK, powiecie, czepiam się niepotrzebnie. No to\n„Przyjemność ta – kontynuuje Justyna Sobolewska – inaczej niż dawniej, jest\ncoraz mniej wstydliwa”. Zatrzymajmy się i urońmy łzę nad czasami, kiedy trzeba\nbyło po ciemku i w ukryciu kartkować „Dzieci z Bullerbyn” po przekroczeniu\ntrzydziestki (osiemnastki?). Ale dlaczego w ogóle mamy się wstydzić tego, że\nczytamy literaturę dziecięcą i młodzieżową, chociaż nie jesteśmy podstawowym targetem? Ano dlatego, sugeruje autorka,\nże w ten sposób nasza strawa duchowa ogranicza się do lektur prostych i\nniedojrzałych, które nie kształtują w nas tej osoby, która umie podjąć trudny\nwybór i nie boi się stawić czoła trudnej, otaczającej nas rzeczywistości. Ale\nczy naprawdę tak jest? Pozostawmy to pytanie na razie bez odpowiedzi i śledźmy\ndalej tok wywodu, żeby nie posądzano nas o stronniczość i wyrywanie zdań z\nkontekstu (OK, przyznam się: mnie).\nTaka tam postać, nie przekazująca żadnych istotnych wartości. Zdjęcie wraz z opisem wzięłam stąd, a oryginalnie pochodzi stąd.\nPotępienie dla takiej postawy i wyborów czytelniczych wyraża autorka\nartykułu niemal explicite nieco\ndalej, pisząc: „Dla wielu osób okres wczesnej młodości był czasem\nnajintensywniejszych lektur. Teraz często dzieci widzą dorosłych, którzy\nemocjonują się Harrym Potterem”. Czy\nte zdania nie są aby czasem wewnętrznie sprzeczne? Po pierwsze, nie oznacza to\nprzecież, że owi dorośli czytają wyłącznie HP. Co z sytuacją, kiedy to była też\nich lektura dzieciństwa? Autorka zapomina, że pokolenie pierwszych odbiorców\nHP, tych, którzy dorastali z tym cyklem, to już ludzie dorośli. Tak, tak,\nzestarzeli nam się ci harrypotteryści, żądni łatwego życia w literackiej\nutopii. Ale gdyby nawet pominąć ten argument to czy nie należałoby się raczej\ncieszyć, że dorosły czytelnik jest w stanie wykazać się wrażliwością tak dużą,\nżeby docenić utwór skierowany do młodszego odbiorcy? Nie wspominając już o\ntruizmie, że wraz z wyższym numerem cyklu ta teoretyczna „dziecinność” HP nieco\nznika, ustępując miejsca narracji mroczniejszej i bardziej „dorosłej” (czy\nwychodzi im to na dobre, czy nie, to osobne pytanie, ale zostawmy je na boku,\nżeby nie plątać się w dygresjach nie stanowiących zasadniczej treści tej\nDalej Justyna Sobolewska nagle zmienia medium, które obwinia o\ninfantylizację odbiorców. Obrywa się filmom i komiksom: „Niedojrzała,\nmłodzieńcza wizja świata króluje w Hollywood, kręci się przede wszystkim filmy\nna podstawie komiksów albo przygodowe kino rodzinne”. Założenie, że komiksy są\nniepoważne, tak samo zresztą jak przygodowe kino rodzinne, pozostawię bez\nkomentarza, bo jest to coś, co komentarza chyba nie wymaga. Ach, ta zła\npopkultura. A gdzie jakaś statystka, którą autorka stronę wcześniej tak się\npodpiera? Czy nie brak jej tu aby dlatego, że to sąd nie dość, że bardzo\nstereotypowy, to jeszcze najwyraźniej mający na celu zasiać grozę przed\npostępującym wyjałowieniem „kultury wysokiej” przez straszliwe monstrum kultury\nI wreszcie dochodzimy do sedna, do argumentu mającego wytrącić nam broń z\nręki: „Literatura młodzieżowa nie daje wzorców przekraczania samego siebie,\nwalki ze starzeniem się, niechętnego przyjmowania odpowiedzialności. To\nwszystko zastępuje wolność od wyborów, magiczna wyjątkowość, wieczne\ndzieciństwo”. Zastanawiające wydaje się zatem, że autorka wybrała na swój\nkoronny przykład właśnie cykl potteriański, gdzie niechętnego przyjmowania\nodpowiedzialności czy nieustannego przekraczania samego siebie mamy aż z\nnadwyżką. Inne przykłady? Całe zastępy bohaterów powieści Lindgren czy Jansson.\nA nawet Katniss zgłaszająca się na igrzyska zamiast siostry, w tym tak\ninfantylizującym nurcie popularnego YA. To, że coś ma formę na pierwszy rzut\noka mniej ambitną i prostszą niż „Czarodziejska góra” nie znaczy jeszcze\nprzecież, że nie może kreować tych, tak pożądanych dla czytelnika dorosłego,\nwzorców. Oczywiście, podaje to w formie takiej, jaka jest przystępna dla\nodbiorcy młodszego, ale to nie oznacza jeszcze, że nie można odnieść stąd\nżadnych korzyści poznawczych po przekroczeniu osiemnastki.\nA takie, dajmy na to, Zwierciadło Ain Eingarp nie przekazuje wcale bolesnej prawdy, z którą trzeba się zmierzyć. No skąd (a tak serio to stąd).\nWywód autorki artykułu jest jednak nieubłagany: „Jednak skoro mowa o\nprzyjemności, to czyż dorosła literatura nie daje jej więcej? Jedną z nich jest\nto, że pisarz traktuje czytelnika jak równego sobie, nie musi dla niego nic\nupraszczać, na siłę zatrzymywać jego uwagi, infantylizować tego, o czym pisze”.\nCo stąd wynika? Ano to, że autorzy piszący dla czytelnika młodszego mają\nswojego docelowego odbiorcę za, delikatnie mówiąc, gamonia. To założenie co\nnajmniej dziwne, bo przecież nie raz słyszy się, że pisanie dla dzieci jest\ndużo trudniejsze, bo przybliżenie pewnych spraw takiemu specyficznemu odbiorcy\njest skomplikowane. Czy to znaczy, że z założenia infantylne? Niekoniecznie.\nCzy to oznacza, że autorzy młodzieżowi i dziecięcy nie traktują czytelników jak\nrównych sobie, ale patrzą na nich z góry? Poza nielicznymi wyjątkami, jak dajmy\nna to Jamesa Pattersona – śmiem wątpić.\nSobolewska konkluduje: „Poza tym co tu kryć, złudzeniem jest to, że da się\ncałkiem uniknąć przymusu i odpowiedzialności w życiu, więc w literaturze może\nteż nie warto”. Konkluduję zatem i ja, jak wyżej: przykładów na to, że\nliteratura dla dzieci i młodzieży tak nie robi, jest mnóstwo. Począwszy od\nklasyków, jak przywoływane przeze mnie pisarki skandynawskie, po dzień\ndzisiejszy, gdy nawet cykle popularne (co przecież z automatu nie znaczy, że\nzłe!) stawiają swoich bohaterów – a przez to i czytelników – przed podobnymi\nwyzwaniami. Ten nieszczęsny Harry Potter albo Igrzyska śmierci, na które często\npowołuje się autorka, są koronnymi przykładami na zupełną odwrotność tez\nartykułu. Na marginesie: poza tym autorka raz pisze o literaturze, a raz o\nfilmach, jakby różnica się tu zatarła – w domyśle: książka i film młodzieżowy\nto taki dwupak, jeden produkt w dwóch wydaniach?\nJakie można wyciągnąć wnioski po lekturze rzeczonego artykułu? Że obecnie\nmamy do czynienia ze złą literaturą YA, w kontrze do dawnej dobrej literatury\ndla dzieci i młodzieży? Gdzieś tam pod spodem czai się podobne przypuszczenie,\nale niekoniecznie. Przede wszystkim tekst ten wydaje się być dziwnym przykładem\nbraku researchu – wciąż jednak pokutuje u nas przekonanie, że do pisania o\nsprawach tak „niepoważnych” nie trzeba się aż tak bardzo przykładać – i tez\nprzypominających bardzo autorów bijących na alarm w latach 50. i 60., że zaraz\nprzyjdzie zła popkultura i nas zje. Jasne, wszystko ma swoje wynaturzenia – ale\nwynaturzenia mają to do siebie, że nie są normą.\nA jutro już nie będę ziała i pluła jadem, jutro będzie przyjemnie, recenzja\nbędzie i kolejny haczyk na liście wyzwaniowej. A co.\n01/17/2015 at 17:32\nNie mogłem przeczytać całego artykułu (coś mi się pokazało o limicie i płatnym dostępie), więc trudno mi się do niego odnieść. Nie mogę Cię poprzeć bez zastrzeżeń, gdyż wtedy zachowałbym się jak p. Sobolewska, czyli wygłaszałbym tezy bez "riserczu" merytorycznego.\nNatomiast od dawna znane było zjawisko tęsknoty młodzieży do literatury dla dorosłych (ten smak owocu, nie tyle zakazanego, co "nie dla dzieci") i sentymentalne powroty dorosłych do lektur dziecięcych. To nie zdziecinnienie, to po prostu tak działa. Może to jakaś psychiczna kompensacja – nie jestem pewien, ale nie demonizowałbym tego. Sam przeczytałem pierwszego HP będąc dorosłym i dobrze się bawiłem. A przecież pierwszego Shakespeare'a miałem za sobą w wieku czternastu lat (i nie polubiłem go wtedy, ale robiłem dobrą minę do złej gry, niczym dzieciak pijący piwo z obrzydzeniem wewnątrz i buńczuczną miną ku światu).\n"Nie chciałabym któregoś dnia wsiąść do autobusu i zobaczyć wszystkie czytane książki obłożone w gazety." A ja się waham.\nNie dlatego, że uważam, że trzeba się wstydzić swego czytelnictwa, ale był taki czas (chyba rok temu, może dwa), że w pociągach królował jeden tytuł: "Pięćdziesiąt twarzy Greya". Spora część była obłożona w gazety, ale zdarzały się i panie, które demonstracyjnie unosiły nagą okładkę książki, by zaepatować… no właśnie. Nie wiem czym. I wtedy myślałem sobie: "trochę wstydu; przecież ci mężczyźni dookoła nie wyciągają w pociągu pism pornograficznych, n'est ce pas?" Ale to komentarz na marginesie.\n01/18/2015 at 13:10\nNo tak się zastanawiałam, pisząc to, nad czytaniem w autobusie "50 twarzy Greya", bo mnie też stanęła przed oczami podobna sytuacja sprzed jakiegoś roku (dwóch lat?), kiedy niemal w każdym autobusie ktoś to czytał. Nie jestem jakąś dziką zwolenniczką idei "niech czyta cokolwiek, byleby czytał", ale mnie aż tak bardzo to nie przeszkadzało. Czemu? No bo po pierwsze skąd wiadomo, czy dana czytelnika/czytelnik czyta to, bo tak ją ekscytuje fabuła, czy żeby być na bieżąco z tym, o czym wszyscy mówią albo z innych jeszcze powodów. W dodatku średnie wydaje mi się porównanie "Greya" i pism pornograficznych, bo mimo całej tej reklamy wokół Greya, to nie bardzo jest pornografia, raczej coś udającego pornografię, żeby nie zostać zaszufladkowanym jako zwykły romans z "momentami". Niektóre klasyki współczesne mają bliżej do pornografii niż Grey, jeśli by się już bawić w takie klasyfikowanie, ale to też osobny temat.\n01/26/2015 at 08:53\nKiedyś, jeszcze na swoim starym, nieistniejącym już blogu, rozprawiałam na temat "Dorośli, a Paranormal Romance".\nBo zaszufladkowana zostałam przez znajomych i bibliotekarki, że PR to tylko dla młodzieży, a ja już jestem za stara. Odniosłam wrażenie, że dorosłym pozostaje jedynie czytanie klasyków (Bronte, Austen, Gaskell itp).\nŻadnego YA, żadnej fantastyki, żadnego nic!\nKsiążki młodzieżowe, my dorośli, zostawmy nastolatkom, klasyki weźmy dla siebie. A co z resztą? Resztę spalmy, bo skoro nie są odpowiednie dla młodzieży i dla dorosłych, to w takim razie dla kogo?\nJeżeli ktoś uważa, że niektóre książki niczego nie uczą, to najwyraźniej czyta je na oklep i nie potrafi się doszukać w książkach większej wartości, drugiego dna (choć zdarzają się książki puste, totalnie puste, że żałuje się czasu poświęconego na ich przeczytanie).\nByłam oburzona, oj napisałam ja sobie w tedy pościk. 😉\nPani w bibliotece powiedziałam, że jeśli mi pozwoli, to będę czytała to, na co ja mam ochotę, a nie ona.\nW autobusie nie czytam – bo nim nie jeżdżę. 🙂\nA jeżeli chodzi o fejsbuczka i łańcuszek '10 najważniejszych książek życia'. Zgadzam się z Tobą, że na pewno są to książki, które nas wychowały. Ale zwrócić też trzeba na średni wiek osób, które odpowiadały na owy łańcuszek. 😉\nKsiążka obłożona gazetą? Nie, nie, nie!\n01/26/2015 at 10:57\nChyba każdy, kto sięga po YA w takim czy innym wydaniu spotkał się z podobnymi reakcjami. Aczkolwiek ja miałam to szczęście, że nigdy w bibliotece mi nie powiedziano, że czegoś nie powinnam czytać – mam widać szczęście do pań i panów pracujących w bibliotece :).\n01/27/2015 at 20:49\nTo i ja się wtrącę i ponudzę, bo ciągle gdzieś o tym piszę.\nWszelkie podziały czytelników, sprowadzające się do określenia tych lepszych i gorszych, są do bani. Zupełnie tak, jakbym – będąc fanką Myśliwskiego, Austen czy Tołstoja – nie mogła wciągnąć się w "Sagę o Ludziach Lodu" albo czytać z wypiekami na twarzy "Harry'ego Pottera". Oczywiście, nie przyjdzie mi do głowy stawiać w jednym rządku wymienionych przeze mnie pisarzy, ale śmiało mogę napisać, że Sandemo (ta od Ludzi Lodu właśnie) napisała arcydzieło w swoim gatunku. Nie życzę sobie, żeby ktoś mnie szufladkował widząc, co stoi na moich półkach.\nMarudzimy, że tak słabo z czytaniem książek, ale jak może być dobrze, skoro na każdym kroku słyszymy, że nasze wybory literackie są beznadziejne, i powinniśmy czytać tylko to co wskazują Ałotorytety. Tyle, że słuchając ich, łatwo odnieść wrażenie, że w Polsce tworzą obecnie Bator, Karpowicz, Twardoch i ze dwóch innych może jeszcze,że jak kryminały, to koniecznie z podwójnym (co najmniej) dnem, a fantastyka to zło powszechne, które winno sie spalić, ocalając może jedynie takiego Tolkiena..Paranormalne i literatura młodzieżowa zaś nie istnieje.\nA popularność tej ostatniej wśród tzw. dorosłych widzę w tym, że dobre młodzieżówki są aktualne. To taki gatunek, który bardzo szybko się starzeje, więc jeżeli reprezentująca go książka jest uniwersalna i ponadczasowa (jak "Harry Potter" i "Igrzyska śmierci"), to nic dziwnego, że może okazać się ciekawszą lekturą od najnowszego Twardocha.\n01/27/2015 at 21:04\nSwoją drogą to ciekawe, że autorka artykułu, o którym piszę, nie wtrąciła niczego o okropnościach fantastyki. Może dlatego, że narzekanie na fantastykę w mediach "mainstreamowych" powoli wychodzi z mody (a może dlatego, że uznała większość opisywanej przez siebie YA za fantastykę…).\n01/27/2015 at 21:09\nAlbo cichaczem podczytuje pod biurkiem, obgryzując ze zdenerwowania paznokcie i drży na myśl o tym, że ktoś odkryje, że w domu ma tekturową replikę Żelaznego Tronu…;)\n01/28/2015 at 09:14\nNo właśnie sęk w tym, że się otwarcie przyznaje, że podczytuje, ale ze świadomością, że gorsze to jakieś takie i niewydarzone ;).\n01/28/2015 at 14:03\nMiałam napisać komentarz, ale Brigandess mnie wyręczyła. 🙂 Też wprost nienawidzę dzielenia czytelników na lepszych i gorszych. Nie lubię, jak ktoś się wtrąca w czyjś gust (a książkę można czytać z wielu innych powodów, niż ten, że się ją lubi), w ogóle nie cierpię ludzi, którzy wtrącają się w jakikolwiek aspekt cudzego życia i pouczają, i się wywyższają, bo oni są Ę i Ą i wiedzą lepiej. No. Więc proszę się odpapryczyć od tego, co czytam.\n01/28/2015 at 14:07\nNo, to oczywiste, że dzielenie czytelników na "czytelników A" i "czytelników B" nie ma sensu z wielu powodów – dużo większej ilości niż te, do których nawiązywałam w polemice – chociażby dlatego, że większość osób czyta najprzeróżniejsze książki i dobre, i złe, i dla dzieci, i dla dorosłych, i poradniki, i bildungsromany, ale wydaje mi się, że trzeba uważać, żeby nie przegiąć w drugą stronę. To znaczy, żeby nie wytykać teraz palcami tych, co to dzielą i nie umieją dostrzec wartości, tylko może jakoś spróbować im tę wartość pokazać? Tak sobie myślę z perspektywy tych kilku dni, jak mi już złość opadła (no, prawie).\n01/28/2015 at 13:15\nTeż pomyślałam o fantasy i o tym, gdzie zostałoby zaklasyfikowane. Swoją drogą, kiedy miałam czytać Harrego Pottera? W dzieciństwie go po prostu nie było!\n01/28/2015 at 13:19\nO, to dobry argument, nie pomyślałam o nim! Święta racja!\n01/29/2015 at 18:48\nOtóż to! Ja do współczesnych lektur młodzieżowych i fantasy zyskałam pełny dostęp dopiero na studiach – w mojej miejskiej bibliotece była głównie klasyka tego nurtu i powieści historyczne – wychowałam się więc z jednej stronie na "Ani z Zielonego Wzgórza" i Nienackim, z drugiej na "Egipcjaninie Sinuhe", Halinie Popławskiej i Bunschu 😉 Po Harry'ego Pottera i Władcę Pierścieni sięgnęłam w liceum (ten pierwszy zresztą zaczał się ukazywać dopiero kiedy kończyłam podstawówkę), a dopiero na studiach po Terakowską, Pratchetta i powieści YA (również przez to że udzielałam wtedy korepetycji dzieciakom, a one mnie lubiły i pożyczały mi swoje ulubione książki, o których potem chętnie z nimi dyskutowałam – tak zakochałam się w "Tunelach"). Skończyło się tym że pisałam pracę magisterską zahaczającą o literaturę dla młodzieży właśnie 😉\n01/29/2015 at 18:53\nTo kolejny ciekawy wątek, którego autorka z "Polityki" nie porusza: powstają przecież prace naukowe na temat literatury, która wg niej służy zdziecinnieniu, i nie sądzę, żeby wszyscy pisali je tylko po to, żeby podkreślić jaka to podła gałąź literatury ;-). I tak w ogóle, to przybijam wirtualną piątkę, jeśli chodzi o kwestie dostępu – miałam tak samo (a korepetytantów można pozazdrościć :-)).\nBardzo dobry tekst. Kiepsko u mnie ostatnio z czytaniem tygodników, więc tego artykułu nie znałam, ale bardzo mnie zdziwiło, że Justyna Sobolewska mogła coś takiego napisać. Zawsze mi się wydawało, że zna się na literaturze. A tu taka wpadka.\nCzytania "Harrego Pottera" nigdy się nie wstydziłam, a zaczął się ukazywać, kiedy byłam już na studiach. Polecił mi go mój 13-letni wówczas brat. Potem pracowałam na uniwersytecie, kolejne tomy czytywali moi znajomi doktoranci, doktorzy i profesorowie (z tytułami) i też się z tym nie kryli. No ale obracałam się w środowisku biologów, a nie krytyków literackich – być może biolodzy zbiorowo cierpią na syndrom Piotrusia Pana. Tylko że nigdy nie podejrzewałam ich o to, że nie czytają nic innego. Nie jestem jakąś szczególną wielbicielką książek dla młodzieży, ale wydaje mi się to właśnie zjawiskiem bardzo pozytywnym, że obecnie dorośli nie muszą się z czytania takiej literatury tłumaczyć. Od czasu do czasu sięgam po książki z mojego dzieciństwa (albo takie, których wtedy nie mogłam przeczytać) i czasem jestem wręcz zdumiona, jak dorosłe problemy stawiają przed swoimi czytelnikami pisarze dziecięcy, np. moja ulubiona Astrid Lindgren. Jestem pewna, że gdyby odpowiednio sfilmować "Braci Lwie Serce" wyszedłby bardzo dorosły film – właściwie wystarczyłoby tylko zmienić wiek głównych bohaterów. Przyznaję, że przez całe lata wstydziłam się mojego dziecięco-młodzieżowego uwielbienia dla L.M. Montgomery, uważając jej książki za kiczowate. Teraz od czasu do czasu przypominam sobie jej powieści (i nawet piszę o nich na blogu) i sprawia mi to dużą przyjemność. I oczywiście nie jest tak, że czytając tego typu literaturę uciekamy od refleksji nad "dorosłymi" problemami, bo przecież jako dorośli – czytamy inaczej. Zwracamy uwagę na inne rzeczy, dostrzegamy nie tylko to, co autor napisał, ale też to, co pominął itd. I jak to możliwe, że wykształcona osoba zajmująca się literaturą tego nie wie. Trochę przypomina mi to stwierdzenie pewnego pisarza (chyba był to Stefan Chwin, ale nie jestem pewna), który w okresie największej popularności "Wiedźmina" stwierdził, że literatura opowiadająca o elfach i krasnoludach nie może być dobrą literaturą. Ale to było wieki temu i myślałam, że od tej pory postrzeganie tych kwestii się zmieniło. Artykuł Sobolewskiej jest zresztą dosyć niejasny, właściwie trudno się w nim doszukać jakiegoś przesłania i autorka w pewnych momentach sama sobie zaprzecza.\n02/02/2015 at 20:43\nMnie też dziwi, że od czasu do czasu trafiają się jeszcze takie głosy. Swoich wyborów czytelniczych nie powinno się jednak wstydzić – nie powiedziałabym zresztą, że książki Montgomery są kiczowate, na szczęście są na tyle różnorodne, że oprócz fragmentów "lirycznych" jest tam duża doza humoru wymierzonego w to, co by za kiczowate mogło uchodzić (autorka umie ściągnąć bohaterów na ziemię; inaczej to wygląda w tych notatkach wydanych jako "nieznany tom o Ani", ale nie traktuję tego jak kanonu).\nZe wszystkim, co napisałaś, oczywiście się zgadzam – postrzeganie książki może (i zazwyczaj tak jest) zmieniać się z wiekiem, więc spektrum odbioru danej powieści wśród nastolatków, dzieci, dorosłych itd. będzie przecież różne.\nTen humor, polegający na zderzeniu patosu, czy też poezji z prozą życia jest bardzo charakterystyczny dla twórczości LMM, szczególnie serii o Ani. Ale pisarka niekiedy sięgała po rozwiązania jak z brazylijskiej telenoweli (np. sprawa Ewy/Leslie Moore z "Wymarzonego domu Ani") i ten kwiecisty język… (Choć jest dużo bardziej kwiecisty w tłumaczeniach). Oczywiście to nie zmienia faktu, że twórczość LMM zasługuje na poważną literacką analizę na równi z pisarzami tworzącymi dla dorosłych – i zresztą jest tematem prac naukowych.\nA jeśli napisałam, że wstydziłam się uwielbienia dla LMM, to miałam na myśli głównie to, że w pewnym wieku bardzo chcemy się odciąć od tego, co dziecinne czy sentymentalne. Dzisiaj jako osoba dojrzała i znacznie bardziej pewna siebie już inaczej do tych spraw podchodzę 🙂\nA jeszcze co do LMM – ja byłam zaskoczona, że w oryginale ten język wcale nie jest taki opływający w liryczne metafory jak w tłumaczeniach. Nie wspominając już o tym, że dużo lepiej widać cięty dowcip autorki :). Właściwie nigdy nie myślałam o wątku Ewy jako telenowelowym, ale jeśli się nad tym dłużej zastanowić, to faktyczne nosi on pewne znamiona (chociaż też z drugiej strony to może być przecież odwołanie do literatury wiktoriańskiej – Ewa byłaby wtedy trochę takim panem Rochesterem na opak).\n02/12/2015 at 11:56\nMoże nie o książkowym, ale o podobnym wstydzie… Przez wiele lat wstydziłam się, że oglądam anime. No bo wiadomo, kto to ogląda, a tu stara baba i filmy animowane z Japonii. Aż któregoś dnia powiedziałam sobie: "skoro mi się to podoba i widzę w tym wartość, to może napiszę o tym na blogu?". Po tym coming oucie poczułam się znacznie lepiej, choć pewnie dla pani z "Polityki" byłabym czymś znacznie gorszym od czytelnika "Igrzysk śmierci" i Harry'ego Pottera (które też – o zgrozo! – kiedyś czytałam).\nNo właśnie już wyżej zastanawialiśmy się, jak by się w tej wizji uplasowali czytelnicy komiksów (a mang, ho, ho!). Nie ma się czego wstydzić – a oglądania animacji, to już w ogóle. Niezależnie czy japońskiej, czy nie. Sama uwielbiam anime (chociaż raczej z tych starszych, nowe śledzę już chyba tylko produkcje Ghibli).\n04/19/2015 at 19:25\nNie czytałam artykułu Sobolewskiej, ale z Twojego streszczenia wynika, że autorka ma podstawowy problem z literaturą, tzn. dzieli ją na "dla dzieci/młodzieży" i "dla dorosłych". Mnie w ogóle wszelkie podziały raczej irytują i dowodzą, moim zdaniem, dość ograniczonej wizji sztuki literackiej, co zresztą dziwi u publicystki tak niby literacko wyrobionej. Ciekawe, w której kategorii mieszczą się, jej zdaniem, dzieła Korczaka, który zawsze podkreślał, że "nie ma dzieci – są ludzie". Z takiej perspektywy cały ten Sobolewski wywód traci sens i dobrze. Szkoda tylko, że jej artykuł dotrze do tysięcy ludzi w Polsce, a Twój, no nie wiem, nie znam satystyk Twojego bloga, ale pewnie do mniejszej liczby obiorców…\nW każdym razie bardzo rzeczowy i erystycznie świetny wpis! Pozdrawiam!\n04/19/2015 at 19:38\nWydaje mi się, że, no właśnie, dobra literatura dziecięca/młodzieżowa jest też po prostu dobrą literaturą, jakiekolwiek dzielenie jej dalej i uważanie, że niczego nie wnosi do naszego czytelniczego doświadczenia, jeśli już młodzieżą nie jesteśmy, nie ma sensu. Ale ten podział się pewnie, jak wiele innych podziałów w literaturze, jeszcze trochę utrzyma, bo po prostu nie mamy póki co lepszego języka, żeby o tym mówić, a takie opozycje są prostsze i dość naturalne "w myśleniu". Dziękuję za miłe słowo o tekście :).\n04/19/2015 at 20:12\nPewnie, że się utrzyma, dla celów hm… praktycznych. Co nie przeszkadza go sobie w głowie z korzyścią poznawczą obchodzić 😀\n04/19/2015 at 20:59\nA to wiadomo :).


Jesteśmy bezpieczni | Przedszkole Niepubliczne WIKI\nDobiegł końca już kolejny tydzień, którego tematem było bezpieczeństwo. Rozmawialiśmy o tym, jak czujemy się w domu, kto w nim mieszka i jakie są rodzaje domów. Przypominaliśmy sobie, gdzie mieszkamy i zastanawialiśmy się, czy każdemu można podać swój dres zamieszkania. W celu powtórzenia informacji o adresie warto pokazać dziecku, gdzie jest napisana nazwa ulicy, przy której mieszka, numer domu i mieszkania.\nUczyliśmy się, jak bezpiecznie zachowywać się na ulicy, na drodze, na placu zabaw i w zetknięciu ze zwierzętami. Rozmawialiśmy o tym, po której stronie chodnika chodzimy i do czego służą światła drogowe. Udaliśmy się na spacer na skrzyżowanie i trenowaliśmy przechodzenie na drugą stronę drogi.\nTen wpis został opublikowany w Myszki dnia 21 września 2018 , przez Katarzyna Posacka.\n← MYSZKI I ZABAWA W TEATR Myszki sprzątają świat →


Kradzież - Tag - Bankier.pl - Strona 4\nKolejni zatrzymani ws. wyłudzeń pieniędzy klientów banku\nKolejne dwie osoby zostały zatrzymane przez dolnośląskich policjantów w sprawie wyłudzeń pieniędzy od klientów jednego z banków. Oszukanych zostało blisko 200 osób, na łączną kwotę 1,2 mln zł. Czytaj dalej\nDzięki rejestrowi trudno będzie ukryć kryminalną przeszłość. "Zawodowi złodzieje" muszą się mieć na baczności. Rejestr ma ruszyć w listopadzie - pisze poniedziałkowa "Rzeczpospolita". Czytaj dalej\nOszustwo „na wnuczka”, wezwanie do spłaty zadłużenia u komornika, a może tzw. "metoda na Blika"? To wszystko już było, ale oszuści nie śpią. Obecnie wprowadzają w życie inną „strategię” – świętują 76. rocznicę otwarcia sklepu Ikea. W sieci pojawiły się zaproszenia do wzięcia udziału w loterii. Czytaj dalej\nW rosyjskich sklepach spożywczych w 2019 roku najczęściej kradzione są kiełbasy i sery - wynika z analizy przeprowadzonej przez firmę BIT, autora systemu rozpoznawania twarzy, stosowanego w niektórych sklepach w Rosji. Czytaj dalej\nPrzybywa włamań i kradzieży, mniej jest rozbojów i wymuszeń, rzadziej giną też samochody - wynika z danych policji, o czym informuje w środę Rzeczpospolita. Czytaj dalej\nZastosowanie sztucznej inteligencji pozwala skutecznie walczyć z wyłudzeniami w ubezpieczeniach, rocznie udaje się w ten sposób "uratować" kilkadziesiąt milionów złotych - powiedział PAP prezes PZU Życie Roman Pałac. Czytaj dalej\nW Płocku (Mazowieckie) policja zatrzymała dwóch mężczyzn w związku z podejrzeniem kradzieży paliwa z rurociągu należącego do PKN Orlen. Koncern potwierdził, że we wtorek wieczorem doszło do nielegalnego odwiertu z magistrali relacji Płock-Ostrów Wielkopolski. Nie ma zagrożenia dla środowiska. Czytaj dalej\nSąd Apelacyjny w Łodzi w piątek utrzymał w mocy wyroki od 6 do 8 lat i 2 miesięcy więzienia dla czterech oskarżonych w sprawie tzw. skoku stulecia, kiedy to z udziałem fałszywego konwojenta skradziono około 8 mln zł przewożonych z banku w Swarzędzu. Wyrok jest prawomocny. Czytaj dalej\nPochodzące z woj. kujawsko-pomorskiego małżeństwo i ich córka zostały oskarżone przez Prokuraturę Regionalną w Gdańsku o wyłudzenie ośmiu pożyczek wartych w sumie ponad 3 mln zł ze SKOK Kujawiak. Kasa ta w 2016 r. ogłosiła... Czytaj dalej


2008 July 05 | Swiat GSM - Aktualności Telekomunikacyjne\nMultimedialna plaża PLAY – edycja 2008\nFiled under: Uncategorized — karol @ 7:46 pm\nPo raz drugi PLAY wraz z telewizją TVN, rozpoczyna w dniu 2 lipca podróż po polskich plażach z multimedialnym projektem wakacyjnym PLAŻA. Wczasowicze 7 miejscowości nadmorskich będą mogli odwiedzić specjalnie przygotowane przez Play miasteczka relaksu. Tegoroczną niespodzianką projektu jest odmienne miejsce startu - Giżycko na Mazurach.\nW popularnych kurortach wypoczynkowych, w specjalnych miejscach wydzielonych na plażach, wczasowicze będą mogli poleżeć na fioletowym leżaku i posłuchać muzyki przy specjalnie przygotowanych stanowiskach multimedialnych. Na wczasowiczów, którzy preferują aktywnie spędzać czas czekają kursy tańca, rozgrywki w piłkę siatkową, liczne gry i konkursy, a wieczorem szalone imprezy taneczne, na których grać będą znamienici Dj’e. Dodatkową atrakcją dla wszystkich odwiedzających będzie obecność gwiazd polskiego show biznesu. Współorganizatorem akcji jest telewizja TVN, retransmitująca wszystko to co najciekawsze w relacjach w tygodniowym cyklu programowym w weekendy i jednym nocnym we wtorki.\nPlażowe miasteczka promują równocześnie ogólnopolski telewizyjny konkurs MMS’owy organizowany wspólnie z Lech’em. Wystarczy nadesłać jedno wakacyjne zdjęcie zrobione telefonem komórkowym, aby wygrać Konsolę Nintendo Wii lub telefon komórkowy Sony Ericsson C702.\nKażdy kto zawita do miasteczka ma szansę otrzymać playowy gadżet w postaci torby plażowej, koszulki, bikini lub szortów oraz wiele innych urlopowych upominków.\nLista miast, które odwiedzi tegoroczny Projekt Plaża poniżej:


Szkolenie dla przedsiębiorców - Urząd Miasta w Trzebini\n23 października w Krakowskim Parku Technologicznym przedsiębiorcy będą mieli możliwość uzyskania praktycznej wiedzy, jak zdobyć dofinansowanie z Narodowego Centrum Badań i Rozwoju na realizację innowacyjnych projektów.\nSpotkanie organizuje Narodowe Centrum Badań i Rozwoju. Do udziału w nim zaprasza przedsiębiorców i naukowców, którzy planują realizację prac badawczo-rozwojowych . Składa się ono z dwóch części: informacyjnej i warsztatowej. W jego trakcie eksperci NCBR prezentują możliwości uzyskania dofinansowania na wprowadzenie nowatorskich rozwiązań lub udoskonalenie już istniejących produktów, technologii lub usług. Przedstawiane są zasady udziału i kryteria oceny w konkursach NCBR finansowanych z Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój. Przedsiębiorcy mają również możliwość odbycia indywidualnych spotkań z ekspertami, w trakcie których mogą przeanalizować założenia swojego pomysłu i uzyskać porady dotyczące przygotowania projektu B+R.\nAby wziąć udział w bezpłatnym spotkaniu wymagana jest rejestracja poprzez formularz. Liczba miejsc jest ograniczona! Decyduje kolejność zgłoszeń. Więcej informacji na stronie www.ncbr.gov.pl/


2012 Nagroda specjalna: Janusz Głowacki – Zwierciadlo.pl\n2012 Nagroda specjalna: Janusz Głowacki\nDramaturg, prozaik, felietonista, autor scenariuszy filmowych. Laureat nagrody specjalnej Kryształowych Zwierciadeł 2012.\nStudiował historię na Uniwersytecie Warszawskim, potem przeniósł się na wydział aktorski Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Wyrzucony za zupełny brak zdolności i cynizm, wrócił na UW i ukończył wydział Filologii Polskiej. W czasie studiów pisał recenzje teatralne odgrywając się na profesorach, którzy go wyrzucili. Kiedy się już na wszystkich odegrał, stracił motywację rozpoczął pracę felietonisty. Wydał kilka tomów opowiadań i powieści. Światowy sukces przyniosły mu sztuki teatralne.\nNagrodę otrzymał za niepodrabialny kunszt dramatopisarski łączący wnikliwą obserwację rzeczywistości z groteskowym jej przedstawieniem. Za czytelne pod każdą szerokością geograficzną sztuki i uniwersalne ich przesłania. Za wadzenie się z tradycją i schematami myślenia. Za prowokowanie nas do przemyśleń i refleksji nad życiem. Za błyskotliwy język i zgryźliwy humor. Za barwną osobowość.


ZABIEGI KOSMETYCZNE NA TWARZ | Spa & Wellness\n– stany zapalne, alergiczne i zakaźne skóry;\n– usunięcie zęba i zmiany ropne około zębowe;\n– stan ropny migdałów;\n– guzki w przebiegu węzłów chłonnych;\n– zaawansowana miażdżyca naczyń;\n– wysokie nadciśnienie tętnicze;\n– nadczynność tarczycy (nie można masować szyi).\n-Zaczynamy od oczyszczenia twarzy z zanieczyszczeń i makijażu mleczkiem i pianką.\n-Kolejnym krokiem jest tonizowanie za pomocą toniku.\n-Później stosowany jest peeling dobrany do rodzaju cery – może być np. enzymatyczny lub drobnoziarnisty – dzięki czemu martwy naskórek zostanie złuszczony.\n-Następnie stosowana jest specjalna maseczka z alg lub inna, rozpulchniająca skórę.\n-Za pomocą wapozonu rozgrzewa się skórę ciepłą parą.\n-Oczyszcza się twarz, wyciskając zaskórniki i pryszcze.\n-Później przeprowadzana jest dezynfekcja z zastosowaniem darsonwalizacji.\n-Na końcu nakłada się maskę łagodzącą lub specjalny krem do twarzy.\nEkskluzywna terapia intensywnie nawilżająca opracowana na potrzeby skóry odwodnionej, uszkodzonej przez słońce. Głęboko nawilża, odżywia i regeneruje skórę oraz poprawia funkcjonowanie jej naturalnej bariery ochronnej. Złuszczenie nadmiaru martwych komórek pozwala na lepsze wchłonięcie substancji aktywnych, stymuluje produkcję młodych, w pełni nawilżonych komórek, dzięki czemu skóra jest nawodniona, elastyczna, wspaniale wygładzona i odświeżona. Stymuluje produkcję młodych, w pełni nawilżonych komórek, dzięki czemu skóra jest nawodniona, elastyczna, wspaniale wygładzona i odświeżona.\nNiezbędny, gdy niespodziewanie wypadło Ci ważne spotkanie, chcesz wyglądać promiennie i świeżo, a nie masz czasu na pełen zabieg. Preparat na bazie substancji złuszczających i koktajlu witaminowego sprawi, że Twoja skóra odzyska promienny wygląd i blask.\nNormalizacja skóry i regresja trądziku. Zawiera retinoid o powolnym uwalnianiu oraz kwasy: kwas salicylowy, azelainowy, migdałowy i glikolowy.\nSpecyficzny zabieg na twarz do skóry tłustej, trądzikowej z nadczynnością gruczołów łojowych. Normalizuje i oczyszcza skórę z zaskórników, działa antyseptycznie, antybakteryjnie, keratolitycznie i wyciszająco. Następuje szybkie ustępowanie objawów trądzikowych. Skóra odzyskuje zdrowy, gładki wygląd.\nZABIEG CERA NACZYNKOWA (TELEANGIEKTAZJE)\nZABIEG DOTLENIAJĄCY DLA CERY PALACZA\nNiezastąpionym zabiegiem jest masaż ręczny. Dobroczynne są też ciepłe maski przyspieszające krążenie krwi, np. parafinowe, z ciepłego wosku lub maski gipsowe. Gips, zastygając, ma temperaturę około 48 stopni C. Pod taką maskę nakłada się grubą warstwę kremu odżywczego. Podwyższona temperatura ułatwia jego wchłanianie. Jest to istotne, bo naskórek palacza, o nadmiernie grubej warstwie rogowej, słabo przyswaja substancje odżywcze zawarte w kremach. Systematycznie oczyszczamy skórę w gabinecie kosmetycznym. Złuszczanie naskórka kwasami owocowymi lub głębokie peelingi ziołowe nie tylko poprawiają wygląd cery, ale i przyspieszają proces odnowy komórek w warstwie rozrodczej naskórka, a więc ją odmładzają.\nZABIEG CERA WRAŻLIWA\nZABIEG CERA TRĄDZIKOWA\n4. Zabiegi złuszczające na bazie kwasów owocowych i innych\nZABIEG DLA SKÓRY MĘŻCZYZNY\nDo każdego rodzaju skóry wymagającej poprawy jędrności, regeneracji i nawilżenia.\n– poprawia napięcie, jędrność i elastyczność skóry\n– regeneruje ochronny płaszcz lipidowy naskórka\n– wygładza zmarszczki oraz zagłębienia skóry\n– łagodzi podrażnienia, zmęczenie i stres nadając skórze zdrowy i świeży wygląd\n– zapewnia optymalną ochronę UVA i UVB.\nZABIEGI ZŁUSZCZAJACE NA BAZIE KWASÓW OWOCOWYCH I INNYCH\nSONOFOREZA/ MEZOTERAPIA BEZIGŁOWA\nSonoforeza jest to zabieg wykorzystujący fale ultradźwiękowe, polegający na wprowadzaniu w głąb skóry substancji czynnych, dobranych odpowiednio do jej rodzaju i potrzeb.Wytwarzane przez ultradźwięki ciepło przenika w głąb tkanki, powodując odprężenie skóry i mięśni.Towarzyszy mu delikatny, głęboki masaż, poprawiający przepływ krwi i limfy, a także metabolizm i regenerację komórek. Sonoforeza to zabieg, który umożliwia przenikanie w głąb skóry nie tylko preparatom pielęgnującym, lecz również odpowiednim substancjom leczniczym, które działają uszczelniająco na naczynia krwionośne, a także przyśpieszają leczenie trądziku oraz pozostałych po nim zmian.\nMezoterapia Mikroigłowa to zabieg, łączący w sobie intensywną stymulację skóry poprzez jej nakłuwanie oraz regenerujące działanie głęboko wtłaczanych aktywnych preparatów. Podczas zabiegu mikro-nakłuwania, tworzą się w naskórku “tunele”, które dają możliwość głębokiego wprowadzenia preparatu dobranego do potrzeb skóry. Na efektywność zabiegu mają również wpływ tworzące się mikro-urazy. Prowokują one zdolności organizmu do reakcji naprawczych, będących podstawą odnowy tkanek. Proces zapalny tworzący się w naskórku jest początkiem intensywnej samoregeneracji.\nEfekty zabiegu zostały potwierdzone badaniami na uniwersytecie Yonsei. Profesor Kim Byung-Joon potwierdził 40 krotne polepszenie absorbcji preparatów kosmetycznych. Badania profesora Philippa MoCaffrey na uniwersytecie w Sydney potwierdziły 50% poprawę w przypadku blizn czy uszkodzeń skóry. Zdaniem doktora chirurgii plastycznej w USA Normana Leaf, mikro-nakłucia zamiast niszczyć skórę jak lasery lub peelingi chemiczne, wzmacniają ją i nadają jej elastyczność.Terapia mikroigłowa intensywnie stymuluje regenerację kolagenu, elastyny i metabolizm skóry.\nOpatentowana metoda jest stosowana w następujących zabiegach:\n-stymulacja wytwarzania kolagenu, odmładzanie, regeneracja skóry\n-poprawa kolorytu cery i owalu twarzy\n-stymulacja porostu włosów na skórze głowy\n-polepszenie penetracji aktywnych składników\n-Okres karmienia piersią\n-Miejscowe stany zapalne (infekcje wirusowe i bakteryjne)\n-Skóra źle tolerująca iniekcje\n-Przyjmowanie preparatów przeciwzakrzepowych i Aspiryny\n-Choroby krwi (anemia, małopłytkowość)\n-Choroby ogólnoustrojowe (metaboliczne, nowotwory)\n-Terapia Roaccutanem lub jego odpowiednikami\n-Okres dłuższego nasłonecznienia\n-Występowanie opryszczki w stanie aktywnym\n-Infekcje, gorączka, stany podgorączkowe\n-Ostatnio przebyta operacja, inne poważne choroby\nZabieg polega na mikronakłucich skóry. Po zabiegu skór jest podrażniona, zaczerwieniona co jest reakcją normalną. W zależności od indywidualnych predyspozycji podrażnienia ustępują po kilku godzinch lub po kilku dniach.\nDo momentu zagojenia skóry należy unikać:\n-dzień lub dwa po zabiegu należy stosować ochronę skóry przed słońcem stosując kremy z filtrami min. 30 SPF (unikać ekspozycji na słońce oraz solarium)\n-pobytu w sunie i pływania\n-po zabiegu należy dbać o higienę, nie drapać i nie pocierać skóry. Do momentu zagojenia się skóry można stosować maść łagodzącą np. z pantenolem Alantan Plus\n-przez 24h po zabiegu nie wolno nakładać makijażu na twarz\nPeeling kawitacyjny to oczyszczanie skóry za pomocą wibracji ultradźwiękowej, wzbogacone o mikromasaż poprawiający mikrokrążenie i dotlenienie komórkowe oraz zwiększający penetrację substancji aktywnych w głąb skóry. Pozwala na dokładne usunięcie nadmiaru sebum, wygładza, stymuluje naturalne nawodnienie, zmiękcza naskórek oraz działa kojąco i regenerująco na skórę.\nJest to zabieg wykorzystujący tzw. mikroprądy D’arsonvala, które poprzez cząsteczki ozonu działają silnie bakteriobójczo. Ale to nie wszystko!\nOto szereg zalet:\n– Redukcja zmian trądzikowych (nie tylko efektów, ale również przyczyn trądziku!)\n– Ujędrnienie i wygładzenie skóry\n– Poprawienie ukrwienia\n– Hamowanie wydzielania sebum\n– Pobudzenie procesów regeneracji skóry\n– Stymulacja złuszczania martwego naskórka\n– Przywrócenie zdrowego i promiennego wygląd skóry\n– Wspomaganie działania substancji aktywnych\n– Pobudzenie ukrwienia\nDarsonval rewelacyjnie wspomaga również:\n– Leczenie nerwobóli\n– Leczenie zaburzeń czucia skórnego\n– Leczenie świądu\n– Leczenie odmrożeń\n– Leczenie łysienia plackowatego\nTen rodzaj terapii można nazwać fotoodmładzaniem, czy fotoregeneracją skóry, daje ono bowiem nowe możliwości terapii skóry w zależności od jej przypadłości. Do każdego problemu skórnego dobiera się inny kolor terapii fotonowej. Energia generowana w terapii fotonowej nie wytwarza ciepła, metoda jest nieinwazyjna a zabiegi są całkowicie bezbolesne, szybkie i łatwe w wykonaniu, a także bardzo przyjemne dla pacjentów. Zabieg fototerapii polega bowiem na wykorzystywaniu światła o niskiej częstotliwości, która pobudza aktywność biologiczną komórek. Energia elektryczna doprowadzona do urządzenia jest konwertowana w energię elektromagnetyczną i uwalniana pod postacią fotonów.\nzielony: wzmocnienie kapilarów naczyń krwionośnych, redukcja zaczerwienienie, niwelowanie pajączków, lifting skóry wokół oczu i poduszek pod oczami\nniebieski: trądzik, wysypka, zaburzenia w wydzielaniu serum, redukcja zaczerwienienie\nżółty: skóra matowa, szara poprawa cyrkulacji limfy i aktywacja komórek\npurpurowy: akceleracja regeneracji i poziomu odżywienia skóry\nturkusowy: redukcja nadmiernej wrażliwości skóry, niwelowanie pajączków\nbiały: wybielanie, rozjaśnianie piegów i zmian pigmentacyjnych\nMikrodermabrazja diamentowa jest rodzajem peelingu mechanicznego. Polega na bezinwazyjnym mechanicznym ścieraniu wyłącznie warstwy rogowej naskórka mikrowarstwa po mikrowarstwie aż do pożądanego poziomu pod stałą kontrolą wizualną gwarantując precyzję zabiegu. Dzięki umiarkowanemu usuwaniu górnych warstw naskórka w jego warstwie podstawowej dochodzi do zintensyfikowanego tworzenia się nowych , pełnowartościowych komórek. Wędrują one ku górze i zastępują komórki uszkodzone, a złuszczanie następuje stopniowo, nie ma tu niebezpieczeństwa zbyt głębokiego lub nierównomiernego złuszczania ani powstawania blizn. Pomimo powierzchniowego oddziaływania , zmiany dotyczą nie tylko naskórka, ale też skóry właściwej. Obserwuje się pogrubienie naskórka i wzmożenie produkcji kolagenu i elastyny. Zabieg można przeprowadzać na wszystkich typach skóry zarówno na twarzy, szyi i dekolcie, jak też na pozostałych częściach ciała. Skóra staje się coraz bardziej gładka, napięta, elastyczna i świetlista. Nabiera zdrowego wyglądu i kolorytu. Bardzo wysoką skuteczność obserwuje się również w przypadkach , w których zawodzą tradycyjne metody kosmetyczne. Blizny stają się mniej widoczne, plamy i przebarwienia jaśnieją lub całkowicie zostają usunięte, następuje eliminacja zmian trądzikowych, łojotoku , zaskórników. Mikrodermabrazja w połączeniu z odpowiednio dobranymi kosmetykami pomaga uzupełnić składniki odżywcze, pobudza aktywność komórkową, nadaje skórze zdrowszy i młodszy wygląd. Dzięki temu metoda ta znalazła szerokie zastosowanie w odmładzaniu skóry, korekcji zmarszczek i blizn, eliminacji plam pigmentacyjnych, czyszczeniu skóry i leczeniu trądziku.\n-poprawa jakości skóry ( struktury i kolorytu )\n-trądzik pospolity ( zaskórnikowy, grudkowy)\n-uszkodzenia posłoneczne skóry ( twarz, ręce, szyja)\n-odmładzanie skóry i likwidacja delikatnych zmarszczek wokół oczu, ust i szyi\nPrzekłuwanie uszu dzieciom powyżej 3 roku życia oraz dorosłym.\nZabieg wykonujemy pistoletem firmy Studex wraz z antyalergicznymi kolczykami w różnych kolorach i kształtach.


Sony rezygnuje ze sprzedaży Modern Warfare w Rosji | Gaming Society\nStrona głównaGryAktualnościSony rezygnuje ze sprzedaży Modern Warfare w Rosji\nGra zniknęła z PlayStation Store, a preordery zostały anulowane.\nCall of Duty Russia poinformowało wczoraj na Twitterze, że w tym roku nowa odsłona serii pojawi się wyłącznie na PC oraz Xbox One. Od tego czasu Activision potwierdziło również Eurogamerowi, że za tę decyzję odpowiedzialne jest Sony.\nPowyższe oświadczenie nie przedstawia żadnych konkretnych powodów, dlaczego Sony miałoby zrezygnować ze sprzedaży Modern Warfare w Rosji. Może to mieć oczywiście jakiś wpływ z poruszaną przez kampanię fabularną tematyką. Z ostatecznymi stwierdzeniami będziemy musieli jednak poczekać na oficjalny komentarz Sony.\nUsunięcie Modern Warfare z PlayStation Store oraz anulowanie preorderów oznacza oczywiście, że fizyczne kopie gry wciąż mogą trafić do niektórych mieszkańców Rosji.\nNowe Call of Duty zadebiutuje już 25 października.\nPoprzedni artykułFan Zeldy poświęcił 65 godzin na stworzenie ręcznie robionej mapy świata\nNastępny artykułKolekcja rzadkich gier Nintendo sprzedana za milion dolarów


Mandarynka (2015) - Po napisach | z pasją o filmach\nPatryk | 7 grudnia 2015 | Recenzje | 15 komentarzy\nSean Baker (Mandarynka to jego piąty film fabularny) wystrzelił jak petarda w segmencie kina niezależnego stając się głośnym festiwalowym nazwiskiem. Mandarynka to kipiąca energią opowieść o jednym dniu z życia dwóch transseksualnych czarnoskórych prostytutek. Wydawać by się mogło, że fabuła o takim kontrowersyjnym zarysie przyniesie tak samo kontrowersyjny obraz. I tak i nie. Niezwykle krzywdzące i uproszczone byłoby, gdybym napisał, że Sean Baker nakręcił obraz o dziwkach transwestytach, narkotykach i patologii w jednej z dzielnic w Los Angeles. Nic z tego. Nieprawdopodobne bowiem, jak zgrabnie reżyser porusza się po ciężkich tematach i wydobywa na wierzch proste, życiowe prawdy.\nDwie główne bohaterki to przyjaciółki. Pierwsza Sin-Dee (Kitana Kiki Rodriguez) świeżo po miesięcznej odsiadce dowiaduje się przypadkiem, że jej chłopak nie próżnował w czasie, gdy ona żegnała i witała każdy kolejny dzień zza krat. Innymi słowy, obce mu się stało słowo celibat. Druga, Alexandra (Mya Taylor), marzy o karierze piosenkarki i wlepia kasę bramkarzowi w małej, podłej knajpce, by móc zaprezentować dwie piosenki na scenie. Ach, zapomniałem dodać, że to wszystko dzieje się w wigilię. Śniegu jednak brak. To kolejny słoneczny dzień w Los Angeles. W tym samym Los Angeles, w którym anioły tracą skrzydła i leżą spłukane na ziemi, ławkach, śmietnikach.\nWigilijna opowieść z bohaterami, którzy nie dostali się do Gummo (1997) Harmony’ego Korine’a, bo byli zbyt kolorowi i pomimo braku perspektyw dzielnie stawiają czoła każdemu kolejnemu dniu na dzielnicy. Świetne dialogi włożone w usta aktorów, którzy pomimo tego, że przeszli przecież pełnoprawny casting zachowują się jak naturszczycy (w najlepszym tego słowa znaczeniu). Cięte riposty, kilka przykrych słów, codzienne utarczki z typami, którzy nie płacą, a chcą dostać. Dla nich to normalny dzień, dla nas magnetyzująca egzotyka. Ktoś się może spytać, co może być magnetyzującego w historii o transeksualnych prostytutkach? Właśnie ONE. Ich przyjaźń, dramaty i to, że każdy pragnie dostać choć skrawek uczucia w tym nieprzebranie pustym świecie.\nDla Seana Bakera nie jest bowiem ważna ich płeć. Pragnie pokazać, że najważniejszy jest człowiek i to jak sobie radzi pomimo huraganu przykrych wydarzeń. Mandarynka to także obraz tolerancji i tego jak wspaniałym przyczółkiem dla mniejszości są Stany Zjednoczone. Tu wszystko jest ustalone i wszyscy robią swoje. Po prostu żyją. I niech nikt mi nie wyjeżdża z upadkiem moralnym. Przecież każdy ma prawo do miłości, jakąkolwiek miałoby to formę.\nNapisałem o bohaterach prosto z kina Harmonego Korine’a. Owszem, kloszardzi, menele, dilerzy, alfonsi, bezdomni znaleźli sobie w Mandarynce miejsce. Jednak to co wysuwa się na pierwszy plan w tym filmie to wielokulturowość znana z Do The Right Thing Spike’a Lee. Kolory w kadrach są zresztą podobne. Ciepłe barwy, gorące słońce, a na dole oni: Ormianie, Meksykanie, Afroamerykanie, Azjaci. Jeden wielonarodowy miks posypany ostrym chilli. Ostro bowiem jest od początku do końca. Bluzgi, wyzwiska, ciemne motelowe pokoje z całodobowym nierządem. Chiałoby się napisać sodoma i gomora. Gdzieś tam jednak wyrastają gesty bardzo ludzkie i przyjacielskie.\nPodobnie jak z obrazem jest również z warstwą muzyczną. Sin-Dee pełna rozterek siedzi na przystanku i planuje kolejny ruch, gdy w tle słyszymy uwerturę Coriolan Ludwiga Van Beethovena. Sin-Dee wstaje i kontynuuje szukanie niewiernego kochanka, muzyka zmienia się na dubstep. I tak przez cały seans. Nie jest to jednak męczące. Wszystko podane nowocześnie i ze smakiem. Zasługa w tym wielka odtwórców głównych ról. To poniekąd historia ich aktorskiej płci, więc wszystko brzmi bardzo wiarygodnie, nawet jeżeli jest podane w nieco wulgarnej formie.\nSean Baker zdecydował się nakręcić swój piąty pełny metraż przy użyciu tego co każdy nas ma w kieszeni. Większy lub mniejszy, ale ma. Telefon komórkowy, w tym wypadku smartfon, posłużył do nakręcenia całego rozgrywającego się Mieście Aniołów dramatu o złamanych sercach i nadziejach. Należy tylko wspomnieć, że nie można w przypadku tak „amatorskiej” techniki mówić o amatorsko wyglądających ujęciach. To pełna profeska. Zdjęcia zostały z pewnością odpowiednio podkolorowane i stanowią doskonały przykład jak przy użyciu skromnych technik nakręcić nieskromnie wyglądający tytuł.\nFilm obejrzałem dzięki uprzejmości dystrybutora filmu\n2015 Chris Bergoch Dramat Kitana Kiki Rodriguez Mya Taylor Radium Cheung Sean Baker


Prawna ochrona wizerunku – kiedy można opublikować wizerunek?\nMarketing i Biznes Prawo w biznesie Prawna ochrona wizerunku – nic o nas bez nas?\nPrawna ochrona wizerunku – nic o nas bez nas?\n12.07.2017 | Autor: Magdalena Korol\nCzym z prawnego punktu widzenia jest wizerunek? Dlaczego nie ma on nic wspólnego z utworem oraz jak wygląda kwestia jego rozpowszechniania? Kiedy konieczne będzie uzyskanie zgody osoby portretowanej na rozpowszechnienie jej wizerunku, a kiedy zgoda taka będzie zbędna i jaka ochrona prawna przysługuje osobie, której prawo do wizerunku zostało naruszone? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie w poniższym artykule.\nMówiąc w sposób najprostszy, wizerunek to zewnętrzne, fizyczne cechy człowieka, które składają się na jego wygląd i pozwalają odróżnić go od innych osób, utrwalony w każdy możliwy sposób. Możemy mieć więc z nim do czynienia w przypadku rysunku, portretu malarskiego, szkicu, czy też zdjęcia albo filmu.\nMyśląc i mówiąc o wizerunku należy postrzegać go jednak bardzo szeroko – na wizerunek, poza elementami stricte anatomicznymi, składać się mogą bowiem elementy charakterystyczne dla danej osoby, takie jak atrybut, fryzura, okulary, nakrycie głowy, a nawet ubiór, czy sposób poruszania się.\nJako przykład wizerunku, który nie obejmuje wyłącznie fizis danej osoby można wskazać Charliego Chaplina i jego strój oraz charakterystyczny sposób poruszania się. Mianem wizerunku określimy również profil z fajką i oryginalnym nakryciem głowy Sherlocka Holmesa, czy też blond loki, pieprzyk i czerwone usta Marylin Monroe.\nCo ważne, wizerunek posiadają wyłącznie pojedyncze osoby fizyczne. Nie istnieje wizerunek zbiorowy, co oznacza, że na wspólnym zdjęciu grupy ludzi będziemy mieli do czynienia z wieloma pojedynczymi wizerunkami. Wizerunku nie posiadają także osoby prawne i zwierzęta, choćby najbardziej oryginalne, czy charakterystyczne.\nZgodnie z art. 81 ust. 1 zd. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia (a więc zgody) osoby na nim przedstawionej.\nCzym jest rozpowszechnianie wizerunku? To sytuacja, w której możliwość zapoznania się z wizerunkiem danej osoby ma bliżej nieokreślona (z góry) liczba osób. Rozpowszechnieniem będzie np. zamieszczenie w Internecie zdjęcia modelki/modela. Nie będzie nim natomiast wykorzystanie prywatne takiego zdjęcia, np. zamieszczenie wykonanej fotografii na ścianie w domu.\nZgoda osoby przedstawionej\nZgoda na rozpowszechnienie wizerunku nie musi być dla swej ważności udzielona na piśmie, jednakże nie może budzić wątpliwości, że zgoda taka została udzielona. Oznacza to, że osoba, która udziela zgody musi mieć pełną świadomość nie tylko co do formy przedstawienia jej wizerunku, ale także czasu, miejsca publikacji, zestawienia z innymi wizerunkami, jak również towarzyszącego komentarza (tak Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2014 roku, I ACa 1686/13).\nOsoba której wizerunek ma być rozpowszechniany ma pełną swobodę decydowania, czy i w jakich okolicznościach jej wizerunek może być rozpowszechniony, co oznacza, że osoba przedstawiona na fotografii może dowolnie ograniczyć zakres zezwolenia na jego rozpowszechnianie, np. zezwolić na publikację tylko w oznaczonym medium i/lub tylko w związku z oznaczonymi okolicznościami (np. w związku z konkretnym tekstem materiału prasowego), czy też wyznaczyć granice czasowe publikacji.\nOsoba rozpowszechniająca cudzy wizerunek powinna zadbać o to, by zakres zgody został opisany w sposób konkretny i szczegółowy, albowiem to na niej ciąży obowiązek wykazania, że rozpowszechnianie nie wykroczyło poza uzyskany zakres zezwolenia i określony cel.\nWarto pamiętać o tym, że osoby trzecie, które zamierzają następnie dalej rozpowszechniać wizerunek danej osoby zobowiązane są do uzyskania ponownej zgody ze strony osoby portretowanej (chyba, że warunki udzielenia takiej kolejnej zgody zostały określone już wcześniej w warunkach współpracy). Powyższe oznacza, że w sytuacji gdy np. model udzielił zgody na rozpowszechnienie swojego wizerunku wyłącznie koledze fotografowi, to osoba trzecia chcąc wykorzystać takie zdjęcie i je rozpowszechnić zobowiązana będzie po raz kolejny uzyskać na to zgodę portretowanego modela.\nWyjątki, czyli kiedy zgoda osoby portretowanej nie jest konieczna?\nZgoda osoby uprawnionej (w braku wyraźnego zastrzeżenia), nie jest wymagana, jeśli otrzymała ona umówioną zapłatę za pozowanie, chyba że najpóźniej w chwili ustalania wysokości zapłaty wyraźnie sprzeciwiła się rozpowszechnianiu swojego wizerunku. Powyższe rozwiązanie zakłada, że kwota uiszczana osobie portretowanej to de facto wynagrodzenie za udzielenie zgody na rozpowszechnienie jej wizerunku.\nNie w każdej sytuacji zapłata za pozowanie będzie jednakże wystarczająca – warto o tym pamiętać w szczególności w przypadku, gdy rozpowszechniając czyjś wizerunek możemy jednocześnie narazić się na zarzut naruszenia dóbr osobistych portretowanej osoby, w szczególności jej prawa do prywatności lub czci.\n„Przyjęcie umówionej zapłaty za pozowanie przez modelkę oraz domniemanie zezwolenia na rozpowszechnianie wizerunku chroni osobę wykorzystującą portret (wizerunek) tylko wtedy, gdy poszkodowany powołuje się na naruszenie jego prawa do wizerunku (…) jednakże (…) w przypadku powoływania się przez osobę poszkodowaną na naruszenie jej prawa do czci i do prywatności, zapłata za pozowanie nie jest wystarczająca dla wyłączenia bezprawności działania naruszającego dobra osobiste, który musi wykazać dysponowanie odpowiednim zezwoleniem poszkodowanego” (tak Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2002 roku I ACa 1358/01).\nPowyższe orzeczenie wyraźnie wskazuje na to, jak istotną kwestią jest świadoma zgoda osoby, której wizerunek jest utrwalany oraz właściwe określenie jej zakresu.\nMoże się bowiem okazać, że nawet płacąc za możliwość utrwalenia wizerunku, co stwarza domniemanie zgody na rozpowszechnianie, osoba rozpowszechniająca wizerunek naruszy dobra osobiste portretowanego, który nie został przez nią poinformowany o tym, w jakim kontekście jego wizerunek zostanie wykorzystany i który następnie sprzeciwi się wykorzystaniu swojego wizerunku w nieuzgodnionym między stronami kontekście.\nW konsekwencji osoba rozpowszechniająca wizerunek bez stosownej, szczegółowo opisanej zgody naraża się na odpowiedzialność prawną.\nWizerunek osoby powszechnie znanej\nZezwolenia nie wymaga rozpowszechnianie wizerunku osoby powszechnie znanej, jeżeli wizerunek wykonano w związku z pełnieniem przez tę osobę funkcji publicznych, w szczególności politycznych, społecznych, czy też zawodowych.\nPrawo autorskie nie definiuje „osoby powszechnie znanej”, warto więc w tym przypadku sięgnąć do orzecznictwa Sądu Najwyższego.\n„Określenie „grono osób powszechnie znanych”, obejmuje osoby, które wprost lub w sposób dorozumiany godzą się na podawanie do publicznej wiadomości wiedzy o swoim życiu. Nie są to jednak tylko aktorzy, piosenkarze lub politycy, lecz także osoby prowadzące inną działalność, na przykład gospodarczą lub społeczną” (tak Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2007 roku, I CSK 134/07).\n„Do osób powszechnie znanych można zaliczyć takie osoby, które wprost lub w sposób dorozumiany godzą się na podawanie do publicznej wiadomości wiedzy o swoim życiu, w tym także osoby prowadzące działalność gospodarczą lub społeczną. Są to osoby, które uczestniczą w życiu publicznym” (tak Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2009 roku, I CSK 465/08).\nZa osobę powszechnie znaną, w zależności od kontekstu, uznany zatem może zostać polityk znany każdemu przysłowiowemu Kowalskiemu – prezydent, bądź premier, ale także wójt małej miejscowości, którego wizerunek zamieszczony został w lokalnej gazecie. Za osobę powszechnie znaną uznany będzie również celebryta, bloger, czy influencer, nawet niszowy, w szczególności, gdy jego wizerunek rozpowszechniany będzie w związku z prowadzoną przez niego działalnością.\nWarunek, że wizerunek może być bez zezwolenia wykorzystywany, gdy wykonano go w związku z pełnieniem przez osobę portretowaną ww. funkcji oznacza, że nie będzie konieczne występowanie o zgodę do premiera w przypadku zrobienia mu zdjęcia podczas expose, a do blogerki modowej w przypadku uchwycenia jej wizerunku na ściance przed pokazem mody. Jednakże fotografia tego samego polityka lub blogerki bawiących się z dziećmi przed domem takiej zgody będzie już wymagała.\nNależy pamiętać także o tym, że rozpowszechnianie wizerunku osoby, nawet w związku z wykonywaną przez nią funkcją, powinno mieć charakter informacyjny, czyli być związane z przedstawianiem wykonywania przez portretowaną osobę sprawowanych przez nią funkcji. Wypuszczenie zatem serii T-shirtów, czy kubków z podobizną znanej aktorki, czy też celebryty, czy wykorzystanie ich wizerunku w celach reklamowych zdecydowanie wykracza poza ww. regulację i takie działanie będzie wymagało już stosownego zezwolenia.\nZgromadzenie, krajobraz, impreza publiczna\nZezwolenia nie wymaga rozpowszechnianie wizerunku osoby stanowiącej wyłącznie szczegół całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz, publiczna impreza. Warunkiem jest jednak, żeby osoba ta rzeczywiście stanowiła szczegół, element tego krajobrazu, czy zgromadzenia. W sytuacji wykadrowania takiej osoby przesłanka ta odpadnie i konieczne będzie uzyskanie stosownej, wymaganej prawem zgody.\nCo grozi za rozpowszechnienie wizerunku bez wymaganego zezwolenia?\nOsoba sportretowana wbrew swojej woli może żądać zaniechania rozpowszechniania, usunięcia skutków naruszenia, złożenia stosownego oświadczenia przez naruszyciela. W przypadku działania zawinionego osoba, której wizerunek rozpowszechniono bez wymaganego zezwolenia może żądać również odpowiedniej sumy pieniężnej tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę lub odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Analogiczne roszczenia przysługują osobie portretowanej z tytułu naruszenia jej dóbr osobistych, stosownie do art. 24 Kodeksu cywilnego.\nA co w przypadku, gdy to osoba portretowana „rozmyśliła się” i uznała, pomimo uprzednio udzielonej zgody, że jednak nie życzy sobie, aby jej wizerunek był rozpowszechniany?\nW takiej sytuacji, osobie która poniosła szkodę, przysługuje odszkodowanie na zasadach ogólnych określonych w Kodeksie cywilnym. Warto też pamiętać, aby przewidzieć taki scenariusz w umowie i uregulować wyżej opisaną sytuację zastrzegając np. karę umowną, która obciążać będzie portretowanego w przypadku, gdyby bez ważnego powodu odwołał zgodę na utrwalenie jego wizerunku.\nPrawo do wizerunku co do zasady wygasa wraz ze śmiercią osoby, do której ten wizerunek należy, jednakże należy pamiętać, że przez 20 lat od śmierci osoby portretowanej uprawnione osoby (osoby najbliższe) uprawnione są do dochodzenia roszczeń powstałych w związku z naruszeniem wizerunku osoby zmarłej.\nStan na 11.07.2017\nPartner w kancelarii Trio Legal Snażyk Granicki\nkiedy celebryta jest osobą publiczną, wizerunek, wizerunek osoby publicznej


Banery Reklamowe Bydgoszcz - Banery Reklamowe Projekty Druk : Banery Reklamowe Projekty Druk\nKto się zatroszczy o baner w Bydgoszczy?\nDzwoń po radę lub napisz maila: 531 213 780\nNiezależnie od tego, co sprzedajesz, potrzebujesz w pewnym momencie banera reklamowego. Bydgoszcz z pewnością oferuje druk banerów reklamowych. Ja, Mister Baner, proponuję Ci dwa w jednym, a nawet więcej: projekt banera reklamowego, druk banera reklamowego, oraz dostawę gotowego produktu do domu. Skoro to czytasz, to znaczy, że jesteś zainteresowany moją propozycją. Zadzwoń zatem pod numer: 531 213 780 lub wyślij maila na adres: banery@banery-reklamowe.biz i poinformuj mnie koniecznie, jakiego banera i w jakiej ilości potrzebujesz.\nJeżeli okaże się, że potrzebujesz co najmniej 3 banerów o wielkości 3 mkw każdy, możesz liczyć na skromny upominek ode mnie. Upominek, który pewnie trudno będzie znaleźć w mieście Bydgoszcz. Co to jest? Proponuję Ci w prezencie 250 wizytówek, które przy okazji zaprojektuję, wydrukuję i dołączę do przesyłki. Potrzebujesz banery reklamowe, potrzebujesz także pewnie wizytówek. Myślę, że moja propozycja może Cię zachęcić do rozważenia zlecenia projektu i druku banerów reklamowych u mnie.\nKilka słów o stronie internetowej, na której właśnie jesteś. Znajdziesz tutaj wiele porad dotyczących projektowania i druku banerów reklamowych. Moi klienci z Bydgoszczy mają tutaj swoją podstronę, tę właśnie, gdyż chciałbym, aby i oni mogli mnie łatwo znajdować w Internecie. W dzisiejszym zabieganym świecie nie każdy ma ten luksus, aby czytać szczegółowo serwisy poświęcone drukowi banerów reklamowych. Dlatego też, jeżeli jesteś zdecydowana pchnąć sprawę druku Twoich banerów do przodu, dzwoń lub pisz do mnie, a ja postaram się udzielić Ci wyczerpujących informacji i doradzić optymalne rozwiązanie, zarówno w kwestii druku banerów, ich wyglądu, jak i sposobu instalacji.\nWażne jest także, aby znaleźć takie miejsce w Bydgoszczy, gdzie Twój nowy baner reklamowy zostanie powieszony. W tym serwisie znajdziesz wskazówki, gdzie szukać lokalizacji pod ekspozycję Twojej reklamy banerowej, jak wybrać taką lokalizację i jak rozmawiać z jej właścicielem, aby uzyskać najlepszą możliwą cenę.\nDzwoń zatem: 531 213 780 lub pisz na adres e-mail: banery@banery-reklamowe.biz, w celu uzyskania dodatkowych informacji, wstępnych projektów i wycen Twojego długo oczekiwanego banera reklamowego.


Zwiększenie rozmiaru piersi w górę do 2 - Jak nasiona lnu powiększania piersi\nKONTUROWANIE BIUSTU?! kobiet z silikonowymi piersiami\nPRAWO powiększenie piersi Dlaczego kobiety zrobić operację powiększania piersi, który zwiększył pokarmu najlepszy chirurg w Moskwie powiększania piersi. Przepisy na jak zwiększyć rozmiar piersi Korekcja piersi wszystkich metod, powiększenie piersi podczas stosowania Yasmin Koreański nagi z małymi piersiami.\nMEGA PUSH UP -Tapirowanie & Zwiększanie Objętości Włosów - Moja metoda plastikowa klatka piersiowa g Moskwa\nI pieprzyć dziewczyny z małymi piersiami plastikowych gwiazdek klatki piersiowej, powiększania piersi z Elena Malysheva sukienka dekolt małe piersi. Wzór powiększenie piersi niemowląt Dziewczyny grać Matki z małymi piersiami, Przepis powiększenie piersi Ćwiczenia na klatkę piersiową, aby zwiększyć biust.\nMałe jest piękne. Moc możliwości dla małego biustu. krem do powiększania piersi bustex zwiększenie rozmiaru piersi w górę do 2\nKobiety z małymi piersiami koncert ekspander dla powiększania piersi, Lekarze na forum plastyczne biustu pleśniawki krem piersi. Faktycznie zwiększyć piersi bez operacji delikatne małe cycki porno, Oznacza to, że małe piersi małe piersi kłucia historia.\nJak się poprawnie zmierzyć / How to measure for a bra jak zrobić plastikową klatkę piersiową\nPorno małe piersi do tłumu Pierś z tworzywa sztucznego Simferopol cena, dziewczyny porno z piersi silikonowego plastyczne biustu na Księżycu. 5 implanty rozmiar biustu czy oleje rybne zwiększenia piersi, powiększenie piersi w Dniepropietrowsku owłosione lesbijki z małymi piersiami.\nCo należy wziąć pod uwagę wybierając rozmiar implantów piersi? Porady eksperta chirurgia piersi w kajakach zwiększenie rozmiaru piersi w górę do 2\nJeśli całkowitej małej kobiecej piersi po operacji piersi, aby zmniejszyć, jak zwiększyć piersi w wieku 13 lat szybko zwiększyć objętość piersi. Tatar z małymi piersiami dieta zwiększa piersi, kobiety z małymi piersiami rosyjskich jak zrobić małe piersi sexy.\nMOJA OPERACJA BIUSTU jak zwiększyć piersi w pełni księżyca\nJeśli małe piersi ubrać powiększenie piersi i koszt, Kobiece piersi są bardzo małe Krem do zwiększenia opinie piersi. Znieczulenie do tworzyw sztucznych piersi stroje kąpielowe z małymi piersiami i szerokimi biodrami, Jak zrobić, że klatka piersiowa była mniejsza chirurgiczne usunięcie piersi powikłania.\nJaki masz rozmiar biustu ? Q&A bardzo ciężko po mammoplastyki piersi\nMom małe piersi i wydaje się, że będę miał takie same korzeń prawoślazu i powiększania piersi, Korekcja piersi cen Rostów powiększenie piersi w przeglądach Białoruś. Powiększanie piersi Charków cena krem do powiększania piersi opinii,, Nasiona kozieradki w celu zwiększenia piersi plastikowy koszt powiększania piersi.\nPowiększenie i ujędrnienie biustu - domowe sposoby 💪BIC&CYC❤ kosztować powiększania piersi Rostów nad Donem zwiększenie rozmiaru piersi w górę do 2\nKarmienie piersią krem znaleźć powiększenie piersi bez operacji, młodzieży jedna pierś jest większa, a druga mniejsza W jaki sposób możemy zwiększyć piersi. Mleko małe piersi małe piersi co się ubrać, wzrost piersi i sutki Gwiazda z małymi piersiami.\nJAK SZYBKO POWIĘKSZYĆ PIERSI? Kapsułki i krem na powiększenie piersi\nOperacja powiększania piersi Jekaterynburg cena chirurgii piersi w Petersburgu forum, Blondynka elastyczne małe piersi oleje do powiększania piersi. Kto szuka ilu implanty w piersiach style strój kąpielowy dla figury z małymi piersiami, olej rybny, i powiększania piersi powiększania piersi dla nastolatków.\nO biuście #19 Ani Lorak piersi wzrosła\nAby zwiększyć rozmiar piersi przez dwóch małe piersi Forum, małe piersi podniecać mężczyzn małe cycki bielizna. Dlaczego ludzkie małe piersi małe piersi odpowiedź elektronicznej, Ćwiczenia, aby zwiększyć biust w symulatorach powiększenie piersi długodystansowych.\nZwiększa pierś unosi piersi wzmacnia klatkę piersiową


Sluchajac Alice Munro – kobiety z tajemnica | Blog Sygrydy Dumnej\nSluchajac Alice Munro – kobiety z tajemnica\nIn Ksiazki on 10 października 2010 at 00:09\nAlice Munro / För mycket lycka / Too much happiness / Zbytek szczescia, 2010\nAlice Munro nie dostala nobla, choc nalezala do typowanych przez DN pisarzy. Pewnie już nie dostanie. Nie szkodzi.\nIsabella Rossellini powiedziala, iż kocha swoja wloska rodzine, ponieważ oni po prostu zyja – a nie planuja i zarzadzaja zyciem (jak w USA). W podobny sposób toczy się zycie bohaterów, a glównie bohaterek nowel Alice. Nie wiadomo nigdy dlaczego zaczynamy je poznawac w tym a nie innym momencie i dlaczego autorka konczy opowiadac w zupelnie innym. Tak jakby wycinala tylko czesc zycia, bez podloza, bez korzeni, bez kontekstu. Opisuje glównie kobiety z klasy sredniej: nie za biedne, nie za bogate. Zazwyczaj niespecjalnie ciekawe, bez wielkich ambicji czy sukcesów. Ale tez i bez tragedii – a traumatyczne w moich oczach wydarzenia splywaja o nich niczym woda po kaczce. Przypominaja w tym znakomity film „Rewers” – tez zreszta z kobietami w roli glównej. Chcialabym zapytac autorke czy na prawde uwaza, ze kazda z kobiet kryje jakas ciemna tajemnice?\nZbioru nowel sluchalam na audiobooku. Wzmoglo to moje wrazenie, ze slucham opowiesci, snutej przez jedna kobiete na uzytek i prosbe drugiej. Mam takie wspomnienia z dziecinstwa, kiedy bylam niemym swiadkiem zwierzen albo opowiesci o kobiecych losach. Sila rzeczy te opowiesci bywaly fragmentaryczne, relacjonowane przez osoby postronne, które albo spotkaly opisywana kobiete pózno w zyciu, albo stracily ja z oczu dawno temu. Fragmenty rozmów doroslych zaslyszane w autobusie, na wyciagu narciarskiem czy restauracji. Z jednej strony daje to nowelom wiarygodnosc, gdyz wiele kobiet może się identyfikowac z bohaterkami. Z drugiej brakuje mi psychologicznego uzasadnienia – ja się na tych kobietach i ich reakcjach nie za bardzo rozumiem. Przejawiaja cechy psychopatyczne – kiedy nadarza się okazja albo poczuja impuls potrafia z zimna krwia pozbawic kogos zycia i nigdy nie odczuwaja z tego powodu wyrzutów sumienia. Trudno jest mi powiedziec, czy te dziewczyny są paniami swojego zycia czy tez przeciwnie, ofiarami? Ich brak buntu, brak jakiejkolwiek reakcji budzi we mnie sprzeciw. Z drugiej strony rozpoznaje wiele sytuacji, jakby wzietych z mojego zycia albo z zycia znajomych.\nZdecydowanie najslabsza jest tytulowa nowela „Zbytek szczescia” o Zofii Kowalewskiej, rosyjskiej matematyczce z domieszka polskiej krwi (o czy akurat Munro nie wspomina). Jak na mój gust pojawia się zbyt wiele przesadów o „charakterze narodowym” Rosjan czy Szwedów. Dla Kanadyjczyków na pewno ciekawe są wzmianki o nihilistach czy Komunie Paryskiej.\nPunkt wyjscia stanowi niewatpliwie cytat z rozmowy Zofii z Lwem Köningsbergerem:\neine Frau ist nur glücklich, wenn ihr die Männer zu Füßen liegen; vielleicht wäre ich glücklicher geworden, wenn ich Novellistin geblieben wäre!\nMunro bierze ten cytat doslownie i kaze Zofii marzyc o napisaniu powiesci oraz wdaje ja w romans, który stanowi tresc jej zycia. Taki antyfeministyczny zabieg: matematyka nie czyni kobiety szczesliwa – szczescie to wyimaginowane czy tez może i zaplanowane malzenstwo z nie-naukowcem, niewiernym i obdarzonym apetytem na zycie Rosjaninem. Bardzo nie lubie jak osoby bez wyksztalcenia scislego porywaja się na grzebanie w zyciorysach naukowców (PO Enquist, Marianne Fredriksson), ponieważ obnazaja tylko ogrom swojej niewiedzy. Alice M zdecydowanie lepiej przedstawia zycie wspólczesnej kobiety przecietnej, z zachodniej lower middle class. Jej nowelom brak uniwersalnego przeslania i dlatego, smiem twierdzic, nobla jednak nigdy nie dostanie. Ani literackiego, ani w zadnej z nauk scislych.\nInne opinie na temat tej samej ksiazki można poczytac sobie tutaj: http://czytankianki.blogspot.com/2010/10/too-much-happiness-alice-munro.html#comments\nNaprawdę tak to odebrałaś, że romans stał się treścią życia Kowalewskiej? Ja jednak miałam wrażenie, że to był tylko powiew czegoś nowego i świeżego w jej trudnym życiu kobiety naukowca, na dodatek ze Wschodu. Poza tym zdawała sobie sprawę, że wybranek serca nie odwzajemnia w pełni jej uczuć, raczej ugiął się pod ciężarem jej afektu;) Zakochana, owszem, była, ale wydaje mi się, że zdawała sobie sprawę z sytuacji.\nDzięki za odnośnik do mojej notki;)\nczytanki anki 23 października 2010 at 2pm\nwiesz, jakos mi sie opowiadanie najmniej podobalo. w odróznieniu od pozostalych wydaje mi sie malo autentyczne. moze czepiam sie nie tego, co trzeba – ale cos mi tam nie gra\nszwedzkiereminiscencje 23 października 2010 at 6pm\nPrzyznaję, że też mi się je inaczej czytało. Zdecydowanie odstawało od reszty, ale warto było przeczytać je do końca, bo o Kowalewskiej nic wcześniej nie wiedziałam.\nczytanki anki 23 października 2010 at 8pm\n« Before O cholera – Maugham in Chinese boxes 3 października 2010\nAfterPamietnik Pijaka Polskiego – Pilch 13 października 2010 »


Meksyk. MSZ nie odnotowało sygnałów o poszkodowanych Polakach - Wiadomości\nTrzęsienie ziemi w Meksyku. Co z Polakami?\nPolska placówka dyplomatyczna w Meksyku oraz MSZ nie odnotowały dotychczas sygnałów o poszkodowanych obywatelach polskich. Na wstępnej liście osób przewiezionych do szpitali w mieście Meksyk nie ma też nazwisk wskazujących na polskie pochodzenie poszkodowanych - poinformowało w środę PAP MSZ.\n"W dotkniętych regionach cały czas trwają akcje ratownicze. W Ambasadzie RP w Meksyku w związku z sytuacją powołano zespół kryzysowy" - podkreśliło MSZ.\nPolska placówka dyplomatyczna w Meksyku oraz MSZ nie odnotowały dotychczas sygnałów o poszkodowanych obywatelach polskich. "Na wstępnej liście osób przewiezionych do szpitali w mieście Meksyk nie ma też nazwisk wskazujących na polskie pochodzenie poszkodowanych" - podkreślił resort.\nLudzie uwięzieni pod gruzami. Rośnie bilans ofiar trzęsienia ziemi w Meksyku\nSzef MSWiA Mariusz Błaszczak podkreślił, że polscy ratownicy są gotowi nieść pomoc w takich sytuacjach jak trzęsienie ziemi w Meksyku. Zgłosiliśmy gotowość, czekamy na wnioski ze strony meksykańskiej - powiedział w środę minister, pytany o ewentualną pomoc dla tego kraju.ych. Gdy pracownik sądu dostarczył do szpitala pismo z postanowieniem sądu, rodzice z dzieckiem opuścili placówkę.


Praca w Szkocji - Londynek\nRejestracja: 07 maja 2010 18:43\nPostautor: mamaksiu » 07 maja 2010 18:46\nUwaga na to ogloszenie , koles z swoja konkubina zatrudniaja ludzi obiecujac zlote gory ... Na miejscu okazuje sie ze stawki to max 7/h brutto , odbywa sie to tak iz Max ( menadzer ) zalatwia robote , i co mniej wiecej co miesiac dostajesz invoisa i kase za przepracowane godziny ( czyli 7 * x godzin ) . Podatek to juz twoja sprawa ( teraz cos pod 30 % ) . Koles obiecuje rachunki jako premie ale juz paru ludzi musi zaplacic po pare tysiecy podatku królowej dzieki tej pracy . Zakwaterowanie i jedzenie to jakies 50 F tygodniowo sciagane po wyplacie . Warunki srednie . Tyle ze panuje tam totalny mobing , inwigilacja 24h na dobe , czepianie sie o byle pie... , zmuszanie do pracy w niedziele . Zaznaczam ze zakwaterowanie na kompletnym zadupiu (Ratray )11 mil do najblizszego miasta (Peterhead ) . Kase placi ( na powyzszych warunkach ) ale nie warto ... Chyba ze ktos lubi byc pomiatany i nie ma zbytnich wymagan placowych ...\nRejestracja: 08 lut 2010 18:23\nPostautor: basurero » 07 maja 2010 21:15\nCo rozumiesz pod pojęciami "totalny mobing, inwigilacja 24h na dobę...", bo poza tym wygląda na normalną pracę.\nMoże nie znam realiów, ale L50 tygodniowo za mieszkanie i jedzenie to niewygórowana kwota.\nA "problemy" z HMC&R wydają się wynikiem zaniedbania tego przez najbardziej zainteresowanych (w ogłoszeniu stoi jak byk "self-emplojerzy").\nNo, ale nie wiem - nie znam się (czyt. tylko tu sprzątam).\nPostautor: mamaksiu » 07 maja 2010 21:43\nPisze tylko o faktycznych warunkach , pare osob , w tym i ja zostalo skuszone obiecankami i podejrzewam ze to sie nie zmienilo . Po za tym to nie jest praca w firmie jako podwykonawca bo taka firma nie istnieje . Max ( szef ) wypozycza swoich ludzi do pracy a jako ze on nie istnieje to mowi tak pracownikowi :\nKaziu ja ci przeleje 3000 F , twoj zarobek to 2000 , wiec wyplacisz mi 1000 a pozniej dam ci na ten tysiac rachunki ... No i daje na ten tysiac rachunkow za 200 F ( czyli niby nalezny podatek ) . Oczywiscie jak sie pracuje pol roku to sumka podatku robi sie konkretna ( tego lewego ) , no i potem Kaziu albo dostaje te rachunki albo nie ... Mieszka sie z szefostwem , ktore 24na dobe pilnuje porzadku a wyglada to tak :\nSzef przyjezdza pod domu o 10 , wchodzi i mowi pierwszemu z brzeg - rozladuj auto , grzebanie w szafkach itp na porzadku dziennym ... W niedziele - skos trawniki , zrob to , zrob tamto ...\nJezeli to jest normalna praca to nie chce widziec tej nienormalnej...\nRejestracja: 17 lut 2010 11:52\nPostautor: ania101 » 08 maja 2010 18:51\nDobrze wiedzieć.Dzięki za info\nPostautor: nazirus » 20 maja 2010 21:17\nkolejny przyklad z seri ... jak ograbic rodaka ...


O tym, jak Google (nie) kupił koreańskiego LG, a akcje producenta oszalały\nO tym, jak wielki wpływ na giełdę mają informacje przekonało się już wiele firm - niegdyś bardzo boleśnie dowiedział się o tym Twitter, a dziś inwestorzy, którzy włożyli swoje pieniędze w koreańskie LG mogli się nieco ucieszyć. W świat puszczono plotkę o tym, że Google wykupuje w tej firmie pakiet w...\nO tym, jak wielki wpływ na giełdę mają informacje przekonało się już wiele firm - niegdyś bardzo boleśnie dowiedział się o tym Twitter, a dziś inwestorzy, którzy włożyli swoje pieniędze w koreańskie LG mogli się nieco ucieszyć. W świat puszczono plotkę o tym, że Google wykupuje w tej firmie pakiet większościowy. Po tym akcje przedsiębiorstwa poszybowały w górę aż o 14%.\nTo cię zainteresuje Google wypuszcza wtyczkę, która zintegruje MS Office'a z chmurą Google DriveGdzie byłem, co robiłem? Mapy Google zyskały przydatną oś czasu z historią lokalizacji\nPlotka wcale nie głupia\nGiełda zareagowała całkiem żywo, ale to nic dziwnego. Plotka bowiem była całkiem wiarygodna i wiele wskazywało na to, że Google po raz kolejny może sięgnąć po firmę z sektora mobile. Spójrzmy, Google już raz zabrał się za ten biznes jako narzędzie obierając sobie Motorolę. Jednak na tym polu gigantowi szło co najmniej słabo, stąd szybko spółka trafiła następnie do Lenovo, gdzie radzi sobie znacznie lepiej. Ba, powiedziałbym, że dawno tak ciekawej Motoroli nie widziałem. Smartfony tego producenta biją po oczach świeżością, a podejście do kwestii ceny, oprogramowania i podzespołów usatysfakcjonuje niejednego klienta. To się ceni.\nRomans LG z Google to historia długa. Do dziś sądzę, że LG pod kątem urządzeń jest lepszy od Samsunga i gdybym tu i teraz miał kupować flagowca z Androidem na pokładzie, padłoby akurat na smartfon "drugiego" koreańskiego giganta. Obydwie firmy łączy seria Nexus, którą uważam za niesamowicie udaną. Jako referencyjne urządzenia Nexusy sprawują się naprawdę wyśmienicie.\nPożegnajcie się z Google+ Photos. Powitajcie Google Photos! TP Tomasz Popielarczyk\nGoogle podrożało w jeden dzień o 65 mld dolarów MS Maciej Sikorski\nAle LG to nie Motorola. Tamta firma nastawiona jest głównie na sektor mobile, co przy dywersyfikacji LG wygląda całkiem biednie. A w Korei produkuje się nie tylko smartfony - m. in. w portfolio tego producenta znajdują się telewizory, w których co prawda panuje WebOS, jednak to mogłoby się szybko zmienić, gdyby tam do głosu doszedł Google. Poszerzenie wpływów przez Google mogłoby być całkiem ciekawym wydarzeniem. A, że za gigantem z Mountain View stoją duże możliwości i ogromne pieniądze, inwestorzy dostali białej gorączki. Ceny akcji również.\nPo tym, jak giełda zareagowała na doniesienia, LG wystosowało komunikat, w którym zdementowało jakiekolwiek kroki Google w kwestii wykupienia pakietu większościowego. Informacje, które spowodowały wzrost LG dotyczyły wykupienia 35% pakietu w LG, który dałby Google pozycję największego udziałowca. Cała operacja opiewać miała na 2,2 mld dolarów. Giełda jak nic innego podatna jest na spekulacje i w tym wypadku udało się "jak jasny gwint". Ci, którym zależało na wywindowaniu cen LG na giełdzie teraz pewnie piją najlepszego szampana. Choć trzeba im przyznać - głowę do wymyślania historii mają jednak niezłą. W końcu na tym właśnie się znają.\nCzym Google zaczarowało rynek? Obietnicami Maciej Sikorski