LPP Serwis firmowy | LPP podsumowuje wyniki po trzech kwartałach br. – wzrost sprzedaży o 72 proc. i ponad miliard złotych zysku netto.\nLPP S.A. Informacje prasowe LPP podsumowuje wyniki po trzech kwartałach br. – wzrost sprzedaży o 72 proc. i ponad miliard złotych zysku netto.\nLPP podsumowuje wyniki po trzech kwartałach br. – wzrost sprzedaży o 72 proc. i ponad miliard złotych zysku netto.\n• W trzecim kwartale roku obrotowego 2021/22 przychody polskiego producenta odzieży wzrosły o 60 proc. r/r osiągając wartość prawie 4 mld zł.\n• Miniony kwartał przyniósł LPP podwojenie obrotów z e-commerce i powrót do trzycyfrowej dynamiki wzrostu. Dzięki temu, w okresie od lutego do października, w porównaniu z rokiem ubiegłym, LPP odnotowała wzrost sprzedaży online o 85 proc.\n• Spółka po raz kolejny z rzędu osiągnęła wyższe wyniki sprzedaży z zagranicy, które w 3Q 2021/22 stanowiły już 57 proc. przychodów Grupy.\n• Po 9 miesiącach, wzrost sprzedaży LPP w ujęciu omnichannelowym wyniósł 72 proc. w porównaniu z tym samym okresem roku ubiegłego, zapewniając firmie ponad 1 mld zł zysku netto.\nKolejny kwartał bieżącego roku obrotowego upłynął w LPP pod znakiem intensywnego rozwoju w modelu omnichannel. Zgodnie z przyjętą strategią, polski producent odzieży wzmacnia sprzedaż e-commerce realizując jednocześnie plany powiększania powierzchni handlowej w kanale tradycyjnym. Na koniec października br. spółka posiadała już ponad 2100 salonów sprzedaży stacjonarnej na 26 rynkach, a oferta online dostępna była w 31 krajach. W efekcie, w trzecim kwartale 2021/22 firma zwiększyła swoją sprzedaż r/r o 60 proc., która wyniosła prawie 4 mld zł. Wypracowała jednocześnie od początku tego roku obrotowego zysk netto na poziomie ponad 1 mld zł, przy ponad 72 proc. wzroście przychodów w tym okresie.\n– Dzięki dobrze zaplanowanym kolekcjom i realizacji strategii omnichannel, w trzecim kwartale nasza spółka nadal mogła korzystać z utrzymującego się efektu odłożonego popytu. Sukcesywne zwiększanie dostępności oferty naszych marek, wspierane przez udogodnienia jakie daje klientom model sprzedaży wielokanałowej, przyniosło w ciągu 9 miesięcy tego roku wzrost sprzedaży spółki o ponad 72 proc. r/r. Dobre wyniki to również zasługa korzystnej marży brutto, która na koniec trzeciego kwartału wynosiła ponad 58 proc. Ten znacząco wyższy, w porównaniu do roku ubiegłego poziom, to z jednej strony efekt bardziej korzystnych cen zakupu kolekcji jesienno-zimowej, a z drugiej niższych w stosunku do ubiegłego roku przecen ze względu na mniejszą dostępność towarów wynikającą z zaburzeń w łańcuchach dostaw – komentuje Przemysław Lutkiewicz wiceprezes LPP.\n– Wyższe o 147 proc. r/r przychody ze sprzedaży online w Europie za trzeci kwartał br. wyraźnie pokazują rosnące zainteresowanie ofertą naszych marek w tym regionie. Powody do zadowolenia daje nam też 120 proc. wzrost sprzedaży internetowej na rynkach wschodnich. Tak dobre wyniki potwierdzają słuszność naszych decyzji o inwestycjach w zaplecze logistyczne i technologiczne wspierające proces rozwoju e-commerce i omnichannelową transformację spółki. Wraz z rozbudową logistycznej sieci Fulfillment Centers w obszarze Europy Środkowej i Wschodniej oraz wejściem na nowy, 31. już rynek online w Bułgarii, zrobiliśmy kolejny krok na drodze zwiększania konkurencyjności na kluczowych dla nas rynkach – dodaje Przemysław Lutkiewicz.\nMimo utrzymującego się poczucia niepewności wynikającego z zaostrzenia się pandemii i zakłóceń w łańcuchach dostaw, umocnienie pozycji LPP na kluczowych rynkach i dobra kondycja finansowa spółki pozwoliły na wprowadzenie masowych podwyżek dla pracowników. – Jako polska firma rodzinna mamy świadomość, że tak dobrych wyników nie udałoby się nam osiągnąć bez ogromnego wsparcia tych, którzy z nami tworzą LPP – naszych pracowników. Przy niekwestionowanym udziale i determinacji wszystkich zespołów, które wspierały nas w walce o przetrwanie firmy, dziś możemy działać i dalej się rozwijać – komentuje Przemysław Lutkiewicz.\nW podziękowaniu za zaangażowanie pracowników LPP, zarząd spółki podjął decyzję o podwyżce wynagrodzeń dla wszystkich zespołów. Poza tym zadecydował o wprowadzeniu z początkiem roku zmian w polityce wynagrodzeń pracowników sieci sprzedaży, obejmujących między innymi nowy system premiowy. – Mamy nadzieję, że poczucie bezpieczeństwa i nowe, lepsze warunki zatrudnienia pozwolą nam wspólnie z naszymi pracownikami budować dalej sprawną i dobrze prosperującą organizację – podsumowuje wiceprezes LPP.


Czerwiec, 2011 | Mój mały wielki świat - Blog Marcina Górala\nCzym dla mnie jest moja niepełnosprawność? Cz.23\nNikt mnie nie lubi? Nikt mnienie kocha? Nikt na moją prośbę nie odpowiedział? No cóż jest mi przykroaczkolwiek dalej do mnie powracacie z czego się niezmiernie cieszę widaćlubicie mój podły charakter i tym samym mnie samego. Wiecie dziś mi jest smutnoznów czuje się jak wtedy gdy byłem w domu a było pożegnanie klas trzecich gdy..byłem w domu a były matury aż wreszcie dziś kiedy to są wyniki tej jakże dlamnie „bardzo bliskiej” maturki. Cóż mogę sobie powiedzieć chyba tylko tyle że:„Marcin tak musiało być” Dziwnie się teraz czuje jakby czas zatrzymał się a jajakbym gdzieś był w zawieszeniu nie czuję się wolny do końca głupio to zabrzmico teraz napiszę ale czuję coś w powietrzu. Jakby matura była jeszcze dla mnieale za jakiś czas może za kilka lat. Nie wiem ale czuje dziwny spokój którymnie momentami przeraża. Tak wiem za dużo też o tym wszystkim ale jak mam zdrugiej strony o tym nie myśleć skoro to wszystko się dzieje na moich oczach ik**** bądź tu człowieku mądry.\nNie wiecie jak ja się czuję dziś jakby życieze mnie uchodziło smutny przybity poniekąd rozczarowany myślałem że okresmajowy to będzie najgorszy ale teraz widzę że mam powtórkę z rozrywki chce misię dosłownie płakać powraca do mnie jedno pytanie które kiedyś padło z ustpewnej kobiety a brzmiało ono tak: „ Marcin! Pomyśl jak będziesz się wtedyczuł?” Dziś jestem w stanie udzielić odpowiedzi. Odpowiem szczerze czuję się do dupy przegranym nawłasne życzenie jak to smakuje? Smakuje to hmm… gorzko i dodatkowo słono alewiem że to jest ostatnia taka dawka bo później zostanie tylko mały ślad po tychłatwopalnych polach. Czuję w sobie na chwilę obecną ten sam smutek który czułem w październikuubiegłego roku. Jestem wściekły na samego siebie ale zarazem bardzo wdzięcznybo nie żałuję wiem że nie wytrzymał bym do końca a tak fakt strzeliłem sobie 2xw kolano zresztą z obydwu stron (walczenie o powrót oraz ponowna rezygnacja)cholernie zabolało ale nie ma już śladu po tej wystrzelonej kuli.\nZnajduje się teraz w świeżowyremontowanym pokoju w którym nie ma nic jest tylko ławka na której siedzi Bógmogę usiąść obok niego i tak się zastanawiam co mogę mu powiedzieć mam dwa wyjścia pierwsze: wyżalić się jakjest mi ciężko jak się czuje do dupy że nic mi nie wychodzi i się wypłakać lubno właśnie zadam tutaj pytanie? Kiedy najczęściej rozmawiamy z Bogiem? Kiedycoś nam nie wychodzi kiedy to mamy jakiś problem zazwyczaj wtedy prosimy go opomoc o radę a kiedy pochwaliliśmy się naszymi sukcesami jemu kiedy topodziękowaliśmy mu za dary które otrzymaliśmy kiedy opowiadaliśmy o chwilach szczęścia któreprzeżyliśmy jest takie ładne przysłowie „Jak trwoga to do Boga” ale niepomyślimy że ten właśnie co jest na górze też by chciał czasami usłyszeć cośpozytywnego od Nas samych. To jest ten środek który daje siłę czasami wartojest usiąść na ten ławce i powiedzieć po prostu po ludzku dziękuje za wszystkoco do tej pory otrzymałem.\nMiałem śmieszno-dziwaczny sentej nocy śniło mi się że leżałem na łóżku porą popołudniową z moich obserwacjiwynika że to było późne popołudnie leżałem i odpoczywałem i tak jak to bywa umnie w domu zapukała do moich drzwi moja Mama po czym weszła do środka mówiącmi „Marcin! Masz gościa” odpowiedziałem niech wejdzie. Tym gościem była KrólowaMieczy pamiętam jak wygląda w tym śnie biała koszulka z krótkim rękawem na tejkoszulce były jakieś wzorki bluzka z dużym dekoltem. Spodnie niebieskie jeansy butyczarne na lekkim obcasie. Weszłaniepewnym krokiem do mojego pokoju janawet nie zareagowałem na to zawsze mam stres gdy się spotykam z kimś obcym aja w tym śnie zareagowałem jak gdyby nic. Nawet nie podniosłem się na tym łóżkubyłem ułożony w pozycji nieboszczyka czyli ręka zaplątana w drugą. Powiedziała„Dzień Dobry” po czym zapytała mnie się czy może usiąść odpowiedziałem tak.Usiadła na tym obrotowym krześle ja dalej tak leżałem jak kołek i się nieodzywałem patrzyłem się do góry. Pani dalej patrzyła się na mnie ja się nieodzywałem po chwili powiedziała mi „Mam coś dla Ciebie” stanęła z krzesła miałaze sobą reklamówkę której były książki. Najdziwniejsze jest to w że w tym śnieto były książki do liceum: „Cierpieniamłodego Wertera” „Przedwiośnie” „Mistrz i Małgorzata” „ Moralność pani Dulskiej” „Noce i dnie” żadnej ztych lektur nie brałem z pewnością kilka bym brał jakbym nie przerwał nauki . „Zapytałempo co mi to?” Pani odrzekła: „A jak myślisz?” „Nie wiem” „Masz mało czasu aby je przeczytać musisz jużje zacząć czytać” „Po co?” i ta ten moment się obudziłem . W brew pozorombardzo przyjemny sen to jej słynne powiedzenie „Nie wiem jak to zrobisz alemusisz to zrobić/ to przeczytać” fajnie że człowiek ma pamięć bo może zachowaćbardzo pozytywne wspomnienia. Może mi się przyśniła ze względu że myślałem odzisiejszym dniu wczoraj. Może mi się przyśniła bo to coś będzie oznaczać(śmiech…) posłuchajcie najśmieszniejszej historii przysięgam prawdziwej ostatniogrywam w Multi Multi czyli w totka. Ja mam gdzieś szczęście do nauczycielek bowyobraźcie sobie że zawsze gdy mi się śni jedna nauczycielka z którą miałemlekcje to na drugi dzień stawiam zawsze kupon w kolekturze i nie ma bata zawszewygrywam pamiętam pierwszą wygraną jednej liczby mi zabrakło do głównejwygranej 5 z 5 1.800zł wygrałem 320złczyli 4 z 5 była w losowaniu liczba 50 a ja dałem 51 wielki pech ale z drugiejstrony wygrałem 320zł dla mnie to duża wygrana pierwszą wygraną miałem 23 marca2010. Druga wygrana śmigła mi koło nosa przepuściłem przez dupę ostatnie groszeprzed zastrzykiem gotówkowym i w noc kiedy mnie tak jakby ponownienawiedziła na następny dzień nie miałemza co zagrać wiecie ile bym wtedy wyciągnął 690zł myślałem że sam siebiepogryzę wściekły byłem na siebie to było 29 marca. To jeszcze nie koniec w kwietniu znów miałem sen i wygrałem 246 zł iteraz gdzieś ostatnio w maju 147zł. Przysięgam nie robię sobie jaj mówięprawdę! To nie jest tak że nawiedza mnie i daje mi coś śnią mi się tylko lekcjez nią nic poza tym. I tym sposobem kreślę te magiczne cyferki. Baba musi miećszczęście i zapewne tak jest. Bo nawet ja taki nieudacznik życiowy wygrywa… aleto za sprawą tej Pani i jej „iluzorycznych lekcji”. Jestem dzięki niej jużbogaty dokładnie 1403zł. Jestem niejednokrotnie wywieszony w kolekturach. Każdymnie już posądza o to że gram systemowo że mam jakiś tam sposób (kolektor)ludzie którzy grają ale ja nigdy nie jeżdżę puścić kuponu z tego względu że mam problem zporuszaniem się na dłuższych dystansach. Zawsze mi ktoś puści zazwyczaj jest toMama lub Iwona nielicznie Irena i Anka a prawie w ogóle Eugeniusz. Nawetrodzina siostry brat mama coś podejrzewają że gram system bo ilekroć gram tozawsze wygrywam dobra i bańka do przodu czyli 100zł dla mnie to jest dużo icieszę się. Pojawiają się zdania „To kiedy Marcinek znów gramy w totka” „Maszkasę żeby zagrać?” nawet moja Mama mówi „Pożyczę Ci ale zagraj wytypuj liczby”A prawda jest taka owszem mogę zagrać ale muszę poczuć wenę twórczą moją muzęale to jest tylko wtedy kiedy miewam te zabawne sny. Sny które trwają zazwyczaj 20-30 minut jestem zawsze w nichradosny i szczęśliwy. I obiecuje że jak znów będę miał „proroczy sen” i wygramponownie to napiszę o tym a póki co dziękuje za no właśnie za mam dziękować zacoś czego nie ma (już…)?! Lecz i tak bardzo dziękuje….\nI tak moje życie wygląda żelos mi po prostu robi prezenty często pieniężne jak mam na miesiąc sporo kasymogę sobie coś odłożyć na „czarną chwilę”. Tęsknie czasami za nauką gdy naprzykład teraz widzę co się dzieje każdy gdzieś mówi o egzaminach o tym o tamtymnie powiem jest mi przykro i powstaje w mojej głowie takie oto zdanie „NoMarcinku powiedz jak się czujesz zajebiście no nie?” Bardzo to dziś przeżywamniby się śmieje niby próbuje o tym przez chwilę zapomnieć próbuje czymś sięzająć jakąś naprawą komputera jakim filmem ale wraca do mnie to pytanie: „Marcindlaczego?”\nCzym dla mnie jest moja niepełnosprawność? Cz.22\nA jednak wróciłaś/łeś do mnie z powrotem ? Jesteś ciekawa/wy codziś napiszę. Do końca muszę wyznać że sam dokładnie nie wiem mam mętlik wgłowie na chwilę obecną. Dopada mnie dołek słucham na poprawienie sobie humoru smutnej piosenki Within Temptation & ChrisJones – Utopia. Kawałek który nawet lubię. Lubię ten głos tej dziewczyny bojest czysty spokojny dający ukojenie.Utwór mimo wszystko ma w sobie olbrzymi smutek w refrenie pada słowo dlaczego?A tak poza tym u mnie bez zmian. [W tej chwili patrzę na dzień który jużpowolutku ubiera się do snu. I tak zawsze sobie wypowiadam jedno marzenie gdypatrzę jak dzień nam ucieka jesteś ciekawa/wy co to za marzenie? Specjalnie nienapiszę Ci nie możesz o mnie wszystkiego wiedzieć zresztą i tak już wiesz o mniedużo.(27-06-2011)] Jestem Ci wdzięcznyże powróciłaś/łeś do mnie nie wiem kim jesteś w jakim wieku jesteś czy jesteśmłoda/dy czy nieco starsza/szy czy jesteś już doświadczonąkobietą/doświadczonym mężczyzną może Cię znam osobiście a może poznajesz mnie dopiero.Może jesteś tylko czytelnikiem i mnie nie znasz osobiście jesteś tym który to czasem wpada przeczytaćmoje wpisy to pragnę Cię tutaj ugościć tym co mam i powitać Cię bardzoserdecznie… wiesz wódki nie pozwoli namwnieść tak więc musimy siedzieć o suchym pysku .Może jesteś moim wrogiem lubosobą za którą nie przepadam cóż mogę Ci powiedzieć na pewno Cię nie lubię iCię nie przeproszę niestety nie licz na to. To nie ten adres zmień bloga. Może jesteś znajomym/przyjacielem co ja piszęprzyjaciół nie mam a bardzo bym chciał czemu mnie nie odwiedzisz? Nie napiszesznie zadzwonisz tak wiem nie masz czasu… normalka…. Ale proszę Cię przypomnij miże żyjesz OK?… Cieszę się bardzo. A może nie wiesz kim jesteś dla mnie możeboisz się napisać do mnie może nie wiesz jak zareaguje na twój em@il bądź smslub GG chcesz rady? Odezwij się abym mógł Cię zidentyfikować nadać Ciprzynależność przyjaciela czy wroga i wiesz co Ci powiem twoim sukcesem będziejuż jak Ci nawet w głupkowaty dam odpowiedź oznaczać to będzie że jesteś mi wjakimś tam nawet małym procencie bliska/ski lub nawet bardzo i być może się stęskniłem za tobą. Proszę miejto na uwadze OK?\nWiesz co Ci powiem nie obraź się ale traciszczas na czytanie moich życiowych bredni czy naprawdę ciekawi Cię życie Góralaod środka? Jest tyle fajnych przecież. Dużo w nim piszę o sobie o swoichproblemach emocjach pragnieniach marzeniach o tym co mnie smuci a co raduje. Imoże czasem tutaj przyznaję się do swoich błędów jakie popełniłem w życiu .Teraz się śmieje z przedostatniego zdania jakie napisałem dlaczego? Przypominami się coś zabawnego bynajmniej ja ta sądzę nie raz mówię znajomym że jesteśtaka/i jak ja. Śmiem teraz twierdzić że nie ma dwóch takich samych osóblecz twierdze teraz że są za to dwabardzo podobne przypadki do siebie. Nie jednokrotnie zastanawiam się czy dobrzezrobiłem tworząc tak jakby swój internetowy kąt. Pomysł pojawił się z nikąd poprostu od tak to był czas w którym byłem w totalnej rozsypce nie wiedziałemdokąd zmierzam nawet przez chwilę czułem się jakby świat mi się zawalił niemiałem ochoty nikomu powiedzieć co mnie męczy dlaczego cierpię dlaczego jestemsmutny przybity przygaszony może dlategoże nie czułem że mogę komuś na tyle zaufać. Dziwnie to zabrzmi ale zawszegdzieś lubię komuś obcemu opowiadać o sobie ale tylko nie licznym zaufaćpotrafię zazwyczaj gdy już komuś zaufam to często zaczynam się zwierzać zproblemów jakie mnie osobiście w pewnym sensie dotykają zaczynam tak naprawdę wtakich chwilach być szczery do samego dna, Zawsze to niestety ja wybieram sobietaką osobę której to zazwyczaj dajeniemiły prezent w postaci opowiadań osobie i o swoich problemach. Starannie dokonuje selekcji bardzo uważnieobserwuje kandydata na to co by nie mówić niechlubne miejsce. To musi byćbardzo barwna postać silniejsza ode mnie ktoś kto umie trzymać żelazną dłoń ajednocześnie być zarówno zamkniętym i otwartym być takim kameleonem któryzmienia wygląd czy tam skórę do każdej sytuacji. Ktoś kto jest nieobliczalnylubię takie właśnie koktajle. Gdy czasem zdarza mi się „wpadka” i stracę kogośbywa że bezpowrotnie komu zaufałemczęsto przez własną głupotę ale i nie tylko. To nie potrafię dojść do siebiejestem dwa razy mocnej smutny przybity często rozżalony przyćmiony nawet niewiem co dalej napisać aby opisaćwszystkie emocje jakie się wtedy pojawiają. Absolutnie że to nie jest tak że taosoba musi być na każde zawołanie absolutnie nie. Często jest tak że jest napewien okres często właśnie szukam takiej osoby czy takiego wsparcia w momentachtrudnych do przejścia dla mnie gdzieś osobiście. Ciężko mi jest się pogodzić zestratą takiej osoby dlaczego? Bo ją starannie wybrałem ale nie jest tak że nieprzyjmę tego do wiadomości przyjmę ale musi upłynąć trochę czasu.\nI właśnie wtedy kiedypowstawał ten blog taką sytuacjeprzechodziłem. Poszukiwałem tak naprawdę rozwiązania które by mizrekompensowało tą stratę szukałem też kogoś kto by mnie wysłuchał ale nie znalazłem już takiej osoby i stało sięotworzyłem tego bloga . Chciałem porzucić opcje selekcji a spróbować otworzyćsię w pewien sposób na każdego a nie tylko na jedną pojedynczą jednostkę i myślę że to mi sięudało. Pytanie tylko czy ja jestem z tego zadowolony? Jak najbardziej tak. Choćnie ukrywam tego że czasem jestem ciekawy kto siedzi po drugiej stronie możejesteś kimś kogo znam może jesteś kimś kto mnie zna ale może dzięki tym moimwpisom poznajesz mnie na nowo. Może poznajesz moją stronę której jeszcze nieznałaś/łeś jeśli tak jest to bardzo się cieszę. Możesz śmiało twierdzić żejestem zagubiony i rozbity bo tak smętnie piszę tak bez życia i czasem beznadziei ale wiesz co Ci powiem odważyłem się każdemu uchylić drzwi do mojegoświata aby pokazać że nie chce już mieć żadnych tajemnic przed światem iludźmi. Piszę o każdej przeżytej chwili w swoim życiu która zawsze dała mi coś.Wielu z Was pewnie myśli że się ośmieszam pisząc tego bloga że źle robię boInternet może nie jest dobrym miejscem do tego aby w pewnym sensie obnażyćsiebie ale tym samym chce pokazać że nie jestem doskonałymczłowiekiem posiadam bardzo dużo wad i może odrobinę zalet. Choć myślę żedobrego we jest mało.\nTy i tak nie potrafisz tegozrozumieć tak myślę jaki jestem. Bo ja czasem mam z tym problem aby dokładniezidentyfikować samego siebie. Nie wiem czemu ale momentami nienawidzę samsiebie za co i dlaczego? Że jestem zbyt emocjonalny i piekielnie wrażliwy choćumiem to zamaskować i to dosyć tak dobrze. Żałuję swoich czynów nie raz nie dwaa wielokrotnie ale czasami brak mi nawet odwagi aby przyznać się do błędu. Czyjestem naprawdę warty twojej uwagi? Czy zasługuje na twoje odwiedziny? Szkoda tracić czasu na mnie na taką szarąbezbarwną osobę jak ja. A Ty co o tymwszystkim sądzisz? O moim internetowym świecie? Wyraź swoją opinie szczerą iprawdziwą negatywną bądź pozytywną jestem przygotowany i potulnie czekam natwój komentarz (podpisz się tylko imieniem lub pseudonimem) Mam nadzieje że jaksię obudzę jutro to zobaczę choćby kilka komentarzy po cichu na to gdzieśliczę….\nŁzy – Bo każdej nocy\n(ze specjalną dedykacją dla… X.X)\nI nikt nie jest w stanie ukraść mi Ciebie.\nWłaśnie dla kogoś takiego jak Ty.\nA rano miewam nadzieję,\nŻe może Ty nie istniejesz.,\nŻe po to właśnie są sny,\nBy spotkać takiego jak Ty.\nCzym dla mnie jest moja niepełnosprawność? Cz.21\nŻycie osobyniepełnosprawnej nie jest czarne lub białe. Nie ma tak że niepełnosprawna osobamoże mówić że całe moje życie jest do dupy lub o dupe rozbić. Niejednokrotniegdy czytam opisy na GG poszczególnych znajomych osób niepełnosprawnych nasuwami się pytanie dlaczego? Opisy w stylu „Już mam dość tego mojego beznadziejnegożycia” lub „Jestem kaleką! Nic nie wartą”. Wiecie gdy widzę takie opisy towidzę jeszcze sam siebie z przed kilku lat. Też tak myślałem że nie jestem nicwart chciałem aby życie moje trwało krótko myślałem że jestem bezwartościowymczłowiekiem na tle innych. Moje myślenie się szybko zmieniło z jednego prostegopowodu zacząłem sam postrzegać że to życie może być barwne i kolorowe tylko żejest jedna zasada że muszę sam chcieć tego bo nic się nie osiągnie samymużalaniem się nad sobą gdybym zaczął tak rozmyślać o moich życiowychpseudo-porażkach to bym chyba dostał pi****lca. Jak każdy człowiek posiadam teżsłabości nie myślcie sobie że jestem odporny upadam na sam ryj bardzo częstoczasem jest to bardzo nie przyjemne i bardzo bolesne czasem też sobie popłaczę(śmieje się że tak dla zasady) ale robię to tylko wtedy gdy dopadają mniewspomnienia szczególnie te które siedzą gdzieś głęboko we mnie i których to niepotrafię wymazać/zapomnieć lub po prostunie chce żeby odchodziły. Są to przeróżne wspomnienia z czasówdzisiejszych jak i tych bardzo już dlamnie odległych bardzo miłe za którymi tęsknie wspomnienia które dały mi cośradość szczęście odwagę pewność siebie jak i te wspomnienia które są nie miłektóre to bardzo uderzają we mnie. Nie raz też żałuję że niektóre sprawyzałatwiłem w taki a nie inny sposób W takich o to momentach najczęściej pojawiająsię łzy. Często płaczę w nocy może dlatego żeby nikt nie widział. Jestem zdaniaże te łzy mi w pewien sposób pomagają są pomocne w zwalczeniu nagromadzonychemocji wewnątrz siebie. Dochodzę do wniosku że od czasu do czasu warto jestsobie popłakać. Teraz to siedzę przed komputerem w czasie letnim do bardzopóźniej godziny nocnej 0:00 1:00 czasem 2:00 i co w tym czasie robię szukamszczęścia a tak na poważnie zakładamsobie słuchawki i słucham muzyki oglądam filmy seriale on-line na VOD w Onecie.Wszystko zależy od nastroju jaki mi towarzyszy w danym momencie czasem teżpiszę nocą notatki które publikuje na tym blogu. Dlaczego tak długo siedzę przy pudleelektronicznym? Bo nie mogę spać albojest mi gorąco i otwieram okno zazwyczaj teraz śpię bez koszuli w samychslipkach lubię czasem także popatrzeć nocą na moją wieś wychodzę z domu przed domlubię wsłuchać się w tą „magiczną ciszę” posłuchać swoich myśli posłuchaćśpiewu ptaków usłyszeć rechot żab w rzece usłyszeć wodę jak płynie która sięznajduje nie daleko od mojego domu. Popatrzeć w niebo w świecące gwiazdyświetlistym blaskiem coś pięknegozaczynam doceniać że mieszkam na wsi\nJestemrencistą z bardzo ale to bardzo młodym stażem który stosunkowo nie dawno poczułsmak pieniędzy (od 18 roku życia) jestem na swój sposób człowiekiem surowym wocenianiu samego siebie i innych. Nie lubię wybaczać ale idiota ze mnie jest inawet z najgorszym wrogiem potrafię ponownie wejść w sojusz mam wrażenie żedzięki temu daję się wykorzystywać. Nie wiem co tak naprawdę znaczy słowo wybaczyć ale gdybymnie potrafił wybaczać to nie pozwalałbym sobie a przede wszystkim komuś na„spektakularne powroty”. Pytanie brzmiczy potrafię też zapomnieć nigdy nie robiłem tego jestem cholernie pamiętliwy ito jest moja niechlubna wada nawet jak minie sporo czasu przypuśćmy kilka latto ja i tak będę to pamiętał. Boję się że nawet jak pozwolę zacząć od nowa toprzy pierwszej lepszej okazji wypomnę to. Szczerze? Cholernie lubię wypominaćszczególnie gdy wiem że to ja mam racje czuje że mam przewagę wtedy. Wiem żenie powinienem tego robić aczkolwiek „Kim jestem? Jestem sobie…” Lubię patrzećgdy odwraca się karta co to oznacza? Lubię czuć i patrzeć jak ktoś cierpi taksamo jak ja cierpiałem sprawa mi to radość prymitywny człowiek ze mnie no nie?Wiem że tak. I gdy mocne karty zaczynają do mnie powracać wręcz Kocham to!Czasem warto cierpieć cierpienie uszlachetnia aby doczekać tego upragnionegomomentu w którym to właśnie Ty jesteś górą bo zarazem daje Ci możliwośćponownej gry należy zagrać wtedy VaBank . To znaczy wszystkim co się ma czyliprawdą. Niektóre cechy charakteru bym w sobie zmienił niektóre bym zostawił naprzykład mówię sam o sobie że jestem mściwy czy zawistny ale czy to jestprawda? Gdy pierwsze skrzypce u mnie grają emocję to pod ich wpływem potrafiękomuś wyrządzić przykrość świństwo ale późniejsam z sobą samym rozmawiam czy to coś mi w ogóle dało czy mi ulżyło że komuśpowiedziałem tak czy tak. Jest mi później wstyd i jakoś podle się z tym czuje.To chyba nie jestem taki zły wykazuje chwilami ludzkie cechy.\nMoje życie to pasmo nieustającychporażek ale i zdarzają się sukcesy czasem i to duże. Co mam zrobić iść się zato powiesić że mi się życie układa nie takjak chciałbym. Tylko tak robią tchórze którzy nie umieją walczyć o swoje życienie powiem tchórzem też jestem ale na pewno nie aż takim. Odebranie sobie życiato jest dla mnie ewidentnym tchórzostwem i brakiem poniekąd odpowiedzialności.Moje życie nie jest takie jakbym chciał mówię to wprost jest w pewnym sensieteż ograniczone. Jakie bym chciał żeby było? Trudno mi tak do końca napisać jakbym chciał aby wyglądało. Nie mogę nic powiedzieć że mi czegoś brakuje albo żejest mi źle. Na pewno gdybym miał możliwość to bym cofnął czas aby „na starych”zasadach skończyć liceum marzyło mi się i powiem to bez ogródek gdzieś tamwewnątrz siebie jednak ta matura i jakieś tam studia może nawet internetowe bojednak odnoszę wrażenie że gdzieś tam coś pękało i nabrałem się może inaczejłyknąłem to. Czułem jakiś dziwny bodziec do dalszej nauki. Co nie znaczy żeteraz publicznie przyznaję się do błędu i wyrażam żal z tego powodu że nieukończyłem szkoły nie tak nie jest. Z czystym sumieniem i odpowiedzialnością stwierdzam iż nie żałuję że zrezygnowałem.Ktoś może pomyśleć to dlaczego w takisposób piszę? Odpowiedz jest prosta jak ja to mówię jak budowa cepa po prostuopisuje jak bym chciał aby to życie moje wyglądało. Na pewno chciałbym co niektóre osobyprzeprosić za moje dziwne i niezrozumiałe zachowanie.\nBoję się września w tym sensieże już nie będę mieć żadnego obowiązku co prawda nie mam już żadnego obowiązkuod połowy lutego tego roku ale dotarło do mnie już że są teraz wakacje a zajakiś czas dla iluś tam ludzi zacznie się znów „szkolny terror” (oczywiścieteraz sobie jaja robię) i mnie on już nie będzie obowiązywał z jednej stronydobrze z drugiej zaś niedobrze. Jednak już mam pomysł jak tą „szkolną dziurę”wypełnić wybiorę sobie jeden kierunek w którym sam będę się szkolił dla siebiesamego mam już kilka typów ale wybiorę tylko jeden nie należy brać na raz kilkusrok za ogon (nauczyłem się tego stosunkowo nie dawno wiem co mówię). Muszę cośrobić w tym kierunku aby nie zatracić tej wiedzy którą zdobywałem przez te lataliceum. Przyznaje się może ona nie jest za wielka ale jakaś tam jest. Co tammogę teraz siąść na dupie i nic nie robić bo przecież po co? A no mogę tylkopowstaje zasadnicze pytanie do czego mnie to zaprowadzi że zapomnę z czasem jaksię czyta jak się piszę jak się liczy i czy ja będę dumny z tego? Odpowiedzjest prosta. Nie. Nie będę bo nie chce być tępym człowiekiem będę bezczelny alemyślę że od życia mogę dostać nieco więcej to jest równoznaczne z tym że jak nie będę się rozwijał realizował to będęnic nie robił to tak naprawdę zacznę się cofać. Jak każdy człowiek mam marzenia chciałbym kiedyś nie usłyszeć odwłasnego dziecka zdania które kiedyś usłyszałem kobiety „Tata dlaczego nie maszmatury?” „Powiesz że nie było otwartych kierunków dla Ciebie” „Z całymszacunkiem dla Ciebie ale ośmieszysz się gdy tak powiesz” nie chce być jakimś człowiekiem który niebędzie autorytetem? Chyba za dużo powiedziane bo nie czuję abym kiedykolwiekbył jakimś przykładem dla kogoś o przepraszam w szczytach głupich zachowań idecyzji należy mi się pierwsze miejsce. Chciałbym kiedyś czuć się dla bliskiejosoby kimś kto jest wartościowy potrzebny pomocny ktoś na kim można polegać. Nachwilę obecną muszę dać sobie chwilę na przemyślenie pewnych spraw ustaleniewłaściwego kierunku do którego będę szedł ustaliłem sobie że to będzie okres pięcioletni5 długich lat. Przez ten czas muszę też zacząć czytać bo dzięki czytaniu liczęże odnajdę właściwą drogę do celu muszę ćwiczyć sam siebie. Aby później ponowniezrobić jakieś liceum i mieć wtedy maturę.\nWiem jedno że gdy będęszczerze do tego dążył to osiągnę ten cel ale teraz to muszę sam siebie znaleźćbo nie wiem gdzie się znajduje. Nie lubię też wręcz nie toleruje tego jak ktośgra na dwa fronty nie nienawidzę jak ktoś mi pomaga tylko ze względu na mojąprzypadłość bo myśli że sobie nie poradzę lubię być traktowanym jak normalnyczłowiek BEZ TARYFY ULGOWEJ. Niepełnosprawność nie jest chorobą każda takaosoba taka chce być i żyć w normalnym świecie chce być tak samo traktowana jakinni Nie czujemy się odludkami . Może jestem arogancki bezczelny ale mówięzawsze prawdę i sercem jestem prostym człowiekiem ale zawsze cholernie prawdziwymjeżeli chodzi o swoje prawa odnośnie traktowania oczekuje zawsze szczerościprawdy nawet jeśli jest bolesna ale pamiętaj miej zawsze tą odwagę aby jąwyznać. Nie znosimy kłamstw mających nacelu dobro nasze.\nCzym dla mnie jest moja niepełnosprawność? Cz.20\nJest rok 2002 mam już 11 lat jestem chłopakiem w którymbudzą się pierwsze kompleksy jeżeli chodzi o siebie o swoje ciało. Zaczynamdostrzegać że ludzie zaczynają dziwnie patrzeć na mnie sam siebie postrzegamjako „innego”. Znów zaczynam tak jakbyna własne życzenie burzyć wszystko co do tej pory zbudowałem tak jakby cofamsię i staje się niesamodzielny znowu. Po drodze gubię gdzieś zdobyte wcześniej doświadczenie znów zastaje mnie sytuacja kiedy moja Mamaczy moje rodzeństwo mnie ubiera kiedy się budzę ze snu. Ktoś mi znów pomaga wczynnościach z którymi sobie wcześniej radziłem czuje sam po sobie że tracę cośna co bardzo ciężko pracowałem powstaje więc pytanie: Dlaczego to straciłem?Myślę sobie że z dwóch powodów pierwszy że byłem wygodny a drugi nie potrafiłembyć asertywnym.\nKompleksyna swoim punkcie dla mnie już dawno przestały być problemem ale bardzo długoborykałem się z tym jakże ciężkim problemem. Wiecie bardzo trudno mi byłozaakceptować samego siebie ale z pomocą psychologa który to mi pomógł spojrzećna siebie troszkę inaczej ten problem minął lecz nie było to łatwe. Bo wszędziewidziałem moją totalną niezaradność gdy szedłem na piechotę na msze to bardzoszybko się męczyłem kościół mam jakiś kilometr od domu. Niejednokrotnie bywałotak że w połowie drogi właśnie do kościoła nie mogłem już iść więc ktoś znajbliższych musiał mnie brać „na barana”. Bo nie wytrzymywałem krótkiegodystansu lały się ze mnie strumienie wody czasem również bliscy mieli dość.Wiecie to było dla mnie najgorsze doświadczenie jakiego doznawałem bo idę zpoczątku wszystko bardzo dobrze a w połowie mam już dość lała się ze mnie wodaczasem bywało tak że całe ubranie było mokre a gdzie druga połowa drogi? I ten moment w którym ktoś mnie bierze natego przysłowiowego barana najgorszy moment najgorsze upodlenie samego siebie.Widok osób które idą przede mną czy za mną te wyrazy poszczególnych twarzy tekomentarze w stylu „biedny chłopak” „jakon się męczy” i takie tam podobne. Nie powiem zdarzały się sytuacje kiedy ktośbył na tyle miły i zapytał się „Przepraszam nie podwieźć Was?” Zawsze wybórnależał do mnie niejednokrotnie korzystałem z tej opcji ale też czasemodmawiałem bo po pierwsze chciałem sam o własnych siłach iść a po drugie ciężkobyło i nie ukrywam tego jest czasem dalej jest spory problem zapakować mnie doauta. Zawsze muszę siedzieć na przednim siedzeniu bo gdy siedzę na tyleniejednokrotnie zaklinuje się i jest czasem spory problem abym się wydostał. Mojaprawa noga śmieję się czasem z tego jest jakby sztywna gdy siadam na krześlewszystko jest w najlepszym porządku ale gdy wsiadam do samochodu mam czasemproblem siedzenie zawsze musi być odsunięte i to tak sporo do tyłu abym mógłnogę przy pomocy zdrowej dłoni zgiąć i wsadzić ją do auta.\nKolejnykompleks który nie dawał mi wtedy spokoju był związany z łazienką Konkretnie ztoaletą oraz wanną i myciem mojej osoby. Na „Górce” pokonałem tą obrzydliwąsłabość jaką było robienie w portki niestety gdy wróciłem do domu ten problemrównież wrócił ze mną. Nie wiem dlaczego się znów przyblokowałem przecież byłojuż tak dobrze ale trudno jestem zdania co Cię nie zabije to Cię wzmocni. Bywałytakie momenty kiedy to robiłem pod siebie praktycznie codziennie nie mogłem czyinaczej nie potrafiłem nad tym zapanować. Gdy rano wychodziłem z domu tak dowieczora potrafiłem się nie przyznać że mam coś w spodniach bałem się iponiekąd było mi ciągle wstyd przed rodzeństwem choć Mama zawsze mi powtarzała żejak coś to żebym przyszedł a nie się chował ukrywał ale nie mogłem…. Był takimoment nawet że myślałem sobie że ja nie pokonam tego bałem się jak mojaprzyszłość będzie wyglądała bo obserwowałem siebie i widziałem że pozwalałemtylko mojej Mamię dotknąć mnie umyć podmyć itp. Nawet teraz bardzo mnie wkurza tojak idę do toalety się wypróżnić z płynów i zapomnę się zamknąć a ktoś naglewejdzie i zobaczy mnie półnagiego bo zanim się uporam sam ze wszystkim tozajmie mi to sporo czasu. To bardzo mnie to denerwuje krępuje i wstydzizazwyczaj pada zdanie „Nie widziałeś/łaś mojej jakże pięknej dupy?” zawszesłyszę „Ooo yyy! Przepraszam sorry”. Nienawidziłem kąpieli nie że nie lubię siękąpać ale w tym czasie to było spore wyzwanie dla moich bliskich zawsze musielimnie wydzierać z tej wanny bo była duża ja też byłem mniejszy wanna żeliwna to byłoskaranie przynajmniej dla mnie nie raz było tak że zdrową nogą wyszedłem z nieja ta chora mi się zaklinowała w jakiejś tam szczelinie.\nBardzoobawiałem się tego jak moje dalsze życie będzie wyglądało myślałem że jak jasobie poradzę przecież myślałem wtedy kategoriami ja nic zupełnie nie potrafię.Wiecie doszło do tego że i nawet byłem wściekły z tego powodu obawiałem się żezaczynałem płakać z jakże banalnego powodu że nie potrafię sam siebie kontrolowaćnawet w najmniejszym calu.\nCzym dla mnie jest moja niepełnosprawność? Cz.19\nGdypożegnałem się z dziewczynami przyszedłem na moją salę bardzo cieszyłem się żeta chwila wyjazdu nadeszła. Anka powiedziała mi abym powoli się ubierał bo zachwilę wychodzimy wziąłem kurtkę z szafy czapkę. Gdy już siostry skończyły mniepakować nastał chyba tej upragniony moment w którym wyszedłem z sali ale jużwiedziałem że do niej nie wrócę. Iwona zapytała się mnie: „Czy aby na pewnowszystko wziąłem?” odpowiedziałem „Tak.” Zbliżałem się do dyżurki wiedziałempowiedziałem wszystkim „do widzenia” .Nie wiem dlaczego ale gdy opuszczałemsalę a następnie oddział gdzieś tam w głębi duszy czułem smutek na mej twarzybo mimo że dostałem w dupę tam solidnie zdany przede wszystkim na siebie samegobyłem wdzięczny może ze względu że dostałem tam nie jedną lekcje życia żenauczyłem się polegać na sobie samym że wygrałem z własnymi słabościami żewalczyłem i nie poddawałem się w kryzysowych sytuacjach. Wierzcie mi 10-latkowijest naprawdę ciężko nauczyć się żyć w „dorosłym życiu” co mam na myśli? Nauczyćsię żyć od nowa przyjąć czasem zasady których nie pojmuje. Miałem tam nie jednąsytuacje kryzysową wątpiłem w siebie nie mogłem nie kiedy się przełamać płakałem jedynym zdaniem miałem dość alezawsze mi coś wewnątrz siebie mówiło nie poddawaj się\nPowrótdo domu ha…. Zobaczyłem mój ukochany domek po raz pierwszy od 1,5 miesiącapierwsze wrażenie/odczucie jakie mi towarzyszyło? Radość to jest chybaodpowiednie określenie do tej całej sytuacji przypomniało mi się coś z „Górki”gdy zobaczyłem mój dom. Parę dni przed mikołajkami opiekunowie kazali każdemudzieciakowi (w tym i mi) napisać list do św. Mikołaja pamiętam mój list zaczynałsię od słów: „Drogi Święty Mikołaju!Nazywam się Marcin pewnie zdziwisz się ale ja nie chcę żadnego prezentu odCiebie mam kochającą Mamę która o mnie dba zawsze mi kupuję to co chcezazwyczaj są to kasety audio z muzyką lubię muzykę szczególnie polską ale niebędę Ci wymieniał tutaj zespołów które lubię bo jest ich sporo. Nie wiem co Cinapisać bo prezentu nie chce ale mam pewien pomysł daj mój prezent jakiemuśinnemu dziecku ale tylko takiemu który czuję się samotne opuszczone niechcianeniekochane chyba wiesz co mam na myśli takim dzieciom daj tą radość która byłaprzeznaczona dla mnie a jak już chcesz wiedzieć jakie mam marzenie to chce jaknajszybciej wrócić do domu bo kocham i tęsknie” Pozdrawiam twój Marcin…”\nNiesamowitemija w tym roku 10 lat od pobytu na „Górce” a ja pamiętam co ja napisałem w tym liście poprostu nie mogę uwierzyć w to. Wiecie wierzcie w marzenia bo one się spełniajączłowiek bez marzeń po prostu ginie. Na ulicy powitała mnie Mama w domu Irena iEugeniusz ta dwójka była w szoku takim samym co Iwona i Anka. Pierwsze pytaniejakie usłyszałem to było takie: „Marcinku co zjesz? Zrobiłam Ci pierogi twojeulubione” Nie miałem wtedy ochoty na nic. Dziwne uczucie mi towarzyszyło gdy po dłuższej przerwie wszedłem do mojegopokoju wydawał mi się mały dziwnie pomniejszony a przecież w tym czasie kiedybyłem poza domem nie odbywał się remont. Pamiętam nawet pierwszy sen popowrocie do domu to był koszmar przyśniła mi się moja sala pora nocna siedziałemna łóżku i w pewnej chwili przyszła do salowa i oznajmiła że nie jadę do domu (zaktórą zresztą nie przepadałem jak ja to brzydko mówię z pyska mi nieodpowiadała i na dzień dobry miała kreskę u mnie wiem… wiem kobiety nie mająpyska a piękne buzie czy piękne twarze ale wybaczcie mi moje słownictwo alesłowa: dupa pysk czasem ryj są w moim życiu jak magiczne atrybuty. Nie ważneczy masz 10 lat czy 66 w każdej rozmowie używam tych „wiejskich hasełek” .jestemze wsi i nie wstydzę się tego dorastałem jako wieśniak i umrę jako wieśniakczyli tak jakby wsi nikt z mojego serca nie wymarzę no cóż jestem taką podlątą.Dziś daję tekst który według mnie miał/ma/i będzie jeszcze mieć do osranejśmierci za przeproszeniem piekielną szczerą głębie bo jest szczery i prawdziwypo wszystkie czasy ten tekst mówi o życiu i również mówi o tym że czasami zaprzeproszeniem sraj na ludzi i podążaj własną drogą kieruj się czasem sercem anie rozumem mówi o tym abyś również nigdy się nie poddał bo jak mówi sam tekst „Zawsze warto być człowiekiem, Choć tak łatwo zejść na psy” Choćjesteś tym psem bądź sobą i się nie zmieniaj….. takim właśnie pozostań. Tekstktóry skłania do przemyśleń o sobie o życiu i o ludziach na których sięprzejechaliśmy a więc Drodzy Moi Panie i Panowie (choć przeważają Panie wiem otym skąd to wiem moje serce i intuicja po prostu)\nNo i forsy czasem brak.\nChoć przestrzegał: „Zgnoją Cię!”\nChoć tak łatwo zejść… zejść na psy!\nCzym dla mnie jest moja niepełnosprawność? Cz.18\nZawsze wypominam moment siostrom które po mnie przyjechały do Buska Zdroju Iwonie oraz Anceoczywiście w żartach. Jak to fajnie się człowiek czuje jak wyczekuje na bliskąosobę a ta osoba Cię nie poznaje stoisz koło niej a ona przechodzi obok Ciebiebajka z tym że jedna ale żeby dwie nie poznały swojego brata to jest śmiech nasali. Iwona zawsze mówi mi że gdybym się wtedy nie odezwał to by powędrowały naoddział. Mówi mi zawsze że wtedy schudłem nie do poznania bluzy i wszystko namnie wisiało w domu to byłem miśkiem takim Kubusiem Puchatkiem który to lubiłjeść dodatkowo włosy urosły mi i byłem zarośnięty Anka mówi praktycznie to samoi do tej pory nie jak to się stało że minęliśmy się wtedy na holu zawsze sięAnka śmieje bo wspomina że siedział na stole na holu jakiś młody wychudzonychłopak nie brała na początku że to właśnie jestem ja.\nAwszystko zaczęło się od tego że siedząc tak sobie na holu bijąc się wewnętrzniez myślami kto po mnie przyjedzie kogo to ujrzę w drzwiach i z kim się przywitamnie brałem tego pod uwagę że mnie ktoś nie pozna. Doskonale pamiętam ten momentwejścia moich siostrzyczek na hol pamiętam nawet co wtedy powiedziała Anka doIwony bo stałem na samym środku popatrzyły się na mnie ale po chwili Ankaoznajmiła „Iwona chodź tutaj bo on jest na dwójce”. Jak ja się poczułem? Jakmnie potraktowali jak obcego jak mnie przeszły obok mnie? Z początku byłem wszoku później zareagowałem jak dziecko czyli łzy mi stanęły w oczach i sięrozpłakałem (śmiech…) w tym płaczu jeszcze wydusiłem jeszcze słowo które łamałosię w głosie „Iwona?….”\nUsłyszała mnie odwróciła się i po chwilipowiedziała „Anka stój! On jest tu” .To była w tym czasie jedna znajpiękniejszych chwil zobaczyć mócdotknąć i co ważne przytulić się do bliskiej mi osoby chwila naprawdę bezcenna.Łzy mi same do oczu się pchały usłyszałem „Skarbek jak Ty wyglądasz” „Popatrz jak on Anka wygląda?” „Nie płacz!Chodź pokaż nam salę na której jesteś abyśmy zabrali wszystkie twoje rzeczy” Zaprowadziłem siostry do sali resztą one sięzajęły. Siostra przyniosła gotowy wypis wręczyła go Ance zresztą tak sięzłożyło że ta sama pielęgniarka przyjmowała mnie na oddział a następnieskierowała pytanie do mnie: „Góral i co teraz mi powiesz? Żal Ci jest Nasopuszczać?” „Nie wierzyłem wtedy że mówisiostra prawdę że będzie żal odjeżdżać ale to jest prawda. Spędziłem tutaj 1,5miesiąca przywiązałem się tak jakoś do Was wszystkich” „ To może u Nas zostaniesz? Na kolejne 1,5miesiąca co?” „Z chęcią bym został ale kto mi przedłuży pobyt tutaj? Nie maciemnie dość?” „Nie…” „Jest mi przykro odjeżdżać ale też bardzo się stęskniłem zarodziną” „Wierzę Ci” ”To ja już nie przeszkadzam” usłyszałem od Anki tylko:„Dobrze idź się pożegnać ze znajomymi” „Wpadłem po raz ostatni na piątkę”powiedziałem „Przyszedłem się pożegnać z Wami bo już odjeżdżam” „Każdą z osobna bardzo mocno przytuliłem ikażdej coś innego powiedziałem” Iwonie powiedziałem: „ że kiedyś ja Cięwymaluje tak samo pastą jak Ty mnie dziś usłyszałem „Trzymam Cię za słowo” Nielubię nikogo nigdy całować choć sam uwielbiam być całowanym to takie miłe iprzyjemne uczucie. Zawsze od niepamiętnych czasów mam z tym problem mamwrażenie że robię to źle (chodzi o pocałunek w policzek rzecz jasna nie myślciesobie że… Bóg wie co) że albo robie to za szybko albo za wolno i dlategowystrzegam się tego bo nie umiem dobrze kogoś pocałować w policzek zawsze gdymuszę już całować to zawsze sobie myślę w duchu „Marcin! Proszę Cię nie róbwiochy” Do Arlety tak samo podszedłem mówiąc zabawną kwestię „Dziękuje za tegoBambo Tobie” „Będę to pamiętał” „Dziękuję” „Miłej i szczęśliwej drogipowrotnej” „Droga Magdaleno wszystkiego co najlepsze” „Dziękuję i wzajemnie”wychodząc z sali powiedziałem „A tak wogóle mam Was dość! Nie no żart…” „Będzie Was mi strasznie brakować”„Trzymajcie się baby” usłyszałem tylko wspólnie wypowiedziane zdanie: „NamCiebie też! Pamiętaj aby napisać do Nas kiedyś” „Dobrze. Pamiętam”.\nCzym dla mnie jest moja niepełnosprawność? Cz.17\nDzień przed odjazdem do domu koleżanki z sali obok zrobiły mi sprośnyżart tak zwaną „Zieloną noc” na czym ta noc polegała? Brało się pastę do zębówi bardzo delikatnie żeby nie obudzić się osoby rozsmarowywało się po całej jegotwarzy tą pastę oczywiście zostawiając okolice ust i oczu w spokoju tak żebydelikwent mógł spokojnie oddychać. Najśmieszniejsze było to że nawetposzczególne siostry przed tym mnie ostrzegały żebym się nie dał zrobić na biało.Pamiętam nawet kto mi zrobił tą tapetę na twarzy to była Iwona z Arletą aległównym „tapeciarzem” była właśnie Iwona. Pamiętam śmieszną sytuację spałem jakzabity ale w pewnym momencie kiedy to Iwonka zaczynała roznosić pastę po twarzyobudziłem się i wiecie co się stało? Na początku zobaczyłem uśmiech na twarzyIwony. Jeszcze się przed dobrą chwilę zastanawiałem czego się akurat do mnieuśmiecha. Nie poczułem nic ani zapachu ani czegoś gryzącego kompletnie nicjeszcze się zapytałem „Co Ty tutaj robisz? Jest przecież cisza nocna i jest po23:00” „Chciałam zobaczyć czy nie jesteś odkryty?” popatrzyłem się na kołdrę iodpowiedziałem „Jak widzisz nie jestem”„Możesz już iść” „Dobrej nocy dobranoc” i odwróciłem się na drugi bok. Tymsamym poduszka była już naznaczona ale to jeszcze nie był koniec. Nieprzypuszczałem że Iwona nie była na mojej sali sama. Co jak co dziewczynybardzo się napracowały. Cierpliwie czekały aż zasnę po raz drugi i wkroczyły dosali po raz. I to jeszcze skubane miały przyzwolenie od sióstr na nocce. Nie wiem jak to się stało nie wiem jak to wogóle było możliwe bo przecież łóżko skrzypiało jak się odblokowywało hamulcejestem pod wrażeniem jak im się udało że mnie nie zbudziły zrobiły dziurę przezktórą Arleta za przeproszeniem wcisnęła się żeby tylko posmarować mnieczekoladą na czole mi jeszcze napisała „Bambo” artystka z niej była. Odstawili moje łóżko takjak powinno być. I tak sobie spałem do rana z napisem na czole „Bambo”. Nieprzepuszczałem że coś jest ze mną nie tak.\nW dzień wyjazdu dopiero poczułem że mam jakąś skorupę na twarzy.Obudziłem się o 5:00 rano pamiętam jak by to było dzisiaj. Czułem się takiszczęśliwy radosny że w końcu jadę do domu byłem…. do momentu w którymzobaczyłem siebie w lustrze nie zastanawiając się wpadłem na salę do dziewczynchoć była jeszcze „cisza nocna” zdarłem kołdrę którą była nakryta Iwona ipowiedziałem „Co mam Ci zrobić?” wszystkie dziewczyny obudziły się Arleta MagdaIwona zgadnijcie ich pierwszą reakcję potężny śmiech wszystkie trzy na raz tymsamym na czwórce to była sala pooperacyjna wszystkich zbudziły. Do sióstr teśmiechy dodarły i siostra przyszła na piątkę zobaczyła mnie na łóżku u Iwonytyłem i gdy się odwróciłem to nawet ona nie wytrzymała i zaczęła się śmiać pochwili dodała „Dziewczyny przesadziliście” „ale z tym Bambo Wam się udało”„Droga siostro ale udał się nasz żart prawda?” „Góral idź się wykąpać pókijeszcze inny nie wstali do łazienki”. „Jak się umyjesz to przyjdź dodyżurki” odpowiedziałem „Dobrze. A Wamto zapamiętam” Poszedłem po ręcznik po ubranie „galowe” .Tak zawsze się ubieramw dzień odjazdu. W łazience zajęło mi zanim się ze wszystkim uporałem dobre 25minut człowieku zdzieraj z twarzy ten zlepek pasty wymieszanej z czekoladąbolało mnie to strasznie ale udało się nie było już śladu po tym. Przyszedłemdo dyżurki „Góral nie zobaczymy się już chcielibyśmy Cię pożegnać tutajprzyjmij od Nas tą bombonierkę bo na nią zasługujesz” „Nie trzeba było robićsobie kłopotu” „Nie wiem co mam powiedzieć jest mi naprawdę ciężko cokolwiekpowiedzieć” „Dziękuje bardzo.” „Możemy Cię uścisnąć i pocałować?” „Pewnie”Otworzyłem pudełko i poczęstowałemsiostry zbliżała się 6:00 więc już się zaczynały pojawiać nowe siostry nadniówkę poczęstowałem także je. Jedna się zapytała „ a co to za okazja?” „DziśNas Góral opuszcza” „A faktycznie cieszysz się co nie że jedziesz dziś dodomu?” ”Tak.” Usłyszałem „No to drogi Góraliku szczęśliwej drogi powrotnej”„Dziękuje”. Opuściłem dyżurkę jeszcze na moment wdepnąłem na piątkę ipowiedziałem „ Dziewczyny nie gniewam się na Was przepraszam Was za mojezachowanie poczęstujcie się tymi czekoladkami zresztą bierzcie ile chcecie.”„To my Cię przepraszamy nie powinniśmy tego robić” „Dajcie spokój bierzcie isię zajadajcie” Arleta zapytała się mnie czy idę na śniadanie? Powiedziałem żenie idę jestem taki szczęśliwy że nic nie przełknę Iwona dopowiedziała tylko żepo mnie to widać że cieszę się że wracam do domu.\nSalowe się dziwiły dlaczego nie chce zjeść ostatniego śniadania tutajpowiedziałem na stołówce kto ma ochotę ma na dokładkę niech bierze mojeśniadanie ja sam udałem się na hol gdzie wyczekiwałem w między czasie wziąłemniezmywalny flamaster i złożyłem autograf na (śmiech) oknie pamiętam nawet co napisałem: Góral 14XII 2001. Nie mogłem się doczekać aż ktoś po mnie przyjedzie chciałem aby przyjechała moja Mama. Dochodziładokładnie pamiętam 9:15 bo na holu był zegar złożyłem autograf na oknie. Poczym sobie siadłem na stole do ping ponga. Byłem ciekawy kto po mnie przyjedziecierpliwie czekałem podszedłem do okna za oknem stał jakiś samochód ale to zpewnością albo recepcjonisty lub jakiegoś lekarza bądź pielęgniarki. Bo to byłotylne wejście. Nie wiem szczerze mówiąc jak mam opisać te uczucia które mitowarzyszyły radość bo cieszyłem się w końcu że zobaczę wreszcie po 1,5miesiącach rodzinę wreszcie usłyszę : „Mój Kochany Misiu/Misiaczku od kogoś dlamnie bliskiego cieszyłem się bo strasznie tęskniłem to nie było tak że nie płakałem że nie miałemdość że nie miałem się w trudnych chwilach do kogo się przytulić bliskiegozawsze gdy miałem telefony potrafiłem grać że jest wszystko w porządku że jakośmi czas upływa że jest znakomicie fakt to była najszczersza prawda ale brakowało mi rodziny ale musiałempowiedzieć sobie sam że wręcz podświadomie sobie powiedzieć że jest bardzodobrze nawet w bardzo trudnych chwilach dla mnie nawet jak rzeczywistość okazywałasię dla mnie ostra bezwzględna okrutna to musiałem mieć zawsze uśmiech na twarzy imówić że jest OK.\nZ jednego jestem dumny że w tym czasiekiedy to byłem na „Górce” nigdy się za przeproszeniem nie zesrałem w portki ajak się zdarzała plama czy jakiś nawet kleks to umiałem się sam umyć podmyć wejśćdo wanny i się odświeżyć nawet umiałem swojego czasu prać takie gacie poplamionenajpierw płukałem je w kiblu ażeby pozostałości spłukać następnie rzucałem je do automatu dodawałem proszku kupowałemzawsze proszek „E” wyparzałem taką bieliznę w 80 stopniach mieliśmy taką pralkęktóra miała dwie funkcje. I zawsze nie było śladu po kleksach…. Teraz to szlakmnie trafia gdy tak się cofam pamięcią bo w takim młodym wieku zrobiłem kolosiebie znacznie więcej niż teraz gdy mam aż wstyd się przyznać 20 lat jestemzły na siebie że doprowadziłem się do takiego stanu gdzie nic praktycznie nie potrafięzrobić kolo siebie nawet iść sam do kibla.Taka jest niestety prawda i nie ma się szczypać…\nCzym dla mnie jest moja niepełnosprawność? Cz.16\nByło mi niezwykle smutno gdyprzyszedłem tego dnia po lekcjach na salę zobaczyłem puste łóżko po Michalełóżko było już przygotowane na nowego „właściciela”. Nowa pościel nowe poduszkinie mogłem sobie miejsca znaleźć było mi przykro też z jednego powodu żezostaje sam na sali. Byłem już do samego końca sam na „szóstce”. Miałemprzywileje których inni nie mieli telewizor tylko dla siebie mogłem oglądaćfilmy do późnych godzin nocnych. W Busku Zdroju na „Górce” stałem się poniekądpupilkiem sióstr a także opiekunów. Może dla tego że zawsze byłem pomocny.\nNastał ostatni tydzień mojego pobytu w tym szpitalu uzdrowiskowym do samego końca aby czasu nie tracić niemarnować chodziłem na zajęcia (choć mogłem już sobie odpuścić) wiecie wczłowieku budzi się już to pragnienie zobaczenia bliskich już wie się że jestsię blisko tego spotkania tego powrotu zabiegi już kończyły mi się zostały mipraktycznie tylko ćwiczenia na sali. Mimo że byłem sam na sali to cały czasprzesiadywałem na sali obok czyli u dziewczyn. Zaniedbałem je przez ten czaskiedy opiekowałem się Michałem. Przez ten ostatni tydzień jeszcze bardziejzwiązaliśmy się one były u mnie ja u nich niejednokrotnie siedzieliśmy po kilkagodzin i rozmawiać o wszystkim. Niesądziłem że będzie mnie jeszcze coś tam zaskakiwało doświadczyłem tam czegośtakiego nieprzyjemnego dla jeszcze wtedy dziecięcego oka bo miałem zaledwie 10lat to był środek ostatniego tygodnia szedłem wtedy do sklepiku aby wydać ostatniepieniądze jakie miałem. Pamiętam tą dziwną sytuacje była pora popołudniowasiostra stała oparta o taki murek oglądała telewizję korytarzem szedł chłopakmoże miał z 1415 lat. W pewnym momencie chłopak osunął się na ziemie a jegociało zaczęło drgać pamiętam jak się poderwała pielęgniarka. Każdy siedział wosłupieniu dyżurka była obok ale w tym czasie nikogo w niej nie byłopielęgniarki były na innych salach pielęgniarka nie wiem dlaczego aleprzywołała mnie pamiętam co powiedziała „Góral chodź tu szybko!” Gdy tousłyszałem nie zastanawiając się podszedłem szybko i powiedziałem „Co mamrobić?” „Klękaj szybko i pomóż mi go odwrócić” „ściągaj bluzę będzie potrzebna”„Teraz postaraj się go przez dosłownie kilka sekund tak przytrzymać będzieszumiał?” „myślę że tak” „ biegnę po pomoc poczekaj jak by się coś działo krzycz”„A wy co tak się patrzycie?” „Na salę mi i to już” To były najgorsze chwilę chyba w moim życiuczułem się jak bym miał co najmniej bombę w rękach i ta bomba miała za chwilęeksplodować wiedziałem że jak go puszcze to nie będzie za ciekawie. Popatrzyłemna twarz tego chłopaka był nieprzytomny a z jego ust wypływała piana połączona z krwią pogryzł sobie wargi podczasataku epilepsji. Popatrzyłem się na ludzi stojących obok i powiedziałem „niegapić się!” Moja rola się skończyła już gdy pielęgniarki przybiegły „możesz jużwstać” usłyszałem tego momentu nie zapomnę.\nZbliżała się zmiana z dniówki na nockę pielęgniarka której pomagałemprzyszła do mnie na salę i powiedziała żebym się o bluzę nie martwił bo jąweźmie i wypierze i jutro ma nockę i ją mi odda czystą powiedziałem a co tambluza cieszę się że mogłem na coś się przydać. Ważniejsza jest dla mnie zawszepomoc drugiemu człowiekowi niż ubrania bo ubrania można zawsze mieć a życia niemożna ponownie kupić. Usłyszałem zdaniektóre pamiętam do dziś brzmiało ono tak: „Wiesz jak na swój wiek zachowałeś sięnaprawdę dojrzale nie spanikowałeś nie robiłeś nic nerwowo umiałeś się zachować.Każdy kto na Ciebie patrzył to Cię podziwiał” nieskromnie dopowiedziałem „bez przesady nic takiego nie zrobiłem” „Niezdajesz sobie sprawy jak dużo zrobiłeś”,\nW tak młodym wieku stanąłem nie zawaham się tego napisać ale ześmiercią w oko w oko jako gówniarz doświadczyłem naprawdę wielu „lekcji życia”czasem wesołych czasem cholernie smutnych jak ta na przykład ale zawsze dziękitakim przykładom realizowałem się wypełniałem w sobie pustkę pustkę człowiekabezwartościowego nie umiejącego nic. Czasem sobie tak myślę że jestem jakiśtaki „oderwany” a jednocześnie wiecznie niespełniony. Ja w życiu powiem może tozabrzmi dla wielu śmiesznie ale doświadczyłem naprawdę prawdziwego życia w takmłodym wieku i sądzę że nic mnie nie jest w stanie rzucić na kolana psychicznieza wiele się w moim życiu zdarzyło za dużo przeszedłem aby z jakiegoś możeczasem banalnego powodu się załamywać TONIE JESTEM JA!. Wyznaję zasadę: „Jestem buntownikiem z wyboru który to ma twardą dupę!” Pamiętaj! Gdy się poddajesz pamiętaj abyzawsze się podnieść nie patrz na to co inni powiedzą. Popatrz tylko w głąbsamego siebie tam możesz zobaczyć światełko które Cię doprowadzi do zwycięstwa\nCzym dla mnie jest moja niepełnosprawność? Cz.15\nCóż nastał taki czas aby wrócić do wątku który zaniedbałem pisałemkiedyś że postaram się aby ten temat powrócił w połowie stycznia efekt jesttaki że temat powraca dopiero teraz czyli ponad pół rocznej przerwie. Postaramsię jak poprzedni wątek doprowadzić do końca choć myślę że czasem będą pojawiaćsię wpisy poświęcone właśnie mojej niepełnosprawności. Bo nie zamierzam niczegoukrywać nie zamierzam się tym bardziej wstydzić tego kim tak naprawdę jestem.Niepełnosprawność nigdy nie była nie jest i mam nadzieje że dla wielu niebędzie wyrokiem!\nKoncert i wizyta zespołu Ich Troje się zakończyła gdzieś po 14:00. Pokoncercie Pani Jadwidze pomagałem odstawić łóżko z Michałem na salę. PaniJadwiga zapytała się czy bym później nie zajął się Michałem bo ma coś dozałatwienie oczywiście jak nie mam nic przeciwko. Odpowiedziałem że jaknajbardziej tak. Usłyszałem Bardzo Cidziękuje ale teraz już idź na obiad. Wyszedłem z sali a następnie kierowałem wstronę na stołówkę rozdawano obiad. Nawet podczas obiadu trafiały się zabawnekomentarze na przykład „Góral jak mogłeś! Ta nagroda była dla mnie” „Przyszłanasza nagroda” . Gdy zjadłem obiad udałem się na salę aby odpocząć. Pamiętamjeszcze Pani Jadwiga mi dziękowała za prezent który postanowiłem oddaćMichałowi powiedziała mi że nie spodziewała się tego. Uśmiechnąłem się dodającja jeszcze nie jedną będę miał okazję aby zdobyć płytę z autografem cieszę sięjak na twarzy drugiego człowieka widzę uśmiech.\nW ten mikołajkowy dzień nie miałem lekcji na parterze siedziałem sobiez Michałem oglądaliśmy śpiewającefortepiany bardzo lubił ten programja za nim nie przepadałem dałem mujogurt zmieniłem pampersa i jakoś czas leciał na kolacje były naleśniki zawszegdzieś nie lubiłem kolacji na „Górce” bo to według mnie oznaczało żenieuchronnie się zbliżała noc. Następnego dnia podczas wizyty porannej kiedybył obchód lekarz zaprosił Panią Jadwigę do gabinetu ja jak zwykle zająłem sięprzez dłuższą chwilę Michałem. Po powrocie od ordynatora Pani Jadwiga oznajmiłaiż wysyłają Michała do Krakowa na 1,5 tygodnia na specjalistyczne badania wpierwszej chwili nie docierało do mnie że zostanę za kilka godzin znów sam. Coby nie mówić bardzo się przyzwyczaiłem do tego chłopaka byłem taką niańką dlaniego żałuję że nie zgubiłem zeszyt z adresem ale mamy 21 wiek i mam już plan abynaleźć tą Panią ciekawe czy mnie pamięta jeszcze w tym roku mija już 10 latpowiadają że wszystko wokół nas przyroda świat ale człowiek pozostajeczłowiekiem.\nZrobiło mi się naprawdę przykro pamiętam nawet pomagałem się pakować bo wyjazd karetkądo Krakowa miał być po południu. Jak ja lubię używać tego sformułowania żegodzina zero wybiła zawsze mi się z historią (z powstaniem Warszawskim?) Nielubię momentów pożegnań chyba nikt nie lubi zawsze wtedy jest mi niezwyklesmutno. Gdy sanitariusze wkroczyli na sale z zapytaniem „Czy jesteście Państwogotowi?” Wiedziałem że to już niestety koniec naszego wspólnego dzielenia salinie wiedziałem czego życzyć na pożegnanie. Podszedłem do Michała pamiętam dałemmu na pożegnanie słonika którego miałem przy sobie przez cały pobyt. Dostałemgo w Zakopanym jeszcze. Miałem zawsze go w takich w sumie dramatycznych przykrychmomentach w życiu z tym słoniem nawet rzekłbym wiążę się pewna historia dostałemod jednej siostrzyczki.\nDając mu tego słonia powiedziałem żeby zawsze miał go przy sobie wchwilach smutnych i wesołych gdy będzie Ci smutno popatrz na niego on Cię rozweseli.Bardzo mocno przytuliłem się do niego a następnie uścisnąłem jego dłoń. PaniJadwiga powiedziała mi na odchodne że „jestem wspaniałym młodym człowiekiem” iże chciałaby mieć takiego jeszcze jednego syna jak ja. Tak się terazzastanawiam gdy przypominam sobie te chwilę tego pożegnania czy teraz po tylulatach ktoś mi może powiedzieć naprawdę szczerze taki komplement? Tak siebiesam teraz obserwuje i dochodzę do wniosku iż na przestrzeni tych lat bardzo sięzmieniłem zatraciłem gdzieś po drodze tą samodzielność tą odwagę w byciubardziej śmiałym jak już się przełamuje wychodzą totalnie jaja bo przecież mizawsze o coś chodzi. Stałem się bardziej ostrożny teraz gdyby mi ktośpowiedział nakarm mnie lub zmień pampersa nie potrafiłbym tego zrobić. Nie. Że wjakiś tam sposób się tego brzydzę aby kogośpodmyć przebrać czy wykąpać to jest dla mnie normalnie widzieć mężczyznę czy kobietęnago i udzielać mu pomocy ale teraz wiem że tych jakże prostych czynności bym niewykonał… Ale na to przyjdzie odpowiedni czas aby to bardziej szczegółowoopisać.\nSpektakularna życiowa porażka – Podsumowanie.\nZgodniez wcześniejszymi zapowiedziami przyszedł czas na podsumowanie tego działu.Działu na którym spędziłem ponad połowę roku. Opowiedziałem Wam to co chciałemale wiecie było warto podzielić się tymi wrażeniami i nie żałuję tego. Dlaczegotaka nazwa tego wątku „Spektakularna życiowa porażka” bo to był spektakljednego marnego aktora który marnie skończył czyli mam na myśli siebie samego.Już byłem w samym ogródku już witałem się z gąską a jednak musiałem, obejść sięsmakiem. Nie traktuje tego mianem porażki życiowej gdyby tak by było to dawnobym jechał na środkach psychotropowych lub bym się leczył. Zawsze się takzastanawiałem jak młody człowiek w podobnym wieku do mnie może zrezygnować zmatury lub ze szkoły tuż przed jej ukończeniem byłem zawsze na tyle mądry żemówiłem do wielu nauczycieli jak to można tak zrobić przed samym finiszemwedług mnie taka osoba jest słaba psychicznie i jest najnormalniej w świecietchórzem mówiłem tak bo nie sądziłem że mnie coś takiego spotka. Byłemprzygotowany na ukończenie szkoły bez matury ale nie brałem pod uwagę tego żezrezygnuje z samego liceum. Człowiekowi to zawsze łatwo jest się wypowiedziećna temat który go (jeszcze) nie dotyczy bo jest wtedy panem.\nOsobiście mówię to z ręką nasercu pierwszy raz życie porządnie mnie zaskoczyło byłem na początku zły wściekły za to co siędowiedziałem ale teraz jestem bardzo wdzięczny że wiem o tym bo czas przeminąłzaleczył jojczące się rany. Rany które piekielnie bolały. Bo nikt nie chceusłyszeć czegoś na swój sposób bardzo przykrego porównał bym to takiego noża który tnie bardzogłęboko a zarazem ostro. Cholernie mnie to bolało bo usłyszałem to wszystko odosoby którą polubiłem na którą się otworzyłem w tym sensie że całkowiciezaufałem do której podchodziłem z naprawdę z ciepłem i wiem że 12 październikaroku 2010 o godzinie 11:27 usłyszałem prawdę! Z początku niewygodną prawdę która zrodziłatym samym mój „dziwaczny bunt” połączony z obrazą co by nie mówić osoby z którąmi się najlepiej współpracowało mimo tej krótkiej znajomości nie byłem na to wtedy gotowy nie potrafiłemsobie poradzić z emocjami jakie siedziały we mnie. Nie myślałem racjonalnieemocje wzięły górę nade mną i niestety wyszło jak wyszło. Nigdy nie sądziłem żeznajdzie w liceum ktoś się kto zagra mi na najczulszych strunach. Wszystkichpostrzegałem że są fajni mili i szczerzy wobec mojej osoby i ja nie miałempodstaw ku temu aby sądzić że jest inaczej. Teraz powiem coś szczerze zperspektywy czasu który jest za mną już. Mówię jak najbardziej poważnie jestembardzo wdzięczny że to wtedy usłyszałem niż gdybym teraz o tym się dowiedział.Żyłbym iluzją że wszystko jest w najlepszym porządku a tak nie przeżyłempotężnego rozczarowania. Gdybym teraz się o tym wszystkim dowiedział już ponapisaniu egzaminu to znienawidziłbym wszystkie osoby uczące mnie i to byjeszcze gorzej myślę wyglądało. Te wszystkie wypowiedziane słowa nadal drzemiąwe mnie mimo że już minęło ponad półroku ja i ich nie mogę w dalszym ciągu zapomnieć zatrzeć choć się bardzo staramale mimo wszystko nie wychodzi . I mimo że wszystko się zmieniło w moim życiunie jest już tak jak dawnej było bo wybrałem zupełnie nowy stół nowe rozdanienowe karty w życiu to chce powiedzieć że nie żałuję tego że takie rozwiązaniewybrałem .\nCo czuje do samej KrólowejBuław? To nie jest łatwe pytanie muszę się przyznać. Napisać szczerze?Chciałbym czuć to samo co nauczycieli z polskiego z czasów szkoły podstawowejczyli nienawiść niechęć pogardę obrzydzenie ta osoba jest u mnie na wiekiwieków już totalnie skreślona. W tym przypadku o którym piszę jest niecoinaczej na początku miałem ogromny żal że mi to wszystko powiedziała nie mogłemzrozumieć dlaczego? I to jeszcze w takim momencie totalnej rozterki alepodejrzewam że nie miała złych zamiarów mimo że ludzie mówią mi że chciała mnietym zniszczyć pogrążyć i jej to się udało ale ja za przeproszeniem pieprze zdanie ludzi dla mnie ważne jest to coja czuję sam w środku samego siebie co mi podpowiada serce a co mi podpowiada?Że nadal darze tą osobę niezwykłą sympatią niezwykłym ciepłem i takim samym zaufaniemco kiedyś powtórzę się kolejny raz ilekroć chce pomyśleć bardzo źle wychodziwynik przeciwny. Może mi się kiedyś uda stanąć twarzą w twarz może kiedyś da mitą szansę abym się wytłumaczył z tego. Po cichu liczę na to i będę cierpliwymoże kiedyś się doczekam tej chwili tego dnia. Tylko się tak zastanawiam co jabym wtedy powiedział tej Pani chyba tylko przychodzi mi na myśl jedno zdanie:„Przepraszam ale nie mam nic na swoje usprawiedliwienie.”. Samemu ciężko się przełamać i napisaćprawdziwe emocje jakie towarzyszą człowiekowi w danym momencie a jeszcze ciężejjest powiedzieć „Przepraszam” . Dnia 6 maja odważyłem się napisać smsa po ponad7 miesiącach (jak się nie mylę). Napisałem w nim prawdę tak myślę przelałem wnim co to chciałem czyli przeprosiłem za wszystko co narobiłem. Dzień późniejznów napisałem dodając jeszcze coś dla mnie istotnego. Chciałbym aby te smsydotarły do głównego adresata choć myślęże ten numer ma już ktoś inny lub jest „obserwowany” przez kogoś bo niedostałem odpowiedzi ale raport w telefonie był że wiadomość dostarczona akomputerowo dostałem wykaz że smsy zostały odczytane. Zadzwoniłbym wtedy alewiem jestem przekonany że ta Pani by nie odebrała telefonu Dlaczego to zrobiłem to znaczy odezwałem się? Zkilku powodów. Po pierwsze: Coś mi doskwierało wewnętrznie i nie dawałospokoju. Po drugie: Chciałem przeprosić wiem że to się odbyło w nieeleganckiejformie za co przepraszam może kiedyś nie mówię teraz bo jasnowidzem nie jestemale dobrym tarocistą już tak może za kilka lat zrobię to w bardziej eleganckisposób. Po trzecie: Po raz kolejny zaprzeczyłem sam sobie (po raz kolejnyjestem dumny) bo mówiłem totalne bzdury że się nie odezwę że nie przeproszę bonie mam za co a jednak odwaga znalazła się by oznajmić prawdę. Po czwarte:Złamałem swoją żelazną zasadę wróciłem do przeszłości ale wiecie mimo wszystkobyło warto bo czuję że powróciłem po raz ostatni aby się uwolnić i to mi sięudało mam takie wrażenie. Tym samym pragnę oznajmić że ten temat zamykam zczystym sumieniem i już go nie otworzę bo co chciałem w nim zawrzeć to zawarłema co chciałem pominąć to pominąłem i na pewno już nie napiszę ani jednego smsado nikogo daję słowo i tego słowa dotrzymam obiecuję.\nGdy zrezygnowałem ze szkoły tona samym początku spadła na mnie odpowiedzialność za swój czyn. Pierwszarezygnacja śmiem twierdzić że była tylko rezygnacją z samej szkoły. Niesądziłem że podczas tej ostatecznej rezygnacji ze szkoły będę miał aż tyle podgórkę że spadnie na mnie cała papierkowa robota wypełnianie wnioskówpotwierdzenie rezygnacji złożenie odpowiedniego pisma w urzędach żezrezygnowałem nawet lekarzowi musiałem dać jeden papierek nie wiem dlaczego dotej pory ale bajka z tym. 21 lutego czekał mnie najbardziej stresujący„sprawdzań” odporności psychicznej. Co mam na myśli w jednym urzędzie poprosilimnie abym zwrócił się do szkoły o wydanie potwierdzenia rezygnacji zrobił to za mnie mój opiekun czyli moja mamapojechała do liceum poprosiła o wydanie dokumentów i potwierdzenia pisemnego orezygnacji. Wiecie tego dnia kiedyzobaczyłem wszystkie dokumenty ze szkoły dodarło do mnie że na pewno już jestemwolny. Jak zobaczyłem moje świadectwo gimnazjalne z powrotem jak zobaczyłempozostałe dokumenty zrobiło mi się cholernie przykro ale powiedziałem sobie samdo siebie: „Marcin coś za coś nie martw się będzie dobrze”. Następnego dniazawiozłem wszystko do urzędu i tam Pani przy okienku powiedziała mi zdaniektóre mnie z jednej strony bardzo zabolało a z drugiej bardzo podniosło naduchu bo nikt mi nie powiedział że dobrze zrobiłem usłyszałem: „Z całymszacunkiem dla Pana ale dobrze Pan zrobił patrząc w Pana kartotekę lekarską maPan stwierdzoną epilepsję to bardzo ciężko by było Panu znaleźć pracę nawet zbardzo dobrym wykształceniem.” Moja mama to także usłyszała. Poczułem się jakszmata…\nJak teraz wyglądają moje dni?Szare długie jak papier do dupy żartuje aż tak źle nie jest ale i nie jest teżtak barwnie jak to było kiedyś. Dalej nie czytam nic oglądam seriale filmydokumentalnie słucham muzyki naprawiam komputery laptopy i standardowe PC’ty.Opalam się jestem czekoladką już. Ktoś może myśleć jak mogłem się tak opalić będąctylko koło domu. Wróżę i jeszcze raz wróżę. Spotykam się z ludźmi i schudłemponownie z 93 kg zaledwie 5 tygodni jestemna diecie a ważę 84 kg chce ważyć 71 kgrekord nie został jeszcze pobity wynosi dalej 78 kg. Stosuję tą samą dietę cowtedy „Góralską” mojego autorstwa. Czyli 2 posiłki dziennie o 8:00 i o 14:00śniadanie 2 kromeczki chleba obiad zupa tylko niczym nie podbijana. Posiłki niemogą przekroczyć 700kcal na dzień nie jem chipsów nie piję napoi słodkowodnychnie pije coca-coli nie jem nic słodkiego w niedziele jedynie mogę sobiepozwolić na małe co nie co 2 małe kawałeczki deseru piernika itp. Natomiast piję dużo wody mineralnej 2litry na dobę. Ciśnienie dalej mi się unormowało więc lekarz powiedział abymodstawił leki (140-110)(70-120) zależy od sytuacji w jakich się znajduje.Czyli bardzo powoli ale zaczyna być jak dawnej. Oczywiście zdarzają się chwilę dni kiedy czasmi się piekielnie dłuży zdarzają się momenty w których również tęsknie zaszkołą ale jak ja to mówię są to chwilę ulotne. 29 kwietnia było mi szczególniesmutno bo widziałem że to był czas pożegnania klas III LO ale przeżyłem to.Lecz okres matury był chyba najgorszy dzieńprzed maturą napisałem em@ila do znajomej a o to jego treść :\nJakoś jest mi źle mimo że późna godzina to nie mogę spać jest 23:58 na zegarzegdy zaczynam to pisać…. wiesz o czym teraz myślę za 2 minuty zaczyna sięjutro czyli 4 maja 2011 roku wiesz co się zacznie w ten dzień egzaminymaturalne za kilka godzin bym siadał z piórem w dłoni w wielkiej sali niestety wybrałem inny kierunek odszedłem ze szkoły. Jest mi mimo wszystkosmutno wiedziałem że tak będzie obawiałem się tego dnia i moje obawy siępotwierdziły coś mi nie daję spokoju, Wiesz co bym teraz najchętniej zrobiłzadzwonił do tego liceum i powiedział przychodzę na maturę paranoja no nie?Boję się tego że jak jutro włączę telewizor radio internet to wszędzie będzieta wiadomość pod tytułem dziś jest matura! Wiesz czego się najbardziej boję żenie wytrzymam i popłyną mi łzy… Teraz staram się zagłuszyć myśli poprzezsłuchanie muzyki na słuchawkach.\nNie wiedziałem że ten czasbędę tak przeżywał może dlatego że w głębi serca gdzieś coś zostało czego niepotrafiłem zwalczyć. Z czystej ciekawości wszedłem na arkusze za kilka godzin itak z Polskiego bym dał dupy zaledwie 8pkt z nie pełnej całości! Matematyka teżdałbym na niej dupy 11 pkt tylko zadania ABCD (5pkt wiedziałem reszta strzelanie) z otwartymi nawet nie ruszyłem choćbyły równania które brałem kilka dniprzed rezygnacją ale nie rozwiązywałem ich. Język Angielski 27pkt z całości cholerniesię cieszyłem Rycerz Denarów mnie nauczył szukać kluczy w zadaniach i to mi pomogło.Choć nie wiem czy byłaby matura zdana. Dodatkowo lubiłem WOS zawsze tootworzyłem sobie arkusz podstawowy i rozszerzony ku mojemu zaskoczeniurozszerzony wypadł mi lepiej o 2 pkt wynik z Wosu podstawowy 35 a rozszerzony37pkt czyli dwa nie zdane przedmioty a dwa następne zdane czyli 50% porażka i tyle samo sukcesale i tak w końcowym rezultacie matura byłaby nie zdana. Więc nie mam taknaprawdę czego żałować mówi się trudno trzeba iść dalej przed siebie.\nOstatni akapit chce poświęcićna pewną odpowiedz na jedno pytanie: „Co dalej z nauką?” Przez ten rok szkolnybardzo dużo przeszedłem od potężnych wzniesień których się zupełnie niespodziewałem po bolesne i dotkliwe porażki. To był czas radosnych chwil (zaktóre jestem wdzięczny) i czas potężnego smutku czas słodkich jak miód nadzieii czas gorzkich rozczarowań. Czas w którym się wypełniałem i rozbijałem. Coś wmoim życiu zamknąłem definitywnie bynajmniej na jakiś okres w moim życiu może5-10 lat może coś mnie wtedy lub ktoś zmobilizuje uświadomi pokaże jakieśprawdziwe oblicze „altruizmu” . Wiem jedno to będzie czas poszukiwania swojegomiejsca na ziemi budzenia się na nowe czasem nieznane całkowicie rzeczy.Otworzenia się na wszystkich ludzi a nie tylko tych których staranniewyselekcjonuje tych którzy mi przypadną do gustu. Na chwilę obecną chceodpoczynku nie chce słyszeć o żadnej nauce co prawda przerwę mam już od połowylutego ale jeszcze nie napełniłem baterii jeszcze nie jestem gotowy wrócić izacząć III klasę z powrotem. A może i całe liceum od nowa jak będzie topotrzebne uniżę się wtedy nawet do takiego stopnia. Mentalnie pozbierałem się i psychicznie niekorzystając z pomocy fachowców jestem dumny również z tego. Widać że nie jestemtaki słaby psychicznie jak ja siebie postrzegam. Lecz czuję obrzydzenie do nauki i szukamodpowiedniego klucza do sukcesu aby tozwalczyć i jestem pewien że mi się to uda nie zmieniłem nawet nic w moim pokojutak jak wyglądał w lutym tak też wygląda nie chce szczerze mówiąc nic zmieniaćbo mi się najnormalniej w świecie nie chce. Znajomi mi mówią teraz takie zdanie„Marcin jesteś młody i możesz jeszcze kiedyś liceum skończyć i studiować”.\nI kończąc ten wątek powiemtego się trzymam. Nie składam broni a jak składam to tylko na jakiś czas aby późniejuderzyć z podwójną siłą uderzę dopiero wtedy gdy odnajdę cel do którego samdobrowolnie będę dążył. Bo nikt nie jest w stanie aż tak uszczęśliwić człowiekajak on sam powiem to trochę na przekór czasom i ludziom wbrew.\nChciałamwięcej niż mogłam unieść.\nGnało serce o krok przed rozumem.\nChciałam w zgiełku o ciszy zapomnieć.\nDziś żegnam sen co sięprześnił.\nMalowany pejzaż w tonie niebieskim.\nŻegnam sen co się prześnił.\nNie obejrzę się.\nCałe szczęście bliżej niż blisko.\nChciałam płynąć po lądy nie znane.\nNa nic żal, więc…\nHey! Wolna budzę się.\nNiż mogłam unieść…


Platforma reo.pl do handlu zieloną energią już działa\nStrona główna > Aktualności > Platforma handlu zieloną energią już działa\nby ael - 21 czerwca 2022 14 czerwca 2022\nPlatforma reo.pl działa dopiero od miesiąca, wzbudza zainteresowanie i powiększa liczbę klientów. Wytwórcy i odbiorcy zielonej energii mają teraz do dyspozycji narzędzie, dzięki któremu mogą bezpośrednio i bezpiecznie dokonywać transakcji kupna i sprzedaży energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, minimalizując przy tym koszty związane z jej obrotem.\n– Platforma reo.pl powstała po to, żeby mali i średni wytwórcy oraz odbiorcy, zainteresowani produkcją i poborem rzeczywiście zielonej energii, mogli spotkać się razem i tę energię kupować i sprzedawać bezpośrednio z pomocą operatora tej platformy, który bierze na siebie wszystkie obowiązki formalne i organizacyjne, które z takim obrotem się wiążą – tłumaczy Grzegorz Tomasik, wiceprezes zarządu Reo.pl Sp. z o.o.\n„Czekamy jeszcze na prosumentów”\n– Czekamy jeszcze na prosumentów, czyli tych, którzy jednocześnie pobierają i produkują zieloną energię – dodaje Grzegorz Tomasik. – Na naszej platformie już dzisiaj można kupić prawie każdy rodzaj zielonej energii. Mamy wytwórców produkujących taką energię z wiatru, z energii słonecznej, z biogazu. Brakuje nam tylko elektrowni wodnych, aby był pełen komplet” – zapewnia wiceprezes Reo.pl.\nCzytaj też: Ikea zwiększa inwestycje w OZE w Polsce\nPlatforma umożliwia bezpośredni zakup energii elektrycznej od dowolnych wytwórców, na indywidualnie uzgodnionych warunkach handlowych, na dowolny okres. Odbiorcy mogą wybierać pochodzenie energii elektrycznej, którą kupują. Reo, jako operator platformy, gwarantuje w stu procentach zieloną energię, pochodzącą tylko i wyłącznie ze źródeł odnawialnych.\n„Reo musi wypełniać również funkcje podmiotu bilansującego kontrakty naszych odbiorców i wytwórców, nie kupuje energii na giełdzie, ani z żadnych innych źródeł. Mogę stanowczo powiedzieć, że ta energia w stu procentach jest zielona” – podkreśla Grzegorz Tomasik.\nWzrost zainteresowania OZE\n„Liczba podmiotów, jak i wolumeny, które znajdują się na naszej platformie są dziś relatywnie nieduże, ale wystartowaliśmy z nią raptem w połowie maja i to zainteresowanie rośnie z dnia na dzień. Chcielibyśmy, aby do końca roku wolumen wynikający z obrotu na reo.pl osiągnął poziom 30 tys. megawatogodzin” – uzupełnia Tomasik.\nRynek energii odnawialnej będzie się rozwijał\nTagi handel OZE OZE platforma do handlu OZE platforma reo.pl Zielona energia\nKrajowy Plan Odbudowy nie zatrzyma inflacji – uważa Jadwiga Emilewicz


Przyjście Syna Człowieczego | YOUCAT\nśr., 10 listopada 2021Przeczytasz w 10 minutFather Hans Buob\nⒸ Photo by Jonathan Petersson on Pexels\nEwangelia według Świętego Marka 13, 24-32\nJezus powiedział do swoich uczniów: 24„W tych dniach, po tej udręce, słońce się zaćmi, księżyc straci blask 25i gwiazdy będą spadały z nieba, a moce, które są w niebie, zostaną wstrząśnięte. 26Wtedy ujrzą Syna Człowieczego przychodzącego na obłokach z wielką mocą i chwałą. 27Wówczas pośle aniołów i zbierze swoich wybranych z czterech stron świata, od krańców ziemi aż po krańce nieba. 28Uczcie się na przykładzie drzewa figowego: Gdy jego gałązka staje się miękka i wypuszcza liście, rozpoznajecie, że zbliża się lato. 29Tak też i wy, gdy zobaczycie, że to się dzieje, wiedzcie, że jest blisko, we drzwiach. 30Zapewniam was: Nie przeminie to pokolenie, dopóki nie spełni się to wszystko. 31Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą. 32O tym jednak, kiedy nadejdzie ten dzień i godzina, nikt nie wie: ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko Ojciec”.\nPrzeżywamy przedostatnią niedzielę w okresie zwykłym roku liturgicznego. Liturgia prowadziła nas przez cały rok poprzez poszczególne tajemnice zbawienia. Była dla nas źródłem siły, abyśmy wytrwale naśladowali Chrystusa. Pod koniec roku liturgicznego ta właśnie liturgia prowadzi nas do właściwego celu naszego istnienia, czyli do powrotu Pana.\nZnamy zapewne ten tekst, ale wierzę, że właśnie dlatego, że go tak dobrze znamy, nie odczytujemy go już z należytą uwagą. Być może podchodzimy do niego ze zbyt naukowym nastawieniem, dlatego pojawiające się w nim obrazy już nic dla nas nie znaczą. Nie rozumiemy już ukrytych, lecz jakże istotnych znaków czasu. Właśnie dlatego tym ważniejsze jest dla nas uważne wysłuchanie i przemyślenie tego fragmentu Ewangelii.\nOto jesteśmy świadkami, jak Jezus przemawia na Górze Oliwnej, naprzeciwko świątyni jerozolimskiej. Pomiędzy Górą Oliwną a świątynią leży Dolina Cedronu, miejsce niezwykle ważne dla pobożnych Żydów, którzy tutaj chcą być pochowani, aby jako pierwsi z ludzi mogli wstać na Sąd Ostateczny. Rozważany przez nas tekst jest ostatnim publicznym przemówieniem Jezusa przed Jego męką i śmiercią. Przedtem Jezus skierował różne ostrzeżenia do swoich uczniów – przede wszystkim napominał ich, aby nie dali się zwieść w nadchodzącym czasie fałszywym zapowiedziom Jego ostatecznego przyjścia. Ostrzega, że wielu fałszywych proroków będzie głosiło: „Oto tam jest Pomazaniec! Tam jest Chrystus!”. A Jezus mówi nam wyraźnie: „Nie wierzcie w to! Nie dajcie się zwieść!” (por. Mk 13, 21). Ten rodzaj uwodzenia jest dziś bardzo obecny. Iluż „chrystusów” powstaje w różnych częściach świata! Iluż mówi, że jest nowym wcieleniem Jezusa! Iluż „mesjaszy” nagle pojawia się w postaci guru i tym podobnych pseudo-nauczycieli!\nTak, i my żyjemy w czasach, o których mówi Jezus. I wielu z nas jest nieustannie oszukiwanych – stąd tak ważne jest wsłuchiwanie się w słowa Jezusa i powrót do źródeł Jego nauczania.\n„W tych dniach, po tej udręce, słońce się zaćmi, księżyc straci blask i gwiazdy będą spadały z nieba, a moce, które są w niebie, zostaną wstrząśnięte. (wersy 24-25)\nTam, gdzie są pokusy i gdzie istnieje niebezpieczeństwo apostazji, teraz nadchodzi coś zupełnie nowego. „Te dni” nie oznaczają już dni wielkiej udręki, ale dni po wielkiej udręce. Wielka udręka to bolesny czas zwodzenia i apostazji. Bez cienia przesady możemy stwierdzić, że obecnie doświadczamy właśnie takiej wielkiej apostazji. Kto tego nie widzi, zapewne jest ślepy. Apostazja wkracza do naszych miast i wiosek. Wkracza wprost do serc tych, którzy jeszcze chodzą do kościoła. Ile jest w świecie prawdziwej wiary?\nPo tej wielkiej apostazji następują kosmiczne zmiany. Świadczą o tym zewnętrzne znaki, np. światła niebieskie, które stracą blask. To są sygnały, że przyjście Syna Człowieczego jest już bliskie. Będą one rozpoznawalne dla wszystkich. Jezus mówi w innym fragmencie: „Przybycie Syna Człowieczego będzie podobne do błyskawicy, która rozbłyska na wschodzie, a jaśnieje aż po zachód” (Mt 24, 27). Nie dajmy się więc zwieść: kiedy nadejdzie dzień Sądu Ostatecznego, wszyscy go rozpoznają. Poprzedzą go bardzo wyraźne i powszechnie dostrzegalne znaki. Niebiańskie moce wskażą nam ten dzień Sądu.\nWtedy ujrzą Syna Człowieczego przychodzącego na obłokach z wielką mocą i chwałą. (wers 26)\nNie poddawajmy się zwodniczym wieściom. Kiedy przyjdzie Mesjasz, zobaczymy Go, podobnie jak wszyscy inni Go zobaczą. Jezus mówi, że wtedy nawet przeciwnicy Jezusa i przeciwnicy Jego uczniów „ujrzą Syna Człowieczego przychodzącego na obłokach”. Nieokreślona liczba mnoga w tym fragmencie wyraża wszędzie dostrzegalne objawienie się Syna Człowieczego w blasku Jego mocy, w Jego potędze i chwale. Wyrażenie „z wielką mocą i chwałą” oznacza pełnię chwały powracającego Pana, Ostatecznego Sędziego. Określenie „na obłokach” jest zawsze wyrażeniem wskazującym na obecność Boga. Od pierwszych stron Biblii za obłokiem lub chmurą kryje się zawsze znak obecności Boga. Syn Człowieczy przyjdzie na obłokach, zatem wszyscy – także wszyscy Jego przeciwnicy – zobaczą Go. Wszyscy prześladowcy, nawet prześladowcy Jego uczniów, ujrzą Go. Wszystkim bez wyjątku zostanie to objawione.\nWówczas pośle aniołów i zbierze swoich wybranych z czterech stron świata, od krańców ziemi aż po krańce nieba. (wers 27)\nTo jest drugi akt dnia Sądu. Pierwszym aktem jest pojawienie się Pana. Następnie aniołowie będą wysłani jak żniwiarze, którzy mają za zadanie zebrać wybranych ludzi ze wszystkich czterech stron świata. To bardzo pocieszająca obietnica! Żaden wybrany człowiek nie zostanie zapomniany na tym zgromadzeniu, bez względu na to, gdzie się znajduje. Aniołowie zostaną wysłani, aby ich zebrać i aby ich przyprowadzić do Pana. Tak, wszyscy wybrani zostaną przyprowadzeni! Cóż za wspaniała i radosna wieść! Sam Bóg nas zaprasza. Pojawia się i posyła swoje anioły, aby przyprowadziły nas stamtąd, gdzie będziemy – nieważne, gdzie by to było.\nNikt nie będzie zapomniany! Oto przepiękny wyraz Bożej miłości, a właściwie wyraz tego, co znajdujemy w innej Ewangelii: „A gdy to zacznie się dziać, wyprostujcie się i podnieście głowy, bo zbliża się wasze odkupienie” (Łk 21, 28). Dzień Sądu to tak naprawdę dzień radości! Jeśli żyłem z Chrystusem, to teraz przeżyję wielką radość z tego, że Go zobaczę, kiedy przyjdzie. I dodatkowo mogę oczekiwać, że osobiście będę zabrany i przyprowadzony do Pana. Spróbujmy sobie to choć trochę wyobrazić, odczuć niezwykłe tło i znaczenie, przeżyć coś bardzo osobistego. Nie jest to po prostu zgromadzenie bezimiennych mas, lecz wszyscy wybrani ludzie, każdy z osobna, będą zebrani i sprowadzeni ze wszystkich stron świata. Ci aniołowie będą przez Pana posłani – po grecku: apostelein, czyli mamy tutaj to samo słowo, którego Jezus użył, gdy posyłał apostołów. Pan wyśle swoich aniołów w tym ostatecznym celu tak jak apostołów, a więc z autorytetem i z władzą, aby wprowadzić nas do swojego królestwa chwały.\nUczcie się na przykładzie drzewa figowego: Gdy jego gałązka staje się miękka i wypuszcza liście, rozpoznajecie, że zbliża się lato. (wers 28)\nW przeciwieństwie do wielu innych drzew w Palestynie, które są zawsze zielone, figowiec zrzuca liście jesienią i wypuszcza nowe na wiosnę – podobnie jak nasze drzewa liściaste. W ten sposób figowiec wskazuje dokładnie porę roku. „Gdy jego gałązka staje się miękka i wypuszcza liście”, co oznacza, że Jezus nie porównuje Ostatecznego Sądu do jesieni, jak moglibyśmy się spodziewać, ale do wiosny. Kiedy figowiec wypuści liście – czyli na wiosnę – wtedy właśnie zbliża się przyjście Pana. Cudowne porównanie, bo wiosna to symbol rodzącego się życia. Blisko jest zatem nie śmierć, ale życie! Kiedy Pan przychodzi, to życie, a właściwie życie wieczne, jest już naprawdę blisko. Właśnie to Jezus chce nam powiedzieć przez obraz drzewa figowego, które jest wyrazem początku „nowego życia”. Czyż to nie piękne, że używa właśnie tego drzewa w swoim porównaniu, a nie drzew, które utrzymują liście przez cały rok?\nTak też i wy, gdy zobaczycie, że to się dzieje, wiedzcie, że jest blisko, we drzwiach. (wers 29)\nWszystkie znaki, które Jezus opisał do tej pory, wskazują na bliskość końca świata i ludzkości. „Gdy zobaczycie, że to się dzieje", jak mówi Jezus, wtedy On „jest blisko, we drzwiach". Ostateczne dopełnienie nastąpi wraz z przyjściem Syna Człowieczego. Dzięki poprzednio wymienionym znakom, ludzkość pozna bliskość swojego końca i przede wszystkim może być jego pewna. Jezus wymienia tutaj tylko kilka znaków, choć w innych Ewangeliach znajdziemy wykaz zupełnie innych znaków czasu. Ponadto jeśli spojrzymy na to, co Święty Paweł Apostoł pisze także w odniesieniu do znaków czasu, to łatwo możemy zauważyć, że już teraz przeżywamy dokładnie takie znaki na globalną skalę: trzęsienia ziemi, powodzie, nawałnice, pożary. To wszystko, co trzyma ludzkość jakby w zaklęciu przez cały rok, to samo potwierdzają też naukowcy, według których nigdy w dotychczasowej historii ludzkości nie było na świecie tak wielu katastrof.\nTe wszystkie wydarzenia stanowią znaki, które Jezus przekazuje całemu stworzeniu. I rzeczywiście powinniśmy je widzieć jako znaki, że On jest blisko, u drzwi. To powinno dać nam wiele do myślenia i sprawić, abyśmy już nie żyli bezmyślnie. Cały świat powinien dzięki nam odczuć, że podążamy w kierunku Nadchodzącego Pana. Nie możemy żyć dalej tak, jakby to obecne życie było wszystkim. Musimy pokazać po sobie, że oczekujemy czegoś innego, tak jak narzeczeni czekają na swój ślub – z niesamowitym podekscytowaniem i entuzjazmem. W ten sposób powinniśmy sprawiać, aby inni ludzie widzieli, że z wielką radością czekamy na zaślubiny Baranka z Jego Oblubienicą, Kościołem, którym wszyscy przecież jesteśmy. Czekamy z radością na przybycie Oblubieńca, na przybycie Pana. Widoczne znaki czasu powinny nas ponownie zachęcić do bycia heroldami Dobrej Nowiny. Przecież w każdej Mszy Świętej wyznajemy po Modlitwie Pańskiej, że czekamy na przyjście Pana Jezusa Chrystusa. Ale czy w ogóle w to wierzymy? Być może także tutaj doświadczamy rozbieżności między modlitwą a wiarą.\nZapewniam was: Nie przeminie to pokolenie, dopóki nie spełni się to wszystko. (wers 30)\nJezus zapewnia nas – i jest to absolutne potwierdzenie Jego słów. To zapewnienie jest bardzo mocnym podkreśleniem prawdy proroctwa, które wypowiada Jezus, że „to pokolenie" – tym razem już w liczbie pojedynczej – nie przeminie, „dopóki nie spełni się to wszystko". Oznacza to, że cała rasa ludzka – czyli „to pokolenie" ludzkości w liczbie pojedynczej – nie zginie wcześniej. Nie zniknie też wcześniej, zanim nie doświadczy tego wszystkiego. Takie właśnie jest proroctwo, które potwierdza Jezus.\nKiedy przyjdzie Pan, to ludzkość nie zostanie unicestwiona – jak często się tego lękamy – ani przez broń nuklearną, ani przez inne, najbardziej nawet szalone środki masowej zagłady. Nie, to pokolenie, czyli ludzkość w całości nie umrze, dopóki to wszystko się nie wydarzy. Możemy rozumieć to jako gwarancję, że ludzie nie mogą i nie będą zmuszeni wzajemnie się eksterminować, dopóki nie przyjdzie Pan. Rasa ludzka nie wyginie ani nie zostanie zniszczona wcześniej. Zachęcam, aby czytać ze zrozumieniem Pismo Święte i odkrywać w nim to, co nam Bóg chce powiedzieć i przekazać. Jezus zapewnia nas o prawdziwości tego proroctwa, więc jest ono absolutnie pewne.\nNiebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą. (wers 31)\nW tym zdaniu Jezusa stwierdza, że Jego słowo nigdy nie traci swojej ważności. Nic więcej na ten temat nie można wyjaśnić. Tak mówi tylko Słowo Boże. „Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą" – i to dotyczy wszystkich słów Pisma Świętego. Niech nikt nas nie zwodzi i nie wmawia nam, że nie powinniśmy poważnie traktować wszystkich słów Pisma Świętego!\nO tym jednak, kiedy nadejdzie ten dzień i godzina, nikt nie wie: ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko Ojciec”. (wers 32)\nNa koniec Jezus odarł się ze swojej Boskości. Jako Syn Człowieczy nie zna tego czasu, bo zna go tylko Ojciec. Niecierpliwi uczniowie ciągle pytają Go o czas Jego przyjścia – podobnie jak my. W wielu fragmentach Pisma Świętego padają pytania, kierowane w stronę Jezusa: „Powiedz nam, kiedy to się stanie i jaki będzie znak, że to wszystko już nadchodzi?” (por. Mt 24, 3; Mk 13, 4; Łk 21, 7). Pytanie o czas jest czystą, typowo ludzką ciekawością. Dlaczego musimy znać godzinę? Jeśli czekamy gorliwie na Jezusa i jeśli jesteśmy z Nim zjednoczeni, to może On przyjść w każdej chwili. Dlaczego jeszcze musimy znać godzinę? Przecież zawsze miło jest, gdy jesteśmy czymś pozytywnie zaskoczeni.\nTo prawda, że zaskoczenie czymś przyjemnym jest cudowniejsze niż wiedza o tym wszystkim wcześniej. Typowym przykładem są odwiedziny Świętego Mikołaja i święta Narodzenia Pańskiego. Nawet jeśli wiemy wcześniej, co dostaniemy w prezencie, to i tak nadal nie możemy się tego doczekać. Ale z drugiej strony, kiedy zaskakuje nas coś, czego się zupełnie nie spodziewamy, to jest to o niebo przyjemniejszy prezent. Dajmy się zatem zaskoczyć i nie starajmy się ciągle zaspakajać naszej nadwrażliwej ciekawości, kiedy i jak się to stanie. Za takimi pytaniami często kryje się nasza niechęć do podjęcia pokuty. Chcemy ją odłożyć na później. To ciekawe, że dzisiaj ludzie często biegają tam, gdzie rzekomo można przewidzieć przyszłość: kiedy jakaś wróżka lub jasnowidz mówią coś o przyszłości, to wszyscy wydają się tak bardzo podekscytowani. Nikt się jednak nie nawraca.\nBądźmy szczerzy: za naszymi pytaniami typu: „Kiedy to się stanie?” tak naprawdę kryje się chęć zabezpieczenia naszych ludzkich planów. Jeśli coś ma nastąpić dopiero za sto lat, to właściwie nawet nie musimy się z tym liczyć. Nie musimy wycofywać się ze swoich planów, gdy mamy pewność, że śmierć nam jeszcze nie grozi – choć jest to jednak bardzo ryzykowne podejście. Jest to ryzykowne, ponieważ nasze obecne życie decyduje o wiecznej przyszłości, podobnie jak nasza śmierć. Nie powinniśmy się zatem oszukiwać. Tylko Ojciec zna właściwy czas i sami nie powinniśmy wyznaczać tego czasu, ale raczej odpowiedzieć na wezwanie Jezusa: pokutować i żyć dla Niego. Wtedy Pan może przyjść, kiedy chce. Wtedy może nas mile zaskoczyć w każdej chwili. ∎


Stowarzyszenie Samarytanin | Dom Dziecka w Jasieniu\nAt one time, we followed a wheel with 2 obvious biases o n the r otor gry ruletka 2021 Internetowa ruletka w GGBet Casino ma mnóstwo zalet, jednak jedną z jej największych, przebijających wszystko, co mogą zaproponować graczom kasyna naziemne, są bonusy.\nPozostałe ogłoszenia Ruletka – jak grać?\nKtoś wznosi toast i zaprasza całą resztę kasyna internetowe dla Polakow Rejestracja i autoryzacja konta, tryby gry, transakcje, bonusy i wsparcie techniczne kasyna «Gry planszowe» — bakarat, ruletka, poker wideo i inne.Jeżeli bank trzyma cały czas jeden gracz, zakończenie gry następuje gdy: – krupier ogłosi zakończenie z pewnym wyprzedzeniem – żaden z graczy nie ma żetonów lub nie chce obstawiać – bank zostanie rozbity. Pola 0 i 00 noszą nazwę 0. Zaloguj z Google. Od tego czasu ruletkę niektórzy nazywają królową kasyn.\nJak wygląda jedna typowa rozgrywka w ruletkę? Ruletka online – graj za darmo w różne rodzaje ruletki w kasynie\nZakład wewnętrzny, czyli zakłady na wewnętrzne pola liczby gry ruletka 2021 Zwycięzca ruletki – bananeq – otrzyma nagrody normalnym trybem przesyłka do Ciebie wyjdzie równo z innymiza wyjątkiem konsoli.\nWszystkie zakłady dzielą się na dwie grupy — wewnętrzną i zewnętrzną platnosc Imprezowa Ruletka. Cena 49,95 zł. Ruletka z numerami umieszczonymi na kieliszkach. View product Szybki podgląd Gry. Gry.Ruletka Talentów – gra elektroniczna. Złóż elementy gry, pobierz darmową aplikację i ułóż listę utworów – dla ułatwienia aplikacja skorzysta z utworów zapisanych w Twoim telefonie. Dziś nie ma kasyna na świecie bez ruletki, również w Interneciegdzie obecnie mamy mnóstwo tak zwanych kasyn internetowych, jedną z popularniejszych gier hazardowych jest właśnie ruletka. W dzisiejszych czasach w ruletkę coraz częściej gra się w sieci.


21. Laborem exercens czyli o sztuce uprawiania ogrodu\nJeślibyśmy w całym dorobku antyku chcieli odnaleźć dzieła poświęcone bezpośrednio ludzkiej pracy, to wyniki naszych poszukiwań byłyby raczej skromne. W Grecji i Rzymie najchętniej przedstawiana praca to rzemiosło wojenne. Nieco inaczej jest w Egipcie, ale nawet tam przygarbione postacie robotników pojawiają się z reguły na drugim planie, są co najwyżej tłem dla wielkich sylwet bogów, faraonów, notabli. Szczęśliwi mieszkańcy pierwszego planu nie mają nic wspólnego z mieszkańcami drugiego planu, to znaczy nie mają nic wspólnego z pracą. Chrześcijańskie średniowiecze i Renesans na pierwszy rzut oka nie przyniosły tu większych zmian. Malowidła i rzeźby ołtarzowe nawet wtedy, gdy przedstawiają świętych rzemieślników, mówią o jakościach ich duszy, a nie rzemiosła. A jednak chrześcijańskie przedstawienia mieszkańców nieba posiadają pewien wewnętrzny sens zupełnie nieznany starożytnym. Wyniesieni do chwały święci mówią bowiem nie o oddaleniu, ale o bliskości Boga, co więcej, patronują poszczególnym rzemiosłom i zawodom oczywiście nie przez to, że trzymają w ręce sierp czy młot, ale przez przykład swego całkowitego zjednoczenia z Bogiem a w ten sposób przypominają nam, że kuźnią zbawienia jest całe nasze życie, a więc również praca. Przed chrześcijaństwem i nawet dzisiaj poza chrześcijaństwem, sądzi się często, że praca to po prostu mniej lub bardziej przykre przeciwieństwo odpoczynku.\nTym większe więc znaczenie ma encyklika Laborem exercens Jana Pawła II, dedykowana całkowicie tematowi ludzkiej pracy. Ten unikalny dokument miał się pierwotnie ukazać w 90. rocznicę Rerum novarum, pierwszej encykliki społecznej, jednak zamach na życie Papieża spowodował, że Laborem exercens została ogłoszona nieco później, tj. 14 września 1981 roku. Głównym celem encykliki jest przywrócenie równowagi między przedmiotowym i podmiotowego wymiarem pracy ludzkiej. Mówiąc inaczej, chodzi nie tylko o to, jak człowiek poprzez pracę zmienia swoje otoczenie, ale także o to, jak zmienia samego siebie. Jak wiadomo, w rachunkach ekonomicznych ten ostatni aspekt dość trudno uwzględnić, czasami umyka uwadze, ale często jest świadomie pomijany wypłacane później odszkodowania zdrowotne w żaden sposób nie wyrównują rachunku. A o odszkodowań duchowych w ogóle trudno mówić.\nKościół jest przekonany pisze papież że praca stanowi podstawowy wymiar egzystencji człowieka na ziemi. Człowiek jest obrazem Boga między innymi dzięki otrzymanemu od Niego mandatowi do panowania nad ziemią i czynienia jej sobie poddaną. Tak więc "uprawianie ogrodu" to nasz przywilej, przywilej prawdziwie rajski, bo nadany jeszcze przed grzechem pierworodnym. Ogrodem jest cały widzialny świat, nasze środowisko i my sami. Okażemy się dobrymi ogrodnikami, o ile będziemy ogrodnikami na obraz Boży. Mówienie o postępie technicznym czy społecznemu nie ma sensu, dopóki nie wiemy co tak naprawdę dzieje się z nami. To, co praca robi z nami, jest ważniejsze od wszystkich innych wyników pracy. To, co praca robi z nami, powinno zależeć bezpośrednio od nas, a nie od samej pracy. Chrystus przyniósł "dobrą nowinę o pracy" przypomina Jan Paweł II. Nasz Pan przez długi czas utrzymywał się z płacy własnych rąk, był zwyczajnym cieślą i w ten sposób unieważnił pogańskie przekonanie, jakoby rodzaj pracy decydował o jakości moralnej człowieka. Człowiek jest w stanie nadać wartość każdej pracy, jeśli tylko ta rzeczywiście upodobni go do Boga Stwórcy.\nOczywiście, wyzwolenie jakie przynosi nam Chrystus dość łatwo utracić. Jedną z przyczyn może tu być po prostu bezrobocie. Jeśli człowiek nie potrafi sobie znaleźć w takim wypadku jakiegoś zajęcia, dzięki któremu mógłby poczuć, że jest potrzebny innym i że się rozwija, to zamienia się powoli w ludzki wrak. Socjologowie twierdzą, że duchowa degradacja następuje już po kilku miesiącach praktycznego bezrobocia. Tak więc w pewnych warunkach tak zwaną "pracę na czarno" trzeba pochwalić. Z drugiej strony, podmiotowy walor pracy łatwo utracić, jeśli dochodzi się do niego nazbyt okrężną drogą. W odniesieniu do bezrobotnego oznacza to na przykład, że nie może on wiecznie szukać pracy omijając prawo i podatki, bo to także wyniszczy go wewnętrznie i poniży. Podobnie w odniesieniu do społeczeństwa nie można reperować jego wewnętrznych relacji za pomocą czysto zewnętrznych środków. Nie można poprawiać bezpieczeństwa, dając policji to, co ujęło się z budżetu szkoły, ani też poprawić stanu zdrowia obywateli wydając na szpitale to, co ujęło się z rolnictwa. To trochę tak, jakby leczyć wyrzuty sumienia za pomocą drogich proszków, zamiast iść do spowiedzi.\nWarto pamiętać, że im społeczeństwo zamożniejsze, tym częściej swoją oświatą i zdrowiem mogą się zająć sami obywatele, bo od pewnego pułapu właśnie oni robią to najlepiej. Jednak inwestowanie w oświatę, zwłaszcza tę podstawową, jest zawsze opłacalne dla państwa. Nawet rządy bogatych państw zarabiają tu do 15% od każdej kwoty wydanej czy to na szkoły publiczne, czy prywatne, a w ubogich państwach dochody te sięgają 25%. Tak więc nawet sama ekonomia upomina się o uprawianie przede wszystkim tego ogrodu, którym jest sam człowiek.\nŚw. Ignacy w rozważaniu kończącym swoje czterotygodniowe ćwiczenia każe nam kontemplować, jak Bóg działa i pracuje dla nas we wszystkich rzeczach stworzonych na obliczu ziemi. Bóg zaprasza nas, abyśmy przyłączyli się do Jego pracy. Chce również abyśmy i my Go zaprosili tam, gdzie On może przyjść tylko jako zaproszony.


Torba średniej wielkości z kontrastowymi zamkami Kolor S2195X00\nPraktyczna, casual'owa torebka średniej wielkości. Ciekawy, stalowo-niebieski kolor. Zapięcie na zamek błyskawiczny. Z tyłu praktyczna, zapinana kieszeń. Przód ozdabia dekoracyjna kieszeń bez zapięcia.\nWymiary: 25 x 17 x 6cm.


WIG20 został w tyle - Archiwum Rzeczpospolitej\nNa krajowym rynku akcji w dalszym ciągu przeważały minorowe nastroje, skutecznie zniechęcając inwestorów do zakupów. Negatywnego trendu nie był stanie odwrócić nawet wzrost indeksów na zagranicznych giełdach. JACEK MYSIOR\nW trakcie wtorkowych notowań na próżno było szukać optymistów, którzy w ostatnim czasie coraz rzadziej zaglądają na warszawską giełdę. W efekcie krajowe indeksy kontynuowały negatywny trend. Tym razem WIG20 finiszował ponad 0,8 proc. pod kreską. Słabość rodzimej giełdy kontrastowała z kolorem zielonym obecnym na większości pozostałych europejskich rynkach akcji, gdzie inwestorzy przejawiali dużo więcej ochoty do kupowania akcji.


Fantastyczny apartament idealny dla rodzin - Apartament - Bergamo\nFantastyczny apartament idealny dla rodzin\nKod referencyjny 1G5FJ4HD\nTłumaczone przez Tłumacz Google Pokaż oryginalną wersję. Mieszkanie w CENTRUM z dwoma sypialniami, który oferuje maksymalnie 4 łóżka + 1 dodatkowe łóżko. Podłączone do międzynarodowego lotniska w Bergamo autobusem linii bezpośredniej 1. Apartament jest zawsze podane w ekskluzywnych.\nAirport Taxi Service na życzenie, € 15 dla naszych gości,\nKoszt dostawka + € 10/15\nPołożony w centrum kulturalnym i artystycznym miasta, u stóp Górnego Miasta, w zabytkowym budynku, niezależny, spokojny i jasny, a niedawno odnowiony.\nCena obejmuje: podstawowe śniadanie, WiFi, kuchnia, CONDITIONATED powietrza, karty parkingowe w okolicy mieszkańców\nOpis: Idealne dla rodziny lub grupy przyjaciół, ale również dla pary lub osoby, która wybrać w zaciszu domu. "Ai Musei" 40 metrów kwadratowych, oferuje na parterze: mały przedpokój, kuchnia, sypialnia z dwoma / trzema łóżkami, duża łazienka z prysznicem i na antresoli (dostęp przez spiralne schody) drugi sypialnia z dwoma łóżka (lub łóżko małżeńskie) oraz druga łazienka bez prysznica. Mieszkanie jest urządzone z dziełami sztuki współczesnej.\nJest on umieszczony w cichym podwórzu w 18-wiecznym pałacu, który znajduje się na ulicy muzeów\nSąsiaduje z Muzeum Sztuki Nowoczesnej i Współczesnej GAMEC, naprzeciwko Muzeum Sztuki Antycznej: słynna Accademia Carrara Art Gallery. Idąc wzdłuż Via San Tomaso osiągnie Via Pignolo, gdzie Muzeum Diecezjalne Bernareggi leży.\nZ domu, w odległości 5 minut spacerem wzdłuż imponującej klatki schodowej Della nocą (patrz zdjęcie), można dotrzeć do starożytnego wejście do Górnego Miasta (Porta Sant 'Agostino).\nod Milan Orio al Serio International Airport: z bezpośrednim autobusem linii 1, przystanek 82 Porta Sant 'Agostino (25 minut)\nod dworca kolejowego w Bergamo: autobus 9-7-6 lub\nautobus linii 1, przystanek 82 Porta Sant 'Agostino, (5 minut)\nMieszkanie palenia nie\nzasady tej Bilding nie pozwala wnieść krzesła z domu w stoczni\nnie pozwala na długo pozostanie w stoczni, który jest do przejścia\nMieliśmy piękny pobyt w Lauras miejscu. Dzięki za wszystko! Mam nadzieję wrócić wkrótce do Bergamo i Lauras miejscu.\nŁadne, czyste i wellequiped Appartement blisko uppertown i Lowertown ppkt i Bergamo.