[Event] Szpital polowy\nRe: [Event] Szpital polowy\nprzez Shigeru » 29 lut 2016, o 20:34\nBogatszy o wiedzę przekazaną mi przez Nikusui i wzbogaconą o dodatkowe fakty przez Toshio, miałem niejako dosyć spójny obraz tego co się wydarzyło i czym to było spowodowane, choć motywy takiego postępowania w dalszym ciągu pozostawały dla mnie zwyczajnie... nieadekwatnymi (a było to najdelikatniejsze wyrażenie, jakie akurat przyszło mi na myśl) do popełnionych czynów, które ostatecznie za obfitowało utratą osady, wraz z setkami osób uwięzionymi w środku na zawsze. Obrazy rozczłonkowanych ciał, umierających oraz łaknących o litość ludzi z pewnością nawiedzać nas będę przez najbliższe tygodnie jeszcze dość często.\nPo dotarciu do namiotu, a następnie ujrzeniu tych, których szukałem i to w liczbie znacznie przekraczającej moje złudne nadzieje, uklęknąłem przed Shinrei-kanem, wyrażając mu w ten sposób swój szacunek, oddanie, a także spełnioną jego wolę, które w postaci Misji A, zostało złożone na barki moje i znacznie młodszego kuzyna. Powodzenie tego ostatniego, zwłaszcza u tego najmłodszego, zapewne pozwoli mu znacznie bardziej uwierzyć w siebie i znacznie przychylniej patrzeć w przyszłość, która niestety barwiła się w koszmarnych barwach.\nInformacja od Shinrei-kana, iż mamy nowego lidera i jest nim nie kto inny jak mój i Reiki ojciec, wywołała u mnie w początkowym momencie zdziwienie, które po chwili zostało stłamszone przez pełne zrozumienie. Kazuo Senju był doświadczonym reprezentantem Rodu Senju, oddanym rodzinie i klanowi, zaufanym przybocznym samego Isoshiego, które przecież musiał darzyć tego człowieka szacunkiem, skoro dobrał go sobie do własnej straży. Przekazana wiedza i widok chwili gdy Isoshi został przez przywódcę Szczepu Jugo zmiażdżony, a następnie ukazana reakcja Kazuo na tamten moment i czynności, które w następstwie tego przedsięwziął, słusznie predysponowały go do nałożonej roli. Miałem tylko nadzieję, że w tych ciężkich chwilach, mój ojciec im podoła.\n- Zgodnie z Twoimi instrukcjami Isoshi - dono, udaliśmy się pod wskazaną fontannę na tyłach pałacu. Udało się odnaleźć właz, a następnie po jego wyważeniu, w porę ukryliśmy się przed odłamkami muru, które pomknęły w tamtym kierunku. Kierując się w stronę Południowej Wieży, a więc miejsca do którego prowadziła wspomniana wcześniej Yuriko, członkini Shiro Ryo, grupkę uczestników Turnieju - rozpocząłem swoją przemową, zdając sobie sprawę, że jeszcze sporo przede mną informacji o których należało wspomnieć. - Wszystko szło w porządku do momentu w którym został unicestwiony mój klon... Okazało się, że od drugiej strony tunelu, nasłany na nas został...przez samego Uchiha Hisato, przedstawiciel Rodu Uchiha...a przynajmniej tak na początku sądziłem. - dodałem, na chwilę się zatrzymując, by pozwolić na spokojnie przetrawić wspomnienie tego, przez którego ucierpiał nasz były Shinrei-kan.\n- Wtedy rozdzieliliśmy się wraz z Toshio. Udał się on drugim korytarzem, prowadzącym na powierzchnię, tuż przy kuźni znajdującej się nieopodal wieży. Sam natomiast...postanowiłem wyrazić trawiący nas wobec tego ścierwa gniew. Tylko krwią można zmazać to co nam uczynili i to ostatecznie miało miejsce - oznajmiłem, unosząc przy wypowiadaniu dwóch ostatnich zdań wzrok, by jawnie ukazać Reice, Isoshiemu oraz Kazuo, targającą mnie determinacje, która wraz z upływem czasu wcale nie zmalała. - Niestety... okazało się, że nie miałem racji sądząć iż mam do czynienia z Uchihą. Pod koniec pojedynku dołączyła do mnie popleczniczka samego Hanji-samy, przywódcy ugrupowania dobrze Ci znanego Isoshi-dono. Miyuki-san, po obejrzeniu zwłok, które dziwnym sposobem uległy metamorfozie, ujawniła iż miałem do czynienia z zaawansowaną techniką Ninjutsu - [b][color=#008000]Shōten no Jutsu, która pozwalała użytkownikowi nadać innemu człowiekowi swój wygląd, ale także i co najważniejsze - nawet umiejętności, w tym... Kekkei Genkai. Shinrei-kan, Isoshi-dono, Uchiha są w posiadaniu potęznych umiejętności, nawet nie chcę myśleć w jaki sposób udało im się dotrzeć tak szybko na drugą stronę miasta, mimo że o naszej misji wiedziało tak nie wielu, mimo że całą drogę poruszaliśmy się niebywale szybko, tak też zdołali nas prześcignąć, a nawet przygotować jednostkę, która w posiadaniu takiej mocy, była gotować oddać życie za to by nas powstrzymać.\nNie było sensu jawnie rzucać oskarżeń, ani wyjawiać jak się obawiałem tego, iż ktoś nas zdradził, bo takie wnioski mogły się nasunąć same. Wciąż w głowie miałem informację od Nikusui, jakoby Yuriko używała dziwnej techniki pozwalającej jej nagle znikać i pojawiać się znacznie gdzieś dalej, ale nie wiedziałem czy i w tym przypadku to miało miejsce. - Miyuki-san, wyjawiła że Shiro Ryu postanowiło się ujawnić i co gorsza...uwolnić potężnego Ichibiego byleby tylko zgasić ogniska toczonych pojedynków. Udało im się to oczywiście tym sposobem osiągnąć, unicestwiając przy okazji Sachū no Senjō i tysiące ludzkich istnień. Po wyjściu na powierzchnię byłem świadkiem przemowy samego Hanji-samy, który wyraził swoje przekonanie, że za wszystko odpowiedzialni jesteśmy my sami, gdyż nie byliśmy w stanie połączyć się, aby wspólnie stawić czoła zagrożeniom. Nijaki Ekiken Douhito stał za eksplozjami na trybunach, a także nad dużą częścią zniszczeń w samej osadzie, a w raz z nim także członkowie Oni no Mori, ugrupowania którym podobno przewodził sam...Senju Akuma, nasz były lider - na chwilę zawiesiłem głos, przenosząc spojrzenie na Reike i jej czarnego kompana, który prawdziwym zbiegiem okoliczności, nosił podobne miano. - Senju Akuma przybrał podobno wygląd odpowiadający członkom Szczepu Jugo ulegającym przemianie. Pomimo potęgi jaka daje ta piekielna metamorfoza, został z łatwością zgładzony przez lidera Shiro Ryu.\nPowoli zbliżałem się do końca tego co udało się mi się ustalić, nie było wbrew pozorom tego dużo, ale niejako rzucało światło na to co się wydarzyło i co spowodowało taki, a nie inny obrót rzeczy. - Toshio, wraz z Nikusui, mogą to potwierdzić jak i uszczegółowić informację, gdyż oni w przeciwieństwie do mnie byli dłuższymi widzami tego całego...przedsięwzięcia - powiedziałem, na koniec używając sformułowania, które chyba nijako odpowiadało temu co zostało dla wszystkich przygotowane - Hanji-sama przy wykorzystaniu mapy i jakieś potęznej techniki, uwięził Jednoogoniastego w Sachū no Senjō, uniemożliwiając mu tym samym dalsze przemieszczanie. Kto został uwięziony w osadzie wraz z tą bestią, nie mam pojęcia. Wiem jedynie, że podobno... oblaliśmy "test", jakoby byliśmy uczestnikami. - powiedziałem na koniec, mając nadzieję, że udało mi się przekazać wszystko co powinienem i licząc na to, że gdyby okazało się iż pominąłem coś bardzo istotnego - pozostali uzupełnią moje braki.\nTeraz jak mniemałem, naszym priorytetowym zadaniem, było dostać się do Shinrin, gdzie musieliśmy powiadomić osadę o tym, że jesteśmy w stanie wojny z Rodem Uchiha. Najwłaściwsze byłoby chyba wysłanie niezależnych od siebie posłańców, którzy odpowiednio wcześniej dostaliby się do Shinrin, w czasie gdybyśmy my zabezpieczali powrót Isoshiego. Niemniej to Kazuo miał ostateczne zdanie i jak zgadywałem, już zapewne krystalizował mu się w głowie jakiś plan.\nprzez Nikusui » 1 mar 2016, o 14:04\nZapewne nie zrozumiałaby faktu, że kogokolwiek może dziwić jej obecność tutaj. Była przecież po walkach i to też w jakiś sposób ranna, chociaż nie na tyle, by uniemożliwiałoby jej to funkcjonowanie. Działała jednak w jakieś grupie, przybyła tu z kimś, więc jakiś cel w tym wszystkim był. Nie znajdował się w szpitalu polowym przecież jedynie ród Senju, więc tak jak ona, bez rodziny, samych, bądź z towarzyszami tego nieszczęsnego żniwa, było tutaj od groma. I nie czuła się nawet skrępowana swoim bytem w tym miejscu, ponieważ nie pchała się w szeregi tego klanu, nie wychodziła na przód, a utrzymała się na uboczu, będąc przy boku Toshio, ale dając mu wolną rękę by jednak zrobił to, czego chciał. Gdzieś, mimochodem, słyszała to, co mówili, ale nie wtrącała się w żadnym stopniu, bo to najzwyczajniej w świecie nie leżało w jej interesie. Sprawy klanowe nijak ją interesowały. Te dotyczące Kaminari przede wszystkim, więc tym bardziej tak było jeżeli mowa o Senju.\nZerknęła na młodego Senju, kiedy ten poprosił o coś do picia i skinęła delikatnie głową, patrząc jak odchodzi do Reiki i jej psa, po czym oddaliła się jeszcze bardziej, w poszukiwaniu czegoś, co zgasiłoby pragnienie chłopaka. Na szczęście nie trwało to długo, zresztą zapytała o pomoc jednej z tutejszych medyczek lub też wolontariuszek, nie wiedziała kim jest ta kobieta, o wodę. Sama nie czuła dużego pragnienia, wzięła może dwa łyki, które przyjemnie rozniosły delikatny chłód po jej organizmie, po czym z jedną, niemalże pełną szklanką, zaczęła iść w stronę, gdzie znajdował się Toshio. Jej kroki były ciche, nie pchała się między ludzi, a okrążała teren, chcąc prawie niezauważoną dojść do celu.\n- Proszę. - mruknęła cicho do młodego chłopaka, podając mu szklankę z wodą, po czym wyprostowała się i nie chcąc przeszkadzać w ewentualnej rozmowie bądź też cieszeniem się wzajemnie swoją obecnością, postawiła parę kroków w tył. Korzystając z miejsca, w jakim się znajdowali i z czasu, którym aktualnie dysponowała, postanowiła przemyć swoje rany. Najlepszym byłoby teraz wskoczenie chociażby do jeziora, no ale tego nie miała pod ręką.\nNieśpiesznie ponownie ruszyła się z miejsca, nie chcąc zwracać na siebie zbytniej uwagi i nie przeszkadzając w tych wielkich przemowach czy też zdawaniu raportów. Najwidoczniej Shigeru miał coś ważnego do przekazania już teraz, co ją w sumie, tak na dobrą sprawę, nie dziwiło. Skoro miał jakieś zadanie, to raport musiał zdać jak najszybciej. W razie potrzeby, oczywiście mogła potwierdzić to, co mówił, bo wspomniał o takiej możliwości. To tylko w razie, gdyby liderzy, no, lider i był lider, tego oczekiwali. Przypuszczała jednak, że jej potwierdzenie nie byłoby tu konieczne.\nDostała drewnianą miskę, wypełnioną ciepłą wodą, a do tego jakiś czysty, nieduży materiał. Nie przejmując się niczym, usiadła tyłkiem na leżącej płachcie i zamoczyła materiał w wodzie. Wyprostowała ramie, na którym miała głębszą ranę i zaczęła ją ostrożnie przemywać. Ta była najważniejsza teraz do ogarnięcia, reszta to tylko drobnostki. Dostała dodatkowo bandaż, którym owinęła sobie pokaleczone ramię, zaraz po tym, gdy je oczyściła. Nie chciała żadnej pomocy. Nigdzie jej się nie śpieszyło, a przeważnie liczyła tylko na siebie. Poza tym, to nie był żadne trudne rzeczy do wykonania, więc spokojnie mogła podziałać bez czyjegoś wkładu.\nOdłożyła mokry materiał, następnie mocząc dłonie w wodzie i przemywając twarz. Poczuła przyjemne odprężenie, które niosło ze sobą jakąś formę ukojenia, która była jej teraz potrzebna. Rozglądając się jeszcze dyskretnie po wnętrzu namiotu, przeczuwała mokrymi rękoma po brudnych od krwi końcówkach białych włosów i czekała. Po prostu czekała.\nprzez Senju Toshio » 2 mar 2016, o 00:32\nZrobiło się spokojniej, lecz na jak długo? Nie czekało ich nic przyjemnego, a obrót wydarzeń niechybnie zmierzał ku bardzo złym czasom. Toshio przejmował się wszystkim, mimo to nie odczuwał wielkiego dyskomfortu fizycznego. Wszystko działo się w jego równie młodym umyśle, gdzie co i rusz będzie musiał opierać się przeżyciom z Sachuu no Senjou. Nie winił nikogo za taki stan rzeczy. Jego decyzja została podjęta bez zawahania i gdyby miał spanikować, to najpewniej pozostałby na trybunach. Trzeba byłoby go stamtąd zabierać. W tym względzie cennym okazało się zmobilizowanie, jak na shinobi przystało. To jedno, niewielkie słowo przyprawiało o dumę. Jest kimś, kto rośnie w siłę i sam stawia sobie ograniczenia. Niestety długa droga go czekała, bowiem przez cały ten długi dzień nie potrafił zrobić nic, jak przyglądać się rozwojowi wydarzeń. Okrutny los spłynął mu na barki, lecz kiedyś musiało do tego dojść. Nieuniknione fatum przygotowujące do dorosłego życia.\nBardzo go rozluźniło całe to zgromadzenie. Senju roztaczali dookoła siebie aurę jedności. Niby drzewa tworzące las i łączące się swoimi korzeniami. Tragedia, która spotkała Isoshiego-sama grała stanowczo ważną rolę, jednak były już Shirei-kan nie byłby człowiekiem na właściwym miejscu, gdyby nie jego usposobienie. Nic zatem dziwnego, że próbował lub faktycznie radził sobie z własnym nieszczęściem. Lider był dla chłopca wielkim przykładem i jak na niego patrzył, chciałby stać się podobny. Postąpić równie rozsądnie i nie pozwolić, aby klanowi stało się cokolwiek. Tym samym wybrany, nowy Shire-kan miał tu najważniejsze znaczenia.\nToshio usiadł, bo mimo wszystko czuł się zmęczony. Szybko swą opieką otoczyła młodziana Reika. Za co był jej wdzięczny. Uśmiechnął się do blondynki, a na jego lico wypłynął przyjemny rumieniec. Potrzebował tego. Matczynego objęcia, żeby stłumić negatywne odczucia. Emocje po pewnym czasie unormowały się i mógł słuchać relacji złożonej z opinii trójki osób. Wkład miała cała drużyna, której na czele stała Yuriko-san. Bez niej zapewne ktoś zgodziłby się na podobny gest, aczkolwiek zjednoczyli się we właściwym momencie. Poproszony lub zapytany pewnie zdołałby się odezwać. Na razie dobrze było wysłuchać spójnej opowieści jednego człowieka. Jemu przyjemnie robiło się od kołysania, lecz nie chciał wyjść na mięczaka. Gdy tylko dostał wodę od pojawiającej się Nikusui przyjął ją z miła chęcią.\n- Dziękuję. - Ochłonął na tyle, że mógł swobodnie myśleć. Było wiele rzeczy do przetrawienia. Przede wszystkim rychły powrót do domu. Musieli przygotować całą osadę, a jemu przyjdzie zmierzyć się z reakcją rodziców. Rodzicielka na pewno będzie bardzo zatroskana, zaś co do reakcji Tanzana nie był pewny. Ojciec zawsze traktował go równo, a jego nauki były mu bardzo potrzebne. Zwłaszcza teraz, kiedy był bezsilny i nie potrafił pomóc przyjaciołom. Jego potencjał bojowy musiał zostać podniesiony, a dokona tego tylko, jeśli podoła ciężkiemu treningowi przygotowującemu. Poznanie Mokutonu wiąże się z wielkim poświęceniem, toteż nie zamierzał ani na moment odpuszczać. Choćby nie wiadomo co.\nPoprawił się trochę na siedzisku, żeby przeszkadzający mu z tyłu ekwipunek nie przeszkadzał za bardzo. Rozmowa zmierzała do końca, a Toshio poczuł się, jakby siedział na jakiejś naradzie. Ciekaw był czy podczas niechybnych wydarzeń będzie częstym świadkiem zgrupowań i dostąpi brania udziału w czymś ważnym. Gdy tylko uda mu się opanować zdolności Senju na pewno będzie chciał dokonać czegoś podobnego, co Shigeru tutaj, w Sachuu. Zyskać w oczach nowego Shirei-kana, Kazuo-sama.\nprzez Natsu » 2 mar 2016, o 12:50\n~ Event - Szpital polowy - Rozdział o rodzie Senju ~\nSłowa po kolei się ze sobą łączyły, a wydarzenia pewne układały w coś jakby całość. Chociaż jest tak wiele niewiadomych... Wykonane rozkazy to jedno, ale przekazane informacje były dla niektórych znających sytuacje wstrząsające szczególnie gdy powiedziano o wszystkim. Doprowadziło to do różnych pytań w głowach tej dwójki będącej u szczytu władzy w rodzie Senju. Jakby nie patrzeć teraz lider Kazuo i jego doradca Isoshi są jednymi z najważniejszych jednostek tutaj. Chociaż Shigeru o dziwo nie wyraził zdziwienia (matko ironio) na informację, że jego ojciec został już teraz liderem, a jego informacje były istotne. Może wiele nie zdziałał, ale przynajmniej wykonał swoją misję. Informacje o Senju Asumie wywołały szmery, ale to też nic takiego. W takiej sytuacji nie uniknęło by się tego co by się nie robiło. Pewnie jeszcze teraz nie będą mogli podjąć istotnych decyzji, bo muszą się naradzić jeszcze. Nic takiego specjalnego. Po wysłuchaniu wszystkich twoich słów z raportu, spojrzał Kazuo na byłego już lidera. Gdy Isoshi pokiwał głową nowy lider klanu Senju przemówił.\n- Jako, że przekazałeś nam istotne informacje, które będziemy musieli potem przeanalizować jesteś mianowany od tej chwili Sentoki'm Shigeru Senju. Isoshi z pewnością ze mną się zgodzi, że przeżycie w tym całym zamieszaniu i zdobycie tego jest tego warte. A teraz szykujmy się do wybycia stąd. Nic tutaj po nas. Dobrze by było jakby medycy tutejsi szybko opatrzyli nasze najpoważniejsze rany. Musimy przygotować jakiś wóz dla Isoshiego\n- Wystarczy cokolwiek, wybaczcie muszę liczyć na waszą pomoc...\nWidać było, że nie mógł się z tym pogodzić.\nPo kolejnych paru minutach, które mogliście spędzić w dosłownie dowolny sposób Kazuo wyleczono rękę. Była skurczona trochę od obrażeń, ale nic niemożliwego dla osób z Iryojutsu. Reszta klanu Senju też była gotowa do drogi, a ktoś wykorzystując element drewna stworzył wóz dla Isoshiego. Chociaż trochę ranna, obolała to wszyscy co tutaj byli mogli ruszać do przodu. Szkoda, że parę osób zginęło takich jak Atsu Senju wraz z rodzicami. Rodzina Ryu Senju. Niestety wojna bywa okrutna, a straty Senju i tak nie były tutaj wielkie na szczęście. Było czuć grobowe atmosferę, a dwójka stojąca na czele klanu musiała ruszyć do przodu i zdecydować coś po naradach. Przeanalizować te informacje wcześniej zebrały, ale tutaj na prywatność liczyć nie mogli. Tak czy owak nie pozostało nic niż ruszyć i dotrzeć do Shinrin wpierw. I tak jest to miejsce po drodze chcąc iść do Ryuzaku, a na pewno będzie najlepsze na odpoczynek i przemyślenie wszystkich spraw. A co z naszymi bohaterami, którzy uczestniczyli w tym krótkim epilogu? No cóż trójka związana z klanem najpewniej wyruszy z wszystkimi. Jeżeli ktoś ma tyle sił może pomóc ciągnąć wóz z Isoshim Senju. A co z ostatnia duszyczką z Kiminari? Z pewnością czuje się wyobcowana mocno w takim towarzystwie, chociaż... To chyba nie ten typ... Tak czy siak resztę decyzji w grobowej podróży dla klanu Senju zostawiam wam.\nZ/T stąd. Posty możecie już pisać tutaj -> viewtopic.php?f=68&t=27&start=15#p24718


Studio filmowe - Filmy i spoty reklamowe, które sprzedają\nProdukujemy filmy i spoty reklamowe, które sprzedają\nW IMAGEPRO zajmujemy się budową wizerunku marki za pomocą profesjonalnych filmów i animacji.\nNasze studio filmowe produkuje filmy i spoty reklamowe, które nie tylko wyglądają, ale przede wszystkim sprzedają. Działamy kompleksowo. Od briefu aż po postprodukcję.\nPrzekładamy brief na język filmowy, ponieważ jest to język, który znamy najlepiej. Umiemy w poziomie, pionie i kwadracie. Do internetu, kina i telewizji.\nZawsze dajemy z siebie 100%. Niezależnie czy współpracujemy z małą, średnią czy dużą firmą. Wiemy, jak ważny jest czas. Dlatego u nas produkcja filmowa jest szybka i sprawna. Kosztorys tworzymy w 24H, a gotowe filmy dostarczamy do 14 dni.\nSprawdź nasz showreel oraz portfolio.\nNasze studio filmowe to zespół kreatywnych osób, które inspirują się wszystkimi dziedzinami sztuki. Na podstawie referencji tworzymy rzeczy oryginalne.\nDla dobrego efektu potrafimy i lubimy ciężko pracować. Nasze filmy, spoty reklamowe tworzymy tak, by być z nich zadowolonymi nawet za kilka lat.\nNie lubimy tracić czasu i zdecydowanie wolimy przystępować do działania. Do realizacji każdego projektu przystępujemy odpowiednio przygotowani.\nPracując z nami możesz mieć pewność, że znamy swoje cele od początku do końca. Od preprodukcji aż po oddanie gotowego projektu.\nProdukcja filmowa to dla nas prawdziwa pasja. Dlatego stale się rozwijamy, obserwujemy trendy w reklamie. Zawsze sugerujemy nowoczesne rozwiązania.\nNasze filmy i spoty reklamowe nie tylko dobrze wyglądają, ale przede wszystkim sprzedają. Zapewniamy wysoką konwersję.\nKażdy nasz projekt zaczął się kiedyś od rozmowy…\nOpinie, które nas cieszą


Dochodzenie III - David Hewson - ebook + książka - Legimi online\nDochodzenie III ebook\nCopyright © David Hewson 2014\nBased on Søren Sveistrup’s FORBRYDELSEN III ( THE KILLING season 3) – an original Danish Broadcasting Corporation TV series co-written by Torleif Hoppe, Michael W. Horsten\nThe right of David Hewson to be identified as the author of this work has been asserted by him in accordance with the Copyright, Designs and Patents Act 1988\nCopyright © for the translation by Ewa Penksyk-Kluczkowska Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Marginesy, Warszawa 2014\nJestem wdzięczny Sørenowi Sveistrupowi, twórcy serialu, i swojej wydawcy Trishy Jackson za zrozumienie i wsparcie. Po raz kolejny zaznaczam: to adaptacja opowieści telewizyjnej, a nie zapis scena po scenie. Wszelkie zmiany są wyłącznie moim dziełem.\nSarah Lund – podkomisarz policji, Wydział Zabójstw\nLennart Brix – szef Wydziału Zabójstw\nMathias Borch – dochodzeniowiec, Politiets Efterretningstjeneste (PET), Agencji Wywiadowczej Narodowego Bezpieczeństwa Wewnętrznego, niezależnego wydziału służb policyjnych\nRuth Hedeby – zastępca komendanta policji\nTage Steiner – prawnik od spraw wewnętrznych\nAsbjørn Juncker – detektyw, Wydział Zabójstw\nMadsen – detektyw, Wydział Zabójstw\nDyhring – szef PET\nTroels Hartmann – premier, szef Stronnictwa Liberalnego\nRosa Lebech – szefowa Partii Centrum\nAnders Ussing – przywódca Partii Socjalistycznej\nMorten Weber – doradca polityczny Troelsa Hartmanna\nKaren Nebel – rzecznik prasowy Troelsa Hartmanna\nBirgit Eggert – minister finansów\nMogens Rank – minister sprawiedliwości\nKristoffer Seifert – były pracownik sztabu Partii Socjalistycznej\nPer Monrad – szef kampanii wyborczej Andersa Ussinga\nRobert Zeuthen – dziedzic Zeelanda, imperium przemysłowego\nMaja Zeuthen – żona Roberta, obecnie w separacji\nNiels Reinhardt – asystent Roberta Zeuthena\nEmilie Zeuthen – córka Zeuthena, lat 9\nCarl Zeuthen – syn Zeuthena, lat 6\nKornerup – prezes zarządu Zeelanda\nVibeke – matka Lund\nEva Lauersen – dziewczyna Marka\nCarsten Lassen – lekarz pracujący w szpitalu uniwersyteckim\nPeter Schultz – zastępca prokuratora\nLis Vissenbjerg – patomorfolog w szpitalu uniwersyteckim\nNicolaj Overgaard – były policjant z Jutlandii\nLouise Hjelby – dziewczynka z Jutlandii\nŚroda_ 9 listopada_\nZawsze przydzielali jej młodych. Ten akurat nazywał się Asbjørn Juncker, miał dwadzieścia trzy lata, właśnie odbył staż i został detektywem. Teraz z entuzajazmem przetrząsał wraki samochodów na zapuszczonym złomowisku na skraju doków.\nMadsen dowodził ekipą przeczesującą teren. Zerknął na Lund i westchnął. Asbjørn pojawił się w Politigården wprost z prowincji dzisiaj rano, z przydziałem do Wydziału Zabójstw. Kwadrans później, gdy Lund półuchem słuchała wiadomości – o kryzysie finansowym i zbliżających się znów wyborach parlamentarnych – zadzwonili ze złomowiska, że znaleźli ciało. A w zasadzie części ciała rozrzucone po całym terenie. Prawdopodobnie jakiś menel z pobliskiego obozowiska na nieczynnym nabrzeżu. Sforsował ogrodzenie, by coś ukraść, a potem zasnął w samochodzie. Zginął, gdy wrak trafił do chwytaka jednego z wielkich żurawi.\n– Ciekawe miejsce na drzemkę – powiedział Madsen. – Chwytak przeciął go na pół. Potem, zdaje się, został pocięty trochę drobniej. Operator dźwigu pewnie zakrztusił się kawą, widząc, co się dzieje.\nLund nie znosiła tego miejsca. Kiedyś, przy okazji sprawy Birk Larsen, przyjechała tutaj szukać magazynu należącego do ojca zamordowanej dziewczyny. Teraz Theis Birk Larsen właśnie wyszedł z więzienia, gdzie odsiedział wyrok za zabicie człowieka, który jego zdaniem zamordował mu córkę. Słyszała, że wraca do przeprowadzek. Jan Meyer, jej były partner postrzelony w czasie śledztwa, nadal był inwalidą; pracował dla organizacji dobroczynnej niepełnosprawnych. Nie zbliżała się do niego ani do Birk Larsenów, chociaż sprawa wciąż nie dawała jej spokoju.\nSpojrzała ponad ponurą wodą na stojący na kotwicy statek. Nieustannie krążyły wokół niej duchy, czasami coś poszeptując. Teraz też je słyszała.\nPolitigården zawsze trzęsła się od plotek. W sumie wiadomo było, że to wycieknie.\nOPA – Wydział Operacji, Planowania i Analiz – zajmował się nie tylko liczeniem spinaczy, ale nie chciało się jej o tym mówić. Coś w Junckerze przypominało jej Meyera. Tupet. Odstające uszy. I osobliwa, urażona niewinność.\n– Powiedziano mi, że będę pracować z kimś dobrym... – zaczął młody policjant.\n– Zamknij się, Asbjørn – przerwał mu Madsen. – Już to robisz.\n– I chciałbym, żeby mówiono do mnie Juncker, nie Asbjørn. Wszyscy tu zwracacie się do siebie po nazwisku.\nZnaleźli dotąd sześć części półnagiego ciała mężczyzny w średnim wieku. Ta przyniesiona przez Junckera była siódma.\nObok volkswagena stała stara taczka. Lund spytała szefa złomowiska o jej cenę. Trochę zaskoczony szybko jej jakąś podał. Wręczyła mu kilka banknotów i poprosiła Junkcera, by wsadził zakup do bagażnika jej wozu.\n– Nie ma dokumentów. Ale ma złotą obrączkę i kilka tatuaży. A także pomarszczoną skórę, jakby leżał w wodzie. – Wskazał bezbarwny, apatyczny port. – Tam.\nLund spojrzała na człowieka od złomu, potem na opuszczony teren za pobliskim murem.\nMiał smutną, inteligentną twarz. Zaskakującą w takim miejscu.\n– To był jeden z głównych terminali Zeelanda. Magazyny były tylko ukłonem w stronę maluczkich. – Wzruszył ramionami. – Niewielu już maluczkich. I mało kontenerów tu trafia. Większość zamknęli, gdy przyszedł kryzys. Z dnia na dzień poszło na bruk prawie tysiąc ludzi. Kiedyś kierowałem załadunkiem. Pracowałem tam, odkąd skończyłem szkołę...\n– Nie mają też złotych obrączek – zauważył Juncker. – Słyszeliście, co powiedziałem? Grube ryby jadą pogadać z sierotami po stoczni. Ma być nawet Troels Hartmann. Za godzinę.\nWłaśnie przypomniał o sobie następny. Hartmann – podejrzany w sprawie Birk Larsen, człowiek, który przez ambicję i arogancję niemal zniszczył sobie karierę. Meyer mówił o nim „chłopiec z plakatu”. Teflonowy przystojniak kopenhaskiej polityki. Gdy tylko został oczyszczony z podejrzeń, odniósł niewiarygodne zwycięstwo w wyborach na burmistrza. Dwa i pół roku później, po kampanii zdominowanej przez gorzkie słowa o upadającej gospodarce, okazał się zwycięzcą w wyborach parlamentarnych, został premierem z ramienia Stronnictwa Liberalnego i szefem nowej koalicji.\n– Hartmann brał udział w tej twojej wielkiej sprawie – dodał Juncker. – Pamiętam.\nMożna by pomyśleć, że to było wczoraj.\nAsbjørn Juncker roześmiał się głośno.\nDługich lat, pomyślała Lund. Niedługo będzie obchodzić czterdzieste piąte urodziny. Miała własne, niewielkie cztery kąty. Nudne, proste, klasztorne życie. Musiała odbudować relacje z synem. Nie potrzebowała gorzkich wspomnień z przeszłości. Ani świeżych koszmarów na przyszłość.\nPowiedziała Madsenowi, żeby dalej szukał i dopilnował, by nic nie przeciekło do mediów ani nadjeżdżającego cyrku politycznego. Następnie pojechała do Politigården – z małym drzewkiem laurowym podskakującym na podłodze przed fotelem pasażera – przebrała się w mundur, niebieską koszulę, granatową kurtkę, i patrzyła na innych, którzy podobnie jak ona przybywali tu po medale za wieloletnią służbę. Wydawali się Lund o wiele starsi od niej.\nPrzyszedł Brix, by poględzić o jej posadzie w OPA.\n– Mój strój, moja sprawa. Dasz mi dobre referencje? – Bardzo ją to niepokoiło. – Wiem, że niektóre sprawy z przeszłości im się nie spodobają. Nie musisz się nad nimi rozwodzić.\n– OPA to miejsce, gdzie można w spokoju doczekać emerytury. Dla tych, którzy już sobie odpuścili. Ty nigdy...\nMruknął coś, czego Lund nie dosłyszała. A głośniej dodał:\n– Masz źle zawiązany krawat.\nLund zaczęła poprawiać węzeł. Brix – jak zawsze w nieskazitelnym markowym garniturze, świeżo wyprasowanej koszuli – chodząca doskonałość. Im bardziej się jej przyglądał, tym krawat bardziej nie chciał dobrze leżeć.\n– Czekaj – powiedział i w końcu zrobił to za nią. – Pogadam z nimi. Popełniasz błąd. Wiesz o tym?\nDrakkar – posępny zamek z czerwonej cegły – był kiedyś pałacykiem myśliwskim mniej znaczących członków rodziny królewskiej. Potem kupił go dziadek Roberta Zeuthena, powiększył i nadał swojemu dziełu nazwę na cześć smoczodziobych langskipów wikingów. Człowiek oddany idei założenia dynastii uwielbiał swoją twierdzę w głębi lasu, jej przerysowane blanki i rozległe wypielęgnowane tereny biegnące do dzikich leśnych ostępów i morza. I zdobny rzygacz, który zamontował od strony morza, w kształcie zwycięskiego smoka, symbol firmy, pod którą położył podwaliny.\nOcean zawsze był bliski myślom twórcy Zeelanda. Zacząwszy jeszcze w XIX wieku, Zeuthen przeobraził niewielką rodzinną firmę przewozową w międzynarodowe imperium z flotyllą liczącą tysiące statków. Hans, ojciec Roberta, gdy odziedziczył firmę, też stawiał na rozwój i ekspansję. Finanse i firmy informatyczne, działalność doradcza, hotele i biura podróży, nawet krajowa sieć domów towarowych także działały pod logo Zeelanda: trzy fale pod smokiem Drakkara.\nZanim Hans Zeuthen umarł, a stało to się niedługo przed objęciem przez Troelsa Hartmanna urzędu premiera, jego rodzina dorobiła się stałej pozycji w życiu społecznym kraju, w rzeczywistości gospodarczej i politycznej. I wtedy firma nominalnie trafiła w ręce jego syna, głównego właściciela i przewodniczącego rady nadzorczej korporacji.\nRobert, trzecie pokolenie przedsiębiorców, był ulepiony z zupełnie innej gliny. Spokojny, introwertyczny czterdziestolatek chodził właśnie po lesie okalającym rodzinną posiadłość, szukając swojej dziewięcioletniej córki Emilie.\nGęsty las, nagi zimą. Zeuthen dziarskim krokiem szedł między drzewami po dywanie brązowych jesiennych liści, wołając córkę. Głośno, ale bez złości. Objęcie tronu Zeelanda nie obyło się bez kosztów. Półtora roku temu odeszła od niego żona, Maja.\nWłaśnie się rozwodzili. Od jakiegoś czasu mieszkała z lekarzem z największego szpitala w mieście, a Zeuthen odgrywał rolę samotnego ojca, zajmując się Emilie i jej sześcioletnim bratem Carlem – na tyle, na ile pozwalała mu umowa separacyjna i nieustanna praca.\nHans Zeuthen przeżył okres wzrostu gospodarczego i prosperity. Jego syn nie doświadczył ani jednego, ani drugiego. Recesja i porażki biznesowe mocno osłabiły kondycję Zeelanda. Firma od czterech lat zwalniała pracowników i nadal nic nie zapowiadało poprawy sytuacji. Sprzedano kilka spółek zależnych, inne po prostu zamknięto. Rada nadzorcza się niepokoiła. Inwestorzy wprost wyrażali wątpliwość, czy aby na pewno losy przedsiębiorstwa powierzono właściwej osobie.\nRobert Zeuthen zastanawiał się, czego jeszcze oczekiwali. Krwi? Za kryzys zapłacił małżeństwem. Bezcenną więzią rodzinną. Nic innego już oddać nie mógł.\n– Emilie? – krzyknął znowu.\n– Tato. – Carl podszedł do niego cicho, ciągnąc swojego dinozaura. – Dlaczego Dinuś już nie mówi?\nZeuthen skrzyżował ramiona na piersi i popatrzył na syna.\n– Może dlatego, że wypuściłeś go z okna swojego pokoju? Żeby sprawdzić, czy umie latać?\n– Nie umie – skwitował Carl z niewinną miną.\nOjciec zmierzwił malcowi włosy i pokiwał głową. Potem znowu zawołał córkę. Jeszcze jeden dzień i dzieci wrócą do matki. Znowu będzie musiał pożegnać wszystko, co miał najlepszego. Również Maję.\nSpomiędzy drzew wypadła rozpędzona postać. Niebieski płaszczyk, różowe kalosze, jej nogi frunęły w powietrzu podobnie jak blond włosy. Emilie Zeuthen pędziła ku niemu ile sił, aż rzuciła mu się na szyję z szeroko rozłożonymi rękami i figlarnie roześmianą śliczną buzią.\nTak jak zawsze niemal od chwili, gdy nauczyła się chodzić.\nCzyli: złap mnie, tatusiu. Złap mnie.\nKiedy przestał się śmiać, pocałował jej zimny policzek i powiedział:\n– Pewnego dnia cię nie złapię, córeczko. I spadniesz.\n– Nieprawda, złapiesz mnie.\nMiała taki jasny, przenikliwy głos. Bystre dziecko. Dojrzałe ponad wiek. Emilie przysparzała Carlowi kłopotów. Podobnie jak służbie Drakkara, chociaż nie kochali jej przez to mniej.\n– Złapiesz, złapiesz – powtórzył Carl i wziął dinozaura, by dla zabawy ugryźć go w nogę.\n– Kiedy będę miała kotka? – spytała Emilie, obejmując go za szyję i wpatrując się w niego intensywnie niebieskimi oczyma.\n– Na spacerze. Obiecałeś.\n– Powiedziałem, że będziesz mogła mieć zwierzątko. Każde, tylko nie kotka. Muszę porozmawiać o tym z mamą. Między nami...\nTwarz jej zmarkotniała. Carlowi też. Zeuthen nigdy sobie nie wyobrażał, że straci Maję; i ich dwoje trochę także. Nie miał pojęcia, co im powiedzieć na pocieszenie. Nie przychodziły mu do głowy żadne słowa.\nWziął więc dzieci za rękę i powoli poszli razem do domu – Carl po jego lewej stronie, Emilie po prawej.\nNiels Reinhardt czekał na podjeździe w swoim czarnym mercedesie. Jeszcze jedna spuścizna po zmarłym ojcu. Reinhardt był asystentem rodziny, łącznikiem pomiędzy Zeuthenami a radą nadzorczą; od zawsze, czyli jeszcze w czasach, gdy Robert sam był dzieckiem, załatwiał wiele spraw, nawet nadzwyczaj trudnych i wymagających kontaktów towarzyskich. Teraz miał sześćdziesiąt cztery lata; był wysoki i sympatyczny, zawsze pod krawatem, zawsze gotów pełnić obowiązki.\nW ręku trzymał gazetę. Zeuthen już widział artykuł. Pisali, że Zeeland nie dotrzyma obietnic złożonych rządowi Hartmanna i przeniesie swą siedzibę poza granice Danii.\n– Skąd wzięli te kłamstwa? – spytał Zeuthen.\n– Nie wiem – odparł Reinhardt. – Poinformowałem radę nadzorczą, że chcesz natychmiast zwołać zebranie. Ludzie Hartmanna szaleją. Oczywiście dostają zapytania od prasy.\nRobert dostrzegł Maję stojącą na schodach prowadzących do domu. W zielonym skafandrze i dżinsach. Poznali się na studiach. Zakochali prawie natychmiast, tak jakoś naturalnie. Nie wiedziała wcześniej, kim jest, a gdy się dowiedziała, nie bardzo się tym przejęła. Był sztywnym i nieśmiałym bogatym chłopcem. A ona była piękną blondynką, córką uroczych hipisów, którzy prowadzili gospodarstwo ekologiczne na Fionii.\nW zasadzie nigdy się nie kłócili; dopiero gdy zmarł jego ojciec, a okoliczności zmusiły go do przejęcia steru Zeelanda...\nMaja zeszła po schodach. Twarz, którą kiedyś pokochał, przesłoniły gniew i uraza.\nReinhardt, obdarzony świetnym wyczuciem, wziął dzieci za rękę, powiedział coś o poszukaniu suchych butów i wprowadził je do domu.\n– Co to jest? – spytała, wyciągając z kieszeni kurtki złożoną kartkę.\nByły na niej zdjęcia pręgowanego kociaka. Czyjeś rączki głaszczące jego futerko. Na jednym zdjęciu Emilie przytulała stworzonko do brzucha, promiennie uśmiechając się do obiektywu.\nZeuthen pokręcił głową.\n– Byłam w szkole, Robercie! Ona w zeszłym tygodniu zachowywała się bardzo dziwnie. Nie rozmawiała ze mną. Jakby miała jakiś sekret.\n– Ja bym powiedział, że nic jej nie jest.\n– Skąd wiesz? Ile czasu z nią spędzasz, gdy jest u ciebie?\n– Tyle, ile mogę – odparł i nie kłamał. – Powiedziałem jej, że nie może mieć kota...\n– Skąd więc go wzięła? Ma alergię na koty.\n– Kiedy dzieci są ze mną, każdą godzinę spędzają pod nadzorem, bez względu na to, czy jestem obecny, czy nie. Wiesz przecież. Może spytasz swoją matkę? Nie musiałaś tu przyjeżdżać z tą sprawą. Mogłaś zadzwonić.\n– Przyjechałam, żeby je zabrać.\n– Nie – odrzekł Zeuthen. – Mamy plan opieki. Do ciebie wracają jutro. I ja je odwiozę.\nReinhardt z dziećmi wrócili do nich. Niels wyglądał, jakby miał coś ważnego do przekazania. Zeuthen podszedł do niego czym prędzej. Ludzie Hartmanna domagali się oświadczenia. Rada nadzorcza miała się zebrać w ciągu godziny.\n– W dokach, nieopodal naszego obiektu, znaleziono ciało – dodał.\n– Ktoś z naszych ludzi?\n– Nic na to nie wskazuje, Robercie.\nTo się stało tak szybko, że Zeuthen nic nie zdążył zrobić. Maja minęła go, podeszła do córki i wzięła ją za ręce.\n– Powiedz mi wszystko o tym kocie – zażądała stanowczo.\nDziewczynka próbowała się cofnąć.\n– Emilie! – wrzasnęła Maja. – To ważne!\nZeuthen pochylił się i wyjaśnił łagodnie:\n– Mama musi wiedzieć. Ja też. Czyj to kot? No?\nNagle ubyło jej lat. Znowu stała się niepewnym, przebiegłym dzieckiem. Nic nie powiedziała. Siłowała się z matką, gdy ta podciągała rękawy jej niebieskiego płaszczyka.\nCzerwona skóra, obrzmiała i spuchnięta.\nPodniosła dziewczynce sweter. Na brzuchu zobaczyła równie wyraźne ślady.\n– Tu jest kot – warknęła Maja. – W co ty, do diabła, grasz? Zabieram ją do szpitala.\nDopóki w ich małżeństwie nie zaczęło się psuć, nie miał okazji poznać jej wybuchowego usposobienia. A teraz proszę, znowu się prezentowało w całej okazałości: głośne i napastliwe.\nCarl zasłonił uszy rączkami. Emilie stała sztywna i milcząca, z poczuciem winy. Reinhardt powiedział coś o przełożeniu spotkania rady nadzorczej, ale Zeuthen go nie słuchał.\nObowiązki. One nigdy nie odpuszczały.\nZeuthen przykucnął, spojrzał córce w oczy.\n– Gdzie jest ten kot, Emilie? – spytał. – Powiedz, proszę...\n– To już chyba nieistotne, prawda? – krzyknęła Maja. – Później to załatwię. Teraz ona jedzie do szpitala...\nEmilie Zeuthen zaczęła płakać.\nTroels Hartmann lubił okres kampanii wyborczej. Zwłaszcza jeśli za przeciwnika miał lewicowego gadułę w rodzaju Andersa Ussinga. Świat duńskiej polityki był kotłującą się mieszaniną małych partii walczących o prawo do zawierania sojuszu z przeciwnikami i zdobywania niewielkiej władzy dla siebie. W obecnym układzie jedynie liberałowie Hartmanna i socjaliści Ussinga mieli szansę zdobyć liczbę głosów niezbędną do obsadzenia stołka premiera.\nIch słupki w sondażach miały podobną wysokość. Jedno potknięcie mogło bez trudu podbić wynik przeciwnika. Potknięcia jednak, zdaniem Hartmanna, bardziej można by się spodziewać po krzykaczu Ussingu niż po nim, uważnie prowadzonym przez doradców. Morten Weber, przebiegły organizator kampanii, który kiedyś zapewnił mu stołek burmistrza Kopenhagi, podążył za nim do Christiansborgu. Skaptował Karen Nebel, zręczną doradczynię do spraw mediów, która wcześniej zajmowała się tematami politycznymi w jednej z państwowych stacji telewizyjnych. Tak dobrej ekipy Hartmann nie miał jeszcze nigdy. A w dodatku w rękawie chował kilka asów, chociaż słuchając Ussinga próbującego podburzyć ludzi przybyłych na wiec w zapuszczonym terminalu Zeelanda, zastanawiał się, czy w ogóle będą mu potrzebne.\nJak na każdym zebraniu w zakładzie przemysłowym: urzędniczki, grupka krzepkich dokerów w kaskach, paru marynarzy – niewielu naprawdę zainteresowanych polityką, ale zawsze chętnych do przerwy w pracy. Podium zainstalowano na pace pick-upu, obok dwóch lśniących beczek w otwartym hangarze pod przerdzewiałym dachem. Ekipy telewizyjne ustawiono z przodu, za nimi łukiem usadzono reporterów wiadomości.\nUssing recytował tę samą starą śpiewkę, którą powtarzał od początku swej kampanii.\n– Ten rząd skazuje na śmierć głodową zwyczajnych obywateli Danii, by napełnić kieszenie bogaczy, którzy go finansują.\nHartmann patrzył prosto w kamery telewizyjne, uśmiechał się i kręcił głową.\n– A dzisiaj – grzmiał Ussing, jak przystało na szefa związków zawodowych, którym kiedyś był – zobaczmy, co dała nam słabość Hartmanna.\nPodniósł w górę poranną gazetę z nagłówkiem o Zeelandzie porzucającym kraj dla nowej niskopodatkowej bazy na Dalekim Wschodzie.\n– Do eksodusu dołącza właśnie jeden z naszych największych pracodawców. Podczas gdy Hartmann wciska nam ustawę, oni przenoszą miejsca pracy do Azji.\nPomruk aprobaty. Poruszenie wśród białych kasków. Hartmann podniósł mikrofon.\n– Dobra polityka przemysłowa jest dobra dla wszystkich, Anders. Jeśli Zeeland będzie zadowolony, zatrudni więcej Duńczyków...\n– Już nie! – wrzasnął Ussing, uderzając gazetą. – Przymykałeś oczy na ich monopole. Podlizywałeś się im przywilejami podatkowymi i dotacjami naftowymi...\nDo roboty ruszyli podżegacze. Nagrodzono go paroma wiwatami i pojedynczymi oklaskami.\n– Jedyne podlizywanie, jakie tu widzę, to twoje – przerwał Hartmann. – Gładkie słowa. Nieodpowiedzialne. Mamy ci uwierzyć, że problem zniknie za sprawą kilku słodkich słów, gdy tymczasem będziesz cichaczem sięgał do kieszeni zwyczajnych Duńczyków i pozbawiał ich resztek pieniędzy.\nHartmann potoczył wzrokiem po zebranych. Stali cicho. Słuchali.\n– Wiem, że to trudne. Zbyt długo czytamy o zwolnieniach i bankructwach. O ulatniających się bez śladu osobistych oszczędnościach. – Długa chwila ciszy. Czekali. – Gdybym miał czarodziejską różdżkę, czy bym jej nie użył? Taka jest rzeczywistość. Nie tylko w Danii. Wszędzie. Wybór, którego macie dokonać, jest prosty. Czy rozwiązujemy te problemy teraz? Czy przekazujemy ten bałagan swoim dzieciom?\nWskazał na mocno zbudowanego rudego mężczyznę obok.\n– Jeśli chcecie się uchylić od odpowiedzialności, głosujcie na Andersa Ussinga. Jeśli macie odwagę ją dźwigać, wybierzcie mnie.\nSpodobało im się. Ussing wziął do ręki mikrofon.\n– Zatem kiedy Zeeland biadoli w gazetach, że musi przenieść siedzibę, ty dasz im więcej pieniędzy? Tak, Troels? Tak to widzisz? Kolejna łapówka dla twoich kumpli....\n– Jeśli zapewnimy przedsiębiorstwom odpowiednie warunki rozwoju, sprzyjający klimat, miejsca pracy zostaną w kraju – odparł stanowczo Hartmann. – Nasza polityka przemysłowa stawia na rozwój. Ale są pewne ograniczenia. Siedzimy w tym razem. Każdy musi coś wnieść, bo każdego dotyczą te problemy. Również Zeelanda. – Położył rękę na sercu i powtórzył ostatnie słowa: – Również Zeelanda.\nGdy wychodził, zebrani klaskali. Karen Nebel była wyraźnie niezadowolona.\n– Prosiłam wyraźnie – powiedziała, gdy szli do samochodu – żebyś trzymał się z dala od sprawy Zeelanda.\n– Co miałem zrobić? Przycisnął mnie. Nie mogę ignorować takich pytań. Zeeland musi złożyć oświadczenie, zdementować doniesienia tego artykułu.\nByła wysoką blondynką o włosach zaczesanych do tyłu i napiętej, pomarszczonej twarzy. Czasami snuła intrygi, ale radził sobie z tym.\n– Złożą oświadczenie, prawda, Karen?\n– Ciągle zostawiam wiadomości. Nikt nie oddzwania. Myślę, że coś jest na rzeczy.\n– Wyciągnij to z nich – rozkazał. – Mamy właśnie klepnąć umowę z ludźmi Rosy Lebech. Nie chcę, by cokolwiek stanęło nam na drodze.\nSkrzywiła się na wzmiankę o przewodniczącej Partii Centrum.\n– Tu obok jest obozowisko bezdomnych – powiedziała. – Umówiłam tam spotkanie.\n– Jeśli mogę z kimś pogadać, to OK. Sama sesja zdjęciowa mnie nie interesuje.\nDotarli do samochodu. Ona otworzyła mu drzwi.\n– Troels. To są bezdomni. Zdjęcia to jedyny powód, dla którego tu jesteśmy.\nZadzwonił telefon Hartmanna. Zerknął na numer i odszedł, by porozmawiać na stronie.\n– Właśnie widziałam cię w telewizji, skarbie. Gdybym nie przewodziła innej partii, miałbyś mój głos.\n– I tak poproszę – odparł Hartmann. – Musimy dopiąć umowę, Roso. A potem muszę się z tobą spotkać. W jakimś ustronnym miejscu. – Rozejrzał się dla pewności, że nikt go nie słyszy. – Z wielkim mosiężnym łóżkiem.\n– O Boże. I z twoimi płytami Dylana.\n– Najpierw umowa.\n– Poprzemy twoją kandydaturę na stanowisko premiera. Ale musimy wiedzieć, że panujesz nad Zeelandem.\n– Chyba nie wierzysz Ussingowi, co? Ani temu, co dzisiaj napisał ten durny szmatławiec?\n– Później o tym pogadamy – odparła Rosa Lebech.\nNim zdążył uporządkować myśli, podeszła Karen Nebel z informacją, że odwołała wizytę w obozowisku bezdomnych. Towarzyszył jej człowiek z ochrony. Powiedział, że tuż obok znaleziono zwłoki.\n– Zdaniem PET może wystąpić jakieś zagrożenie. Zawiódł system zabezpieczeń czy coś. Uważają, że...\n– Nie dostarczę Ussingowi kolejnej partii amunicji – przerwał jej Hartmann. – Wpisz to na dzisiaj, później. Chyba że PET znajdzie coś konkretnego.\n– Mój stomatolog – odparł. – Zapomniałem o wizycie. – Wzruszył ramionami i zaprezentował uroczy uśmiech Hartmanna. – Wybory. Ciągle w czymś przeszkadzają.\nW krawacie było jej niewygodnie. Koszula pamiętała lepsze czasy. Brix zorganizował całą ceremonię i nie wiedzieć po co ściągnął policyjną orkiestrę dętą. Stali w kącie, dysząc i dmuchając w trąbki; hałasowali niczym banda pijanych słoni.\nPróbowała być grzeczna, słuchając kombatanckich opowieści snutych przez starego policjanta z prowincji, czekała, aż zacznie się ceremonia. Nagle zadzwoniła jej komórka.\nLund odeszła, by ją odebrać.\n– Mówi Juncker. Ciągle jestem w porcie.\n– Cześć, Asbjørn.\n– Technicy rzucili okiem na szczątki – rzekł wreszcie. – Są pewni, że to zabójstwo. Ten człowiek nie żył w chwili, gdy chwycił go dźwig. Zatłuczono go młotkiem do wyciągania gwoździ. Wygląda na to, że facet zszedł ze statku i koleś dopadł go na złomowisku. Potem wepchnął go do tego wraku. Rozmawialiśmy z tutejszymi bezdomnymi. O niczym nie mają pojęcia. W Zeelandzie też nie wiedzą o żadnym zaginięciu.\n– Ktoś widział w pobliżu ślizgacz. Sądzili, że goni fokę.\n– Po co ktoś by miał gonić fokę? – spytała, podchodząc do okna i wyglądając na zewnątrz.\n– Strażnicy przybrzeżni mówili, że odebrali połączenie około drugiej trzydzieści w nocy, ale je przerwano. Nie wiedzą, kto dzwonił. Niedługo później w pobliżu złomowiska krążyła ta wyścigówka.\nLund zadała oczywiste pytanie:\n– Czy ze stojących w pobliżu statków wpłynęło zgłoszenie o zaginięciu marynarza?\nJuncker odrzekł, że nie.\n– Pewnie już wyszedł z portu – powiedziała. – Musisz zebrać dane o ruchach statków.\n– Jakich ruchach? Tę część portu Zeeland w zasadzie zamknął. I jeszcze jedno... – urwał na chwilę, jakby szukał ustronnego miejsca – kolesie z PET tu węszą. Co oni mają wspólnego z tą sprawą?\n– Wszystko w porządku, Asbjørn. To też ludzie.\n– Nigdy nie będziesz do mnie mówić Juncker, co?\n– Pogadaj z Madsenem. Zrób, co ci każe. Ja jestem zajęta...\n– Jeden facet z PET chce z tobą zamienić słowo. Niejaki Borch. Odniosłem wrażenie, że cię zna. Już podchodzi.\nLund nic nie powiedziała.\n– Halo?! – spytał Juncker po drugiej stronie. – Jesteś tam?\n– Pogadaj z Madsenem – powtórzyła Lund, skończyła rozmowę, popatrzyła na długi korytarz, zastanowiła się, ile jeszcze duchów wypełznie z cienia.\nNie miała pojęcia, czym Mathias Borch się teraz zajmuje. Domyślała się, że czymś ważnym. Był bystry, udowodnił to, kiedy się poznali, ponad dwadzieścia lat temu, jeszcze w szkole policyjnej. Teraz wyglądał na nieco podłamanego i zmęczonego. Ale wciąż nie był łysy, włosy miał jak zwykle nieuczesane i pomarszczoną twarz młodego bokserka.\nTak się do niego kiedyś zwracała. Na to wspomnienie musiała się oczywiście zarumienić akurat w chwili, gdy podszedł, nie uśmiechając się, a nawet nie patrząc jej w oczy.\n– Sarah... – powiedział. – Musimy pogadać. O zwłokach w porcie. Ten młody od was mówi...\n– Cicho. – Lund podniosła dłoń. Następnie wskazała drzwi. Brix właśnie zaczynał przemowę. Słyszała, jak podkreśla siłę korpusu i że jego integralność leży u podstaw sprawiedliwości i bezpieczeństwa Kopenhagi.\n– Milion razy to wszystko słyszałem – burknął Mathias. – Mam ważną...\nLund zaklęła pod nosem i zabrała go do kuchni.\n– Przepraszam, że przeszkadzam ci w takim dniu – powiedział. – To znaczy wiesz... gratulacje i tak dalej.\n– Dobrze wyglądasz. Naprawdę. A jak się czujesz?\n– Jestem zaangażowany w tę sprawę. Muszę wiedzieć, co znaleźliście.\n– Nic. Nie mamy nic absolutnie.\n– A przeszukaliście doki? I statki?\n– Sprawdzamy. Jest tylko jeden statek. Juncker nawiązał z nimi kontakt przez radio. Nic nie widzieli.\nŚciągnął brwi. Teraz Pieseczek wyglądał na swoje lata.\n– Spodziewałem się czegoś więcej...\n– Słuchaj! Od lat z tobą nie rozmawiałam. Nagle się tu zjawiasz, kiedy właśnie mam odebrać medal za wieloletnią służbę, i zasypujesz mnie pytaniami. Wracam do sali...\n– Pracuję w PET. Nie wiedziałaś?\n– Naszym zdaniem jest w tym coś więcej. Dwa tygodnie temu w porcie dokonano włamania. Wyglądało na zwykłą kradzież. Zniknął komputer, jakieś drobiazgi. Szczegóły systemu zabezpieczeń Zeelanda...\n– Czy to aby nie ich problem?\nWpatrywał się w nią. To nie było za mądre pytanie. Zeeland był wielkim międzynarodowym koncernem. Miał powiązania z władzą, miał wpływy w rządzie i nie tylko.\n– Co to ma wspólnego z naszym człowiekiem w kawałkach? – spytała.\n– Z ostatniej nocy brakuje nagrań monitoringu. Dwie minuty po tym niedoszłym wezwaniu straży przybrzeżnej wyłączyły się wszystkie kamery, co do jednej. Ktoś włamał się do systemu, monitoring pokazywał wciąż stare nagranie, a potem, przed świtem, znowu się włączył.\nBorch wziął kanapkę z tacy przekąsek przygotowanych na spotkanie i ugryzł kawałek.\nBrix umilkł. Zbliżał się moment wręczania odznaczeń i dyplomów.\n– Zostaw mi swój numer – powiedziała. – Będziemy w kontakcie.\nZatrzymał ją, gdy próbowała odejść.\n– Ktoś wyłączył jeden z najgenialniejszych systemów bezpieczeństwa w kraju. Kiedy go włączono, w porcie leżał martwy człowiek. Tego samego dnia w pobliżu miał przebywać premier. Kryzys finansowy. Afganistan... – Roześmiał się. – Wściekli zazdrośni mężowie. Hartmanna tyle samo ludzi kocha, ilu nienawidzi.\n– Przekażę to.\n– Nie chcę, żebyś to przekazywała. Chcę, żebyś prowadziła sprawę. Brix już się zgodził...\n– Jesteś za dobra do OPA.\n– Słuchaj! Nikt nie zgłosił zaginięcia. Istnieje możliwość, że to cudzoziemiec, marynarz z zagranicznego statku, który opuścił już nasze wody terytorialne.\n– I tak chcę, żebyś prowadziła tę sprawę. Brix też tego chce.\nZ sali obok dobiegły oklaski i śmiech. Wręczano odznaczenia i dyplomy. Nie mogła tak po prostu się tam teraz wpakować.\n– Naprawdę dobrze wyglądasz – powiedział, jakby trochę zakłopotany. – Ja... – Wzruszył ramionami, a ona przypomniała sobie, jak wyglądał w akademii, z tym swoim czarnym humorem i żałosnymi dowcipami. – Ja się po prostu zestarzałem.\nChciała na niego wrzasnąć. Wykrzyczeć coś.\n– Nie mogę pobrudzić galowego munduru – powiedziała. – Później mam rozmowę kwalifikacyjną.\nSiedziba Zeelanda znajdowała się nad wodą nieopodal portu. Nowoczesny monolit z czarnego szkła z firmowym smokiem wielkości sześciu górnych kondygnacji otaczały place budowy zamieniające port w dzielnicę tanich domów. Te, jako jedne z niewielu artykułów, wciąż się sprzedawały.\nRobert Zeuthen zaparkował swojego lśniącego nowością range rovera przed budynkiem. Reinhardt czekał w holu z informacją o zwłokach w porcie. Teraz wiadomo już było, że doszło do morderstwa, ale nic nie wskazywało na jakiekolwiek powiązania Zeelanda ze sprawą. Pracowała nad nią PET wraz z policją. Obecność w okolicy Troelsa Hartmanna czyniła ich zainteresowanie nieuniknionym.\n– Skąd się wziął ten kot? – spytał Zeuthen.\n– Nie z domu – odparł Reinhardt stanowczo. – Jeszcze sprawdzam. To zajście w porcie wygląda paskudnie. Prawdopodobnie włamano się do naszego systemu bezpieczeństwa. Powołaliśmy już zespół, który ma to zbadać. – Skrzywił się. – Hartmanna bardziej martwi ten artykuł w gazecie. Czeka na nasze oświadczenie.\n– Chcę, żebyś był przy tym, jak PET będzie rozmawiać z ochroną. Jeśli doszło do włamania, to niewykluczone, że to nie jest jednorazowy wypadek.\n– Powinienem ci towarzyszyć w czasie posiedzenia rady – zasugerował Reinhardt.\nZeuthen ruszył do windy, kręcąc głową.\n– Poradzę sobie. Dowiedz się, co się dzieje z PET. I szukaj kota Emilie. Maja mnie za to zabije. Wiedzieliśmy, że Emilie ma alergię na koty.\n– Robercie – Reinhardt położył mu dłoń na ramieniu – nie bez powodu przypuszczam, że posiedzenie rady będzie trudne. Możesz mnie potrzebować.\nZeuthen się uśmiechnął.\n– Nie tym razem, przyjacielu.\nKaren Nebel była zmartwiona.\n– Ludzie już gadają – powiedziała, gdy usiedli w jego gabinecie w Christiansborgu. – Nie rozumieją, dlaczego Zeeland nie zdementował jeszcze doniesień gazety. – Zadzwoniła jej komórka. – Może to...\nHartmann patrzył, jak wychodzi na korytarz, by odebrać, po czym mruknął:\n– Mamy reagować jak wariat za każdym razem, gdy w prasie opublikują jakieś kłamstwo?\nMorten Weber, siedzący na krześle przy oknie, skrzyżował ramiona na piersi i odchylił się na oparcie.\nWeber służył Hartmannowi w czasie całej jego kariery politycznej. Drobny, skromny, nieco niechlujny człowiek z niesfornymi kręconymi czarnymi włosami kiedyś na przekór okolicznościom doprowadził do tego, że Hartmann zajął fotel burmistrza Kopenhagi. Potem wykorzystał okazję, by zajął on również gabinet premiera. Dysponował niezrównaną wiedzą o duńskim świecie politycznym i czasami działał z cichą, nieskrywaną bezwzględnością. Nikt nie miał śmiałości mówić do Hartmanna tak jak Weber. A i tak dochodziło do zatargów.\n– Radzimy sobie z Zeelandem – powiedział Hartmann. – Karen tego pilnuje.\n– Dobrze. Odwołałem tę chorą wizytę w porcie. Ludziom z PET bardzo się nie podoba to, co tam się dzieje. I nie chcą, żebyśmy o tym z kimś rozmawiali.\n– Cofnij to odwołanie – nakazał Hartmann. – Ussing powie, że nie obchodzą mnie bezdomni.\n– Pieprzyć Ussinga.\n– Jesteśmy w defensywie, Morten! Ussing wykorzystuje Zeelanda, żeby wykazać, że okradam biednych, by dawać bogatym.\n– Jadę – oznajmił Hartmann. – Choćbym musiał szukać autobusu. Jasne?\nWróciła Nebel, ściskając w dłoni komórkę.\n– Nie dostaniemy tego dementi.\nWeber poprawił swoje ciężkie okulary.\n– Chcesz powiedzieć, że ten artykuł mówi prawdę?\n– Rada nadzorcza ma takie plany. Próbują obejść Roberta Zeuthena. Uważają, że jest słaby. Zwyczajnie...\n– Słuchaj... – przerwał jej Hartmann. – Ojciec Zeuthena obiecał, że jeśli uzyska naszą pomoc, nigdy nie przeniesie firmy za granicę. Robert zapewniał, że dotrzyma tej obietnicy. Jeśli oni teraz nie dopełnią warunków umowy, zniszczę ich...\n– Nie zniszczysz – wtrącił Weber. – Nie masz takich możliwości.\nHartmann z trudem trzymał nerwy na wodzy. W takich chwilach jak te Weber okazywał się najbardziej nieoceniony. I najbardziej irytujący.\n– Jeśli ustąpisz i zaproponujesz Zeelandowi więcej marchewek, nie będziesz miał Rosy Lebech. Jeśli tego nie zrobisz, zaczną spiskować nasi ludzie. – Weber zmarszczył swój mięsisty nos. – Ja stawiam na Birgit Eggert. Zachowuje się, jakby Ministerstwo Finansów było jej własnością.\n– Jeśli usuną Zeuthena, będziemy musieli im coś dać – powiedziała Nebel. – Pogadam z minister finansów. To nie musi być dużo.\n– Jezu! – wrzasnął Weber. – Może już teraz damy Ussingowi klucze do gabinetu? Nie widzisz plakatów wyborczych? Jeśli jesteś bogaty, głosuj na Hartmanna. Jeśli nie...\n– Nie zrobimy nic, dopóki nie poznamy stanowiska Rosy Lebech – zdecydował Hartmann. – Mogę ją tu sprowadzić. Przekażcie PET, że jadę do obozowiska bezdomnych, bez względu na ich opinię. I... – Podszedł do szafy, wyjął czystą koszulę i garnitur. – I tyle.\nNebel spojrzała groźnie na Webera, gdy Hartmann zdecydowanym krokiem wyszedł do łazienki się przebrać.\n– Nie lubię przegrywać, Morten.\n– A kto lubi?\n– Dlaczego on nie słucha?\nWeber się roześmiał.\n– Bo jest politykiem. Troels czuje się szczęśliwy wyłącznie wtedy, gdy stąpa po krawędzi. Lubi pęd. Dreszcz. Niebezpieczeństwo. – Wstał i puścił do niej oko. – Ale czy my jesteśmy inni?\nBrix zadzwonił, gdy tylko wróciła do portu. Pytał, czego chciała PET.\n– Chyba uważają, że ktoś może zakłócić wizytę Hartmanna. Nie moja wina, że ominęła mnie ceremonia. Powiedziałeś Borchowi, że prowadzę sprawę.\n– Wyjaśnisz więc ludziom z OPA, dlaczego mnie nie było?\n– Gdy się z nimi spotkam. Zgadzaj się na wszystko, czego chce PET.\nTo jakaś odmiana, pomyślała, i rozłączyła się.\nBorch i Asbjørn Juncker chodzili po terenie, robiąc notatki.\n– Trzeba przeszukać każdy statek w okolicy – powiedział człowiek z PET.\n– Stąd wyszedł tylko jeden – odparł Juncker. – I już go przeszukaliśmy.\nPodał jej plik zdjęć. Lund zawsze lubiła przyglądać się fotografiom. Wzięła je od niego i zaczęła wertować jedną po drugiej. Martwy mężczyzna. Przysadzisty. W średnim wieku. Na jednym z tatuaży było imię żeńskie, zdaniem techników wschodnioeuropejskie. Inny, na prawym ramieniu, był nieczytelny. Rana, prawdopodobnie od noża, wycięła środkowe litery.\nPodjechał czarny mercedes, z którego wysiadł wysoki, wyprostowany mężczyzna, łysiejący, ze starannie ostrzyżonymi siwymi włosami. Przedstawił się jako Niels Reinhardt, przydzielony do kontaktu z nimi przez firmę Zeeland.\n– Robert Zeuthen jest osobiście zainteresowany sprawą – powiedział stanowczym, spokojnym, grzecznym głosem. – Prosił, by zapewnić państwa, że zrobi wszystko, co w jego mocy, by pomóc.\n– System bezpieczeństwa już działa? – spytał Borch.\n– Tak nam się wydaje. – Reinhardt popatrzył niepewnie. – Prowadzi go jedna z naszych firm IT. Zajmują się wszystkim – od monitoringu biur po posiadłości prywatne.\nLund zadawała oczywiste pytania. Reinhardt powiedział, że od ostatnich zwolnień nie mieli żadnych problemów z pracownikami. I żadnych nietypowych ruchów statków.\n– Musieli się tu pojawić, zanim wyłączyli system – stwierdził Juncker.\n– Nie. Zauważylibyśmy intruzów – upierał się Reinhardt. Spojrzał na nabrzeże, na opuszczony teren w oddali. – Chyba że weszli przez dawne tereny Stubbena. Tam jest pusto od lat.\n– Muszę wrócić po... – zaczęła Lund, ale Borch już wskazywał swój samochód.\nOd celu dzieliło ich kilka minut. Zdewastowane pustkowia, gruz i porzucone kontenery przy brudnym nabrzeżu.\n– Zamierzaliśmy zbudować tu hotel – powiedział Reinhardt, dołączając do nich. – Teraz nie ma na to funduszy...\n– Kto tu przyjeżdża? – spytał Borch, gdy Lund chodziła po żwirowej alei z rękoma w kieszeniach, z przekrzywionym krawatem, kopiąc kamyki i śmieci.\n– Rybacy – odrzekł Reinhardt. – Obserwatorzy ptaków. – Milczał chwilę, nim dodał: – I pewnie czasami pary niecierpliwych kochanków.\n– Powiedział pan, że nie ma tu statków. – Juncker przemierzał wzrokiem szary horyzont. Widniał tam stary rdzewiejący kadłub; wyglądał, jakby nie ruszał się od lat.\nCzłowiek z Zeelanda zmarszczył brwi.\n– Miałem na myśli czynne statki. To „Medea”. Jeden z naszych starych frachtowców. Jest przeznaczona na żyletki. Sprzedaliśmy ją łotewskiemu brokerowi, ale zbankrutował.\nBorch wziął lornetkę od Junckera. Statek znajdował się dobre pół kilometra od brzegu. Przyjrzał mu się i podał lornetkę Lund. Ona pokręciła głową.\n– Tam ktoś jest? – spytała.\n– Prawo tego wymaga – wyjaśnił od razu Reinhardt. – Nawet stary hulk taki jak ten potrzebuje minimum trzyosobowej załogi. Rozmawialiśmy z nimi w nocy. I dzisiaj rano. Mówili, że nic nie widzieli.\nRozejrzał się po pustym ospałym Sundzie.\n– Tu nic by nie zobaczyli, prawda?\nLund podeszła nad samą wodę, zaklęła, gdy wyjściowymi butami wdepnęła w błotnistą maź. Na ziemi leżał niedopałek. Świeży. Niezmoczony deszczem.\nBorch rozmawiał przez telefon.\n– Jeśli chcecie tam popłynąć – powiedział Reinhardt – wezwę łódź.\nAsbjørn Juncker nie mógł się doczekać. Borch skończył rozmowę.\n– Straż przybrzeżna mówi, że zeszłej nocy przepływał tędy rosyjski kabotażowiec. Płynie do Petersburga. Pogadamy z tamtejszym kapitanatem.\n– Dziękuję za propozycję – zwróciła się Lund do człowieka Zeelanda. – Ale nie skorzystamy.\nJuncker zaczął jęczeć. Lund ruszyła do wozu. Borch i młody za nią.\n– Musimy tam popłynąć i się rozejrzeć – powiedział Borch.\n– To płyń.\n– Ja nie mam czasu! Hartmann tu jedzie. Musimy zabezpieczyć...\n– Ja nie muszę tam płynąć – przerwała mu. – Asbjørn... wsiadasz? Wracamy.\nZawahał się chwilę czy dwie, po czym wykonał jej polecenie.\nBorch przykucnął przy oknie od strony kierowcy. Już nie wyglądał jak pieseczek.\n– Mam nadzieję, że ta robota jest tego warta – powiedział.\nRobert Zeuthen odziedziczył ludzi, którzy kierowali Zeelandem. Wybranych przez jego ojca. Lojalnych, dopóki był dawny szef.\nKornerup, korpulentny, nieuśmiechający się sześćdziesięciolatek o bystrych oczach przesłoniętych okrągłymi okularami, od niemal dwudziestu lat należał do ścisłego kierownictwa Zeelanda. Zaczął posiedzenie od nowej wersji prezentacji, którą przedstawiał, odkąd tylko Robert Zeuthen objął stanowisko prezesa grupy.\n– Przeniesienie stoczni na wschód zredukuje koszty co najmniej o czterdzieści procent. Możemy manewrować kursem walut, by sfinansować ten krok. Jeśli zaczniemy planować dzisiaj, może będziemy w stanie zacząć operację przenoszenia w ciągu roku. Dla podliczenia...\n– To nic nowego – przerwał Zeuthen. – Znamy argumenty. Zgadzamy się, że za dziesięć, piętnaście lat może być to właściwe.\nJedenastu mężczyzn wokół stołu, jedna kobieta. Zeuthen był największym udziałowcem. Ale nie miał absolutnej większości.\n– Świat pędzi szybciej, niż myślimy – odparł Kornerup. – Tę decyzję musi podjąć rada. Jeśli Hartmann przegra wybory, do władzy dojdą czerwoni ze swoim premierem, który nas nienawidzi. Puszczą nas z torbami.\n– Dlatego właśnie popieramy Hartmanna – powiedział Zeuthen. – I dlatego osłabianie go nie leży w naszym interesie.\n– Jeśli zgodzi się na jakiś nowy układ, nie ma sprawy. – Zebrani kiwnęli głowami na znak, że zgadzają się z Kornerupem. – Ale nie oszukujmy się. Świat nie będzie czekał, aż się przebudzimy. Wiem, że to trudne. Tę firmę stworzył pański ojciec. Ale gdyby był tu dziś...\n– Broniłby pracy dla Duńczyków do ostatniego miejsca – wszedł mu w słowo Zeuthen.\n– Może inaczej go postrzegaliśmy – odrzekł Kornerup z uśmiechem. – Może...\n– Nie – przerwał Zeuthen. – Dość.\nKornerup spojrzał groźnie.\n– Mamy jeszcze dużo do omówienia, Robercie.\n– Nie z tobą. – Zeuthen skinął na swoją asystentkę, a ona obeszła stół, rozdając przygotowane wcześniej przez niego zestawy dokumentów. – Kornerup poświęcił dużo czasu na poszukiwanie drogi wyjścia z Danii. Do zdrady już się tak nie przyłożył.\nPomieszczenie wypełnił pomruk zebranych. Zeuthen potoczył po nich wzrokiem.\n– Nasz dyrektor zapomniał natomiast chyba, że w gazecie, która puszcza te bzdury, moja rodzina ma trzydzieści procent udziałów. A także... – lekki uśmiech – że jej naczelny studiował ze mną. Naprawdę nietrudno więc było zdobyć mejle, które wysłałeś do szefa ich wydziału gospodarczego.\nKornerupowi po razy pierwszy chyba zabrakło słów.\n– Podsunąłeś im te kłamstwa, aby przycisnąć radę do podjęcia decyzji o przeniesieniu – ciągnął Zeuthen. – Jakiekolwiek zyski wiążą się z przeniesieniem na Daleki Wschód, a chętnie to omówię w odpowiednim momencie w przyszłości, takiej nielojalności nie można tolerować. Naruszyłeś warunki umowy, Kornerup, i na pewno masz tego świadomość. Prawdopodobnie podejmiemy kroki prawne.\nKiwnął głową na asystentkę. Ona otworzyła drzwi. Weszło dwóch ludzi w uniformach ochrony.\n– Panowie odprowadzą cię do wyjścia. Wszystkie rzeczy osobiste odeślemy ci, gdy tylko sprawdzimy, co jeszcze knułeś.\nZnowu potoczył wzrokiem po zebranych.\n– Chyba że rada postanowi zignorować przeciek poufnych dokumentów do mediów. I Bóg wie czego jeszcze.\nCisza. Wskazał ręką drzwi.\n– Wszystko, co zrobiłem – powiedział Kornerup, wstając – zrobiłem dla dobra Zeelanda. Ta firma stoi nad przepaścią, Robercie. Zepchniesz ją do niej i nawet tego nie zauważysz. Przejrzysz na oczy dopiero wtedy, gdy zamkną to wszystko na głucho.\nW milczeniu patrzyli, jak wychodzi. Zeuthen uporządkował dokumenty i włożył je do aktówki.\n– Przepraszam. Moja córka pojechała do szpitala. Muszę iść. – Po chwili dodał: – Chyba że są jeszcze jakieś sprawy?\nZaczekał. Nikt się nie odezwał.\n– No dobrze – rzekł Zeuthen i wyszedł.\nHartmann wezwał kierowcę, by zawiózł go do szkoły we Frederiksbergu, gdzie odbywało się spotkanie przedwyborcze Rosy Lebech. Sześć lat młodsza od niego, zanim została politykiem, była prawnikiem. Wciąż ubierała się jak prawniczka: kremowa bluzka, ciemne spodnie, ciemne włosy starannie uczesane. Uderzająco piękna kobieta. Piękna i konkretna zarazem. Poznał ją, będąc jeszcze burmistrzem, gdy zabiegał o głosy koalicjanta.\nWtedy była mężatką.\nNebel nie od razu zrozumiała, że należy zostawić ich samych. Teraz jeszcze funkcjonariusz PET przyglądał się im obojętnie.\n– Nie możemy się tak dalej spotykać – zażartował Hartmann.\n– Jak politycy.\n– Chcesz powiedzieć, że powinniśmy znaleźć jakiś materac i świeczki? Twoja obstawa pilnowałaby drzwi.\nHartmann kiwnął głową.\n– Ty bezczelny łajdaku. Dlaczego ja się w to wszystko pakuję?\nHartmann odwrócił się do funkcjonariusza i skinął głową. Ten oddalił się korytarzem.\n– To właśnie mam na myśli. Troels...\nChwycił ją w talii, pocałował mocno i tak długo przebierał palcami w fałdach jej bluzki, aż dotknął skóry.\nLebech odsunęła się ze śmiechem.\n– Ostry seks z premierem Danii. Nie żebym miała coś lepszego do roboty.\nJego palce mocowały się z bluzką.\n– Żartowałam! – krzyknęła. – Przestań.\nPrzestał więc, ale wyglądał jak chłopczyk, któremu zabrano ulubioną zabawkę.\n– Wygląda na to, że plotki o Zeelandzie to prawda. Robert Zeuthen jest po naszej stronie. Reszta rady nadzorczej nie. – Skrzywił się drwiąco. – Może będę musiał coś im rzucić.\nUsiadła. Znowu była politykiem.\n– Ile czegoś?\n– Tyle, żeby się zastanowili. I na tyle mało, żebyś ucięła sobie ze mną romans. – Szeroki, bezczelny uśmiech. – W ujęciu metaforycznym. Wiem, że jeśli chodzi o dosłowne rozumienie tego wyrażenia, nie mam powodu do zmartwień.\n– Nie naciskaj mnie za mocno. Myślisz, że moi ludzie łykną pomysł, za który zapłacą wszyscy oprócz Zeelanda? Jestem szefem partii. Nie właścicielem. Nawet nie będę ich pytać. Nie ma sensu. Znam odpowiedź.\n– Może by posłuchali, gdyby wiedzieli, że obejmiesz wysokie stanowisko. Ministerialne. Coś, co by ci się spodobało.\n– Premier? – spytała. – Taka robota by mi się podobała.\nSkrzyżował ramiona, patrzył na nią i czekał.\n– Mam związane ręce, Troels. Nie mogę mocniej naciskać swoich ludzi, ani trochę. Niektórzy z nich uważają, że lepiej stawiać na Ussinga. Jeśli Zeeland się pakuje, to wyjedzie. Choćbyś ich przekupił nie wiadomo czym...\nUrwała. Do sali weszła Karen Nebel, postukując palcem w zegarek.\n– Już przemyślałam. Przykro mi. – Sięgnęła dłonią do jego kolana. – Ale to polityka. Tylko polityka. Nie zapominaj.\nHartmann postukał się po nosie, dyskretnie ścisnął jej palce i kiwnął głową.\nPotem wstał i na użytek jednoosobowej widowni podał jej rękę i życzył udanej kampanii.\n– Jeszcze porozmawiamy – obiecał.\nCarsten Lassen, facet Mai, był lekarzem, pracował w szpitalu uniwersyteckim. Zeuthen domyślał się, że Emilie została zabrana właśnie do tego szpitala. I oczywiście Lassen czekał na niego na parkingu razem z Mają i dziećmi w ich volkswagenie.\n– Co się dzieje? – spytał Zeuthen.\n– To reakcja alergiczna na kota, którego nie powinna w ogóle dotykać – warknął Lassen. Miał na sobie lekarski fartuch. Zrobił opryskliwą minę, którą przybierał zawsze w obecności Zeuthena. – Zniknie za kilka dni, jeśli będzie przyjmować leki. I jeśli będzie się trzymać z dala od kotów.\nCarl zaczął warczeć zza swojego dinozaura w chwili, gdy pojawił się jego tato. Emilie uśmiechnęła się i pomachała mu. Zeuthen otworzył tylne drzwi samochodu i kazał dzieciom przesiąść się do range rovera.\n– Nie. – Maja zatrzasnęła drzwi. – Musimy pogadać.\nDawno się nie kłócili o porządek spotkań z dziećmi. Zeuthen nie chciał wracać do tych sporów.\n– Jeśli sądzisz, że dzięki temu przejmiesz opiekę nad nimi...\n– Ona ma wysypkę na całym ciele! Co się dzieje, do cholery?\n– Albo kłamiesz, albo się nią nie zajmujesz.\n– Nie. – Z trudem zachowywał spokój. Dzieci patrzyły i ta kłótnia na pewno fatalnie na nie wpływała. – Wiem, co robią, kiedy są ze mną. W domu nigdzie nie ma żadnego kota. Przecież to nie jest śmiertelna...\nLassen usłyszał te słowa i wtrącił się:\n– To może być poważne. Jeśli zlekceważy się reakcję alergiczną...\n– Nie twoja sprawa – wytknął mu Zeuthen. – To nie są twoje dzieci.\nZatrzymała się przy nich biała furgonetka. Przez chwilę Zeuthen miał wrażenie, że Emilie komuś macha. Ale to było niemożliwe. Jeśli nawet się uśmiechnęła, to przelotnie. Oboje z bratem wyglądali na zmęczonych i biednych, gdy spór na parkingu się przeciągał.\n– Mamy ustalony sądownie grafik spotkań z dziećmi – podjął. – Nie możesz tak po prostu zabrać mi ich, kiedy ci się spodoba.\n– Sądownie! – wrzasnęła Maja. – Teraz będziesz mi groził sądami? Naślesz na nas całego Zeelanda? Wtedy poczujesz się jak facet?\nW małym volkswagenie otworzyły się drzwi. Emilie podeszła, stanęła między nimi i spojrzała na każde z wyrzutem. Lassen wycofał się do szpitala.\n– Widziałam kotka, jak bawiłam się z Idą. I już. – Spojrzała na matkę. – Nie chcę mieszkać z tobą i Carstenem. Carl też nie. Chcemy być z tatą.\nEmilie podeszła do range rovera. Carl już tam stał. Maja podbiegła do dzieci, głos się jej załamał i to strasznie zabolało Zeuthena.\nDzieci wsiadły na tył i zaczęły zapinać pasy.\n– Posłuchaj – powiedział do Mai, siląc się na spokój. – Nie powinniśmy się tak kłócić. Nie w ich obecności. Mam coś do załatwienia. Możesz pojechać z nimi do Drakkara. Zostać do mojego powrotu. – Wzruszył ramionami. – Nie wiem, kiedy wrócę. Jak chcesz, mogę cię uprzedzić, zadzwonię z samochodu. Żebyś wiedziała, kiedy wyjść.\nOd pół roku Lund mieszkała w dwupokojowym drewnianym domku na przedmieściu. Stał na wąskiej ulicy na pagórku, z którego roztaczał się widok na miasto. Miała tam też pusty ogródek, który starała się ożywić.\nSłuchała radia, zmywając naczynia dla Marka i jego gościa. Głównym tematem wiadomości znowu był Hartmann – miał wydać oświadczenie na temat Zeelanda, kiedy odwiedzał obozowisko bezdomnych, przed czym wyjątkowo przestrzegała go PET. Zawsze robił, co mu się podobało. Nigdy nie współpracował z policją, jeśli nie chciał, nawet jeśli zamierzał wygrać wybory.\nNie żeby te wybory zapowiadały się dobrze. Ussing podżegał masy, ostrzegając przed nowymi ustępstwami wobec bogaczy. Partia Centrum, której poparcie pewnie zdecyduje o wygranej, się wahała.\nLund zajrzała do piekarnika, stwierdziła, że nie zdjęła folii ze sklepowej lasagne, wyjęła więc szybko całe danie i za pomocą nożyczek pozbyła się brązowego plastiku. Następnie odstawiła lasagne do środka i wytarła dłonie o dżinsy.\nZadzwonił telefon. Mark.\n– Cześć, mamo...\n– Niełatwo tu trafić. Przy żółtym budynku musicie skręcić w lewo na końcu...\n– Nie przyjedziemy. Eva jest chora. Innym razem...\nSpojrzała na stół. Butelka dobrego chianti. Nowe kieliszki do wina, kupiła je na tę okazję. Świece.\nBrix podesłał jej dyplom za wieloletnią służbę i butelkę szampana. I jeszcze kopertę z OPA.\n– Nie. Przeziębienie. Zobaczymy się innym razem.\nNie mógł się doczekać końca rozmowy. Słyszała to w jego głosie.\n– Mark... – powiedziała jakoś rozpaczliwie.\n– Wiem... wiem, że nie zawsze mogłeś na mnie liczyć. Nigdy nie wychodziło mi... – „mówienie tych rzeczy”, pomyślała. – Robię ze sobą porządek. Masz absolutnie prawo być na mnie zły.\n– Chciałabym cię czasami zobaczyć.\n– Jestem bardzo zajęty.\n– Jutro nie za bardzo.\nUsiadła. Na stole leżały zdjęcia od Junckera. Odcięta głowa. Wykrzywione martwe usta. Ręka z tatuażami. Pewnie z jakimś kobiecym imieniem. Coś jeszcze, krótkie słowo, środkowe litery wycięte przez krwawą ranę.\n– No to może pojutrze. Ty zdecyduj, kiedy.\nPierwszą literą zniszczonego tatuażu było wielkie M. Gotykiem.\n– Musimy się umówić kiedy indziej – powiedział Mark.\nOstatnią literą było małe a. Całe słowo liczyło z pięć, sześć liter. Nie więcej.\n– Mamo? Halo?\nWzięła do ręki długopis i pochyliła się nad zdjęciem.\n– Kiedy indziej, mamo. Jesteś tam?\n– Tak. Kiedy indziej. Dobra. Tylko daj mi znać.\nRozłączył się, a ona odtworzyła brakujące litery. I odczytała cały wyraz.\nZadzwoniła do Brixa.\n– Cześć, Lund. Dostałaś szampana i pismo z OPA? Chcą, żebyś zaczęła w przyszłym tygodniu. Nie musisz przechodzić przez rozmowę kwalifikacyjną. Chyba ci gratuluję.\n– Mamy jeszcze ludzi w porcie?\n– Kazałaś im się zwinąć. Pamiętasz?\n– No to wezwij ich z powrotem. Stoi tam statek, „Medea”. Chcę go obejrzeć.\n– Powiedziałaś, że to nieważne.\n– I wyślij ekipę na teren Stubbena. Już jadę.\nMiała świetną wymówkę, żeby przekraczać prędkość. Nawet nie zawracała sobie głowy wystawianiem koguta. W porcie czekała załoga łodzi. I Mathias Borch. Powiedział, że Hartmann z ekipą są w odległym o kilometr obozowisku bezdomnych.\n– Każ mu się stamtąd zwijać – poleciła.\n– Próbowałem. Jesteś pewna? Na ile procent?\nPodała mu zdjęcie, na którym napisała „Medea”.\n– Kiedy straż przybrzeżna skontaktowała się rano ze statkiem, nie rozmawiała z załogą. Poprosiłam, żeby teraz znowu nawiązali łączność. Nikt nie odebrał.\nBorch patrzył na nią wściekły.\n– Gdybym wiedział, zatrzymałbym Hartmanna!\nLund wzruszyła ramionami, wsiadła do pontonu z Junckerem i dwoma załogantami.\n– Zatrzymaj go teraz – powiedziała, gdy łódka, kołysząc się, ruszyła na wody portu.\nTroels Hartmann podawał talerze z gulaszem niechlujnym, cichym mężczyznom usadowionym przy rozkładanych stołach w prowizorycznych namiotach. Cuchnęło tu tanim jedzeniem i ściekami. Dziennikarze mieszali się z ekipami telewizyjnymi, podążając za nim od jednej porcji do drugiej i zadając pytania, na które on nie odpowiadał.\nGdy tylko kamera robiła zbliżenie, uśmiechał się. Karen Nebel patrzyła i się nie uśmiechała. Chciała, żeby wrócił do Slotsholmen na konferencję prasową.\nPotem Morten Weber wprowadził kilku mężczyzn niosących skrzynki piwa. Rozległy się wiwaty. Paru włóczęgów chwyciło butelki, wstało i wzniosło toast za Hartmanna.\nUśmiechnął się szeroko i wyszedł.\nCiągle się uśmiechał, gdy odwrócił się do Webera i rzekł:\n– Rozdawanie gorzały alkoholikom, Morten. Bardzo sprytne.\n– Zdumiewasz mnie, Troels. Pod wieloma względami taki sztywniak i purytanin, a jednak...\nCzekał na odpowiedź, ale żadnej nie usłyszał.\n– PET chce, żebyśmy się natychmiast stąd zwijali. Ich zdaniem występuje bezpośrednie zagrożenie.\n– Musimy się natychmiast udać na konferencję prasową – dodała Nebel.\nHartmann pokręcił głową.\n– Tu są te wszystkie pismaki. Po co im dokładać roboty?\nPodszedł zdecydowanym krokiem do samochodu, siadł na masce, uśmiechnął się promiennie do kamer, pomachał. Nawet dziennikarze byli zaskoczeni.\nDokoła zbierali się mężczyźni w długich płaszczach. Każdy miał w uchu słuchawkę, od której przez szyję biegł kręcony kabelek, każdy miał zatroskany wyraz twarzy.\n– No dobra – powiedział Hartmann radośnie. – Nie marnujmy czasu, co? Macie jakieś pytania? No to słucham.\n– Cholera – warknęła Karen Nebel.\nWeber rozmawiał z najgłośniejszym spośród funkcjonariuszy PET, człowiekiem, który przedstawił się jako Mathias Borch. Podeszła i słuchała. Wymiana zdań stawała się coraz gorętsza.\n– Mówiłem, że macie go stąd zabrać – perorował Borch. – Może to zrobicie, co?\n– Troels jest premierem Danii – odparł Weber, wzruszając ramionami. – Może sam pan chce spróbować?\n– Jeszcze tylko kilka minut – dodała Karen Nebel, próbując uspokoić atmosferę.\n– Dzisiaj rano tuż obok znaleziono ciało – powtórzył Borch i z surową miną wyjął telefon. Co chwila wybierał ten sam numer.\nNie odbierała. Ale Karen Nebel zauważyła wyraz twarzy Mortena Webera, wyraz, którego nie widziała nigdy wcześniej. Morten był blady, wstrząśnięty. Przestraszony.\n– Pomożemy wszystkim, komu się da – mówił Hartmann głośno na improwizowanej konferencji prasowej. – Ale zdołamy to zrobić wyłącznie wtedy, gdy każdy wniesie swój wkład. Dotyczy to również Zeelanda. Nie dostaną żadnych specjalnych przywilejów. Powtarzam. Żadnych więcej przywilejów.\nNie lubiła statków. W sprawie Birk Larsen też był statek. Człowiek powieszony na linie. Jeszcze jeden niewłaściwy ruch w ciemności.\nDwaj mężczyźni z załogi łodzi obchodzili pokład „Medei”. Juncker podążył za nią do środka. Wnętrze frachtowca przypominało ogromną, martwą katedrę ze stali i cuchnęło jak wszystkie statki. Starością i ropą. Przenikliwe zimno w długich, metalowych korytarzach. Nie było żadnych śladów, dopóki nie dotarli w pobliże mostku. Lund podniosła dłoń, by zatrzymać kolegę, i wskazała coś przed sobą.\nDługa plama na podłodze. Rozmazana krew. Również na ścianie. Musiał tu upaść ktoś ciężko ranny.\nPróbował uciec, pomyślała. Stara sztuczka – to, że widziała te obrazy przed oczami, miała je w głowie – wracała, choćby Lund nie wiadomo jak się broniła.\nMężczyznę poraniono tutaj. Jakoś się uwolnił. Wskoczył do lodowatej wody i próbował ratować życie ucieczką wpław.\nCzyli musiał być bardzo przerażony.\nPotworny jazgot przeciął ciemności. Mało ducha nie wyzionęła. Asbjørn Juncker nieporadnie walczył z telefonem; jakąś okropną rockową solówkę na gitarze miał ustawioną jako dzwonek. Lund wyrwała mu telefon i wyciszyła – tak jak zawsze swój. Ktoś próbował się do niej dodzwonić, odkąd dotarli do „Medei”. Czuła, jak telefon wibruje jej w kieszeni. To mogło poczekać.\nPodniosła wysoko latarkę w prawej ręce. Zeszli na dół schodami. Zbiorniki paliwa. Z boku rozmazana krew. W kącie martwy mężczyzna, prawie nagi, tylko w brudnych slipach, na klatce piersiowej wiele ran po nożu. Nadgarstki spętane drutem, kostki też.\n– Lund – szepnął Juncker idący z latarką w jednej i pistoletem w drugiej dłoni, cały czas celując i szperając światłem to po lewej, to po prawej stronie.\nSpojrzała. Kolejne ciało. W takim samym stanie. Rany od noża. Drut. Mężczyźni byli torturowani.\n– Broń ci niepotrzebna, Asbjørn.\n– Straż portowa mówiła, że jest ich trzech.\n– Tak. Trzeciego znaleźliśmy rano w kawałkach. A ten, kto to zrobił, zniknął. Za sprytny był, żeby tu zostać.\nJedynym źródłem światła na mostku były monitory wciąż pracujące na pulpicie. Obok koła sterowego stał laptop. Z otwartym plikiem. Wyglądało to na schemat systemu bezpieczeństwa Zeelanda.\nLund sprawdziła, czy ma zasięg, i kazała Junckerowi zadzwonić do Brixa, ściągnąć ekipę. Potem zadzwoniła do Borcha.\n– Nie wiem, co tu się dzieje – zaczęła i powiedziała mu o ciałach i włamaniu do systemu bezpieczeństwa Zeelanda.\nSłuchał, nic nie mówił. W akademii policyjnej Mathias Borch był prymusem. Bystry i oddany. Ale nigdy nie myślał szybko.\n– Hartmanna już tam nie ma, co?\n– Udziela się na improwizowanej konferencji prasowej. Dlaczego nie odbierasz komórki?\n– Byłam w ładowni tego cholernego statku. Kimkolwiek byli włamywacze, operowali stąd.\nRuszyła przez ciemności z latarką w ręku. Patrzyła.\nNa ścianie w głębi zdjęcia. Mnóstwo, mnóstwo zdjęć pokrywających malowaną stal.\nZatrzymała się. Politycy i przemysłowcy. Twarz obok wycinków prasowych: Aldo Moro. Były premier Włoch porwany przez Czerwone Brygady. Trzymali go przez pięćdziesiąt pięć dni, a potem zastrzelili i porzucili ciało w samochodzie na ulicy. Obok wisiał artykuł o Thomasie Niedermayerze, niemieckim przemysłowcu porwanym przez Provisional IRA, skatowanym, zamordowanym i pogrzebanym na wysypisku pod Belfastem. Ten artykuł był o wiele świeższy i Lund nie mogła się od niego oderwać. Dziesięć lat po znalezieniu ciała niemieckiego przemysłowca wdowa po nim wróciła do Irlandii, weszła do oceanu i utonęła. Potem samobójstwo popełniły dwie ich córki. Nieprzerwany ciąg nieszczęść w następstwie jednego brutalnego czynu...\n– Patrzę tu na zdjęcia porwanych polityków – powiedziała Lund, nie wiedząc nawet, czy Borch słucha. – Martwych. Musisz natychmiast zabrać stamtąd Hartmanna.\nLudzie z PET wdarli się w tłum pismaków, niemal zdjęli Hartmanna z maski samochodu i wsadzili go do bezpiecznej furgonetki wraz z Weberem i Karen Nebel.\nBłyskające światła. Syreny. Cała trójka siedziała na ławce naprzeciwko dwóch uzbrojonych funkcjonariuszy, gdy samochód pędem opuścił port i pognał do miasta.\n– Nie mogą mnie tak traktować – narzekał Hartmann. – Nie pozwolę na to.\n– Policja znalazła dwa ciała na statku w porcie – powiedział Weber. – A rano jeszcze jedno. Zdjęcia porwanych polityków. Owszem, mogą cię tak traktować.\nOdpowiedziało mu wściekłe, mściwe spojrzenie.\n– Sprawę prowadzi Lund – dodał Weber.\n– Kim jest Lund? – spytała Nebel.\n– Dużo by mówić – odparł Hartmann. A do Webera dodał: – Pogadaj z Politigården. Nie z Brixem. Obejdź go, uderz do kogoś nad nim. Nie chcę jej widzieć.\n– Czy ktoś powie mi, o co chodzi? – dopominała się Nebel.\n– Kiedyś już popełniła wielki błąd – wyjaśnił Weber. – Mało przez nią nie przegraliśmy wyborów. To się więcej nie powtórzy.\nZadzwonił jego telefon. Furgonetka podskoczyła na nierówności i wreszcie dotarła do jakiejś porządnej drogi.\nNebel odwróciła się do Hartmanna.\n– Nie powinieneś składać tych obietnic. Nie możesz z marszu tworzyć polityki. Nie wiesz, jaka będzie odpowiedź Zeelanda. Musisz mi pozwolić to ogarnąć. Nie jestem od patrzenia, jak sam sobie strzelasz gole.\nTo go chyba trochę ubawiło.\n– A to właśnie robię?\n– Nie mogę działać po omacku. Wiem, że pracujesz z Mortenem wiele lat. Ale ze mną nie. Wprowadź mnie.\nHartmann udawał zdumionego.\n– Co dokładnie chcesz wiedzieć?\n– Pieprzysz Rosę Lebech?\nOpadł na oparcie. Nie patrzył na nią.\nMorten Weber zakończył rozmowę.\n– Zeeland właśnie opublikował dementi. Zdaje się, że zawiesili dyrektora. Robert Zeuthen oznajmił publicznie, że on osobiście, a także Zeeland jako firma, w pełni wspierają plan naprawczy rządu.\nNa zewnątrz światła. Wjeżdżali do centrum. Slotsholmen. Niedługo znowu zasiądą w ciepłych biurach Christiansborgu.\nHartmann się roześmiał. Uśmiechnął się szeroko. Weber na nią nie patrzył.\n– Obaj wiedzieliście, że to nastąpi, prawda? – spytała.\n– Morten ma wszędzie przyjaciół – odrzekł Hartmann. – Może mały ptaszek zdradził mu, że gazeta zamierza dopieprzyć Kornerupowi. – Klepnął Webera w kolano. – Nie żebym chciał wiedzieć.\nFurgonetka wjechała na dziedziniec przed pałacem. Dwóch funkcjonariuszy podeszło do niej i otworzyło drzwi. Hartmann nie drgnął.\n– Musimy wydać oświadczenie dla prasy, Karen. Ty je tak świetnie formułujesz. Tak pięknie. Chciałbym tak umieć.\n– Ale najpierw mi je pokaż, dobra? – dodał. – Potem podrzuć kopię do przegródki Ussinga, z najserdeczniejszymi pozdrowieniami ode mnie.\nKaren Nebel pierwsza ruszyła do budynku. Weber zatrzymał Hartmanna na schodach, zaczekał, aż ochroniarze oddalą się na tyle, by ich nie słyszeć.\n– Ona ma rację? Obracasz Rosę Lebech?\nTwarz Hartmanna spoważniała.\n– Nie mam na to czasu – odparł i ruszył przed siebie.\nWeber chwycił go za ramię.\n– Już zapinałem ci rozporek przy tych głupotach z Birk Larsen. Mieliśmy szczęście jak cholera, że się z tego wywinęliśmy. Nie proś mnie o to znowu.\n– Jestem wolny. Jestem wdowcem. Każdą godzinę przepracowuję na rzecz tego kraju. Mam prawo do życia prywatnego. I mam prawo być kochany. – Po chwili namysłu dodał: – Nie miałem z tamtą dziewczyną nic wspólnego.\n– Ach... – Skinął głową Weber. – To miłość, tak? – Zaczekał. Zero odpowiedzi. – W samym środku kampanii wyborczej? Którą i tak możemy przegrać? Z całym tym gównem Zeelandowym, z Lund czającą się za rogiem... ty posuwasz szefową partii, której potrzebujemy, by ocaliła nam skórę.\n– Okaż mi trochę zaufania, Morten. Panuję nad tym. Rosa zapewni mi poparcie Partii Centrum. Poprą moją kandydaturę na stanowisko premiera. Sprawa z Zeelandem jest już wyprostowana. A ty masz dopilnować, żeby Lund się do nas nie zbliżyła.\nPołożył rękę na plecach Webera i poprowadził go w stronę pałacu.\n– I dopilnujesz, prawda?\nMaja Zeuthen nigdy nie lubiła Drakkara. Przed śmiercią ojca Roberta mieszkali w dawnym domku ogrodnika w obrębie posiadłości, cieszyli się wychowywaniem dwójki swoich pięknych dzieci w maleńkim, schludnym domu przeznaczonym dla szczęśliwego ogrodnika.\nTam bardzo się kochali.\nPotem na jego barkach spoczęło brzemię prowadzenia firmy, a jednocześnie narastał kryzys. Nie tylko w Zeelandzie. Na całym świecie.\nWprowadzili się do Drakkara. Mieszkali pod smokiem. Zagubili się w jego rozwlekłych piętrach i ogromnych, pustych pomieszczeniach.\nRola szefa Zeelanda przerastała Roberta, w dodatku nie pozwalał sobie pomóc. Proponowała. Przegrała. Ich miłość gasła. Zaczęły się kłótnie. Ona się oddalała, on coraz więcej czasu spędzał skryty za czarnymi szybami biura w porcie.\nA kiedy pojawiał się w domu, kłócili się. Dwie małe twarzyczki czasami przyglądały się temu od progu.\nDochodziła dwudziesta. Służba postawiła kolację na stole. Zjadła z Emilie i Carlem, próbując prowadzić niezobowiązującą rozmowę. Zauważyła, jak oboje milkli, gdy usiłowała poruszyć temat Carstena.\nBył młodszy. Ciężko pracował, robiąc karierę medyczną. Jak powiedział Robert, to nie były jego dzieci, i czasami dało się to poznać po jego chłodzie i złym humorze.\nSami posprzątali po sobie ze stołu. Powiedziała Reinhardtowi, żeby pojechał do domu. Miał żonę. Dorosłe dzieci. Dom nad wodą, nieopodal siedziby Zeelanda. Ale i tak został w pałacu, patrzył i martwił się. Robert, kiedy był chłopcem, uważał go niemal za wujka, element wyposażenia domu.\nEmilie i Carl poszli na górę. Grać. Oglądać telewizję. Poszaleć z gadżetami.\nMaja siedziała sama na wielkiej kanapie, wpatrując się w wielki obraz na ścianie: szare, żałosne płótno przedstawiające ocean w czasie straszliwego sztormu. Kiedy się rozstawali, ich córka powiedziała, że nienawidzi tego obrazu. I że kojarzy się jej z odejściem dziadka. Gdyby Maja nie odeszła, już dawno by stąd znikł.\nNa schodach pojawiła się Emilie w niebieskim płaszczyku, różowych kaloszach i z plecaczkiem, na którego bokach widniały kucyki.\nNieruchomym wzrokiem patrzyła matce prosto w oczy.\n– Nakarmić jeża.\n– Jeża? O tej porze?\n– Tata mi pozwala.\n– Pójdę po Carla – powiedziała Maja. – I razem pójdziemy do jeża.\nMała usiadła na schodach. Kiedy Maja wróciła z chłopcem, nie było jej.\nStarała się, żeby w jej głosie nie było zbyt dużo złości.\n– Emilie gdzieś zniknęła. Powiedziała, że idzie nakarmić jeża.\nRoześmiał się. Lubiła jego śmiech.\n– Ostatnio karmi go co noc. Musimy ustalić, jakie dać jej zwierzątko. Nie sądzę, żeby zadowoliła się patyczakiem.\n– Też nie sądzę.\nCzy zauważył, że ją rozśmieszył? Czy dla niej to coś znaczyło?\n– Reinhardt rozpytał o kota – powiedziała. – Ogrodnik mówił, że widział jakiegoś za ogrodzeniem. Gdzieś nad strumieniem. Emilie się tam czasem wałęsała.\n– Za ogrodzeniem?\nW jego głosie pojawiło się lekkie napięcie.\n– Tak. To nic ważnego, Robercie. Carsten powiedział, że jeśli będziemy ją smarować maścią, za kilka dni wydobrzeje. Przepraszam, że tak się wściekłam.\n– Nie powinna sama wychodzić. Nie bez powodu mamy ochronę.\n– Jadę do domu – powiedział nagle.\nMaja podeszła do drzwi wejściowych i zastanowiła się, jak długo tym razem będzie musiała czekać. W wysokiej, eleganckiej sieni jedynym brzydkim elementem wystroju były niebieskie pulsujące światła i niewielkie ekrany monitoringu, który strzegł pałacu i całego terenu.\nW sumie osiem monitorów, większość pokazywała drzewa kołyszące się w zimowym wietrze, nagie gałęzie poruszające się niestrudzenie.\nPatrzyła na nie bezradna, gdy nagle obraz na jednym z monitorów znikł; został tylko niebieski komunikat o braku sygnału. Za chwilę wyłączył się drugi. I za moment cała reszta.\nZdjęcia. Dziesiątki zdjęć. Na ścianach. Na podłodze.\nCzarno-białe twarze, których Lund nie znała. Lustrzanka canona z teleobiektywem. Dokumenty na temat ruchu statków. Coś, co wyglądało na schemat zabezpieczeń Zeelanda, różnych jego siedzib. Zakładów, biur. I prywatnych posiadłości.\n– Nie rozumiem – odezwał się Juncker, świecąc latarką na aparat. – Po co ktoś by się tu ukrywał? I zabijał trzech marynarzy tylko po to, żeby przyłożyć jakiemuś politykowi?\nLund ledwie go słuchała. Na biurku w kącie znalazła plik kolorowych wydruków wprost z drukarki atramentowej. Na niektórych zdjęcia lotnicze z netu. Trawniki i drzewa. Widok z satelity na jakąś wielką posiadłość.\nZwyczajnie wyglądający mężczyzna obok lśniącego range rovera. Koło czterdziestki, w garniturze. Sprawiał wrażenie bardzo nieszczęśliwego.\n– To Robert Zeuthen – powiedział Juncker. – Ten koleś od Zeelanda.\nPrzełożyła wydruk, spojrzała na następny. Zeuthen idący do samochodu, w środku dwie małe postacie. Na wydruku widniała data i godzina. Szesnasta trzydzieści. Dzisiaj.\n– Już to mówiłeś, Asbjørn.\nLund spojrzała na drukarkę. Błyskało na niej czerwone światełko. Zabrakło papieru, nim skończył się wydruk. Wzięła z biurka kilka kartek i włożyła do podajnika.\nDrukarka zagrzechotała, zafurczała i zaczęła drukować.\nWychodziły powoli; zdjęcie po zdjęciu.\nKażde przedstawiało dziewczynkę w niebieskich dżinsach i płaszczyku. Blondwłosą. Z kamienną twarzą, z wyjątkiem chwili, gdy zobaczyła ojca i uznała, że potrzebny mu jej uśmiech.\nI ostatnie. Zbliżenie. Nie z teleobiektywu. Dziewczynka śmiała się do osoby, która trzymała aparat. W ramionach trzymała kotka.\n– Tu nie chodzi o Hartmanna – powiedziała Lund i chwyciła telefon.\nZeuthen zatrzymał swój wielki samochód na żwirze tak ostro, że aż go zarzuciło, nie zatrzasnął nawet drzwi i pobiegł do domu. Drzwi wejściowe stały otworem. Maja dygotała w kurtce.\nOczy szeroko otwarte, przerażona, zraniona.\n– Dzwoniła policja – szepnęła. – Kazali nie wychodzić z domu. Wysyłają...\n– Carl na górze. Emilie...\nJej twarz powiedziała mu wszystko.\nZeuthen wpadł do środka, chwycił latarkę, wybiegł przed dom i ruszył w mrok, świecąc dokoła.\nMaja dołączyła do niego.\n– Jak długo jej nie ma? – spytał.\n– Powiedziała, że idzie nakarmić jeża. I że jej pozwalasz.\n– Jak długo jej nie ma? – powtórzył.\n– Czterdzieści minut. Godzinę.


Ekskluzywne koszule damskie w ZALANDO PREMIUM\nAllen SchwartzBarbourBOSS CASUALBruuns BazaarBy Malene BirgerCECILIE copenhagenCHINTI & PARKERCLOSEDClub MonacoDESIGNERS REMIXDiane von FurstenbergDKNYDRYKORNElisabetta FranchiEmporio ArmaniEscada (wszystkie)EscadaEscada SportFilippa KFor Love & LemonsFrame DenimHofmann CopenhagenHolzweilerHouse of DagmarHUGOHugo Boss (wszystkie)iBluesIroJ.CREWJ.LINDEBERGJust CavalliKARL LAGERFELDLibertine-LibertineLK BennettLovechildMarellaMarniMax Mara (wszystkie)Max Mara LeisureMAX&Co.McQ Alexander McQueenMICHAEL Michael KorsMother of PearlMRZMulberryMykke HofmannNeedle & ThreadPatBoPatrizia PepePERSEVERANCE LONDONPinkoPolo Ralph LaurenPS Paul Smithrag & boneRebecca MinkoffSand CopenhagenSee by ChloéSportmax CodeSteffen SchrautStrenesseThe KooplesThree FloorTibiTiger of SwedenTWINSETVanessa BrunoVersace JeansWEEKEND MaxMaraWon HundredZoe Karssen2nd Day7 for all mankind 3032343638404244464850525456XXSXSSMLXLXXL czarnybrązowybeżowyszarybiałyniebieskimorskiturkusowyzielonyoliwkowyżółtypomarańczowyczerwonyróżowyliliowyzłotysrebrnykolorowy\n}Ekskluzywne koszule damskie\nWRAP IN HEART - Bluzka - red/ivory\nPALOMA - Koszula - light blue\nCILLA ELINA BLOUSE - Bluzka - black\nHEIDI - Koszula - harbor island blue\nELIANA - Bluzka - bright purple\nESHILA - Koszula - open blue\nBluzka - cipria\nKoszula - cipria chiara\nHEIDI - Koszula - cruise navy\nCREW NECK TIE WAIST - Bluzka - white\nCELACI - Bluzka - black\nHEIDI - Koszula - carmel pink\nETRIXE - Koszula - light blue\nAGO - Koszula - weiss\nHELEK - Koszula - blanc\nCREW NECK RUFFLE - Bluzka - black\nDEFELA - Bluzka - black\nLIVA - Bluzka - white\nELLA - Bluzka - white\nLIKARAH - Koszula - white\nBluzka - multicolor/white\nEPOCA - Koszula - grau/blau\nKoszula - bianco\nRUBY ELNA TEE - Bluzka - snow white\nPIECE DYE - Koszula - white\nHEIDI - Koszula - white\nKoszula - french turqu\nPRIMULA - Bluzka - black pattern\nJak wyglądać elegancko i równocześnie niezwykle kobieco, utrzymując tym samym styl biznesowy? Ekskluzywne koszule damskie to rozwiązanie idealne. Są nie tylko niesamowicie stylowe i modne, ale również praktyczne i sprawiają, że kobieta wygląda w nich profesjonalnie w każdej sytuacji. Do ekskluzywnej koszuli damskiej pasują eleganckie spodnie w kant albo ołówkowa spódnica, a dodatkowo oczywiście szpilki! Taki strój z pewnością spowoduje, że w przypadku biznesowego spotkania zostaniesz potraktowana poważnie i bardzo profesjonalnie. Dzisiejszy świat mody oferuje różne rodzaje ekskluzywnych koszul damskich. Mogą one mieć długi bądź krótki rękaw, mogą mieć kołnierzyk, bądź przybrać bardziej romantyczną formę poprzez dodany żabot. Ekskluzywne koszule damskie są także uszyte z przeróżnych tkanin, dlatego jest to produkt tak bardzo uniwersalny, iż każda przedstawicielka płci pięknej na pewno wybierze dla siebie najodpowiedniejszą koszulę. Ekskluzywna koszula damska to element garderoby, który powinien znaleźć się w szafie każdej kobiety!\nEkskluzywne koszule damskie - zabłyśnij z Zalando.pl!\nPoszukujesz pięknej ekskluzywnej koszuli damskiej? Dobrze trafiłaś! Zalando.pl oferuje szeroką gamę wspaniałych ubrań, spośród których z pewnością znajdziesz coś dla siebie. Stonowany kolor i kwintesencja klasyki? A może mocna barwa i ekstrawagancki krój? W Zalando.pl znajdziesz fasony w różnych kolorach i przedziałach cenowych. Dopełniamy wszelkich starań, aby każdy, nawet najbardziej wymagający klient, znalazł na Zalando.pl coś dla siebie. A wszystko to w wygodnym zaciszu własnego domu z lampką wina, bądź filiżanką kawy w ręku. Zakupy przez Internet jeszcze nigdy nie były tak łatwe i przyjemne. Przejrzyj naszą ofertę ekskluzywnych koszul damskich, a bardzo możliwe, że zainteresują Cię również spódnice, spodnie, czy też buty, które pozwolą Ci stworzyć niepowtarzalny zestaw, będący dopełnieniem Twojego stylu! Z Zalando.pl ubierzesz się od stóp do głów, a każdy element stroju będzie ze sobą współgrał tak, aby całość stworzyła stylizację modną i wygodną. Sprawdź na Zalando.pl ofertę ekskluzywnych koszul damskich!


Aquaman: Nadpływa Czarna Manta - Dan Abnett - Książka - opinie, oceny, ceny - nakanapie.pl\nISBN: 978-83-281-2670-1, 9788328126701\nDan Abnett – brytyjski autor komiksów i powieści. Pracował dla Marvel Comics. Pisze opowiadania w świecie Warhammer i Warhammer 40.000 dla Games Workshop, które do maja 2008 sprzedały się w nakładzie 1.150.000 egzemplarzy.\nWszystkie książki Dan Abnett\nKonflikt pomiędzy USA a Atlantydą narasta sztucznie napędzany przez trzecią siłę, tajną terrorystyczną organizację Nemo. W tym samym czasie Mera, przyszła żona Aquamana, dowiaduje się o złowrogiej przepowiedni, która może na zawsze skreślić związek podwodnej pary królewskiej. Jak Arthur poradzi sobie z kryzysem? "Nadpływa Czarna Manta" to ciąg da... Recenzja książki Aquaman: Nadpływa Czarna Manta\nPrzeczytane Fantastyka Komiksy\nCałkowicie przekonałam się do Aquamana po tym tomie, zaczęłam doceniać walki w głębinach i piękne stroje mieszkańców podwodnego państwa. Takie otoczenie sprawia, że ta seria jest wyjątkowa w porównaniu do przygód innych superbohaterów. Jak dla mnie można by wcale się nie wynurzać i mam nadzieję, że jeszcze samej Atlantydzie autorzy poświęcą czas i opiszą ją szerzej.\nO nie! Książka Aquaman: Nadpływa Czarna Manta. czuje się pominięta, bo nikt nie dodał jeszcze do niej cytatu. Może jej pomożesz i dodasz jakiś?\nPierwszy tom serii „Aquaman” w nowej linii wydawniczej DC „Odrodzenie”. Oto Arthur Curry – Aquaman, ...\nTrzeci tom opowieści o Arthurze, królu Atlantydy w ramach kolekcji DC Odrodzenie. Dzięki Aquamanowi ...


•BEST WESTERN HOTEL UNIVERSO RZYM - POLSKI•\n•BEST WESTERN HOTEL UNIVERSO RZYM – POLSKI•\nBest Western Hotel znajduje się w spokojnej okolicy przylegającej do Universo Teatro dell’Opera di Roma. Lokal został otwarty w 1888 roku, oferuje zakwaterowanie w budynku 8-piętrowym zaprojektowany w rzymskim stylu.\nPobytu w hotelu Best Western Hotel Universo uzyskać szybki dostęp do Koloseum. W centrum miasta znajduje się w odległości 2 km od obiektu.\nTa właściwość jest umieszczony w dzielnicy Central, znanego muzeum, operze i pałacu.\nTa nieruchomość składa się z przestronne dwupoziomowe niższych piętrach junior suity, junior king suite i gospodarki płaskim To jak ze stylowym wystrojem oraz czajnik do kawy / herbaty, salonem, garderoba, komputer osobisty oraz odtwarzacz DVD. Wyposażenie pokoi obejmuje też czajnik elektryczny, zmywarka i ekspres do lodu dla self-catering.\nOsób przebywających w hotelu Best Western Hotel Universo można usiąść na pyszne śniadanie. Nowoczesna restauracja oferuje wyśmienite posiłki. Bar lounge jest dostępny na miejscu. Goście mogą korzystać z kuchni włoskiej w Ristorante Alessio położony 100 metrów.\nMiejsce jest w 5 minut spacerem od stacji metra Termini. To trwa około 20 minut, aby dostać się na lotnisko Ciampino samochodem.\nObiekt oferuje rzutnik, centrum biznesowe i usługi sekretarskie dla gości biznesowych przebywających w hotelu Best Western Hotel Universo.\nCribs, mączki i opiekunki dla dzieci są w Best Western Hotel Universo. Na miejscu centrum fitness obejmują zajęcia fitness i siłownię.\nWnęka Neapol (350 m)\nEnoteca Goffredo Chirra (200 m)\nVia Veneto (950 m)\nSanta Pudenziana (300 m)\nTargi Książki (300 m)\nOpery di Firenze (200 m)\nForum (1,2 km)\nGalateria La Martorana (200 m)\nWszystkie dzieci w wieku poniżej 4 mogą przebywać bezpłatnie w istniejących łóżkach.\n•BEST WESTERN HOTEL RIVOLI RZYM – POLSKI•\n•BEST WESTERN HOTEL PRESIDENT RZYM – POLSKI•\n•DIOKLECJAN HOTEL RZYM – POLSKI•


Dialogi Penisa 2 (foto) 2011-01-26 11:03 Odbyła się próba medialna Dialogów Penisa. To druga edycja spektaklu. Przedstawiamy to co zarejestrował obiektyw naszej fotoreporterki. « poprzednie Zdjęcie 16/32 następne » Komentarze\nKoszmary senne? To może być Parkinson!Masz niespokojny sen przepełniony koszmarami? Budzisz się z krzykiem i łzami w oczach? Wstajesz bardziej zmęczony niż się kładłeś spać? Mogą to być pierwsze objawy choroby Parkinsona.Poradzieckie nieruchomości w WarszawieBój o poradzieckie nieruchomości w Warszawie trwa nadal. Pomimo wieloletnich starań polskie władze nie potrafią odzyskać kontroli nad budynkami przekazanymi Związkowi Radzieckiemu 40 lat temu. Warszawa bogatsza o Nergala vel HolocaustoKilka miesięcy temu na stałe w Warszawie zamieszkał "artysta" o wysublimowanym, wiele mówiącym pseudonimie Holocausto. Ten wybitny gdynianin z pochodzenia zdobył przebojem stołeczne media."Kobieta z wydm" Kōbō AbeCzy zastanawialiście się kiedyś nad piaskiem? Jego uporczywą siłą obracającą w pył wszystko co napotka na swojej drodze. A co jeśli wobec tej siły postawimy zniewolonego człowieka?


Dzial bezpieczenstwa pracy gumed – TwinFirsDolls\nHome Uncategorized\tDzial bezpieczenstwa pracy gumed\nO zabezpieczeniu i pomocy zdrowia zatrudnionych w współczesnym świecie mówimy coraz częściej, będąc coraz bardziej świadomymi, jak ważne zatrzymuje się zapewnianie im dobrych warunków dostosowanych do specyfiki stanowiska pracy. Na inne znaczenie w współczesnych rozważaniach zasługują pracownicy, którzy naszą funkcję wykonują w tak zwanych obszarach z treścią wybuchową.\nPraca w powierzchniach zagrożonych wybuchem nakłada na pracodawców obowiązek przestrzegania zasad nałożonych dyrektywą Unii Europejskiej, nazywaną w projekcie ATEX. Zasada ta reguluje wymagania, jakim wymaga sprostać każdy produkt znajdujący użycie w dziedzinie zagrożonej wybuchem. W niniejszym tłu należy podkreślić, że każdy obszar klasyfikowany jest pod kątem stopnia potencjalnego zagrożenia, który jednocześnie stoi się podstawą do określenia certyfikatów chcianych od stosowanych produktów.\nOpowiadając o powierzchniach zagrożonych wybuchem, warto powiedzieć także, że wyróżniamy dwie główne kategorie zagrożeń. W liczbie grup dostają się gazy, ciecze również ich opary. Do nowej uznawane są palne pyły.\nPrzyjmowanie się do Zasady Atex z pewnością pozwala przedsiębiorstwu spełniać obowiązujące przepis. Natomiast nie właśnie dlatego przedsiębiorstwa powinny jej trzymać. W realizacji główną korzyścią płynącą ze racje z Informacją jest dostarczenie pracownikom, a dodatkowo innym osobom zamieszkującym na obszarze zakładu przemysłowego, bezpieczeństwa. Gra tym, eliminując potencjalne zagrożenia ograniczasz straty ekonomiczne, do jakich potrafiło zajść w sukcesu jego zrobienia.\nDla bezpieczeństwa, a także poczucia dobrze spełnionego obowiązku, warto odnosić się do zasad wskazanych przez Dyrektywę.\nDzial bezpieczenstwa pracy gumed was last modified: Lipiec 24th, 2017 by admin