Zastosowanie miodu w medycynie po XVII wieku\nmiód zastosowanie miodu miód w medycynie miód surowy miód oczyszczony Mel depuratum miód różany miód koperkowy miód żywokostowy Mel Symphyti Mel Consolidae miód różano-boraksowy\nO tym, że miód jest produktem cenionym od tysięcy lat świadczy chociażby fakt, że o jego zastosowaniu w medycynie rozwodzili się Hipokrates, Dioskurydes, Pliniusz i Awicenna. W tamtych czasach miód znajdował zastosowanie w leczeniu ran świeżych i "zastarzałych". Jak sytuacja ta wyglądała w farmacji po XVIII wieku?\n1. Zastosowanie miodu w medycynie w XVIII, XIX i XX wieku\n2. Miód różany\n3. Miód koperkowy\n4. Miód żywokostowy\n5. Miód różano-boraksowy\n6. Zastosowanie miodu w medycynie po XVII wieku - artykuły powiązane\nMiód, ze względu na swoje właściwości, miał szerokie zastosowanie w medycynie XVIII, XIX i XX wieku. Raczej nie występował samodzielnie. Zwykle był traktowany jako dodatkowy składnik leków, nadający im wyjątkowego smaku i przyjemnego zapachu. Właściwości lecznicze miodu determinowały jego zastosowanie głównie w produkcji środków wykrztuśnych (syropów) oraz środków regulujących wypróżnienia.\nPostępująca wiedza w zakresie właściwości miodu i jego zastosowania sprawiły, że miód surowy (miód nieprzetworzony, żywy, nieogrzewany) i miód oczyszczony (Mel depuratum), czyli "miód pozbawiony domieszek takich jako woski, substancje białkowe i pyłki kwiatowe", były wykorzystywane do produkcji roztworów lecznicych.\nJednym z takich roztworów był miód różany, w skład którego wchodził miód oczyszczony (900g), gliceryna (100 g) oraz olejek różany (0,05 g). Niekiedy był rozcieńczany naparem szałwiowym. Wykorzystywany był do płukania ust i gardła.\nMiód koperkowy sporządzany był z miodu oczyszczonego, olejku koperkowego, słodu oraz syropu zwykłego (sacharoza + woda). Uzyskany syrop miał zastosowanie w łagodzeniu objawów przeziębień (kataru i kaszlu) oraz usuwania wzdęć.\nNa miód żywokostowy (Mel Symphyti, Mel Consolidae) składał się: miód oczyszczony, sacharoza oraz wyciąg wodno-etanolowy z korzenia żywokostu i lukrecji. Zastosowanie miodu żywokostowego zawierało się w walce z kaszlem, nieżytem krtani, oskrzeli i gardła.\nMiód różano-boraksowy (Mel rosat. cum Borace, Mel Boracinum) składał się z miodu różanego oraz roztworu boraksu. Wykorzystywany był w medycynie XIX wieku w leczeniu aft, kaszlu i zapaleniu gardła. Ze względu na niebezpieczeństwo zatrucia dzieci został dość szybko wycofany.\nHenryk Różański, Spadź, trochę o miodach, http://rozanski.li, Data odczytu: 01.05.2016\n Stanisław Kohlmünzer, Farmakognozja: podręcznik dla studentów farmacji, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2003, s. 669\nLiczba wyświetleń artykułu: 2646\nI Forum Pszczelarskie w Stalowej Woli\t Pasieka\t Węza pszczela firmy Pszczeli Port\t Maja i Gucio w naszej szkole\t Nalewka miodowo-cytrynowa\t II Festiwal Miodu w Katowicach\t Pasieka Barbara i Edward Gołota\t Enactus Poland 2014


Wspólnota chrześcijańska – parafia – PARAFIA – GŁOGÓW MAŁOPOLSKI\n… Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr czyli Skała, i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. (Mt 16, 18-19)\nPrzyzwyczajenie do traktowania podmiotów katechezy w kategoriach niemalże wyłącznie jednostkowych i administracyjnych jest jeszcze dość silnie zakorzenione w Kościele. Zwykle bowiem, gdy mówi się o odpowiedzialności za katechezę, wymienia się albo poszczególne osoby sprawujące określone funkcje (biskup, proboszcz, duszpasterze. katecheci), albo instytucje (wydziały duszpasterskie Kurii Biskupich), mało zwracając uwagę na rolę i znaczenie w procesie katechetycznym całej wspólnoty chrześcijańskiej. Stąd też temat wspólnoty jako podmiotu katechezy wydaje się niezmiernie istotny dla prawidłowego i integralnego rozumienia zarówno natury samej katechezy, jak i podziału oraz stopni czy hierarchii kompetencji i odpowiedzialności za nią tych, którzy ją tworzą.\n1. Dlaczego wspólnota?\nWydaje się, że samo pojęcie «wspólnota chrześcijańska» nie niesie jeszcze ze sobą tych potrzebnych konotacji, które pozwoliłyby wydobyć jej prawdziwą rolę i znaczenie dla całego procesu katechetycznego. Dopiero jej ujęcie w kategoriach komunii («communio»), a więc w tym, co możemy określić jako więź, udział, uczestnictwo, a także obdarowywanie ze strony Boga i przyjęcie Boskiego daru przez człowieka, aby urzeczywistnić go w postawie służby, może w większym stopniu przybliżyć nam znaczenie wspólnoty dla tworzenia i rozwoju katechezy, będącej nie czym innym, jak właśnie odpowiedzią Bogu na jego zaproszenie do stawania się dojrzałymi w wierze. To właśnie Kościół rozumiany jako komunia wierzących w Chrystusa pomaga zrozumieć, jak pisze ks. Andrzej Czaja, że Chrystusowy Kościół i jego żywotność nie są dziełem ludzkiej aktywności, lecz owocem Boskiego obdarowania, a jego posłannictwo polega na służbie zbawieniu, czyli na urzeczywistnianiu wspólnoty człowieka z Bogiem i ludzi między sobą1. Ta właśnie komunia Kościoła, która ma swoją podstawę w porządku stworzenia, stanowi ostateczną formę realizacji zbawczego planu Boga, gdyż odwiecznym Jego zamiarem jest obdarowanie ludzi udziałem w Boskim życiu i zawiązanie przez to wspólnoty, a sama wspólnota z Bogiem jest zasadniczym celem Chrystusowego posłannictwa2. Chodziłoby więc o ten rodzaj więzi i uczestnictwa w życiu Boga, który posiada charakter zbawczy, a więc fundamentalny dla ludzkiego życia, w tym znaczeniu, że we wspólnocie zbawienia wierzący odkrywa dla siebie podstawowy obszar i wartości dla dążenia do tej pełni, której prawzorem i praźródłem jest Chrystus.\nW dokumencie Kongregacji Nauki Wiary, jakim jest list do biskupów Kościoła katolickiego o niektórych aspektach Kościoła pojętego jako komunia „Communionis notio”3, pisze się wprost, że pojęcie komunii znajduje się w sercu samorozumienia Kościoła, jako Misterium osobowej jedności każdego człowieka z Trójcą Świętą i z innymi ludźmi, zapoczątkowanej przez wiarę i skierowanej do pełni eschatologicznej w Kościele niebieskim, która w pewnej mierze urzeczywistnia się już w Kościele na ziemi (n. 3). Komunia ta posiada zawsze podwójne odniesienie: wertykalne – komunia z Bogiem, i horyzontalne – komunia między ludźmi (zob. tamże). Jej podstawą i ośrodkiem jest Eucharystia, będąca także źródłem i siłą tworzącą komunię między członkami Kościoła. Przy łamaniu bowiem chleba eucharystycznego stajemy się komunią z Chrystusem i nawzajem między sobą (zob. tamże, n. 5). I właśnie to podwójne komunijne zjednoczenie rodzi duchową solidarność między członkami Kościoła, jako członkami tego samego Ciała, oraz prowadzi do zjednoczenia ich w miłości, by stanowili jedno ciało i jedną duszę. Owocem komunii jest również zjednoczenie w modlitwie, inspirowanej przez tego samego Ducha, Ducha Świętego, który napełnia i jednoczy cały Kościół (tamże, n. 6).\nRozumienie siebie jako komunia Kościół pielęgnuje od zarania swoich dziejów. Y. Congar udowadnia, że dla starożytnego chrześcijaństwa rzeczywistością pierwszą jest «ecclesia», oznaczające chrześcijańską wspólnotę, która cała sprawuje duchowe macierzyństwo swą miłością, jednością, modlitwą, pokutą. To ona – twierdzi dalej – jest prawdziwym i właściwym podmiotem świętych i uświęcających działań. Ecclesia jest zgromadzeniem braci tworzonym przez Pana i Jego obecność pośród nich. Dawna liturgia nie znała słowa „ja” oddzielonego od wspólnotowego „my”. Celebrans, czyli przewodniczący zgromadzenia i przywódca wspólnoty, przemawia tam w imieniu wszystkich, zjednoczony ze wszystkimi4. Powołując się na listy z epoki poapostolskiej, Y. Congar dochodzi do wniosku, że zarówno one wszystkie razem, nieoddzielnie, jak i każdy z poszczególna, są pismami wspólnoty i przywódców tej wspólnoty: ich tekst nieustannie przechodzi od ogłaszania zasad o charakterze hierarchicznym do ogłaszania zasad o charakterze wspólnotowym5. Wskazuje, że we wszystkich pokoleniach i w poczwórnej dziedzinie wiary, kultu, apostolstwa i społecznego życia Kościoła dostrzega się zjednoczenie struktury hierarchicznej z pełnieniem wszelkich rodzajów działalności eklezjalnej przez całą wspólnotę. Świeccy mieli aktywny udział w całym życiu Kościoła. […] Faktycznie, cały lud Kościoła, a szczególnie świeccy, brał udział w wyborze biskupów i wyznaczaniu pomocników, w synodach, dostarczając informacji, wreszcie w tworzeniu obyczajów, za pomocą których wspólnota sama w znacznej mierze regulowała swoje życie. Ich możliwa interwencja była tym chętniej przyjmowana, że choć starożytny Kościół miał właściwe struktury kanoniczne, chciał być posłuszny interwencjom Ducha Świętego, Pan Bóg ma bowiem upodobanie w przekazywaniu swej woli za pośrednictwem maluczkich lub najmniej poważnych6. A wymownym przykładem poddania się działaniom Ducha Świętego, który tchnie jak chce i kędy chce, jest postawa św. Cypriana, deklarującego na początku swojej biskupiej posługi niezmiernie ważne zdanie, które też znalazło szeroki oddźwięk w Tradycji Kościoła: Postanowiłem bowiem na początku moich rządów biskupich nic nie zrobić bez waszej wiedzy (czyli księży i diakonów) i zgody ludu, oraz nie kierować się moim zdaniem osobistym7.\nRównież w obszarze refleksji katechetycznej pojawiają się coraz częściej opinie na temat wydobywania i uprzywilejowania Kościoła-komunii oraz poszukiwania nowych form jej wyrazu. Postulat ten płynie stąd, że\nKościół wciąż jeszcze przedstawia się przede wszystkim jako ciało o silnej organizacji, ze skuteczną w swoich oddziaływaniach strukturą, lecz nie zawsze jako przestrzeń przeżywania komunii i braterstwa.\nOdczuwa się bowiem wciąż pragnienie tworzenia nowych form życia wspólnotowego, przeważnie małych, na miarę człowieka oraz potrzeb realizacji soborowej koncepcji Kościoła jako wspólnoty braterskiej, w której równość i jednakowa godność wszystkich członków przeważałaby nad podziałem na urzędy i posługi8. Dlatego w „Dyrektorium Ogólne o Katechizacji” powtarza się teologiczną tezę o historycznym urzeczywistnianiu daru komunii (koinonia) przez wspólnotę chrześcijańską, będącą owocem Ducha świętego. Pojęcie to bowiem wyraża istotę zarówno Kościoła powszechnego, jak i lokalnego, jakim jest właśnie wspólnota chrześcijańska, bogata różnorodnością określonych, mniejszych wspólnot, w których chrześcijanie rodzą się do wiary, wychowują się i żyją: rodzina, parafia, szkoła katolicka, stowarzyszenia i ruchy chrześcijańskie, kościelne wspólnoty podstawowe…(DOK 253). W tej też perspektywie autorzy tego dokumentu pragną postrzegać katechezę i odnoszącą się doń rolę Kościoła.\nTo pragnienie tworzenia autentycznych wspólnot widoczne jest także w Kościele w Polsce, który również cierpi na instytucjonalną ociężałość. Nie zawsze też prezentuje on świadomość, że wszyscy wierzący tworzą Kościół: dość bowiem często, także w publicznych wypowiedziach pasterzy, można odnieść wrażenie, że Kościół utożsamiany jest z hierarchią. To zaburzenie świadomości można odnaleźć także w dokumentach II Polskiego Synodu Plenarnego. W jednym z nich czytamy, że jedną z funkcji katechezy jest kształtowanie postawy więzi z parafią i Kościołem partykularnym9. Wydaje się ono nieco paradoksalne, gdy weźmie się pod uwagę prawdę, że miejscem życia i dojrzewania chrześcijanina jest zawsze Kościół partykularny, a w nim określona wspólnota, najczęściej parafia. W tym kontekście należałoby raczej twierdzić, że chrześcijanin nie tyle nawiązuje z nimi więzi, ile raczej je wewnątrz nich tworzy, podtrzymuje, pogłębia, poszerza… Nie inne też zadanie ma do spełnienia katecheza, jak formowanie i pogłębianie tych samych więzi wewnątrz wspólnoty parafialnej i wewnątrz Kościoła partykularnego. Jej zadaniem jest także pogłębianie świadomości katechizowanych, aby w parafii i w Kościele partykularnym czuli się Kościołem. Natomiast tworzenie więzi z kimś jest zawsze wskazaniem na dążenie do wzajemnego zbliżenia osób od siebie oddalonych. Z całą pewnością sytuacja ta nie może odnosić się do chrześcijanina i wspólnoty chrześcijańskiej, już z natury wewnętrznie ze sobą powiązanych. A powyższy sposób myślenia można jedynie zrozumieć, gdy parafię postrzega się głównie jako instytucję, a parafianina jako petenta. Nie byłby on jednak możliwy, gdyby Kościół był ujmowany w kategoriach wspólnoty wierzących. Nie dostrzeżono by też z całą pewnością tylko aspektu nawiązywania przez parafianina więzi ze swoją wspólnotą parafialną; ma on raczej troszczyć się, aby stawała się rzeczywiście wspólnotą kościelną o silnych wzajemnych więziach, budowanych w duchu wiary, nadziei i miłości10. Wydaje się więc, że przed katechezą polską, wpierw nim zacznie budować wspólnotę chrześcijańską, stoi ważne zadanie wypracowania i nowej świadomości eklezjalnej, i nowego języka.\n2. Wspólnota chrześcijańska pierwszym katechetą i adresatem katechezy\nSzeroka dyskusja, jaka toczyła się i nadal ma miejsce w Kościele w Polsce wokół tzw. katechezy szkolnej, częstokroć też wydobywała aspekty tyczące się podstawowych podmiotów i środowisk katechetycznych, jakimi są wspólnota eklezjalna i rodzina. Obecnie wydaje się, że nadchodzi czas bardziej pogłębionej analizy co do możliwości wprowadzenia systematycznych form katechezy parafialnej, której pilną potrzebę odczuwa się coraz bardziej. Z pewnością nie pomogą w tej dyskusji uchwały II Polskiego Synodu Plenarnego, który nie wypracował osobnego dokumentu poświęconego całościowo i integralnie rozumianej katechezie. Istniejące w dokumentach synodalnych wskazania są co prawda znaczące, ale aktualny stan rozwoju procesu katechetycznego domaga się spojrzeń i rozwiązań globalnych, chociażby z tego tytułu, że powodzenie formacji młodego pokolenia jest wprost uzależnione od stanu czy jakości życia religijnego całej wspólnoty chrześcijańskiej, w tym najbardziej od rodziców czy w ogóle osób dorosłych w Kościele. Można wyrazić nadzieję, że wraz z nowym katechizmem dla dorosłych sytuacja ta powoli będzie ulegała pożądanym zmianom.\nProwadzona dyskusja na tematy katechetyczne została też zdominowana problemami nauczania religii w szkole. Podejmowanie ich jest z pewnością ważne, a nawet konieczne, jednakże nie może zabraknąć ujęć czy rozwiązań całościowych, gdyż właśnie one ukazują dopiero właściwą optykę postrzegania procesu katechetycznego, a co za tym idzie także kierunku pożądanych działań duszpasterskich i potrzebnej formacji. Dlatego mówić dzisiaj w Polsce o katechecie jedynie w odniesieniu do powszechnie z nim kojarzonego nauczyciela religii wydaje się nie tylko niewystarczające, niepełne, ale wręcz wskazujące na fundamentalny brak właściwej perspektywy eklezjalnej, jakiej przecież domaga się Kościół, gdy podkreśla rolę, znaczenie i funkcje wspólnoty chrześcijańskiej odnośnie do katechezy.\nPróbując więc ukazać właściwą perspektywę postrzegania katechezy, a przede wszystkim odpowiedzialnych za nią podmiotów, należy stwierdzić za dokumentami Kościoła, że wspólnota chrześcijańska pozostaje pierwszym i podstawowym podmiotem katechezy, punktem odniesienia dla różnych i szczególnych jej wyrazów. Jasne stwierdzenia w tym względzie znajdziemy w „Dyrektorium Ogólnym o Katechizacji”: Za katechezę jest odpowiedzialna cała wspólnota chrześcijańska. […] Katecheza jest więc działaniem wychowawczym realizowanym z uwzględnieniem szczególnej odpowiedzialności każdego członka wspólnoty… (DOK 220)11. Jakkolwiek w dokumentach kościelnych przypisuje się odpowiedzialność za prowadzenie do wiary dojrzałej całej wspólnocie, adresatem katechezy pozostaje zawsze osoba konkretna i historyczna (zob. RH 13, EN 31, 46), czy też – jak ujmuje się to w „Dyrektorium Ogólnym o Katechizacji” – adresatem katechezy jest sama wspólnota chrześcijańska i każda osoba, która do niej należy (DOK 168). W związku z tym cała wspólnota eklezjalna powinna wciąż nabywać wewnętrznego przekonania, że jest instancją w pierwszej mierze odpowiedzialną za dzieło katechetyczne, mimo że w konkretnych przypadkach działa ona poprzez konkretne osoby bądź korzysta z określonych struktur. W ten sposób wydaje się, że zostałaby przezwyciężona «wertykalna» koncepcja katechezy, rozumiana jako relacja między nauczycielem, stojącym wyżej, a grupą uczniów pobierających nauczanie. W optyce wspólnotowej nie ma bowiem «adresatów» w ścisłym tego słowa znaczeniu, gdyż wszyscy uczestnicy katechezy, chociaż spełniają różne role, są jej podmiotami12: We wspólnocie wszyscy jesteśmy w tym samym czasie katechetami i katechizowanymi, nauczycielami i uczniami, twórcami i adresatami akcji katechetycznej, ponieważ wszyscy jesteśmy sługami jedynego Słowa, które buduje katechezę poprzez usta i świadectwo wszystkich13. Jasną świadomość tej prawdy mamy w „Dyrektorium Ogólnym o Katechizacji”: Katecheza prowadzi do dojrzałości wiary nie tylko katechizowanych, ale również wspólnotę jako taką (DOK 221).\nBiorąc pod uwagę powyższy punkt widzenia, należy powtórzyć za E. Alberichem, powołującym się także na dokumenty z różnych krajów, że pierwszym katechetą, katechetą w właściwym tego słowa znaczeniu, jest przede wszystkim wspólnota chrześcijańska, rozumiana jako podmiot solidarnie odpowiedzialny za katechezę. W ten sposób zostaje zarówno przezwyciężona mentalność, według której katecheza jest obowiązkiem tylko niektórych «urzędników» lub «specjalistów», jak i dochodzi do rodzenia się i pogłębiania nowej świadomości, wskazującej na obowiązek wspólnotowego zaangażowania w realizację procesu katechetycznego14.\nPonadto, wciąż odwołując się do Dyrektorium, głoszenie, przekazywanie i przeżyte doświadczenie Ewangelii urzeczywistniają się w Kościele partykularnym, czyli w diecezji. […] W każdym Kościele partykularnym „uobecnia się Kościół powszechny z wszystkimi swoimi istotnymi elementami” (DOK 217). A pośród wszystkich posług i służb, przez które Kościół partykularny realizuje swoją misję ewangelizacyjną, wyjątkowe miejsce zajmuje posługa katechetyczna (DOK 219). Dlatego katecheza domaga się udziału wszystkich podmiotów eklezjalnych w posłudze słowa Bożego i dowartościowania posług i charyzmatów, które są obecne we wspólnocie kościelnej. Jest ona bowiem z konieczności naznaczona cechą eklezjalności15, tak w odniesieniu do słowa, jak i do wiary. Istnieje zatem ścisła więź pomiędzy Kościołem a katechezą, i to tak, że każdej koncepcji eklezjologicznej odpowiada określona wizja katechezy i każda forma katechezy zakłada pewną eklezjologię. Można by powiedzieć, analogicznie do znanej zasady określającej związek Eucharystii i Kościoła16, że jeśli «Kościół tworzy katechezę», to tak samo jest prawdą, że «katecheza tworzy Kościół».\nTo budowanie czy «tworzenie» Kościoła przez katechezę dokonuje się na wielu płaszczyznach:\n▪ Katecheza jest wychowaniem do rozumienia istoty Kościoła. To właśnie podczas systematycznie prowadzonych katechetycznych spotkań istnieje największa gwarancja zrozumienia prawdziwej natury Kościoła, jego celów i zadań. A wychowywanie do przynależności i tożsamości z Kościołem, zarówno emocjonalnej, jak i faktycznej, jest dzisiaj bardzo naglącym zadaniem, szczególnie w kontekście kryzysu poczucia przynależności oraz kryzysu instytucji.\n▪ Katecheza jest miejscem doświadczenia Kościoła17. Katecheza nie tylko realizuje się w Kościele i mówi o Kościele, ale sama w sobie jest doświadczeniem Kościoła, pozytywnym lub negatywnym, zależnie od jej jakości. Dlatego jest bardzo ważne, aby katecheza umożliwiła pozytywne doświadczenie Kościoła, i aby było ono bezpośrednie oraz jasno wydobywające jego walor wychowawczy, właściwy zresztą każdemu doświadczeniu.\n▪ Katecheza jest czynnikiem odnowy Kościoła. Uczestnicząc na swój sposób w funkcji prorockiej i krytycznej słowa Bożego, rozwija ona w relacji do Kościoła misję odnowy i jest bodźcem dla jego ustawicznego oczyszczania się i reformowania. Żywa jest dzisiaj świadomość roli katechezy w budowaniu całej wspólnoty eklezjalnej, a także jej krytycznej funkcji wewnątrz Kościoła18.\nPonadto zadaniem katechezy jest tworzyć przekonywający i wiarygodny obraz Kościoła, a więc taki, który mógłby zachęcić i przekonać katechizowanego do identyfikowania się z nim. Może się to stać wówczas, gdy znajdzie on w Kościele te wartości, bodźce, motywy, które będą miały dla niego życiowe znaczenie, jak również ukazany mu zostanie taki program chrześcijańskiej formacji, który będzie odpowiadał jego statusowi w Kościele, co szczególnie odnosi się do osób dorosłych i do młodzieży. Ważne jest to, przypomina E. Alberich, zwłaszcza dzisiaj w pracy z młodzieżą i dorosłymi, w której winno się dążyć do ożywiania postawy wierności nie tylko Kościołowi przeszłości i teraźniejszości, ale również Kościołowi przyszłości, tzn. takiemu programowi Kościoła, w którym wyraźnie można odczytać prawdę, że jest on wezwany i kierowany przez Ducha Świętego19.\nO powyższym znaczeniu katechezy dla Kościoła wypowiedział się już Synod Biskupów z 1977 roku. W swoim przesłaniu przypominał: Katecheza jest zadaniem o życiowym znaczeniu dla całego Kościoła. Dotyczy naprawdę wszystkich wiernych, każdego zgodnie z jego warunkami życiowymi i szczególnymi darami czy charyzmatami. Wszyscy chrześcijanie, na mocy sakramentów chrztu i bierzmowania, są powołani do głoszenia Ewangelii i do troszczenia się o wiarę braci w Chrystusie, zwłaszcza dzieci i młodzieży20.\nOdnosząc powyższe treści do sytuacji w Polsce, należy stwierdzić, że w wymiarze teoretycznym doszło już do uświadomienia, że wspólnota chrześcijańska jest pierwszym czy głównym podmiotem odpowiedzialnym za katechezę. W „Dyrektorium Katechetycznym Kościoła Katolickiego w Polsce” jasno podaje się, że\nza posługę katechetyczną winna czuć się odpowiedzialna cała wspólnota chrześcijańska, która jest jednocześnie głoszącą słowo Boże, jak i słuchającą tego słowa i dającą o nim świadectwo (n. 120).\nNie ma jednak już tak jasnej świadomości tej prawdy w dokumentach II Synodu Plenarnego, w których nie znajdziemy powyższego orzeczenia, chociaż obydwa dokumenty pojawiły się w Polsce w tym samym czasie. Troskę o katechezę Synod powierza szkole i poszczególnym osobom (biskupowi, duszpasterzom, rodzicom, samym katechetom). W dokumencie „Szkoła i uniwersytet w życiu Kościoła i narodu” stwierdza: W związku z powrotem religii do szkół duszpasterze i inne osoby odpowiedzialne za dzieło ewangelizacji nie mogą czuć się zwolnieni z prowadzenia katechezy parafialnej (n. 61), jakby nie dostrzegając wprost związku między katechezą a całą wspólnotą Kościoła, a także wpływu, jaki katecheza może wywierać na jedność czy pogłębianie wzajemnych więzi wśród chrześcijan żyjących w Kościele lokalnym. W innym („Potrzeby i zadania nowej ewangelizacji na przełomie II i III Tysiąclecia Chrześcijaństwa”) co prawda pojawia się wzmianka o lokalnej wspólnocie chrześcijańskiej w jej odniesieniu do katechezy, ale jedynie w funkcji miejsca: parafia powinna być podstawowym miejscem formacji i działania laikatu, a także katechizacji dorosłych i katechezy dzieci, uzupełniając szkolne lekcje religii (n. 48). Tej jej funkcji z pewnością nie można uznać za pełny wyraz przekonania o odpowiedzialności wspólnoty chrześcijańskiej za budowanie i rozwój katechezy, a tym bardziej za stwierdzenie wyrażające prawdę o budowaniu przez katechezę wspólnoty Kościoła. Jest ona zdecydowanie czymś więcej: jako wspólnota chrześcijańska jest pierwszym katechetą. Ponadto obecność lekcji religii w szkole niesie już ze sobą wiele wątpliwości, głównie tyczących się możliwości zdobywania przez uczniów pełnej formacji chrześcijańskiej, jaka z pewnością mogłaby być w większym stopniu ofiarowana podczas katechezy parafialnej.\nWątpliwości jednak nie wyczerpują się. Tyczą się one traktowania katechezy parafialnej jako jedynie «uzupełniającej» szkolne nauczanie religii katolickiej. Tymczasem, zgodnie z nauczaniem Kościoła, optykę tę należałoby odwrócić: katecheza jest przede wszystkim dziełem wspólnoty chrześcijańskiej, której nikt nie może zastąpić w tym obowiązku, nawet szkoła. Ta ostatnia wydaje się spełniać zadania o charakterze dla siebie specyficznym i komplementarnym w stosunku do katechetycznych zadań wspólnoty chrześcijańskiej.\nO ile w odniesieniu do teorii uświadomiono sobie już w Polsce konieczność katechezy parafialnej, to w obszarze praktyki duszpasterskiej i katechetycznej sytuacja jest zdecydowanie niezadowalająca. W niewielkim bowiem stopniu uwidacznia się eklezjalna świadomość odpowiedzialności wspólnoty chrześcijańskiej za katechezę. Można nawet powiedzieć, że poprzez obecność religijnej formacji w szkole dochodzi w bardzo wielu przypadkach do braku zainteresowania się nią nie tylko poszczególnych Kościołów lokalnych (wszystkich jego członków, nie tylko pasterzy i samych katechetów!), ale nawet samych rodziców, którzy postrzegają obecną sytuację w kategoriach pragmatycznych, dla siebie wygodnych, gdyż zwalnia ich ona od troski o pełną chrześcijańską formację dziecka we wspólnocie chrześcijańskiej. Ukształtowała się już w dużej mierze świadomość, że dziecko otrzymuje w szkole wystarczający rodzaj formacji religijnej, za którą też są – w opinii rodziców – odpowiedzialni głównie katecheci. Powszechne narzekanie tych ostatnich na brak współpracy z rodzicami jest wystarczającym w tym względzie «dowodem» na nikłą świadomość eklezjalną polskich rodziców.\nTymczasem to właśnie wspólnota parafialna – przypomnijmy tym razem nauczanie Jana Pawła II – jako zajmująca szczególne miejsce, powinna pozostać krzewicielką i inspiratorką katechezy, […] pierwszoplanowym miejscem katechizacji (CT 67)21. Jeżeli dba ona o autentyczność i uniwersalność oddziaływania katechetycznego, może przekazać więcej wartości niż inne podmioty eklezjalne, gdyż ogarnia ona i jednoczy nauczanie, doświadczenie życia, komunię i świadectwo, ale też i dostrzega konkretne ograniczenia i możliwe trudności, szczególnie wtedy, gdy parafie nie żyją autentycznym duchem wspólnotowym (zob. DOK 257).\nPodsumowując powyższe analizy o roli i znaczeniu wspólnoty chrześcijańskiej dla katechezy, warto przytoczyć opinię wspomnianego już E. Albericha: Należy jednak zwrócić uwagę, że opcja wspólnotowa nie może być rozpatrywana w sensie jednostronnym i wyłącznym, tak, jakby katecheza była możliwa tylko we wspólnocie. Istnieją przecież uznane formy katechezy indywidualnej, okazjonalnej, dla większej ilości osób czy też realizowanej poprzez środki społecznego przekazu. Zawsze jednak pozostaje, nawet w tych przypadkach, podstawowe odniesienie do wspólnoty, jeśli pragnie się mieć gwarancję solidności i skuteczności katechezy22.\n3. Zadania wspólnoty (parafii) względem katechezy i katechizowanych\nWspólnota chrześcijańska, której najczęstszym i najbardziej naturalnym obrazem jest parafia, podejmuje względem katechezy i katechizowanych określone zadania. Przede wszystkim to właśnie ona tworzy odpowiednie warunki dla rozwoju życia chrześcijańskiego, głównie poprzez autentyczny przykład życia chrześcijańskiego, dawanie świadectwa, ożywianie wspólnoty chrześcijańskiej czy też usuwanie i korygowanie wszystkiego co szpeci oblicze Kościoła i stanowi przeszkodę w przyjęciu wiary (zob. DCG 35).\nPonadto parafia, będąc zwyczajnym środowiskiem, w którym rodzi się i wzrasta wiara (DOK 257), ma za zadanie troszczyć się o konkretne formy działalności katechetycznej, zabezpieczyć jej nieodzowne elementy (katecheci, animatorzy, środki, struktury) i koordynować katechetyczną i formacyjną działalność grup i ruchów (zob. CT 67). W „Dyrektorium Ogólnym o Katechizacji” (n. 258) podaje się niektóre aspekty katechetycznego programu parafialnego, podkreślając zasadniczą rolę katechezy dorosłych, wagę głoszenia słowa Bożego chrześcijanom oddalonym od Kościoła i wiary, ludziom religijnie obojętnym, a także formację małych wspólnot kościelnych. W „Dyrektorium Ogólnym o Katechizacji” dostrzega się wprost związki między skutecznością katechezy a jakością życia wspólnoty chrześcijańskiej: Pedagogia katechetyczna jest skuteczna w takiej mierze, w jakiej wspólnota chrześcijańska staje się konkretnym i wzorcowym odniesieniem dla drogi wiary pojedynczych osób (DOK 158). Ponadto to tylko we wspólnocie możliwe jest podjęcie określonych działań (zob. tamże, n. 93), a ona sama dysponuje odpowiednimi środkami potrzebnymi w procesie rozwoju i dojrzewania wiary, jakimi są depozyt wiary, sakramenty, apostolskie posługi (zob. tamże, n. 65), jak również dojrzewania osobowego. Paweł VI dostrzegał w procesie formowania wspólnoty największe możliwości budowania wspólnot żyjących dojrzałą wiarą, które podejmowałyby zadania ewangelizacyjne, gdyż każda wspólnota kościelna, aby rzeczywiście nią była, winna posiadać charakter ewangelizacyjny (zob. EN 23).\nWydaje się, że niezmiernie ważnym zadaniem wspólnoty chrześcijańskiej jest wspieranie katechizowanego w jego procesie rozwoju wiary, gdyż dojrzewa on – jak twierdzi się w dokumencie o katechezie dorosłych – nie tylko poprzez uczenie się pojęć, ile przez doświadczenie wspólnoty, w życiu której uczestniczy, dając i otrzymując (KWCH 28). To zadanie wydaje się być ważne również z tego powodu, że w dzisiejszej społeczności człowiek doświadcza utraty swojej osobowej i społecznej tożsamości, bolesnego ciężaru osamotnienia, jak również utraty poczucia pewności w sferze życia ludzkiego i religijnego (zob. tamże, n. 15). Zjawiska te są wynikiem głównie osłabienia więzi międzyludzkich. Dlatego słusznie twierdzi się w dokumentach katechetycznych, że dla rozwoju katechezy i katechizowanego nie najważniejszy jest element poznawczy, w sensie dydaktycznym, ile doświadczenie prawdziwej wspólnoty w sensie egzystencjalnym (zob. DCG 115, KWCH 28). W ten sposób katechizowany będzie mógł przezwyciężyć – jak twierdzi się w „Dyrektorium Ogólnym o Katechizacji” – zasadzki umasowienia i anonimowości, szczególnie częste w niektórych dzisiejszych społeczeństwach, prowadzące do utraty tożsamości i pomniejszenia jakości i zasobów, jakie ktoś posiada (DOK 175).\nMożemy więc powiedzieć, że wspólnota chrześcijańska odgrywa istotną rolę w procesie rozwoju osobowego i religijnego, wspomaga socjalizację czy też proces uspołecznienia, inicjuje, podtrzymuje i rozwija zawsze ważny dla życia kościelnego dialog, pobudza do współodpowiedzialności i udzielania sobie wzajemnej pomocy (zob. DOK 159). Przy czym dobrem wspólnoty nie jest ona sama, ile dobro poszczególnych osób ją tworzących, zgodnie z zasadami chrześcijańskiego personalizmu. To dobro osobowe, i zarazem zawsze wspólnotowe, staje się tym bardziej trwalsze, gdy formacja chrześcijańska dokonuje się w tych miejscach, w których chrześcijanie żyją i wychowują się, a więc we wspólnocie, w parafii. Możliwy jest wówczas bardziej precyzyjny podział ról i zadań, gdyż każda wspólnota żyje i dojrzewa działaniem jej członków (zob. DCG 66), co może urzeczywistnić się najbardziej w tworzeniu mniejszych wspólnot czy grup kościelnych. Odpowiedzialność bowiem za rozwój Kościoła spoczywa nie tylko na kościelnej hierarchii, ale i na osobach świeckich. Nie zawsze jednak w dokumentach kościelnych ta odpowiedzialność jest ściśle określona, tzn. nie zawsze są ukazywane jej właściwe zakresy. Tymczasem, jak pisze ks. Dariusz Kurzydło, w teologii zakres odpowiedzialności osób świeckich jest jasno określony poprzez naukę o charyzmatach. W dokumentach, poza adhortacją „Christifideles laici”, choć wskazuje się na odrębność duchowości osób świeckich, nie rozwija się nigdzie nauki o charyzmatach czy sposobach zaangażowania świeckich w życie Kościoła. Samo powtarzanie, że wszyscy wierni muszą czuć się odpowiedzialni za wspólnotę, wzrost wiary tej wspólnoty czy rozwój katechezy, niewiele znaczy dla dorosłych, oczekujących konkretnych zadań na miarę ich potrzeb i aspiracji23. Tym samym staje przed katechezą podjęcie ważnego zadania w obszarze formacji katechetycznej, aby wspomagać wspólnotę w jej bardziej wyrazistym postrzeganiu zadań tych osób, które w niej żyją i chciałyby czuć się rzeczywiście współodpowiedzialnymi za jej rozwój i dojrzewanie.\nks. Kazimierz Misiaszek SDB\n1 A. Czaja, Credo in Spiritum Vivificantem. Pneumatologiczna interpretacja Kościoła jako komunii w posoborowej teologii niemieckiej, Wydawnictwo KUL, Lublin 2003, s. 16.\n2 Zob. tamże, s. 35-36.\n3 Zob. W trosce o pełnię wiary. Dokumenty Kongregacji Nauki Wiary 1966-1994, Biblos, Tarnów 1995, s. 390-401.\n4 Y. Congar, O Kościół służebny i ubogi, Cerf-Kairos-Znak, 2000, s. 41.\n5 Tamże, s. 42.\n6 Tamże, s. 42-43.\n7 Tamże, s. 42 (Wypowiedź św. Cypriana jest zaczerpnięta z Listu 14 (14, 4), w: Listy, Warszawa 1969, s. 63).\n8 E. Alberich, Katecheza dzisiaj. Podręcznik katechetyki fundamentalnej, Wydawnictwo Salezjańskie, Warszawa 2003, s. 55.\n9 Szkoła i uniwersytet w życiu Kościoła i narodu, n. 61, w: II Polski Synod Plenarny 1991-1999, Pallottinum 2001, s. 59.\n10 K. Misiaszek, Katecheta w aktualnym stanie rozwoju polskiej katechezy – spojrzenie z innej perspektywy, w: Dzisiejszy katecheta. Stan aktualny i wyzwania, red. J. Stala, Wydawnictwo WAM, Kraków 2002, s. 13-14.\n11 W dekrecie o działalności misyjnej Kościoła Ad gentes divinitus Ojcowie Soboru Watykańskiego II podają, że o chrześcijańskie wtajemniczenie w katechumenacie powinni się troszczyć nie tylko katechiści i kapłani, ale cała społeczność wiernych, szczególnie zaś rodzice chrzestni, tak aby katechumeni od samego początku czuli, że należą do Ludu Bożego (DM 14).\n12 Zob. E. Alberich. Katecheza dzisiaj…, s. 236.\n13 Comisión Episcopal de Evagelización y Catequesis, Guía Pastoral para la catequesis de México. Un rostro nuevo para la catequesis, México 1992, n.71.\n14 E. Alberich, Katecheza dzisiaj…, s. 185.\n15 Wskazuje się na tę prawdę w DOK: Katecheza jest ze swej istoty aktem eklezjalnym. Prawdziwym podmiotem katechezy jest Kościół, który kontynuując posłanie Jezusa Nauczyciela i ożywiony przez Ducha Świętego, został posłany, by być nauczycielem wiary […]. To przekazywanie Ewangelii jest żywym aktem tradycji kościelnej (DOK 78).\n16 Przypomnijmy wyrażenie H. de Lubaca: Kościół realizuje Eucharystię, ale także Eucharystia realizuje Kościół: w: Méditation sur l`Eglise, Aubier, Paris 1953, s. 113 [tłum. pol. Medytacje o Kościele, Kraków 1997, s. 123].\n17 Zob. Comisión Episcopal de Eseńanza y Catquesis, La catequesis de la comunidad. Orientaciones pastorales para la catequesis en Espańa, PPC, Madrid 1979, 253.\n18 Zob. E. Alberich, Katecheza dzisiaj…, s. 170.\n19 E. Alberich, Katecheza dzisiaj…, s. 170.\n20 Przesłanie Synodu ’77, n. 12; zob. DOK 219.\n21 Zob. również DOK 257.\n22 E. Alberich, Katecheza dzisiaj…, s. 237.\n23 D. Kurzydło, Koncepcja katechezy dorosłych według współczesnych dokumentów Kościoła. Próba oceny (mps UKSW), Warszawa 2003, s. 158.\n/ opok.org.pl /


EPA24 - Wiadomości Pabianice - Wiadomości - Tragiczny wypadek na drodze S8. Bus rozbił się o bariery, później uderzyła w niego ciężarówka. Nie żyje 56-letnia kobieta\nTragiczny wypadek na drodze S8. Bus rozbił się o bariery, później uderzyła w niego ciężarówka. Nie żyje 56-letnia kobieta\nczwartek, 04 lutego 2021 09:49\nPiotrkowscy policjanci pod nadzorem prokuratury wyjaśniają okoliczności tragicznego w skutkach wypadku drogowego, do którego doszło na drodze ekspresowej S8 w gminie Wolbórz. W wyniku zdarzenia śmierć na miejscu poniosła pasażerka busa.\nW środę, 3 lutego około godziny 22.10 dyżurny piotrkowskiej komendy otrzymał zgłoszenie o zdarzeniu drogowym na 341 kilometrze drogi ekspresowej S8 w kierunku Katowic. Ze wstępnych ustaleń policjantów pracujących na miejscu wynika, że kierujący Volkswagenem T4, jadąc drogą S8 w kierunku Piotrkowa Trybunalskiego, z niewyjaśnionych na tę chwilę przyczyn zjechał na prawo i uderzył w bariery energochłonne rozdzielające jezdnię. Następnie w tył Volkswagena uderzyła ciężarowa Scania, która jechała w tym samym kierunku.\nBusem, oprócz kierowcy podróżowały jeszcze trzy osoby. W wyniku zdarzenia śmierć na miejscu poniosła 56-letnia pasażerka Volkswagena. Pozostali pasażerowie i kierowca nie odnieśli obrażeń. Kierowcy pojazdów uczestniczących w zdarzeniu byli trzeźwi.\nNa miejscu pracowali policjanci ruchu drogowego, technik kryminalistyki, prokurator. Wykonano oględziny, zabezpieczono ślady, przesłuchano świadków. Na czas działań policji i innych służb ruch w kierunku Piotrkowa Trybunalskiego odbywał się jednym pasem. Okoliczności wypadku pod nadzorem prokuratora wyjaśniają policjanci z Komendy Miejskiej Policji w Piotrkowie Trybunalskim.\nZobacz zdjęcia autorstwa druhów z OSP Wolbórz:


Ciąg dalszy kłopotów hrubieszowskiego szpitala – lubiehrubie.pl\nCiąg dalszy kłopotów hrubieszowskiego szpitala\n– Sąd Najwyższy rozpozna skargę kasacyjną dotyczącą wyroków sądów, które zapadały w sprawie dostawy sprzętu medycznego do szpitala w Hrubieszowie. Tę informację Radio Lublin otrzymało od starosty hrubieszowskiego, Józefa Kuropatwy.\nDyrekcja uznała, że szpital padł ofiarą oszustwa i sprawa trafiła do sądu. Starosta przypomina, że najpierw sąd przyznał rację szpitalowi, po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał wyrok odmienny…\nKrajobraz po kontroli\nHrubieszowski szpital w opałach. Musiał zapłacić za sprzęt drugi raz?\n← Urodzinowy konkurs Portu Lotniczego Lublin\nGmina Mircze: Powalone drzewo zniszczyło ogrodzenie ukraińskiego cmentarza →\nJedynka zaprasza uczniów na zimowiskio\nMedale pamiątkowe – miła niespodzianka dla gości


Mourinho komentuje porażkę Anglii i chwali Perisicia | ManUtd.pl - Serwis kibiców klubu Manchester United\nMourinho komentuje porażkę Anglii i chwali Perisicia\nJose Mourinho jako ekspert w studio stacji „RT” skomentował środową porażkę reprezentacji Anglii z Chorwacją w półfinale Mistrzostw Świata rozgrywanych w Rosji. Portugalczyk przyznał m.in. że mimo porażki podopieczni Garetha Southgate’a mogą do kraju wrócić przepełnieni dumą, a wśród zwycięzców tego pojedynku wyróżnił przede wszystkim Ivana Perisicia.\n– Jeżeli byłbym naiwny i nie miał takiego doświadczenia w piłce nożnej, jakie posiadam, to wszedłbym w przerwie meczu do szatni Anglików i powiedział, że robota jest już wykonana. Jednak wcale tak nie było – mówił Mourinho.\n– Kiedy wydawało się, że mecz w łatwy sposób układa się po myśli Anglii, wtedy Chorwacja wyrównała, co dodało jej mnóstwo pewności siebie i całkowicie odmieniło obraz spotkania. Ostatecznie trzeba przyznać, że Chorwacja zasłużyła na to zwycięstwo. Można to dostrzec także po liczbie strzałów czy procencie posiadania piłki. Te statystyki drastycznie zmieniły się po pierwszej połowie – dodał.\nJose Mourinho dodał jednak, że porażka Anglików zabolała go, ponieważ kibicował podopiecznym Garetha Southgate’a, wśród których znajduje się czterech piłkarzy Manchesteru United – Jesse Lingard, Ashley Young, Marcus Rashford oraz Phil Jones.\n– Byli tak blisko, dlatego to boli jeszcze bardziej. Kiedy przegrywasz w półfinale i drużyna przeciwna jest wyraźnie lepsza, wracasz do domu zrelaksowany, bo wiesz, że wygrał zespół lepszy – mówił dalej Mourinho.\n– Najgorszą rzeczą w piłce nożnej jest zaś sytuacja, w której przegrywasz mecz, ale nie zasługujesz na to bądź kiedy było się bliskim odmiennego rezultatu – dodał.\nMenedżer Manchesteru United zaznacza jednak, że Anglicy nie powinni załamywać rąk, bo spisali się naprawdę dobrze na mundialu w Rosji. Portugalczyk dodaje, że na miejscu władz Angielskiego Związku Piłki Nożnej (FA), nie rozstawałby się z obecnym selekcjonerem kadry „Trzech Lwów”, Garethem Southgate’em.\n– Anglia ma oczywiście powód do płaczu, ponieważ byli naprawdę blisko awansu do finału, ale ma też powód do tego, aby pozostać optymistycznie nastawiona. Ich drużyna znacząco poprawiła swoją grę w porównaniu do swoich występów z przeszłości na tego typu imprezach – mówił Portugalczyk.\nPrzeczytaj również: Ole Gunnar Solskjaer: nie wiem, czy Edinson Cavani zagra w starciu z Watfordem\n– To młoda drużyna. Większość z tych piłkarzy zagra w przyszłych Mistrzostwach Świata, mając już większe doświadczenie w rozgrywkach klubowych. Jeżeli byłbym we władzach FA, to bez wątpienia chciałbym zatrzymać w drużynie Garetha Southgate’a i jego asystenta Steve’a Hollanda, dając im szansę poprowadzenia tego zespołu w następnych Mistrzostwach Europy i kolejnych Mistrzostwach Świata.\n– Angielscy piłkarze, a także wszystkie osoby zaangażowane w udział tej drużyny w tych Mistrzostwach Świata, mają teraz powód, aby wrócić do domu przepełnieni dumą po tym, jak dali z siebie wszystko i sprawili, że ich kraj może też być z nich dumny – dodał.\nMourinho docenił oczywiście zwycięzców środowego pojedynku, czyli drużynę Chorwacji, dla której awans do finału Mistrzostw Świata, to największy sukces w jej piłkarskiej historii.\n– To wspaniałe osiągnięcie dla kraju, w którym liga odgrywa małą rolę, a większość piłkarzy kadry gra poza granicami Chorwacji. Dobrze wiem, że gdy pracuje się na obczyźnie, to wówczas inaczej się już postrzega własną ojczyznę – dodał Mourinho.\nPortugalski szkoleniowiec w drużynie Chorwacji szczególnie wyróżnił strzelca jednej z bramek, Ivana Perisicia. W ubiegłe lato wiele napisano w mediach na temat tego, że Mourinho chciałby ściągnąć na Old Trafford 29-letniego skrzydłowego Interu, ale ostatecznie do tego nie doszło.\n– Perisić różni się od typowych skrzydłowych. Zazwyczaj, kiedy mówimy o skrzydłowych, mamy na myśli zawodników szybkich i kreatywnych. Jednak on jest także bardzo silny fizycznie. Do tego fantastycznie gra w powietrzu – mówił dalej Mourinho.\n– Sposób, w jaki wygrał walkę o piłkę przy bramce Mandżukicia i podał na wolną przestrzeń charakteryzuje tylko naprawdę bardzo silnych zawodników, potrafiących dominować nad obrońcami rywali. Fantastycznie się spisał wygrywając tę piłkę w powietrzu – dodał.\nPoprzedni artykułUmtiti: Pogba pomaga drużynie iść naprzód\nNastępny artykułPogba: chcę zdobyć własną gwiazdkę na koszulce reprezentacji Francji


Zespół Papa D.(dawniej Papa Dance), gwiazda drugiego dnia Święta Legnicy 2016, przyjechał do naszego miasta niemal... jak do siebie. - W latach 80. grupa Papa Dance miała w Legnicy bardzo prężny fan club. Często graliśmy koncerty tutaj i w okolicznych miastach: Lubinie, Polkowicach, Sobinie. Doskonale pamiętam z Legnicy halę przy ul. Żołnierskiej czy ówczesny hotel Cuprum. Ogromnie miło wspominam tamte czasy, dlatego z dużą radością przyjechałem do Legnicy - mówił Paweł Stasiak, niezwykle sympatyczny wokalista Papa D.\nDużą radość przeżyli także legniczanie, gdy zespół wyszedł na scenę. Papa D. zagrało swoje największe przeboje - było "Naj story","Mona Lisa", "Panorama Tatr", "Maxi singiel" czy "Czarny śnieg", ale piosenki zostały przearanżowane tak, że choć mają po 30 lat, to brzmiały po prostu świetnie i nowocześnie! Duży ukłon dla zespołu, bo koncert był super! Publiczność była zachwycona. - Kochałam się w panu Pawle już w podstawówce. To, co dzisiaj usłyszałam, obudziło we mnie wszystkie najpiękniejsze wspomnienia z wczesnej młodości - cieszyła się pani Ula, która przyszła na koncert z nastoletnią córką, Kasią. Ona także okazała się wielbicielką Papa D. - Mama włączyła mi kiedyś płytę tego zespołu i bardzo mi się spodobało! Super, że dziś możemy obie bawić się na koncercie Papa D. - mówiła Kasia.\nW sobotę na legnickim lotnisku wystąpiła także m.in. legendarna grupa Bad Boys Blue. Z dawnego składu międzynarodowego zespołu, który w latach 80. bił w Europie rekordy popularności, pozostał tylko brytyjczyk John McInerney. Artysta występuje z dwiema, ślicznymi wokalistkami, siostrami bliźniaczkami: Sylvią i Edith. Co ciekawe - obie są Polkami, w dodatku Sylvia jest żoną Johna, a Edith szwagierką. - Polska jest mi bardzo bliska! W hotelu oglądałem mecz Polska - Szwajcaria, kibicowałem Polakom i przeżywałem wielkie emocje! Odetchnąłem, gdy Polacy wygrali - mówił John McInerney.\nPodczas koncertu Bad Boys Blue legniczanie usłyszeli największe przeboje zespołu, m.in. "You`re a Woman"czy "Kisses and Tears". Publiczność bawiła się świetnie! Tym bardziej, że legendarny wokalista zszedł w czasie koncertu ze sceny i poszedł przywitać się z publicznością.\nPrzed sobotnimi gwiazdami na lotnisku wystąpiły zespoły Rosalie Chatwin Band i Why. Trochę postraszył nas deszcz, ale skończyło się - na szczęście - na przelotnych opadach.\nW niedzielę trzeci i ostatni dzień Święta Legnicy 2016 - będzie królowała muzyka folk i funky. Wystąpią m.in. Strachy na Lachy i Łąki Łan.\nKatarzyna Górna, Marcin Andrzejewski i Wiesław Barczyszyn.\nLegnickie Centrum Kultury informuje, iż nie posiada praw autorskich do tych zdjęć. Prosimy nie powielać fotografii bez zgody portalu lca.pl\nŹródło: ego 2016-07-02


Firma kurierska odbierając od nas przesyłkę poświadcza, że jest ona w stanie nieuszkodzonym.\nJeśli jednak przesyłka z Twoim zamówieniem dotarła uszkodzona, koniecznie spisz protokół szkody razem z kurierem (kurier posiada niezbędne formularze). Bardzo ważne jest, aby nie sporządzać protokołu szkody po doręczeniu lub w kolejnych dniach. Uszkodzoną paczkę możesz przyjąć, jednak do pozytywnego rozpatrzenia reklamacji niezbędny jest protokół szkody spisany z kurierem. Po jego sporządzeniu zrób zdjęcie/skan i prześlij go do nas wraz ze zgłoszeniem reklamacyjnym na adres biuro@yazagi.com\nOd umowy możesz odstąpić, składając nam oświadczenie o odstąpieniu od umowy np. poprzez wiadomość e-mail przesłaną na adres: kontakt@yazagi.com\nZwracaną rzecz zwróć do nas niezwłocznie na adres: ul. Jana Kazimierza 237, 34-340 Jeleśnia, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia, w którym odstąpiłeś od umowy.\nW przypadku gdy zakupiony u nas towar okaże się wadliwy, masz prawo reklamować go w oparciu o rękojmię. Reklamację najlepiej złożyć na adres e-mail: kontakt@yazagi.com lub drogą pocztową na adres ul. Jana Kazimierza 237, 34-340 Jeleśnia.\nReklamowany towar należy wysłać na adres: ul. Jana Kazimierza 237, 34-340 Jeleśnia


kamyk576 | 2015-08-07\n- Powiedziałeś, że byłeś w niebie. Ludzie muszą umrzeć, żeby pójść do nieba.\n- No, dobra, umarłem. Ale tylko na chwilę - odpowiedział, nie spuszczając ze mnie wzroku.”\nCudowna książka,która już od pierwszej strony mnie zachwyciła.Niezwykła historia Coltona,który odwiedził niebo..I spotkał tam swoich bliskich,Jezusa... Po tym wszystkim zapragnął tam wrócic. Jednak jest to trudna tematyka,ponieważ zaczyna się od choroby chłopca. Słowa 4-letniego dziecka łapią za serce. Jego wypowiedzi są tak piękne,rozbudowane i magiczne...Te opowieści! Cudowne. Po tym wszystkim jeszcze bardziej Colton otworzył mi oczy na niebo...Wcześniej nie wyobrażałam sobie jak tam jest. Teraz...myślę,że jest fantastycznie i nie martwię się już o moich bliskich,bo wiem,że im tam dobrze...\nMam także zamiar obejrzec film!


*28. Oswobodzenie Nandy Maharajy z pułapki Varuny\nCeremonia związana z wielbieniem Govardhany miała miejsce podczas nowiu księżyca. Po tym wydarzeniu przez siedem dni bezustannie padały deszcze i szalały burze gradowe zesłane przez Indrę. W ten sposób minęło dziewięć dni przybywającego księżyca, zaś dziesiątego dnia Król Indra wielbił Pana Krsnę, w ten sposób pomyślnie kończąc te wydarzenia. Następnie, jedenastego dnia w czasie pełni księżyca, było Ekadaśi. Nanda Maharaja pościł cały dzień, a wcześnie rano w Dvadaśi, dzień po Ekadaśi, poszedł wykąpać się w Yamunie. Lecz kiedy zanurzył się w wodzie, natychmiast został zatrzymany przez jednego ze sług Varunadevy. Słudzy ci przywiedli Nandę przed półboga Varunę, winiąc go o kąpanie się w rzece o niewłaściwej porze. Według obliczeń astrologicznych, czas, w którym wziął on kąpiel, uważany jest za demoniczny. Rzeczywiście, Nanda Maharaja chciał wykąpać się w Yamunie wcześnie rano, jeszcze przed wschodem słońca, ale przyszedł tam trochę za wcześnie i wykąpał się w nieodpowiednim czasie. Wskutek tego został zatrzymany.\nKiedy Nanda został porwany przez sługi Varuny, jego towarzysze zaczęli głośno przywoływać Krsnę i Balaramę. Krsna i Balarama natychmiast domyślili się, co się wydarzyło, więc natychmiast udali się do siedziby Varuny, jako że Ich obowiązkiem była ochrona innych. Mieszkańcy Vrndavany, czyści bhaktowie Pana, nie mając innego schronienia poza Najwyższą Osobą Boga, wzywali Go na pomoc, dokładnie tak jak dzieci, których jedyną ucieczką są ich rodzice. Półbóg Varuna przyjął Pana Krsnę i Balaramę z wielkim szacunkiem i powiedział: "Mój drogi Panie, w rzeczywistości już w tym momencie, z powodu Twojej obecności tutaj, jestem materialnie pokonany. Chociaż jestem właścicielem wszystkich skarbów w wodzie, wiem, że takie posiadłości nie stanowią o sukcesie w życiu. Ale w tym momencie, kiedy patrzę na Ciebie, moje życie jest pełnym sukcesem, ponieważ dzięki ujrzeniu Ciebie nie będę już musiał ponownie przyjmować materialnego ciała. Dlatego, O Panie, Najwyższa Osobo Boga, Najwyższy Brahmanie i Duszo Najwyższa wszystkiego, pozwól, że ofiaruję Ci moje wyrazy szacunku. Ty jesteś najwyższą transcendentalną osobą. Niemożliwością jest poddanie Ciebie wpływom materialnej natury. Przykro mi, że będąc głupcem i nie wiedząc o tym co wypada, a co nie wypada, przez pomyłkę zatrzymałem Twojego ojca, Nandę Maharaja. Dlatego błagam Cię, abyś przebaczył tę obrazę moim sługom. Myślę, że taki był Twój plan, aby okazać mi łaskę poprzez Swoją obecność tutaj. Mój drogi Panie Krsno, Govindo, bądź łaskawy dla mnie – oto tutaj jest Twój ojciec. Możesz zabrać go natychmiast z powrotem."\nW ten sposób Pan Krsna, Najwyższa Osoba Boga, wybawił Swojego ojca i przedstawił go jego przyjaciołom z wielką radością. Nanda Maharaja był zdumiony widząc, że tak zamożny półbóg ofiarował tak wielki szacunek Krsnie. Było to nadzwyczaj dziwne dla Nandy i z wielkim zdumieniem zaczął opisywać to wydarzenie swoim przyjaciołom i krewnym.\nW rzeczywistości, chociaż Krsna dokonywał tak cudownych czynów, Nanda Maharaja i matka Yaśoda nie mogli myśleć o Nim jako o Najwyższej Osobie Boga. Zawsze traktowali Go jak swoje ukochane dziecko. Wskutek tego Nanda Maharaja nie przyjął tego faktu, że Varuna czcił Krsnę dlatego, że jest On Najwyższą Osobą Boga. Zrozumiał to raczej w ten sposób, że ponieważ Krsna jest tak wspaniałym i pięknym dzieckiem, wobec tego zyskał Sobie szacunek nawet u Varuny. Przyjaciele Nandy Maharajy, wszyscy pasterze, zapragnęli jednak dowiedzieć się, czy Krsna jest rzeczywiście Najwyższą Osobą Boga i czy zamierza obdarzyć ich wszystkich wyzwoleniem. Kiedy tak naradzali się pomiędzy sobą, Krsna zrozumiał ich umysły i, aby zapewnić ich o ich przeznaczeniu, ukazał im niebo duchowe. Zwykli ludzie na ogół pochłonięci są jedynie ciężką pracą w tym materialnym świecie i nie mają informacji o tym, że istnieje inne królestwo czy inne niebo, które znane jest jako niebo duchowe, gdzie życie jest wieczne, pełne szczęścia i wiedzy. Jak oznajmia Bhagavad-gita, osoba powracająca do nieba duchowego nigdy nie przychodzi ponownie do tego materialnego świata śmierci i cierpienia.\nKrsna, Najwyższa Osoba Boga, zawsze pragnie dać uwarunkowanym duszom informacje o tym, że daleko, daleko poza tym niebem istnieje niebo duchowe, które jest transcendentalne w stosunku do niezliczonych wszechświatów stworzonych wewnątrz całej tej energii materialnej. Krsna oczywiście jest zawsze bardzo łaskawy dla każdej uwarunkowanej duszy, ale, jak oznajmia Bhagavad-gita, szczególnie przychylny jest On Swoim bhaktom. Usłyszawszy ich pytania, Krsna natychmiast pomyślał, że Jego bhaktowie we Vrndavanie powinni zostać poinformowani o niebie duchowym i znajdujących się tam planetach Vaikunthach. W tym materialnym świecie każda uwarunkowana dusza pogrążona jest w ciemnościach ignorancji. Oznacza to, że wszystkie uwarunkowane dusze znajdują się pod wpływem cielesnej koncepcji egzystencji.\nKażdy ulega wrażeniu, iż pochodzi z tego świata materialnego, i posiadając taką koncepcję życia, każdy żyje w ignorancji w różnych formach życia. Działanie określonego typu ciała nazywa się karmą, czyli działaniem przynoszącym owoce. Wszystkie uwarunkowane dusze, ulegając wrażeniu, że są tym ciałem, działają odpowiednio do posiadanego typu ciała. Takie działanie jest przyczyną ich przyszłego uwarunkowanego życia. Ponieważ mają bardzo mało informacji o świecie duchowym, na ogół nie podejmują procesu duchowego, który nazywa się bhakti-yogą. Ci, którzy odnoszą sukces w praktyce bhakti yogi, po porzuceniu tego ciała idą bezpośrednio do świata duchowego i osiągają jedną z planet Vaikuntha. Wszyscy mieszkańcy Vrndavany są czystymi bhaktami. Ich przeznaczeniem po opuszczeniu tego ciała jest Krsnaloka. Osiągają nawet coś więcej niż Vaikunthaloki. W rzeczywistości ci, którzy zawsze zaangażowani są w świadomość Krsny i dojrzałą, czystą służbę oddania, po śmierci otrzymują szansę towarzyszenia Krsnie we wszechświatach tego materialnego świata. Krsna bezustannie oddaje się Swoim rozrywkom albo w tym wszechświecie, albo w innym. Tak jak Słońce wędruje ponad wieloma miejscami tej ziemskiej planety, tak też Krsna-lila, czyli transcendentalne pojawianie się i rozrywki Krsny, również bezustannie mają miejsce, czy to w tym, czy innym wszechświecie. Dojrzali bhaktowie, którzy doskonale pełnili służbę oddania, natychmiast przenoszeni są do tego wszechświata, gdzie właśnie pojawia się Krsna. I w tym wszechświecie bhaktowie otrzymują pierwszą szansę bezpośredniego i osobistego obcowania z Krsną. Jest to jak gdyby swojego rodzaju odbywanie praktyki, jak widzimy to na przykładzie Vrndavana-lila, czyli rozrywek Krsny na tej planecie. Dlatego Krsna odkrył przed mieszkańcami Vrndavany prawdziwy wygląd planet Vaikuntha, aby poznali oni swoje przeznaczenie.\nW ten sposób Krsna ukazał im wieczne, zawsze istniejące niebo duchowe, nieograniczone i pełne wiedzy. Wewnątrz tego świata materialnego wszelkie przejawione formy znajdują się na różnych poziomach egzystencji. Nazwa się to gradacją form, i wiedza manifestowana jest proporcjonalnie do tych gradacji. Np. wiedza w ciele dziecka nie jest tak doskonała jak wiedza w ciele człowieka dorosłego. Taka gradacja jest spotykana wszędzie, pomiędzy zwierzętami wodnymi, pomiędzy drzewami i roślinami, pomiędzy gadami i insektami, pomiędzy ptakami i zwierzętami oraz pomiędzy cywilizowanymi i niecywilizowanymi formami ludzkiego życia. Ponad ludzką formą życia są półbogowie, Caranowie i Siddhowie, aż do Brahmaloki, gdzie rezyduje Pan Brahma, i pomiędzy tymi półbogami również istnieją różnice, jeśli chodzi o poziom posiadanej wiedzy. Ale poza tym światem materialnym, na Vaikunthach w niebie duchowym, każdy jest pełen wiedzy. Tam, czy to na Vaikunthach czy na Krsnaloce, wszystkie żywe istoty zaangażowane są w służbę oddania dla Pana.\nJak stwierdza to Bhagavad-gita, pełna wiedza oznacza wiedzę, że Krsna jest Najwyższą Osobą Boga. W Vedach i Bhagavad-gicie powiedziane jest również, że w brahmajyoti, czyli niebie duchowym, niepotrzebne jest światło słoneczne, światło księżyca czy jakiekolwiek światło sztuczne. Wszystkie te planety są same w sobie pełne światła i wszystkie z nich są wieczne. W brahmajyoti, niebie duchowym, nie ma kwestii tworzenia i niszczenia. Bhagavad-gita również mówi o tym, że poza tym materialnym niebem jest inne, wieczne niebo duchowe, gdzie wszystko istnieje wiecznie. Informacje o tym niebie duchowym można otrzymać tylko od wielkich mędrców i świętych osób, którzy już pokonali wpływ trzech sił materialnej natury. Dopóki ktoś nie jest na stałe usytuowany na płaszczyźnie transcendentalnej, dopóty nie może on zrozumieć natury duchowej.\nDlatego poleca się praktykowanie bhakti-yogi i bezustanne, dwadzieścia cztery godziny na dobę, zaangażowanie w świadomość Krsny, co stawia nas poza zasięgiem sił materialnej natury. Ten, kto jest w świadomości Krsny, może bez trudu zrozumieć naturę nieba duchowego i planet Vaikunthaloka. Tę transcendentalną naturę planet nieba duchowego mogli więc zrozumieć mieszkańcy Vrndavany, którzy zawsze pozostawali zaangażowani w świadomość Krsny.\nNastępnie Krsna poprowadził wszystkich pasterzy, na czele z Nandą Maharają, do jeziora, w którym później Akrura ujrzał system planetarny nieba duchowego, czyli Vaikunthaloki. Pasterze natychmiast wzięli tam kąpiel i ujrzeli prawdziwą naturę planet w niebie duchowym. Po ujrzeniu nieba duchowego wraz z Vaikunthalokami, wszyscy mężczyźni, razem z Nandą Maharają, czuli nadzwyczajną radość, a wyszedłszy na brzeg, ujrzeli Krsnę, któremu ofiarowali wspaniałe modlitwy.\nW ten sposób Bhaktivedanta kończy wyjaśnienia do dwudziestego ósmego rozdziału książki Krsna, zatytułowanego "Oswobodzenie Nandy Maharajy z pułapki Varuny".


Rozwój królestwa Bożego. Komentarz do Ewangelii Mk 4, 26-34\nParadoks wiary: zysk (owoc) można uzyskać tylko dzięki traceniu [komentarz do Ewangelii]\nKs. Grzegorz Michalczyk - 13.06.21\nDla ucznia Jezusa królestwo Boże nie jest czymś zewnętrznym. Szukając go – zgodnie z zachętą Mistrza – odnajdujemy je w sobie\nSłowa Jezusa o królestwie Bożym nie są szukaniem analogii między panowaniem Boga, a władzą potęg tego świata. Mówiąc w przypowieściach o królestwie Bożym Jezus sięga po proste przykłady, łatwe do odnalezienia w naturze, w jej prostocie i stworzonym przez Boga pięknie.\nCzytaj także:Czy Jezus rzeczywiście „odszedł od zmysłów”? [komentarz do Ewangelii]\nUkryta jest w nich jest fascynująca prawda o obecności i działaniu Boga. To obecność, która objawia się człowiekowi. Daje się odnaleźć.\nDla ucznia Jezusa królestwo Boże nie jest czymś zewnętrznym. Szukając go – zgodnie z zachętą Mistrza – odnajdujemy je w sobie. „Królestwo Boże wewnątrz was jest” – zwracał się Jezus do apostołów, tęskniących za „przywróceniem królestwa Izraela”.\nPrzestrzegał przed utożsamianiem Bożego królestwa z wydarzeniami politycznymi czy społecznymi. „Królestwo Boże nie przychodzi w sposób widoczny” – mówił. „Nie powiedzą: Oto tu, lub: oto tam”. Opowieść o królestwie Bożym jest przecież opowieścią o życiu człowieka, przemienianego mocą Boga.\nNie zmarnować ziarna\n„Tak jest z królestwem Bożym jak z człowiekiem rzucającym ziarno w ziemię” – mówił. Zwróćmy uwagę, że w słowach Jezusa to, co dotyczy królestwa Bożego, dokonuje się najpierw w życiu człowieka, siewcy ziarna. To życie siewcy najpierw staje się przestrzenią, w której dokonuje się przemiana i urzeczywistnia się Boże królestwo.\nDzięki temu człowiek podejmuje decyzję, by „ziarno rzucić w ziemię”. Pozbawia się więc ziarna. Nie wykorzystuje jego wartości, robiąc zeń mąkę, piekąc chleb, jedząc. Oddaje je ziemi z nadzieją na przyszły plon. Traci je bezpowrotnie.\nWydawać się może, że marnuje ziarno, rzucając je w ziemię. To jednak warunek konieczny, by ujawniła się – niezależna od człowieka – dynamika wzrostu tkwiąca w ziarnie. By wydało ono wielokrotny plon. Pozostając w spichlerzu, we władaniu człowieka, nigdy plonu nie przyniesie.\nRzucenie ziarna w ziemię jest powierzeniem go mocy Boga. Dalszy proces dokonuje się już bez udziału człowieka. „Czy śpi, czy czuwa, nocą i dniem, ziarno kiełkuje i wzrasta, a on nie wie jak. Ziemia sama z siebie wydaje plon: najpierw źdźbło, potem kłos, wreszcie pełne ziarno w kłosie”.\nTo dość paradoksalna logika. Zysk (owoc) może nastąpić tylko dzięki traceniu. Bez podjęcia ryzyka, bez nadziei, która towarzyszy sianiu, człowiek nigdy nie doświadczy dnia, w którym – gdy zboże dojrzeje – „weźmie sierp, bo nadeszła pora żniwa”.\n„Tak jest z królestwem Bożym jak z człowiekiem…”. To przypowieść o nas. O naszym życiu, O ryzyku tracenia i o zaufaniu mocy Boga. O nadziei i umiejętności oczekiwania, o zgodzie na to, że przychodzący owoc nie będzie skutkiem naszego wysiłku, lecz otrzymanym darem. I o Panu królestwa, który zapewnia obfity plon życia.\nCzytaj także:Jak to dobrze, że w tamten wieczór nie było Tomasza w Wieczerniku! [komentarz do Ewangelii]


Tauron AZS podejmuje Stal Nysę w ostatniej kolejce rundy zasadniczej - wCzestochowie.pl - Twoja gazeta w Internecie\nTauron AZS podejmuje Stal Nysę w ostatniej kolejce rundy zasadniczej\nPP 26.02.2019 10:29\nW środę, 27 lutego siatkarze Tauron AZS Częstochowa rozegrają ostatni mecz rundy zasadniczej w I lidze. Drużyna Piotra Łuki zmierzy się w Hali Sportowej Częstochowa ze Stalą Nysa.\nWynik środowego spotkania nie będzie miał wpływu na sytuację częstochowskiej drużyny. Wiadomo, że akademicy zakończą rundę zasadniczą na ostatnim miejscu i będą walczyć o utrzymanie w play-out podobnie jak Olimpia Sulęcin, AZS AGH Kraków oraz UKS Mickiewicz Kluczbork.\nCzęstochowianie po ostatnim zwycięstwie z Olimpią Sulęcin tym razem zmierzą się z dużo bardziej wymagającym rywalem. Stal Nysa zajmuje obecnie czwarte miejsce w tabeli. W ubiegłym roku akademicy przegrali dość wyraźnie z drużyną Krzysztofa Stelmacha, która w rewanżu będzie zdecydowanym faworytem. Akademicy nie zamierzają jednak odpuszczać, choć jak podkreślają najważniejsze będą dla nich mecze o utrzymanie.


Mnich w PvP - Guild Wars PL\nWitamy! Jest środa 18.10.2017, godzina 11:15\nOdkryj swojego wewnętrznego mnicha\nHarold J. Chow\nWydaje się, że najważniejszym elementem wszystkich meczy PvP jest mnich. Gdy udaje im się utrzymać wszystkich przy życiu, nawet w najtrudniejszych momentach - drużyna zwycięża. Czasem jednak nie wytrzymują ofensywy wroga, drużyna zostaje rozbita i pokonana, a mnich musi wysłuchać nawały "krytycznych opinii" na TSie lub Vencie. Jednak w zaawansowanej grze mnichem sukces zależy od tego, czy drużyna potrafi grać jako jedna całość. Zarówno mnisi, jak i pozostali, muszą być pewni, że zrobili wszystko, by drużyna przeżyła.\nGdy ogląda się najlepsze gildie w trybie obserwatora [Observer Mode], można zauważyć, że mnisi otrzymują sporo wsparcia od pozostałych graczy z drużyny. Najbardziej popularną postacią wspierającą jest Elementalista/Mnich, który często używa Heal Party. W tym momencie mnich nie marnuje energii na błahostki takie jak np. degeneracja zdrowia, ale uważał na poważniejsze zagrożenia, jak na przykład nadchodzący spike czy usuwanie groźnych hexów i stanów. Niektóre gildie używają w tych celach dodatkowych postaci, najczęściej Nekromanty/Mnicha z Draw Conditions lub Mesmera/Mnicha z Remove Hex albo Expel Hexes.\nZwiększenie możliwości obronnych i zapobieganie obrażeniom również czynią pracę mnicha bardziej znośną. Aegis jest używany przez Nekromantów/Mnichów lub Elementalistów/Mnichów, by zablokować połowę wrogich ataków. Inni Elementaliści używają Ward Against Melee, by powstrzymywać wojowników. Postacie z profesją wojownika używają Shields Up!, by psuć szyki Łowcom i zwiększać pancerz przeciwko innym profesjom, zadającym obrażenia kłute [piercing damage]. Mesmerzy i Nekromanci często wykorzystują hexy osłabiające atak, jak na przykład Faintheartedness czy Spirit of Failure, by powstrzymać atak Wojowników lub by nie pozwolić Łowcom na wykonanie zbyt wielu ataków przerywających. Rytualiści używają duchów obronnych, takich jak Shelter czy Union, by uczynić drużynę odporniejszą na ataki.\nPasek umiejętności mnicha powinien oczywiście być w zgodzie z ogólnym buildem drużyny. Jeżeli drużyna będzie blokowana przez przeciwnika polegającego na hexach, mnich powinien wziąć więcej umiejętności usuwających je. Ekstremalnym przypadkiem jest pewna wysoko notowana gildia, która chciała złamać przeciwnika dużą ilością obrażeń i wywołujących degenerację zdrowia stanów, więc uwzględnili tylko jednego mnicha w buildzie. Mnich ten używał Victory is Mine! do odzyskiwania energii, dzięki wielu stanom, które drużyna nakładała na przeciwnika. W międzyczasie drużynowy E/Mo dbał o zdrowie drużyny używając Heal Party, a N/Mo usuwał stany czarem Draw Conditions. Nawet Wojownicy wykorzystywali umiejętność Nekromanty Plague Signet, by usuwać oślepienie [Blindness]. Granie buildami, które zostały do siebie dopasowane, zamiast używania podstawowego szablonu mnicha, bardzo przyczyniło się do sukcesów tej gildii.\nPomimo istotnej roli zgrania się z resztą drużyny, grający mnichem musi posiadać pewien poziom indywidualnych umiejętności, by grać skutecznie. Dla niektórych granie mnichem lub ogólnie klasą leczącą, to w porównaniu z resztą profesji granie w zupełnie inną grę. Zamiast podziwiać piękne krajobrazy czy obserwować, jak Twoje potężne ataki trafiają wrogów, zadanie mnicha polega na tym, by paski zdrowia drużyny pozostały czerwone. Aby lepiej grać mnichem musisz nieco dostosować swój ogólny styl grania.\n1. Dostosuj interfejs użytkownika\nMnisi muszą równocześnie obserwować walkę, mieć oko na okno drużyny[Party Window] no i utrzymywać drużynę przy życiu. Modyfikowanie interfejsu użytkownika(dostępne pod klawiszem F11) czyni te cele możliwymi do osiągnięcia. Przysunięcie kompasu do okna drużyny pozwala na nawigowanie, za jego pomocą, przy równoczesnej obserwacji stanu zdrowia drużyny. Jeżeli używasz myszy, a nie klawiatury, do aktywowania umiejętności, przesunięcie paska w okolice okna drużyny i, jeżeli to konieczne, dostosowanie jego wielkości może bardzo nam pomóc w zniwelowaniu spike’a. Używający klawiatury mogą przypisać każdemu członkowi drużyny osobny klawisz. Niektórzy używają do tego klawiatury numerycznej. Ponieważ tamte cyfry nie pokrywają się z cyframi używanymi do aktywowania umiejętności, gracz może wybrać członka drużyny jedną ręką i leczyć go drugą.\n2. Naucz się umiejętności\nPodczas, gdy mnich musi oczywiście wiedzieć, co robią jego umiejętności, dobry uzdrowiciel będzie również wiedzieć kiedy ich używać. Oczywiście, mnisi używają Protective Spirit, by niwelować obrażenia zadawane przez spike. Jednak zapobiegawcze użycie tej umiejętności na koledze z drużyny, który zaraz znajdzie się w zasięgu trafienia katapulty lub będzie biegł przez linie wroga, ochroni go przed niechybną śmiercią.\nWażne jest też, by znać umiejętności przeciwnika i wiedzieć, jak na nie zareagować. Dla przykładu: grupka Nekromantów rzucających Shadow Strike powinna zapalić w umyśle grającego mnichem lampkę z napisem „Blood Spike”, a gracz, na którego Nekromanci patrzą, najprawdopodobniej będzie celem ich ataku. Mnich powinien więc przerwać swoją aktualną czynność i przygotować czar z krótkim czasem aktywacji. Ponieważ Shadow Strike rzuca się dwie sekundy, mnich może przygotować umiejętność o czasie aktywacji 0.75 sekundy, taką jak Word of Healing i rzucić ją, gdy pasek rzucania Shadow Strike dojdzie do trzech czwartych. Czar leczący powinien zadziałać pomiędzy pierwszym czarem nekromantów a drugim, którym najczęściej jest Vampiric Gaze. Próba rzucenia dwusekundowego Signet of Devotion doprowadziłaby tylko do niepotrzebnej śmierci towarzysza.\n3. Naucz się "kite’ować"\nPodobnie jak latawiec [po angielsku „kite”, stąd oryginalna nazwa – przyp. tłum.] porusza się nieprzewidywalnie po niebie, ale zawsze wokół jednego punktu, podobnie mnich musi nauczyć się unikać przeciwników, ale wciąż pozostawać w odległości pozwalającej na leczenie drużyny. Jeżeli towarzysz ustawił Ward Agains Foes, przebiegnij przezeń, by pozbyć się goniącej Cię postaci walczącej w zwarciu. Jeżeli członek drużyny ustawił Dust Trap lub Ward Against Melee, przebiegnij przez nie, by przeciwnik rzadziej Cię trafiał. Unikaj pocisków, takich jak strzały czy Lightning Orb, przez uskoczenie na lewo lub prawo zanim trafią. Mnisi wysoko notowanych gildii rzadko stoją w miejscu podczas walki, gdyż przemieszczanie się zmniejsza obrażenia. Analogicznie, zatrzymanie się we właściwym momencie, gdy goniący Cię wojownik używa Bulls Strike, może oszczędzić Ci wizyty w Ołtarzu Wskrzeszania [Resurrection Shrine].\nWłaściwie wszystkie umiejętności mnicha stają się bezużyteczne, jeżeli mnich nie będzie odpowiednio blisko otrzymującego obrażenie członka drużyny. Na tej samej zasadzie mnisi, stojący zbyt blisko najbardziej zażartych walk, ściągną na siebie uwagę wroga. Najbezpieczniej jest stać najdalej jak się da od reszty drużyny i przewidywać, kiedy rozpocznie się atak, by pozostać w zasięgu postaci z pierwszej linii, gdy te rozpoczną szarże na przeciwnika.\nDodatkowo niech teren stanie się Twym sprzymierzeńcem. Kryj się za murami i innymi przeszkodami terenowymi, by uniknąć groźnych ataków wrogich Łowców. Rzucający zwykłe czary(nie-pociski) nie potrzebują kontaktu wzrokowego z celem.\n5. Komunikacja z drużyną\nW grach drużynowych dobra komunikacja z resztą graczy decyduje o zwycięstwie lub porażce. Mnisi mogą informować na kanale głosowym resztę drużyny, że kończy im się energia i czas na mały odwrót. Powiedzenie drużynie, że trzeba oślepić lub inaczej osłabić Wojownika, pozwoli mnichowi skupić się na leczeniu, a nie bieganiu w kółko. Mnisi mogą też informować drużynę o zagrożeniach, takich jak postacie przerywające rzucanie umiejętności czy Mesmer używający Migraine, którzy grożą zupełnym wyłączeniem możliwości leczących.\nGranie postacią inną niż mnich\nNie-mnisi mogą wykorzystać powyższe pomysły, by pomóc swojemu mnichowi w utrzymywaniu drużyny przy życiu. Niegrający mnichami powinni zmodyfikować swój interfejs, by wykorzystywać w pełni potencjał swych postaci. Postacie te powinny wiedzieć, jakie wrogie umiejętności najbardziej przeszkadzają mnichom. Przerywanie i blokowanie tych umiejętności na pewno pomoże i mnichowi i całej drużynie. Kite’owanie w momencie zagrożenia śmiercią daje mnichowi więcej czasu na rzucenie zbawczego czaru leczącego. Pozostawanie w zasięgu czarów mnicha jest równie ważne – nie tylko mnich będzie mógł leczyć Was bez problemów, ale i zawsze będziecie na tyle blisko, by mu pomóc, jeżeli zostanie zaatakowany.\nDobra, wyraźna komunikacja jest często najważniejsza. Wojownicy zawsze mogą poprosić o Protective Spirit wtedy, kiedy go potrzebują, a drużyny, słuchające uwag mnicha, mogą zabić wroga, który ogranicza leczenie Waszej gromadki. Co najważniejsze, gracze, którzy wstrzymają się od kąśliwych komentarzy na temat szybkości i skuteczności leczenia, pozwolą mnichowi zająć się ważnymi sprawami i nie będą wywoływać kłótni wewnątrz drużyny.\nHarold J. Chow jest niezależnym reporterem Guild Wars. Jego imię w grze to Guild Informant.


ZAPOMNIANE filmy SCIENCE FICTION lat 90., które TRZEBA znać\nFilm.org.pl – polska publicystyka filmowa, recenzje filmowe, rankingi filmowe > ZAPOMNIANE filmy SCIENCE FICTION lat 90., które TRZEBA znać\nTak jak lata 90. były dobre dla kinematografii ogółem, tak dobre były też dla samego gatunku science fiction. W trakcie trwania tej dekady doszło bowiem do kilku istotnych przełomów, głównie realizacyjnych, które popchnęły twórców fantastyki naukowej o krok dalej. Od razu nasuwają się przykłady takich filmowych petard jak Terminator 2: Dzień sądu, Park Jurajski czy kultowy Matrix. Gdzieś pomiędzy tymi gigantami powoływano do życia produkcje znacznie mniejsze, aczkolwiek tworzone z nie mniejszym zapałem. Co zadecydowało, że stały się mniej popularne? Czasem była to kwestia przypadku, czasem zaszkodziła premiera pośród bardziej znanych tytułów, czasem mizerny marketing, a czasem to, że film udawał coś wielkiego, podczas gdy grzązł w przeciętności. Każdy z tych zapomnianych już filmów lat 90. które wymieniłem w poniższym zestawieniu, ma jednak na tyle wyraźne atuty (chociażby obsadowe), że warto dać mu szansę po latach.\nUcieczka przez czas\nPomysły na filmy CHRISTOPHERA NOLANA, których on sam NIE ZROZUMIE\nSceny z trylogii MATRIX, które przyprawią cię o OPAD SZCZĘKI\nFilmy MĄDRZEJSZE, niż nam się WYDAWAŁO\nJeśli ciekawi was, w jaki sposób swoje pierwsze kroki w fantastyce naukowej stawiał David Twohy, autor serii filmów opowiadającej o przygodach kosmicznego buntownika, Richarda B. Riddicka, koniecznie zapoznajcie się z Ucieczką przez czas z 1992 roku. To zgoła inny styl i zgoła inne wrażenia, bo bliżej temu filmowi do kina familijnego niż brutalnej przygody, acz po prawdzie nie jest ani jednym, ani drugim. Istotnymi elementami fabuły Ucieczki przez czas są tajemnica i poczucie winy. Bohater grany przez Jeffa Danielsa przed laty stracił żonę w wypadku samochodowym. Teraz, gdy samotnie opiekuje się córką, stara się przywrócić życie na właściwe tory, prowadząc własny biznes – pensjonat ulokowany w małej, atrakcyjnej turystycznie mieścinie. Ku jego zaskoczeniu już wkrótce przybywają do niego pierwsi klienci, zachowując się przy tym bardzo dziwnie. Jaką tajemnicę przywlekli ze sobą wraz z bagażami? Zabawy psuć nie będę, ale nadmienię jedynie, że bohater będzie miał okazję zasmakować podróży przez czas w celu odkręcenia kilku niefortunnych wydarzeń. Jeff Daniels za dwa lata pokaże światu swój talent komediowy w pamiętnym Głupim i głupszym. Tu zatem oglądamy go w kolejnej solidnej roli dramatycznej. Co ciekawe, partneruje mu dziewczynka, która za rok wejdzie na plan Parku Jurajskiego – Ariana Richards. Szkoda, że słuch o niej zaginął.\n[web_stories_embed url=”https://film.org.pl/web-stories/zapomniane-filmy-sf-z-lat-90/” title=”Zapomniane filmy SF z lat 90.” poster=”https://film.org.pl/wp-content/uploads/2021/01/sf-90-lata-640×630.jpg” width=”360″ height=”600″ align=”none”]\nDla jednych Christopher Lambert to Raiden w Mortal Kombat. Dla innych, w tym dla mnie, to przede wszystkim Nieśmiertelny. Znajdą się pewnie i tacy, którzy wspominają go głównie z występu w tym B-klasowym więziennym SF z 1992 roku. I cóż, uroku temu filmowi odmówić się nie da. Nie wiem, czy chodzi o błysk w oku i zawadiacki uśmieszek Lamberta, kierowanego motywacją odzyskania żony, czy może raczej w tym wypadku zadecydował dystopijny klimat, budowany dobrą muzyką i równie dobrą scenografią oryginalnego, nowoczesnego podziemnego więzienia. Coś sprawiło, że bawiłem się podczas oglądania tego filmu wyśmienicie. Kiczu jest tu sporo, ale doceniam wysiłki twórców chociażby w dziedzinie efektów specjalnych, gdyż widać w nich solidnie odrobione zadanie domowe i chęć zaimponowania widzowi. Dodajmy do tego wyrazistego i dość oryginalnego antagonistę o twarzy Kurtwooda Smitha (który załatwił sobie tę rolę występem w RoboCopie) oraz pobrzmiewający w tle wątek przeludnienia i chęci jego kontrolowania, a otrzymamy kino warte odkurzenia podczas luźnego, przyjacielskiego seansu przy piwie.\nMyślę, że podstawowym problemem Trzynastego piętra jest to, że zostało zakrzyczane przez głośniejszych krewnych. Film Josefa Rusnaka, opowiadający o technologii symulacji oraz balansowaniu na granicy jawy i snu, miał swoją premierę po tym, jak widzowie już zdołali poznać i zachwycić się takimi filmami jak Mroczne miasto czy przede wszystkim Matrix. Z tym ostatnim filmem ma Trzynaste piętro najwięcej wspólnego, gdyż oba dzieła miały premierę w 1999 roku, w odstępie zaledwie miesiąca. Pamiętam ten czas. Wszyscy zachwycali się rozmachem filmu Wachowskich, nie bardzo przejmując się tym, że na fantastycznonaukowej scenie pojawił się inny, skromniejszy gracz, który dodał do tematyki wirtualnej rzeczywistości nie mniej ciekawych wniosków. Warto, po stokroć warto przypomnieć sobie Trzynaste piętro, nawet jeśli po latach finalny twist nie ma już takiego impetu, a warstwa wizualna wydaje się w porównaniu do innych, zbieżnych tematycznie filmów wyjątkowo uboga. W tej skromności tkwi jednak siła Trzynastego piętra.\nArrival filmy science fiction fire in the sky forteca Freejack hotel new rose księżyc 44 mężowie i żona moon 44 odwieczny wróg spotkanie Trzynaste piętro ucieczka przez czas uprowadzenie


Cesje na rynku mieszkaniowym. Jak przeprowadzić taką transakcję? | mieszkania sprzedaż Białystok, mieszkania sprzedaż Gdańsk, mieszkania sprzedaż Katowice, mieszkania sprzedaż Kraków, mieszkania sprzedaż Lublin, mieszkania sprzedaż Olsztyn, mieszkania sprzedaż Poznań, mieszkania sprzedaż Rzeszów, mieszkania sprzedaż Szczecin, mieszkania sprzedaż Toruń, mieszkania sprzedaż Warszawa, mieszkania sprzedaż Wrocław, mieszkania sprzedaż Łódź - mieszkaniasprzedaz.com.pl\nCesje na rynku mieszkaniowym. Jak przeprowadzić taką transakcję?\nCesja na rynku mieszkaniowym to transakcja, która pozwala uzyskać prawo do nieruchomości. Szczyt popularności cesji przypadał na okres boomu na rynku mieszkaniowym w latach 2006 – 2008, gdy ceny szybko rosły a popyt był bardzo wysoki.\nTaki stan rzeczy sprzyjał zakupom w celach spekulacyjnych. Inwestor podpisywał z deweloperem umowę i wpłacał część należności, następnie gdy ceny nieruchomości szły w górę, sprzedawał prawo do mieszkania będącego jeszcze w budowie. Mógł na tym sporo zarobić.\nObecnie cesje spotka się dużo rzadziej, co nie znaczy, że w ogóle ich się nie stosuje. W warunkach równowagi między popytem a podażą i dużej dostępności nowych, gotowych nieruchomości popularność tych transakcji jest jednak o wiele mniejsza. W dużej mierze ogranicza się do najatrakcyjniejszych inwestycji i lokalizacji, gwarantujących np. sukces na rynku najmu. Z cesji korzystają też osoby, które znalazły się w trudniejszej sytuacji finansowej i decydują się na zbycie praw do mieszkania.\nPewnym ogranicznikiem popularności tej formy jest również fakt, że jest to transakcja dosyć ryzykowna, którą najlepiej przeprowadzać pod okiem profesjonalnego pełnomocnika.\nZ czego to wynika? Przede wszystkim z tego, że cesjonariusz (uzyskujący prawo do nieruchomo mości) wchodzi w stosunek prawny cedenta z deweloperem, określony w umowie deweloperskiej.\nZgodnie z prawem deweloper nie musi ani akceptować ani wiedzieć o cesji praw, jednak w praktyce najczęściej nie można skutecznie przeprowadzić cesji poza jego wiedzą i akceptacją. Dzieje się tak z kilku przyczyn. Po pierwsze – najczęściej firmy deweloperskie w umowach umieszczają klauzule które zakazują bądź ograniczają możliwość przeprowadzenia cesji, ewentualnie uzależniają ją od zgody dewelopera.\nRobią tak z obawy przed inwestorami spekulacyjnymi, którzy są z punktu widzenia deweloperów niepewni, ponadto kreują zastępczą podaż mieszkań. Dzieje się tak zwłaszcza w systemie 10/90, czyli 10 proc. wartości mieszkania płacone na początek, reszta po zakończeniu budowy. Inwestor wpłaca więc niewielką część i jeśli nieruchomość zyska na wartości, sprzedaje do niej prawo innej osobie. To generuje konkurencyjny wobec deweloperskiego obrót mieszkań. Ponadto firmy obawiają się, że jeśli wartość nieruchomości nie wzrośnie, tego typu inwestor nie będzie chciał wywiązać się z umowy przyrzeczonej i nie kupi mieszkania.\nNawet jednak jeśli w umowie deweloperskiej nie ma zakazu bądź ograniczenia cesji, deweloper i tak będzie musiał zgodzić się na tę transakcję, ponieważ przeniesienie praw wierzyciela na cesjonariusza wiąże się również z przeniesieniem na niego obowiązków wynikających z umowy deweloperskiej. Cesjonariusz wchodzi w dotychczasową relację prawną cedenta z deweloperem. Siłą rzeczy więc takie przekształcenie podmiotowe będzie wymagało zgody dewelopera.\nNabywca prawa do nieruchomości powinien więc w pierwszym rzędzie, przed podpisaniem umowy cesji, zapoznać się z umową deweloperską. Istotne są więc wszystkie zapisy dotyczące terminu oddania inwestycji, kar umownych, możliwości zmiany ceny lokalu, trybu i terminu płatności itp. Warto też w księdze wieczystej przyjrzeć się samej nieruchomości – w szczególności ustalić kto jest właścicielem działki, czy jest ona objęta hipoteką, jakie są ewentualne roszczenia i prawa przysługujące innym podmiotom wobec nieruchomości.\nWażne też, gdy chodzi o umowę przedwstępną podpisaną przez cedenta z deweloperem, by była ona zawarta w formie aktu notarialnego. W takiej sytuacji nabywca praw do nieruchomości będzie mógł dużo skuteczniej dochodzić swoich roszczeń na wypadek, gdyby deweloper nie zechciał zawrzeć umowy przyrzeczonej, czyli dokończyć transakcję przenosząc prawo własności nieruchomości. Także sama umowa cesji powinna być zawarta w formie notarialnej. Co prawda nie ma takiego obowiązku, ale jest to bezpieczniejsze i mocniejsze prawnie rozwiązanie, chroniące interesy stron.\ncesja mieszkania Wrocławmieszkanie w Szczecinie cesjaWarszawa cesja mieszkania\nPrevious PostDeweloper zbankrutował i nie skończył nieruchomości – co robić?Next PostWięcej utargujesz kupując mieszkanie używane niż nowe


Zaburzenia lękowe. Czym jest GAD i jakie są jego objawy?\nHelloZdrowie › Emocje › Czym jest GAD i jakie są jego objawy? Tłumaczy psycholożka Anna Cyklińska\nCzym jest GAD i jakie są jego objawy? Tłumaczy psycholożka Anna Cyklińska / Pexels\nOpublikowano: 09.04.2020 13:39\nO lęku mówi się ostatnio dużo i często. Jak podkreślają eksperci, to normalne, że w czasie pandemii go odczuwamy. Co jednak, kiedy uczucie lęku nie znika, tylko zostaje z nami na dłużej? Psycholożka Anna Cyklińska tłumaczy, czym są zaburzenia lękowe uogólnione i jak sobie z nimi radzić.\nGAD, czyli zaburzenia lękowe uogólnione\nNa jakiej podstawie diagnozuje się GAD?\nJak poradzić sobie z GAD?\nJak tłumaczy psycholożka Anna Cyklińska, silny lęk towarzyszy wielu zaburzeniom psychicznym, miedzy innymi fobiom społecznym oraz atakom paniki i depresji. Podkreśla, że lęk w GAD, czyli General Anxiety Disorder, jest jednak specyficzny.\n„Nie chodzi o to, że osoba ‚generalnie’ boi się wszystkiego. Zaburzenie występuje w przypadku, gdy pacjent zamartwia się tym, że ciągle się zamartwia. To właśnie ten wtórny lęk, nie pierwotny, czyli spowodowany czymś konkretnym, jest kluczowy dla rozpoznania GAD. Do tego musi być obezwładniający i utrudniający funkcjonowanie” – wyjaśnia Cyklińska.\nCzym jeszcze charakteryzuje się GAD?\nTo tzw. lęk wolnopłynący – uogólniony, uporczywy, niezależny od okoliczności zewnętrznych;\nWystępuje u ok. 3 proc. społeczeństwa, częściej u kobiet;\nProblemem jest długotrwałe zamartwianie się jako proces powodujący cierpienie i problemy w funkcjonowaniu;\nCzęste skarżenie się na stałe uczucie zdenerwowania, drżenie, napięcie mięśniowe, zawroty głowy, przyspieszone bicie serca;\nObawy, że dana osoba albo ktoś z jej otoczenia wkrótce zachoruje, będzie miał wypadek albo przewidywanie złych wydarzeń;\nZwykle jest związane z przewlekłą sytuacją stresową.\nAby zdiagnozować zaburzenia lękowe uogólnione, musi być spełnionych kilka warunków. Psycholożka Anna Cyklińska podaje, co mówią kryteria diagnostyczne DSM-5 (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders), czyli klasyfikacja zaburzeń psychicznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego.\nNadmierny lęk lub obawy przed przyszłymi wydarzeniami, występujący często (częściej występuje, niż nie występuje) przez okres co najmniej 6 miesięcy, dotyczący codziennych aktywności (szkoła, praca itd.);\nDana osoba nie jest w stanie poradzić sobie z objawami i ich kontrolować;\nLęk lub objawy są związane z trzema (lub więcej) symptomami:\nniepokój psychoruchowy, nerwowość lub napięcie emocjonalne;\nłatwe męczenie się;\nproblemy z koncentracją uwagi lub uczucie pustki w głowie;\nproblemy z zasypianiem, wstawianiem lub niespokojny sen i niewysypianie się.\nPsycholożka podkreśla, że w pracy z GAD w podejściu poznawczo-behawioralnym ważne jest odkrycie przekonań i praca nad nimi.\n„Celem terapii jest zmniejszenie percepcji zagrożenia, jakie widzi pacjent oraz zwiększenie umiejętności radzenia sobie. Niezwykle ważna jest wówczas psychoedukacja na temat lęku, negatywnych myśli automatycznych, ukazanie perspektywy” – pisze Anna Cyklińska.\nPsychoedu to profil na Instagramie prowadzony przez Annę Cyklińską, psycholożkę w trakcie Szkoły Psychoterapii w nurcie CBT. Jak sama wyjaśnia, jej konto ma funkcję psychoedukacyjną. Cyklińska wyjaśnia zawiłe pojęcia z zakresu psychologii, mówi o objawach chorób i możliwościach terapii. Jej konto obecnie śledzi je ponad 9 tys. osób.\nO lęku ostatnio dużo się mówi. O tym, że jest naturalny i potrzebny, dlaczego się pojawia i jak sobie z nim radzić. Silny lęk towarzyszy wielu zaburzeniom psychicznym, miedzy innymi fobiom, ukierunkowanym na konkretny obiekt i społecznym, atakom paniki, a także depresji. . Lęk w GAD, czyli General Anxiety Disorder, jest jednak specyficzny. Nie chodzi o to, że osoba „generalnie” boi się wszystkiego. Zaburzenie występuje w przypadku gdy pacjent zamartwia się tym, że ciągle się zamartwia. To właśnie ten wtórny lęk, nie pierwotny, czyli spowodowany czymś konkretnym, jest kluczowy dla rozpoznania GAD. Do tego musi być obezwładniający i utrudniający funkcjonowanie. W pracy z GAD w podejściu poznawczo-behawioralnym ważne jest odkrycie przekonań i rozważanie nad nimi. Celem terapii jest zmniejszenie percepcji zagrożenia, jakie widzi pacjent, oraz zwiększenie umiejętności radzenia sobie. Niezwykle ważna jest wówczas psychoedukacja na temat lęku, negatywnych myśli automatycznych, ukazanie perspektywy. . Co jeszcze Was interesuje w temacie zaburzenia lęku uogólnionego? Czekam na Wasze pytania! Za ilustrację dziękuję @olasadownik 🤍 — #lęk #zaburzenialękowe #GAD #lękuogólniony #psychoedukacja #psychologia #emocje #psychoterapia #CBT #terapiapoznawczobehawioralna #rozwój #psychoedu #lecz_psyche #moznazwariowac #psychiatria #uważność\nPost udostępniony przez Anna Cyklińska (@psychoedu_) Kwi 9, 2020 o 2:09 PDT


Ile płacimy za ferie na Bałtykiem? - Klapka\nWięcej turystów niż przed rokiem\nAtrakcyjna cena przyciąga coraz więcej turystów, którzy zamiast tradycyjnie w góry pojechali nad polskie morze. Z szacunków VacationClub wynika, że liczba osób spędzających urlop lub weekend nad Bałtykiem w okresie zimowym zwiększyła się o ok. 7 proc., w porównaniu do poprzedniego roku.\nJak zauważa Krystyna Wróblewska z VacationClub, duży wpływ na ten trend ma także fakt, że systematycznie rosną pensje Polaków. – W 2017 r. Polacy zarabiali o ok. 6-7 proc. więcej niż jeszcze rok temu. Do tego dochodzą różne premie na koniec roku, a w przypadku wielu rodzin ich budżet powiększony jest o środki z rządowego programu 500+. Tym samym coraz więcej osób może pozwolić sobie na wyjazd na urlop – nie tylko latem, ale także zimą. Wzrasta ruch turystyczny w Polsce i coraz więcej turystów zagląda również nad Bałtyk – mówi Krystyna Wróblewska. I podkreśla, że oferty zimowe nad Bałtykiem są świetną alternatywą zwłaszcza dla rodzin z dziećmi. – Atrakcji nad polskim morzem zimą nie brakuje. Widzimy coraz większe zainteresowanie zimowym wypoczynkiem w apartamentach, które mają dostęp do takich atrakcji, jak aquapark, spa&wellness, kids cluby – dodaje.\nTegorocznej zimy turyści chętnie wybierali komfortowe apartamenty. – Nasze analizy pokazują, że wyraźnie rośnie zapotrzebowanie na wyższy komfort wakacyjnej miejscówki. Te oczekiwania są takie same i zimą i latem. Polacy są coraz bardziej wymagający, a i krajowa oferta oraz nowa baza noclegowa nie odbiega od zachodnich standardów – zaznacza Krystyna Wróblewska.


To nie może się zdarzać - CKsport.pl - Sport Kielce\nTo nie może się zdarzać\nPiłkarze ręczni PGE Vive Kielce przygotowują się do sobotniego meczu Ligi Mistrzów. W wyjazdowym spotkaniu zmierzą się z Mieszkowem Brześć. O dobrej dyspozycji kieleckiego zespołu przekonuje lewoskrzydłowy Vive, Mateusz Jachlewski. - Zagraliśmy trzy mecze ligowe, fizycznie jesteśmy bardzo dobrze przygotowani. Teraz powoli układamy wszystko taktycznie pod zespół z Brześcia, pozostaje więc tylko jechać. Chciałbym bardzo, żebyśmy ten mecz wygrali! - mówi przed meczem.\n- Uważam, że zespół rywali jest równie dobry jak przed rokiem. Fakt, że było parę zmian, nie oznacza od razu, że drużyna będzie słabsza. Kluby z Ligi Mistrzów często potrafią zastąpić zawodników innymi, o tym samym poziomie lub nawet lepszym, więc na pewno nie będzie to łatwe spotkanie, szczególnie, że jest to mecz na wyjeździe - dodaje zawodnik.\nJak sam zawodnik ocenia formę kieleckiego zespołu? - W okresie przygotowawczym mieliśmy mało sparingów. Mecze ligowe nowego sezonu oczywiście musieliśmy wygrać, ale traktowaliśmy je jako okazję na doszlifowanie elementów, które jeszcze nie do końca funkcjonowały. Potrzebowaliśmy też trochę czasu na zgranie nowych zawodników. Dotychczas w lidze mieliśmy momenty lepszej gry, przeplataliśmy je jednak przestojami, które nie mogą się zdarzać. Pierwsze dwa mecze wygraliśmy wysoko, w trzecim przytrafiły się problemy ze skutecznością, ale w każdym z nich było coś do poprawy - kończy Jachlewski.\nTagi:pge vive kielce, liga mistrzów, mieszkow brześć, mateusz jachlewski


Osoby najmniej zarabiające bardzo często nie są w stanie ponosić pełnych kosztów związanych z opłacaniem czynszu za zajmowany przez siebie lokal. Z tego też względu kilkanaście lat temu, na mocy ustawy o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych, państwo zdecydowało się na wspieranie najuboższych mieszkańców poprzez przyznawanie im dodatków mieszkaniowych.\nDodatki mieszkaniowe są dofinansowaniem do wydatków mieszkaniowych wypłacanym przez miasto jej najbiedniejszym mieszkańcom. Przyznanie tej pomocy materialnej zależy przede wszystkim od miesięcznych dochodów mieszkańca oraz od powierzchni zajmowanego przez niego lokalu. Pomoc ta przyznawana jest zawsze na sześć miesięcy i wypłacana z budżetu miasta (w 2017 roku odłożono 1,3 mln). Decyzję o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wydaje burmistrz miasta.\nOsoby, które ubiegają się o przyznanie dodatku, składają stosowne wnioski w Biurze Obsługi Klienta, na parterze UM. Do prawidłowo wypełnionego i potwierdzonego przez zarządcę budynku wniosku o przyznanie dodatku oraz deklaracji o wysokości dochodów należy dołączyć :\ndokument potwierdzający tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego (akt notarialny, decyzja o przydziale mieszkania, umowa najmu itp.)\nszczegółowy wykaz ponoszonych opłat z miesiąca, w którym składany jest wniosek\nrachunek za energię elektryczną (do wglądu)\nzaświadczenie potwierdzające wysokość dochodów osiągniętych w okresie 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających datę złożenia wniosku, a w szczególności zaświadczenia potwierdzające wysokość zarobków, zasiłków rodzinnych, alimentów, decyzje lub zaświadczenia potwierdzające aktualne wysokości pobieranych świadczeń emerytalno - rentowych, dodatkach pielęgnacyjnych, pobieranych zasiłkach dla bezrobotnych, zasiłków i świadczeń przedemerytalnych, wysokości pobieranych przez studentów stypendiów,\nosoby bezrobotne, nie pobierające zasiłków, aktualne zaświadczenie potwierdzające fakt zarejestrowania w Powiatowym Urzędzie Pracy\nw przypadku osób pełnoletnich w wieku produkcyjnym nie uczących się, nie pracujących, nie pobierających świadczeń emerytalno - rentowych, nie zarejestrowanych w Powiatowym Urzędzie Pracy jako poszukujące pracy wymagane jest osobiste stawiennictwo celem złożenia stosownego oświadczenia\nW 2016 ratusz wydał na dodatki 1.350.000. Liczba decyzji o przyznaniu pomocy była zbliżona – ok. 6.100, wzrósł jednak średni dodatek ze 190 do 220 zł. Najczęściej ze wsparcia miasta korzystali lokatorzy zajmujący mieszkania komunalne, administrowane przez ZGK, nieco rzadziej właściciele lub najemcy mieszkań we wspólnotach. Najrzadziej o wsparcie występują właściciele prywatnych budynków, najemcy lokali w Towarzystwie Budownictwa Społecznego i mieszkań zakładowych.\nBliższe informacje można uzyskać osobiście w Wydziale Polityki Społecznej i Ochrony Zdrowia pokój nr 426 (III piętro) lub telefonicznie pod nr tel. 0 46 862-22-35 wew. 333


Cztery umowy na projekty finansowane z Europejskiego Funduszu Społecznego podpisali dziś ich realizatorzy i przedstawiciele władz województwa: wicemarszałek Stanisław Derehajło i Wiesława Burnos, Członek Zarządu Województwa Podlaskiego. Dotacje o łącznej wartości blisko 1 400 tys. zł będą przeznaczone na wsparcie uczniów, nauczycieli, osób niepełnosprawnych i bezrobotnych.\n- Gmina Szepietowo – projekt pn.: „Inwestycja w rozwój to klucz do sukcesu”; wartość 191 328,75 zł, dofinansowanie: 180 832,75 zł – projekt zakłada dodatkowe zajęcia dla uczniów i doposażenie szkół w pomoce dydaktyczne i sprzęt TIK w miejscowościach Dąbrówka Kościelna i Wojny-Krupy.\n- Agencja Rozwoju Regionalnego „ Ares” S.A. – projekt pn.: „Rozwiń Skrzydła”; wartość: 899 239,62 zł, dofinansowanie: 809 315,62 zł – skierowany do osób zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem społecznym oraz ich otoczenia.\n- Stowarzyszenie „Nasze Ignatki Osiedle” – projekt pn.: „Nowa jakość życia w Gminie Juchnowiec Kościelny”; wartość: 139 281,25 zł, dotacja: 132 081,25 zł. Cel główny projektu to wzrost oraz pobudzenie integracji społecznej oraz zdrowotnej u osób zagrożonych wykluczeniem społecznym ze szczególnym uwzględnieniem osób z niepełnosprawnościami w zakresie narządu ruchu.\n- Gmina Turośń Kościelna – projekt pn.: „The sky is the limit”; wartość: 126 326,75 zł, dofinansowanie: 113 690,75 zł - skierowany do uczniów i nauczycieli w dwóch szkołach podstawowych w Turośni Dolnej i Tołczach.\n- Życzę Wam samych sukcesów w realizacji projektów i gratuluję otrzymania dotacji – mówił podczas podpisywania umów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego wicemarszałek Stanisław Derehajło.\nDiagnoza poprzedzi wsparcie\nSuwalska Agencja Rozwoju Regionalnego „ Ares” S.A. będzie pracować z grupą 50 osób z powiatów: suwalskiego, augustowskiego, sejneńskiego i miasta Suwałki. Celem jest wzmocnienie ich kompetencji a także wyposażenie w nowe kwalifikacje m.in. zawodowe. Każdy uczestnik projektu przejdzie indywidualną diagnozę społeczną, otrzyma wsparcie socjoterapeutyczne i psychologiczne, weźmie udział w warsztatach rozwoju osobistego i kursach oraz stażach zawodowych.\nProjekt Stowarzyszenia „Nasze Ignatki Osiedle” swoje działania skieruje przede wszystkim do osób z niepełnosprawnościami.\n- Jesteśmy młodym, bo dwuletnim stowarzyszeniem, ale czynnie braliśmy udział w pracach nad programem rewitalizacji gminy Juchnowiec Kościelny i zauważyliśmy bardzo dużo osób starszych ale też dzieci z niepełnosprawnościami – mówiła nam Joanna Januszewska, prezes stowarzyszenia. – Wiemy, że samorząd nie ma tylu funduszy, by pomóc wszystkim, dlatego postanowiliśmy się tym zająć. To nasza druga umowa z tej dziedziny.\nStowarzyszenie stawia na rehabilitację zdrowotną 10 uczestników projektu, ale także integrację społeczną. Zaplanowane są indywidualne diagnozy kompetencji społecznych i zawodowych, a w proces integracyjny włączeni też będą bliscy uczestników: rodzina, przyjaciele czy sąsiedzi. Jednym z celów projektu – oprócz nacisku na poprawę stanu zdrowia – jest bowiem wzrost akceptacji w społeczeństwie osób niepełnosprawnych a także wzmocnienie i zacieśnienie więzi rodzinnych.\nWzmocnią talenty i podniosą kwalifikacje\nUmowę o dofinansowanie tym razem lokalnych szkół podpisali także włodarze gmin: Szepietowo oraz Turośń Kościelna.\n- Szczególnie gratuluje Panu wójtowi Turośni, bo po raz kolejny w ostatnich dniach widzę go przy podpisywania umów – żartował na widok Grzegorza Jakucia, wójta Turośni Kościelnej wicemarszałek Derehajło. - Bo ja bardzo mocno wspieram marszałków w wydatkowaniu unijnych funduszy – żartem odpowiedział włodarz gminy.\nA dzięki owemu wsparciu 37 uczniów i 14 nauczycieli szkoły w Turośni Dolnej oraz 89 uczniów podstawówki w Tołczach będzie mogło podnieść swoje kwalifikacje i umiejętności w wykorzystaniu nowoczesnych technik nauki. W ramach przewidzianych działań zorganizowane zostaną między innymi zajęcia matematyczne, dodatkowe zajęcia z języka angielskiego, zajęcia kreatywne, Klub Młodego Przyrodnika i Matematyka oraz zajęcia logopedyczne.\nZ kolei gmina Szepietowo w ramach projektu pn.: „Inwestycja w rozwój to klucz do sukcesu” – zainwestuje w rozwój umiejętności uniwersalnych, uzdolnień oraz dodatkowe zajęcia dydaktyczne dla 144 uczniów w dwóch szkołach podstawowych w gminie Szepietowo: w Dąbrówce Kościelnej oraz w Wojnach-Krupach.


Chile (Republika Chile, hiszp. República de Chile) – państwo w Ameryce Południowej, ciągnące się długim pasem na zachodnim wybrzeżu kontynentu nad Oceanem Spokojnym. Stolicą Chile jest Santiago. Graniczy z Peru, Boliwią i Argentyną. Do Chile należą liczne wyspy przybrzeżne i wyspy na otwartym oceanie (w sumie ok. 3 tys.): Juan Fernández, Wyspa Wielkanocna (najbardziej oddalona od innych wysp i lądów zamieszkana wyspa na świecie), Sala y Gómez, San Ambrosio, San Félix, Chiloé, Campana, Santa Inés, Chonos.Zastava 750 – odmiana licencyjna samochodu Fiat 600D. Zastavę 750 popularnie zwaną "ficią" lub "biedronką" produkowano od 1962 do 1985 w jugosłowiańskiej fabryce w Kragujevac (obecna Serbia). Auto wyposażone było w benzynowy silnik R4 o pojemności 767 cm³ umieszczony wzdłużnie z tyłu, był on chłodzony cieczą, stopień sprężania 7,5, osiągał moc 25 KM przy 4800 obr/min, moment obrotowy 46 Nm przy 3000 obr/min. Samochód rozwijał prędkość maksymalną 110 km/h.\nZastava 600/750/850 – odmiana licencyjna samochodu Fiat 600, produkowana w Jugosławii przez zakłady Zastava w latach 1955–1985.Argentyna (Argentina, Republika Argentyńska – República Argentina) – państwo w Ameryce Południowej, nad południowym Atlantykiem. Graniczy z Chile na zachodzie, Boliwią i Paragwajem na północy, Brazylią i Urugwajem na północnym wschodzie. Argentyna rości pretensje do archipelagu Falklandów oraz części Antarktydy. Nazwa pochodzi od łacińskiego argentum (srebro), którym Indianie obdarowali hiszpańskich rozbitków Juana Díaza de Solís. Pod względem wielkości Argentyna jest ósmym krajem na świecie i drugim w Ameryce Południowej (biorąc pod uwagę liczbę ludności i powierzchnię), jednakże biorąc pod uwagę także terytoria sporne do których Argentyna rości pretensje: Falklandy/Malwiny, Georgię Południową, Sandwich Południowy, Islas Auroras wraz z Orkadami Południowymi, Szetlandami Południowymi oraz z częścią Antarktydy administrowanej przez Argentynę na mocy Traktatu Antarktycznego powierzchnia łączna kraju wynosi 3 761 274 km², co czyni kraj ten ósmym na świecie pod względem powierzchni. Terytorium kraju podzielone jest na 23 prowincje i jedno miasto autonomiczne – stolica kraju Buenos Aires. Argentyna jest członkiem – założycielem Unii Narodów Południowoamerykańskich oraz Mercosur, a także członkiem Organizacji Państw Iberoamerykańskich, Banku Światowego, Światowej Organizacji Handlu, grupy krajów G15 oraz G20. Kraj uznawany jest za mocarstwo lokalne z bardzo wysokim wskaźnikiem rozwoju społecznego. W Ameryce Łacińskiej kraj ten ma piąty nominalny PKB na mieszkańca i najwyższy PKB mierzony parytetem siły nabywczej. Według analityków kraj ten zaklasyfikowany jest do rynków wschodzących, ze względu na wielkość, wysoki wzrost gospodarczy, poziom bezpośrednich inwestycji zagranicznych czy eksport w całości wytworzonych usług i towarów.\nSEAT 600 - miejski samochód osobowy produkowany przez hiszpańską firmę SEAT w latach 1957-1973. Licencyjna wersja Fiata 600. Dostępny był jako 2-drzwiowy fastback. Produkowany równorzędnie z SEAT-em 500. Silniki pochodziły od Fiata 600, były to jednostki OHV R4 o pojemności 663 cm³ i mocy maksymalnej 22 KM przy 4600 obr/min, oraz 767 cm³ o mocy 29 KM przy 4800 obr/min. Samochód (w zależności od silnika) osiągał prędkość maksymalną 100 lub 110 km/h. Masa pojazdu wynosiła 580 kg. Następcą modelu został SEAT 133.\nFiat 1100 – niewielki model samochodu Fiata klasy niższej średniej, produkowany w kilku seriach od 1939 do 1969 roku.


Jestem zainteresowany koszulką, kurtka i czapeczka w kolorze czarnym. Czy i kiedy będą dostępne?\nCzy są damskie wersje koszulek polo??\ndamiano.o - koszulki i czapeczki są w kolorze navi proszę złożyć zamówienie zgodnie z instrukcją w poście powyżej. proszę o maila\nkarolinkaa120 - oczywiście są również damskie polówki\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 11.05.2017, 21:30 przez Gantz.)\nGantzu rozumiem instrukcję zamawiania, chodzi mi tylko o to czy jest szansa zamówienia gadżetów w kolorze czarnym? Navi jakoś średnio mi pasuje\n(12.05.2017, 07:42)damiano.o napisał(a): Gantzu rozumiem instrukcję zamawiania, chodzi mi tylko o to czy jest szansa zamówienia gadżetów w kolorze czarnym? Navi jakoś średnio mi pasuje\nNiestety :( albo stety. Mamy białe i navi czyli kolory klubowe.\nDołączył: Mar, 2016\nA czy jest szansa również kupić naklejkę klubową?\nNapisałem maila w celu zamówienie i do dziś żadnego info :(\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 20.05.2017, 11:27 przez CodeBoy.)\n(20.05.2017, 11:24)CodeBoy napisał(a): Napisałem maila w celu zamówienie i do dziś żadnego info :(\nZbieramy zamówienia do 28.05 na pierwszą partię produkcyjną z główną myślą o Tych co wybierają się na tegoroczny smart times.\nPo 28 wszyscy otrzymają informację z dslszymi instrukcjami\nStrony (5): 1 2 3 4 5 Dalej » »\nPostów na forum: 172.899\nWątków na forum: 11.879\nNajnowszy użytkownik: ElliottElm