bazyliowo: ciasto z wiśniami i płatkami owsianymi\nlistopada 06, 2011\nciasto z wiśniami i płatkami owsianymi\nłatwe i doskonałe w smaku ciasto z forum cincin\nposzło w całości jeszcze ciepłe - polecam !\nforma 22-24 cm\n200 g świeżych wiśni bez pestek\n150 g masła, rozmiękczonego\n2/3 łyżeczki proszku do pieczenia\n1,5 łyżki płatków owsianych\nFormę do pieczenia posmarować masłem lub wyłożyć papierem do pieczenia. Miękką margarynę ubić z cukrem i cukrem waniliowym. Dodać skórkę cytrynową i po jednym jajku, cały czas ubijając. Wymieszać mąkę z płatkami i proszkiem do pieczenia i stopniowo dodawać do masy jajecznej, cały czas mieszając. Wyłożyć ciasto do formy i wyrównać.Na wierzchu ułożyć wiśnie, lekko wciskając je w ciasto. Zmieszać składniki posypki i pokryć nią ciasto. Piec 25 – 35 minut.\nEtykiety: ciasta, deserowo, migdały, wiśnie\nPodoba mi się! Bardzo apetyczne, no i całkiem zdrowe ciasto. ;)\n6 listopada 2011 21:29\nZnam to ciasto z jakiejś książki kucharskiej.. ale juz nie pamiętam nazwy;) Mam chęć je wypróbować bo wygląda bardzo apetycznie ;)\n6 listopada 2011 21:41\nWygląda ślicznie:) I tak apetycznie:)\n6 listopada 2011 22:14\nRobiłam to ciasto parę razy, jest pyszne! Tylko jeżeli się chce zrobić na formę 26 cm to trzeba liczyć podwójną ilość składników, polecam palce lizać.\n9 listopada 2011 18:12\nSmacznie wygląda, w ostatnim tygodniu zrobiłem podobny :)\n17 listopada 2011 14:27\nrzeczywiście wygląda pysznie, ale skąd o tej porze wisnie? :(\n20 grudnia 2011 07:09\nSuper to ciasto, i rewelacyjnie wygląda :) pozdrawiam\n3 lutego 2012 10:11\nAle pychota! Wypróbuję w tym tygodniu, może jedynie wiście podmienię na inne owocki :)\n9 lutego 2012 10:39\nmmm, muszą być pyszne, uwielbiam takie pyszności :)\n28 lutego 2012 08:22\nNo nie! Jakie to jest apetyczne, a ja tak kocham wiśnie w ciastach. Koniecznie do zrobienia w sezonie, kiedy już urosną mi wiśnie w ogrodzie :))\n9 maja 2012 10:41\nPo pierwsze piękny blog, bardzo estetyczny co jest dla mnie istotne :) A po drugie świetne przepisy! PODOBA MI SIĘ TUTAJ BARDZO!\n18 maja 2012 21:57\n26 maja 2012 18:52\nrewelacja!!! pięknie wygląda i za pewne jeszcze wspanialej smakuje!\n10 czerwca 2012 21:30\nna forum cin cin są prawdziwe perełki ;) wspaniałe ciasto\n24 czerwca 2012 21:05\n5 lipca 2012 12:38\nwygląda obłędnie, a ja ostatnio mam wielką ochotę na coś z wiśniami:D\n15 sierpnia 2012 21:32\nCiasto wygląda rewelacyjnie, jestem pewna, że tak też smakuje. Będę próbować.\n18 sierpnia 2012 07:10\nEwelina Kowalska pisze...\nuwielbiam takie ciacha!:) sama pyszota!\n18 września 2012 20:31\n23 października 2012 18:27\ncudo i mistrzostwo świata!\n26 listopada 2012 14:49\nAnkieta dla autorów blogów kuliarnych: http://www.ebadania.pl/97797035d63e99d8\n10 grudnia 2012 16:28\nwygląda pysznie! uwielbiam płatki owsiane w połączeniu z owocami;)\nzaparszam do mnie;)\n3 lutego 2013 16:04\nDoctor job pisze...\n16 lutego 2013 02:45\nFolie matowe Warszawa pisze...\n19 lutego 2013 01:24\nLenka's wardrobe pisze...\nprzepiękne zdjęcia zamieszczasz! od razu chce się jeść :) bardzo fajne przepisy, dodaję do obserwowanych, podoba mi się tu! :))\n6 marca 2013 04:40\nQchenne-inspiracje, Małgosia pisze...\nKupuję to ciacho. Wygląda obłędnie !!!\n27 marca 2013 16:14\nagroturystyka na Kaszubach pisze...\nWygląda wspaniale, trzeba będzie zrobić. Gratulacje za zdjęcia są bardzo dobre.\n30 marca 2013 16:36\nJeśli w cieście są wiśnie to Małgosia musi to ciasto zrobić i zjeść !!! Więc niniejszym zapisuję przepis do natychmiastowego wypróbowania !!! Amen !\n24 kwietnia 2013 15:14\nProjektowanie wnętrz warszawa pisze...\nTwój blog jest interesujący ;)\n27 kwietnia 2013 03:01\nKoniecznie muszę takie wypróbować, z wiśniami nie robiłam a wygląda obłędnie smakowicie:-))))\n8 maja 2013 22:58\nBardzo pyszne ciasto, na pewno jeszcze wiele razy go zrobię :-)\n31 lipca 2013 07:09\nCzy wiśnie można zastąpić innymi owocami?\n26 lipca 2014 11:10


Drogowskazy Jana Pawła II - encykliki papieża - Dziennik.pl\nDrogowskazy Jana Pawła II - encykliki papieża\n28 kwietnia 2011, 16:41 Ten tekst przeczytasz w 5 minut\nJan Paweł II sfotografowany 25 grudnia 2002 roku w Watykanie, pozdrawiający wiernych na Placu Świętego Piotra / PAP/EPA / ALESSANDRO BIANCHI\nJan Paweł II wydał aż 14 encyklik. Te najwyższej rangi dokumenty papieskie stanowią istotę jego nauczania. Są skierowane nie tylko do Kościoła, ale i współczesnego świata. Dotyczą prawd wiary, moralności oraz życia społecznego, a także nauki i kultury.\nTrójca i godność człowieka\nPierwszą encyklikę wydaną 4 marca 1979 r., czyli w niespełna pięć miesięcy po w wyborze na papieża, Jan Paweł II poświęcił Chrystusowi i człowiekowi. Karol Wojtyła doświadczony przez dwa systemy totalitarne: narodowo-socjalistyczny i komunistyczny przypomniał w "Redemptor hominis" ("Odkupiciel człowieka"), że każda osoba znajduje prawdziwą i niezbywalną godność w Chrystusie. "Człowiek odnajduje w nim swoją właściwą wielkość, godność i wartość swego człowieczeństwa" - napisał papież. Program swego pontyfikatu streścił w zdaniu: "człowiek jest pierwszą i podstawową drogą Kościoła".\n"Redemptor hominis" otworzyła serię dokumentów poświęconych Trójcy Świętej. 30 listopada 1980 r. papież wydał "Dives in misericordia" ("O Bożym miłosierdziu"). Głównym przedmiotem nauczania uczynił miłosiernego Boga Ojca, który pochyla się nad człowiekiem i jest w stanie "wyciągnąć" go z otchłani zła fizycznego i moralnego. Jak napisał, Boże Miłosierdzie "w swoim właściwym i pełnym kształcie objawia się jako dowartościowanie, jako podnoszenie w górę, jako wydobywanie dobra spod wszelkich nawarstwień zła, które jest w świecie i człowieku". Przebaczenie, które Bóg darmo ofiaruje człowiekowi, wymaga jednak od niego naprawy wyrządzonego zła.\nNa ostatnią encyklikę z tryptyku o Trójcy Świętej trzeba było czekać sześć lat. 18 maja 1986 r. Jana Paweł II opublikował "Dominum et vivificantem" ("O Duchu Świętym w życiu Kościoła i świata"). Nauczał w niej m.in., że Trzecia Osoba Boskiej Trójcy, czyli Duch Święty pozwala człowiekowi dostrzec grzech i zło, ale nie po to, by go pognębić, lecz aby pomóc mu odzyskać godność. "+Przekonanie o grzechu+ staje się równocześnie przekonaniem o tym, że grzech może być odpuszczony, a człowiek może odzyskać poczucie godności umiłowanego dziecka Bożego".\nSolidarność zamiast kolektywizmu\nTrzy encykliki poświecił Jan Paweł II godności pracy i budowie sprawiedliwego ładu społecznego. Zdaniem papieża nadana człowiekowi przez Boga niezbywalna godność powinna znaleźć odbicie w strukturach społecznych.\n"Laborem exercens" ("O pracy ludzkiej") wydaną 14 września 1981 r. Jan Paweł II poświęcił pracy. Jego wizja streszczała się w słowach: Praca jest dla człowieka, a nie człowiek dla pracy. Jan Paweł II nauczał, że pracownik nie może być traktowany tylko jako jeden z elementów procesu wytwórczego. "Praca jest dobrem człowieka - dobrem jego człowieczeństwa - przez pracę bowiem człowiek nie tylko przekształca przyrodę, dostosowując ją do swoich potrzeb, ale także urzeczywistnia siebie jako człowieka, a także poniekąd bardziej staje się człowiekiem" - napisał.\nEncyklika ta była bardzo ważna dla Solidarności, gdyż papież-Polak podkreślał rolę związków zawodowych i praw pracowniczych. Miała także odniesienie do świata zachodniego - nawoływała do walki z bezrobociem.\n30 grudnia 1987 r., gdy odradzała się polska Solidarność, Jan Paweł II ogłosił encyklikę "Sollicitudo rei socialis" ("Troska o sprawy społeczne"). Podstawą życia społecznego uczynił zasadę solidaryzmu. Solidarność - według papieża - to "mocna i trwała wola angażowania się na rzecz dobra wspólnego, czyli dobra wszystkich i każdego". Jej uzasadnieniem ma być współodpowiedzialność - "wszyscy bowiem jesteśmy naprawdę odpowiedzialni za wszystkich".\nW "Sollicitudo rei socialis" papież zawarł nie tylko wskazówki dla "świata", ale także dla Kościoła. W centrum działania Kościoła Jan Paweł II postawił cierpiących niedostatek materialny i duchowy. Jego zdaniem ich losu nie mogły poprawić zbrojne działania, forsowane przez ruchy lewicowe i teologię wyzwolenia, ale pokojowe działania oparte na solidarności.\nDo spraw społecznych papież powrócił po upadku komunizmu. Gdy w Europie Środkowej i Wschodniej odradzające się lub rodzące na nowo demokracje patrzyły na Zachód, papież w ogłoszonej 1 maja 1991 r. "Centesimus annus" ("W setną rocznicę encykliki Rerum Novarum") wskazał na zagrożenia, jakie niesie liberalizm. Podkreślił, że nie ma prawdziwej demokracji bez wartości. "Bez zakorzenienia w prawdzie człowiek i społeczeństwo wystawione są na przemoc namiętności i jawne bądź ukryte uwarunkowania" - pisał Jan Paweł II.\nKolejne encykliki Jan Paweł II poświecił nauczaniu moralnemu. W "Veritatis splendor" ("Blask prawdy") z 6 sierpnia 1993 r. papież - dyskutując ze współczesnymi sobie prądami myślowymi, w tym także teologicznymi - nauczał, że istnieje nierozerwalny związek między wiarą a moralnością. A nauczanie moralne Kościoła ma swe źródło w objawieniu i rozumie ludzkim. Relatywizowanie podstawowych wartości etycznych prowadzi do kryzysu człowieczeństwa.\nW imię tych wartości papież stanął w obronie życia. W "Evangelium Vitae" ("Ewangelia życia") ogłoszonej 25 marca 1995 r. wyłożył stanowisko w sprawie aborcji i eutanazji. "Nikt i nic nie może dać prawa do zabicia niewinnej istoty ludzkiej czy to jest embrion, czy płód, dziecko czy dorosły, człowiek stary, nieuleczalnie chory czy umierający. Żadna władza nie ma prawa do tego zmuszać ani na to przyzwalać".\nJan Paweł II wypowiedział się także przeciw eksperymentom bioetycznym na ludziach. Jednocześnie potwierdził kościelną aprobatę dla przeszczepów organów.\nEwangelizacja, ekumenizm, dialog z kulturą\nW świecie poddanym relatywizacji Jan Paweł II postawił na ewangelizację. "Nikt wierzący w Chrystusa, żadna instytucja Kościelna nie może uchylić się od najpoważniejszego obowiązku: głoszenia Chrystusa wszystkim ludziom" - oznajmił w encyklice "Redemptoris missio" ("Misja Odkupiciela") wydanej 7 grudnia 1990 r. Zadanie - w rozumieniu papieża - nie może się ograniczać do tzw. krajów misyjnych w Afryce czy Azji. Nowa ewangelizacja miała objąć społeczeństwa - głównie europejskie - które wyrosły z chrześcijaństwa, ale uległy sekularyzacji.\nNowa ewangelizacja nie mogłaby być skuteczna bez przezwyciężanie podziałów między wyznawcami Chrystusa. Wskazał na to papież w opublikowanej 2 marca 1981 r. encyklice "Slavorum apostoli" ("Dzieła misyjne Kościoła") poświeconej dziełu ewangelizacji świętych Cyryla i Metodego. Sprawie ekumenizmu, czyli dążeniu do jedności chrześcijan, poświęcił papież dokument "Ut unum sint" ("Abyśmy byli jedno"). Jan Paweł II nie pozostawił katolikom wątpliwości, że "nie można być autentycznym chrześcijaninem, jeśli się jest ekumenicznie zamkniętym". Dialog z braćmi z innych Kościołów uczynił "imperatywem chrześcijańskiego sumienia" i drogą Kościoła Chrystusowego".\nDla Jana Pawła II ważny był także dialog z kulturą, choć nie szczędził jej krytycznych uwag za relatywizm, nihilizm i pragmatyzm. W "Fides et ratio" ("Wiara i rozum") z 14 września 1998 r. papież podkreślił, że dialog teologii ze współczesna nauką może wzbogacić obie nauki. "Filozofia otwarta na tajemnicę i na jej objawienie może dopomóc teologii w zrozumieniu, że mądrość treści wiary sprzyja godności człowieka i jego rozumowi" - napisał Jan Paweł II.\nKatolicki feminizm i eucharystia\nW nauczaniu Jana Pawła II, który wyszedł z polskiego Kościoła przepojonego maryjną pobożnością, nie mogło zabraknąć dokumentu poświęconego Matce Bożej. 25 marca 1987 r. ogłosił encyklikę "Redemptoris Mater" ("Matka Okupiciela"). Była ona nie tylko hymnem na cześć Matki Zbawiciela, ale także kobiety i jej roli w życiu Kościoła. Papież, stawiając za wzór Maryję, wyznaczył kierunek katolickiego "feminizmu". Podkreślił wyjątkowe relacje kobiet do Matki Boga. "Kobiecość istotnie stanowi szczególna więź z Matką Odkupiciela" - napisał.\nDuchowym testamentem spisanym na dwa lata przed śmiercią - 17 kwietnia 2003 r. - była encyklika "Ecclesia de Eucharistia" ("O Eucharystii w życiu Kościoła"). Schorowany i coraz bardziej zagłębiający się w życiu duchowym papież dzielił się z wiernymi swoimi doświadczeniami z przeżywania eucharystycznej jedności z Chrystusem. "Eucharystia, pojęta jako zbawcza obecność Jezusa we wspólnocie wiernych i jako jej pokarm duchowy, jest czymś najcenniejszym, co Kościół posiada na drogach historii" - podkreślił Ojciec Święty.\nJan Paweł II beatyfikacja watykan papież Karol Wojtyła\nHistoryczne gesty Jana Pawła II wobec innych wyznań\nBeatyfikacja Jana Pawła II jedną z najkrótszych w historii


Nowe wydanie biuletynu "Karton, naturalnie!" już dostępne\nFundacja ProKarton prezentuje odmienione wydanie swojego biuletynu informacyjnego. Zachęcamy do sprawdzenia nowej wersji graficznej.\nW obecnym numerze znajdziemy informacje o filmie przygotowanym dla Telewizji Polskiej, w którym fundacja przedstawia swoje obserwacje dotyczące dobrych praktyk w zakładach RIPOK.\nZobacz film edukacyjny\nW biuletynie nie zabrakło także wzmianki dotyczącej certyfikatów, jakie wręczone zostały trzem wyróżniającym się zakładom RIPOK - z Elbląga, Żywca i Janczyc.\nPonadto w numerze umieszczono wyniki badania TNS Polska przygotowanego dla fundacji, dotyczącego miejsca czystości i segregacji odpadów w priorytetach lokalnych społeczności.\nZapoznaj się z raportem TNS Polska\nW biuletynie nie zabrakło też informacji o zbliżającym się pikniku "Warszawa Dzieciom". Podczas wydarzenia, główną atrakcją po raz kolejny zostanie Pan Karton. Piknik odbędzie się w niedzielę, 5 czerwca w godz. 12.00-18.00 w Parku Agrykola.\nFundacja ProKarton_biuletyn informacyjny_05_2016.pdf


Katarzyna Tuszyńska - Nowa Krytyka /Czasopismo Filozoficzne/\nJean-Paula Sartre’a analiza egzystencjalna\nNiniejszy artykuł został poświęcony jednemu z praktycznych aspektów filozofii Jean-Paula Sartre’a – koncepcji psychologicznej i terapeutycznej, którą zaproponował jako alternatywę wobec psychoanalizy freudowskiej. Koncepcja Sartre’a zrodziła się z jednej strony z inspiracji twórczością Freuda, z drugiej zaś – w opozycji do niej. Propozycja filozofa miała być przede wszystkim oparta na założeniach ontologicznych egzystencjalizmu.\nPomysł psychoanalizy egzystencjalnej zrodził się bardzo wcześnie. Już w Bycie i Nicości Sartre przedstawił zarys swej koncepcji: jej metodę, cele i narzędzia. Była to koncepcja skrajnie indywidualistyczna, skoncentrowana na jednostce, uwzględniająca jej niezależność i autonomię, co było zgodne z ówczesnymi poglądami ontologicznymi Sartre’a. Pomysł ewoluował w późniejszym okresie, wraz ze zmieniającą się koncepcją filozoficzną. Zwrot Sartre’a w stronę marksizmu przyniósł zainteresowanie społecznym aspektem ludzkiej egzystencji. Ten właśnie aspekt został także wprowadzony do koncepcji psychoanalizy (Krytyka rozumu dialektycznego), którą można od tego momentu nazywać analizą społeczną.\nSartre próbował również dokonać prezentacji praktycznego zastosowania swej koncepcji. W tym celu przeprowadził trzy analizy wielkich postaci literatury: Baudelaire’a, Geneta i Flauberta.\nSartre od początku wykazywał żywe zainteresowanie psychoanalizą freudowską. Koncepcja Freuda intrygowała go, fascynowała ale równocześnie zniechęcała. Choć tezy psychoanalizy wydawały mu się często trafne, inspirowały go, to na niektóre z nich nie mógł się, jako egzystencjalista, zgodzić (np. determinizm czy redukcjonizm). Stąd wynika nieustanne zainteresowanie psychoanalizą. Odnosił się do niej, chociażby krytycznie, nawet wtedy, gdy już ją odrzucił.\nOstatecznie Sartre, widząc potencjał w koncepcji Freuda, postanowił ją zreformować, a dokładniej zbudować swoją własną psychoanalizę egzystencjalną. Chciał wykorzystać terapeutyczny koncept Freuda, ale oprzeć go na założeniach egzystencjalizmu i nadać mu egzystencjalistyczną treść. Sartre’a psychoanaliza miała bowiem służyć celom jak najbardziej praktycznym, miała być narzędziem prowadzenia analizy innych, jak i samego siebie.\nNowa psychoanaliza, w przeciwieństwie do starej, redukcjonistycznej i deterministycznej, miała uwzględniać egzystencjalną sytuację jednostki: jej wolność, niepowtarzalność i jedność życia psychicznego.\nTen wstępny projekt koncepcji Sartre nakreślił w Bycie i Nicości. Podobnie jak ówczesna ontologia, była to psychoanaliza jednostki, skoncentrowana na indywidualnych aspektach egzystencji. Uwzględniała sytuację osoby, jednak nie dostrzegała szerszego kontekstu społeczno-historycznego. Sartre nie poprzestał na tym etapie budowy koncepcji. Ewoluowała ona wraz ze zmianami jego ontologicznych poglądów. Krytyka rozumu dialektycznego, inspirowana teorią marksowską, nadała psychoanalizie sartre’owskiej nową perspektywę. Przede wszystkim uwzględniła społeczny wymiar ludzkiej egzystencji. Wprowadziła również nową metodę analizy, regresywno-progresywną, która pozwala na zobaczenie jednostki jako egzystencji szczególnej i niepowtarzalnej z jednej strony, z drugiej zaś na spojrzenie na nią jako na element szerszego systemu społecznego, który odbija Ducha swoich czasów. Tę psychoanalizę można nazwać analizą społeczną.\nObu etapom teoretycznego rozwoju psychoanalitycznej koncepcji odpowiadają prace mające na celu praktyczne jej zastosowanie. Pierwszemu, indywidualistycznemu etapowi odpowiada dzieło poświęcone życiu i twórczości Baudelaire’a. Sartre analizuje tu jego zaburzoną osobowość w kontekście dzieciństwa, relacji rodzinnych i przyjacielskich. Etapowi drugiemu odpowiada praca dotycząca Flauberta. Tym razem Sartre dokonuje analizy także w kontekście społecznym, historycznym, ekonomicznym i klasowym. Pracą pośrednią jest Saint-Genet, w której pojawiają się pierwsze pojęcia i zarys analizy społecznej.\nSartre wykazywał zainteresowanie zagadnieniami z zakresu psychologii także w swoich wcześniejszych pismach. Jednak to dopiero Byt i Nicość przyniosło oryginalną koncepcję psychologiczną, nazwaną przez Sartre’a psychoanalizą egzystencjalną. Wcześniejsze dociekania psychologiczne Sartre’a, inspirowane fenomenologią, zostały doprecyzowane a relacje między psychologią a fenomenologią zostały dookreślone.\nPropozycja psychoanalizy egzystencjalnej wyłożona w Bycie i Nicości to koncepcja osadzona w ówczesnej ontologii Sartre’a. Pozwalała ona na dokonanie analizy jednostki i do tego celu została stworzona. Sartre jeszcze nie planował nadania psychoanalizie wymiaru społecznego, jaki przyjmie w Krytyce rozumu dialektycznego i jaki zostanie urzeczywistniony w praktyce.\nPodstawą służącą do skonstruowania nowej koncepcji psychologicznej była dla Sartre’a jego koncepcja ontologiczna oraz, do pewnego stopnia, psychoanaliza freudowska. Aby zrozumieć pomysł Sartre’a na nową psychoanalizę należy odwołać się do założeń i podstawowych pojęć jego ontologii i antropologii, takich jak człowiek, transcendencja, immanencja, Inny i Tożsamy, istnienie nieautentyczne, „Byt-dla-innych”. Przedmiotu niniejszego tekstu nie stanowią powyższe kategorie ontologiczne i w związku z tym nie będą tu omawiane, a sam tekst odwołuje się do wiedzy Czytelnika w tym zakresie. Jedynie nawiązanie do kategorii filozoficznej człowieka, z oczywistych względów, będzie tu stanowić punkt wyjścia dalszych rozważań.\nEgzystencjalistyczne pojęcie człowieka stanowi podstawową kategorię. W Bycie i Nicości Sartre rozpatruje egzystującego jako samodzielną jednostkę. Dopiero w Krytyce rozumu dialektycznego kładzie nacisk na relacje, w jakie wchodzi on z innymi jednostkami. Podstawą relacji między egzystującymi i punktem wyjścia badań nad człowiekiem czyni Sartre „egzystencjalną strukturę” jednostki. Ponieważ jest ona czymś pierwotnym, należy najpierw dokonać egzystencjalnego ujęcia istoty ludzkiej. Wyprzedza ono wszelkie inne ujęcia. Człowiek w sensie psychologicznym, społecznym czy biologicznym może być rozważony dopiero po wykryciu tej „egzystencjalnej struktury”. Sartre podkreśla wręcz, że człowiek jest badany z innej perspektywy na gruncie filozofii a z innej na gruncie nauk takich jak biologia, psychologia, fizjologia itd. ponieważ istnienie ludzkie stanowi inny przedmiot badań niż człowiek w sensie np. biologicznym. Dlatego tak istotne wydaje się wykrycie owej podstawowej struktury: „(...) istota ludzka, ujmowana w swej czystej podmiotowości, jest niczym”  czyli, że jest bytem, w którym esencja nie może poprzedzać egzystencji. Sartre dodałby, że jest jedynym takim bytem. Na tym właśnie polega wyjątkowość człowieka wśród innych bytów. Ponieważ istnienie jest czymś bardziej pierwotnym niż istota, należy określić treść słowa „być”. Słowo to ma znaczenie dynamiczne. „(...) być oznacza stać się, a więc tak zostać ukształtowanym, jakim się dziś objawiam (...)”  . Bycie, czyli stawanie się, ma miejsce z woli i poprzez samego egzystującego. Stawanie się to nadawanie treści swemu własnemu istnieniu.\nRozważania o charakterze ontologicznym, którym w dużej mierze poświęcone jest dzieło Byt i Nicość dają podstawę rozważaniom psychologicznym. Czwarta część dzieła, zatytułowana „Mieć, robić, być” odnosi się bezpośrednio do zagadnień z obszaru psychologii. W tej części Sartre zarysowuje projekt psychoanalizy egzystencjalnej, wyznacza jej cele, wskazuje metodę i potrzebne narzędzia.\nSartre wychodzi od krytyki dotychczasowej psychologii empirycznej. Głównym narzędziem tak rozumianej psychologii jest obserwacja empiryczna, której zadaniem jest ustalenie ludzkich pragnień, tendencji, skłonności. Człowiek bowiem stanowi ich wiązkę. Badacze pracujący w paradygmacie psychologii empirycznej często dokonywali inwentaryzacji sumy tych jakości. Rzadziej traktowali jako pewną całość, konglomerat, w którym poszczególne części wpływają na siebie. Cała procedura polega jednak na przeprowadzeniu redukcji skomplikowanej osobowości do podstawowych „pragnień pierwotnych”, które nie tylko nie są redukowalne, ale nie są nawet możliwe do wyjaśnienia. Sartre nie występował przeciw poszukiwaniu tego, co nieredukowalne. Domagał się jednak nieredukowalności prawdziwej. Zaś ta proponowana przez dotychczasową psychologię miała charakter pozorny a wskazywane przez nią fakty psychiczne nie należą do kategorii fenomenów nieredukowalnych. Zatrzymanie badań na etapie odkrycia tych jakości wynika z niemocy lub niechęci badacza. O nieredukowalności pewnych faktów świadczy pewność, której nie można odrzucić ani jej zaprzeczyć, oparta na „przedontologicznym rozumieniu bytu ludzkiego”. Dlatego ostateczną instancją będzie tu intuicja, gdyż poznanie prawdziwe ma charakter intuicyjny. Wszelkie inne operacje umysłowe umożliwiają jedynie dojście do intuicji.\nZrozumieniu indywidualnej egzystencji nie może służyć jakieś wybrane empiryczne pragnienie lub przeżycie. Każde z nich jest tylko „absurdalną przypadkowością”  . Sartre podaje przykład Piotra, który lubi wiosłować. Jednak absurdalnym jest stwierdzenie, że zamiłowanie do wiosłowania stanowi „pierwotny projekt” Piotra. Należy uznać, że jest to skłonność wtórna i jako taka może podlegać redukcji. Próbując zrozumieć Piotra należy poszukiwać tego, co leży u podstaw jego egzystencji. Empiryczne fenomeny psychiczne stanowią fakty znaczące, które odnoszą jedynie do czegoś, co je przekracza. „(…) każde pragnienie – równie dobrze pragnienie jedzenia czy snu, jak pragnienie stworzenia dzieła sztuki – wyraża całą rzeczywistość ludzką”  . Ostatecznie wszelkie pragnienia zostają zredukowane do pragnienia bycia.\nBadaniom nad ludzkim konkretem oraz nad poszczególnymi, indywidualnymi projektami ujawniającymi uniwersalną strukturę miała służyć już nie ontologia a psychoanaliza egzystencjalna. Sartre chciał być jej prekursorem, bo, jak pisał w Bycie i Nicości, „nie znalazła jeszcze swego Freuda”  . Zapowiedział również, że w najbliższym czasie zaprezentuje praktyczne zastosowanie swej teoretycznej koncepcji na przykładach biografii Flauberta oraz Dostojewskiego. Ostatecznie dzieło poświęcone Dostojewskiemu nie powstało. Powstały natomiast prace poświęcone Baudelaire’owi oraz Genetowi.\nSartre nazwał swoją koncepcję psychologiczną psychoanalizą, co wskazuje na świadomą inspirację koncepcją Freuda. Sartre czytał i znał dzieła tego autora od lat trzydziestych. Niewątpliwie cenił klasyczną psychoanalizę, choć miał wobec niej kilka istotnych zastrzeżeń. Przede wszystkim nie mógł zgodzić się na potraktowanie świadomości jako elementu wtórnego, determinowanego przez sferę nieświadomą. Osiągnięciem psychoanalizy było zaś, zdaniem Sartre’a, odkrycie podłoża zjawisk psychicznych, które do tej pory były traktowane jako pewne nieredukowalne fenomeny. Freudowska psychoanaliza jako pierwsza poszukiwała tej sfery, która ukrywa się za każdym, pojedynczym zjawiskiem psychicznym. Sartre podziela jej stanowisko w tej kwestii. Także dla niego empiryczne zjawiska psychiczne stanowią jedynie manifestacje podstawowych struktur psychicznych, które powinny zostać odkryte.\nKoncepcja Sartre’a ma z klasyczną psychoanalizą jeszcze kilka innych punktów stycznych. Zarówno Sartre, jak i Freud zwrócili uwagę na dynamizm ludzkiej psychiki. Zauważyli, że jest to pewien proces o określonym kierunku. Zadaniem badacza jest określenie jego sensu. Co więcej jednostka będąca obiektem analizy w ramach obu koncepcji jest zawsze ujmowana we właściwej dla niej sytuacji. Człowieka można bowiem badać tylko w świecie, w którym żyje  . Obie psychoanalizy sięgają do podobnych źródeł wiedzy o jednostce: opierają się na listach, pamiętnikach czy relacjach świadków. Freud poszukuje, zdaniem Sartre’a słusznie, fundamentalnej postawy człowieka wobec jego własnej sytuacji w sferze, która nie poddaje się prostym definicjom i logicznym wyjaśnieniom. Sfera ta potrzebuje odpowiednich metod i środków badania i opisu. Sartre’owski „wybór pierwotny” również należy do sfery prelogicznej. Stanowi bowiem syntezę „nieskończoności wielowarstwowych znaczeń”  . Ostatnim przekonaniem klasycznej psychoanalizy podzielanym przez Sartre’a jest pogląd, że podmiot może podjąć się autoanalizy, jednak z racji bycia podmiotem i przedmiotem badania nie znajduje się w łatwiejszej sytuacji niż badacz zewnętrzny. Jednostka powinna w takiej sytuacji potraktować siebie samą jak Innego. Jej celem powinno być odkrycie siebie jako „bytu-dla-innego” a co za tym idzie odkrycie swego „projektu egzystencjalnego” w zobiektywizowanej formie. „Byt-dla-siebie” nie poddaje się bowiem badaniom. To rozgraniczenie nie oznacza, że „byt-dla-innego” nie stanowi właściwej rzeczywistości danej jednostki. Jest on tak samo realnym bytem egzystującego jak „byt-dla-siebie”.\nPewne cechy wspólne oraz uznane przez Sartre’a niekwestionowane zasługi psychoanalizy nie zmieniają faktu, że psychoanaliza egzystencjalna różni się w kilku zasadniczych kwestiach od psychoanalizy freudowskiej. Podstawowym, już wspomnianym, błędem psychoanalizy klasycznej było podejście do nieświadomości. Wynikało ono z niesłusznych założeń ontologicznych, jakie poczynił Freud. Każde ludzkie działanie skrywa i symbolizuje współczesne mu pragnienie, do którego się odnosi. Jednak ostatecznie pragnienie sięga do głębszej struktury, której korzenie znajdują się w przeszłości. Tą strukturą jest kompleks. Nieświadome, stłumione przez cenzurę pragnienie jest, w koncepcji Freuda, realizowane poprzez świadome zjawiska psychiczne. Znaczenie świadomego zachowania, czyli pragnienie, może zostać poznane przy pomocy specjalnych technik i zabiegów analitycznych. Znaczenie jest tu czymś zewnętrznym wobec zachowania. To, co „znaczące” i „znaczone” zostaje w tej koncepcji rozdzielone i połączone zewnętrzną, przyczynową więzią. Jest to więc relacja przypominająca tę łączącą bierną, zależną rzecz i jej aktywną, zewnętrzną przyczynę. „Czyż możemy przyjąć, że fakt świadomy mógłby być czymś takim jak rzecz względem swego znaczenia, to znaczy, że mógłby otrzymywać to znaczenie z zewnątrz, jak jakość zewnętrzną – tak jak zewnętrzną jakością względem spalonego drewna jest bycie spalonym przez ludzi, którzy chcieli się ogrzać?”  . Sartre nie może przyjąć takiej koncepcji świadomości. Nie można jej bowiem traktować jak pasywnego, materialnego bytu. Dla koncepcji Freuda charakterystyczna jest dwuznaczność pojęcia nieświadomości. Z jednej strony jest ona ukazana jako zespół określonych, działających mechanicznie determinant. Z drugiej upatruje się w niej pewnej celowości, swoistej „przebiegłości” w działaniu. Co więcej, jeśli nieświadomość ma służyć kontroli i stłumieniu pewnych pragnień to taka rola cenzora wymaga od niej świadomości tego, co tłumi i że to w ogóle robi.\nRóżnice pomiędzy koncepcją freudowską a sartre’owską mają charakter ontologiczny. Podobieństwa pewnych szczegółowych rozstrzygnięć nie zmieniają faktu, że obie psychoanalizy różnią się na najgłębszym, ontologicznym poziomie.\nW Bycie i Nicości Sartre zajmuje się także metodologiczną stroną nowej koncepcji psychologicznej, gdyż ma ona służyć celom praktycznym. Wyznacza jej „zasadę”, cel, punkt wyjścia i metodę.\n„Zasada tej psychoanalizy mówi, że człowiek jest całością, a nie zbiorem, że w konsekwencji cały wyraża się w najbardziej nieznaczącym i w najbardziej powierzchownym ze swych zachowań; inaczej mówiąc, nie ma takiego upodobania, skurczu mięśni, ludzkiego czynu, który nie byłby odkrywczy” .\n„Celem tej psychoanalizy jest rozszyfrowywanie zachowań empirycznych człowieka, to znaczy wydobywanie na światło dzienne znaczeń, które każde z nich zawiera i ustalanie ich za pomocą pojęć”  .\nCelem jest odkrycie podstawowego „projektu egzystencjalnego” jednostki – „(…) ostatecznym końcem tego badania egzystencjalnego musi być wybór (…)”  . Projekt egzystencjalny znajduje się na poziomie świadomości irrefleksyjnej i dopiero analiza może go ujawnić i odsłonić dla refleksji. Nie może to jednak być refleksja nieczysta, gdyż taka refleksja nie dysponuje „instrumentami i technikami niezbędnymi do tego, aby wyodrębnić symbolizowany wybór, określić go za pomocą pojęć i ukazać w pełnym świetle”  . Dopiero psychoanaliza egzystencjalna, operując na refleksji nieczystej i spełniając wobec niej funkcję intelektualnej terapii oczyszczającej, może ten wybór ujawnić. W rezultacie jednostka uzyskuje samowiedzę pozbawioną iluzji i złudzeń; zostaje uwolniona od „złej wiary” i „ducha powagi”. Psychoanaliza egzystencjalna pozwala jednostce na egzystencję autentyczną. Stawia sobie cele praktyczne; jest środkiem „wyzwolenia i ocalenia”. Zdobyta samowiedza, inny sposób postrzegania siebie i myślenia o sobie, przekłada się tu na inny sposób istnienia.\n„Jej [psychoanalizy egzystencjalnej] punktem wyjścia jest doświadczenie; jej punktem oparcia – przedontologiczne i fundamentalne pojęcie osoby ludzkiej, jakie ma człowiek. Chociaż większość ludzi może rzeczywiście ignorować wskazówki kryjące się w jakimś geście, słowie, wyrazie twarzy i mylić się co do niesionego przez nie znaczenia, nie oznacza to, że żadna istota ludzka nie jest a priori w posiadaniu sensu odkrywczej wartości tych objawień, że nie jest zdolna ich rozszyfrować, a przynajmniej o ile ktoś będzie ją wspierał i prowadził za rękę” .\nMetoda, którą ma posługiwać się psychoanaliza egzystencjalna ma czerpać z metody wypracowanej przez Freuda i jego uczniów „Jej metoda jest porównawcza; skoro w istocie każde zachowanie ludzkie symbolizuje na swój sposób fundamentalny wybór, który trzeba wydobyć z cienia, i skoro jednocześnie każde z tych zachowań kryje ów wybór pod przypadkowymi cechami i kolejami losu, to właśnie poprzez porównanie tych zachowań ukażemy wyjątkowe znaczenie, które wszystkie te zachowania wyrażają w odmienny sposób”  .\nByt i Nicość przynosi wstępny, czysto teoretyczny projekt psychoanalityczny. Sartre poświęca dużo uwagi zagadnieniom porównawczym i próbie krytycznego odniesienia się do koncepcji poprzedzającej psychoanalizę przez niego zaproponowaną. Praktyczne zastosowanie metody zostało przeprowadzone w dziele poświęconym Baudelaire’owi. Sartre dokonał tu analizy sylwetki artysty zgodnie z założeniami zaprezentowanymi w Bycie i Nicości. Studium twórczości i życia „artysty przeklętego” stanowi w rzeczywistości krytyczny i surowy osąd projektu egzystencjalnego poety. Sartre konsekwentnie stosuje w swej narracji taktykę wszechwiedzącego obserwatora, mieszającego fakty z fikcją, bawiącego się przetworzoną rzeczywistością, budującego literacką hybrydę na pograniczu biografii i literatury.\nSartre zdecydowanie odcinał się od postaci Baudelaire’a (podobnie jak od Flauberta) jednak osądzając jego „pierwotny wybór” i „projekt egzystencjalny” dokonuje w gruncie rzeczy rozliczenia ze swym własnym projektem i wyborem. Sartre wpadł we wszystkie pułapki, które stały się udziałem Baudelaire’a: narcyzm, wieczne dzieciństwo, bunt. Był ich świadom i do pewnego stopnia je przekroczył, jednak nie wyzbył się ich; nadal odczuwał ich zagrażające, podskórne pulsowanie.\nPodobnie jak Baudelaire nie wyrzekał się siebie w żadnej sytuacji, nie zapominał nigdy o sobie, dokonywał permanentnej, nieustannej autoanalizy. Świat nie dotyczył go bezpośrednio. Był poddawany autoanalitycznej filtracji. Oglądając drzewo nigdy nie widział po prostu drzewa; jednocześnie oglądał samego siebie patrzącego na drzewo. Ta świadomość swej własnej osoby nie opuszczała zarówno Sartre’a, jak i Baudelaire’a. Sartre przypisywał sobie to „refleksyjne podwojenie”  mówiąc w Les Carnets... „To prawda, że nie jestem autentyczny. Gdy coś odczuwam, to wiem o tym zanim jeszcze naprawdę to poczuję. I czuje to tylko połowicznie, cały czas zajęty definiowaniem i przemyśliwaniem własnych odczuć”  . Także w Autoportrait... Sartre przyznaje, że nigdy nie przezwyciężył zwyczaju narcystycznej samoobserwacji \nBiograficzne oraz literacko-krytyczne poczynania Sartre’a stanowią więc przemyślnie zakamuflowaną formę procesu autoanalitycznego. Pozwala to na zachowanie dystansu między podmiotem analizującym i analizowanym. Podmiot analizowany to życiowa, literacka filozoficzna przeszłość Sartre’a, na którą podmiot analizujący patrzy z pozycji ją przekraczającej. Świadomość krytykująca zdobyła intelektualną i emocjonalną przewagę na świadomością krytykowaną.\nCharakterystyczne dla Baudelaire’a rysy wyrażają jego egzystencjalny projekt. Również baudelaire’owski fakt poetycki, jak określa jego twórczość Sartre, stanowi unaocznienie wyboru pierwotnego. Zdaniem Sartre’a „każdy poeta na swój sposób dąży do owej syntezy istnienia i bytu, którą uznalibyśmy za niemożliwą” . Nie jest to pragnienie specyficznie baudelaire’owskie, a nawet nie jest to pragnienie specyficzne dla twórczości poetyckiej. Jest to pragnienie ogólnoludzkie, gdyż każdy dąży do zawarcia w sobie bytu i świadomości, do stania się „bytem-w-sobie-dla-siebie”, rzeczą i wolą jednocześnie. Pisząc o poecie Sartre wyraża pewne prawdy dotyczące kondycji ogólnoludzkiej, a Baudelaire jest wcieleniem „człowieka w ogóle”.\nOntologia Bytu i Nicości nie wyczerpywała tematyki doświadczenia jednostki, gdyż odwoływała się właściwie wyłącznie do doświadczenia wewnętrznego, pomijając doświadczenie zewnętrzne. Nie uwzględniała również istotnych czynników determinujących losy jednostki, tzw. „determinant społecznych” czyli stosunków społeczno-ekonomicznych danego społeczeństwa, stosunków produkcji, relacji rodzinnych, przyjacielskich, historii całego społeczeństwa i indywidualnej historii życia jednostki. Te niedostatki swojej analizy dostrzegł sam Sartre. Chociaż w Bycie i Nicości egzystujący ukazany jest w sytuacji, w której jest osadzony, a na którą składają się różnorakie czynniki, włącznie z czynnikiem społecznym oraz faktem doświadczania przez jednostkę istnienia Innego, to jednak owe wnioski były nazbyt ogólne i nie stanowiły całościowej analizy społecznej.\nZanim zostanie ukazane, w jaki sposób Sartre podjął się zadania uzupełnienia dotychczasowej koncepcji o aspekt społeczno-historyczny warto wspomnieć społeczne odniesienia zawarte wBycie i Nicości. Podstawowe kategorie tego okresu to koncepcja społeczności i determinizmu oraz moralności osadzonej w rzeczywistości.\nUzupełnieniem dotychczasowych rozważań o teorię społeczną miało być dzieło opublikowane w 1960 roku i powstałe pod wpływem inspiracji marksowskich – Krytyka rozumu dialektycznego. Zaproponowana tutaj koncepcja ontologiczna dotyczy podmiotu uwikłanego w zależności społeczne i historyczne. Szczególnie istotna jest tu relacja do historii. Podmiot Krytyki jest zarówno poddany historii, przez nią kształtowany, jak i sam tę historię tworzy. Krytyka stała się wstępem do badań nad konkretną jednostką w jej społecznych i historycznych zależnościach, czyli do biografii Flauberta.\nTak jak Byt i Nicość miał służyć psychoanalizie egzystencjalnej na gruncie jednostki, takKrytyka miała pójść dalej, pozwalając na rozszerzenie analizy o komponentę społeczną. Miała budować podstawy dla społecznej analizy egzystencjalnej. Psychoanaliza egzystencjalna oraz analiza społeczna (którą Sartre nazywa również antropologią filozoficzną) mają ten sam cel. Mają za zadanie uchwycić indywidualny podmiot ludzki i pokazać projekt, jaki ów podmiot urzeczywistnia. Dotychczasowa metoda psychoanalizy egzystencjalnej pozostała aktualna i jedyne czego potrzebowała to uzupełnienie jej o narzędzia analizy społecznego i historycznego wymiaru ludzkiej egzystencji.\nAntropologia filozoficzna (podobnie jak psychoanaliza egzystencjalna) miała także wypełniać jeszcze jedno zadanie, którego nie były w stanie zrealizować nauki szczegółowe. Dotychczasowe nauki, antropologia, socjologia czy etnologia tylko pozornie zajmują się człowiekiem. Traktują bowiem człowieka przedmiotowo, badając go od zewnątrz i próbując opisać z pozycji niezależnego, niezaangażowanego obserwatora. Dlatego też negują człowieczeństwo człowieka, ukazują jedynie pewien aspekt ludzkiej egzystencji, sferę zobiektywizowanych działań ludzkich. Nauki szczegółowe nie mają dostępu do „człowieka totalnego” i dlatego konieczne jest stworzenie antropologii filozoficznej, badającej indywidualnego człowieka, „podmiotowość, która się uprzedmiotawia”, „(…) konkretnego człowieka w polu społecznym, wewnątrz swej klasy, pośród wytworów zbiorowych i między innymi ludźmi, to znaczy jednostkę wyalienowaną, taką, jaką ukształtował podział pracy i wyzysk, ale zarazem walczącą przeciw alienacji (…)” .\nZ perspektywy nowej społecznej koncepcji Sartre odniósł się negatywnie do swoich wcześniejszych analiz biograficznych. Dotyczyło to zwłaszcza pracy poświęconej Baudelaire’owi, ale również biografia Geneta została napisana bez użycia wszystkich wypracowanych później metod i narzędzi służących analizie społecznej. W jednym z wywiadów Sartre powiedział, że społeczna sytuacja Geneta nie została przedstawiona w stopniu wystarczającym. Zostały przedstawione ważne elementy, takie jak fakt, że Genet był sierotą, został umieszczony w rodzinie zastępczej w nieznanym sobie, wiejskim środowisku, niczego nie posiadał. Jednak pominięty został szerszy kontekst, zwłaszcza czasowy: funkcjonowanie ówczesnej instytucjonalnej opieki społecznej, specyficzne dla tamtego okresu zjawiska społeczne czy ówczesna sytuacja dziecka, sieroty i podrzutka. Sartre nazywa nawet Geneta „produktem XX wieku” \nPełną analizę i poznanie człowieka miała umożliwić metoda wypracowana w Krytyce. Człowiek (nazywany odtąd „indywidualną praxis w sytuacji”) jest, w perspektywie rozważań Krytyki, „uniwersalną szczególnością”, która jest zarazem kształtowana przez czynniki obiektywne i sama je przekracza. Analiza jednostki miała służyć ukazaniu jej jako niepowtarzalnej indywidualności i reprezentanta swojej epoki jednocześnie. Służyć temu miały nowe narzędzia i kategorie filozoficzne.\nJedną z ważniejszych kategorii jest pojęcie praxis. Oznacza ono celowe, zamierzone działanie. Zakłada projektowanie mające na celu przekroczenie teraźniejszości w stronę przyszłości. Podstawą dla takiego działania jest zawsze pewien projekt, który stanowi całościowy obraz rzeczywistości, ukazanej z perspektywy obecnej sytuacji oraz celów, które mają zostać osiągnięte. W praxis jednostka wyraża siebie, obiektywizuje się. Jednocześnie dokonuje przekształceń świata materialnego, których wynikiem jest „materia przetworzona”. Jednostka produkuje zarówno dobra materialne, jak i dobra kultury. Wytwarza stosunki, relacje międzyludzkie oraz instytucje. Wszystko odbywa się zgodnie z zasadami dialektyki. W ruchu tym obowiązują dwie zasady: negacja i negacja negacji. Sytuacja zastana jest przekraczana lub przekształcana, a powstała w wyniku tego procesu nowa sytuacja stanowi punkt wyjścia do dalszych przemian. Dzięki procesowi dialektycznemu możliwe jest twórcze działanie. Sartre nazywa dialektykę „logiką twórczego działania” .\nProces dialektyczny obowiązuje jedynie w ramach egzystencji ludzkiej i dotyczy tylko bytu ludzkiego. Dialektyka to „uniwersalna metoda i powszechne prawo antropologii”  . Nie istnieje nic takiego, jak ruch dialektyczny w przyrodzie. Sartre uważał bowiem materializm dialektyczny za jedynie przypuszczalną wizję świata i nie ukrywał swych licznych zastrzeżeń wobec niej, jak np. to, że jest to koncepcja wewnętrznie sprzeczna. Swoją koncepcję dialektyki Sartre nazwał „nominalizmem dialektycznym”, a jej podstawą było twierdzenie, że realne istnienie przysługuje wyłącznie poszczególnym jednostkom. Ruch dialektyczny przebiega w ramach poszczególnej, indywidualnej praktyki (praxis) konkretnej jednostki. Nie jest więc prawem czy siłą, która narzuca się jednostkom z zewnątrz i determinuje ich działania. Ruch dialektyczny nie przebiega ponad jednostkami i ponad historią.\nDialektyka jest nie tylko prawem funkcjonowania indywidualnej praxis, ale służy także jako metoda poznania tego funkcjonowania. Ruch w ramach praxis oraz jego poznanie stanowią jedność. W obu procesach (dialektyce myślenia i dialektyce poznania) przejawia się „Rozum dialektyczny”. Łączy on w sobie „rozum ustanowiony” (dialektyka działania) oraz „rozum ustanawiający” (dialektyka myślenia). Rozum dialektyczny jednoczy wszystkie rozumy ustanowione i następnie je przekracza. Rozum pozwala jednostce na rozpoznanie zasad, zgodnie z którymi sama działa oraz na dokonanie „totalizacji” innych praxis, czyli na odkrycie dialektyki Historii.\nRuch dialektyczny dokonuje nieustannej totalizacji. Totalizacja jest drugą po negacji zasadą dialektyki. Dialektyka jest, jak pisze Sartre, „aktywnością totalizującą” . Poszczególne przedmioty, rzeczy otaczającego świata, jedynie pozornie stanowią zamknięte, skończone całości. Wydają się być niezmiennymi bytami. Tymczasem za wrażenie obcowania z bytem dokonanym odpowiada totalizująca praxis jednostki. Totalizacja jest niekończącym się procesem, formą egzystencji każdego człowieka, w której urzeczywistnia się jego życie. Każda jednostka objęta jest własnym procesem totalizacji. Jednostkowe totalizujące praxis łączą się, konstytuując powszechną, wszechogarniającą totalizację, czyli Historię. Historię jedną dla wszystkich, Historię ludzkości.\nSiłą, która określa i kształtuje stosunki międzyludzkie jest niedostatek (rareté). Niedostatek stanowi otoczenie czy wręcz środowisko działania człowieka. Jest jego nieodłącznym towarzyszem. Choć człowiek jest przecież wolny i sam tworzy historię to jednak działa w środowisku nieustannego niedostatku. Całość losów człowieka i ludzkości w ogóle jest walką z niedostatkiem czyli niedoborem środków potrzebnych do jednostce do życia. To pojęcie określa również relację, w jakiej człowiek znajduje się do środowiska materialnego.\nNiedostatek jest przemocą, której doznaje człowiek z zewnątrz, która przychodzi ze strony przyrody. On sam uwewnętrznia ową przemoc, która staje się elementem struktury jego świadomości. Powszechnie zinterioryzowany niedostatek wywołuje na świecie klimat niedostatku i przemocy. To właśnie w tym fakcie Sartre upatruje źródła konfliktów i antagonizmów na świecie; stąd nienawiść, agresja i trudne relacje ja-Inny. Nie jest to wynikiem działania takiej, a nie innej struktury ontologicznej egzystującego. Niedostatek kształtuje relacje społeczne. Z jednej strony zmusza ludzi do zjednoczenia się, zbudowania struktur społecznych, które pozwolą na przezwyciężenie niedostatku. Pojedyncza jednostka jest w walce z nim skazana na porażkę. Z drugiej strony istnienie niedostatku jest przyczyną występowania konkurencji między jednostkami. W rezultacie ludzie postrzegają innych jako wrogów, zagrożenie ich własnego interesu.\nKategoria niedostatku jest kategorią kluczową dla społecznej analizy skonstruowanej przez Sartre’a. Kładzie fundament nie tylko pod badania nad obecnym stanem rzeczy, wyjaśnia pochodzenie i powszechność alienacji, ale również pokazuje, że jako taka, jest ona czymś niekoniecznym. Uprzedmiotowienie człowieka i nieludzkie relacje między jednostkami są wywołane przez niedostatek, który jest wprawdzie stale obecny w życiu człowieka, ale nie jest jednocześnie czymś przypadkowym. Ponieważ historia nie podlega żadnym prawom konieczności i to sami ludzie są jej twórcami, to istnieje, przynajmniej teoretyczna, możliwość przekroczenia stanu niedostatku. Do tej pory było to mało prawdopodobne, ale mimo wszystko istnieje możliwość stworzenia takiego ładu, w którym relacje między jednostkami będą miały prawdziwie ludzki, podmiotowy charakter; będą respektowały indywidualną wolność poszczególnych członków grupy.\nTwierdzenie o dialektycznym porządku procesów dziejowych mogłoby być uznane jedynie za hipotezę gdyby nie pewne szczególne doświadczenie, które potwierdza jego prawdziwość. Opisany rozum dialektyczny nie jest bowiem jedynie narzędziem służącym do interpretacji i porządkowania dziejów czy też przyjętym a priori założeniem. Jego faktyczne istnienie i realne działanie może zostać dowiedzione właśnie dzięki owemu doświadczeniu. Pierwotny charakter doświadczenia zmusza do uznania istnienia ruchu dialektycznego jako czegoś niepodważalnego i oczywistego. Doświadczenie, o którym mówi Sartre, spełnia podobną funkcję, jaką spełniają eksperymenty nauk ścisłych. Jednak nie jest do nich podobne w swoim przebiegu. Ma specyficzny charakter  . Sartre nazywa owo doświadczenie „doświadczeniem krytycznym”. Na nim opiera się rozum dialektyczny traktowany jak metoda myślenia. Tak pojmowany rozum dialektyczny przeciwstawia się rozumowi analitycznemu (pozytywistycznemu), który stanowi podstawę dla współczesnych nauk, włącznie z humanistyką. Rozum analityczny wychodzi od założeń deterministycznych. Świat jest pewnym mechanizmem rządzonym przez konieczne prawa a człowiek stanowi jeden z jego elementów. Wchodzi w skład szeregu uwarunkowań i powiązań. Jednocześnie zakłada, że aktywność badawcza może odbywać się na zasadzie niezaangażowanej obserwacji, prowadzonej z pewnego dystansu. Badacz jest w tej wizji świata obiektywnym, zewnętrznym obserwatorem.\nTaka metoda badania rzeczywistości nie pozwala jednak, zdaniem Sartre’a, na odkrycie i zrozumienie ruchu dialektycznego. Rozum kontemplacyjny, niezaangażowany, nie pojmie dialektyki. Myślenie dialektyczne zakłada istnienie myślącego wewnątrz. Jest to myślenie przebiegające od wewnątrz, zakładające, że jednostka badająca określoną rzeczywistość jest jej integralną częścią. Aby uchwycić proces dialektyczny trzeba być zaangażowanym w działanie a jednocześnie działanie jednostki musi stać się dla niej transparentne. W ten sposób działająca jednostka rozpoznaje mechanizm swego własnego działania. Zyskuje pewną świadomość, samowiedzę. Dlatego dla Sartre’a dialektyka to samowiedza człowieka, który dzięki doświadczeniu krytycznemu zyskuje wiedzę na temat dialektycznego ruchu, jaki zachodzi w ramach jego własnej praxis. Doświadczenie krytyczne ujawnia przed badaczem jego własne istnienie, jego życie od początku do końca. Dlatego siła tego doświadczenia jest tak wielka. Odsłania ono bowiem to, co niezaprzeczalne, niepodważalne, czyli „(…) obiektywny byt badacza, w świecie wśród Innych, byt, który totalizuje się poczynając od dzieciństwa aż do śmierci” .\nWspomniane tu przez Sartre’a życie nie jest rozumiane jako fenomen biologiczny, ale jako zespół działań jednostki, które podejmuje, które mają celowy i ważny charakter; jest to kompleks praxis jednostki. Rozum analityczny nie potrafi uchwycić życia nie tylko dlatego, że posługuje się zewnętrzną metodą badań, ale również dlatego, że próbuje on wyjaśnić dane zjawisko. Tu zaś potrzebne jest jego zrozumienie. Wobec praxis Sartre stosuje tę samą zasadę jak wobec egzystencji, o której pisał w Bycie i Nicości, że nie poddaje się wyjaśnianiu. Uchwycenie sensu zarówno egzystencji, jak i praxis jest możliwe tylko dzięki rozumieniu. Wynika to z faktu, że projekt człowieka ma zawsze celowy charakter, jest nakierowany ku przyszłości i jako taki sprawia, że działania ludzkie mają strukturę teleologiczną i intencjonalny charakter. Mogą więc być jedynie zrozumiane, nie wyjaśnione. W Bycie i Nicości Sartre zarysowuje koncepcję poznania przez rozumienie. Jest to poznanie dotyczące aktów intencjonalnych i znaczących. Sam proces rozumienia składa się z dwóch przebiegów myślowych: analizy o charakterze regresywnym i syntezy o charakterze progresywnym. W Krytyce filozof rozwija tę koncepcję. Opisuje ją bardziej szczegółowo a samemu procesowi rozumienia nadaje nazwę metody progresywno-regresywnej. Jest to metoda dialektyczna i zgodnie z zamierzeniem Sartre’a miała posłużyć do przeprowadzania w praktyce egzystencjalnej analizy społecznej.\nSartre daje następujący przykład rozumienia. Opisuje sytuację, w której znajduje się wraz z drugą osobą w jednym pomieszczeniu. Obiektywnym stanem rzeczy jest panujące w pomieszczeniu gorąco. Kiedy znajomy wykonuje ruch w stronę okna, jego gest zostaje zinterpretowany jako chęć otworzenia okna. Taka interpretacja działania nie wynikała z obiektywnych warunków. Jest odwrotnie. To działanie zinterpretowane jako chęć otworzenia okna sprawia, że temperatura w pokoju zostaje uznana za trudną do wytrzymania. Bez niego temperatura pomieszczenia, choć obiektywnie ta sama, byłaby do zaakceptowania dla obu osób. Jednak, aby mógł nadać ruchowi znajomego sens próby otwarcia okna, sam musiał rozpoznać temperaturę w pokoju jako dokuczliwą. Musiał zapragnąć przewietrzenia pokoju czyli przekroczenia istniejącej sytuacji w kierunku przyszłości. W przeciwnym razie stanowiłby on dla niego jedynie szereg nic nie znaczących, pustych gestów. Zrozumienie zachowania drugiego człowieka odsłania, uświadamia i wyjaśnia własne potrzeby, pragnienia i wybory podmiotu. Może nawet otworzyć podmiot na daną sytuację, do tej pory niejasną, tak, że stanie się ona dla niego znacząca. Fakt, iż temperatura w pokoju jest nie do wytrzymania mógł umknąć uwadze podmiotu, który był pogrążony w pracy lub dyskusji. Doznania pozostawały bowiem na poziomie irrefleksyjnym. Dopiero gest drugiej osoby, który narzucił się podmiotowi jako wymagający zrozumienia, ujawnił nie tylko jej zamiary, ale również odsłonił sens doznań podmiotu  . W pracy poświęconej Flaubertowi pisze Sartre następująco: „postęp w rozumieniu osiągnąć można w jeden jedynie sposób, tzn. sytuując się na poziomie, na którym znajduje się badana jaźń: prawdziwy psychiatra jest z powołania szalony; jego własne szaleństwo jest najlepszym narzędziem pozwalającym zgłębić szaleństwo innych”  . Warunkiem zrozumienia Innego jest przeżywanie i jednoczesne przekraczanie analogicznej sytuacji do tej przeżywanej przez podmiot. W rozumieniu sytuacja badacza i badanego oraz ich projekty przekraczające tę sytuację ulegają zespoleniu. Rozumienie nie jest kontemplacją, ale elementem praktyki, życia. W nim ujawniają się relacje podmiotu z innymi.\nNajważniejszym elementem, z punktu widzenia psychoanalizy egzystencjalnej, rozumienia jest uznanie, że poznanie drugiego człowieka oraz zdobycie samowiedzy warunkują się nawzajem oraz stanowią dwa wymiary tego samego ruchu totalizującego. Projekt badacza, on sam, badany oraz ich wspólna sytuacja zostają tu zespolone w jedno.\nAby jednak doszło do przeżycia doświadczenia krytycznego konieczne jest spełnienie warunku bezpośredniości praxis. Musi być ona przeżywana bezpośrednio przez podmiot i ujmowana przez niego jako niepowtarzalna. Wtedy może nastąpić regresywna część analizy. Tutaj jednostka próbuje dotrzeć do „człowieka historycznego” czyli do „konkretu absolutnego”. Dzieje się to poprzez próby odkrycia najbardziej pierwotnych uwarunkowań własnej praxis, odtworzenia całokształtu relacji i związków, jakie łączą jednostkę z innymi ludźmi. Chodzi tu o rekonstrukcję przeszłości jednostki. Jej indywidualna historia stanowi ważny wymiar, który pozwala na umieszczenie jednostki na odpowiednim tle, „w jej kadrze”. Na ową historię składa się sposób, w jaki jednostka przeżywała w dzieciństwie swą sytuację rodzinną, klasową, społeczną czy majątkową. Dlatego tak ważna była psychoanaliza, która pokazywała całego człowieka, od początku do teraz wraz ze znaczeniem przeszłości dla teraźniejszości. Nie zaś jedynie stan obecny  . Poprzez analizę regresywną swoich indywidualnych relacji rodzinnych, przyjacielskich, społecznych, klasowych, produkcyjnych jednostka dochodzi ostatecznie do rozpoznania uniwersalnego wymiaru swojej historii, wymiaru właściwego dla każdej „ludzkiej przygody”  .\nW drugim etapie badacz dokonuje ruchu progresywnego. Mając rozpoznaną sytuację, w której funkcjonuje jednostka i urzeczywistnia swoją praxis, rekonstruuje ruch totalizujący badanego projektu. Odtwarza sposób, w jaki jednostka przekracza i przekształca sytuację z jakiej wychodzi.\nPraktycznym wyrazem koncepcji są dwie obszerne analizy biograficzne: Geneta oraz Flauberta. Esej poświęcony Baudelaire’owi miał prowokować, podważać przeświadczenie o istnieniu nienaruszalnych, obiektywnych wartości. Jednak prawdziwego przewrotu miała dokonać analiza twórczości i życia Geneta. Miała to być „rewolucja aksjologiczna”, czyli akt ustanowienia wartości za pośrednictwem pisarstwa. Tym razem Sartre przekonuje czytelników, aby nie tylko zaakceptowali, ale również uznali za świętego człowieka, który uosabia wszystkie ich lęki, którego nienawidzą i którym gardzą. Sartre poświęcił mu monumentalne dzieło, dokonując apoteozy przestępcy, oszusta, włóczęgi i rozerotyzowanego pederasty.\nSartre sam wyznacza sobie zadanie ustanowienia nowego porządku wartości. Powołuje się w tym na Marksa i Nietzschego. Pisze: „(...) trzeba skrócić konwulsje umierającego świata, pomóc w narodzinach wspólnoty produkcji i spróbować ustanowić (...) tablicę nowych wartości”  . Dla Sartre’a filozofia miała funkcje katarktyczne, miała stanowić refleksję oczyszczającą. Filozofia była dla niego sposobem życia, jak mówił powołując się na epikurejczyków czy stoików. Jednocześnie był to sposób życia, którego celem było ocalenie. Miał więc wartość terapeutyczną. Pojęcie ocalenia Sartre zapożyczył od Spinozy a dążenie do ocalenia rozumiał jako nieustanny proces poddawania rewizji i transformacji swego życia. To ciągłe przezwyciężanie siebie. Te ćwiczenia duchowe, pozwalające na moralną przemianę, nazywał Sartre psychoanalizą egzystencjalną.\nJak pisał w Saint-Genet jego zamiar był następujący: „Starałem się dokonać, co następuje: wskazać granicę psychoanalitycznej interpretacji i marksistowskich wyjaśnień oraz pokazać, że jedynie wolność może wyjaśnić osobę w całości”  . Swoją koncepcję psychoanalizy egzystencjalnej oparł Sartre na szczególnej koncepcji rozumienia. W pracy poświęconej Genetowi filozof rozwija ten wątek. Rozumienie Innego jest możliwe tylko wtedy, gdy jest oparte o fundamentalną wspólnotę między badanym a badającym. Poznając całym sobą troski, potrzeby i nadzieje ludzkie jesteśmy w stanie zrozumieć każdą, nawet najbardziej odległą nam, rzeczywistość ludzką. Wspólnota doświadczeń praktycznych buduje fundamentalne więzi społeczne, na których opiera się zdolność porozumiewania się za pomocą słów. Dzięki tym więziom psychoanaliza egzystencjalna spełnia funkcje poznawcze nie tylko wobec innych, ale również wobec samego siebie. Zapewnia samowiedzę i pozwala na manifestację podmiotowości twórcy oraz ujawnia projekt egzystencjalny badanego, pozwala na oczyszczenie jego świadomości i pobudzenie do autentycznej egzystencji.\nTaką wspólnotę doświadczeń Sartre próbował ujawnić również w relacji opisywanego Geneta i wrogiego mu, „porządnego” społeczeństwa. A także Geneta i samego siebie.\nNajobszerniejszą, najbardziej wnikliwą oraz najbardziej szczegółową analizą biograficzną Sartre’a jest praca poświęcona Gustawowi Flaubertowi. Jest to dzieło monumentalne nie tylko ze względu na jego objętość (trzy tomy zajmujące łącznie 2801 stron oraz nieukończony tom czwarty, który w zamyśle autora miał stanowić dogłębną analizę Pani Bovary), ale również ze względu na jego znaczenie dla rozwoju filozoficznej koncepcji Sartre’a. Idiota w rodzinie stanowi syntezę dotychczasowych poglądów Sartre’a, a dokładniej jest praktyczną, obrazową ich egzemplifikacją. Tak jak biograficzna analiza życia i twórczości Baudelaire’a odpowiadała filozoficznym koncepcjom zawartym w Bycie i Nicości, jak praca o Genecie zapowiadała ewolucję poglądów Sartre’a w kierunku właściwym Krytyce rozumu dialektycznego, tak Idiota w rodzinie odnosi się do Krytyki bezpośrednio. Jest próbą praktycznego zastosowania metod analizy egzystencjalnej w jej wymiarze społecznym.\nPisząc o Flaubercie pisał Sartre o człowieku „w ogóle”. Chciał przedstawić w sposób syntetyczny całą możliwą wiedzę o człowieku. Dlatego też Idiota w rodzinie jest dziełem wielowątkowym, bogatym w dygresje i nawiązania. Narracja dzieła jest wielokierunkowa. Drugą konsekwencją tak ambitnego przedsięwzięcia było wykorzystanie przez Sartre’a wielu metod, pozwalających na badanie człowieka. Pochodzą one z różnych dyscyplin i różnych paradygmatów badawczych. Autor posłużył się tu każdą dostępną dziedziną wiedzy o człowieku. Sięgnął także do swych wcześniejszych dzieł, rozwinął pojawiające się w nich wątki, czasem polemizując z samym sobą. Odwołał się także do dzieł innych autorów. Liczne odniesienia, wieloaspektowość, wielobarwność oraz szeroka perspektywa dzieła sprawiają, że przypomina ono filozoficzny kolaż skonstruowany z nieprzebranej ilości fragmentów, myśli i wątków.\nWszystkie te skomplikowane zabiegi służyły Sartre’owi skonstruowaniu jednej metody, która pozwoli na opisanie człowieka jako „uniwersalnego konkretu” . W tym sensie (metodologicznym) Idiota jest kontynuacją Questions de méthode. Koncepcja antropologiczna oraz wszelkie antropologiczne kategorie, którymi Sartre posłużył się dokonują analizy życia i twórczości Flauberta zostały zaczerpnięte z Krytyki (np. praxis, sfera pratico-inerte, dialektyka, totalizacja). Przede wszystkim stanowiły one dla autora narzędzia analizy kontekstu historyczno-społecznego, w jakim ukazuje się nam Flaubert. Dialektyka, którą Sartre skonstruował w Krytycejest charakterystyczna także dla Idioty, tyle, że Krytyka to dzieło badające i opisujące dialektykę społeczną, ponadindywidualną, grupową. Zaś w pracy poświęconej Flaubertowi Sartre ukazuję dialektykę indywidualnej świadomości, poszczególnej praxis na poziomie jej „życia codziennego”.\nGdy zaś chodzi o poruszaną problematykę to można zaobserwować związek Idioty z autobiograficznymi Słowami. W obu przypadkach Sartre zajął się zagadnieniem literatury, języka i jego funkcji oraz pisarstwa.\nSartre podjął się przeprowadzenia psychoanalizy egzystencjalnej trzech pisarzy dlatego, że ich droga rozwoju była jego drogą. Poddał badaniu pewien konkretny typ twórcy, do którego sam się zaliczał. Dla analizowanych pisarzy literatura stanowiła, podobnie jak dla Sartre’a w pewnym okresie, narzędzie służące ocaleniu siebie; stanowiła Absolut. Na poziomie strukturalnym „pierwotnego wyboru”, logiki kształtowania się osobowości twórcy pisarze ci stanowili dla Sartre’a obiektywizację jego własnych niepokojów, postaw, skłonności; byli jego lustrzanym odbiciem. Psychoanaliza egzystencjalna nie może być przeprowadzana z pozycji niezaangażowanego obserwatora, gdyż poznanie innej indywidualności jest możliwe tylko w relacji „współuczestniczącego rozumienia”. Stąd związek badacza i badanych. Dlatego przeprowadzona przez Sartre’a analiza rozgrywa się na dwóch poziomach. Po pierwsze, stanowi egzemplifikację i praktyczne zastosowanie teoretycznej koncepcji psychoanalizy egzystencjalnej. Po drugie, jest formą autoanalizy.\nTe trzy wielkie analizy pokazują, że choć znaczną część Krytyki stanowią analizy poświęcone takim kategoriom życia społecznego jak seria, grupa, zbiorowość to jednak głównym przedmiotem badań Sartre’a pozostaje indywidualna praxis. Rozważania społeczno-historyczne pozornie przysłaniają rzeczywisty temat dociekań. Dla Sartre’a pozostaje nim jednostka, nawet gdy próbuje ukazać społeczny aspekt jej funkcjonowania. Egzystencjalna analiza społeczna miała stanowić uzupełnienie psychoanalizy egzystencjalnej. Jednostka nawet tutaj nie przestaje być zarówno punktem wyjścia, jak i dojścia.\nNa koniec warto zwrócić uwagę na jeszcze jeden aspekt ewoluujących poglądów Sartre’a. Chodzi mianowicie o uprzywilejowane miejsce, jakie przyznawał pewnym formom ludzkiej praxis. Chociaż każda praxis odsłania prawdę totalizacji i ukazuje przygodę ludzką to jednak zbiorowa działalność rewolucyjna wydaje się mieć szczególne znaczenie. Pozwala bowiem, przynajmniej na chwilę, zrealizować prawdziwe współdziałanie, zjednoczenie wspólnym interesem; w niej urzeczywistnia się braterstwo i wolność. Od razu należy zaznaczyć, że Sartre’a rozumiał działalność rewolucyjną inaczej, niż zwykło się ją interpretować. Dla Sartre’a rewolucyjną praxis może stanowić również działalność pisarska. Rewolucyjnym przedsięwzięciem, które miało się dokonać jako wynik rozważań Krytyki było napisanie dzieła o Flaubercie. Bo choć było ono poświęcone pisarzowi dziewiętnastowiecznemu to jednocześnie miało w praktyce ukazać i zanalizować „ludzką przygodę” w całości. Było więc dziełem „rewolucyjnym i nowoczesnym”.\nFilozofia Sartre’a, jako filozofia i jako moda, okazała się niezwykle inspirująca dla licznych dziedzin twórczości: literatury, teatru, malarstwa czy muzyki. Znalazła także wyraz w koncepcjach socjologicznych i psychologicznych. Część teoretyków i praktyków tzw. nurtu psychologii humanistycznej inspirowało się egzystencjalizmem, zwłaszcza sartre’owskim. Najbliżsi egzystencjalizmowi byli, jak się wydaje, R. D. Laing oraz Victor Frankl. Ich koncepcje, zwłaszcza koncepcja Lainga, wywarły ogromny wpływ na współczesną psychiatrię i psychologię oraz na praktyczną pracę terapeuty: zmieniły sposób postrzegania pacjenta, jego sytuacji społecznej i jego choroby. Ukazały egzystencjalny kontekst zaburzenia jako wyrażającego egzystencjalną sytuację chorego.\nAskay, Richard; Farquhar, Jensen, Apprehending the inaccessible. Freudian psychoanalysis and existential phenomenology, Evanston 2006.\nBarnes, Hazel E., The Cambridge companion to Sartre, Cambridge 2006.\nBauer, Nancy, Simone de Beauvoir, philosophy, and feminism, New York 2001.\nBeauvoir de, Simone, Druga płeć, t. I i II, Kraków 1972.\nBurgelin, Claude, Lire L’Idiot de la famille? w: „Literature” 1972.\nGromczyński, Wiesław, Człowiek, świat rzeczy, Bóg w filozofii Sartre’a, Warszawa 1969.\nJacobson, Bo, Invitation to existential psychology. A psychology for the unique human being and its applications in therapy, Chichester 2007.\nKowalska, Małgorzata, Wstęp w: Problem Bytu i Nicości. Egzystencjalizm jest humanizmem, Warszawa 2001.\nLaing, R. D., Podzielone „ja”, Poznań 1995.\nPuszko, Hanna, Sartre: filozofia jako psychoanaliza egzystencjalna, Warszawa 1993.\nSartre, Jean-Paul, Autoportrait à soixante ans w: Situations, X. Politique et autobiographie, Paris 1976.\nSartre, Jean-Paul, Baudelaire, Kraków 2007.\nSartre, Jean-Paul, Being and Nothingness. An essay on phenomenological ontology, London 1972.\nSartre, Jean-Paul, Byt i Nicość. Zarys ontologii fenomenologicznej, Kraków 2007.\nSartre, Jean-Paul, Critique of dialectical reason, vol. I: Theory of practical ensembles, London – New York 1991.\nSartre, Jean-Paul, Czym jest literatura? Wybór szkiców krytycznoliterackich, Warszawa 1968.\nSartre, Jean-Paul, L’Idiot de la famille. Gustave Flaubert de 1921 à 1857, t. I, II, II, Paris 1971-1972.\nSartre, Jean-Paul, Les Carnets de la drôle de guerre, Paris 1983.\nSartre, Jean-Paul, Mdłości, Warszawa 1974.\nSartre, Jean-Paul, Problem bytu i nicości. Egzystencjalizm jest humanizmem, Warszawa 2001.\nSartre, Jean-Paul, Saint Genet, actor & martyr, New York 1983.\nSartre, Jean-Paul, Sartre par Sartre (1970) w: Situations, IX. Mélanges, Paris 1972.\nSartre, Jean-Paul, Sartre parle de Flaubert w: M. Sicard, Essais sur Sartre. Entretiens avec Sartre (1975-1979), Paris 1989.\nSartre, Jean-Paul, Słowa, Warszawa 1965.\nSimons, Margaret A., Beauvoir and The second sex: feminism, race, and the origins of existentialism, Lanham, Md 1999.\n Simone de Beauvoir, Druga płeć, t. I: Fakty i mity, Kraków 1972, s. 361.\n Jean-Paul Sartre, Byt i Nicość. Zarys ontologii fenomenologicznej, Kraków 2007, s. 621.\n Ibidem, s. 705.\n Ibidem, s. 635.\n Ibidem, s. 698.\n Ibidem, s. 702.\n Ibidem, s. 631.\n Jean-Paul Sartre, Baudelaire, Kraków 2007,s. 26-28.\n Jean-Paul Sartre, Les Carnets de la drôle de guerre, Paris 1983,s. 82.\n Jean-Paul Sartre, Autoportrait à soixante ans w: Situations, X. Politique et autobiographie, Paris 1976, s. 198 .\n Jean-Paul Sartre, Baudelaire, op. cit., s. 219.\n Jean-Paul Sartre, Critique of dialectical reason, vol. I: Theory of practical ensembles, London – New York 1991, s. 85-86. .\n Jean-Paul Sartre, Sartre par Sartre (1970) w: Situations, IX. Mélanges, Paris 1972,s. 114. .\n Jean-Paul Sartre, Critique of dialectical reason, op. cit., s. 157.\n Ibidem,, s. 118.\n Jean-Paul Sartre, Critique of dialectical reason, op. cit., s. 139.\n Ibidem, s. 96-98.\n Jean-Paul Sartre, L’Idiot de la famille. Gustave Flaubert de 1921 à 1857, t. II, Paris 1971-1972, s. 1204.\n Jean-Paul Sartre, Critique of dialectical reason, op. cit., s. 46.\n Jean-Paul Sartre, Saint Genet, actor & martyr, New York 1983,s. 230.\n Ibidem, s. 584. (tłum. własne).\n Jean-Paul Sartre, L’Idiot de la famille. Gustave Flaubert de 1921 à 1857, op. cit, s. 114-115.


Zestaw Easy Piercing Aftercare: żel, sól fizjologiczna, spray\nwybierz Opakowanie zestaw\n„Easypiercing aftercare" to zestaw produktów do kompleksowej pielęgnacji nowego piercingu.\nZalety „Easypiercing aftercare”:\nzawiera wszystkie produkty niezbędne do pielęgnacji\nprodukty łatwe w użyciu dzięki kodom kolorów i wskazówkami dotyczącymi użytkowania\nprodukty stworzone specjalnie do pielęgnacji po-piercingowej\nmetody pielęgnacji zgodne z zaleceniami lekarzy, produkty wyprodukowane zostały pod kontrolą farmaceutyczną, posiadają certyfikaty: AFSSAPS (Agence Francaise de Securite Sanitaire des Produits de Sante - Francuska Agencji Bezpieczeństwa Produktów Leczniczych), FDA (Food and Drug Administration - Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków) oraz ISO\n1 zestaw = 2 miesięczna pielęgnacja (ponad 120 aplikacji produktu)\ndługi okres przechowywania, produkty mogą być ponownie użyte w czasie do 29 miesięcy\nZestaw „Easypiercing aftercare” zawiera:\nopakowanie Easypiercing żel czyszczący (łagodny żel czyszczący w spray’u), pojemność 50 ml\nopakowanie Easypiercing sól fizjologiczna (roztwór soli fizjologicznej w spray’u), pojemność 50 ml\nopakowanie Easypiercing spray (preparat antybakteryjny w spray’u), pojemność 50 ml\n20 sterylnych kompresów\ninstrukcja użytkowania produktów + porady pielęgnacyjne\nSposób użycia produktów z zestawu znajdziesz na ich indywidualnych stronach w dziale Easypiercing.\nPonadto do każdego zestawu dołaczona jest instrukcja użytkowania produktów + porady pielęgnacyjne.\nŚwietny zestaw do pielęgnacji piercingu. Ułatwia codzinną higinę mniej doświadczonym w temacie. Gwarantuje szybkie i ładne gojenie miejsca przekłucia. Polecam!!!\nRecenzowany przez Karolina S.\nWysłany na 05.06.2011\nPolecam, wydajny zestaw świetnych kosmetyków do pielęgnacji piercingu. Delikatny żel rewelacyjnie czyści, sól fizjologiczna fajnie wypłukuje i nawilża, a płyn antybakteryjny dobrze leczy wszelkie infekcje. Warto się od razu zaopatrzyć w ten zestaw, decydując się na kolczyk - wtedy łatwo można zapobiec komplikacjom po przekłuciu\nWszystkie produkty po prostu rewelacyjne i godne polecenia\nBardzo wydajny rewelacyjny zestaw 3 preparatów do pielegnacji po piercingu-BARDZO SKUTECZNY- POLECAMY !!\nŚwietny zestaw, wszystko czego potrzeba aby odpowiednio zadbać o przekłute miejsce, polecam!\nTo fakt,nic dodać nic ująć - zestaw rewelacyjny -łatwy w użyciu i baaardzo wydajny,a przy tym naprawde skuteczny..!!!\nPolecam, polecam, polecam! Zestaw naprawdę spełnia swoje zadanie. A żel czyszczący zrobił na mnie największe wrażenie. Poza tym wszystko jest bardzo wydajne.\nDecydując się na przekłucia, zdecyduj się na ten zestawik-problem gojenia z głowy.Polecamy!!!\nRewelacyjny zestaw do pielęgnacji miejsca przekłutego. Wygodny bo wszystko w jednym pakiecie, praktyczny i poręczny bo w spreju. Używając tego zestawu higienicznie zadbałam o szybkie wygojenie się mojego kolczyka w pępku. Polecam wszystkim.....\nRecenzowany przez klientka


Przystępujemy do opracowania dokumentacji na budowę chodnika w rejonie ul. Grobla - Aktualności - UG Kobylin\nPrzystępujemy do opracowania dokumentacji na budowę chodnika w rejonie ul. Grobla\nZa oknem śnieg, a my podejmujemy kolejne działania w celu poprawy infrastruktury i wyglądu naszego miasta. Dzisiaj burmistrz Tomasz Lesiński podpisał umowę z firmą Bem Projekt z Krobi na opracowania dokumentacji projektowo – kosztorysowej budowy chodnika w rejonie ul. Grobla w Kobylinie. Chodnik zlokalizowany będzie wzdłuż placu zabaw i zieleńca, od ul. Rębiechowskiej w kierunku ul. Marii Konopnickiej.


01.02.2018 - Czas Reakcji - Radio Szczecin\nMieszkańcy nowego osiedla przy ul. Powstańców Wielkopolskich w Szczecinie skarżą się na dym wydobywający się z komina jednego z warsztatów. Uważają, że właściciel pali w piecu czym popadnie. Developer proponował mu sfinansowanie przyłączenia do miejskiej sieci. Bezskutecznie. Konfliktowy komin kończy się na wysokości pomiędzy drugim a trzecim piętrem wspomnianych budynków. Jesteśmy w tym miejscu od 25 lat, mieliśmy kontrole, które niczego nie wykazały, tłumaczył właściciel warsztatu Henryk Stelmaszewski. Jak dodał - " w momencie, kiedy zaczynano budować osiedle, to otrzymaliśmy pytanie z Urzędu Miasta, czy nie mamy jakichś przeciwwskazań. Odpowiedziałem, że nie, jedynie mam czynny komin. Wybudowano osiedle i teraz się zaczął problem. Mieszkańcy narzekają, że im się dymi. Odpowiedziałem wprost: Jak pan kupował mieszkanie, to nie widział komina? "\nNasz Słuchacz skarży się na stan parkingu za Teatrem Polskim, błoto, piach, XIX wiek. W Straży Miejskiej dowiedzieliśmy się, że należy on do Urzędu Marszałkowskiego. Zajęliśmy się sprawą.\nCiekawą sytuacje na tablicy informacyjnej na stacji Szczecin Główny uwiecznił nasz Słuchacz, pan Piotr. Zastanawiamy się jaką trasę ma pociąg Szczecin Główny - Szczecin Główny.\nNasi Słuchacze skarżą się na skrócenie linii nr 81 kursującej z gminy Kołbaskowo do Szczecina, wcześniej autobus jechał do Dworca Szczecin Główny, teraz tylko do Pl. Kościuszki. Jak się okazuje gmina dotuje linię 3 mln złotych rocznie. Z jakości usług nie była zadowolona wójt gminy Małgorzata Schwarz.\nZakład Usług Komunalnych rozbierze 100-letnią willę w pobliżu Cmentarza Centralnego. Budynek był w opłakanym stanie, co widzieli wszyscy wchodzący na teren nekropolii od ulicy Mieszka I. Nie miał okien, a część dachu się zawaliła. Jeszcze kilka lat temu mieszkali w nim pracownicy Zakładu. W końcu zapadła decyzja o rozbiórce, o czym poinformował w czwartek w naszej audycji i rzecznik ZUK Andrzej Kus. Jak mówił to kwestia najbliższych dwóch, trzech miesięcy. Proces rozbiórki można powiedzieć, że już się rozpoczął, czyli wysłaliśmy zapytania ofertowe, trzeba dopełnić wszystkich formalności. Teren po willi należy do miasta. Po rozbiórce powstanie tam albo parking, albo miejsce przeznaczone zostanie na handel.


Medycyna sportowa - O poradni - Lecznice Citomed\nMedycyna sportowa - Informacje ogólne\nMedycyna sportowa to obszar, który ma na celu zapewnienie odpowiedniej opieki medycznej, wsparcia oraz profilaktyki osobom uprawiającym sport, zarówno zawodowo jak i hobbystycznie oraz tym, które dopiero rozpoczynają swoją sportową przygodę.\nJeśli Twoje dziecko również postanowiło rozpocząć swoją przygodę z jakimś sportem, na pewno trener poprosi Cię o kartę sportowca. Pamiętaj, że w Lecznicach Citomed wykonasz wszystkie badania w jednym miejscu!\nMedycyna sportowa - Zespół\nMedycyna sportowa - Zobacz skład naszego zespołu lekarzy i specjalistów.\nDiagnostyka i leczenie schorzeń i wad układu sercowo-naczyniowego\nDiagnostyka i leczenie schorzeń obwodowego układu nerwowego i ośrodkowego układu nerwowego.


Oszczędności nie trzymaj w skarpecie - WP Finanse\nPrzeciętnie 10 tysięcy złotych - tyle do zyskownego pomnożenia ma dziś statystyczny Polak. W nowym roku dopadło nas zmartwienie bogacących się narodów: w co zainwestować przy tak niepewnym rynku finansowym, jaki właśnie mamy dziś. Oszczędzający stawiają tylko dwa warunki: wartość gotówki musi być zachowana, a zysk pewny i jak największy.\nNiektórzy mniej cierpliwi Polacy - zawiedzeni wynikami funduszy inwestycyjnych - wycofali swoje pieniądze. W końcu 2007 roku Towarzystwa Funduszy Inwestycyjnych zarządzały ponad 300 funduszami o aktywach w wysokości ponad 130 mld zł. Spanikowani wycofali w tym czasie, głównie z funduszy akcyjnych, niespełna 2 mld zł. Dlaczego? Bilans pierwszych sesji na parkiecie polskim i światowych giełdach jest zły.\n_ Zniżki cen akcji, rekordowo drogie ropa naftowa oraz złoto, drożejące obligacje amerykańskie, tracący wyraźnie dolar _ - taki początek roku dostrzegła Katarzyna Siwek z Expandera.\nFundusze akcyjne - zyskowne, ale ryzykowne - łatwo dziś Kowalskiego nie skuszą. Ogląda się on dzisiaj za pewniejszymi dobrami trwałego użytku. Są nimi mieszkania i działki. Czy w 2008 r. także będą one drożały?\n_ Deweloperzy spieszą się z wykańczaniem obecnych inwestycji. Jedni tłumaczą to domniemywanym spadkiem wartości nieruchomości w 2008 r., inni drożejącymi kredytami hipotecznymi, które są podstawą finansowania mieszkań _ - mówi Łukasz Włodarczyk, doradca finansowy Money Expert SA. Jego zdaniem, nawet jeżeli nie zamierzamy w najbliższych latach budować domu, zakup działki jest znakomitym wybiegiem inwestycyjnym. Hitem roku 2007 były także nowe mieszkania dwupokojowe. Popyt na takie lokale nie będzie maleć, więc można będzie na nich zarobić.\nPrzy niedużych pieniądzach rzędu kilku-kilkunastu tysięcy złotych trzeba jednak szukać innych możliwości. Polacy zawiedzeni funduszami inwestycyjnymi zaczynają spoglądać na tradycyjne lokaty. Wykorzystał to Bank DnB NORD i wprowadził Lokatę Noworoczną - o podwyższonym oprocentowaniu w stosunku do standardowej oferty banku. Dlaczego mógł sobie pozwolić na 4,2 proc. w przypadku lokaty 1-miesięcznej? Ograniczył bowiem koszty pozyskania klientów.\n_ Lokatę Noworoczną założyć można wyłącznie za pośrednictwem systemu bankowości internetowej banku _ - mówi Łukasz Piasta z Banku DnB NORD.\nPonieważ jednak można się spodziewać, że Rada Polityki Pieniężnej podniesie stopy procentowe, w ślad za nimi oprocentowanie lokat będzie rosło.\n_ Rok temu depozyt z oprocentowaniem na poziomie 4 proc. był już szczytem marzeń. Teraz to stawka dość przeciętna. Najwyżej oprocentowane lokaty sięgają 6-7 proc., i nie da się wykluczyć, że w ciągu roku banki zdecydują się na dalsze podwyższanie wysokości płaconych odsetek _ - uważa Mateusz Ostrowski, analityk Open Finance.\nWedług różnych prognoz wartość lokat wzrośnie jeszcze o 0,5-1 pkt. proc. Oprocentowanie nie będzie jednak rosło tak samo we wszystkich bankach. Największe na razie nie reagują zbyt mocno na decyzje RPP i można się spodziewać, że w nich będą to kosmetyczne ruchy.\n_ Mniejsze banki, które agresywnie walczą o klienta, pewnie wyraźniej podniosą stawki _ - przewiduje Mateusz Ostrowski. _ Trzeba jednak pamiętać, że oprocentowanie podawane przez bank trzeba jeszcze pomniejszyć, jak w przypadku każdej inwestycji, o 19-procentowy podatek od zysków kapitałowych _.\nTo, co dostaniemy po odjęciu "podatku Belki", ucierpi też na skutek inflacji. Realna wartość pieniędzy na rocznej lokacie będzie uszczuplona o wzrost cen. Właśnie dlatego Maciej Kossowski, ekspert Wealth Solutions, sceptycznie podchodzi do lokat tradycyjnych.\n_ Hitem przyszłego roku będą lokaty strukturyzowane dające możliwość zarobku wyższego niż na depozycie, przy zachowaniu gwarancji kapitału _ - uważa Maciej Kossowski z Wealth Solutions.\nPodaje on przepis na lokatę strukturyzowaną: należy wziąć od klienta umowne 100 zł i część z tych środków ulokować w bezpiecznych obligacjach, za resztę kupić opcję. To instrument, na którym można sporo zarobić, ale można też stracić cały zainwestowany w nią kapitał. Inwestycja zapewnia gwarancję kapitału nawet w wysokości 100 proc. i daje szansę na zysk. Zarabiać można praktycznie na wszystkim: od akcji, przez indeksy giełdowe, surowce, towary rolne, nieruchomości czy fundusze hedge. Według Kossowskiego, w ubiegłym roku tego typu produkty były na fali - interesowały się nimi kolejne instytucje finansowe, nie tylko banki ale także ubezpieczyciele, doradcy finansowi czy butiki inwestycyjne.\nRyzyko czy luz\nA oto inne możliwości inwestowania\n- Obligacje: 10 tys. zł przy stopie zwrotu 5 proc. dadzą drugie tyle po 15,4 latach;\n- bardziej zyskowne, ale mniej bezpieczne fundusze inwestycyjne z lokatą: 10 tys. zł przy stopie zwrotu 10 proc. podwoi się po 7,2 latach;\n- najbardziej zyskowne fundusze akcji: 10 tys. zł przy stopie zwrotu 25 proc. dadzą drugie tyle po 2,88 latach.\nPrzykładowe roczne oprocentowanie lokaty 10 tys. zł, oprocentowanie stałeM\nPekao SA - 2,60 BPH - 3,00 Lukas Bank - 4,40 ING Bank Śląski - 4,75 mBank - 5,00 Raiffeisen Bank - 5,00 Multibank - 5,10 Eurobank - 5,15 Getin Bank - 5,25 Toyota Bank - 5,75\n» Znajdź lokatę dla siebie


Dlaczego warto stosować ekologiczną chemię domową? - MMO Lineage 2\nStr. głównaInneDlaczego warto stosować ekologiczną chemię domową?\nDlaczego warto stosować ekologiczną chemię domową?\n25 maja 2017 Alex Inne Możliwość komentowania Dlaczego warto stosować ekologiczną chemię domową? została wyłączona\nW dzisiejszych czasach, w każdym gospodarstwie domowym produkuje się ogromne ilości odpadów zawierających szkodliwą dla środowiska chemię. Niestety jest to nieuniknione, a często silne preparaty są wręcz niezastąpione. Jest to jednak nieco mylne spostrzeżenie, gdyż zaopatrując się w ekologiczne preparaty, także można zadbać o czystość w domu, jednocześnie nie przyczyniając się do degradacji środowiska naturalnego.\nUżywając współczesnych preparatów, trzeba wiedzieć, ze niestety ogromna część szkodliwych substancji nie zostanie usunięta ze ścieków w procesie oczyszczania i będzie musiała trafić do rzek, a następnie do wód gruntowych i morza. Powoduje to ogromne zaburzenia we florze i faunie rzecznej, a także fatalnie wpływa na stan wody pitnej i użytkowej dostarczanej później sieciami wodociągowymi. Ekologiczna chemia domowa jest rozwiązaniem, które sprawi, że ten problem może zostać zminimalizowany.\nCzy ekologiczna chemia domowa jest efektywna?\nProdukowane w przemyślany sposób ekologiczne środki czystości są tak samo efektywne, jak tradycyjna chemia gospodarcza. Trudno je wykorzystać na przemysłową skalę, gdy chodzi o trudno rozpuszczalne zanieczyszczenia przemysłowe, jednak w warunkach domowych w zupełności wystarczy i sprawdzi się w stu procentach. Ekologiczne produkty z kategorii środków czystości można wykorzystać do prania, mycia okien i podłóg, czy czyszczenia armatury łazienkowej. Pozwoli ona także zniwelować ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych u osób mających styczność z takimi preparatami.\nChemia domowa a alergie\nSilne środki chemiczne bardzo często wywołują podrażnienia u osób, które sprzątają. Mogą one pojawić się także u osób, które zetkną się z czyszczonymi wcześniej powierzchniami. W przypadku produktów ekologicznych do czyszczenia takie zjawisko zachodzi o wiele rzadziej i nie jest tak intensywne. Środki ekologiczne nie są aż tak agresywne i o wiele trudniej zrobić sobie nimi krzywdę, niezależnie czy chodzi o dorosłych, czy o dzieci.\nCzy warto zdecydować się na profesjonalne koszenie trawnika?


Dzięki uprzejmości Enota Słoweńscy architekci Enota podzielili się z nami. Lotus Towers ., projektem mieszkaniowym o powierzchni 64.100 m2 w Ljubljanie, za który otrzymali drugą nagrodę w zaproszonym konkursie. Więcej zdjęć i opis architekta po przerwie. Jakość noszenia na placu budowy to bez wątpienia nowy park miejski. Jak wynika z pokrewnych spraw na całym świecie, szcze...\nNa polach irygowanych, a także na obrzeżach rowów, skarpach i koronach grobelek rosną bujne chwasty, jak pokrzywa, rumian, szczaw itp. Kilkakrotne wykaszanie doprowadza do wytępienia chwastów i umożliwia rozwój traw dobrze znoszących częste koszenie. Na łąkach wielokośnych nawodnianych ściekami skład botaniczny runi łąkowej ulega znacznej poprawie; małowartościowe gatunki traw o...\nDzięki uprzejmości Enota ze Słowenii Enota udostępniła nam swój projekt Velenje Sports Park, za który otrzymali oni pierwszą nagrodę w otwartym konkursie. Więcej zdjęć i opis architekta po przerwie. Teren nowego parku sportowego Velenje znajduje się w bardzo ważnym miejscu pomiędzy parkiem miejskim a jeziorem. Obszar jeziora jest już popularnym miejscem wypoczynku mieszkańc�...\nNowe Audi A3 Sportback - samochód z wieloma talentami 751#olx meble kuchenne katowice , #hd tune opis , #tv dlna samsung , #sprawdzenie świec żarowych miernikiem , #instrukcje obsługi zmywarek amica , #szlifierka do noży tokarskich , #grafitowy marmur magnat , #żarówki led żarzą się po włączeniu , #ceresit c 17 , #muchołówka sklep ,


DOZ Maraton w Łodzi po trzech latach przerwy. Sprawdź trasę biegu — Radio Łódź\nwto, 22 mar 2022 15:20:03 +0100\nPo trzech latach przerwy na łódzkie ulice wraca DOZ Maraton\nPo trzech latach przerwy na ulice Łodzi wracają maratończycy. 24 kwietnia ma odbyć się 10. DOZ Maraton. Ostatni raz zawodnicy rywalizowali w 2019 roku. W kolejnych latach organizację maratonu uniemożliwiła pandemia koronawirusa.\nDobrze znana trasa maratonu\nJak informuje Jacek Chmiel, dyrektor imprezy, trasa tegorocznego biegu nie różni się od tej, którą biegacze mieli okazję poznać w 2019 roku.\n- Start jest ulokowany przy Atlas Arenie, a meta znajduje się wewnątrz łódzkiej hali. Zawodnicy tradycyjnie pobiegną także wokół parku Poniatowskiego, następnie obiegną tzw. zielone płuca, czyli park na Zdrowiu. Później wbiegną do samego centrum, w okolice Manufaktury, pobiegną ulicą Piotrkowską, trasa powiedzie także w pobliżu Nowego Centrum Łodzi i Dworca Łódź Fabryczna. Następnie maratończycy wrócą przez park Źródliska, ponownie znajdą się również w parku Poniatowskiego, zrobią pętlę w parku na Zdrowiu, pobiegną obok Orientarium i będą finiszować w Atlas Arenie - dodaje.\nZobacz, jak maratończycy rywalizowali w 2019 roku\nTych, którzy nie czują się na siłach, by pobiec w maratonie, organizatorzy zapraszają na bieg na dystansie 10 kilometrów. Tradycyjnie dzień przed maratonem, czyli 23 kwietnia, odbędą się zawody dla dzieci i młodzieży.\nSzczegółowe informacje na temat tegorocznej edycji DOZ Maratonu dostępne są TUTAJ.\nDOZ Maraton Łódź 2018 [ZDJĘCIA UCZESTNIKÓW] DOZ Maraton Łódź 2019 [ZDJĘCIA, WYNIKI] DOZ Maraton Łódź 2022. Zwycięzcą Andrzej Rogiewicz z Torunia [DUŻO ZDJĘĆ + WIDEO] Ponad tysiąc młodych biegaczy próbowało swoich sił w DOZ Maraton [ZDJĘCIA] DOZ Maraton Łódź 2022 - sprawdź, jakie ulice będą zamknięte Nocne bieganie wraca do Bełchatowa. Trwają zapisy


ZnajZnak. Historia w obrazkach (recenzja) - POLTERGEIST\n» Recenzje » ZnajZnak\nPrzed kilku laty, przy okazji kolejnej rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego, wśród mieszkańców stolicy przeprowadzono uliczną sondę badającą znajomość symbolu Polski Walczącej, popularnej "kotwicy". Część respondentów w ogóle nie potrafiła rozpoznać jego znaczenia, niektórzy natomiast łączyli go z klubem sportowym Polonia Warszawa. Jedynie nieliczni poprawnie kojarzyli jego pochodzenie oraz wymowę.\nByć może, gdyby podobne badanie przeprowadzić obecnie, jego wyniki mogłyby być inne dzięki edukacyjnej grze ZnajZnak, kolejnej pozycji autorstwa Karola Madaja, wydanej nakładem Instytutu Pamięci Narodowej. Tytuł, który bezpłatnie trafił do szkół w całym kraju, ma w prosty i przystępny sposób zaznajamiać użytkowników z elementami historii Polski, od dwudziestolecia międzywojennego, przez okres okupacji aż po czasy Polski Ludowej.\nWykorzystuj Dobble wzorce\nW grach planszowych zapożyczenia wzorów i rozwiązań z innych tytułów, w których zostały one z powodzeniem wykorzystane, nie są niczym niezwykłym. Wystarczy wspomnieć Osadników z Kanaan, będących przeróbką popularnego hitu, czy Skubane Kurczaki rozwijające doskonale znaną grę Memory. Także wcześniejsze IPN-owskie produkcje nie stroniły od mniej i bardziej twórczych zapożyczeń – Pamięć '39 była tylko kolejną wariacją Pexeso, ale Awans: Zostań Marszałkiem Polski rozbudowywał popularną karcianą grę w wojnę. Także najnowsze dzieło Karola Madaja korzysta z pomysłów zapożyczonych z innej gry planszowej (a właściwie – karcianej), Dobble. Podobnie jak w niej, także w ZnajZnak mamy do czynienia z zestawem (zestawami) kart, na których powtarzają się symbole. Tych łącznie jest 133, a przedstawiają one osoby, wydarzenia i pojęcia z ponad siedmiu dekad historii Polski. Kart jest aż 132, ale w pojedynczej rozgrywce używa się tylko części z nich. Inaczej niż w Dobble, w jednej rozgrywce biorą udział po dwie osoby, jednak jako że każda z nich ma jedynie po pięć kart, w sumie z jednego kompletu ZnajZnak może równocześnie korzystać ponad trzydzieści osób, czyli spokojnie cała szkolna klasa (jeśli uczestników rozgrywki miałoby być więcej niż dwudziestu sześciu, każdy z nich dostaje tylko po cztery karty, nie pięć).\nOprócz samych kart z symbolami (i obowiązkowej instrukcji), w skład zestawu wchodzą także karty pomocnicze, tłumaczące wyczerpująco znaczenie poszczególnych symboli występujących w grze – biogramy postaci historycznych, przybliżenie pojawiających się nazw, czy wydarzeń stojących za konkretnymi datami.\nZawartość pudełka zaskakuje solidnością wykonania, które powinno wytrzymać nawet użytkowanie przez niezbyt delikatnych uczniów podstawówek, dla których nominalnie przeznaczony jest ten tytuł.\nReguły gry proponują dwa warianty rozgrywki. W uproszczonym (zwanym też rozgrzewką) gracze równocześnie odkrywają dolną z pięciu kart trzymanych w ręku – ten, który pierwszy dostrzeże symbol wspólny dla obu kart, mówi "Stop", wskazuje go, po czym odkłada swoją kartę i zastępuje ją kolejną. Ten z graczy, który jako pierwszy pozbędzie się wszystkich kart (lub przed upływem trzech minut pozbędzie się większej ich liczby) – wygrywa.\nW pełnym wariancie gry, oprócz poprawnego wskazania wspólnego symbolu, należy jeszcze prawidłowo go zidentyfikować. Pomocne przy tym są nie tylko karty pomocnicze, ale również fakt, że na rewersie każdej z kart do gry przybliżono skrótowo występujące na niej symbole – umożliwia to błyskawiczną weryfikację, czy dany znak został rozpoznany prawidłowo. Jeśli graczowi udało się poprawnie zidentyfikować symbol, oddaje kartę przeciwnikowi, jeśli nie – zabiera ją z powrotem na wierzch swego stosu kart. W efekcie więc karty mogą krążyć między graczami, jeśli ci nie zdołają prawidłowo rozpoznawać obecnych na nich symboli. Jednak i w tym wariancie obowiązuje ograniczenie czasowe, zapobiegające zbytniemu przeciąganiu się rozgrywki.\nUproszczony wariant zasad niespecjalnie przypadł mi do gustu – edukacyjny aspekt rozgrywki jest w nim zupełnie nieobecny, a dla młodszych graczy Józef Piłsudski od Romana Dmowskiego będzie się różnił jedynie długością wąsów, zaś tego pierwszego mogą przez nie łatwo pomylić z Lechem Wałęsą.\nPełne zasady gry, moim zdaniem, należałoby stosować raczej u młodzieży w wieku gimnazjalnym, i myślę, że dla tej pozycji to odbiorca chyba idealny. Licealiści znakomitą większość symboli pojawiających się na kartach powinni kojarzyć z lekcji historii i WOS, ale sądzę, że i dla nich ZnajZnak może być atrakcyjną formą repetytorium.\nBardzo dobrze muszę ocenić edukacyjny aspekt gry – to, co w Awansie i Pamięci '39 zostało zepchnięte do instrukcji czy osobnej broszury, które raczej rzadko oglądają świat poza pudełkiem, w ZnajZnak wyeksponowano, równocześnie bez zbytniej nachalności, czyniąc nie tylko istotnym elementem gry, ale i samej rozgrywki, który nie przytłacza jednak koniecznością wykazywania się, oprócz wiedzy, także spostrzegawczością i refleksem. Pozytywnie oceniam także podział kart na zestawy, co w pewnym sensie pozwala dawkować niemałe bogactwo historycznej wiedzy zawartej w prostej – wydawałoby się – grze, i równocześnie stopniować trudność rozgrywki, gdy poznamy już symbole na danym zestawie kart, przechodząc do kolejnego.\nEdukacyjnej stronie gry sprzyja także ograniczenie liczby uczestników rozgrywki do zaledwie dwóch osób. Przy większej grupie grających Dobble łatwo zamieniało się w chaotyczny kocioł, w którym przepadłby cały sens ZnajZnak.\nDobble nigdy nie należało do moich ulubionych gier, podobnie jak inne tytuły wymagające spostrzegawczości i refleksu, w rodzaju Jungle Speeda i Prawa Dżungli. Z tego powodu nie przypuszczam, by dołączyła do nich najnowsza pozycja wydana przez Instytut Pamięci Narodowej. W żadnym razie nie mogę jednak stwierdzić, by była to gra zła – po prostu należy do gatunku, z którym jestem wyjątkowo słabo kompatybilny. Jeśli jednak komuś Dobble się spodobało, także i ZnajZnak ma szanse utrafić w jego gust. W porównaniu z nim zyskuje nieporównanie lepszą jakością wykonania, a dla rodziców szukających gry dla swych nastoletnich pociech, edukacyjny aspekt gry, ujęty chyba najlepiej ze wszystkich tytułów wydanych przez IPN, z jakimi miałem okazję się zetknąć, także powinien być dodatkowym atutem.\nTagi: IPN | Karol Madaj | Tomasz Ginter | ZnajZnak\nTak przy okazji: http://www.youtube.com/watch?v=2mg 1jOt128E


KB.pl Cenniki Cenniki budowy domu Cenniki budowlane ogólne Firmy budowlane i remontowe w różnych regionach Polski - porównanie cen usług\nPrzed wykonaniem remontu należy określić jego orientacyjny koszt. Największy wpływ na ostateczną cenę ma koszt zakupu materiałów oraz cena usług remontowych. Wielu inwestorów szuka wykwalifikowanych firm budowlanych i remontowych, które oferują atrakcyjne stawki. Wynagrodzenie fachowców działających w różnych regionach naszego kraju może być dość zróżnicowane. Dlatego poniżej przedstawimy orientacyjny cennik najpopularniejszych prac remontowych. Wszystkie ceny pochodzą z I kwartału 2015 roku.\nAktualne ceny wszelkich prac remontowych i budowlanych można obliczyć na Kalkulatorach Budowlanych. Nie zapomnij przed rozpoczęciem kalkulacji dodać lokalizację inwestycji, dzięki temu uzyskasz wycenę dla swojej miejscowości.\nFirmy remontowe i ich ceny związane z remontem ścian\nNiemal każdy remont wiąże się z koniecznością odnowienia bądź modernizacji ścian. Cennik firm remontowych z różnych regionów Polski jest w tym zakresie dość zróżnicowany. Szczegółowe oferty od lokalnych firm możesz otrzymać korzystając z bezpłatnej usługi Szukaj Wykonawcy. Skontaktują się z Tobą przedstawiciele firm i przedstawią wycenę swoich usług. Natomiast uśrednione stawki najpopularniejszych prac prezentują się następująco:\nMalowanie (trzy warstwy)\nMontaż ścianek działowych z płyt k-g\nZ naszego zestawienia wynika, że najwyższe stawki prac związanych z remontem ścian występują w województwie dolnośląskim, mazowieckim, małopolskim oraz w Wielkopolsce. Najniższe stawki przedstawiają firmy budowlane działające na terenie Podkarpacia.\nCennik firm budowlanych przy remoncie podłóg\nTo kolejne prace remontowe, które cieszą się bardzo dużą popularnością. Na rynku działa wiele firm remontowych zajmujących się tego typu usługami, dzięki czemu ceny stają się bardzo przystępne. Poniżej zaprezentujemy uśrednione stawki najpopularniejszych prac.\nUkładanie parkietu (wraz z cyklinowaniem i lakierowaniem)\nSkuwanie nawierzchni podłogowych\nNajniższe stawki przedstawiają firmy działające na terenie województwa podkarpackiego, świętokrzyskiego oraz lubelskiego. Podczas remontu nawierzchni podłogowych najwięcej zapłacą mieszkańcy województwa małopolskiego. Różnice cenowe w przeliczeniu na m2 nie wydają się zbyt znaczące. Jednak jeśli weźmiemy pod uwagę metraż wszystkich remontowanych pomieszczeń, wówczas okaże się, że koszty wykonania remontu w różnych regionach polski mogą być mocno zróżnicowane.\nCeny prac dekarskich w firmach budowlanych\nGeneralny remont dachu zawsze jest dość dużym wydatkiem. Największe koszty pochłonie zakup dobrych jakościowo materiałów. Cena usług dekarskich na terenie całego kraju nie ulega zbyt dużym wahaniom. Orientacyjne koszty najpopularniejszych usług prezentujemy poniżej, natomiast aby otrzymać konkretne oferty od lokalnych firm z Twojej okolicy, skorzystaj z bezpłatnej usługi Szukaj Wykonawcy.\nKrycie dachu blacho dachówką\nMontaż nowej więźby dachowej\nZ powyższej tabeli wynika, że najniższe stawki usług dekarskich obowiązują w województwie podlaskim. Za generalny remont dachu najwięcej biorą firmy budowlane z województwa zachodnio-pomorskiego. Jednak różnice cenowe nie wydają się tak duże jak w przypadku prac związanych z remontem ścian i podłóg.\nFirmy remontowe zajmujące się wymianą instalacji elektrycznej i wodno-kanalizacyjnej\nNiemal każdy generalny remont wiąże się z koniecznością wymiany instalacji elektrycznej oraz hydraulicznej. Cennik firm budowlanych przy tego typu pracach zależy od stopnia skomplikowania instalacji oraz od liczby punktów. Możemy jednak przyjąć, że przybliżone koszty prezentują się następująco.\nNajwyższe stawki wymiany instalacji odnotowaliśmy w firmach budowlanych i remontowych w województwie małopolskim oraz opolskim. Najniższe stawki usług obowiązują w województwie lubelskim i podlaskim. Pamiętajmy jedynie, że powyższe stawki przedstawiają łączną cenę usługi oraz materiału.\nW których województwach obowiązują najniższe i najwyższe stawki dla firm budowlanych i remontowych?\nW powyższych cennikach przedstawiliśmy jedynie kilka najpopularniejszych prac związanych z remontem nieruchomości. Najniższe stawki liczą sobie firmy remontowe i budowlane w województwie podkarpackim, lubelskim oraz podlaskim. Za remont najwięcej zapłacą mieszkańcy województwa opolskiego, dolnośląskiego, małopolskiego oraz wielkopolskiego.\nKoszt robocizny proponowany przez firmy budowlane może w widoczny sposób przełożyć się na sumaryczną cenę remontu. Załóżmy, że remontujemy podłogę w trzech pokojach o łącznej powierzchni 70 m2. Za ułożenie paneli podłogowych w województwie podkarpackim zapłacimy 12 zł/m2. Daje nam to łączną kwotę w wysokości 840 zł. Mieszkaniec województwa wielkopolskiego za te same prace zapłaci już 15,50 zł/m3, czyli 1 085 zł za całość. Pamiętajmy, że owe ceny nie uwzględniają kosztów zakupu materiałów.\nusługi remontowe firma budowlana usługi porównanie ceny remont mieszkania koszty budowy i remontu koszt remontu problemy przy remontach remont łazienki remont kuchni remont salonu fachowcy


Gmina Dziwnów będzie mieć czystsze powietrze | Kamienskie.info\nGmina Dziwnów będzie mieć czystsze powietrze\nmar 12, 2021 • 13:03 18 komentarzy\nBurmistrz Dziwnowa Grzegorz Jóźwiak podpisał porozumienie z Wojewódzkim Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Szczecinie. Dzięki temu dokumentowi, będzie mógł powstać w Dziwnowie specjalny punkt informacyjno-konsultacyjny dla programu „Czyste Powietrze”.\n„Czyste Powietrze” to program, którego celem jest poprawa jakości powietrza oraz zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych przez wymianę źródeł ciepła i poprawę efektywności energetycznej jednorodzinnych budynków mieszkalnych.\nDzięki pomocy specjalnie oddelegowanego pracownika Urzędu Miejskiego w Dziwnowie, możliwe będzie złożenie wniosków przez właścicieli i współwłaścicieli domów jednorodzinnych (dotyczy dotacji na wymianę źródła ciepła oraz prace związane z termomodernizacją).\nPoprzedni wpisTrwa nabór w Straży Granicznej! W tym roku planowane jest przyjęcie 60 osób! Następny wpisPlac budowy przekazany! Do 30 września pojawią się nowe ścieżki rowerowe\nMieszkancy WDW mówi:\nTo jest kpina- prosze sprawdzic domki jednorodzinne na osiedlu WDW- mieszkancy pala smieciami! Codziennie jest taki smrod, ze wychodzac z domu nie mozna oddechu zlapac a otworzenie okna grozi uduszeniem. Mam nadzieje, ze Urzad Miasta zajmie sie kontrola domkow, bo nie jest to atrakcyjne dla Dziwnowa aktywnie wspierac domowa utylizacje smieci.\nProgram CZYSTE POWIETRZE, to mega biurokracja do tego typowe zagranie bankowe. Kto ma cierpliwość, czas i możliwości poświęcenia swojego czasu – załatwi to od ręki. Jeśli nie to nawet nie startuj i zbieraj pieniądze do skarpety, bo od nich się nie opłaca…\nJak można tak wycinać drzewa? A ponoc to pisiory rżną lasy. A „nasza władza” z kim trzyma?\npanie burmistrzu, czy pan ogłuchł?????\npolityka ekologii bez ochrony drzew nie ma sensu!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nile drzew wycięliście w ciągu ostatnich dwóch tygodni!!!!!!!\nTe cholerne drzewa przeszkadzały. Teraz jest jasno, no i czyste powietrze.\na to da się mieć czyste powietrze bez drzew ??\nDo Dziwnow. Mieszkaniec\nNajpierw sam się naucz pisać poprawnie bez błędów bo nawet się nie nadajesz na sołtysa.\nU jego radnej strasznie z komina daje. Na Dziwnej. Powietrze tam jak na śląsku.\nA kiedy w końcu w Świerznie przystąpią do programu Czyste powietrze\njuzwiak ty czasem nie pochodzisz zgostynia Józef to Twój brat chyba wiesz oco chodzi chyba że to zbieżność nazwisk i imion itd\nte komentarze takie delikatne to chyba pisal sam burmistrz dziwnowa ale jak zostal tym burmistrzem to cud nad Wisłą\nDziwnów mieszkaniec mówi:\nty Juzwiak będzie czyste powietrze jak przestaniesz pierdziec w stołek wójta dziwnowa nadajesz się tylko na soltysa mokrawicy albo grebowa to taka wiocha na twoje wykrztalcenie i wizję\nTrzeba było złożyć podpis i pamiątkowe zdjęcie przy pylących hałdach na ulicy kołobrzeskiej w miejscowości Dziwnówek. Szkoda że nie zajechali wczoraj jak mocno wiało. Mogli powdychać trochę pyłu z krzemionkami. Dlaczego tylko mieszkańcy mają się codziennie truć?\nw dziwnowie nie będzie smogu będziemy palić drewnem z wyciętych drzew starczy dla wszystkich na sto lat\nSzkoda ze nie monitoring…\nw tamtym roku składałem wniosek bo miała być dotacja za wymiane pieca ,powidziano mi że za szybko wymieniłem piec,bo zrobiłem to w miesiąc,a to trzeba wziąść kredyt na wymiane.\nA czy w Kamieniu Pomorskim też będzie taki punkt informacyjny ?.\nTu o Dziwnowie się pisze, nie o Kamieniu.