The New York Times - The New York Times - qaz.wiki\nGazeta codzienna z siedzibą w Nowym Jorku\nTen artykuł dotyczy gazety. Informacje o spółce macierzystej gazety można znaleźć w The New York Times Company .\n„NYT” przekierowuje tutaj. W przypadku innych zastosowań zobacz NYT (ujednoznacznienie) i The New York Times (ujednoznacznienie) .\nWszystkie wiadomości nadające się do druku\nPierwsza strona z 26 marca 2018 r\nKathleen Kingsbury (aktorstwo)\n1300 pracowników wiadomości (2016)\n18 września 1851 ; 169 lat temu (jako New-York Daily Times ) ( 18.09.1851 )\nBudynek New York Times , 620 Eighth Avenue\n5 496 000 subskrybentów wiadomości\n4 665 000 tylko cyfrowo\n831 000 wydruków\n1,398 000 gier, gotowania i subskrybentów Audm\n(stan na listopad 2020)\nnytimes3xbfgragh.onion ( Dostęp do pomocy dotyczącej linku )\nThe New York Times ( NYT lub NY Times ), amerykański dziennik gazeta z siedzibą w Nowym Jorku z czytelników na całym świecie. Założony w 1851 r. Times zdobył 130 nagród Pulitzera (najwięcej spośród wszystkich gazet) i od dawna jest uważany w branży za ogólnokrajową „ gazetę rekordową ”. Zajmuje 18. miejsce na świecie pod względem nakładu i 3. w Stanach Zjednoczonych\nGazeta jest własnością The New York Times Company , która jest notowana na giełdzie . Od 1896 r. Jest zarządzany przez rodzinę Sulzbergerów w ramach struktury udziałów dwuklasowych po tym, jak jego akcje zostały wprowadzone do publicznego obrotu. AG Sulzberger i jego ojciec Arthur Ochs Sulzberger Jr. - odpowiednio wydawca gazety i prezes firmy - są piątym i czwartym pokoleniem rodziny, które kierują gazetą.\nOd połowy lat siedemdziesiątych The New York Times rozszerzył swój układ i organizację, dodając specjalne cotygodniowe sekcje na różne tematy, uzupełniające regularne wiadomości, artykuły redakcyjne, sport i artykuły. Od 2008 roku Times jest podzielony na następujące sekcje: Wiadomości , Artykuły redakcyjne / Opinie - Kolumny / Op-Ed , Nowy Jork (metropolia), Biznes , Sport , Sztuka , Nauka , Style , Dom, Podróże i inne. W niedziele Times jest uzupełniany przez Sunday Review (dawniej Week in Review ), The New York Times Book Review , The New York Times Magazine i T: The New York Times Style Magazine .\nTimes przebywał z broadsheet całej strony konfiguracja i formacie osiem kolumn przez kilka lat po większość papiery włączony do sześciu, i był jednym z ostatnich gazet przyjąć fotografii kolorowej , zwłaszcza na pierwszej stronie. Motto gazety „Wszystkie wiadomości nadające się do druku” znajduje się w lewym górnym rogu pierwszej strony.\n1.2 Era Ochsa\n1.3 Ekspansja powojenna\n1.4 New York Times przeciwko Sullivan (1964)\n1,5 Pentagonu (1971)\n1.6 Późne lata 70. – 90\n1.7 Era cyfrowa\n1.7.1 Wczesne treści cyfrowe\n1.8 Budynek siedziby\n1.9 Dyskryminacja ze względu na płeć w zatrudnieniu\n2.1 Pracownicy działu wiadomości\n2.2 Rodzina Ochs-Sulzberger\n2.3 Redaktorzy publiczni\n3.1 Stanowisko redakcyjne\n4.1 Wydrukuj gazetę\n4.2 Wydanie międzynarodowe\n4.3 Witryna internetowa\n4.3.1 Sekcja żywności\n4.3.2 Czasy Wybierz\n4.3.3 Subskrypcje płatne i cyfrowe\n4.4 Obecność mobilna\n4.4.2 Czytelnik The Times\n4.6 Wersje inne niż angielskie\n4.6.1 The New York Times en Español (w języku hiszpańskim)\n4.6.2 Język chiński\n6.1 Brak zgłoszenia głodu na Ukrainie\n6.2 II wojna światowa\n6.3 Oskarżenia o liberalne uprzedzenia\n6.3.1 Wybory w 2016 r\n6.4 Plagiat Jaysona Blaira (2003)\n6.5 Wojna w Iraku (2003–2006)\n6.6 Hatfill przeciwko New York Times Co. i Kristof (2005)\n6.7 Konflikt izraelsko-palestyński\n6,8 Iran (2015)\n6.9 Praktyki rekrutacyjne (2016)\n6.10 Eliminacja redaktorów kopii (2018)\n6.11 Tom Cotton od redakcji (2020)\n6.12 Anuluj kulturę (2021)\nPierwszy opublikowany numer New-York Daily Times , 18 września 1851\nPierwszej stronie The New York Times w dniu 29 lipca 1914 roku, ogłaszając Austria-Węgry deklaracji jest z wojną przeciwko Serbii\nThe New York Times został założony jako New-York Daily Times w dniu 18 września 1851. Założona przez dziennikarza i polityka Henry Jarvis Raymond i byłego bankiera George Jones The Times pierwotnie został opublikowany przez Raymonda, Jones & Company . Pierwsi inwestorzy firmy to Edwin B. Morgan , Christopher Morgan i Edward B. Wesley. Sprzedana za pensa ( dzisiejsza równowartość 31 centów ), inauguracyjna edycja była próbą odpowiedzi na różne spekulacje na temat jej celu i stanowisk, które poprzedziły jej wydanie:\nBędziemy konserwatywni we wszystkich przypadkach, w których uważamy, że konserwatyzm jest niezbędny dla dobra publicznego - i będziemy radykalni we wszystkim, co może nam się wydawać, że wymaga radykalnego traktowania i radykalnej reformy. Nie wierzymy, że wszystko w społeczeństwie jest albo dokładnie dobre, albo całkowicie złe; - co jest dobre, co chcemy zachować i ulepszyć; - co jest złem, wytępić lub zreformować.\nW 1852 r. Gazeta założyła zachodni oddział, The Times of California , który przybywał za każdym razem, gdy statek pocztowy z Nowego Jorku zacumował w Kalifornii . Jednak wysiłek nie powiódł się, gdy lokalne kalifornijskie gazety zyskały popularność.\n14 września 1857 r. Gazeta oficjalnie skróciła swoją nazwę do The New-York Times . Łącznik w nazwie miasta został usunięty 1 grudnia 1896 r. 21 kwietnia 1861 r. „New York Times” zaczął publikować niedzielne wydanie, które zawierało codzienne relacje z wojny secesyjnej . Jedną z najwcześniejszych publicznych kontrowersji , w jakie był zaangażowany, była sprawa Mortary , temat dwudziestu artykułów redakcyjnych w samym tylko „ Timesie” .\nGłówne biuro The New York Times zostało zaatakowane podczas rozruchów w Nowym Jorku . Zamieszki, wywołane ustanowieniem poboru do armii Unii , rozpoczęły się 13 lipca 1863 r. Na " Newspaper Row ", naprzeciw ratusza , współzałożyciel Henry Raymond zatrzymał buntowników za pomocą pistoletów Gatlinga , wczesnych karabinów maszynowych, jeden którego sam obsadził. Tłum zmienił kierunek, zamiast tego atakował siedzibę nowojorskiego wydawcy Horace'a Greeleya , do czasu, gdy został zmuszony do ucieczki przez Brooklyn City Police , która przekroczyła East River, aby pomóc władzom Manhattanu .\nW 1869 roku zmarł Henry Raymond, a George Jones objął stanowisko wydawcy.\nTimes Square Building , The New York Times " wydawnictwa Centrala, 1913-2007\nWpływ gazety wzrósł w 1870 i 1871 r., Kiedy opublikowała serię artykułów na temat Williama Tweeda , przywódcy miejskiej Partii Demokratycznej - popularnie zwanej „ Tammany Hall ” (z jej siedziby z początku XIX wieku) - co doprowadziło do powstania koniec dominacji Tweed Ring w nowojorskim City Hall. Tweed zaoferował The New York Times pięć milionów dolarów (równowartość 107 milionów dolarów w 2019 roku) za niepublikowanie tej historii.\nXIX wieku The New York Times stopniowo przechodził od wspierania kandydatów Partii Republikańskiej w swoich artykułach wstępnych do stania się bardziej politycznie niezależnym i analitycznym. W 1884 r. Gazeta wsparła Demokratę Grovera Clevelanda (byłego burmistrza Buffalo i gubernatora Nowego Jorku ) w jego pierwszej kampanii prezydenckiej . Chociaż to posunięcie kosztowało The New York Times część jego czytelników wśród bardziej postępowych i republikańskich czytelników (przychody spadły z 188 000 do 56 000 dolarów od 1883 do 1884 r.), Gazeta ostatecznie odzyskała większość utraconej pozycji w ciągu kilku lat.\nPo śmierci George'a Jonesa w 1891 roku Charles Ransom Miller i inni redaktorzy New York Timesa zebrali 1 milion dolarów (równowartość 28 milionów dolarów w 2019 roku), aby kupić Timesa , drukując go w ramach New York Times Publishing Company . Jednak gazeta znalazła się w kryzysie finansowym w wyniku paniki w 1893 r. , A do 1896 r. Jej nakład wynosił mniej niż 9 000 i traciła 1000 dolarów dziennie. W tym roku Adolph Ochs , wydawca Chattanooga Times , przejął pakiet kontrolny w firmie za 75 000 dolarów.\nWkrótce po przejęciu kontroli nad gazetą Ochs ukuł hasło gazety „Wszystkie wiadomości, które można wydrukować”. Slogan pojawił się w gazecie od września 1896 roku i został wydrukowany w polu w lewym górnym rogu pierwszej strony od początku 1897. Hasłem było ukłucie w konkurencyjnych gazetach, takich jak Joseph Pulitzer „s New York World i William Randolph Hearst „s New York Journal , które były znane od lurid, sensacyjne i często niedokładne podawanie faktów i opinii, opisał koniec wieku jako« żółte dziennikarstwo ». Pod kierownictwem Ochsa, z pomocą Carra Van Andy , The New York Times osiągnął międzynarodowy zasięg, nakład i reputację; Nakład niedzielny spadł z 9 000 w 1896 r. Do 780 000 w 1934 r. Van Anda stworzył także bibliotekę zdjęć gazety, obecnie nazywaną potocznie „ kostnicą ”. W 1904 roku, podczas wojny rosyjsko-japońskiej , The New York Times , wraz z The Times , otrzymał pierwszy na miejscu bezprzewodowy telegraf transmisję z bitwy morskiej: raportu zniszczenia rosyjskiej marynarki „s Floty Bałtyckiej , w bitwie pod Port Arthur , z łodzi prasowej Haimun . W 1910 r . Rozpoczęła się pierwsza dostawa lotnicza The New York Times do Filadelfii . W 1919, The New York Times " pierwszy transatlantycki dostawa do Londynu wystąpił przez sterowiec balon . W 1920 r., Podczas Narodowej Konwencji Republikanów w 1920 r. , „4 AM Airplane Edition” zostało wysłane do Chicago samolotem, aby wieczorem mogło trafić w ręce uczestników kongresu.\nNewsroom New York Timesa , 1942\nOchs zmarł w 1935 r., A jego następcą został zięć Arthur Hays Sulzberger . Pod jego kierownictwem oraz jego zięcia (i następcy), Orvila Dryfoosa , pismo rozszerzyło swój zasięg i zaczęło się w latach czterdziestych XX wieku. Krzyżówka zaczęły pojawiać się regularnie w 1942 roku, a sekcja moda pierwszy pojawił się w 1946 roku The New York Times rozpoczął edycję międzynarodowego w 1946 roku (wydanie międzynarodowego zatrzymał publikując w 1967 roku, gdy The New York Times dołączył właścicielom New York Herald Tribune i The Washington Post opublikują w Paryżu International Herald Tribune ).\nDryfoos zmarł w 1963 r., A jego następcą jako wydawcą został jego szwagier Arthur Ochs „Punch” Sulzberger , który kierował Timesem do 1992 r. I kontynuował ekspansję gazety.\nNew York Times przeciwko Sullivan (1964)\nGłówny artykuł: New York Times Co. przeciwko Sullivan\nZaangażowanie gazety w sprawę o zniesławienie z 1964 r. Pomogło przynieść jedną z kluczowych decyzji Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych wspierających wolność prasy , New York Times Co. przeciwko Sullivan . Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych ustanowił w nim standard „ faktycznej złośliwości ”, według którego doniesienia prasowe o urzędnikach lub osobach publicznych należy uznać za zniesławiające lub zniesławiające . Standard złośliwości wymaga, aby powód w sprawie o zniesławienie lub zniesławienie udowodnił, że wydawca oświadczenia wiedział, że oświadczenie było fałszywe lub działał lekkomyślnie lekceważąc jego prawdziwość lub fałsz. Ze względu na duży ciężar dowodu spoczywający na powodzie i trudności w udowodnieniu złego zamiaru, takie sprawy osób publicznych rzadko kończą się sukcesem.\nGłówny artykuł: Dokumenty Pentagonu\nW 1971 roku Pentagon Papers , tajna historia politycznego i militarnego zaangażowania Stanów Zjednoczonych w wojnę w Wietnamie w latach 1945–1967 , będąca tajemnicą Departamentu Obrony Stanów Zjednoczonych , została przekazana („wyciekła”) Neilowi Sheehanowi z The New York Times przez byłego Urzędnik Departamentu Stanu, Daniel Ellsberg , ze swoim przyjacielem Anthonym Russo pomaga w ich kopiowaniu. The New York Times zaczął publikować fragmenty jako serię artykułów 13 czerwca. Nastąpiły kontrowersje i procesy sądowe. W gazetach ujawniono między innymi, że rząd celowo rozszerzył swoją rolę w wojnie, przeprowadzając naloty na Laos , naloty na wybrzeże Wietnamu Północnego i ofensywne działania amerykańskiej piechoty morskiej na długo przed tym, jak opinia publiczna została poinformowana o działania, podczas gdy prezydent Lyndon B. Johnson obiecał nie rozszerzać wojny. Dokument zwiększyła lukę wiarygodności dla rządu USA , i boli wysiłki administracji Nixona do walki z trwającą wojnę.\nKiedy New York Times zaczął publikować swoją serię, prezydent Richard Nixon wpadł w gniew. Jego słowa skierowane do doradcy ds. Bezpieczeństwa narodowego, Henry'ego Kissingera, brzmiały : „Ludzie muszą być rzucani do pochodni za takie rzeczy” i „Chodźmy skurwysyn do więzienia”. Po tym, jak nie udało się zmusić The New York Times do zaprzestania publikowania, prokurator generalny John Mitchell i prezydent Nixon uzyskali nakaz sądu federalnego nakazujący The New York Times zaprzestanie publikacji fragmentów. Gazeta złożyła apelację i sprawa zaczęła się rozpatrywać w systemie sądowym.\n18 czerwca 1971 r . Washington Post zaczął publikować własną serię. Ben Bagdikian , redaktor poczty , uzyskał fragmenty artykułów od Ellsberga. Tego dnia „ Post” odebrał telefon od Williama Rehnquista , asystenta prokuratora generalnego w Biurze Radcy Prawnego , z prośbą o zaprzestanie publikowania. Kiedy Post odmówił, Departament Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych zażądał kolejnego nakazu. Amerykański sąd Rejonowy sędzia odmówił, a rząd odwołał.\n26 czerwca 1971 roku Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych zgodził się zająć obie sprawy, łącząc je w New York Times Co. przeciwko Stanom Zjednoczonym . W dniu 30 czerwca 1971 r. Sąd Najwyższy w orzeczeniu 6–3 stwierdził, że nakazy były niekonstytucyjnymi uprzednimi ograniczeniami i że rząd nie wywiązał się z wymaganego ciężaru dowodu. Sędziowie sporządzili dziewięć odrębnych opinii, nie zgadzając się w istotnych kwestiach merytorycznych. Chociaż ogólnie postrzegano to jako zwycięstwo tych, którzy twierdzą, że Pierwsza Poprawka zapewnia absolutne prawo do wolności słowa , wielu uważało to za chłodne zwycięstwo, zapewniające niewielką ochronę przyszłym wydawcom, gdy stawką były roszczenia dotyczące bezpieczeństwa narodowego .\nPóźne lata 70. – 90\nW latach 70. gazeta wprowadziła kilka nowych sekcji dotyczących stylu życia, w tym Weekend i Home, w celu przyciągnięcia większej liczby reklamodawców i czytelników. Wielu krytykowało to posunięcie za zdradę misji gazety. 7 września 1976 r. Gazeta przeszła z formatu ośmiokolumnowego na sześciokolumnowy. Ogólna szerokość strony pozostała taka sama, a każda kolumna stawała się szersza. 14 września 1987 r. Times wydrukował najcięższą gazetę wszechczasów, ważącą ponad 12 funtów (5,4 kg) i 1612 stron.\nW 1992 r. „Punch” Sulzberger ustąpił ze stanowiska wydawcy; jego syn, Arthur Ochs Sulzberger Jr. , zastąpił go, najpierw jako wydawca, a następnie jako prezes zarządu w 1997 r. The Times był jedną z ostatnich gazet, które przyjęły kolorową fotografię , a pierwsze kolorowe zdjęcie na pierwszej stronie pojawiło się na 16 października 1997.\nWczesne treści cyfrowe\nPrzemówienie w redakcji po ogłoszeniu laureatów nagrody Pulitzera , 2009\nThe New York Times przeszedł na cyfrowy proces produkcji jakiś czas przed 1980 rokiem, ale zaczął zachowywać powstały w ten sposób tekst cyfrowy dopiero w tym roku. W 1983 r. Times sprzedał elektroniczne prawa do swoich artykułów firmie LexisNexis . Ponieważ dystrybucja wiadomości online wzrosła w latach 90. XX wieku, Times zdecydował się nie przedłużać umowy, aw 1994 r. Gazeta odzyskała prawa elektroniczne do swoich artykułów. 22 stycznia 1996 r. NYTimes.com zaczął publikować.\nWe wrześniu 2008 r. The New York Times ogłosił, że będzie łączyć niektóre sekcje od 6 października 2008 r. W wydania drukowane na obszarze metropolitalnym Nowego Jorku . Zmiany spowodowały przeniesienie sekcji Metro do głównej sekcji wiadomości międzynarodowych i krajowych oraz połączenie sportu i biznesu (z wyjątkiem soboty do poniedziałku, podczas gdy sport jest nadal drukowany jako samodzielna sekcja). Zmiana ta objęła również nazwę sekcji metra o nazwie Nowy Jork poza obszarem trójstanowym. Maszyny używane przez The New York Times pozwalają na jednoczesne drukowanie czterech sekcji; Ponieważ artykuł zawierał więcej niż cztery sekcje we wszystkie dni z wyjątkiem soboty, sekcje musiały być drukowane oddzielnie we wczesnym nakładzie prasowym i zestawiane razem. Zmiany pozwoliły New York Times na drukowanie w czterech sekcjach od poniedziałku do środy, oprócz soboty. The New York Times " zapowiedź stwierdził, że liczba stron informacyjnych i stanowisk pracowniczych pozostałyby niezmienione, z papierem realizując oszczędności poprzez cięcie wydatków nadliczbowych.\nW 2009 r. Gazeta rozpoczęła produkcję lokalnych wkładek w regionach poza obszarem Nowego Jorku. Począwszy od 16 października 2009 r. W piątki i niedziele do kopii wydania z Północnej Kalifornii dodawano dwustronicową wkładkę „Bay Area” . Gazeta rozpoczęła produkcję podobnej piątkowej i niedzielnej wkładki do wydania Chicago w dniu 20 listopada 2009 r. Wkładki składają się z lokalnych wiadomości, wydarzeń politycznych, sportowych i kulturalnych, zwykle wspieranych przez lokalne reklamy.\nPodążając za trendami branżowymi, jego nakład w dni powszednie spadł w 2009 roku do mniej niż miliona.\nW sierpniu 2007 r. Papier zmniejszył fizyczny rozmiar wydania drukowanego, zmniejszając szerokość strony z 13,5 cala (34 cm) do 12 cali (30 cm). Nastąpiło to po podobnych ruchach innych gazet w ciągu ostatnich dziesięciu lat, w tym USA Today , The Wall Street Journal i The Washington Post . Posunięcie to zaowocowało 5% redukcją powierzchni informacyjnej, ale (w dobie malejącego nakładu i znacznych strat w dochodach z reklam) pozwoliło również zaoszczędzić około 12 milionów dolarów rocznie.\nZe względu na spadek sprzedaży w dużej mierze spowodowany wzrostem liczby źródeł wiadomości online, z których korzystają zwłaszcza młodsi czytelnicy, oraz spadkiem przychodów z reklam, gazeta od kilku lat przechodzi redukcję, oferując pracownikom wykupy i wspólne cięcia kosztów. z ogólną tendencją wśród prasowych mediów informacyjnych.\nW grudniu 2012 r. Times opublikował „ Snow Fall ”, sześcioczęściowy artykuł o lawinie Tunnel Creek z 2012 r., Który zawierał filmy, zdjęcia i interaktywną grafikę i został okrzyknięty przełomowym momentem dla dziennikarstwa internetowego.\nW 2016 roku reporterzy gazety byli podobno celem naruszeń cyberbezpieczeństwa . Według doniesień Federalne Biuro Śledcze prowadziło dochodzenie w sprawie ataków. Naruszenia cyberbezpieczeństwa zostały opisane jako prawdopodobnie związane z cyberatakami wymierzonymi w inne instytucje, takie jak Demokratyczny Komitet Narodowy .\nPodczas wyborów prezydenckich w 2016 r. Times odegrał ważną rolę w podniesieniu kontrowersji e-mailowych Hillary Clinton do najważniejszego tematu relacji medialnych w wyborach, które Clinton nieznacznie przegrałby z Donaldem Trumpem. Kontrowersje w czasie kampanii prezydenckiej były częściej omawiane w mediach niż jakikolwiek inny temat. Clinton i inni obserwatorzy twierdzą, że pokrycie kontrowersji w e-mailach przyczyniło się do jej przegranej w wyborach. Według analizy Columbia Journalism Review „ w ciągu zaledwie sześciu dni The New York Times opublikował tyle artykułów na temat e-maili Hillary Clinton, ile o wszystkich kwestiach politycznych łącznie w ciągu 69 dni poprzedzających wybory (i nie obejmuje to trzy dodatkowe artykuły z 18 października oraz 6 i 7 listopada lub dwa artykuły z e-maili otrzymanych od Johna Podesty) ”.\nW październiku 2018 r. Times opublikował śledztwo na 14 218 słów w sprawie „własnej roboty” fortuny i unikania opodatkowania Donalda Trumpa , 18-miesięcznego projektu opartego na analizie 100 000 stron dokumentów. Obszerny artykuł ukazał się jako ośmiostronicowy artykuł w wersji drukowanej, a także został dostosowany do skróconego wykazu zawierającego 2500 słów, zawierającego kluczowe wnioski . Po artykule na pierwszej stronie w środku tygodnia, Times ponownie opublikował artykuł jako 12-stronicową sekcję „raportu specjalnego” w niedzielnej gazecie. Podczas długiego dochodzenia Showtime kamer śledził Times " trzy reporterów śledczych na półgodzinny film dokumentalny o nazwie Rodzina działalności: Trump i podatki , emitowanym w następną niedzielę. Raport zdobył nagrodę Pulitzera za raportowanie wyjaśniające .\nW maju 2019 roku The New York Times ogłosił, że przedstawi telewizyjny program informacyjny oparty na wiadomościach od poszczególnych reporterów rozlokowanych na całym świecie oraz że będzie miał swoją premierę na FX i Hulu .\nPierwszy budynek gazety znajdował się przy 113 Nassau Street w Nowym Jorku. W 1854 r. Przeniósł się na 138 Nassau Street, aw 1858 r. Na 41 Park Row , co czyni go pierwszą gazetą w Nowym Jorku mieszczącą się w budynku zbudowanym specjalnie na jego użytek.\nGazeta przeniosła swoją siedzibę do Times Tower, znajdującego się przy 1475 Broadway w 1904 roku, na obszarze zwanym wówczas Longacre Square, który później został przemianowany na Times Square na cześć gazety. Szczyt budynku - obecnie znany jako One Times Square - jest miejscem sylwestrowej tradycji opuszczania zapalonej kuli , zapoczątkowanej przez gazetę. Budynek jest również znany z elektronicznego paska wiadomości - popularnie zwanego „The Zipper” - gdzie nagłówki pełzają po zewnętrznej stronie budynku. Nadal jest w użyciu, ale od 1995 roku jest obsługiwany przez Dow Jones & Company . Po dziewięciu latach spędzonych w wieży na Times Square gazeta miała dobudowany aneks przy 229 West 43rd Street . Po kilku rozbudowach budynek przy 43. ulicy stał się w 1960 roku główną siedzibą gazety, a Times Tower na Broadwayu został sprzedany w następnym roku. Służyła jako główna drukarnia gazety do 1997 r., Kiedy gazeta otworzyła najnowocześniejszą drukarnię w sekcji College Point w dzielnicy Queens .\nDziesięć lat później The New York Times przeniósł swoją redakcję i siedzibę główną firmy z West 43rd Street do nowej wieży przy 620 Eighth Avenue między West 40th i 41st Street na Manhattanie - dokładnie po drugiej stronie Eighth Avenue od terminalu autobusowego Port Authority . Nowa siedziba gazety, oficjalnie znana jako The New York Times Building, ale nieoficjalnie nazywana przez wielu nowojorczyków "Times Tower", to drapacz chmur zaprojektowany przez Renzo Piano .\nW sierpniu 2019 roku magazyn Slate otrzymał wewnętrzny e-mail NYT, w którym podano dowody na aktywność pluskiew na wszystkich piętrach redakcji.\nDyskryminacja ze względu na płeć w zatrudnieniu\nPraktyki dyskryminacyjne stosowane przez gazetę od dawna ograniczały kobiety na stanowiskach redakcyjnych. Pierwszą generalną reporterką gazety była Jane Grant , która później opisała swoje doświadczenie: „Na początku zarzucano mi, żebym nie ujawniał faktu, że zatrudniono kobietę”. Inni reporterzy nadali jej przydomek Fluff, a ona była narażona na znaczne mgławienie . Według ówczesnego redaktora naczelnego ze względu na jej płeć żaden awans był wykluczony. Pozostała w sztabie przez piętnaście lat, przerwanych I wojną światową.\nW 1935 roku Anne McCormick napisała do Arthura Haysa Sulzbergera : „Mam nadzieję, że nie spodziewasz się, że powrócę do spraw„ kobiecego punktu widzenia ””. Później przeprowadziła wywiady z głównymi przywódcami politycznymi i wydaje się, że miała łatwiejszy dostęp niż jej koledzy. Nawet świadkowie jej czynów nie byli w stanie wyjaśnić, w jaki sposób zdobywała wywiady, które przeprowadziła. Clifton Daniel powiedział: „[Po drugiej wojnie światowej] Jestem pewien, że Adenauer zadzwonił do niej i zaprosił ją na lunch. Nigdy nie musiała się czołgać, żeby umówić się na spotkanie”.\nZasada klubu ograniczała się do przemówień światowych przywódców po II wojnie światowej w National Press Club . Kiedy w końcu pozwolono kobietom wysłuchać przemówień bezpośrednio, nadal nie wolno im było zadawać pytań prelegentom, chociaż mężczyźni mieli pozwolenie i zadawali to pytanie, mimo że niektóre kobiety zdobyły nagrody Pulitzera za wcześniejszą pracę. Reporterka Timesa , Maggie Hunter, odmówiła powrotu do klubu po jednym przemówieniu na zlecenie. Artykuł Nan Robertson na temat Union Stock Yards w Chicago został odczytany na głos jako anonimowy przez profesora, który następnie powiedział: „Być może będzie dla ciebie zaskoczeniem, że reporter jest dziewczyną ” - zaczął. ... [G] bolenie; zdumienie w szeregach. ”Użyła wszystkich swoich zmysłów, nie tylko oczu, aby przekazać zapach i dotyk stoczni. Wybrała trudny temat, temat obraźliwy. Jej obraz był wystarczająco silny by cię zbuntować. ”„ The New York Times zatrudnił Kathleen McLaughlin po dziesięciu latach w Chicago Tribune , gdzie „[s] nakręcił serię o pokojówkach, sama wychodząc, by ubiegać się o pracę w domu”.\nThe New York Times miał jeden slogan. Od 1896 r. Hasłem gazety jest „Wszystkie wiadomości nadające się do druku”. W 1896 roku Adolph Ochs zorganizował konkurs, aby znaleźć zastępczy slogan, oferując nagrodę w wysokości 100 dolarów dla najlepszego. Chociaż później ogłosił, że oryginał nie zostanie zmieniony, nagroda zostanie przyznana. Wpisy obejmowały „Wiadomości, nie nudności”; „Jednym słowem: wystarczające”; „Wiadomości bez hałasu”; „Out Heralds The Herald , informuje świat i gasi słońce ”; „Prasa publiczna jest funduszem publicznym”; oraz zwycięzca konkursu „Wszystkie wiadomości ze świata, ale nie szkoła dla skandali”. 10 maja 1960 roku Wright Patman zwrócił się do FTC o zbadanie, czy slogan New York Timesa wprowadza w błąd, czy jest fałszywą reklamą . W ciągu 10 dni FTC odpowiedziała, że tak nie jest.\nPonownie w 1996 roku odbył się konkurs na nowe hasło, tym razem dla NYTimes.com. Nadesłano ponad 8 000 zgłoszeń. Jednak ponownie „Wszystkie wiadomości nadające się do druku” uznano za najlepsze.\nThe New York Times siedziba , 620 Eighth Avenue\nOprócz siedziby w Nowym Jorku gazeta ma redakcje w Londynie i Hongkongu . Jej paryski newsroom, który był siedzibą międzynarodowego wydania gazety , został zamknięty w 2016 roku, chociaż w mieście nadal mieści się biuro prasowe i biuro reklamowe. Papier ma także edycji i drutu centrum serwisowym w Gainesville , Floryda .\nOd 2013 r. Gazeta miała sześć biur informacyjnych w regionie Nowego Jorku, 14 w innych częściach Stanów Zjednoczonych i 24 w innych krajach.\nW 2009 Russ Stanton, wydawca Los Angeles Times , konkurenta, stwierdził, że newsroom z The New York Times był dwukrotnie większy od Los Angeles Times , który miał newsroom 600 w tym czasie.\nAby ułatwić ich raportowanie i przyspieszyć długi proces przeglądania wielu dokumentów podczas przygotowań do publikacji, ich interaktywny zespół ds. Wiadomości zaadaptował technologię optycznego rozpoznawania znaków do zastrzeżonego narzędzia znanego jako Pomocnik Dokumentów . Umożliwia zespołowi przyspieszenie przetwarzania dokumentów, które wymagają przeglądu. W marcu 2019 roku udokumentowali, że to narzędzie umożliwiło im przetworzenie 900 dokumentów w mniej niż dziesięć minut, przygotowując reporterów do przeglądu treści.\nW 1896 roku Adolph Ochs kupił The New York Times , tracącą pieniądze gazetę i założył New York Times Company. Rodzina Ochs-Sulzberger, jedna z dynastii gazet w Stanach Zjednoczonych, od tego czasu jest właścicielem The New York Times . Wydawca wszedł na giełdę 14 stycznia 1969 roku, notując 42 USD za akcję na Amerykańskiej Giełdzie Papierów Wartościowych . Następnie rodzina nadal sprawowała kontrolę poprzez posiadanie zdecydowanej większości akcji klasy B z prawem głosu . Akcjonariuszom klasy A przysługują restrykcyjne prawa głosu, podczas gdy akcjonariusze klasy B mają prawo głosu otwartego.\nTrust rodziny Ochs-Sulzberger kontroluje około 88 procent akcji klasy B firmy. Wszelkie zmiany w strukturze dwuklasowej muszą być ratyfikowane przez sześciu z ośmiu dyrektorów zasiadających w zarządzie trustu rodziny Ochs-Sulzberger. Członkami zarządu Trustu są Daniel H. Cohen, James M. Cohen, Lynn G. Dolnick, Susan W. Dryfoos, Michael Golden, Eric MA Lax, Arthur O. Sulzberger Jr. i Cathy J. Sulzberger.\nTurner Catledge , naczelny redaktor The New York Times w latach 1952-1968, chciał ukryć wpływ własności. Arthur Sulzberger rutynowo pisał notatki do swojego wydawcy, z których każda zawierała sugestie, instrukcje, skargi i rozkazy. Kiedy Catledge otrzymywał te notatki, wymazywał tożsamość wydawcy przed przekazaniem ich swoim podwładnym. Catledge pomyślał, że gdyby usunął nazwisko wydawcy z notatek, uchroniłoby to reporterów przed poczuciem presji ze strony właściciela.\nStanowisko redaktora publicznego zostało ustanowione w 2003 r. W celu „zbadania kwestii rzetelności dziennikarskiej”; każdy redaktor publiczny miał służyć przez dwa lata. Post „powstał, aby otrzymywać skargi czytelników i zadawać dziennikarzom Timesa pytania o to, w jaki sposób podejmują decyzje”. Impulsem do stworzenia stanowiska redaktora publicznego była sprawa Jaysona Blaira . Redaktorami publicznymi byli: Daniel Okrent (2003–2005), Byron Calame (2005–2007), Clark Hoyt (2007–2010) (przez dodatkowy rok), Arthur S. Brisbane (2010–2012), Margaret Sullivan (2012–2016) ) (czteroletnia kadencja) i Elizabeth Spayd (2016–2017). W 2017 roku Times zlikwidował stanowisko redaktora publicznego. Meredith Kopit Levien była prezesem i dyrektorem generalnym od września 2020 r.\nStrona redakcyjna New York Timesa jest często uważana za liberalną . W połowie 2004 r. Ówczesny redaktor publiczny gazety ( ombudsman ), Daniel Okrent , napisał, że „redaktorzy stron Op-Ed wykonują rzetelną robotę, przedstawiając szereg poglądów w publikowanych przez siebie esejach z zewnątrz - ale potrzebujesz strasznie ciężkiego przeciwwaga, aby zrównoważyć stronę, na której znajduje się również praca siedmiu upartych publicystów, z których tylko dwóch można zaklasyfikować jako konserwatywne (a nawet wtedy konserwatywne podgatunki wspierające legalizację związków homoseksualnych, a w przypadku Williama Safire'a sprzeciwia się niektóre główne przepisy Patriot Act ). ”\nNew York Times nie poparł członka Partii Republikańskiej na prezydenta od czasów Dwighta D. Eisenhowera w 1956 roku; od 1960 r. popiera kandydata Partii Demokratycznej w każdych wyborach prezydenckich (zob. aprobaty prezydenckie New York Timesa ). Jednak The New York Times poparł obecnych umiarkowanych republikańskich burmistrzów Nowego Jorku Rudy'ego Giulianiego w 1997 r. I Michaela Bloomberga w 2005 i 2009 r. The Times również poparł republikańskiego gubernatora stanu Nowy Jork, George'a Patakiego, do ponownego wyboru w 2002 r.\nW przeciwieństwie do większości amerykańskich gazet codziennych, The Times opiera się na własnym podręczniku stylów, a nie na The Associated Press Stylebook . Odnosząc się do ludzi, The New York Times na ogół używa zwrotów grzecznościowych, a nie nazwisk bez ozdób (z wyjątkiem stron sportowych, relacji z popkultury, przeglądu książek i magazynu).\nThe New York Times wydrukował reklamę graficzną na swojej pierwszej stronie 6 stycznia 2009 r., Łamiąc tradycję w gazecie. Reklama dla CBS była kolorowa i zajmowała całą szerokość strony. Gazeta obiecała, że reklamy na pierwszej stronie będą umieszczane tylko w dolnej połowie strony.\nW sierpniu 2014 r. „ Times” zdecydował się użyć słowa „ tortury ” do opisania incydentów, w których przesłuchujący „zadawali więźniowi ból w celu uzyskania informacji”. Było to odejściem od poprzedniej praktyki opisywania takich praktyk, jak „surowe” lub „brutalne” przesłuchania.\nW artykule obowiązują ścisłe zasady dotyczące wulgaryzmów. Na przykład recenzja koncertu punkowego zespołu Fucked Up z 2007 roku całkowicie pominęła nazwę grupy. Jednak Times czasami publikował niefiltrowane treści wideo, które zawierają wulgaryzmy i obelgi, w przypadku gdy ustalił, że takie wideo ma wartość informacyjną. Podczas kampanii prezydenckiej w USA w 2016 r . Times drukował między innymi słowa „kurwa” i „ cipka ”, informując między innymi o wulgarnych wypowiedziach Donalda Trumpa w nagraniu z 2005 roku . Then- Times polityka redaktor Carolyn Ryan powiedział: „Jest to rzadka rzecz dla nas, aby używać tego języka w naszych opowieści, nawet w cudzysłowie, i omówiliśmy je w końcu.” Ryan powiedział, że gazeta ostatecznie zdecydowała się ją opublikować ze względu na jej wartość informacyjną oraz ponieważ „[t] o pominąć ją lub po prostu opisać, wydawało nam się to niezręczne i mniej niż szczere, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że będziemy wyświetlać wideo, które pokazało naszym czytelnikom dokładnie to, co zostało powiedziane. "\nW przypadku braku głównego nagłówka, najważniejsza historia dnia zwykle pojawia się w prawej górnej kolumnie na stronie głównej. Te kroje wykorzystywane do gazet są niestandardowe warianty Cheltenham . Tekst bieżący jest ustawiony na 8,7 punktu imperialnego .\nGazeta podzielona jest na trzy działy, w tym magazyn.\nWiadomości: obejmuje międzynarodowe, krajowe, Waszyngton , biznes, technologię, naukę, zdrowie, sport, sekcję metra , edukację, pogodę i nekrologi.\nOpinia: obejmuje artykuły redakcyjne , komentarze i listy do redakcji .\nCechy: Zawiera sztuka, Filmy, teatr, podróże, NYC przewodnik, jedzenie, dom i ogród, Moda i styl, Crossword , The New York Times Book Review , T: The New York Times Style Magazine , The New York Times Magazine , a niedzielne Przejrzeć.\nNiektóre sekcje, takie jak Metro, można znaleźć tylko w wydaniach gazety rozprowadzanych na obszarze trzech stanów Nowy Jork-New Jersey-Connecticut, a nie w wydaniach krajowych lub w Waszyngtonie. Oprócz cotygodniowych podsumowań przedruków komiksów redakcyjnych z innych gazet, The New York Times nie ma własnego rysownika redakcyjnego , nie ma też strony z komiksami ani sekcji komiksów niedzielnych .\nOd 1851 do 2017 roku The New York Times opublikował około 60 000 wydań drukowanych zawierających około 3,5 miliona stron i 15 milionów artykułów.\nNakład od poniedziałku do piątku\nPodobnie jak większość innych amerykańskich gazet , The New York Times doświadczył spadku nakładu . Nakład drukowany w dni powszednie spadł o 50 procent do 540 000 egzemplarzy od 2005 do 2017 roku.\nNew York Times International Edition to drukowana wersja gazety przeznaczona dla czytelników spoza Stanów Zjednoczonych. The New York Times, niegdyś spółka joint venture z The Washington Post, nazwana The International Herald Tribune , przejęła pełną własność gazety w 2002 r. I stopniowo coraz ściślej włączała ją do swoich operacji krajowych.\nNew York Times zaczął publikować codziennie w sieci World Wide Web 22 stycznia 1996 r., „Oferując czytelnikom na całym świecie natychmiastowy dostęp do większości treści codziennej gazety”. Witryna miała 555 milionów odsłon w marcu 2005 roku. Według badania Compete.com, domena nytimes.com przyciągała co najmniej 146 milionów odwiedzających rocznie do 2008 roku . W marcu 2009 r. Witryna The New York Times uplasowała się na 59. miejscu pod względem liczby unikalnych odwiedzających, z ponad 20 milionami unikalnych użytkowników, co czyni ją najczęściej odwiedzaną witryną prasową z ponad dwukrotnie większą liczbą unikalnych użytkowników jako drugą najpopularniejszą.\nW maju 2009 r. Nytimes.com wyprodukował 22 z 50 najpopularniejszych blogów prasowych.\nW sierpniu 2020 r. Firma miała 6,5 mln płatnych subskrybentów, z czego 5,7 mln subskrybowało jej treści cyfrowe. W okresie kwiecień – czerwiec 2020 r. Dodała 669 000 nowych abonentów cyfrowych.\nSekcja kulinarna jest uzupełniana w sieci przez nieruchomości dla kucharzy domowych i posiłków poza domem. New York Times Cooking (cooking.nytimes.com; dostępne również za pośrednictwem aplikacji na iOS) zapewnia dostęp do ponad 17 000 przepisów zarejestrowanych w listopadzie 2016 r. Oraz możliwość zapisywania przepisów z innych witryn internetowych. Funkcja wyszukiwania restauracji w gazecie (nytimes.com/reviews/dining) umożliwia czytelnikom online przeszukiwanie okolicznych restauracji w Nowym Jorku według kuchni, okolicy, ceny i oceny recenzentów. The New York Times opublikował również kilka książek kucharskich, w tym The Essential New York Times Cookbook: Classic Recipes for a New Century , opublikowany pod koniec 2010 roku.\nWe wrześniu 2005 r. Gazeta zdecydowała się rozpocząć usługę subskrypcji dziennych felietonów w programie znanym jako TimesSelect , który obejmował wiele wcześniej bezpłatnych felietonów. Aż do wycofania dwa lata później, TimesSelect kosztował 7,95 USD miesięcznie lub 49,95 USD rocznie, chociaż był bezpłatny dla prenumeratorów drukowanych egzemplarzy, studentów i wykładowców. Aby uniknąć tej opłaty, blogerzy często publikowali ponownie materiały TimesSelect i przynajmniej jedną witrynę po skompilowaniu linków do przedrukowanych materiałów.\n17 września 2007 r. The New York Times ogłosił, że przestanie pobierać opłaty za dostęp do części swojej witryny internetowej, ze skutkiem od północy następnego dnia, co odzwierciedla rosnący pogląd w branży, że opłaty abonamentowe nie mogą przewyższać potencjalnych przychodów z reklam wynikających ze wzrostu ruch w bezpłatnej witrynie.\nDziennikarze Timesa, w tym Nicholas Kristof i Thomas Friedman, skrytykowali TimesSelect , a Friedman posunął się nawet do stwierdzenia: „Nienawidzę tego. Bardzo mnie to boli, ponieważ odcina mnie od wielu, wielu ludzi, zwłaszcza, że mam dużo ludzie czytają mnie za granicą, na przykład w Indiach… Czuję się całkowicie odcięty od publiczności ”.\nPaywall i subskrypcje cyfrowe\nOprócz otwarcia prawie całej witryny dla wszystkich czytelników, dostępne są bezpłatnie archiwa wiadomości The New York Times od 1987 roku do chwili obecnej, a także te z lat 1851-1922, które znajdują się w domenie publicznej. Dostęp do sekcji Premium Crosswords nadal wymaga dostawy do domu lub subskrypcji za 6,95 USD miesięcznie lub 39,95 USD rocznie.\nSpadające przychody z reklam drukowanych i prognozy dalszego spadku spowodowały, że w 2011 r. Ustanowiono „ mierzoną zaporę płatniczą ”, uznaną za umiarkowanie skuteczną po zebraniu kilkuset tysięcy subskrypcji i około 100 mln USD przychodów w marcu 2012 r. Jak ogłoszono w marcu 2011 r., Paywall pobierałby opłaty za częstych czytelników za dostęp do jego treści online. Czytelnicy mogliby uzyskać dostęp do maksymalnie 20 artykułów miesięcznie bez żadnych opłat. (Chociaż od kwietnia 2012 r. Liczba artykułów ogólnodostępnych zmniejszyła się o połowę do zaledwie dziesięciu artykułów miesięcznie). Każdy czytelnik, który chciałby mieć więcej dostępu, musiałby zapłacić za subskrypcję cyfrową. Plan ten umożliwiłby swobodny dostęp okazjonalnym czytelnikom, ale przyniósłby dochody „ciężkim” czytelnikom. Stawki abonamentu cyfrowego przez cztery tygodnie wahają się od 15 do 35 USD w zależności od wybranego pakietu, z okresowymi nowymi promocjami dla subskrybentów oferującymi czterotygodniowy całkowicie cyfrowy dostęp za jedyne 99 centów. Abonenci wydania drukowanego otrzymują pełny dostęp bez dodatkowych opłat. Niektóre treści, takie jak strona główna i fronty sekcji, pozostały wolne, a także strona z najważniejszymi wiadomościami w aplikacjach mobilnych.\nW styczniu 2013, The New York Times ' Edytor Public Margaret M. Sullivan poinformował, że po raz pierwszy od wielu dziesięcioleci, papier generowane większe przychody dzięki subskrypcji niż poprzez reklamę. W grudniu 2017 r. Liczba bezpłatnych artykułów miesięcznie została zmniejszona z dziesięciu do pięciu, co było pierwszą zmianą licznika paywall od 2012 r. Dyrektor The New York Times Company stwierdził, że motywacją do podjęcia decyzji był „rekord wszech czasów „w popycie na dziennikarstwo.\nWitryna gazety została zhakowana 29 sierpnia 2013 r. Przez Syryjską Armię Elektroniczną , grupę hakerską wspierającą rząd prezydenta Syrii Bashara al-Assada . SEA zdołała przeniknąć do rejestratora nazw domen gazety , Melbourne IT , i zmienić rekordy DNS dla The New York Times , wyłączając niektóre z jego witryn internetowych na wiele godzin.\nOd grudnia 2017 r. The New York Times ma w sumie 3,5 miliona płatnych subskrypcji zarówno w wersji drukowanej, jak i cyfrowej oraz ponad 130 milionów czytelników miesięcznie, czyli ponad dwukrotnie więcej niż dwa lata wcześniej.\nW lutym 2018 roku The New York Times Company poinformował o wzroście przychodów z subskrypcji wyłącznie cyfrowych, dodając 157 000 nowych subskrybentów do łącznie 2,6 miliona subskrybentów wyłącznie cyfrowych. W tym okresie wzrost odnotowano również w reklamie cyfrowej. W tym samym czasie spadła reklama drukowanej wersji czasopisma.\nW 2008 roku The New York Times został udostępniony jako aplikacja na iPhone'a i iPoda Touch ; a także opublikowanie aplikacji na iPada w 2010 roku. Aplikacja umożliwiła użytkownikom pobieranie artykułów na urządzenie mobilne, umożliwiając im czytanie gazety nawet wtedy, gdy nie mogli odebrać sygnału. Od października 2010 roku aplikacja The New York Times na iPada jest obsługiwana przez reklamy i dostępna bezpłatnie bez płatnej subskrypcji, ale w 2011 roku została przetłumaczona na model oparty na subskrypcji .\nW 2010 roku The New York Times redaktorzy współpracował z studentów i wykładowców z New York University „s Studio 20 Dziennikarstwo Masters program do uruchomienia i produkcji "The Local East Village", A Hiperlokalne blog przeznaczony do zaoferowania news„przez, a także o mieszkańców East Village ”. W tym samym roku reCAPTCHA pomogła w digitalizacji starych wydań The New York Times .\nW 2010 roku gazeta uruchomiła również aplikację na smartfony z systemem Android , a później aplikację na telefony z systemem Windows .\nCo więcej, The Times był pierwszą gazetą, która w ramach swojej treści redakcyjnej zaoferowała grę wideo Food Import Folly firmy Persuasive Games .\nThe Times Reader to cyfrowa wersja The New York Times , stworzona we współpracy gazety z firmą Microsoft . Times Reader przyjmuje zasady dziennikarstwa drukowanego i stosuje je do techniki raportowania online, korzystając z szeregu technologii opracowanych przez firmę Microsoft i jej zespół Windows Presentation Foundation . Został ogłoszony w Seattle w kwietniu 2006 roku przez Arthura Ochsa Sulzbergera Jr. , Billa Gatesa i Toma Bodkina .\nW 2009 roku Times Reader 2.0 został przepisany w Adobe AIR . W grudniu 2013 r. Gazeta ogłosiła, że aplikacja Times Reader zostanie wycofana 6 stycznia 2014 r., Wzywając czytelników aplikacji, aby zamiast tego zaczęli korzystać z dostępnej tylko dla subskrypcji aplikacji Today's Paper .\nThe New York Times zaczął produkować podcasty w 2006 roku. Wśród wczesnych podcastów były „ Inside The Times” i „ Inside The New York Times Book Review” . Jednak kilka podcastów Timesa zostało anulowanych w 2012 roku.\nThe Times powrócił do uruchamiania nowych podcastów w 2016 roku, w tym Modern Love z WBUR . 30 stycznia 2017 r. The New York Times opublikował podcast informacyjny The Daily . W październiku 2018 roku NYT zadebiutował The Argument z publicystami Rossem Douthatem , Michelle Goldberg i Davidem Leonhardtem . Jest to cotygodniowa dyskusja na temat jednej kwestii, wyjaśnianej z lewej strony, z centrum iz prawej strony politycznego spektrum .\nWersje inne niż angielskie\nThe New York Times en Español (w języku hiszpańskim)\nOd lutego 2016 r. Do września 2019 r. The New York Times wydał samodzielne wydanie w języku hiszpańskim , The New York Times en Español . Wersja w języku hiszpańskim zawierała więcej wiadomości i wydarzeń w Ameryce Łacińskiej i Hiszpanii . Ekspansja na wiadomości w języku hiszpańskim pozwoliła gazecie rozszerzyć swoją publiczność na świat hiszpańskojęzyczny i zwiększyć przychody. Wersja hiszpańskojęzyczna była postrzegana jako sposób na konkurowanie z uznaną hiszpańską gazetą El País , która wystawia się na „globalną gazetę w języku hiszpańskim”. Jego hiszpańska wersja ma zespół dziennikarzy w Mexico City, a także korespondentów w Wenezueli , Brazylii , Argentynie , Miami i Madrycie w Hiszpanii . Został przerwany we wrześniu 2019 r., Jako przyczynę powołując się na brak sukcesu finansowego.\nW czerwcu 2012 r. The New York Times wprowadził swój pierwszy oficjalny obcojęzyczny wariant, cn.nytimes.com , chińskojęzyczny serwis informacyjny, dostępny zarówno przy użyciu tradycyjnych, jak i uproszczonych chińskich znaków . Projekt był prowadzony przez Craiga S. Smitha ze strony biznesowej i Philipa P. Pana ze strony redakcyjnej, z treścią stworzoną przez pracowników z Szanghaju , Pekinu i Hongkongu , chociaż serwer został umieszczony poza Chinami, aby uniknąć problemów z cenzurą .\nPoczątkowy sukces strony został przerwany w październiku tego roku po opublikowaniu artykułu śledczego Davida Barbozy na temat finansów rodziny chińskiego premiera Wen Jiabao . W odwecie za artykuł chiński rząd zablokował dostęp zarówno do nytimes.com, jak i cn.nytimes .com w Chińskiej Republice Ludowej (ChRL).\nPomimo ingerencji rządu chińskiego operacje w języku chińskim nadal się rozwijały, dodając drugą witrynę, cn.nytstyle.com , aplikacje na iOS i Androida oraz biuletyny, z których wszystkie są dostępne w ChRL. Działalność w Chinach wydaje również trzy publikacje drukowane w języku chińskim. W międzyczasie ruch na stronie cn.nytimes.com wzrósł ze względu na powszechne stosowanie technologii VPN w ChRL i rosnącą liczbę chińskich odbiorców poza Chinami kontynentalnymi. Artykuły z New York Times są również dostępne dla użytkowników w Chinach za pośrednictwem witryn lustrzanych , aplikacji, gazet krajowych i mediów społecznościowych . Chińskie platformy stanowią obecnie jeden z The New York Times ' top pięciu rynkach cyfrowych na całym świecie. Redaktorką naczelną chińskich platform jest Ching-Ching Ni.\nW marcu 2013 roku The New York Times i National Film Board of Canada ogłosiły partnerstwo zatytułowane A Short History of the Highrise , które stworzy cztery krótkie filmy dokumentalne dla Internetu o życiu w wysokich budynkach w ramach projektu NFB Highrise , wykorzystując obrazy z archiwum zdjęć gazety dla pierwszych trzech filmów oraz przesłane przez użytkowników zdjęcia do filmu końcowego. Trzeci projekt z serii Short History of the Highrise zdobył nagrodę Peabody w 2013 roku.\nThe TimesMachine to internetowe archiwum zeskanowanych numerów The New York Times z lat 1851-2002 .\nW przeciwieństwie do archiwum internetowego The New York Times , TimesMachine przedstawia zeskanowane obrazy rzeczywistej gazety. Wszystkie treści niezwiązane z reklamami mogą być wyświetlane na podstawie poszczególnych artykułów na oddzielnej stronie w formacie PDF i zapisywane do wykorzystania w przyszłości. Archiwum jest dostępne dla abonentów The New York Times , z dostawą do domu i / lub w formie cyfrowej.\nZe względu na święta 23 listopada 1851 r. Nie ukazały się żadne wydania; 2 stycznia 1852; 4 lipca 1852; 2 stycznia 1853; i 1 stycznia 1854.\nZ powodu strajków regularne wydanie The New York Times nie zostało wydrukowane w następujących okresach:\n19 września 1923 r. Do 26 września 1923 r. Nieautoryzowany lokalny strajk związkowy uniemożliwił publikację kilku gazet nowojorskich, w tym The New York Times . W tym okresie ukazały się „The Combined New York Morning Newspapers” wraz z podsumowaniem wiadomości.\nOd 12 grudnia 1962 r. Do 31 marca 1963 r. Wydrukowano tylko wydanie zachodnie z powodu strajku w gazetach w Nowym Jorku w latach 1962–63 .\nOd 17 września 1965 r. Do 10 października 1965 r. Wydano wydanie międzynarodowe, a wydanie weekendowe zastąpiło gazety sobotnie i niedzielne.\nOd 10 sierpnia 1978 do 5 listopada 1978. Strajk między związkami zamknął trzy główne nowojorskie gazety. Nie ukazały się żadne wydania „ The New York Times” . Dwa miesiące po strajku w mieście rozprowadzono parodię „ The New York Times” zatytułowaną Not The New York Times , z udziałem takich współpracowników jak Carl Bernstein , Christopher Cerf , Tony Hendra i George Plimpton .\nGłówny artykuł: kontrowersje związane z New York Timesem\nBrak zgłoszenia głodu na Ukrainie\nNew York Times był krytykowany za pracę reportera Waltera Duranty , który służył jako szef moskiewskiego biura od 1922 do 1936 roku. Duranty napisał w 1931 roku serię opowiadań o Związku Radzieckim i zdobył nagrodę Pulitzera za swoją ówczesną pracę; był jednak krytykowany za zaprzeczanie powszechnemu głodowi, zwłaszcza głodowi na Ukrainie w latach trzydziestych XX wieku.\nW 2003 roku, po ponownym rozpoczęciu dochodzenia przez Pulitzera, Times zatrudnił Marka von Hagena , profesora historii Rosji na Uniwersytecie Columbia , do przeglądu pracy Duranty'ego. Von Hagen uznał raporty Duranty'ego za niezrównoważone i bezkrytyczne oraz że zbyt często dawały głos stalinowskiej propagandzie . W komentarzach do prasy stwierdził: „Ze względu na honor The New York Times powinni odebrać nagrodę”.\nW dniu 14 listopada 2001 roku, w The New York Times ' 150-ci-jubileuszowym numerze, w artykule zatytułowanym «odwrócenie się od Holokaustu», były redaktor naczelny Max Frankel napisał:\nA potem była porażka: nic więcej niż oszałamiająca, plamiąca porażka The New York Times w przedstawieniu metodycznej eksterminacji Żydów europejskich przez Hitlera jako horror wykraczający poza wszystkie inne okropności w II wojnie światowej - nazistowska wojna w tej wojnie wzywająca do oświetlenie.\nWedług Frankela, surowi sędziowie The New York Times „obwinili właścicieli i pracowników gazety o „ nienawidzących się Żydów ”i„ antysyjonistów ”. Frankel odpowiedział na tę krytykę, opisując delikatną wrażliwość żydowskich właścicieli The New York Times :\nZ drugiej strony gazety należące do rodzin żydowskich, takie jak The Times , wyraźnie bały się, że społeczeństwo, które nadal było szeroko antysemickie, błędnie odczytało ich żarliwy sprzeciw wobec Hitlera jako zwykłą sprawę zaściankową. Nawet niektóre wiodące grupy żydowskie zagradzały swoje apele o ratunek, aby nie zostać oskarżonym o chęć odwrócenia wojennej energii. W The Times na niechęć do podkreślania systematycznej rzezi Żydów niewątpliwie wpłynęły także poglądy wydawcy Arthura Haysa Sulzbergera . Mocno i publicznie wierzył, że judaizm jest religią, a nie rasą czy narodowością - że Żydzi powinni być oddzieleni tylko w sposobie, w jaki oddawali cześć. Uważał, że nie potrzebują one żadnego państwa ani własnych instytucji politycznych i społecznych. Dołożył wszelkich starań, aby „Times” nie napiętnował żydowskiej gazety. Nie podobało mu się inne publikacje, które podkreślały żydowskość ludzi w wiadomościach.\nW tym samym artykule Frankel cytuje Laurel Leff , profesora dziennikarstwa na Uniwersytecie Northeastern , który stwierdził, że gazeta bagatelizowała ataki nazistowskich Niemiec na Żydów jako ludobójstwo . Jej książka Buried by the Times z 2005 roku dokumentuje tendencję gazety przed, w trakcie i po drugiej wojnie światowej do umieszczania głęboko w swoich codziennych wydaniach wiadomości o trwających prześladowaniach i eksterminacji Żydów, ukrywając jednocześnie w tych historiach szczególny wpływ nazistów. w szczególności przestępstwa na Żydach. Leff przypisuje ten niedostatek po części złożonym osobistym i politycznym poglądom żydowskiego wydawcy gazety Arthura Haysa Sulzbergera na temat żydowskości , antysemityzmu i syjonizmu .\nJerold Auerbach , stypendysta Guggenheima i wykładowca Fulbrighta , napisał w Print to Fit, The New York Times, Zionism and Israel, 1896-2016, że ma to ogromne znaczenie dla Adolpha Ochsa , pierwszego żydowskiego właściciela gazety, że pomimo prześladowania Żydów w Niemczech, The Times , poprzez raportowanie, nigdy nie powinny być klasyfikowane jako „gazety żydowskiej”.\nPo śmierci Ochsa w 1935 roku, jego zięć Arthur Hays Sulzberger został wydawcą „ The New York Times” i utrzymywał, że żadne reportaże nie powinny odzwierciedlać „ The Times” jako gazety żydowskiej. Sulzburger podzielał obawy Ochsa dotyczące sposobu postrzegania Żydów w społeczeństwie amerykańskim. Jego obawy przed oceną pozytywnie przejawiały się jego silną wiernością wobec Stanów Zjednoczonych. Jednocześnie na łamach The New York Times Sulzburger odmówił zwrócenia uwagi na Żydów, w tym odmowy identyfikacji Żydów jako głównych ofiar nazistowskiego ludobójstwa. Z pewnością w wielu raportach o rzezi autorstwa nazistów zidentyfikowano żydowskie ofiary jako „osoby”. The Times nawet sprzeciwił się ratowaniu żydowskich uchodźców i poparł amerykańskie ograniczenia.\nW czasie wojny dziennikarz The New York Times William L. Laurence był „na liście płac Departamentu Wojny ”.\nOskarżenia o liberalne nastawienie\nW połowie 2004 r. Ówczesny redaktor gazety Daniel Okrent napisał opinię, w której powiedział, że New York Times ma liberalne nastawienie w wiadomościach na temat pewnych problemów społecznych, takich jak aborcja i małżeństwa osób tej samej płci . Stwierdził, że to nastawienie odzwierciedla kosmopolityzm gazety , który wyrósł naturalnie z jej korzeni jako gazeta z rodzinnego miasta Nowego Jorku, pisząc, że artykuł Times ' s Arts & Leisure; Kultura; i trend w lewo w Sunday Times Magazine .\nJeśli analizujesz omówienie tych tematów w artykule z perspektywy, która nie jest ani miejska, ani północno-wschodnia, ani kulturowo postrzegana jako całości; jeśli należysz do grup, The Times traktuje jak dziwne przedmioty do zbadania na szkiełku laboratoryjnym (pobożni katolicy, właściciele broni, ortodoksyjni Żydzi, Teksańczycy); Jeśli twój system wartości nie pasowałby dobrze do złożonego dziennikarza New York Timesa, to spacer po tym artykule może sprawić, że poczujesz się, jakbyś podróżował w dziwnym i złowrogim świecie.\nArthur Brisbane, redaktor publiczny Timesa, napisał w 2012 roku:\nKiedy The Times relacjonuje krajową kampanię prezydencką, odkryłem, że czołowi redaktorzy i reporterzy są zdyscyplinowani, jeśli chodzi o egzekwowanie sprawiedliwości i równowagi, i zwykle im się to udaje. Jednak w wielu wydziałach gazety tak wiele łączy pewien rodzaj politycznego i kulturowego progresywizmu - z braku lepszego określenia - że ten światopogląd praktycznie przecieka przez tkaninę The Times.\nRedaktor publiczny New York Timesa ( rzecznik praw obywatelskich ) Elizabeth Spayd napisała w 2016 r., Że „Konserwatyści, a nawet wielu umiarkowanych widzą w The Times światopogląd niebieskiego stanu ” i zarzucają mu liberalne uprzedzenia. Spayd nie przeanalizował istoty twierdzenia, ale wyraził opinię, że „ Times ” jest „częścią pękającego środowiska medialnego, które odzwierciedla rozbicie kraju. To z kolei prowadzi liberałów i konserwatystów do oddzielnych źródeł wiadomości”. Redaktor naczelny Timesa, Dean Baquet, stwierdził, że nie wierzy, by relacja była liberalna, jednak:\nMusimy być naprawdę ostrożni, aby ludzie czuli, że mogą zobaczyć siebie w The New York Times . Chcę, abyśmy byli postrzegani jako uczciwi i uczciwi wobec świata, a nie tylko jego fragmentu. To naprawdę trudny cel. Czy zdejmujemy to cały czas? Nie.\nDonald Trump często krytykował The New York Times na swoim koncie na Twitterze przed i w trakcie swojej prezydentury; od listopada 2015 roku Trump w serii tweetów określa „ Timesa ” jako „upadający New York Times”. Pomimo krytyki Trumpa, dyrektor generalny New York Times Company Mark Thompson powiedział, że gazeta cieszyła się szybkim wzrostem czytelnictwa cyfrowego, a czwarty kwartał 2016 r. Przyniósł największą liczbę nowych cyfrowych subskrybentów gazety od 2011 r. 23 października 2019 r. Trump ogłosił, że anulował abonament Białego Domu zarówno dla The New York Times, jak i The Washington Post i polecił wszystkim agencjom federalnym zrezygnować z subskrypcji.\nKrytyk Matt Taibbi oskarżył The New York Times o faworyzowanie Hillary Clinton w stosunku do Berniego Sandersa w wiadomościach z prawyborów prezydenckich Demokratów w 2016 roku . Odpowiadając na skargi wielu czytelników, redaktorka The New York Times Margaret Sullivan napisała, że „The Times nie zignorował kampanii pana Sandersa, ale nie zawsze traktował ją zbyt poważnie. Ton niektórych historii jest niestety lekceważący, nawet czasami kpiny. Część z nich dotyczy raczej wieku, wyglądu i stylu kandydata niż tego, co ma do powiedzenia ”. Redaktor naczelna Timesa, Carolyn Ryan, broniła zarówno objętości artykułów w The New York Times (zauważając, że Sanders otrzymał mniej więcej tyle samo artykułów co Jeb Bush i Marco Rubio ), jak i ich tonu.\nGłówny artykuł: Jayson Blair § Plagiat i skandal fabrykacyjny\nW maju 2003 r . Reporter The New York Times Jayson Blair został zmuszony do rezygnacji z gazety po tym, jak został przyłapany na plagiacie i fabrykowaniu elementów swoich historii. Niektórzy krytycy twierdzili, że afroamerykańskiego wyścig Blaira było ważnym czynnikiem w jego wynajmu oraz w The New York Times ' początkowej niechęci do niego ogień.\nWojna w Iraku (2003–2006)\nGłówny artykuł: Judith Miller § Wojna w Iraku\nThe Times poparł inwazję na Irak w 2003 roku . 26 maja 2004 r., Ponad rok po wybuchu wojny, gazeta stwierdziła, że niektóre jej artykuły nie były tak rygorystyczne, jak powinny, i były niewystarczające, często nadmiernie zależne od informacji pochodzących od uchodźców irackich pragnących zmiany reżimu. .\nThe New York Times był zaangażowany w znaczącej kontrowersji dotyczących zarzutów wokół Iraku i broni masowego rażenia we wrześniu 2002. A na pierwszej stronie historii był autorstwa Judith Miller , który twierdził, że rząd iracki był w procesie rozwijania broni jądrowej został opublikowany . Historia Millera była cytowana przez urzędników, takich jak Condoleezza Rice , Colin Powell i Donald Rumsfeld, jako część kampanii mającej na celu wywołanie wojny w Iraku . Jednym z głównych źródeł Millera był Ahmed Chalabi , emigrant z Iraku, który wrócił do Iraku po inwazji Stanów Zjednoczonych i zajmował szereg stanowisk rządowych, których kulminacją była pełniąca obowiązki ministra ropy i wicepremiera od maja 2005 r. Do maja 2006 r. W 2005 r. Negocjowanie prywatnej odprawy paczkę z Sulzbergerem, Miller przeszła na emeryturę po krytykach, że jej doniesienia o przygotowaniach do wojny w Iraku były w rzeczywistości nieścisłe i zbyt korzystne dla stanowiska administracji Busha , za co później przeprosił The New York Times .\nHatfill przeciwko New York Times Co. i Kristof (2005)\nSprawa NYT przeciwko Sullivan z 1964 roku była zapowiedzią innej poważnej sprawy o zniesławienie, Stevena J. Hatfilla przeciwko The New York Times Company i Nicholasa Kristofowi , będącej wynikiem ataków z wąglikiem w 2001 roku (które zawierały proszek w kopercie otwartej przez reporterkę Judith Miller wewnątrz Newsroom Timesa ).\nDr Steven Hatfill stał się osobą publiczną w wyniku insynuacji, że był „prawdopodobnym winowajcą”, umieszczanych w artykułach Nicholasa Kristofa , które odwoływały się do śledztwa Federalnego Biura Śledczego w tej sprawie. Dr Hatfill pozwał go i Timesa za zniesławienie i umyślne wywołanie niepokoju emocjonalnego . Po latach postępowania Sąd Najwyższy odmówił przyznania certiorari w sprawie, pozostawiając sprawę dr Hatfilla oddaloną, ponieważ nie udowodnił złośliwości ze strony Timesa.\nThe Times był zaangażowany w podobną sprawę, w której zgodził się zapłacić ugodę dr Wen Ho Lee, który został fałszywie oskarżony o szpiegostwo.\nBadanie z 2003 r. W Harvard International Journal of Press / Politics wykazało, że doniesienia The New York Times były bardziej przychylne Izraelczykom niż Palestyńczykom. W badaniu z 2002 roku opublikowanym w dzienniku Journalism przeanalizowano relacje z Bliskiego Wschodu dotyczące Drugiej Intifady w okresie jednego miesiąca w Times , Washington Post i Chicago Tribune . Autorzy badania stwierdzili, że „ Times ” był „najbardziej skośny w kierunku pro-izraelskim” z uprzedzeniami „odzwierciedlonymi… w używaniu nagłówków, fotografii, grafik, praktyk pozyskiwania i głównych akapitów”.\nJeśli chodzi o relację z konfliktu izraelsko-palestyńskiego , niektórzy (np. Ed Koch ) twierdzili, że gazeta jest pro-palestyńska, podczas gdy inni (np. As'ad AbuKhalil ) twierdzą, że jest proizraelska. Lobby Izraela i polityka zagraniczna Stanów Zjednoczonych , autorstwa profesorów nauk politycznych Johna Mearsheimera i Stephena Walta , twierdzą, że The New York Times czasami krytykuje politykę Izraela, ale nie jest jednomyślny i generalnie jest proizraelski. Z drugiej strony Centrum Simona Wiesenthala skrytykowało The New York Times za drukowanie kreskówek dotyczących konfliktu izraelsko-palestyńskiego, które miały być uznane za antysemickie .\nPremier Izraela Benjamin Netanjahu odrzucił propozycję napisania artykułu do gazety ze względu na brak obiektywizmu. Utwór, w którym Thomas Friedman skomentował, że pochwała przyznana Netanjahu podczas przemówienia na kongresie została „opłacona przez lobby izraelskie”, wywołała przeprosiny i wyjaśnienia ze strony jego autora.\nPubliczny redaktor New York Timesa , Clark Hoyt, podsumował w swojej kolumnie z 10 stycznia 2009 r .:\nChociaż najbardziej hałaśliwi zwolennicy Izraela i Palestyńczyków nie zgadzają się z tym, myślę, że The New York Times , w dużej mierze wykluczony z pola bitwy i relacjonujący pośród chaosu wojny, dołożył wszelkich starań, aby wykonać uczciwą, wyważoną i kompletną pracę - i w dużej mierze się udało.\nBadanie z 2015 roku wykazało, że The New York Times podsycał nadrzędną tendencję do uprzedzeń narodowych. Podczas irańskiego kryzysu nuklearnego gazeta zminimalizowała „negatywne procesy” w Stanach Zjednoczonych, przeceniając jednocześnie podobne procesy w Iranie. Tendencję tę podzielały inne gazety, takie jak The Guardian , Teheran Times i Fars News Agency , podczas gdy Xinhua News Agency była bardziej neutralna, a jednocześnie naśladowała politykę zagraniczną Chińskiej Republiki Ludowej .\nPraktyki rekrutacyjne (2016)\nW kwietniu 2016 r. Dwie czarne pracownice po sześćdziesiątce złożyły federalny pozew zbiorowy przeciwko dyrektorowi generalnemu The New York Times Company, Markowi Thompsonowi i dyrektorowi podatkowemu Meredith Levien , twierdząc, że są one dyskryminowane ze względu na wiek , płeć i rasę . Powodowie twierdzili, że dział reklamy Timesa faworyzował młodszych białych pracowników nad starszymi czarnymi przy podejmowaniu decyzji o zwolnieniu i awansie. The Times powiedział, że pozew był „całkowicie bezwartościowy” i był „serią powtórnych, haniebnych i nieuzasadnionych ataków”. Roszczenia powodów dotyczące dyskryminacji ze względu na płeć zostały następnie oddalone przez sąd, a później sąd również odmówił certyfikacji klasowej w odniesieniu do roszczeń o dyskryminację ze względu na wiek i rasę.\nEliminacja redaktorów kopii (2018)\nThe New York Times ogłosił plany wyeliminowania ról redaktorów z produkcji codziennych gazet i treści na stronie internetowej w czerwcu 2018 r. Redaktor naczelny Dean Baquet bronił cięć, mówiąc, że Times musi zwolnić fundusze, aby zatrudnić więcej reporterów poprzez wyeliminowanie ról redaktorów . (Sekcje opinii i czasopism nadal zachowały swoich redaktorów). Obowiązki redaktorów - sprawdzanie stylu, gramatyki, poprawności merytorycznej, tonu, a także pisanie nagłówków - zostały połączone w uniwersalne role redaktorów. Obecnie redaktorzy nie tylko edytują treść opowiadań, ale w wielu przypadkach zapewniają ostateczną lekturę przed publikacją.\nWiele publikacji, takich jak Kronika Szkolnictwa Wyższego , sugeruje, że eliminacja redaktorów prowadziła do większej liczby błędów, takich jak literówki i błędy rzeczowe. Organizacja zajmująca się badaniami dziennikarskimi podobnie zasugerowała w poście na blogu, że eliminacja redaktorów zmniejszyłaby wewnętrzną wiedzę specjalistyczną i zaszkodziła jakości codziennego raportu prasowego.\nTom Cotton redakcji (2020)\nPodczas protestów George'a Floyda w czerwcu 2020 r. Times opublikował opinię senatora USA Toma Cottona zatytułowaną „Wyślij żołnierzy”, w której wezwano do mobilizacji amerykańskich sił zbrojnych w odpowiedzi na zamieszki oraz do „przytłaczającego pokazu siły. rozpraszać, zatrzymywać i ostatecznie odstraszać osoby łamiące prawo ”, w którym zawarto twierdzenia o protestach, które Times wcześniej uznał za dezinformację. Kilku obecnych i byłych dziennikarzy Timesa skrytykowało decyzję o publikacji artykułu i oskarżyło gazetę o publikowanie dezinformacji. NewsGuild Nowego Jorku powiedział, że kawałek zachęcać do przemocy i pozbawione kontekstu i lustracji. AG Sulzberger i redaktor strony redakcyjnej James Bennet bronili tego artykułu, ale gazeta wydała później oświadczenie, w którym stwierdził, że artykuł nie spełnia standardów redakcyjnych i opisał jego publikację jako wynik „pośpiesznego procesu redakcyjnego”. Bennet zrezygnował kilka dni później.\nAnuluj kulturę (2021)\nThe Times został opisany jako wprowadzający kulturę anulowania w 2021 roku, kiedy redaktor naczelny Dean Baquet wezwał dziennikarza Donalda McNeila Jr. do rezygnacji. McNeil był celem raportu, w wyniku którego wystąpiono o jego zwolnienie, ponieważ użył słowa „czarnuch” jako cytatu w dyskusji na temat rasizmu. Chociaż „ Times” opublikował krytykę Bret Stephens na ten temat, pojawiła się kolejna krytyka jego autorstwa na ten sam temat.\nZ biegiem czasu The Times zyskał krajową i międzynarodową „reputację dokładności”. Gazeta cieszy się dużym uznaniem wśród dziennikarzy; ankieta przeprowadzona przez redaktorów gazet w 1999 roku przez Columbia Journalism Review wykazała, że Times był „najlepszą” amerykańską gazetą, wyprzedzając The Washington Post , The Wall Street Journal i Los Angeles Times . The Times również zajęła # 1 w "jakości" 2011 Ranking gazet amerykańskich przez Daniel de Vise z The Washington Post ; obiektywny ranking uwzględniał liczbę zdobytych ostatnio nagród Pulitzera , nakład i postrzeganą jakość witryny internetowej. Raport z 2012 roku w WNYC nazwał Times „najbardziej szanowaną gazetą na świecie”. Noam Chomsky , współautor Manufacturing Consent , powiedział, że New York Times był pierwszą rzeczą, na którą spojrzał rano: „Pomimo wszystkich jego wad - i są one prawdziwe - wciąż ma najszerszy, najbardziej wszechstronny opis Myślę, że jakakolwiek gazeta na świecie ”.\nNiemniej jednak, podobnie jak wiele innych amerykańskich mediów, „ Times” ucierpiał z powodu spadku publicznego postrzegania wiarygodności w Stanach Zjednoczonych w latach 2004–2012. W badaniu Pew Research Center w 2012 r. Zapytano respondentów o ich poglądy na temat wiarygodności różnych organizacji informacyjnych. Wśród respondentów, którzy wystawili ocenę, 49% stwierdziło, że wierzy w „wszystkie lub większość” doniesień „ Timesa ” , a 50% nie zgodziło się z tym. Duży odsetek (19%) respondentów nie potrafił ocenić wiarygodności. Times " wynik s była porównywalna do tej z USA Today . Analityk mediów Brooke Gladstone z WNYC's On the Media , piszący dla The New York Times , mówi, że spadek zaufania publicznego w USA do środków masowego przekazu można wyjaśnić (1) wzrostem spolaryzowanych wiadomości napędzanych przez Internet; (2) ogólny spadek zaufania do instytucji amerykańskich; oraz (3) fakt, że „Amerykanie mówią, że chcą dokładności i bezstronności, ale sondaże sugerują, że w rzeczywistości większość z nas szuka potwierdzenia”.\nGłówny artykuł: Lista nagród zdobytych przez New York Times\nNew York Times zdobył 130 nagród Pulitzera , więcej niż jakakolwiek inna gazeta. Nagroda przyznawana jest za wybitne osiągnięcia dziennikarskie w różnych kategoriach.\nOd 2014 roku zdobył również trzy nagrody Peabody i wspólnie otrzymał dwie. Nagrody Peabody są przyznawane za osiągnięcia w telewizji, radiu i mediach internetowych.\nLista kontrowersji z udziałem The New York Times\nLista gazet i czasopism w Nowym Jorku\nLista New York Times pracowników\nThe New York Times lista bestseller\nNew York Times Building (ujednoznacznienie)\nIndeks New York Times\nDavis, Elmer Holmes (1921). Historia New York Timesa, 1851–1921 . The New York Times .\nDurham, Meenakshi G. (luty 2013). „ « Vicious napaść wstrząsa miastem Texas»: politykę przemocy seksualnej w The New York Times ' pokrycia gwałtu uczennica za” . Dziennikarstwo . 14 (1): 1–12. doi : 10.1080 / 1461670X.2012.657907 . S2CID 141709189 .\nKnox, Edward C. (maj 2002). " ' Looks New York Times' w France" . Przegląd francuski . 75 (6): 1172–1180. JSTOR 3132941 .\nLeff, Laurel (1 marca 2000). „Tragiczna 'walka w rodzinie': The New York Times , judaizm reformowany i Holokaust” . Historia Żydów amerykańskich . 88 (1): 3–51. doi : 10.1353 / ajh.2000.0016 . ISSN 1086-3141 . JSTOR 23886315 . S2CID 162283819 .\nSchwarz, Daniel R. (02 stycznia 2014). End Times ?: Crises and Turmoil at The New York Times, 1999-2009 . Albany: SUNY Press. ISBN 978-1-4384-3896-2 . OCLC 802059662 .\nSalisbury, Harrison E. (1980). Bez strachu lub przychylności: The New York Times and Its Times (First ed.). New York: Times Books. ISBN 978-0-8129-0885-5 .\nTaylor, SJ (29 marca 1990). Stalin's Apologist: Walter Duranty: The New York Times's Man in Moscow (1st ed.). Nowy Jork: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-505700-3 .\nScholia ma profil organizacyjny dla The New York Times .\nWyselekcjonowany zbiór większości wydań sprzed 1923 roku na stronie z książkami online\nPrace lub na temat The New York Times w Internet Archive (archiwa)\nDzieła The New York Times w LibriVox (audiobooki z domeny publicznej)\n„New + York + Times” , Core.ac.uk , publikacje naukowe w otwartym dostępie\nTę stronę ostatnio edytowano 13 kwietnia 2021 o 07:03 (UTC) .


16 czerwca – Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa | Ewangelia dla nas – strona katolicka\n← 15 czerwca – wspomnienie świętego Wita, męczennika\nJezus czyni cuda, dla Niego nie ma nic niemożliwego, nie ma sytuacji bez wyjścia, nie ma problemu nie do rozwiązania. On to, czego nie ma, powołuje do istnienia. Umarł i zmartwychwstał i żyje na wieki. Jest ten sam, wczoraj i dziś i na zawsze. W Nim jest zbawienie, każda odpowiedź i wszystko, czego potrzebujemy zgodnie z wolą Boga.\nMelchizedek, król i jednocześnie kapłan, w geście przyjęcia wynosi Abrahamowi posiłek złożony z chleba i wina i udziela mu błogosławieństwa.\nMelchizedek jest pierwowzorem kapłaństwa, które kontynuuje Dawid, a ostatecznie Jezus jako kapłan doskonały. Melchizedek, władca Salemu utożsamianego z Jerozolimą, ma sugerować, że miasto to od początku jest predestynowane do odegrania szczególnej roli w Bożych planach.\nHistoria zbawienia pokazuje, że kolejne wydarzenia nie są przypadkowym zlepkiem, ale mają swój głęboki sens. Podobnie w życiu każdego z nas znaczenie pojedynczych epizodów możemy zrozumieć z perspektywy dłuższego czasu.\nPsalm jest zapowiedzią Mesjasza pochodzącego z królewskiego rodu. Dzisiaj możemy go odczytać jako zapowiedź Chrystusa i Jego panowania nad nowym, odrodzonym ludem. Jest zapowiedzią Jego wiecznej godności arcykapłańskiej.\nKorynt, stolica rzymskiej prowincji Achai, położony przy przesmyku łączącym Adriatyk z morzem Egejskim stał się miastem o ogromnym znaczeniu handlowym. Wielkie jak na tamte czasy, tętniące życiem miasto portowe. Rzesze ludzi z każdego zakątka ówczesnego świata, zamożni kupcy, biedni szukający szczęścia, wędrowcy. Świat barwny, wielokulturowy i wielowymiarowy. W takim miejscu bardzo łatwo było pogubić się młodemu Kościołowi założonemu przez Pawła we współpracy z Sylasem i Tymoteuszem w 50 lub 51 r., w czasie jego drugiej wyprawy misyjnej.\nW dzisiejszym fragmencie listu Paweł odnosi się do zwyczaju łączenia liturgii eucharystycznej ze wspólnym posiłkiem, który zamiast łączyć dzielił i przyczyniał się do nadużyć. Każdy przynosił własny posiłek przygotowywany w domu. Tworzyły się więc podziały na bogatych i biednych.\nPaweł przypomina, że celem zgromadzeń jest spożywanie Wieczerzy Pańskiej. Chrystus nakazał powtarzać swoje słowa i czyny z Wieczerzy Paschalnej, którą spożywał z apostołami, aby stała się uobecnieniem Jego ofiary. Gromadząc się przy przy stole eucharystycznym, spożywając Ciało i Krew Pańską pod postacią chleba i wina, stajemy się wspólnotą.\nRacją bytu wspólnoty chrześcijańskiej jest męka, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa. I Jego Ofiara złożona Bogu.\nO pustkowiu czy pustyni mówi się dzisiaj w kontekście miasta. Miejsca, w którym trudno o „pożywienie”. Nie o żywność, bo tę zdobyć najprościej, ale o pokarm karmiący serce, duszę – o więzi. Jesteśmy stworzeni do relacji z Bogiem i z drugim człowiekiem. Nadmiar obowiązków, zadań, informacji, niespotykanych dotąd możliwości spędzania czasu sprawia, że tworzenie prawdziwych więzi staje się coraz trudniejsze.\nJezus zachęca, byśmy dawali sobie wzajemnie taką odrobinę miłości, jaką posiadamy, a On sprawi, że każdy będzie nasycony.


[ostatnio grane] Contrast - ja.gram.pl/luzac\nostatnio grane, platformówka, logiczna\nContrast to platformówka logiczna w klimacie noir, opowiadająca historię małej dziewczynki, Didi, oraz jej wyimaginowanej przyjaciółki, akrobatki Dawn, która posiada zadziwiającą zdolność wpływania zarówno na rzeczywistość jak i przechodzenia w formę cienia dzięki której może bez problemu przemieszczać się po innych cieniach. Jako, że tylko Didi widzi Dawn, nierzadko wykorzystuje ją do pomocy w ucieczce z domu i włóczenia się nocą po mieście. Gdy jednak pewnego dnia do jej życia powraca ojciec, Didi postanawia pomóc mu odzyskać względy mamy. Nie spodziewa się jednak w jakie problemy wplątał się jej tatuś...\nJak widać fabuła pasuje bardziej do amerykańskiego kina familijnego aniżeli do stylistyki noir. Na szczęście jednak to nie ona gra pierwsze skrzypce, ustępując miejsca dość ciekawej koncepcji wykorzystywania światła i cienia do rozwiązywania zagadek. Jak już wcześniej wspomniałem, Dawn posiada szereg interesujących talentów związanych z wykorzystaniem cieni. Prócz tego że sama może stać się jednym, potrafi również zamieniać w cienie trzymane przedmioty oraz przechodzić przez szyby, jeżeli tylko ściana obok jest odpowiednio naświetlona a także napędzać urządzenia elektryczne przy pomocy świetlistych kulek rozsianych po całej okolicy.\nProblem w tym, że to już praktycznie wszystko. Bo grę można skończyć w trzy godziny, jeżeli niespecjalnie przejmujemy się osiągnięciami i znajdźkami. To smutne, bo pomysł na grę był dobry, a w połączeniu z pięknym kierunkiem artystycznym będącym mieszanką filmów gangsterskich z domieszką Psychonauts mogło wyjść naprawdę coś dobrego. A tak dostajemy nieco dłuższe demo możliwości studia Compulsion Games. Nie ukrywam, że liczyłem na dużo więcej.\nNie mówię, że nie warto zainteresować się Contrastem, bo pomimo technicznych zgrzytów i temu że jest krótka, nadal uważam że jest w porządku. Tylko warta jakieś 15 złotych a nie 50.


Kimchi z białej kapusty Hot (ostre) 300g Runoland idelikatesy24.pl\n» Kimchi z białej kapusty Hot (ostre) 300g Runoland\nKod produktu: SKLEP-PRZ-060\nKimchi należy do najzdrowszych przekąsek na świecie i najpopularniejszych w Korei. To jedna z naszych najnowszych wersji, w której kapustę pekińską zastąpiliśmy naszą polską. Przyprawy pozostały wg tradycyjnego koreańskiego przepisu. Zawartość czosnku, imbiru oraz oryginalnych koreańskich przypraw rozgrzeje w nadchodzącym jesienno-zimowym okresie. Kimchi podbija serca miłośników ostrzejszych smaków, ze względu na dodatek koreańskiej papryki.\nKapusta biała (83%), czosnek, papryka gochugaru (2,5%), biała rzodkiew, cukier, sól morska, sos rybny, mąka pszenna, imbir.\nSkładniki Kapusta biała (83%), czosnek, papryka gochugaru (2,5%), biała rzodkiew, cukier, sól morska, sos rybny, mąka pszenna, imbir.\nAlergeny Sos rybny, mąka pszenna.\n- Wartość energetyczna 172 kJ/41 kcal\n- Białko 1,8 g\n- Sól 3 g


Zamach Agcy na... Wałęsę - Kultura\n10 sty 02 14:14\nZamach Agcy na... Wałęsę\nDo tych sensacyjnych spekulacji o rzekomym spisku na życie Wałęsy przyłączyli się także jego włoscy przyjaciele związkowi, którzy - co ciekawe - dopiero teraz, po dwóch latach, przypomnieli sobie o pewnych faktach. I tak sekretarz generalny włoskiej centrali związkowej UIL, Giorgio Benvenuto, stwierdził 28 marca 1983 r. w wypowiedzi prasowej, że zamachu na Wałęsę usiłowano dokonać dwukrotnie, przy czym obie próby miały zdarzyć się wówczas, gdy polski gość znajdował się akurat w jego towarzystwie.\nAmbicje zamachowe Agcę wręcz rozsadzały. W powijakach były przygotowania do zamachu na papieża, a już rozmyślał on, kogo by tu jeszcze z tzw. VIP-ów wziąć na muszkę. Tak przynajmniej zapewniał, lub raczej chełpił się, w rzymskim śledztwie. Sądził najwidoczniej, że gdy ujawni kolejne, faktyczne czy rzekome, plany likwidacji głośnych osobistości, urośnie w oczach międzynarodowej opinii publicznej. Tak więc z jego ręki - jak twierdził - miał także zginąć prezydent Tunezji, premier Malty, sekretarz generalny ONZ (do którego później będzie kierował błagalny apel). Jeśli wierzyć zapewnieniom Agcy, z czym jak wiadomo problem największy, na jego czarnej liście znajdowali się jeszcze: ambasador radziecki w Wiedniu, patriarcha Kościoła ormiańskiego, przywódca Iranu oraz przewodniczący Rady Europejskiej. Co do tej ostatniej osobistości, to się jednak pomylił, bo nie wiedział, iż jest nią kobieta. Chciał także uśmiercić "króla Wielkiej Brytanii", a gdy dowiedział się, że panuje tam królowa, stwierdził: "Rezygnuję, bo Turcy nie strzelają do kobiet". Planował też zamach na rozgłośnię Radia Wolna Europa. W długim rejestrze potencjalnych nieboszczyków znalazł się również ... Lech Wałęsa.\nWkrótce zorientowano się, że wszystkie te sensacje były wytworem fantazji, toteż potraktowano je wzruszeniem ramion i szybko o nich zapomniano. Z jednym jedynym wyjątkiem - planowanym ponoć zamachem na Wałęsę. Temat ten długo funkcjonował jak najbardziej serio w zachodnich mass mediach. Warto więc przyjrzeć się bliżej owej intrygującej historii.\nPrzesłuchanie Agcy pod zarzutem zamiaru likwidacji Wałęsy odbyło się w gabinecie sędziego Martelli 29 grudnia 1982 r. Dwa tygodnie wcześniej, 11 grudnia 1982 r., finansowana przez USA gazeta "Daily American" napisała, że "agenci bułgarscy planowali również zgładzenie Lecha Wałęsy, wykorzystując do tego członków włoskiej organizacji terrorystycznej - Czerwone Brygady". Mass media powieliły natychmiast tę informację, z której Agca zapewne skrzętnie skorzystał. Niejednokrotnie bowiem przedstawiał sędziom śledczym jako własne to, co przeczytał w prasie bądź zaczerpnął z ekranu telewizyjnego. Prawdopodobnie tą właśnie drogą zainspirowany został także do wymyślenia rzekomego spisku na życie polskiego przywódcy.\nDo zamachu miało dojść w styczniu 1981 r., w trakcie wizyty Wałęsy z grupą działaczy "Solidarności" w Rzymie, której celem było nawiązanie bliższej współpracy z włoskimi związkami zawodowymi. Według wersji Agcy plan zgładzenia Wałęsy przewidywał włożenie bomby zegarowej do bagażnika samochodu, którym miał on odbyć przejażdżkę po mieście. Ochronę miał bowiem tak szczelną - argumentował terrorysta - że nie sposób było się doń zbliżyć. W późniejszych zeznaniach Agca zamienił bombę na zdalnie sterowany materiał wybuchowy. Zamachowi zapobiegł ponoć pewien anonimowy informator, który doniósł o spisku policji, wobec czego z tego planu zrezygnowano. Późniejsze śledztwo wykazało jednak, że w żadnym z rzymskich komisariatów nikt o takim doniesieniu nie słyszał.\nAgca opowiadał też w śledztwie, jak wygląda rozkład hotelu "Victoria", w którym zatrzymał się Wałęsa, opisywał centrom prasowe zorganizowane w związku z przyjazdem gości z Polski, wymieniał pewne szczegóły dotyczące Domu Polskiego Pielgrzyma - a wszystko to na dowód, że tam był. W końcu jednak przyznał, że żadnego z tych miejsc nie widział na oczy, a wszystkiego dowiedział się z przypadkowo podsłuchanej rozmowy dwóch sędziów, zainteresowanych sprawą służbowo. Ale wspomniani sędziowie otrzymali szczegółowy opis hotelu i innych obiektów, w których przebywał Wałęsa, dopiero 3 stycznia 1983 r, a więc już po przesłuchaniu terrorysty.\nWówczas Agca oświadczył, iż informacje te przekazał mu Luigi Scricciolo - przedstawiciel włoskich związków zawodowych. Był on w ogóle pierwszym zachodnim działaczem związkowym, z jakim spotkał się Wałęsa na zjeździe "Solidarności" w Gdańsku. Od niego też otrzymał zaproszenie do złożenia wizyty w stolicy Włoch. W lutym 1982 r Scricciolo, będący wówczas szefem wydziału zagranicznego Włoskiej Unii Pracy (UIL), został wraz z żoną Paolą aresztowany pod zarzutem szpiegostwa politycznego i wojskowego, powiązań agenturalnych z Bułgarami, udziału w przemycie i wykonywaniu zleceń terrorystycznych we Włoszech Utrzymywał także bliskie kontakty z dyplomatami ambasady USA w Rzymie. Zdradzony przez żonę, przyznał się do działalności agenturalnej na rzecz Bułgarów. W śledztwie ujawniono jego liczne powiązania bułgarsko-turecko-włoskie w handlu bronią i narkotykami oraz inne mafijne kontakty. Nie obwiniono go jednak o usiłowanie dokonania zamachu na Wałęsę.\nOpiekując się delegacją "Solidarności" w Rzymie, udzielając jej szczodrej pomocy w tworzeniu ogniw związkowych w Polsce, Scricciolo jednocześnie przekazywał swoim bułgarskim mocodawcom rozmaite informacje dotyczące tego środowiska. Działacze "Solidarności" nie mieli oczywiście zielonego pojęcia, że już przy pierwszym wyjeździe za granicę dostali się w ręce obcego wywiadu.\nZamiar zgładzenia bardzo popularnego wówczas w świecie przywódcy związkowego nabrał takiego rozgłosu, że musiał stać się przedmiotem śledztwa. W jego następstwie sędzia Martena oświadczył, iż był to kolejny wymysł Agcy, któremu zarzucił składanie kłamliwych zeznań i zapowiedział, że odpowie za to w oddzielnym postępowaniu sądowym. Do tego wprawdzie nie doszło, lecz w akcie oskarżenia skierowanym przeciwko Bułgarom podczas drogiego procesu nie było już najmniejszej wzmianki o zamachu na Wałęsę. Do śledztwa włączyli się także sędziowie Priore i Imposimato, badający koneksje Scricciolo, lecz i oni zamknęli dochodzenie w kwietniu 1983 r., nie znajdując żadnych punktów zaczepienia w kontekście zamachu. W styczniu 1984 r. sam Agca odwołał wcześniejsze zeznania o próbie likwidacji szefa "Solidarności".\nWyniki dochodzenia Maitelli zupełnie ignoruje w swoich książkach Claire Sterling. Również Paul Herze podaje jako fakt, że "na początku stycznia Agca spotyka się z Bułgarami w hotelu »Archimede« w Rzymie, gdzie omawiają plan zamordowania Lecha Wałęsy" - co najwidoczniej przepisał z zeznań terrorysty, zanotowanych w śledztwie. Ale już nie uznał za stosowne dodać, że Agca to wszystko odwołał, a sędzia Martella nazwał jego zamachowe opowieści zmyśleniami i oszczerstwami. Także Claire Sterling przemilczała przed czytelnikami późniejsze dementi Agcy.\n26 listopada 1984 r. dziennik "Franldurter Rundschau", w korespondencji własnej z Rzymu, komentował tę sprawę następująco: "Dzisiaj jest już rzeczą pewną, że przynajmniej ta część zeznań Agcy, która odnosi się do planowanego zamachu na Wałęsę, nie odpowiada prawdzie".\nA co na to wszystko główny bohater tej opowieści? Otóż przez dwa lata od chwili powrotu z Rzymu Lech Wałęsa w ogóle nie mówił nic na ten temat. Dopiero wiosną 1983 r., najwidoczniej pod wpływem nadchodzących doń zachodnich sygnałów prasowych, zabrał głos, dorzucając pewne szczegóły, mogące uprawdopodobnić wersję Agcy. W rozmowie z korespondentem włoskiej agencji ANSA, przeprowadzonej 13 marca 1983 r., wyraził on niejasne podejrzenie wobec swego kolegi z "Solidarności", Ryszarda Kalinowskiego - byłego wiceprzewodniczącego Związku, sugerując, że mógł on być wmieszany w próbę zamachu. Przypuszczenie to wzięło się stąd, iż podczas pobytu w Rzymie Kalinowski pewnego wieczoru namawiał Wałęsę, by wybrali się na spacer sami, bez natrętnej eskorty ochrony. Pomysł zupełnie naturalny, zwłaszcza gdy ogląda się Zachód z bliska po raz pierwszy. Czyż jest to jednak powód, by z takiej propozycji konstruować zaraz poszlakę zamachową, rzucającą przecież poważny cień na znanego działacza związkowego? A tak właśnie zinterpretowały to media. 13 marca 1983 r. DPA informowała z Rzymu, opierając się na doniesieniach włoskiej telewizji, że Wałęsa oskarża pośrednio swego towarzysza z "Solidarności". Natomiast amerykańska agencja UPI przekazała w korespondencji z Rzymu 15 marca 1983 r. taki oto fragment jego wypowiedzi: "Niewiele mi o tym wiadomo. Myślę, że coś by wiedział Ryszard Kalinowski. Podczas wizyty we Włoszech Kalinowski nalegał kilka razy, żebym wziął samochód bez obstawy. Odmówiłem jednak". Kiedy Wałęsa zorientował się, że wobec Kalinowskiego posunął się w domysłach zbyt daleko, usiłował skorygować swoje poprzednie stwierdzenia. W wypowiedzi, którą zamieścił "Times" 25 marca 1983 r, oświadczył: "Nie oskarżam Kalinowskiego, że cokolwiek wiedział. Występował jako mimowolny wspólnik niedoszłych zabójców". W ten sposób jeszcze bardziej zagmatwał całą sprawę. Z jego słów wynikałoby bowiem, iż mityczni zamachowcy z góry wiedzieli, że Kalinowski będzie tego dnia namawiał go na samochodową przejażdżkę i niemal od ręki - chyba w przerwie obiadowej, bo ta jest najdłuższa - umieścili w samochodzie bombę zegarową, która w dodatku nie wybuchła.\nTymczasem Wałęsa mówił tylko o jednej nieudanej próbie zamachu w Rzymie, drugą zaś umieścił w zupełnie innej scenerii. W wywiadzie dla amerykańskiej sieci telewizyjnej ABC stwierdził, iż miało do niej dojść w Genewie. Oto szczegóły przekazane w serwisie polskim "Deutschlandfunk" 23 marca 1983 r.: "Podczas pobytu Wałęsy w Genewie Kalinowski umówił go na spotkanie z pewną kobietą, która chciała pokazać polskiemu związkowcowi jakieś filmy. Kalinowski zaspał jednak i w rezultacie nie zdążyli już udać się na to spotkanie. Wkrótce potem wspomniana kobieta zadzwoniła do nich i powiedziała, że o ustalonej porze wizyty pod jej drzwiami zjawiło się dwóch uzbrojonych mężczyzn, którzy rzekomo poszukiwali włamywaczy. »Trudno powiedzieć, jak zareagowaliby ci mężczyźni, gdybym był wówczas w mieszkaniu tej kobiety« - zauważył Wałęsa".\nRzecznik prasowy szefa "Solidarności" odniósł się do tych spekulacji z pełną powagą, oświadczając 25 marca 1983 r. agencji DPA: "Podczas swego pobytu na Zachodzie Wałęsa nie zauważył najmniejszych oznak przygotowywania nań zamachu. Teraz jednak przypomina sobie pewne zdarzenia, które ewentualnie mogłyby być interpretowane w tym właśnie kierunku". Nie chciał wszakże podać żadnych szczegółów na ten temat.\nJedno, co w tych wszystkich opowieściach jest prawdziwe, to pobyt czterech Bułgarów w rzymskim hotelu, w którym zakwaterowała się delegacja "Solidarności". Opuścili oni jednak lokum przed przyjazdem Wałęsy, a ponadto byli to inni Bułgarzy niż wskazani przez Agcę współzamachowcy z Amonowem na czele. Zmyślona od A do Z historia o próbie zamachu błąka się jednak jeszcze i dziś w niektórych publikacjach. Bezkrytycznie przyjął ją nawet Bernstein - autor tak poważnej pozycji jak biografia Jana Pawła II - nie zauważając wyników śledztwa Martelli ani dementi samego Agcy.\nPlanowanie zamachu na Wałęsę niejako w przededniu realizacji głównego przecież celu - zamachu na papieża - przeczyłoby zresztą zdrowemu rozsądkowi. Istniało bowiem poważne ryzyko, że Agcy podwinie się noga i trafi do aresztu, a do tego ani on sam, ani jego mocodawcy nie mogli dopuścić.\nAutor: Eugeniusz Guz, Źródło: Onet\nZamach na papieża. Zagadka rozwiązana?


en przejść przez szkolenie BHP. Szkolenia BHP mogą być organizowane w bardzo różny sposób. Wiele zależy tutaj od tego, jaką decyzję podejmie właściciel danej firmy. W dużych przedsiębiorstwach często zatrudniana jest konkretna os\nDodane: 23-02-2021 05:15\nSzkolenia BHP mogą być organizowane w bardzo różny sposób. Wiele zależy tutaj od tego, jaką decyzję podejmie właściciel danej firmy. W dużych przedsiębiorstwach często zatrudniana jest konkretna osoba, której obowiązkiem jest pl\nPremium oil - for your engineZdrowe zęby. Kilka poradCzystość w miejscu pracyCo chcesz wiedzieć o zaproszeniachPlaża, piasek lato i kosze plażoweO skutecznym pozycjonowaniu stron - Bielsko-Biała2021 jest dobry aby dokonać rozwoduKrótko o bluzkach i bluzach oraz o modziePoradnik internetowy - skuteczne pozycjonowanie LublinZdrowe zęby mają większe znaczenie, niż myśliszSprawy karne, rodzinne i inneO sposobach radzenia sobie z insektami w domuEkologia - o przydomowych oczyszczalniachStomatologia to rozległy tematIstota zabiegów medycyny estetycznejPoligrafia drukowanaKupuj ubrania w sklepach internetowychPlanowanie i urządzanie ogroduEngine should be in a good technical conditionKartoteki przyszłościArtykuł o wirtualnym biurzeSzybalski-stomatologia.plPrzeczytaj ten wpis a dowiesz się jak korzystać z porad prawnychPrestiż i oszczędnośćGeodeci i ich usługiOto 8 Powodów Dla Których Powinieneś Pomyśleć O Tym Jak Zaparzyć Włoską KawęJedziemy na południeDentysta ZabrzeZamówić fotowoltaikę profesjonalnie?Wypożyczalnia krzeseł


Są bardziej kompetentni ode mnie :P\nSprawozdanie to taki tekst użytkowy. Po prostu pytałam, czy byś nie opisał, co się tam działo.\nMaks, może jakieś sprawozdanko?\n31 nie będę mógł być, ale na te dwa dni przyjadę. Krzywa nareszcie zaistniałaś :PP


Co zrobić, a czego nie robić, kiedy cię krytykują | Dzień później\nDziś druga część medalu, opisanego w poście o tym, jak krytykować konstruktywnie.\nWszyscy pragniemy akceptacji, więc krytyki nie chcemy i nie lubimy. Wzbudza ona w nas negatywne emocje. I nie umiemy jej przyjmować, oj, nie umiemy. Reagujemy na nią złością, gniewem i negacją, ewentualnie biernością i wycofaniem. Daleko nie trzeba szukać - wystarczy popatrzeć na afery wybuchające co chwilę w blogosferze książkowej, gdy pisarz wykłóca się z blogerem, który negatywnie ocenił jego dzieło. Ostatnio w ogóle pojawiło się takie zjawisko, że wszelka krytyka, (nie tylko ta zła, niekonstruktywna), podciągana jest pod hejterstwo, atak - i atak wywołuje. Przyjmujemy postawę obronną: czy sam jesteś idealny, że mnie krytykujesz? Ba nawet niewinna uwaga, np. powiedzenie komuś "przepraszam, czy może się Pan przesunąć" w tramwaju może spowodować uwagę w stylu: jak Pani za ciasno, to taksówkami niech jeździ. Foch. Trend jest taki, by najlepiej się nie odzywać, nie komentować, nie krytykować. Bo można oberwać. Tego typu brutalizacja życia społecznego pokazuje chyba jak kruche jest nasze ego. Najbardziej mnie rozbrajają próby zamknięcia komuś ust, w stylu: jeśli się nie podoba, to siedź cicho; po co się odzywasz. No właśnie po to, że się nie podoba. Nigdzie nie jest napisane, że można wyrażać tylko pozytywne opinie - to tylko fejsbuk (póki co) tak funkcjonuje. W normalnym życiu jest również miejsce na wyrażanie negatywnych uwag. Bez tego nigdy nie następowałaby poprawa. Więc może czasem dobrze jest posłuchać tego, co mówią inni, by nie trwać w biernym samozadowoleniu? Żeby się czegoś nauczyć?\nPo pierwsze więc: wysłuchaj/uważnie przeczytaj. Nie obrażaj się od razu, nie przerywaj, nie kłóć, nie wytykaj krytykującemu jego błędów. Trzymaj emocje na wodzy. Zastanów się, jakie są intencje krytykującego, czy jest to krytyka konstruktywna, czy nie. Zawsze możesz powiedzieć: to jest Twoje zdanie, ja uważam inaczej - choć to postawa defensywna - lepiej jednak sprawę przemyśleć i zastanowić się, czy nie ma w tym, co ci ktoś powiedział racji. Taka jest moja filozofia. Niektóre osoby muszą tu jednak uważać, żeby nie popaść w samoobwinianie się - nie samobiczuj się, nie przeżywaj w myślach non stop tej sytuacji. Daj sobie prawo do popełniania błędów.\nDalej: jeśli dojdziesz do wniosku, że krytyka pozostaje w duchu krytyki konstruktywnej, a także jeśli jest to krytyka z ust osób, które cię znają i na których ci zależy, zastanów się co możesz zrobić, żeby w przyszłości uniknąć podobnego błędu (jeśli Twój krytykujący Ci tego nie zasugerował).\nJeśli się faktycznie pomyliłeś - przyznaj się do tego, przeproś, nie idź w zaparte - korona z głowy ci od tego nie spadnie, a możesz zyskać szacunek drugiej osoby. Nie zrzucaj winy na innych, na okoliczności, na wypadki losowe, jeśli ewidentnie to Ty zawiniłeś. Ludzie niestety mają do tego tendencję, nie zważając na to, że w pewnym momencie staje się to niepoważne. Nie złożyłem na czas zeznania podatkowego? - to "ich" wina, bo niby czemu czas jest tylko do końca kwietnia? Mój wniosek został odrzucony - zostałem niesprawiedliwie oceniony! To wy jesteście do dupy, nie ja.\nNajgorsze chyba, co może być, to "dyskutowanie" z krytykującym w sytuacji, kiedy nie mamy racji. Pół biedy, gdy dysponujemy merytorycznymi argumentami. Tylko, że najczęściej taka dyskusja przeradza się w pyskówkę. Dochodzi do obrzucania się epitetami, osobistych wycieczek, co jest wyrazem nie tylko braku kultury, ale zwykłej bezradności. Na miłość boską, nie róbmy tego. Okażmy trochę godności. Uważam, że w większości wypadków lepiej ugryźć się w język, nawet kiedy w krytyce jest mniej, niż ziarno prawdy, powiedzieć, że się przemyśli sprawę - i nie brnąć w to dalej. Oczywiście pod warunkiem, że druga osoba nas nie obraża. Generalnie zawsze lepiej z jakąkolwiek odpowiedzią się wstrzymać, ochłonąć, poukładać sobie w głowie - bo jeśli robisz to na gorąco, może dojść do eskalacji konfliktu. Na przykład bywa, że ktoś nas zdenerwuje i na szybko, w nerwach wysyłamy mu emaila z odpowiedzią, w którym piszemy o wiele za dużo... Nauczyłam się już, że lepiej nie wysyłać czegoś takiego od razu - owszem, przelanie na "papier" swoich emocji, pomaga - ale z wysłaniem lepiej poczekać do następnego dnia, kiedy emocje opadną.\nA co, jeśli krytyka jest nieuzasadniona, niechciana, uogólniona, dotyczy obszarów, o których nie powinno się dyskutować (np. wartości, gusta, czy czyjś temperament), kiedy ma na celu umniejszenie nas lub przeradza się w napaść? Takiej krytyki najlepiej nie przyjmować. Postaraj się powściągnąć emocje, nie odpowiadać atakiem na atak, nie awanturować się. Pamiętaj, że czyjeś subiektywne opinie nie są faktami. Jeśli masz wrażenie, że ktoś wyraża właśnie swoje personalne opinie, powiedz: to, że Ty tak uważasz, nie znaczy że jest tak naprawdę. Zażądaj rzeczowych argumentów - jeśli ktoś nie potrafi ich sformułować, widać od razu, że krytyka jest pozbawiona podstaw.\nŚwietną metodą na krytykę - obojętnie czy konstruktywną, czy też nie - jest po prostu "podziękowanie" (ale nie ironiczne, ale spokojne). Ucina to od razu ciąg dalszy, a jeśli ktoś cię atakuje - podcina mu skrzydła. Nie zaszkodzi jakaś dowcipna riposta - jeśli oczywiście nie cierpisz na esprit d'escalier. Oczywiście jeśli ktoś Cię obraża, trzeba stanowczo reagować i powiedzieć wprost: nie życzę sobie, byś zwracał się do mnie w ten sposób.\nNie ma sensu przejmowanie się krytyką z ust osób, na których opinii nam nie zależy, które nas nie znają, z którymi mamy tylko przelotny kontakt. Choć ja uważam, że za każdym razem warto przemyśleć, czy może jednak "coś w tym jest", nawet jeśli wiemy, że z daną osobą już się nie zetkniemy (z drugiej strony to jest zawsze niewiadoma) może ona zobaczyła coś czego nie widzimy sami.\nJak powiedział Aleksander Fredro Mądra krytyka oświeca, głupia gasi. Nie pozwól, by zła krytyka zraniła Cię i zachwiała Twoim poczuciem własnej wartości, a korzystaj z "dobrej".\nAutor: joly_fh o 14:41 wtorek, 24 lutego 2015\nEtykiety: Inne psychologia


Dlaczego pożyczki pod zastaw nieruchomości są tak atrakcyjne dla klientów? - pencnzney’s blog\nPożyczka pod zastaw nieruchomości od dłuższego czasu jest coraz to bardziej popularnym artykułem finansowym na rynku udzielanych kredytów. Jest to uzasadnione grupą podstaw. Aby opisać je wszystkie powinno się stworzyć wielostronicowe dzieło. W niniejszym artykule postaramy się jednak opisać zasadnicze powody tak sporego zainteresowania przedmiotową pożyczką.\nNa forum sieciowym pożyczki pod zastaw nieruchomości jawią się jako najłatwiejsza droga po zdobycia dostrzegalnej ilości gotówki. Zdaje się być to jasne, zważywszy na okoliczność, iż w chwili obecnej duża liczba banków zaostrzyła swoją własną i tak rygorystyczną politykę kredytową. Wymogi jakie jest zobligowany spełnić ewentualny kredytobiorca są znaczne i ogromna część osób odbiera decyzję nieprzychylną na swój wniosek kredytowy.\nKażda osoba, która chce pozyskać pożyczkę pod zastaw nieruchomości nie musi się martwić tym, że nie posiada należytej historii kredytowej albo nie dysponuje odpowiednimi dochodami. W wypadku tej pożyczki liczy się przede wszystkim zgodna wola osób, jakie to podpisują umowę. Pożyczkodawca aby ochronić spłatę przelewanej pożyczki wykorzystuje inny układ gwarancji. Przede wszystkim warto tu wskazać dokonanie prawidłowej adnotacji w zawartości ksiąg wieczystych.\nW dodatku okres w którym damy radę zdobyć pieniądze z np. pożyczki pod zastaw działki odróżnia się znacząco od zwykłych ofert przedkładanych przez banki. Wówczas gdy pożyczkobiorca zgromadził odpowiednio wcześnie pełny zakres dokumentów to samo zrobienie pożyczsski trwa już tylko kilka dni.\npencnzney 2015-04-12 21:47\n« Pożyczka z komornikiem - lekarstwo na … Pożyczka pod zastaw - minimum formalnoś… »


Bateria prysznicowa jak naprawić? — RaoHoneycutt7\nh2Baterie prysznicowe gdzie kupić/h2 Począwszy od uderzająco gorących i bezproblemowych, natomiast znacznie wyważonych modeli, znajdziesz...\nBaterie prysznicowe gdzie kupić\nPocząwszy od uderzająco gorących i bezproblemowych, natomiast znacznie wyważonych modeli, znajdziesz obok nas baterie łazienkowe KFA dobraną do wyglądu każdej łazienki. Eleganckie, ciemne wykończenie równoważy lekkie, strzeliste kształty brył. Jeśli bateria łazienkowa Tres wannowa ma termostat, jest wtedy ale sam kawałek – wylewka, i słuchawka z wężem. Toż nie tylko bateria łazienkowa Besco, lecz również świeży temat ozdobny, który ozdobi każdą kuchnię. Warto i urządzić się w baterie łazienkowe Actima jednouchwytowe, ponieważ jeszcze można zahamować rachunki. Im także można oddać ducha dawnych czasów a zrealizować ciekawy klimat. Systematyczne pranie baterii łazienkowych Omnires nie przyjmie na stworzenie trwałych zabrudzeń, jakie pragnęły użycia mocnych chemikaliów – oraz toż obniża zagrożenie uszkodzenia armatury. Swój magazyn w równym asortymencie jest baterie łazienkowe Tres marki premium.\nFajna chromowana wyróżnia się w małym mieszkaniu. Wystarczy zdecydować, jaki fason i odcień będzie ogromnie dokładny do bliskiej toalety. Czujnik podczerwieni także całe pozostałe postaci elektroniczne są ochronione przed wilgocią w specjalnej skrzynce funkcyjnej. W bliskim zakładzie znajdą Państwo kompleksową ofertę baterii łazienkowych Franke i niezależnych, także nowym jak także regularnym designie, tak żeby doskonale pasowały do Państwa łazienki. Są ponadto miłe dla środowiska, gdyż wbudowany aerator redukuje zużycie wody aż 50%. Wszystkie swoje baterie łazienkowe Deante to gatunki z mieszaczem, zapewniające jeden strumień wody w dobrej temperaturze. Wprowadzony w rodzimych wyrobach zaawansowany system napowietrzania zmniejsza ilość płynącej wody, której zużycie ogranicza się nawet połowę, a podwójne chromowanie podnosi wytrzymałość na zarysowania i ścieranie.\nBateria wannowa jaki klucz\nW polskim sklepie znajdą Państwo wszą ofertę baterii łazienkowych Roca również oryginalnych, także nowoczesnym kiedy a świetnym designie, tak by idealnie oddawały do Państwa łazienki. Przez udostępnione na filtry z skłonnością można zawęzić wybór, aby łatwo oraz łatwo odnaleźć idealną baterię łazienkową Kohlman. Skrzynkę łączy się pod umywalką w granicy, co tworzy całkiem kolejne okazji w zasięgu przygotowywania baterii łazienkowych Besco. W palecie stanowimy również baterie łazienkowe Franke kierowaną do budynków publicznych, również wandaloodporną. Łazienka to jednorazowe z ważnych pomieszczeń, które współtworzą rdzeń całego budynku. Jeśli szukasz połączenia materiałów najwyższej klasie, eleganckiego stanu i najświeższych techniki to wymaganie wybierz produkty polskiej klasy! Każda z bliskich baterii łazienkowych Oras będzie doskonale wkomponowywać się nie wyłącznie w współczesnych mieszkaniach ale także w wnętrzach klasycznym stylu. Bliski handel w indywidualnym zbiorze jest baterie łazienkowe Kludi marki premium.\nFajna chromowana cechuje się w niskim pomieszczeniu. Dzięki proponowanej różnorodności aranżacja łazienki prawdopodobnie istnieć dobrze łatwiejsza. Baterie łazienkowe Oras i także domowe istniejące w zestawie salonów myślą się wysoką klasą spełnienia, funkcjonalnością, i również dobrym designem. Skrzynkę układa się pod umywalką w ścianie, co otwiera całkiem odmienne opcji w szczycie projektowania baterii łazienkowych Franke. http://lingkaran.web.id/new.php przez nas towary to produkty najwyższej jakości skończone z duchem współczesnego wyglądu. Jak wyposażyć oryginalną łazienkę, której wygląd nie znudzi się po paru etapach? Najlepiej skorzystać po baterie łazienkowe Franke w najróżniejszym modelu kolorystycznym. Ujęty w narodowych produktach zaawansowany system napowietrzania blokuje ilość bieżącej wody, której zużycie pogarsza się nawet połowę, a podwójne chromowanie podnosi odporność na zarysowania i ścieranie. Nic wiec dziwnego, że też czarne baterie łazienkowe Oras zyskują popularność.