Sprzedażą paneli fotowoltaicznych zajmują się specjalne sklepy z fotowoltaiką. Sklepy z fotowoltaiką mogą prowadzić sprzedaż stacjonarną oraz internetową. Pracownicy takiego sklepu często posiadają odpowiednią wiedzę i doświadczenie z zakresu foto\nDodane: 02-11-2020 04:38\nwoltaiki, dlatego też są w stanie udzielić klientom fachowej pomocy i porady. Zdarza się, że firmy działające w branży fotowoltaicznej, posiadają także własny sklep z panelami słonecznymi oraz innymi potrzebnymi urządzeniami. Fotowoltaika obecnie cieszy się coraz większym zainteresowaniem, więc sklepy z fotowoltaiką także poszerzają ofertę sprzedawanych produktów. Internetowy sklep z fotowoltaiką umożliwia zakup paneli słonecznych klientom z całego kraju. Poza samą sprzedażą paneli słonecznych, sklep z fotowoltaiką posiada także wiele innych produktów potrzebnych do instalacji słonecznych. Zestawy fotowoltaiczne oferowane przez tego rodzaju sklepy stanowią atrakcyjną ofertę dla wielu klientów, ponieważ zawierają wszelkie potrzebne elementy do zainstalowania paneli słonecznych.\nZainstaluj sobie fotowoltaikęKrótko na temat fotowoltaicznych instalacjiZainstaluj sobie fotowoltaikęRodzaje instalacji fotowoltaicznychRadzimy jak kupić panele fotowoltaiczne szybciej3 Największych Błędów Na Drodze Aby optymalizować panele solarne, Które Szybko Zniszczą Twój Plan.Nowe metody w 2020 jak lepiej wybrać dobre panele fotowoltaiczneDaj Mi 10 Dni A Ja Pokażę Ci Jak kupić panele fotowoltaiczneGdzie można kupić panele fotowoltaiczne a gdzie nie?Śmiali Się Gdy Powiedziałem, że Chcę wybrać dobre panele fotowoltaiczne. Ale Gdy Zobaczyli Jak ...Czy lepiej kupić panele fotowoltaiczne w dzień czy w nocy?Czy można wybrać dobre panele fotowoltaiczne w niedzielę handlową?Dobre rady jak optymalizować panele solarne7 Prostych Metod Aby wybrać dobre panele fotowoltaiczne


Trasa zajęła mi około dwóch godzin i byłem na miejscu długo przed pozostałymi uczestnikami wycieczki. Droga od Tyssedal do Sjeggedal biegnie wijącymi się pod górę serpentynami a miejsca jest jedynie na tyle, aby zmieścił się jeden samochód. Tylko sporadycznie niewielkie zatoczki pozwalają się wyminąć jadącym z naprzeciwka autom.Mając po jednej stronie kamienną ścianę, a po drugiej przepaść, jedzie sie z ręką na sercu. Udało się jednak dotrzeć na miejsce w jednym kawałku jakąś godzinkę przed umówionym spotkaniem. Dzięki temu mogłem na spokojnie przepakować plecak i rozruszać nogi przed wyprawą. Parking już o siódmej rano zawalony był samochodami, ale było jeszcze na tyle wolnych miejsc, że nie musiałem długo szukać pustego miejsca. Opłaciłem postój („tylko„ 120 koron za cały dzień), chwyciłem aparat i poszedłem obejrzeć tamę Ringedal.\nPrognozy pogodowy przewidywały opady ale póki co nic nie zwiastowało deszczu. Spoza chmur przebijały się pierwsze promienie słońca i żywiłem nadzieję, że kurtka przeciwdeszczowa, która spakowałem do plecaka nie będzie potrzebna. Było za to zimno. Tak zimno, że marzły palce. Myślałem wcześniej, że będę mógł pójść w krótkich spodenkach ale w tej sytuacji musiałem ubrać się cieplej, tym bardziej, że skoro już tutaj jest zimno, to co dopiero będzie na górze, gdzie dojdzie jeszcze zapewne zimny wiatr. Przebrałem się więc na parkingu w „oddychające„ trekingowe spodnie, krótkie zaś wrzuciłem do plecaka i właściwie byłem gotowy do drogi.\nJak już wspomniałem, gdy skończyły się kamienne stopnie, trzeba było stawiać stopy bardziej uważnie. Wszędzie wokół było błoto. Nie zawsze dało się je wyminąć. Choć na ścieżce nie brakowało kamieni czy korzeni drzew, to błocko pokrywało zdecydowaną większość podłoża na tym odcinku trasy. Jak łatwo się domyślić, wędrówka w takich warunkach nie należała do najprzyjemniejszych. Tym bardziej, że z każdym krokiem było mi coraz bardziej gorąco. Moje „oddychające„ spodnie chyba nie były tak do końca oddychające i zacząłem wypatrywać jakiegoś miejsca na rasie, gdzie mógłbym się przebrać i wskoczyć w coś luźniejszego. Głupio było tak stanąć przy samej ścieżce i nagle ściągnąć spodnie. Wokół przecież szlo tyle ludzi. Poza tym ciężko było znaleźć odpowiednio suche i osłonięte przed wzrokiem innych miejsce na takie przebieranki. Szedłem więc dalej czując jak nogi gotują mi się pod ubraniem. Postanowiłem, że jeśli nie wypatrzę żadnego odpowiedniego miejsca, żeby zejść na chwilę z trasy to po dotarciu na górę, gdzie jak pamiętałem znajdowała się dolina z mnóstwem porozrzucanych letniskowych domków, schowam się za jednym z nich i tam dokonam zamiany łachów.


Kontakt - Sowix\n"SOWIX" mgr inż. Marek Kołodziej\n21-400 Łuków, ul. Żeromskiego 4a\n+48 508 001 001 +48 501 062 025 info@sowix.pl\nAdministratorem podanych przez Ciebie danych osobowych jest MAREK KOŁODZIEJ "SOWIX" AGENCJA USŁUG BHP i P.POŻ. z siedzibą w Łukowie, 21-400 ul. Żeromskiego 4A.Czytaj więcej\nWyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych, podanych w niniejszym formularzu, w celu przetworzenia zapytania i prowadzenia korespondencji przez spółkę MAREK KOŁODZIEJ "SOWIX" AGENCJA USŁUG BHP i P.POŻ. z siedzibą w Łukowie, 21-400 ul. Żeromskiego 4A\nWyrażam zgodę na przetwarzanie mojego adresu e-mail w celu otrzymywania informacji handlowych od spółki MAREK KOŁODZIEJ "SOWIX" AGENCJA USŁUG BHP i P.POŻ. z siedzibą w Łukowie, 21-400 ul. Żeromskiego 4A\nSowix © 2021 Strona internetowa stworzona przez agencję reklamową VREEGO


Newsy – Praca modelki bez lukru i życie bez centymetra – WIESZAK NA WYBIEGU\nWielu z Was pytało mnie, dlaczego zakończyłam swoją przygodę z modelingiem. Powodów było dużo, między innymi brak czasu spowodowany dostaniem się na bardzo trudne i wymagające studia. Rozpoczęcie pracy nad blogiem – przypominanie sobie wszystkiego, co przeżyłam, ludzi, których poznałam, zdjęć, które zrobiłam – dało mi do zrozumienia, że mocno się za tym światem stęskniłam i że chciałabym dać samej sobie ostatnią szansę. 21 lat to kiepski wiek na rozpoczynanie kariery, jednak ja mam już za sobą czteroletnie doświadczenie w modelingu. Kiedyś byłam gotowa poświęcić tej pracy prawie wszystko. Teraz mam inne priorytety, zaczynam pisanie pracy licencjackiej. Mimo to nie umiałam odmówić sobie przyjemności z powrotu do zawodu modelki po ponad dwuletniej przerwie 😉 Póki co pragnę skupić się na ulepszaniu portfolio i pracy w Polsce. Co później? Czas pokaże, gdzie mnie popchnie życie.\nZdecydowałam się na „świeżą” agencję, która na rynku funkcjonuje dopiero niecały rok. Zależało mi na tym, by agencja dostosowała się do mojego planu zajęć, by nie próbowała nigdzie wysyłać na siłę, zanim nie dokończę swoich studiów (a to stanie się mam nadzieję w czerwcu). Wiele dziewczyn szukając agencji kieruje się liczbą topmodelek na stronie oraz stażem pracy bookerów. I bardzo dobrze. Denerwuje mnie jednak krytyka nowo powstających agencji i szufladkowanie ich jako tych „słabych”. Zarówno D’Vision, Model +, jak i wszystkie inne czołowe agencje również stawiały kiedyś pierwsze kroki na polskiej scenie modelingu, dlatego uważam, że każda kandadatka na modelkę musi sobie najpierw ustalić własne, bardzo osobiste cele i priorytety, nie sugerując się opinią innych, także tych „po fachu”. To, co wyróżnia agencje modelek to przede wszystkim szczera, przyjazna atmosfera, profesjonalne podejście i zaangażowanie w promocję swoich podopiecznych. Duże agencje rządzą się swoimi prawami. W wielu z nich na stronie wisi po kilkanaście dziewczyn, które wcale nie pracują. Wysokie mniemanie o swoich możliwościach może często prowadzić do traktowania dziewczyn „z góry” i bardzo przedmiotowo. W agencji, z którą mam możliwość teraz współpracować nie odczuwa się żadnej presji, nie ma się poczucia, że każdy każdego ocenia i segreguje. Moim zdaniem A S ma duże szanse na rozwinięcie skrzydeł. Na to jednak zawsze potrzeba czasu i ja ten czas z wielką radością im poświęcę 🙂\nPowrót do modelingu oznacza powrót do idealnej sylwetki, która niestety wraz z wiekiem coraz bardziej się zaokrągla. Taka kolej rzeczy… Dlatego też od dnia dzisiejszego wspieram w wysiłkach wszystkie aspirujące modelki, walczące ze zbędnymi centymetrami.\noraz naszego fanpage’a na facebooku:\n26 października, 2012\tby Marta\naaaaaaaaaaaa AS ! bardzo się ciesze ! to jedna z moich ulubionych w agencji w Polsce !\na Tobie życzę wszystkiego dobrego w nowej agencji i żebyś znowu rozwinęła skrzydła <3 !\nOjej, powodzenia, naprawdę dobra decyzja 🙂 Nawet Ci troszeczkę zazdroszczę! Opiszesz czasem jak Ci się podoba w nowej agencji, jak tam jest itp? O, i chciałam jeszcze zapytać – co studiujesz? 🙂\nStudiuję japonistykę 🙂\njak najbardziej popieram Twoją decyzję, jeśli to jest to czego pragniesz i Cię uszczęśliwi, trzymam mocno kciuki,żeby się udało 🙂 A.\nSuper że znowu będziesz modelką !\nA my doczekamy sie twoich nowych , świetnych zdjęć ! <333\nsuper, ja akurat mam szansę podpisać kontrakt i z model plus i z d'vision i submarine model… nie wiem, którą wybrać, jednak zanim to zrobię – muszę zrzucić 4-5 cm w biodrach. moje wymiary 80/64/94 no i dodatkowo talia, ale mysle ze jak uda sie w biodrach to talia pojdzie od razu.:) czy 20 lat to dobry wiek na rozpoczęcie kariery? Proszę o szczerą odpowiedź, ile zdołam zrobić…\n20 lat to dosyć późno, zważając na to, że teraz agencje najchętniej rozpoczynają współpracę z bardzo młodziutkimi, nawet 13-14 letnimi dziewczynami. Samo zrobienie dobrego portfolio i promocja modelki w zagranicznych agencjach trwa ładnych parę lat (około czterech na pewno). Nie oznacza to oczywiście, że powinnaś się zniechęcać! Zawsze jest szansa na wiele fajnych prac, a nawet spektakularną karierę 🙂 Kwestia szczęścia. Pozdrawiam.\ni co robisz zeby schudnąć:D ?\nO tym w kolejnych postach 😉\nŚwietnie ! Strasznie się cieszę, bo jesteś do tego stworzona ! Z niecierpliwością czekam na kolejne Twoje wpisy.\nSesja piękna 🙂\nPowodzenia, kochana! Twoje zdjęcia są zjawiskowe i wierzę, że pewnego dnia jeszcze z wielu źródeł o Tobie usłyszę…\nCo do diety, mam dużo fajnych, sprawdzonych przepisów – pozostałość po dawnym odchudzaniu (które było oj, bardzo skuteczne), także jakby co, pisz do mnie śmiało!\nNapiszę na pewno! ;* Bardzo jestem ciekawa, cóż to za przepisy 🙂\nRewelacyjny pomysł! Bardzo się cieszę i szczerze Ci kibicuję. Dobrze, że zaczynasz się odchudzać, będzie mi raźniej hahab 😀 Ja muszę od poniedziałku, bo w grudniu tak jak Ci kiedyś już pisałam w mailach, coś się zmieni :)) Na razie puszczam oczko i powodzenia! 🙂\nPierwsze zdjęcie najładniejsze 🙂\nTo świetna wiadomość, zwłaszcza, że ze swoją urodą nadal nadajesz się na modelkę. Będę mocno kibicować i powodzenia w godzeniu nauki z modelingiem 🙂\nświetna wiadomość! powodzenia ! na pewno wszystko pójdzie po Twojej myśli 😀 zatem już nie mogę się doczekać zdjęć z nowych sesji 😉\nWow! Nie spodziewałam się, że pytanie, które zadałam pod poprzednim wpisem, doczeka się odpowiedzi w formie nowej notki. 🙂 To dobrze, że wracasz do pracy modelki. Ze zdjęć wyłania się dziewczyna o wyglądzie stworzonym do tej pracy. I Ty na pewno jesteś tego świadoma. 🙂 Trzymam więc kciuki, by studia nie były przeszkodą w realizowaniu się w modelingu. Jeśli chodzi o postanowienia rozmiarowo-wagowe, również życzę powodzenia. 🙂 Ja mam raczej odwrotny cel – chciałabym przytyć… Cóż, nigdy nie będę modelką, chyba najwyższa pora się z tym faktem pogodzić 🙁 :D. Obecnie ważę 52 kg przy wzroście 1,70 m, ale chciałabym… Czytaj więcej »\nWow! Serio?! Świetnie,gratuluje, ważne,żeby robić coś w czym się jest dobrym\nWłaśnie, niedawno dostałam wiadomość od bookerki z tej agencji 🙂 Może i mi się uda 😉 Powodzenia! 🙂\nWow! Serio? To świetna wiadomość, najważniejsze,by robić to w czym jest się dobrym. 🙂\nNiedawno ja dostałam wiadomość od bookerki z tej agencji 🙂 Może i mi się uda, bardzo bym się cieszyła. Może wiesz, czy ta agencja ma dobre kontakty za granicą?\nOczywiście, życzę powodzenia i trzymam kciuki 🙂\nMają kontakty za granicą;-)\npierwsze zdjęcie niesamowite, ciesze się, że postanowiłaś wrócić do medelingu, bo miło się ogląda twoje zdjęcia ! :))\nfajnie że zdecydowałaś się połączyć studia z modelingiem 😉\nbardzooo zazdroszczę Ci tych podróży!\nja byłam tylko w Czechach na jednodniowej wycieczce;p\ntrzymam kciuki i kibicuję! pozdrawiam\nMasz piękną cerę 🙂\njaka polska agencja była twoją pierwszą, w sensie te 4 lata temu? :))\nFajnie, że powróciłaś do modelingu. Obyś nas zasypywała teraz nowymi sesjami i projektami;) Przerażająco jest usłyszeć , że w wieku 20, czy 20 paru lat jest się na coś za starym 🙁\nskoro wracasz do modelingu czekam z utęsknieniem na nowe sesje;)\ndecyzja jak najbardziej na tak;) rób to co kochasz, a to że porzuciłaś to dla innych priorytetów to plus dla Cb, znam osoby które zaprzepaściły edukację poświęcając całe życie na sławę… ona mija… lata też.\nKibicuję Ci! :*\nswietnie.zycze Ci wszystkiego najlepszego.masz niebanalna urode i zaslugujesz aby spelniac swoje marzenia\nJa marzę o karierze modelki – 14 lat – 170 cm – 44 kg – moi rodzice się na to nie zgadzają, ponieważ twierdzą, że modelka jest traktowana jak przedmiot\nA czy ktoś z rodziców jest lub był modelem lub modelką ? sranie w banie….. jeżeli jesteś głupia i dajesz sobą pomiatać to wiadomo że zrobią z Cb przedmiot, natomiast gdy masz poukładane w głowie i masz wymiary i urodę, jak najbardziej nadajesz się na modelkę. Gdybym ja słuchała się rodziców, na pewno nie zrobiła bym takiej kariery jaką rozkręcam w tej chwili. pozdrawiam\n170 i ważysz 44 kg ? To jest nienormalne . ;/


Audyt Bezpieczeństwa Teleinfomatycznego\nhome > audyty > audyt bezpieczeństwa teleinfomatycznego\nAUDYT BEZPIECZEŃSTWA TELEINFORMATYCZNEGO to przede wszystkim zapewnienie strategii oszczędności, optymalizacji i bezpieczeństwa środowiska informatycznego.\nCelem Audytu Bezpieczeństwa Teleinformatyczne go jest analizą systemu przetwarzającego dane w Organizacji pod kątem bezpieczeństwa i zapewnienia poufności, integralności oraz dostępności chronionej informacji.\nAudyt jest formą działania kontrolnego mającego n a celu wyznaczenie pewnej ścieżki rozwoju dla audytobiorcy. Audyt nie może być odbierany u audytobiorcy jako działanie mające na celu wyszukanie błędów i odpowiedzialnych za to osób!!! Audyt jest procesem samodoskonalenia się Organizacji, podnoszenia jej świadomości i ma za zadanie przede wszystkim potwierdzenie zgodności wdrożonego systemu teleinformatycznego z założonymi standardami zarządzania.\noszczędności finansowe - wymierną korzyścią z audytu teleinformatycznego jest ograniczenie kosztów związanych z funkcjonowaniem informatyki w audytowanej organizacji. Audytorzy wspierają audytowanego w optymalizacji wykorzystania już posiadanych zasobów;\nobiektywna ocena środowiska informatycznego - kolejną zaletą audytu teleinformatycznego jest analiza stanu i funkcjonowania środowiska informatycznego audytowanego. Obiektywna ocena może być dokonana jedynie przez osoby niezwiązane z ocenianym środowiskiem. Ocena dokonana przez kompetentny zespół konsultantów, działających w oparciu o międzynarodowe standardy, wyznaczy ścieżkę rozwoju dla audytowanego i jego komórki IT;\nbudowanie świadomości - audyt teleinformatyczny podnosi świadomość, zarówno kadry zarządzającej jak i pracowników, dotyczącą istniejących i możliwych zagrożeniach związanych ze środowiskiem informatycznym i ich wpływie na funkcjonowanie organizacji;\nwsparcie przy analizie ryzyka - audyt bezpieczeństwa teleinformatycznego wskaże możliwości oceny zidentyfikowanych zagrożeń związanych z funkcjonowaniem IT w organizacji;\nkonsultacje techniczne - audytorzy to przede wszystkim specjaliści w obszarach objętych audytem, więc niewątpliwą korzyścią dla administratorów IT będzie możliwość spotkania się z nimi, zasięgnięcia opinii oraz wymiany doświadczeń.


Wydarzyło się to po II wojnie światowej. Jechałam pociągiem. Na przystanku pociąg się zatrzymał, ja wyszłam z wagonu i niedaleko odeszłam. Kiedy wróciłam, pociąg już nabierał prędkości, drzwi wagonów były zamknięte. Schwyciłam się za uchwyt u drzwi, jedną nogę dociągnęłam do stopnia wagonu, a drugiej nie mogłam, ponieważ mocno się nią uderzyłam. Ręce zaczęły słabnąć, mogłam się oberwać. I wtedy wykrzyknęłam: „Mikołaju Święty, ratuj!” Pociąg zatrzymał się. Wszyscy pasażerowie byli zdziwieni, a ja z radości zapomniałam o swoim krzyku i swiatitelu Mikołaju. Ale kiedy zdrzemnęłam się, on zjawił się mi we śnie i powiedział: „Ja uratowałem ciebie, odsłuż molebien”. Poszłam do cerkwi, opowiedziałam o wszystkim duchownemu. Odsłużyliśmy dziękczynny molebien. Podarowano mi ikonkę Świętego Mikołaja, która teraz wisi nad moim łóżkiem.\nJ. A. Łarionowa, Rtiszczewo\n„Mamo, ja nie utonęłam”\nTo było dawno. Miałam wtedy dziesięć lat, a teraz mam siedemdziesiąt cztery. Przyjechaliśmy na Ozierki. Poszłam się kąpać, a pływać nie umiałam. Przeszłam kilka kroków – i zapadłam się w jamę. Od razu poszłam głęboko pod wodę, nad głową – ciemność. Łykam wodę, czuję, że ginę. Dzięki Bogu zaczęłam modlić się do Mikołaja Cudotwórcy, żeby mnie uratował.\nU nas w domu był jego drewniany obrazek. Były też inne ikony, ale czemuś to przypomniałam sobie właśnie Mikołaja Cudotwórcę. I ot słyszę jakby przez sen: „Postaraj się z całych sił podskoczyć”. Podskoczyłam – nade mną kobieta. Schwyciła mnie za paluszek i wyciągnęła. I poszłam do płaczącej mamy.\nTen obrazek Mikołaja Cudotwórcy zawsze jest z nami, przeżył on i blokadę Leningradu.\nPrzepustka na wolność\nZ naszej miejscowości w czasie wojny trafił do obozu koncentracyjnego pewien młody mężczyzna o imieniu Mikołaj. A tam była taka zasada: wszystkich osłabionych zbierano w jedną grupę i kierowano do „łaźni”. Co znaczy to słowo wiedzieli wszyscy – śmierć! Jako wycieńczony, trafił do tej grupy również nasz Mikołaj. Szedł-wlókł się jako ostatni: sił nie było…\nI nagle pojawiło się u niego palące pragnienie żyć. Zaczął modlić się do swiatitiela Mikołaja, jak mógł: „Swiatitielu ojcze Mikołaju! Wybacz mi! Źle czciłem ciebie, mało się modliłem. Ale oto teraz jestem w wielkiej biedzie. W domu żona i dwoje małych dzieciaczków. Jak ja chcę do domu! Nie chcę umierać tak młodo! Pomóż mi!”\nNagle pojawiła się myśl: „Padaj!” Była jesień, liście jak dywan leżały na ziemi. Upadł. Konwojent mógł dobić go, zastrzelić. Ale nie ruszył. Poleżał Mikołaj, póki nie ucichły kroki. Wstał i powlókł się na światełko: wieczór był późny. Dotarł do wsi, wszedł na pierwsze napotkane podwórko i zwalił się w szopie na siano.\nRano gospodyni przyszła karmić bydło. Ujrzawszy go, wystraszyła się, wezwała męża. Ten pyta: „Kim jesteś i skąd, jak się tu dostałeś? Mów prawdę! Będziesz kłamać – zastrzelę!” Mikołaj opowiedział całą prawdę: jak modlił się do swiatitiela Mikołaja, jak go prosił.\nGospodarz kazał żonie napalić w łaźni, wyparzyć go, przyodziać, dać słodkiej herbaty i położyć na piecu spać. Po dwóch-trzech godzinach zbudzili go, dali kubek herbaty. Później po mniej więcej tym samym czasie zbudzili znów – dali herbaty z mlekiem. Potem po jeszcze jakimś czasie – kubek mleka. Potem dołożyli kawałeczek chleba. Tak, stopniowo, trzy dni pielęgnowali go po głodówce.\nPewnego razu podchodzi do niego gospodarz i mówi: „Ty nawet nie wyobrażasz sobie, jak ci się poszczęściło. Ja jestem naczelnikiem nad więźniami całych Niemiec. I dam ci taką przepustkę, z którą ciebie ani nasi, ani wasi nie zatrzymają”.\nZaopatrzywszy we wszystko niezbędne, pozwolili mu odejść. Na niemieckiej granicy patrol, oglądając dokument, powiedział: „O, gut! Gut! Wspaniale!” Nasi zaś, sprawdzając, wszyscy dziwili się i mówili: „Ależ dokument! Ależ dokument!” Oto jaki prezent uczynił Mikołaj!\nM. T. Uspienska cerkiew, Helsinki\nPrzypadek, o którym chcę opowiedzieć, opowiedziała mama, a jej – znajoma, z którą one razem chodzą do cerkwi. On świadczy o tym, że swiatitiel Mikołaj pomaga wszystkim, nawet ludziom, dalekim od Boga.\nWydarzył się ten przypadek w Białorusi, na samym początku wojny. Mąż tej kobiety był oficerem. Mieszkali na terenie twierdzy Brzeskiej. Kiedy zaczęły się walki o twierdzę, kobiecie z nowonarodzonym dzieckiem na rękach cudem udało się uciec z objętych walką murów twierdzy.\nKiedy ona pozbierała się, to zobaczyła, że znajduje się w lesie, w nieznanym miejscu, a dokąd iść dalej – nie wie. Wpadła w rozpacz. Na rękach płaczące dziecko, a dookoła drzewa, i żadnej nadziei na znalezienie drogi. Ale nagle niewiadomo skąd zjawił się staruszek z pałką i wskazał jej: „Idź w tym kierunku, tam się uratujesz”. I nieoczekiwanie znikł. Kobieta udała się w tę stronę, którą wskazał jej staruszek, i po jakimś czasie wyszła na chutor. Tam ją przywitali starsi rolnicy, mąż z żoną.\nCałą wojnę wraz z dzieckiem ona przeżyła w tym chutorze. Niemców tu nie było. Po wojnie kobieta poszła do cerkwi i tam zobaczyła ikonę „staruszka”. Był to swiatitiel Mikołaj. „Od tej pory zawsze chodzę do cerkwi i nigdy nie zapominam pomodlić się do swiatitiela” – mówi ta kobieta.\nWedług słowa matki\nOdprowadzając syna na front, matka powiedziała mu: „Kola, kiedy będzie ci trudno, wezwij na pomoc Mikołaja Cudotwórcę, on tobie pomoże”.\nPodczas boju jej syn z przyjacielem byli w zasadzce. W dzień było ciepło, śnieg topniał. A w nocy, kiedy postanowili wyjść z zasadzki, zrozumieli: przymarzli tak mocno, że nie ma sil wydostać się. Kola przypomniał sobie słowa matki i zaczął prosić Mikołaja Cudotwórcę o pomoc.\nW tym czasie szli na zadanie dwaj narciarze. Jeden chciał iść prostą drogą, a drugi namówił go aby pójść okrężną. Oni znaleźli dwóch zamarzniętych i uratowali ich. Chwała i dziękczynienie Mikołajowi Cudotwórcy.\nSłużebnica Boża Anna, Sankt-Petersburg\nChcę podzielić się ze wszystkimi radością mego zbawienia od fizycznej śmierci przez Cudotwórcę naszego swiatitiela Mikołaja. To było ze trzydzieści lat temu. Byłam wtedy młoda, beztroska i prowadziłam życie nie do końca uczciwe (pobożne), choć od dzieciństwa nosiłam krzyżyk, modliłam się, chodziłam do cerkwi, prawda, nie często. Mieszkałam wtedy w mieście Toljatti.\nPewnego razu z dwójką młodych ludzi pojechaliśmy popływać motorówką po morzu Kujbyszewskim. Na jednym z ostrych wiraży łódź przewróciła się, i poszłam na dno.\nW jakimś ułamku sekundy przez głowę przemknęło całe moje życie, z przerażeniem pomyślałam o maleńkim synku i o mamusi: ona przecież nie przeżyje mojej śmierci, sama umrze – serce jej pęknie, synuś zostanie sierotą. I z całego serca zaczęłam się modlić: „Swiatitielu Mikołaju Święciutki, uratuj mnie!” I oto staruszek, lekko przygarbiony, opierając się na kijku, idzie do mnie, i nogą delikatnie popycha mnie do góry. Natychmiast się wynurzyłam z tyłu łodzi przy silniku, złapałam się rękoma za jej brzeg i tak przeżyłam. Łódź zaś nie zatonęła, ponieważ była na poduszkach powietrznych.\nW młodości, kiedy po raz pierwszy opuściłam rodzinny dom, mamusia pobłogosławiła mnie ikoną swiatitiela Mikołaja. Ta ikoneczka zawsze jest ze mną, biorę ją we wszystkie podróże, i swiatitiel Mikołaj mnie strzeże. A kiedy pojechałam popływać łodzią, tej ikoneczki ze mną nie było.\nW dalekie powojenne lata swiatitiel Mikołaj pomógł też mojej mamusi. Pewnego razu musiała ona jechać ciężarówką. Ludzi w skrzyni było wielu, i jeszcze stała wielka towarowa waga. Kierowa był nietrzeźwy, pędził samochodem z ogromna prędkością. Droga wijąc się, biegła pod górę.\nLudzi ogarnął strach, zaczęli stukać do kabiny kierowcy, żeby wolniej jechał, a on tylko zwiększył prędkość. Mamusia moja głośno modliła się do swiatitiela Mikołaja. I oto na jednym z ostrych zakrętów waga siłą bezwładności zsunęła się do nachylonej burty i zerwała ją. Samochód przewrócił się, ludzie popadali w różne strony…\nKiedy mamusia ocknęła się, zobaczyła, że siedzi na drodze cała i nieuszkodzona. A dookoła jęczą ludzie, kogoś zmiażdżyła waga… Ze wszystkich którzy jechali tylko moja mama nie ucierpiała, dlatego że ona wzywała na pomoc swiatitiela Mikołaja.\nWiele jeszcze przypadków było w naszym życiu, kiedy, wydawałoby się, nieuchronnie powinno było wydarzyć się coś strasznego, ale z Bożą pomocą ratował nas swiatitiel Mikołaj.\nSpowiedź (wyznania) więźnia\nPisze do was człowiek, przebywający w więzieniu. Ale nie trzeba bać się tego słowa. Widzi Bóg, jestem czysty przed Nim i przed ludźmi. Grzechu za który odbywam karę, nie mam. Może, Pan posyła mi wypróbowanie, nie wiem…\nModlitwa i książki ratują mnie, ale im więcej czytam, tym więcej mam pytań. Chcę opowiedzieć o przypadku, który wydarzył się ze mną w miejscowości Łopatki Swierdłowskiego obwodu.\nWiosną 1994 roku w zonie (wydzielona strefa więzienna) zaczęła się epidemia awitaminozy. Codziennie trumna: pomór nie oszczędzał ani starego, ani młodego. Przyszła kolej na mnie. Oślepłem (kurza ślepota), opuchły nogi, zaczęły ruszać się zęby, nie mogłem jeść. A najważniejsze, całego oblepiły zwiastunki śmierci – wszy. Leków w szpitalu więziennym nie było. Zrozumiałem, że już nie żyję na tym świecie. Uratować mnie mógł tylko cud. I on się wydarzył.\nW Boga nie wierzyłem, ale rozumiałem, że choroba – zapłata za moje dotychczasowe życie. I przyniósł mi dobry człowiek maleńką kartonową ikonkę Świętego Mikołaja, powiedziawszy: „Módl się i kajaj. On tobie pomoże”. Modlitw nie znałem. Ten człowiek wytłumaczył mi: „Rozmawiaj. Jak ze mną, z nim dziel się najskrytszymi tajemnicami, które skrywasz w sercu, czego nie możesz powiedzieć dla mnie. Spowiadaj się przed nim ze swego rozwiązłego życia”.\nNastała noc. Straszna i okropna. Zdawałem sobie sprawę: rano już nie wstanę. I zacząłem się modlić. Krok po kroku, uczynek po uczynku odkrywałem przed Mikołajem Cudotwórcą swoją duszę. Nie wiem, jawa to była, sen, czy majaczenie. Ale widziałem przed sobą dwoje ogromnych oczu, one przenikały mnie na wskroś, nie można było przed nimi się ukryć. I uśmiech w siwej brodzie. Patrząc na to dobre oblicze i odczuwając pełną niemoc, dałem mu przysięgę, że nie zejdę z drogi, na której teraz stanąłem.\nNastał ranek. Słoneczny, radosny – pierwszy po wielu dniach deszczowych. Tak bardzo zachciało się żyć, radować się ze słońca, trawy, ludzi. Duszę ogarnęła wdzięczność za to, że żyjesz na tym przepięknym świecie. Zrozumiałem, że przeżyłem. Pojawiły się siły, dążenia, pragnienia. Jakbym na nowo się narodził. Opierając się na lasce, postanowiłem wyjść pogrzać się na słoneczku. I zrozumiałem, ku swemu zdziwieniu, że mogę obejść się bez niej. Godzina po godzinie wracały mi siły. Pod koniec dnia zrozumiałem, że będę żyć. Wydarzyło się to ze mną 28 kwietnia 1994 roku. Odrodziłem się. Co ważne, najważniejsze – odnalazłem sens swego niepotrzebnego, wykolejonego życia. Tylko wiara ratuje człowieka, czyni go czystszym, lepszym, wrażliwszym na cudzą biedę.\nW. N. Piskun, Niewjańsk, Swierdłowski rejon\nNie dopuścił zbezczeszczenia.\nPewna kobieta opowiedziała przypadek, który wydarzył się w ich rodzinie, kiedy skończyła zaledwie sześć lat.\nMama jej była bardzo wierząca, a ojciec, przeciwnie, będąc komunistą, wrogo odnosiła się do Cerkwi. Mama musiała w tajemnicy przed ojcem przechowywać gdzieś w szafie, wśród rzeczy, ikonę swiatitiela Mikołaja, błogosławieństwo matki.\nPewnego razu przyszła ona z pracy i zaczęła rozpalać w piecu. Drwa w nim już były, trzeba było je tylko podpalić. Ale uczynić tego w żaden sposób jej się nie udawało. Ile się nie starała – nie zapalają się polana, i koniec!\nWtedy zaczęła je wyciągać i razem z polanami wydobyła z pieca ikonę swiatitiela, którą mąż znalazł w szafie i postanowił zniszczyć rękoma żony.\nZ gazety ku sławie Swiatitiela Mikołaja Cudotwórcy „Prawidło Wiary”\n„Kto za ciebie się modli?..”\nKiedy byłam maleńka, do naszej wsi, do swoich rodziców, przyjeżdżał dalekomorski kapitan. Jego opowiadanie zapamiętałam na całe życie.\n„Nasz statek – opowiadał on – jak zwykle, wypłynął na morze dla połowu ryb. Było cicho, spokojnie. Nagle, nie wiadomo skąd, nadleciał silny wiatr, zerwała się burza. Pozrywało żagle, statek stracił sterowność i przechylił się na bok, straciliśmy łączność. Ogromne fale rzucały statek, jak pudełko zapałek. Nie było skąd oczekiwać pomocy, i wszyscy poczuli nieuniknioną śmierć.\nJa wybiegłem na wierzch i z podniesionymi rękoma, głośno płacząc, zacząłem się modlić, prosząc Mikołaja Cudotwórcę o pomoc. Ile minęło czasu, nie wiem, ale burza zaczęła cichnąć. „Chłopcy – krzyczę do marynarzy – naciągajcie żagle!” Oni odpowiadają z rezygnacją: „Już nie ma sensu: przedziurawione dno, woda zalewa statek”. Zacząłem nalegać. We trójkę naciągnęliśmy żagle w ciągu kilku minut, choć normalnie nie radzi z nimi dziesięciu. Burza ucichła. Kiedy zeszliśmy na dół, zobaczyliśmy, że dziurę zatkała wielka ryba.\nRybacy otoczyli mnie z płaczem i pytają: Kapitanie, powiedz nam, kto za ciebie modli się do Boga?” Wtedy było to prześladowane. Odpowiadam im: „Babcia i mama moja modlą się za mnie, a uratował nas oto kto”, – i wyjąłem z kieszeni portfel, w którym była maleńka ikona Mikołaja Cudotwórcy.\nKierownictwo wynagrodziło mnie nadzwyczajnym urlopem, a marynarze poprosili abym kupił im ikonki swiatitiela Mikołaja i poprosił o odsłużenie w cerkwi dziękczynnego molebna. Wszyscy, którzy byli na statku, przekazali niski do ziemi ukłon mojej babci i mamie za ich modlitwę”.\nŁ. N. Gonczarowa, Wołgogradzki rejon\nWydarzyło się to w 1978 roku, kiedy miałam dziewiętnaście lat. Pewnego razu wieczorem zasiedziałam się u koleżanki. Kiedy dobrałam się do swojej dzielnicy, była już jedenasta w nocy. Dookoła ciemno i pusto. Z powodu lekkomyślności właściwej młodzieży, niczego się nie bałam, uważając, że nigdy nic złego nie może mi się przydarzyć. I nie przywiązałam uwagi do tego, że drzwi jednego z lokali są uchylone i stamtąd wygląda człowiek.\nKiedy minęłam drzwi, on poszedł za mną. Przeczuwając coś złego, chciałam uciekać, ale nie zdążyłam: trzymała już mnie silna ręka. Mężczyzna który mnie dogonił zaczął ciągnąć mnie do lokalu. Opierałam się, ale na próżno. Zaczęłam prosić: „Puść!” On odpowiedział: „Ja ciebie zaraz zabiję”. Wokół – ani duszy. Na pomoc nie można było liczyć. Wtedy wzniosłam oczy ku niebu i bezdźwięcznie, w sercu, zaczęłam się modlić: „Panie, Mikołaju Cudotwórco! Obrońcie, pomóżcie!”\nI wydarzył się cud. Palce mocno trzymające moją rękę, rozwarły się. Poczułam, że jestem wolna. Mężczyzna, który tylko co wściekle groził, nie wyrzekł więcej ani słowa. I nie próbował mnie gonić. Stał w miejscu, jak skamieniały. Do domu dostałam się pomyślnie.\nPrzeszło wiele lat, ale nie mogę zapomnieć tego jesiennego wieczoru, kiedy doświadczyłam na sobie siłę cudownego wstawiennictwa Pana Boga naszego i św. Mikołaja Cudotwórcy.\nW latach 60-tych czynnych cerkwi było mało, a najbliższa z nich znajdowała się 45 kilometrów od naszej wioski. I oto moja babcia wybrała się do cerkwi. A żyliśmy, trzeba powiedzieć, bardzo biednie, i mama w wolnym czasie robiła na drutach puszyste wełniane chusty na sprzedaż. Mówi ona babci: „Weź przy okazji chusty. Tam, na rynku, może, trochę sprzedasz”. Opuściła babcia głowę: „Któż tak robi? Rynek i cerkiew – to nie do pogodzenia. A jeśli tych chust nikt nie kupi, a ja nie zdążę do cerkwi. Ja do cerkwi chcę!” – Skarżyła się ona. A mama nalega. Co robić? Wzięła babcia chusty – nazbierało się ich koło dziesięciu – i w drogę. Całą drogę przepłakała, prosząc św. Mikołaja Cudotwórcę o pomoc. Żeby choć jedną-dwie sprzedać – inaczej mama będzie niezadowolona. Ale najważniejsze – do cerkwi się nie spóźnić…\nW niedzielę przyszła na rynek wcześnie, modląc się o to, żeby zdążyć do cerkwi. Ludzi na bazarze mało. Wtem podchodzi do niej staruszek i pyta: „Ile ma pani chust i w jakiej cenie?” Babcia odpowiada. Nie patrząc na chusty, ona zabrał je wszystkie, oddał pieniądze i… znikł. Zdziwiona i szczęśliwa, babcia przyszła do cerkwi jeszcze przed jej otwarciem.\nKiedy wróciła do domu i oddała mamie węzełek z pieniędzmi, których okazało się więcej, niż trzeba, ta nie mogła uwierzyć: nigdy czegoś takiego nie było. Babcia opowiedziała jej o dziwnym staruszku. I tu mama rozpłakała się szlochając: „Przecież to był sam Mikołaj Cudo-twórca!”\n„Spokojny sen daruj mi”\nPrzez wiele lat cierpiałam na bezsenność, a ostatnie dwa-trzy lata zasypiałam tylko z tabletkami.\nI oto dowiedziałam się, że po wielkich miastach wieziony jest obraz św. Mikołaja Cudotwórcy. Będzie też on i w Toljatti, gdzie mieszkam. Oczekiwałam tego dnia z niecierpliwością i nadzieją. Kiedy przywieziono obraz do cerkwi ku czci Kazańskiej ikony Matki Bożej, odbyła się procesja. Ludzi było bardzo dużo: wydawało się, że zebrało się całe miasto. Na duszy było jasno i radośnie, a serce żywiło nadzieję na uzdrowienie. I dzięki Bożemu miłosierdziu ono nastąpiło.\nTeraz śpię mocno. I każdego ranka dziękuję naszemu Zbawicielowi, Jego Przeczystej Matce i św. Mikołajowi Cudotwórcy.\nSłużebnica Boża Galina, Toljatti\nKtórzy nie uczcili świętości\nW 1993 roku proboszczem prawosławnej cerkwi Chrystusa Zbawiciela w Toronto (Kanada) został protojerej Mikołaj Bołdyriew. Współsłużący kapłan też miał na imię Mikołaj, w dodatku jeszcze przysługujący w ołtarzu też nazywał się Mikołaj. Parafianie między sobą domówili się proboszcza tytułować „wielkim” ojcem Mikołajem, a współsłużącego batiuszkę – ojcem Mikołajem „maleńkim”. On wzrostu też był niewielkiego.\nRano w dniu święta świętego proroka Eliasza ojciec Mikołaj „maleńki” otworzył kluczem drzwi cerkwi, pomodlił się i, jak należało, wszedł do ołtarza, żeby przygotować się do służenia Liturgii.\nTo był poniedziałek, a poprzedniego dnia batiuszka, jako ostatni opuścił cerkiew. Wyobraźcie sobie jego zdziwienie, kiedy on nagle odkrył stojącą na żertwienniku (poświęconym stole do przygotowywania bezkrwawej ofiary) ikonę swiatitiela Mikołaja z cząstką relikwii, której do tej pory w cerkwi nie było. Ona stał pośrodku żertwiennika, a święte naczynia były nieco przesunięte do brzegu.\nOjciec Mikołaj zamyślił się. Tymczasem cztiec (lektor) oczekiwał wozhłasa (aklamacji). W miejsce aklamacji pojawił się sam ojciec Mikołaj z ikoną w rękach, żeby podzielić się swoim przeżyciem. Lektor i chórzysta ucałowali cudowna ikonę, i ojciec Mikołaj położył ją na anałoj (pulpit cerkiewny), obok ikony święta.\nPonieważ był dzień powszedni, cerkiew była prawie pusta, a proboszcz wyjechał. Więc wiadomość o cudzie nigdzie nie zdążyła się rozprzestrzenić. Za to w domu, wróciwszy z cerkwi, wszyscy w podnieceniu dyskutowali o tym wydarzeniu, tym bardziej, że większość jego świadków żyło pod jednym dachem.\nOjciec Mikołaj powiedział, między innymi, że ikony często pojawiają się ludziom jako zapowiedź nadchodzących wypróbowań (trudnych czasów), żeby człowiek mógł wzmocnić się w wierze i zyskać nadzieje na pomoc Bożą, orędownictwo Matki Bożej i świętych.\nKiedy wrócił z podróży proboszcz, ojciec Mikołaj poinformował go o cudownym pojawieniu się ikony. Proboszcz był bardzo zdziwiony i powiedział, że ta ikona kilka lat temu znikła z cerkwi bez śladu, a jeszcze wcześniej próbowała ją odrestaurować pewna kobieta, ale farby jakoś cały czas spływały, i nagle w jednej chwili wszystkie chropowatości i utracone kontury same z siebie się uzupełniły. Ikona pojawiła się w cerkwi całkowicie odnowiona. Proboszcz ogłosił ludziom o pojawieniu się ikony i wytłumaczył to wydarzenie jako objawienie troski o nas wielkiego świętego Bożego.\nO zdarzeniu był również powiadomiony kanadyjski biskup Sierafim. W odpowiedzi na to wydarzenie on potwierdził, że Ameryka Północna jest pod szczególna opieką swiatitiela Mikołaja, który w ostatnich czasach poprzez wiele cudów objawia swoją troskę o jej prawosławnych mieszkańców. Władyka błogosławił każdego czwartku wieczorem służyć molebien z akafistem do świętego.\nNajbardziej poraziło mnie to, że cudowne zdarzenie jakby nie było zauważone, przeszło mimo większości parafian, jak słońce mimo ślepego. Nikt, można powiedzieć, nie przychodził na akafist. Nawet chórzyści, którzy mieli w tym czasie śpiewki w sąsiednim pomieszczeniu, nie uznali za konieczne choćby wejść i przyłożyć się do cudownej ikony (pocałować ikonę). Nawiasem mówiąc nie zmusili się też na oczekiwanie wypróbowania.\nPewnego razu wybuch oszczerstw wypędził z cerkwi „maleńkiego” ojca Mikołaja. Ani wstawiennictwo proboszcza, ani łzy bliskich nie były w stanie zmiękczyć zatwardziałości serc rozzłoszczonych parafian. Widocznego powodu do tego, według ludzkiego rozumu, do tej pory nie udaje się pojąć.\nTatiana Wołnonskaja, Tubingen, Niemcy\nModlitwa przez sztorm\nW końcu października zwykle kończy się sezon wyjazdów turystów i pielgrzymów na Wałaam. Dla przewodników pielgrzymkowej służby monasteru to czas pożegnania z wyspą do następnego sezonu.\nW przeddzień odjazdu, ja ze swoim współlokatorem z celi – przewodnikiem Igorem – wybrałem się łodzią na Skitskij ostrow (Pustelnianą wyspę), żeby pożegnać się z najświętszym dla nas miejscem na Wałaamie – Wsiechswietską pustelnią.\nZ rana na Ładodze był lekki sztorm, ale w samej zatoce Nikonowskiej było spokojnie. Zgodnie z przewidywaniami, około godz. piętnastej przypłynęliśmy do przystani pustelni Smoleńskiej i po ścieżynce wspięliśmy się do ruin cerkwi ku czci Smoleńskiej ikony Matki Bożej.\nPomodliwszy się w pustelni Smoleńskiej i Wsiechswiatskiej, wróciliśmy do naszej łodzi. Już zaczęło zmierzchać, a na spokojnym wewnętrznym jeziorze Sisijarwi pojawiły się niewielkie fale. Z powrotem można było wrócić inaczej: przepłynąć Sisijarwi łodzią i, wysiadłszy przy mnisiej fermie, dojść pieszo przez Getsemańską pustelnię do pustelni Woskriesienskiej. Ale przeciw temu zdecydowanie zaprotestował mój kolega, były marynarz wojskowy, uważając, że nie wypada nam tchórzyć wobec pogody: „Nie takie widzieliśmy!” Ja, z ciężkim sercem (wbrew swojej woli), zgodziłem się z nim.\nCharakter sztormowej Ładogi znaliśmy dobrze nie tylko z książek, ale doświadczyliśmy podczas podróży na statkach turystycznych. Na zwykłej spacerowej łódce na Ładodze można utrzymać się dziesięć-piętnaście minut, nie więcej, jak przekonywali miejscowi mieszkańcy, którzy widzieli nie jedno zdarzenie na jeziorze. Pomimo rozpaczliwej pracy wiosłami, nie posuwaliśmy się w kierunku Nikonowskiej zatoki, a przeciwnie, zaczęło nas wiatrem i falami znosić z zatoki na otwartą Ładogę.\nOgarnął nas strach. Osłabieni daremna pracą, prawie jednocześnie przestaliśmy wiosłować. Pozostawało tylko modlić się o ratunek naszych dusz do Boga i Jego świętych. Ale jak? Jakimi słowami? Wszystkie wyuczone modlitwy wszystkie imiona świętych jakby sztormowym wiatrem wywiało z głowy, tylko jedna modlitwa Jezusowa została. I nagle – jak olśnienie z nieba – przypomniałem słowa: „Otcze swiaszczennonaczalnicze Nikołaje, moli Christa Boha spastisia duszam naszym!” (Ojcze hierarcho duchowny Mikołaju, módl się do Chrystusa Boga o zbawienie dusz naszych!)\nPowtarzam i powtarzam raz po razie słowa troparionu do ukochanego swego świętego, opiekuna marynarzy i rybaków, wszystkich po wodach pływających. Obracam się do swego kolegi i z trudem zauważam, że usta jego poruszają się. Słów nie słyszę z powodu szumu fal, i tylko po ręce, podnoszącej się dla uczynienia znaku krzyża, pojmuję, że on też cały w modlitwie pogrążony.\nA łódź dalej znosi na otwartą Ładogę. Przed nami, u wejścia do zatoki Monasterskiej, mrugnęła latarnia morska na Nikolskiej wyspie, gdzie stoi cerkiew pod wezwaniem swiatitiela Mikołaja. Przy cerkwi mieszkają ludzie, mają łodzie. Ale jak dać im znać, że jesteśmy w niebezpieczeństwie? Z brzegu nas w ogóle nie widać. A i kto stoi na brzegu w taką pogodę i ciemność?\nW pamięci pojawiają się jeszcze słowa modlitwy, łączące się z krzykiem duszy, wychodzą z samego serca: „Otcze Nikołaje, tiopłyj zastupnicze, skoryj priedstatielu, położił jesi duszu twoju o ludiech twoich i spasł jesi niepowinnyja ot smierti, spasi i nas hresznych!” (Ojcze Mikołaju, gorący orędowniku, skory obrońco, oddałeś życie swoje za ludzi twoich i uratowałeś niewinnych od śmierci, ocal i nas grzesznych). I znów modlitwa Jezusowa, której słowa wiatr zrywa z ust i unosi w dal.\nWtedy przed nami, około pięćdziesiąt metrów, w zupełnej ciemności ukazał się najpierw słaby ognik, a po kilku sekundach dało się słyszeć dźwięk silnika motorówki. Światełko motorówki przybliżało się, omijając nas od strony Ładogi. Ile było sił – zebraliśmy je w swoim krzyku, i Pan nas usłyszał! Po kilku minutach do naszej łodzi podpłynęła motorówka jednego z miejscowych rybaków, który nas znał – kilka razy kupowaliśmy u niego ryby.\nPrzemoknięci do nitki, ale szczęśliwi, weszliśmy do celi i upadliśmy przed obrazami Zbawiciela, Mikołaja Cudotwórcy, prepodobnych Siergija i Hermana Wałaamskich: „Hospodi, sława Tiebie! Sława Otcu i Synu i Swiatomu Duchu, nynie i prisno i wo wieki wiekow Amiń!” (Panie, chwała Tobie! Chwała Ojcu i Synowi i Świętemu Duchowi, teraz i zawsze i na wieki wieków. Amiń!)\nRankiem następnego dnia w dolnej cerkwi Spaso-Prieobrażenskiego soboru zamówiliśmy moleben o zdrowie, przyjęliśmy Św. Eucharystię, a potem wybraliśmy się do osiedlowego sklepu spożywczego. Znajoma sprzedawczyni poinformowała nas, że o zdarzeniu wie już całe osiedle, wiedzą o tym również w monasterze.\nWszyscy, którzy nas spotykali i witali się z nami, obowiązkowo gratulowali cudownego ocalenia. Prawie każdy pytał: „Do Mikołaja Cudotwórcy modliliście się?” – „Tak”. – „Oto i on was uratował”. Wielu przy tym wspominało i o innych przypadkach uratowania przed utonięciem według modlitw do swiatitiela Mikołaja i prepodobnych Siergija i Hermana Wałaamskich.\nGieorgij Nikołajew, Sankt-Petersburg\nKaplica swiatitiela Mikołaja na dworcu w Czeriepowcu zbudowana została jeszcze w 1903 roku. Budowano ją, żeby ludzie mogli przyjść tu pomodlić się przed daleką drogą, świeczuszkę zapalić. Tak też najczęściej bywa: świecę postawią, swiatitiela Mikołaja poproszą, żeby pomógł pomyślnie dojechać i na pociąg się śpieszą. A bywa, że zatrzymają się i, jeśli jest czas, opowiedzą cokolwiek. Oto co, na przykład, opowiedziała mi pewna starsza kobieta.\n„Urodziłam się bardzo słabiutka: myśleli że żyć nie będę. Miałam jakieś ataki, i jeszcze silnego zeza. W rodzinie oprócz mnie, było jeszcze pięcioro dzieciaczków. Żyliśmy biednie, chleba i ziemniaków do syta nie jedliśmy. O mnie mama mówiła: „Już zabrałby Pan Bóg. Po co wychowywać nieprawdziwą”.\nA ja wciąż żyję i żyję. Pamiętam, nawet wstyd mi było, że nie umieram, a tylko przeszkadzam wszystkim. Siostrzyczkom czasem sukieneczki uszyją albo walonki kupią, a dla mnie – nic, prawie goła. A ja i żalu nie czułam. Rozumiem przecież: nieprawdziwa, więc nie warto dla mnie.\nW tym czasie telewizorów nie było. U nas w świętym kąciku, jak się należy, wisiały ikony. I oto podeszłam jakoś raz do ikon. Patrzę, św. batiuszka (dosł. – ojczulek) Mikołaj Cudotwórca patrzy prosto na mnie. Dokąd bym nie odeszła, a on mimo wszystko tylko na mnie patrzy. I zaczęłam go prosić: „Batiuszka Mikołaju, uczyń coś, abym była prawdziwa, jak wszyscy. I żebym nie padała od ataków, i żebym nie chorowała, a oczy żebym miała dobre”. I popłakałam niemało, pamiętam. W domu nikogo nie było, i nikt mnie nie odgonił, nikomu nie przeszkadzałam.\nNastępnego dnia przyszła do nas kobieta i zaczęła prosić mamę, żeby ta oddała mnie do niej do niańczenia dziecka. Mama mówi:\n- No, co też ty! Weź inną: ta przecież u nas nieprawdziwa, cała chora.\nA u mnie serce zamarło. Patrzę na ikonę i w myślach proszę: „Batiuszka Mikołaju, niech mnie, mnie weźmie!” I oto kobieta nalega:\n- Nie, mi ta jest potrzebna.\n- No bierz. Ale sama za dwa dni z powrotem przyprowadzisz.\nI poprowadziła mnie ta kobieta na osiedle. Jedzenia u nich było dowoli. Nie tylko ziemniaków i chleba, a i kaszy na mleku dużo – jedz do syta. Wszyscy mili dla mnie, a dzieciątko u nich spokojne, dobre. I zamieszkałam u nich. Wiosną przyszła do osiedla mama z siostrami. Zobaczyli mnie i mówią:\n- Oj, Nina! Na dobrym wikcie jak ty wyładniałaś! A i oczy twoje się wyprostowały, a i silna jaka!\nJeszcze pamiętam: śpię, i budzi mnie ktoś, za ramię tarmosi. Otworzyłam oczy – staruszek stoi:\n- Co ci jeszcze trzeba, Nina? Proś.\n- Co mam jeszcze prosić? Przecież ja teraz zdrowa, silna. I za to dziękuję, ojczulku.\nOd tej pory nie było Mikołajowego dnia, żebym nie poszła do cerkwi. I tak wyrosłam. Do Boga się modliłam i świętemu Mikołajowi dziękowałam.\nA oto jeszcze pamiętam. Już byłam mężatką, dzieciaczki maleńkie były. Wieczorem zmęczyłam się bardzo – wprost z nóg padam, a nazajutrz – Nikoła zimowy. Ciągle przeżywałam: a jeśli nie wstanę rano, zaśpię! Budzę się od tego, że ktoś tarmosi za ramię i budzi mnie:\n- Nina, wstawaj, nabożeństwo prześpisz.\nBudzę się – nikogo obok nie ma. Moi wszyscy śpią.\nUbrałam się – i do cerkwi szybciej. Póki biegłam, ciągle jeszcze czułam dotyk ręki i głos ten słyszałam. Tak oto i nie opuszcza mnie św. batiuszka Mikołaj Cudotwórca przez całe moje życie”. Zakończyła kobieta swoje opowiadanie, ostatni raz wytarła łzy i pośpieszyła na autobus.\nZapisała Z. S. Pawłowa, Czerepowiec\nMam prosty, jeśli chodzi o wykonanie, ale niezwykły według swojej błogosławionej siły obraz swiatitiela Mikołaja. Wycięłam go z kalendarza, i wydał się on mi – Boże, wybacz – nie bardzo udanym: nazbyt ciemne oblicze. Ale tylko spojrzałam w oczy św. Mikołaja, nieswojo się zrobiło: spojrzenie surowe, patrzy prosto tobie w duszę, i nigdzie od tego spojrzenia się nie ukryjesz. To jak w dzieciństwie: stoisz przed rodzicami i czujesz, że oni wiedzą o twoim przewinieniu, ale oczekują, kiedy sama się przyznasz, i w żaden sposób nie można się wymigać.\nWięc powiesiłam ten papierowy obraz w świętym kącie. A wkrótce dowiedziałam się, że u maminej koleżanki zaginął syn. Czwarty dzień nie ma w domu: wyszedł z pracy i nie wrócił. Rzuciłam się do świętego kącika. Do kogo się modlić? Jak się modlić? I nagle w głowie bardzo wyraźna myśl: modlić się za więźnia. Zwykle w trudnych chwilach zwracam się do św. błażennej Ksienii, ale szczególnie serdeczna modlitwa była, kiedy modliłam się do swiatitiela Mikołaja. Ze łzami, prostymi słowami modliłam się i prosiłam skorego pomocnika w nieszczęściach, żeby zwrócił więźnia.\nNie oczekiwałam, że tak szybko wszystko się wydarzy: po półgodzinie zadzwoniła mama i powiedziała, że naszego znajomego wypuszczono. Cały pobity, wrócił do domu. Przy czym później mówił, że nieoczekiwanie rabusie przestali żądać od niego pieniędzy i przywieźli go pod dom…\nM. D., Sankt-Petersburg\nW pewnej wsi mieszkała babcia. Była już bardzo stara, i ciężko było jej zimą ogrzać mieszkanie i wyżywić się. Dzieci, mieszkające w mieście, zapraszali ją do siebie, ale ona bardzo nie chciała wyjeżdżać. Przekonało ją to, że w mieście są cerkwie, i będzie mogła chodzić na nabożeństwa. Zgodziła się. Ale najpierw postanowiła oddać swoje ikony do cerkwi. I oto powiozła wielką ikonę swiatitiela Mikołaja Cudotwórcy do drugiej wsi.\nZaczął padać deszcz, było ślisko. Autobus dojeżdżał do wsi, już ukazały się kopuły cerkwi. Ale nagle autobus zarzuciło, i tylne koła zawisły nad przepaścią. Wszyscy przestraszyli się. Ale kierowca powiedział, żeby pasażerowie spokojnie wychodzili: najpierw z tylnych miejsc, potem ze środkowych, i na koniec z przednich.\nBabcia wyszła ostatnia. Ona siedziała i modliła się do swiatitiela Mikołaja. Kiedy wyciągnięto autobus, szofer podszedł do pasażerów i, wycierając pot, powiedział: „No, widocznie, jakiś święty modlił się za nas!” I tu babcia rozwinęła ikonę swiatitiela Mikołaja. Kierowca przeżegnał się i pocałował obraz, a za nim – wszyscy pasażerowie. Wzięli ikonę i procesją poszli do wiejskiej cerkwi. Tam opowiedzieli o wszystkim duchownemu i odsłużyli dziękczynny moleben do świętego Bożego Mikołaja.\nSłużebnica Boża Maria, wieś Bobriakowo\nLeżałam w Aleksandrowskim szpitalu, kiedy wydano kolejny numer gazety „Prawiło wiery”, gdzie na pierwszej stronie – ikona swiatitiela Mikołaja z Nikoło-Bohojawlenskiego soboru. Moja sąsiadka z sali Asia, zobaczywszy gazetę, opowiedziała swoja historię. Trwała wojna. Ona miała dziesięć lat. Żyła w dużej rodzinie. Pewnego razu mroźnego zimowego wieczoru o późnej godzinie zapukano do ich drzwi. Jakiś staruszek poprosił o nocleg. Choć chatka była maleńka i było ciasno, mama go wpuściła.\nPodała mu posiłek. Staruszek powiedział, że mąż gospodyni jest w niewoli. Jak okazało się później, tak też było. Potem dziadek powiedział, że przemarzł do kości. Mama zaproponowała mu położyć się na piecu i poprosiła najstarszego z dzieci, Mikołaja, aby poszedł spać na innym miejscu. Rano mama zaczęła wołać staruszka na śniadanie i przygotowała mu pakunek z jedzeniem na drogę. A staruszka – nie ma. Spojrzeli – a drzwi zamknięte. A staruszek ten – wykapany z ikony. Asia, spojrzała na gazetę, i tak ze wzruszeniem do niego mówi: „Dziadku, dokąd to ty wtedy poszedłeś i jedzenia nie wziąłeś?”\nN. A. Miłowanowa, Sankt-Petersburg\nKiedy urodził się mi syn, nie wiedziałam, jak go nazwać, długo o tym rozmyślałam i dałam mu imię Stanisław. Koleżanka, pomagająca mi dziecko pielęgnować, powiedziała: „Chcesz mieć wspaniałego syna – nazwij go Mikołajem”. I dodała, że tak mówią starzy ludzie. Syn rósł z wyglądu zdrowo, ale do dwóch lat nie chodził i nie stawał na nóżki. Lekarze żadnych patologii nie zauważali i wyjaśnić tego zjawiska nie mogli. Chłopczyk poruszał się za pomocą rąk, siedząc, krzyżując nogi, i robił to dość szybko. Po dwóch latach zaczął chodzić nóżkami, ale nie lubił chodzić, a zwłaszcza biegać. Często siedział, skrzyżowawszy nogi, i rozmyślając. Jeśli do niego ktoś podchodził i próbował z nim rozmawiać, on jakby budził się i nie całkiem rozumiał, co się dzieje wokół niego.\nKiedy syn miał pięć lat, na Wielkanoc poszłam do cerkwi i wzięłam go z sobą. Staliśmy w kolejce po świece, i on bardzo chciał popatrzeć, co się tam sprzedaje. Syn cały czas wspinał się do góry. Było to nie całkiem normalne, ponieważ chłopczyk zawsze zachowywał się spokojnie. Kiedy go podniosłam, żeby widział sklepik, syn od razu z mnóstwa ikonek, noszonych na szyjach, wybrał sobie jedną i zaczął prosić, żebym ją kupiła. Pieniędzy miałam mało, i zaczęłam go odmawiać: niby, nieochrzczonym nie można ikonek nosić. Ale syn dalej nalegał i płakał.\nKiedy przyszła nasza kolejka, kobieta, sprzedająca świece, powiedziała: „Kupi też pani chłopczykowi ikonkę! On wie, co wybrać – to Święty Mikołaj!” Kiedy syn usłyszał o tym, rozpromieniał, a kiedy kupiłam ikonkę – był wprost szczęśliwy. Długi czas chodził z tą ikonką. Spał, zacisnąwszy ją w ręce, kiedy wstawał, kładł do kieszonki. Pewnego razu, zgubiwszy ją, gorzko płakał i długo cierpiał, przysiadłszy na kucki i podparłszy ręką policzek. Potem zguba znalazła się, i u syna znów pojawiła się radość. On ciągle rozmawiał z ikonką, oddaliwszy się dokądkolwiek.\nOchrzciliśmy syna, kiedy miał osiem lat. Kiedy zaczęli zapisywać go podczas Chrztu, to powiedzieli, że w prawosławnym kalendarzu nie ma imienia Stanisław i trzeba wybrać inne. Usłyszawszy datę i miesiąc urodzin chłopczyka, kobieta, zapisująca go, powiedziała: „Ty nie przeżywaj, że twego imienia Stanisław nie ma. Jesteś przecież Mikołaj! Twoje urodziny przecież 19 grudnia!” Teraz syn ma trzynaście lat. Bardzo chce być dzwonnikiem. A ja bardzo bym chciała, żeby był godny imienia, danego mu podczas Chrztu.\nZłata Szagina, Saratów\nCzas się rozciągnął\nSłużę jako dyrygent w cerkwi prepodobnego Paisija Wieliczkowskiego. Chcę opowiedzieć o tym, jak swiatitiel Mikołaj całe życie mnie strzeże. Szczególnie zapamiętałam dwa wydarzenia. Sama z trójką dzieci mieszkam w dwupokojowym mieszkaniu. Nasze nadzieje tylko na Boga i Jego świętych. Pewnego razu całkiem skończyły się nam pieniądze – nawet na chleb nie było – a do wypłaty daleko. Dzieci posmutniały, a ja wzięłam modlitewnik i mówię: „Chodźcie poprosimy u Świętego Mikołaja pieniędzy na chleb”. I zaczęliśmy się modlić. Świadkiem tego był młody człowiek – teraz jest mężem mojej siostrzyczki. Jakież było nasze zdziwienie, kiedy on powiedział, że przyjechał od pewnego człowieka, który ofiarował nam pieniądze. I kiedy zaczęliśmy się modlić, przypomniał o tym.\nInny przypadek. My z moją siostrą Marią studiowałyśmy na pierwszym roku Prawosławnego Carycyńskiego Uniwersytetu, na wydziale dyrygenckim. Według planu zajęć w czwartki o siódmej rano miałyśmy praktykę na chórze cerkiewnym. W tym czasie nasz rok zaczynał śpiewać podczas Boskiej Liturgii w Swiato-Duchowskim męskim monasterze, w murach którego uczyliśmy się i odbywaliśmy poszłuszanie. Zdarzyło się tak, że w przeddzień my (było nas cztery siostry) zanocowałyśmy w gościnie, ponieważ jeździłyśmy na spotkanie z naszym ojcem duchowym Wasilijem (Szwecem).\nBudzika w tym domu nie było, i rano zbudziłyśmy się późno. Do rozpoczęcia nabożeństwa zostawało piętnaście minut. Byłyśmy na drugim końcu miasta, i trzeba było jeszcze długo iść do drogi. Nie załamałyśmy się, zebrałyśmy się i wybiegłyśmy z domu. Na ulicy gołoledź, biegniemy, padamy, i tylko głośno krzyczymy: „Swiatitielu ojcze Mikołaju, pomóż nam, uczyń cokolwiek!” Długo tak biegłyśmy. Już na mieście zatrzymałyśmy taksówkę „prywaciarza”. Poprosiłyśmy aby szybko dowiózł, ale przecież odległość też wiele znaczy. Jechałyśmy piętnaście-dwadzieścia minut, w samochodzie taż modliłyśmy się. Nam nie można było się spóźniać. Jeśli spóźnimy się, nie będzie komu śpiewać, nie będzie nawet komu odpowiedzieć na wozhłas (aklamację).\nPodjeżdżamy pod monaster, wchodzimy do cerkwi – rozlega się pierwszy wozhłas Liturgii. Szybciej niż wiatr zjawiamy się na chórze, śpiewamy: „Amiń”. Potem ciężko dysząc patrzymy na zegar. Była równo siódma. O niczym innym nie myśląc pokłoniłyśmy się Panu Bogu, Matce Bożej, wielkiemu świętemu Mikołajowi i zaczęłyśmy śpiew. Tak według modlitw swiatitiela, rozciągnął się czas.\nJ. Briejdakowa, Wołgograd\n„Czyż to nie cud?”\nOpowiem o pomocy swiatitiela Mikołaja memu synowi Władimirowi. W 1986 roku mego syna powołano do wojska, do Afganistanu, i skierowano do „szkółki” piętnaście kilometrów od Fergany. Cały miesiąc byłam jakby od wszystkiego oderwana. Potem zaczęłam chodzić do cerkwi. Chodziłam do obrazu św. Mikołaja Cudotwórcy. W tym czasie nie znałam żadnych modlitw i ze łzami prosiłam tylko o jedno: „Zostaw mi syna w domu” – więcej o nic.\nSyna powołano we wrześniu, a w grudniu śni mi się sen. Syn stoi do mnie półzwrócony, nie widzę jego twarzy ciągle chcę obrócić go do siebie. I pytam go: „Synku, gdzie jesteś?” A on mi odpowiada: „Jestem pod Leningradem”. A syn mój – kierowca. Jeszcze przed wojskiem trzy razy skoczył ze spadochronem. Wzięli go do desantu i posadzili na Opancerzony Pojazd Transportowo-Zwiadowczy.\nPod koniec grudnia otrzymuję list: syn leży w szpitalu, został pobity, miał wstrząs mózgu. Ponieważ długo nie udzielali pomocy, uważając za symulanta, u syna nastąpiło przemieszczenie źrenicy, i na szkoleniach nie mógł prowadzić samochodu. Najpierw mu nie wierzono, a miesiąc po leczeniu w szpitalu – latałam tam trzykrotnie – postawili diagnozę, że tak i zostanie z chorym okiem.\nTak syn nie trafił do Afganistanu. W kwietniu wszystkich niezdatnych rozesłali do różnych miast. Mego syna skierowali do Witebska, ale nie zwolnili. W szpitalu wzięłam dokumenty o inwalidztwie – na wszelki wypadek, jeśli będą potrzebne. Myślałam, jako kierowca nie będzie mógł pracować. Ale wszystko przeszło mu już w Witebsku. Teraz syn ma trzydzieści jeden lat, i, dzięki Bogu, nie ma żadnych następstw. Czyż to nie cud swiatitiela Mikołaja! Poprzez to Bóg przyprowadził mnie do cerkwi i moje życie urządził tak, że mogłam chodzić do cerkwi i modlić się.\nA. M. Liptowa, Twer\nW naszej górniczej osadzie Bieringowskij jest wspólnota pod wezwaniem swiatitiela Mikołaja. Założyli ją w 1992 roku mnisi Troice-Siergijewoj Ławry, którzy nas odwiedzili. Do wiary przyprowadził nas Pan tu, na północy. Wiele cudów okazuje naszym parafianom swiatitiel, ale chciałabym opisać jego pomoc dla ojca mego teścia – człowieka dalekiego od wiary, teraz nieżyjącego. Przyjechałam do Garłowki Donieckiego obwodu do rodziny i zaczęłam mówić o Bogu. Teść odpowiedział: „Mam swego Boga”. Okazało się, że on uważał za Boga swiatitiela Mikołaja, i na wszystkie moje sprzeciwy, że Cudotwórca jest tylko sługą Bożym, teść nie zgadzał się. A potem opowiedział, że w czasie wojny jego ojciec wykładał w kijowskim gimnazjum. Niemcy zamknęli go, dziadka Emanuela, do więzienia.\nCela była ciasna. Siedem osób siedziało na podłodze, a nogi układali do środka – jeden na drugiego. Po kilku minutach nogi dolnego męczyły się, i ten kładł je na wierzchu innych. Prawie nie spali. Zdrzemnąwszy się, Emanuel usłyszał głos: „Ty będziesz żyć, i dziękować za to przychodź pod adres…” I był podany dom, ulica, piętro. Po tym wydarzeniu współwięźniów Emanuela zaczęli regularnie wyprowadzać na rozstrzelanie. Kiedy dziadek został sam, miasto wyzwolili nasze wojska i wypuścili więźniów.\nDziadkowi bardzo nie dawało spokoju: któż to mu pomógł? On wybrał się pod wskazany adres. Wszedł na piętro i pogubił się. Numer mieszkania nie był podany. Poszedł przez ciemny korytarz. Z lewej i z prawej były mieszkania, a w końcu widniało lewie dostrzegalne światło. Dziadek poszedł na ognik i, doszedłszy do końca, zobaczył na ścianie ikonę swiatitiela Mikołaja i płonącą przed nią łampadę. Oto kto pomógł mu uniknąć rozstrzelania! Dlatego dziadek i dzieciom przykazał czcić świętego wybrańca Bożego.\nLudmiła Kotłowskaja, Bieringowskij (Czukotka)\nWybierając się z siostrą do Egiptu wzięłam z sobą tryptyk z ikonkami Jezusa Chrystusa, Bogarodzicy i swiatitiela Mikołaja, który podarowano mi pewnego razu w redakcji gazety „Prawiło wiery” – z nim od tego czasu nie rozstaję się – i położyłam go do portmonetki. Wzięłam z sobą również ostatni numer gazety „Prawiło wiery”. Na drugi dzień naszego pobytu w Hurghadzie, pod koniec krajoznawczej wycieczki po mieście, wychodząc z autobusu, zgubiłam położoną odruchowo na kolanach portmonetkę i nie zauważyłam tego. Zgubę odkryłyśmy dopiero następnego dnia. Można wyobrazić sobie nasz stan, kiedy stało się jasne, że, oprócz nieznacznej sumy pieniędzy, w portmonetce zostały jeszcze klucze od sejfu, gdzie leżały nasze rzeczy.\nZwróciłyśmy się do biura informacyjnego. Nikt nas dobrze nie rozumiał. Na godzinę trzecią po południu wyznaczone było spotkanie z naszym agentem biura podróży. Oczekiwanie wydawało się nieskończone. Wróciłam do pokoju i zaczęłam modlić się. Następnie wzięłam gazetę „Prawiło wiery”, gdzie na pierwszej stronie jest przedstawiony św. Mikołaj Cudotwórca, stanęłam przed nim na kolana i zaczęłam prosić go o dokonanie cudu – pomoc nam w odnalezieniu zguby.\nKiedy o wyznaczonym czasie spotkałyśmy się z agentem i z uczuciem pełnej rozpaczy opowiedziałyśmy o tym co się wydarzyło, ona uspokoiła nas, zapewniając, że jeśli portfel zgubiono w autobusie naszej firmy turystycznej, to on się znajdzie. Agentka od razu zadzwoniła do przedstawicielstwa firmy, i jakaż była nasza radość, kiedy okazało się, że nasza portmonetka znajduje się w biurze! Od razu tam się udałyśmy. Całą drogę dziękowałam Panu i świętemu Mikołajowi za pomoc. Szczególną zaś radością dla mnie było to, że do mnie znów wrócił mój kochany tryptyk z obliczem św. Mikołaja Mirlicyjskiego, któremu obiecałam o wszystkim opowiedzieć na stronach gazety, jemu poświęconej.\n„Raduj się, Mikołaju, wielki Cudotwórco!”\nNina Lewitskaja, Sankt-Petersburg\nModlitwa nie przepada\nW naszej wioseczce odbudowywana jest cerkiew swiatitiela Mikołaja. Według przekazu, niedaleko od świątyni była znaleziona przez jurodiwego (szaleńca Chrystusowego) ikona św. Paraskiewy Piatnicy, którą chłopi zabrali od niego i przynieśli do cerkwi, skąd ona w cudowny sposób przeniosła się na miejsce odnalezienia, do źródełka. Później zbudowano tam żeński monaster, który teraz jest zburzony, a woda w źródełku jest uzdrawiająca.\nCerkiew odbudowywana jest cudem i z bólem. Załatano dziury w ścianach, wywieziono dziesiątki ton cuchnących śmieci, zabetonowano podłogę, wstawiono futryny. Ale sklepienie świątyni z cegieł; ono odkryte i niszczeje od opadów. Trzeba by pokryć kopułę blachą, żeby nie zawaliła się, ale naszych sił na to nie wystarcza. A modlić się w cerkwi chce się. Mamy nadzieję, że duchownego Bóg pośle.\nW maju, w dniu pamięci swiatitiela Mikołaja z Wysznieho Wołoczka przyjeżdżał kapłan służyć molebien z akatystem. A po tygodniu, na Trójcę, zmarła staruszka Maria Tomkina, która wyjątkowo lubiła i czciła swiatitiela Mikołaja. Swiatitiel dwukrotnie zjawiał się jej. Maria opowiadała nam o tym na świątecznym poczęstunku po czytaniu akatysu.\nPewnego razu ją, jeszcze jako dziewczynę aresztowano za odejście z pracy i przetrzymywano w byłym domu duchownego naprzeciwko cerkwi, gdzie całą noc modliła się i płakała. A rano „ciężka”, jak mówiła Maria, męska ręka położyła się na jej ramieniu, i swiatitiel Mikołaj powiedział jej, że nic złego jej nie będzie. Maria uskrzydlona, przeszła obok milicjanta, pozbywszy się całkowicie strachu, z pełnym przekonaniem o swoim wybawieniu. Rzeczywiście, po dwóch godzinach ją uwolniono. Pytaliśmy Marię, dlaczego myśli, że to był swiatitiel Mikołaj. Wytłumaczyła to tym, że właśnie do niego najwięcej się modli.\nDrugi raz Maria widziała swiatitiela zimą w lesie, kiedy woziła konno drzewo dla kolei. Opowiadała nam, że zawsze gorliwie modliła się do swiatitiela Mikołaja, żeby pomyślnie dowieźć drewno i nie wywrócić wozu. Przy jednej górce, gdzie wielu wywracało się, na zgiętej brzózce siedział staruszek, cały w czarnym. Przywitał się z nią. Kiedy przyjechali na miejsce, baby ją zapytały: „Dlaczego on z tobą przywitał się, a z nami nie?” A chłopi, którzy jechali z tyłu, zaczęli pytać, kogo one tam widziały. Jadąc z powrotem nikogo na tej brzózce nie było widać; nie było też śladów.\nMikołaj Dubrowin, wieś Tuboss obwód Twerski\nDużo podróżowałem autostopem (pieniędzy, oczywiście nie miałem). Bywało to również zimą, późno wieczorem. Zdarzało się, że samochodów długo nie było albo nikt nie zatrzymywał się. Kiedy już bardzo zamarzałem i widziałem, że grozi mi nocowanie w głuchym nieznanym miejscu albo nawet na śniegu, zaczynałem modlić się do swiatitiela Mikołaja Cudotwórcy (trzeba zauważyć, że hipisi, wszyscy bez wyjątku – wierzący). Po tym nie mijało nawet dwudziestu minut, jak pojawiał się samochód i obowiązkowo się zatrzymywał. Chociaż byłem jeszcze jedynie w drodze do Boga, rozumiałem, że nie można nadużywać takiej skorej niebiańskiej pomocy, i uciekałem się do niej z bojaźnią, kiedy była skrajna potrzeba. I nie było przypadku, żeby swiatitiel mi nie pomógł. To bardzo wzmacniało wiarę.\nCerkwi nie zamknęli\nW końcu lat 20-tych starostą cerkwi św. Mikołaja we wsi Nowe, około siedemdziesięciu pięciu kilometrów od m. Władimira, był Iwan Tarasowicz Matwiejew. Kiedy władze zaczęły zamykać cerkwie, on, zrozumiawszy, że nie uda się mu obronić swojej świątyni, na zebraniu oddał klucze. Wziął je Grigorij Iljcz Siemionow. Dużo musiał przecierpieć: zmuszali płacić ogromne podatki, grozili zsyłką na Sybir, zabrali ziarno i krowę, zabrali wszystko, a dzieci miał – dziewięcioro. Lecz on mężnie cierpiał wszystko. Podczas jednego z wezwań podwinął koszulę: „Choćby rżnijcie, a kluczy nie oddam!”\nPrześladowania nasilały się. Wtedy Grigorij Iljcz na ogólnym zebraniu parafian położył klucze na stole i powiedział, że obronić cerkwi nie będzie w stanie i że jeśli nikt kluczy nie weźmie, to wrzuci je do stawu i zostawi cerkiew na wolę Bożą.\nKlucze wzięła niezamężna kobieta Tatiana Siemionowna Moczałowa. Miała około osiemdziesięciu lat, i przyjechała z Siergijew Posadu, gdzie pewien starec przepowiedział jej, że będzie potrzebna w tej miejscowości i tu szybciej dostąpi zbawienia.\nWkrótce i do niej przyszło wezwanie: „Stawić się z kluczami od cerkwi w Jurjew-Polskim rejonowym komitecie wykonawczym w celu ich przekazania dla zamknięcia cerkwi”. Z głębokim smutkiem poszła staruszka ponad dwanaście kilometrów do miasta. Mniej więcej w połowie drogi, na drodze ze wsi Pianino do rzeki Kołokszy, dopędza ją siwiutki zacny staruszek:\n- Daleko ty idziesz – pyta.\n- A oto przysłali wezwanie stawić się w komitecie rejonowym z kluczami od cerkwi.\n- Ty sama nie podchodź do biurka, a czekaj kiedy ciebie poproszą.\nPowiedział i poszedł swoją drogą. I ona tak postąpiła. Starości innych cerkwi z wezwaniami podchodzili do biurka, kładli klucze i odchodzili. A ona siedziała i czekała, kiedy ją poproszą, a jej nie prosili. Kiedy zakończył się roboczy dzień, zapytano ją:\n- Babcia, a ty czego siedzisz?\n- Idź do domu, nie jesteś nam potrzebna.\nOna poszła, i więcej w sprawie cerkwi jej nie niepokojono.\nKim był ten staruszek – czy sam swiatitiel Mikołaj przyszedł obronić swoją cerkiew czy był to ktoś inny – pozostało tajemnicą.\nZ książki „Starec schiarchimandrit Giedieon”\nNa granicy rozpaczy\n1. Było to w czasie II wojny światowej. Ojca naszego rozstrzelali komuniści. Zabrali go w 1937 roku, o godz. drugiej w nocy. Kiedy rano mama poszła coś o nim się dowiedzieć, powiedziano jej: „Kara pozbawienia wolności – dziesięć lat, pięć lat pozbawienia praw obywatelskich. Zakaz korespondencji z rodziną”. U mamy od razu pojawiła się wada serca. Miała nas ośmioro dzieci. Ale Bóg Miłosierny zaczął zabierać dzieci, i zostało nas u mamy dwie: moja siostra – rok urodzenia 1931, i ja – urodzona w 1935 roku.\nŻyłyśmy bardzo biednie, głodowałyśmy.\nI oto pewnego razu mama sprzedała miesięczne kartki na chleb i nakupowała szpileczek, igiełek i innych rzeczy. I pojechały z sąsiadką na wieś – wymieniać to wszystko na ziemniaki. A było to wczesną wiosną: topniał śnieg i dookoła była woda. Ja miałam wtedy, chyba, z osiem czy dziewięć lat.\nOne namieniały po worku ziemniaków i powiozły do domu na sankach. Trzeba było jechać przez las, a zbliżał się wieczór. Myślały, że zdążą wyjechać z lasu, już prawie go przejechały. I nagle – dookoła woda: w którą stronę nie pojadą, wszędzie po kolana. Moja mama ciągle modliła się do Cudotwórcy – Świętego Mikołaja. Obie z sąsiadką zmęczyły się. Zrobiło się już ciemno, i postanowiły przeczekać do rana. A tu nagle słyszą: jedzie wóz, a starczy głos popędza konia: „No! No!” – obie słyszą i jedna drugiej nic nie mówią. Potem całkiem blisko od nich dało się słyszeć skrzypienie kół – i wszystko ucichło. Mama mówi: „Chodź zobaczymy: może, tam jest jakieś przejście”. Podeszły – a tam leży trzy szerokie deski, jak mostek; i one przejechały z saneczkami. I wtedy zrozumiały, że to był głos św. Mikołaja Cudotwórcy.\n2. Było to na Nikołę zimowego. Głodowałyśmy. Mama leżała chora. W rozpaczy mówi: „Żeby choć obierki były od ziemniaków!” (zbierałyśmy je na śmietniku). Mama wstał i poszła na podwórko. Na naszym podwórku była buda, a psa nie było. I oto mama w tej budzie znalazła rękaw od kufajki, przyniosła go do domu i jakby na złość mówi: „Teraz będę pracować!” Położyłyśmy się spać, ale nie mogłyśmy zasnąć. Mama siedziała sama. Słyszę, ona mówi: „Rozpruję rękaw i uszyję Lubie – znaczy mnie – czapkę”. Zaczęła pruć, a sama ciągle modli się do św. Mikołaja. I nagle podchodzi do nas i mówi: „Luba! Wiera! Wstawajcie! Nam swiatitiel Mikołaj prezent przysłał!” Patrzymy: ona trzyma w ręce dziesięciorublową złotą monetę. Ja, nic nie pojmując, mówię: „Znalazła kopiejkę – i raduje się!” Ta złota moneta była zaszyta w tym rękawie. My wtedy ją sprzedałyśmy, dostaliśmy i mąki, i pieniędzy. Potem do nas jeszcze przychodzili, proponowali więcej, ale już dokonałyśmy wymiany.\n3. Sprawa była przed Bożym Narodzeniem, pamiętam, trwała jeszcze wojna. Nie miałyśmy co jeść. Mama leżała chora. I oto wieczorem przed Bożym Narodzeniem mama mówi siostrze: „Wiera, prowadź Lubę do wsi. Ona pobiega po domach i cokolwiek zbierze, a ty pochodź po lesie”. Wiera wstydziła się chodzić i prosić, mówiła: „Umrę, ale nie pójdę!” A ja ze względu na mamę wszędzie mogłam pójść! Miałam, może, lat dziesięć czy jedenaście.\nWszystkie żeśmy się położyły. Słyszę, mama płacze i mówi: „Boże, chyba, dla mnie nawet miejsca tu nie ma! Zabierz Ty mnie i dzieci moje!” Było już późno, z głodu sen nie przychodził. Patrzę: moja mama wstała i wyszła do sionki. Ja bardzo kochałam mamę i dlatego zawsze byłam obok niej. Też szybko wstałam. W domu było zimno. Usiadłam w kuchni w kąciku na ławce wprost pod ikonami, tu też stał stół. Skuliłam się i siedzę. Weszła mama, przyniosła zwierzęce odchody palić w piecu – i mówi do mnie: „Dlaczego ty wstałaś, przecież zimno!” Mama rozpaliła w piecu, a sama podparła się łokciami w kącie pieca i płacze.\nNagle rozległo się stukanie do drzwi. Mama nie odwracając się, powiedziała: „Kto tam? Proszę wejść!” Wchodzi staruszek: taki miły, takie dobre oczy; żegna się do ikon i mówi: „Dajcie ofiarę, ze względu na Chrystusa!” Moja mama nawet nie widzi, kto wszedł, płacze i mówi: „Wybacz, ale nie mamy nawet okruszka!” On wtedy mówi: „Więc, pozwólcie mi się ogrzać!” Mama mówi: „Grzej się – nie żałuję!” On stanął obok mnie. Mama ciągle płacze i nie ogląda się, a ja myślę: „Może, on cokolwiek mi da?” Torby u niego nie było.\nPatrzę na niego – i nagle w jego rękach pojawił się kawałek materiału i igła z nitką; z nikąd go nie wyjmował, materiał właśnie pojawił się u staruszka w rękach. I materiał był jak na szatach kapłańskich – dowiedziałam się o tym później. Krzyknęłam: „Mamo! Mamo!” A wyleźć nie mogę: z przodu stół, a z boku on stoi. Dopiero wtedy mama zrozumiała i mówi: „Nie bój się, siedź spokojnie”. A on nie zwraca na mnie uwagi, siedzi spokojnie i szyje. Mama podeszła i mówi: „Co ty szyjesz?” On odpowiada: „Torbę”. Mama mówi: „Dawaj ja ci uszyję!” On oddał, i póki mama szyła, on ciągle śpiewał jej słowa – te, które ona często powtarzała: „Panie, zmiłuj się nade mną, sprzykrzyło mi się cierpieć, nie mogę patrzeć na dzieci, nie mogę dłużej wytrzymać!” Często słyszałam, jak mama to mówiła. Potem staruszek spojrzał na nią i mówi: „A Bóg zmusza, mówi: „Żyj!”” Mama pyta: „Kiedy skończy się wojna?” On odpowiada: „Kiedy ja wyjdę, kiedy ja przyjdę, kiedy ja przyjadę”…\nMama uszyła mu torbę, a on mówi: „Wywróć ją mi, żeby chleb tam położyć”. Wstał, przeżegnał się i poszedł. Mama wyszła go odprowadzić i, kiedy wróciła, mówi: „Luba, on zniknął w drzwiach. Ty wiesz kto to był? I pokazuje ikonę św. Mikołaja. Ja wykrzyknęłam: „Tak, mamo! ON! ON!” I tylko to powiedziałam, wstaje siostra i spokojnym głosem mówi: „Luba, szybciej się ubieraj! Pójdziemy do Rakszy” – to taka wieś. Mama nie wierząc, że siostra zgodziła się prowadzić mnie do wsi, znów padła przed ikoną i zaczęła płakać i dziękować świętemu Mikołajowi. My z siostrą poszłyśmy. Ona została w lesie czekać na mnie, a ja poszłam do domów.\nMama uczyła nas nie kraść, i to bardzo mi się przydało. Bywało wejdziesz do domu, a gospodyni nie ma: doi krowę, a ręka sama się wyciąga wziąć ziemniaka, żeby zjeść. Ale tu przypominają się słowa mamy: „Kraść – wielki grzech!”\nTak Swiatitiel Mikołaj uszył nam torbę, i mimo wszystko przeżyłyśmy ten trudny czas, a kiedy z siostrą podrosłyśmy zaczęłyśmy pracować w naszym ogrodzie.\nMniszka F., Iwanowski obwód\nPrze ikoną nie ręką ludzką uczynioną\nW 1997 roku w naszej rodzinie była sytuacja kryzysowa: ona po prostu rozpadała się z powodu kłótni. Mąż ciągle wyganiał mnie do mamy, i ja to uciekałam, to znów wracałam. Ale rozejm był bardzo krótki. Wszystkie próby uratowania rodziny okazywały się nieudane, stawaliśmy się coraz bardziej sobie obcy. I oto podczas kolejnej kłótni mąż znów pokazał mi drzwi, i zrozumieliśmy, że nie ma już sensu czynić kroków do pojednania.\nUbrałam się, żeby odejść na zawsze. Ale mimo wszystko szkoda było rodziny, rozpadającej się z powodu błahostek. Wyszłam na balkon. I nagle w mojej wyobraźni pojawił się obraz swiatitiela Mikołaja. Na duszy zrobiło się tak spokojnie! Postałam na balkonie, zachwycając się świeżą zielenią drzew. A potem weszłam do pokoju i ogłosiłam: „Nigdzie stąd nie wyjdę. Będziesz ze mną się mordować!” Mój mąż tak ucieszył się z tych słów! Chyba, wypędzał mnie nie człowiek, a kierujący nim bies. Od tej pory prawie nie kłócimy się. Ale rodzina jest chora, ponieważ nie ma rodziny-cerkwi: mąż daleki jest od cerkwi. Swiatitielu Mikołaju, pomóż nam odnaleźć jedynego wspólnego prawosławnego ducha!\nA w 1998 roku Pan uczynił mnie godną odbyć pielgrzymkę do Ziemi Świętej i do miasta Bari, do relikwii wielkiego świętego Bożego. Przed podróżą przez czterdzieści dni czytałam akafist do swiatitiela Mikołaja. Pan posyłał wiele pokus, smutków, chorób. I oto z wysoką temperaturą w półśnie widzę brzeg morza, a po nim w arcykapłańskich szatach idzie św. Mikołaj. Był jeszcze bardzo daleko ode mnie, ale jednak szedł na spotkanie. Bałam się, że Bóg nie dopuści, mnie niegodnej, do wielkich świętości. Ale oto, według modlitw świętego Bożego, płynę statkiem „Dmitrij Szostakowicz”, na którym znajduje się pokładowa cerkiew pod wezwaniem swiatitiela Mikołaja.\n21 maja, na wigilię święta swiatitiela, przybiliśmy do Bari. W procesji przyszliśmy do świątyni na świąteczne całonocne czuwanie. I czyż to nie cud! Swiatitiel Mikołaj, tak czczony na Rusi, zgromadził na swoje święto w dalekiej Italii przy swoich relikwiach pięćset pięćdziesiąt osób z różnych zakątków Rosji, Ukrainy, Białorusi, Estonii. Arcybiskup Łucki i Wołyński Nifont, kierujący pielgrzymkowym rejsem, wygłosił gorące kazanie, które nie pozostawiło nikogo obojętnym. Łzy lały się z oczu kobiet i mężczyzn, dzieci i duchowieństwa, samego arcypasterza. Mówił on o tym, jak bliski jest święty Mikołaj każdemu z nas, o tym, że jeszcze przed Chrztem Rusi on już pomagał ruskim ludziom.\nKiedy z Carogrodu (Konstantynopola) przybyło duchowieństwo dla dokonania Chrztu i przywiozło z sobą ikony, to ludzie rozpoznawali na nich świętego: „Przecież to on mi wiosło podał, kiedy tonąłem!” „To on mi ścieżkę w lesie pokazał!”. Tak i teraz, miłosierny święty Boży pomaga każdemu chrześcijaninowi ciągle i niezauważalnie.\nPrzed relikwiami swiatitiela Mikołaja w katolickiej świątyni nie ma ikon, i prawosławnemu wierzącemu ciężko się modlić. I oto podczas świątecznej Liturgii rzuciłam spojrzenie sufit – i zamarłam: na suficie była ikona, ułożona z cieni od lamp. Wyraźnie było widać głowę, ramiona, błogosławiącą rękę. Swiatitiel Mikołaj tu! On błogosławi wszystkich modlących się. I teraz już modliłam się, patrząc na tę, nie ręką ludzką uczyniona ikonę, niemalowaną ikonę.\nPomoc od św. Mikołaja otrzymujesz często – wszystkiego nie wyliczysz. Całkiem niedawno kilka dni bolał mi tylko co wyleczony ząb. Przykładałam święte miro od relikwii i prosiłam: Swiatitielu Mikołaju, wylecz mi ząb, a ja wtedy napiszę o tobie list do Sankt-Petersburga”. Ale ząb ciągle bolał, i pokornie poszłam do lekarza, przygotowując się na nowe męki. Jednak problem był niewielki: plomba mocno górowała i cisnęła. Lekarz szybciutką ją podszlifował, i ból natychmiast minął. Ale za to lekarz znalazł defekty w innych plombach, szybko i bezpłatnie mi je wymienił, ponieważ była jeszcze gwarancja, zęby stały się lepsze niż poprzednio! Ze szpitala wyszłam, dzięki Bogu i św. Mikołajowi.\nOto nastał ten moment, kiedy i ja usiadłem przy komputerze żeby opowiedzieć Wam o cudach, które uczynił mi Cudotwórca Mikołaj.\nZaczęło się wszystko w 2010 roku, byłem wtedy odnoszącym sukcesy młodym człowiekiem (kochająca żona, 3 córki), pieniądze lekko się zarabiały, miałem swój biznes, otworzyłem równolegle jeszcze jeden. Ogólnie wszystko szło dobrze.\nI oto pewnego wspaniałego dnia z kolegą pojechaliśmy kupić sobie dwa nowe drogie dżipy, ponieważ wszystkie pieniądze ulokowane były w biznes kupuję go na kredyt z minimalnym wkładem początkowym (wszystko wewnątrz mnie wtedy mówiło, nie pora teraz, i tak masz świetny samochód itd., ale wtedy nie słuchałem wewnętrznego głosu…).\nDlaczego opowiadam o tym, ponieważ od tego wszystko się zaczęło. Pojeździwszy trzy miesiące mam wypadek, wzywam lawetę i odwożę samochód do serwisu. Po kilku dniach rzuca mnie mój partner i muszę ciągnąć wszystkie rozchody sam. Nowy biznes zbankrutował, a długów wobec klientów mnóstwo. Po około miesiącu dowiaduję się, że w serwisie pod wpływem siły wyższej zaszło nieoczekiwane i jakiś mistrz coś poplątał nastąpiło zwarcie, spalił się komputer itd. Podałem do sądu, proces trwał równo rok. Rozliczywszy się gdzieś z połową dłużników, skończyły mi się pieniądze, a mój podstawowy biznes szybko się kurczy, trzeba wsadzić w niego pieniądze, a ich nie ma, odpowiednio tam też gromadzą się długi. W bankach gdzie były wzięte pieniądze na biznes pojawiają się zaległości, kary itd. Plus do tego kredyt na samochód, gdzie też zaległości, kary itd. Telefon urywa się od klientów, którym zalegam z towarem, od pracowników banków i ich rozmaitych służb bezpieczeństwa itd. w rodzinie nie ma pieniędzy, ponieważ wszystko co było wydałem na rozliczenie się z długami. Samochodu sprzedać nie można, ponieważ trwa proces sądowy. Wszyscy przyjaciele (z wyjątkiem 1-2 i to nie bliskich przyjaciół pożyczyli niewielkie kwoty) pozostali odwrócili się i przepadli, przy czym najbliżsi uczynili to najpierw. I oto zaczął się ten „śmietnik” w moim życiu…\nNie będę opisywać szczegółów, ale myślę, możecie wyobrazić sobie mój stan, bałem się każdego dzwonku telefonu, nie spałem po nocach, wewnętrzne przeżycia były tak silne, że traciłem rozum, był chyba z miesiąc, kiedy w domu nie było co jeść, dziękuję mamie, która wtedy bardzo pomogła, oddała ostatnie 100 tysięcy rubli i przywoziła jedzenie (dbajcie o swoje mamusie, jeśli świat Was się wyprze, one mimo wszystko będą obok, patrzeć dobrymi kochającymi oczami i oddadzą dla Was ostatnie), choć te pieniądze były kroplą w morzu, w porównaniu z sumami długów, ale bardzo pomogły. Szukałem pracy, nic nie udawało się znaleźć. Kłótnie z żoną i jej rozczarowania mną, po prostu dobijały mnie.\nZacząłem modlić się codziennie, czytać dużo książek o Bogu i cnotach (dobrych uczynkach), bywało płakałem godzinami, nie płakałem a ryczałem jak dziecko. Sytuacja wydawała się bez wyjścia. Byłem o krok od utraty rodziny i rozpoczęcia bezbożnego pijaństwa.\nOgólnie, jak potrafiłem przekazać sytuację, przekazałem, wybaczcie że tak długo.\nWłaśnie wtedy zacząłem rozumieć i widzieć cuda mego drogiego i kochanego Mikołaja, one dzieją się z nami stale, w domu, w samochodzie, w pracy, podczas odpoczynku itd. Oczywiście nie będę ich wszystkich opowiadać, bo i nie pamiętam większości. Opowiem o niektórych:\nMusiałem oddać pewnemu bardzo wpływowemu człowiekowi grubą sumę pieniędzy, opcji nie było żadnych. W tym czasie zacząłem tylko prowadzić projekt w pracy i szansy otrzymania przedpłaty nie było. Wszyscy wokół mi odmówili. Nie spałem, nie jadłem, emocje miałem straszne i oto nadchodzi dzień, kiedy powinienem zwrócić pieniądze. Jak teraz, pamiętam, stoję przed ikoną Mikołaja modlę się i rozmawiam z nim i w tym momencie rozlega się telefon, a tam gospodarz mego nowego projektu, mówi, że wylatuje wieczorem i gotów jest dać przedpłatę!!!!! Łzy jak grad… I tak było nie raz, kiedy on mnie ratował. Jestem bezgranicznie mu wdzięczny i bardzo mocno kocham go, Mikołaj Cudotwórca z dużej litery.\nI jeszcze jedno opowiem. Nie przypadkowo zacząłem opowiadanie o samochodzie. Po roku sądów – przegrałem. Zabrałem samochód. Długów w związku z nim nagromadziło się góra, nawet jeśli go sprzedać, nie wystarczy aby wszystkie spłacić. Nie wiedziałem, co robić, komornicy mordowali co godzinę. Poprosiłem Mikołaja o pomoc w zaistniałej sytuacji. Minęło chyba kilka dni. Dzwoni do mnie małżonka, we łzach, mówi że samochód ukradli!!!! On był ubezpieczony na znacznie większą wartość niż cena rynkowa. A najważniejsze jest to, że po czteromiesięcznej ciąganinie z ubezpieczycielem, wypłacono mi całą kwotę i jak myślicie kiedy?!?! Nastąpiło to 22 maja!!!! Akurat w dniu wiosennego Mikołaja!!!! On wyciągnął mnie z przepaści, na dzień dzisiejszy długi oczywiście zostały (ale znikome w porównaniu z tym ile ich było), ale powolutku z nimi się rozliczę, on pomógł rozwiązać ogromną ilość moich problemów, a najważniejsze on uratował moją rodzinę i otworzył oczy!!!!\nNiski pokłon mu, na wieki wieczne!!!\nP.S. Kiedy opadasz na samo dno, Patrzysz na świat zupełnie innymi oczyma, stajesz się pokorny, spokojny, dobry, miłosierny, nie chciwy itd. Chodzisz do cerkwi, spowiadasz się, przyjmujesz priczastije. Do tej pory pamiętam ten stan, on mnie całkowicie odmienił. Pieniądze, praca, drogie samochody, wystawne imprezy – wszystko to proch!\nOto tak, dzięki Bogu i Mikołajowi zmieniłem swój światopogląd! Oni są mi teraz przyjaciółmi, braćmi i ojcami!


Hodowla border collie - jak wybrać najlepszą? | Wamiz\nUroczy czekoladowy border collie lub border blue merle zawrócił Ci w głowie? Zanim do Twojego domu trafi przedstawiciel tej rasy, sprawdź, co warto wiedzieć o borderach i jak wybrać dobrą hodowlę.\nBorder collie to psy, którym trudno odmówić hipnotyzującego uroku i imponującej inteligencji. Widujemy je w reklamach i filmach, a w sportach kynologicznych często zajmują miejsca na podium.\nNic dziwnego, że coraz więcej osób chce mieć takiego czworonoga. W efekcie bordery stają się coraz popularniejsze w naszym kraju, a znalezienie hodowli tej rasy psów nie stwarza problemu - bez względu na to, czy interesuje nas Śląsk, okolice Warszawy, Bielsko-Biała czy Trójmiasto.\nTrzeba jednak zachować ostrożność, bo popularne rasy to łatwy zarobek dla pseudohodowców. Kupienie psa z takiego miejsca oznacza wsparcie okrutnego procederu, a także możliwość nabycia szczenięcia z chorobami i problemami behawioralnymi.\nTa rasa, wyhodowana do pracy w gospodarstwach, jest bardzo zróżnicowana pod względem zachowań, jednak można zauważyć pewne cechy wspólne. Niesamowita inteligencja ułatwia border collie uczenie się zarówno tych dobrych, jak i złych rzeczy. Ta cecha nie oznacza, że psy rodzą się „mądre” i ułożone.\nJak każda rasa (albo nawet bardziej) wymagają mądrego przewodnika, który będzie potrafił realizować ich potrzeby i zachowa otwarty umysł.\nBordery cechuje także duża potrzeba wykonywania zadań i aktywność, wspaniała podczas wolnego, ciepłego popołudnia i mniej atrakcyjna w deszczowe, zimne wieczory, w które pies domaga się zajęcia. Charakter tych czworonogów może być bardzo różny, w zależności od linii.\nZwykle bordery to psy pobudliwe i spostrzegawcze. Potrzebują bliskiego kontaktu z człowiekiem i reagują na emocje opiekuna.\nIch uwielbienie pracy jest wręcz legendarne - bordery potrafią w jednej chwili przełączyć się w tryb pracy i w pełni skupić na celu. Z drugiej strony ta cecha może być przyczyną zachowań obsesyjno-kompulsywnych - np. zaganiania rowerzystów i przechodniów, polowania na światełka.\nZ border collie nie trzeba profesjonalnie uprawiać psich sportów, jednak przedstawiciele tej rasy potrzebują zadań do wykonania. Może to być wspólna nauka sztuczek, hobbystyczne treningi agility lub posłuszeństwa, pasienie, frisbee, tropienie - to najlepsza droga do zbudowania dobrej relacji z borderem.\nBorder collie dla prawidłowego rozwoju wymagają dużej aktywności fizycznej i umysłowej©Shuttertock\nRóżnorodność border collie sprawia, że każdy może znaleźć psa idealnego do swoich potrzeb, ale nawet skrupulatny wybór szczenięcia zawsze jest obarczony ryzykiem, że jego charakter nie będzie współgrać z naszymi oczekiwaniami.\nBorder collie dla początkującego?\nZapytaliśmy panią Annę, prowadzącą hodowlę Ultraviolet, czy początkujący może być dobrym opiekunem dla border collie.\nHodowczyni przekonuje, że „może, jeśli będzie otwarta na to, co mówi jej hodowca i trafi w ręce odpowiedniego szkoleniowca (mającego doświadczenie z rasą). Ważną sprawą jest wybranie odpowiedniego skojarzenia dla takiej osoby”.\nJaki jest więc idealny opiekun dla border collie?\nPani Anna podkreśla, że… nie ma takiego! I wyjaśnia: „Na pewno musi być to osoba świadoma potrzeb rasy. Musi zdawać sobie sprawę, że ten pies potrzebuje myśleć, wykonywać zadania, pracować. Spacery to nie wszystko. Border musi także mieć czas na wyciszenie i nauczyć się odpoczywać”. Zastrzega także, że nie jest to dobry pies dla dzieci - zwłaszcza znudzony border, który może podgryzać najmłodszych członków rodziny.\nHodowle border collie - trzy linie\nW tej rasie wyróżniamy trzy linie hodowlane, choć w każdej z nich mogą zdarzyć się osobniki, które nie wpisują się w schemat:\nshow (wystawowa) — psy mniej pobudliwe, o wyrównanym eksterierze i obfitej, długiej szacie, cięższe i niższe, z mniejszym instynktem pasterskim oraz potrzebą pracy, bardziej rodzinne. Bordery z tej linii mogą być mniej chętne do pracy i spokojniejsze.\nwork (użytkowa) — border collie krótkowłose, medium i długowłose, o ogromnym przekroju eksterierowym i dużych możliwościach fizycznych, z silnym instynktem pasterskim, reaktywne, wrażliwe na bodźce. Zwykle wyższe, lżejsze, z mniej zaznaczonym stopem.\nvers (wystawowo-użytkowa) — łącząca cechy obu powyższych.\nZe względu na duże zróżnicowanie psów, hodowcy często sygnalizują, jakie predyspozycje przewidują u szczeniąt z danego miotu. Przykładowo, hodowcy informują, że osobniki będą odpowiednie dla osób początkujących, opiekunów chcących trenować z psem hobbystycznie, lub że miot składa się ze szczeniąt border collie o silnym instynkcie, które wymagają doświadczonego przewodnika.\nDlatego pytanie o predyspozycje miotu powinno być jednym z pierwszych, jakie zadamy hodowcy.\nSzczeniaki border collie mogą osiągać różne ceny - od 4000 zł do 6000 zł, a nawet więcej (np. za wyszkolonego psa z linii pracującej). Wszystko zależy od wartości hodowlanej lub użytkowej - zdarzają się różne ceny nawet w obrębie jednego miotu.\nCzasem hodowca jest skłonny sprzedać szczenię po niższej cenie, np. ze względu na wadę (zły zgryz, niewzorcowe umaszczenie). Zarówno bardzo wysoka, jak i dziwnie niska cena powinny zwrócić naszą uwagę. Jeśli cena odgrywa dla nas dużą rolę, możemy poszukać hodowcy, który zgodzi się na sprzedaż na raty. Gdy planujemy hodowlę, wystawy lub udział w zawodach, możemy rozważyć przyjęcie psa na warunek hodowlany.\nAlternatywą pozostaje adopcja psa w typie rasy, a czasem nawet psa z rodowodem. Border collie do adopcji znajdziemy m.in. na fanpagu SOS Borderom. Należy zachować ostrożność - często rasowych borderów chcą się pozbyć osoby, które nie sprostały wymaganiom rasy i chętnie oddadzą problematycznego czworonoga.\nDobra hodowla border collie - tylko ZKwP?\nPo 2012 roku, gdy weszła w życie ustawa, zgodnie z którą sprzedaż psów bez rodowodu jest nielegalna, powstały dziesiątki związków różnego typu, które wystawiają „rodowody” każdemu zrzeszonemu - bez selekcji czy kontroli. W takich związkach dokumenty wyrabiają często pseudohodowcy, dlatego należy zachować szczególną ostrożność, nawet gdy hodowca zapewnia, że szczeniaki border collie mają rodowody.\nJakie rodowody są wiarygodne i wartościowe? Tak jak u innych ras - rodowód ZKwP cieszy się największą renomą i jest uznawany przez FCI. Jednak w przypadku borderów możemy mówić o jeszcze jednym rzetelnym związku- ISDS, czyli International Sheep Dog Society, który miał duży wpływ na hodowlę psów rasy border collie. ISDS zrzesza głównie hodowców borderów z linii użytkowych.\nDowiedz się, czym jest Związek Kynologiczny w Polsce\nWybieramy hodowlę border collie - na co zwrócić uwagę i co pytać?\nKiedy szukamy szczeniaka border collie, odległość hodowli od miejsca zamieszkania oraz umaszczenie szczenięcia - dwa aspekty, które niedoświadczone osoby często w pierwszej kolejności biorą pod uwagę - powinny zejść na dalszy plan.\nChoć wielu osobom zależy na czekoladowym border collie lub liczą, że pod ich opiekę trafi border collie blue merle, niektórzy hodowcy zastrzegają, że nie pozwalają na wybór malucha pod kątem umaszczenia, choć są również tacy, którzy nie mają z tym problemu.\nJeśli już wiemy, że hodowla jest zrzeszona w ZKwP/FCI lub ISDS, w drugiej kolejności powinniśmy zwrócić uwagę na linię oraz predyspozycje danego miotu.\nSzukając psa, w pierwszej kolejności skupmy się na zdrowiu szczenięcia i jego rodziców. Dopiero potem zwróćmy uwagę na sukcesy rodziców, jeśli poszukujemy psa wystawowego lub osiągnięciach psów w wybranych konkurencjach, jeśli chcemy uprawiać z psem jakąś dyscyplinę sportową. Profesjonalny hodowca chętnie przekaże te informacje.\nBorder collie to rasa, która cierpi na kilka typowych, dziedzicznych chorób. Należą do nich:\nanomalia oczu collie,\nsyndrom uwięźniętych neutrofili i wiele innych.\nDobre hodowle stawiają sobie za cel rozmnażanie wyłącznie zdrowych psów i przedstawią nam dokumentację weterynaryjną. Minimum, którego przyszły opiekun psa powinien oczekiwać to:\nprześwietlenie pod kątem dysplazji biodrowej i łokciowej,\nprześwietlenie w kierunku OCD,\nkliniczne badanie oczu,\nDENTAL HYPOMINERALIZATION(RAINE SYNDROME) DNA\nWielu informacji dostarczy stosunek hodowcy do jego psów oraz to, czy chętnie odpowiada na nasze pytania i wątpliwości dotyczące szczeniaka. Nie wahajmy się pytać! Hodowcy także zależy na najlepszym dopasowaniu małego bordera do jego opiekuna.\nBorder collie z dobrej hodowli - jak go znaleźć?\nPoszukiwanie wymarzonego bordera warto zacząć w sieci - hodowle mają swoje strony internetowe i fanpage, funkcjonują facebookowe grupy dla osób, które szukają szczeniąt border collie. Tam zdobędziemy najświeższe informacje. Dobrym pomysłem jest wybranie się na wystawę lub na zawody, gdzie poznamy hodowców oraz właścicieli i będziemy mogli zapytać o polecane hodowle oraz realia życia z borderem.\nLista renomowanych hodowli border collie znajduje się również w wykazie na stronie: bordercollie.info.pl.\nCiekawiło nas, jaki jest najlepszy moment w hodowli? Pani Anna z hodowli Ultraviolet odpowiedziała: „kiedy po latach od zakupu swojego pierwszego bordera, ktoś wraca do mnie po kolejnego. To objaw największego zaufania”.\nJeśli masz pewność, że u swojego boku chcesz widzieć właśnie bordera, poszukaj hodowcy, który dba o dobro czworonogów i wzbudza Twoje zaufanie. Czasem na odpowiednie szczenię trzeba trochę poczekać - ale warto!


Sulma & Sulma - skalowanie, sprzedaż, sukces - Sulma & Sulma\nFirma Sulma & Sulma działa w branży sprzedaży nieprzerwanie od momentu założenia w 2013 r. Jej powstanie motywowane było chęcią zmiany rynku na bardziej przyjazny ludziom. Założyciele, Agnieszka i Sebastian Sulma, wierzyli, że ich wizja tego jak powinny wyglądać procesy promocji i sprzedaży zwiększy płynące z nich korzyści dla wszystkich zainteresowanych. Wiedza ekspercka z wielu obszarów biznesowych oraz ładunek pozytywnych emocji zdecydowały o sukcesie firmy, a to dopiero początek!\nW Sulma & Sulma zawsze myślimy długoterminowo. Jest to absolutnie niezbędne nie tylko do tego, aby konsekwentnie realizować własny biznes plan, ale także wielopoziomowe strategie sprzedażowe naszych klientów.\nLubimy jasno określać cele i definiować działania, dlatego postawiliśmy…\nTrzy filary – misja Sulma & Sulma\nDziałania firmy oparte są na trzech filarach, stanowiących podstawę udanego biznesu:\nOparte na szerokiej wiedzy biznesowej i rosnącym z każdym kolejnym projektem doświadczeniu, a więc tak naprawdę coraz sprawniejsze!\nZdobyte insighty oraz znajomość miejsc bólu klientów i branż pozwalają nam wytyczyć jasny kierunek rozwoju projektu, co jest kluczowe dla osiągnięcia najwyższej możliwej sprawności.\nSkuteczność w osiąganiu założeń\nGadanie jest tanie! My nie spuszczamy wzroku z nagrody, którą są wyniki biznesowe. Ostatecznie, dostęp do wiedzy ma każdy, ale tylko nieliczni potrafią ją skutecznie zastosować.\nPotrafimy wyszukać i wykorzystać panujące trendy do wzmocnienia decyzyjności i podniesienia skuteczności sprzedaży. Celujemy w najbardziej obiecujące tendencje rynkowe aby maksymalizować zaangażowanie grup docelowych.\nDynamiczność wzrostu wolumenów\nJednorazowa transakcja nie jest żadnym niesamowitym osiągnięciem. My nastawiamy się na powtarzalność i stałe zwiększanie wolumenów sprzedaży naszych partnerów.\nPosiadamy doświadczenie w zamykaniu umów i wzmacnianiu aspektów biznesowych przynoszących największe wzrosty.\nPoza wspomnianymi właśnie trzema filarami działalności Sulma & Sulma chcemy także wywierać wpływ na rynek poprzez zaangażowanie kluczowych czynników (partnerów, trendów) w dany projekt.\nReasumując, nasz mission statement prezentuje się następująco:\nRozpalamy miłość do produktów.\nW centrum biznesu stawiamy ludzi. To właśnie oni, ich historie i emocje, stoją za produktami. My przetwarzamy to wszystko sprawiając, że przyszli klienci szybko przekonują się do promowanych przez nas produktów.\nMówiąc nieco bardziej przyziemnym językiem, naszym celem jest zwiększenie sprzedaży firm oraz wsparcie inwestorów i startupów w ekspansji i rozwoju.\nBrzmi obiecująco, ale…\nJak działa Sulma & Sulma?\nSzczegóły prowadzonych przez nas działań, które pozwoliły nam odnieść sukces w relatywnie krótkim czasie niech pozostaną tajemnicą. Niemniej jednak, zakres usług naszej firmy obejmuje:\nbusiness development (faza wprowadzania produktu na rynek)\noutsourcing sprzedaży (faza rozwoju sprzedaży i dynamizacji/skalowania)\nnauczanie (faza przekazywania procesu klientowi – onboarding sprzedażowy)\nElementem, na który kładziemy szczególny nacisk jest wypracowywanie inspirującej przewagi konkurencyjnej dla produktów naszych klientów. Zdolność wyróżnienia się na tle podobnych firm jest kluczowa dla sukcesu, niezależnie od branży.\nCo więcej, wszystkie działania Sulma & Sulma hołdują zasadzie #DawajCośOdSiebie o której opowiemy przy innej okazji.\nNo dobrze, ale jakie są Wasze…\nGlobalizacja sprawia, że biznes można prowadzić nie tylko na rodzimym rynku. Ekspansja zagraniczna, choć oczywiście możliwa, nie jest łatwym przedsięwzięciem. Problemem są nie tyle środki, co wiedza i doświadczenie. To właśnie one są znacznie większym determinantem sukcesu, nie ilość pieniędzy, które jesteś w stanie wpompować w projekt.\nSulma & Sulma działa na rynkach europejskim, amerykańskim i wschodnioafrykańskim. Wśród firm, którym do tej pory pomogliśmy wymienić można:\nCo więcej, Sebastian Sulma, założyciel firmy, uczestniczył w wydarzeniach takich jak (kliknij nazwę aby przeczytać relację):\nForum Innowacji w Tarnowie jako ekspert i prowadzący warsztat\nEuropean Startup Days gdzie udzielił wywiadu dla InvestAfrica.pl\nKonferencja Innowacyjny Kraków jako prowadzący warsztat\nRzeszów Startup Akcelerator jako prowadzący warsztat\nForum Ekonomiczne w Krynicy gdzie pitchował w imieniu Sulma & Sulma (wrzesień ‘19)\nA także jest Sędzią Doskonałości dla Bellavita podczas WorldFood Poland.\nSporo już o nas wiesz, czy jesteś…\nSulma & Sulma jest otwarte na współpracę z:\n✅ Firmami, które chcą wprowadzić na rynek nowy produkt / innowację. Być może technologia skierowana do Waszej głównej grupy docelowej może zostać podchwycona również przez innych odbiorców, o których niewiele wiecie?\n✅ Firmami o ustabilizowanej pozycji na swoim rodzimym rynku, które chcą dokonać ekspansji zagranicznej.\n✅ Inwestorami, którzy chcą zwiększyć wartość swojej inwestycji przez zwiększenie sprzedaży spółki portfelowej.\n✅ Startupami, które chcą szybciej inicjować sprzedaż i uzyskać więcej środków na dalsze inwestycje.\nJeżeli chcesz zwiększyć sprzedaż i podbić nowe rynki, nie czekaj, skontaktuj się z nami już dziś! Porozmawiajmy o Twoich celach i sposobach na ich osiągnięcie.\n« Kluczowe dla inwestorów branże w Afryce Wschodniej, na które warto mieć oko\nMasz startup? Oto jak skutecznie wprowadzić swój produkt na rynek »