Barier architektonicznych mogłoby w ogóle nie być gdyby nie istniały w naszych głowach. - KOŁO CIEBIE | Przełamując stereotypy o niepełnosprawności\nKategoria: Korekta architektaTagi: Bulwary Wiślane, Centrum Nauki Kopernik, Zbigniew Tomaszczyk 26 sierpnia 2015 Filip Zagończyk\nO najskuteczniejszym sposobie likwidacji przeszkód w budynkach i przestrzeni miejskiej porozmawiam ze Zbigniewem Tomaszczykiem znanym warszawskim architektem.\nNa początku naszej rozmowy nasuwa mi się pytanie, które pewnie słyszał Pan już wielokrotnie, a mimo to jest wciąż aktualne. Czy na studiach architektonicznych porusza się ze studentami problem dostępności przestrzeni miejskiej dla osób z niepełnosprawnością?\nOczywiście, że odbywają się takie zajęcia. Z roku na rok jest ich nawet coraz więcej nie można więc mówić, że przyszli projektanci kończą studia nieświadomi, z jakimi przeszkodami przestrzennymi musi walczyć na co dzień osoba z niepełnosprawnością.\nSądzę więc, że głównym problemem nie jest brak świadomości, ale narodowa mentalność przejawiająca się na przykład w tym, że jeśli widzimy ograniczenie prędkości do pięćdziesięciu kilometrów na godzinę to jedziemy sześćdziesiąt. Nie mamy w zwyczaju szanować reguł i przepisów prawa. Tak fatalna postawa objawia się w innych dziedzinach życia społecznego.\nW Polsce obowiązują bardzo konkretne przepisy jeśli chodzi o budownictwo. Zgodnie z nimi każdy budynek użyteczności publicznej musi być zaprojektowany i potem zrealizowany w taki sposób, aby człowiek nie zależnie od stopnia niepełnosprawności mógł do niego swobodnie wejść i bez problemu poruszać się wewnątrz. W zależności jednak od nastawienia inwestora lub projektanta przepis można interpretować w sposób dla siebie najwygodniejszy. Podam przykład. Jeśli przepis mówi o tym, że w budynku powinna znajdować się toaleta dostosowana dla osób z niepełnosprawnością ruchową, to można podczas procesu powstawania obiektu dostosować każdą toaletę. Bardzo często jednak dzieje się tak, że dostosowywana jest tylko jedna, chociaż nie ma to żadnego logicznego uzasadnienia, bo przecież osoba z niepełnosprawnością potrzebuje dokładnie tyle samo czasu co zdrowa, żeby do niej dotrzeć. Dlaczego więc odbiera jej się prawo korzystania z dowolnej toalety i zmusza do gnania na drugi koniec budynku? Widzimy więc, że to nie przepisy, ale sposób podejścia do problemu osoby odpowiedzialnej i nas wszystkich ma decydujące znaczenie.\nZgadzam się z Panem, że nastawienie ma ogromny wpływ na końcowy efekt prac nad budynkiem, ale czemu uznaje Pan przepisy prawne za mało skuteczne? Przecież budynek postawiony niezgodnie z wymogami nie powinien być w ogóle odebrany. Tymczasem na wielu nowoczesnych warszawskich osiedlach widzimy miliony schodów na pierwszy rzut oka zupełnie zbędnych. Czy ich budowanie ma jakieś uzasadnienie ekonomiczne? Czy cała inwestycja jest dzięki temu tańsza?\nW przypadku schodów każdą sytuację należałoby rozpatrywać odrębnie, ponieważ przepisy precyzyjnie określają kiedy mogą być zbudowane i czy są niezbędne. Czasami są one jedynym rozwiązaniem ze względu na ukształtowanie terenu i konieczność wyrównania różnic między jego fragmentami. Nawet wtedy jednak można i należy obok schodów zastosować rozwiązania, które umożliwią, na przykład wózkowiczom, poruszanie się po osiedlu. Świetnie sprawdza się w takiej sytuacji rampa czy droższe rozwiązanie – podnośnik. Niestety często zdarza się, że buduje się ją gdzieś na końcu placyku i główna komunikacja odbywa się tak jakby osób niepełnosprawnych w ogóle w pobliżu nie było. Schody są budowane bardzo często dlatego, że to rozwiązanie najprostsze i łatwe w utrzymaniu. Ten sposób myślenia prowokuje do omijania przepisów, dlatego właśnie wspomniałem, że choć istnieją to nie do końca działają.\nJaki pańskim zdaniem jest najlepszy sposób na zmianę tej sytuacji. Co można zrobić żeby uwrażliwić ludzi i pozbyć się barier?\nOdpowiadając na to pytanie chciałbym się odwołać do najbardziej aktualnego i tragikomicznego przykładu jaki stanowią bulwary wiślane. Jest dla mnie nie pojęte, że można było nie tylko zaprojektować ale wykonać i odebrać obiekt, który ewidentnie nie spełnia wszystkich norm. Jeśli ktoś twierdzi inaczej, to musi bardzo naginać zarówno przepisy jak i rzeczywistość. W praktyce wygląda to przecież tak, że osoba na wózku nie jest w stanie w żaden sposób skorzystać z tarasu widokowego, a to tylko jedna z całej masy usterek i barier.\nMówiąc, że jest to tragikomiczne miałem na myśli fakt, że tuż obok bulwarów właściwie w tym samym ciągu stoi niedawno wybudowany budynek jakim jest Centrum Nauki Kopernik, oczywiście w pełni dostosowany do potrzeb niepełnosprawnych. Tam w ramach ekspozycji znajduje się rzecz kapitalna.\nJest to niewielki tor przeszkód który należy pokonać na wózku. Osoba sprawna siadając na wózek i próbując manewrować może sprawdzić z jakimi przeszkodami spotyka się na co dzień wózkowicz w przestrzeni miejskiej. Są tam krawężniki, progi, drzwi w których trzeba się zmieścić, a wcześniej oczywiście samemu je otworzyć.\nMoim zdaniem taki tor pełni ogromną i pozytywną rolę edukacyjną. Dzięki niemu każdy niezależnie od wieku może doświadczyć tego, co osoba poruszająca się na wózku. Reakcje ludzi na takie doświadczenie są bardzo różne. Najnormalniej podchodziły do sprawy dzieci. Widziałem, że większość z nich nie poddawała się i kombinowała jak sobie poradzić w trudnej sytuacji i przejechać tor do końca. Z pewnością zapamiętają to doświadczenie, dzięki czemu łatwiej im będzie w przyszłości zwrócić uwagę na potrzeby osób z niepełnosprawnościami ruchowymi. Osoby dorosłe natomiast najczęściej bardzo szybko rezygnowały z walki – bo taka jazda na wózku to zazwyczaj walka. Już pierwszy krok jakim była próba odwrócenia się stanowił dla nich barierę nie do przejścia. Zamiast przebrnąć tor do końca zerkały czy są obserwowane i jeśli nie to rezygnowały, i czmychały z wózka.\nWłaśnie dlatego wydaje mi się, że najlepszym rozwiązaniem problemu braku wrażliwości czy świadomości jest edukacja, edukacja i jeszcze raz edukacja. Problem dostępności przestrzeni dla wszystkich powinien być poruszany jak najwcześniej i omawiany już z małymi dziećmi, w formie jak najbardziej naturalnej, choćby tak jak zrobiono to w Koperniku, bo na studiach to już troszeczkę późno, Człowiekowi który nigdy wcześniej nie zetknął się z problemem często może się wydawać, że na przykład rugby czy szermierka na wózkach to nic trudnego, zwłaszcza gdy obejrzy się migawki w telewizji z zawodów sportowców niepełnosprawnych. Ot tu się pojedzie, tu trochę pomacha rękami i nic w tym trudnego. Dopiero kiedy sami czegoś doświadczamy okazuje się, że jest to o wiele trudniejsze niż nam się początkowo wydawało. Dotykamy tu zresztą jeszcze jednej ciekawej kwestii nad którą warto się zastanowić. Problem wózkowiczów dotyczy dużo większej rzeszy społeczeństwa. Żyjemy coraz dłużej, jako społeczeństwo starzejemy się w szybkim tempie i z dużą dozą prawdopodobieństwa możemy przypuszczać, że każdy z nas za kilkanaście, kilkadziesiąt lat będzie w jakimś stopniu niepełnosprawny. Wtedy przydadzą mu się windy, podjazdy, toalety czy dostosowane przejścia. Czy zatem nie warto przygotować się do tego zawczasu i zamiast tworzyć bariery zacząć domagać się dostosowania przestrzeni? Ten problem dotyczy również młodych osób – przecież rodzice przewożący dzieci w wózkach muszą przebrnąć przez takie same przeszkody.\nWarto czasami przejechać przez miasto na wózku lub przejść przez nie z zasłoniętymi oczami, albo zatkanymi uszami, po to żeby samemu doświadczyć czegoś nowego i lepiej zrozumieć innych.\nWspomniał Pan o tym, że bulwary nie powinny zostać odebrane. Jak to się więc stało, że zostały otwarte pomimo tych wszystkich delikatnie mówiąc niedoróbek?\nTo bardzo dobre pytanie, ale niestety nie jestem w stanie do końca na nie odpowiedzieć, bo mam za mało wiedzy o projekcie. Mogę jedynie przypuszczać, że stało się tak w wyniku kolejnych błędów na różnych etapach inwestycji lub twórczej interpretacji przepisów, o której już wspominałem. Być może swoją rolę odegrały także jakieś względy poza budowlane, ale mam nadzieję, że tak nie było. Dobrze, że problem z bulwarami, które same w sobie są cudowne i wręcz niezbędne dla Warszawy jako miasta dla ludzi, a nie dla samochodów został nagłośniony od razu po otwarciu. Jestem przekonany, że dzięki temu kontynuacja budowy bulwarów będzie się na pewno odbywać bez takich nieporozumień i błędów projektowych. Zarządzono audyt procesu powstawania bulwarów, który powinien wykazać gdzie i jakie błędy popełniono. Istnieje także możliwość ich poprawienia na obecnie wybudowanym fragmencie. Być może problem niedostępności bulwarów wziął się stąd, że jedna z firm, która je budowała zbankrutowała. Błędy kosztują sporo, a są tym bardziej zaskakujące, że w przypadku tej budowy inwestorem jest miasto, które rozpisując konkurs musiało brać pod uwagę wszystkie obowiązujące przepisy prawne oraz zarezerwować środki wystarczające na realizację przedsięwzięcia. Nie jest zatem możliwe, żeby o osobach z niepełnosprawnością zapomniano już na etapie ogłaszania przetargu.\nCzy wszystkie projektowane przez Pana budynki po ukończeniu budowy są dostosowane do potrzeb osób z niepełnosprawnością?\nNaturalnie, że tak. Ostatnio oddawaliśmy do użytku szkołę na Białołęce. Budynek jest dwukondygnacyjny i dlatego w projekcie uwzględniliśmy m.in windę, żeby zapewnić dostępność obiektu dla wszystkich. Dodatkowo całość zaprojektowano w taki sposób, aby w budynku była bardzo duża dynamika kolorów co pozwoli osobom niedowidzącym łatwiej zorientować się w przestrzeni. Dbamy również o to, aby wszystkie projektowane przez nas hotele były przystosowane i miały więcej rozwiązań ułatwiających funkcjonowanie osobom niepełnosprawnym w budynku niż wymagają tego normy . Aktualne przepisy dają projektantom odpowiednie wytyczne. Osobiście jednak uważam, że zbyt szczegółowe przepisy ugruntowują tylko podziały i nigdy nie zapobiegną niekorzystnym interpretacjom minimalizującym stosowanie potrzebnych rozwiązań dla niepełnosprawnych. Jestem przekonany, że dobrze wykształcony projektant, który ma świadomość co to znaczy zmagać się z barierami architektonicznymi, nie musi zastanawiać się nad tym czy spełnia przepisy czy nie. On po prostu będzie potrafił wszystko dostosować i wie o co w tym chodzi. Poznał problem, przeżył go i czuje potrzeby innych. Ma to w duszy i nikogo nie wykluczy z możliwości korzystania z projektowanego przez siebie obiektu.\nJeden komentarz: On Barier architektonicznych mogłoby w ogóle nie być gdyby nie istniały w naszych głowach.\n6 października 2018 o 20:22 - Odpowiedz\nŚwietny projekt na tym obrazku. Szkoda, że krawędzie nie są kontrastowo oznaczone i nawet widzący poruszający się po tej przestrzeni po prostu z góry na dół lub odwrotnie ma problem z zauważeniem zmian poziomów :/ Jest to nagminnie powtarzany błąd w projektach przestrzeni publicznych :/


CoolIris - efektowny dodatek do przeglądania zdjęć w IE | Gadżetomania.pl\nDo przeglądania zdjęć w sieci wystarczy w zasadzie sama przeglądarka. Można jednak umilić sobie to zajęcie, a także w łatwiejszy sposób zarządzać galeriami zdjęć znajdujących się w sieci. Pomocny będzie w tym CoolIris - dodatek do Internet Explorera.\nNa początek oczywiście ściągamy rozszerzenie CoolIris i instalujemy. Po uruchomieniu go wybieramy jaką witrynę będziemy przeglądać. Możemy obejrzeć zdjęcia znajdujące się w Google Images, Facebooku, YouTube czy po prostu umieszczone na naszym dysku.\nNajeżdżając na dowolne zdjęcie, pojawi się na nim mała biała strzałka na czarnym tle. Klikając w nią uruchomimy rozszerzenie. Jego obsługa jest bardzo prosta. Klikając w wybrane zdjęcia powiększamy je, a klawiszami strzałek poruszamy między nimi . Dzięki rolce myszy możemy oddalać i przybliżać widok.\nPod galeria zdjęć znajduje się natomiast pasek, którym możemy przesuwać wszystkie fotki, tak jak widać to na zdjęciu u góry. W prawym górnym rogu okna programu znajduje się pasek z wyszukiwarkami. Znajdziemy tam m.in. Google, Yahoo, deviantART czy Flickr. Po przeciwnej stronie (lewy górny róg), wskazujemy natomiast miejsce, gdzie zapisane są zdjęcia. Równie dobrze, możemy wybrać także ich tematykę.\nSennheiser RS 220 - hi-end bez kabli 2,5 Tb na cal kwadratowy? Tak! GelaSkins, czyli folie ochronne z artystyczną duszą – test E-INK w HD ready? Intel SSD 320 - tańsze i szybsze G3 już są! Bądź wielozadaniowy na przyjęciu To samochód czy motor? [wideo] Procesor w powiększeniu 3160 razy Pomieszczenie symulujące brak grawitacji Twórcy na razie nie garną się do wirtualnej rzeczywistości. Rewolucji nie będzie? TRON: Dziedzictwo - lepszy w domowym zaciszu Netbooki przekraczają barierę 10-cali


Drogie palenie, interwencja na fermie i opalanie kabli (raport SM) - ROLAND Gazeta średzka\n15 lutego, w godzinach wieczornych, patrol Straży Miejskiej w Środzie Śląskiej udał się do sołectwa Proszków w związku ze głoszeniem dotyczącym uciążliwego dymu wydobywającego się z komina fermy drobiu.\nZdaniem zgłaszającego "śmierdzący" dym miał świadczyć o spaniu piór padłych kurcząt.\n- Przeprowadzona w obecności kierownika zakładu kontrola pieca, nie potwierdziła zgłoszenia dotyczącego spalania piór, natomiast wykazała prawidłowe spalanie węgla i drewna - informują strażnicy miejscy.\nW zeszłym tygodniu, trzej młodzi ludzie palący papierosy na rynku dolnym (objętym monitoringiem), byli tak bardzo pochłonięci rozmową, że zapomnieli o konieczności wyrzucenia niedopałka do kubła, który znajdował się w odległości 5 metrów od nich.\n- Za to wykroczenie zostaną ukarani mandatem - twierdzą strażnicy. - Osoby postępujące w ten sposób, mogą zostać ukarane mandatem karnym w wysokości do 500 złotych - podkreślają.\nMiedź, albo nie miedź? Oto jest pytanie?\n18 lutego, w godzinach popołudniowych, straż miejska podjęła interwencję w związku ze zgłoszeniem dotyczącym wypalania materiałów oraz kabli elektrycznych na terenie prywatnej posesji w miejscowości Szczepanów.\n- W palenisku i tuż obok były kable miedziane, które częściowo były już wypalone. Sprawcę ukarano mandatem karnym z art. 191 ustawy o odpadach - wyjaśniają funkcjonariusze SM.\n(kb) / fot. sm\nJesteś tutaj:Start / Wszystkie kategorie / Powiat Średzki / Środa Śląska / Drogie palenie, interwencja na fermie i opalanie kabli (raport SM)


dj. FEEL-X &GUTEK - Grupy użytkowników Emito.net\ndj. FEEL-X &GUTEK\n"Ostra Kuchnia" to cykl imprez autorskich legendarnego Dj Feel-X’a, na które zaprasza wykonawców, których ceni i szanuje. Tym razem wraz z Gutkiem (Indios Bravos) wystąpi w Edynburgu, Aberdeen i Londynie. Patronem medialnym koncertów jest Emito.net.\nDJ FEEL-X to postać, która na scenie muzycznej istnieje od 1995 roku. Współpracował z min: Kazikiem, Abradabem, DonGuralESKO, Kultem. Założył MAD CREW, które od ’95 roku mocno zaistniało na scenach, festiwalach oraz klubach w kraju i na świecie.\nWspółpracuje i promuje Intruz Clothing, Stoprocent, Endorfina Jeans, extremalne sporty takie jak deska, rolki, snowboard, bmx. Współorganizuje zawody i eventy outdoorowe oraz cała masę imprez i koncertów. Grywa również swoje imprezy soundsystemowe i djskie ale przed wszystkim jest producentem, realizatorem, animatorem i mocno promuje również swoją karierę solową.\nGUTEK to wokalista i autor tekstów, wykonawca muzyki reggae i hip-hop. Wokalista założonego przez Piotra Banacha zespołu Indios Bravos. Od lat obecny na polskiej scenie współpracowal z wieloma wykonawcami hip-hopu, m.in.: Kaliber 44, Paktofonika, Abradab, Vienio & Pele, HST, Tede, Numer Raz, WSZ & CNE, Wojtas, Borixon, PIH, Fokus i wielu innych.\n10£, w przedsprzedaży\n15£ w dniu imprezy\nW polskich sklepach na terenie Edinburgha oraz na stronie www.thebongoclub.co.uk\nMichael da Bear - Tatoo Studio, 505 George Street, Aberdeen\nShop 4 You 117 Victoria Road, Aberdeen


Mieszkanie Kraków, Podgórze Duchackie, Osiedle Bonarka Living etap 2 - budynek C i D - 2 pokoje, 43 m², 1 piętro - RynekPierwotny.pl\nMieszkanie na sprzedaż 2 pokoje o powierzchni 42,88 m² - numer C.48\nCena: 438 662 zł brutto\nMieszkanie, C.48, 2 pokoje, 42,88 m²\nNowe 2-pokojowe mieszkanie na sprzedaż o powierzchni 42,9 m² znajduje się w nowo budowanej inwestycji deweloperskiej Osiedle Bonarka Living etap 2 - budynek C i D na Podgórzu Duchackim, ul. Przyjaźni Polsko- Węgierskiej (4 km od centrum Krakowa).\nNowe mieszkanie o oznaczeniu C.48 znajduje się na 1 piętrze i jest 1-poziomowe. Pomieszczenia mają 265 centymetrów wysokości. W mieszkaniu znajdują się 2 pokoje.\nCena ofertowa mieszkania wynosi 438 662 zł (10 230 zł/m²).\nMieszkanie znajduje się w inwestycji Osiedle Bonarka Living etap 2 - budynek C i D, w której znajdują się w sprzedaży jeszcze 82 podobne nowe mieszkania.


Jak się pozbyć plam? | Inspirander Sztuka Pięknego Życia\nJak się pozbyć plam?\nOpublikowany: sty 26,2015\nNie ma sposobu na to, by uniknąć plam. Są jak pamiątka po spacerze z psem, zabawą z dziećmi, obiadem w ulubionej restauracji lub rodzinnym pikniku. Niektóre z nich bardzo trudno usunąć. Na szczęście znamy sprawdzone sposoby walki z plamami.\nBy wyczyścić zabrudzony materiał często sięgamy zarówno sprawdzone porady babci (np. sodę oczyszczoną) lub po nowoczesne produkty, które znamy z reklam (wybielacze). Czasami stosując kilka metod na raz, możemy utrwalić zabrudzenie lub nawet zniszczyć tkaninę. Nie ulega wątpliwości, że aby skutecznie pozbyć się skazy, należy działać szybko, lecz nie bez namysłu. Na początku musimy zidentyfikować plamę i znaleźć środek, który ją wywabi.\nNajpierw namocz plamę w gorące wodzie, by pozbyć się resztek trawy i innych zabrudzeń. Następnie wyczyść plamę mieszanką mydła w płynie i wybielacza (proporcja 50 do 50). Na koniec wypierz tkaninę tak jak zwykle w pralce lub ręcznie.\nPoczekaj, aż plama zaschnie. Wówczas będziesz mogła zeskrobać błoto. By pozbyć się zabrudzenia z materiału, wyszoruj plamą wilgotną szmatką i płynem do naczyń. Później wypierz tkaninę jak zwykle.\nWydają się najtrudniejsze to usunięcia, ale jeśli sięgniemy, po odpowiedni specyfik, pozbędziemy się ich bez śladu. W tym przypadku mamy dwie metody działania. Świeże plamy pomoże nam usunąć mieszanka octu winnego i wody (1 łyżeczka na dwie szklanki). Starsze, utrwalone zabrudzenia z kawy możemy wywabić za pomocą pasty przygotowanej z sody oczyszczonej i wybielacza.\nTkaninę pobrudzoną szminką polewamy płynem do naczyń. Nie szorujemy plamy, tylko po upływie 10-15 minut lekko wklepujemy płyn przy użycia bawełnianej szmatki. Zabieg można powtórzyć, jeśli plama nie zniknie. Na koniec musimy wyprać tkaninę w pralce lub ręcznie. W przypadku zabrudzenia szminką sofy lub tkaniny, której nie można uprać w pralce, możemy sięgnąć po spray do włosów. Spryskujemy zabrudzenie, odczekujemy około 10 minut i wycieramy suchą szmatką.\nPo udanym przyjęciu prawie zawsze musimy zmierzyć się koniecznością usunięcia plam z wina z obrusu. Najlepiej nie dopuszczać do tego, by wino zdążyło wsiąknąć w tkaninę i działać zaraz po rozlaniu. Możemy więc posypać zabrudzony kawałek tkaniny solą, która wchłonie płyn. Następnie obracamy obrus na drugą stronę i polewamy plamę gorącą wodą i od razu zapieramy. By wywabić plamy z dywanu lub mebli, polewamy zabrudzoną część mieszanką wybielacza i płynu do naczyń (proporcje - 1 nakrętka płynu do naczyń na 2 nakrętki wybielacza). Stopniowo polewamy miksturę i przecieramy gąbką, aż plama zniknie.\nNa podstawie sheknows.com\nBłędy, które popełaniamy przy prasowaniu


Autor Monika Grabowska 2 kwietnia 2020 3 min. czytania\nTo co spotkało nas wszystkich nadal stanowi dość duże zaskoczenie. Nagle większość naszych działań zostało przeniesionych do świata wirtualnego, który staraliśmy się racjonalnie dawkować. Nie tylko kontakty z innymi odbywamy za pośrednictwem łącz internetowych, ale również w ten sposób próbujemy ułożyć nasz biznes. Nie jest to proste, zwłaszcza jeżeli nasza działalność operacyjna wymaga pracy wykonywanej przez pracowników, fizycznie i na miejscu. Jeżeli jednak udało nam się wdrożyć w organizacji model pracy zdalnej to nadal musimy mierzyć się z wyzwaniami, które przed chwilą nie istniały.\nDowiedz się więcej o zasadach bezpieczeństwa i ułatwieniach dla pracy zdalnej


Galeria projektów Budynek Służb Miejskich Post Zuid w Apeldoorn\nWięcej projektów z Granite® HDX\nTen nowy budynek łączy pod jednym dachem siedziby różnych służb miejskich w holenderskim mieście Apeldoorn. Jego nowoczesna konstrukcja ze stali i szkła została zaprojektowana z myślą o efektywności i ekologii. Na stalową fasadę wykorzystano stal powlekaną Granite® HDX firmy ArcelorMittal.\nBudynek Służb Miejskich Post Zuid: nowoczesny i funkcjonalny design\nBudynek Służb Miejskich Post Zuid: nowoczesny design o wytwornym kształcie\nBudynek Służb Miejskich Post Zuid: elewacja ze stali i szkła\nBudynek Służb Miejskich Post Zuid: szczegół stalowej elewacji z powłoką Granite® HDX\nBudynek Służb Miejskich Post Zuid: widok ogólny\nPost Zuid, dzięki unikalnemu designowi oraz lekkim wspornikom dwóch górnych pięter znajdujących się na obydwu krańcach budynku, mieści obecnie wszystkie służby miejskie, które do tej pory były rozsiane po całym okręgu. Głównymi zamierzeniami projektu była redukcja kosztów, zwiększenie efektywności oraz modernizacja przemysłowego obszaru miasta w ekologiczny sposób.\nWyzwanie architektoniczne: stworzenie wspólnej przestrzeni dla usług komunalnych\nOd marca 2013 Post Zuid jest nowym domem dla 40 różnych służb miejskich: straży pożarnej, pogotowia ratunkowego, miejskiego centrum recyklingu, centrum rowerowego, biura rzeczy znalezionych oraz przestrzeni biurowych. Kilkanaście pomieszczeń służbowych, sal konferencyjnych oraz kafeteria do wspólnego użytku, zachęcają do tworzenia środowiska przyjaznego pracy zespołowej. Nowy budynek oferuje łącznie 12.000 m2 powierzchni użytkowej.\nProjekt został opracowany przez COURAGE-MIES, jako wynik wspólpracy Courage Architecten (Apeldoorn) oraz Mies Architectuur (Ede). Oprócz ambitnych oczekiwań klienta związanych z ekologią i funkcjonalnością, znaczące wyzwanie stanowił napięty harmonogram prac budowlanych.\nZaprojektowanie wspólnego budynku dla tak wielu służb stanowiło duże wyzwanie budowlane i logistyczne; oznaczało również łamanie barier kulturowych i pogodzenie odmiennych stanowisk i potrzeb. Aby zachęcić pracowników różnych działów do kontaktów i współpracy, utworzono wiele przestrzeni wspólnych (np. kafeteria).\nNa parterze, będącym podstawą budynku, znajdują się pomieszczenia służbowe i garaże dla karetek, wozów straży pożarnej oraz pojazdów działu konserwacji i utrzymania zieleni miejskiej. Osadzona na niej wydłużona bryła mierząca 160 m mieści powierzchnie biurowe oraz kafeterię.\nStalowa konstrukcja i elewacja\nBudynek posiada konstrukcję stalową, a jego fasada składa się głównie ze stali i szkła. Płyty warstwowe wykorzystane na metalowe elementy elewacji są wykonane z powlekanej wstępnie stali Granite® HDX (S280GD+Z225) w kolorze „jet black” (oznaczenie koloru G9005). Zamiast standardowego połysku powłoki wynoszącego 30 GU, do tego projektu zastosowano połysk o wartości zaledwie 10 GU.\nFirma ArcelorMittal FCE Benelux dostarczyła Post Zuid, za pośrednictwem firmy SDW Profiel B.V, łącznie 20 ton powlekanej stali Granite® HDX.\nNa lokalizację Post Zuid miasto wybrało zaniedbany, przemysłowy obszar, na którym znajdował się dawny budynek magazynu i chłodni. Celem było wzniesienie nowego budynku przy użyciu jak najmniejszej ilości materiałów, przy maksymalnym wykorzystaniu istniejącej konstrukcji stalowej oraz zintegrowania jej z nowym obiektem. Duże ilości odpadów pochodzących z rozbiórki i budowy wykorzystano ponownie w nowym budynku lub podarowano je organizacjom charytatywnym. Przykłądowo stare panele dachowe są ponownie wykorzystywane w Ghanie.\nAby spełnić ambitne wymagania dotyczące ekologii, także po wybudowaniu nowego budynku, jest on ogrzewany i chłodzony za pomocą zaawansowanych systemów kontroli temperatury. Olbrzymi nawis wykonany z konstrukcji stalowej po jednej stronie budynku oraz zainstalowanie czarnej, stalowej kurtyny po drugiej stronie, chroni dwa górne piętra biurowe przed nadmiernym słońcem. Główna część górnej bryły jest przeszklona, aby zapewnić optymalne, naturalne warunki oświetlenia. Dzięki zbiornikom retencyjnym woda deszczowa zbierana jest i wykorzystywana przez straż pożarną. Pomieszczenia służb miejskich są częściowo wysunięte, a częściowo zintegrowane ze stalową konstrukcją budynku.


Odliczamy do biało-czerwonej premiery online!\nZaczynamy odliczanie do piątkowej biało-czerwonej premiery online!\nBiały kolor będzie reprezentować nasze Chardonnay 2019. Jego aromat przywodzi na myśl maślane ciastka z odrobiną dżemu z pomarańczy, drewno i odrobinę tropikalnych owoców. Usta są pełne i syte, kojarzą się ze smakiem białego pieczywa, soku z cytryny, a całość wieńczy posmak kruchego jabłka. Wino leżakowało 10 miesięcy w beczkach dębowych oraz akacjowych typu barrique.\nCzerwień reprezentować będzie Cabernet 2019 pachnące czarną porzeczką, wiśnią oraz nutami dębowymi. Częstuje też akcentami kakao i białego pieprzu. Usta są wytrawne i bardzo soczyste, z przyjemną taniną i aroniowo-śliwkowym finiszem. Leżakowało 10 miesięcy w dębowych beczkach typu barrique.\nTo ostatnia szansa, by zamówić wina na piątkową biało-czerwoną degustację, którą poprowadzą Jacek Turnau i Maurycy Michalak!\nZamów i degustuj razem z nami: https://sklep.winnicaturnau.pl/pojedyncze-wina.html


Bruno O'Ya. Estoński gość w polskim kinie - Eesti.pl\nBruno O’Ya. Estoński gość w polskim kinie\nDominik Wilczewski 5 grudnia 2020\n5 grudnia 2020 Bruno O'Ya - Nikt nie chciał umierać\nTę scenę pamiętają pewnie wszyscy widzowie „Potopu” (1974) Jerzego Hoffmana. Do karczmy Doły – „na pół drogi między Wołmontowiczami i Mitrunami” – gdzie zatrzymywali się mieszkańcy okolicznych zaścianków zawitała cieszącą się złą sławą „Kmicicowa kompania”, banda hulaków i zabijaków, a zarazem wiernych żołnierzy Andrzeja Kmicica. Spostrzegłszy grzejące się przy ognisku dziewczęta, szlachetkowie zapragnęli porwać je do tańca. Niewinnie zapowiadające się umizgi w mgnieniu oka przerodziły się w awanturę – dziewczęta nie były skore do zabawy, a w ich obronie stanęli miejscowi szlachcice z rodu Butrymów. W ruch poszły szable i pistolety. Wreszcie najpotężniejszy z Butrymów – Józwa zwany Beznogim – chwycił długą ławę „jakby leciuchną deseczkę” i ją obracać się, miażdżąc intruzów.\nJózwę Butryma w ekranizacji powieści Henryka Sienkiewicza zagrał Bruno O’Ya – Estończyk, lecz od kilku już lat mieszkający we Wrocławiu. Był już dość dobrze znany polskim widzom, miał za sobą występy w filmach „Kiedy miłość była zbrodnią” (1967, reż. Jan Rybkowski), a przede wszystkim w „Wilczych echach” (1968, reż. Aleksander Ścibor-Rylski). To właśnie główna rola rozprawiającego się z bandą rabusiów chorążego Słotwiny w tym „polskim westernie”, zrealizowanym w malowniczej scenerii Bieszczadów, przyniosła gościowi z Estonii rozpoznawalność i popularność w Polsce. A także nagrodę dla najlepszego aktora na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Phnom Penh. Bruno nie znał jeszcze wtedy polskiego – głosu w filmie udzielał mu Bogusz Bilewski.\nZanim został aktorem\nZanim trafił do Polski, Bruno Oja (bo tak właściwie się nazywał) zdążył już zdobyć uznanie jako piosenkarz i aktor w Związku Radzieckim. Do aktorstwa wiodła go długa i nie zawsze łatwa droga. Urodził się 12 lutego 1933 roku w Tallinnie, jego ojciec był rodowitym Estończykiem, matka – Szwedką. Imię nadano mu ponoć na cześć popularnego w owym czasie pianisty Bruno Lukka. Dzieciństwo przyszłego aktora przypadło na trudne czasy, Estonia została wpierw anektowana przez Związek Radziecki, a następnie okupowana przez nazistowskie Niemcy. W 1944 roku na terenie kraju toczyły się ciężkie walki, a Estończycy zmuszeni byli do bratobójczej walki po obu stronach frontu.\nO’Ya o tamtych czasach wspominał jednak oszczędnie. „Tymczasem wojna powoli dobiegała końca. Nasi byli już pod Berlinem. 9 maja 1945, w radosnym dniu zwycięstwa nad hitlerowskimi Niemcami, matka powiła trzeciego z kolei syna” – pisał w autobiograficznej książeczce Przepraszam, czy pan jest aktorem? (1977). W połowie lat 70. trudno było jednak pisać inaczej. Estońskie aspiracje niepodległościowe były tematem tabu. Jednak „jak każdy szanujący się Estończyk, Bruno O’Ya nie chciał być radzieckim” – zauważył autor noty biograficznej o aktorze, która ukazała się w rosyjskim „Kommersancie” po jego śmierci w 2002 roku – „Paradoks polegał na tym, że właśnie radzieckie kino przyniosło mu sukces i sławę”.\nW późniejszych latach O’Ya wspominał, że jako dziecko nawet nie myślał o kinie. Wkrótce po wojnie zmarła jego matka, a ciężko chory ojciec został przykuty do łóżka po nieudanej operacji. Na najstarszego w rodzinie Bruna spadły obowiązki głowy rodziny. Musiał zaopiekować się ojcem i dwójką młodszych braci. Opiekę nad domem godził z treningami pływackimi i nauką gry na akordeonie. Przygrywał „do kotleta” w tallińskich restauracjach. Wiedziony chęcią pomocy choremu ojcu trafił na studia medyczne na Uniwersytecie w Tartu, które kontynuował później w Instytucie Medycznym w Moskwie. Bardziej niż nauka pochłaniał go chyba jednak sport – grał w piłkę wodną i koszykówkę.\nW drugiej połowie lat 50. trafił wreszcie do Rygi, gdzie studiował wychowanie fizyczne. Jako koszykarz z sukcesami występował w miejscowym Spartaku, reprezentował Łotewską SRR w rozgrywkach ogólnoradzieckich, otarł się nawet o kadrę olimpijską ZSRR. Jego drugą pasją stała się muzyka i estrada. Już w czasach studenckich w Rydze zaczął występować z niewielkim zespołem, grającym w klubach, kawiarniach i restauracjach. Grał na gitarze, kontrabasie, akordeonie i fortepianie, sam śpiewał, komponował i pisał teksty. Dorabiał imając się różnych profesji, także fizycznie, był m.in. kierowcą i robotnikiem w ryskich zakładach elektrotechnicznych VEF.\nW Rydze pochłonęło go życie muzyczne. Koncertował razem z młodym jeszcze wówczas Raimondsem Paulsem (późniejszym słynnym łotewskim kompozytorem i pianistą). Na przełomie lat 50. i 60. w Rydze zaczął królować jazz. Spośród wszystkich stolic republik radzieckich chyba właśnie tam ten gatunek cieszył się największą popularnością. Do jego popularyzacji przyczynił się też O’Ya, który kierował wówczas nieoficjalnym ryskim klubem jazzowym, organizował festiwale i koncerty. Wtedy także udało mu się skończyć w Rydze studium aktorskie, pod koniec lat 50. zaczął grywać pierwsze epizody filmowe, a na początku lat 60. prowadził w łotewskiej telewizji programy rozrywkowe. Był już rozpoznawalną postacią w ryskim świecie artystycznym, ale nadal czekał na przełom w karierze.\nW filmie radzieckim\nW czasie jednego z występów muzycznych w Rydze Bruna miał dostrzec radziecki reżyser Gieorgij Danelija. Późniejszy twórca takich filmowych przebojów radzieckiej kinematografii jak „Mimino” i „Kin-dza-dza!” miał już na koncie pierwsze filmowe sukcesy. Tym razem szykował się do produkcji filmu „Droga do przystani”, opowiadającego o pracy marynarzy pływających na wodach Oceanu Arktycznego. Danelija poszukiwał odtwórców do ról ludzi twardych i niebojących się wyzwań, które niesie ciężka praca na dalekiej Północy. Wysoki, dobrze zbudowany i wysportowany O’Ya pasował do takiej roli idealnie. Nie tylko wcielił się w marynarza (zresztą o imieniu Bruno), ale wspólnie z filmowym partnerem Walentinem Nikulinem nagrał do filmu „Piosenkę o przyjacielu” (ros. „Piesnia o drugie”), która wkrótce stała się bardzo popularna.\nPrzed O’Yą otworzyły się nowe możliwości, posypały się kolejne propozycje filmowe, które zawdzięczał głównie aparycji. Po latach pisano o nim jako „jednym z najbardziej charyzmatycznych aktorów radzieckich lat 60.” czy „najprzystojniejszym aktorze ZSRR”. Radziecka kinematografia tamtego okresu zaczęła odchodzić od schematycznego wzorca bohatera socrealistycznego, zaczęto doceniać także takie cechy jak urok osobisty i męskość. Zaczęła się moda na aktorów z krajów bałtyckich. Na tej fali rozbłysła również gwiazda Bruno O’Yi. Paradoks polegał jednak na tym, że odgrywani przez Litwinów, Łotyszy i Estończyków bohaterowie rzadko kiedy byli postaciami pozytywnymi.\nJak pisał po latach dziennikarz „Kommersanta” Bałtowie „udanie odgrywali w naszym kinie sadystów-obersturmbannführerów i krwawych amerykańskich szpiegów albo po prostu cudzoziemców, którzy inaczej niż nasi (bardziej stylowo) nosili garnitury, palili i mówili z niepodrabialnym zachodnim akcentem”. W karierze Bruno O’Yi posypały się role amerykańskich szpiegów, zagranicznych dziennikarzy i wreszcie nazistowskich złoczyńców w filmach wojennych. Niemiecki mundur przywdziewał m.in. w „Skowronku” (1964, reż. Nikita Kurichin, Leonid Menaker), biorącym udział w Festiwalu w Cannes, „Pamiętaj, Kaspar” (1964, reż. Grigorij Nikulin) i „Wiośnie na Odrze” (1967, reż. Leon Saakow). Z kolei w „Generale i margerytkach” (1964, reż. Micheil Cziaureli) wcielał się w postać polskiego emigranta Władka Lechowskiego, wplątanego w spisek zachodnich militarystów.\nO tym, że Bruno potrafi być nie tylko atrakcyjnym bohaterem drugiego planu, ale stać go również na przekonujące role dramatyczne radziecka publiczność przekonała się po obejrzeniu litewskiego filmu „Nikt nie chciał umierać” (1965, reż. Vytautas Žalakevičius). Fabuła osadzona była w realiach powojennej litewskiej wsi, targanej walkami między nową radziecką władzą a antykomunistyczną partyzantką. O’Ya zagrał w nim jednego z czterech braci Lokysów, którzy po śmierci ojca z rąk partyzantów muszą sami chwycić za broń, by bronić wsi i spokoju jej mieszkańców.\nPo latach na Litwie film zyskał status kultowego, choć wszyscy zdawali sobie sprawę z ustępstw na rzecz oficjalnej radzieckiej narracji, które musiał poczynić reżyser. Partyzanci, dziś czczeni na Litwie jako bojownicy o wolność, w czasach radzieckich przedstawiani byli jako bandyci, nacjonaliści i wspólnicy nazistów. Jednak wymowa filmu nie jest tak oczywista. „Žalakevičius świadomie otworzył wątek antykomunistycznego podziemia, którego dotąd unikano. Co więcej, zachowując wymuszony ideologią podział na dobrych (komunistów) i złych (tzw. leśnych braci), podważył przynależność tych drugich do strefy Zła, nadając choćby swoim bohaterom «negatywnym» pseudonimy, mocno osadzone w mitologii litewskiej” – pisał po latach o filmie polski krytyk Konrad J. Zarębski.\nKluczowa jest tu odgrywana przez O’Yę postać Broniusa Lokysa, najstarszego i najdojrzalszego z braci, który musi zastąpić im ojca (czy nie widać tu nawiązania do prawdziwych losów Bruna?), jednocześnie frontowego weterana, który wie, czym jest wojna i śmierć. To on, wspominając ciężkie walki z Niemcami na terenie Łotwy, wypowiada słowa będące tytułem filmu. I on też nie chce umierać, szuka kontaktu z leśnymi braćmi, chce uniknąć niepotrzebnego przelewu krwi. Ostateczna konfrontacja – niczym w westernie – jest jednak nieunikniona. „Decydując się na konwencję westernu, Žalakevičius podjął próbę takiego opowiedzenia o synach sołtysa, szukających zemsty na partyzantach za śmierć ojca, by w wyniku mieszania konwencji pokazać nieco prawdy o Litwie tamtych dni” – pisze Konrad J. Zarębski.\nFilm cieszył się uznaniem krytyki i publiczności. Zdobył liczne wyróżnienia, m.in. główną nagrodę Wszechzwiązkowego Festiwalu Filmowego w Kijowie, nagrodę Komsomołu, a za granicą – nominację do nagrody za najlepszy film na Międzynarodowym Festiwalu w Karlowych Warach. Przed młodymi litewskimi aktorami, grającymi braci Broniusa – Regimantasem Adomaitisem, Juozasem Budraitisem i Algimantasem Masiulisem – otworzyły się drzwi do wielkich filmowych karier, przed Brunem O’Yą, który za rolę Broniusa Lokysa otrzymał Nagrodę Państwową ZSRR – drzwi do kariery międzynarodowej. W tym czasie, oprócz filmu, pozostawał wierny estradzie. „Nikt nie chciał umierać” pomógł mu w zdobyciu ogólnokrajowej sławy. Występował z wieczorami twórczymi i koncertami niemal w całym Związku Radzieckim.\nWkrótce po sukcesie obrazu Žalakevičiusa rozpoczął się polski rozdział w karierze O’Yi. W „Nikt nie chciał umierać” po raz pierwszy zobaczył go przyjaciel Žalakevičiusa Jerzy Hoffman, który parę lat później powierzy mu bez wahania rolę Józwy Butryma. Do Polski zaprosił O’Yę Jan Rybkowski, reżyser polsko-niemieckiego dramatu wojennego „Kiedy miłość była zbrodnią”, opowiadającego o zakazanych przez nazistowskie prawo kontaktach niemieckich kobiet z robotnikami przymusowymi i jeńcami wojennymi. Bruno wcielił się w tym filmie w drugoplanową postać amerykańskiego jeńca Denisa. Film dotykał jednak niewygodnego z punktu widzenia ówczesnej propagandy tematu, a Niemców pokazywał w zbyt dobrym świetle. Reżyser zderzył się z ostrą krytyką, a film na długo stał się zapomniany.\nDrogę do popularności w Polsce otworzył więc O’Yi inny film. Był to czas, gdy filmowcy polscy pokochali Bieszczady. Dzikie ostępy, opuszczone cerkwie, wysokie połoniny stanowiły idealny krajobraz dla kręcenia „polskich westernów” – opowieści o ludziach dzielnych i bezkompromisowych, wiernych zasadom, walczących ze złoczyńcami i bandytami. Jednym z takich filmów były „Wilcze echa” w reżyserii Aleksandra Ścibora-Rylskiego. Podobnie jak w „Nikt nie chciał umierać” akcja działa się w latach powojennych, a tłem wydarzeń były walki z oddziałami UPA i „reakcyjnymi bandami” – ukazane oczywiście zgodnie z komunistyczną propagandą, na przekór prawdzie historycznej. Podobno twórcy filmu przymierzali się, by główną rolę chorążego Słotwiny powierzyć Kirkowi Douglasowi, który w 1966 roku odwiedził łódzką szkołę filmową.\nNa przeszkodzie do angażu amerykańskiej gwiazdy miała stanąć antysemicka nagonka, wywołana przez władze Polski Ludowej po wybuchu wojny sześciodniowej i zerwaniu stosunków z Izraelem. W tej sytuacji twórcy „Wilczych ech” musieli szukać innego aktora. Wybór padł na O’Yę, który wydawał się idealnie uosabiać cechy Słotwiny – bezkompromisowość, męskość, fizyczną siłę i atrakcyjność, ale też zawadiackość i niesubordynację. Bohater pokonuje bandytów i zgodnie z zasadami klasycznego westernu odjeżdża w siną dal z ukochaną kobietą u boku. Dla Bruna było to wyzwanie nie tylko aktorskie, ale też fizyczne. Do roli musiał nauczyć się jeździć konno, w trakcie zdjęć przeszedł bolesny upadek, doznał poważnych obrażeń. Choć lekarz w bieszczadzkim szpitalu, do którego trafił, kategorycznie wykluczał powrót na plan, Brunowi udało się wymóc na nim zgodę i zdjęcia mogły być kontynuowane.\nWtedy także po raz pierwszy wystąpił przed polską publicznością jako artysta estradowy. Zadecydował przypadek. Do Ustrzyk Dolnych na spotkanie z widzami mieli zawitać aktorzy z serialu „Czterej pancerni i pies”. Całość okazała się oszustwem, ale publiczność zdążyła się już zgromadzić na stadionie w oczekiwaniu na gwiazdy. Wiedząc, że Bruno ma doświadczenie estradowe, ekipa „Wilczych ech” zaproponowała mu występ. „Wjechałem na stadion, gdzie powitał mnie owacyjnie kilkutysięczny tłum. Na środku przygotowano jeden mikrofon. Zastanawiałem się chwilę, czy zsiąść z konia, czy ruszyć cwałem” – wspominał O’Ya. „Występy na stadionie nie były dla mnie nowością, bo w 1966 roku razem z radzieckimi aktorami filmowymi i estradowymi objechaliśmy z koncertami kilkaset stadionów, gdzie witało nas 50-80 tysięcy widzów dwa razy dziennie”.\nFragment filmu „Wilcze Echa” (1968), reż. Aleksander Ścibor-Rylski\nPo sukcesie „Wilczych ech” O’Ya osiadł we Wrocławiu, gdzie stał się rozpoznawalną postacią i uczestnikiem lokalnego życia artystycznego. Zaprzyjaźnił się m.in. z współtwórcą kabaretu „Elita”, poetą i satyrykiem Andrzejem Waligórskim, z którym wielokrotnie współpracował i występował. Tutaj też poznał jedną ze swoich życiowych partnerek, Annę Sukmanowską. Opowiadano później, że gdy O’Ya pierwszy raz trafił do Wrocławia, pytał przechodniów o drogę do studia filmowego. Nikt jednak nie chciał z nim rozmawiać po rosyjsku – z wyjątkiem Anny, wówczas studentki Akademii Medycznej. Ślub wzięli w 1970 roku. Jeśli wierzyć źródłom rosyjskim wyjazd do Polski i małżeństwo zostało źle przyjęte w ZSRR – aktor miał zostać wykluczony ze Związku Filmowców i poddany artystycznemu ostracyzmowi.\nW latach 70. O’Ya nie szukał już jednak popularności w Związku Radzieckim. Zdążył jeszcze zagrać w zrealizowanym w międzynarodowej obsadzie (m.in. Sean Connery, Hardy Krüger, Mario Adorf) „Czerwonym namiocie” Michaiła Kałatozowa. Film opowiadał o ekspedycji, zorganizowanej w 1928 roku dla uratowania załogi rozbitego w Arktyce sterowca włoskiego konstruktora Umberta Nobile. W jednej ze scen Bruno partnerował wielkiej włoskiej gwieździe Claudii Cardinale. „Reżyser dał znak, zaczęliśmy ujęcie. Patrzyłem na nią i nie wierzyłem własnym oczom. To nie była gra. Claudia patrzyła na mnie z taką siłą przekonywania, że nagle przeniosłem się w czasy gen. Nobile, wiedziałem, że ona musi go odszukać wśród lodów Arktyki, a ja muszę jej pomóc” – zapisał później O’Ya.\nGdyby został w ZSRR, zapewne podobnie jak wielu innych aktorów z krajów bałtyckich, nadal musiałby grać esesmanów i gestapowców. W Polsce był wolny od takich zobowiązań. Wyspecjalizował się w rolach w filmach kostiumowych. Pojawił się m.in. w „Koperniku” (1972) i „Kazimierzu Wielkim” (1975, oba w reż. Ewy i Czesława Petelskich) oraz serialach: „Zaklęty dwór” (1976, reż. Antoni Krauze), „Znak orła” (1977, reż. Hubert Drapella), „Rycerze i rabusie” (1984, reż. Tadeusz Junak), „Przyłbice i kaptury” (1985, reż. Marek Piestrak). Próbował swoich sił w produkcjach zagranicznych, w Bułgarii, Niemczech Wschodnich i Finlandii. Choć niemile widziany w ZSRR, pojawił się w małych rolach w dwóch radzieckich koprodukcjach – „Żołnierze wolności” (1976, reż. Jurij Ozierow) i „Centaury” (1978, reż. Vytautas Žalakevičius).\nW swych aktorskich wędrówkach zahaczył także o ówczesną Czechosłowację. Wcielił się w postać Elama Harnisha, głównego bohatera serialu „Ucieczka z krainy złota” (1977, reż. Franek Chmiel), adaptacji przygodowej powieści Jacka Londona. Relacje z planu zdjęciowego – serial kręcony był głównie w słowackich Tatrach, imitujących książkową i ekranową Alaskę – zamieszczał w formie listów do wrocławskiej „Gazety Robotniczej”. Rola była dla niego dużym wyzwaniem, głównie z uwagi na trudne warunki. „Oj, czuję ja tę zimę na sobie. Czuje ją cała filmowa ekipa” – pisał w Przepraszam, czy pan jest aktorem? – „Grałem w 53 rozmaitych filmach, ale nigdy jeszcze nie było tak trudno – te zimowe sceny, ten cholerny plener…”\nNajbardziej wyrazistą rolą pozostał, rzecz jasna, Józwa Butrym w „Potopie”, gdzie – jak pisał Andrzej Waligórski – „rozłożył kwiat aktorstwa polskiego, nie tylko własnym talentem, ale również dębową ławą ze styropianu w scenie karczemnej bijatyki”. „Był to straszliwy szlachcic, siły niedźwiedziej i wielkiego rozumu, ale surowy, zgryźliwy, ostro ludzi sądzący. Z tego powodu obawiano się go nieco w stolicach, bo przebaczać ani sobie, ani innym nie umiał” – opisywał Butryma Sienkiewicz i takiego też zagrał go O’Ya. Chociaż był bohaterem ledwie drugiego planu, zapisał się w pamięci widzów dzięki wyrazistości i charyzmie. „Mój pra-pradziad jako wojak szwedzkiej armii walczył z Polakami, a teraz ja biłem Szwedów, nawet wygrywaliśmy” – pisał Bruno we wspomnieniach.\nBruno powoli wnikał w polskie życie artystyczne i polską kulturę, choć nie bez kłopotów. Tych najwięcej nastręczał mu język. „Bruno zna z grubsza osiem języków, którymi posługuje się chętnie i szybko, nieraz wszystkimi naraz” – żartował Waligórski. Aktywność O’Yi nie ograniczała się tylko do ról filmowych i serialowych. Wystąpił gościnnie w „Locie nad kukułczym gniazdem” w Starym Teatrze w Krakowie jako Wódz Bromden (1979, reż. Krzysztof Zanussi), komponował muzykę, występował z własnym monodramem „Saga o Butrymie”, a także jako konferansjer i piosenkarz, odbył roczne tournée z Niebiesko-Czarnymi. Liczba jego recitali i koncertów szła w tysiące…\nPo odzyskaniu niepodległości przez Estonię w 1991 roku O’Ya zostawił życie w Polsce i wrócił do ojczyzny. Osiadł w Tartu. Nie oczekiwano na niego z otwartymi ramionami – Estończycy pamiętali jego udział w propagandowych produkcjach radzieckich i patrzyli na niego nieufnie. Do wielkiego aktorstwa już nie wrócił. Próbował sił w biznesie, inwestując w firmę handlową i restaurację, lecz bez większych sukcesów. W 1998 roku przeszedł wylew, był częściowo sparaliżowany, musiał na nowo nauczyć się chodzić i mówić. Pod koniec życia wydał dwutomowy zbiór wspomnień pt. „Jako gość na tym świecie” (est. Külalisena siin maailmas). Zmarł 9 października 2002 roku w Tartu z powodu postępującej choroby nowotworowej, nie dożywszy 70. urodzin.\nBruno O’Yę zapamiętano przede wszystkim jako aktora charyzmatycznego, o pociągającym wyglądzie, który nie bał się wyzwań. Grał, śpiewał, tańczył, znał kilka języków obcych, na potrzeby filmów nauczył się jazdy konnej i różnych dyscyplin sportu. Potrafił pracować w trudnych warunkach, z wymagającymi reżyserami. Po jego śmierci w Estonii mówiono, że bardziej ceniony był za granicą niż w ojczyźnie. Wraz z upływem czasu jego role wspomina się z coraz większym sentymentem. Ale pozostawił po sobie nie tylko dobrą pamięć – dziś ze środków założonej przez niego fundacji przyznawane są stypendia jego imienia dla najbardziej obiecujących młodych estońskich aktorów.\nWybrane role w filmach i serialach polskich:\n„Kiedy miłość była zbrodnią”, reż. Jan Rybkowski, 1967 – Denis, jeniec amerykański\n„Wilcze echa”, reż. Aleksander Ścibor-Rylski, 1968 – chorąży Słotwina\n„Potop”, reż. Jerzy Hoffman, 1973-74 – Józwa Butrym\n„Kazimierz Wielki”, reż. Ewa i Czesław Petelscy, 1975 – Spytek z Melsztyna\n„Zaklęty dwór”, reż. Antoni Krauze, 1976 – kozak Panczuk\n„Wedle wyroków twoich…”, reż. Jerzy Hoffman, 1983 – Pietrek\n„Rycerze i rabusie”, reż. Tadeusz Junak, 1984 – Jacek Dydyński\n„Przyłbice i kaptury”, reż. Marek Piestrak, 1985 – Brunon Brenner\n„Rykowisko”, reż. Grzegorz Skurski, 1986 – senator Mickey Caposta\n„Pociąg do Hollywood”, reż. Radosław Piwowarski, 1987 – Wampir\nBruno O’Ya, rozmawia Maryla Chudzyńska, „Ekran” nr 10 (1039)/1977\nWładysław Cybulski, Gość z Estonii, „Dziennik Polski”, 15 października 2002, dostęp: www.dziennikpolski24.pl/gosc-z-estonii/ar/2368360.\nBruno O’Ya, Przepraszam, czy pan jest aktorem? Wrocław 1977\nAndriej Płachow, Umier Bruno Oja, „Kommiersant”, 11 października 2002, dostęp: www.kommersant.ru/doc/345540\nKrzysztof Potaczała, Aktorski najazd, „Tygodnik Przegląd”, 26 sierpnia 2012, dostęp: www.tygodnikprzeglad.pl/krzysztof-potaczala-aktorski-najazd/\nAdam Zarzycki, Bruno O’Ya, „Magazyn Filmowy” nr 13 (172)/1971\nInformacje na portalach encyklopediateatru.pl, filmpolski.pl oraz kino-teatr.ru\nKonrad J. Zarębski, Nikt nie chciał umierać, „Akademia Filmowa”, dostęp: https://www.akademiafilmowa.pl/film,17,448,0,Nikt-nie-chcial-umierac.html\nAbsolwent Instytutu Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego, doktorant na Wydziale Historyczno-Socjologicznym Uniwersytetu w Białymstoku, współpracownik Zakładu Bałtystyki Uniwersytetu Warszawskiego, interesuje się krajami bałtyckimi, stosunkami polsko-litewskimi i polsko-białoruskimi. Redaktor "Przeglądu Bałtyckiego", był współautorem "Programu Bałtyckiego" w Radiu Wnet, publikował m.in. w "Nowej Europie Wschodniej", "New Eastern Europe", "Tygodniku Powszechnym", portalu "Więź" i "Magazynie Pismo".\nMarek 9 grudnia 2020 - 01:04\nInteresujący tekst. Wstyd się przyznać, jak mało wiemy o sąsiadach.


Kolejna ekshumacja ofiary katastrofy smoleńskiej - RMF 24\nCzwartek, 6 kwietnia 2017 (07:54)\nNa krakowskim cmentarzu Rakowickim ekshumowano rano 19. ofiarę katastrofy smoleńskiej. Tym razem ekshumacja dotyczyła grobu gen. Włodzimierza Potasińskiego, dowódcy Wojsk Specjalnych.\nGrób gen. Włodzimierza Potasińskiego na cmentarzu Rakowickim w Krakowie /Jacek Bednarczyk /PAP\nGen. Potasiński służył w wojsku przez 30 lat, m.in. w 16. Batalionie Powietrzno-Desantowym, 3. Brygadzie Zmechanizowanej oraz 25. Brygadzie Kawalerii Powietrznej. Był zastępcą dowódcy, a następnie dowódcą polskiego kontyngentu sił pokojowych ONZ w Syrii. Był także dowódcą brygady wchodzącej w skład polskiego kontyngentu wojskowego w Iraku, a następnie zastępcą dowódcy polskiego kontyngentu w tym kraju. Na czele Wojsk Specjalnych stanął sierpniu 2007 r. Pośmiertnie został awansowany do stopnia generała broni.\nDo końca tego roku ma zostać przeprowadzonych 46 ekshumacji\nCzęść rodzin sprzeciwia się ekshumacjom


Forum.e-Masaz.pl :: Zobacz temat - Zarobki w gabinetach SPA\nForum.e-Masaz.pl Strona Główna » Forum zdrowotne, kosmetyczne. Spa & Wellness. Forum serwisu Spa.e-Masaz.pl » Forum informacje ogólne » Zarobki w gabinetach SPA\nZarobki w gabinetach SPA\nWysłany: 2008-03-17, 22:07 o.O\nno ciekawe... straszny rozrzut!!\nnajlepszy wniosek to samodzielna praktyka !!\nWysłany: 2008-03-18, 09:42\nheh niestety tak jest. Ale, żeby miećwlasnych klientów, trzeba popracowac troche w takich gabinecikach ;/ Potem mozna sie juz z nim pozegnac.\nWysłany: 2010-09-05, 22:45\nJoanna, niekoniecznie... znam osoby które zaczynały od razu od prywatnej praktyki i mają się dobrze. Kwestia podejscia uderzenia do grupy docelowej i szczęścia\nWysłany: 2010-12-16, 14:33\n"heh niestety tak jest. Ale, żeby miećwlasnych klientów, trzeba popracowac troche w takich gabinecikach ;/ Potem mozna sie juz z nim pozegnac."\nczy naprawdę nie ma innej opcji zeby otworzyc własny gabinet? w sensie czy zawsze droga masażysty będzie wygladac tak samo?\nWysłany: 2010-12-16, 15:21\nNiestety jesli chodzi o wlasna praktyke to konczy sie ona zle , lub zarabia na oplaty...Z tego co widze to nawet dobrze prosperuja gabinety fizjo gdzie napradwe sa fachowcy...Kolega pracuje w osrodku sportowym.Tam ma prywatny gabinet i mase ludzi, ale potrafi naprawde pomoc i jest fachowcem...Reszta gabinetow z masazem pada predzej czy pozniej.Ja pracuje w nzoz 5 h dziennie mam kolo 3 tys ale drugie tyle z prywat czasami sie wyrwie...Teraz najlepiej byc gdzies na etacie i prywaty lapac dodatkowo z tego wzgledu ze teraz jest masa masazy, paprakow tanich.Teraz w miastach szkoly wypuszczaja setki a nawet tysiace fizjo i masazystow wiec nie jest jak kieyds ze masazysty trzeba bylo szukac.\nWysłany: 2010-12-16, 20:58\notworzyć coś swojego można szybciutko ale równie szybko interes można zwinąć...to prawda konkurencji jest cała masa, coraz częściej się też z tym spotykam że robi się masaż czy zabiegi za grosze, które często wiele pozostawiają do życzenia, jako dodatkowy dochód tak jak np w przypadku RehaT to bardzo opłacalne rozwiązanie choćby z tego względu że pracodawca opłaca nam składki itd. jeżeli jednak chcemy zarabiać tlyko i wyłącznie na własny rachunek to naprawdę musi to poprzedzić dobre rozpoznanie terenu i szukanie miejsc gdzie może być zapotrzebowanie typu nowe osiedla, czy np przy jakiejś nowej poradni itd. albo mamy już swoją bazę pacjentów z poprzednich miejsc pracy ,także jest gwarancja jakiegoś stałego przychodu i poleceń a wtedy jeszcze dodatkowo staramy się pozyskać nowych reklamą...rozmawiając ze znajomymi któzy w różnych miejsach w polsce otworzyli swoje gabinety zazwyczaj fizjo + masaż to trzeba się uzbroić też w dużo cierpliwości bo odrazu raczej wielkiego boom-u nie ma - wtedy praca na etacie jest zbawienna bo przecież cały czas ponosimy koszty naszej działalności a też trzeba za coś żyć btw kiedyś sprawdzaliśmy z kumplami po fachu ile jest szkoł fizjo różnych gdzie wypuszczają techników, licenjat i mgr w województwie śląskim było wtedy około 100 więc co roku powstaje mała armia\nWysłany: 2010-12-19, 13:05\nTylko ciekawe, Roobin, ilu z nich naprawdę pracuje w zawodzie, a ilu uciekało na przykład przed wojskiem?\nWysłany: 2010-12-21, 12:37 kurs masaz tajski\nnie ma armii zawodowej i wiekszosc studentow fizjo to kobiety, wiec to nie ucieczka przed wojskiem powodowala popularnosc wydzialow fizjo.\nwydaje sie, ze chec zdobycia wyzszego wyksztalcenia medycznego ponizej trudnych studiow lekarskich spowodowalo popularnosc fizjo, a do tego technicy fizjo, masazu, ktorzy chca sie rozwijac i zwiekszac mozliwosci pracy.\nprzez jakis czas byla moda na fizjo, ale z powodu przesycenia rynku pracy, z powodu kryzysu, obcinania nfz to teraz wzrosnie zainteresowanie np ratownictwem medycznym, wprawdzie bardzo ciezki zawod, ale mozna znalezc zatrudnienie na dobrych warunkach.\na wracajac do dyskusji o zarobkach w gabinetach spa, to nie jest ambicja wielu fizjo pracowac w spa ponizej stanowiska kierowniczego, gdzie mozna wykazac sie wyksztalceniem i byc rozsadnie wynagradzanym, wlaczajac premie od dochodu.\nWysłany: 2010-12-21, 15:46 Re: kurs masaz tajski\nprzez jakis czas byla moda na fizjo, ale z powodu przesycenia rynku pracy, z powodu kryzysu, obcinania nfz to teraz wzrosnie zainteresowanie np ratownictwem medycznym, wprawdzie bardzo ciezki zawod, ale mozna znalesc zatrudnienie na dobrych warunkach.\nZ tym to bym trochę polemizował ponieważ runek ratowniczy tak samo jak fizjo zaczyna albo już jest przesycony ponieważ 2 letnie szkoły na gwałt szkolą przyszłych ratowników medycznych\nWysłany: 2011-08-19, 10:21\nwoj Podlaskie praca w hotelu SPA **** to zarobki rzędu 1500 - 2000 netto(kwestia doświadczenia i trzeba pamiętać zeby na pierwszej rozmowie określić swój pułap... . przy czym na napiwki nie można się nastawiać bo, Polacy nie nauczeni są zostawiać napiwki szkoda ....\nPs. do tego dochodzi procent ze sprzedaży np. kosmetyków, czy też urządzeń..\nWysłany: 2012-01-08, 16:15\nWitam wszystkich serdecznie. Mam mały problem i bardzo proszę o poradę.\nChodzi o to, że zamierzam wkrótce otworzyć SPA i będę potrzebowała pracowników-masażystów i masażystek, ale z przekształceniem ich do potrzeb firmy. Ktoś z tych osób będzie nadawał się do pracy, ktoś nie, ktoś zechce poszukać innego miejsca pracy z nową wiedzą lub jeszcze coś. Jak myślicie, Państwo, jak było by na początku słusznie postąpić:\n- zrobić warsztaty przed otwarciem SPA i z tych osób wybrać pracowników?\n- dać ogłoszenie, przeprowadzić rozmowę kwalifikacyjną i przyjmować do pracy tych, których trzeba będzie jakiś czas uczyć do potrzebnego stopnia wymaganej wiedzy i umiejętności, i jaka ma być oplata w takim razie, i w którą stronę? I co najważniejsze - ile?\n- ile trzeba płacić uczniowi za godzinę, póki on/a dojdzie do poziomu specjalisty w firmie? (dyplom w tym przypadku gra nie pierwszą role)\nDla mnie to jest pytania nie do rozgryzienia i ja bardzo się nadzieję na Wasze porady.\nWysłany: 2012-01-08, 17:12 kurs masaz tajski\nto wydaje sie zupelnie odrebna dyskusja od zarobkow w spa.\npostaw na utarta droge - ogloszenie o prace, wywiad, nastepnie szkolenie dla wyselekcjonowanych (na koszt firmy, z jakas tam klauzula o koniecznym minimalnym odpracowaniu szkolenia).\nrownoczesnie mozesz zaoferowac praktyki dla zainteresowanych\nWysłany: 2012-01-08, 17:30\nmassagewarsaw, a jaki zarobek ma mieć taki pracownik/uczeń, żeby naprawdę się starał?\nWysłany: 2012-01-09, 14:19\nBył taki temat na forum. Zarobki w spa: http://forum.e-masaz.pl/viewtopic.php?t=105\nWysłany: 2012-01-14, 12:07 kurs masaz tajski\na jaki zarobek ma mieć taki pracownik/uczeń, żeby naprawdę się starał?\no to najlepiej pytac samych zainteresowanych, i dorzucic kolejne kilkaset zlotych ponad to czy zaoferowac premie od zabiegow,\nzalezy od wyksztalcenia, doswiadczenia, ilosci zabiegow kazdego dnia i innych obowiazkow, np pomoc w recepcji, konkurencji na rynku pracy.\nznasz rynek pracy, poniewaz sama na nim jestes od co najmniej kilkunastu lat.\nmasz rowniez znajomosci w srodowisku, postaw na masazystach, ktorych juz znasz i ktorzy sa na miejscu, blisko ciebie. Nawet, jesli sie cenia wyzej, niz masazysci z innych regionow polski, to jakosc ich pracy jest wazniejsza, niz masazystow, ktorych zamierzasz doszkalac i ktorzy musza dojezdzac do ciebie z daleka.


peka 11.03.2013 22:05\nWychodzisz z domu, a strzela Lewandowski? Śledź relacje w telefonie dzięki aplikacji Sport.pl Live\nZmarły w ubiegłym roku Konietzka grał w Borussii przez pięć sezonów, od 1960 roku. W sumie w niemieckiej ekstraklasie strzelił 72 gole. Był m.in. autorem pierwszej bramki w historii Bundesligi, którą zdobył 24 sierpnia 1963 roku w pierwszej minucie spotkania z Werderem Brema.\nPassę siedmiu kolejnych meczów ze strzelonym przynajmniej jednym golem zanotował w sezonie 1964/65. Na wyrównanie tego osiągnięcia trzeba było czekać 48 lat. Robert Lewandowski dokonał tego w przegranym przez Borussię 1:2 meczu z Schalke Gelsenkirchen. Jeśli reprezentant Polski w następnym spotkaniu, 16 marca z Freiburgiem, zdobędzie gola, poprawi osiągnięcie klubowej legendy.\nDo rekordzisty ligi pod tym względem - Gerda Muellera - Polakowi jednak jeszcze trochę brakuje. Słynny niemiecki snajper od września 1969 r. do marca 1970 r. trafiał do siatki dla Bayernu w 16 meczach z rzędu (w sumie 23 gole). Drugi w tej klasyfikacji Klaus Allofs zdobywał bramki (w sumie 14) dla FC Köln w dziesięciu kolejnych meczach od kwietnia do września 1984 roku.\nW tym sezonie Lewandowski zdobył już dla BVB 17 goli i jest samotnym liderem klasyfikacji strzelców Bundesligi.\nBundesliga. Dortmund - tam, gdzie krawat mieści się pod szalikiem


Maska do włosów cebulowa - Confetissimo - blog kobiet\nDomowe cebulowe maski do włosów są znane od bardzo dawna. Według wielu, którzy doświadczyli swojego wpływu na siebie, maska cebulowa na porost włosów pomaga szybko przywrócić długość i blask włosów po chorobach, które powodują ciężkie wypadanie włosów (grzybicze zmiany skóry głowy, choroba popromienna, zaburzenia hormonalne i stres), a nawet przebieg chemioterapii. Skutecznie przywraca włosy zniszczone w wyniku agresywnego chemicznego zabarwienia i trwałej ondulacji.\nMaska cebulowa na porost włosów - nie może być łatwiej\nNajprostszy przepis na cebulową maskę do włosów wygląda następująco: wyciśnij sok z żarówek 2-3 x i nałóż na cebulki włosów. Następnie powinieneś założyć grubą plastikową torbę lub czepek na głowę, owinąć go ręcznikiem kąpielowym. Po godzinach 1-2 spłukać dokładnie łagodnym szamponem.\nKolejna maska cebulowa na porost włosów: posiekaj cebulki 2 i wlej wódkę (około 300 ml), odcedź po godzinach 2. Powstała nalewka jest używana w taki sam sposób, jak w poprzedniej wersji.\nPrzepis nr 3: wymieszaj łyżkę stołową 1 świeżo wyciśniętej cebuli i soku z cytryny z jednym żółtkiem jaja.\nAby wzmocnić i stymulować wzrost włosów, nakładaj dowolną maskę 1 raz w tygodniu. W intensywnej terapii maska cebulowa na wypadanie włosów jest stosowana na kursach: raz w miesiącu raz w 2 dnia, przerwy w 2 tygodnia i ponownie raz w miesiącu w 2 dnia.\nWiele masek cebulowych na porost włosów\nOto kilka przepisów, które okazały się skuteczne w praktyce.\nCebulkowa maska do włosów z cebulą i drożdżami\nprasowane drożdże piekarskie - 20 g;\ncukier - łyżeczka 1;\nsok z cebuli - łyżki stołowe 2-3;\noliwa z oliwek - łyżeczki 2;\nolej rycynowy - łyżeczki 2.\nDo drożdży należy dodać cukier i odrobinę ciepłej wody, poczekać, aż masa wzrośnie i dodać pozostałe składniki. Czas ekspozycji maski wynosi 30-40 minut.\nMaska do włosów z miodową cebulą\nnaturalny miód - łyżeczka 1;\nolej łopianowy - łyżeczka 1;\nzielone mydło - łyżeczka 1;\nsok z żarówki xnum.\nOlej łopianowy można zastąpić oliwą, kokosem lub rokitnikiem.\nMaska do włosów z cebulą i czosnkiem\nkefir - łyżki stołowe 2;\nsok z cebuli - łyżka stołowa 1;\nsok z goździków czosnku 1.\nTaka maska łączy stymulujący wpływ na cebulki włosowe cebuli i czosnku, co znacznie zwiększa skuteczność produktu.\nskórka cebuli - łyżka stołowa 1;\nwrząca woda - łyżki stołowe 3;\nolej łopianowy - łyżki stołowe 2.\nWlać wrzącą cebulę ze skórki cebuli, nalegać na godzinę, odcedzić, dodać pozostałe składniki. Nakładaj na całą długość włosów przez 20 minut.\nResuscytująca cebulowa maska do włosów\nAby to zrobić, naprawdę potrzebujesz magicznego narzędzia złożonego efektu:\nkoniak - łyżki stołowe 2;\nolej rycynowy - łyżka stołowa 1;\nsok z cytryny - łyżka stołowa 1;\nSok z cebuli 1;\nŻółtko jaja 1;\nolejek eteryczny (cytrynowy, rozmarynowy lub inny) - krople 5-10.\nPołącz wszystkie składniki w jednorodną masę, aby lepiej wymieszać, można je podgrzać w łaźni wodnej lub w kuchence mikrofalowej.\nPomimo całej cudownej mocy cebulowej maski do włosów, uporczywy zapach cebuli sprawia, że wielu nie chce jej używać. W końcu olejki eteryczne z cebuli są tak silnie wchłaniane przez skórę głowy, a same włosy, że niezrównany aromat może trwać miesiące, zauważalnie nasilając się, gdy włosy są nawilżone. Co robić Kilka sprawdzonych wskazówek:\nAby przygotować maski, ostrożnie odcedź sok z cebuli: to cząsteczki cebuli niosą lwią część zapachu.\nNałożyć dowolną maskę cebulową tylko na cebulki (z wyjątkiem maski łuskowej).\nNie przekraczaj czasu ekspozycji maski (wystarczą godziny 1).\nSpłucz maskę zimną wodą.\nPo umyciu spłucz włosy roztworem octu jabłkowego lub soku cytrusowego (cytryna, pomarańcza) w proporcji łyżek stołowych 2 na litr 1 chłodnej wody.\nZapach cebuli zabija dodanie kropli olejku eterycznego (cytryny, pomarańczy, drzewa herbacianego, lawendy, ylang-ylang) lub łyżek dobrej brandy 5 do maski 2. Doskonale sobie z tym radzi, a jednocześnie wzmacnia efekt terapeutyczny późniejszej aplikacji maski czarnego chleba, kefiru lub bezbarwnej henny. Najbardziej zaawansowanym kobietom zaleca się stosowanie tak zwanego chińskiego mydła stalowego (nawaniacza).


Łódzki React z wiechą - Aktualności BazaBiur.pl\nŁódzki React z wiechą\nPo około roku od rozpoczęcia budowy łódzkiego biurowca React na szczycie zawisła symboliczna wiecha. Siedmiokondygnacyjny biurowiec osiągnął docelową wysokość 25 metrów.\nWszystkie prace budowy React idą zgodnie z założonym harmonogramem. Obecnie trwają prace elewacyjne i montaż okien. W trakcie są również prace instalacyjne wewnątrz budynku. Przed wykonawcą jeszcze realizacja docelowego zagospodarowania terenu oraz prace wykończeniowe budynku.\nPierwsza faza kompleksu biurowego React zaoferuje ok 15 tys mkw. nowoczesnej przestrzeni. Świetna lokalizacja oraz wysoki standard wykończenia sprawią, że ten budynek jest atrakcyjnym obiektem na mapie łódzkich biurowców.\nZakończenie budowy planowane jest w grudniu 2020 roku.\nRusza budowa pierwszej fazy REACT (23 maja 2019)


oktoberteam 2006 - Strona 12 - Forum dla kobiet | NaObcasach.pl\nRejestracja: 14 sie 2013, 10:36\nPostautor: johanna33 » 17 paź 2013, 10:56\nSto lat Jasieńku :)\nPostautor: chloe » 17 paź 2013, 11:17\nSto lat dla Jasia.\nPasowanie w piątek, mały przyniósł już do domu togę, birety pewnie dostaną dzisiaj. Maciej przeżywa, bo chce zostać prawdziwym "uczniem", zatem jutro idziemy na imprezkę, po pasowaniu planujemy zabrać Macieja na pizzę lub gofry.\nriterko, życzę wam zdrówka. Maciej od wczoraj trochę pokaszluje, 23 października mamy wizytę u alergologa. Wyszło, że ma uczulenie na bylicę, ciekawe, co o tym powie nam pani doktor. Chyba znowu zaczynają się u Macieja choroby, a w przedszkolu było juz ok, teraz zmieniły się dzieci i mały jest bardziej podatny na zarazki. Boję się o Marysię...\nlala, a ty pewnie już z maluszkiem?!\nU nas komunia faktycznie w trzeciej klasie. Znikam, Maria się budzi.\nPostautor: kati84 » 17 paź 2013, 14:14\ni znowu mnie wywialo,ale juz jestem i nadrobilam zaleglosci.\nMy dzis swietujemy 7 urodzinki Olci! az nie wierze ze to juz 7 lat,pamietam jak"wczoraj" po szpitalnym korytarzu chodzilam a to juz 7 lat szok!!\nW poniedzialek bylysmy na kontroli u diabetyka i ortopedy,same dobre wiesci,skolioza nie postepuje a gorset koryguje bardzo dobrze,wiec jest szansa ze bedzie mozna zmniejszyc godziny noszenia tego cholerstwa\nW szkole wszystko ok mala nadal chodzi chetnie,problemow brak,jak narazie :)w poniedzialek jest zebranie wiec zobaczymy co tam za nowosci beda.\nSto lat i spelnienia marzen dla Jasia\nPostautor: riterka » 21 paź 2013, 19:13\nwszystkiego najlepszego dla 7 latków\nRejestracja: 10 sie 2013, 18:45\nPostautor: Gosia67 » 29 paź 2013, 22:03\nserdeczne życzenia dla naszych jubilatów. Nasze kochane 7 latki\nPostautor: chloe » 30 gru 2013, 18:21\nHej!Wszystkiego najlepszego w nowym 2014 roku A co tam u was? U mnie w porządku. Maciej zaczął chodzić do szkółki pływania i bardzo mu się podoba. Malutka od wczoraj jest przeziębiona, walczymy z katarem.Po Nowym Roku wracam do pracy. Ehhh. Mam nadzieję, że to wszystko ogarnę. Pozdrawiam serdecznie!\nPS Dziwna ta zima, nie??\nPostautor: riterka » 31 gru 2013, 19:06\nPostautor: felicity001 » 26 sty 2014, 10:43\nWidze,ze nikt tu dawno nie zagladal....\nmaritka jak tam sie czujesz? Spojrzalam tak na twoj suwaczek i widze,ze Tobie juz malo zostalo do rozwiazania\nWpadam tak z nagla pochwalic sie,ze jestem Wprawdzie dopiero piaty tydzien, ale juz sie baaardzo ciesze\nSpotkanie z polozna mam dopiero 4 lutego, ale z moich obliczen wynika,ze spodziewamy sie bejbika na koniec wrzesnia / poczatek pazdziernika (z moim szczesciem, to raczej pazdziernik).. czyli znowu bede pazdziernikowka jak sie uda\nTak sie zlapalam,ze choc mama zostawalam juz 2 razy, to normalnie juz nie pamietam jak to jest byc w ciazy (ostatni raz bylam 6 lat temu)\nPostautor: Maritta » 29 sty 2014, 18:44\nFelicyty, to i tu serdeczne przyjmij gratulacje bardzo się cieszę!!! Mi zostało już mało, ale zarazem tak dużo - toczę się już, "troszkę" jak zwykle przytyłam i mam nieodpartą pokusę na żarcie, na słodkie, słone, kwaśne i każde Też nie pamiętałam jak to z dzidzią, wyprawką, mam dużo obaw a dzieci już troje ostatnie niecałe 3 lata temu - Bartek się puka, że czwarte dziecko a panikuje i zamartwiam jak dwudziestoletnia pierwiastka Torbę już mam, musze tylko ubranka poprasować ostatnie i git\nJak dzieciaki zareagowały? Nasze czekają, nawet Ludwiś chodzi i przytula się do brzucha i powtarza kocham dzidziusia, kocham bjata Jocha\nCo u Was pozostałe dziewczęta? Któraś tez chce comming out zrobić??\nPostautor: felicity001 » 29 sty 2014, 22:20\nU nas dzieci jeszcze nie wiedza...Troche jeszcze wczesnie - i nie chcialam nic zapeszac...\nW przyszlym tygodniu mam dopiero spotkanie z polozna, wiec moze wtedy...\nPoza tym dopiero okolo polowy marca - pierwsze usg\nU Ciebie maritta, to super bo masz 2 dziewczynki i synek tez sie doczeka brata U mnie na 100% oboje by chcieli rodzenstwo swojej plci, wiec na koniec jedno z nich bedzie rozczarowane No ale kto powiedzial,ze do 3 razy tylko sztuka (nie bede zapeszac, ale planowalam 2 dzieci z mala roznica wiekowa, i potem znowu dwoje)\nTy to naprawde juz bliziutko masz do porodu - ale nie martw sie - masz juz taka wprawe,ze nie ma co sie stresowac niepotrzebnie


Amerykańskie wiaty postojowe. Są kultowe, ale wkrótce znikną - Magazyn WhiteMAD - moda, architektura, design w jednym miejscu\nwhitemad 1 grudnia 2014 ARCHITEKTURA\nFotografka Ryann Ford postanowiła w obiektywie swojego aparatu uwiecznić wiaty postojowe, które na dobre wpisały się w krajobraz Stanów Zjednoczonych. To być może ostatnia szansa, bo z konstrukcji już prawie nikt nie korzysta i te mogą zniknąć na zawsze.\nKojarzone z krajobrazem amerykańskich stanów konstrukcje są zagrożone ponieważ z roku na rok przy drogach przybywa stacji benzynowych, z profesjonalnym zapleczem dla kierowców. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu stawiało się jednak lekkie konstrukcje, wiaty, przy których zmęczeni kierowcy mogli na chwilę się zatrzymać i odpocząć. Ryann Ford przez pięć lat podróżowała po kraju dokumentując te elementy małej architektury. Jej podróż zakończyła się zebraniem ponad 150 zdjęć różnych budek. Fotografka opisała też ich historię.\nCzy takie konstrukcje powinny być prawnie chronione? Jak uważacie? (ms)


Statywy do łaźni wodnych - Bionovo - Sprzęt laboratoryjny i biochemikalia\nStrona główna/Przechowywanie, pobór prób, transport/Statywy na probówki, fiolki, kuwety/Statywy do łaźni wodnych\nOkrągły, pływający statyw do łaźni wodnej. Przeznaczony na 20 krioprobówek najczęściej używanych rozmiarów. Wykonany z PP. Wyposażony w nóżki gwarantujące stabilność. Statyw unosi się na powierzchni wody i nadaje się do rozmrażania krioprobówek w łaźni wodnej. [ zobacz więcej ]\n1-1740 Statyw pływający na krioprobówki 119,70 zł\n78,09 zł – 117,42 zł\nOkrągłe, pływające statywy na probówki o poj. 1,5 ml. Przeznaczone do łaźni wodnych. Wypełnione w całości unoszą się na powierzchni wody. W dolnej części wyposażone w nóżki o dł. 20 mm, w górnej w uchwyt znajdujący się na środku. [ zobacz więcej ]\n1-3080 Statyw do łaźni wodnej 66 mm 8 78,09 zł\n1-3081 Statyw do łaźni wodnej 106 mm 20 117,42 zł\nStojak z polipropylenu do bezpiecznego inkubowania sześciu probówek o poj. 1,5 ml do 15 ml w łaźni wodnej lub zlewce o dowolnej wysokości. Wyposażony w solidny uchwyt. Autoklawowalny.\t[ zobacz więcej ]\nF18882-0000 Statyw o regulowanej wysokości, do łaźni wodnych - na 6 probówek o poj. 1,5-15 ml 229,56 zł\nOkrągły statyw do pojemników na lód\nOkrągły statyw pływający o średnicy 22 cm. Wykonany z piankowego PCV. Posiada 30 otworów (Ø 15 mm) na probówki stożkowe o poj. 15 ml. Nadaje się do lodu, suchego lodu oraz ciekłego azotu. Odporny na temperatury od -196°C do +93°C.\t[ zobacz więcej ]\n1-1381 Okrągły statyw do pojemników na lód 15 mm zielony 30 miejsc 101,46 zł\n1-1383 Okrągły statyw do pojemników na lód 15 mm czerwony 30 miejsc 101,46 zł\nStatywy pływające z PCV\nPasuje do pojemnika Maxi Coolit (nr art.: 2-5085 i następne). Wykonany z piankowego PCV. Odporny na temperatury: od -196°C do +93°C. Posiada otwory na probówki: 1,5 ml i 15 ml. Wymiary: 24 x 11 cm.\t[ zobacz więcej ]\n7-1709 Statyw pływający z PCV 15 ml czerwony 24 miejsca 192,00 zł\n7-1710 Statyw pływający z PCV 15 ml niebieski 24 miejsca 192,00 zł\n7-1713 Statyw pływający z PCV 1,5 ml niebieski 36 miejsc 192,00 zł\nProstokątne statywy pływające. Wykonane z piankowego PE. Przeznaczone na probówki PCR w paskach 8-stanowiskowych. Statywy wypełnione probówkami unoszą się na powierzchni wody. Odporne na temperatury od -80°C do +80°C. [ zobacz więcej ]\nB-3572 Statywy pływające prostokątny w paskach 8 miejsc 4 x 8 80 x 80 x 8,5 mm 10 szt. 123,12 zł\nNiedrogi stojak na probówki o poj. 1,5 ml. Wykonany z polipropylenu. Przeznaczony do łaźni wodnych. Z uchwytem ułatwiającym zanurzanie i wyjmowanie z wody. Możliwość autoklawowania do 121°C. [ zobacz więcej ]\n1-3114 Stojaki na probówki Economy 4 szt. 146,49 zł\nStatyw wykonany ze specjalnej mieszanki polipropylenowej. Ze względu na duży ciężar właściwy może być stosowany w łaźni wodnej bez dodatkowego obciążenia. Z bocznymi uchwytami do przenoszenia. Możliwość autoklawowania w temp. do 121°C. [ zobacz więcej ]\n6-2310 Statyw do łaźni wodnych, opadający 111 mm 57 mm 10-13 mm 72 miejsca 201,21 zł\n6-2311 Statyw do łaźni wodnych, opadający 111 mm 57 mm 13-16 mm 50 miejsc 201,21 zł\n6-2314 Statyw do łaźni wodnych, opadający 127 mm 70 mm 27-30 mm 15 miejsc 201,21 zł


Nowojorskie impresje 705… czyli wywiad Sk-rzeka… | SzóstyGracz.pl\nStrona główna Aktualności Nowojorskie impresje 705… czyli wywiad Sk-rzeka…\nNowojorskie impresje 705… czyli wywiad Sk-rzeka…\n2013 rok będzie miał swoje tagi.\nTo rok, w którym (i) Michał Wiśniewski zmienił swój image, z nikim się nie ożenił a także nie obdarzył świata dzieckiem o dziwacznym imieniu, (ii) Tomasz Jacykow przyznał się do sutenerstwa w dawnym hotelu Forum a (iii) Djimrangar Dadnadji został zaprzysiężony na stanowisku premiera Czadu.\nDla niektórych z nas będzie to jednak rok, w którym przemówił James Dolan. Siedem długich lat milczenia. Wyczekiwania. Przygotowywania przemowy. Prób i błędów przed lustrem, I wreszcie pierwszy siadany wywiad z Właścicielem (może chodziło przez te wszystkie lata o zaproponowanie krzesła?). Lubię Mike’a Vaccaro z New York Post. Czytanie jego tekstów (na ogół krytycznych) zawsze zmusza człowieka do sięgnięcia do słownika i intelektualnego zamyślenia o pięknie języka. Niestety ceną za możliwość spicia z ust korali słów Właściciela był serwilistyczny klimat wywiadu. Nie było, żadnych trudnych, niewygodnych pytań – np. o dręczeniu zwierząt, niemyciu zębów przed snem i popijaniu ukradkiem jak nikt nie patrzy. Tak jakby Mike bał się, że zbyt odważnym słowem zrani Pana Dolana i ten zamilknie nam znowu na długie lata. Zastanawiam się nawet, czy nie zadawał tych pytań na kolanach. Myślę, zresztą, że pytania dostał na kartce. Rozmowa nie jest może przesadnie ciekawa i dotyka wielu spraw, które z perspektywy NYK mają znaczenie raczej marginalne (wiedzieliście, że MSG kupiło LA Forum (Ingelwood)– miejsce w którym NYK zdobyli mistrzostwo NBA w 1973 r. i w ten sposób Właściciel spiął historię spinaczem), ale oddaje pewien klimat osoby, tak, że Jan Parandowski musiałby go wprowadzić do panteonu bogów greckich, bo narosło o nim już tyle mitów. Pomijając, zatem wątki dotyczące NY Rangers (bardzo ciekawe), fascynacji muzycznych Właściciela i jego związku z zespołem Eagles (tu ulubiony kawałek Dolana popularnych Orłów) popatrzmy, co nasz ukochany dobrodziej ma do powiedzenia o należącej do niego organizacji koszykarskiej.\nWywiad zaczyna się pytaniem dotyczącym przeniesienia MSG. Decyzja Rady Miasta zapadła pod koniec lipca tego roku. MSG ma dziesięć lat na znalezienie nowej lokalizacji ze względu na to, że znajdująca się pod halą Penn Station wymaga przebudowy a transportowe serce miasta które nigdy zasypia, wymaga by – passów. Jeżeli MSG nie znajdzie nowej siedziby w tym czasie będzie, mogła ubiegać się o kolejna przedłużkę na korzystanie. Za dziesięć lat po obecnych radnych nie będzie już śladu, chyba, że w rejestrze karnym. Głosowanie w radzie może dać inny wynik. Zaczyna się podjazdowa wojna, polityczna przepychanka, prawna kampania. To wszystko ma gigantyczny wymiar finansowy w szczególności, że tzw. revamp MSG w ciągu ostatnich trzech lat pochłonął jakiś miliard dolarów (czyli jakieś dwa kilometry autostrady w Polsce). Nie podpadając w jakiś sentymentalizm, opowieści o Mekkach i Medynach, MSG jest znakiem rozpoznawczym NYC, świata sportu i kultury. Zmiana lokalizacji jest więcej niż symboliczna. Ale Amerykanie są praktyczni i święty to jest tylko Super Bowl. Uchwała rady miasta może zostać wykonana bez marszu z krzyżem i przywiązywaniem się sznurkiem od snopowiązałki do policyjnej barierki. Trzeba też pamiętać, że podchody pod przeniesienie MSG robi się już od dwudziestu lat. I na koniec dnia wszystko rozbija się o fundusze. Przygotowanie projektu renowacji Penn Station jest tak kosztowne i wymaga zaangażowania tylu podmiotów, że istnieje duża szansa, że projekt zostanie przesunięty na święty nigdy. Możliwe nowe lokalizacje MSG – West Side Manhattan, Long Island, miejsce zwane Rail Yards. Dolan przyrównał próbę relokacji MSG do przeniesienia Empire State Building do Świebodzina. Tam się to jednak udało.\nDalej Mike Vaccaro zadaje pytania o Trenera Woodsona – czy zdaniem Dolana, Trener Woo nie powinien pracować nad mimiką twarzy i czy irytuje go nieskażona myśleniem twarz coacha Knicks. Właściciel z cała mocą podkreślił, że on dostrzega w tym spojrzeniu przebłyski geniuszu, które są zakamuflowane za maską skończonego debila, dlatego pozycja Trenera Woodsona jest pewna jak śnieg na Gwiazdkę. Ma do niego pełne zaufanie i nadal wyprowadza go na spacer na długiej smyczy. Zawodnicy łapią z nim właściwy kontakt w kantynie. Maja dla niego szacunek za wprowadzenie zasad Nawałki– nie zaczynają jeść do momentu kiedy trener nie powie „Smacznego” i nie wstają do chwili kiedy coach nie powie „Dziękuję”. A. Bargnani’emu od samego tego poprawił się jump shot. Pan Dolan wskazał jednak na marginesie, że gdyby poczuł, że drużyna zostawiła Trenera Mike’a (np. na stacji benzynowej jadąc autokarem na mecz) i dryfuje gdzieś obok, to losy szkoleniowca są policzone.\nPotem następuje w wywiadzie lekkie rozliczenie z przeszłością. Właściciel uważa, że start 18-5 w zeszłym sezonie to nie był przypadek (niech to się już nie powtórzy – znyk) i gdyby zawodnicy nie wypadali w końcówce jak zęby mleczne pierwszoklasiście to Indianie poszli by pod topór. Tworzenie historii alternatywnych jest takie łatwe i tak nieweryfikowane. Ta część wywiadu kończy się pokazaniem na Słońce i wyszeptanym – „we can get there”. Bo Melo jest z nami, bo potencjał jest z nami i Chris Smith też tam jest…\nPytanie o zwolnienie Glena Grunwalda wywołało we Właściwemu naprawdę szczere zdziwienie. Podał wreszcie jakieś uzasadnienie. Otóż MSG zatrudniła tych magików z McKinsey’a, którzy po przedstawieniu prezentacji w power pointcie w bulletach i na kolorowych grafach posługując się równoważnikami zdań uznali, że kadra zarządzająca wymaga „reprocesowania”. Czyli to nie ja wymieniłem GM-a tylko wykonałem to, co wynikało z zaleceń renowowanej firmy consultingowej. McKinsey nie myli się wcale. A kiedy się myli upadają państwa. To przypomina trochę retorykę Darka Wdowczyka – „ja się do niczego nie przyznałem, ja tylko potwierdziłem fakty znane prokuraturze”. Potem idą już zdania, które w konsystencji przypominają farmazony wypowiadane przez faceta, który włożył w ustać dwanaście leniwych i próbuje cytować Wergiliusza. Zdania są okrągłe jak kule do bilardu. „Glen był dobrym menadżerem miał wielkie oko na talent i grę, ale opis stanowiska się zmienił”. Dlatego Pan Mills jest lepszy. Konia z rzędem, kto rozumie tę papkę frazeologiczną. Mike Vaccaro chyba właśnie się położył.\nPotem była chwila szczerości, że co do zasady James Dolan nie czyta gazet, ale ma prenumeratę Świerszczyka i co do zasady rzuca okiem na tekst jak mu się palcem pokaże i stickerkiem zaznaczy.\nNastępnie służalczość Vaccaro przeszła najśmielsze oczekiwania jego czytelników. Zadał dwa pytania po których James Dolan prawie zaczął łkać, że jest taki biedny, że wszyscy obwiniają go o brak sukcesu, o złe decyzje, że to przecież nie jego wina, że gracz nie gra, że transfer nie wypala. Miałem lzy w oczach. Jaki on biedny, jaki nieszczęśliwy. Za co go ten los spotyka. Za co to medialne kamienowanie. Chciał biec, lecieć, gdzieś, coś mu pomóc nieść to jarzmo jak Szymon z Cyreny. Na tak rozmiękczonym wzruszeniem podłożu, Pan Dolan potwierdził, że jest świętym Właścicielem i Bossem bo troszczy się o swoje drużyny, fanów, i aprowizację domowej lodówki.\nMike zadaje kolejne pytanie z kartki tym razem o I. Thomasa. Właściciel faluje oczami i twierdzi, że nie są już tak blisko z Isiahem. Już tyle nie rozmawiają, nie czatują. Isiah poszedł w fakultety, wychowanie młodzieży i nie ma dla niego tyle czasu. Potem były zdawkowe komplementy, że Thomas ma wielkie oko na poszukiwanie koszykarskiego prospektu i zasługuje na drugą szansę jako trener ale, ta szansa nigdy nie będzie miała w NYK bo on by przyjacielowi nie zgotował takiego piekła jakie zrządziłaby mu tu prasa i telewizja w Nowym Jorku. Tym samym Właściciel chyba ostatecznie zamknął usta tym, którzy uważają, że Mały Cień krąży po korytarzach MSG i nadal molestuje.\nVaccaro pytan czy gdyby Dr Emmett Brown pożyczyłby mu swoją bryczkę i pozwolił cofnąć się w czasie do lata Decyzji to czy nadal zaoferowałby Amare trzy cyfry. Oczywiście tak. Nie bylibyśmy tu gdzie jesteśmy (czyli nigdzie – przypisek zNYK) gdyby nie Amare, który jest dla nas jak czarna dziura która przyciąga gwiazdy. Nie byłoby tu dziś z nami T. Chandlera, nie byłoby Melo gdybyśmy nie zakotwiczyli STAT-a. Amare Ty magnetyczny diamencie o grawitacji pulsara. Tak, Właściciel każdego wieczoru łka w poduszkę, widząc rozpadającego się na części Stoudemire’a. Ale wierzy. Nadal wierzy, że te on się jednak zaleczy, że powstanie z kolan (sic!) i będzie dawał drużynie to, o czym tak marzy i śni (tu Mike Vaccaro podał mu sole trzeźwiące).\nPotem było pytanie sąsiedzkie, jak tam znajduje swojego Michaila Kargula. Znowu zdania o konsystencji warty cukrowej. Byliśmy na lunchu. Ale ja nie jadłem. Więc prawie jakbym nie był. Więc prawie jakbym go nie znał. Wiem, że on chce wygrywać, jest po to by wygrywać, bo przecież ja wiem, że on chce wygrywać i on w tym wygrywaniu chce wygrać więcej ode mnie. I co najważniejsze płaci większy salary cap niż ja. I mnie jeszcze nigdy nikt nie uciekł.\nTo pozwoliło na dokonanie czytelnego przekazu. Tak idziemy na mistrza. Tak mamy wszystkie klocki na miejscach, bile w łuzach i torpedy w ładowniach. Wierzę, k… wierzę, (szczękościsk), że będzie miś. Polarny (zNYK). Mamy w rękach skill, ale czy zawodnicy będą go potrafili wykorzystać? Bo koszykówka Mike (zmrużone oczy) to taka wredna gra, gdzie decydują małe rzeczy, przypadkami zwane. Teraz jesteśmy słabi, więc w kwietniu będziemy mocni bo w zeszłym roku było zupełnie odwrotnie. Taki fortel erystyczny. Taka przewrotka. Oczywiście widać w obecnej grze drużyny brodawki (poważnie użył słowa „wart”) i potrzeba jest wizyta u kosmetyczki, która palnikiem popracuje nad wizażem. Czy oni MOGĄ wygrać mistrzostwo? Pyta retorycznie Właściciel i sam odpowiada. MOGĄ. Ale nie można zauważyć przytomności umysłu i przenikliwości Pana Dolana, który szeptem dodał – były drużyny mniej utalentowane niż NYKi wygrały. A przecież nie miały Melo… (No właśnie – zNYK). Ale (tu znowu ścisza głos) – te drużyny miały w sobie coś, co ta drużyna musi w sobie dopiero rozwinąć. Co? Nie wiadomo. Bo Mike Vaccaro ma tak spotniałe od emocji ręce, że posklejały mu się płaty mózgowe.\nOstatnie pytanie dotyczyło Knicks City Dancers. Właściciel jak ojciec wytłumaczył powoli i spokojnie jaki jest status trupy. Tancerki przestały działać. Publika przestała reagować na ich występy. Wychodziły i nie było nawet oklasków erotomanów gawędziarzy. W związku z tym zafundowaliśmy im profesjonalnych Tancerzy (podobno Piróg i Egurrola), żeby przygotowali profesjonalny program artystyczny w stylu Broadwayowskim. Zobaczymy je niedługo, bo już pracują na choreografią i szyją kostiumy.\nPo tym ostatnim zdaniu Mike Vaccrro poprosił, żeby Właściciel zagrał dla niego serenadę. A potem go pocałował.\nPoprzedni artykułDerrick Rose kontuzjował prawe kolano, Marc Gasol lewe, a Iguodala ścięgno udowe\nNastępny artykułDniówka: Krajobraz po „czarnym piątku”\nlowrider 23 listopada 2013 At 15:00\nAntoni już do Ciebie pędzi, raport stanie się przyswajalny dla największych niejadków :) Peace ;)\nTo może by tak o transferach słów kilka, takie NY sci-fun.\nTomasz 23 listopada 2013 At 16:29\nwina, kobiet i tekstów zNYKającego :) niekoniecznie w tej kolejności ;)\npwoloszun 23 listopada 2013 At 17:03\nNie jem więcej przy NI – cały monitor zapluty.\nPrzEMO 23 listopada 2013 At 17:13\nZ innej beczki – zdaje się że McKinsey to ta sama firma, która doradzała kilku polskim spółkom kolejowym, jak postawić transport szynowy na nogi. Efekty tych „radzeń” jak widać podobne…\nLanfaust 23 listopada 2013 At 19:44\nakurat doradzała PKP Cargo nie jak postawić transport ale jak wejść na giełdę. debiut był świetny (a właściwie za dobry) przez co poleciał prezes ale to opowieść na inna bajkę\nkurak55 23 listopada 2013 At 20:05\nNowojorskie Impresje przejmują władzę na 6G!!!\nemsi 23 listopada 2013 At 20:41\nklask, klask, klask !\nstefan_3344 23 listopada 2013 At 22:07\nLowrider mam nadzieje ze bedziesz dzis na czacie na starych smieciach.Zapraszam tez wszystkich chetnych do wspolnego ogladania.\nlowrider 23 listopada 2013 At 23:56\nStefan nie będzie mi dane. Urodził się mój pierworodny, siedzę w szpitalu a na mobilne nic nie znajdę. Wypij za zdrowie młodego i za oczywiście wygraną NY KNICKS!\nLanfaust 24 listopada 2013 At 10:21\nThejaku 23 listopada 2013 At 23:01\nDaję 6 gwiazdek!


Jak wybrać rośliny na skalniak? - Ogród i balkon - Polki.pl\nKW / 08.05.2014 15:49\nRośliny na skalniak powinny cieszyć oko o każdej porze roku. Dlatego warto zapoznać się z zasadami, które pozwolą nam je wybrać.\nZaplanowanie wyglądu naszego ogródka skalnego wymaga wielu przygotowań oraz odpowiedniego planu. Najważniejsze jednak, aby na początku pracy zdecydować, czy skalniak będzie stanowił jeden z elementów naszego ogrodu czy jego całość. Drugą ważną rzeczą jest wielkość ogrodu skalnego – w zależności od jego rozmiaru wybierzemy odpowiednie rośliny na skalniak.\nZasady wyboru roślin na skalniak ogrodowy:\n1. Aranżujemy skalniak tak, aby rosnące na nim rośliny były ozdobne o każdej porze roku.\na) Rośliny iglaste są zielone przez cały rok – warto o tym pamiętać.\nb) Nie zapominajmy, że rośliny liściaste zmieniają barwę w zależności od pory roku. Będą więc stanowiły ciekawy kontrast dla iglaków.\n2. Skalniak to górski motyw w ogrodzie, dlatego ładnie prezentują się tu rośliny opierające się o skały, płotki czy murki.\n3. Wybór roślin uzależniony jest głównie od materiału skalnego, zaciemnienia, bliskości oczka wodnego czy strumyka, wilgotności, rodzaju gleby, wielkości skalniaka.\nNajlepsze rośliny na skalniak:\nRozchodniki kwitną w miesiącach letnich. Dużym ich plusem jest fakt, że bez problemu znoszą wystawienie na słońce. Nie mają też wygórowanych wymagań. Świetnie sprawdzają się jako wypełnienie przestrzeni między kamieniami – jako darń. Polecamy rozchodnik ostry, biały oraz okazały.\nRośliny iglaste na skalniak charakteryzują się tym, że większość z nich jest zielona przez cały rok. Co ważne, wiele z nich to miniaturowa wersja występujących w lasach gatunków drzew i krzewów. Do wyboru mamy cały szereg odmian pięknych roślin, przeznaczonych do ogrodów skalnych np.: jodłę balsamiczną, cyprisik groszkowy, sosnę górską, jodłę koreańską, jałowiec łuskany lub płożący czy świerk biały.\nRośliny liściaste sadzone na skalniakach to głównie niskie krzewy. Z powodu zmiany koloru liści w zależności od pory roku, urozmaicają w znakomity sposób nasz ogródek skalny. Które będą najlepsze? Polecamy różne odmiany Berberys Thunberga, irgę poziomą, Rosa Nazomi, szczodrzeniec położony, wrzosiec, różanecznik czy azalia japońska. Wiele z tych roślin posiada również wielokolorowe kwiaty.\nŚwietnie preznetują się obok bylin. Do skalniaka wybieramy karłowate rośliny cebulowe np. cebulicę syberyjską, krokus wiosenny, hiacynt, szafirek armeński i groniasty, przebiśniegi czy czosnek białawy.\nNa skalniaku możesz posadzić również zioła. Przeznacz im jedną z części swojego ogródka skalnego i ciesz się ich świeżością przez całe lato!\nTagi: rośliny, ogród, Skalniak


Leniwa niedziela z Olgą Święcicką - zwykłe życie\nPo dłuższej przerwie powracam z Leniwą! Z moimi bohaterami niezmiennie rozmawiam o tym jak spędzają niedziele, co robią, z kim się spotykają i czy lubią drzemki. A naszym rozmowom towarzyszy Wojtek Affek, fotograf. Dzisiaj rozmawiam z Olgą Święcicką – autorką wywiadu rzeki z Maciejem Nowakiem Mnie nie ma. Olga publikuje w „Wysokich Obcasach”, „Tygodniku Powszechnym” i „Aktiviście”, gdzie pracuje jako redaktorka.\nJak wygląda zwykła niedziela Olgi Święcickiej?\nTrudno o „zwykłą niedzielę”, bo od ponad roku jestem w rozjazdach między Warszawą a Krakowem. Gdziekolwiek jednak nie wyląduję, staram się spędzać czas z bliskimi. W Warszawie w niedzielę najczęściej jestem u rodziców. Na obiad wpadają tam wszyscy, obie siostry z dziećmi i brat. Czasem nawet przewija się 15 osób. Trudno tam o odpoczynek, bo panuje straszny harmider, ale mam do niego wyjątkową słabość.\nA jak jesteś w Krakowie?\nTo jest spokojniej. Zawsze w niedzielę wpadam do Dymu. W Krakowie łatwiej o rytuały.\nMasz takie, które odprawiasz niezależnie od miasta, w którym jesteś?\nLubię wstawać o świcie, ale nie wiem czy to rytuał. Całe dzieciństwo rodzice trenowali mnie na wczesne pobudki i zostało mi to we krwi. Dzięki temu rano mam czas na gazety, które jako typowa dziennikarka, czytam tylko od święta.\nI dlatego umiera prasa…\nNa swoją obronę mogę powiedzieć, że Magda Cielecka, z którą robiłam ostatnio wywiad, wyznała mi, że nie dość, że nie czyta gazet to jeszcze przestała kupować te, w których ma okładkę. Ja przynajmniej nie mam takich dylematów…\nJakiś czas temu trafiłem na twój tekst o polskim rynku prasy w kontekście nowych, „ekskluzywnych” i niszowych tytułów, gdzie wspominasz między innymi o ZŻ. Nie byłaś „hurra optymistką”.\nObok tytułu zapewne jest napisane „dawno dawno temu”. Na szczęście wszystkie moje teksty, które napisałam dla naTemat od pewnego czasu mają taką adnotację. Pamiętam tylko że w tym tekście przyczepiałam się do ceny magazynu, która wtedy wydawała mi się wysoka. Dziś mogę śmiało powiedzieć, że od kiedy rzuciłam pracę w portalu, stać mnie na magazyn „Zwykłe Życie”. A tak serio, mimo sympatii do waszego tytułu, nadal nie jestem optymistką. W stosunku do całej ambitnej prasy.\nA w stosunku do książek? Jesienią ukazała się twoja rozmowa z Maćkiem Nowakiem pt. Mnie nie ma. Ten wywiad to był twój pomysł?\nPoniekąd. Wydawnictwo zgłosiło się do mnie z propozycją napisania wywiadu rzeki. Powiedzieli, że chcą „rozpoznawalnego, bywającego w telewizji bohatera, który ma coś do powiedzenia i jest po 40stce”.\nO dziwo nie tak bardzo. Trudniej by było, gdyby mieli być przed 40stką. Wysłałam im listę 20 nazwisk.\nNo i wybrali Nowaka.\nKu mojemu zaskoczeniu, bo miałam poczucie, że to dość ograna postać. Jeszcze z naTemat pamiętałam, że jak się wplotło Nowaka do tekstu, to się dobrze klikało. Często po niego w takim celu sięgaliśmy. Nie specjalnie jednak mnie to wszystko przejęło, bo i tak byłam pewna, że Maciek mi odmówi.\nZgodził się. I do tej pory nie wiem czym go przekonałam. Nie byłam ani młodym, atrakcyjnym chłopcem ani starą dziennikarską wygą. Poza tym na wstępie Maciek powiedział mi, że ma trzy inne propozycje, więc myślałam, że jestem na straconej pozycji. Wylałam na siebie kawę, niezręcznie dałam mu książkę i opowiedziałam o swoim pomyśle. Byłam wtedy na fali entuzjazmu po skończeniu Instytutu Reportażu, więc może zadziałała pewność siebie. Nie zdziwiłabym się, gdyby się zgodził na książkę ze strachu. Podczas rozmów wielokrotnie mówił mi, że się mnie boi…\nIle czasu, tak się nawzajem straszyliście?\nSpotykaliśmy się z Maciejem jakoś przez pół roku. Raz, czasem dwa razy w tygodniu. To był świetny czas, bo Nowak mnie dokarmiał. Śmiałam się, że zajada mną stres.\nMuszę ci się przyznać, że Mnie nie ma poleżała u mnie chwilę w “czyśćcu” zanim po nią sięgnąłem. Ale jak to już zrobiłem, wciągnąłem ją niemal za jednym razem. Było to bardzo miłe zaskoczenie!\nTo nie brzmi najlepiej, ale dla mnie ta książka też jest zaskoczeniem. Kiedy siadałam do pierwszej rozmowy z Maćkiem, nie byłam pewna czy uda mi się go naprawdę poznać. Problemem Nowaka jest jego „gęba”. Ludzie mają wyrobioną o nim opinię i nie zadają sobie trudu, żeby poznać go lepiej. A on wcale nie jest pyszałkowatym grubasem, tylko nieśmiałym, niezwykle empatycznym a przede wszystkim mądrym gościem.\nTrudno tak to nazwać, bo od miesiąca Nowak nie odpisuje mi na smsa, ale w czasie pisania rzeczywiście byliśmy blisko. Wyznaję zasadę „historia za historię”. Skoro mój bohater się przede mną otwiera, to powinnam w zamian dać mu swoją szczerość. Dużo rozmów przeprowadziliśmy z wyłączonym dyktafonem i była to dla mnie świetna psychoterapia. Nowak otworzył mi głowę na wiele spraw. Do tej pory w trudnych sytuacjach myślę o jego „niespinaniu dupy” i patrzeniu na wydarzenia z 10letniej perspektywy.\nDupa. No właśnie. Tego rozdziału zdecydowanie brakuje w książce. W końcu jest tu i „rozum” i „usta”..\nA wiesz, że nawet raz ta „dupa” się pojawiła. Maciek, chyba dla żartu, w wersji do korekty przerobił tak tytuł rozdziału „dusza”. Ponieważ nie należę do najpilniejszych uczennic to przegapiłam ten fakt. Kiedy książka trafiła do mojej świetnej, ale jednak bardzo wiekowej, redaktorki to podniósł się raban. Dla niej „pedał” to były zbyt wiele a co dopiero rozdział „Dupa”.\nRzeczywiście w niektórych momentach ma się wrażenie, że wypowiedzi są ułagodzone. Dla mnie mogłyby być bardziej niegrzeczne.\nNa początku było, ale musiałam trochę odpuścić. Pani Magda Petryńska, moja redaktorka, ma wieloletnie doświadczenie i na pewno wie co robi. „Dupy” pozostały więc między nami.\nA jak u Ciebie z drzemkami?\nJestem królową drzemek! Na Instagramie Aktivista, w którym na co dzień pracuję, jest cała seria moich śpiących zdjęć. Potrafię zasnąć bez wstydu pod biurkiem w pracy. Dzień bez drzemki, jest dla mnie dniem straconym. Mam swój ulubiony kocyk, w którym mama wyniosła mnie ze szpitala mroźną zimą 1987 roku i raczej się z nim nie rozstaję.\nOstatnia sprawa: Jest niedziela wieczór, kładziesz się do łóżka i myślisz…\nŻe zaraz będę musiała się obudzić. Od kilku dni na potrzeby dziennikarskiego eksperymentu ćwiczę sen polifazowy, więc śpię tylko po cztery godziny. Ratuje mnie fakt, że oprócz tego przysługują mi trzy 20 minutowe drzemki. A te, jak wiesz, kocham nad życie!\nbiblioteka, ludzie, miejsca\nLeniwa niedziela z Jackiem Fotą\nZ całego wachlarza okołoniedzielnych przyjemności najbardziej kocham popołudniowe drzemki. Te szybkie i te dłuższe, na kocu nad jeziorem i na hamaku w domu rodziców na wsi. Macie swój sposób na spędzenie niedzieli? Co dwa tygodnie pytam o to ludzi związanych, mniej lub bardziej, z kulturą. Dzisiaj Jacek Fota. →\nCentrum Architektury, Jacek Fota, Leniwa niedziela, Mateusz Bzówka, Pałac Kultury i Nauki


Wymienna grafika do standu reklamowego MANTIS PLATE | mint2print.pl\nStrona główna/Ścianki reklamowe/Wymienne grafiki do ścianek reklamowych /Wymienna grafika do standu reklamowego MANTIS PLATE\nWszystkie standy reklamowe dostępne w naszej ofercie posiadają możliwość zastosowania wymiennej grafiki. Tkanina z wydrukiem dedykowana jest do konkretnego modelu oraz rozmiaru konstrukcji.\nPotrzebujesz dodatkowego wydruku do swojego standu? Jeśli posiadasz już naszą konstrukcję Mantis Plate - możesz nabyć wymienne grafiki bez konieczności zakupu kolejnych kompletnych systemów. Skorzystaj z praktycznych i oszczędnych rozwiązań i dowolnie zmieniaj materiały reklamowe w zależności od potrzeby.\nDRUK: Grafika nadrukowana na mocnym materiale stretch o gramaturze 230g/m2 charakteryzuje się doskonałym odwzorowaniem oraz bogactwem kolorów. Wyrazisty druk w technologii sublimacyjnej wyróżnia odporność na promieniowanie słoneczne, dzięki czemu Twój projekt będzie prezentował się nienagannie przez długi czas. Tkaninę z wydrukiem bez obaw można wyczyścić wilgotną ściereczką lub wyprać.\nWARIANTY ZADRUKU: Możesz wybrać wydruk jednostronny lub dwustronny.\nMONTAŻ: Prosty i błyskawiczny montaż grafiki polega na naciągnięciu elastycznej tkaniny na stelaż standu. Dolna krawędź dwuwarstwowego materiału wykończona jest zamkiem błyskawicznym, co gwarantuje idealne napięcie grafiki.\nCena 123,00 zł 113,00 zł 103,00 zł 98,00 zł\nwartość netto 133,00 zł\n(163,59 zł z VAT)