Lekcja anatomii Polek – Szajn\nMam niepokojące wrażenie, graniczące nawet z pewnością, że z całej masy problemów i lęków, które można odczuwać podczas trwającej już dwa miesiące izolacji, Polakom najbardziej przeszkadzają kobiety. Po raz kolejny w ciągu kilku lat rozpoczyna się krucjata, której celem jest podważenie faktu istnienia mózgu w naszym ciele. Mózgu, którego my, kobiety potrafimy na dodatek samodzielnie używać.\nKierowanie do prac komisji projektu zakazującego edukacji seksualnej i przerywania ciąży, połączone z przepychaniem o 30 lat za późno ustawy o izolacji sprawcy przemocy domowej, a także wydarzenia z ostatnich dni, które wstrząsnęły internetem, kojarzą mi się tylko z “Lekcją anatomii doktora Tulpa” Rembrandta. I niestety w mojej wizji, nie podziwiam tego obrazu z zachwytem, jaki niewątpliwie się Rembrandtowi należy.\nWyobrażam sobie, że ta publiczna sekcja zwłok odbywa się na Polkach, a zamiast ręki “badane są” granice naszej wytrzymałości. Pochylają się nad nimi praktycznie sami mężczyźni – ministrowie, biskupi, sprawcy przemocy domowej, gwałciciele. Wszyscy z zaciekawieniem przysłuchują się jednak przeprowadzającej sekcję kobiecie. Jest uosobieniem wszystkich tych kobiet, które kobiet nienawidzą.\nNie widzę w tej roli nikogo konkretnego, jednak bardzo wyraźne są jej cechy: mówi szybko, donośnie, w jej głosie słychać pewność siebie i przekonanie o swojej racji. Nie daje dojść do słowa publiczności, dopóki sama nie skończy. A jej marzeniem jest to, aby w powietrze wysadzić kliniki aborcyjne, a do więzień wsadzić lekarzy wykonujących tam zabiegi. Kobiety, dziewczyny, które się na taki zabieg zdecydowały, widzi zapewne w kuchni (jeśli nie w więzieniu razem z lekarzami). Pragnie, aby żadna już nigdy nie usunęła ciąży, a kiedy podstępem dowie się, że któraś coś takiego planuje – dzwoni do jej rodziców, bo przecież, jak pisałam na początku, krucjata ma na celu udowodnienie braku mózgu.\nZ zainteresowaniem większym niż reszta, przysłuchuje jej się chłopak. Pozornie zwykły, niewyróżniający się z tłumu. Kiedy słucha o jej marzeniach, sam puszcza wodzę fantazji. Zaczyna układać w głowie myśl, która wyzwala w nim emocje, wcześniej mu nieznane – dociera do niego, że oto wszystkie jego problemy z kobietami zostają rozwiązane. Wystarczy je zgwałcić. To tak proste, że ciężko mu uwierzyć w to, że nie pomyślał o tym szybciej. Tak to widzę.\nByłabym szczęśliwa, gdyby to moja wyobraźnia, płatała mi figle i wszystko to co napisałam było jedynie wyolbrzymioną do granic możliwości wizją na temat obrazu Rembrandta. Niestety tak nie jest – krucjata trwa w najlepsze, a nowi celebryci z ruchu pro-life, chcą naprawdę wysadzać kliniki i gwałcić, żeby nie pozbawiać mężczyzn jedynej możliwości stosunku z kobietą. To Polska, rok 2020.


BROŃ CHEMICZNA, GATUNEK I KLASYFIKACJA, HISTORIA TWORZENIA, OPRACOWYWANIA I STOSOWANIA, TESTOWANIE, EFEKT ZATRUCIA I OCHRONA - BROŃ\nBroń chemiczna: historia, klasyfikacja, zalety i wady\n24 kwietnia 1915 r. Na przednim obszarze w pobliżu miasta Ypres żołnierze francuscy i brytyjscy zauważyli dziwnie żółtozieloną chmurę, która szybko zbliżała się do nich. Wydawało się, że nic nie zapowiadało kłopotów, ale kiedy ta mgła dotarła do pierwszej linii okopów, ludzie w niej zaczęli spadać, kaszleć, ssać i umierać.\nTen dzień stał się oficjalną datą pierwszego masowego użycia broni chemicznej. Armia niemiecka na froncie sześciokilometrowego frontu wypuszczona w kierunku okopów wroga 168 ton chloru. Trucizna dotknęła 15 tysięcy ludzi, 5 tysięcy zmarło niemal natychmiast, a ci, którzy przeżyli, zmarli później w szpitalach lub byli niepełnosprawni do końca życia. Po użyciu gazu wojska niemieckie przystąpiły do ataku i bez strat zajęły pozycje wroga, ponieważ nie było nikogo, kto by ich bronił.\nPierwsze użycie broni chemicznej uznano za udane, więc wkrótce stało się prawdziwym koszmarem dla żołnierzy z przeciwnych stron. Substancje zatruwające walkę zostały użyte przez wszystkie kraje uczestniczące w konflikcie: broń chemiczna stała się prawdziwą "wizytówką" pierwszej wojny światowej. Nawiasem mówiąc, miasto Ypres było "szczęśliwe" pod tym względem: dwa lata później Niemcy w tym samym miejscu użyli siarczku dichlorodietylu przeciwko Francuzom - chemicznej broni o działaniu pęcherzykowym, która została nazwana "musztardą".\nTo małe miasteczko, takie jak Hiroszima, stało się symbolem jednej z największych zbrodni przeciwko ludzkości.\n31 maja 1915 r. Broń chemiczna została po raz pierwszy użyta przeciwko armii rosyjskiej - Niemcy użyli fosgenu. Chmura gazu została wzięta do kamuflażu i jeszcze więcej żołnierzy zostało przeniesionych na przednią krawędź. Konsekwencje ataku gazowego były straszne: 9 tysięcy osób zginęło z powodu bolesnej śmierci, z powodu działania trucizny, nawet trawa zmarła.\nHistoria chemicznych środków bojowych (OM) ma ponad sto lat. Aby zatruć wrogich żołnierzy lub tymczasowo je wyłączyć, wykorzystano różne związki chemiczne. Najczęściej takie metody były stosowane podczas oblężenia fortec, ponieważ nie jest bardzo wygodne używanie toksycznych substancji podczas wojny manewrowej.\nNa przykład na Zachodzie (w tym w Rosji) użyli artyleryjskich "śmierdzących" rdzeni, które emitowały duszący i trujący dym, a Persowie użyli mieszaniny siarki i ropy naftowej w ataku na miasta.\nJednak mówienie o masowym używaniu substancji toksycznych w dawnych czasach nie było oczywiście konieczne. Broń chemiczna była uważana przez generałów za jeden ze środków walki dopiero po tym, jak zaczęli otrzymywać trujące substancje w ilościach przemysłowych i nauczyli się, jak je bezpiecznie przechowywać.\nPewne zmiany były również wymagane w psychologii wojska: już w XIX wieku uznano za niegodną i niegodną sprawę zatrucia przeciwników jako szczurów. Dwutlenek siarki został użyty przez brytyjską elitę wojskową z oburzeniem brytyjskiego admirała Thomasa Gohrana.\nCo ciekawe, broń chemiczna została zakazana jeszcze przed rozpoczęciem masowej eksploatacji. W 1899 r. Przyjęto Konwencję haską, która zabrania broni, która używa uduszenia lub zatrucia, by zabić wroga. Konwencja ta nie przeszkodziła jednak ani Niemcom, ani innym uczestnikom pierwszej wojny światowej (w tym Rosji) masowemu użyciu gazów trujących.\nJuż podczas I wojny światowej pojawiły się pierwsze metody ochrony przed trującymi substancjami. Początkowo były to różne opatrunki lub peleryny, zaimpregnowane różnymi substancjami, ale zwykle nie dawały właściwego efektu. Następnie wynaleziono maski gazowe, przypominające wyglądem nowoczesne. Jednak maski gazowe na początku były dalekie od doskonałości i nie zapewniały koniecznego poziomu ochrony. Opracowano specjalne maski przeciwgazowe dla koni, a nawet psów.\nNie stoi w miejscu i środki dostarczania toksycznych substancji. Gdyby na początku wojny gaz został po prostu spryskany z cylindrów w kierunku wroga, wtedy pociski artyleryjskie i miny zostały użyte do dostarczenia broni. Pojawiły się nowe, bardziej zabójcze rodzaje broni chemicznej.\nPo zakończeniu I wojny światowej prace nad tworzeniem trujących substancji nie ustały: metody dostarczania środków chemicznych i metody ochrony przed nimi uległy poprawie, pojawiły się nowe rodzaje broni chemicznej. Regularnie przeprowadzano testy gazów bojowych, budowano specjalne schroniska dla ludności, żołnierze i cywile byli szkoleni do używania sprzętu ochrony osobistej.\nW 1925 r. Przyjęto kolejną konwencję (pakt genewski), który zakazał użycia broni chemicznej, ale to w żaden sposób nie powstrzymało generałów: nie mieli wątpliwości, że następna wielka wojna byłaby chemiczna i intensywnie się do niej przygotowywali. W połowie lat trzydziestych niemieccy chemicy opracowali gazy nerwowe, których skutki są najbardziej śmiertelne.\nJednak druga wojna światowa nie stała się wojną gazową: uczestnicy konfliktu nie odważyli się rozpocząć masowego używania toksycznych substancji. Niemniej jednak hitlerowcy aktywnie używali gazów przeciwko bezbronnym więźniom obozów koncentracyjnych, wykorzystując do tego celu substancję Cyklon-B.\nPo zakończeniu wojny odnotowano kilka przypadków użycia agentów w konfliktach lokalnych. Amerykanie używali w Wietnamie defoliantu "Agent Orange", który zawierał dioksyny - jedną z najbardziej trujących substancji, oprócz najsilniejszego działania mutagennego. Jednak celem takich działań było wciąż maskujące liście drzew, a nie partyzantów.\nSą informacje o użyciu wojsk radzieckich podczas wojny w Afganistanie.\nToksyczni agenci byli wykorzystywani podczas konfliktu iracko-irackiego (przez obie strony), w konflikcie cywilnym w Jemenie broń chemiczna była używana przez siły rządu irackiego podczas tłumienia powstań kurdyjskich. Strony konfliktu syryjskiego nieustannie oskarżają się nawzajem o używanie zabronionych substancji chemicznych.\nZSRR i USA gromadziły arsenały chemiczne i opracowywały nowe rodzaje substancji toksycznych od dziesięcioleci, ale na szczęście jeszcze ich nie wykorzystały. Na początku lat 90. Rosja posiadała największy na świecie arsenał substancji toksycznych, ale do 2013 r. Trzy czwarte tych rezerw zostało zlikwidowanych.\nW 1993 r. Przyjęto kolejną konwencję dotyczącą broni chemicznej. Deklarował całkowity zakaz produkcji, przechowywania i używania broni masowego rażenia oraz stopniowego niszczenia wcześniej utworzonych zapasów broni chemicznej. Obecnie prawie wszystkie kraje świata, w tym Stany Zjednoczone i Rosja - kraje o największych rezerwach substancji organicznych, przystąpiły do tej konwencji.\nNa szczęście XX wiek nie stał się okresem globalnych wojen chemicznych, bez względu na to, jak może się wydawać na początku. Jednakże nie należy przypisywać tego faktu zwycięstwu zdrowego rozsądku lub idei humanizmu. Chodzi przede wszystkim o cechy broni chemicznej i sposób ich wykorzystania, co zostanie omówione poniżej. Co więcej, pomimo formalnego zakazu, rozwój broni chemicznej przebiega w wielu stanach, choć nie jest publikowany, przeprowadzane są testy, ulepszane są metody dostarczania broni chemicznej.\nRodzaje i rodzaje broni chemicznej\nBroń chemiczna to chemiczna broń bojowa oraz środki do jej dostarczenia i użycia. Istnieje kilka klasyfikacji tego typu broni masowego rażenia, opartych na różnych cechach: fizjologicznych skutkach czynników, ich taktycznym celu, trwałości i szybkości oddziaływania na organizm ludzki.\nPrzez czas ich zdolności do uszkadzania ludzkiego ciała, toksyczne substancje dzielą się na dwa rodzaje:\nniestabilne lub niestabilne;\nPierwsza grupa obejmuje kwas cyjanowodorowy i fosgen. Mogą pokonać tylko w ciągu kilku minut po aplikacji. Substancje toksyczne są uważane za trwałe, których działanie może trwać nawet kilka godzin, a nawet dni - na przykład, gaz musztardowy i lewisyt.\nSubstancje toksyczne różnią się taktycznym przeznaczeniem. Klasyfikacja ta opiera się na wynikach narażenia ludzi. Walczące gazy są zabójcze (większość broni chemicznej) i tymczasowo wyłączają siłę roboczą wroga. Te ostatnie obejmują substancje psychotropowe i środki drażniące. Obecnie irytujące gazy są aktywnie wykorzystywane przez organy ścigania w różnych krajach, aby rozproszyć demonstracje i zakończyć zamieszki.\nJednak nawet nie śmiercionośne gazy w wysokich stężeniach mogą być śmiertelne.\nGłówna klasyfikacja substancji toksycznych opiera się na wpływie gazu na organizm człowieka. To jest główna cecha broni chemicznej. Istnieje sześć rodzajów agentów:\nGazy porażające nerwy. Substancje te są najbardziej niebezpieczne, wpływają na ludzki układ nerwowy i nawet w niskich stężeniach prowadzą do jego śmierci. Takie gazy obejmują sarin, soman, stado, V-gazy. Niektóre z nich działają przez skórę, nie mają zapachu i koloru. Kiedy ofiara ma objawy zatrucia gazem nerwowym, zwykle jest za późno, aby cokolwiek zrobić.\nToksyczne działanie powodujące pęcherze. Dotyczy to skóry i narządów oddechowych. Aby ochronić się przed nimi maska gazowa to za mało, potrzebny jest specjalny garnitur. Takie gazy obejmują gaz musztardowy, lewisit.\nDziałanie ogólne OB. W organizmie człowieka działają na krwinki czerwone i osłabiają zdolność przenoszenia tlenu do tkanek. Ta grupa obejmuje kwas cyjanowodorowy i chlorocyjan. Charakterystyczną cechą takich substancji jest szybkość ich działania. Powodują śmierć w ciągu kilku minut.\nUduszenie gazem. Wpływają na układ oddechowy, co prowadzi do bolesnej śmierci. Ta grupa broni chemicznej obejmuje fosgen, difosgen, chlor.\nSubstancje toksyczne działanie psychotropowe lub psychochemiczne. Substancje te są często wykorzystywane nie do śmiertelnych obrażeń personelu wroga, ale do długotrwałego wyłączenia go. Substancje wpływają na ośrodkowy układ nerwowy i powodują krótkotrwałe zaburzenia psychiczne u ludzi. Skutkiem ich oddziaływania może być głuchota, ślepota, niezdolność do poruszania się, brak motywacji do lęku i strachu. Zwykle nie prowadzą do śmierci.\nPodrażniający środek drażniący. Należą do nich różne gazy łzawiące, substancje powodujące obfity kaszel, kichanie. Istnieją również produkty, które mają nieznośnie nieprzyjemny zapach. Gazy te nie są śmiertelne, działają bardzo szybko, ale ich czas ekspozycji jest ograniczony. Aktywnie wykorzystywane przez organy ścigania.\nKolejną klasyfikacją czynników jest szybkość ich wpływu na organizm ludzki. Istnieją środki o szybkim działaniu (sarin, stado, kwas pruski) lub wolno działające (to znaczy mające ukryty wpływ na organizm): gaz musztardowy, fosgen, adamsite.\nPowody odmowy użycia broni chemicznej\nPomimo śmiertelności i znaczącego efektu psychologicznego, dziś możemy śmiało powiedzieć, że broń chemiczna jest przeszłym etapem dla ludzkości. Nie chodzi tu o konwencje, które zabraniają prześladowania własnego rodzaju, a nawet nie w opinii publicznej (choć odegrało to również znaczącą rolę).\nWojsko praktycznie porzuciło trujące substancje, ponieważ broń chemiczna ma więcej wad niż korzyści. Spójrzmy na główne:\nSilna zależność od warunków pogodowych. Początkowo gazy trujące były uwalniane z cylindrów z wiatrem w kierunku wroga. Jednak wiatr jest zmienny, więc podczas pierwszej wojny światowej zdarzały się częste przypadki klęski własnych żołnierzy. Użycie jako metody dostarczania amunicji artyleryjskiej rozwiązuje ten problem tylko częściowo. Deszcz i po prostu wysoka wilgotność rozpuszczają się i rozkładają wiele toksycznych substancji, a prądy wznoszące powietrze przenoszą je wysoko w niebo. Na przykład Brytyjczycy przed linią obrony zrobili liczne ogniska, tak że gorące powietrze niosło wrogi gaz.\nBezpieczeństwo przechowywania. Tradycyjna amunicja bez detonatora detonuje niezwykle rzadko, co nie dotyczy pocisków ani czołgów z agentami. Mogą prowadzić do masowych wypadków, nawet będąc głęboko w tyle w magazynie. Ponadto koszt ich przechowywania i usuwania jest niezwykle wysoki.\nOchrona. Najważniejszy powód porzucenia broni chemicznej. Pierwsze maski gazowe i opatrunki nie były bardzo skuteczne, ale wkrótce zapewniły dość skuteczną ochronę przed czynnikami. W odpowiedzi chemicy wymyślili pęcherze gazów, po czym wynaleziono specjalny kombinezon chemoodporny. W pojazdach opancerzonych pojawiła się niezawodna ochrona przed wszelkimi rodzajami broni masowego rażenia, w tym chemicznymi. Krótko mówiąc, użycie chemicznych środków bojowych przeciwko współczesnej armii nie jest zbyt skuteczne. Dlatego w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat OS był częściej używany przeciwko cywilom lub oddziałom partyzanckim. W tym przypadku wyniki jego użycia były naprawdę przerażające.\nBrak wydajności. Pomimo całej grozy, jaką gazy bitewne wyrządziły żołnierzom podczas Wielkiej Wojny, analiza ofiar wykazała, że konwencjonalny ogień artyleryjski był skuteczniejszy niż strzelanie z broni. Pocisk wypełniony gazem był mniej potężny, więc gorzej zniszczył konstrukcje inżynierskie i bariery wroga. Ocalali wojownicy z powodzeniem wykorzystali je w obronie.\nObecnie największym niebezpieczeństwem jest to, że broń chemiczna może trafić w ręce terrorystów i zostanie użyta przeciwko ludności cywilnej. W tym przypadku ofiary mogą być przerażające. Toksyczny środek bojowy jest stosunkowo łatwy do wyprodukowania (w przeciwieństwie do energii jądrowej) i jest tani. Dlatego groźby grup terrorystycznych przeciwko możliwym atakom gazowym powinny być traktowane bardzo ostrożnie.\nNajwiększą wadą broni chemicznej jest ich nieprzewidywalność: gdzie wieje wiatr, czy wilgotność się zmieni, w jaki sposób trucizna idzie w parze z wodami gruntowymi. W których mutagen DNA jest wprowadzany z gazu wojennego, a którego dziecko urodzi się kaleką. A to wcale nie są pytania teoretyczne. Amerykańscy żołnierze, którzy stali się kalekami po użyciu własnego gazu, Agent Orange w Wietnamie, są wyraźnym dowodem nieprzewidywalności, jaką niosą broń chemiczna.\nObejrzyj wideo: Najgroźniejsza broń chemiczna - Nauka. To lubię. (Listopad 2019).\nMLRS "Hurricane": opis i charakterystyka\nAmerykanie widzą wszystkie rosyjskie okręty podwodne\nRosyjska marynarka zwiększa kolejność produkcji fregat\nRadziecki dział 152 mm 2A36 "Hiacynt B" w 1976 r. - najpotężniejszy na świecie system artylerii holowanej na kołach\nUkraina wzmacnia granice z Rosją i Białorusią\nВ Новой истории пути развития многих стран мира кардинальным образом изменились. Наиболее ярко этот политический процесс проявился в Азии, где государственная система управления больше имела давние корни, опираясь на ментальность народов и традиции. Этому способствовали многочисленные войны и социальные революции, которые в некоторых случаях меняли не только государственное устройство, но и приводили к смене внешнеполитического курса. Czytaj Więcej\nWydatki USA na 20 lat wojen i konfliktów zbrojnych wyniosły 6 bilionów dolarów. dolarów\nBitwa pod Stalingradem: legendarna konfrontacja zmieniła przebieg wojny


Amerykański Wampir - Stephen King\nAmerykański Wampir I\nAmerican Vampire I\n„Amerykański wampir” to komiks, który tworzą wspólnie pisarz opowiadań Scott Snyder oraz Stephen King, a za stronę wizualną odpowiada Rafael Albuquerque. Pierwsza seria składająca się z 5 zeszytów opowie nam dwie historie, jedną tworzy King, drugą Snyder. Opowieść Scotta traktuje o dekadencji, oszustwach i wspaniałościach Epoki Jazzu. Poznamy Pearl, która jest modną, ambitną kobietą z pragnieniem zostania gwiazdą. Odwiedza nielegalne bary i sale balowe czekając na swój moment a odnajduje coś bardzo złowieszczego. Stephen opowie nam o pierwszym amerykańskim wampirze – Skinnerze Sweet, kowboju, który mordował i napadał na banki w latach ’80 XIX wieku. Skinner jest silniejszy i szybszy od innych wampirów, posiada kły grzechotnika a siłę czerpie ze… słońca? W kolejnych zeszytach następnej serii Snyder i Albuquerque będą szukać śladów krwi Skinnera w ciągu kilku dekad amerykańskiej historii.\ndaty wydania zeszytów: marzec – lipiec 2010\ndata wydania zbiorczego (US): wrzesień 2010\ndata wydania zbiorczego (PL): maj 2011\nwydawca oryginalny: Vertigo/DC Comics\n„Wbij kły” – Stephen King\n„Posłowie” – Scott Snyder\ngaleria okładek wariantów limitowanych\nscenariusz str. 12, 5, 27, 28 i ich czarno-białe wersje\nwstępne projekty okładek zeszytów #1 i #2\nZapowiedź kolejnego komiksu z nazwiskiem Stephena Kinga uradowało mnie niezmiernie. Szczególnie dlatego, że jego wkład miał być zupełnie inny niż w przypadku ‚Mrocznej Wieży’, ‚Bastionu’, ‚N’ i ‚Talizmanu’. Tym razem nie miała to być adaptacja jego powieści czy opowiadania, ale zupełnie nowa historia. Co więcej, King napisał scenariusz, czego nigdy wcześniej jeszcze nie robił. Jest to więc kolejne nowum w bogatej twórczości pisarza, kolejna gałąź rozrywki, w której mógł zaistnieć, sprawdzić się, zaprezentować swoje zdolności. Zapowiedź ta uradowała mnie także z powodu samej opowieści, a raczej jej historycznego tła. Obserwować mieliśmy bowiem wampiry na tle amerykańskiej historii, począwszy od Dzikiego Zachodu, poprzez przełom XIX i XX wieku, lata ’20 i rozkiwt przemysłu filmowego, potem lata ’40, II Wojna i tak dalej i tak dalej. Tak się akurat złożyło, że historia USA była moim ulubionym przedmiotem przez te kilkanaście lat edukacji więc klimat komiksu mógł trafić w moje gusta perfekcyjnie. Oczywiście trzeba zaznaczyć, że tak naprawdę Stephen King jest w tym projekcie niejako gościem na zaproszenie pomysłodawcy ‚Amerykańskiego Wampira’, Scotta Snydera. Chociaż będąc dokładnym napiszę, że właściwie to King zaprosił się sam, Snyder poprosił go jedynie by napisał malutką reklamę przyszłego komiksu ale pomysł na tę historię spodobał się Kingowi tak bardzo, że zaoferował siebie jako współscenarzystę. I tym sposobem pierwszy rozdział został podzielony jakby na dwie osobne historie, jedną Kinga i drugą Snydera, które zostały bardzo ciekawie ze sobą splecione.Historia Stephena Kinga przedstawia pierwszego przedstawiciela nowego wampirzego gatunku – wampira amerykańskiego, Skinnera Sweeta. Różni się on od europejskich na przykład tym, że słońce nie robi mu krzywdy co czyni go bardziej niebezpiecznym i potężniejszym. Obserwujemy jak doszło do jego powstania oraz walkę z nim grupki wampirów z Europy osiadłych w Nowym Świecie. Opowieść Scotta Snydera natomiast ukazuje młodą dziewczynę marzącą o karierze filmowej, która pada ofiarą wampirów a za sprawą Sweeta staje się drugim przedstawicielem nowego gatunku tych istot. Pearl Jones szuka zemsty…\nTak w maksymalnie skróconej wersji przedstawia się fabuła. Z tych kilku zdań nie wyłania się pewnie nic oszałamiającego czy szczególnie interesującego. Jednak fabuła ‚Amerykańskiego Wampira’ jest naprawdę fantastyczna! Zaciekawia właściwie od razu i z każdą kolejną stroną wciąga bardziej i bardziej. To nawet dobrze, że polski odbiorca otrzymuje cały album, nie poprzedzony zeszytami wydawanymi co miesiąc. Ja nie mogłem się oderwać od lektury i pochłonąłem całość na dwóch posiedzeniach. Powiem od razu wprost, jest to zdecydowanie najlepszy komiks z nazwiskiem Kinga na okładce. Świetne prowadzenie opowieści, znakomite postacie, zarówno pierwszo jak i drugoplanowe, dużo akcji, napięcia, często naprawdę fajne dialogi, momentami jest też zaskakująco mocno i brutalnie. Bardzo ciekawym i sprawdzającym się pomysłem było podzielenie tej historii na dwie, rozgrywające się w dwóch liniach czasowych. To daje podwójną dawkę wszystkiego co wypisałem powyżej!\nOpisuję tutaj komiks więc osobny akapit trzeba poświęcić stronie graficznej. Przyznać muszę, że po pierwszych zachwytach jakie wyrażałem po ogłoszeniu tego projektu, moje oczekiwanie nieco zmalało gdy zobaczyłem pierwsze rysunki. Nie było to coś na co liczyłem. Lubię w komiksach inną kreskę, zachwyciła mnie ostatnio seria ‚Siostrzyczki z Elurii’ komiksu ‚Mroczna Wieża’, bardzo lubię też ‚Bastion’ żeby pozostać tylko na podwórku kingowym. Muszę jednak przyznać, że w trakcie lektury doceniałem prace Rafaela Albuquerque coraz bardziej. Jest tutaj mnóstwo bardzo dobrych kadrów a nałożone kolory nadają fantastycznego klimatu całości. Tutaj muszę wyrazić swoje zdziwienie, niezrozumienie i chyba żal chociaż nie wiem nawet do kogo je adresować. Zupełnie nie wiem dlaczego kolorysta Dave McCaig nie pojawia się na okładkach obok nazwisk scenarzystów i rysownika. Przecież kolorysta w komiksie to cholernie ważna postać! To on odpowiedzialny jest za ogromne pokłady tego gęstego klimatu jaki aż wylewa się z tego komiksu. Tandemowi Albuquerque i McCaig należą się olbrzymie brawa za to co udało im się wspólnie stworzyć. Już po przeczytaniu ostatniej strony ‚Wampira’ kilkukrotnie do niego wracałem by po prostu pooglądać sobie poszczególne strony czy pojedyńcze kadry. Chociaż myślę, że inny rodzaj kreski, takiej, którą lubię najbardziej o czym pisałem wcześniej sprawiłby mi jeszcze więcej przyjemności. Bardzo podoba mi się też spora różnorodność kadrowania. W przeciwieństwie do poprzednich komiksów kingowych, gdzie no nie ma co się oszukiwać akurat ta sfera jest, że tak to określę „na podstawowym poziomie”, tutaj jest bogato, każda jedna strona jest inna od poprzedniej. Zróżnicowany układ kadrów to kolejny olbrzymi plus komiksu.\nI jeszcze kilka słów o polskim wydaniu komiksu. Właściwie nie różni się od wydania amerykańskiego poza okładką, która u nas jest dużo lepsza! Nie ma obwoluty ale za to materiał jest dużo lepszy jakościowo, przyjemniejszy w dotyku a tytuł jest nabłyszczany. Wielkie podziękowania dla wydawnictwa Egmont. Całość jest wydana po prostu pięknie, cała oprawa graficzna pierwszych stron, z tytułem, stopką i przedmową Kinga oraz na końcu z posłowiem Snydera zasługuje na duże uznanie. Dodatki mamy również te same co w oryginale, nie jest ich przesadnie dużo ale są bardzo ciekawe. Opisywał ich już nie będę, gdyż zrobił to Mando w recenzji wydania amerykańskiego.\n‚Amerykański Wampir’ to w mojej ocenie bardzo, bardzo ważna pozycja w bibliografii Stephena Kinga. Straszne żałuję, że kolejne rozdziały są kontynuowane już bez niego, bo jak powiedział Scott Snyder, King wniósł w ten projekt bardzo wiele dobrego i chciałbym w kolejnych tomach zobaczyć co jeszcze mógłby on wymyśleć. Mimo to, na kolejne tomy tego komiksu czekam bardziej niż na resztę komiksów, w których palce macza King, bo to fantastyczna przygoda, której chcę więcej i więcej. Jestem po prostu zachwycony!\nPo pierwszych informacjach na temat ‚American Vampire’ cieszyłem się, ale nie tak jak moi redakcyjni koledzy. Cieszyłem się, że powstaje kolejny komiks Kinga, bo lubię Kinga i lubię komiksy, ale sama tematyka umiarkowanie do mnie przemawiała. Lata 20-te nie są moim ulubionym okresem w historii Ameryki. Dziki Zachód to co innego, ale i tak na pierwszy plan wysuwała się tematyka, a nie ramy czasowe. I jakie powody by nie kierowały Kingiem, aby wracać do tego gatunku, dla mnie był to po prostu kiepski pomysł. Zgadzam się, że to co dzieje się z wampiryzmem w ostatnich latach jest bardzo złe, ale po stokroć, ten temat został już tak wyeksploatowany, że należy go zwyczajnie zostawić w spokoju. Wampiry przeszły już tyle transformacji, udziwnień, że bez względu na to czy kolejne przeobrażenia będą złe, bardzo złe, głupie czy… nawet dla odmiany ciekawe, nie są w stanie wywołać u mnie pozytywnych reakcji. A przynajmniej nie w fazie wstępnej, bo jak pokazuje przykład ‚American Vampire’ ostatecznie potrafię się jeszcze dobrze bawić śledząc losy kolejnych krwiopijców.Już na etapie pierwszych materiałów promocyjnych zafascynowały mnie rysunki i cała oprawa komiksu. Po prostu uwielbiam okładki zdobiące poszczególne zeszyty. Dzielenie ich na dwie części odpowiadające podziałom samych komiksów jest świetnym zagraniem, a do tego dochodzi prosta kolorystyka wyróżniająca zarówno pojedynczy zeszyt jak i całą serię. Szczerze i pozytywnie zaskoczył mnie też brak nachalnego eksponowania na okładce nazwiska Kinga. Steve dołączył do ekipy gościnnie i choć stworzył całą spójną historię, która daje podwaliny do pozostałych serii, nie można nazwać go głównym autorem. Cieszy fakt, że wydawca też tak uważał. Czas jednak przejść do części właściwej i wziąć na warsztat konkretne wydanie komiksu. Album już na pierwszy rzut oka różni się od swych odpowiedników z Marvela czy Del Rey. Po raz pierwszy obwoluta nie jest nawet częściowo nabłyszczana, a wręcz przeciwnie, okładkę zdobi bardzo szorstki w dotyku papier. Jest to też pierwszy album z jasnym grzbietem, przez co dość mocno wyróżnia się na półce. Choć akurat grzbiet jest sporym plusem wydania, gdy oceniamy pod kątem pierwszego wrażenia. Sama okładka też jest nieco inna niż to bywało do tej pory. Zarówno front jak i grzbiet jest tłoczony, ale nie pozłacany, a całość jest tekturowa, a nie skórzana jak w Marvelu.\nWłaściwa zawartość komiksu prezentuje się wyśmienicie. Niesamowita oprawa graficzna, świetne strony początkowe, bardzo dobre karty otwierające każdy rozdział (tutaj wykorzystano grafiki okładkowe oszczędzając w ten sposób miejsca w dodatkach) no i genialne rysunki… Rafael Albuqerque wywiązał się ze swojego zadania w stu procentach, ale spory wkład w tę opowieść miał kolorysta. Pierwsza seria AV podzielona jest na dwie oddzielne historie rozgrywające się w całkowicie różnych okresach i to właśnie kolory odgrywają szalenie ważną rolę w kreacji tych światów. Bardzo dobrze udało się twórcom wizualnie rozgraniczyć te dwie opowieści. Z jednej strony jest to ten sam styl, ale subtelne różnice robią swoje. I muszę przyznać, że mi bardziej do gustu przypadła interpretacja historii Snydera. Co ciekawe, a nie jest to wcale takie oczywiste po pierwszych próbkach rysunków, AV to szalenie brutalny komiks. Panowie chcieli powrócić do najlepszych chwil tego gatunku i w pełni im się to udało.\nCo takiego jest w samej opowieści, że jednak do mnie trafiła? Na pewno nie kolejne nowe spojrzenie na gatunek wampira. Choć trzeba przyznać, że te są całkiem ciekawe, a sama konfrontacja klasycznych krwiopijców z ich amerykańską wersją też wypada bardzo dobrze. Największy plus pierwszej serii to jej konstrukcja. Naprzemiennie śledzimy dwie historie, z których jedna podąża linią prostą przedstawiając nam losy Pearl, a druga często przeskakuje w czasie, aby w finale obie linie mogły się połączyć. Tak zaserwowana opowieść nie nudzi, jest różnorodna i ciekawa, a także, jakkolwiek źle by to nie zabrzmiało, lekka i przyjemna, a jednocześnie bardzo krwawa i brutalna. W połączeniu ze świetną oprawą graficzną sprawia to, że komiks czyta się sam. Dla fanów Kinga jest tu też kilka rewelacyjnych smaczków, w postaci oczywistych choć wcale nie tak rzucających się w oczy nawiązań, które także pojawiają się w scenariuszu Snydera. Co ciekawe, tak jak wizualnie, tak też i tu bardziej podobała mi się właśnie historia jego autorstwa.\nDla stałych czytelników zeszytowych wydań pozytywnym zaskoczeniem będzie garść dodatków. Album otwiera list Stephena Kinga z maja 2010 r., a zamyka posłowie Scotta Snydera. Dalej mamy galerię okładek wydań limitowanych (a trzeba zaznaczyć, że to także niesamowite prace!), scenariusz 4 stron wraz z ich czarno-białą dużą wersją, dwa wstępne projekty okładek do dwóch pierwszych zeszytów oraz 6 stron przedstawiających szkice postaci (a w tym zarówno wersje końcowe zaprezentowane także w Internecie jak i ich bardzo wstępne etapy). Za część bonusową album dostaje ode mnie naprawdę solidny kciuk w górę.\nNa koniec krótko – polecam każdemu kto lubi dobre i nieprzekombinowane horrory obfitujące w sporo krwawych scen. Początkowo byłem sceptycznie nastawiony ale skusiłem się i ostatecznie tak mnie wciągnęło, że pozostałem z tytułem mimo późniejszego braku Kinga.\nKolejne tomy bez udziału Stephena Kinga\nAmerykański Wampir II\nAmerykański Wampir III\nAmerykański Wampir IV\nAmerykański Wampir V\n9 zeszytów Tom V\nAmerykański Wampir VI\nAmerykański Wampir VII\nAmerykanski Wampir 8


Nabór do projektu "Praca na własny rachunek szansą wejścia na rynek pracy",\nInformujemy, iż stowarzyszenie PROCARPATHIA w Rzeszowie od dnia 3 grudnia 2012 roku rozpocznie nabór do projektu "Praca na własny rachunek szansą wejścia na rynek pracy", w ramach którego otrzymać można będzie dotację w wysokości do 40 000zł na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Rekrutacja potrwa do 08 stycznia 2013r.\nSzczegółowe informacje dotyczące naboru można uzyskać w prowadzonym przez MARR S.A Punkcie Konsultacyjnym - Mielec, ul. Chopina 18, w godzinach od 7.00 do 16.00.\nOsoba w wieku od 18 do 25 roku życia - są to osoby, które w dniu rozpoczęcia udziału w projekcie miały skończone 18 lat i jednocześnie nie ukończyły 25 lat (do dnia poprzedzającego dzień 25 urodzin).\nOsoba zamieszkująca w woj. podkarpackim (według Kodeksu Cywilnego), co jest potwierdzone stałym lub tymczasowym meldunkiem w województwie podkarpackim.\nOsoba zamierzająca rozpocząć prowadzenie działalności gospodarczej na terenie województwa podkarpackiego.\nOsoba, która, nie otrzymała bezzwrotnych środków na podjęcie własnej działalności gospodarczej od dnia 1 stycznia 2008 roku.\nOsoba nie posiadająca wpisu do rejestru Ewidencji Działalności Gospodarczej, Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, Krajowego Rejestru Sądowego lub nie prowadząca działalności na podstawie odrębnych przepisów, w tym m.in. działalności adwokackiej, komorniczej lub oświatowej w okresie ostatnich 12 m-cy przed złożeniem dokumentów rekrutacyjnych i przystąpieniem do udziału w projekcie, nie będąca członkiem spółdzielni utworzonych na podstawie prawa spółdzielczego w tym okresie (z wyłączeniem osób będących członkami spółdzielni oszczędnościowo - pożyczkowych, spółdzielni budownictwa mieszkaniowego i banków spółdzielczych, którzy nie osiągają przychodu z tytułu tego członkostwa), nie posiadająca obecnie i w tym okresie udziałów bądź akcji w spółkach osobowych lub spółkach kapitałowych prawa handlowego, z wyłączeniem spółek kapitałowych, których akcje są notowane na giełdzie papierów wartościowych.\nOsoba nie planująca prowadzenia działalności gospodarczej w sektorach wyłączonych z ubiegania się o wsparcie w PO KL i przejętej (będącej kontynuacją działalności) po członku najbliższej rodziny (rodzicach, współmałżonku, dzieciach, rodzeństwie).


Grzegorz Tkaczyk. Niedokończona gra (Dariusz Faron) książka w księgarni TaniaKsiazka.pl\n"Grzegorz Tkaczyk. Niedokończona gra" to książka, w której możemy poznać bliżej Grzegorza Tkaczyka, jednego z najlepszych strzelców w historii polskiej piłki ręcznej!\nJaki jest świat sportu i co skrywa się za jego kulisami? Jak wygląda droga na szczyt, a jak, kiedy musimy z niej wrócić na ziemię? Grzegorz Tkaczyk w rozmowie z Dariuszem Fagoniem i Wojciechem Demusiakiem postanawia opowiedzieć o wszystkim, co wierny kibic piłki ręcznej chciałby wiedzieć.\nNikt nie mógł poznać polskiej reprezentacji szczypiornistów lepiej niż jej kapitan. Wspólne chwile przed wejściem na boisko, niezapomniane wygrane, ale i bolące przegrane. Wszystko to składa się na to, jak postrzegamy "dzielnych chłopców" i jak widzimy ich kolejne poczynania. Biorąc pod uwagę to wszystko, Grzegorz Tkaczyk nie bał się stanąć przed wyzwaniem opowiedzenia o tym, co widział. Chwilach radości, śmiechu, imprezach, ale i łzach smutku i żalu. Jak to się stało, że porażka w Pekinie tak bolała? Co działo się po zdobyciu wicemistrzostwa świata? Jacy są naprawdę szczypiorniści, grający na boisku z całych sił i dający z siebie o wiele więcej niż sto procent?\nW swojej opowieści sportowiec prowadzi nas przez kulisy swojej sławy i zwycięstw, pokazując, jak długą drogę musiał przebyć do miejsca, w którym się znalazł. Wszystkie wyrzeczenia i chwile zwątpienia okazały się być całkowicie niesłuszne. Satysfakcja ze zwycięstwa i radość kibiców mogą dać o wiele więcej niż ktokolwiek się spodziewa. Nie obyło się jednak bez tragedii, które dotknęły również i Tkaczyka. Opowiada o rodzinnym dramacie i tym, jak wpłynął na jego decyzje związane z dalszą karierą sportową. Nie boi się mówić głośno o tym, co myśli, ani nie obawia się krytyki. W ciężkich chwilach zawsze może liczyć na miłość i wsparcie bliskich.\n"Grzegorz Tkaczyk. Niedokończona gra" to zarówno ciekawa historia, jak i poruszające zwierzenia jednego z najlepszych sportowców polskich. Dużo w niej śmiechu, zabawnych anegdotek i dużej dawki poczucia humoru. Nie oznacza to jednak, że momentami nie robi się zupełnie poważnie i melancholijnie.\nGrzegorz Tkaczyk jest polskim piłkarzem ręcznym, kapitanem reprezentacji pod kierownictwem Bogdana Wenty. Jeden z najlepszych strzelców w historii. Występował w Warszawiance, a także w niemieckich klubach SC Magdeburg i Rhein-Neckar Löwen. Dariusz Fagon jest dziennikarzem redakcji sportowej Onetu, korespondent z wielu sportowych imprez. Dwukrotnie wyróżniany za swoje reportaże. Wojciech Demusiak jest dziennikarzem sportowym Onetu i prywatnie pasjonatem piłki ręcznej. Korespondent z największych imprez sportowych.\nDodana przez Mateusz Ł. w dniu 2018-03-11\nStraszne? To tylko preludium, wierzchołek góry lodowej, o której pisze Grzegorz Tkaczyk. Swoją drogą – naprawdę sympatyczny, normalny gość, który swoje w życiu przeszedł, nie tylko na parkiecie, także na płaszczyźnie prywatnej. Nie każdy miałby odwagę na taką szczerość. Ta książka to swego rodzaju katharsis i dzięki temu z każdej linijki przebija autentyczność. Nie każdy miałby odwagę pisać o sprawach, jakie wyjawia Tkaczyk i… nie każdy przyznałby się do uzależnienia od solarium w młodzieńczym wieku :)\nCiekawa, momentami (wieloma) zaskakująca, z narracją, którą dobrze się czyta. Książka „Grzegorz Tkaczyk. Niedokończona gra” to świetna sprawa dla miłośników książek sportowych. Mój egzemplarz pójdzie teraz dalej w kielecki świat. Najpierw do taty, a później kto wie?\nAutorzy: Dariusz Faron, Grzegorz Tkaczyk, Wojciech Demusiak


Zabić drozda – Harper Lee | Zaczytana Dolina – recenzje książek i nie tylko\nOPIS: Lata trzydzieste XX wieku, małe miasteczko na południu USA. Atticus Finch, adwokat i głowa rodziny, broni młodego Murzyna oskarżonego o zgwałcenie biednej białej dziewczyny Mayelli Ewell. Prosta sprawa sądowa z powodu wszechpanującego rasizmu urasta do rangi symbolu. W codziennej walce o równouprawnienie czarnych jako echo powraca pytanie o to, gdzie przebiegają granice tolerancji.\nZabić drozda to wstrząsająca historia o dzieciństwie i kryzysie sumienia. Poruszająca opowieść odwołuje się do tego, co w życiu człowieka najważniejsze: miłości, współczucia i dobroci.\nPrzyznać muszę, iż opis może być odrobinę mylący. Skupia się on przede wszystkim na sprawie oskarżenia o gwałt, podczas gdy wątek ten nabiera tempa dopiero w drugiej części książki. Pierwsza część skupia się przede wszystkim na dzieciństwie dzieci Atticusa – Jema i jego o 4 lata młodszej siostrze, Jean Louise, zwanej także Skautem. To właśnie dziewczynka jest narratorką powieści i to z jej perspektywy obserwujemy wydarzenia w Maycomb. Pierwsza część powieści opisuje wypełnione zabawą lato, spędzane w towarzystwie ich wakacyjnego kompana, Dilla, oraz początki nauki Skaut w szkole. To czas beztroski, który w ogromnej części wypełniony jest poszukiwaniem odpowiedzi na pytanie, jak wygląda jeden z ich sąsiadów, Boo Radley, i dlaczego od lat nie wychodzi z domu. Wokół sąsiada narosło wiele plotek, a wiedzione ciekawością dzieci bardzo chciałyby skonfrontować je z rzeczywistością. Dopiero druga część książki skupia się na procesie czarnoskórego mężczyzny oraz skutkach, jakie pociąga on za sobą nie tylko dla rodziny Atticusa, ale także całej społeczności Maycomb.\n"Aż do chwili, gdy przestraszyłam się, że stracę tę umiejętność, nie kochałam czytania. Bo czy można kochać oddychanie?"\nZabić drozda to powieść, która ujęła mnie dosyć szybko. Powyższy cytat mnie oczarował. Wystarczyło mi 30 stron, abym się zakochała w tej książce, a jej reszta jedynie mnie w tym uczuciu utwierdziła. Harper Lee stworzyła bardzo mądrą powieść. Opowiedziana z perspektywy dziecka, pozornie lekka, a jednak porusza ważne i trudne kwestie, doskonale obnażając przy tym ludzkie wady.\n"Nigdy do końca nie zrozumiesz drugiego człowieka, póki nie rozważysz spraw z jego punktu widzenia... (...) ...dopóki nie wejdziesz w jego skórę i nie pożyjesz w niej trochę."\nKreacja bohaterów w Zabić drozda jest po prostu mistrzowska. Atticus to spokojny, bardzo mądry, odważny i przede wszystkim skromny człowiek. Swoim dzieciom stara się przekazać dobre wartości, by wyrosły na sprawiedliwych i wrażliwych na krzywdę ludzi, a z zadania tego wywiązuje się wzorowo. Skaut to bardzo inteligentna jak na swój wiek i rezolutna dziewczynka, podobnie jej brat. Pod wpływem procesu, który ma wpływ także i na dzieci, Skaut i Jem dojrzewają. Dawna beztroska zderza się z brutalnością i niesprawiedliwością świata dorosłych. Sprawa Toma odmienia je na zawsze. Nie bez znaczenia jest także przewijający się w powieści wątek Boo Radleya, dzięki któremu dzieci uczą się rozumieć drugiego człowieka.\nSkaut i Jem, obserwując proces i to, co dzieje się wokół niego, przeżywają prawdziwy szok. Lokalna społeczność, którą mieli za zbiorowość w większości dobrych ludzi, ukazuje swoje drugie oblicze, w którym uprzedzenia rasowe przysłaniają zdrowy rozsądek i sprawiedliwy osąd. Problemy i wartości, jakie opisuje Harper Lee, mają ponadczasowy wydźwięk.\n"Drozdy nie robią nam nic złego, tworzą jedynie muzykę, która cieszy nasze uszy. Nie wyjadają nam plonów z ogrodu, nie gniazdują z zebranej kukurydzy, nie robią absolutnie nic poza rzeczą: śpiewają nam z głębi serca. I dlatego zabić drozda to grzech."\nZabić drozda jest powieścią, która bazuje na kontrastach. W książce znajdziemy zderzenie beztroskiego dzieciństwa z trudnym światem dorosłych, godnej pochwały postawy Atticusa z przerażającym działaniem motłochu. Zaskakujący kontrast odnalazłam także w różnicy między podejściem do antysemityzmu i rasizmu. Obydwa zjawiska są złe, a jednak podczas gdy jedno z nich w społeczności Maycomb jest zdecydowanie potępiane, drugie jest niestety akceptowalne, mimo iż niesie ono ze sobą podobną krzywdę ludzką. Lektura powieści odkrywa przed czytelnikiem znaczenie jej tytułu.\nPowieść czyta się naprawdę dobrze. Perspektywa dziecka ułatwia odbiór treści, a za sprawą zadziornego charakteru Skaut i jej czasami zwariowanych pomysłów, w książce odnaleźć można sporo humoru. Z czasem ton powieści staje się poważniejszy, ale treść jedynie na tym zyskuje. Harper Lee potrafiła swoją powieścią wzbudzić we mnie szereg przeróżnych emocji. Zabić drozda szokuje, potrafi wzburzyć krew w żyłach i zdecydowanie zapada w pamięć. To piękna i mądra książka, która niesie z sobą ważne lekcje. W moim sercu zajęła swoje miejsce i pozostanie tam na długo.\nKsiążkę polecam gorąco. Jeśli planujecie ją przeczytać, nie odkładajcie jej lektury na później. Sami będziecie się sobie dziwić, dlaczego tyle czasu zwlekaliście z jej przeczytaniem.\nTytuł oryginalny: "To Kill A Mockingbird"\nAutor: Marta Tadych o 16:25:00


Warszawski fintech chce podbić rynek przekazów pieniężnych w Afryce i Azji | 300Gospodarka.pl\nStrona główna Newsy Warszawski fintech chce podbić rynek przekazów pieniężnych w Afryce i Azji\nprzez Martyna Maciuch 23 lipca 2021\nprzez ISB News 23 lipca 2021\nFintech, Fot. Shutterstock.com\nPolski fintech Spoko.app, działający na rynku przekazów pieniężnych, w najbliższych latach chce stać się liderem na rynkach Afryki i Azji. Firma zamierza wzmocnić swoją pozycję w takich krajach jak Indie, Wybrzeże Kości Słoniowej, Indonezja, Malezja, Wietnam czy Pakistan.\nSpoko.app jest wywodzącym się z Polski fintechem (czyli firmą działającą w obszarze technologii finansowych), który działa na rynku międzynarodowych przekazów pieniężnych. O planach ekspansji na zagranicznych rynkach poinformowała spółka.\n„Oba kontynenty już teraz są znacznymi graczami na rynku przekazów (…). Utarło się przekonanie, że to zachodnie, bogate kraje są najlepszymi rynkami dla usług fintechów, jednak okazuje się, że państwa ogólnie postrzegane jako mniej rozwinięte, dzięki temu, że są w fazie dynamicznego rozwoju gospodarczego, są właśnie dużą szansą” – mówi Maksym Mykhailovskyi, szef marketingu w spółce.\nFirma chce wykorzystać wysoki potencjał rozwoju rynków transferów pieniężnych online w Afryce i Azji. Jednocześnie jej usługi obniżają kosztów przekazów. W Afryce należą one do najwyższych na świecie. Może więc to przyciągnąć potencjalnych klientów.\nSukces w Afryce zależy od rozwoju infrastruktury\nSpoko.app dociera obecnie ze swoimi usługami do 12 afrykańskich krajów m.in. Nigerii, Ghany, Senegalu i Kamerunu.\n„Odbiór przekazów w gotówce jest na tym kontynencie wciąż bardzo popularny, jednak coraz większa liczba transakcji przenosi się całkowicie do świata cyfrowego. Wpłaty na konto mobilne lub bankowe są najpopularniejsze m.in. w Beninie, Ghanie, Mali, Nigerii i Nigrze” – podaje spółka.\nNa tym kontynencie pojawia się coraz więcej lokalnych fintechów. To umożliwia współpracę z zagranicznymi firmami i rozszerzenie oferty.\nPrzyszły sukces rynku będzie zależał od budowy odpowiedniej infrastruktury i lokalnych polityk wspierających mobilność – wskazuje Spoko.app. Zdaniem spółki, Afryka szybko przyjęła technologie mobilne i portfele cyfrowe. Widać również rosnącą chęć współpracy pomiędzy operatorami przekazów pieniężnych, telefonii komórkowej, bankami i fintechami.\nJeśli chodzi o plany ekspansji na rynku azjatyckim, Spoko.app w najbliższej przyszłości zamierza oferować swoje usługi m.in. w Indonezji, Malezji, Wietnamie, Pakistanie i Bangladeszu.\nAfrykaAzjaAzja Południowafintechnowe technologierynki zagranicznesektor finansowySpoko.appstartupytechnologiausługi finansowe


Artykuły dla domu i kuchni | Tygielki i czajniczki, kadzidełka\n» Artykuły dla Domu i Kuchni\nCzajnik i Dzbanki(0)\nTajine i Naczynia(0)\nTalerze i Tacki(0)\nKuchnia to nie tylko przyprawy i produkty spożywcze. To również specjalne naczynia i urządzenia niezastąpione podczas przygotowywanie napojów lub potraw. Takie przedmioty jak specjalne garnki, moździerze do rozdrabniania przypraw, czajniki do przygotowywania naparów, tygielki do parzenia kawy, wszystkie one znajdują zastosowanie w każdej kuchni. Trudno przygotować posiłek bez odpowiedniej zastawy stołowej. Talerze i talerzyki, szklanki, filiżanki, tacki oraz dzbanki, to wszystko przyda się podczas przygotowywania pełnych wrażeń kulinarnych i estetycznych, utrzymanych w klimacie orientu obiadów lub kolacji.\nDo stworzenia niezwykłej atmosfery, pełnej aromatycznych zapachów, drażniące zmysły i idealne do medytacji i wyciszenia są kadzidełka. Nasz sklep przedstawia bogatą ofertę różnego typu kadzidełek indyjskich o różnej intensywności zapachach, kwiatowych i ziołowych. Delikatne nuty zapachowe leniwie rozchodząc się po pomieszczeniu, pozwalają na pełen relaks, a jednocześnie usuwają przykre zapachy z mieszkania. Zapraszamy po zakupy kadzidełek indyjskich do naszego sklepu internetowego.\nŚwiecznik orientalny Fotofor ŚREDNI\nWęgielki do KADZIELNICY


Lakierobejca do drewna Altax venge 0,25 l - Lakierobejce - Castorama\nLakierobejca do drewna Altax venge 0,25 l\nKod: 720022 Porównaj Do porównania\nLakierobejcę wykorzystasz podczas renowacyjnych prac w ogrodzie – produkt pozwoli Ci odświeżyć wygląd drewnianych konstrukcji. Możesz pomalować nim ławki, altanki, płoty i nadać im naturalny, brązowy kolor. Zastosowanie produktu ochroni drewno przed szkodliwym działaniem czynników atmosferycznych – wilgoci lub mrozu – i tym samym przedłuży jego żywotność.\nNr referencyjny 50030-21-000025\nLakierobejca do drewna umożliwia odświeżenie domowych konstrukcji wykonanych tego surowca. Produkt tworzy na malowanych elementach powłokę, która odświeży ich wygląd i wydłuży żywotność. Preparatu można używać na zewnątrz domu – umożliwia odnowienie i zaimpregnowanie mebli ogrodowych, drzwi i balustrad. Aplikacja preparatu jest bardzo łatwa – rozprowadzisz go na wybranym podłożu przy użyciu tradycyjnego pędzla. Produkt nie kapie i nie pryska podczas malowania. Wykonana przy użyciu lakierobejcy powłoka ochronna jest odporna na zadrapania i pękanie, co zapewni Twoim ogrodowym meblom długotrwały, ładny wygląd. Preparat dostępny jest w różnych kolorach, co pozwoli Ci dopasować produkt do potrzeb. Barwa venge pasuje do ciemnego drewna.


Polityka Plików Cookies – Na Novo Łazienki\nAleje Jerozolimskie 476, 05-800 Pruszków Zadzwoń do nas +48 513 099 048\nInformacje przedstawione w niniejszym dokumencie dotyczą wykorzystywania plików „cookies” i odnoszą się do stron internetowych serwisu noverra-pruszkow.pl, którego Administratorem jest PHUT „ZED-Trans”.\nPoprzez pliki „cookies” należy rozumieć dane informatyczne, w szczególności pliki tekstowe, przechowywane\nw urządzeniach końcowych użytkowników przeznaczone do korzystania ze stron internetowych.\nPliki te pozwalają rozpoznać urządzenie użytkownika i odpowiednio wyświetlić stronę internetową dostosowaną\nPliki „cookies” zazwyczaj zawierają nazwę strony internetowej, z której pochodzą, czas przechowywania ich na urządzeniu końcowym użytkownika oraz unikalny numer.\nJakiego rodzaju pliki „cookies” są wykorzystywane przez serwis?\nSerwis nie zbiera w sposób automatyczny żadnych informacji, z wyjątkiem informacji zawartych w plikach „cookies”. Pliki „cookies” nie przechowują żadnych danych osobowych użytkowników.\n„Cookies sesyjne”: są przechowywane na urządzeniu użytkownika i pozostają tam do momentu zakończenia sesji danej przeglądarki. Zapisane informacje są wówczas trwale usuwane z pamięci urządzenia. Mechanizm „cookies” sesyjnych nie pozwala na pobieranie jakichkolwiek danych osobowych ani żadnych informacji poufnych z urządzenia użytkownika.\n„Cookies stałe”: są przechowywane na urządzeniu użytkownika i pozostają na urządzeniu końcowym przez czas określony w parametrach plików „cookies” albo do momentu ich ręcznego usunięcia przez użytkownika. Zakończenie sesji danej przeglądarki lub wyłączenie urządzenia nie powoduje ich usunięcia\nz urządzenia użytkownika. Mechanizm „cookies” trwałych nie pozwala na pobieranie jakichkolwiek danych osobowych ani żadnych informacji poufnych z urządzenia użytkownika.\nW jakim celu wykorzystywane są pliki „cookies”?\nPliki „cookies” używane są w celu dostosowania zawartości stron internetowych do preferencji użytkownika oraz optymalizacji korzystania ze stron internetowych. Używane są również w celu tworzenia anonimowych, zagregowanych statystyk, które pomagają zrozumieć w jaki sposób użytkownik korzysta ze stron internetowych\nco umożliwia ulepszanie ich struktury i zawartości, z wyłączeniem personalnej identyfikacji użytkownika.\nSerwis wykorzystuje „cookies zewnętrzne” w następujących celach:\nWykorzystania funkcji interaktywnych w celu popularyzacji serwisu noverra-pruszkow.pl za pomocą serwisów społecznościowych, takich jak np. Facebook, Instagram, Twitter, LinkedIn.\nStandardowo oprogramowanie służące do przeglądania stron internetowych domyślnie dopuszcza umieszczanie plików „cookies” na urządzeniu końcowym użytkownika.\nUżytkownik może samodzielnie i w każdym czasie zmienić ustawienia dotyczące plików „cookies”, określając warunki ich przechowywania i uzyskiwania dostępu przez pliki „cookies” do urządzenia oraz zdecydować o ich usunięciu. Zmiany można dokonać za pomocą ustawień oprogramowania zainstalowanego w wykorzystywanym urządzeniu końcowym lub konfiguracji usługi.\nUstawienia te mogą zostać zmienione w szczególności w taki sposób, aby blokować automatyczną obsługę plików „cookies” w ustawieniach przeglądarki internetowej bądź informować o ich każdorazowym zamieszczeniu na urządzeniu użytkownika.\nSzczegółowe informacje o możliwości i sposobach obsługi plików „cookies” dostępne są w ustawieniach oprogramowania (przeglądarki internetowej):\nNa Novo Łazienki Aleje Jerozolimskie 476, 05-800 Pruszków


Rekuperator Ensy AHU 200 - rewolucja w Twoim domu\nRekuperacja wciąż dla wielu Polaków jest tematem stosunkowo nowym. Można zauważyć wzrastającą świadomość związaną z przedstawionym procesem. Szczególnie, w czasie, gdy każdego roku zmagamy się z zanieczyszczeniami powietrza w postaci smogu spowodowanymi szkodliwą działalnością człowieka. Z tego powodu spora część posiadaczy własnych nieruchomości decyduje się na zakup takich urządzeń jak rekuperator Ensy AHU 200. Wszystko w trosce o własne zdrowie oraz zdrowie bliskich.\nProdukt pochodzący od firmy z ponad 100-letnim doświadczeniem\nRekuperator Ensy AHU 200 to kolejny produkt pochodzący od firmy Ensy. Przedsiębiorstwo od dłuższego czasu dokonuje wszelkich starań, aby zapewnić komfortowe warunki w domach klientów. Opisywane urządzenie przyczynia się do poprawnej wymiany powietrza w każdym zakątku domu. Również z łatwością pozyskuje ciepło z oddawanego na zewnątrz powietrza.\nRekuperator Ensy AHU 200 gwarantuje czyste powietrze w Twoim domu\nNiewątpliwą zaletą, którą posiada rekuperator Ensy AHU 200 jest odpowiednie nawilżanie powietrza. Urządzenie charakteryzuje się cichą i jednocześnie wydajną pracą do tego stopnia, że niekiedy zapomina się o jego obecności. Dodatkowo wyposażone jest w specjalne filtry, których zadaniem jest pochłanianie wszelkich zanieczyszczeń znajdujących się w domu. Ponadto, opisywany sprzęt to urządzenie energooszczędne, które zarówno w zimę jak i lato doskonale sprawdzi się w warunkach domowych. Urządzenie może być sterowane za pomocą specjalnej aplikacji mobilnej. Dodatkowo, spełnia wszelkie niezbędne standardy dotyczące agregatów w domu pasywnym oraz programu Czyste Powietrze.


Co nas denerwuje w danym portalu? -\nCo nas denerwuje w danym portalu?\nWysłany: Sob 15:01, 21 Lut 2009 Temat postu: Co nas denerwuje w danym portalu?\nForumowa księga zażaleń portalowych\nCo was denerwuje w portalu, w którym posiadacie bloga?\nJa posiadam bloga na Onecie, i to moje zażalenia:\n- dużo reklam, które psują nastrój bloga\n- często zlepia wyrazy\n- trochę mało opcji\n- kiedy napisałem maila z opisem problemu technicznego, nie odpowiedzieli mi\n- gdy jesteś zalogowany i chcesz napisać na czyimś blogu komentarz, to trzeba być podpisanym swoim mailem\nWysłany: Sob 15:08, 21 Lut 2009 Temat postu:\nO tak, to denerwuje.\nAle ja mam sposób na sklejanie wyrazów .\nnie zapisywać/nie edytować tekstu.\nw wordzie wszytsko zrobic i puścić na bloga xD.\n- posiada mało opcji zmieniania wyglądu\n- reklamy, z boku, z góry, u dołu\n- zlepianie wyrazów (choć zauważyłam, że czasami samo to się naprawia)\n- mała manewracja przy czcionkach, wielkościach\n- podpisywanie postów e-mailem (często prywatnym)\n- częste wylogowywanie\n- dużo starych, niezaczętych, nieskończonych blogów co równa się zajmowaniem adresów\n- dużo dzieci pokemonów, trawska,\n- posty które są "polecane" nie powinny się tam w 98% tam znaleźć\n- serwer jest bardzo, bardzo, bardzo często nie dostępny (przynajmniej teraz; przedtem to jeszcze jakoś to funkcjonowało)\n- nieprzyjazny panel\n- płatne reklamy na głównej\n- trzeba znać html (albo szablonarnie)\n- brzydka strona główna\n- kompletny brak zmiany wyglądu bloga (oprócz linków i takich pierdół)\n- długi adres\n- skomplikowany panel\n- potrzebna znajomość html\nW blog.onet reklamy są faktycznie denerwujące, bardzo.\nRównież przeszkadza mi to, że po zalogowaniu na innych blogach jako nick widnieje adres e-mail.\nMało czcionek, ustawień wyglądu. Ogółem - wszystko to, co już wymieniono.\nWysłany: Sob 22:44, 21 Lut 2009 Temat postu:\nooo, przypomniało mi się\n- jeżeli masz więcej niż jeden blog, bardzo często przekierowywuje cię z jednego na drugi, tak że na przykład dany post wkleja ci do innego bloga niż chciałaś/chciałeś\nWysłany: Nie 11:56, 22 Lut 2009 Temat postu:\nMnie także się przypomniało.\n- na stronie głównej blog.onet.pl, kategoria "Teen" jest cała różowa, co jest jawną obrazą męskiej części blogowiczów.\nKochany a kto tam pisuje?\nWiększość to dziewczyny .\nWysłany: Nie 12:10, 22 Lut 2009 Temat postu:\nAle faceci też są :<\nWidzę, że Wasza niechęć do Onet.Bloga wynika z jego nieznajomości\n"posiada mało opcji zmieniania wyglądu" - no nie wiem. ustawiasz każdą ramkę oddzielnie, albo wszystkie naraz. Dowolny kolor, wystarczy znać kod HTML (dostępny w każdym programie bardziej zaawansowanym niż Paint lub w Internecie)\n"mała manewracja przy czcionkach, wielkościach"\nwystarczy pobrać czcionkę z internetu, i masz jaką tylko dobie wymarzysz.\n"podpisywanie postów e-mailem (często prywatnym)"\nistnieje opcja zmienienia podpisu. to bardzo proste w zastosowaniu.\n"dużo starych, niezaczętych, nieskończonych blogów co równa się zajmowaniem adresów"\nw każdym jednym portalu tak jest.\n"dużo dzieci pokemonów, trawska"\nDlatego polecam onetblog.blog.onet.pl\nTo blog redakcji, a więc wszystkie instrukcje... wszystko tam jest. wystarczy przejrzeć FAQ\nKto tu mówi o niechęci?\n"posiada mało opcji zmieniania wyglądu" - no nie wiem. ustawiasz każdą ramkę oddzielnie, albo wszystkie naraz.\nDowolny kolor, wystarczy znać kod HTML (dostępny w każdym programie bardziej zaawansowanym niż Paint lub w Internecie)\nRacja, ale nie każdy takowy program ma. I nie każdemu chce się uczyć się obsługi nowego programu (co z tymi blogerami, co niekoniecznie są obcykani w grafice i informatyce, a chcą mieć PORZĄDNEGO bloga?), by kolor zmienić. A gdybym sobie chciał utrudniać życie HTML-em, to miałbym konto na Mylogu. Onet Blog lansuje się jako prosty w obsłudze portal, więc takiego oczekuję.\nCzyli mam sobie zaśmiecać komputer, bo Onetowi nie chce się rozszerzyć ilości czcionek (których nie ma nawet 10!) ? Portal ma mi ułatwiać blogowanie, nie utrudniać z niewiadomych przyczyn.\nFajnie, że Onet łaskawie o tym informuje tak, by wszyscy o tym wiedzieli.\nTak jak na Onecie? Jesteś pewien?\nTo znaczy, że mam poświecić ok. godziny swojego czasu na to, by dowiedzieć się, że żeby mieć ciekawą czcionkę muszę ją ściągać, bo Onetowi nie chce się poszerzyć listy czcionek? Super!\nOstatnio zmieniony przez Markus dnia Nie 18:14, 22 Lut 2009, w całości zmieniany 1 raz\nNie chodzi o nieznajomość.\nAkurat blogonet.pl znam bardzo dobrze. znam jego wady i zalety.\nUstawienia wyglądu - nooo, powiedzmy sobie szczerze że jak chcesz ramke z prawej strony (całkowicie) monitora, obrazek po przekątnej a pomiędzy tym napis to sie nie da.\ndowolny kolor - tak, ale pracy z tym w cholerę że sie tak wyraże. pare razy byłam zmuszona do "szukania koloru" i jest to zaczepiście pracochłonne i niepotrzebne.\nczcionka z internetu na onecie? pierwsze słysze.\nsatere blogi - powiedzmy sobie szczerze, onetblog jest pierwszym blogiem polskim, ma on dużo dłuższy staż niż pozostałe, więc wiadomo że takich śmieci jest więcej\npokemony i trawa - na onecie jest ich więcej, dlatego że jest on "prosty w obsłudze'. do myloga i innych trzeba znać html a potencjalna kobieta monstum raczej go nie zna. szablonarnie nie produkują raczej takich szablonów.\nWysłany: Pon 16:41, 23 Lut 2009 Temat postu:\nOch. Nie to miałAM na myśli. Bo tak, wbrew pozorom jestem dziewczyną.\nNie zamierzałam się z nikim kłócić. Jeżeli tak to odebrałeś, sorry, przykro mi.\nA wiesz, że zaprzeczasz samemu sobie? Najpierw powiedziałeś, że Onet nie informuje o pojawianiu się, a gdy podałam adres, na którym są takowe informacje, stwierdziłeś, że nie masz na to czasu.\nAch, no i jeszcze jedno - proszę, nie czepiaj się mnie. Na tym forum jestem dla relaksu, a nie po to, by sprzeczać się o coś tak błahego.\nPrzepraszam, jeżeli wcześniej (lub teraz, choć nie wiem jak) cię uraziłam. Bywam niepoczytalna.\nWysłany: Pon 17:21, 23 Lut 2009 Temat postu:\nA wiesz, że zaprzeczasz samemu sobie?\nNajpierw powiedziałeś, że Onet nie informuje o pojawianiu się, a gdy podałam adres, na którym są takowe informacje, stwierdziłeś, że nie masz na to czasu.\nPo 1: Czy dla ciebie:\n"Fajnie, że Onet łaskawie o tym informuje tak, by wszyscy o tym wiedzieli." = "Nie informuje"?\nPo 2: Jestem zarejestrowany na wielu portalach, i na niektórych bez czytania przez godzinę jakichś blogów, wiedziałem o prawie wszystkim. Da się? Da.\nAch, no i jeszcze jedno - proszę, nie czepiaj się mnie.\nWięc ty nie czepiaj się mnie. Proste, logiczne.\nWysłany: Pon 19:42, 23 Lut 2009 Temat postu:\njako uprzejmy moderator proszę was o to, aby ta dyskusja nie była dalej ciągnięta, ponieważ prowokuje tylko kłótnie.\na jako już ja powiem wam tylko tak: macie racje obydwoje. Tzn, jeżeli ktoś jest 'ambitny' i zależy mu na nowościach na onet blogu, to będzie poświęcał odrobinę czasu głównemu blogowi aby dowiedzieć się o nowościach.\njednak ci mniej 'ambitni' blogerzy, albo ci którzy nie mają tyle czasu będą z 'nowinkami' do tyłu, dlatego też uważam że onet powinien informować o zmianach bardziej konkretnie, wyraziście.\nPolecam Blogspot. Jest prosty w obsłudze, wymaga minimalne zero znajomości HTMLa, nie wyświetla reklam, chyba że sam je dodasz, a wtedy możesz otrzymywać kaskę za ich wyświetlanie . Jest sporo szablonów i gadżetów, takich jak: listy linków, archiwa, spis blogów ( z funkcją wyświetlania fragmentów najnowszych postów), wklejanie opisu profilu, nawet (nie wiem po kiego grzyba) wiadomości, pokazy slajdów, youtube i gry są! A wszystko proste w obsłudze mniej więcej tak, jak cep.\nWysłany: Czw 22:22, 12 Mar 2009 Temat postu:\nTo co Onet dziś odwalił z błędami... Szkoda gadać.\nWysłany: Śro 15:36, 15 Kwi 2009 Temat postu:\nod podpisu nie ma odesłania do strony(tak jest w blogspot)\nnie da się zmieniać kodu html\nkiepska grafika, którą ciężko zmienić\nczasami blogi się podcinają\nWysłany: Śro 22:34, 15 Kwi 2009 Temat postu:\nNie zgadzam się: nigdy się nie ciął, grafa, no czasem troszke to wkurza, ale bardziej uporządkowane niż na Onecie, a opcje są OK.\nBędę go bronić do ostatniego działającego klawisza!\nWysłany: Czw 15:08, 16 Kwi 2009 Temat postu:\nAh, jeśli miałabym wybrać, wybrałabym blogpsot(z resztą już wybrałam). To miałeś szczęście.\nWysłany: Czw 19:53, 16 Kwi 2009 Temat postu:\nŻe nie poznałm uroków Onetu? O taaaak...


Skatepark w Białym Dunajcu kością niezgody - Podhale Region\nSkatepark w Białym Dunajcu kością niezgody\nDnia: sobota 8 stycznia 2022, Autor: Anna Zubek\nPrzy ulicy Jana Pawła II trwają prace nad budową skateparku. Dzięki programowi Podwórko Nivea ma tam powstać też plac zabaw. W głosowanie zaangażowana była cała społeczność. Sprawa nagłośniona medialnie sprawiła, że Biały Dunajec wygrał i Podwórko Nivea powstanie właśnie tu. Budowa skateparku z kolei otrzyma wsparcie finansowe marszałka. Nie wszyscy jednak cieszą się z lokalizacji inwestycji, obawiając się nadmiernego hałasu i zakłócenia miru sąsiedzkiego.\nDziałka należąca do Urzędu Gminy Biały Dunajec sąsiaduje z kilkoma domami, dlatego sprzeciw w tej sprawie podnoszą nieliczni.\nOczywiście, że plac zabaw czy skatepark nie są złe same w sobie. Wiem jednak, że generują hałas. Jestem osobą pracującą, jak każdy człowiek chcę po obowiązkach odpocząć we własnym domu. Obawiam się, że mając w bliskim sąsiedztwie te urządzenia nie będę w stanie – mówi nam pani Małgorzata Puszkiewicz, mieszkająca przy gminnej działce.\nPani Małgorzata kontaktowała się z Urzędem Gminy już w lipcu ubiegłego roku, sygnalizując, że nie zgadza się na budowę skateparku w swoim bliskim sąsiedztwie. Gmina nie widzi jednak problemu, argumentując, że przytoczone przez mieszkankę przykłady badań natężenia hałasu dotyczyły aglomeracji miejskich, co nie ma przełożenia na małą miejscowość, jaką jest Gmina Biały Dunajec.\nTrzeba podkreślić, że skatepark to nie jest plac zabaw. To jest miejsce do uprawiania sportów ekstremalnych.\nSame firmy zajmujące się montażem czy budową skateparków doradzają, by te były oddalone od zabudowań o 200 metrów. Mimo że dom Pani Małgorzaty otoczony jest drzewami, które jak argumentuje gmina mają być naturalnym “parawanem” przed hałasem, mieszkanka obawia się, że nie jest to wyciszenie wystarczające. Ma prawo do swobodnego przebywania w swoim ogrodzie, który znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działki gminnej.\nPodkreślam, że skatepark będzie 15 metrów od moich okien, nie 200. Ta działka jest w mojej rodzinie z dziada pradziada. Dom wybudowany został 1931 roku. Gmina przejęła działkę 3-4 lata temu. Naprawdę nie mam prawa do spokoju na własnym terenie? – pyta mieszkanka.\nDwie z rodzin zgłaszających sprzeciw wobec inwestycji (trzecia przebywa w tej chwili za granicą), zaproszono na spotkanie z Radą Gminy i Wójtem. Kiedy, jak relacjonuje pani Małgorzata, argumentowała, że po pracy chcą odpocząć we własnym domu, móc otworzyć okno czy wyjść do ogrodu, usłyszała, że ze swojego ogrodu może przecież korzystać przez sześć miesięcy, kiedy skatepark nie będzie działał – czyli w zimie.\nNa ekrany akustyczne też na razie nie ma co liczyć. Mieszkanka obawia się, że po postawieniu skateparku żadne jej sprzeciwy nie przyniosą rezultatu, dlatego z problemem zwracała się już wcześniej. Gmina nie zamierza jednak zmieniać lokalizacji inwestycji.\nW grudniu ubiegłego roku miała też miejsce sytuacja, po której konflikt zaostrzył się. Na działce pani Małgorzaty oraz sąsiedniej rosną okazałe świerki. Gmina, chcąc wykonać zaplanowaną inwestycję, zwróciła się do Pani Małgorzaty o przycięcie gałęzi, które przerastały na ich działkę. Problem w tym, że pismo wystosowano w grudniu, wyznaczając trzydniowy termin wykonania pracy. Mieszkanka odpowiedziała pismem, informując, że fizycznie nie jest w stanie tego zrobić. Poinformowała też, że pracownicy gminni drzewa już przycięli, co w środku zimy grozi ich chorobą i obumarciem. Dołączyła też opinię dendrologiczną w tej sprawie.\nCo na to Gmina? Rozmawiamy z Wójtem Gminy Biały Dunajec, panem Andrzejem Jackiem Nowakiem:\nMiejsce to jest atrakcyjne dla mieszkańców i turystów, więc cieszymy się, że takie obiekty powstaną. W każdej gminie są place zabaw. Red: co z uciążliwością obiektu dla okolicznych mieszkańców?\nA.J. Nowak: To jest teren wiejski, uważam, że takiego oddziaływania nie będzie.\nRed: Dlaczego drzewa sąsiadujące z działką gminną zostały przycięte bez uzgodnienia z właścicielami?\nA.J. Nowak: Gałęzie przechodziły na nasz teren, co kolidowało z trwającymi pracami. W świetle przepisów prawa do 30% możemy dokonać przycięcia bez pozwolenia, dlatego zostały przycięte.\nPrace trwają. Jak informuje nas Wójt, Gmina ma w planach zadbanie o komfort mieszkańców oraz należyte zabezpieczenie terenu: Zmierzamy w tym kierunku, by kamery pojawiły się w niedalekiej przyszłości. Zatrudnimy też osobę pilnującą ciszy nocnej.\nAle skoro są pieniądze na monitoring to czemu nie na nową działkę? – pyta mieszkanka – inne gminy dogadują się z Wodami Polskimi, dzięki czemu mają bezpłatną wieczystą dzierżawę. Dzięki temu obiekty tego typu powstają tak, żeby służyło i nikomu nie przeszkadzało. Pani Małgorzata przytacza przykład chociażby sąsiedzkiej Gminy Poronin, gdzie obok stadionu sportowego powstał pumptrack.\nDlaczego nie zrobiono przy nas mniej uciążliwej siłowni zewnętrznej? Generujący hałas skatepark za rzeką nikomu by nie przeszkadzał – pyta pani Małgorzata. Zaznacza też, że owszem, jest to gmina wiejska jak podkreśla Wójt, jednak gmina turystyczna, co oznacza, że z obiektów nie będzie korzystać garstka mieszkańców, a przebywający tu wczasowicze i kolonie.\nO sprawę pytamy też Sotys Białego Dunajca, panią Józefę Kolbrecką: Gmina nie ma innego miejsca, które może przeznaczyć pod taką inwestycję. Chcemy, żeby Biały Dunajec się rozwijał, więc zależy nam, żeby obiekty powstały. Dzięki staraniom klubu sportowego Biali Biały Dunajec powstała już ogólnodostępna siłownia zewnętrzna. O plac zabaw starała się cała społeczność. Mamy też plan, by za rzeką powstał amfiteatr.\nUrządzenia użyteczności publicznej mają służyć społeczeństwu, jednak powinny zostać usytuowane w sposób nie naruszający miru sąsiedzkiego.\nPani Małgorzata sygnalizuje, że już odczuwa skutki zagospodarowania terenu: dwa dni przed sylwestrem już była impreza młodzieży. Około północy obudził mnie hałas.. Zasnęłam przed 2 w nocy. Jeżeli już to tak wygląda, to czego się spodziewać dalej?\nCzy uda się uzyskać efekt satysfakcjonujący obie strony? Istnieje obawa, że decyzja nie jest dobra ani dla mieszkańców, ani dla użytkowników skateparku. Ci pierwsi będą uskarżać się na hałas, ci drudzy będą się spotykać z pretensjami tych pierwszych.\nCiekawe, czy Wójt posiada odpowiednie pozwolenia na budowę, bo realizacja takiego obiektu (plac zabaw + skatepark) zdecydowanie wymaga pozqwolenia na budow\nGolonko Ciekawe, czy Wójt posiada odpowiednie pozwolenia\nWidziałam obszerne dyskusje na ten temat na Facebookowej grupie gminy, no było to już kilka miesięcy temu, ale widzę, że nikt z włodarzy nie śledzi, bądź nie stosował się do wskazówek które padły na tamtej grupie. Z drugiej strony patrząc od strony demokracji, skoro większość mieszkańców chce by ten obiekt powstał, to dlaczego miałby być zablokowany przez dwie rodziny? Warto jednak dążyć do tego, aby się dogadać, bo upartość niektórych ludzi często kończy się w sądach, bądź innych organach. Przykładem był most na Zakopiance który powstawał w naszej wsi…\nDunajcanka Widziałam obszerne dyskusje na ten temat na Faceb\nA jak chodzi o słynny most, to warto zapytać Wójta jak wpierw swoją nieszczęsną decyzją środowiskową zablokował budowę mostu w pierwotnej werski i jak kosztem chodnika na ul. Gen. Galicy “załatwił” zgodę na budowę obecnego mostu z tymi “dwoma rodzinami” co protestowały.\nO tym, że wymaganme jest pozowlenie na budowę wie nawet “budowlane dziecko”, ale znajac życie, tzrba robić bez zawuadamiania stron by uniknąć ewentualnego odwołania i przesunięcie inwestycji w czasie. Inna sprawa, że wykonanie utwardzenia terenu,a w tym wypasku wylanie żelbetowej pływy, na 100% wymaga pozowlenia na budowę, czylu realizują inwestycję jako samowola budowlana.\nGooinko O tym, że wymaganme jest pozowlenie na budowę wi\nDlatego mówię, od takich sporów są odpowiednie instytucje, jak nadzór budowlany oni to sprawdza czy faktycznie hałas w decybelach będzie któremuś z nich przeszkadzał i wtedy będzie czarno na białym, bo tak to narazie jedni na drugich skaczą co u nas w regionie normą niestety\nDunajcanka Dlatego mówię, od takich sporów są odpowiednie\nDziwne, że jeśli jest spór, to jeszcze postepowania w nadzorze budowlanym nie ma. Jeśli wszystko w porządku, to umorzą postepowanie. Wójt sam powinien się poddaś konreoli żeby idowodnić, że za “dobrymi chęciami” idzie zgodność z przepisami.\nWidziałam obszerne dyskusje na ten temat na Facebookowej grupie gminy. Było to jakieś dobrych kilka miesięcy temu. Przykre, że władza nie posłuchała zastrzeżeń, jeżeli takie pojawiały się już od dłuższego czasu, bo mieli czas na reakcję a potem widze tylko na hura robimy, nie pytając o zdanie. Ciekawe czy w innych przypadkach też tak szybko działa inspekcja środowiska jak chodzi o ścięcie bądź okaleczenie drzew i to zdrowych… przejeżdżałam i widziałam kilkanaście powalonych drzew! Z drugiej strony patrząc no to skoro większość mieszkańców chce by powstał ten obiekt, to niechaj cosi nowego sie dzieje w końcu co my mamy w tym Dunajcu zeby dwóch sąsiadów zablokowało teraz wszystko. Oby doszli do porozumienia i wyciągnęli do siebie ręce, bo upartość ludzka w takich sytuacjach prowadzi do sądów, z drugiej strony zaś to sądy i instytucje po to som zeby rozstrzygać takie spory.\nNie trzeba daleko szukać jak jedna rodzinka z naszej wsi zablokowała cały most na Zakopiance na kilka lat.\nBoże, już myślałam, że przejdę się w słoneczny dzień z dziećmi na plac zabaw, a tu takie kwiatki…\nDonajcanka Widziałam obszerne dyskusje na ten temat na Faceb\nŁodd**cie sie o Wojta I randego Gandery! Dobrze robiom a wy ino sie czepiocie\nWsiok Łodd**cie sie o Wojta I randego Gandery! Dobrze r\nTypowu wuborca PiS, a więc i poplecznik pisowskiego – bandziorskiego działania?\neeeeeeeeee kolbrecko-souza telo wiy co zjy


FijoRR PUBLISHING » Bitwa o Gubałówkę\nBitwa o Gubałówkę\nBez względu na to, co na temat postępowania Wojciecha Byrcyna sądzą media, były dyrektor Tatrzańskiego Parku Narodowego ma w sporze z Polskimi Kolejami Linowymi rację.)\nTo Byrcyn, a nie państwowy monopolista „linowy” zachowuje się racjonalnie, ujawniając skrzętnie skrywany przez etatystów fakt, że nawet pod nieobecność regulacji ograniczających prawo własności, znanych pod sugestywnym tytułem „przymusowe wywłaszczenie na cele publiczne”, możliwe jest zarówno uszanowanie własności prywatnej, jak i interesu społecznego.\nPrzypomnijmy, co się wydarzyło na stoku Gubałówki.\nWłaściciel gruntu, przez które przechodziła trasa narciarska i ustawione były urządzenia ją naśnieżające, Wojciech Byrcyn, wypowiedział umowę dotychczasowym jego użytkownikom, Polskim Kolejom Linowym. Te zaś, w obliczu braku pasażerów, trasę zamknęły buntując przeciwko Byrcynowi opinię publiczną. Wtórują im w tym media. Problem w tym, że decyzja Byrcyna jest zgodna z prawem. O tym, że z własną ziemią może robić co mu się żywnie podoba potwierdził sąd. Mimo to sprawa wywołuje oburzenie w środowisku narciarskim Zakopanego i nie tylko. Postępek Byrcyna został napiętnowany, przed jego domem, na zboczu Gubałówki pikiety skandują „Zwróć nam Gubałówkę!”.\nPrzez media polskie przeszła kampania na rzecz ustanowienia prawa o przymusowym wykupie ziemi na cele publiczne. O kwestii tej coraz żywiej – zwłaszcza w kontekście problemów wywłaszczeniowych związanych z budową (a raczej niebudową) autostrad – zaczęli mówić parlamentarzyści. Powoływano się przy tym na podobne prawo tzw. eminent domain funkcjonujące np. w USA, Kanadzie i innych państwach świata. W Polsce takiego prawa nie ma.\nSkandal nad Potomakiem\nKonflikt między Wojciechem Byrcynem a PKL wywołał w opinii publicznej potrzebę nowych regulacji. Polacy uznali, że stosowanie przymusu dla dobra wspólnego jest uzasadnione. Powoływano się tu na paraliż towarzyszący budowie nowych autostrad, kiedy to właściciele gruntów, przez które autostrada ma przechodzić, sprzeciwiają się jej odsprzedaży, co rzekomo hamuje postęp budowniczych. Ograniczenie własności miałoby takiemu paraliżowi przeciwdziałać w przyszłości.\nPodobnie rozumowali niegdyś kongresmani amerykańscy wprowadzając w życie „eminent domain”, ustawę która kłóci się z zasadami wolnego rynku i kapitalizmu. Jak ostry jest to konflikt niech świadczy przypadek przymusowego wywłaszczenia, w lutym 2005 roku siedmiu właścicieli domów jednorodzinnych w miasteczku New London w stanie Connecticut i przekazanie ich terenu na własność prywatnej firmy deweloperskiej, która zamierza tam wybudować hotel i centrum konferencyjne. Mimo iż narusza to fundamenty państwa, a zwłaszcza amerykańską konstytucję, decyzję zalegalizował najpierw Sąd Najwyższy stanu Connecticut, później federalny Sąd Najwyższy. Co prawda, wyrok nie był jednogłośny (5-4) jest on wiążący i rzuca cień na respektowanie prawa własności w jednym z najbardziej wolnych krajów świata.\nI tu Polska może świecić Amerykanom przykładem.\nJeśli między Byrcynem, PKL i narciarzami dojdzie do porozumienia, znaczyć to będzie, że możliwe jest zarówno poszanowanie prawa własności, jak i zaspokojenie interesu społecznego. I to bez potrzeby odwoływania się do przymusu państwa, jak to czyniono dawniej. Kiedy na początku XIX wieku mieszkaniec wioski Worcester, pod Bostonem uparł się, że nie sprzeda ziemi pod budowę drogi publicznej (highwayu), w odwecie lokalny bank odmówił mu prowadzenia konta, fryzjer strzyżenia, lekarz kuracji, nie wpuszczano go do barów, a nawet do kościoła. Bojkot trwał tak długo aż osobnik ów zgodził się ziemię sprzedać. Zbędny był sąd, kary, nakazy, wystarczyła perswazja otoczenia. I to jest rozwiązanie rynkowe; jego cenę płacą strony najbardziej zainteresowane rozwiązaniem sporu. A nie, jak w przypadku New London, siedmiu skromnych właścicieli wspierających bogatego dewelopera!\nW latach 1970. władze zwróciły się do mieszkańców Olczy, wioski pod Zakopanem, o odstąpienie paska gruntu w celu poszerzenia głównej drogi. Mimo iż proponowano wyjątkowo atrakcyjną cenę, nie zgodził się nikt. Tradycja prawa własności jest na Podhalu mocno zakorzeniona. I wtedy za „wywłaszczenie” wziął się ówczesny proboszcz, ks. Jan Kowalik, który zagroził parafianom, że jeśli który nie zgodzi się na poszerzenie drogi, on nie udzieli w jego rodzinie sakramentów, nie pochowa, słowem – wymierzy karę kościelną. Dziś środkiem Olczy wiedzie piękna, szeroka droga. Obyło się bez procesów, a nawet odszkodowań.\n„Ludzie – pisał Ludwik von Mises – działają w sposób racjonalny, tak aby poprawić swoją sytuację. Tylko chorzy umysłowo działają na swoją szkodę”. Droga, stok narciarski są wspólną korzyścią, dodatkowo, presja społeczna, groźba ostracyzmu czy bojkotu to silne narzędzia. Równie silne co ustawa, lecz znacznie mniej bolesne. Rynek, czyli interes stron jest w stanie rozwiązać sprawy własnościowe bez konieczności odwoływania się do przymusu państwa. Podobny obyczaj – zwraca uwagę Thomas Sowell ze Stanfordu – zakorzeniony jest mocno m. in. w środowisku nowojorskich chasydów, gdzie większość sporów odbywa się poza sądem. Ktoś, kto nie godzi się z wolą wspólnoty, spotyka się ze zdecydowanym jej potępieniem, z wykluczeniem z szeregów włącznie. Pod nieobecność hamulców religijnych czy moralnych, ostatecznym argumentem jest dla niego opłacalność takiego rozwiązania.\nGazeta Wyborcza i TVN przestawiły Byrcyna jako „wściekłego psa”, który irracjonalnie sprzeciwia się temu, co wszystkim (jemu też) ma przynieść korzyść. Tymczasem p. Byrcyn kieruje się logiką: posiada atrakcyjny kawałek gruntu i chce za niego dostać tyle ile się da. Dlaczego PKL i narciarze mają zarabiać kosztem jego ustępstw?\nJest jeszcze jeden aspekt własnościowy ten całej sprawy.\nWłaścicielem Polskich Kolejek Linowych oraz trasy narciarskiej jest…państwo. Gdyby przedsięwzięcia te były prywatne, najprawdopodobniej do żadnego konfliktu by nie doszło. Prywatni przedsiębiorcy dogadaliby się bez obecności mediów. Poza tym, to właściciel trasy narciarskiej, a nie Wojciech Byrcyn, kupiłby newralgiczny kawałek ziemi. Okazuje się bowiem, że parcelę, przy pomocy której były dyrektor TPN „szantażuje” dziś PKL, ten pierwszy dokupił zaledwie kilka lat temu. Tym samym wykazał się sprytem, którego zabrakło władzom PKL, co jest kolejnym dowodem wyższości własności prywatnej nad państwową.\nNawet dziecko wie, że p. Byrcyn, wykupując sporny teren, nie zrobił tego złośliwie – jak sugerują korespondenci Gazety Wyborczej czy TVN – lecz wyłącznie z chęci zysku. Nic w tym złego. Byłby przecież niespełna rozumu gdyby postępował inaczej. Gorzej z instytucjami stanowiącymi własność kolektywną. Gdyby PKL działały racjonalnie, zaproponowałyby Byrcynowi cenę godziwą, a nie straszyły go mediami i opinią publiczną, tym bardziej, że dyrektor PKL, Jerzy Laszczyk od lat wie dobrze, że Byrcyn ma rację. Laszczyk przegrał z nim wszystkie możliwe sprawy sądowe, przed wszystkimi możliwymi instancjami. To, że porozumienia nie ma to nie wina Byrcyna, lecz PKL. Zresztą kolejki linowe miały podobne doświadczenia kilka lat temu na Butorowym Wierchu, gdzie wskutek podobnej arogancji i marazmu, dały się „zamknąć” góralom, właścicielom terenu, przez który przechodził wyciąg krzesełkowy i trasa narciarska, własność PKL. Błędu takiego nie popełnili właściciele sąsiedniego stoku, na Szymoszkowej, prywatni biznesmeni, Andrzej Ritter i Waldemar Sobański. Dyskretnie, korzystając z talentów negocjacyjnych znanego narciarza, Wojtka Wawrytki, wykupili grunty, przez które przechodzi dziś trasa na Szymoszkowej i mają spokój.\nSzacunek dla prawa własności, tak charakterystyczny dla górali, nie jest w sporze o Gubałówkę okolicznością utrudniającą porozumienie, jak myślą w PKL, lecz raczej ułatwieniem. Górale wiedzą co posiadają, znają wartość i nie chcą jej marnować. Dlatego, w interesie publicznym, dla dobra narciarzy należałoby im PKL dawno temu sprzedać.\npolska wschodnia b pisze:\n17 lipca 2009 o 20:55\nmam troch pola i chce dobrze sprzedac\nJeszcze jedna różnica w mentalności Polaków i mieszkańców USA. Otóż podobny problem, czy konflikt, jest tematem przewodnim wielu amerykańskich filmów. Z reguły przedstawia się sprawę tak, że grupa farmerów, bądź mieszkańców małego miasteczka, jest rugowana ze swojej własności przez dużego inwestora, przy użyciu nielegalnych, bądź nieetycznych działań, np. zastraszania, podpaleń, korupcji urzędników lokalnych itp. Sympatia widzów z reguły stoi po stronie ludzi broniących swojej własności. Nie widziałem ani jednego filmu polskiego o analogicznej tematyce.\n17 lipca 2009 o 20:56\nTakie filmy to z reguły antypropaganda przedsiębiorczości – zły kapitalista i dobrzy, biedni obywatele, ale mimo to, swiadomosc poszanowania prawa wlasnosci jest w Polsce stosunkowo niewielka. Chyba, ze wsrod gorali. Dlatego Giertych popelnil ogromny blad, stajac po stronie kolejek linowych i zadzierajc z goralami. Uklony Jan M. Fijor\nWłaścicielem Polskich Kolejek Linowych oraz trasy narciarskiej jest…państwo. Gdyby przedsięwzięcia te były prywatne, najprawdopodobniej do żadnego konfliktu by nie doszło. Prywatni przedsiębiorcy dogadaliby się bez obecności mediów.(…)” W przykładzie z ameryki deweloper był prywatny i co, dogadali się? Ale tu zawsze winne jest państwo. A już najzabawniejsze jest opieranie stosunków nie na prawie do sprawiedliwego sądu tylko na wymuszaniu podporządkowania się społeczności.\nW przykladzie z Ameryki panstwo wywarlo presje na prywatnych obywateli. Presja byla potrzebna po to, aby obnizyc cene gruntow, ktore deweloper chcial dla siebie. Innymi slowy, panstwo jak zwykle usankcjonowalo grabiez. Sprawiedliwy wyrok sadu to taki, ktory uwzglednia interes stron, ale rpzede wszystkim respektuje prawo, a rawo wlasnosci jest prawem naturalnym, bez ktorego ludzkosc moze tylko upasc. Przyklady juz przerabialismy w PRL. Uklony Jan M. Fijor\n17 lipca 2009 o 20:57\nPo lekturze pańskiego artykułu odniosłem nieodparte wrażenie, że piętnuje Pan ingerencje państwa w prawo własnści pochwala Pan jednak bojkoty i wymuszenia sąsiedzkie. Rozumiem więc, że popiera Pan demontaż państwa, a sytuacje konfliktowe rozwiązywane będą przez „społeczności lokalne” bojkotem i innymi formami wymuszenia. Obawiam się, że w pańskim wymarzonym społeczeństwie na straży naturalnego prawa własności będzie stało równie naturalne prawo dżungli. Odnoszę też wrażenie, że wymarzoną przez Pana formę organizacji społeczeństwa miała Rzeczpospolita Szlachecka, w któej podaki były ograniczone do minimum a państwo było tak słabe, ze nie było w stanie egzekwować żadnego prawa i każda społeczność rządziła się sama. Ja jednak mam nadzieję, że przynajmniej przez jakiś czas spory będzą rozstrzygane w sądach, których wyroki będzie egzekwowało państwo.\nJa uwazam, ze rynek jest w stanie dostarczyc taniej i lepiej wszystkie tego, co dzisiaj pod przymusem, w zlym stylu i niskiej jakosci dostarcza panstwo. Jesli ma pani watpliwosci, to prosze podac choc jedna dziedzine zycia spolecznego, gospodarczego, w ktorym panstwo góruje nad biznesem prywatnym. Uklony Jan M. Fijor\nPoziomka. Rzeczpospolita szlachecka nie była słaba. Przez 3/4 swojego istnienia była mocarstwem, które prowadziło wiele zwycięskich wojen, a poziomem zamożności obywateli przewyższała kraje sąsiedzkie. Państwo było w stanie egzekwowac prawa – nawet wobec bogatych i potężnych, czego dziś nie potrafi (jeśli interesuje cię temat, zobacz jak rozwiązano problem spadkowy w ordynacji Ostrogskich i usunięto magnata-uzurpatora). Stopień identyfikacji obywateli ze swoim państwem był nieporównanie większy niż dziś. Także gotowość do ofiar na rzecz dobra wspólnego. „Każda społeczność rządziła się sama” = samorządność.\nCo do antypropagandy przedsiębiorczośći ma pan trochę racji. Ale prawo własności rozumiem tak: że jeśli coś posiadam, to mogę tym dowolnie rozporządzać, nawet jeśli kto inny mógłby wykorzystać moją rzecz w sposób przynoszący wielokrotnie większy zysk.\nDoklasnie atk, z zastrzezeniem, ze granica mojego prawa jest „nos sasiada”, czyli ze nie moge robic ze swej wlasnosci uzytku, ktory ogranicza wolnosc innych. Stad w szczegolnych okolicznosciach sasiedzi moga wymoc na mnie zmiane sposobu uzytkowania czy tp. Uklony Jan M. Fijor\nchciałbym podać Panu dziedziny życia w którym wolny rynek niestety wymiekka i jest konieczna wrecz ingerencja panstwa. Mianowicie chociazby opsypywanie drog sola, chodniki, drogi, lampy, kultura, sztuka, gdyby nie dotacje panstwa niestety te dziedziny by nie przezyly, albo powstaly by ogromne spory klotnie i nieporozumienia, ze ja dalem tyle a Ty tylkko tyle a korzystamy tak samo… Chociaz za panstwem w gospodarce absolutnie nie jestem i uwazam ze nalezy ograniczac jego ingerencje do koniecznego minimum\nNa szczescie dla rynku i nas samych, myli sie pan bardzo. Pierwsze z brzegu, jakie ministerstwo dotowalo Mickiewicza, Slowackiego i Chopina? Co do drog, to juz o tym pisalem, powinno byc na http://www.fijor.com, a jesli nie ma, to znajde gdzies i podrzuce. Pozdrawiam Jan M. Fijor\n17 lipca 2009 o 20:59\nMickiewicz Słowacki czy Chopin nie musieli być dotowani, to byli twórcy, oni wypromowali siebie, swoje dzieła, nie o tym pisałem. Miałem na myśli teatry, biblioteki, opery i inne instytucje kulturalne, które nie są w stanie same pokryć swoich wydatków. I właśnie niestety to Pan mija się z prawdą. Przykładem niech będzie chociażby opera krakowska, która gdyby nie środki z rady miasta nigdy nie powstałaby i nie wykorzystała pieniędzy z UE. Też bardzo bym chciał, aby rynek mógł wszystko zagwarantować, ale tak nie jest, bo rynek robi to co się opłaca, a nie wszystko się opłaca.\nA do czego komus potrzebna opera krakowska? Moze, idac panskim trope4m, nalezaloby zrobic opere w Grudziadzu, Tczewie i Przysnyszu. o tym, gdzie mam byc opera, bilbioteka czy tp. decyduje rynek. Klienci, ktorym sa te placowki potrzebne zapewnia im zapewnia egstyncje4. tak jak to robia Chicago Symphonic orchestra, Metropolitan Opera etc. Chodzi o to, zeb y byla sztuka, a nie opera czy biblioteka.


Czy warto zostać brokerem ubezpieczeniowym? | Aplikuj.pl\nCo robi broker ubezpieczeniowy?\nGdy mowa o branży ubezpieczeń, większość konsumentów wie, kim jest agent ubezpieczeniowy, niewielu jest zaś w stanie odpowiedzieć, czym na co dzień zajmuje się broker ubezpieczeniowy. Tymczasem różnica jest znacząca. O ile agent ubezpieczeniowy reprezentuje interesy towarzystwa ubezpieczeniowego, o tyle broker ubezpieczeniowy ma za zadanie – w imieniu swojego klienta – wynegocjować jak najkorzystniejsze warunki z ubezpieczycielem. W praktyce zatem gra on do tej samej bramki, co jego klient.\nW ostatnich latach zainteresowanie działalnością brokerów ubezpieczeniowych wyraźnie wzrosło. Powodów jest wiele, a jednym z nich nieufność wobec towarzystw ubezpieczeniowych i ich przedstawicieli. Z drugiej jednak strony należy pamiętać, że brokerzy ubezpieczeniowi oferują swoje usługi głównie firmom. Właściciele takich często nie mają czasu, by skrupulatnie analizować dostępne oferty. A dobre ubezpieczenie jest nieocenione.\nKażdy przedsiębiorca doskonale wie, że przed podjęciem decyzji o współpracy z jakimkolwiek podmiotem niezbędne jest sprawdzenie jego oferty i porównanie jej z innymi, konkurencyjnymi. W ten sposób najłatwiej można wynegocjować korzystne dla siebie warunki i tym właśnie zajmuje się broker ubezpieczeniowy. Popyt na jego usługi spowodowany jest tym, że większość przedsiębiorców nie ma czasu na to, by porównywać oferty wszystkich ubezpieczycieli działających na rynku. Tymczasem dobre ubezpieczenie ma niebagatelne znaczenie.\nProwadzenie firmy zawsze wiąże się z ryzykiem. Jeżeli przedsiębiorca nie dopilnuje istotnych kwestii lub jego pracownicy popełnią błąd, to musi on liczyć się z koniecznością zapłaty odszkodowania. To może być na tyle wysokie, że przedsiębiorca będzie miał problem z jego uregulowaniem. W praktyce zatem dobre ubezpieczenie często jest koniecznością.\nZ tych względów broker ubezpieczeniowy to jeden z zawodów zaufania publicznego i jest podporządkowany regulacjom prawnym dotyczącym tego rodzaju działalności. Na oficjalnej stronie państwowej Komisji Nadzoru Finansowego znajduje się rejestr pośredników ubezpieczeniowych, do którego wpisani są wszyscy legalnie działający agenci i brokerzy ubezpieczeniowi.\nAby pracować jako broker ubezpieczeniowy, trzeba zdobyć uprawnienia i zdać egzamin, jednak nie jest to zawód, który wymaga ukończenia całej szkoły czy kursu kierunkowego. Do wykonywania tej profesji niezbędna jest znajomość branży ubezpieczeniowej i spełnienie określonych prawem wymogów.\nBroker ubezpieczeniowy – kto może nim być?Od kandydatów na brokera ubezpieczeniowego wymagane są:\nniekaralność za przestępstwa finansowe i skarbowe, przeciwko mieniu i dokumentom,\nubezpieczenie OC od działalności,\nzłożenie rękojmi zgodnie z etyką prowadzenia działalności.\nDo niedawna każdy kandydat na to stanowisko musiał zdobyć uprawnienia poprzez zdanie specjalnego państwowego egzaminu KNF na brokera ubezpieczeniowego. Obecnie zasady zostały nieco zmienione – z tego obowiązku zwolnione są osoby mające min pięcioletnie doświadczenie w branży ubezpieczeniowej i absolwenci studiów o kierunku obejmującym zakres tematów egzaminacyjnych, którzy odbyli takie egzaminy pisemne w toku nauczania. Pozostali nadal mają taki obowiązek, a dodatkowo, aby przystąpić do egzaminu przed Komisją Egzaminacyjną dla Brokerów Ubezpieczeniowych i Reasekuracyjnych, trzeba mieć za sobą co najmniej dwuletni staż pracy w branży.\nBroker nie może pracować dla żadnej firmy ubezpieczeniowej, a po spełnieniu wymogów i zdaniu egzaminu może złożyć wniosek do Komisji Nadzoru Finansowego o zezwolenie na działalność brokerską, a następnie założyć własną działalność.\nPraca w branży ubezpieczeniowej wymaga sporej wiedzy merytorycznej, a także orientowania się w procesach i umiejętności elastycznego dopasowania rozwiązań do danego podmiotu. Również pozyskiwanie nowych klientów wymaga wiele wysiłku. Z tych powodów zarobki osób pracujących w ubezpieczeniach są stosunkowo wysokie, a zależą w dużej mierze od liczby klientów i prowizji z podpisanych umów.\nŚrednie zarobki brokera ubezpieczeniowego w naszym kraju to obecnie ok. 5500 zł netto miesięcznie, a dochód najlepszych brokerów mających wielu dużych klientów może sięgać nawet kilkudziesięciu tys. złotych.\nCo zyskuje przedsiębiorca, decydując się na współpracę z brokerem ubezpieczeniowym? Przede wszystkim oszczędza czas i pieniądze. To broker porównuje oferty ubezpieczeń, biorąc pod uwagę oczekiwania swojego klienta. To również on występuje w imieniu zainteresowanego do towarzystwa ubezpieczeniowego i negocjuje warunki współpracy. W praktyce zatem przedsiębiorca jedynie podpisuje gotowe dokumenty.\nTego typu kompleksowa obsługa sprawia, że brokerzy najczęściej muszą się na bieżąco dokształcać. Ważna jest każda zmiana wprowadzana przez towarzystwo ubezpieczeniowe. Niezbędne jest też ciągłe śledzenie produktów poszczególnych podmiotów.\nWarto wiedzieć!W pracy brokera ubezpieczeniowego przydatna jest również wiedza z zakresu szacowania ryzyka, bo to właśnie od tego, jakie istnieją szanse na wystąpienie szkody, zależy to, czy i za ile ubezpieczyciel zgodzi się podpisać umowę.\nWykonywanie zawodu brokera ubezpieczeniowego z całą pewnością nie jest łatwe, ale jest opłacalne. Większość specjalistów działających w branży nie szuka klientów – to klienci znajdują ich. Największy odsetek zainteresowanych to osoby, które do danego brokera trafiają, bo otrzymali o nim informacje od znajomych przedsiębiorców.\nUbezpieczenia, co warto podkreślić, to branża, która wciąż intensywnie się rozwija. Dziś jeszcze nie wszyscy przedsiębiorcy mają świadomość tego, jakie korzyści mogą osiągnąć, decydując się na wykupienie ubezpieczenia. I właśnie dlatego w najbliższych latach – z całą pewnością – pracy dla brokera ubezpieczeniowego nie zabraknie.\nNa pewno nie wszyscy się w tym odnajdą bo tutaj trzeba być unikatowym w pracy gdzie błędy nie mogą mieć miejsca.\nZ internetu wiem, że broker ubezpieczeniowy to osoba pośrednicząca między klientem a towarzystwem ubezpieczeniowym. To zawód niezbyt popularny, ale z przyszłością. Zapoznałam się z informacjami umieszczonymi w tym artykule i jestem zadowolona, bo wiem, co pragnęłam wiedzieć.


Położone w południowo-wschodniej Azji państwo jest doskonałym miejscem na egzotyczne i luksusowe wakacje, o czym przekonały się już miliony europejczyków. Zanim jednak wyjedziemy na niezapomniany urlop, warto nieco więcej dowiedzieć się o specyfice wyspiarskiego kraju, zróżnicowanego kulturowo i geograficznie, a przez to jeszcze ciekawszego dla odwiedzających.\nNa Indonezję składa się aż 17 508 wysp. Wśród tej imponującej liczny znajdują się nie tylko tereny zamieszkałe, ale także niewielkie i dzikie wyspy lub pojedyncze składy. Wszystkie należą do Archipelagu Malajskiego otoczonego Oceanem Spokojnym oraz Oceanem Indyjskim. Pod względem administracyjnym Indonezja jest podzielona na 33 prowincje, a stolicą państwa uczyniono Dżakartę.\nCiepły klimat sprzyja turystom przez cały rok, szczególnie korzystna pogoda utrzymuje się od kwietnia do października, kiedy trwa pora sucha. Jednak geograficzne położenie Indonezji ma również drugą stronę – obszar ten jest bardzo aktywny sejsmicznie, a mieszkańcy często muszą borykać się ze skutkami trzęsień ziemi, wybuchów wulkanów czy fal tsunami.\nPierwsze dokumenty opisujące życie na terenie dzisiejszej Indonezji pochodzą z VIII wieku. Widomo dzięki nim, że na wyspach rozwijały się cztery państwa o istotnym znaczeniu politycznym: Sriwidżaja, Mataram, Kediri i Majapahit. W XVI wieku wpływ na życie lokalnych mieszkańców miała kolonizacja prowadzona przez Holendrów, którzy stworzyli na tych terenach Holenderskie Indie Wschodnie. XIX wiek upłynął pod znakiem powstań lokalnej ludności o mocnym poczuciu tożsamości narodowej. W czasie II wojny światowej władzę nad archipelagiem przejęli Japończycy i dopiero po jej zakończeniu Indonezja mogła walczyć o miano niezależnego państwa.\nWpływy różnych kolonizatorów oraz podział na wiele wysp sprzyjają dużemu społecznemu zróżnicowaniu mieszkańców Indonezji. Szacuje się, że w kraju występuje około 300 grup etnicznych, które wykształciły własne języki i dialekty, chociaż oficjalnym językiem pozostaje indonezyjski nazywany Bahasa Indonesia. Co ciekawe mniejsze różnice występują na tle religijnym – aż 86,1% obywateli Indonezji to muzułmanie. Jest to związane z napływem ludności arabskiej w XIV wieku. Inne religie – protestanci, katolicy, hindusi oraz buddyści pozostają w mniejszości. Niewiele pozostało także lokalnych odmian religii.


Skończ z wymówkami a w końcu zobaczysz rezultaty - chudniemy<3 - nasportowo.pinger.pl\nOstatni wpis: 3 lata temu, 16:09\nLicznik odwiedzin: 27 313 / 1878 dni\nchudniemy<3: Skończ z wymówkami a w końcu zobaczysz rezultaty\nNikt nie stoi na drodze do twojego celu. Dla chcącego nic trudnego. Próbuj upadaj popełniaj błędy. Tak zaczynali ci najlepsi a czemu wygrali? Bo się nigdy nie poddali. Może nie wiadomo jak iść ci źle ale jest s i tak dalej niż byleś wczoraj. Działaj, postaw sobie jasno cel i zrób wszystko by go osiągnąć. Przemyśl dlaczego chcesz go zrealizować, czemu jest on dla ciebie tak ważny, wyznacz zadania jakie musisz wykonać by być coraz bliżej.\nNa moim blogu opisuje trochę swojego życia, trochę co u mnie, ale głównie skupiam się na sporcie, nowej figurze, odżywianiu treningach. Lecz to nie są jedyne moje cele mam ich wiele jednak zdecydowałam się tutaj opisać jeden z nich. Czyli dążenie do nowej siebie, lepszej sylwetki, formy.\nJuż tak wiele tych etapów było. Zamykałam je otwierałam wracałam. Ale uczę się ciągle by nie patrzeć w przeszłość tylko skupić się na teraźniejszości i planowaniu przyszłości.\nZa mną ok 30 kg przede mną już tylko 2-3 które i tak za wiele nie zmienią bo teraz waga nie jest wyznacznikiem. Mam dobrą wagę wreszcie idealna dla mojego wzrostu. Chodź jeszcze gryzie się to z moją figura. Teraz skupiam się głównie na modelowaniu. No i pokutuje za tak wiele błędów których popełniłam. Pierwszy i najważniejszy? Czyli głupie diety mało kaloryczne oraz nieskończoność fitnessu. Ale jak już mówiłam wiele razy metod próba i błędów uczy i jest najlepsza. Nie będziesz wiedzieć że gorąca woda parzy dopóki jej nie dotniesz. A lepiej oparzyć sobie palec wrzątkiem niż pół ciało (trauma z przeszłości która został do dziś na moim ciele, ale cóż co ja mogę ze zawsze jako dziecko musiałam wszystko tykać aż mnie to pokarało )\nAle nie o tym mowa. Mowa o tym, że powróciłam do was ze zdwojoną siłą i energią.\n/3 lata temu (25 października) /5 komentarzy\n@ωαℓ ѕιę тσ נєѕт мóנ śωιαт !: kochana ja tez tak kiedys myslalam a potme waga przestala spadac i sie zalamalam jadlam 300 kcal nie warto naprawde powinnas jesc przynajmniej 1600 kcal\n3 lata temu, 16:31 (27 października)\nTym razem musi się udać!\n3 lata temu, 11:00 (27 października)\n@mało? dziś się nawpierdalałam jak nienormalna...najgorsze ,że same słodycze\n3 lata temu, 21:06 (25 października)\n@ωαℓ ѕιę тσ נєѕт мóנ śωιαт !: gratulacje kochana zaraz zajrzę <33\n3 lata temu, 20:23 (25 października)\nwooow 30 kg to wielki sukces! brawo!\npowodzenia w utracie tych 2/3 kg! trzymam kciuki ;*\nja za sobą mam 19kg zapraszam do mnie\n3 lata temu, 19:59 (25 października)\nchudniemy<3, zajebistowo, Polska\nO mnie: Wysłucham wszystkiego! Nawet tego co jest mi zbędne. Ale nie łódź się że zagości we mnie stoicki spokój. Zapamiętaj również, że ja nie zawsze rozwiązuje każdy problem rozmową. Czasami mam na to inne metody. I uwierz nie chcesz poznać żądnej z nich!\nMotto: Padłam. Nikt nie podał ręki. Sama wstanę, silniejsza\nByło:92Kg NIGDY WIĘCEJ\nTagi chudniemy<3 (70)\nćwiczenia dieta fit fitness #motywacja odchudzanie #odchudzanie #dieta #ćwiczenia #odchudzanie #dieta #ćwiczenia weekend workout\nćwiczenia dieta odchudzanie\nZnajomi chudniemy<3 (15)\nObserwują blog (195) ?


Bochenek: prezydent Bułgarii podziękował premier za wsparcie w walce z kryzysem migracyjnym - Polsat News\nBochenek: prezydent Bułgarii podziękował premier za wsparcie w walce z kryzysem migracyjnym\n05.10.2017, 19:08 Polska\n- Prezydent Bułgarii Rumen Radew podziękował premier Beacie Szydło za zaangażowanie i wsparcie Bułgarii w walce z kryzysem migracyjnym i dostrzegł, że wreszcie spojrzenie na ten problem niektórych państw UE zaczyna się zmieniać - poinformował rzecznik rządu Rafał Bochenek. Wśród tematów rozmów wymienił także Brexit i kwestię dyrektywy o pracownikach delegowanych.\nBułgaria bierze przykład z Węgier. Ogranicza swobodę uchodźców\n- To była dobra, konkretna rozmowa o współpracy zarówno bilateralnej, jak i również w ramach UE - powiedział rzecznik rządu.\nJak poinformował premier Szydło rozmawiała z prezydentem Bułgarii m.in. o przyszłych Wieloletnich Ramach Finansowych UE i negocjacjach dotyczących budżetu, które przypadną m.in. na czas prezydencji bułgarskiej w 2018 r.\n- Przywódcy zgodzili się, co do tego, iż należy dążyć do utrzymania tych instrumentów finansowych, które dotychczas sprawdziły się i przyczyniają się do wyrównywania szans, a także poziomu rozwoju pomiędzy Europą Zachodnią a krajami stosunkowo niedawno przyjętymi do UE z Europy Środkowo-Wschodniej" - podkreślił Bochenek.\nBrexit, dyrektywa o pracownikach delegowanych i współpraca gospodarcza\nBEATA SZYDŁOBREXITBUŁGARIAKRAJKRYZYS MIGRACYJNYPREMIERPREZYDENT