ITP - Teatr ITP - DZIENNIK ITP - ROK 2012\nDZIENNIK ITP - ROK 2012\n18 grudnia – etiuda wigilijna Wigilia z TV na Opłatku Uniwersyteckim\nJuż od jakiegoś czasu ksiądz zapowiadał, że w tym roku na etiudzie będzie to co lubimy najbardziej, czyli wiocha. Trwały więc poszukiwania różnych kolorowych głupich ubrań, w lumpeksach, kantorku i własnych szafach, kombinowanie badziewnych nakryć głowy, a ja nawet w ostatniej chwili załatwiłam sobie różowe szpilki. W etiudzie powrócili do nas z NRU Ken i Barbie. Tym razem wystąpili w wieczorowych kreacjach jako prowadzący świątecznego programu telewizyjnego. Z kolei gośćmi tegoż programu były celebrytki: Doda, Magda Gessler oraz Perfekcyjna Pani Domu. J Dużo kolorowych bazarowych ciuchów, zabawne choreografie, tandetne peruki i głupia gadanina gwiazdek TV o świętach w ich życiu. Jednak, aby widza pozostawić z pozytywnym odczuciem, na końcu następuje przemiana ludzi za sprawą Aniołów, wybrzmiewa piosenka pięknie zaśpiewana przez Gosię, Martynę S. i Dawida, a Anioły rozsypują “śnieg”. Z samym występem musieliśmy długo czekać, bo Opłatek rozpoczął się z ponad półgodzinnym poślizgiem. Jak zawsze na Opłatku, jest rozgardiasz, tłum ludzi, różne występy i ogólny chaos. Czekaliśmy więc w tym chaosie poubierani w nasze kolorowe szmatki uprzyjemniając sobie czas żarcikami, ale w końcu nas zawołano, dostaliśmy mikrofony i wyszliśmy. Poszło fajnie i błyskawicznie. Zawsze żałuję, że to tylko kilkanaście minut…\nA o 19 na Poczekajce czekał nas opłatek teatralny. Mój już kolejny, ale za każdym razem wyjątkowy. Kocham te nasze opłatki, są niepowtarzalne i mają taką wyjątkową atmosferę… Piękny moment w itepowym roku. Ludzie i słowa mają wielką moc…J I to jest piękne!\n9 grudnia – Czarownice w Wyższym Seminarium Duchownym\nMieliśmy dziś zagrać specjalnie dla kleryków lubelskich. Spotkaliśmy się dużo wcześniej, aby tym razem zdążyć z próbą. Scenografię w seminaryjnej auli rozłożyliśmy całkiem sprawnie. Trzeba też było przeorganizować ustawienie krzeseł i z góry pozawieszać czarne materiały jako tło. Wszystko razem prezentowało się nieźle.\nZdążyliśmy jeszcze wyskoczyć do McDonalda na kawkę, a potem próba, podczas której ksiądz powiedział nam parę słów prawdy. Wzięliśmy sobie to do serca, jak też zadbaliśmy – przynajmniej trochę – o skupienie. Było warto bo ten spektakl okazał się naprawdę dobry, z prawdziwymi emocjami. Ksiądz był z nas bardzo zadowolony, a klerykom też się podobało. Dostaliśmy jako podziękowanie kwiaty i koszyk wafelków Princessa. Prędko zwinęliśmy majdan – i do domu.\n6 grudnia – Czarownice\nWypadło nam tym razem zagrać nie w Starej Auli lecz w naszej próbowej sali GG 110. Mieliśmy ekstremalnie mało czasu na wszystko, bo sala była wolna dopiero o 16:30, a spektakl o 19. W ciągu tych 2,5 godziny trzeba było wszystkie ciężkie graty przytachać z kantorka, rozstawić je w taki sposób, aby przypominały naszą scenę, poustawiać odpowiednio krzesła dla widzów, ogarnąć nową przestrzeń (zarówno scena jak i kulisy), pomalować się i przebrać. O tym, żeby jeszcze zdążyć z krótką rozgrzewką nikt nawet już nie myślał.\nZaczęliśmy znosić rzeczy, choć była garstka osób, pomogli nam również Łukasz H., Marysia Cz. i Michał. Czas gonił, my ustawialiśmy – tempo zapewne mogłoby być szybsze – i wszystko było nawet w miarę ogarnięte, aż tu w ostatniej chwili runęła nam główna rampa z pozawieszanymi już dekoracjami. Krzyk, pisk i łapanie. Zatrzymała się na stole, a my rzuciliśmy się ją ratować. Na szczęście nie stało się nic poważnego, ale trzeba było ją na nowo trochę poskręcać i postawić do pionu. Wszystkim tylko to przysporzyło dodatkowych nerwów. Wyrobiliśmy się ze wszystkim ledwo co. Przebieranie i malowanie odbywało się w trybie błyskawicznym, i już trzeba było zajmować pozycje na scenie i wpuszczać ludzi.\nW tym pośpiechu i nerwach brak próby i skupienia dały o sobie mocno znać bo poszło nam słabo. Poradziliśmy sobie jednak z pomyłkami w tekście i z nową przestrzenią. Najbardziej wytrąciło mnie z równowagi gdy już pod sam koniec nie zapaliłam świeczek bo trafiły mi się beznadziejne zapałki, które nie chciały się pozapalać. Następnym razem ma być lepiej! A to już niedługo…\nPo drugiej stronie lustra, czyli za kulisami\nGodzina 17:00 – Chyba trzeba by się było jakoś przygotować\nW garderobie oraz w jej pobliżu słychać rozmowy i żarty. Pierwsi aktorzy czekają na rozpoczęcie rozgrzewki, aby przygotować się do spektaklu. Pojawiają się kolejni. Wszyscy witają się krótkimi uściskami, a przestrzeń stopniowo zaczyna wypełniać coraz większy gwar. Jesteśmy za kulisami najnowszego spektaklu Teatru ITP – „Prawdziwa historia człowieka z La Manchy”, który ma się rozpocząć o dziewiętnastej.\n- Robimy coś dzisiaj w ogóle? – pyta Łukasz, siedzący z koleżanką na parapecie na tyłach głównej auli KUL.\n-Spektakl gramy na przykład – lekko ironicznie odpowiada jego rozmówczyni. Dialog znowu schodzi na inne tematy.\nZ auli dobiegają odgłosy, świadczące o przeprowadzanych tam próbach mikrofonów i dźwięku. Z garderoby wypada Marysia, komunikując bliżej nieokreślonemu odbiorcy:\n-Trzeba znieść drabinki! Wczoraj myślałam, że dostanę zawału, jak nie było tych drabin! – i znika w drzwiach prowadzących za kulisy sceny.\nTymczasem zza otwartych drzwi garderoby słychać, wykonywaną przez grupkę dziewczyn piosenkę popową. Mimo, że śpiewają ją w żartach, to brzmią bardzo harmonicznie, śpiewając na kilka głosów. Na tle owego podkładu, Łukasz powraca do przerwanego wcześniej wątku:\n-Chyba trzeba by się jakoś przygotować – razem z koleżanką podnoszą się ze swoich miejsc i kierują do garderoby. Dołączają do pozostałych, którzy przebierają się w dresowe bluzy i spodnie, wygodniejsze podczas rozgrzewki.\nCi, którzy są już gotowi, kręcą się po korytarzu między kulisami a sceną, wstępnie przygotowując elementy scenografii. W międzyczasie wciąż schodzą się kolejni aktorzy. Wśród nich jest też Mateusz – odtwórca głównej roli.\n-Cześć gwiazdo! – przekomarzając się, witają go pozostali. Aby móc zdjąć z siebie kurtkę, Mateusz podaje koleżance zapiekankę, którą przyniósł.\n-Mogłabyś mi ją chwilę potrzymać?\n-Może ci jeszcze podmuchać, gwiazdorze?\nGodzina 17:20 – Chodźta ćwiczyć!\nPrzychodzi reżyser, ks. Mariusz Lach i zawiadamia, że za pięć minut rozpoczyna się rozgrzewka. W auli nadal co jakiś czas słychać sprawdzanie dźwięku. Za chwilę wszechobecny rumor zostaje zdominowany przez krzyk jednej z aktorek, dobiegający z garderoby:\n-Ale masz fajne gacie! – słowa spotykają się z wielką aprobatą grupy, co potwierdzają salwy śmiechu. Ponadto, wywołują mini dyskusję o gaciach poszczególnych wykonawców, której wciąż towarzyszy wyborny humor.\n-Jeszcze trzy minuty! – ogłasza ks. Mariusz.\n-Chodźta ćwiczyć! – ktoś mobilizuje pozostałych.\nPowoli garderoba pustoszeje, a aktorzy przenoszą się do auli, gdzie obecnie trwa sprawdzanie oświetlenia sceny.\nRozpoczynają się ćwiczenia gimnastyczne. Najpierw przebieżka po schodach między rzędami krzeseł, a potem rozgrzewka w miejscu. Wszystkiemu przewodniczy Dorota.\n-Stajemy w kółeczku i robimy krążenia głową.\n-To bardziej przypomina jakieś jajo – daje się słyszeć komentarz.\n-Kto nie krąży, ten skisł! – dodaje inny głos.\nRozbrzmiewają śmiechy i rozmowy.\n-Przy tym nie trzeba gadać – upomina reżyser, stojąc przy konsolecie i wciąż sprawdzając światła.\n-Właśnie, cisza! – nad grupą próbuje zapanować Dorota.\n-Czy jest Mateusz? – pyta ks. Mariusz.\n-Jestem! – odzywa się głos gdzieś pośród ćwiczących.\n-Dobrze. O Kingę się nie pytam, bo ją widziałem.\nWykonują kolejne serie ćwiczeń na rozgrzanie i rozciągnięcie. Między innymi skłony, a także pingwinek czy haczyki, pod których nazwami najwyraźniej kryją się ćwiczenia dobrze znane wykonawcom. Nagle ktoś zaczyna sobie podśpiewywać.\n-Nie śpiewamy! – prowadząca coraz bardziej poirytowanym tonem. Jej upominanie nie przynosi jednak rezultatu.\n-No kto to śpiewa?!\nŚpiew milknie. Teraz aktorzy oklepują sobie mięśnie, a za chwilę podskakują, wydając z siebie nieartykułowane odgłosy.\nGodzina 17:40 – Możemy już włączać? Bo nigdy się nie wyrobimy\nPrzychodzi Urszula Kasprzak – Wąsowska, odpowiedzialna za przygotowanie wokalne aktorów. W nosidełku niesie czteromiesięczną córeczkę – Jadzię.\n-Cześć Ula! – powitania ukazują, że między nią, a wykonawcami panują luźne, przyjacielskie stosunki.\nRozpoczyna się tzw. „rozśpiewka”. Śpiewają skale, jednocześnie rozluźniając wargi i język. Praktyki te mają na celu nie tylko rozśpiewanie się, ale też ćwiczenie wyraźnej artykulacji słów. Powtarzają sekwencje dźwięków, w coraz to wyższych lub też niższych tonacjach.\nPo dwudziestu minutach rozśpiewki, zjawia się reżyser i ku uldze aktorów przerywa ćwiczenia. Jadzia radośnie kwili i uśmiecha się z nosidełka.\n-Wreszcie ktoś się cieszy na twój widok – żartobliwie podsumowuje Ula, wzbudzając pojedyncze chichoty.\n-Dobra, zapraszam wszystkich na scenę! – poleca ks. Mariusz. – Przećwiczymy kilka rzeczy.\nScena powoli się zapełnia. Jedni przesuwają na niej skrzynie z rekwizytami, inni nakrywają je prześcieradłami, jeszcze inni wciąż podśpiewują wybrane ćwiczenia z rozśpiewki.\nSłychać głos Uli, która obserwuje wszystko z widowni:\n-Jesteście gotowi?! Możemy już włączać? Bo nigdy się nie wyrobimy.\nSalę wypełnia muzyka i rozpoczyna się próba sceny otwierającej spektakl. Rozbrzmiewa śpiew aktorów, pojawia się ruch sceniczny i…\n-Stop! – wszystko cichnie. – Należałoby sobie włączyć mikroport. Będzie lepiej działał.\nWznawiają piosenkę od momentu, w którym przerwali. Próba idzie pełną parą: ruch, śpiew i dekoracja. Do całkowitego wrażenia brakuje tylko przebrań i charakteryzacji. Scena dobiega końca.\n-Ela, wejdź na swoją skrzynię, chcę sprawdzić światło! – woła reżyser.\n-A będziemy jeszcze coś ćwiczyć? – pyta jeden z aktorów.\n-Jeszcze trzy sceny.\nOświetlenie zmienia się na agresywny ultrafiolet, aktorzy zajmują swoje pozycje i zaczyna się kolejna, oderwana od kontekstu scena, po której zakończeniu następuje komentarz Uli:\n-Takie śpiewanie jest dobre pod prysznicem, a nie kiedy się występuje przed aulą pełną ludzi. Na górze was w ogóle nie słychać. Skoro już próbujemy coś tutaj zrobić, to róbmy to dobrze. Macie śpiewać na sto procent, a nie na trzydzieści. Następna scena!\nPo zakończeniu prób reżyser kieruje do aktorów swoje uwagi i przydziela każdemu obowiązki, związane ze sprzątaniem rekwizytów po zakończeniu spektaklu.\n-Jeśli nie mają państwo żadnych pytań, to możecie iść się przebierać.\nAktorzy udają się do garderoby, aby założyć kostiumy i się ucharakteryzować. Kto ma wolną chwilę, idzie na papierosa lub do łazienki.\n-Proszę przygotować białe szmatki na scenę! – słychać głos ks. Mariusza.\nRobi się zamieszanie. Niektórzy śpiewają swoje kwestie, inni chodzą w jedną i w drugą stronę, słychać syczenie lakieru do włosów, a w powietrzu unosi się jego specyficzny zapach. Każdy ma do kogoś jakąś sprawę.\n-Gdzie są kieliszki? – pyta ktoś w ogólnym szumie. Chyba chodzi o rekwizyty…\nGodzina 18:30 – Kto zamyka garderobę?\nDo spektaklu zostało pół godziny. Reżyser co chwile pojawia się w okolicach przebieralni.\n-Na scenie zostały jeszcze dwie białe szmatki – przypomina.\n-Jezus Maria! – Ola podrywa się z miejsca i biegnie do auli, opuszczając grupkę dziewcząt, która zachwyca się właśnie małą Jadzią.\n-Kto zamyka garderobę? - ktoś pyta.\n-Chodźcie, krótko się pomodlimy – ks. Mariusz gromadzi wokół siebie wszystkich wykonawców i prowadzi niekonwencjonalną modlitwę – Panie, spraw, aby głupota nam nie odwaliła. Żeby sprzęt zadziałał. Żebyśmy nie pomyśleli, że jesteśmy najlepsi i idealni. Żebyśmy pamiętali, że każdy widz jest ważny i że ogląda nas po raz pierwszy. Ojcze nasz, któryś jest w niebie…\nNa widowni zbierają się ludzie.\n-Ja idę gadać na górę. Zaczynamy jak zwykle kilka minut po dziewiętnastej – wchodzi do auli.\nAktorzy wciąż tapirują włosy, przebierają się, układają fryzury, rozgrzewają głosy. Niektórzy ćwiczą odgrywane przez siebie kwestie pojedynczo, inni w grupach. Ustalają szczegóły dotyczące konkretnych momentów prezentowanych na scenie. Wszystko się na siebie nakłada. Ktoś pyta znowu:\n-Kto zamyka garderobę? – nie otrzymawszy odpowiedzi, zajmuje się dalszymi przygotowaniami.\n-Marnie to widzę – mówi Dorota do kilku koleżanek – Po dzisiejszej rozgrzewce widać, że jesteśmy nieskupieni.\n-O matko! – krzyczy w tym samym czasie Dawid i pędzi gdzieś za kulisy. Po chwili wraca już spokojniejszy w pelerynie, uzupełniającej jego przebranie.\n-Kto zamyka garderobę? – tradycyjnie bez odzewu.\nDo rozpoczęcia pozostało pięć minut. Rozmowy milkną, ograniczają się do szeptów.\n-Kibel otwarty? – pyta Dawid.\nWszyscy zbierają się przy wejściu za kulisy i czekają w skupieniu. Przebieralnia pustoszeje.\n-Kto zamyka garderobę?\n-A jest tam ktoś jeszcze? – pyta Kuba – Dobra, ja zamknę.\nAktorzy, biorący udział w scenie początkowej znikają w drzwiach, prowadzących za kulisy. Pozostali życzą im powodzenia. Słychać jak na widowni cichną rozmowy.\nDon Kichot – jak to było naprawdę\n10 XI 2012 r. o godz. 18.00 w Auli im. Stefana Wyszyńskiego KUL odbyła się premiera najnowszego musicalu Teatru ITP pt. „Prawdziwa historia człowieka z La Manchy”. Wydarzenie to zgromadziło niemal pełną salę widzów, wśród których znalazły się władze Miasta Lublin, władze Uczelni i oczywiście fani - rodziny oraz znajomi aktorów.\nSwoje najnowsze dzieło ks. dr Mariusz Lach wyreżyserował według scenariusza autorstwa Adama Łoniewskiego. Z uwagi na muzyczny charakter Teatru ITP, przedstawienie było ubarwione licznymi piosenkami, do których muzykę napisała Marzena Lamch – Łoniewska. Przygotowania wokalnego wykonawców podjęła się natomiast Urszula Kasprzak – Wąsowska.\nOd ostatniej premiery, „Odysei”, minął rok, więc tradycyjnie z początkiem listopada, nadszedł czas na zaprezentowanie kolejnego spektaklu. Tym razem młodzi twórcy przedstawili historię słynnego marzyciela i idealisty – Don Kichota. Nie było to jednak zwykłe przeniesienie tekstu na scenę, wiernie oddające opowieść Miguela de Cervantesa. Została ona ukazana w kontekście wiary chrześcijańskiej i występowały w niej liczne nawiązania do Ewangelii.\nNasz bohater (w tej roli Mateusz Prażmo) to człowiek idei, niejako oderwany od ówczesnej sobie rzeczywistości. W pewnym momencie swojego życia postanawia on zostać rycerzem, broniącym honoru oraz żyjącym wedle etosu rycerskiego. Na początek obiera sobie za obiekt swej wielkiej miłości wieśniaczkę – Dulcyneę (Wioletta Strzelińska), której imienia obiecuje bronić, choćby miał przepłacić to życiem. Wraz ze swym sługą – Sancho Pansą (Paweł Wróblewski) wyrusza na wyprawę po świecie w poszukiwaniu przygód. Na swej drodze trafia m.in. na grupkę czterech Menedżerek - akwizytorek starających się za wszelką cenę sprzedać mu Zestaw Błędny Rycerz. Spotyka też starca, biesiadników jednej z przydrożnych spelun, w których szerzy się pijaństwo i rozpusta i wreszcie swego śmiertelnego wroga – Rycerza Białego Księżyca (operuje nim Łukasz Kmak).\nNie są oni w stanie zrozumieć idealistycznego podejścia do życia, którym kieruje się Don Kichot. Starają się nakłonić rycerza, aby porzucił swój styl bycia. On jednak pozostaje wierny swoim przekonaniom i walczy o dobre imię każdego człowieka. Ukazuje, że warto mieć marzenia i ponosić poświęcenia w dążeniu do ich realizacji. To właśnie Don Kichot jest postacią, która podsumowuje kolejne sceny kwestiami pełnymi refleksji. Społeczeństwo nastawione jedynie na przyjemności, bogactwa i władzę wyśmiewa go, odtrąca, a wreszcie podejmuje decyzję, aby go ukrzyżować. Całość jest opowiadana przez narratora - samego Cervantesa (Elżbieta Piekorz).\nChoć sama historia nie jest może wielce porywająca, a momentami razi wręcz zbyt patetycznym bądź filozoficznym tonem, to warto obejrzeć ją choćby ze względu na stronę techniczną. Efektowności dodaje przedstawieniu udźwiękowienie i oświetlenie - między innymi ultrafioletowymi lampami. W ich świetle genialnie prezentują się ręce aktorów ubrane w białe rękawiczki oraz wielka kukła Rycerza Białego Księżyca, również opalizująca za sprawą ultrafioletu. Ponadto, na dynamikę spektaklu składa się dopracowany niemal do perfekcji ruch sceniczny aktorów, oraz ich występy wokalne. Większość z nich wykonuje chór, jednak co i raz na jego tle wybijają się partie solowe m.in. Kingi Nadłonek, Wioletty Strzelińskiej, Natalii Mieśnik, Marii Brzezińskiej czy Dawida Kałuży.\nPubliczność reagowała żywo i adekwatnie do tego, co działo się na scenie. Był czas zarówno na śmiech jak też na chwilę zadumy i refleksji. Trzeba wspomnieć, że momenty, które wyjątkowo spodobały się widzom, zostały nagrodzone oklaskami nie tylko po zakończeniu, ale już w trakcie trwania spektaklu. To chyba wystarczy, aby stwierdzić, że przy nadarzającej się okazji, warto rozważyć możliwość zapoznania się z „Prawdziwą historią człowieka z La Manchy”.\nPaździernik i… Don Kichot\nRozpoczął się październik i próby ruszyły normalnym trybem wtorkowo-czwartkowym. Jak zawsze to bardzo intensywny czas, bo 10 listopada premiera. A więc próby do Prawdziwej historii człowieka z La Manchy idą pełną parą. We wtorki i czwartki ćwiczymy w sali 110 lub na auli. Na każdą próbę dzielnie przynosimy z kantorka ciężkie skrzynki, drabiny, wiatraki, głośnik i odtwarzacz. Próbujemy ogarniać choreografię, łapać się w układach, których nauczyły nas Dorota i Wiola, śpiewać (muzyka jest, notabene, świetnie napisana przez Marzenkę), mówić teksty.\nNiestety nie zawsze wszystko wychodzi tak jak byśmy chcieli...\nPoza ogólnymi próbami trwają cały czas dodatkowe próby indywidualne, spotykamy się po kilka osób, żeby zrobić scenę, dograć coś, zaśpiewać w duecie/tercecie itd. Przed nami dużo, dużo pracy...\nZ ostatniej chwili: zaczynamy intensywną akcję promocyjnę. Świeżutkie plakaty czekają na nas w kantorku, a Natalia koordynuje i pilnuje, aby zawisły one WSZĘDZIE, bilety do rozprowadzenia na popremierowe spektakle każdy dostał do ręki, na naszych fejsbukach roi się od plakatów, wpisów, zaproszeń na spektakle i lajków. Kacpi intensywnie cały czas myśli jakby tu jeszcze usprawnić promocję.\nAha, no przecież! Jesteśmy po nowym naborze! Ula z x. Lachem (i Jadźką) przyjęli 8 nowych osób spośród 40 jakie się zjawiły na przesłuchaniu. Gratulujemy i witamy Was, młodzieży!\nLedwie wróciliśmy z warsztatów z pięknego Podlasia, a już czekała nas moc pracy w Lublinie. Mieliśmy dwa tygodnie oddechu, podczas których większość ITePków siedziała w zaciszu swych domów rodzinnych, niektórzy zainstalowali się już w Lublinie, inni robili praktyki i staże, a jeszcze inni prawo jazdy (ze skutkiem pozytywnym, a jakże!).\nPo tych dwóch tygodniach tak ruszyliśmy z pracą, że aż się zakurzyło! Dawno Teatr ITP nie miał tak napiętego grafiku. A więc trochę statystyk. Nasza działalność we wrześniu 2012:\n7 spektakli i 1 koncert,\n4 x Czarownice,\n3 x Odysea,\n1 koncert piosenek z Odysei i Prawdziwej historii...\n3 razy po 2 spektakle dziennie,\n8 występów w ciągu 2 tygodni,\n1 wydana płyta!\nWrześniowy maraton miał ścisły związek z IX Lubelskim Festiwalem Nauki. Rozpoczęliśmy od zaśpiewania w nieco polowych warunkach koncertu piosenek z Odysei i Prawdziwej historii... podczas pikniku inaugurującego LFN. Po nim udaliśmy się na KUL na próbę Czarownic. Już poprzedniego dnia rozstawialiśmy tam do wieczora scenografię. Następnego dnia zjawiliśmy się na KULu już o 9 rano. O 11 miał być spektakl. Publikę stanowili licealiści, choć nie mam pewności, czy nie było tam też gimnazjum. Potem okienko, obiad w Plazie i wieczorem drugi spektakl. Ogólnie grało się dość dobrze. Następnego dnia powtórka – Czarownice o 11 zagrane dla około 10 osób (w tym Wioli, Pawła i Ani Rudej), obiad, kawa w McDonaldzie, Czarownice o 19.\nI NASTĄPIŁ DZIEŃ PRZERWY.\nPo nim wróciliśmy na KUL na próbę Odysei. Następnego dnia zagraliśmy ją 2 razy w ramach LFN, o 9 rano (próba była od 7:30!!!...........) oraz o 12. W odczuciu wielu osób ten poranny spektakl był lepszy.\nPotem dostaliśmy aż tydzień wolnego (lecz nie wszyscy, o nie, nie, nie...), by po nim zagrać znów Odyseę,tym razem w ramach IV Kongresu Kultury Chrześcijańskiej w lubelskim Metropolitalnym Seminarium Duchownym. Było z tym spektaklem trochę zamieszania, bo nowa scena, trochę inne ustawienie, garderoba, w której nie można było zapalić światła i brak Agnieszki do załatania. Tego też dnia przyszła w końcu z Warszawy wyczekiwana przez nas płyta z Odysei, którą nagraliśmy w maju.\nDodam też, że dla części z nas nie była to jedyna działalność artystyczna w tym miesiącu. Kilkoro ITePków wzięło udział w koncercie pt. Oblicza nadziei reżyserowanym przez niejakiego Marcina W. Koncert odbył się 29 września. A więc mieliśmy jeszcze dwa razy tyle roboty, naukę piosenek, układów, próby na odległym osiedlu Borek w ścisłej współpracy z Marcinem i Ulą W. Ale to już zupełnie inna historia...\n19.08 – 01.09 - „Prawdziwa historia człowieka z La Manchy” czyli ITP na letnich warsztatach w Różanymstoku\nPrawdziwa historia (..) z La Manchy?… Ale zaraz, zaraz, zacznijmy od początku!\nDawno, dawno temu… bo w wakacyjny miesiąc sierpień Teatr ITP postanowił udać się jak co roku na kolejne letnie warsztaty. Tym razem miejscem ich ciężkiej i niestrudzonej pracy był malowniczy Różanystok. Podmiot liryczny zdradzi, że nieobce mu było to miejsce z racji wcześniejszego pobytu na rekolekcjach, które się tam odbywają już od wielu lat o przyjaznej nazwie SARUEL, organizowanych przez księży salezjanów. Tak więc, kierowany wspomnieniami, wraz z całą teatralną grupą łaknącą nowych wrażeń wynikających z powstawania całkiem nowego spektaklu, wyruszył na pracę z nieznanym.\nPiękny folklor, spokój i godziwe warunki jakie tam zastali spodobały się wszystkim, bowiem do ich dyspozycji była sala ze sceną teatralną, smacznie prosperująca stołówka, zaciszne sypialnie, szwalnia, schludne łazienki i „pomieszczenie nocnych obrad”, gdzie jadaliśmy też kolacje.\nDobre warunki zachęciły ich do pracy i wieczorem, kiedy ze wszystkich stron Polski zjechali się, to szynobusami, to samochodami, a nawet stopem (!) usiedli wspólnie, a ks. Mariusz przeczytał tajemniczy i trzymający w napięciu scenariusz „Prawdziwej historii...” Chcielibyście wiedzieć co kryje, prawda?! Cierpliwości… bowiem sami aktorzy nie byli jeszcze niczego pewni. Kto zagra jakie role? Czy piosenki będą przystępne? No i wreszcie co będzie jutro na obiad?!\nWieczór zakończyła ekranizacja musicalu „Lalka” na podstawie powieści B. Prusa prowadzona przez Grażynę Dunal. Po obejrzeniu pierwszej części i dostrzeżeniu mechanicznego poruszania się postaci, ks. Mariusz powiedział: „Zainspirujcie się tym, co zobaczyliście, bo chciałbym, aby chór w nowym spektaklu był mechaniczny..” I poszli spać…\nNastępnego dnia atmosfera po pierwszych wiadomościach się nieco uspokoiła, choć stres nie przestawał motywować naszych aktorów, gdyż mieli za zadanie zaprezentować wcześniej przygotowane piosenki-etiudy z Kabaretu Starszych Panów. Duety oraz tercety zaprezentowały się przed pozostałymi oraz przed Ulą, Marcinem, Ignasiem i Jadzią w ramach niezależnego audytorium. Wieczór kabaretowy rozpoczęły Marysia B. oraz Ewa Z. zarzucając wysoko poprzeczkę utworem „Tango Kat”. Dynamiczny i drapieżny duet zaparł dech w piersiach. Wszystkie występy aktorów udowodniły, że wszyscy się rozwijamy, potrafimy bawić się ze sobą, współpracować. Jakże mile i ciepło wspomina się takie występy w ITP.\nKolejne dni zapowiadały przesłuchania oraz rozdanie ról i tak pierwsi na odsłuch poszli panowie kandydujący do ról Don Kichota oraz Sancho Pansy. Decyzja była trudna z wielu przyczyn, ale w końcu zapadła.. Don Kichotem został… i znów chcecie, żeby wszystko było podane w ITP-owym dzienniczku? – posłużę się więc cytatem „nie ma nie ma”.\nNiemniej jednak pozwolę sobie dodać, iż werdykt jury w składzie ks. Mariusz L. oraz Ula W. był szokujący zarówno dla aktorów jak i samego obsadzonego. Następnie przypisane zostały kolejne role, zadziwiając i ekscytując wszystkich! Role rozdane! Czas zabierać się do pracy!\nZatem podzielili się na grupy, duety i zabrali się do pracy tworząc przedziwne, intrygujące, zaskakujące układy, które będzie można podziwiać już w listopadzie. Moim zdaniem (znów się ujawnię) muzyka leżała całej grupie, bo piosenki chwytali błyskawicznie pod bystrym okiem niezastąpionej Uli i oczywiście wszystko słyszącej Jadzi. Muzyka podobała się całemu zespołowi, była nieco kontrastem do obecnego spektaklu, a odmiany zawsze są mile widziane. Sancho z Donem też załapali swoje kawałki i wszyscy słuchając siebie nawzajem kolejnego dnia prób wokalnych uśmiechali się do siebie niczym po rozpyleniu gazu rozweselającego.\nRównolegle do prób wokalnych odbywały się też próby pod bacznym okiem ks. Mariusza który koordynował całą tę watahę studenciaków, a zapewniam Was - niełatwe to zadanie. I tak grupy rozpoczęły prezentowanie swoich pomysłów, jedne za drugim, a ksiądz szlifował i scalał wszystko w harmonijną całość... tylko Don błąkał się po scenie i to wcale nie jak marzyciel, tylko…hmm… zagubiona owieczka?\nPraca z ks. Mariuszem oraz z Ulą mogła przebiegać efektywnie dzięki rozgrzewkom prowadzonym przez Dorotę R. oraz Wiolettę S.(W.) które wprowadziły ożywiający element jakim był aerobik. Przyjemna muzyka, przestrzenna sala oraz grupa ufająca sobie i dbająca o siebie stworzyły wówczas warunki do idealnej rozgrzewki w doskonałej atmosferze. Utworzyła się też „elita” biegająca rano nieobowiązkowo przed modlitwami i śniadaniem, brawa dla nich, bowiem sam wiem, że to nie takie proste.\nSkoro już wspomniałem o zaufaniu, wiecie dlaczego tak jest? Dlaczego tak działamy i dobrze ze sobą współpracujemy? Nie, nie dlatego, że jesteśmy studentami, a student to stworzenie miłe i przyjazne do momentu SESJA („system eliminacji studentów jest aktywny”), lecz dlatego że działamy jako grupa! Nie tylko na próbach 2 razy w tygodniu po 3h, lecz na warsztatach spędzamy ze sobą całe dnie, wspólne modlitwy, posiłki, ćwiczenia oraz „nocne obrady” - to tworzy tak solidną i zgraną ekipę zwaną ITP – i to jest cudowne!\nDodatkowo dzięki zajęciom z ks. Mariuszem na zaufanie i otwieranie się przełamujemy bariery, skrępowanie w stosunku do siebie. Na tych warsztatach łapaliśmy się z niemałej wysokości, skacząc do tyłu, pozostawiając swoje zdrowie ludziom za nami i Panu Bogu. To nie lada wyzwanie, ale zawsze kończy się dobrze, widocznie Pan Bóg ma duuże ręce i zawsze nas złapie.\nElementem, który zaskoczył pozytywnie nas wszystkich była improwizacja do muzyki. Wraz z jej zmienianiem się wcielaliśmy się w różne sytuacje, postacie, światy.. Coś wspaniałego. Ludzie, z którymi spędza się 24/7 stawali się całkiem nowymi postaciami, które można było podziwiać, adorować, a nawet bać się. Po tej improwizacji otworzyły nam się umysły… Mimo zmęczenia w dość późnej porze tego ćwiczenia, każdy udał się z uśmiechem na twarzy spać.\nDnie mijały, praca postępowała - od łączenia wszystkiego w harmonijną całość, od dbania o synchrony i odpowiedni charakter, aż po ustawianie scenografii. Wszystko to spoczywało na barkach ks. Mariusza. Dzielnie kreował nowo powstałe dzieło, lecz martwił się, że w tej pięknej róży, która lada dzień miała rozkwitnąć, nie pojawił się nawet pąk, a przecież nim miał być Don, i to nie z racji braku pielęgnacji o tę różę, ani też braku słońca, lecz z niewiadomych przyczyn... po prostu coś nie pasowało…\nCzas między posiłkami, pracą i modlitwami w pięknej kaplicy umilały gry w bilarda, wycieczki do lokalnych sklepów, pogawędki i rozrywkowe szycie w szwalni, pokój 13-sty. Gdy nadeszła niedziela niespodzianką była wizyta w stadninie koni! Od razu zebrała się ekipa chętnych. Mimo braku słonecznej pogody, niezrażeni i niestrudzeni udali się do pobliskiej stadniny koni by - co poniektórzy pierwszy raz - wsiąść na konia. Atmosfera była przyjazna za sprawą opiekunów stajni oraz niepewności kandydatów co do przejażdżki oraz spokojnych koni - może z wyjątkiem przewodniczki stada. Na szczęście szybko została podmieniona. Sam podmiot liryczny miał przyjemność jechania na Grawitacji z czego był bardzo zadowolony. Obserwując innych na pozostałych koniach doszedł do wniosku, że niezwykle udany i trafny był ten wypad dla wszystkich.\nOstatnie dni uświadomiły grupie, że dokonali wspaniałych rzeczy .. kolejny spektakl prawie gotowy. Oczywiście sporo jeszcze przed nimi, ale podstawę już mają, osiągnęli swój cel i mogą być z siebie dumni.. ale chwileczkę, doszły mnie słuchy że rola Dona stoi pod znakiem zapytania?! Co będzie dalej?! Jak potoczą się losy naszych kochanych aktorów? Czy Don sprosta wyzwaniom na niego czekającym? Tych i innych wspaniałych rzeczy dowiecie się jedynie przychodząc na spektakl, który już 10 LISTOPADA odsłoni swoją PREMIERĘ! Aktorzy teatru ITP serdecznie WAS zapraszają, no i ja - podmiot liryczny! J\n10 czerwca – Czarownice\nTo były pamiętne dwa spektakle. ;) Takiego szycia i grania „na żywioł” jeszcze nie pamiętam za mojej kadencji w teatrze! Wszystko przez to, że nie mogliśmy się zebrać, by zrobić porządną, prawdziwą próbę. A mieliśmy debiutanta, bo w rolę Danfortha wszedł Bartek G. Miał to być jego pierwszy raz w „Czarownicach”. Tekstu dużo, dialogów dużo, prób mało, ZA MAŁO... Czas sesji nie sprzyjał, co dało się we znaki już przy rozkładaniu scenografii. Okazało się, że są duże braki w ludziach bo zaliczenia, egzaminy itd. Ksiądz się denerwował, że nie umiemy rozłożyć statywów i rampy. Kiedy już je złożyliśmy, okazało się, że zostały pomylone, zamiast środkowych ustawiliśmy boczne, zamiast bocznych środkowe etc... A więc wszystko od nowa. I tak nam zeszło, a prób jak brakowało, tak brakowało. Dlatego gdy przyszła pora spektaklu trzeba było się ratować na gorąco i łatać różne wpadki. Sporo tego było! Muszę przyznać, że wyszliśmy z tego obronną ręką. Sens był zachowany, akcja szła dalej, a widz (nieliczny zresztą, bo sesja) się nie domyślił. Takie doświadczenie było ogromnie stresujące dla całej grupy, ale jednocześnie ciekawe. Pokazało, że możemy liczyć na siebie na scenie i jesteśmy zgrani. Jednak wierzymy, że następnym razem wszystko będzie tak, jak w scenariuszu. ;)\n7 czerwca – X Koncert Chwały\nPo roku przerwy znowu wystąpiliśmy w Koncercie Chwały ;) Przedstawiliśmy kilka scenek teatralno-ruchowych przygotowanych wcześniej z Marcinem Wąsowskim. Wczesnym popołudniem zrobiliśmy próbę na Placu Litewskim gdzie budowała się scena, a wieczorem już rozpoczął się koncert. Najpierw mieliśmy za zadanie zintegrować trochę uczestników-widzów koncertu pod okiem wodzireja Dawida Modrzejewskiego. Potem wspólny integracyjny taniec pod sceną i koncert się zaczął. Nasze scenki przeplatały się z piosenkami wykonywanymi przez Gospel Rain i zaproszonych gości. Muzyka, atmosfera radości, tłum ludzi, a gdy zrobiło się ciemno - adoracja Pana Jezusa i błogosławieństwo dla wszystkich. Jak zwykle ten Koncert miał moc. ;)\n2 czerwca – koncert “Odysea i inni” podczas Nocy Kultury\nW tym roku w Noc Kultury nie zagraliśmy żadnego spektaklu, tylko koncert piosenek z różnych naszych musicali: Odysei, NRU, a nawet 2 piosenki z Prorocka i utwór z tegorocznej etiudy wigilijnej.\nMieliśmy wystąpić przed północą w katedrze. Nie było czasu na próbę. Tylko na szybko ustawienie i sprawdzenie mikrofonów. Kiedy wyszliśmy bardzo zaskoczyło mnie, że katedra była pełna ludzi, którzy przyszli, by nas posłuchać. A bałam się, że będziemy śpiewać do pustych ławek.\nWszystko szło dobrze aż do „Umarłych”. Mniej więcej w połowie piosenki usłyszeliśmy jakiś hałas za naszymi plecami, jakby coś się przewróciło. Okazało się, że to Patryk zemdlał! Jak długi poleciał na podłogę. Chłopaki nie stracili zimnej krwi i błyskawicznie go wynieśli do zakrystii. Narobił nam stracha, ale wszystko skończyło się dobrze i dobrnęliśmy do końca koncertu z pozytywnym skutkiem. ;)\n7-9 maja – nagrania płyty “Odysea”\nNagranie płyty... Oj, oj, ciężkie to wyzwanie. Szczególnie dla nas – amatorów. Studio jest bezwględne, bo wyciąga każdy fałsz, zły dźwięk, głośny oddech. Ale szkoda byłoby nie uwiecznić muzyki z „Odysei”, która jest naprawdę piękna. Dlatego długo i solidnie przygotowywaliśmy się do tych nagrań pod kierunkiem Uli. To ona nami dowodziła, dzielnie przychodziła na próby (nie raz, nie dwa z dzieckiem), tłumaczyła, dawała wskazówki, słuchała, śpiewała, powtarzała z nami utwory do znudzenia. Studio na KULu mieliśmy zarezerwowane na 3 dni. Biorąc pod uwagę ilość materiału do nagrania nie było to zbyt dużo...\nPierwszego dnia zebraliśmy się w studiu, aby nagrać pierwszą porcję chórów. Pracy było dużo... bardzo dużo... Warunki niesprzyjające, bo tłum ludzi w malutkim pomieszczeniu gdzie nie można otworzyć okien dawał prawdziwą saunę... Siedzieliśmy do późnego wieczora, wychodziliśmy baaaaardzo zmęczeni. Jednak zrobiliśmy dużo i efekt był całkiem zadowalający. Jakież więc było nasze rozczarowanie i zasmucenie, gdy następnego dnia okazało się, że... trzeba wszystko powtórzyć. System samoistnie nieznacznie podwyższył tonacje wszystkich utworów, zbyt delikatnie by dobrze to wysłyszeć „gołym uchem”, jednak zostawić to nagrane w takiej postaci było niemożliwością. Trochę nas to zdemotywowało, bo wszystkie najtrudniejsze utwory do powtórki! Eh... A tu jeszcze drugie tyle chórów i wszystkie solówki. Jednak nie poddaliśmy się, nagrywaliśmy dalej to, co mieliśmy w planie. Trzeciego dnia już było wiadomo, że nie zdążymy ze wszystkim, więc... nic na siłę. Tuż przed wakacjami na jeszcze jeden dzień wejdziemy do studia, by powtórzyć kilka solówek i dograć chóry. Tym sposobem płyta zamiast przed wakacjami ukaże się na jesieni. Ale to nic ;) Uważam, że zrobiliśmy kawałek naprawdę dobrej roboty.\nZ serii – przerażające pomysły Księdza Dyrektora – odc. 2\nW oczach ludzka słaaabość, wszelki strach i lęk…\nUmówiliśmy się na 17.00. Już dwie minuty później z góry grzmiał głos najwyższego (z nas)\n- Moi drodzy, czy chcecie, aby odbyła się jakakolwiek próba?! Jest już po czasie, jak wam nie zależy, to…\nLedwo otworzyliśmy usta, żeby się jakoś wytłumaczyć (bo to przecież absolutnie nie nasza wina, że próba zaczyna się później) to ogłuszyły nas Olkowe nawoływania: „ROZGRZEEEEWKAAAA!”. Posłusznie powlekliśmy się w stały kąt rozgrzewek i bez słowa (no… powiedzmy, że bez słowa) wykonywaliśmy polecenia Oli.\nNadszedł czas na próbę na scenie. Ksiądz szalał. Stary skład był zdezorientowany, a co dopiero Ci, dla których Odysea miała być premierowym wystąpieniem. Nie wiedzieliśmy, gdzie stać, jak stać, co mówić i w którym momencie spektaklu jesteśmy. Trzeba było przejść całość w pół godziny, ale nie wszyscy nadążali za morderczym tempem. A tu jeszcze trzeba się oswoić z podestami, mikrofonami… Jednak mimo ogólnego zamieszania, każdy chciał sobie jakoś pomóc, udzielić ostatnich wskazówek, dogadać szczegóły – magia ITP. (:\nNa parę minut przed spektaklem, tradycyjnie zrobił się ogromny tłok przed lustrem, bo przecież każda boginka chce wyglądać bosko. Dużą popularnością cieszył się również Mundek, którego umiejętności fryzjerskie są nieocenione! Inni w pośpiechu powtarzali swój tekst, czy po raz tysięczny sprawdzali, czy aby na pewno wszystkie rekwizyty leżą tam, gdzie powinny. Byli też i tacy, co w ostatniej chwili prowadzili PR i zachęcali widzów do przyjścia na spektakl:\n– Wiecie, no. Dzisiaj będzie tak trochę… Bo wiecie gramy bez półplaybacku, ale nie no, fajnie będzie.\nNie zabrakło również tych, którzy posilali się ogórkami, czy w pośpiechu biegli do sklepu celem kupienia butelek po piwie (tu pozwolę sobie pozdrowić zdumione Panie sprzedawczynie z pobliskiego sklepu).\nZ serii – przerażające pomysły Księdza Dyrektora – odc. 1\n- Moi drodzy – powiedział uśmiechając się zagadkowo .\n- Słyszałem, jak śpiewacie… - zawiesił głos, popatrzył badawczym wzorkiem na zdezorientowanych ITP-ków: ci, co nie mogli wejść w „Maaarzenia najskrytsze…” wlepiali oczy w podłogę, co odważniejsi z przerażeniem, czekali na dalszą część przemówienia.\n- … i postanowiłem! Śpiewamy bez półplaybacku! – oświadczył z dumną.\n- AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA! – pomyśleli wszyscy.\n27 kwietnia – 1 maja – ITePowa „majówka” czyli warsztaty w Wąwolnicy\nMuszę zacząć od tego, że warsztaty naprawdę były ŚWIETNE! A teraz po kolei. Co roku jeździmy na „majówkowe” (jak to nazywam) warsztaty, aby przygotować scenki teatralno-ruchowe na Koncert Chwały pod kierunkiem Marcina Wąsowskiego. Tak też było i tym razem. Jednak oprócz tego czekało nas więcej pracy, a mianowicie wznowienie „Odysei” i próby śpiewu przed nagraniem płyty, co miało nastąpić tuż po długim weekendzie!\nNa kilka dni przed wyjazdem zmieniło się miejsce warsztatów. Miały się odbyć w znanych już nam, pamiętnych Kijanach, a wylądowaliśmy w Wąwolnicy. Nie wiem, czemu nastąpiła ta zmiana, ale uważam, że wyszła nam na dobre.J Wąwolnica okazała się urokliwym miasteczkiem, położonym w pięknej okolicy pośród pól i łąk, słynącym z Bazyliki i cudownej figurki. W dniu wyjazdu pogoda postanowiła na długi weekend zafundować nam istne gorące lato, które trwało przez cały nasz wyjazd. Klimat małego sennego miasteczka w połączeniu z przepiękna pogodą, słońcem i pysznymi lodami włoskimi w rynku, na które ochoczo grupowo chadzaliśmy, powodowało cudne wrażenie wakacji, namiastkę letniego wypoczynku, istnej sielanki. I choć sesja dopiero nas czekała, te 5 dni oderwania od rzeczywistości pozwoliło odpocząć psychicznie i pozytywnie się naładować.\nJuż pierwszego popołudnia zaczęliśmy pracę od tworzenia pierwszej sceny do Koncertu Chwały. A wieczorem – do późna próba „Odysei” z naszym nowym męskim narybkiem, czyli ustawianie większości scen od nowa. I tak przez te 5 dni próby z Marcinem przeplatały się z kilkugodzinnymi próbami śpiewu z Ulą oraz z wskrzeszaniem „Odysei”. Muszę powiedzieć, że praca przyniosła wymierne efekty. Koncert Chwały został jako tako zrobiony. Poziom utworów z „Odysei” bardzo się podniósł. Nareszcie każdy z nich wybrzmiał w innym klimacie oraz z innymi emocjami, w czym oczywiście pomogła nam Ula. Szlifowaliśmy charakter piosenek, czystość dźwięków, aby dobrze przygotować materiał na płytę. Noi sama „Odysea” też nabrała innego, wyraźniejszego charakteru. Stała się bardziej emocjonalna, intrygująca. Ostatniego wieczoru warsztatów zrobiliśmy próbę całości – było to dla mnie nasze najlepsze granie tego spektaklu.\nTradycja prezentacji warsztatowych przeniosła się i na „majówkę”, co do tej pory nie było praktykowane. Mniej więcej tydzień wcześniej każdy z nas dostał tekst monologu dobrany – jak twierdzi ksiądz – przypadkowo. Teksty pochodziły z bardzo różnych dzieł. Pojawili się wielcy dramaturdzy jak Szekspir, Czechow, Ibsen, ale też mniej znane dramaty i powieści. Teksty ciężkie i trudne, jak też frywolne. A więc monolog. Co to oznacza? Dla mnie - wyjść na scenę z daną historią i opowiedzieć ją widzom tak, żeby uwierzyli, żeby odebrali moje emocje, to co ja czuję, co mam w głowie, żeby pojęli to, co ja wiem w tym danym momencie o tej właśnie historii. Według mnie najtrudniejsza aktorsko sztuka. Nie ma innych osób, nie liczy się strój, rekwizyty, których czasem w ogóle nie potrzeba. Tylko ja, mój głos i moje emocje. Interakcja nawiązuje się z widzem. Dla nas, amatorów z Teatru ITP było to, myślę, jedno z najtrudniejszych zadań. Wyjść przed wszystkich, spojrzeć im w oczy, a wiadomo, że najgorzej występuje się przed „swoimi”. Zainteresować. Sprawić, by współodczuli mój smutek, rozpacz, histerię, zazdrość, radość, gniew, szaleństwo. Na kilka minut być kimś innym i otworzyć przed widzem swój świat. Muszę powiedzieć, że lepiej, gorzej, ale podołaliśmy temu zadaniu. Miło było patrzeć na swoich przyjaciół w zupełnie nowych odsłonach, na potencjał jaki w nas jest i jaki jeszcze może zostać wydobyty.\nPisząc „my” chcę wyrazić to, co obecnie czuję odnośnie tego naszego zbiorowiska ludzi jakim jest ITP. Zatem, dzięki tym warsztatom, znowu silnie poczułam, że Teatr ITP to właśnie MY.J Nie pojedyncze osoby + reszta, ale cała grupa. Bardzo piękne były te warsztaty pod względem „nas”. To, co się pomiędzy nami tworzy, buduje i rozwija jest cudownym, wspaniałym doświadczaniem obecności drugiej osoby i myślę, że nie da się tego dobrze opisać słowami. Trzeba to czuć. I wydaje mi się, że większość z nas podczas tych warsztatów to poczuła. Z osobami, z którymi jestem w teatrze już 4 lata, relacje znów się zacieśniły i zbliżyły nas do siebie. Natomiast z nowymi osobami zaczęły się budować, bo mogliśmy się w końcu poznać. Najbardziej działo się to nie podczas prób, ale przy wspólnym mieszkaniu, spaniu, chodzeniu na lody i na zakupy, opalaniu się na trawie w czasie poobiedniej przerwy, śmianiu się (a czasem też płakaniu), no i oczywiście podczas wieczorowo-nocnych rozmów - nie tylko tych zabawnych. Odkrywanie drugiej osoby to najpiękniejsza i najbardziej osobista dla mnie rzecz, jaką dostałam i wciąż dostaję w ITP. Od WAS!!!\n14 kwietnia – O warszawskim lansie i garderobie Damiana Aleksandra – czyli Nowy Raj Utracony w Teatrze ROMA!\nAch, zagrać w Romie „Raj”! Marzyło mi się to od premiery. Biorąc pod uwagę ilość rekwizytów w „Raju”, przebieranie się po 5 razy i nasze wieczne tłoczenie się w kulisach ROMA jest po prostu idealna do tego spektaklu. A miał to być nasz ostatni NRU... Niestety, nie wszyscy mogą wziąć w nim udział. Nie ma z nami Gosi – musi zostać w Lublinie.\nWyjazd z KULu o 6 rano, po drodze mocna kawa w „Delfinach” i ani się obejrzeliśmy, a już powitała nas deszczowa Warszawa. Cały rajowy majdan wylądował w eleganckim foyer teatru ROMA, a po chwili już na scenie. A ta scena! Można by po niej jeździć rowerem;) Kulisy podobnie. Wspaniale. Pierwszy raz będzie miejsce na wszystko. Idziemy na I piętro, gdzie czekają na nas aż 3 garderoby. My, dziewczyny, dostajemy garderobę Damiana Aleksandra. :D Zaczyna się wielkie malowanie i czesanie. W tym czasie na scenie montuje się scenografia, a ksiądz ustawia światła.\nCzas leci bardzo szybko. Za chwilę jest już 10:30, więc rozgrzewamy się, rozśpiewujemy, rozkładamy w kulisach rekwizyty, ciuchy. Soliści sprawdzają mikroporty i śpiewają na próbę Finał. Ksiądz tak się zajął tymi światłami, że przychodzi do nas w ostatniej chwili i nie ma już czasu na żadną próbę przestrzenną. Będziemy musieli poradzić sobie na żywioł.\nZaczyna się! W głowie myśl: „Boże, to ostatni raz...! Trzeba dać z siebie 200%!” W końcu wszyscy uwielbiamy ten spektakl. Idzie nam dobrze. W Prologu jak zwykle drobnych problemów dostarcza suknia ślubna, której nie udaje się zawiązać na wszystkie kokardki. Trochę spada Ani z ramion, ale się trzyma. Zbiorówki idą super, bo jest dużo miejsca. Świetnie wypada Walka, a rewelacyjne światła jeszcze polepszają efekt. Z drobnych wpadek: Kacper zapomina lalki Kena dla Rudej, ale ogrywają to. Na Walce przewraca się drabina i spada prosto na klatkę z papugą lekko ją miażdżąc. Przed wyjściem na Gagę mój kostium uparcie odmawia współpracy. Najpierw psuje się jedna lampka. Gdy ją wymieniam, stanik pęka na środku, a druga lampka zaczyna niebezpiecznie mrugać. Jeju... To ostatnia Gaga, muszę ją zatańczyć! Znajduję gdzieś grubą czarną taśmę i z Klaudią kleimy z 5 warstw, żeby się trzymało. Przy tej operacji cały stanik się deformuje i w ogóle wygląda okropnie, ale co tam, na scenie jest ciemno więc nie widać, a ja mogę ostatni raz zatańczyć. ;)\nNa Finale coś łapie za gardło. Po spektaklu ściskamy się, ale nie ma wiele czasu na wzruszenia bo ksiądz pogania. Musimy się zbierać. Szkoda tego „Raju”. Było przy nim mnóstwo nerwów, biegania, napięcia, pilnowania rekwizytów, szycia kostiumów, wiecznego klejenia szaf. Wyklinaliśmy te momenty, w których były dosłownie sekundy na przebranie się, walkę, po której wszystko bolało i przeciskanie się za sceną. Ale uwielbialiśmy grać NRU. To był naprawdę dobry i mądry spektakl. Zostało po nim mnóstwo wspomnień, zdjęć i wielki sentyment.\n26 marca – Czarownice\nTego dnia obudziłam się z wizją spędzenia całego dnia na KULu (znów!). No tak – podwójny spektakl, a wcześniej montaż scenografii. Wczesnym rankiem, przed wykładem, udałam się do kantorka, żeby zostawić w nim torbę wypchaną starannie wyprasowanymi kostiumami oraz niezbędnymi przyborami takimi jak 3 rodzaje pudru, lakier do włosów etc. Pani na portrierni CN była niepomiernie zdziwiona, że „już, tak wcześnie???”. Ehhh... Tak więc po wykładzie poszłam prosto do Starej Auli zahaczając o NoLogo po kawę, żeby jakoś przetrwać. Na miejscu było już kilka osób. Okazało się też, że atmosfera jest dość gęsta. Wcale to nie sprzyjało mojemu stanowi duchaL. Jednak bez gadania dołączyłam do przestawiania sterty krzeseł, zaraz też zaczęliśmy biegać do kantorka po tysiące niezbędnych rzeczy. Kacper zajął się montowaniem świateł, nieustraszona Wiola pozawieszała z drabiny czarne materiały na ścianach, a reszta zajęła się W MIARĘ skręcaniem stelaży i kratek. Piszę „w miarę”, gdyż była nas garstka i szło to dość opornie. Do ogarnięcia były też drobiazgi jak np. uporządkowanie świeczek (połowa była do wywalenia), odnalezienie DZIAŁAJĄCYCH zapalniczek czy zeskrobanie z dekoracji zaschniętego wosku. Plus oczywistości w stylu „Kto widział taśmę?; Nie mamy więcej nożyczek?; Gdzie jest kucz do skręcania???; Nie ma już śrubek!!!; Jezu jak tu brudno, gdzie szufelka?!”. Niby nic, ale to są właśnie te malutkie ważne rzeczy współtworzące całość. W końcu jednak uporaliśmy się ze wszystkim i dostaliśmy 2 godziny przerwy. Zdążylam jeszcze nawet na jedne zajęcia pójść. :P\nWidownia znowu była pełna. Już dużo wcześniej rozeszły się wszystkie wejściówki. Ciągle jest dla mnie dużym zaskoczeniem, że tak dużo osób chce zobaczyć nasze „Czarownice”. Nie zdążyliśmy zrobić ani kawałka próby, więc tylko za kulisami powtarzaliśmy sobie dialogi „na sucho”. Kuba musiał ogrywać na spontanie swoją uszkodzoną nogę (wsparł się dosłownie i w przenośni Radziową laską z „Prorocka”). Pierwszy spektakl poszedł nam słabo. Można powiedzieć, że był dopiero próbą przed drugim spektaklem. Więc gdy sobie już wszystko przypomnieliśmy i rozegraliśmy się, o 19:30 było dużo lepiej. Byliśmy swobodniejsi i pewniejsi. Znowu były duże emocje, łzy, napięcie. Luuuubię tak. ;) A widz to czuje, bo znów usłyszeliśmy bardzo miłe słowa. Także do następnego razu w Salem! ;)\nITP wyda płytę!\nAle zanim to nastąpi, musimy przejść szybki kurs nauki śpiewu, bo (jak utrzymuje Ksiądz Dyrektor) nie opanowaliśmy jeszcze tej umiejętności. Brawurowego i jakże ryzykownego zadania podjęła się lokalna cudotwórczyni – Ula Kasprzak-Wąsowska. Nie straszne jej fałsze, podjazdy i koguty, dzielnie znosi wszystkie nieczystości i konsekwentnie osadza nas w dołach i wyżynach. Jej czujne ucho wyłapuje każdą niepewność dźwięku, czy (o zgrozo!) tekstu. Opuszcza szczęki, uaktywnia przepony, unieruchamia ramiona, tępi ściśnięte gardła i powietrze w nosie, a przede wszystkim bardzo w nas wierzy i zawsze, ale to zawsze potrafi odnaleźć jakąś dobrą rzecz (nawet w Finale!), bo jak sama kiedyś powiedziała: „śpiewanie ma być takim chooodź, chooodź, będzie Ci miło”.\n11 marca – PREMIERA „CZAROWNIC” !\nZaczęło się od udoskonalania scenografii, która wciąż wymagała odpowiedniego dopieszczenia – a to jakaś nitka sterczy, a tu kleju za dużo, a może by tu jeszcze coś dodać? Z pozoru drobne poprawki okazały się wielkimi przedsięwzięciami, a Ksiądz szalał! Przedzierał tło, wstawiał siatki, lampy, w jego głowie rodziły się coraz to nowe pomysły. Ostatecznie jednak poskromił dalsze chęci wprowadzania ich w życie („A to może później Eluś będę miał do Ciebie prośbę”) i zaczęliśmy próbę. Oczywiście z ponad godzinną „obsuwą”, oczywiście z naszej winy. Pomimo skupienia, były wpadki. Wciąż chciałoby się coś przećwiczyć, powiedzieć jeszcze raz, wypróbować, ale czas biegł jak szalony i ani się obejrzeliśmy, a wybiła TA godzina.\nPrzywitaliśmy nieco zdezorientowanych widzów stojąc na scenie. Mrok wyciemnionej czarnymi materiałami starej auli, dźwięk altówki, przygaszone światła i blask świec trzymanych przy twarzach dziewczyn wprowadzał odpowiednią atmosferę. Ach, aby tylko udało się ją utrzymać! Nie bacząc na niezagojone jeszcze rany po próbach, oślepiające reflektory, stres, silne emocje; każdy pragnął dać swojej postaci wszystko, co najlepsze, pokazać efekty swojej długiej i ciężkiej pracy, opowiedzieć tę historię najpiękniej jak tylko potrafił.\nCzy się udało? W moim odczuciu i wielu innych, z którymi przyszło mi na ten temat rozmawiać – TAK! (: Nie oznacza to, że na tym poprzestaniemy i nie będziemy dalej pracować! Skądże znowu! Już dziś planujemy kolejne spektakle, na które serdecznie zapraszamy. (:\n8 marca - Ach Ci mężczyźni, prawdziwi tacy!\nPamiętali o nas i jak zwykle stanęli na wysokości zadania, bo prócz siarczystych buziaków i gorących życzeń, dostało nam się po pięknym tulipanie! No i jak tu ich nie uwielbiać? (:\nAle nie tylko oni postanowili zrobić nam prezent! Tegoż dnia odbył się również casting mężczyzn do Teatru ITP. Nie to, żeby nam było mało płci przeciwnej, nie narzekamy – absolutnie! Ale jakoś tak zupełnie przypadkiem spora część damskiej reprezentacji teatru, postanowiła zachęcić tych niezdecydowanych, tudzież skrępowanych do udziału w castingu, a swoimi czarującymi uśmiechami i zalotnymi spojrzeniami przekonać, że WARTO! Musiałyśmy być przekonywujące, bo dołączyło do nas sześciu wspaniałych utalentowanych mężczyzn! (: Łuhu! (:\nPrzygotowanie do „Czarownic”\nMordercze próby, spotkania na zimnych KULowskich korytarzach do późnych godzin wieczornych i towarzyszące temu: wałowanie tekstu, wyciskanie ostatnich potów, zdzieranie gardła, wylewanie łez, nabijanie nowych siniaków. Ksiądz Dyrektor nie znał jednak litości:\n- „Widzę, że myślisz o tekście – jeszcze raz”,\n-„Cooo?! Nie rozumiem! – jeszcze raz”,\n-„NUDA! NUDA! NUDA! – jeszcze raz”.\nA zaraz potem, gdy już padaliśmy z nóg, jęcząc z bólu na skutek powstania nowych siniaków, pojawiało się jakże optymistyczne zdanie:\n-„Jesteście w stanie zrobić to lepiej!”\nAle na tydzień przed premierą nawet ten, którego wiara jest niezachwiana, zobaczywszy brak scenografii, kostiumów, a nawet momentami i „szycie” tekstu, zwątpił i zagroził przełożeniem premiery.\n- „Jak to?! TEEERAAAZ?! Kiedy całe media aż huczą o nas, kiedy wszyscy goście zaproszeni, kiedy …”\nChyba każdy potraktował tę groźbę na poważnie, bo już następnego dnia podjęto pracę nad wykonaniem scenografii (Ela na ten czas zamieszkała w kantorku, raz po raz przyjmując do siebie miłych lokatorów zaprzęgając ich do ciężki robót), nagle naszym oczom objawiły się stroje (oczywiście byli tacy, którzy kompletowali swój strój na dzień przed, ale chyba nie bylibyśmy sobą gdyby podobna sytuacja nie miała miejsca), ponadto uznaliśmy, że najwyższy czas odkleić się od scenariusza i zacząć grać. Efekty było widać od razu, stąd wspaniałomyślna decyzja, że premiera jednak odbędzie się w wyznaczonym terminie – 11 III 2012.\n10 – 15 lutego – warsztaty teatralne w Czerwińsku nad Wisłą\nTej zimy wybraliśmy się na warsztaty nie do Sokołowa, jak co roku, ale do Czerwińska. Piękna zima, piękne miejsce z pięknym widokiem na zamarzniętą Wisłę i piękny, wielki i zimny (:P) klasztor, w którym mieszkaliśmy, wysoko na samej górze.J\nDni były bardzo wypełnione pracą i mijały w mgnieniu oka. Rano pobudka, jutrznia w klasztornej kaplicy, śniadanie, chwila odpoczynku na poranną kawkę, solidna rozgrzewka ruchowa i potem różne zajęcia teatralne. Na improwizację, na pantomimę, na emocje itd. Na warsztatach byli z nami Ula i Marcin Wąsowscy z Ignasiem. Marcin prowadził z nami część zajęć teatralnych, z Ulą ćwiczyliśmy emisję głosu: oddychanie, śpiewanie, świadomość własnego głosu itp. Śpiewaliśmy m. in. piosenki z „Odysei” i nawet stworzyliśmy robocze wersje nagrań. Cel chyba był taki, żebyśmy mogli się potem załamać słuchając tegoJ Oraz abyśmy świadomie i z motywacją pracowali przed nagraniami w studio, które nas czekają w przyszłości (bliskiej czy odległej - to zależy od tego jak bardzo fałszujemy:P).\nNa niecałe dwa dni przyjechała do nas Marzena z synkiem Antosiem. Marzenę niektórzy z nas już znali z warsztatów w Górecku Kościelnym, gdzie przez tydzień uczyła nas piosenek do „Prorocka”. Tym razem też przyjechała nauczyć nas dwóch piosenek z „Don Kichota”, którego premiera ma być jesienią. Najpierw robiliśmy typową dla niej niekonwencjonalną rozśpiewkę, a potem w tempie ekspresowym, bez nut i tekstów nauczyliśmy się dwóch utworów – tyle o ile, ale melodię pamiętamy, jest to więc już punkt zaczepienia. Gdy my śpiewaliśmy, Ignacy z Antosiem bawili się wspólnie, lub też chodzili sobie po sali skutecznie nas rozpraszając. Tak czy siak nianiek wśród nas im nie brakowało.\nKsiądz co prawda też z nami pracował, ale trochę się obijał na tych warsztatach:D Od prowadzenia zajęć miał swoich ludzi – Marcina, Ulę, Marzenę:P Ale nawet na kazania podczas Mszy zrobił sobie taryfę ulgową.J\nW ramach relaksu i czasu wolnego obejrzeliśmy wspólnie dwa filmy, a w godzinach wieczorno-nocnych przesiadywaliśmy w bardzo przyjemnej kawiarence jedząc słodycze, pijąc HERBATKĘ itd itp.\nU progu Nowego Roku niemal każdy stawia sobie za punkt honoru COŚ postanowić. Jako, że w tym Teatrze nie ma ludzi inteligentnych, co jest nam wmawiane od dawien dawna, nie podejmiemy nawet próby wykazania się wspomnianą inteligencją, tudzież oryginalnością. Podążymy za utartymi zwyczajami i też POSTANAWIAMY!\nDrogi gościu, wierny czytelniku (bo takowi istnieją, prawda?), który zabłąkałeś się na tę stronę! Oto obiecujemy, biorąc sobie Ciebie na świadka, iż za pośrednictwem tegoż „Dziennika” będziemy regularnie informować Cię o naszej działalności. Tym samym, obiecujemy (głęboko wierząc w naszą systematyczność), że nie pojawią się tu żadne niedopuszczalne kilkumiesięczne pustki. (:\nA przy okazji pierwszego noworocznego wpisu życzymy wszystkim samych serdeczności, radości i dużo miłości. Niech Opatrzność nad nami czuwa!


Malownicza działka gwarantująca ukojenie po dniu pracy, z widokiem na lasy z Parku Krajobrazowego Doliny Bystrzycy oraz Masywu Ślęży. Idealna nieruchomość dla osób ceniących spokój i prywatność oraz szybkim i łatwym dostępem do Wrocławia. Działka o powierzchni 1840 m2 (możliwość powiększenia o działki sąsiednie)położona jest w Piławie 12 km od Wrocławia, 3 km od autostrady (zjazd na Mietków) i Kątów Wrocławskich,w drodze nad Zalew w Mietkowie. Sklepy spożywcze w odległości 300 m, do restauracja to tylko 300m. 6 km do najbliższego kąpieliska i 3 km od Winnicy Adoria. Nie czekaj, skorzystaj z okazji już dziś. TEKTON PROPERTY TO NAJLEPSZE BIURO NIERUCHOMOŚCI W POLSCE WG KONKURSU LIDER NIERUCHOMOŚCI OTODOM 2020. Znajdź nas w swoim mieście: Gdańsk, ul. Chmielna 10 - Warszawa, Plac Dąbrowskiego 1 - Wrocław, ul. Kasztanowa 3A/118 - Kraków, ul. Józefitów 7/4. Podejmując współpracę z przedstawicielami Tekton Property zyskujesz: - oszczędność czasu - weryfikację dokumentów od strony formalno-prawnej - wsparcie agenta na każdym etapie transakcji - pomoc przy uzyskaniu kredytu hipotecznego w kilkunastu bankach - wgląd do umów przed zawarciem aktu notarialnego u sprawdzonych Notariuszy - własne analizy makroekonomiczne i raporty z prowadzonych działań - dostęp do cen transakcyjnych z okolicy Skontaktuj się z opiekunem oferty, a on poprowadzi Cię przez wszystkie etapy transakcji. Zapraszamy do współpracy! Niniejsze ogłoszenie nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu przepisów art. 66 k.c., a przedstawione dane mają charakter informacyjny. Numer oferty w biurze: TC851705 Lokalizacja: Dolnośląskie, Wrocławski, Mietków Powierzchnia: 1840 Ogłoszenie dodane za pomocą Trimo.pro Dodano: 2021-06-11 w Gumtree.pl\nNOWA CENA 2 działki budowlane 12 i 15 arów Borek Strzeliński\nGłówne atuty nieruchomości: • cicha i spokojna okolica • na nowym osiedlu • bliskość terenów zielonych Działka jednorodzinna (mn). Oferuje dwie działki budowlane oraz usługowe 12 i 15 arów. Możliwy zakup dwóch lub pojedynczo. Początek budowanego osiedla w miejscowości Borek Strzeliński. Dojazd do dz... więcej »iałki drogą polną z mało ruchliwej drogi publicznej. Media w bliskiej odległości: woda i prąd w drodze. Cisza i spokój - rzadka zabudowa, piękne widoki. Polecam Borek Strzeliński - atrakcyjna miejscowość gmina Borów w woj. dolnośląskim 30 min od Wrocławia 32 km. Oferta dostępna tylko u mnie Izabela Żygadło tel. [tel]\n8 022 m2\nDziałka na sprzedaż 8 022,00 m², Wrocław, oferta nr 1267/4790/OGS\nPowierzchnia: 8 022 m2\nZapraszamy do zakupu działki gruntowej niezabudowanej działkę budowlaną/inwestycyjną położoną we Wrocławiu na terenie Parku Przemysłowego.Działki o o powierzchni około od 8022m2 - załącznik. Plan miejscowy numer 97 _4/webdisk/[tel]ru04mapa.pdf Treść niniejszego ogłoszenia nie stanowi oferty handlowe... więcej »j w rozumieniu Kodeksu Cywilnego. Oferta wysłana z programu dla biur nieruchomości - asariWEB\nStrachocin - działka bydowlana 500m2\nPolecam na sprzedaż działkę o pow. 500m2 zlokalizowaną przy ul. Zamoyskiego na Strachocinie, z dojazdem bezpośrednim od ulicy. Na działce woda i kanalizacja oraz prąd, gaz w ulicy. Dobry dojazd do Wschodniej Obwodnicy Wrocławia i Węzła Bielańskiego. Wydano dla działki pozwolenie na budowę, rozpoczęt... więcej »a budowa - fundamenty. Polecam i zapraszam na prezentację Grażyna\nKONTAKT : NOVENA Nieruchomości, Małgorzata Uliasz [tel]. Od poniedziałku do piątku w godz. 10.00 do 18.00. Ogródek do odstąpienia. Ok. Kromera- Toruńska. Powierzchnia ok. 280m2. Do własnej aranżacji. Media: woda- studnia, prąd- brak,, kanalizacja-brak. Prezentujemy tylko sprawdzone oferty. Pomagamy... więcej »w udzieleniu kredytu na zakup nieruchomości. Naszym Klientom oferujemy również pomoc prawną. Powyższa oferta ma charakter informacyjny i nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu art.66 1 Kodeksu Cywilnego. Numer oferty w biurze: [tel]1200092 Lokalizacja: Dolnośląskie, Wrocław, Psie Pole, Ogródek do odstąpienia. Ogłoszenie dodane za pomocą Trimo.pro\nWrocław, Wrocław-Fabryczna, Maślice, Kozia Działka na sprzedaż\nWrocław » Fabryczna » ul. Kozia\nOpis nieruchomości Działka inwestycyjna przemysłowa 20 000 m2 Maślice Michał Do sprzedaży działka przemysłowa na wrocławskich Maślicach. - Możliwość budowy magazynów, fabryki itp. - Działka płaska, nieogrodzona, objęta MPZP - Wjazd drogą asfaltową. - Powierzchnia 19967m kw - Brak mediów - Dopuszczal... więcej »na wysokość obiektów: 12m 1. Wyznacza się teren aktywności gospodarczej oznaczony na rysunku planu symbolem A1AG. 2. Na terenie, o którym mowa w ustępie 1 ustala się następujące przeznaczenie podstawowe: 1) działalność produkcyjna (sekcja D) z wyjątkiem (podsekcji DF) - wytwarzanie produktów koksowania węgla, produktów rafinacji ropy naftowej i paliw jądrowych, 2) budownictwo (sekcja F), 3) transport, gospodarka magazynowa, łączność (sekcja I), 4) pośrednictwo finansowe (sekcja J), 5) handel hurtowy i detaliczny, 6) obsługa nieruchomości, wynajem i działalność związana z prowadzeniem interesów (sekcja K), 7) usługi administracji, zespoły biurowe, 8) usługi, 9) obsługa pojazdów mechanicznych, 10) usługi gastronomii, 11) zieleń. 3. Na terenie A1AG ustala się następujące zasady zagospodarowania: 1) nie dopuszcza się wznoszenia budynków służących działalnościom wymienionym w ustępie 2 punkty:1,2,3,5,9 w okresie jednego roku od dnia uchwalenia planu, 2) zakaz lokalizacji obiektów, których uciążliwość będzie wykraczać poza granice terenu A1AG, 3) nieprzekraczalne linie zabudowy w miejscu wskazanym na rysunku planu, 4) maksymalną powierzchnię terenu zabudowanego na 70%, 5) możliwość włącz\nDziałka w Oławie o powierzchni 1,89ha przeznaczona pod produkcję i usługi.(P/U0.4) tuż obok firmy ELEKTROLUX Działka przemysłowo - usługowa. Typ własności: Odrębna własność. Działka przemysłowa w Oławie. Działka w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczona symbolem P/U0.4. Przeznacz... więcej »enie podstawowe m.in. (...) Pokaż więcej Działka w Oławie o powierzchni 1,89ha przeznaczona pod produkcję i usługi.(P/U0.4) tuż obok firmy ELEKTROLUX Działka przemysłowo - usługowa. Typ własności: Odrębna własność. Działka przemysłowa w Oławie. Działka w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczona symbolem P/U0.4. Przeznaczenie podstawowe m.in.: -produkcja, bazy, składy, magazyny -handel hurtowy i magazynowanie oraz logistyka -usługi mogące wpłynąć niekorzystnie na stan środowiska. Działka usytuowana w bliskim sąsiedztwie istniejącej już infrastruktury przemysłowej. (np. zakład produkcyjny Elektrolux). Maksymalna wysokość zabudowy 12m Maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy 80% Działka przemysłowo-usługowa w Oławie Oferta dostępna tylko w Metrohouse. Więcej zdjęć i plan powierzchni na /HERY826 ZADZWOŃ: . Czekamy na telefon od Ciebie. - Zakup lub najem nieruchomości przez Agencję Metrohouse to: największy wybór na rynku elastyczne podejście do Klienta bezpieczeństwo transakcji możliwość skorzystania z szerokiej oferty kredytów gotówkowych i hipotecznych doświadczeni doradcy Czy wiesz, że możemy przygotować dla Ciebie prezentację on-line nieruchomości? Skontaktuj s\nOpis nieruchomości DZIAŁKA INWESTYCYJNA NA OPOROWIE FOR ENGLISH: CALL US / SEND US AN E-MAIL / GET IN TOUCH ON WHATSAPP 0% PROWIZJI OD KUPUJĄCEGO! Serdecznie polecam działkę inwestycyjną położoną na wrocławskim Oporowie o powierzchni 9876 m2 w odległości 2 km w linii prostej od zachodniej nitki AOW... więcej »( Autostradowej Obwodnicy Wrocławia A-8). Polecana nieruchomość znajduje się w pobliżu dużego osiedla mieszkaniowego , w obszarze o znakomitych perspektywach rozwoju najbliższego otoczenia. Działka płaska z dojazdową drogą asfaltową i doprowadzonymi mediami. Dla tego terenu obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego . Przeznaczenie podstawowe: - handel detaliczny wielkopowierzchniowy B - handel detaliczny małopowierzchniowy - szpitale, placówki medyczne - gastronomia - biura - hotele - magazyny i handel hurtowy - naprawa pojazdów - stacje paliw - usługi drobne - uczelnie wyższe - sklepy - obiekty sportowe - wiele innych. MPZP dopuszcza maksymalną wysokość zabudowy do 20-25 metrów. Istnieje możliwość podziału prezentowanej działki. W ofercie mamy także mniejszą powierzchnię działki 2726 m2 w cenie 635 zł/m2 netto. CENA NIERUCHOMOŚCI ,00 zł netto Serdecznie zapraszam na prezentację! ZAINTERESOWAŁA CIĘ TA OFERTA? – ZADZWOŃ, ZNAJDZIEMY IDEALNE MIEJSCE DLA CIEBIE! Barbara Ryszawa Tel. Biuro Nieruchomości Perfect Place Al. Armii Krajowej 8b/6 50-541 Wrocław ODWIEDŹ NAS NA FACEBOOK’U ŚLEDŹ NAS NA INSTAGRAMIE Niniejsza oferta nie stanowi oferty w rozumieniu przepisów Kodeksu\n5 945 m2\nDziałka inna Wrocław Fabryczna\nPowierzchnia: 5 945 m2\nDo sprzedania działka zabudowana budynkiem magazynowo-biurowym, położona dosłownie w Parku Popowickim we Wrocławiu. Działka o powierzchni 5945m2 z wstepnym projektem na budowę Hotelu. Projekt na etapie tworzenia dokumentacji do pozwolenia na budowę (zaawansowanie 95%). Brak Miejscowego planu zagospo... więcej »darowania przestrzennego Cena sprzedaży 5 500 000zł netto lub możliwość wybrania zwolnienia z VAT Więcej informacji Marek Miszczyszyn [tel][tel]-38 [email] www.aidanieruchomosci.pl Zamieszczone oferty nie stanowią oferty w rozumieniu Kodeksu Cywilnego, a dane w nich zawarte mają jedynie charakter informacyjny. Pośrednik odpowiedzialny za realizacje oferty Marek Miszczyszyn nr llicencji 15521\n| Działka inwestycyjna położona w rejonie wrocławskiego lotniska. Teren objęty Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego - 6ZP-U1. Działka przeznaczona pod usługi handel detaliczny małopowierzchniowy A, gastronomię, obiekty naukowe i badawcze, kryte urządzenia sportowe, obiekty do parkowania... więcej ». W sąsiedztwie przystanek komunikacji miejskiej. Dobry dojazd do autostrady i centrum miasta. Polecam i zapraszam na prezentację. Marlena ::LINK DO STRONY | http://www.iglica.pl/lokal,5196595 ::KONTAKT DO AGENTA | Marlena Joks | +48... pokaż numer | +48... pokaż numer | [email] ::DANE BIURA | Iglica Nieruchomości Stare Miasto | Iglica - dział mieszkaniowy | Kiełbaśnicza 24 | 50-110 Wrocław | +48... pokaż numer | www.iglica.pl Pośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Marlena Joks (licencja nr: 7915)\nDuża, ogrodzona działka budowlana wraz z budynkami gospodarczymi do wyburzenia Główne atuty nieruchomości: doskonała komunikacja z centrum z dobrym dojazdem uzbrojona Działka jednorodzinna (mn). Typ własności: Odrębna własność. Duża, piękna działka budowlana z zabudowaniami we wsi Pietrzykowice (gmi... więcej »na Kąty Wrocławskie). (...) Pokaż więcej Duża, ogrodzona działka budowlana wraz z budynkami gospodarczymi do wyburzenia Główne atuty nieruchomości: doskonała komunikacja z centrum z dobrym dojazdem uzbrojona Działka jednorodzinna (mn). Typ własności: Odrębna własność. Duża, piękna działka budowlana z zabudowaniami we wsi Pietrzykowice (gmina Kąty Wrocławskie). Działka ma powierzchnię 39 arów, jest w kształcie zbliżonym do prostokąta, znajduje się w spokojnej okolicy, w sąsiedztwie zabudowań jednorodzinnych. Jest ogrodzona. Może być przeznaczona pod inwestycję lub podzielona na mniejsze działki. Na działce znajdują się poniemieckie budynki (dom - ok. 120 m, przyległy do niego budynek gospodarczy i duża stodoła). Budynki są w kiepskim stanie - wymagają generalnego remontu bądź są do wyburzenia. Za zabudowaniami znajduje się duży ogród, który w tym momencie jest nie zagospodarowany. Ogród sąsiaduje z boiskiem sportowym. Do posesji jest dojazd asfaltową drogą, ponadto z boku wzdłuż działki istnieje droga, z możliwością dojazdu do tylnej części działki w przypadku jej podziału. Działka jest w pełni uzbrojona: woda, prąd, gaz, kanalizacja. Bardzo atrakcyjna, 39 ar działka budowlana nieda\nDziałka UP usługowo-przemysłowa przy samej S8 ŁOZINA, dojazd asfaltowy! Przy Wrocławiu i Oleśnicy! Główne atuty nieruchomości: doskonała komunikacja z centrum z dobrym dojazdem Działka przemysłowo - usługowa. Typ własności: Odrębna własność. (...) Pokaż więcej Działka UP usługowo-przemysłowa przy sa... więcej »mej S8 ŁOZINA, dojazd asfaltowy! Przy Wrocławiu i Oleśnicy! Główne atuty nieruchomości: doskonała komunikacja z centrum z dobrym dojazdem Działka przemysłowo - usługowa. Typ własności: Odrębna własność. Atrakcyjna działka UP usługowo-przemysłowa przy samej S8 położona w miejscowości ŁOZINA, dojazd drogą asfaltową z gotowym asfaltowym wjazdem! Dla miejscowości jest uchwalony MPZP, z którego wynika, że działka w wymiarze ok.1,3ha oznaczona jest symbolem UP - usługowo-przemysłowa, przeznaczona dla aktywności gospodarczej nie uciążliwej oraz w wymiarze ok. 38ar symbolem RP/KS - grunty rolne (RP) oraz droga (KS - rezerwa dla potrzeb rozbudowy S8). Nad skrajem działki przechodzi linia energetyczna 400kv - widać na jednym z zamieszczonych zdjęć. Działka jest też w strefie oddziaływania od cmentarza w odległości 150m i 50m. Dodatkowym atutem jest fakt, że działka sama w sobie może stanowić reklamę dla przemieszczającego się transportu drogowego drogą S8, ze względu na jej bezpośrednie położenie przy S8 (bez zamieszczonych ekranów). Wyjątkowo korzystna lokalizacja, do centrum Wrocławia dojedziemy w zaledwie 20-30min (20km), a do centrum Oleśnicy w 15min (20km)! Oferta godna uwagi, zapraszam


HP i Fundacja Polsat rozdają drukarki potrzebującym\nDeath Stranding na PC zaoferuje DLSS 2.0\nCzy iPhone SE 2 Plus i SE 3 pojawią się jeden po drugim?\nZapowiedź Worms Rumble! PlayStation dalej kocha małe gry\nNajciekawsze newsy – filmy i seriale [1.07.2020]\nZwiastun codzienny – [1.07.2020]\nWstajecie z łóżka, a odpowiednio zaprogramowany wirtualny asystent rozpoczyna zarządzanie całym mieszkaniem. Podczas gdy Wy bierzecie poranny prysznic, ekspres przyjmuje rolę profesjonalnego baristy, wcześniej przygotowane śniadanie powoli wjeżdża na talerz, a w tle rozbrzmiewa specjalnie ułożony plan na dzisiejszy dzień. O nic nie musicie się martwić, bo komputer podłączony do bazy danych dba o wszystko.\nZ pewnością kojarzycie taką perspektywę, ale na taką wygodę przyjdzie nam jeszcze trochę poczekać. Jak zawsze czasu nie marnotrawią Chiny, które już teraz opracowują standardy dla inteligentnych mieszkań.\nProces rozpoczęła firma China Light Industry Council, która wyznaczyła szereg wyspecjalizowanych oddziałów do pracy nad tym przedsięwzięciem. Wśród nich znalazła się grupa ekspertów, sojusz stowarzyszeń branżowych, a także organizacje technologiczne, inspekcyjne, testujące i certyfikujące. Priorytetem w opracowywaniu szeregu norm zostało m.in. ustalenie sposobu komunikacji pomiędzy urządzeniami oraz stworzenie systemu przechowywania danych w chmurze. Ten oczywiście musi być w pełni odporny na jakiekolwiek formy ataków.\nAkcja ma już na swoim koncie pewne osiągnięcie. Do tej pory ustalono, że wykorzystanie Wi-Fi nie wchodzi w grę, ale całkiem świeża technologia sieciowa Narrowband IoT będzie wręcz idealna. Jest to sposób komunikacji na zasadzie fal radiowych przeznaczony dla urządzeń wymagających małych ilości danych, która jest stosunkowo tania w implementacji, obejmuje spory obszar swoim zasięgiem oraz posiada niskie zapotrzebowanie na energię elektryczną.\nSzacuje się, że do 2022 roku rynek inteligentnych mieszkań w Chinach wyniesie około 15 bilionów dolarów. Ze względu na to decyzja firmy China Light Industry Council jest jak najbardziej uzasadniona, ponieważ w przyszłości będzie odgrywać na rynku niemałą rolę, o ile nadal będzie pełnić funkcję firmy odpowiedzialnej za ustalanie standardów i norm w tej dziedzinie.\nPlus wprowadził do swojej oferty platformę edukacyjną Squla


PRO CARBO: WĘGIEL W PŁYNIE easy CO2 500 ml - 6950027067 - oficjalne archiwum allegro\nPRO CARBO: WĘGIEL W PŁYNIE easy CO2 500 ml (6950027067)\nZakończona o 11:00 dnia 19.02.2019 r.\noferta nr 6950027067\nWĘGIEL W PŁYNIE PRO CARBO 500 ml\nWęgiel to pierwiastek życia, jest on głównym budulcem tkanek każdej żywej rośliny, dlatego nie powinno go zabraknąć w ekosystemie jakim jest akwarium. Często początkujący akwaryści sięgają po rozbudowane linie nawozowe, zapominając jednak o podstawie - WĘGLU!\nJeśli marzy Ci się piękne akwarium, pełne soczyście zielonych roślin, a nie chcesz inwestować setek złotych w instalację która dozować będzie do wody dwutlenek węgla, możesz zastosować nowatorskie rozwiązanie jakim jest tak zwane "CO2 w płynie", czyli PRO CARBO. Ten płynny nawóz jest doskonałym źródłem węgla dla roślin akwariowych, został opracowany tak, aby nie tylko wspomagać wzrost roślin ale i ograniczać rozwój glonów w akwarium. Pro Carbo, tak jak dwutlenek węgla, wchłaniany jest przez listki, dlatego nadaje się do nawożenia wszelkich roślin, zarówno tych sadzonych w dnie jak i mchów czy wątrobowców, można go stosować jako główne źródło węgla albo jako uzupełnienie tego pierwiastka tam, gdzie dozowane jest CO2.\nDozowanie: Pro Carbo jest niezwykle wydajnym nawozem węglowym, na każde 50 litrów wody akwariowej wystarcza jedno naciśnięcie dozownika dziennie. W akwariach z delikatnymi zwierzętami oraz takich, w których rośliny nie są przyzwyczajone do nawozów, w pierwszym tygodniu należy używać 1/3 dawki, w drugim tygodniu 2/3 dawki, w trzecim tygodniu nawozić pełną dawką. W akwarium z dużą ilością roślin, ilość nawozu można stopniowo zwiększać aż do 1 dawki na 30 litrów wody. Dla zoptymalizowania nawożenia zalecane jest jednoczesne używanie nawozów Complete Plants Growth lub Mosses Makro z linii Krewetkarium.com.


Kornelia Marek nie wie, skąd się wzięło u niej EPO | zyciewarszawy.pl\nmz 24-03-2010, ostatnia aktualizacja 24-03-2010 14:31\n- Nie wiem skąd się wzięło EPO (erytropoetyna - red.) w moim organizmie - powiedziała Marek. - Nie mam żadnych zastrzeżeń do doktora Witalija Trypolskiego, któremu ufałam. Ale to nie tylko jego wina. Ja też czuję się winna tej sytuacji i jestem gotowa ponieść konsekwencje.\nBadanie antydopingowe Kornelii Marek, które przeprowadzono podczas igrzysk po biegu sztafetowym 4x5 km - dało wynik pozytywny. 12 marca, na żądanie zawodniczki, w laboratorium w Richmond rozpoczęła się analiza próbki B. 16 marca MKOl potwierdził obecność niedozwolonej substancji - erytropoetyny (EPO) - w organizmie Polki. To jedyny przypadek stosowania dopingu wykryty na tegorocznych igrzyskach.


AUDIO PLUS - EVA-2082S/126\nStrona główna > Oferta > Electro-Voice > Systemy instalacyjne > EVA Series > EVA-2082S/126\nSeria EVA firmy Electro-Voice (Expandable Vertical Array) jest instalacyjnym systemem typu line arry i została zaprojektowana z myślą o precyzyjnym nagłośnieniu sal widowiskowo-koncertowych i teatralnych. Jest eleganckim w swej prostocie rozwiązaniem dla instalacji stałych.\nPasmo przenoszenia (-3dB):\n2x EVS2008 (8")\n4x DH2005 (1,25")\nwielowarstwowa sklejka brzozowo-sosnowa\n512,4 x 596,9 x 358,2 mm\nEVA-SG, EVA-EG, EVA-GXB, EVA-AM, CDNL4, CDG, CSG\nZestaw głośnikowy szerokopasmowy\nPodwójny moduł systemu line array\nPropagacja w poziomie 120o\nPropagacja w pionie 6o\nSkuteczność 104 dB\nZintegrowany zabudowany i niewidoczny system podwieszania\nKonstrukcje obudowy dostępne w trzech wersjach – do użytku wewnątrz oraz na zewnątrz PI i FG\nZaawansowana zwrotnica sygnałowa z zabezpieczeniem dla przetworników wysokotonowych\nTłumiki -3/-6/-9 dB\nMożliwość zasilenia nawet do 8 modułów z jednego kanału wzmacniacza\nNarzędzia kalkulacyjne EVADA dające możliwość precyzyjnego zaprojektowania sytemu.\nDzięki zastosowaniu falowodów Hydra Plane, system EVA zapewnia jakość wykonania line array. Zaawansowane wewnętrzne zwrotnice sygnałowe z opcjonalnymi tłumikami, umożliwiają zasilanie nawet ośmiu modułów z jednego kanału wzmacniacza mocy, bez konieczności stosowania dodatkowych procesorów DSP. Ukryty system podwieszania zapewnia nie tylko doskonały wygląd, ale także sprawia, że system EVA jest bardzo prosty w instalacji.\nSystem EVA ma wewnętrzny, niemal niewidoczny system podwieszania. Poszczególne moduły są połączone ze sobą za pomocą wewnętrznej metalowej struktury, która jest ukryta pod panelami maskującymi. Dzięki temu „grona” systemu EVA wyglądają bardzo estetycznie – bardziej jak zaplanowany, dopasowany element architektoniczny niż po prostu system głośników. Elementy zawiesi zostały tak zaprojektowany, by unieść nawet do ośmiu modułów przy bardzo wysokim poziomie bezpieczeństwa (powyżej 8:1).\nWszystkie zestawy głośnikowe serii EVA w standardzie występują w kolorze białym lub czarny.\nCPS2.12 MK II\nAktywna kolumna głośnikowa w obudowie drewnianej, wyposażona w 15" głośnik niskotonowy i 1.25" głośnik wysokotonowy z wbudowanym wzmacniaczem o mocy 2000W i edytowalnym procesorem DSP\nZestaw głośnikowy Electro-Voice EVU-2062/95 jest szerokopasmową konstrukcją dwudrożną, skłądającą się z dwóch przetworników niskotonowych 6,5" i wyskotonowego 1,3".Głosnik ten może być wykorzystywany w aplikacjach, gdzie wymgane jest nagłośnienia o wysokiej jakości, ale także małe rozmiary. Wszystko to w kompaktowej i lekkiej obudowie, która została specjalnie zaprojektowana, aby dobrze przylegać do ścian i sufitów oraz wtapiać się w otoczenie.\nAktywna kolumna sub-niskotonowa w obudowie drewnianej, wyposażona w 15" głośnik sub-niskotonowy z wbudowanym wzmacniaczem o mocy 1300W i edytowalnym procesorem DSP


na wesele. jakie dodatki do niej ? / Szafa - Wizaz.pl\nna wesele. jakie dodatki do niej ? Czy iść w tym na wesele?\nkategoria: Dodatki, dodano: 2011-03-10 12:49:38\nMoja nowa sukienka z New Yorkera.\nNie wiem tylko jakie dodatki mam dobrać\nMam już czarne szpilki z kokardką\nczikicziki, 2011-03-17 14:29:07\nNapisane przez kludi666\nWitam, podpinam sie pod temat. Kupiłam sobie sukienkę na wesele i zastanawiam się jaką mam dobrać biżuterię, a konkretnie chodzi mi o naszyjnik. Sukienka wygląda tak: http://img.szafa.pl/uploads/clothes/...1296840020.jpg tylko bez ramiączek i ma głębszy dekolt. Mam taki naszyjnik http://japanstyles.pl/photos/mirals-...1431605830.jpg i zastanawiam się czy on będzie pasował. Buty : czarne szpilki z zapięciem i mała czarna torebka kopertówka do ręki. Mam, czarne długie włosy. Czekam na rady, z góry dzięki Pozdrawiam.\noj nie nie, ten naszyjnik w ogóle nie pasuje. Sukienka jest prosta ale elegancka, kopertówka + buty tak jak piszesz- OK\nJak dla mnie- jeśli masz zamiar iść z rozpuszczonymi włosami- wpięłabym coś w nie- może czarna bądź czerwona kokardka z boku?\nMi się podoba bez biżuterii ten zestaw ale ja lubię minimalizm\nkludi666, 2011-03-11 12:01:28\nabiblabla, 2011-03-10 22:04:16\nprzecudowna, przepiękna, zabiłabym za nią\na dodatki - jak najskromniejsze i byle nie srebro! czarne, nude lub pudrowy roz\nfiolkowa krolewna, 2011-03-10 18:49:27\nA ok ja ogólnie zakochana jestem w tej sukience tylko nie podoba mi się do końca w niej biust, ale przeżyję\naffen, 2011-03-10 18:40:22\nu mnie zawsze jest mało i tak w miejscu biustu hehe\nmnie Tż też przekonał, bo stwierdził że ładna, a to mu się co do moich strojów zdarza baardzo rzadko\na wystawiłam na wymianę po pierwsze dla zachęty dla mojego wątku a po drugie może ktos by mnie skusił inną z asosa bo równiez mi się podobają poza tym nie wiem czy się w niej zakochałam, przekonam się jak dojdzie\nfiolkowa krolewna, 2011-03-10 18:22:56\nNapisane przez affen\nw sumie u mnie w szafie też jest parę ciuszków L i sie trochę bałam ale uspokoiłaś mnie trochę swoim postem, czekam tylko na sukienkę bo się doczekać nie mogę\nKoniecznie napisz jak dojdzie i czy pasuje wszystko\nJa sie doczekac nie mogłam zakupu ;P bo to było tak że poszłam do ny i znalazłam ją mierzyłam, ale nie byłam pewna czy kupić ale w końcu Tż mnie przekonał , że fajna i że mi ładnie a ja miałam obawy co do wyglądu miseczek w sukience i piersi w tych miseczkach bo ... nie powiększają nic nie miały stalek, ale sobie wsadziłam już jest lepiej. Ale nadal jest w tym miejscu mało i w końcu po tygodniu czasu bo wcześniej nie miałam możliwości, a marzyłam o tej sukience, pojechałam i kupiłam\nejj tylko nie rozumiem czegoś :P nie możesz sie doczekać sukienki a :\n"6 Nowa z metkami sukienka gorsetowa z falbankami z tiulu New Yorker, rozmiar S tylko za inną super sukienkę lub coś mega "\naffen, 2011-03-10 18:16:46\nwidze, ze krytyka czegos co masz zamiar na siebie wlozyc boli.\nna zyczenie, do tematu:\nszpilki z kokarda nie beda pasowac, sa zbyt strojne do tej sukienki.\nnie lubię jak ktoś krytykuje gdy o to nie pytam. nie interesuje mnie co kto sądzi o moich rzeczach. pytam tylko o kolor dodatków. nie podoba ci sie i nie wiesz co mam założyć to po co piszesz ?\na jeśli chodzi o buty to kokardki nie widać, bo jest materiałowa a szpilki są open toe i jest umiejscowiona na paseczku, widać tylko że coś odstaje, w dodatku będę miała kopertówkę z kokardowym zapięciem.\nmalinowydzemx3, 2011-03-10 17:53:24\na widzisz napis " podoba się wam" ? nie umiesz odpowiedzieć bądź nie znasz sie na zadanym pytaniu nie odpowiadaj. proste\naffen, 2011-03-10 17:50:35\na ja odpowiedzialam, ze sukienka jest brzydka wedlug mnie, wiec analogicznie nie widze jej z niczym proste.\nmalinowydzemx3, 2011-03-10 17:42:56\nnie pytałam sie czy ci się podoba, to ja ją zakładam i to mój styl. pytałam tylko o dodatki\naffen, 2011-03-10 17:37:54\nTeż mam S , ale ja noszę M/L zwykle pasowała mi S.\nMiseczkę mam taką samą więc z biustem chyba nie będziesz mieć problemu ja właśnie przeszyłam\nsukienka mi sie bardzo nie podoba - jest strasznie przeladowana. falbany tiulowe, srebrny zamek, koronka... za duzo tego. nie zalozylabym takiej nigdzie, tymbardziej na wesele...\nmalinowydzemx3, 2011-03-10 17:31:42\nfiolkowa krolewna, 2011-03-10 17:31:32\nrozmiar S ja noszę S/M z wymiarów mi pasuje a biuścik też mam malutki polskie 75 B więc problemu chyba nie będzie jeśli ramiączka będą złe to po prostu je przeszyje, mama jest krawcową\naffen, 2011-03-10 17:23:59\nO, moja sukienka mam ją ja też właśnie myślę , że perełki na rękę i coś we włosy-spinkę i tyle wystarczy.\nAcha chciałam coś napisać bo widzę , że tej sukienki nie masz w domu , nie mierzyłaś na aukcji czy tam gdzieś gdzie kupiłaś pewnie jest napisane że sukienka może być noszona bez ramiączek bo ma taki sylikon owszem ma, ale niestety to nic nie daje ponadto ramiączka są przyszyte w złym miejscu... i sukienka ma baaaardzo małe miseczki choć tu na zdjęciu wydają się dosyć duże. Ja mam maleńki biust i ledwo co się mieści. Jaki rozmiar kupiłaś sukienki?\nNadiena85, 2011-03-10 17:20:30\nWrzuć zdjęcie na sobie, póki co mi się ta kiecka nie podoba, ale może na człowieku będzie wyglądała ładnie\nNo właśnie może wstaw zdjęcie na sobie wtedy będzie łatwiej doradzić, ale ja bym chyba nie zakładała nic na szyję, ewentualnie kolczyki wkrętki np. perełki i torebka pudrowy róż i może buty też w takim odcieniu\nfiolkowa krolewna, 2011-03-10 17:07:08\naffen, 2011-03-10 16:57:52\nnie interesuje mnie czy ktoś taką założy czy nie i czy mu się podoba\nmyślę że pudrowy róż będzie ok, na rękę perełki i spinka we włosy\na zdjęcie na sobie wrzucę jak sukienka do mnie dotrze, bo ją dopiero zamówiłam\nverda, 2011-03-10 15:14:27\nYokoo, 2011-03-10 15:09:29\nPiękna sukienka , należy bardzo uważać żeby ją nie "przeładować" ilością dodatków. Podpisuję się pod dziewczynami, najlepsze będą dodatki w kolorze pudrowego (wręcz cukierkowego) różu. Proponowałabym bransoletkę i "coś" we włosach ( kwiatek lub ozdobna spinka).\nzanciapp, 2011-03-10 14:46:32\nja bym postawiła na perełki na ręke i perełkowe wkrętki na szyje nic\nczikicziki, 2011-03-10 14:46:05\nale nie wiem czy bym założyła taką kiecę na wesele\nstorczyk88, 2011-03-10 14:34:43\nmoże jakieś dodatki w kolorze pudrowego różu


7 pomysłów na weekendową terapię w lesie - Traveler\n7 pomysłów na weekendową terapię w lesie\nAdam Lawnik/East News\nNie ma nic lepszego na znalezienie równowagi niż wizyta w lesie.\nDążymy do 30 proc. – tak zawsze powtarzał mój wujek leśnik. Prognozy lesistości mówią, że właśnie w tym roku Polska osiągnęła ten upragniony stan. I mimo że wcale nie jesteśmy w europejskiej czołówce, las to dla nas coś tak oczywistego i naturalnego jak powietrze. Tylko Skandynawowie mają równie wielkiego bzika na punkcie grzybów jak my. Na temat wpływu przebywania w lesie na psyche napisano już wiele – ale czy do pójścia do lasu i złapania równowagi psychicznej i fizycznej naprawdę potrzebni są naukowcy? Po prostu chodźmy do lasu.\n1. Puszcza Augustowska, woj. podlaskie\nWigierski Park Narodowy i dolina Rospudy to tylko niewielki fragment tego olbrzymiego kompleksu leśnego. Doliczając również litewską część puszczy – jest to jeden z największych lasów Europy. Wsie Bartniki i Rakowicze są pozostałościami po osiedlonych tutaj pszczelarzach pilnujących królewskich barci 500 lat temu. W zeszłym roku reintrodukowano tu małe stado żubrów, które docelowo ma liczyć ok. 50 zwierząt. Puszcza Augustowska to najbardziej żeglowna puszcza Polski – kilkadziesiąt jezior oraz Kanał Augustowski łączą obszary dopływów Wisły i Niemna.\n2. Bory Tucholskie, woj. pomorskie\nW Borach Tucholskich mieszkają Borowiacy Tucholscy. To grupa etniczna pochodzenia kaszubskiego. Mieszkają głównie w północnej części Borów, w okolicach Czarnej Wody, Osiecznej i Osówka. Bory Tucholskie to jeden z największych lasów sosnowych w Europie. Sosna lubi piaszczyste gleby, które tutaj czasem tworzą niespotykane nigdzie indziej wydmy śródlądowe. Meandrujące wąskie rzeki Brda (kiedyś zwana Dbrą) i Wda są świetnie znane miłośnikom kajaków – to jedne z najlepszych w kraju miejsc na spływy. Jest też 50-kilometrowy rowerowy szlak Borowej Ciotki, który wziął nazwę z borowiackiej mitologii. Ciotka była jednym z leśnych demonów.\n3. Kampinoski Park Narodowy, woj. mazowieckie\nMa wśród warszawiaków swoich zagorzałych zwolenników – i nic dziwnego. To jedyny tej wielkości park narodowy przy stolicy w Europie.Komunikacją miejską każdy może dostać się do lasu z prawdziwego zdarzenia. Samochodem z centrum można tu dojechać w pół godziny.To prawie 40 tys. ha lasów, wydm i bagien, jeden z najważniejszych naszych nizinnych rezerwatów. Tylko 8 proc. parku to rezerwat ścisły, reszta jest dostępna dla turystów, a jest to 350 km szlaków pieszych i 200-kilometrowy szlak rowerowy. Symbolem puszczy jest łoś reintrodukowany na tych terenach na początku lat 50. W 2000 r. Kampinoski Park Narodowy został uznany przez UNESCO za światowy rezerwat biosfery.\nSzlaki turystyczne w Polsce. Miejsca, które warto zobaczyć Poprzedni artykuł\nTrójstyki – niedoceniane atrakcje Polski. Dla wielu są podróżniczym wyzwaniem Następny artykuł\nLasy wśród fal\nNie było nas, rosły puszcze


Lato w Chicago - Dziennik Związkowy | Polish Daily News\nStrona głównaFelietonyMarszałek JoannaLato w Chicago\nKocham Chicago. Choć nie zawsze tak było. Uczyłam się go kilkanaście lat. Z wyjątkowo płaskiego miasta bez wyrazu, z brzydkimi, ściśniętymi i nieotynkowanymi domami stało się dla mnie jednym z najbardziej fascynujących miejsc do życia. Uwielbiam jego różnorodność, bogactwo, skrajności, mieszankę języków, ras, kultur, religii i kuchni.\nI choć mam gromadkę dzieci w wieku szkolnym, stanowczo sprzeciwiam się koncepcji obowiązkowej przeprowadzki na przedmieścia, zamieszkania w nudnym symetrycznym domku z równo przyciętym trawnikiem, pieszym dystansem do szkoły oraz robienia zakupów w Walmarcie. Lubimy wyskoczyć z rowerami nad jezioro Michigan, podjechać na gyros do Greektown, owocowy smoothie do Chinatown, mrożoną włoską lemoniadę na Taylor Street i do Pilsen na najlepsze w mieście tacos i tortas. Uwielbiam fakt, że przy porannym wjeździe na zakorkowaną autostradę miasto wita mnie majestatycznym krajobrazem wieżowców i że pokrywające je chmury lub wyłaniające się zza nich słońce sprawiają, że nigdy nie wyglądają tak samo.\nUwielbiam fakt, że bez umawiania „playdates” synek wchodzi na płot, żeby zawołać do zabawy swojego hinduskiego sąsiada, że emerytowany Irlandczyk Dennis „zza eli” naprawi mi popsutą spłuczkę, że nadgorliwa prawniczka Christina z naprzeciwka ze wszystkim dzwoni na policję, a Carlos dwa domy dalej zna wszystkie plotki na temat właściciela okolicznej pizzerii powiązanego z mafią. Przyzwyczaiłam się nawet do krzyków i przekleństw samotnego dziadka – weterana, który za domem kolekcjonuje miejskie kubły na śmieci. W moim normalnym chicagowskim domu na normalnej chicagowskiej ulicy, na przestrzeni lat była i policja, i COPA, i producenci z Chicago Med i Chicago Fire, a nawet FBI.\nNauczyliśmy się żyć z codziennym widokiem radiowozów, karetek i straży pożarnej na sygnale. Dzieci wiedzą, gdzie można chodzić, a gdzie nie, z kim rozmawiać, a z kim nie, że podejrzanie ruchliwy zakład fryzjerski na rogu należy omijać szerokim łukiem, a do naszego ulubionego parku z boiskiem do bejsbola należy zawsze chodzić dwójkami. Właśnie ten okoliczny park stał się oazą normalnego dzieciństwa i normalnego dorastania, bez konieczności zapędzania wszystkich do miniwana i dowożenia na planowane zajęcia. Ot, taki normalny park. Zimą można tu rzucać się śnieżkami i lepić bałwana, wiosną i latem biegać, jeździć na rowerach i hulajnodze, grać w siatkówkę czy frisbee, tańczyć, spacerować lub siedzieć na trawie z książką.\nDo tego parku zaganiam dzieci w ostatnich dniach, gdy powoli zaczyna wkradać się wakacyjna nuda. Bo gdy zabawki już dawno poszły w niepamięć, gdy nikt już nie mieści się w plastikowym baseniku na trawniku za domem i gdy nagle największy „fun” jest z tabletem, u koleżanki lub w „shopping mall”, to wtedy zaczyna się problem.\nJakież było moje wielkie zdziwienie, gdy w miniony weekend na ścianie u wejścia do tegoż parku zobaczyłam świeże, ogromne i wyjątkowo szpecące czarne graffiti z dziwacznymi symbolami. Podobne oznaki wandalizmu widziałam przecież niejednokrotnie, ale nigdy tak blisko, nigdy tak wyraźnie, nigdy w „naszym” miejscu. I choć już nazajutrz sprawne służby miejskie usunęły graffiti, szkoda została wyrządzona. Na sąsiedzkiej grupie facebookowej rozgorzała dyskusja o wprowadzającym się do okolicy gangu, który oznakował park, w którym bawią się nasze dzieci, a sąsiad Carlos szybko rozszyfrował i przetłumaczył grupowiczom zatrważające znaczenie poszczególnych symboli.\nKocham Chicago. Odmawiam przeprowadzki na bezpieczne przedmieścia, zamieszkania na nudnej ulicy, weekendowego podlewania trawnika i pozbywania się z niego uważanych za chwasty pięknych żółtych mleczy. I tylko gdy ośmiolatek podczas spaceru niewinnie zapytał mnie: “Mama, czy to były fajerwerki, czy ktoś strzela?”, to zastanawiam się, czy na pewno dobrze robię.\nAnonim 23 czerwca 2019\tAt\t9:50 PM\nJoanna Marszalek piszesz tak bo nie stac cie na dom na przedmiesciach.\nAnonim 24 czerwca 2019\tAt\t10:21 AM\nChoć anonim, to ja wiem, że to musi być Polak! Tylko my próbujemy zepsuć innym nastrój ? Trolloli, trollo la lalala…\nniklot 25 czerwca 2019\tAt\t11:07 AM\nCo tu kochać? Ja wam napiszę o swoim Szczecinie. Jest czerwiec i tego roku okropnie upalny z temp. 30 C (83F) i więcej. Miasto jest spokojne. W nocy możesz bezpiecznie włóczyć się po mieście i przedmieściu. To przypadek i pech jak cię ktoś zaczepi. Dwa tygodnie temu jakiś mężczyzna zaczepił kilkunastoletnia dziewczynkę i proponował jej przejażdżkę. I to była sensacja i horror przez tydzień, zanim go nie złapali. Miasto liczy 400 tys. mieszkańców. W samym Chicago jest dwa razy więcej zabójstw w ciągu roku, niż w całej Polsce. Cieszę się, że nie mam sąsiadów Polaków, że jestem wśród swoich. W czwartek szedłem w procesji na Boże Ciało, nie tej głównej, ale na dzielnicy. Każda parafia wyszła na ulicę. Obok mnie szła sąsiadka, trochę dalej zobaczyłem sąsiada, proboszcz znajomy. Co może być ładniejszego i przyjemniejszego dla ducha, gdy zbliżają się święta Bożego Narodzenia i na pasterkę przed północą idą i kościół jest pełny, że nie ma gdzie stać i jest cicho, światła pogaszone i raptem uderzają dzwony, grają organy, a wierni jednym głosem śpiewają: Bóg się rodzi, moc truchleje..”Strzały słyszymy tylko na Nowy Rok i i na Dni Morza robią fajerwerki. W Chicago mieszkałbym, gdyby to była zsyłka.\nniklot 27 czerwca 2019\tAt\t2:26 AM\nOczywiście miało być: cieszę się, że mieszkam w Polsce i mam Polaków za sąsiadów. Nikt mi nie musi tłumaczyć co to jest babka ziemniaczana, wu-zetka, flaczki, dzban (pusty człowiek). Wiem, że sąsiad czy spotkany nieznajomy/a w parku czy w pociągu ma podobne kłopoty, chodziła do posiej szkoły, zna te same wiersze, rozumie dowcipy, np. o murzynach. Co robi murzyn na śniegu? Rzuca się w oczy. 2.Co białego ma murzyn? Murzyn białego ma właściciela. I nikogo to nie gorszy, nie obraża. Można z równym powodzeniem opowiadać dowcipy o Eskimosach, czy blondynkach.\nNormals 5 lipca 2019\tAt\t10:16 PM\nCo za bełkot . Piszesz że dowcipy o murzynach nikogo nie obrażają a ja spytam a ilu murzynom je opowiadałeś ? Myślenie typowego polskiego Janusza . Mógłbym napisać o dowcipach o głupich Polakach tu w Stanach i podać przykład rednecka Joe który mógłby powiedzieć że tu jest Ameryka i dowcipy o głupich Polakach nikogo nie obrażają tylko czy to byłaby prawda czy krótkowzroczne czcze myślenie rednecka Joe ? …..\nniklot 9 lipca 2019\tAt\t3:08 AM\nNormals ty jak zwykle nie potrafisz czytać ze zrozumieniem. Jesteś kłótliwym, tępym flamerem.\nNormals 9 lipca 2019\tAt\t4:58 PM\nProblemem nie jest to że ja nie umiem czytać ze zrozumieniem tylko to że nie myślisz co piszesz. Twój tekst o dowcipach o murzynach jest tak samo śmieszne jak dowcipy o Polakach tu w Stanach , tylko trzeba mieć w sobie odrobinę empatii żeby to zrozumieć a jeśli nawet jej nie masz to wbij sobie do głowy prostą zasadę że każdy kij ma dwa końce . Dziś ty opowiadasz rasistowskie dowcipy o murzynach a jutro ktoś może opowiadać dowcipy o głupich Polakach bo też tak jak ty stwierdzi że one nikogo nie obrażają …..\nmatros 11 lipca 2019\tAt\t4:49 PM\nNie sądzę, żeby ktoś z redakcji obraził się jak usłyszy kawał o głupich Polakach. Dlaczego w W. Brytanii nie opowiadają dowcipy o Polakach, a Polacy uważają “brytoli” i “ciapatych” za głupszych ?\nPoprzedni artykułWakacje – czas na relacje\nNastępny artykułModlitwa po polsku / Praying in Polish\nThank you, Coronavirus, for bringing me closer to my loved ones\nMemoriał Szewińskiej – zwycięstwa Fajdka i Włodarczyk, rekord Mbomy na 400...


Hel Pogoda - Podróże w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: hel pogoda\n...marca jego nasycenie w morskiej bryzie jest bowiem największe. Co ważne również, niech nie zniechęci nas wietrzna pogoda. Lepiej ubrać się cieplej, bo to doskonała okazja do nawdychania się dużej(...) Morskiej możesz np. uprawiać sporty zimowe na zamarzniętym Zalewie Wiślanym. We Władysławowie znajdziesz świetne ośrodki SPA Jeśli pojedziesz na Hel, koniecznie odwiedź Fokarium. Dzieciaki będą...\n...zniechęci nas wietrzna pogoda. Lepiej ubrać się cieplej, bo to doskonała okazja do nawdychania się dużej dawki tego pierwiastka. O czym jeszcze warto pamiętać? Stężenie jodu jest wysokie tylko na wąskim(...) znajdziesz świetne ośrodki SPA Jeśli pojedziesz na Hel, koniecznie odwiedź Fokarium. Dzieciaki będą zachwycone! Hel Fokarium to dodatkowa atrakcja na półwyspie. Warto odwiedzić je w porze karmienia...\n...pogoda. Lepiej ubrać się cieplej, bo to doskonała okazja do nawdychania się dużej dawki tego pierwiastka. O czym jeszcze warto pamiętać? Stężenie jodu jest wysokie tylko na wąskim pasie wybrzeża(...) SPA Jeśli pojedziesz na Hel, koniecznie odwiedź Fokarium. Dzieciaki będą zachwycone! Zobacz także:\nDyskusje na temat: hel pogoda\nDlaczego na Podhalu ? proste, tam jest bastion, tam jest elektorat pis-u, te wszystkie ANtki, te bomby baryczne, brzozy, hel, religia smoleńska itd. ......


Yerba Mate Forum | Offtopic | Pytanie sprawdzające dla fanów yerby\nYerba Mate Forum » Offtopic » Pytanie sprawdzające dla fanów yerby » Hello Guest [Login|Register]\nPytanie sprawdzające dla fanów yerby\nNa początku poszukiwań w temacie ostro zastanawiałem się o co chodzi z tym zainteresowaniem na yerbę?\nJakoś na trzeci dzień czytania o niej to do mnie doratło.\nWięc karty na stół i pytanie sprawdzające\nCzy pili byście yerbę, gdyby nie było w niej kofeiny?\nOczywiście, że tak. Nie dla kofeiny piję yerbę. Jeśli przez te trzy dni czytania, tylko tyle wywnioskowałeś, to mało zrozumiałeś. Czytaj dalej. A najlepiej, przestań czytać, tylko zacznij pić. Wtedy wszystko zrozumiesz.\ndokładnie zacznij pić a zrozumiesz.\ntu nie o kofeine chodzi\nosobiście piję bo lubię\nPije yerba mate od kilku lat, wcześniej jeszcze dłużej piłem kawę, w moim przypadku tolerancja na kofeine jest naprawdę spora. W zasadzie nie czuje żadnego efektu kofeinowego po spożyciu yerby, wiec tak - gdyby nie było kofeiny pilbym tak samo, jak teraz : )\nNo i polać mu (yerby), bo dobrze prawi\nJa ostatnio wierzyłem, że kawę pije tylko dla przyjemności. Też nie czuję żadnego efektu kofeinowego\nale to tylko chyba nasze subiektywne wrażenia bo nie mamy danej możliwości wyczuć bez badań jak ona, kofeina wpływa na organizm\nA co by było jakbyś wziął yerbę bezkofeinową? Czy nie zaczniej pić kawy?\nOdstaw kofeinę a jeden dzień a rozboli cię głowa.\n[b][i]Odstaw kofeinę a jeden dzień a rozboli cię głowa.\nCałkowita bzdura. Piłem kawę wiele lat. Yerbe pije od roku. Bywają dni, szczególnie kiedy wyjadę, że nie piję ani kawy ani yerby. I nic mnie nie boli.\nThis post has been edited 1 time(s), it was last edited by Tomek1972: 01-09-2017 06:29.\nJak wyżej. Czasem robię sobie tygodniowe przerwy od kofeiny i nie odczuwam żadnych bólów czy innych defektów. Ba! Nawet nie odczuwam jakiejś zwiększonej senności, a bez mate nie mogę się obyć bo bardzo lubię ją pić i nie chodzi tu tylko o jej smak a o całą otoczkę z tym związaną i radośc, jaka z tego czerpię.\nCeremonia jest ważna a mate nie lubi pospiechu - tak mi się przypomniało.\nJa przy drugiej / trzeciej zalewce mam czasem niekontrolowane napady śmiechu i głupawki . A kofeiny nie odczuwam w ogóle.\nW sumie czemu piję yerbę? Bo jak przeczytałem w necie 100 pozytywnych jej właściwości to sobie wmówiłem że jak będę ją pił to to co o niej piszą na mnie wpłynie, jakkolwiek by nie smakowała. A jak zacząłem to pokochałem.\nYerba Mate Forum » Offtopic » Pytanie sprawdzające dla fanów yerby


Równoważnik zdania - co to jest równoważnik zdania. Przykłady - Mjakmama.pl\nRównoważnik zdania to wyraz lub ciąg wyrazowy formalnie nietworzący zdania, jednak oddający jego treść. Co to właściwie oznacza i czym jest równoważnik zdania?\nRównoważnik zdania nie ma orzeczenia, więc nie jest zdaniem. Ale może nim być, jeśli dodamy orzeczenie.\nNa przykład: Piękna pogoda (równoważnik zdania). Jest piękna pogoda (zdanie z orzeczeniem).\nDo równoważników zdań zaliczamy wypowiedzenia: "Wracać do domu", "Kto tam?", "Jurek pierwszy na mecie".\nCzęsto możemy wprowadzić brakującą w równoważnikach formę osobową czasownika wprowadzić na podstawie kontekstu: Kto tam (puka)? - po usłyszeniu pukania do drzwi.\nRównoważniki zdań występują także w wypowiedzeniach złożonych - przykład: To źle, że nie odrobiłeś lekcji.\nW funkcji równoważników zdań mogą wystąpić także bezokoliczniki w zdaniach złożonych: Widać, jak zza chmur wynurza się słońce.\nRównoważnik zdania z imiesłowem\nCharakterystyczną konstrukcją jest także imiesłowowy równoważnik zdania, czyli konstrukcja z imiesłowem przysłówkowym, pełniąca funkcję zdania podrzędnego okolicznikowego czasu lub sposobu - Pisząc te słowa, myślałem o nadchodzącym egzaminie.\nNiezbędnym warunkiem poprawności zdania złożonego z imiesłowowym równoważnikiem zdania jest to, że zarówno imiesłów, jak i osobowa forma czasownika (orzeczenie) muszą odnosić się do tego samego podmiotu.\nWśród imiesłowowych równoważników najczęściej występują równoważniki zdań podrzędnych czasowych - np. Obgadawszy sprawę ze wszystkich stron, zaczęli się rozchodzić.\nO wiele rzadziej spotykamy równoważniki innych zdań podrzędnych:\nrównoważnik zdania warunkowego: Pracując wytrwale, zdążysz wykonać robotę w wyznaczonym terminie.\nrównoważnik zdania przyzwalającego: Wierząc w jego odwagę i spryt, bałem się powierzyć mu wykonanie tego zadania.\nrównoważnik zdania przyczynowego: Dowódca dał rozkaz, chcąc za wszelką cenę wyprzeć nieprzyjaciela z pozycji.\nrównoważnik zdania okolicznikowego sposobu: Matka starała się uśpić dziecko, śpiewając mu kołysankę.\nCzytaj również: Przysłówek: co to za część mowy? Pytania, stopniowanie, ćwiczenia