Obecnie przy składaniu wniosku o kredyt bardzo często pracownicy banku zadają pytanie dotyczące jego ubezpieczenia. Wiele osób rezygnuje z tej możliwości, uważając, że jest to tylko zbędny koszt jednakże okazuje się iż może to być niezwykle pomocne, zwłaszcza przy kredytach zaciąganych na duże sumy lub też na długi okres czasu. Gdy mowa o kredytach hipotecznych, niezwykle często ubezpieczenie kredytu jest przez banki wymagane. Zazwyczaj umowa ubezpieczenia obejmuje sytuację śmierci kredytobiorcy. Wówczas najbliższa rodzina nie musi się martwić tym, że będą musieli spłacić zobowiązanie, często w dość znacznej wysokości, gdy dokonuje tego towarzystwo ubezp\nDzisiaj Internet daje użytkownikom bardzo wiele możliwości. Nie ma w tym nic dziwnego bowiem korzystamy z niego na co dzień, dlatego też oczekujemy, że znajdziemy tam to co jest potrzebne. Gdy mowa o kredytach bankowych coraz częściej także zamiast biegać po bankach aby zapoznać się z ich ofertami i potem mozolnie, na kartce papieru porównywać je ze sobą, możemy w tym celu także sięgnąć do Internetu. Znajdziemy tam bardzo wiele stron poświęconych tematyce bankowości czy konkretnie kredytów, na których dostępne są takie narzędzia jak wyszukiwarki kredytów. Dzięki temu w ciągu kilki chwil można bez problemu sprawdzić, które oferty bankowe będą jak najlepiej\nRóżnorodność oferowanych przez banki kredytów hipotecznych przyciąga uwagę tych którzy marzą o własnym domu lub mieszkaniu, ale niestety nie posiadają odpowiedniej sumy na ich zakup lub budowę. W obecnych czasach także w tej dziedzinie bankowości można zauważyć rosnącą konkurencję, co dla klientów skutkuje przede wszystkim znacznie niższymi opłatami oraz możliwością negocjacji warunków zawieranej umowy. Ze względu na wysokie sumy tego typu kredytów ich spłata rozkładana jest na długie okresy czasu, zazwyczaj maksymalnie jest to 30 lub 25 lat. Oczywiście bardzo często uzależnione jest to także od wieku osób starających się o tego typu kredyt, banki zazwyc


Rydzyna | Tanie Pozycjonowanie\nWiemy już, że zamierzasz reklamować się w internecie. Jeśli w Rydzynie nie ma specjalistycznych firm oferujących usługi pozycjonowania stron i prowadzenia profili w serwisach społecznościowych albo masz do nich ograniczone zaufanie – sprawdź naszą ofertę. Jesteśmy Agencją Reklamową działającą ponad dekadę, a samym pozycjonowaniem witryn, niektórzy z nas zajmują się znacznie dłużej. Mamy stosowną wiedzę, doświadczenie oraz ludzi dzięki któremu sprostamy każdemu wyzwaniu. Nie wahaj się, zamów bezpłatną wycenę pozycjonowania.\nPrzygotowaliśmy ofertę specjalnie dla mieszkańców Rydzyna w powiecie leszczyńskim w województwie wielkopolskim. Zachęcamy do współpracy.


Barbórka zaskoczy nowościami - RallyArena.eu - bezpłatne ogłoszenia, giełda rajdowa, akcesoria rajdowe. Rally cars for sale, rent.\nStrona główna » Aktualności » Barbórka zaskoczy nowościami\nadmin | Aktualności | 6 listopada 2013\nNowy harmonogram, nowe lokalizacje i mnóstwo nowych pomysłów. Tegoroczny Rajd Barbórka znów będzie inny. Na razie nie zdradzamy jeszcze wszystkich szczegółów, ale możemy obiecać, że 7. grudnia będzie prawdziwym rajdowym świętem!\nPodstawową nowością w tegorocznym, barbórkowym rozkładzie jazdy, będzie odcinek kwalifikacyjny, który zostanie rozegrany na terenie Autodromu Automobilklubu Polski na Bemowie. Dla rajdowych fanów oznacza to jedno: więcej emocji, więcej adrenaliny i aż dwa dni kibicowania!\nPiątkowa rywalizacja na krótkim, nieco ponad kilometrowych odcinku, przyniesie pierwszy smak prawdziwej walki, która w sobotę trwać będzie już od samego rana. Co więcej, wstęp na odcinek kwalifikacyjny będzie całkowicie bezpłatny, zatem już teraz zarezerwujcie termin w kalendarzu! Rywalizacja na Bemowie zostanie, tradycyjnie już, poprzedzona badaniami kontrolnymi oraz oficjalną konferencją prasową, w której udział wezmą największe gwiazdy 51. Rajdu Barbórka.\nCzego możecie spodziewać się w sobotę? Na razie niech pozostanie to tajemnicą, ale zapewniamy, że ubiegłoroczne plany podróżowania po Warszawie można śmiało schować do szuflady. Na start swojej drugiej „pięćdziesiątki” Barbórka planuje bowiem sporo nowości, które sprawią, że rajd będzie jeszcze ciekawszy. Oczywiście w harmonogramie pozostaną także „żelazne pozycje”, z którymi Barbórka nie może się rozstać, ale wymieszamy je z rajdowymi debiutami.\nJednego możecie być pewni. Barbórka tradycyjnie zakończy się kultowym Kryterium Karowa, które od lat jest znakiem rozpoznawczym grudniowej imprezy, a także jedną z najbardziej prestiżowych rajdowych prób w całym rajdowym kalendarzu.\nPrzypominamy, tegoroczny, 51. Rajd Barbórka odbędzie się w drugi grudniowy weekend. Nawet, jeśli w te dni powita nas mroźna zima, w Warszawie będzie BARDZO GORĄCO!\n1870 liczba wyświetleń, 1 dzisiaj


Duży basen dla dzieci Rafa Koralowa 244 x 46 cm INTEX 58472 :: baseny ogrodowe w sklepie Baseneo.pl\nPokrywa do basenu 366 cm Bestway 58034\nDuży basen dla dzieci Rafa Koralowa 244 x 46 cm INTEX 58472\nWysyłka od 11,90 zł w 24 godziny Kod produktu: 58472\nDuży basen dla dzieci Rafa Koralowa 244 x 46 cm\nBasen ogrodowy dla dzieci Rafa Koralowa Intex - to klasyczny basen ogrodowy wykonany z mocnego materiału winylowego, który rozpręża się podczas napełniania wodą. Spraw, by Twoje dzieci aktywnie spędziły czas gdy tylko pogoda na to pozwoli! Ścianki basenu pokryte zostały prześliczną, kolorową grafiką!\nBasenik wykonano z wytrzymałego materiału winylowego (PVC), jego pojemność wynosi aż 2089 litrów a wysokość poziomu wody 44 cm. W razie uszkodzenia powierzchni, do basenu dołączono łatę naprawczą. Sugerowany wiek: od 3 lat.\nWysokość poziomu wody (cm) 44\nPojemność (l) 2040\nSymbol producenta 58472\nDmuchany plac zabaw z fontanną 193 x 150 x 89 cm Bestway 53026\nBasen dmuchany 310 x 188 x 130 cm INTEX 57198


2005-10-31: Rząd Marcinkiewicza zaprzysiężony - Wikinews, wolne źródło informacji\n2005-10-31: Rząd Marcinkiewicza zaprzysiężony\nPrezydent Aleksander Kwaśniewski powołał Kazimierza Marcinkiewicza z Prawa i Sprawiedliwośći na prezesa Rady Ministrów. Na wniosek premiera prezydent powołał członków Rady Ministrów.\n1 Rząd Kazimierza Marcinkiewicza\n1.1 Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji\n1.2 Ministerstwo Rozwoju Regionalnego\n1.3 Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi\n1.4 Ministerstwo Sportu\n1.5 Ministerstwo Finansów\n1.6 Ministerstwo Spraw Zagranicznych\n1.7 Ministerstwo Pracy i Polityka Społecznej\n1.8 Ministerstwo Skarbu Państwa\n1.9 Ministerstwo Transportu i Budownictwa\n1.10 Ministerstwo Zdrowia\n1.11 Ministerstwo Edukacji i Nauki\n1.12 Ministerstwo Obrony Narodowej\n1.13 Ministerstwo Ochrony Środowiska\n1.14 Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego\n1.15 Ministerstwo Gospodarki\n1.16 Ministerstwo Sprawiedliwości\n1.17 Ministrowie "bez teki"\nMinisterstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji[edytuj]\nLudwik Dorn - absolwent socjologii na Uniwersytecie Warszawskim, działał w Komitecie Obrony Robotników, później także członke w:NSZZ "Solidarność". W latach 90. dołączył do Porozumienia Centrum, był jednym z założycieli PiS.\nMinisterstwo Rozwoju Regionalnego[edytuj]\nGrażyna Gęsicka - polityk Platformy Obywatelskiej, w rozmowach z PiS-em uczestniczyła jako ekspert; w rządzie Jerzego Buzka była wiceministrem pracy i polityki społecznej.\nMinisterstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi[edytuj]\nKrzysztof Jurgiel - z wykształcenia geodeta, polityk PiS, w latach 90. prezydent Białegostoku.\nTomasz Lipiec - sportowiec, dyrektor Warszawskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji.\nTeresa Lubińska - profesor ekonomii na Uniwersytecie Szczecińskim.\nMinisterstwo Spraw Zagranicznych[edytuj]\nStefan Meller - ambasador RP w Moskwie, polityk prawicowy, będzie pełnił także funkcje przewodniczącego Komitetu Integracji Europejskiej.\nMinisterstwo Pracy i Polityka Społecznej[edytuj]\nKrzysztof Michałkiewicz - polityk PiS, twórca struktur Solidarności na Lubelszczyźnie, zastępca prezydenta Lublina.\nMinisterstwo Skarbu Państwa[edytuj]\nAndrzej Mikosz- prawnik, absolwent Uniwesrytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, członek Komisji Papierów Wartościowych i Giełd.\nMinisterstwo Transportu i Budownictwa[edytuj]\nJerzy Polaczek - prawnik, absolwent Uniwersytetu Śląskiego, polityk Akcji Wyborczej Solidarność, a później PiS.\nZbigniew Religa - lekarz kardiolog, absolwent Akademii Medycznej w Warszawie, politycznie związany z BBWR, AWS. Jest współzałożycielem Partii Centrum, zrezygnował z ubiegania się o fotel prezydenta na rzecz Donalda Tuska.\nMinisterstwo Edukacji i Nauki[edytuj]\nMichał Seweryński - profesor Uniwersytetu Łódzkiego, specjalista prawa pracy.\nMinisterstwo Obrony Narodowej[edytuj]\nRadosław Sikorski - absolwent filozofii i nauk politycznych na Oxfordzie, w rządzie Jana Olszewskiego wiceminister obrony narodowej, w rządzie Jerzego Buzka wiceminister spraw zagranicznych, polityk PiS.\nMinisterstwo Ochrony Środowiska[edytuj]\nJan Szyszko - pracownik naukowy SGGW, sekretarz stanu w kancelarii Jerzego Buzka, minister ochrony środowiska w jego rządzie, później członek PiS.\nMinisterstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego[edytuj]\nKazimierz Michał Ujazdowski - prawnik, absolwent Uniwersytetu Łódzkiego, członek AWS i PiS, podobną funkcję pełnił w rządzie Jerzego Buzka.\nPiotr Woźniak - geolog, były wiceprezes PGNiG, eskpert sejmowej komisji śledczej ds. PKN Orlen.\nZbigniew Ziobro - prawnik, absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego, polityk PiS, był członkiem sejmowej komisji śledczej badającej Aferę Rywina.\nMinistrowie "bez teki"[edytuj]\nZbigniew Wasserman - ma być koordynatorem ds. służb specjalnych, prawnik, absolwent UJ, polityk PiS, człnek sejmowej komisji śledczej ds. PKN Orlen.\nKazimierz Marcinkiewicz zapowiedział tuż po powołaniu Rady Ministrów, że aby zrealizować program naprawy państwa, trzeba zorganizować nie tylko zespół wybitnych fachowców, świetnych polityków, (...) ale też odpowiedzieć na nadzieje Polaków. Oni mają nadzieję, że rząd który tworzymy, ten program zrealizuje - dodał. Premier podkreślił też, że aby program naprawy państwa zrealizować, aby zdjąć niepotrzebne ciężary i zwrócić państwo obywatelom, potrzeba wielkiego wysiłku i trudu. Trzeba zacząć od siebie, trzeba władzy, rządom, ministrom przywrócić charakter służby publicznej, przywrócić honor, uczciwość skromność i jawność postępowania. Tylko wtedy program naprawy będzie mógł być wykonany. Z Bożą pomocą dokonamy tego - oświadczył. Prezydent Aleksander Kwaśniewski powiedział po powołaniu rządu Kazimierza Marcinkiewicza, że gabinet przyjmuje na siebie wielką odpowiedzialność za polskie państwo. Niezależnie od różnic politycznych, niezależnie od tego jaka koalicja powstała, jaka nie powstała, Polacy chcą dobrego, skutecznego rządu - podkreślił Kwaśniewski. Życzył rządowi powodzenia, bo - jak podkreślił - taka jest nadzieja Polaków, że rząd będzie sprawny i skuteczny. Zaznaczył, że Polacy oczekują też, aby rząd był uczciwy i transparentny.


Ogórek pod osłony o średnim owocu POKUSA mieszaniec 1g. PlantiCo - firmowy sklep z nasionami\n» Ogórek pod osłony o średnim owocu POKUSA mieszaniec 1g.\nOgórek pod osłony o średnim owocu POKUSA mieszaniec 1g.\nKod produktu: OGO-PO-0001.00-STD-N\nOdmiana heterozyjna żeńska, odporna na parcha dyniowatych, mączniaka prawdziwego i tolerancyjna na mączniaka rzekomego. Owoce długości 25- 28 cm, ciemnozielone, gładkie, bez szyjki. Odmiana wczesna, silnie rosnąca, przeznaczona do uprawy w obniżonych temperaturach. Spadek temperatury nocą do 14-16 °C oraz 18-20 °C w dzień nie powoduje obniżenia plonu. Polecana do uprawy w szklarni i tunelach foliowych. Gramatura: 1g.\nOnętek siarkowy 1g.\nOkra Ketmia 3g.


Darmowy Weekend Z Grą Overwatch - Od 22 Do 26 Września 2017\nDarmowy weekend z grą Overwatch – od 22 do 26 września 2017\nJuż dzisiaj startuje darmowy weekend z grą Overwatch. Firma Blizzard postanowiła dać niezdecydowanym szansę na wypróbowanie ich gry. Od piątku 22 września od godz. 20:00 do wtorku 26 września do godz. 9:00 gra będzie dostępna za darmo na PC. Oczywiście, aby móc zagrać wymagane jest posiadanie aplikacji Blizzard Battle.net. Podczas darmowego weekendu gracze będą mieli dostęp do pełnej listy bohaterów i map oraz wybranych funkcjonalności.\nPoprzedni artykułAMD Radeon Software Crimson ReLive Edition 17.9.2\nNastępny artykułNBA 2K18 – wirtualna koszykówka, ale czy aby na pewno dobra?


Platnik vat proz\nProwadzenie własnej działalności wymaga pełnego zaangażowania, a jeszcze rozeznania, na przypadek w kwestiach związanych z przepisami prawnymi. Szczególnie zaś warto zwrócić uwagę na te, które stosują się do systemu rozliczania się z Tytułem Skarbowym. Na wstępie, kiedy wykonywa się swój biznes, zawsze bierze się wiele możliwości do wyboru, jeżeli chodzi o metodę odprowadzania podatku.\nA taka rzecz potrafi się zmienić, skoro tak zdecyduje właściciel firmy. Może bowiem dotrzeć do sądzie, że dużo dogodnym dla niego sposobem pokrywania się z podatku, będzie taki, jaki działa płatników VAT. Wtedy też należy przeprowadzić odpowiednie materiały i nadać je do pewnego oddziału Urzędu Skarbowego. Ponadto wskazana będzie więc legalizacja urządzenia fiskalnego, z czym wiążą się zarówno koszty, kiedy również właściwe czasy. Nawet mała kasa fiskalna wymaga przez przedsiębiorcę do złożenia odpowiednie zgłoszenie do naczelnika właściwego urzędu skarbowego.\nPonadto osoba, która zdecyduje się zostać płatnikiem VAT, musi zdawać sobie sytuację spośród obecnego, że z czasu zainstalowania kasy, ewidencja musi być robiona niezwykle skrupulatnie. Istnieje zatem a duże obciążenie, zwłaszcza pod względem fizycznym, ponieważ wszystek czas trzeba pamiętać o to, by każdy zakup i każda sprzedaż towaru została zauważona i zawarta na wydruku z drukarki fiskalnej. Należy i wspominać o tym, że płatnikiem VAT można zostać też to, gdy przekroczy się pewien próg finansowy powiązany z rocznym dochodem. W takiej form przedsiębiorca, wymagając nie chcąc, musi złożyć deklarację, która jednoznacznie stwierdza, iż istnieje z danego cyklu rozliczeniowego płatnikiem VAT.\nCo zaś tyczy się samej legalizacji kasy fiskalnej, to trzeba wspominać o działającej procedurze. W wczesnej kolejności przedstawia się chęć zainstalowania kasy do Urzędu Skarbowego, podając liczbę urządzeń, jaką oblicza się zamontować, a i lokale, w jakich będzie się z nich brać. W drugiej kolejności buduje się fiskalizację, która liczy na tym, że całe zainstalowane kasy są ze sobą zsynchronizowane pod względem czasowym, jak również zainstalowanego w nich oprogramowania. W współczesnym przypadku ważne istnieje wówczas, aby takie postępowanie wykonać w obecności osoby, która będzie tworzyć te urządzenia, żebym być potwierdzenie, że taka rzecz została wykonana i że stała przeprowadzona prawidłowo. Jak już przygotuje się takie działania, można dołączyć do użytkowania z kas fiskalnych jako płatnik VAT.


Strona:PL Maria Konopnicka - Cztery nowele.djvu/54 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:PL Maria Konopnicka - Cztery nowele.djvu/54\nrobię. Póki farbiarz żył, dawał potrosze na chleb, na krupy; teraz go brakło, brakło i chleba. Tamten stary poganin, Duniak, córkę uśmiercił prawie, taj w świat poszedł. Wam dziecko blizkie, radźcież co.\nUriel szedł, nie oglądając się na nią. Powiew no-\nOstatnio edytowano 26 sty 2019 o 22:44\nTę stronę ostatnio edytowano 26 sty 2019, 22:44.


Wrzesień, 2015 | ś.p. Violetta Villas\nSprawa opiekunki Villas wraca na wokandę. Ale sąd przerywa proces.\nOpublikowano 25 września 2015 Autor: Grupa wiernych fanów.\nNa wokandę wróciła sprawa opiekunki Violetty Villas – Elżbiety B. Choć kobieta przebywa w tej chwili w więzieniu, sąd nadal nie wydał ostatecznego wyroku wobec niej.\nVioletta Villas zmarła 5 grudnia 2011 roku wieczorem w swoim domu w Lewinie Kłodzkim. Miała 73 lata. To właśnie 54-letnia Elżbieta B., opiekująca się nią od lat, wezwała do niej pogotowie ratunkowe. Artystka żyła w samotności, w bardzo trudnych warunkach. Sekcja przeprowadzona w Zakładzie Medycyny Sądowej Akademii Medycznej we Wrocławiu wykluczyła, by Villas została zamordowana lub by do jej śmierci przyczyniły się osoby trzecie. Była bardzo słaba, miała wyniszczony organizm i od kilkunastu dni musiała leżeć w łóżku. Wiadomo, że przed śmiercią złamała nogę. To mogło doprowadzić do komplikacji i w efekcie do śmierci. Prokuratura winą za sytuację obciążyła właśnie Elżbietę B.\nZnęcanie i nieudzielanie pomocy\nW sumie kobiecie postawiono dwa zarzuty. Jeden dotyczył znęcania się nad artystką, a drugi nieudzielania jej pomocy w zaistniałej sytuacji. Sprawę rozpatrywał najpierw Sąd Rejonowy w Świdnicy, a następnie Sąd Okręgowy, także w Świdnicy. Elżbieta B. od pierwszego zarzutu została uniewinniona. Prokurator i pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego – syna Violetty Villas Krzysztof Gospodarek – od wyroku sądu się odwołali. Zdaniem śledczych opiekunka znęcała się nad artystką od stycznia 2009 roku aż do jej śmierci. Kobieta stosowała przemoc psychiczną, izolowała ją od otoczenia, podsycała lęki, wykorzystując alkohol, wymuszała wykonywanie pewnych czynności oraz zostawiała ją w domu samą.\n- Od tej decyzji sądu została złożona apelacja – mówi rzecznik Sądu Okręgowego w Świdnicy sędzia Agnieszka Połyniak. – W efekcie proces rozpoczął się od początku.\nTym razem sprawę rozpatruje Sąd Rejonowy w Kłodzku. Podobnie jak poprzednia i ta odbywa się z wyłączeniem jawności. Od początku sąd postanowił także na wniosek stron, że wstrzyma się z dalszym prowadzeniem rozprawy. Ma to związek z tym, że wobec oskarżonej toczy się jeszcze inny proces. Elżbiecie B. postawiony został drugi zarzut. Prokurator oskarżył ją o to, że w dniach od 3 do 5 grudnia 2011 roku nie udzieliła pomocy Violetcie Villas i nie wezwała do niej lekarza, mimo że ta miała złamaną nogę. – Za czyn z artykułu 162 par. 1 Kodeksu karnego sąd skazał Elżbietę B. na 10 miesięcy pozbawienia wolności – mówi sędzia Połyniak. Kobieta od lipca odsiaduje karę w więzieniu.\nAle z wyrokiem nie zgadza się jej obrońca – mecenas Arkadiusz Świt. – Dzisiejszy proces pani B. nie rozpoczął się ze względu na toczące się postanowienie kasacyjne odnośnie do wyroku, jaki zapadł w tej sprawie w sądzie okręgowym.\nZgodnie z zapowiedziami mecenasa jeszcze z ubiegłego roku sprawa trafiła do Sądu Najwyższego. Ten jednak jeszcze się nią nie zajął.\n- Z tego powodu proces został wstrzymany – mówi sędzia Połyniak. – Sąd sprawdzi teraz, na jakim etapie jest sprawa kasacyjna, i od jej zakończenia uzależnia dalsze prowadzenie sprawy.\nWyrok będzie uchylony?\nPrawdopodobnie Sąd Najwyższy zajmie się sprawą dopiero w grudniu. Mecenas Arkadiusz Świt liczy na to, że wyrok, który zapadł wobec Elżbiety B., zostanie uchylony. Sprawa trafi wtedy do ponownego rozpoznania. – Złożyłem wniosek o wstrzymanie wykonania kary wobec mojej klientki do czasu rozpoznania kasacji – mówi. – Jednak do tej pory sąd wniosku nie rozpoznał.\nElżbieta B. do winy nigdy się nie przyznała. Mówiła, że lekarza do piosenkarki nie wezwała, bo ta sobie tego nie życzyła. Zrobiła to dopiero wtedy, gdy stan już był bardzo ciężki. Zapewnia, że nie znęcała się nad Villas, i przekonuje, że po jej upadku nie mogła wezwać pomocy, bo artystka nie życzyła sobie interwencji lekarza.\nSąd okręgowy nie uznał jednak jej linii obrony. Violetta Villas miała w wyniku upadku złamaną nogę, pęknięte żebro, mostek, potłuczony łokieć i klatkę piersiową. Wymagała natychmiastowej pomocy.\nOpublikowano 7 września 2015 Autor: Grupa wiernych fanów.\nMija 10 lat… Tak, 8 września 2005 r, dostąpił mnie zaszczyt spotkania z V. Villas Akademia Muzyczna, sala „Florianka” recital o godzinie 18, w czasie którego Gwiazda przypomniała swoje największe przeboje. Nie przypuszczałem wówczas, że pomysł jaki iskrzył mi w głowie zaowocuje tak obficie.\nPo powrocie do domu założyłem bloga, miał on w początkowym zamyśle informować czytelników o terminach i miejscach recitali. Z czasem stał się miejscem jednoczącym fanów. Ku mojemu zaskoczeniu zaczęły się odzywać do mnie osoby, które znały panią Violettę. Gdy zakładałem bloga nie liczyłem na to, że uda mi się poznać tylu wspaniałych ludzi, którym pragnę gorąco podziękować za okazaną cierpliwość i chęć podzielenia się wspomnieniami. Bardzo dziękuję Małgorzacie i Krzysztofowi Gospodarek, Janowi Górskiemu – Śląskiemu, Marioli Pietraszek. Podziękowania także kieruję w stronę fanów: Jan Kamiński, Kazimierz Wlekły, Michał Dębiński którzy chętnie dzielili się swoimi archiwami. Bardzo wdzięczny jestem wszystkim, którzy pomagali mi przez lata wysyłając zdjęcia, informacje. Sam nie wiele bym osiągnął; dzięki Wam blog ma już 10 lat. Jeszcze raz bardzo dziękuję.\nK. Glinka jako V. Villas\nWaszym zdaniem kto lepiej wcielił się w postać V. Villas, K. Glinka czy A. Włodarczyk?\nOpublikowano 2 września 2015 Autor: Grupa wiernych fanów.\nVI – Nie zdradził mnie jedynie śpiew.\nDnia 28 lutego 1986 roku odbył się na scenie Teatru Syrena pierwszy spektakl widowiska „Violetta”. Zmartwychwstanie gwiazdy stało się efektowna okazją do gorączkowych spekulacji prasowych, w których pytanie: dlaczego wróciła?”, przyplątało się z pytaniem „czy widz ją jeszcze pamięta?”. Pamiętał.\nPonad 250 przedstawień na terenie całego kraju, często w salach mających i ponad tysiąc miejsc. W Gdańsku – tydzień w Hali Stoczni, w Krakowie – w Hali Wisły, w Szczecinie i Zielonej Górze w odkrytych amfiteatrach. W Białymstoku Villas koncertowała przez dwa dni – dwa razy dziennie! – w liczącym 4000 miejsc amfiteatrze. Premiera jej spektaklu zbiegła się z transmitowanym przez TV otwarciem Festiwalu Sopockiego, w dodatku w dniu tym od rana siąpił deszcz. A przecież przemoknięty tłum wymusił na artystce serię bisów…\nFenomen popularności. I kształtująca go suma bardzo różnych motywacji, bo też i bardzo różna publiczność zapewniała owe widownie. Gdyby te motywy teraz uporządkować, zaciekawienie legendarną vedettą obecnie było obok skrytej nadziei na jakiś porządny, poza artystyczny skandal; widz chciał zasłuchać się w cztery oktawy, ale i komentować fryzurę (prasa publikowała wywiady z nadwornym fryzjerem, panem Kosikiem z Radomia, który codziennie przez 4 godziny szczotkował pukle Violetty!) . Ludzi podniecał przysłowiowy sex-appeal piosenkarki, ale i plotka, że na estradę uciekała wprost z klasztornej celi. Sama Villas udzielała licznych, a sprzecznych wypowiedzi na temat swego come backu. Przytoczymy tu najbardziej chyba rzeczową, podaną przez piosenkarkę Januszowi Atlasowi dla „Interpressu”.\n„Mam za sobą bardzo trudny okres w życiu. Zawiodłam się na wielu ludziach, od wielu osób doświadczyłam niezasłużonych przykrości (…) Plotkarze potrafią być wyjątkowo okrutni. Przypisywali mi niestworzone rzeczy. A dlaczego zdecydowałam się wrócić na estradę, a właściwie na scenę? Dałam się po prostu namówić ludziom, w których szczerość i dobre intencje nie wątpię. Od dawna namawiał mnie na publiczne występy dyrektor Witold Filler, więc postanowiłam spróbować raz jeszcze…” W innych wypowiedziach rzecz wzbogacona była o wątki bardziej melodramatyczne: „To była decyzja ojców duchownych, moich spowiedników. Uznali, że lepiej będzie jeżeli nadal będę śpiewała, zachowując przy tym prostotę, skromne życie, odosobnienie”. („Sztandar Młodych”).\nSpektakl w Teatrze Syrena zaprogramowany został z ostentacyjną powściągliwością środków. Bez rewiowego blichtru, bez schodów, lampionów i strusich piór – ich pomocy ta właśnie artystka nie potrzebowała. Zawsze podkreślała przecież, że dla niej wszystko zawiera się w samym śpiewie: „Pragnę wyśpiewać wszystkie stany mej duszy i serca. Gdy śpiewam, zapominam o całym świecie, jestem tylko z moimi uczuciami. Śpiewając, przeżywam to, co śpiewam, a wówczas nie interesuje mnie, czy ktoś to widzi, czy tego słucha…”.\nSpektakl zaczynał się częścią inscenizowaną, artystce towarzyszył balet i kilka zaledwie osób (Zofia Czerwińska, Bohdan Łazuka, Włodzimierz Saar i in.) Następnie rozpoczynał się wielki popis recitalowy Violetty. Często przedłużający się o ponad godzinę, podczas której stare i premierowe numery wokalne gwiazdy przeplatane były jej rozmową z widownią. Rozmową utrzymana w stylu amerykańskiego show: dowcipy, przekomarzanki, liryczne wspomnienia, komeraże z dyrygentem (Czesław Majewski). Ta godzina miała w sobie coś z psychodramy. Wyzwalała w publiczności nastrój, niemal ekstatyczny, który wyładował się w zbiorowym, nie skrywanym szloch przy wykonaniu „Listu do matki”, w huraganach śmiechu przy ujmującej piosence-wyzaniu, do której słowa ułożyła sama Violetta. Słowa ujęte w rymy nieporadne, ale nie pozbawione swoistej autoironii:\n„Ani słowa pochwały\nAni słowa zachęty\nNic tylko krytyka, krytyka,\nTo włosy za długie,\nA rozum za krótki\nI stale jej coś brakuje!\nZrobiłam, co mogłam,\nByłam gruba, wiec schudłam\nNie jadłam, nie spałam,\nTylko ciągle myślałam\nJakby się jeszcze odmienić!\nWszystko jest źle,\nTo wszystko co ja zrobię\nJak chodzę, jak mówię,\nJak śpiewam, z kim śpię\nNo i to co mam na głowie!\nNic na to nie poradzę!\nI am sorry, excuse me!\nI nigdy się wam nie zmienię!\nJak sugestywny okazywał się ten nastrój, dowodem tonacja omówień recenzenckich. Przytoczymy – z licznego zestawu – fragmenty dwu artykułów, przy czym obydwu autorów trudno posądzić o brak obiektywizmu. W dodatku obaj byli dalecy od estradowych kulis.\nPisał Tomasz Raczek: „Wspaniały głos Violetty to tylko punkt wyjścia dla kariery piosenkarki, która zdaje się całkowicie pozbawiona jest sprytu i koniunkturalizmu. Nawet instynktu samozachowawczego. Violetta nie oszukuje. Jeśli płacze to łzami, nie gliceryną. Nie naśladuje, nie kopiuje, nie podgląda innych. Jest prawdziwa aż do bólu. Nie jest odporna na krytykę. Jest sama. I tylko, gdy po latach przerwy wraca na estradę, okazuje się, że to nie prawda. <<Jaka tam sama, przecież jestem z wami?!>> – mówi uradowana i śpiewa na bis tak długo, jak zechce publiczność.\nPrawda Violetty jest wyczuwalna i nie sposób jej lekceważyć. W dobie masek, min, udawania i kostiumów z garderoby antycznej Antygony, szczerość Violetty jest tak zdumiewająca, jak łyk tlenu na skrzyżowaniu Alej Jerozolimskich i Marszałkowskiej; zaś stwierdzenie faktu, że wreszcie ktoś nas nie oszukuje, że kocha to co robi, budzi w nas zażenowanie drobnych kłamczuszków, bardzo zaradnych życiowo i bardzo niechętnie robiących rachunek sumienia.” („Przegląd Tygodniowy”)\nZdzisław Pietrasik pisał natomiast: „Violetta Villas nie jest kobietą z tego świata, w którym tkwimy po uszy; nie jeździ tramwajem, nie stoi w kolejce po mięso, nie narzeka w wywiadach na hydraulików oraz nie wzrusza opowieściami o tym, z jakim trudem wiąże koniec z końcem, w czym specjalizują się pozostałe nasze artystki. Violetta Villas nie jest z tej rzeczywistości, gdzie wołowinę z kością kupuje się na kartki. W czasach ascezy i umiaru szokuje nadmiarem i brakiem opamiętania. Nosi za długie włosy, jakby w kraju nigdy nie było kłopotów z szamponem, suknie – tak bardzo obfite – zmienia parę razy dziennie, jak gdyby przeczuwając, że lada moment zjawi się książę i zaprosi ją na bal. Przypuszczam, że tak sam jak Villas wyglądały wielkie przedwojenne gwiazdy, o których z ujmującym wdziękiem opowiada Bogusław Kaczyński” („Kobieta i Życie”).\nRzetelność każe odnotować, iż odezwało się i szereg głosów odmiennych: w „Rzeczywistości”, łódzkich „Odgłosach”, „Sztandarze Młodych”. Łączył je wspólny, a chyba werbalny zarzut kiczu. Bo przecież założeniem artystki była właśnie apoteoza kiczu. Tak typowa dla światowej mody. Villas wyprzedzała Michaela Jacksona, wyprzedzała Madonnę, wyprzedzała Micka Jaggera. Zapewni, część publiczności odbiera tę zabawę wprost. Ale przecież zarówno ich, jak tez Raczka, Pietrasika etc. Ujmowała Violetta jednako prawdą i siłą przeżycia. Zacytujmy – dla zamknięcia wywodu – Jadwigę Jakubowską: „Interpretacje Villas cechuje nieprawdopodobna żarliwość. Żarliwość, by śpiewać dla każdego i dla wszystkich. To prawda, jest żywiołowa, ale i precyzyjna. Szuka racji dla swoich piosenek. Pragnie wyśpiewać ukryte emocje, lecz ich nie markuje, gdyż takie są jej sceniczne obyczaje. Mówi: chciałabym, aby ludzie wierzyli mojemu głosowi” („Perspektywy”)\nMożna więc chyba podsumować rezultaty tej premiery słowem! Nareszcie Violetta osiągnęła stan spełnienia. Polska uznała, że jest gwiazdą i potraktowała jak gwiazdę. Nie miała już żadnych podstaw do obaw, iż jest samotna. Mogła odrzucić zadawnioną nieufność wobec bliźnich, bo jakże nie ufać im, gdy klaszczą aż do opuchnięcia dłoni. Jakże się nie czuć po ludzku i po prostu szczęśliwa, gdy tysiące widzów współprzeżywa nasze sceniczne tęsknoty, zabawy czy zakochania, a renomowani krytycy tę powszechną ekstazę żyrują litanią komplementów. Nareszcie! Nareszcie!! Nareszcie!!!\nGdyby niniejsza książka stanowiła jedynie kronikę dokonań artystycznych Violetty Villas, należałoby w tym miejscu postawić kropkę. Lub wykrzyknik. Ale autor ma także ambicję czytania w duszy swej bohaterki. Nie wolno zaprzepaścić mu okazji, by teraz sfotografować artystkę w chwilach triumfu. Triumfu – dodajmy – który nadszedł tak późno i okupiony został latami walki, miesiącami wyrzeczeń, nocami stresów, godzinami załamań….\nObserwacja pierwsza: błędne byłoby stwierdzenie, że Villas po sukcesie „Violetty” poczuła się znowu gwiazdą. Ona gwiazdą czuła się zawsze i od zawsze, wątpliwości w tym względzie nie żywiła nigdy. Ale teraz nie musiała już swego gwiazdorstwa wmawiać czy narzucać w otoczeniu, stało się znów powszechnie uznane. Tymczasem ona – jakby nie wierząc faktom? Jakby nie ufając własnemu szczęściu? – tym dobitniej poczęła podkreślać swą niezwykłość. Przy czym nadawała temu formy jakby żywcem importowane z Hollywood. Wielkie gwiazdy kona ponoć lubią spóźniać się na plan. I Villas stawiała się na koncerty coraz później. Niemal za pięć dwunasta., a trafiało się, że i pięć po dwunastej. Zdarzało się jej wkraczać za kulisy poprzez zatłoczoną widownię, rozdzielając po drodze całusy i uśmiechy. Coraz jaskrawiej ujawniało się także w zachowaniu artystki przeświadczenie, ze przysługują jej honory i profity odmienne niźli partnerom. Miała bezsporną słuszność, gdy chodziło o honoraria – to na nią wykupywano bilety. Było zatem naturalne i normalne, że jej angaże uwzględniały skalę popytu (nie przytrafiła się zresztą nigdy sytuacja, iżby musiała o tym przypominać). Miała, zapewne, słuszność i wtedy, gdy żądała hołdów. Gorzej, kiedy ów hołd miałby przybierać formę… świadczeń kulinarnych. A Villas spalając się w pracy, apetyt miewa wilczy, zgoła nie kobiecy. Lubiła, gdy np. w przerwie między koncertami, z pobliskiej restauracji zaczerwienione z emocji kucharki przynosiły do jej garderoby kopiaste porcje siłodajnych mięsiw. Jakoby nie przychodziło jej zawsze do głowy, że trzeba płacić. Może i słusznie. Kucharki dostarczały jej gratis i pół kuchni.\nZaś swoją droga zacne kobieciny spotkał zaszczyt niecodzienny: bywały wpuszczane do świątyni sztuki! Bo wnętrze garderoby Villas było niczym sanktuarium – wstęp był tam absolutnie wzbroniony zwykłym śmiertelnikom. Wszystkim za wyjątkiem garderobianej. Ta od lat się nie zmieniła (pani Kazimiera Przybylska, odnotujmy to nazwisko na użytek historii!) I nikomu by nie zdradziła, co dzieje się w środku, gdy artystka rygluje się na dwie godziny przed koncertem. Garderoby kilkuosobowej Villas nie uznaje. Nawet, gdy przychodziło jej koncertować w kameralnym gronie i do dyspozycji grupy oddawano dwie garderoby, tj. damską i męską – pozostałe członkinie zespołu musiały przebierać się wraz z pannami. Samotnia gwiazdy była przed nimi zamknięta. Dlaczego tak? Czy po to by zachować sekrety czesania, czy intymność przebierań, czy modlitewny nastrój sprzyjający skupieniu? Ba! – któż zgadnie!\nPodobnie zresztą przedstawia się sprawa i z apartamentami hotelowymi Violetty, gdy jedzie w „trasę”. Do swego pokoju nikogo nie wpuszcza, sama też zeń przez cały dzień nie wychodzi. Nawet na obiad, nawet na kawę. Nawet do kościoła, gdy akurat niedziela. Nawet na spacer po miejscach dla niej całkiem nowych (Sztokholm! Gdzie była po raz pierwszy w życiu i gdzie cztery dni przesiedziała w podmiejskiej wilii menagera, opuszczają ją raz na koncert, a drugi raz na pożegnalny bankiet!) Natrętnym odpowiada zawsze, ze medytuje z różańcem…\nLogika życia podpowiada atoli bardziej prozaiczne wyjaśnienie tajemnicy: praca nad koafiurą! To przecież trzeba kiedyś wykonać, a czynność wymiar ma katorżniczy. Tyle, że katorga przyjęta jest na się dobrowolnie. W jednym z prasowych wywiadów ujawniła artystka jej rzeczywisty charakter: „Przeszło trzy godziny zajmuje mi samo suszenie włosów, a przecież musze je jeszcze nakręcić, potem ułożyć , natapirować. A proszę sobie tylko wyobrazić, ile się potem namęczę, żeby to wszystko rozczesać. Przygotowanie fryzury kosztuje mnie więcej niż śpiew…”\nTak więc tajemnica została rozszyfrowana. Ale pamiętajmy, ze przez samą gwiazdę traktowana jest z żelazną konsekwencją, jako element mitu: oddaje się swej samotni czynnościom naturalnym, konkretnym, utylitarnym. Ale magia tych tajemniczych odosobnień ma grać swą rolę niezależną od ich rzeczywistych treści.\nObserwacja druga: w graniu roli gwiazdy nie zapominała Violetta i o mnożeniu tzw. Sytuacji niecodziennych. Przeważnie dotyczyć miały gestów z dziedziny filantropii. Ogłaszała na przykład w prasie, że przeznacza na rzecz dzieci kalekich dochód z dodatkowego przedstawienia „Violetty”. Dyrekcja teatru z pokora akceptowała ten dar w stylu Zagłoby, dodając do deklaracji artystki własne Niderlandy (bo przecież dyrekcja rządziła dochodami z przedstawień!); zadbała też, by pozostali wykonawcy spektaklu zrzekli się na szczytny cel należnych im „norm” czy nadgodzin. Na dobroczynną tę popołudniówkę, gdy widownie szczelnie już zapełniały już chore dzieciaki, sama inicjatorka dotarła ze znacznym opóźnieniem. Na nieśmiałą uwagę inspicjenta odrzekła ze spokojem: „Mogą poczekać. Przecież nie zapłacili…”\nJak widać, status gwiazdy rozumiała Villas dosyć literalnie. Była pod normami, żyła w innym wymiarze. Z prawdziwie uroczą (bo była w tym wszystkim naprawdę urocza!) dezynwolturą uznawała przy tym sytuacje za całkowicie normalna! Nie dopuszczała w niej wyjątków dla nikogo i niczego. Byłaby to potrzeba kompensacji? Posunięta niemal niemal do granic przekształcenia osobowości? Sukces uczynił z Violetty nowego człowieka. Nie był to człowiek łatwy we współżyciu. Znamienne, ze większość otoczenia zdawała się to akceptować. Akceptował to także widz. No, ale ten znał tylko jedną stronę medalu. W zakresie swych obowiązków scenicznych nie przyznawała sobie zresztą Villas żadnych upustów ni taryf ulgowych – wchodząc na scenę, istniała już tylko po to, By oddać się publiczności w całości…\nSchodzę ze sceny i zaczynam analizować cały występ: co źle zrobiłam i jak trzeba ten błąd naprawić. Zastanawiam się , co i jak powinnam śpiewać lepiej, by trafić do serc słuchaczy (…) jeżeli chcę, by wszystko było po mojej myśli, muszę ciągle walczyć…”


Betty Beata Kołoczek - Dieta dr Dąbrowskiej | Kurs oczyszczania organizmu oraz postne przepisy\nKochani 4 dni temu zakończyłam swój pierwszy w życiu 42-dniowy post.\nW sumie to aż mi szkoda, że tak szybko to minęło i to bez ani jednego nawet najmniejszego grzeszku!!\nPrzez praktycznie cały post czułam się dobrze (po za poczuciem zimna, które mnie nie opuściło do dziś) ani razu nie bolala mnie głowa, zdarzyły się 3-4 dni osłabienia i zwiększonej senności…z kryzysów ozdrowienczych bolał mnie przez 2 dni żołądek (mam wrażliwą śluzowkę i kilka lat temu stwierdzonego helicobacter).\nPonadto jednego dnia straciłam czucie w przednajmniejszym paluszku w prawej stopie…3mało mnie większość dnia aż po kąpieli wróciło najpierw mrowienie i drżenie a potem znów normalne czucie…nie pamiętam dokładnie ale kojarzę coś tak przez mgłę że kiedyś w dzieciństwie coś mi się w ten paluszek i w stopę przytrafiło.\nJeśli chodzi o poprawę zdrowia to ustabilizowalo mi się ciśnienie 120/80 a bywało przed postem i 170/110…jestem dumna bo nie wzięłam ani jednej tabletki które zapisała mi lekarka krótko przed postem odczekam jakiś czas jeszcze i pójdę zrobić badania kontrolne bo najgorszy przed postem był cholesterol zrobiłam też w ostatni dzień postu kontrolne usg piersi ostatnie robiłam półtora roku przed postem i stwierdzono mi kilkanaście torbieli w obu piersiach teraz nie mam nic bo w trakcie długiego badania lekarz stwierdził tylko, że zanikają mi gruczoły (chyba jednak trochę za wcześnie w moim wieku bo dopiero w maju dobije do magicznej 4-ki z przodu…no ale cóż…) także z piersiami mam na jakiś czas spokój i zbadać się pójdę ponownie za rok bo profilaktyka jest ważna.\nPost zmienił we mnie dużo, uspokoił moje emocje i rozjaśnil umysł, jest mi łatwiej czuć siebie samą i słysze wyraźniej to co mi w duszy i sercu gra co powoduje, że łatwiej podejmuję decyzje i dokonuje wyborów w zgodzie z samą sobą.\nRzuciłam kilkanaście kg dokładnie nie wiem bo zepsuła się waga i wylądowała na śmietniku ale oceńcie sami moja zmianę.\nDla tych którzy o tym myślą powiem tak: nie bójcie się! Dacie radę!\nUmysł poddaje się w pełni naszej świadomej kontroli i naprawdę nie jest tak trudno a najważniejsze co pozostaje to zmiana nawyków żywieniowych i bynajmniej w moim przypadku jest mi łatwiej kontrolować to co wrzucam do swojego brzuszka…jest mniejszy więc mniej w nim się mieści\nPowodzenia wszystkim tym, którzy są w trakcie i tym którzy o tym myślą!\nDziękuję Wam za wsparcie i za to że jesteście\nPierwsze zdjęcie: po lewej z komunii mojej córki w maju 2016 a po prawej dzisiejsze.\nod 11 sierpnia 2016 roku do dziś -39kg Wyniki krwi ksiazkowe, glukoza 72, cholesterol 128, cisnienie 125/70, OB 2, ciala ketonowe w moczu, ale to normalne na poscie. Ludzie warto! Warto jak nie wiem! Jeszcze raz wszystkim dziękuję za przemiłe słowa! Dają mnostwo powera i zobowiązują! Teraz zaczyna się dla mnie […]\nKobietki… efekty uboczne 😉 Oczywiście po lewej to przed 🙂\nHej hej chciałam się pochwalić swoimi efektami\nJest to mój drugi post w tym roku. Pierwszy trwał 41 dni (kwiecień-maj). Po miesiącu zrobiłam badania, wyszły super i postanowiłam po dwóch miesiącach zrobić jeszcze raz. Przypominajki raz w tygodniu mi nie wychodziły. Uprzedzając posty, że to za wcześnie, rozmawiałam z dr Dąbrowską w Gołubiu i mówiła mi, że […]\nBetty Beata Kołoczek\nKochani 4 dni temu zakończyłam swój pierwszy w życiu 42-dniowy post. W sumie to aż mi szkoda, że tak szybko to minęło i to bez ani jednego nawet najmniejszego grzeszku!! Przez praktycznie cały post czułam się dobrze (po za poczuciem zimna, które mnie nie opuściło do dziś) ani razu nie […]\n35/35 ! Byłam nastawiona na 42 dni postu ale zdecydowałam, że dziś kończę mój post owocowo-warzywny, aby bezpiecznie z niego wyjść przed Świętami. Obawiałam się swojej słabości…, ale zrozumiałam w końcu, że wiele osiągnęłam… i po prostu wiem, co dla mojego ciała będzie racjonalne – nie ciągnę się na siłę do […]\nA więc stało się… 42 dni przeleciały nawet nie wiem kiedy Była to piękna przygoda – trzecia zresztą – i zdecydowanie najłatwiejsza Pragnę podziękować za wsparcie osobom, które są w grupie tylko się nie ujawniają ( Kasia , Monia, Magda ) dziewczyny, Wy tez jesteście Wielkie i Wspaniałe!!! Post zrobiłam ze […]\nByło ciężko ale było warto! To już jest koniec postu rozpoczętego 1 marca – 42/42/1 a może raczej 41/41/1 bo dziś ostatniego dnia zjadłam ziemniaki i marchewkę z groszkiem po córce. Niemniej jednak dumna jestem, że wytrwałam 41 dni bez żadnych grzeszkòw. Ciasta urodzinowe współpracowników (pracuję w dużej firmie) zawsze […]\nTak po krótce… Post 21 dni . Przygotowania do postu Ok 1,5 miesiąca! Waga z 91kg na 73kg – 18kg (ok 3 miesiące) Ustąpiły bóle kręgosłupa Cera nie do poznania Wróciły siły witalne Wyniki krwi książkowe Rozmiar 46 zamieniony na 40 Jesli ktoś ma jeszcze wątpliwości ze mozna ze sie […]\nPost Daniela – streszczenie\nPostanowiliśmy po raz kolejny przybliżyć zasady i genezę postu Daniela, tak aby wszyscy mogli dokładnie się do niej zastosować i korzystać z dobrodziejstw, które za sobą niesie. Post Daniela bazuje na daniach warzywnych, zwłaszcza na sokach świeżo wyciskanych i surówkach. Przewiduje także spożycie owoców w niewielkiej ilości. Nazwa postu Daniela […]\nAntynowotworowy post Rudolfa Breussa\nAntynowotworowy post Rudolfa Breussa w skrócie Zgodnie z informacjami podawanymi przez samego Rudolfa Breussa w książce „The Breuss Cancer Cure” jego kuracja wyleczyła 40 tysięcy pacjentów (2 tysiące osób wyleczył osobiście), w tym przeważającą większość stanowili pacjenci z chorobami nowotworowymi. Wg niego podczas kuracji nowotwór zaczyna głodować, bo nie dostarczamy […]\nPowrót do metamorfoz


Inteligentny zegarek - zbędny gadżet czy przydatne urządzenie? - polski ranking smartfonów\nPrzez MQ 0 798 Views\nCO TO W OGÓLE JEST TEN „SMARTŁOCZ”?\nSmartwatch to urządzenie, które nosi się jak zegarek, wygląda jak zegarek, potrafi nawet emitować wygląd klasycznej tarczy, ale jest jej pozbawiony. Zamiast tego urządzenie wyposażone jest w ekran dotykowy, specjalny system operacyjny (choć nie zawsze) i szereg czujników. W takim „zegarku” wyświetlanie godziny jest najmniej zaawansowaną z szeregu funkcji, jakie oferuje. Inteligentne zegarki mogą rozszerzać możliwości smartfonów (głównie w zakresie powiadomień), mogą działać niezależnie, mogą pomagać nam w prowadzeniu zdrowego trybu życia, pozwolą podejrzeć pogodę, przetłumaczyć obce wyrazy na rodzimy język. Dzięki nim odpowiemy na smsa bez wyjmowania telefonu z kieszeni a nawet odbierzemy rozmowę. Dokładne możliwości każdego z inteligentnych zegarków różnią się w zależności od modelu i nie będziemy teraz skupiać się na różnicach. Spróbujemy za to zweryfikować, czy takie urządzenie jest w ogóle do przydatne. A może to jednak wyrzucanie pieniędzy w błoto…\nSKĄD POMYSŁ BY TO KUPIĆ?\nCóż, mówiąc wprost – rozleciał mi się mój zegarek (zwyczajny z okrągłą tarczą). Nie mogłem zdecydować się na kolor tarczy nowego, więc uznałem, że to dobry moment na przetestowanie smartwatcha. W takim urządzeniu tarcze wyświetlane są na ekranie i można zmieniać je zależnie od ubioru, pogody czy innego widzimisię. Pierwszego smartwatcha zakupiłem na wiadomym portalu aukcyjnym – używanego. Chciałem sprawdzić, czy w praktyce wykorzystam dodatkowe funkcje, dlatego wolałem uniknąć wydawania ponad dwukrotnie wyższej sumy na nowy egzemplarz gdyby okazało się, że to urządzenie mi nie odpowiada. Z uwagi na wygląd zegarka (wszak zegarek to jedyna męska biżuteria) wybór padł na srebrnego Huawei Watch z czarnym, skórzanym paskiem. Zanim jeszcze smartwatch do mnie dotarł, byłem pełen sceptycyzmu co do potrzeby używania takiego gadżetu i przez moment nawet żałowałem podjętej decyzji zakupowej. Gdy już do mnie dotarł – przyszedł i spędził ze mną trochę czasu, przyszedł czas na wnioski.\nNa początek plusy. O jednym już wcześniej wspomniałem – chodzi o wygląd i tarcze zegarka. Na rynku znajdziemy różne modele ale akurat Huawei Watch wygląda jak klasyczny zegarek i działa pod kontrolą dedykowanego na tego typu urządzenia systemu – Android Wear. Jedną z zalet tego systemu jest możliwość pobierania nowych tarcz wyświetlanych na ekranie tego sprytnego urządzenia. Co najlepsze – można robić to z poziomu aplikacji na smartfonie, więc po kilku stuknięciach nasz zegarek może wyświetlać klasyczną tarczę z cyframi rzymskimi a po chwili tarczę sportowego zegarka, pokazując dodatkowo liczbę spalonych kalorii i ilość zrobionych kroków. Wygląd można zatem dopasować do ubioru, rodzaju spotkania, aktywności w danej chwili… a tarcz są setki, jeśli nie tysiące. Część jest oczywiście płatna ale wiele z nich można pobrać zupełnie za darmo. Inaczej jest jednak, jeśli posiadasz iPhone. Tu liczba tarcz jest mocno ograniczona, choć i tak to kilkadziesiąt różnych wzorów do pobrania.\nSytuacja nie zmieni się aż do aktualizacji Android Wear do wersji 2.0 (obecnie 1.6), która ma być w pełni kompatybilna z iOS. Trzeba także pamiętać o tym, że każda tarcza po 5 sekundach przechodzi w stan oszczędzania energii i widoczne są tylko jej kontury. Z początku mi się to nie podobało ale teraz stwierdzam, że zegarek wciąż wygląda elegancko a przy tym nie zwraca namolnie uwagi innych osób. Tak czy inaczej, możliwość zmiany wyglądu tarczy to ogromny plus smartwatchów, czemu nie jest w stanie dorównać klasyczny zegarek. Akurat w przypadku tego modelu trzeba też nadmienić, że sam ekran AMOLED cieszy oko, ma mocno nasycone kolory, świetny kontrast i nieskończoną czerń.\nNo ale nie każdy smartwatch jest wyposażony w tego typu matrycę i o tym trzeba pamiętać.\nKolejnym plusem jest możliwość szybkiego odczytania w zasadzie dowolnego powiadomienia, które dodatkowo jest sygnalizowane wibracją – smsa, maila, powiadomień z aplikacji takich jak Instagram, Facebook, LinkedIn itp. Ta funkcjonalność jest przydatna szczególnie wtedy, gdy nosi się w kieszeni potężny phablet lub gdy siedzimy na spotkaniu firmowym i nie wypada wyjąć telefonu. W analogicznych sytuacjach przydaje się też odrzucenie przychodzących połączeń bądź po prostu szybkie podejrzenie kto dzwoni – tak, by zdecydować, czy warto wyjść ze spotkania aby porozmawiać z osobą dzwoniącą.\nNa smartwatchu połączonym ze smartfonem działającym na Androidzie można udzielić odpowiedzi na wiadomości mówiąc do zegarka – działa rozpoznawanie mowy w języku polskim. Od wersji 2.0 będzie także możliwość odpisania na wiadomość na mini klawiaturze – funkcja będzie działała zarówno na smartfonach działających na Androidzie jak i na iOS. Jednym z powiadomień jest też informacja o realizacji dziennego planu zrobienia… odpowiedniej liczby kroków. Ich ilość jest mierzona przez zegarek i jeśli ustawimy ilość kroków np. na 6 tysięcy to zegarek od czasu do czasu będzie podpowiadał nam, czy jesteśmy daleko czy blisko celu.\nPozostałe plusy dotyczą narzędzi, takich jak kalkulator, stoper, latarka, budzik czy minutnik. Mamy je zawsze pod ręką – a nawet nad ręką. Jest też możliwość przetłumaczenia ciągłej wypowiedzi co w nagłej sytuacji może okazać się bezcenne. Generalnie zegarek działający na Android Wear odpowie na każde nasze pytanie gdy tylko poprzedzimy je komendą „OK, Google”. Zapomnieliście już o zwykłych zegarkach? Pamiętajcie, że gadanie do zegarka wygląda nieco dziwnie…\nTO, CO PODOBA MI SIĘ MNIEJ\n… no właśnie, widok osoby rozmawiającej z zegarkiem może przypominać wojownika Power Rangers wezwanego przez Zordona. Inna sprawa, że mikrofon jest niezwykle czuły i podczas jazdy tramwajem, gdy trzymamy się barierki, dyktowanie do zegarka nie zda się na wiele. Smartwatch nie będzie w stanie rozpoznać mowy właściciela w głośnym otoczeniu, więc powtarzając to, co chcielibyśmy przekonwertować na tekst wyjdziemy na jeszcze większych dziwaków 😉\nKolejną rzeczą jaka nie bardzo mi się podoba to samo nawigowanie po interfejsie. Dłuższa zabawa zegarkiem powoduje, ze ręka, do której jest przypięty zaczyna po chwili boleć, gdyż znajduje się w nienaturalnej pozycji. Jest możliwość nawigowania przy pomocy gestów ale osoba machająca ręką w każdą stronę jak nawiedzona wygląda jeszcze dziwniej, niż ta gadająca do zegarka. Po drugie, samo rozpoznawanie gestów działa dość topornie – czasami trzeba się namachać aby urządzenie poprawnie rozpoznało nasze intencje.\nI właśnie to toporne działanie jest kolejną irytującą rzeczą. Jeśli spodziewacie się, że zegarek wczytuje wszystko ultra płynnie a każe przejście animacji jest nienaganne to muszę Was zasmucić. Smartwatch na Android Wear nie zawsze poprawnie rozpoznaje komendy wprowadzane dotykaniem ekranu gdy chcemy zrobić to szybko i sprawnie. Trzeba naprawdę zwolnić podziwiając nie do końca płynne animacje przejść pomiędzy oknami i klikać dalej gdy upewnimy się, że wszystko zostało już załadowane. Oczywiście to wszystko to kwestia milisekund do sekundy maksymalnie ale wierzcie mi – da się to odczuć. Inna sprawa, że przez 90% czasu smartwatch ozdabia naszą rękę jak zwykły zegarek, jednak gdy już wejdziemy w jego menu, łatwo spostrzec szarpanie animacji.\nW Huawei Watch, podobnie jak w innych tego typu urządzeniach zamontowany jest czujnik tętna. Niestety zegarek mierzy je dopiero gdy wybierzemy dedykowaną do tego celu aplikację. Nie ma więc możliwości – wzorem elektronicznych opasek sportowych – by na koniec dnia podejrzeć podsumowanie pracy naszego serca w określonych godzinach w ciągu doby.\nNa sam koniec zostawiłem to, co zapewne ciekawi Was najbardziej – baterię. Kupując smartwatch nastawiłem się na to, że skazuję się na uzależnienie od jeszcze jednej ładowarki. W końcu smartwatch rozładowany ma taką samą funkcjonalność jak rozładowany telefon. Jak to jest w praktyce? W pełni zsynchronizowany z telefonem smartwatch, z zawsze włączonym ekranem (przechodzącym w tryb oszczędzania energii) powinien wytrzymać niespełna dwie doby pracy. Gdy ekran wyłączymy, tzn. wybudza się on tylko po przekręceniu nadgarstka bądź po naciśnięciu ekranu/przycisku wybudzania, wówczas czas działania możemy wydłużyć do około 4 dni. Zegarek możemy w ogóle rozłączyć z telefonem i wtedy przestanie być smart to nadal będzie pełnił rolę klasycznego czasomierza. Rozłączony ale z zawsze włączonym ekranem powinien wytrzymać nam do 3 dni, a z wyłączonym do niespełna tygodnia. I tutaj wychodzi największa bolączka nowoczesnej technologii. Prawdziwy, klasyczny zegarek może działać latami na jednej małej bateryjce. Smartwatch w praktyce spędza na ładowarce każdą noc. I przyznam, że można się do tego przyzwyczaić ale podłączanie w podróży zegarka do powerbanka (!!!) uważam już za zbyt duży fail XXI wieku. Pamiętajmy też, że baterie zachowują przyzwoity czas pracy przez około 500 cykli ładowania, zatem po dwóch latach konieczna będzie płatna wymiana ogniwa na nowe. Zdecydowanie nie są to urządzenia ponadczasowe – także z uwagi na fakt, że zegarek jest urządzeniem bardzo narażonym na uderzenia czy otarcia, o czym przekonał się też mój egzemplarz (a ma tylko 2 miesiące).\nPODSUMOWUJĄC – PRZYDATNY CZY NIE?\nNa razie nie zamierzam rezygnować ze smartwatcha na rzecz klasycznego zegarka. Przede wszystkim dlatego, że jestem fanem mobilnych technologii, ale też dlatego, że jest to po prostu niezwykle eleganckie, bardzo cieszące oko (nie tylko moje) urządzenie. Nie da się jednak nie zauważyć, że to gadżet, który choruje jeszcze na dolegliwości wieku dziecięcego a mimo to, koszt takiego urządzenia to od kilkuset do nawet dwóch tysięcy złotych. Z drugiej strony, mimo kilku czkawek to całkiem przydatne, multifunkcjonalne urządzenie wyróżniające właściciela z tłumu. To też coś nowego, z czym warto się zapoznać, bo rynek elektroniki noszonej (wearables) powoli i systematycznie zdobywa serca konsumentów. Kto wie, być może za kilka lat smartwatche wyprą zegarki tak jak smartfony klasyczne telefony… A czy dla Ciebie takie urządzenie byłoby przydatne? Podziel się opinią w komentarzu 😉\nandroidandroid wearhuaweihuawei watchsmart watchsmartwatchwatchzegarekzegarek android


Baterie Bidetowe - 65% - Lazienkarium.pl\nGiulini Giovanni (46)\nIB Rubinetterie (166)\nOkrągły - owalny (853)\nProstokątny - kwadratowy (382)\nPowłoka PVD (10)\nHansgrohe PuraVida Bateria bidetowa biała/chrom 15270400\nKludi Balance Jednouchwytowa bateria bidetowa chrom 522160575\nDornbracht Meta.02 Bateria bidetowa chrom (2461089000)\nKludi Ambienta Bateria bidetowa jednouchwytowa chrom 532160575\nGrohe Essence New Jednouchwytowa bateria bidetowa chrom 32934001\nKludi Balance Bateria bidetowa z korkiem biała / chrom 522169175\nAxor Citterio E Jednouchwytowa bateria bidetowa chrom 36120000\nHansgrohe Talis E Bateria bidetowa chrom 71721000\nAxor Starck Jednouchwytowa bateria bidetowa chrom 10211000\nHansgrohe Talis Select S Bateria bidetowa chrom 72202000\nZucchetti Isystick Jednouchwytowa bateria bidetowa chrom ZP1336\nSteinberg 160 Jednouchwytowa bateria bidetowa z korkiem automatycznym chrom 1601300\nZucchetti Pan Jednouchwytowa bateria bidetowa czarna matowa gofrowana ZP6332.N1\nKohlman Experience Black Jednouchwytowa bateria bidetowa czarny mat QB130EB\nGrohe Allure Brilliant Jednouchwytowa bateria bidetowa z zestawem odpływowym chrom 23117000\nPaffoni Level Standard Jednouchwytowa bateria bidetowa z korkiem automatycznym chrom LES135CR\nKludi E2 Jednouchwytowa Bateria bidetowa chrom 492160575\nKerasan Retro Bateria bidetowa chrom 739090\nGrohe Eurosmart Cosmopolitan Jednouchwytowa bateria bidetowa chrom 32839000\nIdeal Standard Tonic II Bateria bidetowa chrom A6336AA\nGrohe Allure Jednouchwytowa bateria bidetowa z zestawem odpływowym chrom 32147000\nGrohe Eurostyle Cosmopolitan Jednouchwytowa bateria bidetowa z zestawem odpływowym chrom 33565002\nAxor Citterio Jednouchwytowa bateria bidetowa chrom 39210000\nZucchetti Pan Jednouchwytowa bateria bidetowa chrom ZP6332\nHansgrohe Metris S Bateria bidetowa chrom 31261000\nHansgrohe Logis Bateria bidetowa chrom 71203000\nDornbracht Madison Bateria bidetowa mosiądz (2461036009)\nO kategorii Baterie bidetowe\nBaterie bidetowe dzięki którym codzienność nabierze nowego znaczenia. To nierozłączny element każdej łazienki wyposażonej w bidet. Bogata oferta baterii bidetowych sprawi, że wnętrze nabiera niepowtarzalnego charakteru. Stwórz piękną, nowoczesną łazienkę, w której armatura sanitarna taka jak baterie bidetowe, baterie umywalkowe czy prysznicowe wiodą prym i zdobią całe wnętrza delikatną nutą elegancji i klasy. Łazienka to jedno z najważniejszych pomieszczeń w domu, zadbaj o to, by była funkcjonalna, a zarazem nowoczesna i stylowa. Wybierz idealną baterię bidetową do Twojego bidetu i ciesz się higieną i czystością każdego dnia. Cenione marki, znani producenci i najlepsze technologie dzięki którym baterie bidetowe zyskują coraz większą popularność. Bateria bidetowa jednouchwytowa, bateria 3-otworowa, chromowane i inne, oryginalne kolory i kształty, dzięki którym każde wnętrze będzie nie tylko funkcjonalne, ale i piękne. Wybierz najlepszą baterie bidetową i stwórz niezastąpiony komplet z bidetu i idealnej baterii bidetowej.\nBaterie bidetowe Alpi\nBaterie bidetowe Armando Vicario\nBaterie bidetowe Bruma\nBaterie bidetowe Burlington\nBaterie bidetowe Disegno Ceramica\nBaterie bidetowe Effepi\nBaterie bidetowe Frisone\nBaterie bidetowe Fromac\nBaterie bidetowe Galassia\nBaterie bidetowe Gentry Home\nBaterie bidetowe Giulini Giovanni\nBaterie bidetowe Guglielmi\nBaterie bidetowe Hansa\nBaterie bidetowe IB Rubinetterie\nBaterie bidetowe M&Z\nBaterie bidetowe Noken\nBaterie bidetowe Reitano\nBaterie bidetowe Simas\nBaterie bidetowe Sotbe\nBaterie bidetowe Vado\nBaterie bidetowe Vedo\nBaterie bidetowe Vitra\nBateria bidetowa – jaką wybrać?\nBidet w łazience to coraz częściej stosowane rozwiązanie. Urządzanie do podmywania okolic intymnych jest gwarancją świeżości oraz maksymalnej higieny. Żeby jednak odpowiednio zaaranżować tę strefę, warto nie tylko zdecydować się na wysokiej jakości ceramikę, lecz także sięgnąć po najlepsze baterie bidetowe. Tych na rynku jest mnóstwo, co pozwala na optymalne dopasowanie do indywidualnych potrzeb oraz charakteru pomieszczenia. Bateria bidetowa do WC dzieli się na baterie stojące oraz ścienne. Pierwsze montowane są na rancie bidetu. Wiążą się z wygodną eksploatacją oraz praktycznością i łatwością usuwania zanieczyszczeń. Armatura ścienna obejmuje dwie kategorie, w których znajdują się bateria bidetowa podtynkowa oraz natynkowa. Zaletą wariantów podtynkowych jest ukrycie wszelkich elementów montażowych w ścianie, co zapewnia harmonijny i estetyczny efekt. Z kolei wersje natynkowe dają sprawny dostęp w razie awarii, prezentują się elegancko i pasują do wnętrz urządzonych w klasycznym stylu.\nBaterie do bidetu muszą wyróżniać się wysoką jakością,\nBaterie bidetowe dzielą się baterie ścienne i stojące,\nBaterie bidetowe ścienne dzielą się z kolei na podtynkowe i natynkowe.\nBaterie do bidetu w różnym stylu\nArmatura łazienkowa to dekoracja przestrzeni. Niezwykłe propozycje sanitarnych producentów pozwalają przy pomocy wybranych baterii nadać wnętrzu określonego charakteru. Z tego względu dużą popularnością cieszy się bateria bidetowa retro, z niebanalnymi oznaczeniami, ciekawą formą oraz wyszukanymi pokrętłami. Nietuzinkowe koncepcje rozwiązań inspirowanych klimatem przeszłości staną się ozdobą samą w sobie. Podobną rolę odgrywają nowoczesne baterie, których cechami charakterystycznymi są cylindryczny kształt, surowość oraz geometryczna prostota. Armatura w takim wydaniu doskonale będzie współgrać z nurtami nawiązującymi do modernizmu, industrialu czy scandi. Wizualne zróżnicowanie asortymentu nie kończy się jednak tylko na oryginalnych bryłach. Od kilku sezonów w łazience rządzi kolor! Bateria bidetowa biała bądź czarna idealnie nawiązuje do minimalistycznych wizji projektantów, którzy tworzą aranżacje w wersji total white lub total black. Barwne rozwiązania zamieniają się w spektakularne kontrapunkty i całkowicie wyróżniają się na tle jednolitej ceramiki czy płytek.\nBaterie do bidetu dostępne są w różnych stylach,\nDużą popularnością cieszą się baterie bidetowe w stylu retro,\nBateria bidetowa czarna lub biała stanie się ozdobą łazienki. Będzie pasować do aranżacji total white lub black.\nNajlepsza bateria bidetowa, czyli...?\nNiezależnie od tego, czy strefę WC wypełnia bateria bidetowa czarna, bateria podtynkowa czy bateria umywalkowa ze słuchawką bidetową, w procesie doboru armatury najważniejszym kryterium jest jakość! Składają się na nią niezwodne i wyselekcjonowane materiały oraz nowatorskie metody produkcyjne, a także praktyczne elementy, takie jak solidna głowica ceramiczna oraz ruchomy perlator, który pozwala ustawić strumień wody pod odpowiednim kątem, a przy tym redukuje przepływ. Rozwiązania wyposażone w innowacyjne detale będą gwarantem komfortowego użytkowania oraz braku awarii przez długie lata, dlatego wybierając produkt, nie kierujmy się ceną. Tanie propozycje bardzo często okazują się źródłem wielu problemów oraz mozolnych napraw, które znacznie nadszarpną domowy budżet. Kran do bidetu może być także wzbogacony o udogodnienia związane z możliwością szybkiego usuwania kamienia wapiennego, co ograniczy konieczność żmudnej eliminacji osadów – dzięki temu bidet poza zapewnieniem higieny, stanie się jeszcze bardziej praktyczny.\nNajważniejszym kryterium podczas doboru armatury jest jakość,\nBateria do bidetu może być wyposażona w ekonomiczny perlator i funkcje łatwego usuwania kamienia,\nJaka jest najlepsza bateria bidetowa do WC? Warto sięgnąć po rozwiązania z oferty marek Hansgrohe, Kludi, Tres, Oras czy Grohe.


Zakazany Las - Page 25\nIdź do strony : 1 ... 14 ... 24, 25, 26 ... 29 ... 33\nTemat: Re: Zakazany Las 11.01.20 21:43\nChciał być bohaterem, ale zapomniał o tym, że lata bez treningów, spędzone na upijaniu się po drugiej stronie Kanału, spowodowały u niego spory zanik mięśni. Zrobił parę nieszczęsnych kroków ku pozostałym towarzyszom, z panną McKinnion na rękach, by zaraz zrozumieć, że niestety, ale nie był takim bohaterem za jakiego się uważał. Postanowił łagodnie opuścić ją na ziemię i nie ryzykować możliwością upadku. Następnie objął ją w pasie lub pod biustem, kilka razy głęboko odetchnął i z wielkim wysiłkiem przeciągnął ją przez krzaki. Wstrzymał przy tym swój oddech, jak gdyby zmierzał się z beczką whisky (z którą nigdy się nie zmierzał), a nie z czarownicą. W głowie zastanawiał się jak kobieta taka jak ona może być jednocześnie szczupła, ale i ciężka. Do głowy mu nie przyszło to, że wina stała tak właściwie po jego stronie. A może? Sytuacja sprawiła, że na chwilę zastanawił się nad tym jak zamierzał wziąć Rię na ręce i przenieść przez próg po ślubie, który przecież zbliżał się wielkimi krokami. Jaki wstyd by to był, gdyby jej nie przeniósł!\nBędąc trochę bliżej towarzyszy znowu delikatnie opuścił pannę McKinnion na ziemię. Oparł ją plecami o swoje nogi i odetchnął głęboko. Dostrzegł także na ułamek sekundy poświatę patronusa, znowu wyczarowanego przez Justine.\n– Nie urażając naszej koleżanki… Strasznie jest ciężka. Potrzebuję pomocy, jeżeli mamy ją nosić przez las – przyznał w końcu nieśmiało, cicho. Był wyraźnie zrezygnowany, a i wstydził się tego, że nie miał siły na jej noszenie. Zerknął przez ramię w stronę pozostałej dwójki, a przy tym dostrzegł też i to, że centaur poczuł się chyba lepiej. Jego zerwanie na chwilę jednak wyraźnie zaskoczyło i zaalarmowało Macmillana, który na chwilę wstrzymał oddech. Na całe szczęście, sytuacja (jak mu się to zdawało) była względnie opanowana. Zerknął w stronę Keatona, a potem znów w stronę centaura. Spróbował też obrócić Jamie twarzą do towarzyszy, nadal jednak opierając ją o swoje nogi.\n– Jestem Macmillan. Nasza nieprzytomna towarzyszka to panna McKinnion – przedstawił siebie i tymczasowo nieobecną w swoim ciele Jamie, idąc w ślad panny Tonks. Odezwał się przy tym ciut głośniej, mając nadzieję, że centaur go usłyszy. Nie chciał jednak, żeby jego głos dotarł do osób, które wcześniej zauważył. Spojrzał znowu na sowę i zastanawiał się nad tym czy czarownica może ze strachu o nich postanowiła, że nie zamierza się ruszać. – A skoro przy nich jesteśmy, – odezwał się, kiedy panna Tonks wspomniała o dwójce osób w kapturach, – towarzystwo się rozeszło. jeden poszedł w tamtą stronę – wskazał skinieniem głowy na północ. – Drugi tam – tu wskazał na południe. – Nic więcej nie dostrzegam… Spróbuję jeszcze raz tego samego zaklęcia obserwacyjnego. Centaurze, jeżeli nie czujesz się pewnie, możesz się do nas przyłączyć, do czasu aż nie znajdziesz swoich towarzyszy. Będzie nam na pewno raźniej, a i bezpieczniej – swoje ostatnie słowa skierował w stronę centaura. Spojrzał przez ramię w stronę Tonks. Nie chciał też, żeby ten wystraszył się zaklęcia, które Anthony zamierzał rzucić. Chwycił znowu swoją różdżkę w dłoń i wycelował gdzieś w stronę drzew: – Oculus.\n|Staram się dotargać pannę McKinnion (oby nie miała mi tego za złe) i jeżeli to nie za dużo, to próbuję rzucić Oculus.\nTemat: Re: Zakazany Las 11.01.20 22:08\nIm dłużej wpatrywał się w sowę przytwierdzoną do gałęzi niewzruszeniem, tym bardziej utwierdzał się w przekonaniu, że Jamie nie udało się przejąć kontroli nad zwierzęciem; ciche pohukiwanie brzmiało jak potwierdzenie jego myśli, ciężkich, poszarpanych niepokojem. To było jedno z tych skomplikowanych zaklęć, rozszczepiających ciało i duszę, która zawędrować miała do innego naczynia - na wielu etapach coś mogło się nie udać. A jeśli dusza Jamie utknęła gdzieś w zawieszeniu, pomiędzy jej ciałem a ciałem sowy? Albo…\n- Just, mam cholernie złe przeczucie co do tego zaklęcia, minęło już tyle czasu, a Jamie wciąż nie udało się przejąć kontroli nad sową, ona powinna już wracać - do swojej powłoki? Siebie?\nBezradnie ścisnął w dłoni różdżkę, wiedząc, że nie ma najmniejszych szans, by samemu przerwać działanie zaklęcia, a własna bezsilność wyjątkowo go irytowała; musiał jednak skupić się na tym, co zrobić potrafi.\n- Oculus - spróbował powielić zaklęcie Anthony’ego, by wybadać to, co znajduje się jeszcze dalej na wschód; a choć planował, by oko skierowane było w kierunku wschodnim, zamierzał unieść je tak wysoko, jak tylko będzie to możliwe, wyżej niż szpony zaciskających się nad nimi koron drzew. Im wyżej, tym większa szansa, by dostrzec polanę, o której wspomniał świetlisty niedźwiedź.\nObrócił się przez ramię, słysząc - trudno było nie słyszeć - przedzierającego się ku nim z trudem Macmillana, który próbował dotaszczyć do nich Jamie.\n- Jeśli zajdzie taka potrzeba, to możemy się zmieniać - wtrącił szybko, nie chcąc za bardzo nadepnąć mu na ego luźno rzuconym stwierdzeniem, iż nie ma problemu, żeby niósł już przytomną Jamie i do polany, o ile w ogóle tam dotrą.\nKonieczność zmiany oznaczałaby jednak, że z Jamie jest kiepsko, a o tym wolał chwilowo nie myśleć, kiedy zaabsorbowany w ciszy chłonął widok, który odbiegał od tego, co potrafiłby stworzyć siłą wyobraźni; wypełniona mocą postać koziorożca wbiła się w poranione ciało centaura, a choć z początku Keat nie potrafił zrozumieć, czemu Tonks sięgnęła właśnie po to zaklęcie, w końcu zrozumiał. Rany zasklepiały się, łatane łuną życia.\nGdy tylko oczy otworzyły się, narodził się w nich strach - przed obcymi? Czy ludźmi? Co ludzie zdążyli mu zrobić, że reagował w tak gwałtowny sposób?\nŁagodnym ruchem ręki opuścił różdżkę, by wyglądała jak przedłużenie dłoni, a nie drapieżnie zadarty do walki przedmiot, skierowany w stronę stworzenia.\nKojący, kobiecy głos jak plaster łagodności przylepiał się do wypowiadanych przez Tonks słów - z początku nie wtrącał się, słuchając tego, co mówi Zakonniczka, jednocześnie obserwując reakcję na jej słowa (i na eliksir, który chciała podać centaurowi - jego nazwa skojarzyła mu się z duszną salą przeznaczoną do warzelnictwa; nie był pewien, czy skojarzenie jest właściwe, ale czy składniki nie były czasem roślinne, wiggen to chyba drzewo, a więc najpewniej używało się do uwarzenia tego eliksiru kory - czy jednak intensywny, leśny zapach mógł sprawić, że centaur będzie bardziej skłonny, by wypić miksturę? Czy w ogóle pokusi się o to, by świadomie przyjąć od nich jakąkolwiek pomoc?).\nNie przerywał również Anthony'emu; dopiero po chwili odezwał się i on, cicho, tonem przepełnionym powagą oraz smutkiem, a także niepokojem, który wciąż odczuwał.\n- Pojawiliśmy się w lesie tylko po to, by spróbować pomóc jednemu z członków naszego stada - powtórzył za Tonks raz jeszcze, by jasnym było, że nie szukają tu niczego więcej; że w innym wypadku nie zakłócaliby spokoju mieszkańców Zakazanego Lasu; nieprzypadkowo nazwał Zakon stadem, które w centaurzej hierarchii było przecież najważniejsze - tylko włosy jednorożca są w stanie go uratować, nic innego nie może mu pomóc - i z jego oczu biła szczerość - można było dostrzec w nich też coś jeszcze; ciężar odpowiedzialności za czyjeś życie. To nie były słowa ułożone na chłodno w strukturę porządku w jego głowie, lecz strumień myśli płynący prosto z serca. Nie przemawiał; mówił.\n- Proszę - skrzące się żarliwością słowo spuentowała chwila ciszy; on, człowiek, nie żąda niczego od tej istoty - nie przychodzi tu pełen buty i roszczeń, lecz stoi jak równy z równym, okazując mu pełen szacunek; Keat nie wiedział, jakie doświadczenia z innymi ludźmi miał już wcześniej centaur, lecz domyślał się, iż nie tylko te z dzisiaj mogły nie należeć do najchlubniejszych momentów na kartach historii relacji czarodziejów i centaurów, chciał więc okazać, że nie wszyscy ludzie są tacy, jakimi to stworzenie mogło ich zapamiętać - jego życie jest w naszych rękach - tak jak Twoje jeszcze przed chwilą było w jej.\nZbliżył się o krok - powoli; z cieni wyłoniła się jego twarz, widać było, jak młody wciąż jest, ledwie wyrósł z okresu źrebięctwa, adolescencji. A jeśli centaury nigdy nie skrzywdziłyby dzieci, to czy było to równoznaczne z tym, iż również bardziej ufały tym, których trudno jeszcze nazwać tak naprawdę dorosłymi, skoro rys twarzy wciąż nie okalają piętna czasu?\nUfne spojrzenie spoczęło na centaurze - zawierzył w to, że drzemie w nim dobroć. Że nawet ludzie nie są w stanie obrzydzić go aż tak bardzo, by odmówić pomocy, gdy od tego zależeć miało czyjeś przetrwanie.\nTemat: Re: Zakazany Las 11.01.20 22:16\nNadal tkwiła w małym ciałku jakiegoś gryzonia i czuła to, co czuł on, nie mając świadomości tego, co w tej chwili działo się z jej ciałem pozostawionym daleko stąd. Doświadczała mieszanki zapachów, dźwięki, a także... głód. Zwierzę najwyraźniej szukało jedzenia, ale jaźń Jamie skupiała się przede wszystkim na odgłosach, które słyszała z bardzo bliska, a także na tym, co widziały zwierzęce oczy. Las w tym miejscu nie był tak gęsty jak tam, gdzie zostawiła swoje prawdziwe ciało, był wyraźnie rzadszy i uniósłszy mały łebek mogła ujrzeć pasmo górskie, z jej perspektywy naprawdę ogromne. Najwyraźniej musiała dotrzeć znacznie dalej, daleko od swoich towarzyszy, i była aż pod górami.\nNagle na jej ciało padł cień tak ogromny, jakby właśnie przesuwała się góra. Choć z jej obecnej perspektywy nawet normalny człowiek byłby wielki jak olbrzym, to to coś, co ujrzała nad sobą, było jeszcze znacznie większe. Nigdy nie widziała olbrzyma na żywo, kojarzyła jedynie obrazki w książce do opieki nad magicznymi stworzeniami. Tym, co dla jej malutkiego ciałka wysuwało się na pierwszy plan, były gigantyczne nogi gotowe lada chwila ją rozdeptać. Olbrzym prawdopodobnie jej nie widział, ale przemieszczał się i groziło jej, że zaraz znajdzie się pod jego stopą i zostanie z niej miazga. Korzystając z tego, że udało jej się zapanować nad zwierzęcym umysłem, próbowała odskoczyć w bok, daleko poza zasięg olbrzymich nóg.\nNabrała też dziwnej pewności, że to właśnie ten dźwięk słyszała wcześniej, dudnienie ogromnych stóp uderzających o podłoże. Pytanie tylko, dlaczego ten olbrzym zszedł z gór? Z tego co pamiętała z lekcji, zwykle tego nie robiły, bo nie miały w tym większego interesu. Próbowała sobie przypomnieć, co jeszcze mogła pamiętać na temat olbrzymów i ich zwyczajów.\nJeśli udało jej się odskoczyć poza zasięg nóg i uniknąć rozdeptania, starała się zmienić kierunek, skoro mogła już przejąć kontrolę nad tym, w którą stronę przemieszczało się zwierzę. Próbowała umknąć w bok i chciała zobaczyć coś więcej w najbliższym otoczeniu. Czy oprócz tego olbrzyma były tu inne, czy może ten samotnie opuścił góry? I czy to właśnie on był niebezpieczeństwem, przed którym ostrzegał Keat?\nChciała zawrócić w kierunku lasu. Choć olbrzym niewątpliwie był bardzo ważną informacją, miała przecież znaleźć jednorożca. Nie mówiąc o tym, że musiała znaleźć sposób, by wrócić do ciała i przekazać reszcie wieści o tym, co zobaczyła. Niestety nie mogła być pewna, czy zaklęcie skończy się samoistnie, skoro rzuciła je błędnie.\n| próbuję uniknąć rozdeptania\nTemat: Re: Zakazany Las 14.01.20 13:45\nPozostawiona sama sobie sowa otrzepała skrzydła i odbiła się od żerdzi, wzbijając się do lotu, kierując się na południe.\nCentaur zaś wyglądał, jakby najchętniej zamierzał uczynić to samo - stał na nogach niepewnie, zamierając, gdy wsłuchiwał się w słowa podjęte przez Justine. Początkowo nieufnie - choć jego twarz wyraźnie rozjaśniała, gdy Tonks powołała się na Longbottoma. Uniósł głowę - ledwie stał na nogach, ale to nie mogło odrzeć go z dumy.\n- Jeśli nie przyszliście zabijać, trafiliście w złe miejsce, tutaj trwa wojna - odpowiedział na słowa aurorki, czyniąc krok w tył; przetoczył się z kopyta na kopyto, przerzucając ciężar ciała, bezwiednie, w osłabieniu, szukając środka ciężkości osłabionego organizmu. - W lesie dzisiejszej nocy jest znacznie więcej ludzi niż dwoje i znacznie więcej, niż być powinno. Strzeżcie się, przyjaciele Harolda, o ile naprawdę nimi jesteście. - Po lekkim zawahaniu uniósł dłoń po fiolkę z eliksirem, którą przysunął ku swojej twarzy, sprawdzając jej zapach. - Wiggen niesie życie również dla nas - przyznał. - Masz dobre serce - Wpierw wylał na palec ledwie kroplę eliksiru, którą musnął usta, może sprawdzając jego prawdziwość, później przechylił fiolkę do dna, a na jego twarzy zaczęły pojawiać się wyraźniejsze, zdrowsze barwy. Po wyjściu ze stanu tak ciężkiego centaur musiał przede wszystkim odpocząć - jego stan był jednak dość stabilny, by nie budził obaw o życie. Uniósł wzrok na Anthony'ego, gdy wspomniał o rozejściu się czarodziejów, na twarzy istoty objawił się niechętny grymas, gniewnie uderzył ogonem powietrze. - Magorian - zdradził w końcu i własne imię, skinięciem głowy witając Anthony'ego i jego towarzyszkę. - Nie pójdę z wami dalej. Pókim żyw, będę walczył. Niech moją łaską będzie, że was puszczam wolno.\nPrzez moment przyglądał się Keatowi, czarodziej mógł zauważyć, że rzeczywiście skupiał się na rysach jego twarzy. Na jego własnej - uwidoczniło się jedynie zawahanie. Obrany ton z pewnością pozwolił obłaskawić dumnego centaura.\n- Nie jesteście też pierwszymi, którzy szukają w tych stronach jednorożców, ale to, co zrobili z nimi wasi poprzednicy, straszniejsze jest od jakiejkolwiek zbrodni. Wiedzcie, że kto zgładzi tak niewinną istotę, przeklęty będzie na wieki, co gorsze jest od śmierci. Moi bracia są blisko ich stada, strzegą ich przed tym, co pojawiło się w lesie. I zabiją was, jeśli podejdziecie zbyt blisko. Życie za życie, chłopcze, ocaliliście moje, więc ocaliłem wasze. Trzecie musi zostać w rękach losu. Czy chodzi o dziewczynę, którą ze sobą niesiecie? - Twarz centaura wydawała się surowa, lecz przez jego głos przebijała się troska; może rzeczywiście zmartwił go los młodzieńca, może był wdzięczny za ocalenie życia, a może równie wielką rolę grały oba te aspekty.\nAnthony zdołał przeciągnąć Jamie do pozostałych, wiedział jednak, że nie mógł ciągnąć jej w ten sposób cały czas. Czarownica powinna już otworzyć oczy - ale wciąż tego nie zrobiła i nic nie wskazywało na to, by w najbliższym czasie miało się to zmienić.\nZaklęcia oculus wybrzmiały dwa razy, raz rzucone przez Anthony'ego - oko rozjaśniało między drzewami - drugi raz przez Keata; poprowadzone wyżej, ponad korony drzew, pozwoliły dostrzec przerzedzenie między koronami - na wschód od was, szacując mało wprawionym okiem może kwadrans marszem. Wyglądało na to, że podpowiedź Eileen rzeczywiście podsunęła wam właściwą drogę.\nTymczasem zdana tylko na siebie Jamie próbowała umknąć w bok, znalazłszy się między stopami ciężkiego olbrzyma nie miała na to wiele miejsce - ledwie wskoczyła przed przód jego stopy, gdy olbrzym, nie zauważywszy jej, kopnął ją. Poczuła, jak jej drobne żeberka przechodzą bólem, została odrzucona, lecz zanim zorientowała się w swojej sytuacji, olbrzym dalej szedł przed siebie - znów znalazłszy się przy niej - cały ten czas mając szansę rozdeptać niewidoczną dla siebie istotę. Wciąż musiała unikać jego nóg. Czuła też, że mysz walczyła z nią o swoje ciało - jednak zbyt słabo, by na moment osłabiona siła woli Jamie ustąpiła jej miejsca. Trudno jednak powiedzieć, jak wiele czasu McKinnon wciąz miała. Z tej pozycji, zepchnięta do obrony i walki o życie, nie miała czasu rozejrzeć się po okolicy. Zasłaniał ją nie tylko cień olbrzyma i jego nogi, ale i wysokie źdźbła trawy, nie miała też w tej formie zbyt dobrego wzroku. Ale hałas - hałas stawał się przytłaczający, coraz głośniejszy, gęstszy, jakby z gór rzeczywiście schodziło więcej istot tej rasy - a może to tylko lęk sprawiał, że odbierała najbliższe bodźce coraz silniej.\nMagicus extremos: Keat, Justine +6 do rzutów 3/3\nKeaton - Vigilia, Oculus 1/3\nAnthony - Oculus 1/3\nJustine wykorzystana moc Gwardii 1/4\nTemat: Re: Zakazany Las 14.01.20 19:53\nOdprowadził wzrokiem wzbijającą się do lotu sowę, wracaj do domu albo do Hogwartu, przemknęło mu jeszcze przez myśli (wysyłał przecież listy do swojego młodszego brata, Sowa powinna skojarzyć znajomą trasę), nim opuścił zadartą głowę, a jego samego pochłonęły słowa centaura. O jakiej wojnie była mowa? Zamieszki w magicznym świecie nie dotykały jedynie czarodziejów, to oczywiste, lecz w swej naiwności nie przyszłoby mu do głowy, że odwieczny spokój kniei Zakazanego mógł zostać naruszony, a panujący tu ład zburzony.\nPo co Ministerstwu nawet ten skrawek ziemi - mało czarodziejom przestrzeni do życia? Czy zawinić mógł poniekąd Zakon, który umieścił tu portal łączący las z Oazą? Nie wiedział przecież, w jaki dokładnie sposób połączenie to zostało utworzone.\n- Jesteśmy nimi, jesteśmy tu również w jego imieniu - zapewnił skwapliwie, burzliwe spojrzenie Harolda stanowiło przecież wezwanie do działania. Nietrudno się pod tym wzrokiem ugiąć, ale również łatwo znaleźć w nim oparcie. Musiał okazać je także centaurom, skoro pół mężczyzna zareagował na jego nazwisko w taki sposób.\nJak wielu było w lesie ludzi, o których wspomniał Magorian? Po co Ministerstwo wysłało tu cały tabun - naprawdę chodziło wyłącznie o Zakon? Czego tu szukali - poza Zakonnikami?\n- Będę walczył z tobą, jeśli mi na to pozwolisz - zaproponował szybciej, niż tak właściwie pomyślał, nic to nowego; nie po to tu przyszli, nie taki był ich cel, być może reszta Zakonników się z nim nie zgodzi, ale czy istniała inna droga?\nSkoro centaury strzegą jednorożców przed aktualnym niebezpieczeństwem, nie mieli najmniejszych szans się obok nich przedrzeć - należało zasłużyć na to, by wcale przedzierać się nie musieli. Być może gdyby pomogli centaurom…\n- Nikt z nas nie śmiałby podnieść różdżki w obecności tych stworzeń - chyba że po to, by je bronić - mówił z pełnią przekonania, wiedząc, że każdy z ich czwórki serce ma na miejscu - a ci, którzy gotowi są zakatować tak niewinne istoty, powinny być przeklęci - wydał również osąd, nie mając litości dla tych, którym jej brakuje; rozumiał podłoże nieufności centaura, ale wiedział także, iż istota ta, zdolna do zgłębienia całej galaktyki tajemnic, zdaje sobie doskonale sprawę z tego, iż człowiek człowiekowi nierówny. Ilu ludzi, tyle charakterów - nie wszystkich zaślepia żądza życia za wszelką cenę, bo chyba to ostatecznie popychało człowieka do zamordowania czegoś tak bezbronnego jak jednorożec.\n- Przed czym twoi bracia muszą strzec tego stada? Poza ludźmi z nieczystymi zamiarami obawiacie się czegoś jeszcze? - odważył się w końcu zadać to pytanie, przypominając sobie dojmujące uczucie zagrożenia i niepokoju. Ogromnego zagrożenia. - A jeśli pomożemy ocalić więcej żyć? Jeśli do was dołączymy? Nie oczekując niczego w zamian - włosy jednorożca potrzebne do ocalenia życia, o którym wspominaliśmy, muszą zostać podarowane dobrowolnie, by zachowały potrzebne nam właściwości. Muszą być darem. Żaden z jednorożców przez nas nie ucierpi, przyrzekam - dużo próśb i obietnic dziś padło, dużo wielkich słów - jeden wielki czyn również miał już miejsce, ale być może potrzebują więcej niż uzdrowienia, by centaur im zaufał.\n- Nie chodzi o Jamie... - zaprzeczył, zerkając niepewnie na Justine; czy wiedziała, jak mogli jej pomóc i co powinni zrobić? On taką wiedzą nie dysponował, a puste spojrzenie bezwładnej kukły zaczęło go przerażać. - Lord Longbottom wysłał nas tutaj, a sam został z osobą, której niezbędna jest pomoc - a przynajmniej tak Keat przypuszczał - to zresztą on potrzebuje włosów jednorożca, by móc zrobić z nich użytek - nie chcą ich dla siebie, tylko dla niego, a przede wszystkim dla gasnącego istnienia.\nRuszył w stronę ciała Jamie, podchodząc na tyle blisko, by móc pochylić się i ująć ją ostrożnie, dźwigając w górę. Niosąc ją na ramionach przemieścił się z powrotem w stronę Tonks, specjalnie stając również blisko centaura, by Magorian mógł dostrzec to, w jakim stanie znajduje się Harpia. To, że oni również walczą - że nie są tu dla siebie.\nNiech spojrzy w jej puste oczy.\n- Justine… - jej imię zabrzmiało, jak prośba, choć nie wiedział, o co tak naprawdę prosi; liczył na to, że ona sama doskonale wie, co robić; wciąż trzymając Jamie na rękach, stanął tuż obok kobiety, a jednocześnie zaciskał palce na przechylonej pod dziwnym kątem różdżce, której nie chciał wypuszczać z dłoni.\nZaobserwowane przez trzecie oko przerzedzenie znajdowało się dokładnie na wschód od nich - upewnił się jeszcze, zerkając ku gwieździe polarnej i przypominając sobie, co dokładnie mówiła Tonks o mapie nieba.\n- Polana jest dokładnie przed nami, naście minut stąd - wtrącił jeszcze lakonicznie, bez rozwodzenia się na temat tego, o czym dokładnie mówił; Anthony sam ją widział, a Justine wiedziała, o co chodzi.\nChciał, żeby oko oddaliło się nieco na lewo od tego wyczarowanego przez Anthony’ego - by gałki miały inne pola widzenia; a także, by oko obniżyło swoją wysokość i potem - już poniżej linii koron drzew - zaczęło sunąć do przodu, na wschód, monitorując drogę oraz sprawdzając, co może na nich czekać w trakcie owego kwadransa marszu.\nMuszą w końcu ruszyć w drogę, spędzili tu już zbyt wiele czasu.\nTemat: Re: Zakazany Las 15.01.20 13:38\nNajpierw spojrzał w stronę sowy, która ruszyła w kierunku innym niż powinna. Czy aby wszystko było w porządku z panną McKinnion? A może nic nie było w porządku? Przecież inaczej się porozumieli... chociaż jednocześnie minęło już tyle czasu, że powinna wrócić do swojej formy. Nie był tego pewien, bo nie znał się na transmutacji.\n- Panno McKinnion - delikatnie szturchnął jej ramię, mając nadzieję, że to sprowadzi ją z powrotem do nich. Widząc jednak, że to nie wywołało żadnej reakcji, postanowił poklepać ją po policzku, mając nadzieję, że ta w końcu się wybudzi. Znowu jednak czarownica się nie wybudziła. Martwił się. Nie chciał jednak alarmować pozostałych, bo póty co, musieli porozumieć się z centaurem. To w jego stronę spojrzał następnie spojrzał Anthony, szczególnie, że usłyszał o wojnie.\n- Nie przyszliśmy zabijać. Jeżeli jednak lasu zagrażają ludzie Malfoya i czarnoksiężnicy... - tu splunął na dźwięk wypowiadanego przez siebie nazwiska, a następnie spojrzał w stronę Justine. Potem spojrzał na Keatona, który zadeklarował swoją gotowość do walki. Milczał chwilę. - Znaczy, że rzeczywiście szukają czegoś w lesie - skomentował. - Lord Longbottom miał rację - wzdychnął ciężko. Nie podobało mu się to, że właściwie wszędzie mogły krążyć psy zdradzieckiego ministerstwa i że tak właściwie zagrażały każdemu stworzeniu, które w nim przebywało. - Lord Longbottom z kolei pomaga nam, a my jemu - dodał, słysząc niepewność ze strony stworzenia. - W każdym razie nie boimy się niebezpieczeństwa. Lord Longbottom ostrzegł nas, że sytuacja może się okazać nieprzyjemna i że może dojść do walki z tymi, tfu, psami-zdrajcami.\nNie było mu do śmiechu, ale jednak widok centaura, któremu na twarzy wracały kolory sprawiły, że uśmiechnął się. Cieszył się, że mimo wszystko choć trochę im zaufał.\n- Miło cię poznać, Magorianie. Czy czujesz się lepiej? - Zapytał jeszcze dla pewności.\nZaraz jednak sposępniał, słysząc dalszą część informacji, których udzielał im centaur. Czy coś się stało jednorożcom? A właściwie czy ktoś z psów Malfoya zrobił im krzywdę?\n- Czy próbujesz nam powiedzieć, że ci zdrajcy zabili jednorożca? - Zapytał niepewnie, bo nie był pewien czy dobrze rozumiał jego słowa, a zaraz za tym dodał: - Powiedz mi... Czy widziałeś dwójkę osób w czarnych kapturach? Czy to oni zrobili tobie krzywdę? - Zastanawiała go obecność osób, które dostrzegł wcześniej przez swoje trzecie oko.\nOferta, którą zaproponował Keaton była całkiem rozsądna, pytanie jednak czy centaury rzeczywiście pozwoliłyby im na zbliżenie się do jednorożców. Postanowił z kolei wyjaśnić kwestię Jamie, choć nadal nie rozumiał dlaczego nie ruszyła... ani dlaczego się nie budziła.\n- Panna McKinnion miała nam pomóc patrolować okolicę. Rzuciła zaklęcie, które sprawiło, że jest w takim stanie... Powinna już dawno się wybudzić - stwierdził, spoglądając na pozostałych towarzyszy. Oddał też czarownicę pod opiekę Keatona. - Co jeżeli coś się jej stało? - Ale co mogłoby się stać? Co poszło nie tak?, zapytał siebie w myślach. - Może powinniśmy ściągnąć z niej zaklęcie? Mogę spróbować... jeżeli to w ogóle jakkolwiek pomoże... - Dopiero wtedy podszedł bliżej do pozostałych. Swoją różdżkę skierował w stronę panny McKinnion i postanowił rzucić w jej stronę niewerbalne zaklęcie Finite Incantatem. Nie wiedział jednak czy to w ogóle zadziała. Nie był pewny nawet tego czy powinien próbować.\nZ kolei swoje trzecie oko postanowił wysłać na przód (w stronę wschodu, gdzie przecież zmieszali), ale przy jednoczesnym trzymaniu go bardziej z prawej strony. Keaton dobrze pomyślał, rzucając własnego Oculusa. W ten sposób mieli większy teren, który podlegał obserwacji. Czarodziej jednak wyprzedził go w stwierdzeniu tego, co dostrzegł.\n- Centaurze, musimy się dostać do jednorożców jak najszybciej i spróbować poprosić je o kilka włosów dla lorda Longbottoma. Jeżeli się nie zgodzą, to nic się nie stało. A jeżeli ktoś chce na nie napaść, to naszych kilka dodatkowych par dłoni będzie wam pomocnych do ich obrony, czyż nie? Część z nas już kilka razy zmierzyła się z czarnoksiężnikami... a jeżeli zagraża im coś poważniejszego, to również się z tym zmierzymy. Jeżeli ty i twoi towarzysze dadzą nam szansę na ich obronę. Jeżeli się boisz, to obiecuję, że mogę przysiąc przy pomocy wieczystej przysięgi, że nie zamierzamy im zrobić krzywdy i że jeżeli zajdzie potrzeba to je obronimy - po tym wyciągnął w stronę centaura dłoń.\n|Liczę na szczęście i próbuję rzucić mega trudne Finite\nTemat: Re: Zakazany Las 15.01.20 15:14\n- Wojna trwa już wszędzie. - powiedziała do niego, odrobinę ponuro, ale prawdziwie. Takie były fakty i miało być gorzej, czuła to w kościach. Widziała w nastrojach, widziała w kolejnych działaniach.\n- Dzię… - zatrzymała się w pół słowa, słysząc te, wypowiadane przez Keatona, spojrzała na niego, zaciskając wargi. Milczała gdy mówił on, a później odezwał Anthony. Odezwała się dopiero po nich.\n- Ci, którzy są najbliżej Voldemorta używają jej, by stworzyć miksturę. - pamiętała jak rozmawiali o nich. Jak mówił o nich Samuel. Wiedzieli, że nagłe ataki na czarodziejów i jednorożce, którymi zajmowało się Biuro nie są przypadkowe, nie byli jednak w stanie ich powiązać ani zrozumieć. Aż do teraz Teraz jednak, kiedy prawo należało do nich nie mieli jak pociągnąć ich do odpowiedzialności. - Robią to, dla mocy. Związują się z nim. Przynajmniej tyle udało nam się dowiedzieć od jednego z nich. - zrelacjonowała krótko to, co przekazał im Anthony z wyciągniętych od Avery’ego wspomnień.\n- Zaczekaj… n.. - znów nie zdążyła skończyć. Jej lewa, pusta już dłoń zacisnęła się. Od stycznia straciła wiarę, głównie w siebie. Może we własny wybory, czy siłę. Nie tą magiczną, tą dalej, skrytą wewnątrz niej, obleczoną w charakter. Kilka godzin wcześniej Ria wiele jej poleceń nazywała “nie tak dobrym pomysłem” w środku walki. Teraz inni podejmowali decyzje. Spojrzała na Jamie, którą przyniósł w jej stronę Keaton. Jej wzrok prześlizgnął się po niej. Zmarszczyła lekko brwi. Wzięła wdech w płuca mając nadzieję, że zaklęcie przyniesie odpowiednie skutki. - Finite Incantatem. - pomyślała, wykonując odpowiedni gest różdżką, wskazując nią Jamie. Gdy to zrobiła, odwróciła się w kierunku Magoriana.\n- Jak sam słyszysz moi przyjaciele serca mają mężne. - chociaż nie powinni zapominać, co jest naszym priorytetem - pomyślała zawieszając spojrzenie na Keatonie, któremu kilka miesięcy wcześniej powiedziała o Zakonie. Mieli jasne polecenie, misję do wykonania, w której nie powinien podejmować jednostkowych decyzji. - Longbottom wspominał, że znamienny jest czas. Włosy są nam potrzebne, jednak nie możemy odebrać ich siłą. Muszą - jak mówił Keaton - zostać dobrowolnie ofiarowane. - wzrok zawisł na twarzy centaura. - Łączy nas ten sam wróg, choć każde z nas ma swoje cele. Wierzę, że więcej jesteśmy w stanie osiągnąć razem. Musimy się zjednoczyć, przeciw wspólnemu wrogowi. Możemy sobie pomóc, włosy - jeśli uda nam się zdobyć - może dostarczyć jedno z nas, przemykając na miotle. Pozostała trójka może walczyć u waszego boku. Nasze umiejętności staną się waszą siłą. Sam ich doświadczyłeś. W walce, radzę sobie jeszcze lepiej. Jestem im solą w oku, ciągle żywa, choć próbowali zabić mnie nie raz. - zamilkła, biorąc wdech w płuca. - Wdzięczni jesteśmy już za to, co dla nas uczyniłeś. Pomoc będzie długiem, który u ciebie zaciągniemy i który Zakon Feniksa spłaci, odpowiadając na wasze wezwanie - dziś i każdego kolejnego dnia, Magorianie. - stała pewnie, a z oczu biła szczerość. Niewiele wiedziała o ich gatunku, pamiętała jeszcze z czasów szkoły przestrogi nauczycieli i fakt, że to właśnie oni byli strażnikami Zakazanego Lasu. Sam Las, był ważny nie tylko dla nich, ale i dla Zakonu, tutaj znajdowało się przejście do Oazy. Potrzebowali by to miejsce pozostawało takim, jakie było - wolnym, od wpływów Rycerzy Walpurgii. Jednak w czasach takich jak ten musieli się zjednoczyć. Razem stanąć przeciw potężnemu przeciwnikowi, nie pozwolić, by zabrał ten świat.\n| rzucam Finite na Jamie\nTemat: Re: Zakazany Las 15.01.20 20:26\nMimo tak małego ciała niełatwo było umknąć spod nóg olbrzyma, dobrych kilkadziesiąt razy większych od niej. Nie była przyzwyczajona do bycia tak małą. Do tej pory górowała nad większością koleżanek i nawet niektórymi kolegami, a tymczasem teraz była w ciałku maleńkim i bezbronnym, od którego wyższa była nawet trawa. Groźba rozdeptania i stania się krwawym plackiem była zaś całkiem realna. Zdecydowanie wolałaby być sową, jako sowa wznosiłaby się nad lasem i nie groziłoby jej podeptanie. Ale magia spłatała jej figla i to miało być nauczką, jeśli chodzi o używanie tak zaawansowanej magii nie mając odpowiednich umiejętności.\nUdało jej się uniknąć zdeptania, ale olbrzym i tak zawadził ją stopą, zapewne nie widząc czegoś tak maleńkiego. A nawet gdyby widział, to raczej by się tym nie przejął. Została odrzucona, a drobne ciałko przeszył ból. Kosteczki myszy z pewnością były kruche, ale miała nadzieję, że przetrwały.\nMysz próbowała walczyć z nią o ciało, ale Jamie musiała być silniejsza od niej. Nie zamierzała oddawać kontroli, a na pewno nie wtedy, gdy należało uciec spod nóg olbrzyma. Zdała sobie też sprawę, że chyba powinna już się budzić w swoim ciele, a tymczasem nadal tkwiła tu. Co, jeśli nie uda jej się wrócić? Jeśli zaklęcie na zawsze uwięziło ją w ciele myszy? Co zrobią jej towarzysze, którym pozostało tylko jej puste, całkowicie bezużyteczne ciało?\nNie widziała zbyt wiele, widok przysłaniała jej trawa oraz cień olbrzyma, przed którym wciąż próbowała uciec. Chciała uskoczyć w bok, wiedząc, że olbrzym przesuwał się do przodu i uciekając w przód przez cały czas będzie wpadać mu pod nogi i w końcu zostanie rozdeptana. Przyspieszyła, próbując powiększyć dystans od stóp olbrzyma, a potem podjęła próbę odskoczenia na bok. Nie wiedziała jeszcze, co zrobi później, ale naprawdę chciała obudzić się w swoim ciele. Tego pragnęła teraz najbardziej – znów stać się sobą. Myśl o utkwieniu w tym ciele była przerażająca. Nawet gdyby miała dziś stracić życie, wolałaby umrzeć jako człowiek, nie mysz.\nPodczas tej próby ucieczki zdała sobie też sprawę, że hałas był coraz głośniejszy. Nie była pewna, czy to po prostu ten olbrzym chodził tak głośno, czy może z gór schodziły też inne, wywołując ten rumor. Jeśli tak, co to oznaczało? Dlaczego preferujące izolację olbrzymy zaczęły opuszczać górskie schronienia? To nie było normalne.\n| wciąż próbuję uniknąć rozdeptania\nTemat: Re: Zakazany Las 20.01.20 1:21\nCentaur uważnie taksował wzrokiem młodą twarz Keata, kiedy ten zabrał głos - nietrudno było zauważyć odmalowujące się na jego twarzy zaskoczenie, gdy ten zapowiedział walkę u jego boku; centaur dumnie zadarł głowę, zapewne chcąc zaprezentować, że tej pomocy nie potrzebował, jednak w tym samym czasie ugięło się pod nim kolano - zatoczył się, ale nie upadł, niepewnie stając na wszystkich czterech nogach. Klątwy mocno go osłabiły, na jego boku wciąż ciągnął się labirynt świeżych blizn i wiele wskazywało na to, że powoli zaczynał zdawać sobie z tego sprawę.\nNa pytanie o to, przed czym strzegą jednorożców, jak i późniejszą troskę Anthony'ego o nie, jedynie spojrzał na Justine, z niedowierzaniem kręcąc na jej słowa głową, a na jego twarzy pojawił się smutek.\n- Dotąd gdy w lesie działo się źle, chodziło właśnie o nie, więc podjęliśmy decyzję o ochronie najbardziej niewinnych. Ale gwiazdy przestrzegają przed czymś straszniejszym. Nie wiemy, czego ci ludzie tutaj szukają. Nie wiemy, po co tu przyszli. Harold ukrył w lesie coś swojego - wiedzieliście, że centaury zobowiązały się również chronić portal do Oazy, musiał mówić właśnie o nim, nie wiedząc jednak, czy zostaliście przez niego wtajemniczeni w pełni. Wszystko wskazywało na to, że przynajmniej ostatecznie uwierzył, że byliście jego przyjaciółmi. Czoło centaura przecięła zmarszczka wyrażająca zmartwienie.\nWpierw Keat złożył przyrzeczenie, później Anthony zaproponował przysięgę wieczystą. Centaur przez jakiś czas rozważał słowa pierwszego tak jak przez jakiś czas wpatrywał się w wyciągniętą ku niemu dłoń, aż podjął decyzję, zapewne przekonany waszą brawurą:\n- Nie. Dowiedliście, że jesteście ludźmi honoru. Ale spróbujcie tylko zawieźć moje zaufanie i udowodnijcie, że nie różnicie się od swojego gatunku - a ja przysięgam wam, że nie opuścicie wtedy tego lasu żywi. Nie wiem... nie wiem, czy Harold spodziewał się tego, co się dzieje. Gwiazdy są niespokojne. Niejasne ale przerażone. - Mimowolnie ściągnął wzrok na ciało, które Keaton przyniósł bliżej. Jeśli wzbudziło w nim emocje, to ich nie okazał.\nSzturchnięta przez Anthony'ego nie drgnęła, czarodziej sięgnął po swoją magię, chcąc zerwać zaklęcie, jednak czuł, że jego moc jest za słaba. Inaczej niż Justine, która ponowiła zaklęcie - przerywając więź łączącą Jamie ze zwierzęciem.\n- Nie widziałem ich - odparł na pytanie Macmillana. - Zaatakowali mnie od tyłu, bez honoru - Brak honoru zaś wydawał się w jego ustach poważną obelgą.\n- To się dopiero zaczyna, dziecko - odparł na słowa Justine. Zogniskował jednak na niej wzrok na dłużej, wysłuchując jej słów do końca - dopiero później przeciągając wzrokiem również po pozostałej dwójce, przenikliwym spojrzeniem przyglądając się każdemu z osobna.\n- Śpieszycie się - powtórzył za wami - a jednocześnie marnujecie czas tutaj. Harold złożył nam już wiele próśb, każda bardziej wymagająca od poprzedniej. Dziś to my potrzebujemy pomocy, choć zapewne odpowiedzi, których poszukujemy, potrzebne są i wam. Pójdziemy razem - centaur wciąż był osłabiony, zapewne powierzanie mu większych obowiązków, czy to decyzyjnych, czy walecznych, nie było rozsądnym pomysłem. Wiedzieliście, że w akcji będzie wam bardziej balastem niż pomocą, choć podkreślenie tego na głos zapewne głęboko uraziłoby jego dumę. - I najpierw poszukamy odpowiedzi. Dowiemy się, czego ci ludzie tu szukają. W zamian później przeprowadzę was przez teren strzeżony przez moich braci, gdzie znajdziecie jednorożce. Macie okazję udowodnić szczerość dumnie głoszonych intencji, ale zachowajcie to dla siebie. Nie chcemy tu więcej ludzi z kolejnymi prośbami. - Nic w jego głosie nie wskazywało na to, by zamierzał pertraktować tę propozycję. Centaury bywały trudne w obyciu.\nTrzecie oko Anthony'ego na razie nie dostrzegało niczego niepokojącego - las ciągnął się na wschód; oko dotarło do rejonu, w którym poprzednio rozeszli się czarodzieje i sunęło dalej pośród drzew.\nJamie tym razem bardzo zgrabnie uniknęła kolejnego kroku olbrzyma - ledwie jednak czmychnęła spod jego stopy, poczuła, że umysł myszy wypiera ją całkiem; wpierw ogarnęła ją ciemność, później straciła czucie, na końcu usłyszała wysoki pisk w uszach, który z wolna przeobraził się w szmer lasu, już wolny od ciężkich kroków. Powoli mogła otworzyć oczy: znajdując się znów we własnym ciele i wśród swoich przyjaciół. Bolał ją bok, prawdopodobnie żebra, kopnięcie wydawało się realne - jednak jako sportsmenka Jamie przynajmniej wydawało się, że jest w stanie rozróżnić uraz groźny od niegroźnego. Ten groźnym się nie wydawał. Być może pękło któreś z żeber.\nKeaton - Vigilia, Oculus 2/3\nAnthony - Oculus 2/3\nStrona 25 z 33 Idź do strony : 1 ... 14 ... 24, 25, 26 ... 29 ... 33


Posiadasz telefon marki Samsung? Odbierz bezpłatnie 100 GB OneDrive | Latest Technology News\nPod koniec zeszłego roku opisywałem szczegóły promocji Samsung, w której każdy nowy posiadacz koreańskiego telefonu mógł odebrać bezpłatnie aż 100 GB dodatkowej przestrzeni w chmurze OneDrive. Otrzymaliśmy informację od naszego czytelnika, że promocja w dalszym ciągu jest aktywna i dotyczy również najnowszych modeli Samsung.\nDo niedawna, aby odebrać dodatkową przestrzeń trzeba było czekać aż telefon sam poinformuje nas o takiej możliwości. Microsoft usprawnił jednak ten proces dodając odpowiednią opcję w ustawieniach aplikacji OneDrive. Promocja dotyczy wszystkich telefonów marki Samsung więc jeżeli do tej pory nie wiedzieliście o takiej możliwości to zachęcam Was do zainstalowania aplikacji OneDrive i sprawdzenia czy czeka na Was bezpłatne 100 GB przestrzeni.\nJak aktywować ofertę?\nSzczegółowa instrukcja aktywowania pakietu 100 GB OneDrive znajduje się w tym artykule. Cała procedura jest widoczna na powyższych zrzutach, ale jeżeli macie wątpliwości to zerknijcie do naszej instrukcji. Pamiętajcie, że dodatkowa przestrzeń jest oferowana na dwa lata.\nSamsung nie opublikował szczegółowych warunków promocji, dlatego najlepiej samemu sprawdzić czy oferta jest dostępna w telefonie. Osoba, która się do nas zgłosiła poinformowała, że udało jej się aktywować pakiet na telefonie Samsung Galaxy S9+, ale nic nie stoi na przeszkodzie, aby go włączyć na pozostałych telefonach marki Samsung. Dajcie znać czy udało Wam się aktywować promocję na Waszych smartfonach.\nDziękuję Michał Julian Krawczyk za informację!\nŹródło postu: https://msmobile.pl/posiadasz-telefon-marki-samsung-odbierz-100-gb-onedrive-bezplatnie\nSamsung Galaxy Note9 w nowej promocji z obniżoną…\nSearch Terms : play store install for windows 10 - download facebook messenger for nokia lumia - andro dupper - scratch hello neighbor 2player - will whatsapp work with blackberry os 10 3 3 2137? - luckey patcher for lumia 435 - gb whatsapp for lumia 535 - problem with netflix t1 - acl for tizen z2 - chrome for lumia 535 -