Oszust robx95 - SCAM - Make-cash.pl\nPrzez petarda8872, 12 Listopada 2020 w SCAM\nprawdopodobnie zostałem oszukany przez użytkownika @robx95 - Grzegorz Ch. - GC CLOUD, DG zawieszona 3 listopada 2020 r., konto Allegro o takiej samej nazwie zawieszone już w październiku. Adres mailowy delikfenta: gc_cloud@yahoo.com, nr GG: 72317965, nr konta: 15 1940 1076 5372 4540 0000 0000\nSprawa dotyczy bota automatyzującego pracę tworzenia kont Steam, który został wyceniony na kwotę 200,00 PLN. Bot/skrypt miał został dostarczony najpóźniej z wtorku na środę. Myślę, że nie ma sensu wklejać tutaj rozmów GG/PW, bo w większości są to rozmowy na temat projektowania bota, jednak wszystko mogę dodać na prośbę adminstratora/moderatora. Potwierdzenie przelania środków również, ale to już prywatnie na PW dla administracji.\nSprawę oczywiście zgłoszę na Policję dnia jutrzejszego bo taki dałem Grzegorzowi "ostateczny" termin na zwrot pieniędzy lub dostarczenie zamówienia. Nie chcę też człowieka skrzywdzić osądem, bo może faktycznie coś poważnego się stało, niemniej jednak jest to raczej mniej prawdopodobne niż fakt, że gość szukał pieniędzy nie tam gdzie powinien. Jeżeli jest niewinny, a zdarzenia losowe uniemożliwiają mu dokończenie zlecenia to bez problem usię z tego wytłumaczy.\nJeżeli kogokolwiek interesowałoby jak sprawa się rozwinie to o ile nie zapomnę to napiszę w temacie. Może kogoś jeszcze oszukał lub ktoś ma więcej informacji na temat tej osoby? Własny research na jego temat już zrobiłem ażeby ułatwić nieco "poszukiwania", jeżeli coś macie to walcie na PW\nEdytowane 15 Listopada 2020 przez petarda8872\nTo że działalność zawieszona jeszcze nic nie znaczy.Bo wiele osób odwiesza tylko na czas wykonania usługi.Ale jak się nie odzywa i nie dostarcza zamówionego towaru/usługi to już daje do myślenia.\nWiesz, mogło też coś się stać, ale też mógł Cię oszukać, nie udostępniałbym jego danych tak o ale jak uważasz\n@Novacash też dobrze mówi, wiele osób zawiesza działaność\nRóżne rzeczy mogły się zadziać.Trzeba próbować się skontaktować, może nie z jego winy.Bądzmy też wyrozumiali dla siebie i innych, bo z doświadczenia wiem że brak odpowiedzi w ciągu godziny to = awantura.\nAle jak oszukał jak najbardziej trzeba eliminować.\nTak dodam jeszcze, miałem kiedyś podobną sytuację dlatego napisałem to co wyżej, ziomek miał przelać mi sporą kasę za usługę, nie przelał, okazało się że leży w szpitalu po wypadku a ja też zrobiłem akcje "oszust" i było mi po prostu głupio\nOj różne rzeczy mogą się dziać.Nie raz miałem sytuację że ktoś mi nie płacił i nie odpowiadał na maila, telefon, itd. ale po czasie przepraszał bo np. coś się zdarzyło, różne sytuacje w życiu są.I idzie to zrozumieć.Nawet kilka razy nie chciałem tej kasy bo wiedziałem że ciężka sytuacja.\nAle miałem też sytuacje że nie płacił bo = chciał oszukać.I tego nienawidzę.\n@KozduS444 @Novacash obaj macie racje, trochę zbyt pochopnie podjąłem decyzję o wrzuceniu jego danych. Mimo, że trochę więcej udało mi się zebrać i nie wszystkie wrzuciłem, to i tak głupota z mojej strony. Niemniej jednak niestety już w poniedziałek kombinował, miał wysłać bota pocztą, lecz żadnego pliku nie otrzymałem. Tłumaczył to blokadą pliku .exe, w co raczej ciężko uwierzyć bo to nie jeden plik exe a kilka, więc musiałby to spakować w archiwum. Miał wrócić przed komputer koło północy (była 21), to zarzekał się, że ustawi budzik/przypomnienie i na 100% wyśle zarówno na GG jak i M-C na PW. I od tego momentu kontakt się urwał. Co ciekawe, wczoraj o godzinie 14:57 się logował na M-C.\nRównież nienawidzę oszustw, @petarda8872 poczekaj ten dzień/dwa jeszcze, jeśli nic nie będzie a logował się i jak wspominałeś coś "kręcił" to sprawa raczej pewna\nGrzegorz nie podjął próby kontaktu w sprawie realizacji zamówienia oraz nie zwrócił pieniędzy. Po przeczytaniu powyższych wpisów postanowiłem, że ostateczny termin na kontakt daje do niedzieli. W poniedziałek przed pracą drukuję całą korespondencję jaką wymieniliśmy, profile itd. + zgram to na pendrive'a i po pracy podjadę na komisariat złożyć zawiadomienie. Może coś zdziałają w tym kierunku.\n@Ciamciaj dajmy mu jeszcze kilka dni, po tym czasie myślę, że banicja będzie uzasadniona. Btw. od razu zapytam - jest możliwość, abyś udostępnił mi adresy IP, z których logował się na forum? Czy to informacje, które przekazać możesz tylko Policji/służbom? Bo może gość podszył się pod w/w Grzegorza Ch. a konto bankowe poszło na jakiegoś słupa. Takie informacje mogłyby się przydać o ile zechce się służbom ruszyć dupę za te 200 zł.\nGodzinę temu, petarda8872 napisał:\nBtw. od razu zapytam - jest możliwość, abyś udostępnił mi adresy IP, z których logował się na forum?\nProszę o odpowiedź w tym temacie.\n5 godzin temu, petarda8872 napisał:\njest możliwość, abyś udostępnił mi adresy IP, z których logował się na forum? Czy to informacje, które przekazać możesz tylko Policji/służbom?\nNiestety ale zgodnie z Opinią Grupy Roboczej ds. Ochrony Danych powołanej przez Parlament Europejski adres IP może być w pewnych przypadkach uznany za dane osobowe. W takim razie tylko uprawnione służby państwowe mogę dostać pozytywną odpowiedź w tej kwestii (pozyskanie adresu IP).\n@robx95 ostatnią wizytę miał w środę o 14:57. Czekamy ale nie za długo ;)\nPotwierdzam, ten użytkownik to scammer.\nRównież zostałem oszukany, jeszcze we wrześniu. Na kwotę prawie 400 zł.\nPieniądze wysłałem z konta spółki na jego konto firmowe, nie otrzymałem ani usługi ani faktury. Kilka tygodni wcześniej robiłem z nim interes, wtedy otrzymałem fakturę, ale usługa nie została wykonana. Po kilku dniach Grzegorz przeprosił i zwrócił pieniądze, do faktury nie wystawił korekty. Powiedział, żeby jej nie księgować. Druga transakcja to już typowe oszustwo. Obawiam się, że ww użytkownik ma większy cel w swoich oszustwach.\nDodatkowo wszystkie moje numery i konta na fb zostały przez niego zablokowane.\nFirma jest na jego prawdziwe dane, na Facebooku również ma realne konto na swoje dane (potwierdzili to jego prawdziwi znajomi)\nPierwszy raz spotkałem się z tak bezczelnym oszustwem, na forum oczywiście powinien dostać bana, ale mam nadzieję, że ten ban to będzie jego najmniejsze zmartwienie.\n@Bananancio dzięki za informację. Szkoda, że żadnego wcześniej postu na niego nie wrzuciłeś, oszczędziłbyś niepotrzebnej fatygi Wymieniłem z nim kilka zdań i nie wydawał się głupi, ale jeżeli faktycznie działa na swoich własnych personaliach i oszukuje w sieci to gość jest kompletnym idiotą. Również pierwszy raz z czymś takim się spotykam. Kiedyś miałem jedną nieprzyjemność, że gość wyłudził od 3 osób bodajże 1100 zł albo 1200, ale działał na FB i w sieci pod fałszywym nazwiskiem itd. - co wydaje się logiczne, no ale nie był zbyt mądry bo do zapłaty podawał prywatny rachunek bankowy i liczył na to, że prawdopodobnie nikt tej sprawy nie zgłosi na Policję? Po zgłoszeniu przeze mnie tej sprawy (z listów od Sądu dowiedziałem się, że są 2 inne osoby przez niego oszukane) to po 8 miesiącach ku mojemu zdziwieniu dostałem jakiś randomowy przelew na dokładną kwotę którą przywłaszczył sobie gościu. O sprawie już praktycznie zapomniałem. Reasumując, w tym przypadku odbierając sobie spokój za marne 200 zł jest conajmniej nieporozumieniem.\n10 minut temu, petarda8872 napisał:\ndo zapłaty podawał prywatny rachunek bankowy\nI teraz odpowiedzcie mi na bardzo ważne pytanie. W jaki sposób mamy sprawnie karać oszustów na forum?\nDrodzy koledzy. Nie jesteście większymi geniuszami niż Ci którzy was oszwabili. To że ktoś was oszuka bo jesteście naiwni to jedno i jeszcze można by rzec - dałem się naciągnąć, zdarza się i więcej to się nie wydarzy. No ale do jasnego Ciamciaja - czemu wy tych oszustw nie zgłaszacie?\nUżytkownik o którym mowa w tym temacie ma konto od sierpnia. Od września na sto procent naciąga innych. Mamy listopad - dwa miesiące sobie oszust działa bo z jakiegoś nieznanego mi powodu nikt nie napisał nawet głupiego PW do kogoś z administracji czy nie założył tematu na szybko.\nnie jestem zwolennikiem rozwiązywania problemów za pomocą innych. Sam do niego napisałem, dając szanse na wyjaśnienia. Sprawa tutaj jest o tyle ciekawa, że ani ja ani założyciel tematu po prostu nie jesteśmy w stanie uwierzyć w głupotę tego oszusta. Sam myślałem, że gościa przejechało auto czy coś i nie chciałem pisać żadnych postów, aby nie narobić mu problemów kiedy on leżałby np w szpitalu. W mojej głowie nie do uwierzenia jest to, że w 2020 roku można oszukiwać korzystając z prawdziwych danych swojej firmy, swojej twarzy na Facebooku, prawdziwego konta bankowego i prawdziwych numerów telefonów.\n@Paweł jeżeli chodzi o mnie to spełniłem powinność. Mnie zmylił tym, że kompletnie nic nie wskazywało na to, że podejmie się tak żałosnej próby scamu. DG, wszystkie dane się zgadzają w kilku miejscach itd. Podjąłem decyzję, że mogę zaryzykować i przelać mu tą kwotę. Ryzyko i kwota, na które byłem gotowy. Oczywiście 200 zł to teżsą pieniądze i miłoby było je odzyskać Mam dodatkowe informacje ze wczoraj od jednej osoby z GG oraz dzisiaj dzięki uprzejmości użtkowników forum. Gościu robi jakieś większe wałki z OLXem i prawdopodobnie nie tylko.\nUżytkownik był na forum 2h temu - zbanowany\nWam drodzy użytkownicy polecam zgłosić sprawę na policję. Najlepiej jako pozew zbiorowy.\nW pierwszym poście dodałem nr konta oszusta. Może się komuś przydać przy wyszukiwaniu informacji na jego temat. Z tego co się dowiedziałem to działa dłużej na tym samym koncie, więc tym bardziej.\nOgólnie sprawa wygląda tak, że gość uzyskał komplet informacji o niejakim Grzegorzu Ch., miał dostęp do jego profilu na linked itd. Nie wiem na ile to jest prawda, ale wyjaśniałoby to fakt tak głupiego scamu (na własne dane personalne). Jutro zawiadomię Policję z kompletem informacji, które udało mi się zdobyć.\nDzięki @Bananancio za kilka informacji z PW.\n@petarda8872 warto dodawać takie informacje o oszustwie LINK .\nW tych czasach dużo oso sprawdza numery kont bankowych i jak są jakieś komentarze co do tego rachunku to już daje do myślenia.\nNa zagranicznych forach jest to normą, że kupujący i sprzedający zgłaszają się do "pośrednika"\nWcale taka osoba nie musi tego robić za "frajer" - od jakiejś ustalonej kwoty pobiera już procent, co jest chyba zrozumiałe.\nTylko pytanie; jak to u nas wygląda i co można zdziałać w tym temacie?\nZ tego co kojarzę na tym forum jest ktoś kto pośredniczy.


Opis:Seria listew zaciskowych,,,,,\nStart > Products > Seria listew zaciskowych\nKategorie Produkt Seria listew zaciskowych, jesteśmy wyspecjalizowani producenci z Chin, Seria listew zaciskowych dostawcy / fabryki, hurt wysokiej jakości produkty R & D i produkcji, mamy doskonały serwis po sprzedaży i wsparcia technicznego. Czekamy na współpracę!\nSkok bloku zacisków śrubowych PCB: 7,5 Skontaktuj się Now\nSkok bloku zacisków śrubowych PCB: 5,08 Skontaktuj się Now\nSkok bloku zacisków śrubowych PCB: złącze 5,0 / 5,08 Skontaktuj się Now\nSkok bloku zacisków śrubowych PCB: 3,5 / 3,81 Skontaktuj się Now\nSkok bloku zacisków śrubowych PCB: 3,5 Skontaktuj się Now\nOdstęp między złączami wtykowymi: 2,50 Skontaktuj się Now\nListwa zaciskowa wtykowa pionowa Rozstaw W / F: 5,0 / 5,08 Skontaktuj się Now\nListwa zaciskowa wtykowa kątowa W / F Skok: 5,0 / 5,08 Skontaktuj się Now\nListwa zaciskowa wtykowa otwarta pod kątem prostym: 5,0 / 5,08 Skontaktuj się Now\nListwa zaciskowa wtykowa pod kątem prostym: 3,5 / 3,81 Skontaktuj się Now\nSkok bloku zacisków sprężynowych PCB: 7,5 / 7,62 Skontaktuj się Now\nZacisk sprężynowy do PCB Bieguny: 1P Skontaktuj się Now\nSkok bloku zacisków sprężynowych PCB: 5,08 / 5,0 Skontaktuj się Now\nRozstaw zacisków sprężynowych PCB: 10,0 / 10,16 Skontaktuj się Now\nSkok bloku zacisków bariery: 9,5 mm Skontaktuj się Now\nSkok bloku zacisków zasilających: 12,0 mm Skontaktuj się Now\nSkok bloku przelotowego: 8,0 mm Skontaktuj się Now\nSkok bloku przelotowego: 12,0 mm Skontaktuj się Now\nPrzepust bloku zacisków 12,0 mm Skontaktuj się Now\nSkok bloku przelotowego: 10,0 mm Skontaktuj się Now\nSkok bloku przelotowego: 14,5 mm Skontaktuj się Now\n1 śrubowy blok zacisków PCB? 2 wtykowy blok zacisków? 3 sprężynowy blok zacisków PCB 4 blok zacisków barierowych 5 Przejście przez blok zacisków.\nBlok zacisków składa się ze stałego bloku zacisków (zwanego dalej gniazdem) i wolnego bloku zacisków (zwanego dalej wtyczką). Gniazdo jest przymocowane do części elektrycznych za pomocą kwadratowej (okrągłej) płyty (w niektórych przypadkach przyjęto również metodę spawania), wtyczka jest zwykle połączona z kablem, a wtyczka i gniazdo są połączone za pomocą nakrętek łączących.\nListwa zaciskowa składa się z trzech podstawowych jednostek: skorupy, izolatora i korpusu stykowego.\nŚciśle mówiąc, blok zacisków odnosi się do solidnego urządzenia złożonego z podstawy izolacyjnej i więcej niż jednej części pod napięciem. Każdy element przewodzący może być używany jako punkt połączenia do łączenia dwóch lub więcej przewodów (drutów), a także jako narzędzie do łączenia lub nie łączenia przewodów (drutów) osobno. W dosłownym tego słowa znaczeniu, blok terminala może być traktowany jako platforma okablowania zapewniająca połączenie terminala lub przewodu. Listwa zaciskowa może być typu kombinowanego lub jednoczęściowego. Połączony blok zacisków jest ułożony w sposób podobny do zestawu bloków, a dwa końce są dodawane z bocznymi pokrywami i blokowane i mocowane za pomocą śrub. W przypadku pojedynczego bloku zacisków wspomniany powyżej proces łączenia nie jest konieczny i można go stosować samodzielnie.


Co to jest geodezja i jakimi obowiązkami musi trudnić się geodeta? Jak wyglądała kiedyś, a jak wygląda dzisiaj ta dziedzina? | Valcem ES\nCo to jest geodezja i jakimi obowiązkami musi trudnić się geodeta? Jak wyglądała kiedyś, a jak wygląda dzisiaj ta dziedzina?\nJak przedstawia się historia geodezji? W miarę rozwoju osadnictwa i zawłaszczania ziemi granice zmieniały się od pasów rubieżnych do dokładniejszych granic linearnych. Na naszych ziemiach wytyczanie granic przeprowadzano już w 12 wieku w formie publicznej. Działo się to, jak panujący lub jego wysłannik oficjalnie objeżdżał granicę, a we właściwych miejscach umieszczał znaki graniczne.\nMiało to miejsce podczas eta[u umacniania prawa własności ziemi. Jeżeli więc bieg granicy nie posiadał pokrycia z żadną naturalnie wydzieloną formą terenową, to zachodziła tam konieczność wyznaczenia jej metodą sztuczną. Dlatego też splatano korony drzew lub wkopywano drewniane pale oraz kamienne słupy. Bywały też inne sposoby, jak usypywanie stożków lub stawianie głazów i kapliczek.\nCzasami przebieg punktów granicznych przechowywano w ludzkiej pamięci różnorodnymi, specjalnym ceremoniami, ponieważ nie zawsze z jej wytyczenia opracowywano dokument. Współczesną mamy geodezje niższą, jak geodezja Oleśnica – MPT Geo. To nauka o pomiarach wykonywanych na małych powierzchniach, promieniu nie większym niż 15,6 km, jest to 750 km2. Kolejnym rodzajem jest geodezja (czytaj więcej- tyczenie działek) wyższa, jaką stosuje się na większych obszarach, o powierzchni więcej niż 750 km2. Geodeta zajmuje się dostarczeniem niezbędnych danych do zrobienia różnego typu map.\nJeżeli zaciekawił Cię taki tekst, sprawdź przykłady (https://wibako.pl/products/129_uszczelnienia/k9tgkd_uszczelniacz-walu-tyl-cummins-3933262) umieszczone pod tym linkiem. Z pewnością znajdziesz tutaj coś odpowiedniego dla siebie.\nOdpowiada za stworzenie mapy kraju, a jednocześnie mapy topograficznej, w różnych skalach. Powinien ją na bieżąco aktualizować. Wyniki tej pracy wykorzystywane są dla potrzeb gospodarczych, jakie mają związek z planowaniem przestrzennym lub zmianą struktury terenowej.\nGeodeci także biorą udział w realizacji różnego rodzaju budowli naziemnych oraz podziemnych. Przeprowadzają obsługę montażu, wykonują pomiary odkształceń, zajmują się ostateczną inwentaryzacją podwykonawczą. Powinni też umieć sporządzać dokumentacje geodezyjno-kartograficzne, ażeby być w stanie regulować stan prawny nieruchomości, a przy okazji definiować jej wartość. Ponadto, przeprowadzają inne prace dla budownictwa, przemysłu, górnictwa i innych obszarów gospodarki. Jak więc widzimy taki specjalista bierze udział w dużej ilości zadań, jednocześnie od jego pracy zależy naprawdę sporo. Zapotrzebowanie na geodetów też jest duże, gdyż ciągle coś powstaje, tak więc konieczny jest odpowiedni specjalista.\nTags: gospodarka kapliczka mapa


Wielka Brytania: nie zostanie deportowany, bo się zintegrował… z gangiem | Prawy.pl\nWielka Brytania: nie zostanie deportowany, bo się zintegrował… z gangiem\nW Wielkiej Brytanii przed sądem stanął Turek Tolga Binbuga, który został oskarżony o wiele ciężkich przestępstw, jak rabunki, włamanie, niszczenie mienia. Nie zostanie jednak deportowany, bo sąd uznał, że już zintegrował się ze społeczeństwem. Świadczyć ma o tym fakt, że należy do lokalnego gangu.\nMężczyzna ma 29 lat. Przybył do Wielkiej Brytanii w wieku 9, ale nigdy nie starał się o obywatelstwo brytyjskie. Turek należy do jednego z londyńskich gangów uznawanego za niezwykle niebezpieczny.\nAbsurd ten, jak wiele innych, spowodowany jest ideologią poprawności politycznej, która nie uwzględnia racjonalnych argumentów. Sędzia stwierdziła, że przynależność do gangu to element kultury młodych ludzi.\nTam, gdzie znikają wszelkie normy, nienormalność staje się normą. Bycie w gangu okazuje się samo w sobie dobre – oczywiście o ile jest to gang złożony z obcokrajowców. Ciekawe, czy sędzia uznałaby, że przynależność do grupy nacjonalistów też jest czymś normalnym, a przecież mają one znacznie dłuższą tradycję?


[quote="Przemek"]Witam. Wczoraj zainstalowałem Ubuntu 10.04, jako drugi system. Wszystko fajnie pięknie, tylko, że nie umiem skonfigurować systemu tak by działał mi net. Czy ktoś mógłby mi pomóc w tej kwestii? Posiadam modem Motorola SB5101, czy muszę mieć do niego jakieś sterowniki? Pozdrawiam[/quote]


Szparagi w jajecznicy - Grażyna gotuje\nSzparagi w jajecznicy\n7 czerwca, 2015 Potrawy regionalne, Przekąski, Wegetariańskieszparagigrazyna7\nW poprzednim wpisie pokazałam jedną z tradycyjnych wielkopolskich potraw – kiszone szparagi ( spróbowałam takich dwudniowych, właściwie małosolnych, są rewelacyjne, już kombinuję do nich jakąś sałatkę). Dziś kolejna lokalna potrawa, o której dowiedziałam się podczas omawiania na blogerskim spotkaniu książki z regionalną wielopolską kuchnią. To jajecznica ze szparagami. Wykorzystałam te zielone, ładniej wyglądają i są delikatniejsze w smaku.\nkilka wiórków masła i trochę oleju\nSzparagi pokroiłam na krótsze kawałki , odcinając twarde końcówki. Na patelni roztopiłam masło z dodatkiem odrobiny oleju, by się lepiej smażyło. Wrzuciłam pokrojone szparagi , smażyłam je na małym ogniu około 5 minut, tak, by się lekko poddusiły. Do mieszania wybrałam , przejrzawszy moje dodatki do kuchni , drewnianą łopatkę. W międzyczasie wbiłam jajka do miseczki, dodałam mleko i doprawiłam tylko solą i pieprzem. Wymieszane wlałam do podduszonych szparagów i smażyłam do lekkiego ścięcia.\nPierwszy raz jadłam taką jajecznicę i bardzo mi smakowała. Moja córka, która początkowo sceptycznie patrzyła na to, co robię na śniadanie, po spróbowaniu zawołała „ale to dobre” i zjadła sporą porcję.\nSezon na szparagi powoli się kończy, warto spróbować takiej jajecznicy póki trwa.\n← „Szparagi kiszone i zapieczone w cieście”\t„Lekka sałatka z kiszonymi szparagami” →\n4 przemyślenia nt. „Szparagi w jajecznicy”\n8 czerwca, 2015 o 4:56 pm\npycha !! na jajecznice bym nie wpadła 🙂\n8 czerwca, 2015 o 6:27 pm\nSzparagi dają wiele możliwości 🙂\n9 czerwca, 2015 o 7:38 am\nfajny pomysł na jajecznicę\n9 czerwca, 2015 o 8:07 am\nI na szparagi 🙂


Różana kartka na ślub - Kartki Ślubne - Ślub\n> Ślub > Kartki Ślubne > Różana kartka na ślub\nRóżana kartka na ślub\nBardzo elegancka, ręcznie robiona kartka na ślub. Wykonana z dobrych jakościowo materiałów. Pastelowe kolory połączone z różanymi motywami i pięknym cytatem sprawią, że kartka będzie idealnym prezentem dla Pary Młodej. Cytat: Miłosć zaczyna się wtedy, gdy szczęście drugiej osoby staje się ważniejsze, niż Twoje. Środek nieozdobiony. Na życzenie kupującego mogę ozdobić środek życzeniami. Rozmiar około 13,5 x 13,5. W komplecie wraz z kopertą. Nasi klienci dokonują u nas zakupów od 2006 roku. Każdy z nich ma prawo do zwrotu w ciągu 14 od dnia otrzymania przesyłki.\nkartka, róże, ślub, perełki, motyl, kartka ślubna\nzielony, różowy, kremowy, beżowy\nmotyle, liście, kwiaty\ninne produkty Tulipanka


Jesteś tutaj: Corona-Fishing > Artykuły > Może to sen był, a może jawa, czyli opowieść o...... urokach wędkowania\nRzecz o rybach, desusach i innych cudach niewydymach pisana dla tych, którym już urosły wąsy.\nW późne sierpniowe popołudnie po kilku godzinach biczowania wody postanowiliśmy zrobić sobie w łowieniu krótką przerwę. Zatrzymaliśmy się we trzech na niewielkiej leśnej polance przyległej bezpośrednio do brzegu rzeki. Usiedliśmy, chcąc pożywić się dla nabrania sił do dalszego wędkowania, a posłużył nam do tego pień potężnej wierzby powalonej przed laty wichrem. Miejsce udostępnione było przez służby leśne, toteż znajdował się tu wyznaczony krąg na ognisko, otoczony pierścieniem z kamieni niepozwalającym niebezpiecznie rozchodzić się ogniowi. Przy pniu zaś stało plastikowe wiaderko po zużytej farbie, by po "imprezie" zalać ogień wodą. Tak więc niebawem dzięki naszej inwencji zapachniało to miejsce klimatem z harcerskiej piosenki. Przecież ledwie zdążyliśmy zakrzątnąć się, patrzeć, a tu już "płonie ognisko i szumią knieje..."\nPromienie słońca dodawały uroku temu sielskiemu zakątkowi, bo sączyły się pomiędzy koronami drzew, spływając snopami na polankę, jakby chciały dodać naszemu ognisku magicznego ciepła. Nad nim zaś na ostruganych patykach poczęły niebawem skwierczeć kiełbaski, a nam zebrało się na retrospekcje. Każdy z nas już o siwych włosach, toteż między innymi powracały opowieści o najwspanialszych przygodach. Jak domyślać się można, dźwigały one na grzbiecie co najmniej pół wieku, a w oku chętnie łzę zakręcały, bo nie żal było tych wydarzeń, które biesy nadali, ale tych niosących radość czy satysfakcję. Także i tych przywracających sercu pamięć o ludziach, których obecność w naszym życiu nie miała i nadal nie ma ceny.\nTak oto powróciło do mnie wspomnienie o moim ojcu, bo przecież to dzięki niemu na poważnie rozpocząłem swoją wędkarską podróż przez życie. To dzięki ojczulkowi zacząłem tę drogę, którą jest wędkarstwo. To razem z nim poznawałem najlepsze łowiska w kraju i doznałem przy tym wielu uciech. Tak oto rozpocząłem życie bigamisty, co zresztą spróbuję sprecyzować w epilogu.\nWszystko zaczęło się od pewnych wydarzeń, na które czekałem z niemałym utęsknieniem. Może orłem nie byłem i z klasy do klasy ślizgałem się bardziej dzięki kaprysowi losu niż uporczywej nauce, tym razem mając jednak przyrzeczenie od rodziców, że jeżeli zdam do następnej klasy, to podczas najbliższych wakacji czeka mnie wielka niespodzianka, postarałem się uczciwie nad książkami posiedzieć. Nie będę przy tym ukrywał, że był to już taki okres w moim życiu, kiedy zaczął mi grozić pląsooki zez rozbieżny. Wszystko przez to, że jedna gała rada była śledzić muskany palcami mojej ręki gryf gitary, druga zaś, jakby na złość tej pierwszej, ślizgała się z lubością po cycuszkach pychotkach. Nadmienię przy tym, że ze szczególną inklinacją do tych bardziej obfitych, a przy tym nie jakichś tam lejących się, służących za kurtynę dla dziury pępka, ale emanujących zdrową jędrnością. Jednak na szczęście miałem jeszcze swoją pasję, dzięki której moje oczy powracały do normy. Oto bowiem kotwiczyłem wzrok na czerwonej antence spławika uwieszonego na żyłce grubości sznurka do bielizny, uczepionej do szczytu leszczynowej wędki.\nNadchodziło jednak nowe! Kucie opłacało się, toteż nagroda była potrójna. Najpierw otrzymałem od ojca w prezencie składany z trzech części kij bambusowy. Jak na początek drugiej połowy lat sześćdziesiątych XX wieku, a przecież na liczniku widniał rok 1964, był to dla małolata prezent piękny, tak jak piękny może być tylko skarb! Druga nagroda to karta PZW, trzecia zaś to wieść o tym, że jedziemy na wczasy w Krainę Wielkich Jezior Mazurskich, żeby tam łowić ryby\nTata ze względu na budowę rodzinnego domu i pracę na kolei nie miał okazji częstego łowienia, mógł jednak w okresie urlopu wykorzystać wczasy pracownicze. Były one krótkim powiewem swobodniejszej egzystencji w tym ponurym żywocie obywateli trzymanych pod buciorem ludowej władzy. Ta zaś kierowała się wielokroć i chętnie nikczemnymi praktykami opartymi na zasadzie dawania z jednej kieszeni, lecz zabierania do drugiej dużo więcej, niż dała. Jednak mimo to wysilała się na wizerunek jakże łaskawej, dla której wypoczynek ludzi pracy był sprawą wagi państwowej. Tak zatem, poza powszechnym Funduszem Wczasów Pracowniczych, wszystkie poważniejsze instytucje musiały posiadać swoje ośrodki wczasowe, gdzie brać pracująca mogłaby oddać się błogiej labie. Tym samym i kolej dysponowała ośrodkami wczasowymi położonymi w atrakcyjnych miejscach na terenie całego kraju. Już jednak przydział wyglądał w ten sposób, że dla kadry z wysokich stołków, czyli tych siedzących bliżej żłobu, zarezerwowane były luksusowe pensjonaty, dla ludu pracującego na torach czy w pobliżu maszyn wszelkich gabarytów były to tylko bardziej rozpowszechnione wczasy wagonowe. To te ojcu przysługiwały, ale też wspominać wypada je z utęsknieniem. Te przerobione na kwatery wagony towarowe miały, o ile to tak można nazwać, swój osobliwy klimat. Owszem, były wygodne, ciepłe, z doprowadzoną do pobliskiego kranu wodą, ale już tylko miska do mycia, bo żeby wykąpać się - od tego było pobliskie jezioro albo morze! Posiadały jednak cechę, która nakazywała zapamiętać mieszkanie w nich zapewne aż do grobowej dechy. Był nią, szczególnie intensywny w powietrzu w upalne dni, zapach smaru, którego nie brakowało na całym podwoziu. Nie pamiętam, ile tych wypraw na wędkarskie wczasy było, ale wiem, że każda z nich w moje życie coś wniosła.\nNajbardziej utkwił mi jednak w pamięci okres od czasu, kiedy powołała mnie armia i wpasowała w kamasze. To tu poznałem majora, który zaraził mnie spinningiem. Ponieważ przed powołaniem pracowałem i miałem odłożone pieniądze, jeszcze podczas odbywania służby przy jego bezinteresownej pomocy zakupiłem spinning i kołowrotek i teraz rozpoczęło się wędkarstwo na całego. Z ojczulkiem wędkowałem korzystając ze spławikówki, a sam udeptywałem brzegi ze spinningiem w ręku. Jeszcze korzystając z wojskowego urlopu pojawiłem się z rodzicami na wczasach w Łebie. Pierwszy dzień postanowiłem poświęcić na poszukiwanie interesującego towarzystwa. Znajomości wśród przybyłych rówieśniczek i rówieśników zawarłem dość szybko i ustaliliśmy, że trzeba przejść się trochę, aby poznać miasto i najkrótsze przejścia z naszego ośrodka wczasowego na plażę.\nPonieważ już dawno urosły mi wąsy, paradowałem dość chętnie, niezobowiązująco przy tym obejmując w talii miluśką blondyneczkę Agatkę. Podczas tej przechadzki niedaleko naszego ośrodka trafiliśmy na most, pod którym wiódł kanał łączący jezioro Łebsko z Sarbskim. Już od pierwszego dnia pobytu postanowiłem dzielić czas na ten spędzony w miłym towarzystwie, niekoniecznie owej blondyneczki, a ten poświęcony wędkowaniu, toteż teraz wędrowałem zauroczony burzą blond włosów towarzyszki spaceru, ale już zdecydowałem, że wrócę tu później sam, bo kątem oka zauważyłem łowiących ryby przy kładce przerzuconej nad kanałem równolegle do mostu w niedalekiej od niego odległości.\nChociaż zawsze korciło mnie łowienie w morzu, na to jednak musiałem jeszcze poczekać. Na razie mogłem zadowolić się jedynie wędkowaniem w jego pobliżu. W najbliższym możliwym czasie, kiedy wreszcie oderwałem się od Agatki, czym wydała się być mocno zawiedzioną, znalazłem się na tej przewieszonej nad kanałem kładce i tym razem z bliska podglądałem wędkarzy łowiących z brzegu ryby, chcąc poznać, jakich używają metod i przynęt. Wszyscy łowili używając spławika, a na hakach przeważał robal. Jednak łowione ryby nie były jakimiś okazami, wręcz przeciwnie, ledwo wymiarowymi łbami blisko ogona. Z wysokości kładki widziałem jednak, że pośrodku kanału, gdzie woda wydawała się głębsza, brak już było rosnących wodorostów. Te utrudniały połów z brzegu, a tymczasem krążyły tam ryby warte zainteresowania, bowiem wielkością zdecydowanie biły na łeb te wyżej wspomniane. Miałem już przemyślaną metodę, jak sięgnąć tego łowiska w nurcie, teraz trzeba było tylko wcielić ją w życie.\nWracam zatem gotowy do wędkowania, odziany przy tym w wodery. Widzę zdziwione twarze świątecznych poławiaczy zupełnie nie pojmujących, po co mi ten strój odbiegający zdecydowanie od ich urlopowych przyodziewków. Mam przy tym wrażenie, że na ich obliczach maluje się cień ironii i niemy komentarz:\n- Cwaniaczek! Myśli, że będzie łowił lepsze ryby niż my....\nMiny ich rzedną jednak, kiedy w wodzie sięgającej mi powyżej kolan staję na jakimś progu dna, w miarę płaskim, tuż za granicą wodorostów. Bez kolizji z nimi wypuszczam zestaw z nurtem i co raz wyciągam pięknego jazia lub płoć. Tak mnie wciągnęło to łowienie, że nie patrzyłem na zazdrośnikow z wybałuszonymi gałami, toteż nie zakładałem, że tym samym kręcę bicz na własny grzbiet!\nOto stan prosperity prysł jak mydlana bańka, bo moim pomysłem zdążają zarazić się inni, przy czym ci, których nie stać na wodery, włażą do kanału w samych gaciach i pepegach. Ponieważ stan nieważkości co niektórych członków owego towarzystwa wskazywał jednoznacznie, że dopiero co wrócili z mocno zakrapianej balangi, wynik był przesądzony. Zestawy śmigały w powietrzu zbyt blisko siebie, a wwyniku ich nader częstego wzajemnego plątania się komentowane w aurze głośnych, niecenzuralnych okrzyków. W rachubę wchodziła również możliwość zamiany wędek w biczyska do garbowania plechów mało uważnych moczykijów. Łowisko tym samym stało się zupełnie dla mnie nieatrakcyjne. I co mam teraz robić?! W obliczu zadeptania kanału na odcinku od mostu do kładki, co stawało się nad wyraz prawdopodobne, musiałem poszukać sobie nowego miejsca.\nWybór padł na rzekę Łebę. Nieodparte pragnienie pieszczoty mocno dawało się we znaki wyposzczonemu wojakowi z bujnym zarostem pod nosem, a to nakazało zabrać ze sobą na rekonesans Agatkę. Nie opierała się zbytnio zaproszeniu, miałem nawet wrażenie, że przyjęła je wręcz ochoczo, widząc zwinięty koc pod moją pachą! Wyglądało na to, że ją wyżej wymienione pragnienie równie mocno dręczy.\nWyszliśmy zatem poza ośrodek w kierunku sporej, przyległej do niego łąki z wysoką do kolan bujną trawą i znaleźliśmy się nieopodal pomostu, przy którym cumował jacht o gaflowym ożaglowaniu. Sympatyczny pan kapitan, właściciel tej łajby o nazwie "Liza" prowadził rejsy po jeziorze Łebskim w kierunku ruchomych wydm. Mnie tymczasem interesował sam pomost, wskazany przez jednego z poznanych tubylców jako znak rozpoznawczy znajdującego się tuż przy nim dobrego łowiska. Wyraźne ślady bytowania wędkarzy nakazywały przypuszczać, że jest ono rzeczywiście warte penetracji.\nZ rozłożonego w niewidocznym dla wścibskich spojrzeń miejscu mięsistego koca przyglądałem się jakiś czas temu łowisku, próbując ocenić, jak może być zasobne. Liczne ślady oczkujących ryb wskazywały na to, że pod nimi, tam w głębi wody, mogą pływać większe egzemplarze. Obecność płci pięknej obok mnie na tymże kocyku, jak domyślać się można, zbyt długo na te obserwacje nie pozwoliła. Musiałem zadowolić się zatem tylko dotychczasowymi, jako że od tej chwili interesowała mnie jedynie penetracja wznoszących się ponad kocem jędrnych pagórków, czyli świata zgoła innego niż ten w wodzie.\nNastępnego dnia świt wygania mnie z pościeli. Mgły snują się jeszcze nad łąką, kiedy wygodnie siadam w wypatrzonym wcześniej miejscu. Niskim ukłonem pozdrawiam jeszcze siedzącego niedaleko starszego już wiekiem wędkarza i zaraz zabieram się za łowy. Łowy! Mocno powiedziane, bo są to raczej mizerne ich próby, przecież siedząc już dobrą godzinę nie łowimy nic, ani mój sąsiad, ani ja! Nagle na mojej wędce spostrzegam wyraźne poruszenie, bo spławik drgnął i powoli zaczyna płynąć. Zacinam i przez chwilę czuję mały opór, jednak po chwili ryba prawie wyskakuje z wody i pada pod moje nogi. Przyglądam się jej i oczom nie wierzę! Na trawie leży malutka, nieco mniejsza od dłoni fląderka. Na szczęście nie mam problemu z jej uwolnieniem, bo to taka ryba, co to żołądek ma blisko pyszczka. Robal zatem prawie całkiem połknięty jeszcze wystaje na zewnątrz, a hak ledwie zaciął fląderce wargę. Dziwna ta rybka, jakaś blada, bez znaków szczególnych, jakby wyskoczyła nie z wody, a z formaliny, toteż nie mam pojęcia, co to jest: stornia, gładzica czy zimnica...? Uwalniam tę mini płastugę, wrzucam ją do wody i jednocześnie uświadamiam sobie, że radości z łowienia wcale nie musi dać rybsko jak słoń, wystarczy coś małego, ale przy tym zaskakującego.\nZarzucam wędkę ponownie, zanęcam posiekanymi robalami i trwam na posterunku, tym razem z nadzieją na coś większego. Tymczasem kolejne minuty mijają, a ja siedzę w bezruchu. Wędka leży na podpórkach, więc ręce mam wolne, opuszczone, dłońmi wsparte o boki stołeczka. Wydawało mi się, że chyba nieco już drzemię, a przecież w takiej sytuacji różne mary umysł dotykają, czyż nie? Ponieważ wiek żąda, by czerpać z życia jak najwięcej, mózg, dokonując kompilacji czułych doznań z marami, nakazuje zadać pytanie:\n- Czyżby to miluśka blondyneczka przyszła, czy może jakaś śliczna nimfa wyłoniła się z mgły i właśnie teraz zaprasza mnie do pysznej zabawy?\nTo pytanie nie pojawiło się w mojej łepetynie ot tak, bez powodu! Przecież w pewnej chwili poczułem na lewej dłoni wyraźne zimne muśnięcie. Oddając się chwilowo owym zwidom w stanie drzemki, oczami wyobraźni widziałem już zziębniętą dziewkę o ponętnych kształtach, żądną rychłego ogrzania, zaraz jednak coś mi w tych dywagacjach nie pasowało, bo ów dotyk był zbyt zimny, powodujący, że otrzeźwiałem w mig! Powoli więc odwracam głowę i wzrok kieruję w stronę dłoni. Byłem zaskoczony, ale mimo to starałem się nie robić żadnego gwałtownego ruchu, dzięki czemu mogłem teraz zobaczyć sprawcę tego dotknięcia.\nTuż przy stołeczku, zaraz za moimi plecami siedział zając! Czułem zawód, że to jednak nie pięknej urody ucieleśniona Sylfida w kusej sukieneczce, ledwie okrywającej jej pyszne wdzięki zachęcające do degustacji. Jak niefart, to niefart! Pyszności trzeba będzie poszukać później, a tymczasem godzić się z rzeczywistością, czyli niespodzianą wizytą miłego zwierzaczka. Przebywałem wśród myśliwych wiele lat, bo sam miałem kontakt z łowiectwem, więc wzrok mnie nie myli. To nie jest żaden tresowany królik, który za dotknięciem czarodziejskiej różdżki mógłby zamienić się w urodziwą babę, tylko zwykły zając, który dotknął mojej dłoni swoim zimnym pyszczkiem. Za chińskiego mandaryna nie odpuszczam wizji baśniowych ewolucji i czekam, bo niby zając, ale też podobnej metamorfozie mógłby ulec. A, gdzie tam! Minuta wlecze się za minutą, a ten ani drgnie! Siedzi na tylnych łapkach i gapi się na mnie z wyraźną prośbą w ślepkach. Spoglądam na sąsiada, bo prawdę powiedziawszy nie wiem, co mam w tej sytuacji czynić! Widzę na jego twarzy pogodny uśmiech i zaraz słyszę:\n- Jak ma pan jakąś sałatę, to niech mu pan da. Jak nie, to przytruchta do mnie, ja coś dla niego przygotowałem, bo on tu przychodzi codziennie.\nNo, tak! Teraz już wiem, że to nie żadna nimfa, która może człowieka pieszczotami uszczęśliwić, tylko zwykły, stary wyliniały futrzak. Tego dnia nie miałem ze sobą nic, bo nawet nie zabrałem śniadania, a co dopiero mówić o przekąsce dla niespodziewanego gościa. Nazajutrz jednak pojawiłem się w tym miejscu z ojcem, bo nie mógł uwierzyć w opowiadaną historię. To jasne, że opowiadałem tylko o zającu, bo gdzieżbym tam śmiał wspomnieć o nimfach! Siedzieliśmy zatem obaj i miło było łowić, kiedy zając siedział pomiędzy nami i powoli, z apetytem pałaszował główkę sałaty. Okazało się, że tylko to szło mu bez przeszkód, bo z marchwią sobie nie radził. Biedak nie miał już tak mocnych zębów, żeby ją w nich poszatkować. Ojczulek przyglądał mu się co i raz, wreszcie powiedział:\n- Nie tylko u ludzi starość bywa przykra, bo ile razy chciałoby się możliwości brakuje ... ale trudno nie zgodzić się z faktem, że jakże przyjemnie jest tak siedzieć w harmonii z dziką naturą...\nMając na uwadze fakt pędzącego jak rączy koń czasu, uzbrojony w tę ojcowską przepowiednię o niedogodnościach wieku starczego, ledwie wróciłem z ryb, zaraz dopadłem Agatkę, żeby na łonie dzikiej natury skwapliwie skorzystać z okazji, zanim mnie ta gnuśna, zwiędła starość dopadnie.\nOdbyłem już służbę wojskową, a rosłem ponoć na urodziwego bawidamka, toteż dziw brał, że mój kawalerski stan uparcie i skutecznie opierał się próbom uśmiercenia go przez nader chętne panny, wdowy i rozwódki, bezzwłocznie gotowe tego dokonać. Dzięki temu bez jakichkolwiek problemów mogłem zaplanować urlop w tym samym czasie co rodzice i na wczasy pojechaliśmy do Augustowa. Przez całe dnie plażowaliśmy nad jeziorem, ale świty i wieczory mieliśmy wykorzystywać na łowienie ryb. Ileż to czasu trzeba nieraz stracić, żeby znaleźć dobre łowisko, chociaż potencjał wód nakazuje sądzić, że takiej konieczności nie ma, bo przecież gdzie wędki nie wsadzi, ryby łowią się same. Tymczasem rzeczywistość jest zgoła inna i niestety, żeby na takie łowisko trafić, natrudzić się trzeba wielce. A jak to zrobić, kiedy kolorowe kiecki mini włażą w oczy, skazując je niechybnie na pląs, a rozum zmuszając do lubieżnych myśli? Przecież nie zdradzam tu żadnej tajemnicy, twierdząc, że każdy młody kogut ma swoje prawa i bez porównania więcej czasu gotów jest on poświęcać zadzieraniu co raz to innej kokoszce ogona, by jej zmłócić przydupie, dając w konsekwencji upust oczopląsom i lubieżnym myślom. Wszystko zaś po to, żeby nie poddać się tym samym niezdrowej, zbereźnej frustracji. I gdzie tu jeszcze znaleźć czas na poszukiwanie łowisk?!\nPrzypadek, a może to jednak przeznaczenie rozwiązuje mi problem, wszak pewnego dnia rano ze zdumienia przecieram oczy, bo oto jawi się przed nimi całkiem ładna panna, niosąca w jednym ręku wędkarski sprzęt, a w drugim siatkę dorodnych płoci. Wszystko więc przemawiało za tym, że właśnie wraca z porannego połowu. Już w tym wieku byłem człowiekiem komunikatywnym, z łatwością nawiązującym znajomości, zwłaszcza z młodymi pannami, nie mam więc problemu, by umówić się z nią na wspólne wędkowanie. Najpierw jednak zapraszam tę uroczą wędkarkę na wieczór do przytulnego lokaliku, gdzie przy winie i tańcach, a jakże, usilnie staram się skraść na jakiś czas jej serce, co skutkuje wzajemnością.\nWino rozgrzewa, taniec jednoczy ciała, serca pałają, nic zatem dziwnego być nie może, że chcica niecnota zagania nas w ciche, odludne miejsce na brzegu jeziora. Tam raptem mocą nieodgadnionych hopajsiupów niewydymów trzask, prask!\n... w desusach puszcza guma ... i odsłoniła się grota pożądania.\nTo jasne, że ten czas nie sprzyjał ględzeniu o rybach! Dopiero nad ranem, kiedy opadła kurtyna namiętności, bo żar już ostygł, a po gąsiorze wypitego wina łeb rozsadzał nadęty do granic możliwości balon kaca, pojawiło się najpierw pytanie:\n- Co myśmy wypili i ile, że tak ostro daje w czapę...?\nDopiero potem przyszły zapytania o powód przybycia w ten uroczy zakątek ziemi. Okazało się więc, że Joasia przyjechała na wczasy, i to w celu łowienia ryb, bo to jej pasja, którą zaraziła się od ojca. On tym razem nie mógł przyjechać, toteż jest tu tylko z mamą, ale łowi sama. Informuję ją, że przybyłem w tym samym celu, jednak nie łowię w pojedynkę, tylko z ojcem. Ona ma już dobrze rozpoznane łowisko i nie widzi problemu, żebyśmy łowili we troje.\nNastępnego dnia o świcie wyruszamy zatem w jej tylko znanym kierunku. Idziemy przez las i docieramy do tartaku, a tam dzięki uprzejmości jego szefa z kory sosen wydłubujemy utuczone robale, larwy rębacza pstrego, szkodnika niszczącego drzewa. Czym by on nie był i jak się nie nazywał, ważne, że okazuje się tu doskonałą przynętą.\nUzbierawszy stosowną ilość tego wrednego niszczyciela lasów, wchodzimy na drewniane bale pływające w zatoce jeziora przed tartakiem. Wycięte w mazurskich lasach potężne wiekowe drzewa, spławiane jeziorami, powiązane w tratwy docierają tutaj przed trak i teraz moczą się w wodzie przed obróbką. Dla nas miało to być doskonałe łowisko i tak było w rzeczywistości. Joanna jest tu już kolejny rok, bo znalazła to miejsce przed laty, poznała metodę połowu, a teraz zdradziła nam jej tajemnicę. Z tych pływających drzew spod kory wypadały robale, stając się naturalną przekąską dla potężnych płoci. Teraz więc w dziury pomiędzy balami wpuszczaliśmy nasze przynęty jak najgłębiej, czyli jak najbliżej dna, a było to dobre cztery metry.\nZestaw był prosty. Przelotowy, pięciogramowy spławik, śrucina tuż przy haku na tyle ciężka, by przynęta w miarę szybko dotarła do dna, umykając przed pyszczkami drobnicy, i to tyle. Płocie brały wyśmienicie, a wszystkie prawie jak klony, ponad trzydzieści centymetrów każda.\nKolejny wypad do Rucianego-Nida wzbogacił moją księgę wędkarskich przygód o jeszcze jedną zapisaną kartę. Była druga połowa sierpnia i ojczulek poza rybami miał jeszcze nadzieję na zbiór grzybów. W tym ośrodku byliśmy już nie raz i zawsze miło wspominałem pobyty, bo przeżyłem naprawdę kilka wspaniałych przygód. Wśród nich była ta jedna, która wędkarzom raczej się nie zdarza.\nWyszedłem nad wodę ze spinningiem tuż po południu. Pogoda słoneczna, a ja chciałem wypróbować nowe przynęty przed wieczornym połowem. Stanąłem na przystani Żeglugi Mazurskiej i rzucałem na otwartą wodę, bo z wysokości pomostu łatwiej mi było dostrzec, jak te nowinki zachowują się w wodzie. Jeden z rzutów wykonałem jednak w kierunku nieodległego pasa trzcin, bo a nuż...?\nA nuż! Uderzenie było z rodzaju tych "znienacka"! Zaraz czuję, że nieznany mi jeszcze stwór muruje do dna, a potem żyłka szaleje tnąc wściekle wodę, bo to "znienacka" pod jej powierzchnią mknie raz w prawo, raz w lewo. Istny świr gigant, który raptem wyskakuje z wody i widzę, że to nie jest ryba, tylko perkoz dwuczuby, amnie wyrywa się z ust:\n- O, teściowo Baby Jagi, a żeby cię zezowaty dzięcioł wydutkał przez lejek! A paszoł won, namolny, zawszony pierzaku!\nZapewne musiał usłyszeć ten mój nakaz, żeby rychło odfrunąć gdzie go tylko skrzydła poniosą, bo raptem wznosi się nad wodą pionowo do góry ... a potem w nią nurkuje! Ja tymczasem trzymam wędkę w garści i nie wiem, co mam robić?! Przecież jak go przyholuję do siebie, to i tak bez nieprzewidzianych zdarzeń, dla mnie do tej pory jeszcze nie poznanych, nie obejdzie się za nic! Perkoz nagle wyskakuje z wody i wykonuje ekwilibrystyczny lot nad wodą niczym awionetka prowadzona ręką pilota, który usiadł za sterami po wypiciu kilku lampek mocnego trunku. Zaraz też widzę, jak kłapie dziobem i srebrna uklejopodobna blacha wpada z lekkim pluskiem do wody. Stoję oniemiały i patrzę na ptaka, jak umyka nad jeziorem,a frunie tak, jakby się ten ptica niedojda rzeczywiście gorzałki opił! Nagle znów dał nura do wody i tyle go widziałem...\nPo roku wyruszamy do Rucianego ponownie. Tym razem nie liczę już na zabawy z niespodziankami, ale przecież nie znaczy to, że mnie nie mogą dopaść. Do stacji dojeżdżamy wczesnym rankiem i odsypiamy nocną podróż pociągiem. Wstaję koło południa i wychodzę poza ośrodek. Już wiem, że wieczorne połowy musimy sobie odpuścić, wszak spoglądam po brzegach i widzę, że nie tylko my z ojczulkiem przyjechaliśmy łowić ryby. Wręcz przeciwnie! Wszystko wskazuje na to, że wędkarzy przybyło razem z nami co najmniej kilka wagonów! Nad Guzianką tłok, nad Nidzkim tłok i trzeba gdzieś dalej poszukać cichego miejsca, gdzie w spokoju można będzie usiąść z wędką.\nTak to już jest, że ludzie chętnie powracają do miejsc, które wydają im się szczęśliwe, nic więc w tym dziwnego, że prowadzi to do niespodziewanych spotkań. Usiadłem właśnie w cieniu drzewa na stojącej pod nim ławce, myśląc, w którą stronę powinny mnie ponieść nogi, żeby poszukać dobrego łowiska.\nTymczasem z opanowujących mnie nudów oczami błądziłem po ośrodku, gdy w pewnej chwili na jednej ze ścieżek wiodących do grupy ustawionych rzędem wczasowych wagonów ukazała mi się młoda dziewczyna. Nie ujrzała mnie jeszcze, a ja już zdążyłem ją rozpoznać, toteż kiedy przechodziła niedaleko mnie, z radością ją powitałem:\n- Dzień dobry, Ewuniu!\nW pierwszej chwili mnie nie dostrzegła, ale wreszcie zerknęła w stronę, skąd dobiegał głos i aż przysiadła z radości:\n- Misiek?! To ty?! Nie wierzę własnym oczom!\nPrzywitanie było bardzo czułe, bo przecież poznaliśmy się dobrze podczas pobytu tutaj w poprzednim roku. Wypadało zatem podpytać, jak jej się wiedzie, toteż tak czynię:\n- Powiedz, co u ciebie słychać?\n- U mnie ... jak zwykle ... używam życia ... a co u ciebie?\n- Nie daję się! Jeszcze opieram się zakusom płci pięknej, która chciałaby mnie łaskawie usidlić, zawlec na ślubny kobierzec i związać małżeńskim węzłem aż do śmierci, a ja lubię te gierki ... ale bez ślubu...\n- Ach, ty wieczny uwodzicielu, to samo mówiłeś w zeszłym roku!\n- O, kurczę, nie pamiętam. A czy to źle?\n- Mnie nie przeszkadza, bo też uważam, że jeszcze mam czas i do ślubu nie spieszy mi się zupełnie.\n- Na ślub namawiał cię nie będę, ale chyba nie odmówisz mi, jak zaproszę cię na kawę?\n- No, wiesz?! Tobie?! Jasne, że nie!\nSpojrzałem w jej oczy i od razu wiedziałem, jakie pragnienie ma w sercu. Poszliśmy więc na kawę, a skończyło się na kilku lampkach wina. Ponieważ do wieczora zostało jeszcze sporo czasu, uznaliśmy pospołu, że dobrze będzie przejść się, ochłonąć nieco, bo już płynęła w nas gorąca krew, a prawdą jest, że ikra nieskonsumowana szybko pleśnieje. Udajemy się zatem na dłuższy spacer w kierunku Ukty malowniczą, utopioną w zieleni lasu drogą. Nie wiem, czy przeszliśmy kilometr, może mniej, może więcej, w obliczeniach mogłem się przecież mylić zajęty ciągłym zaglądaniem dziewczynie w oczy i angażowaniem jej ust w czułe pocałunki. W pewnej chwili, w kolejnym antrakcie tych pieszczot oczu i warg, po prawej stronie drogi, nieco w głębi lasu wypatrzyłem lśniące w słońcu lustro wody. Panna zapewnia, że przy mnie nie boi się żadnych pająków, myszy, wilków, duchów, a nawet trolli, więc wchodzimy w las i choć z trudem, to jednak docieramy do brzegu niewielkiego, może nieco ponad hektarowego jeziorka. Idziemy ostrożnie, bo teren jest grząski, toteż oddalamy się nieco od brzegu, chcąc stanąć na gruncie bardziej pewnym. Jeziorko jest urocze! Ja już wiem, że może być w nim ciekawa ryba, a tymczasem we dwoje napawamy się jego urodą. Głęboka czerń toni, rozjaśniona przenikającymi pomiędzy koronami drzew promieniami słońca i przeglądającym się w niej błękicie nieba jakże pięknie eksponuje rosnące przy brzegach rozlegle kępy białych lilii wodnych. Cudo! I jak tu nie rozmarzyć się, kiedy do tego pośród już żółknących powoli drzew polana porośnięta mchem i miękką pierzastą trawą nastraja jakoś tak romantycznie, zapraszając do spoczynku na niej. Siadamy zatem na tej miękkiej murawie obok siebie, ramię w ramię, a ja spoglądam na jeziorko i dumam, co też za ryby mogą w nim pływać. Tymczasem widzę, jak Ewcia porusza się nerwowo i zaraz słyszę, jak lamentuje:\n- Aj, aj! Misiu, ratuj, coś mi weszło w majtoszki!\nNie, no, ludzie! Ja tu myślę jak badyla, znaczy się wędkę w jezioro wsadzić, a ona mi tu z żalem wyskakuje?! Kurczę! Przecież ja przyjechałem tutaj ryby łowić, a nie robactwo w damskich desusach! Ale dobrze, skoro ją tu przywiodłem, to mam ją na sumieniu! Ewunia wprawdzie nie Telimena, której mrówki w garderobie remanent robiły, ale wypływający z jej ust lament intencje ma te same. Skoro więc padła ofiarą namolnego insekta, to przecież tak być nie może! Dusza rycerska wnet odzywa się we mnie, więc już nieszczęsną pocieszam:\n- Skarbie ty mój, nie martw się, już ja znajdę tego potwora! Poczekaj cierpliwie ... zaraz zobaczymy ... gdzie on się schował? ... Już się do niego dobieram, tylko mi te, jak mówisz, majtoszki, wzrok od niego separują ... ale za chwilkę...\nJak ten słowik kwilę pieszczotliwie do jej uszka i obsypując pocałunkami odkrywane apetyczne ciałko, usiłuję nieco uspokoić, a jednocześnie z niemałą dawką premedytacji postanawiam dopaść tego enigmatycznego stwora jak najszybciej! Ową zaatakowaną przez niego bieliznę zaraz w dłoń ujmuję i staram się uwolnić z niej bezczelnie penetrowane apetyczne członki nieszczęsnej ofiary, co o dziwo, udało mi się bez żadnych oporów. Jeszcze swojej kochance dodaję otuchy zapewnieniem, że to bydlę trupem położę, bo luśnię mam już narychtowaną, gotową do strzału i zadaniu podołam na sto procent! Nadal zaś drżącymi z przejęcia wargami szepczę:\n- Już widzę to zwierzę, to jakaś piękna różowiutka szczeżujka, chętna ją nieco jakimś tłuczkiem oklepać dla zmiękczenia, a potem ze smakiem ... zeżreć...!\nZanim się do tej roboty zabrałem, usłyszałem tylko rozmarzony głos Ewy:\n- Zostaw chociaż trochę na następny raz ...\nZbyt szybko upłynął nam czas na tej leśnej polanie, ale nie da się oszukać tego, co prawdziwe. Prawdą zaś jest, że to, co dobre kończy się szybko ... niestety! I jak tu nie myśleć w takich chwilach o zatrzymaniu czasu? Tym bardziej że mrok zapadał i trzeba było wracać. Żal było porzucać to zaszyte w lesie uroczysko, ale ja już wiedziałem, że muszę tu wrócić. O, przewrotności losu! Nie z Ewą niestety, lecz z drugą kochanką. Mam przecież na kwaterze cacy wędeczkę jak raz na tę wodę!\nNazajutrz świtem wracam zatem z tą moją "cacy" w towarzystwie ojca i dochodzimy do jeziorka po grząskim gruncie. Nogi zapadają się w miękką zieloną trawę, z której tu i ówdzie wyrastają ażurowe kępki kosmyków sitowia, a pomiędzy nimi liczne, choć pojedyncze pierzaste słupki skrzypów. Zapewne kiedyś była to jeszcze płań tego jeziorka, teraz ulegające eutrofizacji, niestety zarasta. Przy jednym z jego brzegów jest jednak coś w rodzaju nieco wyżej wyniesionej platformy, ciągnącej się wzdłuż niego około dwudziestu metrów. Siadamy po obu jej końcach i zabieramy się do łowienia. Mam przed sobą fragment otwartej wody, a zaraz za nią rozległą kępę grzybieni. Tata zaś siada w pobliżu powalonego do wody drzewa z okazałą koroną, zatopioną prawie w całości. Czerwone robaki i rosówki są już gotowe do boju, więc chlup je do wody!\nZanim słońce na dobre zagościło nad ziemią, mieliśmy już złowione okonie i liny. Postanawiamy wracać, pakujemy sprzęt, a ja stojąc, patrzę przed siebie w las i pod pobliskim jałowcem wyrastającym na niewielkim wzgórku widzę wystającą z trawy brązową kulę wielkości piłki do szczypiorniaka. Zainteresowany, co to może być, podchodzę i aż uśmiecham się do siebie, bo to nie żadna piłka, tylko grzyb! Stoję przecież i patrzę na pięknego borowika. Wobec tego znaleziska tata postanawia pozostawić na chwilę sprzęt na brzegu i krąży w pobliżu. Po chwili wraca z kilkoma kolejnymi borowikami w dłoniach i z zadowoleniem mówi:\n- Na takie wyprawy to ja gotów jestem wyruszać codziennie. Mamy ryby, będzie i sosik do nich...\nOpuszczamy ten uroczy zakątek. Ryb na razie mam przesyt, ale pewnie tu jeszcze wrócę, wszak gmerania w desusach w celu chwytania namolnych insektów przesyt mnie na szczęście nie dopadł, i dobrze, bo zostało jeszcze coś do zeżarcia...\nNiech nie zdziwi w niniejszym opowiadaniu ta zbieżność wędkowania z przebieraniem łapami w desusach, bo oto jawi się tym samym życiowa prawda. Póty rozkoszy pełną parą, póki na stan wolny nie nałożona zostanie kara śmierci. Tutaj zaś winny jestem wyjaśnienie tematu wspomnianej na wstępie bigamii. Przecież prawda jest taka, że każdy wędkarz, młody to, czy stary, czy tego chce, czy nie, zawsze ślub bierze z dwiema kochankami. Toteż drogie panie, jeśli decydujecie się już na zamążpójście za takiego dziwaka, musicie zdać sobie sprawę, że on bigamii nie pozbędzie się nigdy. Od was więc tylko zależeć będzie, która w tej małżeńskiej orkiestrze zagra pierwsze skrzypce: ty, żonko, czy wędeczka... Na ucho chętnie wam podpowiem, że na pewno ta, która z natury nie zrzędzi...\nA ty, chłopie, nie śmiej się z tego pod wąsem, bo nie wiadomo, czy los nie postawi na twojej drodze jakiejś ślicznej, ale przy tym nawiedzonej pani wędkarki...\nŻycząc niekonfliktowego pożycia w małżeńskim trójkącie wszystkim zarażonym urokami wędkowania, pozdrawiam, kłaniając się w miarę nisko, na tyle, na ile pozwala mi skostniały i tym samym skrzypiący ze starości kręgosłup.\nMarek Karol Jaryczewski


Jak nie zmarnować sobie życia? - Kobieta Po 30\nStrona główna » Psychologia » Jak nie zmarnować sobie życia?\nMasz tylko jedno życie, nie marnuj go! Rób… no właśnie, co? Dość ciężko wskazać konkretną ścieżkę do „właściwego” życia, ale od razu widać, kto jest na najlepszej drodze ku otchłani, bo nie wykorzystał szansy danej mu przez los.\nZmarnowane życie oznacza zwykle brak sukcesów na koncie. To życie smętne, nijakie, przepełnione rozczarowaniem, bólem, zazdrością. Po prostu takie, którego mogłoby nie być i nikt nawet by nie zauważył różnicy – do takiej oto refleksji dochodzi każdego dnia mnóstwo osób. Ale czy słusznie? Bo co tak naprawdę czyni życie wartościowym?\nGdzieś w głębi duszy niemal wszyscy marzą o życiu niezwykłym, pełnym przygód i niewiarygodnych historii. Życiu w otoczeniu wspaniałych ludzi, dla których znaczy się bardzo wiele. A że codzienność jest jaka jest, na ogół daleka od wyobrażeń w głowie, trudno by nie pojawiły się wątpliwości co do sensu własnej egzystencji.\nTo naprawdę wszystko, na co mnie stać? Czy nic więcej już mnie nie czeka? Po co w ogóle się tak męczyć, gdzie tu sens, gdzie jakaś radość? Dlaczego nie można pozbyć się wrażenia, że życie właśnie przecieka między palcami? Powinno być przecież zupełnie inaczej. Dziać się coś ciekawego. Robić ważne rzeczy dające satysfakcję. A nie taka beznadzieja i żadnego światełka w tunelu.\nZ czasem frustracja narasta, zatruwa umysł i nic, kompletnie nic już nie cieszy, wątpliwości jest za to coraz więcej. Zapowiadało się przecież nie najgorzej, były ambitne plany, marzenia, czasem nawet podejmowane były próby, zdarzały się cudowne momenty i nagle człowiek znalazł się w czarnej d…, nie wiedzieć skąd, i kiedy to się tak posypało. „Zmarnowałam sobie życie” – to myśl, która coraz głośniej huczy w głowie.\nSkąd to poczucie życiowej klęski? No tak się utarło, że kiedy dni są do siebie podobne, to znak, że dopadła monotonia, rutyna, osiadło się na laurach – a to wcale nie musi być prawda i niepotrzebnie odbiera się sobie radość z udanego życia, które akurat tak się ułożyło, że jest spokojne i dość jednostajne. Niemniej wciąż sprawiające przyjemność.\nSwoją cegiełkę dokładają też inni ludzie i ich wyobrażenia o tym, jak należałoby postępować. Dlaczego nie chcesz iść na studia? Wolisz na etnografię, a nie na prawo? Chcesz teraz zmienić pracę? Tak szybko wychodzisz za mąż? Nie za wcześnie na dziecko? A co tak zwlekasz z zajściem w ciążę? Z tym facetem wiążesz swoją przyszłość? Oj, marnujesz sobie życie! Będziesz tego żałować! W domyśle – zrób, jak ci mówimy, bo to my wiemy, co dla ciebie najlepsze.\nWłaśnie te próby, by wpisać się w narzucony odgórnie schemat, często psują nastrój do tego stopnia, że zaczyna się kwestionować swój styl życia i codzienne wybory, choć bez tej presji otoczenia pewnie wcale by się czuło, że coś ważnego umyka. Trudno się jednak nie porównywać z innymi, ale niestety, te porównania mogą prowadzić do niewesołych wniosków – oto stałam się częścią nudnej, szarej masy, wegetuję zamiast żyć pełną piersią, a innym jakoś udało się wybić, widocznie są mądrzejsi, zdolniejsi, bardziej przebojowi, a może to po prostu pech, tylko za co mnie to spotkało?\nNie jest wcale lepiej, gdy udało się spełnić oczekiwania wymagającego otoczenia, bo jak tu mieć satysfakcję z czegoś, co się przyjęło za konieczność, a nie dobrowolny wybór? Co z tego, że ludzie zazdroszczą mi życia, jeśli to życie wymyślone przez nich, a nie wymarzone przeze mnie? A może gdybym poszła pod prąd, nie czułabym teraz takiej pustki?\nTo ciekawe, że za rozczarowujące uchodzi często życie zwyczajne, normalne, dobre, tyle że dość przewidywalne. Co jeszcze ciekawsze, dla wielu ludzi ktoś sobie „zmarnował życie”, ponieważ postawił na wyższe wartości i bliskie osoby, a nie karierę, przygodę, ekscytujące wyzwania. Zmarnował sobie życie, bo ożenił się z tą dziewczyną, z którą wpadł tuż po maturze. Zmarnowała sobie życie, bo rzuciła pracę w korpo, żeby mieć więcej czasu dla rodziny. Zmarnował sobie życie, bo zamiast zarabiać na Zachodzie wybrał mniej dochodową pracę z dziećmi z biednych domów.\nOwszem, nie zawsze takie wybory mają szczęśliwe zakończenie, tu chodzi jednak o to, że zdanie samych zainteresowanych zupełnie się nie liczy – mogą sobie mówić, że nie żałują i czują się spełnieni, ale my, publiczność, doskonale wiemy, w jakim miejscu mieliby oni to prawdziwe szczęście. I naszym zdaniem postąpili wyjątkowo głupio.\nZa marnowanie czasu najczęściej uważa się wszystko, co nie prowadzi do zarabiania pieniędzy, jak gdyby to był jedyny sens ludzkiego życia. Zamiast tyrać na awans wolisz wcześniej wracać do domu? W weekendy tak po prostu wypoczywasz na działce? Ludzie sukcesu zasuwają od świtu, a ty pragniesz się dobrze wysypiać? No, daleko z takim podejściem nie zajdziesz. Za dziesięć lat dalej będziesz telepać się tym starym Golfem, podczas gdy pracowity sąsiad cztery razy zdąży zmienić samochód.\nMarnują się także nudziarze, których nie kręci awanturnicze życie, szalone eskapady co wieczór, ekstremalne hobby. Czy oni w ogóle czują, że żyją? Jak może im sprawiać frajdę siedzenie w domu i gotowanie zupy? Nie grzeszą, bo dbają o zdrowie? A co będą wspominać na starość?\nDo podobnych wniosków dochodzą czasem i sami „nieudacznicy”, bo gdy zewsząd – z popkultury, reklam, mediów społecznościowych – dociera przekaz, jak powinno wyglądać życie spełnionego człowieka, to w pewnym momencie pojawia się pytanie czy to, co dotychczas cieszyło, ma jakąkolwiek wartość. I z konfrontacji z pięknymi obrazkami wychodzi, że jest się marnym pyłkiem bez znaczenia. Bo jaki sens ma nieskomplikowana zwyczajność?\nCo nie znaczy, że życia nie można sobie zmarnować. Bo można. Ale to nie tyle kwestia robienia nadzwyczajnych rzeczy i bycia jakimś nadczłowiekiem z fascynującym życiorysem, ile próba uczynienia swojego życia choć odrobinkę lepszym. Życie faktycznie traci sens, gdy mimo niezadowolenia ciągle stoi się w miejscu, narzekając jedynie na niesprawiedliwość losu.\nBo do smętnej szarzyzny dnia codziennego bardzo łatwo się przyzwyczaić. Rutyna nuży, ale zarazem wciąga. Nie jest wymagająca, a człowiek jest z natury wygodny. Więc jeśli do przetrwania nie trzeba robić więcej niż odbębniane minimum, to po co się męczyć? Co prawda efekty tego lenistwa są takie, że szkoda gadać, ale ogólne zmęczenie życiem doszło do punktu, w którym nie widzi się już szans na poprawę – za późno, za trudno, nie da się, nie ma siły, a co to zmieni. Brakuje impulsu, który by ściągnął z kanapy. Jest co najwyżej zawiść, lecz ona tylko pogłębia gorycz, a nie motywuje do działania.\nNa fali tych rozmyślań o straconym życiu chętnie wraca się myślami do przeszłości, bo ona taka piękna, bogata w fascynujące szczegóły. I właśnie ten powrót do dawnych czasów często blokuje. Skoro nie udało się wtedy, czemu miałoby dzisiaj? Po krótkim okresie spełnienia nastąpiły „wieki ciemne”, ciągnące się w nieskończoność – jak teraz nagle to przerwać, czy to w ogóle możliwe?\nA fantazjowanie o starych, dobrych czasach i rozpaczanie, ile to lat przepadło bezpowrotnie, tak naprawdę niczemu nie służy, kradnie za to godziny biegnące dziś, w teraźniejszości, na którą jak najbardziej ma się wpływ.\nChciałabym, lecz nie wiem jak\nZ bezproduktywnym fantazjowaniem wiąże się kolejny problem – nie wyciąga się z niego żadnych wniosków. Nie uczy na błędach, a właśnie taka nauka mogłaby popchnąć do przodu. Kolejna dekada wygląda jak nieudana kopia poprzedniej, mimo że dałoby się to zmienić, gdyby tylko umiejętnie połączyło się kropki.\nA kiedy już jakiś pomysł zaświta w głowie, to brakuje odwagi, by go zrealizować. Wymyśla się kolejne przeszkody, żeby mieć usprawiedliwienie dla bierności, po czym dopadają wyrzuty sumienia, ileż czasu znowu się zmarnowało. I tak w kółko.\nDo podjęcia właściwych kroków zniechęcają też toksyczni ludzie: podcinający skrzydła partner, despotyczni rodzice, snobistyczni znajomi, głupie koleżanki. Z drugiej strony, tych dobrze radzących nie chce się słuchać, bo co oni wiedzą, a łatwo im tak mówić, ciekawe co by zrobili będąc na moim miejscu, cwaniaki.\nNa sensowną akcję nie ma czasu ani energii, i niemal wszystkie zasoby inwestuje się w rzeczy, które prowadzą donikąd. Nawet nie są szczególnie przyjemne, nie za bardzo się przy nich wypoczywa, one tylko zabijają czas i otępiają, nic więcej. Jak bezmyślne siedzenie przed telewizorem dzień w dzień. Oglądanie całymi godzinami w internecie największego badziewia. Chodzenie na imprezy tylko po to, by się znieczulić alkoholem.\nMarnotrawi się czas na zajęcia, z których nie ma żadnego pożytku. I co gorsza, ma się tego świadomość, ale brakuje siły, żeby się spiąć i zrobić coś sensownego, a bez tego pierwszego kroku życie nie stanie się nagle piękniejsze, nie da się także tego zadania zrzucić na inne osoby. Zostaje więc dalsze czekanie, że może kiedyś, gdy nadejdzie właściwa pora, a może wygram w totka, a może, może, może… I tak kolejny rok w plecy.\nGdyby jeszcze to minimum dawało szczęście, nie byłoby problemu. Ale często nie daje. Nie umie się jednak przezwyciężyć lenistwa oraz strachu, więc zamiast szukać rozwiązań tkwi się w bezużytecznych nawykach, uciekając do świata fantazji i złorzecząc na tych, którym los, oczywiście niesprawiedliwie, zaoferował więcej.\nAkcja na miarę możliwości\nWarto jednak pamiętać, że nie wszyscy są stworzeni do rzeczy wielkich – talent nie został rozdany po równo, a pewnych cech osobowości zwyczajnie nie da się przeskoczyć. Wtedy marnotrawieniem czasu jest raczej uparte dążenie do czegoś, co ewidentnie jest poza zasięgiem, a już największą głupotą jest wypruwanie sobie żył, by udowodnić swoją wartość ludziom, dla których tak naprawdę nic się nie znaczy.\nSens ma natomiast stawianie sobie takich celów, dzięki którym możliwe będzie spełnienie własnych marzeń. Cele nie muszą być strasznie ambitne – każdy drobiazg, każda nowa umiejętność, każdy dobry uczynek to dowód, że w moim życiu nie chodzi jedynie o to, by jakoś dotrwać do końca. I chociaż ta pociecha, że inni mają gorzej, na ogół w niczym nie pomaga, to warto się zastanowić, czy absolutnie wszystko jest takie beznadziejne – kto wie, może ma się całkiem sporo, ale w pogoni za perfekcją przestało się to dobro zauważać?\nkw. 29 , 2020 at 16:02\nAle wtedy warto sobie przypomnieć jakieś miłe chwile związane ze zwierzakiem. Mi w miarę pomaga.\nNiedługo mają powoli przywracać do pracy biblioteki, to jakoś sobie odbiję brak książek nowych (a może bardziej nieznanych, nie czytanych jeszcze).\nkw. 29 , 2020 at 16:31\nWielu ludziom wystarcza minimum, nie odczuwają potrzeby bywania, działania, dokształcania…\nmaj 09 , 2020 at 21:16\nte wasze artykuły są z dupy i do dupy bowiem w ogóle nie wskazują drogi ani nie biorą pod uwagę kontekstu życia, odwołujecie się do toksycznych argumentów, które jedno dwa zdania wcześniej obalacie, gdzie tu sens i logika tylko ogłupieć jeszcze bardziej można\nmaj 19 , 2020 at 19:01\nJedną decyzją, jednym błędem można zniszczyć życie, relacje, wszystko…mi moja głupota, która zrobiłam w młodości odbija się do dziś czkawka. Zostałam sama, w sumie zasłużyłam na to. Człowiek mądry po szkodzie. Kiedyś jako młoda nieopierzona dziewczyna bez matki i z narcystycznym ojcem bez wsparcia kogokolwiek popłynęłam w alkohol i cóż stało się i się nie odostanie, zrobiłam kilka głupstw, za które płacę i będę płacić do końca mych dni. Bezmyślność, głupota, niedojrzałość, złe towarzystwo i można z życia zrobić gruzy. Nikt z mojej rodziny ani znajomych nawet znać mnie nie chcę i cóż, żyje w sumie wegetuje, mam za swoje. Przestrzegam tylko aby żyć rozważnie. Pozdrawiam.


E-przedsiębiorcy pod lupą. Fiskus rusza na łowy | StartupLab.pl\nE-przedsiębiorcy pod lupą. Fiskus rusza na łowy\nPosted bydareus\t 21 lutego 2010 Leave a comment on E-przedsiębiorcy pod lupą. Fiskus rusza na łowy\nUrzędnicy skarbowi zapowiadają intensywniejsze kontrole przedsiębiorców w 2010 roku. Chcą między innymi sprawdzić, czy polskie firmy prawidłowo korzystają z kas fiskalnych. Zajmą się też spółkami handlującymi w Sieci. Fiskus twierdzi jednak, że „zwykły podatnik nie musi obawiać się kontroli”.\nDepartament Kontroli Skarbowej Ministerstwa Finansów opublikował wykaz zadań w zakresie kontroli skarbowej na 2010 rok. Na pierwszy ogień pójdą sprawy związane z akcyzą i VAT-em. Skarbówka zajmie się również transakcjami międzynarodowymi, co ma zapobiec przerzucaniu dochodów za granicę.\nPriorytetem ma być również ściganie osób, które regularnie sprzedają towary w Sieci i nie mają zarejestrowanej działalności gospodarczej albo prowadzą firmy i ukrywają część dochodów. „Szeroko wdrażana będzie opracowana metodologia identyfikacji podmiotów i ich typowania do kontroli za pomocą (…) monitorowania Internetu” – wyjaśniła Gazeta Prawna.\nWygląda na to, że urzędy skarbowe na poważnie zajmą się osobami handlującymi w Allegro. Dotychczas ograniczały się do próśb i gróźb. Zakrojona na szeroką skalę akcja fiskusa mocno uderzy w popularną platformę aukcyjną, która odpowiada za połowę obrotów e-commerce w Polsce. Wielu jej użytkowników nie płaci podatków od sprzedaży.\nObecnie w Polsce firmy może kontrolować około 40 podmiotów. Uprawnienia organów władzy tylko w niewielkim stopniu ograniczyła ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Jej nowelizacja weszła w życie w marcu 2009 roku. Wprowadzono zapisy ograniczające czas trwania kontroli, zakazano przeprowadzania więcej niż jednej kontroli w tym samym czasie.\nŹródło: Mambiznes.pl, GazetaPrawna.pl\nPosted bydareus 21 lutego 2010 Posted inBez kategorii\nXevin Lab: nowy inkubator przedsiębiorczości\nŚwistak.pl nawiązuje współpracę z portalem Opineo.pl


Jak rozliczać najem lokalu użytkowego - Podatki - GazetaPrawna.pl - wiadomości, akcyza, CIT, PIT, VAT\n3 lipca 2009, 10:20\nStawka amortyzacji 10 proc.\nLokale użytkowe wpisane do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych do końca 2006 roku są amortyzowane na podobnych zasadach jak budynki i lokale mieszkalne. Zasadniczą różnicę stanowi wysokość rocznej stawki: 1,5 proc. dla budynków i lokali mieszkalnych oraz 2,5 proc. dla lokali użytkowych. Podobne są także reguły, wedle których nalicza się amortyzację przyspieszoną. Zarówno wówczas gdy dotyczy ona lokali mieszkalnych, jak i użytkowych wpisanych do ewidencji przed 1 stycznia 2007 r., można stosować roczną stawkę amortyzacji w wysokości do 10 proc., jeśli budynek lub lokal został wybudowany przynajmniej pięć lat wcześniej niż rozpoczęła się jego amortyzacja.\nMinimum 40 lat\nOznacza to, że jeśli budynek lub lokal użytkowy był wpisywany do ewidencji przed zmianą przepisów, czyli do 31 grudnia 2006 r. włącznie, podatnik stosuje zasady stare, a od 1 stycznia 2007 r. – zasady nowe.\nNowe lokale użytkowe, które zostały wpisane do ewidencji po 1 stycznia 2007 r., amortyzowane są bez zmian. Natomiast zupełnie zmienione zostały reguły amortyzowania lokali używanych. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 22j ust. 1 pkt 4 dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5 proc., podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika.\nDla sposobu amortyzowania istotną okolicznością jest termin wprowadzenia takiego obiektu po raz pierwszy do ewidencji środków trwałych\nOkres amortyzacji nie może być jednak krótszy niż 40 lat, pomniejszony o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do użytkowania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika (ale nie krótszy niż dziesięć lat).\nUżywany już po roku\nZałóżmy, że podatnik kupił pawilon handlowy w czerwcu 2009 r. Pawilon był oddany do użytkowania w maju 2002 r. i od dnia oddania go do używania upłynęło siedem lat. Podatnik wylicza więc stawkę amortyzacji: 40 lat minus siedem lat, co daje 33 lata. 100 podzielone przez 33 daje roczny wskaźnik amortyzacji w wysokości 3,03 proc. Podatnik ten od lipca 2009 r. wlicza w koszty z tytułu amortyzacji 252,50 zł miesięcznie (3030 zł rocznie).\nwynajem prawo podatkowe


Dzień kobiet bez praw kobiet to żart. Zamiast kwiatka - bukiet z 12 postulatów OKO.press\nOKO.press 8 marca 2021\nDzień kobiet bez praw kobiet to żart. Zamiast kwiatka – bukiet z 12 postulatów OKO.press\n111 lat temu po raz pierwszy był obchodzony Dzień Kobiet. Zamiast zdawkowych życzeń przypominamy jak daleko dziś w Polsce do równouprawnienia płci. Piszemy o alimentach, o emeryturach, dyskryminacji płacowej, o antykoncepcji i prawie do decydowania o własnym ciele\nDziś Dzień Kobiet, więc jak co roku politycy chętnie składają kurtuazyjne życzenia, rozdają kwiaty i całują ręce. Kobietom to na nic. Przypominamy o prawdziwych problemach i bolączkach polskich kobiet, które coraz częściej zamiast na państwo mogą liczyć wyłącznie na siebie.\nPoprawić ściągalność alimentów\nAlimenciarze pracują na czarno, ukrywają dochody. Pomagają im pracodawcy, czasem rodziny. Tak od lat unikają odpowiedzialności. W 2019 roku ich dług wobec dzieci przekroczył 12 mld zł. To jedna czwarta wydatków budżetu centralnego na edukację. Życzymy poprawy ściągalności alimentów i zniesienia kryterium dochodowego do funduszu alimentacyjnego, który wynosi dziś 800 zł.\nSkończyć z groszowymi emeryturami\nAż 86 proc. osób, które pobierają emerytury niższe niż świadczenie minimalne, to kobiety. „Obowiązki opiekuńczo-wychowawcze, które ciążą na kobietach, oznaczają przerwy w karierze. A to prosta droga do nieuzbierania stażu. Kobiety nie opiekują się tylko dziećmi, ale wszystkimi osobami zależnymi – osobami z niepełnosprawnościami czy starszymi rodzicami” – mówi OKO.press prof. Szarfenberg.\nFamilizacja opieki, czyli przenoszenie obowiązków opiekuńczych z instytucji publicznych na rodziny, to nie jedyne co wpycha kobiety w ubóstwo. Na ich niekorzyść działa także decyzja o dywersyfikacji wieku emerytalnego.\nKrótszy okres płacenia składek emerytalnych oznacza, że kobiety systemowo oszczędzają na emeryturę krócej niż mężczyźni, ale pobierają ją dłużej. Szacuje się, że kobieta, która przejdzie na emeryturę mając 60 lat, dostanie 66 proc. świadczenia, które przysługuje mężczyźnie w wieku 65 lat.\nPrzywrócić finansowanie in-vitro\nW 2016 roku PiS zamknął rządowy program dofinansowania leczenia niepłodności metodą in vitro, w którym urodziło się ponad 22 tys. dzieci. Gdy inne kraje debatują nad otworzeniem metody dla samotnych kobiet i lesbijek, polski rząd krzyczy o nieetycznym “mrożeniu dzieci” i inwestuje w naprotechnologię. Metodę, która w niczym nie jest w stanie pomóc parom z bezpłodnością, i nigdzie na świecie nie jest uznawana za alternatywę dla in vitro. A problem jest poważny. Polskie Towarzystwo Medycyny Rozrodu i Embriologii szacuje, że na niepłodność cierpi co szósta, a może nawet co piąta para będąca w wieku rozrodczym.\nUregulować uznanie płci\nOsoby transpłciowe mają utrudnioną drogę do zmiany płci w dokumentach, która uzależniona jest od zawiłego procesu diagnostycznego. Po zgromadzeniu obszernej dokumentacji, można wejść na drogę sądową – pozwać rodziców, za to, że źle określili płeć dziecka po urodzeniu.\nPostępowania często ciągną się latami ze względu na nieakceptującą rodzinę. Procedury opóźniają też sami sędziowie, którzy wnioskują o powtórzenie procesu diagnostycznego. Ustawa o uzgodnieniu płci, która miała w końcu uregulować status osób transpłciowych została zawetowana przez prezydenta Andrzeja Dudę.\nZapewnić dostęp do antykoncepcji awaryjnej\nPolska jest jedynym krajem w Europie, który odbiera kobietom prawo do aborcji, jednocześnie utrudniając im zapobieganie niechcianej ciąży. To brak edukacji seksualnej, ale też rzucanie kłód pod nogi jeśli chodzi o dostęp do antykoncepcji awaryjnej, która tylko w Polsce i na Węgrzech wymaga recepty lekarskiej, często niemożliwej do zdobycia w krótkim czasie.\nPrawo do bezpiecznej, legalnej aborcji\nZakazem aborcji ze względu na wady płodu rząd PiS tylko pogłębił problem niedostępności aborcji. Oficjalnie dopuszczono tortury, jakimi jest zmuszanie kobiet do donoszenia ciąży, nawet jeśli nie ma nadziei na przeżycie dziecka.\nTak zwany kompromis z 1997 roku także odbierał kobietom prawo do decydowania o własnym ciele, choć aborcje odbywały się, odbywają i będą się odbywały niezależnie od obowiązujących przepisów.\nKobiety, które chcą przerwać ciążę, są porzucane przez państwo i zmuszone do radzenia sobie na własną rękę. Muszą też obawiać się o bezpieczeństwo tych, którzy będą przy tym z nimi. Polskie prawo nie karze kobiety za własną aborcję, ale wyrok więzienia grozi każdemu, kto jej w tym pomoże. Na przykład chłopaka, który zamiast porzucić swoją dziewczynę w trudnej sytuacji, odpowiedzialnie kupuje dla niej leki.\nDostęp do aborcji został uzależniony od solidarnego aktywizmu kobiet. Działalność kolektywów kobiet pomagających Polkom dokonać aborcji w różnych krajach – Cioci Wieni, Cioci Basi, Cioci Czesi czy Aborcyjnego Dream Teamu, to tak naprawdę kolejna nieodpłatna praca zrzucana na kobiety przez państwo, które w geście hipokryzji umywa ręce.\n„Jesteśmy w stanie komuś, kto odzywa się w piątek, zorganizować wszystko już na poniedziałek, mimo dodatkowych przeszkód związanych z pandemią. To ogrom naszej pracy i czasu, dodatkowe pół etatu. Przy czym aborcja to kilka godzin w klinice, ale z osobami przyjeżdżającymi na anonimowy poród mieszkamy czasem tydzień pod jednym dachem” – mówi Ciocia Wienia\nKobiety, które mimo wielu przeszkód zrobiły aborcję, są zmuszane do milczenia. Często latami boją się przyznać do przerwania ciąży nawet przed najbliższymi.\nBy można było rodzić po ludzku\nW wielu szpitalach wciąż nie rodzi się „po ludzku”. Zmusza się kobiety m.in. do porodu naturalnego wbrew własnej woli, a ich ból czy potrzeba kontroli nad własnym porodem nie są traktowane poważnie.\nWbrew zapewnieniom prawicy, kobiety, które rodzą martwe dziecko lub ronią ciążę, nie mogą często liczyć ani na wsparcie, ani na “pokój do wypłakania”, ani nawet na odrobinę empatii i ludzkie warunki przechodzenia przez trudny moment. Jak pokazał niedawny raport NIK, szpitale wciąż pogłębiają ich traumę.\nChoć każdego roku ok. 1700 kobiet rodzi martwe dziecko, a u ok. 40 tys. kobiet ciąża kończy się poronieniem, wciąż w wielu szpitalach nie mogą liczyć na odpowiednie traktowanie, kontakt z psychologiem, czy nawet bycie w innym pokoju niż kobiety w ciąży lub po udanym porodzie. Relacje, którymi podzieliły się z nami czytelniczki mrożą krew w żyłach.\n„Przy stracie pierwszego dziecka w 2012 roku, położono mnie na sali z kobietą, która właśnie urodziła zdrowe maleństwo. Te dwa dni wywołały we mnie traumę, z której ciężko było się wyleczyć” – wspomina Oliwia. „W pokoju 2×3 pani miała KTG, a ja z martwymi bliźniakami – to zabija gorzej niż nóż w serce” – napisała użytkowniczka Instagrama.\nRządzący chwalą się, że dyskryminacja płacowa kobiet w Polsce jest na tle Europy stosunkowo niewielka. To nieprawda.\nPrawdziwy poziom dyskryminacji płacowej kobiet w Polsce jest maskowany m.in. przez dobre wykształcenie kobiet w Polsce. Prawie 45 proc. kobiet pracujących w Polsce ma bowiem wyższe wykształcenie – wśród mężczyzn ten odsetek wynosi 27 proc.\nWyższe wykształcenie jest dla kobiet drogą do mniejszej dyskryminacji, ale tylko mniejszej – bo nawet tytuł magistra lub inżyniera nie chroni przed relatywnie niższymi zarobkami.\nW najgorszej sytuacji są kobiety z wykształceniem zasadniczym zawodowym, jednak kobiety zarabiają gorzej bez względu na wykształcenie. Takie czynniki jak wykształcenie bierze pod uwagę tzw. skorygowana luka płacowa.\nZ badań dr Karoliny Goraus i prof. Joanny Tyrowicz wynika, że w Polsce wynosi ona 20 proc. w stosunku do zarobków mężczyzn, i jest mniej więcej stała. Nie mają na nią większego wpływu zmiany demograficzne ani zmiany w gospodarce.\nInnymi słowy, Polki zarabiają jedną piątą mniej od Polaków i nie da się tego wyjaśnić inaczej niż kulturową i systemową dyskryminacją.\nBy kobiety miały szansę podjąć pracę\nZ badania Instytutu Badań Strukturalnych wynika, że aż 75 proc. biernych zawodowo kobiet nie pracuje, bo musi opiekować się dziećmi lub ma inne obowiązki rodzinne.\nTo znacznie więcej niż średnia unijna – 52 proc. W Szwecji to zaledwie 18 proc.\nSpora część z nich chciałaby pracować. To aż 37 proc. biernych zawodowo (28 proc. w UE), czyli 475 tys. kobiet. Powodów, dla których nie podejmują zatrudnienia, jest wiele: mała liczba miejsc pracy w miejscu zamieszkania, nieopłacalność podejmowania niskopłatnej pracy i wysokie koszty np. dojazdów i zapewnienia opieki dzieciom, presja kulturowa i normy społeczne kształtujące decyzję o opiece nad dziećmi.\nPoprawić dostępność żłobków\nOgromnym problemem jest brak żłobków. Chociaż w raporcie znajdziemy stwierdzenie, że sytuacja w ostatnich latach poprawiła się, to jednak dane są miażdżące.\nDla kobiet, dla których dostępne są jedynie niskopłatne stanowiska pracy, podjęcie zatrudnienia jest często nieopłacalne. System zasiłków zaprojektowany jest w ten sposób, że podejmując pracę, kobieta może ten zasiłek stracić.\nBy sprawców przemocy seksualnej spotkała kara\nPolska nadal ma ogromny problem z wykrywaniem przemocy seksualnej oraz karaniem tych, którzy się jej dopuszczają. Jednoznacznych danych na temat skali przemocy seksualnej brakuje – ze względu na tabu bardzo trudno ją badać. Rozbieżności w badaniach są więc gigantyczne. Przykładowo:\nOsoby, które zdecydowały się zawiadomić służby o zgwałceniu, w większości spotykają się z niemocą systemu.\nW 2017 roku policja wszczęła 2 486 postępowań, z czego tylko w niecałych 51 proc. stwierdziła przestępstwo. Tylko 13,2 proc. osób skazanych za zgwałcenie dostaje w Polsce kary długoterminowe, czyli między 5 a 10 lat więzienia, gdzie średnia europejska wynosi 25,4 proc. (w Czechach 32 proc., na Węgrzech – 33,7 proc., w Niemczech – 24,6 proc., a we Francji – 31,9 proc.).\nZ danych tych wynika, że polskie sądy są statystycznie dwa razy łagodniejsze wobec gwałcicieli niż sądy w innych krajach europejskich (dane z European Sourcebook of Crime and Criminal Justice Statistics). Chętniej też karzą sprawców zgwałceń wyrokami w zawieszeniu. „Dziennik Gazeta Prawna” podaje, że między 2010 a 2016 rokiem od 31 proc. do nawet 41 proc. skazanych za gwałty w Polsce dostało kary pozbawienia wolności w zawieszeniu.\nBy Sejm był progresywny jak kobiety\nNie jest tajemnicą, że w sondażach da się zaobserwować duże różnice w preferencjach politycznych kobiet i mężczyzn. Najkrócej można podsumować to stwierdzeniem, że kobiety mają po prostu zdecydowanie mniejszą tolerancję dla radykalnie prawicowej retoryki. Z okazji ich święta życzymy więc, by układ sił w polskiej polityce nieco bardziej odzwierciedlał ich poglądy.\nKobiety, Protesty, nierówności\nPodoba mi się postulat uregulowania uznania płci. Widzę oczami wyobraźni, jak kobiety uprawiające zawodowo sport idą w pierwszej linii walki o to, żeby mężczyźni uważający się za kobiety mogli rywalizować z nimi na równych prawach. Widzę też pozostałe kobiety oglądające sport w telewizji jak rozmawiają między sobą: "Ale była zażarta walka między Anną i Magdą! Magda wygrała i to na serio nie ma znaczenia, że wcześniej była Zenonem. Ważne jest, że rekordy kobiet się poprawiły!" Tak, to na serio jest w interesie kobiet.\n9 marca 2021 at 08:18\nA ja oczami wyobraźni widzę latające różowe słonie. Tym samym zniżyłem się do poziomu twojej wyobraźni. Bo pojedynczy przypadek Caster Semenyi (jedyny znany mi w sporcie na olimpijskim poziomie) udało ci się rozdmuchać do wszechogarniającej reguły. Większość osób potrzebujących uznania płci raczej nie uprawia sportu wyczynowo (no chyba że masz twarde dane statystyczne, to proszę o źródła), no i w przypadku kobiet, będących nimi wg zapisu w metryce, a identyfikujących się jako mężczyźni twój wywód kupy się nie trzyma. "Zenon przegrał z Frankiem i to na serio nie ma to znaczenia, że wcześniej był Magdą. Ważne jest, że wyniki mężczyzn się pogorszyły!" – chyba zgodzisz się, że to jest bełkot. Taki sam jak twój.\nMoże i bełkot, ale niech Pan sobie poczyta o Fallon'ie Fox'ie, a najlepiej posłucha wywiadu kobiety, którą pobił. Szkoda, że nikt jej nie powiedział, że statystycznie, to co jej się przytrafiło jest sporadyczne (większość osób potrzebujących uznania płci nie uprawia sportu wyczynowo), bo dzięki temu złamana podstawa czaszki by się szybciej zagoiła.\n9 marca 2021 at 09:27\nPrzeczytałem o Fallon Fox przed chwilą (nie odmieniam nazwiska z szacunku dla decyzji życiowej) – nie znałem takiej osoby, bo nie jestem kibicem MMA i ta dyscyplina mało mnie interesuje. Ale domyślam się, że chodzi tu o jej przeciwniczkę Tammikę Brents, która przegrała na ringu – bo czytając Twoją odpowiedź w pierwszym momencie pomyślałem, że chodzi tu o rozbój w ciemnej uliczce. Ja rzecz jasna nigdy nie powiem, że ciężka kontuzja to nic takiego, bo przecież to sporadyczny przypadek. Ja mam na myśli to, że każdy człowiek, który poczuwa się się psychicznie do płci przeciwnej, niż wynika to z budowy jego genitaliów, powinien mieć prawo do zapisania tej płci psychicznej w dokumentach i medycznej korekty własnego ciała bez zbędnych kruczków prawnych w postaci pozwu przeciwko własnym rodzicom. Taki pozew to przecież bzdura, bo nikt nie jest w stanie w momencie narodzenia dziecka powiedzieć, jak potoczy się jego życie psychiczne w przyszłości, więc płeć określa się na podstawie anatomii – innej możliwości nie ma. Za to dojrzały człowiek musi mieć prawo decydowania samemu o sobie, także o własnej tożsamości płciowej, a kontrowersje związane z osobami transpłciowymi w sporcie wyczynowym nie mogą być przeszkodą ani argumentem przeciw w uregulowaniu prawa powszechnego. To powinny rozstrzygać federacje sportowe czy MKOl, których przepisy, podobnie jak prawo powszechne stanowione w wielu krajach, nie nadążają za życiem.\n9 marca 2021 at 14:28\nNawiasem mówiąc różnica między Caster Semenyą a Fallon Fox jest zasadnicza – ta pierwsza urodziła się jako kobieta i prawnie nią jest nadal, tyle że cierpi na hiperandrogenizm – schorzenie polegające na nadmiernej produkcji testosteronu przez organizm (zapewne na tle genetycznym). Być może powinna zmienić zdanie i zgodzić się na terapię hormonalną obniżającą testosteron, by móc startować w zawodach kobiet, jak chce IAAF – choćby z szacunku dla przeciwniczek. Natomiast Fox urodziła się faktycznie jako mężczyzna i zmieniła płeć dość późno – zbyt późno, by np. zmienić głos czy zmniejszyć siłę mięśni, a decyzja o starcie w kobiecym MMA rzeczywiście, jak dla mnie, była ewidentnie nie fair. Ale powtórzę raz jeszcze – te dylematy muszą rozstrzygać organizacje sportowe we własnych gremiach.\nRozumiem Pana stanowisko, ale ciężko mi zrozumieć jaki to ma związek z prawami kobiet? Jaki niby w tym mają interes kobiety, żeby walczyć o ułatwianie takim osobom zmiany płci? Bo ja tu raczej widzę problemy dla kobiet, a nie zysk, no chyba, że czegoś nie wiem?\n9 marca 2021 at 14:41\n9 marca 2021 at 09:35\nMichał Tylmanowski 9 marca 2021\nJak ma być w tym kraju z prawami kobiet dobrze, skoro problem olewają nawet ci, po których najmniej należało się tego spodziewać? Mam na myśli stację TVN. Wczoraj na TVN24, początkowo, było O.K. – na żywo informowano o protestach kobiet, łączono się nawet z panią Martą Lempart. Zapowiadała się też intelektualno-rozrywkowa uczta: odcinek "Szkła Kontaktowego" z udziałem pani Katarzyny Kasi. Można się było spodziewać, że 8 marca będzie tematem przewodnim tego odcinka, a pani Kasia, jak to ona, powie sporo mądrych i jednocześnie dowcipnych słów na ten temat. A tymczasem… wszystko nagle ucięto, bo trzeba było puścić arcyważną rzecz – wywiad (zacnej skądinąd) Opry Winfrey z księciem Harrym i Meghan. Potem jeszcze godzinne ględzenie komentujące ten wywiad. Najwyraźniej według TVN-u sprawa praw kobiet ma się w Polsce już tak świetnie, że można już tej sprawy nie poruszać, a zamiast niej puszczać jakiś bzdet (O.K., dla Brytyjczyków to pewnie interesujący temat, ale dla Polaków zmagających się z pisowskim reżimem to bzdet i tyle) o dwójce rozpuszczonych jak dziadowski bicz wiecznych dzidziali, którym od nadmiaru luksusu poprzewracało się w głowach.\n9 marca 2021 at 10:25\nPełna zgoda. Nie oglądam akurat (polskiej) telewizji ale jest to OGÓLNIE żałosne. Tysiące/miliony par/rodzin przeżywają (albo i nie) podobne i stokroć gorsze dramaty na całym świecie ale królewski przypadek "musi" zająć kilka godzin/dni/tygodni dyskusji, komentarzy i analiz. Świat będzie od tego lepszy jak nic. Współczuję nie tylko TVN-owi ale i Brytyjczykom.\nJerzy Pawelski 9 marca 2021\nAkurat Meghan Markle, zanim poślubiła Harryego w wieku 36 lat, nie była "dzidziorem", żyła zupełnie normalnie, była aktorką, wystąpiła w kilku filmach i serialach, nie zdobyła wielkiej sławy więc też i nie żyła w "nadmiernym luksusie". Harry z kolei ukończył akademię wojskową i służył przez dwa lata na wojnie w Afganistanie jako pilot śmigłowca Apache, osiągając stopień dowódcy eskadry, potem zajmował się działalnością charytatywna i promocją sportu, więc też trudno powiedzieć, żeby był rozpuszczonym dzieciakiem zajmującym się wyłącznie wydawaniem forsy.\n9 marca 2021 at 18:19\nJacek Mikołajewski 9 marca 2021\nZ całym szacunkiem dla pamięci tragicznie zmarłej (we wciąż budzących wątpliwości okolicznościach) kobiety, której imię zostanie wymienione, zawsze gdy tzw. gorącym tematem staje się coś związane z rodziną Windsorów, przypomina mi się jak trafnie skomentowali to zjawisko w 1986 r. Depeche Mode, cytuję jedną zwrotkę \_"New Dress\_" : \_"Jet airliner shot from sky,\nFamine horror – millions die,\nPrincess Di is wearing a new dress\_".\n9 marca 2021 at 13:52\nI zwróćmy uwagę, że Depeche Mode to rodacy Lady Di. Ale o ile jeszcze jestem w stanie zrozumieć Brytyjczyków, że interesuje ich postać Harry'ego i jego statusu czarnej owcy w rodzinie królewskiej, to zupełnie nie rozumiem, dlaczego polskie media zrobiły z tego temat numer jeden. W szczególności – dlaczego zrobiły to nawet te media, po których w takim dniu jak 8 marca należało się spodziewać, że skupią się na deptaniu praw polskich kobiet przez pisowski reżim, a nie na tym, kto w rodzince królowej Elżbiety jest be, a kto cacy.\n9 marca 2021 at 14:55


Blog - Wpływ roweru na rozwój umysłowy. Onilus\nPrzekonaj się do aktywności fizycznej, to jeden z najlepszych prezentów, jaki możesz sobie zrobić. My sugerujemy wybrać rower o którym ogólnie wiadomo,że pozytywnie wpływa na rozwój fizyczny. Mniej znany jest fakt, że kolarstwo to świetny trening dla mózgu.\nBadania uczonych z Uniwersytetu w Utrechcie wykazały, że regularne korzystanie z roweru pozytywnie wpływa na funkcjonowanie tzw. istoty białej w mózgu, która odpowiada za prawidłowe przewodzenie impulsów nerwowych. Regularne pedałowanie przyśpiesza przekazywanie informacji między neuronami. Konsekwencją tego jest zwiększenie umiejętności uczenia się i koncentracji.\nBadania nad korzyściami jazdy na rowerze badali też naukowcy z Tajwanu. Wyniki ich badań udowodniły, że regularna jazda na jednośladzie podnosi poziom białka BDNF w mózgu. Jest to wydzielana przez neurony substancja, która spowalnia procesy starzenia oraz zmniejsza problemy związane z chorobami neurologicznymi. Wysoki poziom BDNF poprawia nastrój, pamięć i tzw. pamięć kognitywną. Jest to umiejętność podejmowania decyzji w sytuacjach niepewnych i nieprzewidywalnych.\nNaukowcy z Illinois wykazali, że po pół roku codziennej jazdy na rowerze zwiększył się o 2 procent hipokamp (element układu limbicznego odpowiedzialny głównie za pamięć). A zdolność zapamiętywania o 15 - 20 procent.\nPowyższe zalety jazdy na rowerze są szczególnie istotne dla osób starzejących się. Bo przeciwdziałają naturalnemu obniżeniu funkcji mózgu, który postępuje wraz z wiekiem. Udowodniono naukowo, że mózg osób między 60 a 70 rokiem życia regularnie uprawiających sport jest młodszy niż osób, które tego nie robią.\nJazda na rowerze polepsza też samopoczucie. Ponieważ czasie wysiłku fizycznego powstają duże ilości dopaminy, nazywa się ją "przekaźnikiem przyjemności" i serotoniny, która odpowiada za dobre samopoczucie. Po skończonym wysiłku w organizmie uwalniają się endorfiny, znane jako "hormony szczęścia". Dzięki nim ludzie odczuwają radość i zadowolenie.\nDotleniony mózg jest w stanie lepiej poradzić sobie ze stresem, wzmaga pomysłowość i jasność myślenia. Wysiłek w trakcie jazdy na rowerze przekłada się na lepszy sen. Bowiem w trakcie aktywności fizycznej rozpada się kortyzol - hormon stresu.\nAby osiągnąć wyżej wymienione efekty jazda na rowerze nie ma być intensywna i długa. Wystarczy 30 minut jazdy w umiarkowanym tempie każdego dnia.