KONIECZNOŚĆ MITU? | WIZJA LOKALNA\n1 042 240 wizyt\n25 kwietnia, 2010 — Stanisław Błaszczyna\nLudzie dzielą się na tych, którzy mity tworzą i na tych, którzy mity obalają.\nPrzy tym, nawet ci, którzy mity obalają, również je tworzą.\nWszyscy jesteśmi mitotwórcami.\nMity mają to do siebie, że są odporne na racjonalne weryfikacje. Argumenty tych, którzy poszukują prawdy, tudzież mity demaskują, bywają nieskuteczne, bo operują na innym poziomie – niejako w innym wymiarze rzeczywistości.\n(A trzeba pamiętać, że sfera mityczna również tworzy naszą rzeczywistość.)\nMit jest więc stale obecny w naszej kulturze, i wszystko wskazuje na to, że właśnie dzięki mitom ta kultura wogóle powstała.\nWobec tej wszechobecności mitu ważne jest to, by mity rozróżniać.\nBowiem mit może zarówno generować zło, jak i dobro; może być czymś konstruktywnym, jaki i destruktywnym; może wyzwalać, ale i niewolić; może skłaniać ludzi do tolerancji, jak i nienawiści… etc.\nZastanawiać może to, dlaczego ktoś chce dany mit zburzyć.\nBy zastąpić go nowym mitem? Może w imię tzw. prawdy historycznej (czy też „prawdy” wogóle)?\nWydaje mi się jednak, że dotarcie do takiej prawdy jest niezwykle trudne więc często to, co nazywamy „prawdą”, jest jedynie naszą interpretacją.\nLeszek Kołakowski uważał, że na takie współżycie jesteśmy skazani i że jest ono nieuchronne i niemożliwe zarazem. Cały świat jest oparty na dialektyce, a biegunowe przeciwieństwa wyznaczają jego rozwój i kierunek.\nMit jest wszędzie. I kto decyduje się na walkę z nim, z góry skazany jest na przegraną. (Można powiedzieć, że przestrzeń mityczna pełna jest smoków z natychmiast odrastającymi głowami.) Jednakże nie musimy patrzeć na to fatalistycznie, uznawać to za jakieś kulturowe brzemię. Mity są nam wszystkim potrzebne.\nOd naszej mądrości, wyczucia, (również śwtatopoglądu, ale także charakteru i temperamentu) zależy jednak, które z tych mitów zaakcaptujemy, a które będziemy skłonni demaskować. Walczymy z mitami, dementujemy, obnażamy ich iluzoryczną genezę… A i tak, mimo wszystko, pozostaniemy zanurzeni po uszy w sferze mitycznej, jaką jest cała nasza kultura.\nNasze nieporozumienia związane z mitem biorą się m.in. stąd, że różne rodzaje mitów mamy na myśli. Nie można zawężać naszych rozważań jedynie do takich mitów, które są pewnym zafałszowaniem historii, samookłamywaniem się, czystą a jałową ułudą, manipulacją, czczym wymysłem… etc.\nMity są konieczne – i to nie tylko dla ludzi „słabych”. Są konieczne dla nas wszystkich… gdyż wszyscy jesteśmy słabi w kontekście naszej La condition humaine, (ponieważ zawsze istnieją siły, które nas przerastają).\nJestem skłonny widzieć ją jako wielką (często wspaniałą) siłę ludzkiej wyobraźni. Jest ona wyrazem naszego pragnienia zadomowienia się w świecie… jak również pomaga nam z tym światem się zmagać.\nMoja „prywatna” definicja mitu (sprowokowana przez Magamarę):\nMit jest pewną konstrukcją myślową, dzięki której człowiek (dysponując swoimi ograniczonymi możliwościami poznawczymi, doświadczalnymi, intelektualnymi…) próbuje zrozumieć (przedstawić, opisać) jaka jest jego rola w świecie, czym jest los, w który został on uwikłany. Mit pozwala wyrazić nasze najgłębsze pragnienia, oswoić i zneutralizować lęk, nadać sens egzystencji w świecie, któremu rozum i racjonalizm nie jest w stanie sensu nadać. Mit próbuje też uprościć wielką złożoność świata, który nas otacza; umożliwia odnalezienie w nim jakichś punktów orientacyjnych – ustala pewne punkty odniesienia, jak również usiłuje “uwspólnić” nasze międzyludzkie doświadczenia egzystencjalne… Daje wskazówki jak mamy się zachować, co wybierać… Owiewa też poetycką aurą to, co bez tej otoczki mogłoby się nam wydać zbyt surową, krwistą tkanką nieludzkiej, bezwzględnej i ślepej Natury.\nMit w zasadzie opiera się dychotomii “prawda – fałsz”, bo funkcjonuje na innym poziomie świadomości niż “zero-jedynkowe” metody weryfikacji.\nIluistracja: fragment ryciny Albrechta Dürera „Upadek człowieka. Adam i Ewa.”\nNapisane w FILOZOFIA, LAPIDARIA, MITY ODWIECZNE, PSYCHOLOGIA, religia, WSPÓŁCZESNE MITOLOGIE. Tagi: człowiek, ewolucja kultury, historia, konfabulacja, kultura, mit, mitologia, mitotwórstwo, prawda, religia, rzeczywistość. 63 Komentarze »\nKomentarze 63 to “KONIECZNOŚĆ MITU?”\n25 kwietnia, 2010 o 8:43 am\nO mitach była tu mowa niejednokrotnie. Jednakże temat ten ciągle jest aktualny i warty rozważenia. Pozwolę więc sobie przytoczyć fragmenty dyskusji, jakie na ten temat prowadzone były przy okazji kilku wpisów (zwłaszcza na moim poprzednim blogu Brain Graffiti ).\nTutaj zebrałem te wypowiedzi rozproszone, które – jak myślę – wnoszą wiele do naszego zrozumienia czym tak naprawdę są mity.\n“Ucieczka w świat archetypiczno-mitycznej ułudy” jest także ucieczką przed cierpieniem (działa tu bardzo powszechny – i dość prosty – mechanizm psychologiczny człowieka, obecny nie tylko w chorobach psychicznych, ale znany chyba nam wszystkim). Uciekamy w świat (większej lub mniejszej iluzji), bo w nim owa niepewność jest niejako anulowana, znoszona (taką m.in rolę pełnią przecież wszystkie religie – stąd tzw. “mocna” wiara, stąd dogmaty, stąd “prawdy”, które są “prawdą i tylko prawdą”, czyli nie podlegające podważeniu ani nawet dyskusji…)\nCzasem tak (jak w przypadku Kirkegaarda choćby – nie mówiąc już o innych “skokach” w metafizykę dokonywanych np. przez Pascala, czy wszystkich filozofów metafizycznych); czasem nie – lęk egzystencjalny nie musi być doświadczany przez wszystkich ludzi, a nawet jeśli jest doświadczany, to nie jest to doświadczenie dojmujące, stałe… Niekiedy są to tylko mdłości. Czasem wybieramy coś zupełnie innego (wydawałoby się przeczącego ułudzie) – np. hedonizm lub sarkazm, łagodność lub cynizm, zaangażowanie lub obojętność, pasję lub stoicyzm… etc.\nJednakże, życie człowieka wypełnione jest nie tylko cierpieniem.\n(…) nie potrafię w żaden sposób dać sobie rady z antynomią zawartą w tym zestawieniu:\n“Czyż nie jest naszą największą mądrością – mądrością człowieka – właśnie świadomość własnej niewiedzy i zdolność do ciągłego poddawania w wątpliwość tego, co już “wiemy”? Wydaje mi się, że tylko dzięki temu może istnieć postęp w ludzkiej kulturze – w naszym poznaniu i myśleniu…”\n“Musimy budować nasz świat archetypów, mitów i symboli (…)\nI jeszcze odnośnie tego mojego, ostatniego, cytowanego przez Ciebie akapitu: wcale nie jestem tego pewien (chyba wbrew Kołakowskiemu) czy musimy budować nasz świat archetypów, mitów i symboli. Biorąc jednak pod uwagę obecny stan naszej kultury, obecne stadium rozwoju myśli i świadomości człowieka – jest to konieczność. Czy jednak tak samo będzie w przyszłości? A może jednak odkryjemy w końcu jakieś kosmiczne “oprogramowanie”, które pozwoli nam zrównać się wszechmocą z Bogiem, albo okiełnać siły, które rządzą światem? (Co na jedno wychodzi.)\nNa pytania można (spróbować) odpowiedzieć jeśli są jednoznacznie i zrozumiale sformułowane. Ja nie znalazłem w tekście pytania – zawiera on luźne refleksje i szereg (być może błędnie przeze mnie interpretowanych) antynomii. Klamra, która je spina to konstatacja trudnej do pogodzenia sprzeczności pomiędzy dążeniem do tego “co jest” i koniecznością pielęgnacji tego co nas konstytuuje, a co nas od rzeczywistości (i wiedzy o tym “co jest”) oddala.\nWygląda na to, że Ty uważasz proces tworzenia “przestrzeni mitycznej” przez człowieka za to, co nas od “rzeczywistości (i wiedzy o tym “co jest”) oddala”. Dlatego uznajesz to za antynomię.\nMity zawierają wiele pułapek, dlatego moim zdaniem warto je czasem dekonstruować, właśnie po to aby lepiej zrozumieć co nami powoduje. Doświadczenie uczy, że bezkrytyczna wiara w mit a także posługiwanie się nim prowadzi do uproszczeń, krótkowidztwa i niewrażliwości właśnie. Nie twierdzę, że mity i stereotypy nie mają funkcji pożytecznej i z pewnością upraszczają komunikację. Czasem bywają niezbędne. Ale nie zawsze o to uproszczenie właśnie chodzi. A rozumienie nie prowadzi automatycznie do komplikacji.\nByć może problem sprowadza się do tego, w jaki sposób ma się odbywać ta “dekonstrukcja” mitu – co jest jej rzeczywistą motywacją, jakie są prawdziwe intencje, i czy dekonstruując mit nie pozbawiamy ludzi jakiegoś oparcia – nie dając im niczego w zamian.\n„Łatwiej jest burzyć niż budować”\nMoim zdaniem nie w przypadku prawd obiegowych, mitów i stereotypów. Te rosną jak grzyby po deszczu i nie sprzjają moim zdaniem poznaniu, które i tak jest ograniczone z natury rzeczy albo innej natury, w zależności od koncepcji jaką przyjmiemy.\nSzukanie umiaru nie jest złe. Zgadzam się z Tobą, że wielu ludzi potrzebuje utartych, znanych scieżek, aby się nimi poruszać, gdyż poczucie bezpieczeństwa jest dla nich wartością nadrzędną i odnajdują je m.in. w przyjmowaniu sposobów myślenia utartych od pokoleń. Nie sądzę, aby można im było cokolwiek odebrać. Ich wiara jest silna, bo wynika z głębokiej potrzeby. I nie mam najmniejszego zamiaru ich osądzać, ani broń boże uświadamiać.\nAle przecież mówimy tu o naszych osobistych poglądach, więc ja sama chętnie dowiaduję się, że rzeczy niekoniecznie są takimi jakimi je widze. Może to zabrzmi paradoksalnie, ale w tym właśnie odnajduję poczucie bezpieczeństwa. W zmienności i świadomości, że niekoniecznie jest jak jest. Nie sądzisz, że daje to ogrom możliwości? Przy jednoczesnym pozostawieniu przestrzeni dla funkcjonowania mitów, dla tych, którym jest to potrzebne? A jednocześnie w sytuacjach, gdy stają się one niebezpieczne, ranią innych ludzi, stawiają granice, takie podejście właśnie stanowi fundament rozmowy, a przynajmniej szanse na próbe zrozumienia się? Nie wspominając już o możliwościach poznania. Te rosną wg mnie kolosalnie, niekoniecznie poprzez uznanie wersji alternatywnej za prawdziwą i znowu jedyną. Ależ nie. Zaczyna sie poszukiwanie, snują się myśli, czyli rozpoczyna się przygoda.\nBezkrytyczny szacunek do mitów jest mi istotnie obcy. Mnie szczerze mówiąc nie interesują mity. Interesuje mnie (i niejednokrotnie boli) ich bezrefleksyjna akceptacja i funkcjonowanie w charakterze prawd objawionych. Zarzucasz mi skłonność do szyderstwa? No cóż, coś w tym jest. Czołobitność i brak krytycyzmu w stosunku do mitów i nie skażona cieniem wątpliwości wiara w ich wiarygodność zawiera w sobie (dla mnie przynajmniej) cały szereg aspektów nader komicznych. Sądzę, że przypomnienie od czasu do czasu, że “muchy nasrały na Najjaśniejszego Pana” nie zaszkodzi. Choćby aby ujrzeć wyraz twarzy tych wszystkich, którzy sądzą, że porządek universum którego przedstawicielem jest wywiadowca Bretschneider jest jedynym, powszechnie obowiązującym i godnym szacunku modelem rzeczywistości.\nJa również nie mam bezkrytycznego stosunku do mitów. Ale doceniam ich wagę i znaczenie. Widzę ich funkcję scalającą i konstytuującą życie człowieka, zarówno w wymiarze indywidualnym (psychicznym), jak i społecznym (kulturowym, historycznym). Nie mogę zatem pojąć tego, że – jak piszesz – “nie interesują Cię mity”. To tak, jakbyś stwierdził, że nie interesuje Cię kultura (bo rozwój naszej kultury jest w dużej mierze – jeżeli nie przede wszystkim – procesem mitotwórczym).\nMitologia i religia to reakcja obronna człowiek, który obawia się niszczącej siły rozumu. Rozum mówi o nieuchronności śmierci – mit i religia pozwalają w nią wątpić.\nMity zaspokajają potrzebę wiary.\nMit łączy się z magią i obrzędem, służy podtrzymywaniu społecznego porządku, porządku kosmicznego również.\nMit jest opowieścią o przeszłości, ale objaśnia teraźniejszość, a nawet przyszłość.\nNie cierpię mitów a jaszcze bardziej to, że trudno je zdementować. Mitów jakichkolwiek. (…)\nIwona, czy naprawdę nigdy nie lubiłaś bajek?\nJeśli jesteś np. osobą religijną, to też nie możesz się obejść bez mitów…\nNie możesz się obejść bez mitów także wtedy, kiedy nie jesteś religijna, bowiem, np. jeśli kogoś kochasz – to Twoja idealizacja też jest mitem.\nDosłownie wszystkie nasze rytuały zakorzenione są w micie.\nBez mitów nie byłoby literatury, sztuki, kultury wreszcie…\nMit niekoniecznie musi być czymś złym.\nJa również nie znoszę mitów, które szerzą ksenofobię, rasizm, martyrologię, nienawiść… etc. Takich, które zakłamują historię i są wykorzystywane do politycznych manipulacji.\nTak się złożyło, ze w przeszłości częściej byłem po stronie tych, którzy mity obalali, niż tych, którzy mity tolerowali. Z wiekiem jestem jednak ostrożniejszy z „demaskowaniem” mitów.\nTak więc dotknęliśmy problemu mitu o micie.\nJest rzeczą delikatnie mówiąc naganną, celowe fałszowanie historii, faktów. Ale z drugiej strony, zważywszy na naszą jakże ludzką naturę ze skłonnością do słabości, pychy, chęci panowania, jest to również zrozumiałe (choć nie dla wszystkich do przyjęcia i chwała im za to).\nNatomiast mity rozumiane jako wierzenia, legendy, dzieje bogów i herosów są piękne. I choć zdajemyu sobie sprawę, że są one tylko hipotetyczne lub zupełnie zmyślone, to się na nie nie obrażamy. Przecież wiemy, że ich istotą nie jest kłamstwo dla kłamstwa. Lubimy ten świat ułudy, tajemnicy, fantazji, czasami nadziei. W skrytości ducha każdy z nas kiedyś zamarzył o przeżyciu magicznej „godziny pąsowej róży”.\nŻycie bez mitów byłoby jak piękny, sztuczny kwiat bez zapachu, jak motyl nocny bez tęczy barw, jak przekłuty balon – bez wdzięku, bez tajemnicy, mniej fascynujące. To tak jakby nam przyszło całe życie przeżyć w inkubatorze. Unikniemy infekcji, będziemy żyli zdrowo, bez fizycznego cierpienia tylko czy to bedzie pełnia życia?\noprzeć się o tęczę”.\n25 kwietnia, 2010 o 3:04 pm\nBardzo pięknie pan zakończył rozważania – „Jestem skłonny widzieć ją jako wielką (często wspaniałą) siłę ludzkiej wyobraźni. Jest ona wyrazem naszego pragnienia zadomowienia się w świecie… jak również pomaga nam z tym światem się zmagać.” Trudno coś więcej dodać.\n25 kwietnia, 2010 o 4:10 pm\nDziękuję za ten bardzo osobisty komentarz.\nZdarza się przy tym okazja, by powitać Cię na moich „łamach” :)\nMam nadzieję, że będziemy mogli (od czasu do czasu przynajmniej) wymienić między sobą opinie na interesujące nas tematy.\nPS. O Twojej wędrówce po Europie (głównie po Hiszpanii) wiem, gdyż czytałem fragmenty Twoich wspomnień (czy też raczej relacji z podróży).\nPS2. Tytułowanie mnie „panem” wydaje mi się tutaj zbyteczne :)\n25 kwietnia, 2010 o 4:17 pm\n“Jestem skłonny widzieć ją jako wielką (często wspaniałą) siłę ludzkiej wyobraźni. Jest ona wyrazem naszego pragnienia zadomowienia się w świecie… jak również pomaga nam z tym światem się zmagać.”\nGdybys mogl, Logosie, podaj przyklady mitow stanowiacych o sile wyobrazni ludzkiej (bo mnie sie zdaje ze jest dokladanie na odwrot i ze mity wyobraznie ograniczaja) oraz mitu, ktory pozwala Ci sie zmagac ze swiatem (bo mnie sie zdaje, ze mity prowadza w slepa uliczke niewiedzy oraz pozwalaja tkwic w zludzeniach, co ze zmaganiem sie moim zdaniem, niewiele ma wspolnego) moze byloby mi latwiej zrozumiec Twoj punkt widzenia, a chcialabym.\n25 kwietnia, 2010 o 5:09 pm\nA choćby „Iliada” i „Odyseja”, a choćby mity greckie… nie wspominając o mitologiach, które są udziałem dosłownie wszystkich kultur świata.\nMity są również nieodłączną (a może i radykalną) częścią każdej religii (o której przecież nie można powiedzieć, że nie pomaga ludziom zmagać się ze światem).\nNie wydaje mi się, że mity prowadzą w „ślepą uliczkę niewiedzy”. Często są jakby punktem wyjścia, a już na pewno uznać je można – w pewnym sensie – za punkty orientacyjne w „przestrzeni” ludzkich wartości, wyborów i zachowań (indywidualnych i społecznych).\nZresztą, wydaje mi się, że zarówno w moim wpisie, jak i w powyższej dyskusji wykazałem dlaczego uważam mit za coś konstruktywnego i wręcz niezbędnego w procesach kulturotwórczych.\nWydaje mi się, że Ty bierzesz pod uwagę tylko jakiś jeden rodzaj mitów (może kojarzysz je bardziej ze stereotypem, przesądem, uprzedzeniem, „zakłamaniem”, fałszem, jakąś „zmyłką”… etc.) A ja namawiam do szerszego spojrzenia na mit.\nZgodziłbym się, że tworzenie mitów często wynika z niewiedzy, a raczej z ludzkiej niemożności poznania wszystkiego „co jest” i ogarnięcia całości otaczającego nas świata – zrozumienia wszystkich jego aspektów (w tym i naszej w nim egzystencji).\nI tak, tak… mity często „pozwalają tkwić w złudzeniach” (zauważ jednak, że często tzw. „złudzenie” trudno odróżnić od nadziei, a ta nie ma już tak jednoznacznie pejoratywnego wydźwięku.)\nPS. Miło mi beatrix, że tu zajrzałaś i że zdecydowałaś się zabrać głos.\n25 kwietnia, 2010 o 5:00 pm\nLogosie, Twoja wizja mitu jest bardzo szeroka i dryfuje ku współczesności. A czy my, dzisiejsi, dosyć się pochylamy nad mitami np. greckimi? Ich uniwersalna głębia jest niezmierzona i… zaskakująca (to nie jest takie oczywiste dla wielu). Wobec tego ogromnego potencjału ja nie odczuwam potrzeby posiadania mitów bliższych współczesności, które nie wiadomo, czy nie ulegną zdegradowaniu. A przecież tak się działo z wieloma.\n26 kwietnia, 2010 o 4:19 am\nWiem, że kiedyś swój wpis poświęciłeś Stefanowi Chwinowi i jego „Dziennikowi dla dorosłych” ;)\nU nas Różewicz niewiarę przedstawia jako bolesną ranę po ‘Bogu , który odszedł”. „Kto nie wierzy , na pewno cierpi z powodu niewiary” – przekonywał mnie niedawno ksiądz N.\nI wiem ,że choćbym nie wiem jak się starał, nigdy nie stanę się prawdziwym ateistą.\n– Nieczujecie się ubożsi od wierzących? – pytam. – Nie, skądże – Czujemy się normalnie.\nJa miałam to szczęście, że dzięki moim rodzicom „Kościół katolicki nie zatruł moją duszę „ błogosławioną trucizną wiary” … i bardzo im jestem za to wdzięczna :D)))\nNatomiast w dzieciństwie namiętnie czytałam bajki , baśnie i książki dla dzieci, które sobie sama wybierałam z półek szkolnej i dzielnicowej biblioteki . I to nie wszystkie – ja wybierałam te łagodniejsze ;D)))\nKażda religia to zbór legend, mitów, jakiś historii, opowiadań umiejętnie spisanych i ułożonych. Tak było i w starożytności i tak jest obecnie. Problem polega na tym , by ci którzy je tworzą umieli odpowiednio dopasowywać do otaczającej nas rzeczywistości, by z nią współgrały. Bo jeżeli nie będą dopasowane , to ludzie uciekną w inne „mity” . Bo jesteśmy dziećmi do końca naszych dni i uwielbiamy „bajki”.\nZ tym, że zaraz zacytuje „Iwonę” – oczywiście moim zdaniem, bo to mój wybór !\n26 kwietnia, 2010 o 6:41 am\nGłębokie i refleksyjne zakorzenienie w mitach nadało uniwersalną, potężną i niewyczerpaną siłę dziełom HOMERA, AJSCHYLOSA, SOFOKLESA, EURYPIDESA (z etc. raczej ostrożnie). Wydaje mi się, że tacy WIELCY jak Leonardo da Vinci czy Michał Anioł wybrali sztuki plastyczne, czując, że w słowach nie dorównają Mistrzom. Zastanówmy się, kto dorównał?\nBardzo cenię mity greckie (one tu najlepiej nadają się jako przykład, choć nie jedyne mają tę głębię, której poszukujemy jak ślepcy, po omacku). Camus, rozmyślając o mitach, odkrył inny aspekt „syzyfowej pracy”. Z tegoż motto dla Twoich zachęt do myślenia: „Po to są mity, by ożywiała je wyobraźnia”.\n26 kwietnia, 2010 o 8:07 am\nLogosie, czytając informacje o ateizmie Niemców, które zamieściła Jula, poczułam chłód na plecach. To bardzo ponura wizja, taka czcza „normalność”. W tym momencie na myśl mi przychodzi Bruno Bettelheim i Jego „Cudowne i pożyteczne – o znaczeniach i wartościach baśni”, i to, niestety, nie tych łagodniejszych. Tam zarysowują się zależności między istotnością baśni i mitu a nurkowaniem w barbarzyństwo (co Niemcom przecież się zdarzało). Czy to była manifestacja „normalności” wyniesionej z XIX w., czy bezbronności wobec mitu III Rzeszy. Bezbronności człowieka „bez-dusznego” (?)\n26 kwietnia, 2010 o 8:32 am\nNiestety, akurat tutaj wizja pana Chwina jest cokolwiek… literacka. On przedstawia „świat” ateistów jako taki wyidealizowany bezbożny „Eden”, a takiego przecież, tak naprawdę, nie ma. Tym samym kreuje Chwin mit, od którego też poczułem chłód (a taki „ziąb” czuję niemal zawsze, kiedy stykam się z ateistyczną czy też nihilistyczną propagandą).\nMitem założycielskim III Rzeszy była ogłoszona w XIX wieku „śmierć Boga”, i uznanie człowieka (wraz z Naturą) za jedynego twórcę Wielkości (zwłaszcza w obrębie „nadludzkiej”, wspaniałej rasy aryjskiej i germańskiej kultury).\n(W tym kontekście ów słynny napis na żołnierskich pasach „Gott mit Uns” był jedynie jakimś anachronizmem.)\nMoże to się nie mieści w głowie, ale nawet z tym swoim arsenałem staro-germańskiej mitologii, cała ta faszystowska machina była w swej istocie przeraźliwie… racjonalna.\n26 kwietnia, 2010 o 9:14 am\nNo a co powiesz o „Ojcach Ameryki”, przecież to nie byli romantycy, według mnie „racjonaliści z krwi i kości ” !\nWystarczy dokładnie się wczytać w ich życiorysy! . . .\nI trzeba przyznać, że ta świetnie napisana konstytucja ma się dobrze z małymi poprawkami i funkcjonuje w życiu aż po dzisiejszy dzień, czyż nie ? . . .\n26 kwietnia, 2010 o 9:45 am\nBo to byli mądrzy racjonaliści.\nŻaden z autorów amerykańskiej Konstyutucji nie był ateistą. Byli natomiast wśród nich deiści, a prawie wszyscy byli Chrześcijanami.\nLecz mimo odwoływania się (w samej konstytucji) do Boga, wyraźnie odgraniczyli oni religię od spraw państwowych (czyli separowali jakikolwiek kościół od państwa).\n26 kwietnia, 2010 o 10:51 am\n„Bo to byli mądrzy racjonaliści…\nLecz mimo odwoływania się (w samej konstytucji) do Boga, wyraźnie odgraniczyli oni religię od spraw państwowych (czyli separowali jakikolwiek kościół od państwa).”, prawda? . . .\nTymczasem w Polsce (sic!):\n„Non possumus !!!\nRycerze Św. Jadwigi Królowej, zdając sobie sprawę z powagi sytuacji związanej z wydanym wyrokiem Trybunału Strasburskiego odnośnie usunięcia krzyża w szkole publicznej, podejmują akcję zbierania podpisów w proteście przeciwko usuwaniu Krzyża, jako symbolu religijnego w miejscach publicznych. Domagamy się zagwarantowania obecności Krzyża w przestrzeni publicznej, jako symbolu religijnego w naszym kraju oraz na terenie całej Unii Europejskiej.\n– Jeśli jesteś solidarny w proteście przeciwko lekceważeniu narodu, który identyfikuje się z krzyżem Chrystusa,\n– jeśli masz odwagę, aby bronić tego Krzyża,\n– jeśli rozumiesz odpowiedzialność za Ojczyznę, naszą ziemię, tradycję, kulturę i historię z miłości do tego, co Polskę stanowi, poprzyj nas , módl się z nami. Nie możemy zawieść Boga, Ojczyzny i tych, co oddali za te wartości życie.”\nI jeszcze ! . . .\n„Wyrok w Strasburgu dotyczy każdego katolika, bo chodzi o dziedzictwo chrześcijańskiej Europy. W naszym kraju już znaleźli się prześladowcy, którzy wyciągają ręce, by zdejmować krzyże z miejsc publicznych, czy pozwolimy im na to? NIE !!! NIE MOŻEMY !!! ”\nI to . . .\n” Krucjata 2010\n– W obronie Krzyża przejedziemy konno od Krzyża Giewontu przez całą Polskę do Pomnika Trzech Krzyży w Gdańsku.\n– Rycerze organizują akcję zbierania podpisów w proteście przeciwko usuwaniu Krzyży, jako symboli religijnych z miejsc publicznych. Domagamy się zagwarantowania obecności Krzyża w przestrzeni publicznej, jako symbolu religijnego w naszym kraju oraz na terenie całej Unii Europejskiej.”\nI to nie jest zabawa dzieci w średniowiecze ! XXI wiek – Mamy przecież dwudziesty pierwszy wiek!\nUsłyszałam o nich w TVP ! . . . Co to jest? . . . ????. . . Współcześni Krzyżacy?… Toć Jagiełło przewróci się w grobie :O !!!\nPozdrawiam, no niebezpiecznie takim rycerzom stanąć na drodze, mogą jeszcze spalić jako „czarownicę na stosie”, albo wrzucić do kadzi pełnej gorącego oleju albo smoły?!? . . ..\nNo i co Ty na to? . . .\nPs. Cytat: “Latarnie morskie są znacznie pożyteczniejsze od kościołów.” – Benjamin Franklin.\nTo jeszcze jeden dowód na mądrość “ojców USA” ! ;D)))\n26 kwietnia, 2010 o 11:25 am\nMoim zdaniem ci “rycerze” wyraźnie przesadzają.\nFanatyczne przywiązanie do symbolu i utożsamianie tego z “prawdziwą” wiarą, z “prawdziwą” polskością i “nezłomnym” patriotyzmem, w połączeniu z bojówkarską w swej istocie, tudzież infantylną retoryką recerską “bojowników o honor Ojczyzny”, daje właśnie takie oto rezultaty.\nPS. Cytat B. Franklina (“latarnie morskie są znacznie pożyteczniejsze od kościołów”) podoba mi się, choć nie jest to, moim zdaniem, słuszne w każdej sytuacji.\nNa pewno, w czasie gdy na lotnisku pod Smoleńskiem lądował samolot z prezydentem i towarzyszącymi mu ludźmi, dla prawidłowego lądowania ważniejsze było sprawnie działające we mgle oświetlenie naprowadzające na pas (i inne urządzenia nawigacyjne), niż odprawianie w tym czasie modłów.\n26 kwietnia, 2010 o 1:03 pm\nMasz z pewnością rację :D)))\nCzyżbyś był „mądrym racjonalistą” ?…\nTutaj link do mojego bloga na wirtualnej, gdzie kolejny Polak, „mądry racjonalista”, na podstawie własnych długoletnich doświadczeń i wiedzy – rzeczowo wyjaśnia przyczyny tej tragedii lotniczej pod Smoleńskiem. ;)\nU nas w Polsce już niestety narasta „mitologizacja” tego tragicznego w skutkach wydarzenia :(\n26 kwietnia, 2010 o 11:23 am\nPozwole sobie nie zgodzic sie z Twoimi pierwszymi stwierdzeniami, a szczegolnie iz „wszyscy jestesmy „mitotworcami”. Nie, nie, nie i jeszcze raz Nie. Mity tworzone sa z braku wiedzy, zrozumienia, blednego rozumowania, braku logiki, wyrasataja z ludzkiej slabosci, szczegolnie w wymiarze wiedzy. Jasne, teraz jest to czescia kultury, lektura, i czyms o czym mozna rozwazac.\nCzy sa potrzebne? – sa, w wymiarze zatkania dziury w niewiedzy ludzkiej a jego potrzebie tlumaczenia zycia. Jak religia. Jednak czy sa korzystne? Moze dla potomnosci, zeby cos bylo na liscie lektur, zeby porozmawiac o koniecznosci edukacji, o slabosci poprzednikow. Mity sa generalnie zle. Wyciszaja ludzki ped do szukania prawdy. Sa falszerstwem hamujacym rozwoj. Sa bajkami dla doroslych. Sa na tyle silne, ze walka znimi to czesto walka z wiartakami – czemu? – bo wiedza jest trudna, a bajka latwa i falszywie logiczna. Nie wszyscy jestemy mitotworcami. Nie tworz mitow :)\n26 kwietnia, 2010 o 11:40 am\nW tym co piszesz jest sporo racji (właściwie, to powtarzasz moje tezy, jakie zawarłem w moim tekście). Jednak jest to moim zdaniem spojrzenie jednostronne.\nNie mogę się zgodzić z następującymi stwierdzeniami:\n– „mity są generalnie złe”\n– „wyciszają ludzki pęd do szukania prawdy”\n– „są fałszerstwem hamującym rozwój”\n26 kwietnia, 2010 o 1:00 pm\nOdpowiedz przeczytalam zanim cos napisalam :) i dlatego moj wpis tu zaistnial. Ale sie powtorze – nie zgadzam sie z tymi tlumaczeniami. A czemu, to tez napisalam.\n26 kwietnia, 2010 o 2:25 pm\n“Pozwole sobie nie zgodzic sie z Twoimi pierwszymi stwierdzeniami, a szczegolnie iz ‚wszyscy jestesmy mitotworcami’. Nie, nie, nie i jeszcze raz Nie.”\nTy np. kreujesz mit o wszechmocy nauki i potędze ludzkich możliwości. Jak również (bezawiednie) mit o nadrzędności biologizmu nad tym, co ja nazywam “człowieczeństwem”.\n26 kwietnia, 2010 o 8:12 pm\nNie. Nie kreuje mitow. Nie wmawiaj mi nieprawdy. To sa Twoje odbiory, i sa one falszywe. Nie zgadzasz sie z moimi pogladami, masz inna wiedze na pewne tematy, i dlatego nie dopuszczasz faktow, czy innych opinii przypisujac temu forme „mitu”. Nie pisze tutaj nieczego czego nauka udowodnic nie moze, a Ty piszesz o micie. To sa antagonizmy. Chyba, ze kazda opinie, teze, nawet do udowodnienia, bedziesz nazywac mitem – wtedy sobie tak pisz. Ale to wezmie sie tylko z blednej definicji mitu. Jednak akurat tutaj widze wlasnie to o czym pisalam. Mit i nauka sie wyklucza. Dlatego piszesz nieprawde.\n26 kwietnia, 2010 o 9:17 pm\n„Mit i nauka się wyklucza.”\nNieprawda. Istnieje nauka o mitach. Nazywa się mitologią :)\n26 kwietnia, 2010 o 9:57 pm\n„mitologia [gr. mythología ‘opowiadanie mitów’], zbiór mitów danego ludu, przekazywany w formie ustnej lub spisany na podstawie ustnych przekazów. ” za PWN\n26 kwietnia, 2010 o 10:08 pm\n„mitologia (…) 2. nauka zajmująca się badaniem mitów.” („Słownik wyrazów obcych”. PWN)\n26 kwietnia, 2010 o 10:35 pm\n:) Badaniem a nie ich tworzeniem. Nauka nie tworzy mitow.\n26 kwietnia, 2010 o 11:26 pm\nIwona, ależ ja od początku żartowałem :)\nOczywiście, że mit i nauka są odrębnymi kategoriami (poznawczymi, filozoficznymi). Ale to niezupełnie prawda, że nauka jest odporna na tworzenie mitów, albo że z mitem nie ma nic wspólnego (lub nie jest podatna na jego działanie). Lecz to jest szeroki temat.\nJa, w przeciwieństwie do Ciebie, uznaję mit za jeden ze sposobów zrozumienia otaczającego nas świata (także orientacji w nim), Ty zaś uważasz, iż takie zrozumienie można posiąść jedynie dzięki nauce. Tym się różnimy.\nJuż nie wspominam, że nauka nie może dać człowiekowi odpowiedzi na jego fundamentalne pytania o sens (życia i śmierci, oraz istnienia świata), nie odpowiada na jego potrzeby metafizyczne i (sama w sobie) jest ślepa etycznie (tak więc, aby by funkcjonować w „ludzkim” świecie, musi się jednak odwoływać do jakiejś etyki, bo w innym przypadku stałaby się właśnie… nieludzka)… etc.\nProponuję, abyś przeczytała sobie fragment pracy jednego z naukowców zajmujących się funkcjonowaniem, rolą i znaczeniem mitów w społeczeństwie. (Właśnie na nią natrafiłem :) )\nMówi on także o tym, co i ja próbuję Ci przekazać:\n„Racjonaliści są przekonani, że poletko, jakie sami uprawiają (nauki przyrodnicze, logika, matematyka oraz filozofia zorientowana na naukę – tzw. filozofia naukowa) w żadne związki pozytywne z mitem wchodzić nie może. Poletko rozumu jest zamkniętą na działanie mitu dziedziną życia i myślenia. Nauka, niejako z definicji, jest przeciwieństwem myślenia koja-rzącego się z fantazjowaniem, nieracjonalnymi wierzeniami i pragnieniami.\nTradycyjny racjonalizm opiera się na wadliwym rozpoznaniu natury związków, w jakie mit wchodzi z innymi formami myślenia. Formy te (religia, ideologia, doktryny prawne i polityczne, utopia, magia, okultyzm, metafizyka, nauka) wprawdzie wykraczają poza mit, ale stale pozostają w orbicie jego oddziaływań. Mit przenika je od wewnątrz i współkształtuje. Poddany krytyce pozornie znika, by wrócić w odmienionej szacie słów i obrazów symbolizujących sens wymykający się empirycznym testom i sprawdzianom. Myślenie mityczne nadal żyje, choć zwykle w ukryciu. Bywa jednak, że wypływa na powierzchnię, by objawiać swe istnienie w świeckich rytuałach i dążeniach, których nie sposób wyjaśnić, jeśli się przyjmuje, iż człowiek jest istotą w pełni racjonalną. „\nJanusz Jusiak ( „Nauka, metafizyka, mit” UMCS)\nBardzo polecam pracę tego pana:\nClick to access NaukaMetafizykaMit.pdf\nJest to moim zdaniem znakomite naukowe opracowanie zajmujące się mitem – jego istotą, pojęciem i znaczeniem.\n27 kwietnia, 2010 o 8:29 am\nLogosie, rozumiem co Ty i Janusz Jusiak macie do powiedzenia. Sa to pewne zalozenia, ktore reprezentujecie, i pewne poglady ktore wyrazacie. Chetnie poczytalabym tekst filozoficzny jakiegos neurobiologa :) o ile taki istnieje :D\nOczywiscie, ze czlowiek nie jest istota racjonalna tylko i wylacznie, i generuje czynnosci/uczucia/poglady irrracjonalne, mityczne, bajkowe. Oswiecenie bylo racjonalizmem wykluczjacym owe zalozenie. Stad wiele pomylek. Dzial nauki zajmujacym sie psyche ludzkim, w polaczeniu z neurologicznym podlozem jest domena niedawnych czasow. Rozum to wytwor biologii. Nauka nie wyklucza mitow, jako przejawu biologizmu czlowieka, ona ich nie generuje. Nie ma mitow w nauce ;) sa fakty, nauka jest forma do sprawdzenia. Wielokrotnego. Wciaz idziemy do przodu, i wciaz irracjonalizm istnieje. Tego wykluczyc nie mozna, bo taki jest czlowiek. I taka jest jego biologia. Nauka tez nie oglasza zwyciestwa umyslu nad uczuciami, bo te uczucia juz sa o wiele bardziej sprawdzone i zbadane – nauką wlasnie. Nauka coraz bardziej rozumie te uczucia, i zna coraz wiecej bilogiczne ich podstawy. I nie jest to forma zwyciestwa jednego nad drugim.\nI jak slusznie napisales – ja uwazam, ze swiat poznaje sie przez nauke. Nie przez bajki i mity. Rozumiem Twoje pojmowanie, jednak sie z nim nie zgadzam. Nauke tworza ludzie, wiec na pewno ich irracjonalizm ma swoje pietno i w nauce :) jednak sama w sobie nauka z mitem niewiele ma wspolnego.\n27 kwietnia, 2010 o 9:11 am\nMuszę przyznać Iwona, że podoba mi się Twój komentarz. Jest wyjątkowo :) przejrzyście, jasno, składnie i konkretnie wyrażony.\nDzięki niemu można dobrze zrozumieć Twój punkt widzenia – użyłaś mocnych i istotnych argumentów.\nPatrzymy jednak z odmiennej perpsektywy. Ty – z pozycji stricte materialistycznej, biologistycznej. Ja natomiast się za materialistę nie uważam, tzn. nie sporowadzam wszystkich aspektów „człowieczeństwa” do biologii, fizjologii, mechanicystycznego funkcjonowania ludzkiego organizmu.\nZresztą, od myślenia stricte materialistycznego (a nawet empirycznego, opartego tylko na przesłankach kartezjańskich) już dawno się w epistemologii odeszło. Oświecenie też zaprowadziło człowieka w kilka ślepych uliczek (pułapek) – czyli bezgraniczne zawierzenie Rozumowi także mocno się skompromitowało (i jeśli dobrze się temu przyjrzymy, to możemy dojść do wniosku, że racjonalizm odegrał również niepoślednią rolę w tworzeniu systemów totalitarnych, ludobójczych).\nZasadnicza różnica między naszymi stanowiskami polega na tym, że Ty uważasz, iż w sposób „naukowy” można wszystko wyjaśnić.\nUważam, że są granice, poza które nie może sięgnąć stworzona przez ludzką cywilizację nauka. A to wynika z mojego przekonania o ograniczoności ludzkiej percepcji, o ludzkiej niemożności objęcia tego wszystkiego „co jest” rozumem – Po prostu nie wierzę w to, że człowiek, dysponując dostępnymi sobie środkami i możliwościami, wszystko może poznać i zrozumieć.\n(Innymi słowy; wg mnie są takie obszary, gdzie nauka nigdy nie będzie mogła dotrzeć, a tym samym umożliwiż nam ich poznanie.)\nChciałbym Ci polecić (moim zdaniem znakomitą) książkę „Punkt zwrotny” , której autorem jest amerykański fizyk jądrowy Fritjof Capra. Rozprawia się on tam właśnie z naszym mitem naukowej, (ściśle „materialistycznej” i racjonalistycznej) wszechmocy.\nPS. „Chetnie poczytalabym tekst filozoficzny jakiegos neurobiologa :) o ile taki istnieje :D”\nIstnieje, istnieje… I to niejeden… Wystarczy tylko się rozejrzeć, poszukać… :)\n27 kwietnia, 2010 o 9:36 am\nWydaje mi sie, ze to co piszesz wynika wlasnie z „Po prostu nie wierzę” – ja od wiary sie odcinam. Albo sie wie, albo nie wie – i to ze sie nie wie, tez powinno sie wiedziec ;)\nzeby sie nie powtarzac, bo w zasadzie nic nowego bym nie wniosla – pozdrawiam serdecznie :)\nMoze jak bede miala wiecej czasu od tych przyziemnych, i racjonalnych aspektow zycia to sie porozgladam za filozoficznym podejsciem neurobiologa. Bo az sie boje napisac, iz nie wierze ze taki istneieje :D\n27 kwietnia, 2010 o 9:55 am\nNo dobrze: nie wiem :)\n26 kwietnia, 2010 o 11:30 pm\nTrzeba podążać za światłem rozumu i raczej wystrzegać się mitów-stereotypów. Ale rzecz sięga głębiej ( – i tak to przedstawiasz).\nMity karmią nam duszę – nie mamią, lecz odżywiają, są życiodajne.\nPrawda (ta racjonalna) czasami ogłupia i zawęża horyzont. To jak blask, który zaciemnia (kto to powiedział?).\nWpisuję te słowa jako przyczynek do całości, bo w dyskusję wejść nie umiem. Zbyt szeroki temat. Ująłeś go – jak zwykle – od początku zakładając ambiwalencję, niejednoznaczność. Możliwe, że aby zrobić w tej debacie krok naprzód, trzeba by mozolnie uściślać pojęcia.\nBardzo się zgadzam: „mit może wyzwalać, ale i zniewolić”. Jedno i drugie, czasem równocześnie.\nSwoją drogą – nie mam natury burzyciela mitów. Omijam te, z którymi mi nie po drodze. Nie niszczę.\nTymczasem nie zdążyłam przeczytać wszystkich komentarzy – wrócę do nich przy sposobności.\nZaciekawiła mnie „Kartka z podróży”…\n27 kwietnia, 2010 o 8:31 am\n27 kwietnia, 2010 o 2:33 pm\nTeraz myślę, że można to było odczytać dwojako, ale mnie uderzyło świadome łączenie mitu z własną egzystencją. Po prostu – jeśli mówić o micie, to najciekawiej ze środka własnego życia. Na podstawie własnego głodu i potrzeby mitu. Jednak słowa są zwodnicze – tu: nie mylić mitu z jakąś półprawdą, uproszczeniem itp.\nWłaśnie wróciłam ze spotkania z Chwinem i Tomaszem Polakiem (dawniej: ks.Tomasz Węcławski) – jestem oszołomiona.\nZbyt gęste, by tu streszczać, ale uderzyła mnie przestroga przed językiem religijnym, który nie wyrasta z konkretnego doświadczenia. Jakby wszelkiej nadziei trzeba było szukać TU, nie TAM. Bo gdy mówimy na poziomie uogólnień, to rozmijamy się z życiem.\nChyba trudno mi się wypowiedzieć… No, pozdrawiam.\n27 kwietnia, 2010 o 4:03 pm\nNo właśnie: ani prawdy nie można ograniczać do „racjonalnego osądu”, ani też mitu – do „mitomańskiej kreacji”.\nPS. Bardzo byłbym ciekaw Twoich wrażeń ze spotkania z Chwinem. Podejrzewam, że atmosfera ostatnich tygodni nadała mu specyficznego charakteru i znacznej ostrości.\nChwin ma raczej tendencję, by się z mitami rozprawiać, zwłaszcza na tym pozimie „konkretnego doświadczenia”, a nie oderwanych od rzeczywistego życia uogólnień.\nNo i już widzę te jego „przestrogi przed językiem religijnym”, wygłaszane zwłaszcza u boku byłego księdza ;)\n28 kwietnia, 2010 o 4:00 pm\nMożna o mitach mówić z pozycji erudyty, naukowca, księdza, pisarza – z pozycji człowieka znającego mity, żonglującego mitami. No ale najistotniejsze jest doswiadczenie. W komentarzu, ktory Cię zainteresował piszę właśnie o doswiadczeniu. Myślę, że do przeczołgania się jakoś przez życie mit nie jest potrzebny. Proste umiejętności we współczesnej cywilizacji – na dokładkę dla naszej wygody nie skłaniającej do egzystencjalnej refleksji – wystarczają by przetrwać. No ale czasem czlowiek czuje niedosyt, nudę, lęk, poczucie bezsensu życia. I wtedy sięga się po mit i jego metafizykę. A raczej wyłuskuje z siebie ukrytą głęboko potrzebę i wybiera coś dla siewbie z tych obrazów, legend, baśni, które go otaczają albo śpią w nim czekając na rozbudzenie. Coś co czyni jego życie sensowniejszym, bogatszym – co go satysfakcjonuje, wzmacnia daje siłę i odwagę. No i doświadcza tego, jeśli swój wybór traktuje poważnie (odważnie). Jeśli nie czyni prób, jest po prostu mitomanem.\nW moim pojęciu mit, czyli jakaś historia, w ktorą się wpasowujemy, przyjmujemy za swoją, identyfikujemy się z nią, tłumaczy zycie i pozwala szukać swojej drogi. To jest piękne, bo to jest wolność. Mało – wolność w moim pojęciu samodzielnie kreowana. Często buntownicza, bo wbrew potęgom mitotwórczym – państwu, kościołowi, społecznościom czy obyczajom. No ale mitu trzeba doswiadczyć, żyć zgodnie z jego logiką. Tylko wtedy nadaje on jakiś sens życiu.\nPiszesz, że w trakcie dyskusji przestrzegano przed „przed językiem religijnym, który nie wyrasta z konkretnego doświadczenia”. To mnie rozbawiło bo instytucja, która żyje z kontroli mitów, wyraźnie przestrzega przed samodzielnym wyborem mitów. Woli by ludzie mówili językiem religijnym nie doświadczając – jak mitomani. Albo doswiadczając tylko pod ich kuratelą. W Hiszpanii spotykałem polskich katolików, którzy byli zagubieni na tych spieczonych słońcem polach bo nie mieli asysty kościelnej. Ich własna wolność czyli swoboda (mozliwość) doświadczenia ich niepokoiła.\nNo ale się rozpisałem …\n29 kwietnia, 2010 o 9:25 am\nLogosie, nie wiem, czy znajdę sposób, by się tym podzielić. Czuję się zmotywowana, ale temat trudny i łatwo poprzekręcać czyjeś intencje.\nKrótko: temat spotkania – wobec zła. Chwin obracał na nice Dekalog, węsząc wszędzie niejednoznaczności i mówił z pozycji kogoś, kto pyta.\nTomasz Polak (Węcławski – mnie on fascynuje od lat!) mówił intelektualnie, odważnie, pod prąd. Do niedawna autorytet katolickiej chrystologii, teraz: ktoś, kto mówi, że język religijny jest hipostazą, nadbudową – niekoniecznie wobec pierwowzoru (J CH) uczciwą. Gdy mówił o nicości przeszły mnie dreszcze. Spotkanie nagrywano, jak wytropię zapis, dam znak.\n27 kwietnia, 2010 o 2:49 am\nMam dystans do mitów klejących społeczność – właściwie głęboką nieufność. Dla mnie mit ma wartość tylko w sensie wzmocnienia jednostki, nadania sensu życiu. Mit ma dla mnie indywidualistyczny wymiar jak wiara w Boga poza wspólnotami wiernych – samotna. Mity scalające społeczność dramatycznie ujawniają się w momentach zagrożeń – dlatego to jest tak niepokojące współcześnie w Polsce. To jest chore, bo realnie, jak nigdy, jest mało zagrożeń.\nDo polityki wystarcza znajomość zbiór reguł i odrobina talentu – jak do gotowania. Po co nadawać jej jakiś wzniosły wymiar? Chyba, że ludzie są bezradni wobec rzeczywistości i nie potrafiąc wybrać własnego systemu wartości i wyobrażeń (mit) – i poddają się kolektywnemu. Lęk pcha ich w niewolę stadnych mitów. Tylko dlaczego dzieje się to w spokojnych czasach w cywilizowanej Europie?\n27 kwietnia, 2010 o 3:44 pm\nZważ, że dla człowieka, który „podłacza się” niejako do mitu „klejącego społeczność”, ten mit nabiera znaczenia indywidualnego, osobowego… staje się doświadczeniem wewnętrznym, czyli ma dla niego takie samo znaczenie, jak dla Ciebie Twój mit „prywatny” – umacnia nie tylko poczucie solidarności, wspólnoty, ale jednocześnie wzmacnia też i samą „jednostkę”, czyli kogoś, kto w tym procesie bierze udział.\nTy patrzysz na to wszystko z pozycji outsidera, więc łatwo Ci jest zachować dystans do tych wszystkich „stadnych” zachowań. Jeśli jednak uzurpujesz sobie takie prawo (do kreowania własnego mitu, który Cię wzmacnia) to dlaczego odmawiać tego samego grupie, zbiorowości?\nTrudny temat, prawda?\nAbsolutnie zgadzam się z Tobą, że nie jest dobrze, kiedy mity zawłaszczają np. sferą polityki, również tej międzynarodowej (głównie pod postacią stereotypów, ksenofobii i uprzedzeń).\nDzisiaj obejrzałem film TVP (którego autorem jest m.in. red. Pospieszalski) pt. „Solidarni 2010” . Są to nagrane rozmowy, jakie zebrano wśród tłumów zgromadzonych podczas żałoby na warszawskim Placu Piłsudskiego i Krakowskim Przedmieściu. Niestety, sposób doboru tych wypowiedzi jest według mnie… bardzo tendencyjny, by nie napisać skandaliczny.\nJa tam (w tym filmie) nie widziałem żadnej żałoby (ani nawet doświadczenia religijnego), żadnego modlitewnego czy psychiczego skupienia, tylko jeden wielki (a na dodatek monotonny) monolog polityczny (oraz atak) – i to po jednej słusznej lini partyjnej (pro-pisowskiej).\nMocno obawiam się o ten polski „pluralizm”, szacunek dla obiektywizmu, otwarcie na świat i Europę, uznanie czyjejś odmienności i prawa do swobodnego głoszenia własnych poglądów.\nJa tam się spotkałem nie tyle z kreacją mitu, co z „trywialnym” zwieraniem szeregów oraz tworzeniem i wzmacnianiem własnego politycznego frontu.\n29 kwietnia, 2010 o 9:29 am\nA tu mi się miejsca pomyliły…\nKarteczko, to jest bardzo ładnie powiedziane i ja umiem tylko (niczym Puchatek lub Prosiaczek) dodać: Yhmmm\n27 kwietnia, 2010 o 6:21 pm\nTrafnie wyczułeś, że mój opór wobec mitów scalających społeczność dotyczy Polski i jej „mitologicznych” podstaw. Szukanie indywidualnych wyobrażeń, egzystencjalnego systemu wartości poza tutejszym – narodowym czy społecznym – jest więc próbą oddzielenia się od niego, bo uważam, że mi szkodzi. Nie muszę w tym uczestniczyć, aby odczuwać elementarną solidarność czy wspólnotę z nimi. Ale nie potrzebuję ogrzewać się ich ciepłem czy zbijać się z nimi w masy gdy mnie trapi lęk. Lepiej uporać się z poczuciem lęku samemu, bo te masy i tak mi w niczym nie pomogą. Tak naprawdę nigdy nie były i nie są mi potrzebne do zachowania poczucia egzystencjalnego bezpieczeństwa. Wręcz przeciwnie – ich kolektywne, neurotyczne rozedrganie trapiło mnie przez lata. Chyba jestem renegatem, bo zawsze czułem się z nimi obco i napawali mnie lękiem w trakcie tych zborowych emocji scalających.\nI nie odmawiam im prawa do klejenia swej społeczności mitami nawet jeśli stawia mnie to na pozycji, jak piszesz, outsidera. Właśnie ta pozycja pozwala mi w miarę spokojnie patrzeć na ich szaleństwo. Po prostu takiego dokonałem wyboru – dzięki temu nie tonę z nimi.\nFilmu nie ogladałem, ale o nim czytałem i myślę, że to nic nowego. Takie opinie wyłapuję na co dzień rozmawiając z ludźmi. Pospieszalski jest bezwzględny – to fanatyk nie mający hamulców, nie przestrzegający granic więc podał dawkę nienawiści w pigułce. To co się rozmywa na ulicach i dociera do uszu od czasu do czasu, Pospieszalski podał jako żrący ekstrakt. Ale dla tych – zgromadzonych na żałobie – ludzi to jest moim zdaniem właśnie tworzenie mitu – ten żrący ekstrakt jest na miarę ich wyobrażeń.\nZ Twojej perspektywy to wygląda na trywialne zwieranie szeregów ale z ich perspektywy to klejenie z jakiś elementów, strzępów wizji swiata czyli mitu. Szukają swojej drogi. Dziś słuchałem historii o fladze z orłem z tego nieszczęsnego samolotu, którą podobno nieznany Rosjanin wygrzebał z głębokiego błota czystą i nienaruszoną. Po czym bojąc się swoich wladz potajemnie przekazał naszym wladzom. I przypomniała mi się historia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, której nie imały się żadne ciosy. Babcia mi o tym w dzieciństwie opowiadała i siedzi ta historia we mnie. Taką właśnie historię flagi ludziom podano odwołując się do religijno-narodowego mitu.\n27 kwietnia, 2010 o 8:35 pm\nBardzo dobrze rozumiem Twoją niechęć do „zbijania się w masy”, a zwłaszcza do podzielania jej zbiorowych mitów, nawet jeśli owe „masy” nazwiemy bardziej po ludzku społeczeństwem, albo też, socjotechnicznie – tłumem ;)\nTakże i ja sam, często miałem poczucie, że stoję gdzieś obok głównego nurtu, który porywał „masy”. Tak więc, jeśli użyłem określenia „outsider”, to nie miałem na myśli niczego pejoratywnego (bo to tak, jakbym nie rozumiał własnej postawy :) )\nNo a teraz?… zobaczymy co też ten „żywioł” przyniesie. Pewnie nic dobrego… jak to zwykle z żywiołami bywa (oby tylko jakiejś większej klęski nie było).\nNie przeczę, że mam niejakie poważanie i zrozumienie dla tej ludzkiej potrzeby mitologizacyjnej (cy też podpierania się mitem), lecz nie pozbawione to jest jednak krytycyzmu. I muszę przyznać, że im bliżej współczesności, tym bardziej ten mój krytycyzm wzrasta. Może zaczynam uważać, że lepiej byłoby, aby pewien rodzaj mitów był już tylko jakąś pieśnią przeszłości?\nPS. And by the way: znakomicie napisane :)\n28 kwietnia, 2010 o 7:07 pm\n@ Kartka z podróży, Amicus twierdzi, że świetnie napisane, ale czy do końca? „Nie muszę w tym uczestniczyć, aby odczuwać elementarną solidarność czy wspólnotę z nimi… Po prostu takiego dokonałem wyboru – dzięki temu nie tonę z nimi.”\nCóż za subtelne wyrachowanie. Choć z drugiej strony trzymanie tylko z tymi, co „wierchuszku” jest takie ludzkie ;)\n28 kwietnia, 2010 o 7:15 pm\n@ Kartka z podroży, niech Ci nie będzie przykro z ww. „Oni”, z którymi się solidaryzujesz (gdybyś się solidaryzował napisałbyś „my”) zdają sobie sprawę, że w tym kraju pojęcie solidarność już dawno przestało znaczyć to, co znaczy z definicji.\n28 kwietnia, 2010 o 7:17 pm\nSarno, sądzę, że nie zrozumiałaś Kartki. On (także) nie trzyma z tymi co na „wierchuszku” (jak zresztą przystoi prawdziwemu outsiderowi ;) )\nPrzeczytaj sobie dokładnie wszystkie jego komentarze. (Warto.)\nPS. Zarówno „polska jedność narodowa”, jak i „solidarność” polskiego społeczeństwa jest mitem.\nZaczęliśmy się o tym przekonywać zaraz po ustrojowej transformacji, utwierdzać podczas 20 lat trwania III Rzeczypospolitej, i, niestety, doświadczymy tego ponownie – i ostrzej – już wkrótce (takie przynajmniej mam wrażenie).\n28 kwietnia, 2010 o 7:35 pm\nmoże innym razem Amicusie, stałam się wyrachowana, szczególnie cenię mój czas na sen bladym świtem ;)\nPS. “Solidarność” mitem ? Nie żartuj, w nią już nawet dzieci nie wierzą i to nie tylko w Polsce. Zobacz jakie one oglądają bajki, ile w nich agresji. Od małego przysposabiane są do “wyścigu szczurów”. Modna i pożądana w dzisiejszej rzeczywistości jest konkurencja, brak skrupułów, egoizm, a solidaryzm? Puste słowo, a szkoda. Skoro jest obecnie takie “obce” i nie na czasie, może niech wróci na właściwe sobie miejsce tj. włóżmy je między kartki słownika wyrazów obcych ?\n28 kwietnia, 2010 o 8:02 pm\nTo właśnie miałem na myśli: „solidarność” jest mitem, w który już nikt prawie nie wierzy.\n29 kwietnia, 2010 o 7:49 am\nDzięki za radę, poczytałam ” kartkę z podróży” i rzeczywiście bardzo interesująca osobowość. Nie wiem tylko czy jestem obiektywna, bo z ciekawości zajrzałam na bloog Twojego rówieśnika i widziałam Jego zdjęcie, wow! ;)\nChyba tęsknię za intelektem Telemacha, bo przez moment łudziłam się, że wpisem „długie pożegnania” na swoim bloogu pożegnał się z komentującymi, by pojawić się w tym samym czasie na innym jako podróżnik pod logo „kartka z podróży”. Ale coś w tej uknutej przeze mnie torii spiskowej zgrzyta, choć sama jeszcze nie wiem co :)\n29 kwietnia, 2010 o 2:35 pm\nSarna, nie wiem co napisać, jak się wyplątać ze spisku, ktorego nie rozumiem. Nie wiem jak się wytłumaczyć ….\n27 kwietnia, 2010 o 10:43 pm\nDzięki Państwa dyskusji pojęcie mitu nabiera dla mnie nowych właściwości – których dotąd nie byłam skłonna (lub zmuszona? – zachęcona?) rozważać. Temat nie jest mi obojętny, wręcz przeciwnie. Jednak dotąd mity interesowały mnie jako odwieczne zródlo wiedzy o nas samych poprzez najodleglejszą przeszłość. Gdy rozważam moje poglądy pod wpływem argumentów, jakie sie tu pojawiają, przychodzi mi na myśl, że żyjąc niemal od zawsze „odwrócona plecami” do narodowej wspólnoty, mam ogromny, egzystencjalny, lęk wobec naszych mitów wspólnotowych. Kartka z podrózy z wielką wrażliwością refleksje o tym właśnie zwierzył. Odczuwam jedność z takimi pogladami.\nW obrębie naszej wspólnoty pojęcie outsider jest dla mnie pożądanym komplementem. Codziennie boleśnie odczuwam samotnośc w swoiskim tłumie, ale bywa, że jest ona źródłem mojej wewnętrznej siły – jednak bywa.\nPonieważ temat mitu w wyznaczonym przez Ciebie, Logosie, zakresie dopiero się dla mnie otwiera, chcę donieść, że natknęłam się na artykuł Zenona Waldemara Dudka „Cień” – o wspólczesnej niezbędności archetypu. Przypuszczam, że kilka dni temu nie zwróciłby on mojej uwagi tak wyraźnie. Serdecznie pozdrawiam :)\n28 kwietnia, 2010 o 4:28 am\nNie podchodziłabym do mitów na zasadzie całkowitej negacji. Myślę, że jest różnica między mitem, który jest próbą wyrażenia archetypów kulturowych i społecznych – a one wydają się ponadczasowe – a stereotypem, schematem. Mit, tak jak zobrazował to choćby Camus w „Micie Syzyfa” czy Grudziński w opowiadaniu „Wieża” – czy też jak zostało to kapitalnie zilustrowane za pomocą metafory platońskiej jaskini, pozwala człowiekowi zrozumieć siebie, zastanowić się nad mechanizmami, jakie determinują egzystencję człowieka (doskonale dramatyzm i jednocześnie siłę człowieka pokazał Camus właśnie w ‚Micie Syzyfa’), życie społeczne i kulturę.\nMity są nie tylko tworzywem kultury, lecz służą także do jej interpretacji. Sądzę, że w mitach (archetypach) drzemie ogromny potencjał, inspiracja, nie wyobrażam sobie świata bez funkcjonowania w nim mitów i bez ich ciągłości. Człowiek odarty z wrażliwości i myślenia mitycznego – mam takie wrażenie – straciłby coś ze swego człowieczeństwa. Tak jak zostało to pokazane w „Nowym wspaniałym świecie” Huxley’a.\nMity wyzwalają w człowieku zdolność do doświadczania przeżyć metafizycznych. Paradoksalnie, myślenie mityczne i wrażliwość na mity dają człowiekowi wolność – którą rozumiem jako zdolność do głębszej refleksji, świadomość, umiejętność zdystansowania się do tego, co materialne, ulotne, iluzoryczne. Przecież miłość też można potraktować jako mit. Przyjaźń też można potraktować jako mit. Czy moje życie bez tych mitów byłoby pełniejsze? Można przecież powiedzieć, że miłość to tylko chemia, że przyjaźń to tylko łańcuch reakcji pewnych procesów o charakterze chemicznym.\nNie identyfikowałabym z mitem stereotypu. Stereotyp zniewala. Upraszcza. Spłyca. Czyni z nas niewolników. Mity wymagają głębokiej refleksji, stereotyp zaś działa jak zatrzask, człowiek nieświadomy poddaje mu się automatycznie. Świetnie pokazał to Gombrowicz w „Ferdydurke”.\nGombrowicz pojmował całą kulturę jako formę, która zniewala człowieka, unieszczęśliwia go, z której nie można się wyrwać, bo uwalniając się z jednej formy, automatycznie wpadamy w drugą formę.\nNie da się jednak zaprzeczyć, że mity są tworzywem kultury, niezależnie od tego, czy je tworzymy, czy poddajemy dekonstrukcji. Wydaje mi się, że gdyby człowiek całkowicie odrzucił zdolność do myślenia mitycznego, byłby outsiderem, żyłby w pustce, stałby się albo zwierzęciem, albo maszyną. Czy byłby szczęśliwszy? Ponoć świadomość czyni nas głupcami. Dlatego nie do końca identyfikuję się z poglądami Gombrowicza.\nZ drugiej strony umiejętność manipulowania masami poprzez operowanie myśleniem mitotwórczym jest – jak pokazuje historia – pułapką, w którą wpada ludzkość.\n28 kwietnia, 2010 o 8:06 pm\nJolanto, warto było przeczytać Twój komentarz kilka razy :) Bynajmniej nie dlatego, że taki on zawikłany ;) , ale wręcz przeciwnie – moim zdaniem świetnie oddaje on pewne właściowości (zastosowania, role, rodzaje…) mitu.\nPodoba mi się również literacka forma tego komentarza – widać, że stworzona przez humanistę par excellence :)\nJak jest zasadnicza różnica między stereotypem a mitem?\n28 kwietnia, 2010 o 7:45 pm\n@hirundo, nie sądzę, że w obrębie jakiejkolwiek wspólnoty pojęcie „outsider” byłoby pożądanym komplementem. Częściej wiązane jest to z jakimś ostracyzmem, wykluczeniem, niedopasowaniem… a to ma raczej wydźwięk pejoratywny.\nJeśli „codziennie boleśnie odczuwasz samotność w swojskim tłumie”, to jednak ten tłum nie jest dla ciebie swojski ;) (Tu rodzi się w mojej głowie coś w rodzaju aforyzmu: „zwłaszcza wśród swpich człowiek może się poczuć naprawdę nieswojo” :) )\nI może jeszcze jedna uwaga: nie jest dobrze nie odczuwać z ludźmi jakiejkolwiek solidarności – i niekoniecznie musi być ona związana z mitem, (któremu jakaś zbiorowość ludzka się poddaje).\nPS. Ten artykuł, o którym wspominasz pisał Jungista, prawda? Ciekaw jestem, jak też on widzi owe „archetypy” współcześnie (czy aby nie są one kolejnym mitem?)\nCiekawa sprawa, bo sam Jung rozdzielał pojęcia „mit” i „archetyp” (choć chyba jednak nigdy nie zdołałem się do tego przekonać).\n29 kwietnia, 2010 o 1:10 am\nLogosie, dziękuję za wyrozumiałość. Ależ namotałam. Temat jest tak rozległy, a nici myślowych tak wiele, że nie sposób ich wszystkich natychmiast ogarnąć i zsyntetyzować w spontanicznym komentarzu. Ale to, co chciałam wyrazić, świetnie ujęła magamara. :)) Mogę też powołać się na wiersz Miłosza „Te korytarze” (odczytuję go jako poetycką definicję mitu), słowo poetyckie potrafi lepiej wyrazić to, co pomyśli moja głowa. :) Już nie motam. :)\nz tomu GUCIO ZACZAROWANY (1965)\n28 kwietnia, 2010 o 6:18 am\nMam wrażenie, że źle jest jeśli mity są tylko jednostronne i że tak ujmę to niezgrabne, nie ma konkurencji między mitami.\nWtedy może być groźnie, np. gdy świadomość społeczną zawłaszczą mity tylko nacjonalistyczne. (Choćby przykład nazistowskich Niemiec, gdzie mity i mitologia czy podbudowa ideologiczna były niesłychanie istotne)\nMity mają swoją siłę, co jednocześnie może być pozytywne i negatywne.\n28 kwietnia, 2010 o 8:25 pm\nWitaj Grzesiu w moich progach :)\nMam nadzieję, że będziesz tu częstszym gościem.\nTak, masz rację – mity muszą się ze sobą „ścierać”. Podobnie jak „ściera” się z mitami rzeczywiostość ;)\n29 kwietnia, 2010 o 9:22 am\nLogosie, zaglądać będę regularnie, dodałem sobie ciebie do polecanych, by było łatwiej :)\n28 kwietnia, 2010 o 8:30 pm\nLogosie po przeczytaniu tej notki, chciałam zapytać przede wszystkim: jak rozumiesz mit?\nDla mnie mit jest sposobem na opowiedzenie o złożoności świata, o naszych najgłębszych pragnieniach i lękach. Jest też sposobem na to, by zrozumieć albo po prostu przedstawić, czym jest los i jak w to uwikłany jest człowiek.\nPiszesz: „Jestem przekonany, że niekiedy warto zostawić mit w spokoju i go nie niszczyć…\nZwłaszcza jeśli nie ma się niczego, aby ten mit zastąpić.”\nCzy masz na myśli rzeczywiście mit czy po prostu pewne wierzenie czy stereotyp?\n28 kwietnia, 2010 o 9:32 pm\nJak rozumiem mit?\nNa pewno szerzej, niż to jest podawane w formie słownikowej, „wikipedialnej” :)\nSpróbuję ustalić tutaj taką moją prywatną definicję mitu, zastrzegając się, że nie ma ona pretensji do tego aby być definicją naukową, ani też uniwersalną.\nTak więc mit jest dla mnie pewną konstrukcją myślową, dzięki której człowiek (dysponując swoimi ograniczonymi możliwościami poznawczymi, doświadczalnymi, racjonalnymi…) próbuje (i tu mogę nawet dosłownie zacytować Ciebie) zrozumieć (przedstawić, opisać) jaka jest jego rola w świecie, czym jest los, (w który człowiek jest uwikłany). Mit pozwala wyrazić nasze najgłębsze pragnienia, oswoić i zneutralizować lęk, nadać sens egzystencji w świecie, któremu rozum i racjonalizm nie jest w stanie sensu nadać. Mit próbuje też niejako uprościć wielką złożoność świata, który nas otacza; umożliwia odnalezienie w nim jakichś punktów orientacyjnych – ustala pewne punkty odniesienia, jak również usiłuje „uwspólnić” nasze międzyludzkie doświadczenia egzystencjalne…\nI jeszcze jedno: mit w zasadzie opiera się dychotomii „prawda – fałsz”, bo funkcjonuje na innym poziomie świadomości niż „zero-jedynkowe” metody weryfikacji.\nJa myślę, że ta definicja jest na tyle pojemna, że może objąć wszystkie te podstawowe pojęcia mitu.\n„Jestem przekonany, że niekiedy warto zostawić mit w spokoju i go nie niszczyć…\nPisząc to rzeczywiście miałem głównie na myśli wierzenia, a wyrażając się wprost: religię.\n29 kwietnia, 2010 o 4:16 am\n“Jestem przekonany, że niekiedy warto zostawić mit w spokoju i go nie niszczyć…\nTak można napisać tylko w kraju , gdzie tych „mitów” jest nieskończenie wiele, bo tam nakładają się na siebie i jednocześnie ścierają ze sobą . Bo tam jest zlepek światowych cywilizacji , religii, nacji – jednym słowem cały świat w pigułce! …\nNatomiast w kraju tak małym i „jednolitym”, zostawienie mitu w spokoju, to duże niebezpieczeństwo, głównie dla samego kraju, ba, dla jego egzystencji :(\nAle oczywiście, to jest moje zdanie. ;)\n30 kwietnia, 2010 o 1:47 am\nMoże to się nie mieści w głowie, ale nawet z tym swoim arsenałem staro-germańskiej mitologii, cała ta faszystowska machina była w swej istocie przeraźliwie… racjonalna\nA co niby racjonalnego było w antysemityzmie (który też przyczynił się do klęski Rzeszy, bo gdyby niemieccy naukowcy żydowskiego pochodzenia zostali, a nie wyemigrowali do Stanów, to prawdopodobnie własnie Niemcy jako pierwsi skonstruowaliby bombę atomową)? Co racjonalnego było w słuchaniu czubka, jakim był Hitler, przez niemieckie społeczeństwo? Za tym wszystkim stały właśnie najprzeróżniejsze mity-ideologie, sprawnie dozowane przez faszystowską propagandę.\nA nawet w zakresie czysto instrumentalnym ten racjonalizm był pozorny, machina, raz poruszona, szła już potem na ślepo siłą bezwładu – była tak „racjonalna”, że w obliczu klęski kazała niszczyć własny naród.\n„Racjonalność” faszyzmu to nic więcej niż kolejny mit, slogan służący zaklinaniu poszarpanej i skomplikowanej rzeczywistości.\n30 kwietnia, 2010 o 8:29 am\nHoko, słuszne uwagi czynisz.\nMoim zdaniem to był jednak racjonalizm, tyle że specyficzny – (jak sę okazało) idiotyczny i zbrodniczy – w swoim mechaniźmie podporządkowany pewnej fanatycznej ideologii.\nNp. wybór sposobu „Ostatecznego Rozwiązania” (obozy masowej zagłady) wynikał z racjonalizmu (wymogu poradzenia sobie praktycznego z problemem czysto technicznym eliminacji pewnej grupy społecznej) działania państwa (już) nowoczesnego. Oczy na to otwarł mi Zygmunt Bauman swoją książką „Zagłada i nowoczesność”.\n(Oczywiście, że zawsze na to patrzyłem jako na nazistowski obłęd… ale właśnie dla tego szaleństwa taka oto była („racjonalna”) metoda.\nDługo by zresztą o tym pisać (mnie ten temat często chodzi po głowie). Ale teraz nie za bardzo mogę, bo jestem poza domem.\n1 Maj, 2010 o 7:20 am\nMity rozważam w perspektywie Jolanty – świetny wywód – no właśnie, ale jednak wywód. Pojawia mi się myśl, że podchodzimy do mitu jako do „tworzywa”, z którego możemy tworzyć kulturę. Intuicyjnie czuję fałsz w takim\npodejściu – mit jest nieodrodny od sacrum. Z tej potrzeby i z tej pokory wyrasta. (nie sądzę, by NASI pradziejowi przodkowie byli „twórcami” mitów, stąd mit nigdy nie jest lokowany wśród gatunków literackich, co oczywiste.\nMity jawiły się w ludzkich głowach wraz z podnoszeniem do pozycji homo sapiens, jako jedyna projekcja rozbudzającego się umysłu zderzonego z naprawdę groźnymi siłami przyrody, które były dane jako jedyne, nieodwołalne i bezalternatywne otoczenie. To wówczas człowiek stawiał sobie PYTANIA i z drżeniem starał się odpowiedzieć – odpowiadał w imieniu swoim, swojej kobiety i dzieci, rodu, plemienia. Nie przeczuł, biedaczysko, że także w naszym – zagubionych kontestatorów. I gdy w jego głowie jawił się sprawca wszelkich naturalnych turbulencji (trzęsienia ziemi, potopy, gradobicia, burze, susze, pomór stad, śmierć bliskich) to przede wszystkim szukał sposobu, by tego sprawcę sobie zjednać. Stąd rytuały i ofiary przebłagalne. I ta szczerość oddania się woli owego wymyślonego, którego potocznie nazywamy bogiem (właściwie za nas określono, my w to musimy wpasować nasze sceptyczne myślenie). Jako współcześni ludzie dociekający odłożyliśmy myślenie magiczne na najwyższe półki naszych przepastnych bibliotek i tam sobie bezużytecznie czeka, aż nasycimy się koncepcjami, kulturą, cywilizacją i… wreszcie zaczniemy zadawać pytanie „ale o CO chodzi?”. Odrzucając (z różnych powodów) SACRUM zogniskowane w religii („bo nam ksiądz nie odpowiada”), w mitologii („bo to jakieś stare baśnie” [bajka nie jest tym samym]), zaczynamy jednak lgnąć do takich miejsc jak Wizja lokalna, by odnaleźć wspólnotę w bezradności odpowiadania na to proste pytanie „ale o CO naprawdę chodzi?” Nie czuję takiej siły w sobie, by zacząć proces mitotwórczy od nowa, by wytyczać AZYMUT – zresztą gotowców moc (i nie mam na myśli wykluwania się mitu(?) zmarłego prezydenta).\nProszę zauważ, Logosie, jak żarliwie buntowali się przeciw Bogu np. Mickiewicz w Improwizacji lub Kasprowicz w Hymnach. Skąd taka swada? Oni „kłócili” się ze znanym sobie Stwórcą – wyrośli w religii i doskonale znali katolicki mit – stąd ich merytoryczne argumenty. Oni bluźnili przeciw Bogu, a dziś większość jest w stanie jedynie bluzgać. To NAM doskwiera (ten niski poziom, zwany z dawna profanum) i dlatego myśli nasze krążą wokół mitów, gdy racjonalizm w przewadze ma moc dręczącą, a ukojenia nie zapewnia.\n„Na początku świata cała ziemia z wyjątkiem jednej małej wysepki była schowana pod powierzchnią wody. Na malutkiej wysepce żył jeden człowiek, jedna kaczka i jedno małe zwierzątko podobne do kuny. Człowiek żyjący na\nnikłym płachetku ziemi czuł się bardzo samotny. Polecił kaczce, by zbadała głębokość wody, kaczka jednak, zaledwie zanurzyła pióra, wypłynęła na powierzchnię. Wtedy małe zwierzątko odważnie ruszyło w głębiny, dotarło do dna i przyniosło w pyszczku trochę mułu. Nurkowało potem tyle razy, by powstał wielki obszar ziemi”, by ludzie mogli rozłożyć swoje laptopy i… :)\n2 Maj, 2010 o 8:31 pm\nWydaje mi się, że mit jest nieodrodny od sacrum, ale tylko w kontekście religijnym. Ale religia nie jest mitem. Ona się mitem posługuje – jest on niejako jej narzędziem. Czy mit jest kreowany świadomie? I tak i nie. Tak, bo trzeba go ubrać w jakąś formę, a to jest proces twórczy na poziomie świadomym. Nie, bo prawdziwy mit (tzn. taki, który nabiera wartości społecznej, kulturowej, historycznej… i staje się “żywy” wśród ludzi) odnosi się do tego, co przynależy nieświadomości zbiorowej (niekoniecznie tej, o jakiej mówił Jung.)\nSłusznie też zwróciłaś uwagę na “odmitologizowywanie” naszej świadomości kulturowej, próbę rugowania mitu z życia społeczeństw, przez co jednak nasza kultura ulega pewnemu wyjałowieniu i jednak wulgaryzacji – o wygaszaniu tzw. uczuć metafizycznych nie wspominając. Ale ta racjonalizacja jest dość pozorna, bo robimy przy tym całą masę głupstw: niepohamowany i niezaspokojony konsumpcjonizm, kult pieniądza i zysku za wszelką cenę, instrumentalizacja człowieka, scientyzm…) To w sumie też są mity, tyle że właśnie płytkie, koniunkturalne, materialistyczne. Obawiam się, że nie jesteśmy już w stanie stworzyć takiego mitu, który miałby taką jakość i moc, jak mity dawne, które konstytuowały całe kultury i cywilizacje.\nMIT | WIZJA LOKALNA Says:\n8 lutego, 2014 o 12:03 am\n« ŻAŁOBA I TEATR\nPOD DŁONIĄ BOGA »\nTess o SAGA O BIZONIE (Krajobrazy, lu…


Sawatka: Widziałam pandę na żywo\nAoi Akuma 26 lipca 2015 09:26\nJak ja Ci zazdroszczę! Bardzo chciałabym zobaczyć pandy na żywo! Te zwierzęta są naprawdę piękne. Szkoda, że grozi im wyginięcie. Mam nadzieję jednak, że dobrym ludziom uda się jednak rozmnożenie gatunku do takiej ilości, że zagrożenie wyginięciem nie będzie już nad nimi wisieć.\nSwoją drogą - jakbyś miała ochotę zobaczyć jeszcze kiedyś na żywo słonie, tygrysy, żyrafy, zebry, strusie, niedźwiedzie brunatne czy inne zwierzęta, a niekoniecznie miałabyś ochotę wyjechać z Polski, zapraszam do poznańskiego Nowego Zoo (bo jest jeszcze Stare Zoo, dużo mniejsze od nowego, ale równie ciekawe). :D\nSawatka 26 lipca 2015 10:54\nRodzice twierdzą, że byłam w obydwóch ogrodach zoologicznych w Poznaniu jako małe dziecko, ale ja tego nie pamiętam. ;) Więc pewnie kiedyś sobie przypomnę. :D\nAoi Akuma 26 lipca 2015 12:07\nZaprasza, zapraszam, bo warto! :D\nAniszon Postcrossing 26 lipca 2015 10:48\nJako małe dziecko zawsze chciałam mieć pandę (i koalę też :)) i nigdy nie rozumiałam jak wszyscy mi tego odmawiali. Dla mnie był to taki fajny misiak. Z czasem jednak zrozumiałam, że nie każde zwierzątko można mieć w domu :D Ogółem od dziecka uwielbiam chodzić do zoo i chyba nigdy mi się to nie znudzi. Dobrze, że czasami jeździmy tam z dzieciaki z ZHP to nie podpada, że razem z R. jesteśmy takimi dzieciakami co się cieszą na widok zwierzątek :D\nLenka ^^ 26 lipca 2015 15:49\nNigdy w żadnym zoo nie byłam. Zazdroszczę Ci takiej wycieczki! Pandy są przesłodkie. :)\nkingway Kinga 26 lipca 2015 20:46\nUwielbiam ZOO! Byłam w kilku i zawsze mi się podoba, choć najbardziej spodobało mi się to w Holandii :) Akurat wiedziałam, że wiedeńskie ZOO jest na liście UNESCO, bo tworząc post o pocztówce z Wiednia znalazłam tą informację. W sumie to pandy pandami (zawsze chciałam je zobaczyć na żywo), ale niedźwiedź polarny! <3 Uwielbiam te białe misie! Chętnie bym jednego zobaczyła :D\nKome chan 26 lipca 2015 23:33\nOch widziałaś Pandy! Zazdroszczę. ♥\nJednym z moich marzeń jest odwiedzić przynajmniej jedno zoo w każdym kraju, który odwiedzę.\nPóki co, najbardziej mi się podobało w zoo w Rotterdamie i Berlinie. Choć nie ma tam pandy ( byłam bardzo zawiedziona, kiedy tam pojechałam i już jej nie było ;_;), to nadal jest to naprawdę placówka warta zwiedzenia.\nChyba mnie przekonałaś do austryjackiego zoo. Już planuje swoją podróż. ;)\nNa oglądanie tygrysa zapraszam wszystkich do Bydgoszczy, bo gości u nas od niedawna! W Toruniu też w ogrodzie fauny, czy jakoś tak się to zwie, też są ładne zwierzątka tak nawiasem. ^^\nPozdrawiam Saro. :)\nAnia Zarzycka 27 lipca 2015 00:14\nJakie śliczne zwierzęta <333 boskie zdjęcia :)\nNina NM 27 lipca 2015 09:59\nSwietne uczucie! Prawda? :) My widzialysmy pierwszy raz pande i koale w maju w Madrycie :) ale miska polarnego jeszcze nie widzialam :( udostepniam Twoj wpis na naszym FP :)\nKarolina G. 27 lipca 2015 15:29\nCzytam ten wpis i nieustannie się uśmiecham :D. Cieszę się, że udało Ci się zobaczyć upragnione pandy! W ogóle całe wyjście do zoo to super sprawa. Ja szukam okazji, żeby wybrać się po raz juz czwarty do tego w Gdansku, jednak albo mam jakieś inne plany, albo pogoda nie taka. Oczywiście nie ma to porównania z Twoją wycieczką :D!\nSecret_style 27 lipca 2015 17:05\nA ja polecam również Wrocławskie Zoo oraz jakiś niedawno otwarte tam oceanarium i afrykarium :) może i nie ma pandy, bo tak jak mówisz, można je spotkać tylko w 5 zoo w Europie, ale miejsce samo w sobie robi meeeeeega wrażenie :D\nkochana dzięki za miłe słowa :*\nżółty z różem- ten świetny pomysł :D chętnie wykorzystam :)\nKarolina Blochel 27 lipca 2015 18:51\n:o zazdroszczę! Też muszę kiedyś zobaczyć pandę na żywo\nPaula Nowak 27 lipca 2015 23:06\nPrzez pierwszą chwilę zastanawiałam się czy widziałam pandę na żywo,ale nie widziałam no bo gdzie? Za granica w zoo nigdy nie byłam tylko w tych Polskich jak już ;P\nale chciałam bym zobaczyć pandę na żywo,Tobie oczywiście można pozazdrościć ;)\nwerciarad 31 lipca 2015 18:30\nByłam 2 razy w ZOO - w Chorzowie i w Krakowie. Mogłabym takie miejsca odwiedzać częściej, gdyby były bliżej mnie. Zazdroszczę Ci tak wspaniałej wycieczki! :)\nshire 10 sierpnia 2015 00:08\nAhh mi jednak było szkoda pieniędzy i wyszłam z założenia, że kiedyś pojadę do Chin i tam je zobaczę (nadal chcę xD). Za to w Polsce również możemy oglądać pandy w zoo, tyle, że czerwone. Też zagrożony gatunek i też są fantastyczne, polecam! :D


Łysa Góra zabudowana? - Swoszowicki Portal Informacyjny\nStrona głównaAktualnościŁysa Góra zabudowana?\nTzw. „Łysa Góra” znajduje się w południowej części osiedla Swoszowice. Było to do niedawna miejsce rodzinnych spacerów oraz wypoczynku na łonie natury. Niestety z roku na rok jest ona coraz bardziej zabudowywana i zatraca swój naturalny charakter. Zaniepokoiło to naszego Czytelnika, który już na początku września 2016 roku poprosił o rozpoznanie pewnej sprawy…\nList od Czytelnika dot. Łysej Góry z 06.09.2016 r.\njestem mieszkańcem Swoszowic od siedmiu lat. Często spaceruję w rejonie Łysej Góry. Ostatnio zauważyłem na jej zachodnim zboczu, od strony rzeki Wilgi, wbite w ziemię paliki i oznakowania naniesione odblaskową farbą, pozostawione przez geodetów. Jak się domyślam, prace te są związane z zamiarem zabudowania tego terenu. Nie wiem, czy jest to rzeczywiście własność prywatna, jak głosi umieszczona tam tablica, w każdym razie uważam, że postawienie w takim miejscu apartamentowca czy osiedla byłoby skandalem i niewyobrażalną szkodą dla środowiska.\nOd kilku lat w dzielnicy gwałtownie przybywa domów mieszkalnych, a Łysa Góra i okolice są bodaj ostatnim miejscem nietkniętym przez deweloperów, terenem rekreacyjnym, w którym można pobiegać lub pospacerować i nacieszyć się widokiem lasu i łąk, po których biegają sarny. Uważam, że w interesie wszystkich mieszkańców Swoszowic – obecnych i przyszłych – należy bronić Łysej Góry przed ogrodzeniem i zabetonowaniem.\nChciałem zapytać, czy Państwo mają na ten temat jakieś informacje, a jeśli nie, to czy redakcja byłaby skłonna zająć się tym tematem? Będę wdzięczny za odpowiedź.\nTajemniczymi pracami geodezyjnymi zajęli się radni Andrzej Jończyk oraz Dominik Galas. Andrzej Jończyk wybrał się z naszym Czytelnikiem na wizję lokalną z której niestety nic nie wynikło.\nOdpowiedź Radnego Dzielnicy X Dominika Galasa\nŁysa Góra jako teren geograficzny jest dużym terenem objętym aktualnie planem zagospodarowania przestrzennego Swoszowice-Południe. Dokładnie jaka działka ma przeznaczenie może Pan sprawdzić pod poniższym linkiem http://planowanie.um.krakow.pl/bppzoom/index.php?ID=176.\nTeren Łysej Góry w większości jest objęty teren zieleni wzdłuż doliny Wilgi oraz terenami rolnymi ku podnóża góry. Nie należy zapominać, że tereny te w większości są terenami prywatnymi – tym nie mniej to przeznaczenie chroni przed niekontrolowana zabudową.\nCzęść terenu jest przeznaczona pod nowe Uzdrowisko. Są to tereny we władaniu Kurii Krakowskiego biskupstwa i tu trwają prace wiertnicze badające teren oraz graniczne rozgraniczenie. Tym nie mniej teren ten jest chroniony przed zabudową stanowiąc korytarz przewiewowy dla miasta Krakowa. Warto zachować ten jeden z ostatnich dziewiczych terenów dla przyrodników i mieszkańców, ale też należy zwracać uwagę, by nie stało się wysypiskiem nielegalnych odpadów.\nOdpowiedź ta nieco nas uspokoiła. Jeszcze pod koniec 2016 roku wydawało się, że wszystko jest pod kontrolą. Jednak okazało się, że jest to tylko cisza przed burzą…\nŁysa Góra rozjechana\nAlarmujące wieści ukazały się 01 stycznia 2017 r. w grupie „Swoszowice – nasze miejsce na ziemi„. Dziennikarz SPI Dominik Kościelny napisał: „We wrześniu ubiegłego roku jeden z zaniepokojonych czytelników portalu SPI pytał o początki inwestycji na Łysej Górze. Informował o pracach geodezyjnych itp. Dzisiaj prace wyglądają na bardziej zaawansowane, teren został wyrównany, a sąsiadujący z nimi parów (prawdopodobnie dawna droga z Wieliczki do Skawiny) częściowo zasypany. Na naszych oczach zniknie ostatnia enklawa zieleni, miejsce spacerów. Zamiast terenu rekreacyjnego powstanie osiedle…. Szkoda (…)”.\nW sprawę włączyło się kilka osób, którym leży na sercu dobro naszej okolicy, a w szczególności Ewa Schoefer. Zaalarmowani zostali przedstawiciele Władz Miasta. Radny Galas wystosował pismo do Ewy Olszowskiej-Dej, Dyrektor Wydziału Kształtowania Środowiska, z prośbą o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji i ew. kroki mające na celu ochronę tego terenu. 10 stycznia na wizji lokalnej pojawił się również Radny Miejski Józef Jałocha.\nPismo do WKŚ w Krakowie w sprawie Łysej Góry\nJaki będzie rozwój sytuacji?\nKiedy dowiemy się, jakie plany mają wobec tego miejsca właściciele działek oraz jak motywują dewastację przyrody na tym terenie? Miejmy nadzieję, że już niedługo. Obecna sytuacja na zdjęciach Dominika Kościelnego oraz Bartłomieja Cichonia:\nObecna sytuacja na zdjęciach Ewy Schoefer, Dominika Kościelnego oraz Bartłomieja Cichonia:\nŁysa Góraosiedle Swoszowicezikit\nOferta pracy - Dorad\nbanita / 11 stycznia 2017\nMam nadzieje że więcej osób zainteresuje się owym artykułem ponieważ wydaje mi się że przedstawicielom władzy nie należy zbyt ufać jeśli w grę wchodzą duże pieniądze.\nMówię to jako osoba mieszkająca w Swoszowicach długie lata i leży mi na sercu lost tych terenów.\nZajmowałem się sytuacją zachłanności na pieniądze władz Krakowa w centrum i wiem co mówię. Pazerność nie zna granic i przed niczym się nie cofnie


Niech na całym świecie wojna...: Kontratak\nRomeus poniedziałek, września 20, 2010\nA propos ślimaków - nic w Naturze nie ginie, była Twoja akcja, jest ich reakcja. :-)\nA z tymi grzybami to uważajcie. Jest teraz wysyp, ale już kilka zatruć było, mimo że się zbierający podobno znali na rzeczy.\nStardust poniedziałek, września 20, 2010\nBosa stopa??!! Bleeeeeeeeeee one sa oblesne.. az mi gula w gardle rosnie na sama mysl:))\nBosy Antek poniedziałek, września 20, 2010\nTe ślimaki wybitnie mnie lubią - parę razy złapałem takiego szukając róznych rzeczy na trawie - odruch wymiotny, wybaczcie...\nMalutka... poniedziałek, września 20, 2010\nAntek, nie żal Ci - byłaby dieta wzbogacona o ślimaka po francusku?


Zdjęcie: MIKI Yoshihito/ Licencja: CC BY 2.0/ Flickr\nPoniedziałek, 18 października 2021 (07:18)\nAktualizacja: Poniedziałek, 18 października 2021 (09:21)\nJak podaje IMGW, północny wschód i krańce zachodnie Europy będą w zasięgu niżów, nad resztą kontynentu dominować będzie rozległy wyż znad Europy Środkowej.\nDziś w Polsce zachmurzenie całkowite i duże, na południowym zachodzie oraz na północy większe przejaśnienia i możliwe rozpogodzenia. Okresami opady deszczu, tylko na południu i południowym zachodzie kraju bez opadów. Temperatura maksymalna od 7 st. C na południowym wschodzie do 10, 11 st. na przeważającym obszarze i 14 st. na południowym zachodzie. Wiatr słaby i umiarkowany, z kierunków zachodnich, tylko na Wybrzeżu północny.\nW nocy zachmurzenie duże, na południowym zachodzie i północnym wschodzie większe przejaśnienia i rozpogodzenia. Miejscami słabe opady deszczu, tylko na północnym wschodzie i południu bez opadów. Miejscami mgły ograniczające widzialność do 200 m. Temperatura minimalna od -3 st. na północnym wschodzie do około 5 st. w centrum i 10 st. na zachodzie. W rejonach rozpogodzeń na północnym wschodzie spadek temperatury przy gruncie do -5 st. Wiatr słaby, północno-zachodni stopniowo skręcający na południowy i południowo-wschodni, na wschodzie kraju zmienny.\nJutro zachmurzenie umiarkowane i duże. Rano miejscami mgły ograniczające widzialność do 200 m. Od Pomorza przez centrum na południe kraju miejscami słabe opady deszczu. Temperatura maksymalna od 7 st. na północnym wschodzie do 13 st. w centrum i na Wybrzeżu i 18 st. na południowym wschodzie. Wiatr słaby i umiarkowany, na południu i wybrzeżu okresami porywisty, południowy i południowo-wschodni.\nW Warszawie w poniedziałek zachmurzenie duże z większymi przejaśnieniami i okresami słabe opady deszczu. Temperatura maksymalna 11 st. Wiatr słaby i umiarkowany, zachodni.\nW nocy zachmurzenie duże z większymi przejaśnieniami. Początkowo możliwe słabe opady deszczu. Miejscami mgły ograniczające widzialność do 200 m. Temperatura minimalna 5 st. Wiatr słaby, zmienny.\nWe wtorek w stolicy zachmurzenie duże z większymi przejaśnieniami. Możliwe słabe opady deszczu. Rano lokalnie możliwe mgły ograniczające widzialność do 200 m. Temperatura maksymalna 11 st. Wiatr słaby i umiarkowany, południowy.


Aplikacje hybrydowe z jednym kodem źródłowym - Lama Gold Poland\nHome » Online » Oprogramowanie » Aplikacje hybrydowe z jednym kodem źródłowym\nProjektowanie aplikacji mobilnych jest obecnie coraz bardziej w cenie. Rynek mobilny kwitnie, a dedykowane dla niego aplikacje zarabiają coraz więcej. Jednym z ciekawszych sposobów na ich tworzenie są tak zwane aplikacje hybrydowe. Mogą być na przykład zakodowane w języku C#, a następnie skompilowane tak, by działały na wielu różnych platformach. Takie projektowanie aplikacji mobilnych jest możliwe dzięki użyciu specjalnych narzędzi, na przykład Xamarin lub PhoneGap. Proces tworzenia takich aplikacji jest sprawniejszy i łatwiejszy w utrzymaniu przez wzgląd na kod źródłowy, który jest dokładnie taki sam dla wszystkich aplikacji. Wspólna jest zatem logika aplikacji, co pozwala na zaoszczędzenie sporej ilości pieniędzy oraz czasu. Jedyne, co trzeba zrobić osobno, to zaprojektować różne widoki na przykład na iOS czy Android, gdyż te z zasady muszą się między sobą różnić. Takie rozwiązanie niestety ma jedną wadę – mogą być utrzymywane i rozwijane przez różne firmy, które nie zawsze udzielą wsparcia technologicznego.\n2016-04-29|Kategoria: Online / Oprogramowanie


Duże donice XXL - risingstar.pl\nDuże donice w rozmiarze XXL o pojemności nawet do 198 litrów i wysokości 90 centymetrów przebojem wdarły się do naszego e-sklepu, podbijając serca klientów. Zdobią ogrody, prywatne rezydencje, siedziby firm i przestrzenie publiczne, nadając im wyjątkowego, unikatowego charakteru. Nowoczesne donice cechuje wyjątkowa trwałość, dlatego nie szkodzą im nawet najcięższe mrozy, ulewy ani silne promieniowanie słoneczne. Donice mrozoodporne, dzięki właściwościom zastosowanego przy produkcji wysokojakościowego tworzywa, są odporne na odkształcenia, nie blakną, a na ich powierzchni nie pojawiają się spękania. Odpowiednio użytkowane donice plastikowe przez lata zdobią wnętrza i otwarte przestrzenie. W naszej ofercie znajdują się także donice podświetlane w rozmiarze XXL. Dla miłośników nieco większej roślinności duże donice są idealnym rozwiązaniem pozwalającym jeszcze lepiej podkreślić walory wyjątkowej wielkości zieleni.\nDella (8 )\nNevis (8 )\nPons (8 )\nRossa (8 )\nantracyt (5 )\nciemny marmurek (6 )\njasny marmurek (5 )\nLED ciepłe (6 )\nLED zimne (6 )\nRGB (6 )\nterakota (6 )\nkoło (30 )\nkwadrat (16 )\n75 cm (8 )\n90 cm (38 )\nDonica Della 90 cm terakota\nDuże donice to idealnie formy na rozrastające się się rośliny i kwiaty, którymi ozdobisz ogród i taras. Dostępne u nas duże donice na taras i do ogrodu to pojemniki o różnej barwie i innowacyjnym kształcie, które nadadzą charakter miejscu w którym zostaną ustawione. Wśród tych donic dostępne są, również podświetlane donice, które tworzą niepowtarzalny klimat.\nDuże donice do domu i biura\nSłysząc hasło duże donice, myślisz wielkie i toporne. Nic bardziej mylnego. Spójrz tylko na asortyment naszego sklepu. Dostępne w nim duże donice mają szerokie zastosowanie i sprawdzą się również w domu czy biurze. Duże donice o innowacyjnym designerskim kształcie i wielu kolorach ozdobią salon czy sypialnie, natomiast duże podświetlane donice LED i RGB zapewnią odpowiedni klimat w biurze czy pokoju komputerowym w domu.\nWszystkie dostępne u nas produkty pochodzą od polskiego producenta i objęte są 2 letnią gwarancją. Kupując u nas wspierasz polską gospodarkę. Zapraszamy!


Projektant Pieter Boots\nKod produktu: 6637\nJest rok 292 p.n.e. Kolos Rodyjski uznawany za jeden z cudów świata jest symbolem bogactwa i zamożności Greków. Wszelkie statki handlowe pływające po akwenie Morza Śródziemnego zawijały do rodyjskich portów ze swoimi towarami, złotem i kosztownościami.\nPływaj po morzach i sprzedawaj swoje towary na innych wyspach. Bogać się na produktach wytwarzanych przez antycznych Greków. Wyjątkowa gra strategiczna z dynamicznym systemem rynkowym zależnym od wielu czynników. Ciekawe rozwiązania w grze pozwolą na godziny niezapomnianych rozgrywek, zapewniając świetną zabawę dla wszystkich graczy.\nPodejmij wyzwanie i zdominuj handel w antycznej Grecji! Niech bogowie Ci sprzyjają!


adamsusek mężczyzna Częstochowa - Randki24.pl\n/ Profil adamsusek\nadamsusek jest mężczyzną w wieku 47 lat i mieszka w Częstochowie. Jego wzrost wynosi 184 cm. Ma szczupłą męską figurę. Brązowy, to kolor jego włosów, są one także krótkie. Ma także brązowe oczy. Uważa, że palenie papierosów, to przyjemność i chętnie pali. adamsusek jest rozwiedziony. Ma dzieci, chcesz wiedzieć więcej, zapytaj. Wyznawana przez niego religia, to religia rzymsko-katolicka. Jest mężczyzną z wykształceniem zawodowym. Byk jest jego znakiem zodiaku. Praca pochłania temu mężczyźnie sporo czasu.\nChcesz dowiedzieć się więcej? Skontaktuj się z adamsusek.


Walka duchowa. Filary świątyni serca - Strona 13 z 13 - Karmel.pl\nFilar mowy – odpowiedzialność za wypowiadane słowo (cd.)\nDobry człowiek z dobrego skarbca swego serca wydobywa dobro, a zły człowiek ze złego skarbca wydobywa zło (Łk 6,45).\nSłowa, które wypowiadasz, są głęboko zakorzenione w twoim sercu. One są niczym innym jak odsłanianiem tajemnicy, którą w sobie skrywasz. By twoja mowa była odpowiedzialna, musi wyrastać z doświadczenia wewnętrznego milczenia. Nie zagości ono w tobie bez pomocy Ducha Świętego. “Istnieje szkoła ucząca grania, istnieje szkoła ucząca pisania, istnieje szkoła ucząca języków, ale nie ma szkoły uczącej milczenia, milczenia uczy Duch Święty”. To najprostsze wyjaśnienie, jakie w tej kwestii pozostawia ci święty ojciec Pio.\nW rozważaniu wewnętrznego milczenia nie będzie nam chodziło o wysiłek powstrzymywania się od wypowiedzenia takich czy innych słów. To tylko jeden z rysów ducha milczenia. Interesować nas będzie milczenie jako przejaw tajemnicy czystego serca. Święta Faustyna pisze: “Można wiele mówić, a nie przerwać milczenia, a znowu można niewiele mówić, a zawsze łamać milczenie. Jak niepowetowaną szkodę przynosi niezachowanie milczenia. Wiele się krzywdy wyrządza bliźnim, ale najwięcej – to własnej duszy. Bóg nie udziela się duszy gadatliwej, która jak truteń w ulu wiele brzęczy, ale za to nie wyrabia miodu. Dusza gaduła jest pusta we własnym wnętrzu. Nie ma w niej ani cnót gruntownych, ani poufałości z Bogiem. Nie ma mowy o życiu głębszym, o słodkim pokoju i ciszy, w której mieszka Bóg. Dusza, nie zaznawszy słodyczy ciszy wewnętrznej, jest duchem niespokojnym i mąci innym tę ciszę”.\nŚwięta wskazuje nam na istotną rzecz w formacji do odpowiedzialnego używania języka. Nie chodzi w niej o to, by nigdy nic nie mówić. Przewrotnym milczeniem również można ciężko zgrzeszyć. Chodzi o nabycie ducha mądrego mówienia, który wyrasta z doświadczenia czystości serca. On jest kwiatem, który zakwita na krzewie czystości duszy i serca. Dlatego błędem byłoby identyfikować go z prostym faktem mówienia bądź niemówienia. Długi język, język niepohamowany, język ciekawski, język gadatliwy – te i im podobne określenia, którymi chcemy wyrazić fakt grzeszenia mową kierują naszą uwagę ku rzeczywistości znacznie głębszej niż tylko nasz organ mowy.\nJakiego zatem milczenia uczy Duch Święty? Czym się ono charakteryzuje?\nDuch Święty uczy milczenia ciekawości. Ciekawość jest jednym z najsilniejszych ludzkich pragnień. Potrzebna, aby móc poznawać i rozwijać się, staje się prawdziwą przeszkodą, jeżeli zacznie żyć własnym życiem. Życiem niekontrolowanym i niespokojnym z powodu pokusy: by wiedzieć. Ciekawość nieopanowana sprowadza do twojej pamięci i serca wydarzenia, osoby, sprawy, skandale. Czyni z serca i pamięci śmietnik, w którym wszystkie te rzeczy fermentują, przypominają się, powracają. Nie ma mowy o czymś, co można by opisać jako spokojna tafla jeziora, w której mógłby przeglądać się Jezus. Ciekawość rzuca w tę spokojną taflę jeziora kamienie, które wzbudzając kręgi fal, niszczą wewnętrzny pokój. Twoja mowa to jakby ta najdalej idąca fala wzbudzona przez kamień ciekawości. Uzewnętrznia ferment i niepokój wnętrza.\nOpanowywanie odruchu niezdrowej ciekawości, odruchu dowiadywania się w kwestiach rzeczy niepotrzebnych i gorszących jest podstawą nabywania atmosfery milczenia. Od jej stopnia Duch Święty uzależnia złożenie w twej duszy swych łask. Ciekawość wykrzywia zdolność mądrego osądzania, powodując swego rodzaju zaślepienie ducha. Taki człowiek nie jest w stanie wychwycić subtelnych i delikatnych poruszeń Bożego Ducha, bo nie pozwala mu na to mocny i narzucający się zgiełk fermentujących w sercu grzechów ciekawości.\nDuch Święty uczy milczenia języka. Już biblijny mędrzec Syrach dostrzegł katastrofalne skutki złej mowy dla świętości świątyni Bożej, którą jesteś, dlatego napisał: “Lepiej się potknąć na gruncie pod nogami niż o wybryk własnego języka” (Syr 20, 18). Zauważa, że osoba, która umie strzec swoich ust, wcale nie wyobcowuje się ze świata i wydarzeń, ale staje się naprawdę sobą, zdobywa powagę i uznanie, umie właściwie zachować się w trudnych sytuacjach, a jej milczenie nie wynika z niewiedzy, lecz z mądrości. Natomiast osoba gadatliwa zawsze będzie potykać się o grzechy swego gadulstwa, budzić odrazę, nie będzie w stanie wytworzyć wokół siebie atmosfery przyjaźni i zaufania.\nSłowa wystawiają na światło dzienne prawdy tkwiące w twym sercu, dlatego rzeczywistą wartość osoby mierzy się właśnie tym, co i jak mówi. Jezus wyraźnie wskazuje na taki związek serca, słów i czynów ludzkich, pouczając nas: “Jakże wy możecie mówić dobrze, skoro źli jesteście” (Mt 12, 36-37).\nGrzechy języka mędrzec Syrach określa bardzo konkretnie: są nimi oszustwo i intryga. Następnie doradza, jak powinien zachować się mądry człowiek: uważaj, abyś nie dyskutował o upadkach bliźniego podczas jego nieobecności, a gdy jesteś z nim, nie oskarżaj go fałszywie. Jest to jedyna droga, która strzeże przed uwikłaniem się w intrygę i oszustwo. Szanując bliźniego, szanujesz siebie.\nGrzechy języka odrzucają człowieka aż na peryferie atmosfery wewnętrznego milczenia. Dlatego tak ważną sprawą jest kontrolowanie mowy, o czym przypomina Mądrość Boża: “Kto ust swych strzeże – ten strzeże życia” (Prz 13, 3).\nOsądzanie, w czasie którego człowiek zawłaszcza sobie prawo wyrokowania o bliźnim, należy odróżnić od upomnienia. Jeżeli sumienie wyraźnie podpowiada ci, że należy zwrócić komuś uwagę, ponieważ ma miejsce jawne zło, zrób to na osobności, w cztery oczy i z wyrozumiałością. Lepiej powiedz mniej aniżeli za dużo. Ustrzeżesz się wówczas wielu grzechów i zachowasz pokój w sercu. “O ileż lepiej jest upomnieć, niźli trwać w gniewie” – poucza biblijny Mędrzec (Syr 20, 2). Czyń to jednak z miłością i modlitewną asystencją wobec problemu. Milczeć, kiedy powinno się mówić, jest niedoskonałością, a nieraz i grzechem. “Jeśli powiem bezbożnemu: – napomina nas Bóg przez proroka Ezechiela – Z pewnością umrzesz, a ty go nie upomnisz, aby go odwrócić od jego bezbożnej drogi i ocalić mu życie, to bezbożny ów umrze z powodu swego grzechu, natomiast Ja ciebie uczynię odpowiedzialnym za jego krew” (Ez 3, 18). Nie ma złotej reguły odpowiadającej na pytanie: kiedy upomnieć, a kiedy nie? Tej mądrości uczymy się, współpracując z Duchem Świętym nad czystością serca. Im bardziej twoje serce czyste w intencjach i pragnieniach, tym większa roztropność w napominaniu.\nDuch Święty uczy milczenia osobistych planów. To jeszcze jeden aspekt wchodzenia w atmosferę wewnętrznego milczenia. Osobiste plany, pragnienia, zamierzenia – jako wyraz mocy ludzkiego ja – krzyczą w nas bardzo głośno, dopominając się o swoje. Pycha własna bardzo cierpi, gdy się jej nie słucha lub poddaje weryfikacji jej pragnienia i postanowienia. Proś często Ducha Mądrości, aby pomógł ci odrywać się od tego, co twoje. W ciszy twego otwarcia się na Jego zrządzenia może On uczynić dla ciebie nieskończenie więcej niż twoje najbardziej przemyślane i doskonałe plany.\nMowa odsłania prawdziwe oblicze ludzkiego serca. Tylko ludzie duchowo mali, przyziemni, lubują się w krytykowaniu wszystkich i wszystkiego. Ich język – jak mówi Mędrzec – “pełza po ziemi”. Dla swoich niskich poruszeń znajdują pożywkę w powtarzanych plotkach, niesprawdzonych informacjach, w wydobywaniu na światło dzienne spraw niepotrzebnych i gorszących. “Życie i śmierć jest w mocy języka, jak go kto lubi używać, taki spożyje zeń owoc” (Prz 18, 21). Gdyby bardziej troszczono się ducha wewnętrznego milczenia, nie byłoby tyle szemrań, obmów, rozgoryczeń, plotek, nie byłaby raniona miłość bliźniego – jednym słowem, nie popełniono by wielu grzechów.


Orlęta Łuków - Nieoficjalny Serwis Klubu \_ Nowości \_ Pokaż \_ Orlęta Radzyń - Orlęta Łuków 2:2 (1:1)\nOrlęta Łuków zremisowały na wyjeździe z trzecioligowymii Orlętami Radzyń 2:2. Prowadzenie dla naszego zespołu zdobył Artur Gaj. Gospodarze wyrównali jeszcze w pierwszej połowie, by w drugiej części gry objąć prowadzenie. W końcówce wynik wyrównał Łukasz Kiryło. W zespole Orląt Łuków wystąpiło aż 9 juniorów, którzy zdobyli mistrzostwo województwa juniorów straszych (Sych, Wysokiński, Gryczka, Fortuna, Lasota, Sudowski, Ł.Matuszewski, Kiryło, Karolkiewicz). Wystąpili też byli gracze Orląt Sebastian Izdebski (Broń Radom) i Sebastian Matuszewski (Sokół Adamów) oraz całkiem nowy napastnik Piotr Krawczyk. W poprzednim sezonie w barwach Skry Konstancin strzelił 19 bramek w IV lidze mazowieckiej (grupa południe). Z gwardii z poprzedniego sezonu można było zobaczyć tylko Szlaskiego, Ozygałę, Grulę, Wryka i Gaja. W barwach Radzynian wystąpił testowany Ireneusz Gajewski, w przeszłości zawodnik OrlątW rozwnięciu newsa relacja.\nSparing, 11 lipca 2009, 11:00 - Radzyń Podlaski\nJędruszczak 39, 70 - Gaj 11, Kiryło 79\nOrlęta Radzyń Podl.: Stężała (32 Bicki, 60 Ciok) - Kępa (46 Syta), Kozłowski, Wajszczuk (38 Zarzecki), Bednarczyk (46 Dypa), Raba (67 Łukasz Dąbrowski), Leszkiewicz (67 Bednarczyk), Pliszka, Łukasz Dąbrowski (46 Kapłon), Gajewski (67 Kępa), Jędruszczak\nOrlęta Łuków: Sych - Szlaski, Izdebski (24 Wysokiński), Gryczka, Ozygała, Fortuna (60 Lasota), Sebastian Matuszewski (46 Sudowski), Grula, Wryk (46 Łukasz Matuszewski), Gaj (70 Kiryło), Krawczyk (70 Karolkiewicz)\nPojedynek rozpoczął się od rzutu wolnego dla przyjezdnych, egzekwowanego z dalszej odległości przez rutyniarza Piotra Ozygałę. Popularny "Ozy" trafił w mur. W 9. minucie ładnie środkiem pola przedarł się Marek Leszkiewicz, po czym zaskakująco strzelił z 25m, posyłając piłkę tuż obok słupka. Minutę później wymiana podań pomiędzy Pawłem Pliszką i Łukaszem Jędruszczakiem powinna zakończyć się pierwszym golem dla miejscowych, lecz adresat zagrania w dobrej sytuacji strzelił wprost w bramkarza. Łukowianie błyskawicznie pokarali rywali za nieskuteczność - z prawej flanki w "szesnastkę" zacentrował Krawczyk, a Arturowi Gajowi pozostało tylko dostawić nogę i trafić z bliska do siatki.\nStrzelony przez zespół Andrzeja Suchodolskiego gol nie zmienił obrazu meczu - gospodarze mieli od początku spotkania sporą przewagę i raz po raz przeprowadzali groźne akcje. W 14. minucie z lewej strony dośrodkowywał Łukasz Jędruszczak, Bartłomiej Raba próbował uderzać w polu karnym, po czym jego próbę starał się "wykończyć" Paweł Pliszka, ale ostatecznie cała sytuacja zakończyła się pewnym chwytem Pawła Sycha. Cztery minuty później dogodną okazję miał Łukasz Jędruszczak, lecz z 18m posłał on futbolówkę obok górnego rogu bramki. W 28. minucie ładne rozegranie po ziemi zakończone zostało płaskim strzałem sprzed pola karnego Marka Leszkiewicza, po którym udanie interweniował Paweł Sych. Za moment prawą flanką przedarł się Łukasz Dąbrowski i posłał piłkę nad poprzeczką, zaś niedługo potem idealnej wręcz szansy nie wykorzystał Łukasz Jędruszczak, trafiając w golkipera w sytuacji sam na sam. Okazji zatem, jak widać, nie brakowało, ale sfinalizować ciągłe ataki trafieniem do siatki udało się radzynianom dopiero w 39. minucie. To była juniorska akcja - z lewej strony futbolówkę wrzucił Przemysław Bednarczyk, a przed bramką dobrze znalazł się Łukasz Jędruszczak i wyrównał stan rywalizacji. Jeszcze przed przerwą okazję miał Łukasz Dąbrowski, który po dograniu od Pawła Pliszki pomylił się bardzo nieznacznie, posyłając piłkę obok słupka.\nDrugą odsłonę miejscowi rozpoczęli z Piotrem Kapłonem w środku pola oraz Danielem Sytą i Konradem Dypą w defensywie. Początek tej części meczu należał do łukowian - najpierw z dystansu minimalnie niecelnie uderzał Paweł Sudowski, a chwilę później Artur Gaj zamknął dośrodkowanie strzałem nad poprzeczką. W 54. minucie pierwszą groźną akcję przeprowadzili "biało-zieloni" i o mało nie zdobyli gola. Piłkę w polu karnym przejął Bartłomiej Raba i z około 10m mocno huknął w krótki róg. Futbolówka odbiła się od poprzeczki, linii bramkowej i wyszła w pole. Cztery minuty później równie groźnie było po drugiej stronie boiska - centrę z lewej strony zamknął efektownym "szczupakiem" Paweł Szlaski, trafiając w słupek. W 60. minucie Paweł Sych z trudem poradził sobie z próbą Daniela Syty z 25m, następnie zaś rozgrywający dobre zawody Ireneusz Gajewski technicznym strzałem sprzed pola karnego o mało nie zaskoczył łukowskiego golkipera. Na tym nie koniec ataków gospodarzy - za moment po podaniu Pawła Pliszki bardzo nieznacznie pomylił się Bartłomiej Raba, a w 70. minucie wynik brzmiał już 2:1. Najlepszy dziś wśród radzynian Paweł Pliszki huknął z dystansu, bramkarz odbił piłkę przed siebie, a Łukasz Jędruszczak dopełnił z bliska formalności.\nW końcówce śmielej zaatakowali goście i już dziewięć minut po stracie gola zdołali wyrównać. Łukasz Kiryło minął w narożniku "szesnastki" Daniela Sytę i uderzył nie do obrony w krótki róg. Miejscowi próbowali odpowiedzieć po rzucie wolnym bitym przez Pawła Pilszkę, ale bezskutecznie. W 84. minucie ponownie z dobrej strony pokazał się Kiryło, tym razem jednak jego strzał z 20m spokojnie wyłapał Fabian Ciok. Ostatnim akcentem meczu było uderzenie z dystansu nad poprzeczką Piotra Kapłona. Orlęta Radzyń Podlaski zremisowały z imiennikami z Łukowa 2:2.\nŹródło: orleta-spomlek.pl (galeria, relacja i skład), własne


Odrzut z Eksportu - ocen-piwo.pl\n» Katalog piw » Odrzut z Eksportu\n« Łódzkie Wow! o Smaku Imbirowym | Łomża Export Miodowe »\nUżytkownicy 6,22 / ilość: 32\nGoście 6,34 / ilość: 50\nśrednia 6,29/10 / ilość: 82\nWybitne dzieło wielkopolskich browarników. polecam Mochu\nNa zimnno nawet wchodzi\nSmak zabrał nas w krainę zadumy i rozpusty. Znakomicie dobrane nuty, pozwalające na niezapomniane wrażenia smakowe. Piwo jakich mało!!! Żart, co to w ogóle za g****o!!!\nPiwo o średnio przyjemnym słodowym zapachu.W smaku również słodowość ale i goryczka, niestety taka nie przyjemna, ciężka i nienaturalna.Smak podkreśla solidne wysycenie.Niestety ten ciężki, lekko chemiczny smak psuje całą przyjemność z picia piwa.


8729번 - Siłownia 출처다국어분류\nAdrian stwierdził, że ma wątłą klatę i okrągły brzuszek. Z tego powodu postanowił podpakować klatę. Wyznaczył sobie, że do końca roku uda mu się wycisnąć n mikrogramów. Adrian pracuje w dwóch różnych browarach, w których produkowane są piwa (oczywiście bezalkoholowe). W jednym produkowane są piwa o wadze a mikrogramów, a w drugim piwa o wadze b mikrogramów.\nW jedynej linii wejścia znajdują się trzy liczby całkowite: a, b, n (1 ≤ a, b, ≤ n ≤ 109), będące odpowiednio wagą piw w pierwszym browarze, wagą piw w drugim browarze oraz ciężaru docelowego Adriana.\nAdrian wyciska 5 w pierwszym browarze, 7 w drugim, 10 w pierwszym, 14 w drugim i 15 w pierwszym.\nCamp > ILOCAMP Science Camps > ILOCAMP 2010 (Beginner Group) 5-4번


Kalkulator polisy OC = oszczędność w Twojej kieszeni\nOpublikowano: 2016-04-24 13:53:47 przez system\nNa roczny koszt eksploatacji samochodu składa się wiele elementów – paliwo, różnego rodzaju preparaty, okresowe badania techniczne, dodatkowe naprawy, zakup niezbędnych części, zmiana opon, ubezpieczenia etc. Wydatki te systematycznie rosną, nic więc zatem dziwnego, że kierowcy szukają oszczędności. Sposobów jest wiele, a jednym z najbardziej skutecznych jest wykupienie odpowiedniej polisy OC.\nKoszt ubezpieczenia OC wyliczany indywidualnie\nZakres usług oferowanych w ramach polisy OC jest ogólnie taki sam we wszystkich towarzystwach ubezpieczeniowych. Jednakże pomimo tego koszt ubezpieczenia to już zupełnie odrębna sprawa – jest on wyliczany indywidualnie w oparciu o szereg informacji takich jak m.in.:\nmodel, rok produkcji i wersja auta,\nczas użytkowania pojazdu,\nstan auta – nowe lub używane,\naktualny i zakładany średni roczny przebieg w kilometrach,\nsposób użytkowania samochodu etc.\nUbezpieczyciele zwracają ponadto uwagę na wiek właściciela oraz na to, czy jeździ bezwypadkowo. Znaczenie ma również okres posiadania prawa jazdy oraz miejscowość, w której pojazd jest zarejestrowany. Dane demograficzne są ubezpieczycielom potrzebne do oszacowania ryzyka szkody.\nOfert w zakresie ubezpieczenia OC jest obecnie na rynku sporo, w związku z czym znalezienie tej najbardziej odpowiedniej stanowi poważne wyzwanie. Każdemu kierowcy zależy na tym, by odpowiadała jego oczekiwaniom oraz posiadała atrakcyjną cenę. Z pomocą przychodzi wówczas Kalkulator Ubezpieczeń OC Ubezpieczamy-auto.pl . Są to praktyczne i funkcjonalne narzędzia online dostępne nieodpłatnie. Służą do wyliczenia proponowanej składki i są proste w obsłudze. Mają postać formularza, który należy uzupełnić wymaganymi danymi – tego typu informacji potrzebują firmy ubezpieczeniowe.\nDodatkowym atutem dobrych kalkulatorów jest to, że współpracują z porównywarkami ofert, dzięki czemu najtańsze OC na ubezpieczamy-auto.pl znaleźć można dosłownie w kilka czy kilkanaście minut. Oszczędność na zakupie polisy OC uzyskuje się poprzez zestawienie możliwie jak największej liczby ofert, w związku z czym trzeba koniecznie sprawdzić, jak zasobną bazę ubezpieczycieli posiada strona udostępniająca omawiane narzędzie. Wspomniany kalkulator na Ubezpieczamy-auto.pl umożliwia porównanie nawet 55 ofert w przeciągu paru zaledwie minut – na polisie można zaś średnio zaoszczędzić 300 zł.\nNajwiększym argumentem przemawiającym na korzyść kalkulatorów OC jest możliwość wykupienia polisy za pośrednictwem internetu. To nie tylko wygoda i oszczędność czasu, ale także i pieniędzy. Nabycie ubezpieczenia online jest tańsze aniżeli drogą tradycyjną – ubezpieczyciele mogą sobie pozwolić na obniżenie cen z tego chociażby względu, że koszt obsługi klienta jest niższy. Ponadto jest to także sposobność na skorzystanie z atrakcyjnej cenowo oferty ubezpieczyciela, który w danej miejscowości nie posiada swojego stacjonarnego biura.


SPALISZ ZE MNĄ KALORIE? Opole - Autogielda.pl\nnr IN14R7M 6 kwi 27\nŚwinta, świnta i po świntach. Troszkę się objadłam w te święta dlatego szukam faceta, który pomoże mi spalić kalorie :) Powiedzmy, że ty decydujesz w jaki sposób się to stanie. Czekam na odpowiedzi facetów którzy mają fantazję. Ja normalna i blond trzydziestolatka.\nZOSTANIESZ MOIM OSOBISTYM...?\nZDECYDOWANA, NAMIĘTNA I SZALONA BABECZKA CHĘTNIE CIĘ POZNA!