Mauritius. Michelin. Wydanie 1. Książka, ebook. praca zbiorowa. Ebookpoint.pl - tu się teraz czyta!\nMauritius. Michelin. Wydanie 1 (ebook)(audiobook)(audiobook)\n20,90 zł 30%\n20,90 zł 45%\nMauritius. Michelin. Wydanie 1 praca zbiorowa\nWyspy Zielonego Przylądka. Michelin. Wydanie 1 praca zbiorowa\nOszczędzasz: 13,32 zł ( 35% )\nOszczędzasz: 13,32 zł ( 53% )\nLot na Mauritius z każdej strony świata trwa długo. Na szczęście nie wymaga już ogromnych kwot, a na międzynarodowym lotnisku widać samoloty nie tylko flagowych linii, ale także niewidziane wcześniej czartery. Wyspa, będąca symbolem rajskich wakacji w tropikach, słynie z reklam, w których jeśli czegoś brak, to tylko umiaru. Mark Twain, który wyspę odwiedził, napisał: Bóg najpierw stworzył Mauritius, a potem raj na jego podobieństwo. Ale Twain ma rację. Mauritius jest urzekająco piękny. Nadmorskie równiny porosłe lasami, głównie plantacjami trzciny cukrowej, nadają wyspie koloru soczystej zieleni. Przybrzeżne wody mają lazurowy odcień, zaś góry, które wyniósł wulkan przed milionami lat, malują pejzaże światłocieniami. Do tego białe plaże, rozległe laguny i feeria kolorów kwiatów, bo tych na wyspie jest mnóstwo: allamandy, bugenwille, anturia, hibiskusy, wia-nowłostki, zwane płomieniami Afryki i dziesiątki gatunków drzew niespotykanych w Afryce czy w Azji. Niewielka wyspa na skrzyżowaniu oceanicznych szlaków od wieków była przystankiem w długich podróżach. Świadczy o tym etniczny tygiel, na który składają się potomkowie Francuzów, Kreole, Tamilowie, Hindusi. Różnorodność etniczna to bogactwo kultur i religii. Żyją tu buddyści, chrześcijanie, muzułmanie... Wspólnym językiem jest maurytyjski kreolski, powstały z potrzeby, gdy wyspę trzy wieki temu zaludnili niewolnicy z wybrzeży Oceanu Indyjskiego. Poza tropikalnym relaksem wyspa oferuje wypoczynek aktywny: szlaki rowerowe, stadniny, golfa, kanioning, rejsy wędkarskie, nurkowanie i surfowanie, a rejsy statkiem ze szklanym dnem zapewniają atrakcje podczas spacerów po rafie, gdzie żerują ławice bajecznie kolorowych ryb.\nPolscy turyści jeżdżą coraz chętniej i liczniej nawet w odległe zakątki naszego globu. Świadczy o tym nie tylko statystyka, która tylko w przypadku części krajów docelowych jest dosyć dokładna, ale również wydawane u nas przewodniki. Trudno bowiem sobie wyobrazić, aby wydawnictwo decydowało się na ich edycję, jeżeli potencjalnych nabywców byłoby kilkudziesięciu czy nawet kilkuset. A jednym z takich, ciągle egzotycznych kierunków podróży, jest odległa od nas o - w zależności od trasy - od 17 do 25 godzin lotu wyspa Mauritius leżąca na Oceanie Indyjskim, między subkontynentem indyjskim i Afryką, czy praktycznie w Polsce nieznana, sąsiadująca z nią mniejsza wyspa Rodrigues, którym Bezdroża poświęciły wydany właśnie w polskim tłumaczeniu przewodnik Michelina. Obie te wyspy, byłe kolonie francuskie, ilustruje w nim ponad 90 kolorowych zdjęć, jest też 15 planów i mapek. Jak zwykle w tej serii przewodników są też oczywiście informacje praktyczne z cennymi radami. M.in., że wybierać się tam należy uwzględniając porę roku i panujące na południowej półkuli warunki atmosferyczne. O turystycznym ruchu bezwizowym (do 3 miesięcy pobytu) dla obywateli Unii Europejskiej. Tamtejszych zagrożeniach, zwłaszcza ukrywaną przez władze, aby nie zniechęcać zagranicznych turystów, gorączką Chikungunya przenoszoną przez komary, dosyć skutecznie zresztą zwalczane. Ale warto wiedzieć, że brak na nią szczepionek i metod leczenia. Zagrożenie stanowią tam także jadowite ryby morskie. Sporo jest również konkretnych informacji na temat transportu i komunikacji lokalnej, noclegów i wyżywienia. Nie są to wyspy tanie, nawet pomijając spore koszty przelotu, ale i do specjalnie drogich nie należą. Z "Informacji A-Z" można dowiedzieć się, że na pobyt jednej osoby w skromnych warunkach trzeba tam wydać minimum 65 - dziennie, w średnich 80-130 -, zaś w dobrych 200 i więcej euro. Oczywiście nie brak i innych, ważnych oraz przydatnych turystom informacji czy rad. M.in. o tamtejszym savoir-vivrze, zwłaszcza zachowaniu w miejscach kultu. Konieczności targowania się, szczególnie w taksówkach i na bazarach, ale nie tylko. Jest też ciekawy Kalendarz świąt i wydarzeń kulturalnych. Prezentacja, osobno każdej z tych wysp, czyli: "Odkryjmy Mauritius inaczej" i "Rodrigues", koncentruje się na tamtejszych głównych atrakcjach: przyrodzie, krajobrazach i aktywnym wypoczynku na wodzie i nad wodą, z najpiękniejszymi miejscami do nurkowania na obu wyspach. Bo zabytków jest niewiele. W rozdzialiku "Zaproszenie do podróży" można przeczytać o wyspie Mauritius, jej przyrodzie, społeczeństwie, języku, religiach, historii od X wieku do roku 2015, a także kulturze i sztuce oraz kuchni. Zaś w części ściśle przewodnikowej o stołecznym Port Louis i jego okolicach - z propozycją spaceru po mieście z oznaczanym gwiazdkami - miernikami poszczególnych obiektów i atrakcji. Maksymalnie, w nielicznych przypadkach, 3, w większości 1 lub bez nich. Na końcu w Informatorze o transporcie, noclegach, restauracjach i zakupach. Podobnie o częściach wyspy: miastach jej centrum z polecanymi tam trasami zwiedzania, z tylko po jednej atrakcji 2 i 1. Wybrzeżach: północnym i wschodnim (zabytki i inne atrakcje 1-2 oraz Mahébourg i jego okolice, z 3 parkiem morskim Blue Bay); południowym i zachodnim (z 3 tylko parkiem narodowym Black River Gorges i dwoma miejscami widokowymi); oraz półwyspem Le Morne Brabant. Wyspa Rodrigues "wyceniona" została jako całość na 2, ale są na niej także atrakcje 3: dwa widoki i panoramy oraz zatoczki wschodniej części wyspy. Ponadto kilka obiektów i miejsc, również na okolicznych wysepkach, 1-2, z dosyć obszernym Informatorem na końcu tej części. Przewodnik zamyka indeks oraz, na tylnych, wewnętrznych okładkach, krótki słowniczek francusko-polski z podstawowymi zwrotami. W sumie sporo informacji o tych mało u nas znanych wyspach.\nPolscy turyści jeżdżą coraz chętniej i liczniej nawet w odległe zakątki naszego globu. Świadczy o tym nie tylko statystyka, która tylko w przypadku części krajów docelowych jest dosyć dokładna, ale również wydawane u nas przewodniki. Trudno bowiem sobie wyobrazić, aby wydawnictwo decydowało się na ich edycję, jeżeli potencjalnych nabywców byłoby kilkudziesięciu czy nawet kilkuset. A jednym z takich, ciągle egzotycznych kierunków podróży, jest odległa od nas o – w zależności od trasy – od 17 do 25 godzin lotu wyspa Mauritius leżąca na Oceanie Indyjskim, między subkontynentem indyjskim i Afryką, czy praktycznie w Polsce nieznana, sąsiadująca z nią mniejsza wyspa Rodrigues, którym Bezdroża poświęciły wydany właśnie w polskim tłumaczeniu przewodnik Michelina. Obie te wyspy, byłe kolonie francuskie, ilustruje w nim ponad 90 kolorowych zdjęć, jest też 15 planów i mapek. Jak zwykle w tej serii przewodników są też oczywiście informacje praktyczne z cennymi radami. M.in., że wybierać się tam należy uwzględniając porę roku i panujące na południowej półkuli warunki atmosferyczne. O turystycznym ruchu bezwizowym (do 3 miesięcy pobytu) dla obywateli Unii Europejskiej. Tamtejszych zagrożeniach, zwłaszcza ukrywaną przez władze, aby nie zniechęcać zagranicznych turystów, gorączką Chikungunya przenoszoną przez komary, dosyć skutecznie zresztą zwalczane. Ale warto wiedzieć, że brak na nią szczepionek i metod leczenia. Zagrożenie stanowią tam także jadowite ryby morskie. Sporo jest również konkretnych informacji na temat transportu i komunikacji lokalnej, noclegów i wyżywienia. Nie są to wyspy tanie, nawet pomijając spore koszty przelotu, ale i do specjalnie drogich nie należą. Z „Informacji A-Z” można dowiedzieć się, że na pobyt jednej osoby w skromnych warunkach trzeba tam wydać minimum 65 € dziennie, w średnich 80-130 €, zaś w dobrych 200 i więcej euro. Oczywiście nie brak i innych, ważnych oraz przydatnych turystom informacji czy rad. M.in. o tamtejszym savoir-vivrze, zwłaszcza zachowaniu w miejscach kultu. Konieczności targowania się, szczególnie w taksówkach i na bazarach, ale nie tylko. Jest też ciekawy Kalendarz świąt i wydarzeń kulturalnych. Prezentacja, osobno każdej z tych wysp, czyli: „Odkryjmy Mauritius inaczej” i „Rodrigues”, koncentruje się na tamtejszych głównych atrakcjach: przyrodzie, krajobrazach i aktywnym wypoczynku na wodzie i nad wodą, z najpiękniejszymi miejscami do nurkowania na obu wyspach. Bo zabytków jest niewiele. W rozdzialiku „Zaproszenie do podróży” można przeczytać o wyspie Mauritius, jej przyrodzie, społeczeństwie, języku, religiach, historii od X wieku do roku 2015, a także kulturze i sztuce oraz kuchni. Zaś w części ściśle przewodnikowej o stołecznym Port Louis i jego okolicach – z propozycją spaceru po mieście z oznaczanym gwiazdkami – miernikami poszczególnych obiektów i atrakcji. Maksymalnie, w nielicznych przypadkach, 3*, w większości 1* lub bez nich. Na końcu w Informatorze o transporcie, noclegach, restauracjach i zakupach. Podobnie o częściach wyspy: miastach jej centrum z polecanymi tam trasami zwiedzania, z tylko po jednej atrakcji 2* i 1*. Wybrzeżach: północnym i wschodnim (zabytki i inne atrakcje 1-2* oraz Mahébourg i jego okolice, z 3* parkiem morskim Blue Bay); południowym i zachodnim (z 3* tylko parkiem narodowym Black River Gorges i dwoma miejscami widokowymi); oraz półwyspem Le Morne Brabant. Wyspa Rodrigues „wyceniona” została jako całość na 2*, ale są na niej także atrakcje 3*: dwa widoki i panoramy oraz zatoczki wschodniej części wyspy. Ponadto kilka obiektów i miejsc, również na okolicznych wysepkach, 1-2*, z dosyć obszernym Informatorem na końcu tej części. Przewodnik zamyka indeks oraz, na tylnych, wewnętrznych okładkach, krótki słowniczek francusko – polski z podstawowymi zwrotami. W sumie sporo informacji o tych mało u nas znanych wyspach. Ale warto wiedzieć, że brak na nią szczepionek i metod leczenia. Zagrożenie stanowią tam także jadowite ryby morskie. Sporo jest również konkretnych informacji na temat transportu i komunikacji lokalnej, noclegów i wyżywienia. Nie są to wyspy tanie, nawet pomijając spore koszty przelotu, ale i do specjalnie drogich nie należą. Z ?Informacji A-Z? można dowiedzieć się, że na pobyt jednej osoby w skromnych warunkach trzeba tam wydać minimum 65 ? dziennie, w średnich 80-130 ?, zaś w dobrych 200 i więcej euro. Oczywiście nie brak i innych, ważnych oraz przydatnych turystom informacji czy rad. M.in. o tamtejszym savoir-vivrze, zwłaszcza zachowaniu w miejscach kultu. Konieczności targowania się, szczególnie w taksówkach i na bazarach, ale nie tylko. Jest też ciekawy Kalendarz świąt i wydarzeń kulturalnych. Prezentacja, osobno każdej z tych wysp, czyli: "Odkryjmy Mauritius inaczej" i "Rodrigues", koncentruje się na tamtejszych głównych atrakcjach: przyrodzie, krajobrazach i aktywnym wypoczynku na wodzie i nad wodą, z najpiękniejszymi miejscami do nurkowania na obu wyspach. Bo zabytków jest niewiele. W rozdzialiku "Zaproszenie do podróży" można przeczytać o wyspie Mauritius, jej przyrodzie, społeczeństwie, języku, religiach, historii od X wieku do roku 2015, a także kulturze i sztuce oraz kuchni. Zaś w części ściśle przewodnikowej o stołecznym Port Louis i jego okolicach - z propozycją spaceru po mieście z oznaczanym gwiazdkami - miernikami poszczególnych obiektów i atrakcji. Maksymalnie, w nielicznych przypadkach, 3, w większości 1 lub bez nich. Na końcu w Informatorze o transporcie, noclegach, restauracjach i zakupach. Podobnie o częściach wyspy: miastach jej centrum z polecanymi tam trasami zwiedzania, z tylko po jednej atrakcji 2 i 1. Wybrzeżach: północnym i wschodnim (zabytki i inne atrakcje 1-2 oraz Mahébourg i jego okolice, z 3 parkiem morskim Blue Bay); południowym i zachodnim (z 3 tylko parkiem narodowym Black River Gorges i dwoma miejscami widokowymi); oraz półwyspem Le Morne Brabant. Wyspa Rodrigues ?wyceniona? została jako całość na 2, ale są na niej także atrakcje 3: dwa widoki i panoramy oraz zatoczki wschodniej części wyspy. Ponadto kilka obiektów i miejsc, również na okolicznych wysepkach, 1-2, z dosyć obszernym Informatorem na końcu tej części. Przewodnik zamyka indeks oraz, na tylnych, wewnętrznych okładkach, krótki słowniczek francusko ? polski z podstawowymi zwrotami. W sumie sporo informacji o tych mało u nas znanych wyspach.\nMaurice. Rodrigues. Le Guide Vert\n2018-07-02 Data wydania ebooka często jest dniem wprowadzenia tytułu do sprzedaży i może nie być równoznaczna z datą wydania książki papierowej. Dodatkowe informacje możesz znaleźć w darmowym fragmencie. Jeśli masz wątpliwości skontaktuj się z nami sklep@ebookpoint.pl.\nPrzewodniki i podróże » Afryka\nOdkryjmy Mauritius inaczej\nW wodzie i nad wodą\nStatki ze szklanym dnem\nEksploracja życia podmorskiego\nWyprawy na wielką rybę (big-game fishing)\nWędrówki, kanioning, rowery górskie i inne sporty\nPort Louis i miasta środkowej części wyspy\nPort Louis i okolice\nBulwary nadmorskie A12 i B1\nBlue Penny Museum A2\nAapravasi Ghat B1\nTarg główny B1\nWokół Place dArmes (Place Bissoondoyal) B12\nZ Jules Kning St. na Pola Marsowe BC2\nDzielnica chińska BC12\nWejście na Le Pouce B2\nTrasa kolonialna wokół Port Louis AB12\nWilla Eurka B2\nRezydencja Réduit A2\nMoka i St-Pierre B2\nRezydencja w Villebague B1\nOgród botaniczny sir Seewoosagura Ramgoolama\nCukrownia Aventure du sucre Plan ogrodu Pamplemousses s. 60 61, w kier. A2\nMiasta środkowej części wyspy\nZ Beau Bassin do Curepipe\nBeau Bassin A2\nRose Hill A2\nQuatre Bornes A2\nVacoas i Phnix AB2\nWybrzeże północne i wschodnie\nBAIE DU TOMBEAU A1\nBALACLAVA I POINTE AUX PIMENTS A1\nTrou aux Biches A1\nHinduistyczna świątynia Maheswarnath w Triolet A1\nMont Choisy A1\nPointe aux Canonniers A1\nGrand Baie A1\nCAP Malheureux A1\nGRAND GAUBE B1\nPOUDRE DOR B1\nRezydencja Labourdonnais A1\nNa wschód od Poudre dOr B1\nZ Pointe Lafayette do Pointe de Flacq B2\nPlaże Belle Mare w Trou dEau Douce B2\nTROU DEAU DOUCE B2\nÎle aux Cerfs B2\nMahébourg i okolice\nMuzeum Historii Narodowej W kier. A2\nCiastkarnia H. Raulta W kier. A1\nPointe dEsny B3\nÎle aux Aigrettes B3\nPark morski Blue Bay B3\nWybrzeże południowe i zachodnie\nW głębi wyspy\nBois Chéri B2\nGrand Bassin B2\nPark Narodowy Black River Gorges AB12\nSzlak Mare aux Joncs\nSzlak puszczy Macchabée\nSzlak na Piton de la Petite Rivire Noire\nDolina Kolorów (La vallée des Couleurs)\nWzdłuż wybrzeża AB2\nRezerwat przyrody Frédérica A2\nWodospady Rochester B2\nRezerwat Maskarenów La Vanille B2\nPółwysep Le Morne Brabant A2\nZ Le Morne Brabant do Flic en Flac A12\nCasela World of Adventures A1\nFlic en Flac A1\nPort Mathurin i wybrzeże północne\nPort Mathurin B1\nZ Port Mathurin do Baladirou B1\nRezerwat żółwi (François Leguat Giant Tortoise and Cave Reserve) A2\nCaverne Patate B2\nKopalnia korali B2\nPort Sud-Est B2\nMont Limon B1\nRezerwat przyrody Grande Montagne B1\nZatoczki wschodniej części wyspy\nWędrówka z Pointe Coton do Petit Gravier C12\nOPINIE I UCZUCIA\nPORY ROKU / PORY DNIA / CZAS


L’Arche – jesteśmy sobie potrzebni – Diecezja Bydgoska\nL’Arche – jesteśmy sobie potrzebni\n„Wspólnoty L’Arche – Jesteśmy sobie nawzajem potrzebni: osoby z niepełnosprawnością intelektualną i bez niej” – to tytuł spotkania, które zostało zorganizowane w seminarium duchownym w Bydgoszczy.\nL’Arche to niezwykłe miejsce, a jeszcze prościej „dom”. Przestrzeń budowana przez osoby właśnie z niepełnosprawnością intelektualną i ich przyjaciół, którzy asystują w najprostszych i tych nieco trudniejszych aspektach życia.\nW diecezji bydgoskiej zrodziła się inicjatywa stworzenia takiego domu. – Chodzi nam o wzajemną troskę i kształtowanie rozwoju naszych wspólnot tak, aby odpowiadały na zmieniające się potrzeby swoich członków, a zarazem pozostawały wierne ewangelicznym wartościom, na których zostały zbudowane – powiedział ks. Marcin Wierzchosławski, kapelan „Więcborskich Rykotek”, działających w ramach Ruchu „Wiara i Światło”.\nDo Bydgoszczy zaproszono członków wspólnoty z Wrocławia. Wśród nich była m.in. Ewa Jaruzelska, od 25 lat zaangażowana w L’Arche. – Kiedy dosyć dawno planowaliśmy spotkanie w tym miejscu, nie myśleliśmy, że odbywać się ono będzie w dzień pogrzebu Jeana Vaniera. On odkrył dla siebie samego, a dzięki jego świadectwu i słowu oraz doświadczeniu życia razem, odkrywamy to i my, członkowie wspólnot L’Arche, że potrzebujemy siebie nawzajem – powiedziała Ewa Jaruzelska.\nW Polsce funkcjonują cztery takie wspólnoty (Śledziejowice, Wrocław, Poznań, Warszawa). – Istniejemy w Bydgoszczy jako grupa inicjatywna Fundacji L’Arche (Arka) od listopada 2018 roku. Bardzo chcielibyśmy, aby w naszym mieście powstała wspólnota L’Arche z domem o charakterze rodzinnym dla osób z niepełnosprawnością intelektualną – dodała Mariola Rychlik, pomysłodawczyni powstania domu L’Arche w diecezji bydgoskiej.\nWięcej o inicjatywie, jej znaczeniu na łamach Przewodnika Katolickiego.\nMarcin Jarzembowski\t2019-05-16T19:34:26+00:00\t16/05/19|


Biurko BNOS 160x80 białe - Rent4Place\nBiurko BNOS 160x80 białe\nBiurko proste o wymiarach 160x80 cm. Blat na wysokości 74 cm. Biurka w kolorze białym: białe blaty, biały stelaż z nogami o przekroju prostokąta. Niektóre sztuki posiadają białe przelotki na kable oraz elementy do zarządzania okablowaniem.\nStół niski śr. 120 cm Stół niski śr. 120 cm Wynajem od: 7.90zł netto / tydzień Kup teraz od: 350.00zł netto Zobacz więcej\nFotel Onda zielony Fotel Onda zielony Wynajem od: 9.28zł netto / tydzień Kup teraz od: 447.00zł netto Zobacz więcej


Algorytmy uczenia maszynowego. Zaawansowane techniki implementacji Giuseppe Bonaccorso w TaniaKsiazka.pl\n"Algorytmy uczenia maszynowego" to książka, która ma za zadanie przybliżyć profesjonalistom tajniki algorytmów uczenia maszynowego oraz wykorzystania go w praktyce.\nJeśli interesuje cię zagadnienie algorytmów uczenia maszynowego, trafiłeś idealnie! Publikacja "Algorytmy uczenia maszynowego" zgłębia ten temat, jest przeznaczona dla osób, które są nim zainteresowane.\nŚwiat wciąż się zmienia. Obecnie uczenie maszynowe pozwala nam zautomatyzować wiele procesów, które do tej pory nie mogły być zarządzane inaczej niż przez człowieka. Tak wiele zadań jeszcze nie tak dawno stanowiło barierę nie do pokonania, wymagając za dużo czasu i poświęcenia. Dziś za większością z nich stoją niezastąpione komputery. W wyniku tego każdy, kto interesuje się uczeniem maszynowym, może sam zaprojektować niesamowite modele i podjąć duże przedsięwzięcia.\nKsiążka "Algorytmy uczenia maszynowego" przybliża tajniki złożonych algorytmów oraz przedstawia zasady, jakie należy znać, posługując się nimi. Oprócz informacji praktycznych podręcznik zawiera również niezbędne wiadomości teoretyczne, które systematyzują wiedzę i pozwalają na samodzielne wykorzystanie nowo poznanych informacji.\nGiuseppe Bonaccorso jest ekspertem w dziedzinie sztucznej inteligencji, prowadzi projekty i warsztaty na jej temat. Ukończył Uniwersytet w Katanii.\nPodtytuł: Zaawansowane techniki implementacji\nOryginalny tytuł: Mastering Machine Learning Algorithms\nŁódź to na turystycznej mapie Polski niemal terra incognita. Dawna wielokulturowa stolica włókiennictwa w Królestwie Polskim, rozsławiona przez Reymonta „ziemia obiecana” Niemców, Polaków, Żydów i Rosjan, jest dziś miastem coraz bardziej świadomym swojej tożsamości, z powodzeniem rewitalizowanym i...\nJezioro Bajkał fascynuje niezwykłym pięknem. W lecie – błękitnoturkusowymi wodami głębin, jesienią – ciepłymi barwami otaczającej tajgi. Mroźna i słoneczna zima przynosi srebrzystą szadź, a wiosna wita kwitnącymi stepami. Bajkał, nazywany perłą Syberii od wielu lat przyciąga podróżników z całego...


Filmowe podsumowanie 2017 roku: 25 najlepszych horrorów (cz. I) | my name is death\nFilmowe podsumowanie 2017 roku: 25 najlepszych horrorów (cz. I)\n30 grudnia, 2017 Albert Nowicki\tDodaj komentarz\nHonorable mention: „Resident Evil: Ostatni rozdział”\nPamiętacie, jak zdumiewająco anemicznym sequelem okazał się „Resident Evil: Zagłada”? Albo jak dalece niepodobna do pierwowzoru z 2002 roku była „Retrybucja”? „Ostatni rozdział” otrze łzy wszystkim tym, który obawiali się, że Anderson nigdy już nie nakręci udanego filmu o przygodach dzielnej Alice. Bodycount przewyższa tu wprawdzie IQ fabularzysty, ale, bądźmy szczerzy: czy „Resident Evil” kiedykolwiek aspirował do rangi kina dla mózgowców? Andersona nie interesują żadne intelektualne poszukiwania, towarzyszące bohaterom, a problemy postapokaliptycznego świata: na przykład to, jak rozprawić się z goniącymi co sił zombiakami, będąc przywiązanym do pędzącej ciężarówki. „Ostatni rozdział” jest filmem po wielokroć bardziej dynamicznym niż ubiegłe sequele – rozmach scen akcji podkreśla tu spazmatyczny, niepohamowany montaż, który, choć u nikogo nie wywoła epilepsji, może doprowadzić komórki nerwowe do wrzenia. Nie wiadomo, czy rozdział ten faktycznie stanowi zamknięcie serii. Jeśli jednak kolejne jej odsłony miałyby prezentować się równie brawurowo jak film niniejszy, Jovovich i Anderson powinni czym prędzej wrócić na plan zdjęciowy.\nStrzałem w dziesiątkę okazuje się Bill Skarsgård, odtwórca roli Pennywise’a. Jego piekielny uśmieszek przeraziłby samego Jokera, a podniecony, wiecznie rozedrgany głos świdruje w uszach jak echo najgorszego koszmaru. Wystrojony w renesansowe fatałachy klaun nad wyraz ceni sobie zabawę (z) dziećmi, które są dla niego zwierzyną łowną. Można uznać „It” za Kino Mrocznej Przygody. To film o utracie niewinności, dziecięcych fantazjach, urokach i cieniach dorastania, ale też historia brutalnej walki z przeciwnościami losu oraz niebezpieczeństw, jakie wiążą się z palącym strachem przed przyszłością. Tytułowy antagonista jest metaforą zawirowań w życiu bohaterów.\nNie machnę ręką na trzonowe wady filmu – nadmiar jump scare’ów, fakt, że Pennywise wywołuje dyskomfort, ale prawie w ogóle nie straszy – i z tego powodu nie okrzyknę projektu Muschiettiego arcydziełem. Twórcom udało się nakręcić adaptację w znacznej mierze zadowalającą – ich pracę pochwalił przecież sam Stephen King, z reguły dość wybredny co do poczynań zakochanych w nim filmowców. Czego tu nie lubić: scenariusz gardzi irytującymi meta cytatami, Muschietti nie boi się ubrudzić dzieciaków sztuczną krwią, a całości nadano spielbergowski ton. Reżyser ma oko do upiornych detali, przez co jego film ogląda się dobrze przez okrągłe dwie godziny. W jednej scenie Pennywise objawia się Eddiemu na tle zrujnowanego, zapomnianego domu. Jego twarz powoli wyłania się zza dziesiątek czerwonych balonów. Dookoła kwitną idylliczne słoneczniki, mające być jedynymi świadkami nadchodzących okropieństw. Czarne chmury nie towarzyszą bohaterom nad głowami, ale napięcie i aurę zagrożenia, towarzyszące sekwencji, i tak można by kroić nożem. To świetny moment całkiem dobrego filmu, a także jedna z nielicznych chwil, kiedy atak Pennywise’a urzekł mnie inwazyjnym wręcz stoicyzmem.\n24. „Phoenix Forgotten”\n„Bliskie spotkania trzeciego stopnia”, „Blair Witch Project”, powstały trzy lata temu „Alien Abduction”. Wszystkie te pozycje, w szerszym lub węższym zakresie, zainspirowały Justina Barbera do nakręcenia „Phoenix Forgotten”. I wiecie co? Nie mam reżyserowi za złe, że nie obmyślił horroru w dwustu procentach oryginalnego. W czasach, gdy fani gatunku robią wszystko, by tylko nie docenić debiutantów za dobrze wykonaną robotę i dalej psioczyć bez opanowania, czuję dużą potrzebę pisania pozytywnych recenzji, zachowując, oczywiście, obiektywną postawę dziennikarską. „Phoenix Forgotten”, na całe szczęście, był jednym z tych indie horrorów, które z czystym sumieniem mogłem polecić swoim czytelnikom. Największą zaletą filmu okazuje się jego obróbka techniczna. Rzekomo analogowy zapis obrazu budzi tu wspomnienie starych kaset z osiedlowych wypożyczalni video. Od czasu „Dude Bro Party Massacre III” nie powstała produkcja tak kompetentnie i dbale imitująca old-schoolowe relikty lat dawno minionych. Imponuje też urwany, pobudzający wyobraźnię finał filmu. W końcówce reżyser mógłby zaatakować przysadzistym twistem, a jednak woli raczyć widzów tyleż prostym, co niejednoznacznym kadrem kamery piekącej się na piasku. Co właściwie stało się z Ashley i jej kolegami? Na to pytanie, tak samo, jak na pytanie o pochodzenie „świateł nad Phoenix”, nie ma odpowiedzi.\n„Pitchfork” to film nowicjusza, ale nie grafomana; to obraz amatorski, jednak wykonany z sercem, nigdy nie chylący się ku tandecie. Stworzone przez Glenna Douglasa Packarda postaci najczęściej irytują swym płaskim charakterem, lecz ich mniej lub bardziej interesujące wnętrza stają się kwestią drugorzędną, gdy tylko do akcji wkracza Ben Holister – nasz nieokiełznany psychopata, masakrujący kwiat amerykańskiej młodzieży przy użyciu tytułowych wideł, stanowiących połowę jego kalekiej ręki. Bohaterowie są niedoskonali; jak jeden mąż wykazują szereg wad i słabości. W ten sposób widz łatwiej odnajdzie się pośród mięsa armatniego – co w horrorze, przynajmniej z mojej perspektywy, ma być wysoce wskazane. Ze swojego głównego protagonisty uczynił Packard outującego się geja. To on (oraz towarzyszące mu, krzykliwe fag hags) nadają horrorowi nietypową, egzotyczną barwę. Postaci LGBT przewijają się przez kino grozy coraz częściej, nadal jednak nad nim nie dominują. Pochwała różnorodności w przesadnie heteronormatywnym gatunku zasługuje na brawa. Jeśli kręcą Was pastisze, w których podczas scen pogoni o własne nogi przewracają się mordercy, nie ofiary, a sztampowi nastoletni bohaterowie nazywani bywają „wymiocinami Klubu Winowajców”, jest szansa, że w dziele Packarda dostrzeżecie materiał co najmniej niezły.\n22. „Berlin Syndrome”\n„Berlin Syndrome” należy do Teresy Palmer, którą widzimy niemal w każdej scenie. Konflikty emocjonalne Clare stanowią tu podbudowę solidnego kina psychologicznego, ale film, poza dramatyzmem, imponuje też mrocznym miejscem akcji oraz skomplikowaną relacją kat-ofiara. „Syndrome” to horror o wewnętrznej martwocie, o ślepym szukaniu światła w tuneli beznadziei. Im mniej na jego temat wiemy przed seansem, tym lepiej – scenariusz operuje kilkoma niespodziewanymi zwrotami fabularnymi.\n21. „Czarownica miłości”\nObficie nasycona kolorystyka podkreśla, że mamy do czynienia z horrorem retrospektywnym (acz uniwersalnym tematycznie, o czym zaraz). Anna Biller nawołuje do odkrywania kina dawnych lat: wysoko ceni sobie klasyki nakręcone w barwach Technicoloru, horrory ze stajni Hammera oraz osobliwy obłęd pozycji giallo. „The Love Witch” to obraz mocno inspirowany twórczością Mario Bavy. Horrory jak, przykładowo, „Maska szatana” czy „Sei donne per l’assassino” – mimo iż wychwalane – cechowały się pewną mizoginią, a o silnych kobietach traktowały raczej umownie. W scenariuszu „Love Witch” Biller wychwala moc kobiecej seksualności oraz temperament bohaterki-feministki, a z mężczyzn, przewrotnie, czyni nieporadne horrorowe ofiary. Nawet jeśli finał filmu wyda się niektórym oglądającym ryzykowny lub wręcz kontrowersyjny, nie można odmówić Biller zdolności oratorskich: za pośrednictwem B-klasowego, jak wielu uzna, horroru reżyserka zdołała rozpalić dyskusję na temat polityki płci, gynofobii oraz zgubnego narcyzmu. „The Love Witch” trwa odrobinę zbyt długo, wymaga więcej niż jednego seansu, a niekiedy bywa mniej angażujący niż inny stylistycznie genialny film grozy, „Neon Demon”. Podobnie jak dzieło Nicolasa Windinga Refna, w oczach co bardziej zachowawczych widzów jawić będzie się zresztą jako „ładna wydmuszka”. Mimo to pozostaje filmem zmysłowym, prowokacyjnym i cholernie nieszablonowym.\n20. „Gra Geralda”\n„Gra Geralda” to horror zasobnie i upiornie udźwiękowiony, umiejętnie straszący dzięki kilku mrożącym krew w żyłach, znienacka bijącym po uszach sekwencjom. Jest więc film solidnie wykonaną, rzemieślniczą robotą, ale nie sposób odczytać go tylko w taki sposób. „Gra…” okazuje się też porażającą opowieścią o woli przetrwania i reakcjach ludzkiego instynktu – to w końcu adaptacja prozy Stephena Kinga. Carla Gugino w swojej roli odnajduje się dobrze – choć nie doskonale; odznacza się siłą wyrazu, nie pozwala sobie na przypięcie łatki ofiary. Ozdobnikiem fabuły ma być motyw walki z dziecięcą traumą, za sprawą którego z otaczających bezbronną Jessie cieni raz po raz wyrasta zdeformowany, być może wcale nieurojony, potwór (Carel Struycken) – sceny z jego udziałem są jednymi z najlepszych w całym filmie. W finalnym rozrachunku „Gra Geralda” jawi się jako satysfakcjonująca, pełna napięcia adaptacja materiału teoretycznie „niemożliwego” do zaadaptowania.\n„mother!” – kontrowersyjny, oniryczno-literalny mariaż Darrena Aronofsky’ego – przez niektórych uznany został za metaforę życia artysty, a przez innych czytany był jako alegoria Biblii. Sam reżyser przyznał, że jest jego nowy projekt „dziełem psychotycznym”, którego nie należy nadinterpretować. Siląc się na mniej lub bardziej wymyślne analizy, na pewno ujrzymy w Javierze Bardemie Boga, mącącego w słabych głowach wszystkim tym, którzy ślepo szukają duchowego i mentalnego dowództwa. Jednak nieopatrzony pretensjonalną symboliką religijną, „mother!” przedstawia się nie mniej intrygująco. To film o najmroczniejszych zaułkach jestestwa, z upływem czasu stający się coraz to ambitniejszym przedsięwzięciem i coraz bardziej niepokojącym doświadczeniem. W swych finalnych stadiach urasta do rangi symfonii apokaliptycznej: spokojny wieczór Poety i jego niewiasty w ciągu sekund przeistacza się surrealistyczną, prowojenną mszę satanistów.\n18. „The Devil’s Candy”\nZapomnijcie o „The Loved Ones”, to przez pryzmat „The Devil’s Candy” kojarzony będzie reżyser Sean Byrne – przynajmniej do czasu, gdy nie nakręci jeszcze lepszego horroru. Dzięki dobrze rozwiniętym postaciom i świetnym kreacjom Ethana Embry’ego oraz Pruitta Taylora Vince’a film ogląda się z większym zaangażowaniem niż „Loved Ones”, który raził nieujarzmioną groteską. „Candy” nie gwarantuje może hiperrealistycznego przekazu historii – to film, w którym obraz potrafi hipnotyzować bohaterów – ale niepokoi inwazyjną abstrakcją i satanistycznym amokiem, z jakim mierzą się postaci. Byrne chętnie bawi się metaforami: mętne, „ciężkie” obrazy Embry’ego odzwierciedlają konflikty emocjonalne jego bohatera, metalowy soundtrack skutecznie podkreśla narastające szaleństwo, protagonistów nazwano Hellmanami. Złowrogi klimat, sugestywna stylistyka oraz odważne podejście do symboliki religijnej czynią z „The Devil’s Candy” horror co najmniej udany.\n17. „Personal Shopper”\nPochodzący z Paryża Olivier Assayas, który za reżyserię „Personal Shopper” wyróżniony został nominacją do Złotej Palmy, nakręcił projekt na tyle wielowarstwowy, że wymykający się stereotypom, niepodlegający zwyczajowym kryteriom kategoryzacji. Tak, jego film przejawia cechy typowe dla horroru psychologicznego, ale równie wiele wspólnego ma z dramatem zbłąkanej jednostki, równie bardzo przypomina łzawe historie o znojnym wychodzeniu z traumy. Najbardziej kręcą Assayasa mrok i alienacja. Dobrze – dzięki jego upodobaniu do melancholii powstał obraz adekwatnie zgnębiony, by nie napisać funeralny. Kadry przepełniają w „Personal Shopper” szarości oraz brązy, a Kristen Stewart – wyśniona przez Assayasa do roli asystentki o kamiennej twarzy – wyjękuje swoje kwestie, jakby za chwilę miała wyzionąć ostatnie tchnienie. Maureen to postać ponura i nieugięta, o jasno wyznaczonym celu, choć paradoksalnie zmierzająca donikąd. Sprawia wrażenie osoby martwej wewnętrznie, tułającej się pośród żywych nieudolnie. Autor zdjęć, Yorick Le Saux, dobrze wie, jak wizualnie zaakcentować te bystre metafory: jego kamera albo wisi na planie niczym sztywny trup, albo enigmatycznie, z ektoplazmatyczną gracją podąża za główną bohaterką.\n16. „Obcy: Przymierze”\nDuża ilość postaci nadaje nowemu „Obcemu” slasherowy ton, a pokaźny body count dowodzi, że Ridley Scott nie zapomniał o korzeniach serii: „Ósmy pasażer Nostromo” wpisywał się przecież w konwencję kina klasy „B”. W „Przymierzu” seks i przemoc mają wartość kardynalną, a trzewia oraz ich zniszczenie opiewane są w sposób niemal erotyczny (patrz: mokra scena z udziałem Callie Hernandez). Na tym nie koniec: wizja cielesności i jej rozpadu nabiera kształtów cronenbergowskich, a ważkość gatunkowych prawideł, zapoczątkowanych przez Carpentera i Hoopera, urasta tu do rangi sacrum. „Obcy: Przymierze” to film, w którym głupi ludzie popełniają głupie błędy i jest to jedna z jego największych zalet.\nWspaniale prezentuje się scena, w której z ciała jednego z bohaterów wydostaje się Chestburster (lub, jeśli ktoś woli, Backburster). Pierwsze „wyjście” Obcego to jego ucieczka z okowów niepewności, która przez lata dławiła tak Scotta, jak i wytwórnie filmowe. „Przymierze” stanowi udany powrót Obcego, który, choć nie jest centralną postacią, ma koronne znaczenie dla wydarzeń ekranowych. Film określiłbym jako efekt uboczy serii, nie jej oficjalną kontynuację. Reżyseria jest tu świadoma i brawurowa, całość mądrze skomponowana. Nie brakuje w „Przymierzu” dynamizmu, pobrzmiewającego „Decydującym starciem”, ani nerwowego klimatu rodem z „8. pasażera…”. Scott-sprawca filmowych monumentów umarł dawno temu. Żyje natomiast autor solidnego kina rozrywkowego i powinniśmy życzyć mu wielu lat owocnej kariery.\n15. „Lekarstwo na życie”\nGore Verbinski stworzył horror bogaty koncepcyjnie (inspirowany gotykiem, barokiem, kinem cielesnym, Lovecraftem i teatrem Grand Guignol) oraz iście magnacki pod kątem szlifu audiowizualnego. Zdjęciami Bojana Bazelliego można oddychać. Spłowiałe cyjany, zielenie i turkusy pozwalają nam nabrać w piersi czystego, górskiego powietrza. Bazelli jest genialny: sprawia, że nawet proste ujęcie Alp, odbijających się w kryształowych szybach wjeżdżającego do tunelu pociągu, budzi szczery respekt. Najmroczniejszym fantazjom scenarzysty Justina Haythe’a – np. kąpieli w asyście setek węgorzy – nadał operator obmierzły szyk. Kiedy film wygląda TAK dobrze, nie interesuje mnie, czy jego zakończenie urywa się nagle i niewiele wyjaśnia. „Lekarstwo na życie” oferuje wystarczająco dużo pikantnych plot twistów, by utrzymać widza w zainteresowaniu, a po napisach końcowych intryguje jeszcze bardziej, bo Verbinski owiał horror tajemnicą oraz ambiwalencją. Jeśli szukacie lekarstwa na miałki przekaz estetyczny i plastyczną nudę wielu mainstreamowych horrorów, to może być pozycja dla Was.\n14. „We Are the Flesh”\nEmiliano Rocha Minter naszą uwagę skupia na brutalnym, histerycznym seksie i plugawych podnietach, na pierwotnych instynktach i gwałceniu norm moralnych. Sceny autentycznych ejakulacji, dogłębne i cenzurą nietknięte fellatio, zbliżenia na pęczniejącego członka i wargi sromowe – wszystko to stanowi część filmu, którego autor wierzy, zdaje się, w potrzebę przekraczania ograniczeń społecznych i kulturowych. Eksplicytną nagość, „tuszowaną tylko” przez kapitalną oprawę audiowizualną, wielu uzna za pornografię sensu stricto. To oczywiście wierutna bzdura, a „We Are the Flesh” pozostaje dziełem stworzonym przy pełnym nasileniu artystycznej potencji.\nCyrkulacje kamery pozwalają na kolonoskopijną kontrolę wydarzeń ekranowych, toczących się w cielesnych, jakby macicznych wnętrzach. Kolorowy dym podkreśla parną, niekiedy piekielną atmosferę planu. Poza usłaną organiczno-symbolicznymi metaforyzmami scenografią imponują też montaż dźwięku i obrazu. Bezdźwięczne i bezbarwne ujęcia ustępują miejsca krzykliwemu ekstrawertyzmowi, cięcia są ostre jak nóż, soundtrack bywa progresywny, ale też zaskakująco kurtuazyjny w doborze tonacji. Kulminacyjna scena dzikiej orgietki podana zostaje nam w zwolnionym tempie, przy akompaniamencie muzyki klasycznej. Rocha Minter to młody radykalista meksykańskiego kina. W jednej ze scen grana przez Maríę Evoli bohaterka stwierdza: „nie ma miłości, istnieją tylko jej manifestacje”. „We Are the Flesh” to efektowny manifest miłości do kina, a także oda do nihilizmu, inności i tej cząstki szaleństwa, która kryje się w każdym z nas. Jest to zarazem film o codziennym upadku człowieczeństwa. Wszyscy jesteśmy mięsem gnijącym – gnijącym wolniej lub prędzej. Nie wszyscy okazujemy się, na szczęście, tak zepsuci, jak bohaterowie „We Are the Flesh”.\nPoprzedni wpisFilmowe podsumowanie 2017 roku: 10 najgorszych horrorówNastępny wpisFilmowe podsumowanie 2017 roku: 25 najlepszych horrorów (cz. II)


Od jutra suski szpital wznawia odwiedziny pacjentów\nZOZ Sucha Beskidzka informuje, że z dniem 18.03.2022 r. (tj.: piątek) wznowione zostają w ograniczonym zakresie odwiedziny pacjentów hospitalizowanych na oddziałach ZOZ Sucha Beskidzka.\nKiedy wrócą odwiedziny pacjentów w suskim szpitalu?\nPoprawiająca się sytuacja epidemiologiczna sprawia, że coraz to więcej szpitali przywraca możliwość odwiedzin pacjentów. Kiedy będzie to możliwe w szpitalu w Suchej Beskidzkiej?


"...or die tryin'", albo jak porażki pomagają | lukasz.bromirski.net\n"...or die tryin'", albo jak porażki pomagają\nczerwca 30, 2012 · Łukasz Bromirski |\ndruga kwestia, nawiązując do tytułu posta, to kwestia zderzenia się z porażką. z jednej strony uważam, że bardzo często pomaga wzięcie sobie do serca definicja Einsteina dotyczącej szaleństwa - robienie tego samego ciągle w ten sam sposób i oczekiwanie innych rezultatów. z drugiej strony, warto wyciągać dobre nauczki z naszych porażek i tutaj zgadzam się z ostatnim postem Ethana Banksa - jeśli do tej pory, w tematach związanych ze swoją specjalizacją nie zderzyłeś się z porażką, to albo nie próbujesz wyjść “z pudełka”, lub po prostu się oszukujesz. potęga przyznania się wprost do swoich słabości i wyciągnięcia z tego dobrych wniosków (choć Amerykanie i ostatnio również my lubimy robić to z psychoanalitykiem) jest ogromna i - w pewnym sensie, oczyszczająca.\npracowałem w życiu z masą ludzi, którzy nigdy niczego nie zawalili - i potrafili to powiedzieć z poważną miną.\nja niestety, jestem dalece niedoskonały - mojego CCIE SP nie zdałem za pierwszym razem, i choć mogę dyskutować po której stronie były “pewne” problemy, fakty są takie jakie są. jak to omawiałem z nieocenionym przyjacielem i wielkim ekspertem sieciowym (i nie tylko!) Piotrem Jabłońskim na Cisco Forum 2012 - miałem też w swoim życiu ponure spotkania z niezestawiającym się EtherChannelem i sesjami BGP. nie zdałem też ostatniego podejścia CCDE i mogę oczywiście ubolewać, że egzamin z nierealnie odjechanego zmienił się w taki dla moli książkowych zatrzymanych w czasie w okolicach 2007-2009 roku, ale każde z podejść powodowało ciekawy proces. siadałem z kolegami i projektowaliśmy. poprawialiśmy, kwestionowaliśmy pewne elementy, uczyliśmy się wykonując tak daleko i szeroko rozrzucone dywagacje, że całość stała się ogromną wartością inicjowaną przez naszą niemoc z bezlitosnymi twórcami systemu :) miałem okazję uczestniczyć ostatnio w całodniowym spotkaniu projektowym zamiast jednego z konsultantów z mojego zespołu i muszę z satysfakcją powiedzieć, że widziałem wiele elementów, których nie byłbym świadom, gdyby nie te dyskusje. czytanie to jedno, ale w praktyce należy wpleść elementy dyskusji - o czym świadczy doskonale wartość podnoszona przez uczestników różnego rodzaju konferencji i innych spotkań gdzie jest okazja do interakcji.\ndyskutujcie, chwalcie się i dzielcie porażkami. wykorzystane konstruktywnie, pozwalają pójść ten krytyczny krok do przodu - dokładnie ten, którego czasami brakuje żeby przejść dalej, do kolejnego etapu większej przygody. życiowej, firmowej, certyfikacyjnej czy też osobistej.\nkończąc, chciałbym oprócz tego przesłania z przyjemnością poinformować, że mamy już w Polsce pierwszego CCDE - zdający z nami Maciej Rzehak z firmy Trecom z sukcesem zakończył wycieczkę do Londynu. kudos należy się bezwzględnie. projektowania czas start :)\nsoftware defined networking albo czemu openflow to nie wszystko Następna strona »


Pary zakochanych z powiatu rawickiego w plebiscycie "Razem najlepiej". Głosowanie w powiecie na finiszu! [ZDJĘCIA] | Rawicz Nasze Miasto\nDo akcji mogą się zgłosić pary w każdym wieku i z dowolnym stażem. Zaprezentować się mogą zarówno ci, którzy niedawno się poznali, jak i ci, którzy przeżyli wspólnie wiele lat życia.\nKLIKNIJ I ZAGŁOSUJ NA SWOICH FAWORYTÓW!\nPary zakochanych z powiatu rawickiego w plebiscycie "Razem n...\nZwycięzców z miast i powiatów zaprezentowani zostaną też w specjalnym dodatku do gazety, który ukaże się na początku października. Zdjęcie pary, która zdobędzie najwięcej głosów w skali województwa trafi na okładkę gazety, a pierwsze trzy pary ze szczytu wojewódzkiego rankingu zwycięzców z miast i powiatów otrzymają zaproszenia na weekendowy pobyt w SPA.\nGłosowanie na najsympatyczniejsze pary rozpoczęło się 26 sierpnia i będzie trwać do 30 września o godz. 21:00.\nAktualni liderzy głosowania w powiecie rawickim (29.09.2020):\nMałgorzata i Paweł Krupczak\nJulia Kaczmarek i Patryk Matysiak\nAnna i Hubert Imalscy\nAleksandra Syk i Tomasz Normann\nAgnieszka i Tomasz Bujakiewicz\nTYLKO U NAS MISTRZOWIE URODY 2020 - GŁOSOWANIE ROZPOCZĘTE! Zobacz, kto bierze udział i kto prowadzi w glosowaniu w powiecie rawickim!\nPakosław. "Bitwa o wozy" za frekwencję wyborczą w wyborach prezydenckich 2020. OSP z gminy Pakosław nie dostaną wozu bojowego\nZa nami I tura wyborów prezydenckich. Walczyli nie tylko kandydaci na najważniejsze stanowisko w państwie, ale również mieszkańcy niektórych gmin, którym za najwyższą frekwencję obiecano wozy bojowe dla OSP. Do walki stanęła gmina Pakosław. Jak wypadła?\nwybory prezydenckie pakosław\nwóz bojowy pakosław\nPILNE Rawicz. Wiemy, jak zagłosowali mieszkańcy powiatu rawickiego. Wyraźna przewaga Andrzeja Dudy w I turze wyborów prezydenckich 2020\nZa nami pierwsza tura wyborów prezydenckich w 2020 roku. Kogo poparli mieszkańcy powiatu rawickiego? Państwowa Komisja Wyborcza podała już wyniki z 43 komisji wyborczych w naszym powiecie (100%).\nwybory rawicz 2020\nwybory prezydenckie rawicz\nPowiat rawicki. Raport sanepidu w sprawie koronawirusa. Już tylko 42 mieszkańców powiatu pozostaje w kwarantannie [RAPORT 28.05.2020]\nPrezentujemy najnowszy raport rawickiego sanepidu na dzień 28 maja 2020 roku (godzina 10.00). Nie ma nowych zakażeń koronawirusem na terenie powiatu rawickiego. Liczba osób przebywających w kwarantannie w Rawiczu i okolicach spadła poniżej 50.


Licznik - też tak macie? - A4 B5 - Audi A4 Klub Polska\nLicznik - też tak macie?\nDzisiaj zakładałem ramki do licznika. Ściągam przód a pod spodem pokazują mi się 2 dodatkowe pola woltomierz i temperatura oleju.\nTak jest w oryginale czy ktoś coś z licznikiem kombinował?\nkombinował na milion % np:zmieniał\nGrzes A4 4\nPoprostu ktoś kupił chciał zmienić ale podłączyć nie umiał wiec zakryl ori szybka o tak o to masz mod w prezencie\nTo muszę dokupić wskazówki i szybkę inną No i poszukiwania zaczynam jak to ogarnąć żeby działał woltomierz i temperatura oleju.\nVoltomierz powinien działać od razu po podłączenia licznika, a do temp.oleju musisz dołożyć czujnik. Szukaj pod maską w okolicy zbiornika wyrównawczego przewodu biały z niebieskim. On idzie do czujnika oraz pod licznik, kostka 4 pin a wykorzystany tylko jeden pin. Eta wsjo i rabotajet.\nEdited December 12, 2014 by jacek70\nJak bym chciał wymienić ten licznik na pełny fis to dokupując coś takiego z manetką http://allegro.pl/licznik-audi-a4-b5-lift-1-9-tdi-pelen-fis-idealny-i4872452640.html będzie większość rzeczy od razu działała ?\nEdited December 13, 2014 by audikon\nZapewne nikt Ci nic nie zmianiał. Tarcze takie wychodziły (z tego co wiem, bo sam tak mam i nie tylko ja), po prostu nie masz wskazówek ani silniczków w środku.\nCo do fisa, to jest temat i to oooobszerny, więc zapraszam do działu Warsztat Po krótce: Zegary + manetka + kodowanie kluczykó (immo) = połowa sukcesu. Do tego dochodzą inne kostki zegarów plus czujniki Akurat będę u siebie zakładał fisa w przyszłym roku (jak tylko warunki pogodowe się poprawią)\nJeśli jest tyle braków, czyli : silniczkach, wskazówki,obudowa,do tego czujnik i robota to już lepiej raz a porządnie wydać kasę i modlić pełny FIS. Satysfakcja gwarantowana .\nZgadza się. Tym bardziej, że w internecie dostępny jest pdf z ponad 100 stronami,, gdzie znajdują się opisy i zdjęcia co krok po kroku wykonywać. Jeżeli kolega ma sprawne zegary, to jeszcze ma wybór, mi się trafiły Jaeger'y, więc obrotomierz i pręskościomierz żyją własnym życiem\nZ działu warsztat wątek czytam od wczoraj ale jeszcze mi się nie pojaśniło\nMa ktoś link do tego PDF-a ?\nDzisiaj doszła manetka tempomatu z wiązką i wiązka podgrzewanych foteli z panelem klimatronika. Będzie po świętach zabawa !\nDo tego czasu muszę teorie opanować\nWidzę, że kolega powoli się wkręca w grzebanie\nEdited December 13, 2014 by Bose\nMam już tyle lat tą fure i dopiero ostatnio przeczytałem, że 2 rzeczy których tak bardzo mi brakuje mogę sobie dołożyć sam w normalnej kasie.\nModel mam dobrze wyposażony 4x el szyby, parktronik, xenon wszystko ori a grzanych foteli i tempomatu nie było\nEdited December 16, 2014 by audikon


OBOWIĄZEK INFORMACYJNY - INTERESANCI P.U.W. STOLMEX-Łojewscy Spółka Jawna Informuję Państwa, że w związku z wejściem w życie z dniem 25 maja 2018 roku przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych - Dziennik Urzędowy UE L 119 – dalej: RODO) P.U.W. STOLMEX-Łojewscy Spółka Jawna zapewnia określone w tych przepisach standardy ochrony i właściwego postępowania z danymi osobowymi. Proszę przyjąć do wiadomości, że:\nzałatwieniem dotyczącej Państwa sprawy, zgodnie z przepisami prawa oraz wewnętrznymi procedurami administracyjnymi PUW STOLMEX-Łojewscy Spółka Jawna (podstawa prawna: art. 6 ust. 1 lit. f RODO),\nosobiście w biurze P.U.W.STOLMEX-Łojewscy Spółka Jawna 83-200 Starogard Gd przy ul. Sucharskiego 50


Nadal biedna planeta « Wolne Media\nOpublikowano: 29.04.2013 | Kategorie: Społeczeństwo, Wiadomości ze świata\nW ciągu ostatnich 30 lat udało się znacznie zmniejszyć rozmiary skrajnego ubóstwa, ale nadal 1,2 miliarda ludzi na świecie żyje za mniej niż 1,25 dolara dziennie. Są ponadto regiony, gdzie sytuacja się pogarsza.\nJak informuje PAP, w ciągu ostatnich trzech dekad liczba osób żyjących w ekstremalnej biedzie spadła w krajach rozwijających się – z 50 proc. w 1981 r. do 21 proc. w 2010 r. Temat został poruszony podczas konferencji prasowej, otwierającej wiosenną sesję Banku Światowego i Międzynarodowego Funduszu Walutowego w Waszyngtonie. Szef Banku Światowego Jim Yong Kim uważa, że możliwe jest wyeliminowanie skrajnego ubóstwa do 2030 r. „Nie mam wątpliwości, że świat może skończyć ze skrajnym ubóstwem w ciągu jednego pokolenia, ale będzie to o wiele trudniejsze, niż przewidywała większość ludzi” – powiedział.\nObecnie ponad jedna trzecia najbiedniejszych żyje w Afryce subsaharyjskiej. Jest to jedyny region na świecie, gdzie problem pogłębia się na tak poważną skalę. Dziś żyjących tam za mniej niż dolara i dwadzieścia pięć centów dziennie jest 414 milionów, a w 1981 r. takich osób było „tylko” 205 milionów. Sytuacja pogorszyła się też w Indiach (wzrost z 22 proc. w 1981 r. do ok. 33 proc. teraz). Kolejnym krajem z największym odsetkiem biedoty są Chiny (13 proc.), jednak tam jest lepiej niż na początku lat 80., kiedy ekstremalnie ubogich było 43 proc. Chińczyków.\nWedług danych Banku Światowego, średni dochód najbiedniejszej części społeczeństwa w krajach rozwijających się rośnie. W 2010 r. wynosił on średnio 87 centów na osobę, podczas gdy w 1981 r. – 74 centy (według siły nabywczej dolara z 2005 r.). I znów gorzej wygląda to w Afryce subsaharyjskiej, gdzie zarówno w 1981 r., jak i 2010 r. najbiedniejsi mieli do dyspozycji średnio po 62 centy na dzień.\nZdaniem szefa Banku Światowego, aby skończyć ze skrajnym ubóstwem w ciągu jednego pokolenia, potrzeba spełnienia trzech warunków. Po pierwsze, musi nastąpić jeszcze większe tempo wzrostu PKB w krajach rozwijających się. Po drugie, musi się to przełożyć na tworzenie miejsc pracy i ograniczanie nierówności. Wreszcie, trzeba łagodzić katastrofalne skutki np. klęsk żywiołowych, kryzysu finansowego czy zwiększenia kosztów paliw. Konieczne są także inwestycje w infrastrukturę i zwiększenie budżetów na edukację i opiekę zdrowotną – uważa Jim Yong Kim. O tym, jak ważną rolę w zmniejszaniu biedy odgrywa edukacja, mówiła podczas konferencji Pakistanka Seema Aziz z fundacji CARE. „Edukacja to klucz do zmniejszania skali biedy. Gdzie możesz pracować, jeśli nie umiesz czytać czy pisać?” – zwróciła uwagę. Jej zdaniem edukacja to również inwestycja, która zwraca się mniejszymi nakładami na opiekę zdrowotną, bo wykształceni, świadomi ludzie potrafią sami zadbać o swoje zdrowie, a wychodzenie z biedy sprawia, że lepiej się odżywiają i nie potrzebują tak często pomocy lekarzy.\nTAGI: Bieda, Głód, Ubóstwo\nCi panowie w swoich drogich garniturach nic nie robią i nic nie zrobią oprócz przelewania z pełnego w próżne.Koszt takiej konferencji idzie w dziesiątki jeśli nie setki tysięcy dolarów.Za te pieniądze można kupić mnóstwo jedzenia i wody.\nLepiej jednak opychać się homarami i kawiorem i gadać o głodzie.Oni nigdy głodu nie widzieli.Na zbrojenia,drony i szpiegowanie ludzi to pieniądzę zawsze sie znajda.\nCo za hipokryci zakłamani.\nFenix ma rację.Rozwalić banksterkę i zakaz zatrudniania przez 10 lat bez prawa do zasiłku.Ciekawe jak długo pociągną.\nPonad 630 tys. rodzin w Hiszpanii (3,7 proc.) nie ma żadnych dochodów – ani wynagrodzenia za pracę, ani zasiłku, ani emerytury czy renty, absolutnie nic. W roku 2007 liczba takich rodzin wynosiła niewiele ponaf 300 tys. Oto “walka z ubóstwem”…..\n[źródło: Fundación FOESSA, Desigualdad y derechos sociales]\no oto zapewne dobry przykład lenistwa i niedostosowania jak sądzę dla niektórych :D jakby nie byli leniwi wyżywili by się za dolara:D albo by więcej pracowali a nie oczekiwali od państwa że im da lol\nDożywocie dla banksterów!:)Rozwalają świat a od siebie nie dają nic .


Odpowiada za tłumaczenia polsko-angielskie.\nNauczyciel języka angielskiego w poznańskim gimnazjum, aktualnie na urlopie wychowawczym. Jako tłumacz z zamiłowania, swoją aktywność zawodową kieruje obecnie w stronę doskonalenia sztuki przekładu. Absolwentka UAM. Prywatnie mama Oli i Uli\nW Fundacji Polska-Haiti pomaga przy stronie internetowej, z wielką pasją kompletuje również drużynę na maraton warszawski.\nAbsolwent Uniwersytetu Warszawskiego, z wykształcenia hydrolog.\nZawód wykonywany: redaktor, fotograf i webmaster. Pracował w instytucjach europejskich, był redaktorem w Wydawnictwach Szkolnych i Pedagogicznych, współprowadził firmę eventową. W chwili obecnej prowadzi agencję fotograficzną.\nObecnie aktywnie współpracuje z Ministerstwem Spraw Zagranicznych przy działaniach promujących Polskę.\nZa swoje największe osiągnięcie zawodowe uważa nagrodę od firm Microsoft i Dell za projekt internetowego systemu zarządzania treścią dla agencji fotograficznych.\nJest żonaty, ma 9 letnią córkę. W wolnych chwilach biega.\nMgr filologii, lektor, tłumacz kilku języków.\nW Fundacji Polska – Haiti zajmuje się przede wszystkim tłumaczeniami polsko- francuskimi i francusko – polskimi.\nDyplomowana instruktorka finess, masażystka, personal trener. Od najmłodszych lat związana ze sportem i zdrowym stylem życia. Jest terapeutą Reiki 2 stopnia. Specjalizuje się w dziedzinie wellness i holistycznej odnowy biologicznej. Pasjonuje się oryginalnymi technikami masażu takimi jak masaże ajurwedyjski, tajski, aromaterapeutyczny, a także niekonwencjonalnymi metodami leczenia. Nazywana jest specjalistką od pozytywnej energii.\nMatka dwojga dzieci propaguje aktywną ciążę i zajmuje się także prowadzeniem zajęć Bezpieczna aktywność przyszłych mam.\n„Nie posiadamy Ziemi – jesteśmy Jej częścią.”\n(48) 513 756 023


Producent - Vitec Power - Power Supplies\nZasilacze na wszystkie rynki i prawie do każdego zastosowania!\nPoniżej znajduje się lista wszystkich producentów Vitec Power. Skorzystaj z linków producentów, aby uzyskać szczegółowy przegląd dostępnych produktów.\nKonwersja prądu stałego Vitec zapewnia szeroką gamę konwerterów DC/DC małej i średniej mocy oraz sterowników LED do montażu na płytce drukowanej, odpowiednich dla dzisiejszych potrzeb.\nVicor Corporation projektuje, produkuje i sprzedaje modułowe komponenty zasilania i kompletne systemy zasilania stosowane w komunikacji, przetwarzaniu danych, kontrolach przemysłowych, sprzęcie testowym, na rynkach elektroniki medycznej i obronnej.\nWe współpracy z firmą Vicor, światowym liderem w dziedzinie przetwornic DC/DC wysokiej gęstości, Power System Technology projektuje i produkuje modułowe rozwiązania zasilania.\nOgniwo paliwowe SFC przekształca energię chemiczną w energię elektryczną bez etapów pośrednich, bez części ruchomych i bez większych strat wydajności. To czyni je szczególnie wydajnym generatorem prądu.\nDelta Elektronika od 1959 roku projektuje i produkuje najwyższej jakości zasilacze prądu stałego.\nExcelsys oferuje konfigurowalne zasilacze AC/DC o wysokiej wydajności w obudowie 1U o mocy do 1340 W oraz zasilacze LED o mocy do 300 W.\nMartek Power jest światowym liderem w projektowaniu i produkcji standardowych, zmodyfikowanych standardowych i niestandardowych zasilaczy i konwerterów mocy.\nOd momentu powstania w 1977 roku, Glassman High Voltage stał się wiodącym światowym dostawcą technologii zasilania wysokiego napięcia dla producentów oryginalnego sprzętu, laboratoriów i bardzo zróżnicowanej grupy ośrodków badawczych.\nIntreXis oferuje kompleksowe portfolio przekształtników DC/DC do zastosowań kolejowych. Z klasami mocy od 50 do 500 W, niezwykle szerokim zakresem napięcia wejściowego (14,4 do 154 VDC) i rozszerzonym zakresem temperatur (-50 do +85 °C)


Poznajemy pompę ciepła cz.3 – Budownictwo Energia\nŹródło ciepła o temperaturze +10°C powoduje, że czynnik roboczy zaczyna się gotować i zamieniać w parę. Pary czynnika o temperaturze około +4°C zasysane są przez sprężarkę i sprężane do ciśnienia kilkunastu barów. Gwałtowny przyrost ciśnienia sprawia, że temperatura pary czynnika osiąga około +75°C°. Tak sprężony czynnik w zetknięciu z o wiele niższą temperaturą obwodu grzewczego zaczyna się zamieniać w ciecz, czyli skraplać. Ciekły czynnik pod wpływem wysokiego ciśnienia wtryskiwany jest do parownika gdzie powoli zamienia się w parę. W ten sposób obwód się zamyka.\nRysunek, ilustrujący pracę pompy ciepła, nie jest tak skomplikowany jakby się to mogło wydawać. Pole zaznaczone kolorem zielonym przedstawia otoczenie, z którego pobieramy energię grzewczą. Bardzo słusznie energia ta nazywana jest odnawialną, ponieważ jest ona ciągle bezpłatnie uzupełniana. Bezpośrednim źródłem takiej energii może być powietrze, grunt czy woda. Natomiast pole oznaczone kolorem beżowym symbolizuje pomieszczenie, w którym chcemy utrzymać temperaturę +20°C.\nPompa ciepła składa się co najmniej z czterech elementów połączonych ze sobą rurami, tworząc obieg zamknięty, w którym znajduje się substancja, która w zależności od warunków jest cieczą lub gazem, lub jak kto woli parą. I tutaj dotykamy rzeczy najważniejszej. Ta substancja nazywana w technice czynnikiem chłodniczym ma ciekawą właściwość, a mianowicie taką, że gotuje się, czyli wrze w niskich temperaturach, na przykład nawet przy -20°C.\nJeśli tak jest, to nasz czynnik chłodniczy wtryskiwany do dolnego naczynia ogrzewanego do +10°C natychmiast się zagotuje i zamieni w parę o temperaturze +4°C. Para taka podobnie jak w maszynie parowej ma określone ciśnienie i stara się wydostać z naczynia dolnego, które od tej pory będziemy nazywać parownikiem. Z parownika para dostaje się do sprężarki, gdzie zostaje sprężona do wysokiego ciśnienia. To sprężenie daje dwie korzyści. Po pierwsze podnosi znacznie temperaturę gazu za sprężarką, a o to przecież chodzi, a po drugie pozwala na to, aby schłodzona para zamieniła się z powrotem w ciecz, która potem odparuje i tak dalej.\nGórny pojemnik (nazwijmy go skraplaczem), do którego przypływa gaz pod wysokim ciśnieniem i temperaturze +75°C, może bez przeszkód oddać ciepło do ogrzewanego pomieszczenia. Skoro skraplacz ciepło oddaje, to sam się schładza, czyli powstają warunki do skroplenia czynnika chłodniczego. Czynnik chłodniczy, będący już cieczą, transportowany jest z powrotem do parownika.\nDochodzimy tutaj do ostatniego, ale bardzo ważnego elementu pompy ciepła. Jest nim tak zwany zawór rozprężny, który właściwie powinien się nazywać zaworem dławiącym. Jego rolą jest nie tylko sterowanie wtryskiwaniem cieczy do parownika, jego obecność jest niezbędna do tego, aby ciecz była blokowana, gdyż w przeciwnym wypadku nie dochodziłoby do sprężenia gazu.\nTeraz można nieco dokładniej przeanalizować schemat pompy ciepła. Ciecz wrząca w parowniku zabiera ciepło ze źródła, ponieważ w trakcie parowania ma temperaturę niższą od źródła. Szkopuł w tym, że temperatura, jaką uzyskamy po odparowaniu jeszcze nie jest przydatna do ogrzewania i trzeba ją znacznie podnieść. Dzieje się to za pomocą sprężarki, która niestety musi być zasilana energią pomocniczą. Najczęściej do tego celu używana jest energia elektryczna.\nJest to najwłaściwszy moment, aby poruszyć zagadnienie sprawności pompy ciepła. Sprawność ta wyznaczana jest z proporcji ilości energii grzewczej do ilości energii pomocniczej. Średnia sprawność pomp ciepła wynosi około 100%. Do określania sprawności przyjęto tak zwany współczynnik efektywności energetycznej, nazywany jako COR Jest on ilorazem mocy użytecznej i mocy elektrycznej, czyli dla 400% wielkość COP = 4.\nTrzeba zawsze pamiętać, że COP samej pompy i COP kompletnego systemu grzewczego to mogą być dwa różne światy. Tutaj ogromną rolę odgrywa idealne dopasowanie wszystkich składników systemu, począwszy od źródła ciepła, a skończywszy na całej instalacji grzewczej w budynku.\nPrzyjmując, że jedna kilowatogodzina energii elektrycznej kosztuje 0,40 zł oraz, że pompa ciepła pracuje nieprzerwanie, to w ciągu doby otrzymujemy z niej 28,8 kWh energii cieplnej (1,2 kW x 24 godziny). Płacimy jednak tylko za pracę sprężarki napędzanej silnikiem elektrycznym, czyli za 12 kWh (0,5 kW x 24 godziny). Przekładając to na złotówki – jedna doba takiego ogrzewania kosztowałaby 4,80 zł (12 kWh x 0,40 zł). Czy to dużo, czy mało, wiadomo jest dopiero wtedy, kiedy zastosuje się porównanie. Stosując zwykłe ogrzewanie elektryczne zużyłoby w tym samym czasie 28,8 kWh, co miałoby skutek finansowy 11,52 zł. Czyli taka sama ilość ciepła dostarczona tradycyjnym sposobem będzie około trzy razy droższa niż uzyskana za pomocą pompy ciepła.\nPrevious Poznajemy pompę ciepła cz.2\nNext Prawdziwa cena energii odnawialnej cz.1


Kryzys ogranicza rozwój firm energetycznych - Energetyka\nKryzys ogranicza rozwój firm energetycznych\nObecnie mamy do czynienia z dwoma kryzysami: kryzysem finansowym i kryzysem gospodarczym. Oba doprowadzą do z mian w działalności firm energetycznych - ocenia Olivier Barbaroux, prezes, dyrektor generalny Dalkii.\n- Obecnie mamy do czynienia z dwoma kryzysami: kryzysem finansowym i kryzysem gospodarczym. Kryzys finansowy przedsiębiorstwa energetyczne uderzył w ten sposób, że banki są dużo bardziej wstrzemięźliwe przy udzielaniu kredytów a udzielane kredyty stały się droższe. Można jednak oczekiwać, że koszty udzielania kredytów wkrótce zaczną się obniżać, ze względu na duże wsparcie sektora bankowego ze strony banków centralnych w wielu krajach - mówi Olivier Barbaroux, prezes, dyrektor generalny Dalkii.


arekowate (palmy), Encyklopedia PWN: źródło wiarygodnej i rzetelnej wiedzy\narekowate (palmy), Arecaceae (Palmeae),\nrodzina roślin jednoliściennych,\nok. 2700 gatunków, głównie z obszarów międzyzwrotnikowych i podzwrotnikowych (w południowej Europie — karłatka); pień zwykle typu kłodziny (prosty, nierozgałęziony), wysoki i smukły (np. u palmy kokosowej do 30 m wysokości), z bliznami po opadniętych liściach, na wierzchołku z pióropuszem olbrzymich (do kilkunastu m długości), sztywnych, pierzastych lub wachlarzowatych liści; niektóre arekowate mają pokrój krzewów (np. chamerops) lub pnączy (np. rotang); arekowate są najczęściej roślinami jednopiennymi, o kwiatach rozdzielnopłciowych, drobnych, zebranych w duże wiechy lub kolby, zapylanych przez wiatr lub owady; owoc — jagoda lub pestkowiec — u niektórych gatunków bardzo duży (np. u lodoicei nawet do 20 kg). Arekowate mają ogromne znaczenie gospodarcze; dostarczają m.in. owoców (np. palma daktylowa, kokosowa), nasion na olej (np. olejowiec), jadalnej mączki z rdzenia pnia (np. sagownica), soku na wino (tzw. winne palmy), liści na włókno (np. rafia, atalia); wiele arekowatych (np. feniksa, howeę, latanię, liwistonię, palmę królewską) uprawia się jako rośliny ozdobne. Drewno jest lekkie, twarde, elastyczne, odporne na wilgoć, bywa używane jako budulec oraz na sprzęty i narzędzia. W stanie kopalnym arekowate są znane już z górnej kredy.\nRafia winodajna fot. J. Wolski/Archiwum Ilustracji WN PWN SA © Wydawnictwo Naukowe PWN\nAreka katechu fot. K. Świerkosz/Archiwum Ilustracji WN PWN SA © Wydawnictwo Naukowe PWN


Pogoda Niemierzyno na 7, 16 dni - prognoza pogody dla Niemierzyno\nPolska / Województwo zachodniopomorskie / Powiat świdwiński / w. Niemierzyno\nPogoda Niemierzyno na dziś, na jutro\nPogoda długoterminowa Niemierzyno\nPogoda Niemierzyno na 7 dni\nNiemierzyno - Prognoza pogody na 7 dni\nMożesz zobaczyć godzinową pogodę w Niemierzyno przez 7 dni. Prognoza pogody jest obliczana 4 razy dziennie zgodnie z modelem GFS. Tabela pogody Niemierzyno przedstawia temperaturę powietrza, wilgotność, ciśnienie atmosferyczne, zjawiska pogodowe, głębokość śniegu, burze magnetyczne i informacje o wietrze. Osobliwością jest to, że zapewniamy nie tylko prędkość wiatru oraz porywy wiatru. Pozwala to przewidzieć niebezpieczne godziny na ulicy. Mamy również 16-dniową prognozę pogody dla Niemierzyno. Aby wyświetlić 16-dniową prognozę, kliknij Meteogram. Zalecamy również obejrzenie naszych map pogodowych, w których wykonaliśmy animację wiatru i zanieczyszczenie powietrza.\nWspółrzędne geograficzne (15.8256°,53.8039°)


Ideologie polityczne - liberalizm historia - Historia, historia wojskowości, historia Polski, nauczyciel historii, historia,\nNie było w XIX w. wyrazu bardziej popularnego wśród burżuazji i zarazem bardziej znienawidzonego w kołach konserwatywnych niż wyraz liberalizm. Pochodzi on od łacińskiego przymiotnika wolny (liber). W znaczeniu politycznym po raz pierwszy został użyty przez Kortezy hiszpańskie w 1812 r., ale samo pojęcie liberalizmu, choć dość trudne do zdefiniowania, jest o wiele starsze. Za prekursora liberalizmu politycznego uważa się Johna Locka, XVII-wiecznego filozofa. Oznaczało ono początkowo reakcję przeciwko absolutyzmowi monarchów i nierówności stanowej, inaczej mówiąc przeciwko temu wszystkiemu, co utrudniało swobodny rozwoju człowieka. Liberalizm w ogóle sięga zatem swoimi początkami średniowiecza i renesansu, ale liberalizm dziewiętnastowieczny jest dzieckiem Oświecenia, była to bowiem reakcja burżuazji w imię haseł Oświecenia przeciw ancien regime’owi. Liberalizm był zarazem ideologią, w której punktem wyjścia była autonomia człowieka w stosunku do otaczającego go ustroju politycznego, społecznego i gospodarczego. I jako ideologia, i jako działalność liberalizm wystąpił najpierw w dziedzinie politycznej. Najwyraźniej przejawiło się to na początku Rewolucji Francuskiej, która została zaczęta pod hasłem liberalizmu, choć nazwy tej jeszcze nie używano. Ideologię liberalną burżuazja stosowała jednak także w dziedzinie gospodarczej a potem również w dziedzinie religijnej, kulturalnej, nawet narodowej, stąd też można mówić o liberalizmie gospodarczym, religijnym, kulturalnym, narodowym itd. W każdym kraju wyglądało to, oczywiście w zależności od miejscowych warunków, inaczej, poza tym z biegiem czasu różne formy liberalizmu ulegały ewolucji, ale zawsze wspólne dla nich wszystkich było dążenie do zagwarantowania nieskrępowanej swobody jednostki. Stosunki publiczne muszą być oparte na prawie, które powinno obowiązywać zarówno panującego, jak i jego poddanych a zarazem gwarantować stałość stosunków w państwie. Ale ponieważ w społeczności ludzkiej wszyscy powinni być wolni i równi (odrzucano przecież ustrój stanowy), przeto i prawa obowiązujące wszystkich mieli stanowić wszyscy. Dlatego też liberałowie polityczni starali się wszędzie wprowadzić ustrój konstytucyjny, wolność prasy, słowa, zebrań publicznych, zwalczali cenzurę i przywileje stanowe, z tego samego powodu domagali się także swobody religijnej i w ogóle wolności sumienia (liberalizm religijny). Państwo – zdaniem liberałów – powinno się ograniczyć tylko do pilnowania porządku i mienia obywateli.\nStopniowo większość liberałów zaczęła się jednak przekonywać, że ich zasady mogą doprowadzić do poważnego niebezpieczeństwa dla ówczesnego ustroju społecznego, które widzieli w masach ludowych. Miało to związek oczywiście z wydarzeniami lat 1847-1848, dlatego też utrzymywali wprawdzie zasadę równości i wolności, ale podkreślali stanowczo, że z pełni praw mogą korzystać tylko ludzie naprawdę wolni, tj. niezależni ekonomicznie i odpowiednio wykształceni. Pociągało to za sobą zwiększenie roli państwa, które miało bronić prawdziwych obywateli, a więc członków warstw wyższych, przed wystąpieniami ze strony najbiedniejszych i najciemniejszych. W związku z tą ewolucją dokonał się już w latach trzydziestych (a w Anglii nawet wcześniej) rozłam wśród liberałów na umiarkowanych i radykalnych, których ogólnie nazywano odtąd demokratami. Biorąc za punkt wyjścia dobro nie jednostki, jak liberałowie, lecz dobro ogółu, demokraci domagali się pełnej równości wszystkich obywateli, jednakowego prawa wyborczego, prawa do pracy i utrzymania dla wszystkich, ogólnie biorąc – republiki demokratycznej. Będący na początku XIX w. postawą postępową, liberalizm polityczny zaczął się zatem od połowy tego wieku zamieniać w postawę reakcyjną, antyspołeczną.\nOdpowiednikiem liberalizmu politycznego był w dziedzinie gospodarczej liberalizm ekonomiczny, zwany też niekiedy laissefairyzmem (laissez faire — pozwólcie działać), głoszący konieczność wolności działania jednostki i wolności konkurencji w dziedzinie gospodarczej, a więc dążący do usunięcia z tej dziedziny zarówno dawnych ograniczeń, wprowadzonych np. przez organizacje cechowe, jak i wszelkiej ingerencji państwa np. w postaci ceł ochronnych, albo mieszania się do dziedziny stosunków między pracodawcami i pracownikami. Podobnie jak liberalizm polityczny, tak i liberalizm ekonomiczny miał swoich teoretyków już w XVIII w. Najgłośniejszym z nich był, uchodzący zwykle za jego twórcę, ekonomista szkocki, Adam Smith (1723 – 1790). Jego poglądy rozwijano i w XIX w., próbując co prawda dostosować doktrynę zasadniczą do warunków lokalnych.\nTagi: Adam Smithideologie polityczneJohn Lockeliberalizm\nNastępny post Ideologie polityczne – nacjonalizm historia\nPoprzedni post Ideologie polityczne – konserwatyzm historia


Aktualności Archives - Strona 2 z 7 - Aula Polska\nCzy nowoczesna edukacja może być wyzwaniem dla technologicznych start-upów? – odpowiedzi na to pytanie będzie można poznać podczas spotkania Aula…\nGrupa METRO we współpracy z Techstars uruchamia pierwszy program dla start-upów z sektora rozwiązań cyfrowych dla handlu detalicznego 12 czerwca…\nW dniu 6 czerwca 2016 roku w trakcie konferencji Bitspiration rozdano po raz ósmy nagrody Aulery (nagrody stworzone przez Aulę…\n15 października rusza pierwsza polska edycja globalnej inicjatywy The Venture. Celem programu jest wspieranie i promowanie młodych przedsiębiorców i START-UPów z…\nAula Polska partnerem Forum Inwestycyjnego\nTo już ósma edycja Forum Inwestycyjne w Tarnowie (7-8 września 2015), które stanowi preludium dyskusji na Forum Ekonomicznym w Krynicy-Zdrój.…\nTo już ósma edycja Forum Inwestycyjne w Tarnowie (7-8 września 2015), które stanowi preludium dyskusji na Forum Ekonomicznym w Krynicy-Zdrój.\nW Programie tegorocznego spotkania, przewidziana jest sesja inauguracyjna, liczne debaty, wykłady, prezentacje i spotkania reprezentantów biznesu, a także wybitnych ekonomistów i przedstawicieli rządów z Polski, Unii Europejskiej i innych krajów. Pierwszy dzień Forum zakończy ceremonia wręczenia Nagród: Inwestora i Inwestycji Roku Europy Środkowo Wschodniej.\nWiodącymi tematami tegorocznego Forum Inwestycyjnego będą nowe modele zarzadzania w firmach cyfryzacja, Internet Rzeczy, startupy i efektywne wykorzystanie środków z nowej perspektywy unijnej.\nChcecie dowiedzieć się więcej na temat startupów, Social Media, i o tym jak tworzyć i rozwijać własny biznes? Zapraszamy!\nCzy wiesz kto wygrał Aulera 2015?\nPoniżej lista zwycięzców konkursu Aulery 2015. Gratulujemy wszystkim biorącym udział (22 finalistom) jak i tym, którzy według Jury zostali zwycięzcami…\nPoniżej lista zwycięzców konkursu Aulery 2015. Gratulujemy wszystkim biorącym udział (22 finalistom) jak i tym, którzy według Jury zostali zwycięzcami tegorocznej edycji:\nA z rąk Auli Polskiej nagrodę specjalnę otrzymał Bartłomiej Gola (SpeedUP Group) za wkład w rozwój polskiej przedsiębiorczości technologicznej, wsparcie startupów jak i dzielenie się wiedzą jak VC.\nDziękujemy wszystkim za wsparcie i udział w Gali Aulerów. Do zobaczenia za rok a ze wszystkim, którzy uczęśczają na Aulę widzimy się już w październiku.\nMiłych wakacji :)!\n"Mobile dla Menadżerów" to książka której Aula Polska patronuje. Książka szczególna ponieważ napisana przez Marcina Zarembę - jedną z osób,…\nZnamy finalistów konkursu Aulery 2015!\nWiemy już kto powalczy o Aulery 2105! Jury spośród 22 startupów i firm wybierze 3 najlepsze...\nWiemy już kto powalczy o Aulery 2105! Jury spośród 22 startupów i firm wybierze 3 najlepsze.\nW tym roku tak jak i w poprzednich zgłosiło się bardzo startupów prezentujący bardzo wysoki poziom. I jak zwykle to stworzy problem dla Jury kogo wybrać 🙂\nPoniżej lista wszystkich 22 finalistów (kolejność przypadkowa):\nPrzypominamy, że Gala Aulerów odbędzie się 22-go czerwca 2015 roku o godzinie 12:45 w PKiN w Warszawie podczas konferencji Bitspiration.\nFinalistom (i wszystkim chętnym) przypominamy, że wstęp na galę jest płatny (umożliwia również udział w dwudniowej konferencji Bitspiration).\nBilety (tylko do środy 10-go czerwca włącznie!) można nabyć na tej stronie ze zniżką 50% po wpisaniu kodu: Aulery_50\nWszystkim finalistom serdecznie gratulujemy! Widzimy się podczas Gali Aulerów 22-go czerwca w Pałacy Kultury i Nauki podczas konferencji Bitspiration!\nZ początkiem maja ruszyły Aulery czyli konkurs na najlepszy polski startup. Od 2010 roku nagrody Aulerów przyznawane są polskim firmom,…\nSpotkanie z Magdą Gacyk autorką książki „Ścigając Steve’a Jobsa”


Love Skin Clinic • Warszawa • Moment.pl\nLove Skin Clinic zdjęcie 1 Love Skin Clinic zdjęcie 2 Love Skin Clinic zdjęcie 3 Love Skin Clinic zdjęcie 4 Love Skin Clinic zdjęcie 5 Love Skin Clinic zdjęcie 6 Love Skin Clinic zdjęcie 7 Love Skin Clinic zdjęcie 8\nLove Skin Clinic, Warszawa Al. Rzeczypospolitej 27b lok. U1\nWiesz, że szczęście tkwi w nas samych? Pokochaj siebie na nowo. Zatroszcz się o to, żebyś czuła się młoda i atrakcyjna. W Love Skin Clinic zadbamy o to, abyś była nie tylko piękna, ale i wypoczęta. Zatrudniamy zespół doświadczonych ekspertów z zakresu medycyny estetycznej, kosmetologii, makijażu permanentnego, laseroterapii, masaży oraz fizjoterapii. To właśnie ich wiedza i umiejętności sprawiają, że nasza klinika zyskała uznanie wśród klientów.\nCzego możesz oczekiwać po Love Skin Clinic? Profesjonalizmu, indywidualnego podejścia oraz najwyższej jakości. Każda wizyta w naszym gabinecie rozpoczyna się od bezpłatnej konsultacji kosmetologicznej. Wśród naszych usług można znaleźć staranną mikropigmentację, laseroterapię (w tym m.in.: epilację, oraz wygładzanie zmarszczek), nici liftingujące, modelowanie twarzy botoksem i kwasem hialuronowym, mezoterapię, karboksyterapię oraz masaże i peelingi ciała. Polecamy również pakiety usług. Wszystkie zabiegi przeprowadzane są na kosmetykach najwyższej jakości, a wykonujący je personel z ogromną dbałością zabiega o komfort klientów oraz ich bezpieczeństwo.\nWszystkie zabiegi w Love Skin Clinic przeprowadzamy w kameralnych gabinetach, w których panuje miły nastrój. Subtelne oświetlenie i piękne zapachy pozwalają odpocząć w luksusowych warunkach.\nLove Skin Clinic zlokalizowane jest w Warszawie przy Alei Rzeczypospolitej 27B. W sąsiedztwie znajduje się ogólnodostępny parking. Zapraszamy na ekskluzywne zabiegi, dzięki którym poczujesz się młodsza i odzyskasz energię do działania!


Policja | Postalopedia | FANDOM powered by Wikia\nKoleś z Postala Senior\nPolicjanci w Postalu 2 w 3 różnych mundurach: niebieskim, czarnym i brązowym.\nPolicja to standardowe organy ścigania występujące we wszystkich grach z serii Postal.\nPolicja jest głównymi siłami wroga w Postal i pojawiają się na każdym poziomie. Po raz pierwszy pojawiają się poza domem Kolesia z Postal uzbrojeni w Pistolety i Strzelby. Atakują w dużych ilościach, ale ze względu na ich słabe uzbrojenie i niski poziom zdrowia są łatwymi celami.\nPolicjanci w brązowych uniformach są identyfikowani jako "U-Move".\nPostal 2 Edytuj\nPolicja to standardowe organy ścigania w Paradise. Policjanci odpowiedzialni są za ochronę miasteczka oraz jego mieszkańców, a ich główna siedziba to Posterunek Policji. Jednak, policjanci okazują się być bezwzględni, ponieważ często zdarza się im bić lub strzelać do każdego kto zaatakuje kogokolwiek, włączając w to Kolesia, nawet wtedy gdy ta osoba podda się i będzie błagać o litość. Warto również zaznaczyć, że są skorumpowani, ponieważ gdy Koleś będzie przebrany za policjanta i zabije przechodnia, powiedzą mu by przestał gdyż ktoś może to nagrywać. Policjanci noszą trzy mundury: niebieskie, czarne i brązowe - najtwardsi są Ci w brązowych mundurach. W przypadku gdy Koleś jest poszukiwany przez policję, można ich szybko usłyszeć poprzez krótkofalówki, które przy sobie noszą.\nPolicja będzie starać się aresztować Kolesia za każdym razem gdy ten będzie nosił broń, atakował innych, rozbijał okna, a nawet gdy zostanie oskarżony przez innych. Z policją po raz pierwszy walczy się w Poniedziałek w banku Fee of America gdy ten zdecyduje się okraść sejf zamiast wymienić Czek na pieniądze. We Wtorek, gdy policja przybywa do Paradise Mall by aresztować Gary'ego Colemana. W Czwartek z policjantami walczy się kilka razy: gdy Koleś wtargnie na Posterunek Policji by wrzucić Mandat do skrzynki na ostatnim piętrze, gdy zdobywa Steki w Meat World i wtedy gdy zdobywa Lalkę Krotchy w Toyz 'n tha Hood.\nW Czwartek i w Piątek, policjanci zostają wsparci przez oddziały SWAT oraz Gwardię Narodową. W Apocalypse Weekend policja nie występuje, w Paradise Lost zostaje zastąpiona ludźmi zwanymi Lawmen.\nEternal Damnation Edytuj\nPolicja pojawia się w trzecim modzie Eternal Damnation, o tych samych cechach z ich odpowiedników z Postal 2, chociaż nie ma brązowych oficerów ani żadnych policjantek. Także nie są oni skorumpowani. Po tym, jak John Murray ucieka ze swojej celi w azylu Happy Hill i pokonuje zarówno pacjentów, jak i personel, policja w Hasselridge zostaje ostrzeżona, a więc niektórzy funkcjonariusze są rozmieszczeni w azylu. Po tym, jak John pokonuje pierwszą grupę policjantów, więcej policjantów przybywa otaczając azyl i zmaga się z Johnem, dopóki nie pójdzie do śródmieścia. Więcej policjantów widzi się w straży wieży kontrolnej w porcie, a John musi walczyć z nimi, aby otworzyć bramę z miejsca. Kiedy John przybywa na przedmieścia Hasselridge, zostaje tam uwięziony, ponieważ policja zablokowała bramy, aby uniemożliwić wyjazd ze strefy z powodu niektórych przestępstw mających miejsce na przedmieściach. John grozi policjantom, ale mówi, że zadba o problem z przestępcami. Policja zostaje ostatecznie dostrzeżona po tym, jak John wychodzi z centrum handlowego Hasselridge i na jego drodze do kanionu, nie mogąc powstrzymać epidemii zombie.\nPostal 3 Edytuj\nPolicja ponownie pojawia się w Postal 3, ma te same mundury i cechy, co w Postal 2.\nWyglądają na legalną policję i nie wydają się być skorumpowani lub gwałtowni, tak jak w poprzednich grach.\nKoleś z Postala będzie miał do wyboru albo połączyć siły z policją, gdy przestępstwo zostało popełnione, lub do dołączenia do systemów burmistrza Chomo i wujka Dave'a. Jednak nie wszystkie gliny zostaną przedstawione jako nie skorumpowane i legalne, przykładem jest Lt. Deutschbagge, który jest opisany jako brutalny policjant, który wymusza "własną markę prawa". Funkcjonariusze policji w Postal III są teraz uzbrojeni w karabiny maszynowe, co czyni ich jeszcze bardziej niebezpiecznymi niż przedtem.\nGłówną rolę, jaką policja gra w filmie Postal, jest Oficer Greg i Oficer John. Podobnie jak większość policjantów w Paradise, Greg i John są przedstawiani jako skorumpowani i gwałtowni gliniarze. Greg zabija Chinską kobietę w aucie po tym, jak błędnie sądzi, że został znieważony przez nią, a rurą na benzynę karmi niepełnosprawnego mężczyznę o imieniu Harry, który najwyraźniej jest mu winien pieniądze. Podczas otwarcia parku rozrywki Little Germany (Małe Niemcy), Greg i John nic nie robią, gdy Uwe Boll i Vince Desi rozpoczynają walkę, dopóki Harry nie zostanie przypadkowo zastrzelony. Obwiniają za to Kolesia z Postala (przy tym obwinają go o inne przestępstwa, których nie zrobił np. strzelanina w urzędzie spraw socjalnych dokonana przez rozwścieczonego bezrobotnego, zabicie kandydata politycznego, którego wysadzili w powietrze terroryści, zamordowanie Chinskej kobiety, co było sprawką Grega) i ogłaszają mieszkańcom Paradise, by ścigali Kolesia. Pod koniec Greg i John są pokazani jako jedni z wielu kochanków Zdziry, ale wszyscy trzej ostatecznie giną w przyczepie w wybuchu spowodowanym przez Kolesia.\nOprócz Grega i Johna pojawia się Oficer Ward, który chciał aresztować Kolesia, gdy ten wyszedł tylnym wejściem sklepu Habiba, jednak Koleś go ogłusza i zabiera jego mundur i broń. Nic o nim nie wiadomo poza tym, choć może być uczciwym i przestrzegającym prawa policjantem (w przeciwieństwie do Grega i Johna).\nZnak znajdujący się poza posterunkiem policji w Paradise brzmi "Duma, uczciwość, odwaga i służba", co jest akronimem oznaczającym "PIGS".\nBiorąc pod uwagę, jak ciężko ich porównywać z innymi policjantami, oficerowie w brązowych mundurach mogą pochodzić z Departamentu Szeryfa lub Policji Państwowej.\nW Postal 2, zanim Koleś zostanie aresztowany, policjant powie przypadkową linię i wyciągnie kajdanki. Gracz może uciec, zanim zostanie aresztowany.


Przecier pomidorowy. - Kuchenne Pogaduszki:) - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\ntamaryszek44 22.08.10, 20:26\nCzy znacie sprawdzony przepis na przecier z pomidorów? Moja mam mieliła doprawiała, wlewała do słoików i zagotowywała. Moja teściowa natomiast, najpierw to gotuje i dopiero do słoików wlewa i pasteryzuje.\nJa nie robiłam i nie wiem, ale jutro chce zrobić kilka słoików na zupę pomidorową zimą i podpowiedzcie.......na zupę lub sos do spaghetti jak najlepiej te pomidory zrobić???\ntamaryszek44 Re: Przecier pomidorowy. 22.08.10, 20:37\nI jeszcze do czego dodajecie kumin....kmin rzymski?\nmomas Re: Przecier pomidorowy. 22.08.10, 20:54\nja robie tak: pomidory sparzam, sciagam skorke kroje na czesci i\nwrzucam do gara. Gtuje az sie rozpacka i woda odparuje. wlewam do\nsloikow, zakrecam i stawiam do gory dnem. gdy wystygnie - odwracam.\nWtedy mam pestki w przecierze.Rzadko pasteryzuje...\njezeli nie chce miec pestek - niesciagam skorej tylko robie jak\nwyzej i potem przecieram przez sito. aha doprawiam sola. czasami\nczesc robie z ziolami i czosnkiem ale to raczej jako baza sosow.\nWazne by wlewac do sloikow gotujacy przecier.\newa9717 Re: Przecier pomidorowy. 22.08.10, 21:34\nRozgotowuję, przecieram, odparowuję, doprawiam, wrzący do słoików,\nsłoiki do góry nogami i okryte do rana ręcznikami, pasteryzować\nRobię taki "goły", z samych pomidorów, ale robię też taki: pomidory,\ntrochę cebuli, kilka jabłek, czosnek, reszta jak wyżej, ale ten\ntamaryszek44 Re: Przecier pomidorowy. 22.08.10, 22:19\nChcę jeszcze dodać do niego listki bazylii i pewnie też gotować z nimi co? A jak nalewacie to w słoiki, żeby ich nie ubrudzić. Czy jak twista zakręcacie to wycieracie do sucha i czysta brzeg słoika? czy to niekonieczne i mimo zabrudzenia przetworem będzie trzymał?\newa9717 Re: Przecier pomidorowy. 22.08.10, 23:29\nZiół nie dawałam, nie wiem, jak się toto w środku zachowa. Do\nnalewania mam głęboką łychę z dzióbkiem, a jeśli mimo to się brzeg\nsłoika pobrudzi, po prostu wycieram papierowym ręcznikiem.\nsmutas13 Re: Przecier pomidorowy. 25.08.10, 10:03\n> A jak nalewacie to w słoiki, żeby ich nie ubrudzić. Czy jak\ntwista zakręcacie to wycieracie do sucha i czysta brzeg słoika?\nW AGD kupiłam przyrząd, coś w rodzaju lejka, pasuje do różnych\nwielkości słoików. Bardzo przydatna rzecz przy nalewaniu przetworów\nbrykanty Re: Przecier pomidorowy. 25.08.10, 13:46\nA ja przycięłam plastikowy lejek - dolny otwór ma ok. 3 cm średnicy, pasuje właściwie do wszystkich, nawet całkiem malutkich słoiczków.\nWg mojej mamy brzegi słoika i pokrywka wewnątrz muszą być idealnie suche i czyste - ona nawet przeciera wacikiem ze spirytusem, żeby bakterie poginęły.\npani.serwusowa Re: Przecier pomidorowy. 23.08.10, 10:23\nDo wielu dan z fasola, soczewica czy ciecierzyca. Glownie do dan indyjskich, ale\ntakze robie czasem zwykla kartoflanke i podrasuje ja kuminem czy kolendra. Masz\nmielony czy caly?\nroseanne Re: Przecier pomidorowy. 22.08.10, 23:43\nzdejmuje skore i usuwam mokre czesci-nasiona, do sobnej miski\npotem reszta w kostke i rozpiekam z cebula i bazylia, potem w sloiki i gotowe =\nmozna dodac do wywaru jako zupe lub bezposrednio jako sos,\nskorki nasiona razem z otoczajaca ja "galaretka zagotowuje i odcedzam - masa\nsoku w tym jest, zlewam do butelek i zagotowuje\ntamaryszek44 Re: Przecier pomidorowy. 23.08.10, 12:37\nDzięki za rady, a kmin mam niemielony.\npani.serwusowa Re: Przecier pomidorowy. 23.08.10, 12:45\nTym lepiej, bo mozna po podprazyc na suchej patelni i zmiazdzyc. A tak masz\nwiele innych zastosowan dla calego - posypuje nim salatke z pomaranczy i cebuli,\ndodaje uprazony go raity ogorkowej. Dodaje tez do chili con carne, choc to\npodobno wersja tex-mex, a nie typowa meksykanska kuchnia.\ntamaryszek44 Re: Przecier pomidorowy. 23.08.10, 23:06\nPrzcier zrobiłam jak radzicie. Wrzący zalewałam, zakręcałam i do góry dnem stygną. Dodałam na koniec siekaną bazylię.\nAle.........jeśli puszczą te słoiki to was oskalpuję bo jest tego z 12 kilogramów.\nczarna9610 Re: Przecier pomidorowy. 24.08.10, 10:08\nTeż będę robić. Tylko zamiast bazylii do kilku słoików dodam cubrzycę. Lubię tą\niksigrekzet111 Re: Przecier pomidorowy. 25.08.10, 10:57\nJak komus nie przeszkadzają drobne ścinki skórek to proponuję wrzucić całe\npomidory (z wyciętymi środkami od ogonków) do malaksera/robota kuchennego na\nsiekanie a potem do gara, zagotować i gorące do słoików. Odpada cała zabawa ze\nściąganiem skórek. Miałam przepis w starej polskiej książce na przecier w\nsłoikach bez żadnych przypraw.\nelaola1 Re: Przecier pomidorowy. 25.08.10, 13:34\nJa gotuję pomidory ze skórą, potem traktuję je malakserem, troszkę soli i do\nsłoików. Przyprawy dodaję po otworzeniu słoika w zależności od tego na co\nprzecier ma być przeznaczony.\ntamaryszek44 Re: Przecier pomidorowy. 25.08.10, 17:02\nA pasteryzujesz, czy tak jak tu radzą dziewczyny.?\n20.01.22, 15:51 Ulubione kanały youtube/programy okołokulinarne (4) shachar\n20.01.22, 12:50 A może byśmy tak...... (14) shachar\nLotnisko: - kiedy wyciąć las, który lasem nie j...\np.doktorze pomocy :(\npytanie z punktami\nWybory 2007 - PiS Reaktywacja:)\nNajlepsze nasiona pomidorów - na 2022\nczy jezdeździe w gronie...?


Zgłoś utratę lub uszkodzenie prawa jazdy - Gov.pl - Portal Gov.pl\nTwoje prawo jazdy zostało zniszczone lub skradzione? Możesz dostać nowy dokument – wtórnik, który będzie zawierał takie same dane. Sprawdź, jak to zrobić.\nstracił swoje prawo jazdy (na przykład zgubił),\nma zniszczone prawo jazdy (na przykład podczas pożaru) – jeśli dokument jest nieczytelny.\nprawa jazdy, które zostało wydane w Unii Europejskiej – jeśli mieszkasz w Polsce.\nwniosek o wydanie wtórnika prawa jazdy – otwórz plik w nowym oknie – pobierz, wypełnij, wydrukuj, podpisz i zeskanuj. Zaznacz we wniosku, w jaki sposób chcesz odebrać dokument – w urzędzie czy pocztą,\naktualne zdjęcie w formie elektronicznej. Sprawdź, jak powinno wyglądać zdjęcie do prawa jazdy. Jeśli nie masz zdjęcia w formie elektronicznej – możesz wysłać je pocztą na adres tego samego urzędu, do którego wyślesz wniosek. Zobacz sekcję Jak przygotować załączniki.\npotwierdzenia opłaty za wtórnik – skan albo dokument PDF,\nskan zniszczonego prawa jazdy – jeśli masz zniszczony dokument, ale są na nim widoczne podstawowe dane. Zobacz sekcję Jak przygotować załączniki.\nWejdź na stronę usługi: Wydanie wtórnika prawa jazdy.\nWyślij formularz i dokumenty do urzędu. Szczegóły znajdziesz w sekcji Gdzie wysyłasz wniosek.\nurzędu miasta, w którym mieszkasz – jeśli jest to miasto na prawach powiatu,\nurzędu dzielnicy – jeśli mieszkasz w Warszawie,\nstarostwa powiatu, w którym mieszkasz.\nZadzwoń do urzędu, do którego chcesz wysłać wniosek, i zapytaj, jak możesz zapłacić. Zazwyczaj możesz to zrobić przelewem na konto urzędu.\nPotwierdzenie opłaty wyślij przez ePUAP razem z innymi dokumentami.\ndo 9 dni roboczych od wysłania wniosku,\nJeśli urzędnik nie wyda ci wtórnika prawa jazdy – możesz się odwołać. Masz na to 14 dni od otrzymania odmowy. Odwołanie skieruj do samorządowego kolegium odwoławczego, ale złóż w urzędzie, który odmówił ci wydania wtórnika.\nJak przygotować załączniki\nustaw jakość kompresji na nie mniejszą niż 80/100 lub wyłącz opcję kompresji skanowania.\nzapisz zdjęcie w formacie JPEG,\nustaw rozdzielczość zdjęcia: 480 na 615 pikseli,\nustaw jakość kompresji na nie mniejszą niż 80/100 lub wyłącz opcję kompresji skanowania,\npamiętaj, że plik ze zdjęciem nie może być większy niż 100 kB.\npamiętaj, że jeden plik nie może być większy niż 200 kB.\nUwaga! Pamiętaj, że nie możesz prowadzić pojazdów bez ważnego prawa jazdy.\nwniosek o wydanie wtórnika prawa jazdy – otwórz plik w nowym oknie – pobierz i wypełnij w domu albo zrób to w urzędzie. Zaznacz w nim, jak chcesz odebrać wtórnik – w urzędzie czy pocztą,\nzniszczone prawo jazdy – jeśli masz zniszczony dokument, ale są na nim widoczne podstawowe dane.\nZanieś lub wyślij wniosek i potrzebne dokumenty do urzędu. Szczegóły znajdziesz w sekcji Gdzie składasz wniosek.\nOstatnia aktualizacja: 30.08.2021 16:02


Ślub i wesele – już po wszystkim! – Krzykliwa Maruda\n5 kwietnia 2017 krzykliwamaruda Inspiracje, Lifestyle 13\nŚlub to poważna decyzja. Jedna z najpoważniejszych w naszym życiu. Ja ten dzień mam za sobą, chciałabym jednak zwrócić Wam uwagę, jak długo trwa proces planowania, wybierania i ile spraw jest do załatwienia przed tym ważnym dniem.\nWszystko zależy od regionu, ale w okolicy Krakowa planowanie ślubu z wyprzedzeniem dwóch lat to norma. Naszą salę rezerwowaliśmy jakoś z wyprzedzeniem 2,5 roku. Problem był o tyle większy, że ja koniecznie chciałam ślub w sierpniu – szczycie sezonu, a i sama sala musiała spełniać kilka warunków tj. osobno sala do siedzenia, osobno do zabawy – ale tak, żeby obydwie były w zasięgu wzroku gości, zero filarów na sali do zabawy, dużo miejsca na zespół i możliwość ustawienia stolików tak, jak ja tego chcę. Oglądnęliśmy wiele miejsc, sami, z rodzicami – szczególnie im nie chciało się już jeździć i za każdym razem chcieli coś rezerwować „już”. Moja uparta natura jednak zrobiła swoje i ostatecznie zarezerwowaliśmy restaurację w HOTELU TADEUSZ, którą rodzice zobaczyli znacznie później.\nNajmniejszy problem miałam z sukienką, bo od samego początku wiedziałam, czego chcę – chociaż tu też pojawiły się schodki. Kraków do duże miasto, ale jeśli chodzi o salony ślubne, to poziom jest taki średni. W jednych Panie pokręciły tylko głową, w innych kazały się umawiać miesiąc wcześniej na przymiarkę, było też kilka, które chciały mi wcisnąć zupełnie coś innego, więc usłyszały kilka niemiłych słów. Jedna z Pań obsługiwała mnie prawie w drzwiach, z papierosem w dłoni. Zrezygnowana weszłam do MADONNY – wtedy jeszcze na ulicy Floriańskiej. Co ciekawe pracowała tam Pani z moich okolic rodzinnych – była miła (szczerze – nigdy chyba nie spotkałam tak fajnej obsługi) i po wytłumaczeniu jej, o jaką sukienkę chodzi – dokładnie taką dostałam! Miałam ten plus, że cena sukienki mało mnie obchodziła, bo sama za nią płaciłam i mogłam sobie pozwolić na więcej więc decyzja zapadła w 5 minut.\nButy wykonywane były na specjalne zamówienie – chociażby z tego względu, że raczej nie chodzę w butach na obcasie, a wszystkie ślubne buty w sklepach były nijake. Zrobiłam więc swój projekt – od obcasa aż po zapięcie, czy wykończenie butów. Wcale nie był to jakiś duży koszt i każdemu polecam takie rozwiązanie, żeby czuć się naprawdę wygodnie. Swoje buty zamawiałam w sklepie stacjonarnym – ŚLUBNE BUTY. Na realizację czekałam ok. 1,5 miesiąca.\nPodobnie wyglądała kwestia z fotografem – tu nie mieliśmy żadnych wątpliwości i gdybym miałam ponownie decydować, to tysiąc razy powtórzyłabym swoją decyzję. Od samego początku nawet nie dyskutowaliśmy na ten temat – kwestią była rezerwacja terminu u naszej mistrzyni KASI.\nMoże będę nudna, ale kwestia zespołu weselnego też od początku była przesądzona. Moim wyznacznikiem był brak kobiety w składzie – to było pierwsze kryterium, które musiał spełnić zespół. Wrzuciłam coś do wyszukiwarki internetowej i trafiłam na stronę zespołu. Pokazałam mojemu mężowi, umówiliśmy się na podpisanie umowy i wszystko zaklepane. Kilka osób komentowało, że nie zdecydowaliśmy się na jakiś sprawdzony w rodzinie zespół, że może mniejsza kapela i trochę oszczędności. Wiecie co? Po przyjęciu wszyscy uznali, że wybraliśmy najlepiej – dlatego z całą odpowiedzialnością polecam Wam zespół OBSESJA.\nWszystko zaczęło się komplikować przy wyborze kamerzysty. Bardzo chciałam mieć film z naszego wesela, chociaż niektórzy twierdzą, że to zbędne. Jestem zadowolona, że postawiłam na swoim.. ale tu nie było tak pięknie. Przeglądnęliśmy chyba kilkadziesiąt propozycji – albo nam się nie podobały, albo nie podobała nam się cena (chociaż nie oszczędzaliśmy zbytnio – 6 tysięcy za krótki filmik to moim zdaniem jednak przesada). Wybraliśmy COŚ, zaklepaliśmy termin – i z głowy. Pół roku przed ślubem okazało się, że Pan kamerzysta odwołuje wszystko. Wszędzie terminy po 2 lata wcześniej, co tu robić, załamka nie? WCALE! Los nad nami czuwał i to jak cholera! Dzięki temu, że jakiś tam kamerzysta zrezygnował trafiliśmy na mega ludzi. Jakimś cudem mieli wolny nasz termin i zrobili taką robotę, że film z wesela chce się oglądać codziennie, a nie schować na dnie szuflady. Podziwiam ich bardzo i cieszę się, że mieliśmy okazję razem współpracować – Sky’s the limit.Media są najlepsi!\nJeżeli chcecie zobaczyć krótki teledysk z podsumowania to TUTAJ\nPodobnie, jak wszystko inne, tak i fryzjera musiałam rezerwować z około rocznym wyprzedzeniem i już wtedy zapisałam się na jakiś ostatni termin. Byłam w jednym salonie po wyjściu, z którego stwierdziłam, że sama lepiej bym się uczesała. Z polecenia trafiłam do drugiego, w którym właśnie zarezerwowałam termin. Próbną fryzurę tworzyłyśmy chyba ze 2 godziny – plan był taki, że będę mieć wplecioną wstążeczkę w koka wykonanego z grubego warkocza. No i spoko. Jakieś 2 miesiące przed ślubem właścicielka salonu – ba! nawet nie ona, a praktykantka – poinformowała mnie, że moja fryzjerka już nie przyjmuje i odwołują moją wizytę. No i dobrze! Zmienił się salon, zmieniła się fryzura – było lepiej – szkoda tylko, że o fryzjera miałam o 5 rano, ale i tak ogromnie dziękowałam losowi, że dziewczyny zgodziły się mnie przyjąć.\nSkoro o fryzjerze mowa – we włosach miałam kwiaty, ale nie żywe, bo przy temperaturze 40 stopni, jaka była tego dnia, mogłyby wyglądać dziwnie. Zamówienie w tempie przyspieszonym wykonała dla mnie mega utalentowana osoba – CUDAWIANKI.\nMakijażem moim i mojej mamy zajęła się cudowna Małgorzata Siewiera, która ma taki talent, że nawet sobie nie wyobrażacie, dopóki nie zobaczycie więcej.\nDekoracja samochodu i kwiaty miały pasować do wszystkiego, więc szukałam kogoś z wizją. Nie musiałam dużo mówić i Panie ze STOKROTKI wiedziały co zrobić. Cudowne bukiety dla mnie i świadkowej i rewelacyjnie przybrany samochód. Wykonały także kosze z różami, które były dla rodziców. Znają się na tym, co robią – po prostu.\nWiedziałam też, że chcę zmienić osoby odpowiedzialne na oprawę uroczystości w kościele. Chciałam coś innego niż standard w moim kościele. Tutaj także trafiliśmy na odpowiednich ludzi – CONSONARE. Było elegancko, ale bez przesady – organy i skrzypce.\nDodatki typu zawieszki na alkohol, bukieciki dla Panów, bukieciki dla rodziców, świadków i starostów, winietki, a nawet zaproszenia – to wszystko zamawiałam na allegro. Miały pasować kolorystycznie, podobać się głównie nam – nie mieliśmy jakichś specjalnych wymagań, chociaż nie wszystkie były standardowe.\nOprócz tych wymienionych przeze mnie kwestii, spraw do załatwienia jest ogrom – zwłaszcza jeżeli bierzecie ślub konkordatowy – jak my. To, na jakich wykonawców traficie, jest bardzo ważne. Dlatego z ogromną wdzięcznością wspominam wszystkich tych, wymienionych wyżej, bo to również dzięki nim ten dzień był wyjątkowy i zostanie na długo w naszej pamięci.\nA Wy macie ślub za sobą czy dopiero czeka Was też ważny dzień? Chcecie czytać więcej takich wpisów?\nZwykła Matka 26 kwietnia 2017 at 09:00\nSuknia piękna to wiadomo! ZDjęcia klimatyczne, ale……urzekł mnie ubiór auta! Elegancko i delikatnie 🙂\nkrzykliwamaruda 26 kwietnia 2017 at 12:29\nBardzo dziękuje 🙂 <3 bardzo zależało mi na tym, żeby osiągnąć taki efekt- zaufalam kwiaciarni i udało się 🙂 Chociaż muszę przyznać, że początkowo upieralam się przy żywych kwiatach.. ale przy temperaturze 40stopni na plusie mogłyby nie przetrwać 🙂\nMarta mamawbiegu.pl 26 kwietnia 2017 at 09:14\nUwielbiam podglądać wspomnienia weselne. Wyglądałaś zjawiskowo, a zespół brałabym w ciemno, po tych fotkach. Chłopaki z jajem 🙂\nkrzykliwamaruda 26 kwietnia 2017 at 12:40\nDziękuje za te cudowne słowa 🙂 <3 to fakt, że zespól świetny- w tym roku siostra mojego męża ma ślub i mają ten sam zespoł właśnie, a za rok nasi znajomi 🙂\nBernardeta 26 kwietnia 2017 at 18:09\nŚwietny wpis, napisany po mistrzowsku.\nkrzykliwamaruda 27 kwietnia 2017 at 11:23\nMonika Kilijańska 21 maja 2017 at 11:26\nChyba jeszcze raz wyjdę za mąż! Tylko… co zrobić z obecnym mężem? Czekać na jego sklerozę? 😉 Cudne zdjęcia!\nkrzykliwamaruda 22 maja 2017 at 18:37\nPowtórzmy to jeszcze raz? 🙂 Dziękuję 🙂\nFoscor Lady 21 maja 2017 at 11:39\nŚwietny tekst. Organizacja wesela to nie przelewki. Fajnie, że udało Ci się postawić na swoim, uważam że to bardzo ważne. Niestety w rodzinie mam przypadki, w których uleganie namowom rodziny i znajomych co do organizacji, skończyło się nawet rezygnacją z wymarzonej sukienki, bo można taniej, inaczej, bardziej w guście wszystkich dookoła. Mam nadzieję, że gdy przyjdzie moja kolej, także uda mi się tupnąć nogą i zrealizować wszystko po swojemu.\nkrzykliwamaruda 22 maja 2017 at 18:36\nTrzymam mocno kciuki za Twoją wytrwałość i realizację marzeń w przyszłości 🙂\nSylwia 21 maja 2017 at 11:47\nWłaśnie mi przypomniałaś nasze przygotowanie do ślubu! W tym roku mija już 10 lat odkąd zostałam żoną! ? a wszystko udało nam się ogarnąć w …3 miesiące! Akurat zwolnił się termin w sali na której na zależało ☺ najtrudniej było z zespołem, bo oboje jestesmy muzykami wiec podnieśliśmy poprzeczkę, ale koniec końców wszystko się udało ☺\nWow! Jestem pod wrażeniem tempa 🙂 No i gratuluję stażu 🙂\npozycjonowanie stron 10 grudnia 2018 at 12:07