The Untouchables [J. J. McAvoy] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00715 012490 21016091 na godz. na dobę w sumie\nAutor: J. J. McAvoy Liczba stron: 340\nISBN: 978-83-8178-389-7 Data wydania: 2020-08-07\nJ.J. McAvoy urodziła się w Montrealu, w Kanadzie. Obecnie mieszka w Virginii. Uwielbia chodzić do kina oraz gotować. Kocha muzykę, pomimo że nie potrafi śpiewać ani tańczyć.\nKiedy zaczęła pisać Ruthless People, nie przypuszczała, że powieść spodoba się tak wielu czytelnikom. Pisanie jest jej prawdziwą pasją.\nTytuł oryginałuThe UntouchablesCopyright © 2015 by J. J. McAvoyAll rights reservedCopyright © for Polish editionWydawnictwo NieZwykłeOświęcim 2020Wszelkie Prawa ZastrzeżoneRedakcja: Katarzyna MochKorekta: Justyna NowakKatarzyna Olchowy Redakcja techniczna:Mateusz Bartel Przygotowanie okładki:Paulina Klimekwww.wydawnictwoniezwykle.plDystrybucja: ATENEUM www.ateneum.net.plNumer ISBN: 978-83-8178-389-7\nBezpłatny fragment PROLOG PIERWSZY DRUGI TRZECI CZWARTY PIĄTY SZÓSTY SIÓDMY ÓSMY DZIEWIĄTY DZIESIĄTY JEDENASTY DWUNASTY TRZYNASTY CZTERNASTY PIĘTNASTY SZESNASTY SIEDEMNASTY OSIEMNASTY DZIEWIĘTNASTY DWUDZIESTY DWUDZIESTY PIERWSZY DWUDZIESTY DRUGI DWUDZIESTY TRZECI DWUDZIESTY CZWARTY DWUDZIESTY PIĄTY DWUDZIESTY SZÓSTY DWUDZIESTY SIÓDMY DWUDZIESTY ÓSMY DWUDZIESTY DZIEWIĄTY TRZYDZIESTY TRZYDZIESTY PIERWSZY TRZYDZIESTY DRUGI TRZYDZIESTY TRZECI TRZYDZIESTY CZWARTY TRZYDZIESTY PIĄTY TRZYDZIESTY SZÓSTY TRZYDZIESTY SIÓDMY TRZYDZIESTY ÓSMY EPILOG PODZIĘKOWANIA O AUTORCE Przypisy\nPROLOG Gdyby tylko te ściany potrafiły mówić, świat wiedziałby, jak trudno jest opowiedzieć prawdę w historii, w której wszyscy są kłamcami.~Gregg OlsenMELODY– Kiedy wrócimy z przerwy reklamowej, wszyscy ustawicie się w rzędzie. Musicie tylko krzyknąć: „Dzień dobry, Chicago!”. Wyglądacie idealnie – oznajmiła producentka Dzień dobry, Chicago, podczas gdy ona i reszta ekipy kamerzystów ulokowała się na swoich miejscach.– Przypomnijcie mi, czyj był ten durny pomysł – mruknął Liam tuż obok mnie, położył dłoń na moich plecach i zaczął przesuwać w dół.– Liam.Westchnął i zatrzymał rękę na moim tyłku, gdy staliśmy wszyscy jak jedna, wielka, szczęśliwa rodzina na samym środku nowo odrestaurowanego parku, na który przeznaczyliśmy miliony z myślą o „społeczeństwie”.By uświetnić wielkie otwarcie, zorganizowaliśmy ogromny, sąsiedzki piknik. Zdałam sobie sprawę, że obserwuję tłum, w którym zbierało się coraz więcej ludzi z tymi głupimi torebkami w kształcie nerek i brudnymi łapami sięgającymi po darmowe jedzenie, którym mogą napchać sobie gęby. Najgorsi byli klauni, którzy chodzili wkoło i rozdawali kapelusze z balonów.– Ani się waż – szepnęłam sama do siebie, patrząc na jakiegoś dziwaka, który stanął tuż przede mną. Wyciągnął biały balon i wykręcał go tak długo, aż zaczął przypominać kapelusz. Ukłonił się komicznie i podał mi go.– Korona odpowiednia dla królowej – rzekł.Liam uśmiechnął się pod nosem, a ja zwalczyłam chęć, by walnąć ich obu. Przyjęłam balonową koronę, wyszczerzyłam się i nałożyłam ją sobie na głowę.– Dziękuję.Ty głupi gnoju.– Wchodzimy na antenę za dziesięć… – Producentka wskazała nas palcem, by przyciągnąć naszą uwagę.Przysunęliśmy się do siebie, jakbyśmy kochali się tak bardzo, że nie możemy się od siebie oderwać. Zwykle w takich sytuacjach Liam i ja znajdowaliśmy się w centrum rodziny, ale nie dzisiaj. W tej chwili na środku stała Olivia i jej rodzina, a my zostaliśmy zepchnięci na bok.W końcu to senator Colemen kandydował na prezydenta, a że dziś odbywa się pierwsza tura wyborów, dobra opinia w prasie nie zaszkodzi. Wybory to po prostu konkurs popularności. Ile możesz dać? Ile wziąć? Jak zgrana jest twoja rodzina? Czy dobrze rzucasz piłką? Czy lubisz Beatlesów? Tylko to się liczy dla dziennikarskich hien – nieważne, jak bardzo starają się udawać, że obchodzą ich ważne sprawy. A wszystko to i tak równie dobrze mogłoby być zmyślone. Wszyscy udajemy. Okłamujemy ludzi, którzy okłamują samych siebie.Trzy.Dwa.Jeden.– Dzień dobry, Chicago!\nPIERWSZY Każde bezkarne morderstwo odbiera cząstkę bezpieczeństwa z życia wszystkich ludzi.~Daniel WebsterLIAMChciałem po prostu zamknąć oczy. Spędziliśmy cały cholerny dzień w pieprzonym parku, a teraz będziemy przez cały wieczór uśmiechać się do kolejnych politycznych kamer. Ale nie to był mój największy problem. Nie byłem pewien, co nadchodzi, ale wiedziałem, że to coś z piekła rodem.Nie chciałem się tym zajmować, poświęcać dni i nocy na próbę rozszyfrowania tajemnicy matki Mel. Nie chciałem, żeby zdjęcie, które trzymałem w ręku, okazało się prawdziwe, bo teraz będę musiał powiedzieć żonie, dlaczego ją okłamywałem. Szukała odpowiedzi, ale nic nie znalazła. To kolejna rzecz, za którą będę musiał przeprosić. Kazałem Declanowi usunąć wszystko, co znalazł, tak żeby nie mogła się do tego dobrać. Myślała, że pracuje razem z nim, a on w rzeczywistości robił wszystko, żeby ukryć przed nią te informacje.Ona mnie, kurwa, zabije. Westchnąłem.W końcu Mel doszła do wniosku, że Vance ją okłamał. Szkoda, że to nieprawda. Nienawidzę, kiedy kłamcy zaczynają mówić prawdę, to kiepsko wpływa na interesy. Matka Mel żyje i ma się bardzo dobrze. Odkryliśmy, że tuż przed tym, jak pojawiła się w Stanach, przebywała na południu Francji.– Muszę jej powiedzieć – stwierdziłem i ścisnąłem nasadę nosa. Pytanie tylko jak. Ona mnie za to zamorduje.– Przypomnij jej, że ja tylko wykonywałem rozkazy. Wolałbym dzisiaj nie zginąć – poprosił Declan, marszcząc brwi, i poprawił krawat założony z okazji wieczornej gali.– Nawet to cię nie ocali. – Nie żebym zamierzał zostawić go samego w pobliżu Melody. Mogłaby go sprzątnąć, a on nie zrobiłby nic, ale lubiłem go straszyć zawsze, gdy zanadto zbliżał się do mojej żony. Jedyne uczucia, które powinien do niej żywić, to strach i szacunek.Obaj staliśmy w ciszy w pokoju ochrony. Była to cisza przed burzą, błysk przed ostatecznym piorunem.– Niech Anna spotka się ze mną na gali – powiedziałem, wychodząc z pokoju do gabinetu.Szedłem, poprawiając spinki do mankietów. Pamiętałem, by skinąć głową służbie, którą mijałem. Zasada nr 33: Szanuj służących, oni wiedzą więcej, niż pokazują.Nikt z nich nie piśnie nawet słowa, ale zasada nadal pozostawała ważna. Wszedłem do pokoju dziennego, w którym znalazłem moją piękną żonę. Ciemne włosy spływały jej idealnymi falami. Brązowymi oczami wpatrywała się w list, który skończyła pisać, po czym podała go Fedelowi stojącemu w rogu pokoju praktycznie jak jej cień.Reszta rodziny siedziała wokół telewizora niczym figury czekające, żeby ktoś je namalował. Jedynie rodzice Olivii i nasz nowy strateg polityczny, Mina Sung, wyglądali jak nie na miejscu. Ona i senator stali, jakby bali się, że meble pożrą ich żywcem, a pani Colemen siedziała u boku córki i ściskała jej dłoń.Dlaczego tak się martwią? Wygramy miażdżącą przewagą.Melody skinęła na Fedela, kiedy pełna gracji wstała z krzesła i ruszyła w moją stronę. Do pokoju wszedł ciemnowłosy Declan w wyprasowanym, czarnym garniturze i udał się prosto w kierunku Cory. Ucałował ją w policzek i przysiadł na oparciu kanapy obok niej.Mój wzrok skupił się na Melody i sposobie, w jaki jej srebrna sukienka opinała każdy centymetr ciała. Jej oliwkowa skóra błagała o moje pocałunki, a ja pragnąłem powoli zdejmować z niej tę sukienkę… zanim oczywiście Mel obetnie mi ręce.– Wyglądasz nieziemsko – pochwaliłem ją.– Dziękuję – odparła. – Więc co przede mną ukrywasz, Liamie? Zachowujesz się dziwnie od tygodni. Byłam dobrą żoną i dałam ci czas, ale zaczynasz mnie wkurzać. – Poprawiała bransoletki na nadgarstku.– Co sądzisz, że ukrywam, żono?– Teraz unikasz mojego pytania. – Zmarszczyła brwi i przyjrzała mi się uważnie. Wyciągnęła rękę i poprawiła moją muszkę. Albo zamierzała mnie nią udusić, albo po prostu nie podobało jej się, jak ją zawiązałem… ale raczej to pierwsze.– Cokolwiek myślisz, że ukrywam, mylisz się.– Ale coś ukrywasz.Na szczęście matka podgłośniła dźwięk w telewizorze.– I oto jest, Ameryko! To już oficjalne. Senator Daniel Colemen jest tegorocznym kandydatem Republikanów i naszym wyborem na przyszłego prezydenta. Był pierwotnym faworytem, więc ta wiadomość nie powinna być dla nikogo zaskoczeniem. Dzisiaj wygłosi zwycięskie przemówienie na Gali Charytatywnej zorganizowanej przez rodzinę Callahanów. Jego jedyna córka, Olivia-Ann, poślubiła Neala Callahana pięć lat temu. Dzisiaj senator będzie świętował, ale od jutra zaczyna się dla niego ciężka praca, jeśli chce pokonać obecnego prezydenta, Franklina Monroe.– Rzeczywiście, musisz zabrać się do pracy – powiedziała Mina Sung, wyciszając telewizor, i odwróciła się w naszą stronę.– Co? Przecież wszyscy mnie kochają – odparł senator Colemen, szczerząc się do odbiornika ze swojego miejsca. – Wygrałem miażdżącą przewagą.Mówiłem.Ojciec potrząsnął głową i nalał sobie szklaneczkę brandy.– Tylko dlatego, że pozostali kandydaci to kretyni.– Albo nie mieli wystarczająco pieniędzy, żeby przebić cię w kampanii – dodał Declan.– To wszystko prawda, tak – przyznała Mina, kiedy obeszła kanapę i zatrzymała się tuż za krzesłem Olivii. – Ludzie cię kochają, problemem jednak jest ta oto jej królewska mość.– Przecież nic nie zrobiłam. – Olivia rzuciła jej wściekłe spojrzenie.Melody i ja z całych sił staraliśmy się trzymać od tego z daleka. Im mniej angażujemy się podczas wyborów, tym mniej ludzie będą komentować przysługi z naszej strony. Niestety, Colemenowie to banda politycznych kretynów, którzy nie mają pojęcia, jak rozpracować system. Zdziwiłbym się, gdyby okazało się, że wiedzą, gdzie jest cholerny Biały Dom. Właśnie dlatego osobiście zatrudniłem Minę Sung, Amerykankę koreańskiego pochodzenia w drugim pokoleniu, z IQ prawie tak wysokim jak moje. W Dartmouth konkurowałem z nią o pierwsze miejsce na roku. Jest politycznym zwierzęciem, które zrobi wszystko, żeby wygrać. To niska kobieta w okularach z grubymi oprawkami i o jedwabistych, czarnych włosach, zawsze zwiniętych w kok. Nie mógłbym odrzucić nikogo, kto wie, jak wykonywać swoją pracę. Przez ostatnie sześć miesięcy robiła wszystko, może poza zaprzedaniem duszy, żeby zniszczyć pozostałych kandydatów stojących jej na drodze. Melody i ja nazywamy ją małym pitbullem.– W tym właśnie problem. – Westchnąłem. Nie miałem czasu na te głupoty. – Ludzie myślą, że jesteś zimna i bez serca, masz bogatego męża i potężnego tatusia. Nie lubią cię, i to będzie trwało, dopóki nie przestaniesz pokazywać, kim naprawdę jesteś i zaczniesz być tym, kim chcą, byś była.– Sama bym tego lepiej nie ujęła – odpowiedziała Mina, poprawiając okulary. – Ludzie nie wybierają tylko prezydenta, wybierają całą pierwszą rodzinę. Lubią twojego ojca, twoją matkę, ale ty jesteś czarną owcą, którą trzeba przefarbować na biało.– W porządku – odezwała się Melody podniesionym głosem. – Zajmę się Olivią. Wy pracujcie dalej nad pozostałymi.– Ty? – zapytał Neal z niepokojem, ale i nutą rozbawienia.– Tak, ja – warknęła i rozsiadła się wygodniej. – Kobieta, którą publika uwielbia, która trzepocze rzęsami przed kamerą, przyjmuje głupie korony z balonów od irytujących klaunów i ofiarowuje w cholerę dużo pieniędzy tak wielu dzieciakom, że chcą moim imieniem nazwać pieprzoną bibliotekę szkolną. Wiem, jak stwarzać pozory. Z kolei twoja żona potrzebuje kilku lekcji. Powinieneś się cieszyć, że nie zrzuciłam jej z mostu za kiepskie głosowanie. – Nie zrobiłabyś tego. – Niebieskie oczy pani Colemen rozszerzyły się, gdy wstała szybko z miejsca. Kiedy stanęła obok córki, wyglądały niesamowicie podobnie, jedyną różnicą były zmarszczki pani Colemen i jej sięgające ramion siwe włosy.– Zrobiłaby – odparła moja matka. Nie znosiła, kiedy się kłóciliśmy. Można by pomyśleć, że zdążyła się już do tego przyzwyczaić. W końcu kiedy się nie kłóciliśmy?– I sprawiłoby jej to przyjemność. – Coraline uśmiechnęła się szeroko. Melody „naprawiła” Corę, jak lubiła to nazywać. Innymi słowy, Coraline żyła teraz po ciemnej stronie razem z nami.Pani Colemen nadal stała.– Przecież wszyscy tu jesteśmy rodziną…– Nie, my jesteśmy rodziną. – Wskazałem na moich najbliższych. – Wy jesteście pionkami, krokiem na drodze do naszych celów, pani Colemen. Brutalne, wiem, ale lepiej, żebyście usłyszeli to teraz, by uniknąć nieporozumień w przyszłości. Dla męża jesteś niczym więcej, jak tylko ozdobą u jego boku. Myślałem, że ustaliliśmy to, kiedy skłoniliśmy was do ponownego ślubu na potrzeby kampanii. To układ, na który poszliście. Dlatego też ratuj się i zajmij miejsce, bo za chwilę możesz już nie mieć nóg, na których będziesz mogła stać. Jest dużo ładnych blondynek, którymi możemy cię zastąpić.Zszokowana usiadła.Witamy w rodzinie.Może właśnie w tej chwili dotarło do niej, co podpisała. Chciała zostać pierwszą damą, by być twarzą ekologicznej i edukacyjnej zmiany. Taki był układ. Ale Melody i ja to ręce, które ją karmią, i jeśli nas ugryzie, wyrwiemy jej wszystkie zęby, co do jednego.– Cóż, senatorze, powinniśmy jeszcze raz przećwiczyć pańską mowę – zwróciła się Mina do pana Colemena, stukając w tablet.– Myślę, że też chętnie posłucham – rzekła pani Colemen. Uśmiechnęła się nerwowo i wyszła.– To moi rodzice, mógłbyś powstrzymać się od grożenia im, proszę? – syknęła przez zęby Olivia, sprawiając, że Neal chwycił ją za rękę.– Dlaczego? Grozimy tobie, a przecież wżeniłaś się w tę rodzinę – wyjaśniła Melody, a ja się uśmiechnąłem.Olivia spojrzała w kierunku Evelyn i Sedrica, którzy wydawali się prowadzić własną, prywatną konwersację i zaczęła tupać nogą jak rozpieszczona gówniara, którą była. Moi rodzice mogli gówno zrobić, zresztą i tak nie zamierzali. Evelyn… Cóż, moja matka była szczęśliwa wtedy, kiedy jej mąż był. O ile mogła organizować tyle imprez, ile chciała, wszystko było dla niej w porządku. Ojciec skończył już z tym biznesem, miał czyste ręce i zajmował się naszymi legalnymi przedsięwzięciami. Rodzina Callahanów nie kontrolowała tylko rynku narkotyków. Hotele, restauracje, spa, kluby… Mieliśmy tego tyle, że szczerze mówiąc, straciłem rachubę. Nie wspominając już o ilości udziałów, które posiadaliśmy w największych światowych korporacjach dzięki rodzinie Giovannich, do której obecnie należała już tylko Mel. Callahanowie utrzymywali nasz sekret pod przykrywką małych biznesów od pokoleń, ale odkąd Melody samodzielnie odbudowała potęgę Giovannich, potrzebowała szybszego sposobu na ukrycie własnych krwawych dochodów. Naprawdę mamy na własność to miasto, ten stan, a Olivia wydaje się wciąż tego nie rozumieć, mimo że minęło tyle czasu.– Ta rodzina jest jebnięta na głowę i kompletnie dysfunkcyjna – warknęła Olivia, zmierzając w stronę drzwi. – Powinniśmy ochraniać się nawzajem i wspierać. Jednak wy tylko ciągle przypominacie, że nie zawahalibyście się zabić każdego z nas.– Najwidoczniej nie przypominamy wystarczająco często. – Zmrużyłem powieki, kiedy ruszyłem w jej kierunku. Zrobiła wielkie oczy, a Neal natychmiast stanął między nami. – Odsuń się, bracie – powiedziałem łagodnie. – Nie skrzywdzę jej.Neal zacisnął szczękę i zrobił tylko mały krok w prawo, pozwalając mi stanąć twarzą w twarz z Olivią.– Codziennie narzekasz i biadolisz na nas, a jednak budzisz się rano. To nie kwestia szczęścia ani nawet wola Boga, to dlatego, że jesteśmy rodziną. Tylko z tego powodu jeszcze nie kazałem wyrwać ci języka z gardła. Żyjesz, ponieważ mój brat, na którym zaczęło mi zależeć, był na tyle głupi, żeby się w tobie zakochać. Przez te wszystkie lata miałaś wolność wypowiedzi, ale teraz odbieram ci to prawo. – Ująłem w dłoń jej twarz i poczułem, jak Neal się wzdryga. – Nigdy więcej nie będziesz mi mówić, jak powinna wyglądać ta rodzina. Jeśli to zrobisz, Olivio Callahan, nie znajdziesz na świecie takiej miłości, która ochroniłaby cię przede mną.Kiedy się odsunąłem, była bledsza niż błękitna sukienka, którą miała na sobie.– Może wszyscy powinniśmy odpocząć w samotności przez ten czas, który pozostał do gali – stwierdziła moja matka, kiedy podeszła i chwyciła mnie za rękę. Odciągnęła mnie, dając Nealowi chwilę z Olivią.– Wspaniały pomysł, mamo. – Pocałowałem ją w policzek i odwróciłem się do Melody. Widok pożądania w jej oczach sprawił, że zapomniałem o wszystkim.Wyciągnąłem do niej rękę.– Żono.Potrząsnęła głową.– Olivia i ja popracujemy nad poprawą jej publicznego wizerunku przed galą.– Myślę, że Olivia ma już dość lekcji jak na jeden wieczór – wtrącił się ojciec, spoglądając na wciąż bladą kobietę w ramionach Neala. Zemdliło mnie, wyglądała jak jedna z tych głupich dziewuch z okładek romansów.– Do gali zostało jeszcze trochę czasu – odparła Melody. – Mam nadzieję, że to nie potrwa długo.– Mam iść z wami? – zapytał Neal, co miało znaczyć: „nie idziesz nigdzie z moją żoną beze mnie”.Melody się nie wycofała i wcale jej o to nie podejrzewałem.– Olivia nie chce, żebyś z nami szedł. A przynajmniej tak powiedziała Adrianie, kiedy poinformowała ją o planach na dzisiejszy wieczór.Tylko Bóg wie, co to miało znaczyć.– Nic mi nie będzie, Neal – oznajmiła Olivia, puszczając go.– Czy ja mam pójść? – zapytała Cora radośnie, prawie przewracając krzesło. Declan spojrzał na nią pożądliwie i owinął rękę wokół jej talii. Zerknęła na niego, ale nie odepchnęła. Terapia im pomagała… powoli, ale pomagała.– Przepraszam, Cora, ale to prywatne spotkanie – odparła Mel.Zanim zdążyła wyjść, pociągnąłem ją w tył, ignorując ekscytację, którą czułem, dotykając jej.– Co planujesz, kochanie? – zapytałem i pocałowałem ją głęboko, kiedy już otwierała usta, żeby odpowiedzieć.– Dowiesz się wkrótce. Wrócimy w ciągu godziny.Miałem złe przeczucie, ale śmierć Olivii z rąk Mel to teraz najmniejszy z moich problemów.MELODYZostawiłam męża i całą rodzinę za sobą, wiedząc, że Olivia za mną podąży. Cała noc przebiegła tak idealnie, że można by pomyśleć, iż przewiduję przyszłość. Jednak z każdym dniem Olivia stawała się coraz większym problemem. Wydawała się nie rozumieć otaczającego ją świata. Nie dostrzegała szerszej perspektywy i im dłużej pozostawała ślepa na rzeczywistość naszego życia, tym większą odpowiedzialność musieliśmy na siebie przyjmować. Rodzina znaczy dla nas wszystko, ale to również jedyna rzecz, która może nas zniszczyć.Gliniarze nie obalali tylko największych bossów w historii, niszczyli też ich rodziny, ludzi, których utrzymywali i chronili. Chodzi o debili, którzy mieli na tyle szczęścia, by dzielić z mafią to samo DNA, albo którzy zakładali obrączkę na palec. Którzy cieszyli się wszystkimi korzyściami – pieniędzmi, sławą i szacunkiem. Jednak nikt z nich nie rozumiał, jak delikatne było to wszystko, zwłaszcza kobiety wżenione w rodzinę. Olivia stanowiła nasze najsłabsze ogniwo i prędzej mnie piekło pochłonie, niż pozwolę jej nadal działać tak jak do tej pory.Zajęło nam z Liamem całe tygodnie, żeby zaplanować, czego tak naprawdę chcemy. Przecież nie obudziliśmy się pewnego ranka, mówiąc sobie: „zdobądźmy Biały Dom”. Rozważaliśmy wszystkie wady i zalety wykorzystania senatora Colemena, jako że już był blisko rodziny. Jednak z tego właśnie powodu okazał się idealny.– Dokąd idziemy? – zapytała Olivia, kiedy weszłyśmy do garażu. Fedel podał mi kluczyki do mojego białego Astona martina, po czym wręczył mi również broń.– Wsiadaj do samochodu, Olivio – powiedziałam tylko tyle, a ona zamarła. Niebieskimi oczami całkowicie skupiła się na pistolecie.– Fedel. – Westchnęłam i usiadłam za kierownicą.– Puszczaj mnie! – wrzasnęła Olivia, kiedy chwycił ją, by zmusić do zajęcia miejsca pasażera.Przytrzymał ją, wepchnął do środka i zatrzasnął drzwi, a ja wcisnęłam gaz.– Czego ty, do cholery, ode mnie chcesz, Melody?! – krzyknęła.– Chcę, żebyś była Callahanem, nie Colemenem – odparłam, rozsiadając się w fotelu.– Co to, kurwa, znaczy? Jestem Callahanem. Byłam nim nawet przed tobą, pamiętasz? – sapnęła i wyjrzała przez okno.Zaśmiałam się. Tak bardzo chciała czymś mnie przebić.– Nie, jesteś Colemenem udającym Callahana. Narzekasz jak Colemen, ukrywasz się jak Colemen i nie masz jaj jak Colemen. To znaczy, że wyglądasz jak matka i zachowujesz się jak ojciec. Przeraża mnie, czym mogłabyś się stać, gdybyś włożyła w to nieco wysiłku. Wygląda na to, że Liam i ja będziemy musieli nauczyć całą twoją rodzinę, jak wyhodować sobie jaja.– Dziękuję, Obi-Wan Kenobi, ale ani nie potrzebuję, ani nie chcę twojej pomocy. Zabierz mnie do domu albo pójdę pieszo! – warknęła i zakręciła blond włosy wokół palców.To mnie zmartwiło. – W szpilkach od Jimmy’ego Choo za siedemset dolarów? Niedoczekanie. – Byłam pod sporym wrażeniem, że w ogóle wiedziała, kim jest Obi-Wan Kenobi. To pewnie zasługa Neala.– W jakąkolwiek grę…– Nie gram w żadne gry, Olivio. Gry są dla dzieci. Ja pracuję. Pracuję w każdej chwili i każdego cholernego dnia. Robię to, żeby ta rodzina – nasza rodzina – mogła przenosić góry. Pracuję, żebym nigdy nie musiała czegoś chcieć, żebym mogła zdobyć cokolwiek zechcę. A teraz pracuję nad tobą, więc się, kurwa, zamknij. – Miałam ochotę rozwalić jej tę pieprzoną czaszkę.Na szczęście nie powiedziała nic więcej i wkrótce dojechałyśmy do celu, klifu nad pięknym Jeziorem Michigan.– Przykro mi, ale ja nie lecę na dwa fronty – zażartowała, choć nie zabrzmiało to w ogóle zabawnie. – Chociaż to bardzo ładne miejsce na randkę.– Wysiadaj, Olivio.Spojrzała z wściekłością, jak zawsze, ale zrobiła, co jej kazałam.Okrążyłam samochód i otworzyłam bagażnik.– Czas dorosnąć, Olivio.– Wiesz co, Melody… – przerwała w momencie, gdy zobaczyła nagiego mężczyznę zwiniętego w kłębek na dnie bagażnika.Zaczęła się powoli cofać, zasłoniła usta, a jej oczy zalśniły łzami. Mężczyzna walczył z łańcuchami i krzyczał w knebel, który miał w ustach. Z każdym wydawanym przez niego dźwiękiem Olivia drżała coraz bardziej. W końcu zwróciła wszystko, co przed chwilą zjadła i zaszlochała.– Zaraz wracamy. Spotkanie rodzinne – oznajmiłam człowiekowi i ponownie zamknęłam bagażnik. Usiadłam na nim i chwilę przyglądałam się, jak Olivia próbowała odzyskać spokój.– Coś ty zrobiła?! – krzyknęła.Myślałam, że to oczywiste.– To jeden z mężczyzn, którzy cię zgwałcili, prawda? Matt, najlepszy przyjaciel Harveya? Przywiozłam go tu, żeby ci pomóc.– Nie pomagasz mi! Nie potrzebuję twojej pomocy! Nigdy nie prosiłam o twoją pierdoloną pomoc! – ryknęła, sprawiając, że całe jej ciało zadrżało.Westchnęłam i pochyliłam się do przodu.– Nie wie nikt poza mną. Ani Neal, ani Evelyn, nawet twoi rodzice. Osobiście prześledziłam twoją dokumentację. Przeszukałam całą cyberprzestrzeń i znalazłam protokół z obdukcji zapisany na nazwisko Courtney A. O’Brien, wzrost 172 centymetry, grupa krwi: AB, kolor włosów: blond, kolor oczu: niebieskie… To ty. CAO, twoje inicjały czytane od tyłu? Byłaś przerażona i nie zdołałaś wymyślić na szybko lepszego kłamstwa. Twoi rodzice byli nikim, ale o krok od stania się kimś. Poszłaś do szpitala, nawet złożyłaś zeznania na policji. Wszystko łatwo znalazłam, kiedy miałam już nazwisko. Każdego roku, w rocznicę, lądujesz w szpitalu z powodu silnych wymiotów i utraty wagi…– Zamknij się, Melody! – Zasłoniła uszy dłońmi, jakby to mogło w czymś pomóc.– Co roku czekałaś, aż ktoś poukłada klocki. Żeby wymierzyć sprawiedliwość, żeby ci pomóc. Właśnie dlatego przyszłaś do mnie…– Przyszłam do ciebie, bo nie chciałaś wyjść z pieprzonego łóżka! – krzyknęła.– Przyszłaś do mnie, bo Adriana z tobą rozmawiała. Gdzieś w głębi duszy chciałaś tego. Błagałaś o to. Chciałaś, żebym odnalazła twoich gwałcicieli i tak naprawdę wcale nie chciałaś ich widzieć w więzieniu. Chciałaś, żeby umarli. Żeby cierpieli tak, jak ty cierpiałaś. Przyszłaś do mnie, żebym mogła zrobić z ciebie Callahana. – Zeskoczyłam z bagażnika i chwyciłam ją, zmuszając, żeby odsunęła dłonie od uszu.– Czekasz, żeby ktoś cię ocalił, ale nikt nie może tego zrobić. Sama musisz się uratować. Mogę ci pomóc, ale nie mogę cię ocalić, Olivio. Jesteś jebanym Callahanem. My nigdy nie jesteśmy ofiarami, jesteśmy prześladowcami. Kara za napaść na nas to zawsze śmierć. Czas na twoją zemstę.Wyglądała na kompletnie zagubioną, kiedy podałam jej broń.– Nie jestem taka jak ty, Mel. Nie mogę zabić drugiego człowieka. Nie jestem morderczynią. Nie takiej sprawiedliwości chciałam – oznajmiła, ponownie się okłamując.Nienawidziłam kłamców. Podeszłam do bagażnika i otworzyłam go, a ta głupia świnia znowu zakwiczała.– Wygląda na to, że wracasz do Cancun – powiedziałam do niego. – Nie martw się o tę dziewczynę, którą tam zgwałciłeś i zamordowałeś, posprzątaliśmy wszystko. Jej pogrążeni w żałobie rodzice pochowają ją w ten weekend…– Co ty robisz? Nie możesz go wypuścić! – zawołała Olivia, ale nie mogła zmusić się, żeby podejść bliżej do samochodu.– Chciałaś sprawiedliwości, cóż, zgodnie z prawem to jest sprawiedliwość. Istnieje zasada przedawnienia w związku z gwałtem. Courtney A. O’Brien to nawet nie twoje prawdziwe nazwisko. Twoja sprawa zostanie odrzucona. Ja nie zamierzam go zabić. To nie mój demon. Mam związane ręce. – Wyciągnęłam świniaka z bagażnika. Uśmiechnęłam się złośliwie, patrząc na jego związane nadgarstki. – Kiepski dobór słów, co?Olivia nic nie powiedziała, więc przycisnęłam ją trochę bardziej.– Mam nadzieję, że to posłuży ci jako lekcja – zwróciłam się do faceta. – Jednak wątpię. Świnie takie jak ty potrafią tylko tarzać się w błocie. Gdzie Harvey ukryje cię tym razem, kiedy mu wszystko opowiesz? Przecież to on wysłał cię do Meksyku, gdy tu obecna Olivia została Callahanem, prawda?Wyciągnęłam mu knebel z ust, a gdy próbował coś powiedzieć, Olivia przyłożyła mu broń do czaszki.– Nic nie mów, po prostu uciekaj – tylko tyle do niego wykrztusiła.Serio? Zabij go!Wieprz nawet nie czekał, aż rozwiążę mu nogi, zanim zaczął uciekać. Upadł na kolana, a i tak nadal próbował zbiec.– Pamiętaj, że „nie” znaczy „nie”.Zmarszczyłam brwi i kiedy już postawiłam na niej krzyżyk, Olivia pociągnęła za spust. Nie raz, nie dwa, wpakowała w niego cały magazynek.– „Nie” znaczy „nie”! Powiedziałam „nie”! Powiedziałam „nie”! – wrzeszczała na ciało świniaka, zanim opadła w moje ramiona. Nie lubiłam się przytulać. Szczerze mówiąc, nienawidziłam wszelkiego dotyku poza dłońmi Liama. Jednak w tej chwili Olivia tego potrzebowała, więc pozwoliłam jej obejmować mnie w talii i klepałam ją po głowie.– Callahan na wskroś.Postęp.LIAM– Panie Callahan! – sępy z aparatami zaczęły krzyczeć w chwili, gdy wysiadłem z samochodu. Poprawiłem marynarkę, pomachałem do nich i uraczyłem moim ślicznym, chłopięcym uśmiechem. Już jedli mi z ręki.– Kim jest ten przystojny gość?Dłoń spoczęła na moich plecach. Okręciłem Melody wkoło i odchyliłem ją głęboko.– Liam Callahan, a ty? – Uśmiechnąłem się, kiedy wywróciła oczami.– Melody Callahan. Czy mógłbyś już mnie podnieść, proszę? – zapytała słodko, powodując, że wszystkie sępy zaczęły się śmiać.– Cóż, to chyba mój szczęśliwy dzień. – Wyszczerzyłem się w uśmiechu i przyciągnąłem ją bliżej siebie, żeby wyszeptać: – Gdzie byłaś, kochanie, i dlaczego się przebrałaś?Miała teraz na sobie krwistoczerwoną suknię, która podkreślała wszystkie jej krągłości.– Nie teraz, Liamie – odparła, nadal pokazując zęby w uśmiechu i odwróciła się do obiektywów.– Państwo Callahan! – zawołał reporter. – Wielu ludzi twierdzi, że to państwa wsparcie doprowadziło senatora Colemena do miejsca, w którym jest dzisiaj. Czy głosujecie państwo na niego tylko ze względu na bratową?– Oczywiście, że nie – wyjaśniła Mel uprzejmie. – Wspieramy senatora Colemena, ponieważ uważamy, że jest najlepszym człowiekiem na tym stanowisku. Jest uprzejmy, otwarty i pracowity. A ponad to wszystko popieram jego program polityczny.– W ubiegłym roku doniesiono nam, że pani ojciec zginął w bombardowaniu w Turcji, jednak nikogo o to nie oskarżono. Jeśli senator Colemen zostanie prezydentem, będzie pierwszym republikańskim reprezentantem kraju stanowczo opowiadającym się przeciwko karze śmierci i wojnie. Ofiary terroryzmu, takie jak pani ojciec, nie doczekają się sprawiedliwości – oznajmił dziennikarzyna, a ja poczułem potrzebę wpakowania mu kulki między oczy.– Nie mogę się wypowiedzieć o wojnie, ale jako katoliczka nie uznaję kary śmierci. Jednak zostawmy pytania polityczne dla kandydata. Ja jestem tylko wyborcą, zupełnie jak pan. – Mrugnęła do niego, a on wyglądał, jakby chciał się spuścić w spodnie.– Z całego serca zgadzam się z moją żoną – powiedziałem, jakbym czytał przygotowane notatki, a wszyscy znowu się zaśmiali.Staliśmy tam jeszcze przez chwilę, po czym ruszyliśmy do środka, gdzie od razu zauważyłem długie, falowane, blond włosy Anny. Nie mogła tu być długo – w zasadzie w ogóle nie powinno jej tutaj być, ale mimo wszystko należała do rodziny. Kiedy ją wzywałem, zjawiała się, nawet jeśli nie chciała. – Zaraz wracam, kochanie – szepnąłem do Melody i pocałowałem ją w policzek.Zerknęła na kobietę z tyłu, ubraną na zielono, a mi spodobało się, jak jej brwi się wygięły.– Kto to? Kręcą cię blondynki, co?– Ona nie… – Westchnąłem. – Wyjaśnię później.Uwielbiałem, kiedy była zazdrosna.Pocałowałem ją ponownie, językiem otarłem się o jej język i delektowałem się tym, jak słodko smakowała, gdy jęknęła w moje usta. Zmusiłem się, żeby się odsunąć.– Kiedy tak jęczysz, dziecinko, nie chcę nic innego, jak tylko unieść tę sukienkę, rozsunąć uda i pieprzyć cię, aż nogi ci zmiękną – szepnąłem jej do ucha.– Więc zrób to – rzuciła mi wyzwanie. Szyderczy uśmieszek pojawił się na jej czerwonych ustach. – Zerżnij mnie tak mocno, że osunę się na podłogę, kiedy skończysz. Spraw, że będę krzyczeć twoje imię, aż stracę głos, proszę, Liamie. Proszę, pieprz mnie.Jezu Chryste. Byłem tak podniecony, że nie mogłem mówić. Penis mi stwardniał w za ciasnych teraz spodniach i pragnąłem dać jej to, czego ode mnie chciała i dokładnie tak, jak chciała.– Twoja przyjaciółka czeka. – Mrugnęła do mnie, wytarła szminkę z moich ust i odsunęła się.Patrzyłem, jak odchodzi i z całych sił pragnąłem iść za nią.Później. Teraz mam interesy.Odwróciłem się i ruszyłem przez tłum, w stronę Anny. Skinąłem na nią, żeby poszła za mną na górę i zostawiła biednego gnojka, z którym flirtowała, tam, gdzie stał. Rozumiałem, jak się czuł. Anna starała się nie zwracać na siebie uwagi, kiedy dotarła na najwyższy balkon i rozejrzała się po sali.– Mów szybko – powiedziałem jej, patrząc na moją żonę.– Ciebie też miło widzieć, kuzynie. Obciąłeś włosy? Wyglądają ładnie…– Anno.Zaśmiała się.– Wrzuciłam zdjęcie do bazy danych Interpolu i tak, wszystko, co o niej znalazłeś, to prawda. Przedstawia się jako Aviela, Aviela DeRosa, z rodziny przestępczej DeRosa. Moje kontakty twierdzą, że jest najlepszym płatnym mordercą na zachodniej półkuli. Jej ojca, Ivana DeRosa, nie widziano od siedemnastu lat. Nadal nie mamy pojęcia, jak wygląda.– DeRosa. – Cholera jasna. W chwili, gdy obaliliśmy jedną rodzinę, kolejna wyrasta na jej miejscu.– DeRosa – potwierdziła. – Nigdy nie mieli dużych wpływów w Stanach, ale są jedną z najbardziej bezwzględnych rodzin w Europie i Brazylii. Z tego, co zrozumiałam, wynika, że ten Ivan używał Valero jako przykrywki, żeby pozostać w cieniu. Były na jego temat najróżniejsze doniesienia i akty oskarżenia, ale facet jest nietykalny. Aviela likwiduje największą konkurencję i każdego, kto próbuje się wychylić.– Wiem. – Z tego powodu trzymaliśmy się z daleka od Brazylii przez większość czasu. Położyliśmy ręce na pozostałej części Ameryki Południowej, ale Brazylia… Nie warto było tracić ludzi. Dopóki DeRosa byli tam, nie mieliśmy problemów. Ale jeśli Aviela nazywa się DeRosa, oznacza to, że Melody pochodzi nie z jednej, ale z dwóch przestępczych rodzin. Zaczynało się robić paskudnie, i to bardzo.Anna podała mi pendrive’a.– Co to?– Jej lista morderstw. Nic nie jest potwierdzone, ale mogę się założyć, że to ona zabiła wszystkie osoby z tej listy. Zawsze zostawia znak rozpoznawczy gdzieś w miejscu zbrodni. Białe rękawiczki. Nie mam pojęcia, co to znaczy, ale…– To wszystko, Anno – przerwałem jej.– Liamie, jeśli oni idą po was, może powinieneś na razie się wycofać. Wszyscy jesteście szaleni, ale rzeczy, które robią DeRosa… Robiłam, co mogłam, żeby poukrywać rzeczy i przypisać prawie wszystko, o co mnie prosiliście, innym rodzinom. Jednak nawet ja mam szefów, Liamie, nie rządzę Interpolem. Setki ludzi pracują nad tym gównem i tylko tyle mogę zrobić, żeby oczyścić was z podejrzeń. Zwolnij, przygotuj się na najgorsze, zanim wszystko wymknie się spod kontroli…– Widzisz tę kobietę na dole? – zapytałem, patrząc na Melody.– Twoją żonę? – Zmarszczyła brwi.– Ona ma prawo wiedzieć, kim tak naprawdę jest jej matka. Nawet jeśli przez to przekroczy granice i stanie w płomieniach.– Cholera – przeraziła się Anna. – Ona jest z rodziny DeRosa? Szlag.Pomyślałem dokładnie to samo.– Nie wiem, czego chcą, Anno, ale to nie minie tak po prostu. Na razie zostań i miej oczy otwarte. Poza tym z tych setek osób pracujących nad sprawą nigdy nie wiesz, kto tak naprawdę jest po twojej stronie. – Mrugnąłem do niej. To zabawne, kiedy myślała, że jest jedynym szpiegiem pracującym dla rządu.– Liamie…– Baw się dobrze na gali, Anno – rzekłem i opuściłem ją.Na razie będę musiał ujarzmić wewnętrznego potwora, który chce jedynie spalić moją teściową żywcem. Muszę udawać, że jestem honorowym członkiem społeczeństwa, który nie uznaje kary śmierci i chodzi do kościoła co niedzielę. Dzisiaj pozostanę Doktorem Jekyllem, a jutro stanę się Mr Hyde’m.Kiedy spojrzałem Mel w oczy, mogłem tylko wyobrazić sobie potwora, który zostanie uwolniony, kiedy się dowie.\nDRUGI Morderstwo jest jak chipsy ziemniaczane: nie zdołasz poprzestać na jednym.~Stephen KingOLIVIA– Wszystko w porządku? – Neal szepnął mi do ucha dziesiąty raz, kiedy tańczyliśmy.Nie mogłam odpowiedzieć. Po prostu obejmowałam go. Chwytałam go tak mocno, jakbyśmy mieli widzieć się po raz ostatni.Musiałam mu powiedzieć, ale tak bardzo się bałam. Byłam przerażona tym, co może sobie pomyśleć, chociaż to głupie. Neal to morderca, a teraz ja również. Jednak jemu podobało się, że mam czyste ręce. Zawsze mówił, że nie jest dla mnie dość dobry, a okazało się, że jest na odwrót. Jedyne, co miałam, bezkrwawe konto, teraz zniknęło. Martwiło mnie to, jak szczęśliwa się czułam, pociągając za spust. Chciałam zabić to zwierzę. Odtwarzałam to w głowie raz za razem.Matt i reszta są jak cele, a ja zlikwidowałam jeden z nich i byłam gotowa przejść do następnego.Byłam gotowa znowu zabić.Chciałam znowu zabić.To złe, ale taka jest sprawiedliwość, moja sprawiedliwość, dokładnie tak, jak powiedziała Melody. Czułam się, jakbym żyła w ciemności przez bardzo długi czas, odcięta od reszty świata, a teraz znajdowałam się krok bliżej do odzyskania wolności, do rozniesienia w pył reszty potworów.– Zabiłam dzisiaj człowieka, Neal – wyznałam, gdy tańczyliśmy i poczułam, że zamarł.Odsunął się i spojrzał piwnym wzrokiem w moje oczy, jakby mógł coś z nich wyczytać. Zmarszczył brwi i odciągnął mnie z parkietu. Nic nie mówił, ale w jakiś sposób wszyscy wiedzieli, że należy zejść mu z drogi. Nie zatrzymał się, dopóki wraz z kierowcą nie znaleźliśmy się na zewnątrz.– Panie Callahan…– Kluczyki! – warknął Neal na mężczyznę. – JUŻ!Mężczyzna przeszukał wszystkie kieszenie, aż znalazł klucze i podał je Nealowi. Otworzył dla mnie drzwi, zatrzasnął je i usiadł na miejscu kierowcy. Kiedy mówią „od zera do sześćdziesiątki w trzy sekundy”, nie żartują. Docisnął pedał gazu tak mocno, jakbyśmy brali udział w wyścigach ulicznych.– Powiedz coś, Neal, proszę – błagałam.Nie zrobił tego. Po prostu siedział, pocierał usta wierzchem kciuka i jechał coraz dalej.Déjà vu, pomyślałam, patrząc w nocne niebo.Zatrzymał się dopiero przed wejściem do posiadłości. Westchnął i oparł się o siedzenie.– Wymyślę jakiś sposób, żeby cię z tego wyciągnąć – szepnął i chwycił mnie za dłoń.– Co?Ucałował moją rękę.– Myślałem, że jeśli będziemy siedzieć cicho i robić, co każą, to w końcu nauczymy się żyć wszyscy razem. Ale oni ciągle przekraczają granice! Melody nie miała prawa zmuszać cię do zrobienia czegokolwiek związanego z interesami. Przekształcała Coraline w krwiożerczego kociaka przez ostatnie kilka miesięcy, a teraz próbuje pogrywać z tobą. Może nie jestem w stanie jej zabić, ale będę chronił ciebie. Nie pozwolę, żeby zdeprawowała cię bardziej, niż ja robię to na co dzień. Przekroczyła pieprzoną granicę!Nie zasługuję na niego.– Pomagała mi – szepnęłam, z całych sił próbując powstrzymać łzy, ale na próżno, paliły mnie i oślepiały.– Pomagała ci? – warknął. – W taki sposób ci pomaga? Robi ze wszystkich potwory, żeby mogła poczuć się lepiej sama ze sobą. Jest chora! Ona…– Pomaga! – wrzasnęłam, ocierając oczy.Po prostu zerwij plaster.– Ja… – zająknęłam się. – Zabiłam jednego z mężczyzn, którzy mnie zgwałcili. Strzelałam do niego, aż nie miałam już więcej naboi. Wzięłam łyżkę do opon i tłukłam w jego głowę raz za razem. Potem Melody pomogła mi zrzucić jego ciało z klifu i zmienić ubranie. Zrobiłabym to znowu. Zrobię to znowu! Mel tylko mi pomaga! Pomaga mi pozbyć się moich demonów, Neal – wyrzuciłam z siebie wszystko, a on patrzył, jakby nie wiedział, co powiedzieć ani choćby jak zacząć.– To był… – Nie potrafił nawet wypowiedzieć tego słowa.– Gwałt. G-W-A-Ł-T. Zostałam wciągnięta do pokoju przez grupę dupków z college’u i byłam w kółko gwałcona, zanim znudzili się mną i zostawili. Myślę o tym każdego dnia i nienawidzę siebie. Zostałam zgwałcona. Nikt nie wiedział. Ani ty, ani Evelyn. Nawet moi rodzice.– Ale powiedziałaś o tym Melody? – Próbował zachować spokój, ale drżał tak bardzo jak ja.– Ona skłania ludzi do mówienia! – broniłam się. – Patrzysz jej w oczy i już wiesz, że potrafi wejść do najciemniejszej części twojego umysłu i wciąż uśmiechać się do zdjęcia. Nie wiem, czemu jej powiedziałam. Próbowałam pokłonić się przed pieprzoną królową, jak kazałeś. Chciałam, żeby zrozumiała! I tak się stało. Zrozumiała lepiej niż ktokolwiek. Odnalazła jednego z nich.– Ja mogłem to zrobić! – warknął na mnie. – Z przyjemnością zrobiłbym o wiele gorsze rzeczy pięć lat temu, kiedy się z tobą ożeniłem! Nie rozumiem, dlaczego mi nie powiedziałaś!– Bo się wstydziłam, bo chciałam to wyprzeć, bo byś ich zabił – przerwałam, zastanawiając się nad ostatnią częścią. – Ja… ja… chciałam zabić ich sama.Właśnie tego potrzebowałam.Siedzieliśmy spięci przez bardzo długi czas, po prostu wpatrując się w dom.– Następnym razem roztrzaskuj im głowy, kiedy wciąż żyją, a dopiero potem strzelaj – szepnął. – Im dłużej cierpią, tym lepiej. – Ponownie ujął moją dłoń.Głupie łzy nie chciały przestać płynąć.– Dobrze. – Tylko tyle zdołałam z siebie wydusić.– I będę tam, jak znajdziemy pozostałych.– Dobrze.– Zostanę. Kocham cię i możesz powiedzieć mi wszystko, zawsze. Będę tam i Melody może iść się pieprzyć.– Ja też cię kocham. I przekażę jej, co powiedziałeś.Zbladł, a ja zapragnęłam któregoś dnia wywierać taki wpływ na mężczyzn, nawet na mojego męża.\nTRZECI Powinieneś był umrzeć, kiedy cię zabiłem.~John le CarréMELODY– Co przede mną ukrywasz, Liamie? – zapytałam, gdy tańczyliśmy na środku sali balowej.Przyciągnął mnie bliżej siebie.– Mógłbym zapytać o to samo, kochanie.– Prawda, ale ja omawiam sekrety z rodziną, nie z obcymi. – Rozejrzałam się za blondynką, z którą rozmawiał, ale zniknęła i nikt inny jej nie zauważył. Nie była nikim sławnym ani utytułowanym, ale wiedziała lub miała coś wartościowego, skoro ucięła sobie pogawędkę z Liamem na osobności.– Jesteś zazdrosna, kochanie? – Ścisnął mój tyłek. – Bo nie powinnaś. Kocham ciebie i tylko ciebie.– To piąte „kocham cię” tego wieczora. Naprawdę cię zabiję, kiedy dowiem się, co zrobiłeś, tak? – zapytałam spokojnie. Pozostanie tak, dopóki nie da mi powodu do zmiany nastroju. Naprawdę chciałam tłuc go tak mocno, aż powie wszystko, ale temu choremu gnojkowi pewnie by się to spodobało.Westchnął.– Ty, kochanie, możesz mnie zabić, kiedy ci powiem.– Liamie…Pocałował mnie tak mocno i namiętnie, że aż podniósł mnie z podłogi.– Po gali – szepnął, a jego wzrok błagał, żebym odpuściła. – Dobrze? Po gali?Nie podobało mi się to. Ani trochę. Cokolwiek ukrywał, sprawiało to, że zachowywał się, jakbym była tykającą bombą, która zaraz eksploduje, i najprawdopodobniej tak właśnie się stanie.– Marzyłaś kiedyś, żeby być jak oni? – spytał, wskazując na stażystów pomagających w kampanii senatora Colemena. Wszyscy byli w podobnym wieku, co my.– Masz na myśli, czy marzyłam o życiu wypełnionym egzaminami i szkołą, zdobywaniem stopnia naukowego, którego nawet nie wykorzystam w pracy, której nienawidzę, i o pożyczce studenckiej, której nie zdołam spłacić? O życiu, w którym wypijałabym alkohol litrami i uprawiała kiepski seks, który przez litry alkoholu wydawałby mi się dobry? – Przyjrzałam się stażystom. – Nie, nie marzyłam, żeby być nimi. Bycie takim człowiekiem jest do dupy. Właśnie dlatego są tutaj, w nadziei, że jeśli staną wystarczająco blisko i powiedzą, co należy, dostaną szansę, żeby wydostać się ze swojego gównianego życia.– Nie wstrzymuj się, kochanie, to nie leży w twojej naturze. – Zaśmiał się, okręcił mnie wokół siebie i przyciągnął z powrotem. – Nigdy nie chciałaś, żeby twoje życie było proste?– Przecież jest. Biorę to, czego chcę, a jeśli staniesz mi na drodze, zmiotę cię z powierzchni ziemi i pozbędę się wszystkich, którzy dzielą twoje DNA. Proste. – Uśmiechnęłam się.Również wygiął usta w uśmiechu.– Teraz po prostu próbujesz mnie podniecić.– Zawsze tylko czekasz na pretekst, żeby się podniecić. – Żeby to udowodnić, przycisnęłam piersi do niego i poczułam na brzuchu, że zaczął twardnieć. – Wziąłeś dzisiaj mniejszy pistolet? – zapytałam, próbując go wymacać.Jęknął, kiedy chwyciłam jego penisa przez spodnie, ścisnęłam mocno i odsunęłam się. Dobrze się dziś bawiłam, igrając z nim. Spojrzał na mnie gniewnie zielonymi oczami, kiedy odwróciłam się do Sedrica i Evelyn, przerywając im taniec.– Evelyn, czy mogę przeszkodzić? Liam chciałby z tobą zatańczyć.Evelyn przyjrzała mi się uważnie, jakby mogła odczytać moje cholerne myśli. Ta kobieta ma swoje własne super moce, przysięgam.Potrząsnęła głową, pocałowała Sedrica i zwróciła się do Liama, który patrzył na mnie wściekle.– Uważaj, Sedric ma dwie lewe nogi. Całe lata zajęło mi przyzwyczajenie się do tego. – Mrugnęła i chwyciła syna za rękę.– Przesadza – sapnął Sedric, oferując mi swoją dłoń.– Jestem tego pewna, po prostu nie stawaj mi na palcach. – Jeśli to zrobi, wbiję mu szpilkę w kolano.– Postaram się, wasza wysokość. – Zaśmiał się i rozejrzał po pomieszczeniu. – Muszę przyznać, że wasz plan dla tego kraju mnie martwi.– Dlaczego? Bo jest możliwy? – zapytałam.Przytaknął.– Dokładnie. Ja pewnie poprzestałbym na sędzim Sądu Najwyższego. Z tym, że już nie mam tego rodzaju władzy.– Nie, nie masz. – Zawsze wydawał się o tym zapominać. – Mój ojciec oddał władzę, ponieważ umierał. A ty? Jesteś dosyć młody… i nie wyglądasz na umierającego.– Znasz odpowiedź. – Westchnął, spoglądając na Evelyn. – To nigdy nie miało być moje życie. Widziałem, jak mój ojciec zarabiał na życie i że to lubił. Dokładnie tak jak ty i Liam. Widział to i zmuszał mnie tylko, żebym pracował ciężej. Nigdy nie rozumiałem, dlaczego mój brat miał przejąć władzę.Już to wiedziałam, ale pozwoliłam mu mówić.– Brat umarł młodo – szepnął smutno. – Wszyscy umieramy młodo. Był wtedy mniej więcej w twoim wieku. Ja właśnie skończyłem osiemnaście lat i poznałem Evelyn. Zakochaliśmy się w sobie. Każdą chwilę, którą mogłem wygospodarować, spędzałem z nią, co ostatecznie skończyło się ciążą z Nealem. Mój plan był taki, że weźmiemy moją część spadku i zamieszkamy na jakiejś odległej wyspie. Ale kiedy mój brat umarł, musiałem wkroczyć do akcji. Nienawidzę tego życia z całego serca.– A teraz nie potrafisz się od niego odciąć.Był dobry w tym, co robił. Historie o młodym Sedriku mogłyby stać się scenariuszem koszmarów.– To jak opętanie – wyjaśnił. – Wpełza w twoją duszę i zapuszcza korzenie. Nie masz nad tym żadnej kontroli. Pozwalasz temu rosnąć, bo to ci pomaga. To powód, dla którego pozwalasz, żeby krew spływała na podłogę jak najlepsze wino i nawet się nie wzdrygasz. Pomaga ci stać się potworem, którym musisz być. Jedyny efekt uboczny jest taki, że to opętanie zawsze jest przy tobie. Żadna ilość święconej wody nie może się go pozbyć. Więc nie odpuszczasz. Zawsze będę tym, kim pozwoliłem sobie zostać, a ten ktoś wręcz uwielbia chaos.Nigdy nie wypowiedziano prawdziwszych słów.– Evelyn z pewnością uwielbia to słyszeć.– Ona to rozumie. Są dwie strony mnie, wiecznie w sprzeczności ze sobą, ale Evelyn zawsze wygrywa. – Zaśmiał się, zerkając na nią.– Prawda, miłość zwycięży wszystko – zadrwiłam i wywróciłam oczami, zanim zerknęłam na Liama.– Więc dlaczego torturujesz mojego syna? – zapytał, gdy tańczyliśmy dużo wolniej niż wszyscy inni.– Bo coś przede mną ukrywa. Ważne rzeczy, o których zapewne nic nie wiesz, prawda, drogi teściu? – Spojrzałam mu w oczy i uniosłam brew.– Teraz mówisz, że moje myśli są coś warte? – zapytał.– Tak, teraz są. Więc co wiesz? – Nienawidziłam, kiedy ludzie kazali mi się powtarzać, po co marnować czas?– Nic, droga synowo – odparł, obracając mnie nieco dziwacznie, ale dostosowałam się. – Co mnie martwi, biorąc pod uwagę to, że Liam rozmawiał z Interpolem.Zatrzymałam się.– Powtórz ostatnią część.Zamarł, gdy zdał sobie sprawę, że istotnie wiedział coś, czego ja nie wiedziałam.– Sedricu, teraz jest czas, żeby powiedzieć raczej więcej niż mniej. – Wbiłam mu paznokcie w ramię.– Anna, ta blondynka, z którą rozmawiał zaraz po wejściu, należy do rodziny – albo przynajmniej należała. To kuzynka Liama drugiego stopnia, jej rodzice planowali zdradzić rodzinę i mój ojciec ich zabił. Anna dostała pieniądze, ale nie miała żadnych koneksji i poszła do…– Mam w dupie to, kim jest i jak do tego doszła. Chcę wiedzieć, dlaczego, do kurwy nędzy, Liam rozmawia z Interpolem. – Teraz byłam już wkurzona. Odsunęłam się od niego i odwróciłam w stronę Liama i jego matki.Rozmawiali kurtuazyjnie, ale po dzisiejszym wieczorze nie będą gadać już wcale, jeśli mi nie powie tego, co chcę wiedzieć.– Jeszcze raz, Evelyn, przepraszam cię – wtrąciłam się, zerkając gniewnie na Liama. – Ale wygląda na to, że twój syn i ja musimy poważnie porozmawiać.Evelyn wywróciła oczami.– Proszę, nie rób scen, moja droga. Prasa.– Oczywiście. Są tutaj prywatne pokoje, prawda? – Nawet nie czekałam na jej odpowiedź. Przeszłam obok Liama i ruszyłam w stronę klatki schodowej.Czułam ciepło i fale gorąca bijące od niego, kiedy za mną podążał. Otworzyłam jedne z drzwi i przepuściłam go przodem.Spojrzał mi w oczy i wszedł do środka. Niestety przywitał nas widok Coraline ujeżdżającej Declana. Głowę miała odrzuconą do tyłu, a on trzymał twarz na jej klatce piersiowej, gdy całował jej sutki.– Wyjść! – ryknęłam, aż oboje podskoczyli.Coraline zerwała się na równe nogi i szybko owinęła prześcieradłem. Zszokowana szeroko otworzyła brązowe oczy.Declan z kolei wyglądał na wściekłego.– Chyba sobie, kurwa, żartujesz?! To pierwszy raz od miesięcy, kiedy byliśmy ze sobą tak blisko!– Patrz, jak się przejęłam. Wynoś się albo przysięgam, Declan, że nakarmię cię twoim własnym kutasem.– Lepiej idź. – Liam westchnął i rozejrzał się za mini barem.Declan burknął.– Teraz.– Już idę! Na miłość boską, Liam, powiedziałeś jej wreszcie? – krzyknął, chwytając bokserki.Liam warknął głośno.– Dlaczego ani ty, ani Neal nie potraficie trzymać cholernych gęb na kłódkę?! Z czego ona jest zrobiona, z kryptonitu? Dlaczego, gdy się pojawia, obaj nie potraficie nabrać wody w usta?! Kiedy mówię, żeby się, kurwa, zamknąć, to macie nie otwierać pierdolonych ryjów!Powiedział kuzynowi… przede mną?– Declan, siadaj z powrotem, ty też, Coraline. Obie możemy zostać wdowami, nim ten wieczór się skończy.Declan wstał, ale wycelowałam broń w jego stronę, więc usiadł.– Niech ktoś lepiej zacznie wyjaśniać, zanim zacznę strzelać. – Czekałam, ale żaden z nich się nie odzywał. – Czy wy mnie w coś wrabiacie?– Do cholery, Melody, serio? – oburzył się Liam.– No cóż, jakoś nic mi tu do siebie nie pasuje, Liam. Rozmawiasz z ludźmi, rozmawiasz z policją. Powiedz mi to w twarz, gnoju. Próbujesz mnie wykiwać? Wrabiasz mnie w coś, prawda?Stał, tak po prostu gapiąc się na mnie, ogłupiały i… zraniony.– Naprawdę sądzisz, że po wszystkim, co razem przeszliśmy, zdradziłbym cię? Jesteś moją żoną.– Uznaj to za komplement. Wiem, jak bardzo lubisz władzę, Liamie. Beze mnie mógłbyś przejąć…– Znaleźliśmy twoją matkę – warknął, a nozdrza mu się poruszyły. – Declan miał cię zmylić. Usuwał i przepisywał kody, kiedy ty jej szukałaś, bo chciałem wiedzieć, z czym będziemy się mierzyć, zanim wpuszczę cię do tej cholernej, króliczej nory. Próbowałem cię chronić, bo martwiłem się, co to będzie dla ciebie oznaczać i jak bardzo cię to zrani. Wszystko, co robię, robię dla ciebie, a ty uważasz, że mógłbym cię sprzedać? Za co? Za władzę, którą już mam?Spojrzałam na Declana, który stał, ukrywając za plecami Coraline. Nie próbował się ruszyć ani odezwać.Powoli moja ręka opadła, kiedy próbowałam się zastanowić.– Moja matka została zabita przez Valero w katastrofie lotniczej.– Twoja matka używała nazwiska DeRosa i kontrolowała Valero, a już na pewno robił to twój dziadek, jako część rodziny DeRosa. Jest jego pitbullem, płatnym mordercą. Proszę. – Wyciągnął z kieszeni pendrive’a. – To lista wszystkich ludzi, których zabiła. Twoja matka to zimnokrwisty zabójca. Twój dziadek zaś jest szefem mafii i wiedział o tobie, a jednak pozwolił, by Valero po ciebie przyszli. Najprawdopodobniej to właśnie on ich wysłał. Teraz, kiedy Valero nie istnieją, nie wiadomo, kto przyjdzie następny.Umysł mi wirował.– Powinieneś był mi powiedzieć – szepnęłam, próbując myśleć, ale miałam w głowie pustkę. – To, kurwa, nie do przyjęcia! Jak śmiesz, Liamie?! Za kogo ty się, do cholery, uważasz?!– JESTEM TWOIM MĘŻEM! – ryknął. – Chcesz przeprosin? Idź do swojej matki, a jeszcze lepiej do cholernego ojca. To oni okłamywali cię przez całe lata, nie ja! Zrobiłem, co musiałem. Przyjęłabyś to wszystko emocjonalnie. Nie dlatego, że jesteś słaba, ale dlatego, że jesteś człowiekiem. Wszystko, czym jesteś, to efekt tego, co ci się w życiu przytrafiło. Jesteś, kim jesteś, bo twoja matka została rzekomo zamordowana. Ale to nie jest prawda. Odkrycie tego…– Myślisz, że mnie znasz! Co, ledwo po roku? Pieprz się, Liamie Callahan, jestem, kim jestem, bo taką się stworzyłam. Miałam prawo wiedzieć! A zamiast tego działałeś za moimi plecami jak skurwysyński ćwierćinteligent. – Cała drżałam i przed oczami miałam jedynie czerwień.– Działałem za twoimi plecami, bo chciałem przyjść do ciebie z kompletem informacji, nie połową. Dlaczego? Ponieważ wiedziałem, że przesadnie zareagujesz!Sądził, że przesadzam?– Oto ja, kiedy przesadzam! – syknęłam i wycelowałam w niego.– Mel…Wystrzeliłam.Jebać go! Jebać ich wszystkich.\nCZWARTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nPIĄTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nSZÓSTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nSIÓDMY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nÓSMY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nDZIEWIĄTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nDZIESIĄTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nJEDENASTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nDWUNASTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nTRZYNASTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nCZTERNASTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nPIĘTNASTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nSZESNASTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nSIEDEMNASTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nOSIEMNASTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nDZIEWIĘTNASTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nDWUDZIESTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nDWUDZIESTY PIERWSZY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nDWUDZIESTY DRUGI Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nDWUDZIESTY TRZECI Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nDWUDZIESTY CZWARTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nDWUDZIESTY PIĄTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nDWUDZIESTY SZÓSTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nDWUDZIESTY SIÓDMY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nDWUDZIESTY ÓSMY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nDWUDZIESTY DZIEWIĄTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nTRZYDZIESTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nTRZYDZIESTY PIERWSZY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nTRZYDZIESTY DRUGI Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nTRZYDZIESTY TRZECI Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nTRZYDZIESTY CZWARTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nTRZYDZIESTY PIĄTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nTRZYDZIESTY SZÓSTY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nTRZYDZIESTY SIÓDMY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\nTRZYDZIESTY ÓSMY Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/The_Untouchables-ebookRO/p1179386i1360060" target="_blank" title="The Untouchables [J. J. McAvoy] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="The Untouchables [J. J. McAvoy] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Einar czy Lili?\nO książce ,,Dziewczyna z portretu" dowiedziałam się dopiero po obejrzeniu trailera jej ekranizacji. To właśnie wtedy stwierdziłam, że muszę przeczytać tę książkę zanim zabiorę się za film. Trzymając się tego postanowienia nie obejrzałam filmu, zanim nie skończyłam czytać dzieła pana Ebershoffa. I bardzo dobrze zrobiłam. Nie pierwszy raz, kiedy przekonałam się, że książka bardziej mi się spodobała niż jej wersja filmowa.\nPierwszą rzeczą, jaką da się zauważyć jest to, że książka ma o wiele bogatszą treść niż film i to zdecydowanie przemawia za tym, że jest lepsza od wersji filmowej. Dzięki temu jesteśmy w stanie dokładniej przyjrzeć się zmianom, jakie zachodzą podczas przemiany mężczyzny w kobietę. Możemy je zaobserwować nie tylko w samym Einarze, ale i także w jego otoczeniu. Czytając książkę ,,Dziewczyna z portretu" cały czas fascynowało mnie poznawanie zachowanie Grety. Muszę przyznać, że ciekawiło mnie to bardziej od tego co robi Einar. Myślę, że to dlatego, iż jestem chyba w stanie go zrozumieć. Dosyć oczywistym jest dla mnie, że każdy ma prawo czuć się dobrze w swojej własnej skórze i wprowadzać zmiany, aby poczuć się szczęśliwszym. Natomiast zastanawiało mnie jak z tym może sobie radzić osoba z otoczenia. Żona, która przez lata kochała swego męża i zrobiła wiele by jej ukochany był szczęśliwy mimo, że to wpływało też na jej życie. I temu własnie mogłam się przyjrzeć w książce pana Ebershoffa.\nPodczas czytania tak się przyzwyczaiłam do opisów zapachów, zmian w poruszaniu się, że brakowało mi ich podczas oglądania filmu. Oczywiste, że w ekranizacji nie znajdziemy jakichkolwiek opisów, jednak zauważyłam, że czytając książkę tak przywykłam do tych szczegółów, że uznałam je za normę przy przedstawianiu zmiany Einara w Lili i nie potrafiłam się pogodzić, że nie ma ich w filmie.\n,,Dziewczyna z portretu" ma wiele zalet, jednak też znalazłoby się kilka minusów, które sprawiły, że nie zakochałam się w tej książce. Mimo wszystko, z czystym sumieniem polecam przeczytanie tej książki, bo być może i ty znajdziesz w niej coś ciekawego.\nŹródło materiału: http://ksiazki-bo-kocham-czytac.blogspot.com/2016/02/klejnot-amy-ewing.html\nSporo czasu upłynęło zanim skusiłam się na książkę pana Sandersona. Jednak, gdy już to zrobiłam absolutnie pokochałam jego dzieło. W książce,,Z Mgły Zrodzony" spodobało mi się absolutnie wszystko. Po skończeniu jej czytania pragnęłam zapoznać się z kolejną częścią. Po dość nie długim czasie, w moje ręce wpadł drugi tom, czyli ,,Studnia Wstąpienia". Byłam pewna, że ponownie będę zachwycona i to co będę w stanie o niej mówić to same ochy i achy. Czy moje przewidzenia okazały się prawdziwe?\nPo raz kolejny, gdy miałam już książkę w rękach, nie potrafiłam sobie odmówić, by pozachwycać się nad wydaniem książki. Okładka, tasiemka, mapki, dodatkowe teksty to jest to, co bardzo mi się spodobało. Jednak na wielkie uznanie zasługuje sam autor, który był w stanie stworzyć takie tomiszcze. Druga część ,,Ostatniego Imperium" ma prawie osiemset stron. Zapowiada to niezwykle długą przygodę, na szczęście bardzo przyjemną.\nZ wielką radością wróciłam do świata Vin i jej przyjaciół oraz wrogów, bo tacy zawsze się pojawią. Niemałą przyjemność przysporzyło mi ponowne przyglądanie się przygodom allomantów. Podczas czytania poprzedniej książki dodatkowe zainteresowanie tworzył fakt, iż poznawałam dopiero świat, w którym istnieje allomancja. Teraz, niestety, już mnie za wiele w tej kwestii nie zaskoczyło, gdyż bardzo dobrze poznałam już bohaterów i ich niezwykłe zdolności w pierwszej części. Jednak autor wie co dobre i ujawnił nam jeden fakt na temat allomanty, który mnie zaskoczył i między innymi dlatego jestem już ciekawa kolejnej części, gdyż pragnę poznać dalsze szczegóły na ten temat.\nO książkę ,,Studnia Wstąpienia" na pewno nie można powiedzieć, że szybko się ją czyta. Aby poznać całą historię opisaną na stronicach tej pozycji trzeba poświęcić trochę godzin. Jednak ta książka jest absolutnie tego warta, a czytanie jej przyniosło mi samą przyjemność. Pojawiają się w niej ciekawi bohaterowie z niezwykłymi umiejętnościami, a żeby nie było nudno, to muszą oni jakoś korzystać ze swojego daru. A czy może być coś lepszego do popisu swoich umiejętności niż walka, rozlew krwi, intrygi wrogów, próba zapanowania nad wszystkimi przeciwnościami, abyś ty i twój lud mógł przetrwać? Ta książka dowodzi, że nie i robi to w niewiarygodnie dobrym stylu. Po prostu chce się siąść i czytać.\nŹródło materiału: http://ksiazki-bo-kocham-czytac.blogspot.com/2015/09/polak-potrafi-polka-tez-czyli-o-tym-ile.html\nMoją decyzję o sięgnięcie po książkę ,,Wyspa potępionych" wywołał fakt, iż Melissę de la Cruz ogromnie polubiłam za cykl ,,Błękitnokrwiści" oraz to, że w dzieciństwie bardzo lubiłam baśnie, a ta książka mogła mnie przenieść do tych bardzo lubianych przeze mnie czasów. Muszę przyznać, że tej książce prawie się to udało. Znowu miałam nieprzyjemność zobaczyć miedzy innymi Diabolinę, Złą Królową, a oprócz nich do tego nieszczęścia dołączyli potomkowie znanych nam już baśniowych złoczyńców.\nGdy myślę o książce ,,Wyspa potępionych" to kojarzy mi się ona z lekturą dla dziesięcioletnich gothów (czy też innych lubiących bardziej mroczne klimaty), którzy to niedawno wyrośli z przesłodzonych bajek, gdzie dobro zawsze zwycięża nad złem, i chcieliby poczytać coś bardziej w swoim klimacie, lecz są jeszcze za mali, by mogli zaczytywać się w poważniejszych, straszniejszych lekturach, gdyż prawdopodobnie nie mogliby zasnąć w nocy.\nCzytanie książki ,,Wyspa potępionych" przychodziło mi z lekkością. Została ona napisana tak, aby również młodsi czytelnicy mogli zrozumieć ją bez problemu. Historia została naprawdę ciekawie stworzona, a czasami nawet potrafiła mnie rozśmieszyć. Takie baśniowe, na swój sposób specyficzne przedstawienie zła momentami bywało komiczne. Niewiele czasu spędziłam z naszymi bohaterami, gdyż tę książkę czyta się w ekspresowym tempie, mimo tego zdążyłam ich na swój sposób polubić, co wywołało we mnie ciekawość pod tytułem ,,Co dalej z nimi będzie?". Tak, więc z pewnością zapoznam się z kontynuacją, która pojawi się we wrześniu w postaci filmu na Disney Channel.\nŹródło materiału: http://ksiazki-bo-kocham-czytac.blogspot.com/2015/08/wyspa-potepionych-melissa-de-la-cruz.html\nMuszę przyznać, że historia, którą poznałam w książce ,,Piękna katastrofa'' była szalona, lecz na swój sposób potrafiła mnie zaintrygować. Po kolejnej części, która opisuje te same zdarzenia tylko z perspektywy Travisa, spodziewałam się, że wyjaśni mi kilka spraw, których nie zrozumiałam do końca podczas czytania poprzedniego tomu. Zajrzenie w jego głowę pozwoliło odkryć mi kilka nowych faktów, a to jest wielkim plusem, gdyż właśnie tego szukałam.\nBędąc jeszcze świeżo po lekturze pierwszej części dość dokładnie pamiętałam dialogi, jakie towarzyszyły danej sytuacji. Teraz, czytając drugą część, jak już pojawiały się dialogi, bo część ucięto zapewne z myślą, że przeczytaliśmy je w poprzedniej części, były one nieco pozmieniane. Dla przykładu w jednej książce mówią o klinice, a w drugiej o drogerii. Nie ukrywam, że doprowadzało mnie to czasem to irytacji. Może to jest jakiś mały szczegół, jednak wywołał we mnie negatywne uczucia.\n,,Chodząca katastrofa'' mniej mnie wciągnęła niż jej poprzedniczka. Jednak to mogę uzasadnić tym, że mało rzeczy zaskoczyło mnie podczas czytania, gdyż większość była mi już znana z poprzedniej części. Na pewno odrobinę ciekawości wywoływał fakt, że przyglądałam się, teraz, Travisowi i mogłam zobaczyć, co on wyrabia, jak nie ma obok niego Abby. Największe zaskoczenie wzbudził we mnie epilog, gdyż ani trochę nie podejrzewałam, że autorka zabierze nas w takie miejsce z życia Abby i Travisa.\nKsiążka ,,Chodząca katastrofa" mniej mi przypadła do gustu niż jej poprzedniczka, lecz na pewno utwierdziła mnie w przekonaniu, że lubię świat wykreowany prze McGuire i mam ochotę na przeczytanie innych pozycji, które opisują losy bohaterów poznanych już przeze mnie w tej serii.\nO książce ,,Piękna katastrofa" swego czasu naczytałam się dużo pozytywnego. Wtedy też zapragnęłam przeczytać tę pozycję. Jak można się domyślić, wymagałam od niej pewnych rzeczy. W tym momencie, muszę przyznać, że po przeczytaniu tej książki, mam mieszane uczucie względem jej. Historia opisana w tej książce okazała się trochę inna niż sobie wyobrażałam. Myślę, że powinnam inaczej się na nią przygotować. Spodziewałam się takiego typowego rozwinięcia uczucia między pozornie grzeczną dziewczynką i wydawało by się niegrzecznym chłopczykiem, którzy na początku rozwoju relacji spotykają różne problemy. Po części nawet tak było, jednak historia opisana w tej książce okazała się być po prostu odrobinę szalona.\nTo co się dzieje między naszymi głównymi bohaterami, czyli Abby i Travisem, to istny rollercoaster. Nie raz nie miałam bladego pojęcia co się tak naprawdę stało, że relacje miedzy nimi potoczyły się w takim kierunku, a po niewielkim czasie zaczynają podążać już w inną stronę. Po przeczytaniu tej książki w mojej głowie dalej siedzą pytania, dlaczego w pewnym momencie zaistniała dana sytuacja. Mam nadzieję, że druga część odrobinę rozjaśni mi sytuację i podpowie, co się wtedy stało.\nJednak pomimo tego, że w pewnych momentach naprawdę nie wiedziałam, co myśleć o tym co działo mi się przed oczami, trudno mi było porzucić tę książkę. Chyba nawet w pewnym sensie uzależniłam się od bohaterów, gdyż mam sporą ochotę poznać, jak ich życie się ułożyło dalej. Mój apetyt został tylko podsycony, gdy wyczytałam w internecie, iż powstały już książki, które przybliżają nam życie prawie każdego młodego bohatera, jaki pojawił nam się w ,,Pięknej katastrofie", więc mam nadzieję, że one także zostaną wydane w Polsce.\nZ książką ,,Piękna katastrofa'' naprawdę nie da się spędzić za wiele czasu, gdyż po prostu ją się czyta w ekspresowym tempie. Scena po scenie miga nam przed oczami, a ty chcesz poznać już kolejną. Bohaterowie mają swoje sekrety, które jako czytacz z chęcią odkrywałam. Na pewno nie można nazwać ich pustymi, bez emocji, gdyż z książki płynie na nas sporo uczuć. Historia opisana w tej pozycji jest trochę zwariowana, lecz i tak ją polubiłam.\nŹródło materiału: http://ksiazki-bo-kocham-czytac.blogspot.com/2015/08/piekna-katastrofa-jamie-mcguire.html


Zasłonił 4-latce oczy krawatem i wykorzystał ją. Współwięzień nie miał dla niego litości. – Wiadomości, Rozrywka, Gwiazdy, – informacje i opinie z kraju i ze świtata – twojenowinki.pl\nHome Kategorie Poruszające Zasłonił 4-latce oczy krawatem i wykorzystał ją. Współwięzień nie miał dla niego litości.\nZa ten czyn został skazany na 11 lat więzienia. Więzienia, a raczej piekła, które przyszło mu przeżyć za kratami. Gdy tylko „kolega z celi” Johnatana dowiedział się za co ten siedzi, nie miał dla niego litości.\nPrawniczka Jonathana Byrama przed sądem w Leeds ujawniła szczegóły pobytu swojego klienta w więzieniu.\n– „Musi nieustannie walczyć. Teraz został zaatakowany przez swojego kolegę z celi. Ktoś może myśleć, że na to zasłużył i on to rozumie” – mówi adwokat Katherine Robinson.\nTo może Cię zainteresować: Zanim umarła, włożyła dziecko do nosidełka i wyrzuciła przez okno. Tylko tyle mogła zrobić…\nRozprawa Byrama została na chwilę przerwana tuż po wybuchu agresji jednego z widzów, który wykrzyczał: „Lepiej dajcie mu dożywocie, bo inaczej go zabiję!”. Do sali natychmiast wezwano pracowników ochrony. Niedługo potem prokurator Rupert Doswell opowiedział, jak 50-latek dopuścił się gwałtu. Policja z kolei podobno dowiedziała się o wszystkim dopiero, gdy wykorzystana 4-latka opowiedziała o swoim dramacie krewnemu. Dziewczynka miała też podać kolor krawata, którym pedofil zakrył jej oczy. Opisany krawat znaleziono w domu Byrama.\nZatrzymany przyznał się do winy. Został skazany na 11 lat więzienia, a jego nazwisko już na zawsze będzie widniało w rejestrze przestępców seksualnych. Wiadomo także, że już wcześniej był karany za podpalenie, napaść i inne okrucieństwa wobec najmłodszych.\nLiczymy na to, że skrzywdzona dziewczynka pomimo tego, co ją spotkało, będzie w stanie normalnie żyć.\ntagi: kara za pedofilię pedofil w więzieniu pobicie pedofila wykorzystywanie seksualne zgwałcone dziecko


Pamięć o tragicznie zmarłych górnikach nie zaginęła - Wałbrzyszek.com\nNiedziela, 23 grudnia 2018, 10:23\nWzorem lat minionych wczoraj, 22 grudnia, o godzinie 15.10 przy pamiątkowej tablicy „Ku czci poległym górnikom”, znajdującej się na terenie cmentarza komunalnego przy ulicy Moniuszki, zapłonęły znicze i złożono kwiaty w hołdzie górnikom tragicznie zmarłym w wyniku wybuchu metanu.\nDo tragicznego w skutkach wybuchu metanu doszło 22 grudnia 1985 roku o godzinie 15.10 w jednym z szybów Kopalni Węgla Kamiennego „Wałbrzych”. Była to największa katastrofa górnicza w powojennej historii Wałbrzycha. W skutek wybuchu życie straciło osiemnastu górników, wśród których znaleźli się: Jan Bielicki, Władysław Bancewicz, Józef Czertarski, Zygmunt Garnkowski, Bogusław Haręża, Janusz Juda, Andrzej Kratiuk, Henryk Mazurkiewicz, Artur Mićko, Zdzisław Siergiej, Paweł Słomski, Ryszard Szreiter, Ryszard Sądzyński, Zygmunt Słowikowski, Mirosław Sznajder, Roman Staśkiewicz, Tadeusz Wowk i Jacek Wiśniewski.\nJako jedyny katastrofę przeżył Andrzej Zieliński. To właśnie on był inicjatorem powstania na cmentarzu przy ulicy Moniuszki tablicy upamiętniającej tragicznie zmarłych górników. Podczas wczorajszej uroczystości, którą poprzedziła Msza Święta, odprawiona w Kolegiacie Najświętszej Maryi Panny Bolesnej i św. Aniołów Stróżów w Wałbrzychu, zapalono osiemnaście zniczy, pod tablica złożono kwiaty, a Zygmunt Nowaczyk - były wiceprezydent Wałbrzycha czytał fragmenty opowiadań o górnikach, napisanych przez ich potomków. Minutą ciszy uczczono też pamięć górników, którzy zginęli na skutek wybuchu metanu kilka dni temu w czeskiej kopalni. Ostatnim elementem uroczystości było spotkanie opłatkowe, które odbyło się w sali parafialnej przy "Czerwonym Kościele".\nużytkownik facebook 24-12-2018 14:49\nJedno nazwisko zle napisane :(\n~WACLAW 24-12-2018 20:30\nCzesc Ich Pamieci Braciom Gornikom\n~roś 29-12-2018 18:15\nGórnicy tragicznie zmarli, a uczestnicy lotu do Smoleńska- polegli.Jak było?\nOdebrali podziękowania Zajrzyj na wystawę Udane dożynki Ruszają prace Coś dla przedsiębiorców Spotkanie z Prezesem PiS Sport i rekreacja Dzień Działkowca Muzyka cerkiewna Międzypokoleniowa integracja


Lista dziesięciu pytań o światło (spośród 33), na które najczęściej udzielane są błędne odpowiedzi\nLaser jest to generator światła wykorzystujący zjawisko ...\nemisji wiązek elektronów\nemisji rozszczepionego światła\nW laserach wykorzystuje się dwoisty charakter światła. Fotony, najmniejsze cząstki światła zachowują się trochę jak fale, trochę jak cząstki. W laserze atomy lub cząsteczki oddają część swojej energii w postaci fotonów świetlnych. Ale żeby ją oddać, muszą zostać najpierw wzbudzone, czyli wprowadzone na wyższy poziom energetyczny poprzez emisje wymuszoną.\nwikipedia → Laser\nŚwiatło biegnie ok. 8 min ze Słońca na Ziemię. A Ile czasu zajmuje światłu przebycie drogi z wnętrza Słońca do jego powierzchni?\nok 100 lat\nok 12 000 lat\nod 15 000 -150 000 lat\nod 200 000-1 000 000 lat\nW warstwie promienistej Słońca fotony podlegają wielokrotnie rozpraszaniu, absorpcji i reemisji przez co ich droga ku powierzchni jest bardzo złożona i długotrwała. Przebycie tej warstwy zajmuje światłu 200 000 – 1 000 000 lat.\nwikipedia → Strefa promienista\nKtóre obiekty we wszechświecie świecą najjaśniej?\nKwazary są najenergetyczniejszymi stałymi źródłami promieniowania we wszechświecie (ustępują siłą jedynie rozbłyskom gamma). Przypuszcza się, iż "napędza je" energia dysków akrecyjnych wokół supermasywnych czarnych dziur w centrach galaktyk. Kwazary występowały raczej tylko we wczesnym wszechświecie - gdyż wszystkie, jakie znamy, są odległe o miliardy lat świetlnych (a więc widzymy tylko te, które istniały miliardy lat temu).\nzagadki: ciała niebieskie\nTak, ale tylko w próżni\nPrędkość światła wynosi dokładnie 299 792km/s i jest stała. Powszechnie mówi się, że światło spowalnia w wodzie czy innych gęstych ośrodkach, jednak jest to nieprawdą. Prawdą jest natomiast to, że światło rzeczywiście pokona daną drogę z punktu A do punktu B wolniej w wodzie lub innym ośrodku, jednak jego prędkość się nie zmienia i jest stała. Dzieje się tak dlatego, ponieważ cząsteczki wody czy innych gęstych ośrodków najpierw absorbują, a potem emitują fotony i to właśnie ten proces zabiera "sporą" część czasu światłu na pokonanie danej odległości.\nJakie lampy zastosowane są w tych latarniach, świecących charakterystycznym, pomarańczowym światłem?\nLampy sodowe to lampy wyładowcze, w których środowiskiem wyładowczym są pary sodu. Stosowane są w oświetleniu zewnętrznym, ale też w uprawie roślin, gdyż ich światło odpowiada potrzebnemu do fotosyntezy.\nSłońce składa się z gorącej plazmy utrzymywanej przez grawitację i kształtowanej przez pole magnetyczne. Plazma gorąca, czasami zwana plazmą tworzącą gwiazdy, składa się z naładowanych i obojętnych cząstek elementarnych oraz w pełni zjonizowanych jąder atomowych, jednak z uwagi na dużą gęstość i wysoką temperaturę nie można mówić o obecności atomów neutralnych.\nwikipedia → Słońce


5 czerwca 2017 kszka No comments\nPranie rozwieszone na sznurach może wyglądać malowniczo, choć niekoniecznie elegancko. Niemniej widok bielizny suszącej się w ogrodzie jest czymś zupełnie normalnym.\nTradycyjny sznur nie obwieszony w całości bielizną, to prawdziwa pułapka dla nieco wyższych osób. Proponujemy ładniejsze, praktyczniejsze i bezpieczniejsze, choć – niestety – droższe rozwiązanie: ogrodową suszarkę do bielizny. Można ją kupić w niektórych sklepach ogrodniczych lub ze sprzętem gospodarstwa domowego (cena: 60 zł).\nOsoby lubiące majsterkować mogą taką suszarkę zrobić własnoręcznie z twardego drewna liściastego. Zasady jej konstrukcji przedstawię. Przypominająca parasol suszarka musi być tak osadzona w ziemi, by można było ją obracać. Ułatwi to bardzo rozwieszanie prania nie trzeba będzie przenosić co chwila ciężkiego kosza. Lepiej ustawić suszarkę na utwardzonej nawierzchni. Jeśli coś upadnie, nie będzie wymagało powtórnego prania.


Re/cogito 05/12/1991 Włodzimierz Fijałkowski\nMatka z dzieckiem (Tikse, 1997). Fot. Ewa Grzeszczuk © Recogito\nW dniu, kiedy cały świat chrześcijański obchodzi uroczyście wcielenie Syna Bożego, czytanie ewangeliczne obwieszcza: ,,A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas” (J 1,14). W ten sposób Kościół nawiązuje do zdarzenia sprzed 9 miesięcy: do Zwiastowania Pańskiego. Wtedy to Maryja wypowiedziała swoje Fiat, „Niech się stanie”, a wkrótce potem, „wybrała się i poszła pośpiesznie w góry” (Łk 1,39) na spotkanie z Elżbietą. Ta zaś przywitała ją słowami: ,,A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie?” (Łk 1,43).\nZdumiewające, jak dalece życiowy start człowieka zaznacza się nieostro w naszej świadomości. Przyjście na świat kojarzy się nam z dniem urodzenia się. A przecież przez dziewięć miesięcy od chwili poczęcia dziecko żyje i rozwija się na TYM świecie. To w dniu poczęcia przyszło na świat i zamieszkało wśród nas, korzystając początkowo z gościnnego pomieszczenia w łonie matki. Przyszło, zaproszone aktem zbliżenia swych rodziców. Jego zaistnienie nastąpiło w dniu owulacji, która daje się oznaczyć z dokładnością do dwóch dni na podstawie obserwacji cyklu, zwłaszcza dwóch najważniejszych objawów: śluzu i temperatury. Nie wchodził w grę żaden przypadek. Co najwyżej brak rozeznania, że przez zbliżenie w okresie cyklicznej płodności małżonkowie wysłali przecież „zaproszenie” do potencjalnego dziecka.\nU niejednej osoby już samo użycie słowa dziecko stanowi nieprzekraczalną barierę dla wyobraźni. To maleńkie, dopiero kiełkujące życie byłoby rzeczywiście dzieckiem? Niewątpliwie. Słowo dziecko wskazuje na najbliższe pokrewieństwo. W tym znaczeniu dzieckiem (swoich rodziców) każdy z nas jest do końca życia. A jeśli do końca życia, to również od jego początku. W ten sposób wiele nabrzmiałych problemów sprowadza się do podstawowego ustalenia: od kiedy człowiek?\nZ ludzkich komórek rozrodczych ojca i matki może powstać jedynie istota przynależna do gatunku Homo sapiens. Kiedy to następuje? W chwili połączenia się plemnika i jaja. Połączenie oznacza tu życiowy start nowego organizmu, odrębnego i niepowtarzalnego. Powstały wówczas twór możemy porównać do maleńkiego magnetofonu, w którym jest umieszczona odpowiednio maleńka taśma. Taśma zapisana. Tym zapisem jest cała informacja genetyczna, określająca z wyprzedzeniem wszystkie cechy psychiki i ciała, jakie ujawnią się w miarę dojrzewania człowieka. Połączenie się rodzicielskich komórek wyznacza moment naciśnięcia klawisza z napisem „start”.\nJuż najwcześniejsze doznania docierające do dziecka w zarodkowej fazie życia odbijają się jak echo w jego tkankach oraz w jego zarodkowej świadomości i podświadomości. Stanowią one czynnik pobudzający wzrost i dojrzewanie organizmu. Stąd konieczność uprzytomnienia sobie, jak ważny jest klimat warunkujący interakcje z otaczającym światem: światem osób i rzeczy. Maleńki zarodek wysyła sygnały swej obecności już na etapie zagnieżdżania się w błonie śluzowej macicy. Są to typowe objawy u matki w postaci senności, nabrzmienia piersi i wrażliwości brodawek sutka, a wkrótce potem zmiany smaku i powonienia. Wysyłając sygnały swej obecności, dziecko oczekuje odpowiedzi, i to odpowiedzi potwierdzającej i akceptującej.\nJeśli pierwsze kontakty ze środowiskiem łona matczynego są zachęcające, jeśli ma miejsce akceptacja ze strony obojga rodziców, pierwsze pozytywne doznania i wrażenia zabarwią wszystkie późniejsze doświadczenia dziecka. Jeśli zaś zostanie ono potraktowane jak intruz, który siłą wtargnął na wrogie terytorium wnętrza macicy, wówczas te negatywne wrażenia utrwalą się w jego podświadomości i mogą rzutować na późniejsze zachowania z przejawami strachu, wrogości i determinacji. Jeśli w pedagogice rodzicielskiej doceniamy ważność dostrzegania w dziecku dobra i nagradzania nawet na mniejszych jego osiągnięć z uwagą i uznaniem, nie należy zapominać, że w szczególny sposób zasada ta sprawdza się w odniesieniu do tych najmniejszych.\nAby spotkać się z maleńkim dzieckiem w ukrytej fazie jego życia, musimy choć na chwilę wyhamować owo straszliwe przyspieszenie, cechujące nasz współczesną cywilizację, wyrwać się z zawrotnego pędu… donikąd. Musimy znaleźć się niejako poza czasem, zatrzymać się i otworzyć na rzeczywistość jego istnienia. Niech nic nie mąci ostrości naszego spojrzenia. Zachowajmy przezroczystość, by nie utrudnić kontaktu. Tylko wówczas może nastąpić spotkanie.\nZamierzone poczęcie dziecka więc bez owego groźnego zachwiania w przypadku zaskoczenia faktem ciąży, możliwe jest tylko na podłożu stosowania zasad naturalnego planowania rodziny. Upowszechnienie się obserwacji cyklu kobiecego, a w najważniejszych objawów płodności i niepłodności, to jest śluzu wydzielanego z gruczołów szyjki macicy i temperatury reagując na hormon poowulacyjnej fazy cyklu, umożliwia zaplanowanie poczęcia i wczesne rozpoczęć „dialogu” z dzieckiem.\nStała obserwacja i uwzględnienie we współżyciu cyklicznych okresów płodności i niepłodności stanowi czynnik integrujący obydwa aspekty odniesień na kanwie płci: przeżywanie i doskonalenie dwuosobowej jedności oraz odpowiedzialne realizowanie zamierzeń prokreacyjnych.\nZnalazłem się w mieszkań młodego małżeństwa, które przez kilka miesięcy uczęszczało na zajęcia w Szkole Rodzeń w celu przygotowania się do naturalnego porodu z udziałem męża. Przed trzema miesiącami urodziło się ich pierwsze dziecko. Zaraz po wejściu do domu dał się odczuć uroczysty nastrój. Na stole wyróżniał się maleńki tort z zatkniętą w nim świeczką. W pierwszej chwili chciałem zażartować, że przyśpieszyli rocznicę urodzenia dziecka, ale na szczęście nie popełniłem tej gafy. Udało mi się też zauważyć badawcze spojrzenie rodziców, jakby oczekujących ode mnie jakiejś reakcji. Mógłby ktoś powiedzieć, że jest to naruszenie naszej europejskiej tradycji i sięganie do modelu znanego w starożytnych Chinach. Dokonuje się tu jednak coś bardzo ważnego: konkretyzuje się świadomość, że dzień poczęcia jest dniem PRZYJŚCIA dziecka na świat, natomiast dzień jego urodzenia się – dniem WEJŚCIA w nowy nieznany mu jeszcze świat. Świat poza gościnnym pomieszczeniem w łonie matki, w którym przebywał przez 9 miesięcy, najważniejszych w całym jego życiu.\nJeśli boli nas prawne i obyczajowe sankcjonowanie uśmiercania poczętych dzieci i chcielibyśmy uczynić świat przychylniejszym dla tych najmniejszych, nie nazywajmy dziecka poczętego NIENARODZONYM. Słowo NIE podkreśla, czego to dziecko jeszcze nie dokonało. Istotnie, jeszcze wiele ma przed sobą. Ale przecież już teraz jakkolwiek jeszcze nie chodzi, to już świetnie pływa. Chociaż nie woła jeszcze głośno: Tato i Mamo, wkrótce po PRZYJŚCIU NA ŚWIAT (czyli po poczęciu) pierwsze rozpoczyna „dialog” ze swymi rodzicami, posługując się kodem przedjęzykowym, i skwapliwie czeka na odpowiedź.\nNie dajmy mu drżeć z niepokoju, gdy odpowiedzi nie ma długo, albo – co gorsza – z przerażenia, gdy odpowiedź jest negatywna. Koncentrując się (podświadomie) na nie-osiągnięciach wyobraźnia nasza słabiej rejestruje, kim dziecko to JEST OBECNIE.\nW języku polskim nie brak określeń pozytywnych w nazywaniu dziecka przed jego urodzeniem się. Można mówić o pierwszej – wewnątrzmacicznej fazie jego życia, o dziecku w łonie matki, wreszcie po prostu o dziecku poczętym. Niekoniecznie z dodatkiem „jeszcze nie urodzonym”. O nas też nie mówimy, jako o „żyjących, jeszcze nie umarłych”. Na wszystko przyjdzie czas.\nWłodzimierz Fijałkowski (1917–2003). Ginekolog–położnik, promotor naturalnych metod planowania rodziny i obrońca życia. Urodził się w Bobrownikach nad Wisłą. Studia medyczne rozpoczął w 1935 roku w Szkole Podchorążych Sanitarnych na wydziale lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Kontynuował je w tajnym nauczaniu w Warszawie oraz tuż po zakończeniu wojny w Edynburgu, na polskim wydziale lekarskim. Brał udział w kampanii wrześniowej jako lekarz oddziałów administracyjnych Sztabu Głównego. Za działalność w Ruchu Oporu został aresztowany i więziony w Radomiu, Birkenau i Wirtembergii. W latach 50. zorganizował doświadczalny kurs profilaktyki porodowej, na którym kształtował się polski model Szkoły Rodzenia. Od roku 1983 przygotowaniem do porodu objął także ojców, którzy potem współuczestniczą w porodzie. Przez 40 lat działalności Szkoły Rodzenia skorzystało z niej około 40 tysięcy matek i ojców. Działalność profesora Fijałkowskiego nie podobała się ówczesnym władzom, wskutek czego przez wiele lat, nie mógł pracować w Akademii Medycznej. Główną przeszkodą w jego rozwoju zawodowym było wprowadzenie w 1956 roku ustawy „O dopuszczalności przerywania ciąży”. Profesor Fijałkowski nie zgadzał się na wykonywanie zabiegów przerywania ciąży – w konsekwencji musiał zrezygnować z pracy w przychodni. Uczelniany Komitet PZPR nie chciał dopuścić do rozpoczęcia przewodu habilitacyjnego. Mimo to habilitacja, w oparciu o pracę Szkoła Rodzenia oparta na podstawach psychologicznych, została zatwierdzona przez Centralną Komisję Kwalifikacyjną. Nie był to jednak koniec kłopotów. Kwalifikacje nie wystarczyły, aby profesor Fijałkowski otrzymał etat docenta. Znowu na przeszkodzie stanęła partia. Tym razem skutecznie, bo został on zwolniony w 1974 roku z pracy w Akademii Medycznej. Za tę niechlubną postawę uczelnia przeprosiła go dopiero w 1981 roku. Profesor Fijałkowski uczestniczył w pracach siedmiu towarzystw naukowych krajowych i międzynarodowych, między innymi Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego, Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, Międzynarodowego Towarzystwa Naukowego Psychologii Prenatalnej. Od maja 1994 roku był członkiem Papieskiej Akademii Życia (Pro Vita). Był odznaczony między innymi Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, odznaką żołnierzy Armii Krajowej, medalem „Za zasługi dla miasta Łodzi” i papieskim odznaczeniem „Pro Ecclesia Et Pontifice” (grudzień 1990). W 1998 roku otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego. Jest to najwyższe odznaczenie watykańskie, jakie może otrzymać osoba świecka nie będąca głową państwa.\n„Nasza Rodzina”, nr 12 (567) 1991, s. 8-9.\nPrevious Previous post: Między Niemcami i Polakami\nNext Next post: Między Polską a Ukrainą


WNIOSEK O SEPARACJ� - blogi, opinie, oceny - Blox.pl\nwniosek o separacj�\ndrugiego dostarczania mu �rodk�w utrzymania. Powinny one odpowiada� jego usprawiedliwionym potrzebom oraz mo�liwo�ciom maj�tkowym i zarobkowym drugiego ma��onka. Co z dzie�mi? W wyroku orzekaj�cym separacj� jak i rozw�d, s�d rozstrzyga tak�e o w�adzy rodzicielskiej nad wsp�lnymi ma�oletnimi dzie�mi\nsystemach prawnych Zjednoczonego Kr�lestwa i Irlandii. S�dy Pa�stwa Cz�onkowskiego orzekaj�ce na mocy art. 2 w sprawach pozw�w rozwodowych, o separacj� lub uniewa�nienie ma��e�stwa s� w�a�ciwe we wszystkich sprawach dotycz�cych odpowiedzialno�ci rodzicielskiej wobec wsp�lnego dziecka ma��onk�w, je�eli\nCo nas czeka w nowym roku\nfunduszu maj� prawo dzieci wychowywane przez samotnych rodzic�w, jak te� te w pe�nych rodzinach. Nie ma ju� wymogu wyst�pienia do s�du o rozw�d lub separacj�. Osoba, kt�ra chce uzyska� �wiadczenie z funduszu, b�dzie musia�a z�o�y� specjalny wniosek do urz�du gminy, w�a�ciwego ze wzgl�du na miejsce\nrodzicowi. Sprawa o pozbawienie w�adzy rodzicielskiej rozpoznawana jest w post�powaniu nieprocesowym. Mo�e ono zosta� wszcz�te na wniosek ka�dego z rodzic�w lub z urz�du. Postanowienie o pozbawieniu w�adzy rodzicielskiej mo�e zapa�� tylko po przeprowadzeniu rozprawy. Jest ono skuteczne po jego\nChc� odda� dzieci gejom, nie ich chrze�cija�skim krewnym!\ndu�e ryzyko , pisze The Daily Mail. nbsp Stwierdzono, �e matka wyrz�dza�a emocjonaln� krzywd� dzieciom dopuszczaj�c by przygl�da�y si� jak by�a fizycznie bita. Rodzice przeprowadzili separacj�, a matka postara�a si� o nakaz s�dowy zakazuj�cy ojcu widywania si� z dzie�mi. P�niej jednak zezwoli�a na\nBlog: My�l�, wi�c pisz�\nBeady Belle w tradycji\nciep�a oraz witalno�ci do mro�nej sceny nowoczesnego jazzu z Europy P�nocnej. Do historii przesz�o r�wnie� kilka utwor�w Beady Belle, w tym Lose amp Win . Dla ciekawo�ci warto wspomnie� o tym, �e wokalistka Beate Lech ma wiele wsp�lnego z Janem Garbarkiem. Nie tylko narodowo��, ale tak�e polskie\nBlog: Wytrawne ucho w czwartym wymiarze\nO OPIECE R�WNOWA�NEJ W KOMISJI PRZYJAZNE PA�STWO\nprzypadku wniosku o separacj� lub rozw�d, s�d jako priorytetow� rozwa�a�by mo�liwo�� dalszego zamieszkiwania dziecka wsp�lnie z jego rodzicami, a gdyby to nie by�o mo�liwe - powierza�by opiek� nad nim obojgu rodzicom, okre�laj�c jedynie czas i spos�b, jaki b�dzie sp�dza�o z ka�dym z nich. Rodzice mieliby\nMam obecnie romans z Henrykiem VIII Tudorem, dla kt�rego to straci�am g�ow�, id�c tym samym w �lady jego ukochanych �on. Po obejrzeniu 2 odcink�w dosz�am do wniosku, �e czas na chwilow� separacj� i musz� zaj�� si� swoim dzieckiem, co by nie zapomnia�o, �e ma kochaj�c� matk�. Ja: M�oooda, nudzi mi\nPolitytyka wschodnia Watykanu 7 Rymkiewicz nie ma zielonego ani innego pojecia o rzeczywistej historii tego okresu. W swietle dzialan biskupa d Herbigny ego KPP jawi sie jako najlepsza sojuszniczka Watykanu w dziele wynaradowiana Polakow, co tez tlumaczy agenturalne dzialania kleru w okresie PRL, biskupa St. Wielgusa nie wylaczajac. Bylo\nPolityka wschodnia Watykanu 7 Rymkiewicz nie ma zielonego ani innego pojecia o rzeczywistej historii tego okresu. W swietle dzialan biskupa d Herbigny ego KPP jawi sie jako najlepsza sojuszniczka Watykanu w dziele wynaradowiana Polakow, co tez tlumaczy agenturalne dzialania kleru w okresie PRL, biskupa St. Wielgusa nie wylaczajac. Bylo\nDziedziczenie - ustawowe\nzgony, wydziedziczenia, przysposobienie, separacja, rozw�d, wniosek o rozw�d czy separacj� mog� wyst�pi� szczeg�lne zasady dziedziczenia. W cz�ci przypadk�w dla ustalenia porz�dku dziedziczenia i udzia��w spadkowych mo�e by� potrzebna specjalistyczna wiedza. W ka�dym b�d� razie s�d we w�asnym zakresie\nBlog: Praca zawodowa\nMo�e nie takie zn�w ostatnie odcinki\nsi�. Lauren daje Clarke 8217 owi do zrozumienia, �e nie ma u niej szans. M�wi mu, �e ona kocha Eryka. Sally prosi Eryka, aby porozmawia� z Thornem i przem�wi� mu do rozumu. Eric przypomina Sally, �e to Macy wyst�pi�a o separacj�. Sally wyja�nia, �e jej c�rka zrozumia�a, �e �le post�pi�a. Chce ratowa�\nBlog: Moda Na Sukces\nquot Na skos, na wspak, do przodu quot Hurt . Dzisiejszy dzie� u�wiadomi� mi jak cienk� granic� jest przej�cie od mi�o�ci do nienawi�ci. A to za spraw� kole�anki z pokoju. Dzi� powiedzia�a mi, �e ma zamiar z�o�y� wniosek o separacj�. Po 10 latach ma��e�stwa. Do�o�y�a do tego do�� poka�n� wi�sk�\nBlog: Prawie taka jak Ty?!\nHanna Zdanowska (1)\nbio cla z zielona...


Krem do rąk „Tropikalny Noni“, 4,60 pkt – Produkty dla zdrowia i urody – Tiande\nStrona główna / DO CIAŁA / Krem do rąk „Tropikalny Noni“, 4,60 pkt\nKrem do rąk „Tropikalny Noni“, 4,60 pkt\nilość Krem do rąk „Tropikalny Noni“, 4,60 pkt\nSKU: 14906 Kategorie: ASIAN BEAUTY, DO CIAŁA, PIELĘGNACJA SKÓRY DŁONI\nRęce godne pocałunków!\nKod: 14906 , Waga: 80 g, 4,60 pkt\nKrem poprawia barierę hydrolipidową skóry rąk, przywraca jej gładkość i delikatność, niweluje jej łuszczenie się oraz intensywnie nawilża.\nDuża ilość przeciwutleniaczy zawartych w soku z owocu noni – chroni skórę rąk przed szkodliwym działaniem wolnych rodników i przedłuża jej młodość. Dzięki stosowaniu kremu, uzyskasz efekt pięknych i zadbanych dłoni.\nNanosić krem na czystą skórę rąk.\nNapisz pierwszą opinię o “Krem do rąk „Tropikalny Noni“, 4,60 pkt” Anuluj pisanie odpowiedzi\nEmulsja do nóg Leśny spacer, 6 pkt\nRegenerujący krem do stóp z olejem węża, 1,50 pkt\n9,80 zł Dodaj do koszyka\nRozgrzewająca kąpiel do stóp, 5,50 pkt\n26,40 zł Dodaj do koszyka\nKrem mleczny do rąk, 1,30 pkt Odmładzający krem-booster do rąk ze śluzem ślimaków, 5,60 pkt\nYou're viewing: Krem do rąk „Tropikalny Noni“, 4,60 pkt 21,70 zł


Coccodrillo prezentuje nowe kolekcje na sezon jesienno-zimowy - Mały uczeń\nW zimowych liniach ubrań dominują z kolei motywy nawiązujące do tej właśnie pory roku, a także motyw zwierzęcy, ziemi, kotów i girl power oraz tańca. Kolekcja poświęcona mroźnym motywom utrzymana jest w klimacie apres ski - w odcieniach oliwki i fioletu z żółtymi akcentami oraz printami z kropkami, kratką czy detalami w postaci dużych kokard. Ukochane przez dzieci motywy zwierzęce misiów czy piesków pojawiają się w bardziej eleganckich, świątecznych czy walentynkowych kolekcjach, stąd kolorystyka w postaci czerwieni, granatu i bieli. Wśród propozycji na chłodniejsze dni pojawiają się także odważne wariacje na temat zwierzęcych nadruków w towarzystwie wygodnych, luźnych fasonów. Trend oversize przeważa także w wygodnej kolekcji inspirowanej tańcem.\nJesień wita chłopców ukochanymi motywami dinozaurów w nowoczesnym wydaniu - z przestrzennymi, interaktywnymi aplikacjami i printami w rozmiarze maxi. W propozycjach na nowy sezon znalazły się także nietuzinkowe ubrania inspirowane motywem Matrixa, z modnymi farbowaniami typu tie-dye i szaro-czarną kolorystyką z domieszką czerwieni, limonki i morskiej czerwieni. Coccodrillo przygotowało też dla chłopców utrzymaną w ciepłej kolorystyce kolekcję z motywem leśnych zwierząt z klasycznymi, ponadczasowymi paskami czy kratką oraz tzw. maxi printami. Z myślą o kultowym, jesiennym święcie Halloween powstała także linia little monster z mocnymi kolorami i akcentami oraz wariacją wzorów i plam farby w roli głównej. Z kolei fani motocykli znajdą w dedykowanej linii ozdobne cięcia, efekt spranej dzianiny oraz wzory moro w nietypowej odsłonie. Jeszcze jesienią chłopcy będą mogli się zaopatrzyć w kurtki przejściowe, kamizelki i spodnie na deszcz.


Dywan z Lidla - HIT CZARNO-BIAŁY ZA 69,90 ZŁ ! - musthavefashion.pl\nBawełniany dywan z Lidla w biało-czarne trójkąty i plakat „cyfry”\nTen dywan z Lidla skradł moje serce! Naprawdę warto śledzić gazetki promocyjne, ponieważ w ostatnich latach można kupić w marketach naprawdę wspaniałe dodatki i meble do mieszkania. Dziś opłacało się raniej wstać, aby skoczyć do Lidla i upolować dwa wspaniałe, czarno-białe dywany, płaskotkane, bawełniane, za całe 69,90 zł i do tego naprawdę duże!\nDywan z Lidla\nW gazetce pokazane są dwa modele tego dywanu bawełnianego, płaskotkanego. Kupiłam obydwa czarno-białe, zarówno ten w trójkąty, jak i ten biało-czarne pasy. Cena 69,90 zł za taki dywan z Lidla zdecydowanie zachęca do jego zakupu. Póki zdążyłam rozpakować ten w trójkąty i sprawdzić jak będzie wyglądać pod moją konsolą. Jeszcze lepiej dywan ten prezentowałby się na oryginalnej, drewnianej podłodze.\nRzeczy do mieszkania z Lidla są naprawdę dobre jakościowo, nie mam się do czego przyczepić, i nie jest to absolutnie żadna reklama. Od dawna już kupuję dodatki do mieszkania z marketów takich jak Lidl, Biedronka czy Netto i uważam, że można trafić tam na wiele wspaniałych dekoracji, a nawet mebli. Teraz z marketu spożywczego możemy wyjść nawet… z wielką szafą!\nDywan z Lidla w moim mieszkaniu\nMiejsce jakie znalazłam pod ten dywan z Lidla było dla mnie oczywiste. Od początku widziałam go pod moją białą konsolką. Czarno-białe rzeczy zawsze dobrze „czują się” w towarzystwie drewna. Intrygujący plakat z cyframi udało mi się w końcu znaleźć w Fox Art Studio. Jeśli szukacie naprawdę ciekawych, wyjątkowych plakatów to koniecznie musicie sprawdzić ten adres. Plakaty są grube, porządnie wydrukowane i bardzo wysokiej jakości, odporne na uszkodzenia.\nNa moim blogu mogliście zobaczyć już wiele rzeczy wnętrzarskich, które udało mi się upolować w marketach. Jeżeli chcecie je obejrzeć, zapraszam do tych galerii wnętrzarskich:\n18 moich dodatków do mieszkania z gazetek i wyprzedaży\nSkandynawskie dodatki i meble prosto z mojego mieszkania\nMój salon: skandynawski stolik, lampa, obrazy, kosz „druciak”\nMoje wnętrza: szara sofa w salonie – pomysł na aranżację\ndywan – Lidl\nplakat – Fox Art Studio\nKrótkie szorty - trend sezonu | moje inspiracje\nUltra krótkie spodenki będą jednym z większych hitów sezonu ...\nPromocja ROSSMAN perfumy 1 + 1 gratis. Od kiedy dostępna?\nMiło dostać butelkę perfum gratis! Właśnie dotarły do mnie p...\nJak przekuć bloga w dochodowy biznes i klucz do wolności?\nChcesz wiedzieć jak zacząć zarabiać na blogu? Chcesz wiedzie...\nPurpurowy Księżyc says\n1 września 2017 at 05:48\nEkstra dywan super wygląda 😉\nPurpurowy Księżyc ostatnio opublikował..Relacja z otwarcia Sklepu Victoria’s Secret w CH Arkadia\n1 września 2017 at 06:00\nSuper, to wygląda… jestem ciekawa, jak to jest z praktycznego punktu widzenia? Bardzo się brudzi? Widać paproszki na czerni? Pozdrawiam cieplutko. Jestem tutaj.\nFox Art studio says\n1 września 2017 at 07:37\n1 września 2017 at 07:39\nPiękny! Moje serce zawsze bije szybciej na widok prostych geometrycznych form,a już najbardziej tych czarno białych! Plakat pasuje idealnie 🙂\nWrażenia i opinia po testowaniu diety pudełkowej – czy warto?\nO dietach pudełkowych mówi się coraz częściej. Dlaczego? Ponieważ zdobywają one coraz większą ilość …Czytaj\nPlatforma wibracyjna – pomysł na szybki i skuteczny trening w domu!\nW domu można ćwiczyć tak samo skutecznie jak na siłowni czy w klubie fitness. …Czytaj\nW jakiej biżuterii oczarujesz faceta na romantycznej randce?\nBiżuteria to bardzo ważny element randkowej stylizacji. Może być wisienką na torcie całego zestawu, …Czytaj\nStylizacja ze złotą bransoletką celebrytką + KONKURS z biżuterią\nCelebrytki to zdecydowanie moja ulubiona biżuteria. Jest delikatna, kobieca i maksymalnie elegancka. Noszę je …Czytaj\nElegancki czy pikowany – który płaszcz wybrać na jesień 2018?\nPłaszcze i kurtki powróciły do łask po upalnym lecie. Które fasony i kolory będą …Czytaj\n10 powodów, dla których warto mieć oczyszczacz powietrza\nTemat smogu jak zwykle poruszany jest zimą. To właśnie w tym okresie mamy najgorsze …Czytaj\n10 najgorętszych trendów na wiosnę 2019 – must have!\nChoć za oknem ciągle jeszcze króluje zima, to w powietrzu powoli czuć już wiosnę. …Czytaj\nblog blogerki blog stylizacje blog warszawa konkurs kosmetyki natural mojo natural mojo opinie naturalne kosmetyki pomysły na prezent prezent prezenty promocja rossmann Promocja Rossmann 2 + 2 gratis płaszcz ramoneska rossmann sephora skandynawskie meble spotkanie blogerek stylizacja sukienka szpilki tk maxx torebka\nTEGO NIE ZOBACZYSZ NA BLOGU\nCopyright © 2019 · Must Have Fashion\nSkuteczny sposób na zgrabną figurę – to naprawdę działa!\nW utrzymaniu sylwetki oraz odpowiedniej wagi pomagają niezwykle skutecznie produkty Natural Mojo. Korzystam z nich już od kilku miesięcy i...


Obręcze - do Koszykówki, do Kosza. Sklep Disport.pl\nJesteś tutaj: Disport.pl >Gry zespołowe > Koszykówka >\nWszyscy producenci Axer Sport Lifetime PESMENPOL Spokey\npokazuje 1-11 z 11 produktów\nObręcz do koszykówki ocynkowana\nJesteś miłośnikiem koszykówki i lubisz inwestować w niezawodne akcesoria, podnoszące Twój komfort gry? Chcesz ciągle ulepszać...\nObręcz do kosza Korg\nPopraw swoją celność!   Trening czyni mistrza. To stare porzekadło sprawdza się i w koszykówce – im więcej...\nObręcz do kosza Cesto\nObręcz do kosza z siatką. Drużynowy trening to dla Ciebie za mało? Chciałabyś jeszcze indywidualnie potrenować celność rzutów...\nObręcz do Kosza - Axer Sport\nPrzerzuć piłkę przez Obręcz do Kosza Axel Sport! Ty i Twoi znajomi lubicie grać koszykówkę? Boiska są za daleko, a wstęp na hale...\nObręcz do koszykówki popularna\nRozwijaj swoje umiejętności! Jeżeli jesteś miłośnikiem koszykówki i poszukujesz odpowiedniej obręczy do gry – doskonale...\nUchylna obręcz do koszykówki z siłownikami gazowymi\nPotrzebujesz naprawdę profesjonalnego sprzętu do koszykówki? Szukasz obręczy, która spełnia ogólnie przyjęte wymogi i...\nBezhakowa obręcz do koszykówki uchylna z siłownikami gazowymi\nProfesjonalny sprzęt sportowy? Obręcz do koszykówki, która może być wykorzystywana zarówno w salach sportowych jak i...\nObręcz do koszykówki wzmocniona Pesmenpol\nNajlepsze wyposażenie sali treningowej! Tak jak dla sportowca najważniejszy jest odpowiedni strój, tak kompletny asortyment sali...\nStojak do koszykówki Lifetime Boston\nPrzenośny stojak do koszykówki posiada 44" tablicę wykonaną w technologii Steel-Framed Shatter-Proof. Technologia Shatter-Proof...\n1 399,01 PLN\nObręcz do kosza Korb\nRzucaj jak najlepsi zawodnicy NBA! Pracujesz nad poprawą techniki gry? Niektóre elementy możesz ćwiczyć tylko podczas treningu...\nOBRĘCZ DO KOSZYKÓWKI Axer Sport\nLubisz grać z przyjaciółmi w koszykówkę, ale wszystkie boiska są daleko? Masz niewiele czasu na uprawianie sportu? Z obręczą...\nDo celnych rzutów i pewnych wsadów potrzebne Ci są nie tylko umiejętności, ale też obręcz do kosza. W zależności od swoich potrzeb i preferencji możesz wybrać różne obręcze do koszykówki: od standardowych, najprostszych konstrukcji poprzez obręcze do kosza z siatką lub/i z tablicą aż po obręcze uchylne (z mechanizmami uchylającymi, które amortyzują ewentualne przeciążenia). Zanim podejmiesz decyzję, zwróć uwagę na podstawowe cechy, określające daną obręcz do koszykówki (i jej jakość) - materiał, z którego jest wykonana, rodzaj wykończenia, sposób mocowania oraz typ i liczbę uchwytów/haczyków do przyczepienia siatki.\nCopyright 2011-2018 sklep Disport.pl - sprzęt sportowy oferuje profesjonalny sprzęt sportowy, akcesoria sportowe, Kategoria: Obręcze do koszykówki | Sprawdź produkty archiwalne z kategorii Obręcze do koszykówki


Intensywnie regenerujące rękawiczki #RescueCare - Selfie Project\n#intensywne nawilżenie#regeneracja#Selfie Look!#skóra miękka i gładka\nIntensywnie regenerujące rękawiczki #RescueCare dogłębnie nawilżą i odżywią skórę dłoni, wyrównując ich koloryt. Intensywne działanie regeneracyjne sprawia, że skóra staje się wygładzona i cudownie miękka w dotyku.\nRękawiczki wypełnione są skoncentrowaną esencją nasączoną botanicznymi składnikami aktywnymi.\nKwas Hialuronowy wiąże i zatrzymuje wodę w skórze, chroniąc dłonie przed przesuszeniem.\nMiód dogłębnie odżywia, rozjaśnia i wygładza skórę. Sprawia, że staje się ona miękka i nawilżona.\nUmyj i osusz ręce. Wyjmij rękawiczki z opakowania, rozetnij je nożyczkami i nałóż na dłonie. Odczekaj 15-20 minut, zdejmij rękawiczki i wyrzuć do kosza. Pozostałości wmasuj w skórę dłoni i pozostaw do wchłonięcia.\nAqua, Paraffinum Liquidum, Glycerin, Butylene Glycol, Ceteareth-2, Ceteareth-20, Polysorbate 60, Cetearyl Alcohol, Honey, Hyaluronic Acid, Dendrobium Candidum Extract, Panthenol, Leontopodium Alpinum Extract, Phenoxyethanol, Biosaccharide Gum-1, Allantoin, Carbomer, Triethanolamine, Xanthan Gum, Disodium EDTA, Parfum.\nRękawiczki zawierają łagodne substancje doskonałe do pielęgnacji młodej skóry. Produkt przebadany dermatologicznie. Nietestowany na zwierzętach.


Pływające Literki i Cyferki - Little Tikes - Zabawki edukacyjne dla dzieci sklep - Edukraina.pl\nStrona główna>Umiejętność>Chcę liczyć>Pływające Literki i Cyferki - Little Tikes\nPływające Literki i Cyferki - Little Tikes\nJak najlepiej nauczyć dziecko rozpoznawania literek i cyferek? Oczywiście przez zabawę! Ciągłe towarzystwo tych głównych przedmiotów zainteresowania zaowocuje ich lepszym zapamiętaniem i oswojeniem się z ich kształtem.\nTe specjalnie wyprofilowane literki i cyferki zauroczą każdego malucha swym kolorem i unikatowym kształtem. W ich towarzystwie dziecko zacznie lepiej zapamiętywać ich kształt i zacznie kojarzyć je z zabawą, a nie z przykrym obowiązkiem edukacyjnym. Dodatkowo zestaw tych cyferek i literek może brać z maluchem wspólną kąpiel. Nawet w wodzie mogą wciąż oddziaływać na jego system kojarzeniowy i uatrakcyjnią ten codzienny obowiązek. Nauka i zabawa w jednym.\nFarma Stodoła 2 w 1...\nZestaw, dzięki któremu dziecko nauczy się...\nKolorowy bębenek wdroży Cię w świat dźwięków i rytmu....\nTrąbka - Little Tikes\nRozwiń swoje zdolności muzyczne i zostań prawdziwym trębaczem....


18.06 (sobota) Dziecięce interpretacje w TDK, godz. 11 | Regionalny Portal Informacyjny NadWisłą24.pl\n18.06 (sobota) Dziecięce interpretacje w TDK, godz. 11\nby NW24 17/06/2011 19/06/2011 0\nPrezentacje Finałowe Konkursu Recytatorskiego „Dziecięce Interpretacje” odbędą się w Tarnobrzeskim Domu Kultury. Impreza organizowana jest przez TDK po raz dziewiąty.\nW tegorocznej edycji wzięło udział 135 uczniów, którzy oceniani byli w dwóch odrębnych kategoriach wiekowych: klasy I – III i IV – VI.\nW sobotnim finale „Dziecięcych Interpretacji” wystąpi najlepszych 33 recytatorów wyłonionych podczas eliminacji powiatowych przeprowadzonych w Spółdzielczym Domu Kultury w Stalowej Woli i Tarnobrzeskim Domu Kultury.