zimowe ciepło - czyli podróż przez przez przysypany śniegiem labirynt tego starego, górskiego schroniska - Szymon Czardybon — Ridero\nBezpłatny fragment - zimowe ciepło\nczyli podróż przez przez przysypany śniegiem labirynt tego starego, górskiego schroniska\nLiteratura młodzieżowaProza współczesnaPolski\nNa wstępie chciałbym bardzo szybko i krótko wyjaśnić kwestię poprzedniej wersji „zimowego ciepła”. Otóż, książka ta ukazywała się pierwotnie w grudniu dwa tysiące dziewiętnastego na platformie Wattpad, przygotowana przez trójkę autorów — Szymona Czardybona (mnie), Julię Homę (stinginrose) i Grzegorza Starewicza (StarGraja). W tym wydaniu, za pełną zgodą wszystkich związanych, zawarłem opublikowane fragmenty tamtego grupowego projektu oraz dodatkowy, krótki wywiad, który z nimi przeprowadziłem. Mam nadzieję, że zrozumiecie oraz, co najważniejsze, spodoba Wam się co przygotowałem!\n„Dobrze znała zasady i konstrukcję leżącej przed nią pułapki. W końcu sama ją zbudowała. To ona wbiła ostatniego gwoździa i zawiązała ostatni supeł. Robiła to wszystko jak najbardziej świadomie, zapisując plany gdzieś w tyle umysłu. Ale mimo to, następnego dnia, przychodząc na to samo miejsce, sama weszła w tę samą pułapkę, którą nie tak dawno własnoręcznie stworzyła. Nikt jej do tego nie zmusił, nikt w ostatnim momencie nie podłożył nogi lub popchnął. To wszystko, zacząwszy od planu a na złapaniu się w jej sidła, było świadome i robione czysto z własnej woli. Dla każdego obserwującego jej akcje były czystym absurdem, każdy patrzył na to i, zachodząc w głowie, zastanawiał się „dlaczego ona to robi?”. Z nią, w zasadzie, było podobnie. Czasami przed ponownym włożeniem stopy w wykrzywione ostrza przez myśl przechodziło jej to samo pytanie. Dlaczego ona to właściwie robi? Oczywiście odpowiedzi na nie nigdy nie znalazła — zbyt trudno myśli się, z mięśniami i ścięgnami brutalnie rozszarpywanymi żywcem.”\n~ o ile zwykle dodaję do motta jakiś komentarz, tutaj się przed tym powstrzymam. po prostu. tyle i aż tyle.\nDeszcz. Rzęsisty, z ogromną zawziętością uderzający o okno niewielkiej, przydworcowej kawiarni, jakby chciał wedrzeć się do środka i zmoczyć sobą wszystkich chroniących się przed nim ludzi. Na ogół deszcz lubiła, nawet bardzo — nie bez powodu jesień pozostawała jedną z jej absolutnie ulubionych pór roku — nie znosiła go jednak gdy musiała być na niego aktywnie wystawiona. Tak więc słuchanie spadających kropel z pozycji wygodnego fotela, z ciepłą herbatą i z narzuconym na siebie kocykiem zawsze doceniała, sprawa wyglądała jednak nieco inaczej, gdy przychodziło do czekania gdzieś na coś lub kogoś, powoli zmieniając się w wielki, przemoczony kłębek ubrań i włosów. Do tego pogoda tamtego dnia była kompletnie nieprzewidywalna — jeszcze pół godziny, gdy jechała w kierunku dworca bezpiecznym i, co najważniejsze, suchym busem, niebo było jedynie lekko zachmurzone — gdy jednak przyszło jej postawić dosłownie pierwszy krok poza tą bezpieczną strefę, na odsłoniętej głowie poczuła nieprzyjemną, chłodną kroplę. Jak zwykle świat w dość brutalny i bezpośredni sposób pokazuje, jak bardzo jej nienawidzi. Westchnęła, ale na tyle cicho, żeby żaden z siedzących niedaleko ludzi to usłyszał. Kawiarnia nie była co prawda przepełniona, ale nie zostało już żadnego wolnego stolika. Jak dla niej to i tak o wiele, wiele zbyt dużo. Nawet przez douszne słuchawki przebijały się dźwięki śmiechów, rozmów i pełnych oburzenia krzyków. Pochyliła się bardziej nad filiżanką herbaty, którą zamówiła tylko po to, by odpędzić natrętną kelnerkę. Smakowała okropnie, ale wtedy właściwie jej to nie przeszkadzało. Dziwne byłoby, gdyby ona, jak lśniący na tle szarych kamieni diament, okazała się wyjątkowo dobra.\nWykonała kolejne połączenie. Znowu bez żadnego efektu, abonament dalej pozostawał niedostępny. Miała co prawda jeszcze pół godziny, ale z każdą sekundą zaczynała stresować się coraz bardziej. Czekała na siostrę, by razem z nią poczekać na pociąg, w którym czekałyby na wspólny wyjazd w góry. No i oczywiście w czekanie na pociąg włączało się również czekanie na chłopaków, których, podobnie jak jej, nigdzie nie było widać. Sytuację poprawiało trochę to, że to nie pierwszy taki wyjazd, w jakim brała udział. To ciągnęło się od lat, w pewnym momencie nawet przestała liczyć. W którym roku to mogło być? Jedenastym? Dwunastym? Gdzieś w tym okresie rodzice przyjaciela jej siostry dostali w spadku niewielkie schronisko w górach, w którym od tamtego momentu dwoma rodzinami spędzali święta i ferie zimowe. To, dlaczego te dwie wcześniej niezwiązane ze sobą rodziny tak się ze sobą zżyły, było długą historią. Na początku siostra, Patrycja Wrońska zaprzyjaźniła się w pierwszej klasie z Adamem Skowrońskim. Wtedy Martyna ledwie kończyła roczek. Bardzo zbliżali się do siebie, a w związku z tym ich rodzice mimowolnie też często się spotykali. I tak rok po roku, przez niemalże szesnaście lat, stali się praktycznie ich krewnymi. Patrycja oczywiście była z tego powodu niesamowicie ucieszona, a Martynie po prostu to nie przeszkadzało. Nic więcej. Co prawda chłopaków, dwóch braci Skowrońskich, lubiła nieco bardziej niż resztę rodziny, było to uczucie niewykraczające w żadną ze stron poza granice tolerancji. Gdyby jednego dnia zniknęli, nie miałaby z tym żadnego problemu, ale z drugiej, gdyby wprowadzili się do nich, również specjalnie by nie protestowała. Na tych samych zasadach podchodziła do ich wspólnych wyjazdów — tolerowała, czasami bawiła się nieźle, czasami trochę gorzej — nigdy jednak nie było to coś, czego oczekiwała z utęsknieniem wiele miesięcy. Nie mogła jednak ukryć, że gdyby nagle, w dzień wyjazdu, gdy siedziała już z kubkiem niesmacznej herbaty w zatłoczonej kawiarni, zostało to odwołane, poczułaby się nieco rozczarowana. Nieco, ale jednak. Cokolwiek, przynajmniej w tym temacie, wykraczające poza obojętność było już czymś nadzwyczajnym i wartym uwagi. A ona niezbyt lubiła rzeczy nadzwyczajne i warte uwagi.\nJeszcze raz wybrała jej numer. I jeszcze raz nie dostała odpowiedzi. Zwykle była dość uparta i, jeśli jej na czymś zależało, dość uparcie parła w kierunku celu. Tak samo tutaj. Na dobrą sprawę zdolna byłaby dzwonić nieprzerwanie cały dzień, byleby zająć czymś głowę powoli wypełniającą się objawami i stresem. Od zawsze była raczej introwertyczna, cicha, nieco wyobcowana. I od zawsze towarzyszyło jej to charakterystyczne przyśpieszone bicie serca, gdy znajdowała się wokół nieznanych ludzi. Z każdą chwilą coraz bardziej żałowała swojej decyzji o wejściu do środka. Na zewnątrz w końcu nie było tak źle — ubranie i włosy wyschną, ale straconych nerwów raczej nikt jej nie odda. Przynajmniej miała stolik tylko dla siebie, powtarzała sobie ciągle, chcąc jakoś podnieść się na duchu. Zawsze mogła trafić na gadatliwą starszą panią, która wyciągnęłaby z niej wszystkie informacje, zaczynając na rozmiarze buta i tym gdzie kupiła kurtkę, a na tym po ile sprzedałaby własną nerkę kończąc. Szczęście w nieszczęściu, mruknęła, stukając palcami w blat w rytm słuchanej właśnie piosenki. Gdy siedział tam, nudząc się niemiłosiernie, z jakiegoś powodu przychodziły jej do głowy same takie bezsensowne i oczywiste slogany. Być może to efekt niewyspania — zerknąwszy na zegarek upewniła się, że dalej było przed szóstą, a jedyna różnica była taka, że siostrze i jej zostało już nie pół godziny, a jedynie dwadzieścia trzy minuty. Nienawidziła wcześnie wstawać, a mówiąc wcześnie, miała na myśli wszystko poniżej jedenastej. Być może ona i chłopaki zaspali, pomyślała, upewniając się, że w jej skrzynce odbiorczej dalej brak żadnych wiadomości od nich. Szybko jednak wyrzuciła z głowy tę myśl. Oni wszyscy, dziwacy, nie należeli do nocnych marków jak ona. I wielokrotnie tego doświadczała, szczególnie gdy ich nieudane próby zachowania ciszy przy wstawaniu pozbawiały jej tego słodkiego i jakże potrzebnego snu. Na pewno już dawno są na nogach, coś innego musiało ich zatrzymać. Ale co?\n— Cześć Martyna. — głos wysokiego chłopaka nagle wyrwał ją z zamyślań. — Oh, cześć Piotr. — odparła automatycznie, wyciągając z uszu słuchawki, pauzując utwór i obserwując, jak nieudolnie siada naprzeciwko niej.\n— Nie widziałaś może reszty? — zapytał, rozglądając się wokoło z skonsternowaniem — Myślałem, że to ja się spóźniłem.\n— Nie, nie odbierają ani nie odpisują. Wiesz, o co może chodzić?\nI na tym rozmowa się zakończyła. Uśmiechnęła się lekko w duchu — przez obojętność przebijała się w niej lekka sympatia do tego równie nieśmiałego i niezdarnego chłopaka co ona. Byli do siebie podobni w wielu względach, chociaż to podobieństwo nieraz niejednokrotnie niezbyt ułatwiało im komunikację. Jej jednak zbytnio to nie przeszkadzało. Rozumiał ją a ona rozumiała jego — siedzenie w kompletnej ciszy nie było krępujące, wydawało się całkiem naturalne i normalne. Z powrotem włożyła słuchawki do uszu, nieco uspokojona. W końcu — skoro on jest, oni też zaraz dotrą. Prawda?\n— Oho. — mruknęła, podnosząc wzrok znad telefonu — Wygląda na to, że mamy problem.\n— Co się stało? — zapytał od razu, odkładając swoje urządzenie na stół — Umarli? — dodał ironicznym tonem.\n— Jeszcze nie. Patrycja pisała, że spóźnią się na nasz i wsiądą do następnego pociągu godzinę później.\n— Więc czekamy na nich?\n— Nie. Kazali nam wsiąść i przygotować się na ich przyjazd. W końcu wszystkie klucze mamy my.\n— Mamy pojechać tam sami? — powtórzył, z nutą niedowierzania.\n— Na to wygląda. Ja nie zamierzam się kłócić, ale jeśli ty masz ochotę, to…\n— Nie, nie, nie będę się jeszcze bardziej stresować. — westchnął i oparł głowę na ramionach — Co im się mogło stać?\nMartyna wzruszyła ramionami, zostawiając go bez odpowiedzi. W ten sposób kolejna krótka rozmowa urwała się niemal tak szybko, jak się zaczęła. Oboje wrócili do snucia swoich własnych, niezależnych od siebie myśli, rozwijających się powoli w panującej między nimi ciszy. Do odjazdu mieli jeszcze chwilę — zwykle już zrywaliby się z miejsc, by wystawać na odsłoniętym peronie i wypatrywać nadjeżdżającego pociągu, ale w tamtą pogodę nie mieli na to ochoty. Wszystko, ale to naprawdę wszystko w tamtym przeklętym dniu zdawało się jej nienawidzić. Zaczynając od uderzającego coraz bardziej uparcie w szybę deszczu, na nagłej wiadomości od siostry kończąc. Co jej się stało? Czemu się spóźnią? Nie wyjaśniła nic, jedyne co, to kazała im czekać i wsiąść w ich planowany pociąg. Z jednej strony miała ochotę natychmiast do niej zadzwonić i powiedzieć jej co o tym wszystkim myśli, ale z drugiej nie chciała stracić niepotrzebnych nerwów. Ułożyła ręce na blacie stołu i dokładnie się im przyjrzała. Niewielkie, blade, z niepomalowanymi, poogryzanymi palcami. Miejscami brudne, chociaż nie dalej jak dwie godziny temu dokładnie je myła. Nie była z nich w żaden sposób dumna, ale nie były też w żaden sposób powodem jakichś kompleksów czy wstydu; po prostu istniały, współgrając z innymi organami, nie zwracając na siebie praktycznie żadnej uwagi. Czasami jednak, szczególnie gdy była wyjątkowa zdenerwowana lub zniecierpliwiona, patrzenie na nie uspokajało ją. Powoli wyginała każdy palec, podziwiając niesamowite umiejętności ludzkiego ciała. O co tak naprawdę była zła? Chyba o to, że nie wszystko idzie po jej, ściśle zaplanowanej, myśli. Nienawidziła wyłamywać się z rutyny, dopasowywać się do sytuacji na bieżąco i zmieniać planów w locie. Do wszystkiego musiała być, szczególnie mentalnie, przygotowana. Problemem były nie rekwizyty, lecz kolejność, w jakiej zostaną użyte. Tak więc o ile normalnie z taką sytuacją nie miałaby najmniejszego problemu, teraz była zła, bo nie mogła odpowiednio się na nią nastawić. Jej siostra o tym wszystkim bardzo dobrze wiedziała. A mimo to poinformowała ją w ostatniej chwili, gdy oboje siedzieli w kawiarni koło dworca, trzymając w dłoni zakupione bilety i wciąż nerwowo zerkając na peronowy zegar. Jedynym pocieszeniem wydawało się jej to, że Piotr zdawał się ją rozumieć, przechodzić to samo co ona. Nie potrzebowała słów, by to wyczuć. Wydzielany przez jego stres zapach był identyczny do jej własnego — aspołeczni introwertycy potrafili bez problemu rozpoznać swojego, a jeśli już to zrobili, powoli i nieśmiało lgnęli do siebie niczym gotowe do prokreacji ślimaki. Lub w jakimkolwiek innym, socjalnym celu te powolne mięczaki się spotykają. Mimowolnie, niemal automatycznie, jej wskazujący palec wylądował w ustach. To jeden z tych nawyków, z którymi zawsze obiecywała sobie zerwać, lecz zawsze brakowało jej siły, by faktycznie to zrobić. Chcąc powstrzymać się od dalszej dewastacji biednego paznokcia, podniosła się ociężale i zerknęła na siedzącego naprzeciwko chłopaka. Zrozumiał przekaz — nasz pociąg zaraz odjedzie, pora wstać.\nGdy wielka, metalowa maszyna wtoczyła się na rozciągające się przed nimi tory, Martyna, starająca się osłonić przed agresywnym atakiem ciężkiego deszczu, z bijącym sercem myślała o czekających na nią obowiązkach. Najpierw się rozpakować, częściowo rozebrać, następnie pokazać przechodzącemu kontrolerowi bilet. Wcześniej przygotować sobie legitymację, by możliwie uniknąć jakiejkolwiek rozmowy. Dopiero wtedy, po odhaczeniu wszystkich tych punktów przyszedł czas na wygodne rozłożenie się w fotelu i cieszenie oczu ciągnącym się za oknem krajobrazem. Siedzenie w pociągu było też jedną z tych sytuacji, gdy uderzające o okno krople były nadzwyczaj kojące i przyjemne — przynajmniej na tą jedną, drobną rzecz była delikatnie podekscytowana, ostrożnie wchodząc po metalowych schodkach na pokład. Zajęli cichy, pusty przedział i pospiesznie się w nim zorganizowali. Znów usiedli naprzeciwko siebie — przychodziło im to naturalnie, chociaż raczej nie zamierzali zbyt wiele rozmawiać, okazyjne spojrzenia na znajomą twarz były niezwykle pomocne i kojące. Przyszedł kontroler, sprawdził ich bilety, tym samym pozwalając im na chwilę odetchnąć — rozłożyli wygodnie nogi i ze słuchawkami w uszach oparli głowy o zimną szybę. Na razie nikt nie wyraził chęci usiądnięcia koło nich, co przyjęli z wielką dozą satysfakcji i ulgi. Bo chociaż było to raczej nieuniknione, woleli odkładać nieprzyjemność tak długo, jak to tylko możliwe. Martyna wiedziała, że jej, a raczej — ich — problemy związane z życiem w społeczeństwie były, w istocie, problemami. Przymykała jednak na to oko. Przeżyła w ten sposób tak długo, nieśmiałość i aspołeczność w pewien sposób stały się częścią się jej charakteru. Co by z niego zostało, gdyby się tego pozbyć? Tymi i podobnymi myślami zajmowała się, wlepiając wzrok w przesuwające się lasy, pola, przedmieścia wielkich metropolii. Droga trwała około pięciu godzin, na tyle, by porządnie zmęczyć, ale jeszcze nie na tyle, by stawała się nie do wytrzymania. Znośny balans stwierdziła, zatapiając się w kolejnej porcji filozoficznych rozmyślań stawiających w centrum większości swoich tez ją samą.\nGdy kilka godzin później postawiła stopę na peronie niewielkiego dworca, czuła się wyczerpana. Może nie kompletnie, może nie do tego stopnia, żeby nie być w stanie postawić jednego kroku, zmęczenie jednak owinęło się wokół jej ciała niczym gruby koc w deszczową, jesienną noc. A jeśli jego imię zostało już wywołane, warto wspomnieć, że całkowicie przestał padać. Gwałtowne opady przetoczyły się przez kraj niczym zniecierpliwieni kierowcy wyścigowi. Obijając się od siebie oraz barierek jakoś doczłapali się do mety i wysiedli z okrzykiem radości na ustach. Jedyne co po nich zostało to kawałki samochodów oraz odbite na jezdni ślady opon. Jej białe, sportowe buty niezdarnie starały się wyminąć co większe kałuże, czego oczywiście nie można było powiedzieć o ciągniętej przez nią walizce, która zdawała się pchać w jak największe skupiska brudnej wody, jakie tylko mogła. Pozostali pasażerowie potrącali ją przypadkowo ramionami, próbując jak najszybciej dopchać się do wyjścia. Ich zachowanie było tak gwałtowne i pełne irracjonalnego pośpiechu, że gdyby nie doświadczenie, pomyślałaby, że za jej plecami właśnie rozgrywa się jakaś makabryczna scena, przed którą przestraszony tłum próbuje w popłochu uciec. Piotr szedł zaraz koło niej, podobnie jak ona wyraźnie skulony i delikatnie zagubiony. Wiedzieli gdzie iść, mapę drogi do schroniska mieli wytatuowaną w tyłach swoich umysłów — to był jednak pierwszy raz, gdy musieli iść sami, skazani tylko na siebie. Niczym przestraszone owce, w źrenicach których wypaliła się droga z bujnych pastwisk do bezpiecznej zagrody, które widząc swojego pasterza pożeranego przez zgraję wilków, nie wiedzą, co mają ze sobą zrobić. W ich przypadku nie było co prawda tak źle — pasterz, i to w liczbie mnogiej, nie umarł rozszarpywany na strzępy, a jedynie spóźnił się na spotkanie — mimo to czuli niemal pierwotny, instynktowny strach przed znanym w nieznanym im wcześniej wydaniu.\nDroga z dworca do schroniska nie była tak długa ciężka. Wprawni podróżnicy nie musieli pokonywać dziesiątek gór, lasów i bezdennych przepaści, by tylko tam dotrzeć. Wystarczyło przejść pieszo około pięciu kilometrów wzdłuż polnej drogi, a następnie z obecnego tam parkingu wsiąść do prowadzonego przez zaprzyjaźnionego kierowcę busa, który zawiezie ich na samą górę. Ten element podróży trwa zwykle mniej więcej trzy, w ekstremalnych, spowodowanych utrudnionymi warunkami, przypadkach cztery godziny. Szli obok siebie w ciszy, znowu całkiem pogrążeni we własnych myślach. I znowu między nimi nie było żadnego wynikającego z tego negatywnego napięcia lub niezręczności. I chociaż Martynie ten stan bardzo przypadał do gustu i najchętniej zostałaby w nim do końca dnia, to musiała jednak przerwać milczenie. To zawsze ona pierwsza się odzywała — on nie zauważał tych wszystkich rzeczy, czy po prostu był aż tak nieśmiały?\n— Zapomnieliśmy o jednej rzeczy. — mruknęła.\n— Hm? — chrząknął, stawiając na końcu niewidzialny pytajnik.\n— Bus odjeżdża tylko raz dziennie. Za dwadzieścia minut. Nie bez powodu wybraliśmy właśnie tamten pociąg. Gdybyśmy pojechali innym, nie zdążylibyśmy.\n— Faktycznie. Jak oni dojadą na miejsce? Wątpię, by jakaś taksówka byłaby skłonna męczyć się po tych ciasnych, polnych drogach.\n— Nie mam pojęcia. To już problem mojej kochanej siostrzyczki i twojego kochanego braciszka. Podziękujmy im potem za narzucanie nam na barki dodatkowego stresu.\n— Zadzwonię do nich. — odparł, sięgając po telefon i lustrując wzrokiem listę kontaktów. Nawet dla Martyny, której życie społeczne również nie było specjalnie zachwycające, była ona strasznie krótka. — Nie odbierają. Oboje.\nWzruszyła ramionami. Miała już dość załatwiania problemów za ich starsze rodzeństwo. Chociaż nie zdarzało się to specjalnie często, już nie raz w przeszłości stawiani byli w podobnej sytuacji. Oni we dwójkę, o wiele mniej doświadczeni i zorientowani w danym temacie, rozwiązywać mieli za nich najróżniejsze sprawy, które ci bez słowa przeprosin bądź słowa wyjaśnienia zrzucali im bezceremonialnie na barki. Kiedy jej telefon zaczynał dzwonić, a na ekranie wyświetlała się twarz Piotra, dobrze wiedziała, że czas przygotować się na kilka godzin wspólnego taplania się w zostawionych przez nich syfie. I chociaż praktycznie nigdy nie miała na to ochoty, mogła jedynie posłusznie skinąć głową i zakasać rękawy. Tym razem miało być inaczej. Nieważne, po której stronie postawi się chłopak, ona nie zamierzała znowu iść im na rękę. Są już dorośli — mogą w końcu nauczyć się, co ta odpowiedzialność za sobą pociąga.\n— W takim razie niech poradzą sobie sami. — odparła sucho, licząc, że Piotr wyłapie żywioną przez nią urazę.\n— Od początku ciągle coś mi tu śmierdzi. Wątpię by byli aż tak głupi i nierozsądni.\n— Wątpisz? Chyba rozmawiamy o zupełnie innych osobach. Daj mi sekundę, a wymienię ci na jednym wdechu dziesięć przypadków ich skrajnej głupoty i nieodpowiedzialności.\n— No dobra, zgadzam się, zazwyczaj faktycznie tacy są. Ale tego wyjazdu nawet nie musieli planować. Od co najmniej trzech lat w przeddzień kupujemy bilety, wyciągamy spakowane wcześniej walizki i idziemy na dworzec. Nawet oni nie umieliby spieprzyć coś takiego.\n— Więc co, robią nam jakiś głupi żart? Czekają tam na nas od wczoraj z imprezowymi kapelusikami i confetti? Jeśli tak, to pozdrawiam wszystkich widzów, mam nadzieję, że podoba wam się ten odcinek Śmiechu Warte.\nTeraz to on wzruszył ramionami.\n— Nie mam pojęcia. Być może. Dobrze wiesz, że coś takiego faktycznie mogłoby strzelić im do głowy.\n— Oni byliby w stanie zaszyć się na rok w ich jakiejś tajnej pracowni, robić tam jakieś tajne rzeczy, tylko po to, by w kolejne święta zawieść nas do tamtego schroniska limuzyną, na którą w tamtym czasie zarobili i nabijać się z naszych zszokowanych min.\n— Wersja z żartem nie wydaje się więc aż tak abstrakcyjna.\n— To prawda. Jeśli nią nie jest, to naprawdę się zdenerwuję. — zadeklarowała i sapnęła zniecierpliwiona, gdy jedno z kółek walizki zahaczyło o dziurę w podmiejskiej drodze.\n— Chce ci się? — spojrzał na nią lekko sceptycznie.\n— No, denerwować się, kłócić, krzyczeć. Też kiedyś miałem takie podejście, ale w końcu zrozumiałem, że to walka z wiatrakami. Możesz nawet na nie nasikać, a one dalej uparcie będą się kręcić.\nMimowolnie parsknęła śmiechem. Byli sami pośrodku kompletnej nicości, którą, dla ukrycia tego faktu, wyłożono starą, ciągnącą się aż po horyzont prostą drogą, wszechobecnymi polami i paroma drzewami rosnącymi co kilka metrów. Trawa wszędzie miała identyczny, jasnozielony kolor, nawet wyrastające spomiędzy jej źdźbeł kwiaty wydawały się ułożone jak od linijki w takich samych formacjach. Podziurawiony asfalt, zachmurzone, przedpołudniowe niebo, rozpadające się drewniane płoty służące bardziej do dekoracji niż faktycznej ochrony, to wszystko wydawało się małym, kilkumetrowym fragmentem kopiowanym i wklejanym w nieskończoność. Gdy stawiała krok, kafelek za nią przestał istnieć, a ten przed nią właśnie rodził się do życia. Zawsze miała takie samo wrażenie, gdy przechodziła ten kawałek. Nie był długi, jego przejście zajmowało może trochę powyżej czterdziestu minut. Ale w istocie dłużył się on tak, że wydawało się, że szło się całą wieczność. Co ciekawe, dokładnie pamiętała, jak zmieniało się ułożenie pojawiających się w jej myślach słów na przestrzeni lat. I z każdym rokiem były one coraz bardziej skomplikowane i wykwintne. Nie mogę się doczekać roku, w którym zacznę używać słownictwa z fizyki kwantowej, pomyślała, uśmiechając się delikatnie do siebie. Kolejny żart, który wymaga zbyt wiele tłumaczenia, by ktokolwiek go zrozumiał, także lądował finalnie w koszu gdzieś w samym tyle świadomości. Ciekawe, w którym momencie skończy się w nim miejsce.\n— Sama nie wiem. — odparła, wracając do rozmowy. Często im obojgu zdarzało się na chwilę wyłączyć się i oddać własnym myślom, także nie skomentowała chwilowej przerwy i od razu przeszła do właściwego tematu — Czasami mam na to ochotę, czasami nie. I pewnie jeszcze do czasu tego ewentualnego spotkania zmienię zdanie pięć razy. Wiesz, jak to jest.\nSkinął głową w znaku zrozumienia. Widać i on był już lekko zmęczony nieco nienaturalnie długą rozmową, skrócił ją więc taktycznie, by w spokoju wrócić do zrzuconej na ziemi, ciepłej kołderki spokojnej ciszy.\nPodróż rozklekotanym busem zakończyła się równo po trzy godzinach, dwudziestu dwóch minutach i czterech sekundach. Martyna liczyła to ze stoperem w ręku, który zatrzymała, gdy noga kierowcy mocniej przycisnęła pedał gazu, zatrzymując pojazd na parkingu nieopodal schroniska. Niby przywykli już do regularnych podróży środkami transportu, które „wygodnymi” można by nazwać jedynie na potrzeby satyrycznego żartu, ale bolących pleców i nóg nie dało się tym w żaden sposób załagodzić. Nie była nawet pewna czy to, czym jechali można było w ogóle nazwać busem — to raczej stara półciężarówka z trzema siedzeniami wciśniętymi jakoś do tyłu. Jak komukolwiek udało się dokonać takiego inżynierskiego cudu, albo, jak to coś w ogóle dopuszczone zostało do jazdy po drogach, wychodziło poza jej zrozumienie. Jedyne czego była pewna to to, że okryte łuszczącą się skórą fotele zamontowano tak, że już po pięciu minutach kręgosłup odmawiał posłuszeństwa, a miejsca na nogi było tak mało, że trzeba je było sobie trzymać na kolanach. Jedynym luksusem było to, że tym razem, jadąc w dwójkę, mieli znacznie więcej miejsca. Busa pomyślano na sześć osób łącznie z kierowcą, a według jego opowieści kiedyś udało mu się wcisnąć nawet osiem. Jednak już przy ich czwórce zaczynało się robić okropnie ciasno. Przynajmniej z nagłego spóźnienia ich rodzeństwa wynikał jeden plus.\nNie był nim jednak fakt, że rozmowy z, na oko pięćdziesięcioletnim panem Mirkiem, kierowcą, spadły wyłącznie na ich barki. Zazwyczaj to bardziej rozgadane i otwarte rodzeństwo przejmowało pałeczkę, wypełniając już i tak malutką przestrzeń wybuchami swojego głośnego śmiechu, krzyków i żywej gestykulacji. Im zaś pozostawało uśmiechać się do czasu do czasu i odpowiedzieć słowem lub dwoma na sporadyczne, skierowane w ich stronę pytania. Tym razem, gdy rozmownego rodzeństwa zabrakło, zostali sami. I w żadnym stopniu nie było to najprzyjemniejsza podróż ich życia.\nMartyna i Piotr pana Mirka lubili, znali się przecież od lat. Poza byciem kierowcą był również konserwatorem schroniska, także praktycznie każdego dnia pobytu udało im się zaciągnąć go na krótką pogawędkę, czy to przy kawie, czy rozpalonym na tyłach ognisku. I zdawało im się, że on również darzył wielką sympatią. Szczególnie od śmierci jego żony, gdy pięć lat temu na stałe przeniósł się w góry, by dostępnym być dwadzieścia cztery godziny na dobę w miejscu pracy (i, od tamtego momentu, zamieszkania). Był miłym i zabawnym facetem w średnim wieku, którego krótkie, czarne włosy zaczynały powoli wypadać i przybierać siwy kolor. Zawsze, w zależności od sytuacji i tematu rozmowy, potrafił opowiedzieć co najmniej dziesięć ciekawostek, z czego około sześciu pochodziło z dobrze mu znanego PRL-u. Wychowany w powojennej Polsce wciąż nosił w sobie zdobyte wtedy cechy i lekcje. Żył bardzo prosto i skromnie, oddany był Bogu i modlitwie, a za największą życiową wartość uznawał pomaganie innym. Nikt, w tym on sam, nie ma pojęcia w jaki sposób wylądował w tym niewielkim schronisku pośrodku górskiej nicości. Podobno już dwadzieścia lat temu znał się z dobrym znajomym założyciela i tak, przez serię znajomości i bliżej nieokreślonych zbiegów okoliczności, piętnaście lat pracuje jako kierowca i konserwator. Podobno, co powiedział im w żarcie, cały czas używa tego samego busa, który, gdy dostał do niego kluczyki, wyglądał o wiele gorzej. Martyna naprawdę nie chciała sobie wyobrażać co musieli czuć przewożeni przez niego goście.\nDroga prowadząca do ośrodka była dość długa, kręta, prowadziła albo przez lasy, albo ciasne jednopasmówki ciągnące się przez górskie pola. Większość czasu nie można było złapać zasięgu ani fal radiowych, odbywała się więc ona w kompletnej ciszy, przerywanej jedynie przez większe kamienie wpadające pod koła i zgrzyty starej, wysłużonej, manualnej skrzyni biegów. Dlatego pan Mirek tak kwapił się do rozmowy — trasę znał w najmniejszych szczegółach, bez problemu mógłby przejechać ją z zamkniętymi oczami, a na technologii nie zna się na tyle, by sprawić sobie jakąś muzykę lub audycję bez radia. Cóż mógł więc robić, poza zagadywaniem siedzących na tylnych fotelach gości, uśmiechaniem się do nich przez lusterko i opowiadaniem im najróżniejszych ciekawostek z osiemdziesiątego szóstego roku (ponieważ, z jakiegoś powodu akurat o tym mówił najwięcej)? Tak samo postępował z nieśmiałymi Martyną i Piotrem, wlepiającymi wzrok w pocące się dłonie spoczywające na ich ściśle złączonych kolanach, próbujących wydukać jakąś sensowną odpowiedź na zadane przez niego pytanie. Chciał wiedzieć czemu rodzeństwo ich zostawiło, jak minął im rok szkolny, co zamierzają robić jak pójdą na studia i inne, typowe dla tego typu rozmów rzeczy. Skorzystał też z okazji by trochę po obgadywać ekstrawertyczne rodzeństwo. Odpuścił im po mniej więcej godzinie męczącego wywiadu, kiedy to zrozumiał, że dalsze ciągnięcie ich za rękę nie ma sensu i samemu zajął się męczącym zadaniem zapełniania słowami tkwiącej pomiędzy nimi ciszy. Gdy zrozumieli, że niebezpieczeństwo minęło odetchnęli z ulgą i, rozciągając się z przyjemnością na fotelu, zatopili się w opowieściach z późnych lat osiemdziesiątych i wczesnych dziewięćdziesiątych, gdzie siedzący za kierownicą mężczyzna miał, przynajmniej według niego, szczęście przeżyć swoje młodzieńcze lata. Jego sposób mówienia, specyficzny humor i za każdym razem niezmiennie intrygujące tematy nigdy ich nie nudzili. Mogliby słuchać go godzinami, szczególnie trzymając w ręce patyk z nabitą na niego kiełbasą, trzymany nad buchającym iskrami ogniskiem, siedząc całą grupą pod rozgwieżdżonym, zimowym niebem. To przypomniało im o tych dobrych stronach tego wyjazdu i, mimo wspomnianych wcześniej bólowych i społecznych niedogodności, wysiedli z lekkim uśmiechem goszczącym na ich twarzach. Chwycili za swoje walizki i zaczęli ostatnią, najkrótszą wędrówkę w całej tej męczącej podróży — z położonego około kilometr poniżej parkingu, do samego budynku schroniska.


Lassig - Muślinowy Otulacz-Kocyk 85x85cm Zestaw 3 szt. Little Tree Fox | Ergonauta.pl\nLassig - Muślinowy Otulacz-Kocyk 85x85cm Zestaw 3 szt. Little Tree Fox\nKomplet trzech wielofunkcyjnych bawełnianych otulaczy niemieckiej marki LASSIG we wzorki: miętowy w drobną kratkę, ciemniejszy z motywem iglastego lasu z jelonkami i kolejny w turkusowe romby.\nKod produktu: 4042183336244\nKomplet trzech wielofunkcyjnych bawełnianych otulaczy niemieckiej marki LASSIG we wzorki: miętowy w drobną kratkę, ciemniejszy z motywem iglastego lasu z jelonkami i kolejny w turkusowe romby. Mogą być używane do owijania maluszka, jako pieluszka do odbijania po karmieniu, kocyk na lato, prześcieradełko czy kocyk do wózka, chusta do karmienia piersią, ochrona przed słońcem i na wszelkie inne sposoby według potrzeb. Są jednowarstwowe, przewiewne i delikatne dla skóry. Dzięki kompletowi 3 sztuk rodzic ma potrzebny otulacz zawsze pod ręką.


Tu jest dobra energia – wywiad z Ireną Jarocką\n28 marca 2010 polskiemuzy\nAnna Słabosz: – Od 2 lat dzieli Pani życie pomiędzy Polskę i Stany Zjednoczone. Jakie są wady i zalety mieszkania w jednym i drugim miejscu?<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />\nIrena Jarocka: – Wadą jest to, że nie ma się „normalnego” domu, co jest przecież podstawową sprawą dla każdego człowieka. Jestem częściowo tam, częściowo tutaj. Jak tu jestem, to brakuje mi mojego domu tam, a jak jestem tam, to brakuje mi „Polski” i specyficznego kontaktu z tutejszą publicznością. Zawsze jest coś za coś… Z mężem dążymy oczywiście do tego, żeby naszą bazą nie były Stany Zjednoczone, ale Polska. Powolutku, powolutku to się zaczyna realizować. Już mamy mieszkanie i szukamy większego. Ja już teraz więcej miesięcy w roku mieszkam w Polsce. Michał, który jest informatykiem i cenionym naukowcem w tej dziedzinie właśnie dostał tu pracę. Przez jakiś czas będzie pracował i tu, i tam, bo Amerykanie niespecjalnie chcą go puścić.\nA.S.: – Czy córka dołączy do Państwa i także przeprowadzi się do Polski?\nI.J.: – Na razie nie. Monika ma bardzo dobrą pracę, którą lubi i swój własny świat – jest grafikiem komputerowym w bibliotece uniwersyteckiej Texas Tech University w Lubbock, gdzie mieszkamy. Pochwalę się: to ona zaprojektowała stronę graficzną mojej strony internetowej <www.irenajarocka.pl>\nA.S.: – Są w Polsce miejsca, które darzy Pani szczególnym sentymentem?\nI.J.: – Pochodzę z Wybrzeża, dlatego Gdańsk, Sopot, Gdynia, zawsze będą mi bliskie, choćby ze względu na dzieciństwo i młodość, którą tam spędziłam. Tam zaczynałam śpiewać, tam stawiałam pierwsze kroki w showbiznesie. Bardzo lubię też Mazury, ale przede wszystkim uwielbiam góry. Doładowują mnie energetycznie.\nA.S.: – Dlaczego zatem na miejsce do życia po powrocie do Polski wybrała Pani Białołękę?\nI.J.: – Szukałam mieszkania w całej Warszawie, ale ta okolica wydawała się mieć dobrą energię. Jest stąd blisko do lasu i do Wisły. Lubię takie spokojne miejsca. Osiedle jest pilnowane, zadbane, bardzo czyste. Bardzo, bardzo lubię to moje mieszkanko.\nA.S.: – Jakie są wady i zalety mieszkania na Białołęce?\nI.J.: – O jednej rzeczy nie wiedziałam, kiedy kupowałam tu mieszkanie. Zamieszkałam i zaczęłam jeździć po okolicy. Wtedy zauważyłam, że w pewnym rejonie są brzydkie zapachy. Okazało się, że to z oczyszczalni ścieków Czajka. Ale na szczęście tam gdzie mieszkam te zapachy nie docierają, więc raczej doceniam to, że powietrze na Białołęce jest zupełnie inne niż w centrum Warszawy – jest świeże. Oczywistą wadą są korki na moście Grota Roweckiego. Okropne.\nA.S.: – Czy w Warszawie ma Pani swoje ulubione miejsca?\nI.J.: – Kiedy tu jestem niespecjalnie mam czas, by zażywać spokoju, na przykład spacerując po Łazienkach Królewskich. Lubię takie parkowe miejsca. Kocham Stare Miasto i wszystko, co jest związane z tradycją. Stare budowle, antyki… To działa na moją wyobraźnię. Czuję się wtedy bezpiecznie.\nA.S.: – Co Pani lubi robić w wolnym czasie?\nI.J.: – Przede wszystkim dłubię w komputerze, który jest dla mnie kopalnią wiedzy. Bardzo lubię czytać książki. Tydzień temu skończyłam „Byłam sekretarką Adolfa Hitlera” Christy Schroeder. Niesamowita książka, warto ją przeczytać, żeby odkryć parę historycznych prawd. Niedawno przeczytałam też biografie Heleny Vondráčkovej i Jane Fondy. W ogóle lubię biografie, bo to książki konkretne. Podobnie jest z filmami. Obowiązkowo musiałam zobaczyć „Coco Chanel”. Kocham kino i oglądam wszystkie nowości. Ostatni film – „Anioły i demony” – tak na mnie podziałał, że długo czułam się osaczona i szukałam wszędzie spisku. Dziwne uczucie… Bo ja mam tak, że jak coś czytam czy oglądam, to potem jakiś czas głęboko to przeżywam, żyję tym.\nA.S.: – Sprawdziła się Pani nie tylko jako piosenkarka, ale także jako aktorka i to zarówno w filmie, jak i na deskach teatru. Czego Panią nauczyły te doświadczenia?\nI.J.: – Dały mi jeszcze większą wiarę w siebie. Wiem, że potrafię nie tylko wyśpiewać piosenkę, ale również powiedzieć tekst na tyle dobitnie, że trafia do słuchacza. Nauczyłam się psychicznej koncentracji, a także większego słuchania partnera, a to przydało mi się nie tylko w pracy na scenie teatru czy w filmie, ale też w życiu.. Poza wszystkim to fantastyczne przeżycie, jak gdyby wzbogacenie wyrazu artystycznego mojej głównej pasji – śpiewania. Uważam, że wszystko co nas w życiu spotyka, wzbogaca nas. Role, które zagrałam, przyjęłam z dystansem, nie za bardzo tego chciałam, bo nie wierzyłam w swoje zdolności aktorskie, ale namówili mnie. Dzisiaj dziękuję Bogu za „Motylem jestem, czyli romans czterdziestolatka”, który stał się ikoną polskiego filmu , i za bardzo trudną, dwuosobową sztukę Mrożka „Piękny widok” w Teatrze Polskim w Waszyngtonie. To rewelacyjne doświadczenia.\nA.S.: – W czasie ostatnich dwóch aktywnych lat zdążyła Pani nie tylko wydać nową płytę, ale też napisać książkę autobiograficzną. Jaki cel przyświecał Pani przy tworzeniu tej książki?\nI.J.: – Przede wszystkim chciałam pokazać ludziom siebie z drugiej strony. Do tej pory byłam znana przede wszystkim od strony śpiewającej. A ja chciałam się podzielić z innymi moim bogatym życiem i doświadczeniem . Być może to komuś w czymś pomoże. W książce pokazuję, w jaki sposób wychodziłam z najcięższych życiowych sytuacji , jak uczyłam się pozytywnego myślenia. To książka o moich przemianach, o wzlotach i upadkach, o moich pasjach, miłościach, rozterkach, karierze, o czasach PRL-u i o tym jak to było być gwiazdą w tym czasie.\nA.S.: – Czy wykorzystała Pani kiedyś fakt, że jest osobą popularną?\nI.J.: – W czasach PRL-u to właściwie było nagminne. Szło się do sklepu, panie rozpoznawały i dawały coś spod lady, albo coś, co akurat przyszło, co można było włożyć do zamrażarki… Bo jak wtedy coś się pojawiło na rynku, to trzeba było od razu kupować więcej i zostawiać trochę na potem. Jeździło się z koncertami po różnych miejscach, fabrykach i załatwiało się do domu różne rzeczy. Tak załatwiłam kable, marmur, dywany, zasłony. ..Często mówili: – „A może Pani by czegoś od nas potrzebowała?”. No to dlaczego nie? W ten sposób wykorzystywałam moje nazwisko. Ale to działało nie tylko wtedy. Do dzisiaj spotykam się z wielką sympatią ludzi i pomimo, że teraz już nie ma problemów z załatwianiem prostych spraw, to nadal jest mi dużo łatwiej. Dzięki nazwisku szybciej można pewne rzeczy załatwić.\nA.S.: – Na przykład?\nI.J.: – Leciałam niedawno do Stanów Zjednoczonych. Gdy oddawałam bilety i bagaż młody, bardzo sympatyczny człowiek, który mnie obsługiwał, zrobił mi niespodziankę. Przylepił na walizce napis VIP, który stosuje się tylko dla pasażerów I klasy, ja akurat leciałam ekonomiczną. Dzięki temu na lotnisku w Stanach mój bagaż wyjechał jako pierwszy. To był bardzo miły gest. I takich drobiażdżków jest pełno. Innym razem załatwiałam coś w urzędzie, a że nie za bardzo potrafię wypełniać druczki, panie mi to wszystko wypełniły, z uśmiechem. Oczywiście dałam im autograf.\nA.S.: – Czy w urzędzie na Białołęce też miało miejsce coś podobnego?\nI.J.: – Mąż w zeszłym roku wyrabiał dowód osobisty. Miał mało czasu, bo niebawem wylatywał do Stanów. Kierowniczka działu dowodów osobistych w urzędzie dzielnicy załatwiła mu wszystko w przyspieszonym tempie. Widzi pani, mimo wszystko dalej ludzie są uczynni, mili, sympatyczni.\nA.S.: – Jesteście Państwo blisko 20 lat małżeństwem. Jaka jest recepta na udany związek?\nI.J.: – Należy szanować pasje drugiej osoby, mówić sobie wszystko, no, prawie wszystko. Pretensje wyjaśniać od razu, wybaczać partnerowi to, że jest inny, niż go sobie wyobrażalibyśmy. Ale przede wszystkim trzeba kochać. Jak się kocha naprawdę, to miłość sama przebacza, a i ta wybrana osoba przy wielkiej miłości też w jakimś stopniu się zmienia. Chociaż myślę, że jak jest wielka miłość, to nam nic w tej drugiej osobie nie przeszkadza.\nA.S.: – Niektórzy twierdzą, że artysta nie powinien zakładać rodziny. A Pani?\nI.J.: – Zupełnie nie rozumiem dlaczego. Rodzina, dom to oaza spokoju, odpoczynku. Przecież każdy człowiek, w jakimkolwiek zawodzie pracuje, musi mieć specjalne miejsce na ziemi. My też jesteśmy normalnymi ludźmi. Podróżujemy dużo, ale jeżeli to nie są wyjazdy na długo, to bywa, że nawet cementują związek, bo ciągle małżeństwo jest nowe, świeże. A po drugie, jeśli moja praca jest moją pasją, to jeżeli jestem w niej szczęśliwa, to i szczęście jest w domu.\nA.S.: – Jakie są Pani niezrealizowane marzenia?\nI.J.: – Koncert w Warszawie. Taki, jakiego nie miałam od lat 80-tych: show z prawdziwego zdarzenia, najchętniej w Sali Kongresowej, z baletem. Marzy mi się, żeby objechać całą Polskę – wszystkie miasta wojewódzkie, tam, gdzie są filharmonie, piękne sale. Moje marzenia się spełniają, wcześniej czy później, więc mam nadzieję, że to tylko kwestia czasu. Teraz jest kryzys i trudniej o sponsorów na wielkie przedsięwzięcia. Ale liczę na to, że jak wrócę na rynek i intensywniej o sobie przypomnę, wtedy zaproszenia na najciekawsze koncerty same zaczną napływać. No bo tak to jest, że nieobecni nie mają racji. Sporo osób o mnie zapomniało. Drugim marzeniem jest wydanie następnej płyty. A prywatnie? Marzą mi się kolejne podróże po świecie, wspólnie z mężem. Kochamy zwiedzanie. To nasza wielka wspólna pasja.\nA.S.: – A jakie są pani plany na najbliższe miesiące?\nI.J.: – Na pewno koncerty, koncerty, koncerty. W końcu września jadę na miesiąc do Stanów. Po powrocie wystąpię w kilku programach telewizyjnych, szykują się też wywiady w prasie. Powoli przygotowuję się do nagrania nowej płyty, rozmawiam z kompozytorami, autorami tekstów. Planów jest dużo. Ale przede wszystkim musimy się z mężem urządzić w Polsce i tym zajmiemy się od stycznia.\nRozmawiała Anna Słabosz Artbok 25 sierpnia 2009\nIrena Jarocka na swoim koncie ma 11 albumów studyjnych:\n„W cieniu dobrego drzewa”\n„Być narzeczoną twą”\n„Irena Jarocka” 1981\n„Irena Jarocka” 1987\n„My french favourites”\n„Mój wielki sen”\n„ Kolędy bez granic\nZdobyła liczne nagrody, m.in.:\nI miejsce w Telewizyjnej Giełdzie Piosenki za piosenkę „Gondolierzy znad Wisły”\nNagroda Srebrny Gronostaj za interpretacje muzyczną na festiwalu w Rennes\nNagroda Srebrny Pierścień na FPŻ w Kołobrzegu za piosenkę: „Ballada o żołnierzu, któremu udało się powrócić”\nII nagroda na Coupe d”Europe Musicale w Villach\nWyróżnienia na festiwalu w Tokio za piosenkę: „Odpływają kawiarenki”\nNagroda Srebrny Gwóźdź Sezonu 1975 przyznawany przez redakcję „Kuriera Polskiego”\nII nagroda na festiwalu w Dreźnie za piosenkę „Mój słodki Charlie”\nWystępowała w filmie i teatrze:\n„Ile jest życia” – wykonanie piosenki\n„Motylem jestem czyli romans 40-latka” jako piosenkarka Irena Orskia oraz wykonanie piosenek\n„Bar Atlantic” – wykonanie piosenki\n„Twarze i maski” – wykonanie piosenki\n„Piękny widok” jako Ona, Mary-Lou, Teatr Polski w Waszyngtonie\nZadzwonił do mnie ktoś z Zespołu Filmowego „X”, mówiąc, że Krzysztof Teodor Toeplitz i Jerzy Gruza napisali scenariusz do kinowej wersji popularnego serialu telewizyjnego „Czterdziestolatek”. Film miał opowiadać o inżynierze, który marzy o oderwaniu się od swojej szarej rzeczywistości i zakochuje się w gwieździe estrady, która jest dla niego synonimem lepszego, ciekawszego życia. Scenarzystom bardzo podobała się piosenka „Motylem jestem”, a moja kariera była dla nich idealnym wzorem sukcesu. Dlatego zaproponowali, żebym zagrała w tym filmie jedną z głównych ról. Wahałam się, nie miałam przecież żadnego doświadczenia jako aktorka, nie licząc „Kółka Dramatycznego” przy katedrze oliwskiej, ale zapewniano mnie, że Jerzy Gruza zatroszczy się o wszystko i przygotuje mnie tak, że nie będę się musiała niczego obawiać. Po głębokim namyśle zgodziłam się. Zaufałam zawodowcom i już po pierwszych próbach wiedziałam, że dam sobie radę. Miałam zostać sobą i grać siebie. Więc zagrałam siebie – znaną piosenkarkę. […]\nJakie były objawy utożsamienia pani z Ireną Orską?\nDostawałam listy, czasami telefony: „Pani Ireno, zawiodła nas pani! Jak pani mogła odebrać męża całej rodzinie? To przez panią Karwowski zdradził żonę! Jest pani taka niecna! Jak pani mogła zostawić nieszczęśliwego człowieka w lesie! To wszystko przez panią! Potworne.\nAle to nie wszystko. W trakcie filmu podałam Karwowskiemu numer telefonu wymyślony na poczekaniu. Okazało się, że to był faktycznie czyjś numer, i poinformowano mnie, że po premierze filmu widzowie wydzwaniają do tego człowieka, żądając rozmowy z Ireną Jarocką, ewentualnie z Ireną Orską. Głęboko współczułam właścicielowi tego numeru.\nParę miesięcy temu dostałam e-mail od fotografa, który napisał na początku, że chciałby mi zrobić sesję zdjęciową, przysłał adres swojej strony internetowej, żebym mogła zapoznać się z jego pracami. Na końcu napisał, że właśnie on jest tą osobą, do której od premiery filmu dzwonią ludzie i że w zasadzie już się z tym pogodził.\nSkontaktowałam się z nim, pochwaliłam zdjęcia, ale przede wszystkim wyraziłam nadzieję, że będzie okazja do spotkania się przy kawie, żebym mogła go przeprosić za tę niewygodę. On mi na to odpisał, że te telefony to była dla niego przyjemność, że niektórzy do dzisiaj dzwonią, a on w zasadzie nie ma nic przeciwko temu.\nJakiś czas później przyjechałam do Polski, ale zapomniałam zabrać ze sobą jego adres e-mailowy i numer telefonu, a chciałam umówić się na spotkanie. Na szczęście miałam kasetę z filmem „Motylem jestem” i poszukałyśmy z koleżankami tego numeru telefonu. Po latach, tak jak widzowie dzwonią do tego człowieka po obejrzeniu filmu, tak i ja zadzwoniłam.\nOdebrała jakaś Pani, potwierdziła, że to jest numer, pod który dzwonią fani „Czterdziestolatka”, a kiedy zapytałam o fotografa, poinformowała mnie, że jest dostępny po d innym telefonem, podała mi ten numer, nie pytając, kim jestem. Nawet się nie przedstawiłam, bo było mi głupio. Zadzwoniłam do niego, zaprosiłam na koncert i tak się spotkaliśmy. To było bardzo miłe spotkanie.\nFragment pochodzi z książki „Motylem jestem, czyli piosenka o mnie samej”.\nNagroda dla aktorki Danuty Szaflarskiej w Międzynarodowym Dniu Teatru


Mielec | korso.pl | portal miejski - wiadomości, informacje, firmy - Powiat Mielecki ma nowy Biuletyn Informacji Publicznej\nFunkcjonalny, nowoczesny, przejrzysty – taki jest nowy Biuletyn Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego w Mielcu.\nW przejrzystej konstrukcji nowego BIP (http://bip.powiat-mielecki.pl/) wyeksponowane zostały najważniejsze informacje związane ze starostwem, organami władzy i uchwalanymi przez nie aktami prawa. W podzielonych według tematyki zakładkach mieszkańcy znajdą też inne przydatne informacje w tym m.in. ogłoszenia wydziałów, zamówienia publiczne czy druki i formularze niezbędne do załatwienia spraw urzędowych.\nNowy biuletyn jest w pełni responsywny, co oznacza, że prawidłowo będzie wyświetlać się na wszystkich urządzeniach mobilnych tj. smartfony czy tablety. Strona spełnia najnowsze wymogi WCAG 2.0 dostosowujące ją do potrzeb osób niepełnosprawnych. Jest też spójna z odświeżoną w bieżącym roku stroną internetową Powiatu Mieleckiego dostępną pod adresem www.powiat-mielecki.pl.\nObie strony urzędu powstały w ramach projektu pod nazwą „Zintegrowany system świadczenia e-usług publicznych wraz z usługami wewnątrzadministracyjnymi” dofinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. W ramach tego samego projektu powiat zadbał o wizerunek stron internetowych Powiatowego Zarządu Dróg w Mielcu, Powiatowego Centrum Pomocy w Rodzinie w Mielcu oraz Domu Pomocy Społecznej w Mielcu, a także wprowadził cały szereg e-usług ułatwiających klientom korzystanie z usług urzędu.


Salon w weneckim stylu - Projektoskop.pl\nProjektoskop » Wystrój wnętrz » Salon w weneckim stylu\nMiasto wspaniałej sztuki i niepowtarzalnego stylu – oczywiście może to być tylko Wenecja. Dekoral Fashion podpowiada, jak stworzyć salon utrzymany w duchu tego wyjątkowego miejsca.\nPrzeczytaj również: Jak zaplanować kuchnię?\nChyba każdy, kto choć raz był w Wenecji, z łatwością uległ tajemniczej magii tego miejsca. Poranne espresso na gwarnym placu św. Marka. Podróż gondolą po zapierającym dech Canal Grande. Albo późna kolacja w urokliwej knajpce gdzieś niedaleko mostu Rialto. Nie da się ukryć, że każda chwila w tym mieście jest wyjątkowa. Jeśli jednak zapragniemy, klimat ten możemy przenieść także do naszego salonu.\nZobacz: Wanna w stylu miejskim\nZacznijmy od wyboru właściwych barw. Wenecja to miasto stylu i luksusu, dlatego ściany powinny ozdobić niebanalne kolory. Idealnie w tym celu sprawdzą się farby Włoskie Impresje marki Dekoral Fashion, które po wyschnięciu zyskują piękne, metaliczne refleksy. W ich palecie znajdziemy takie barwy, jak m.in. „Dolce Vita” (złoto), „Arrivederci” (srebro) lub „O Sole Mio” (miedź). Co więcej, farby te polecane są szczególnie do tworzenia efektów dekoracyjnych (np. imitujących fakturę lnu lub obłoki). Dzięki temu nasze ściany będą cieszyć nie tylko stylową kolorystyką, ale także i wyszukanymi wzorami. Aby jednak nie wprowadzać do wnętrza wrażenia przesady, warto zestawić na ścianach metaliczne Włoskie Impresje z matową emulsją Fashion Collection. To połączenie sprawi, że nasz salon będzie zarówno bardzo elegancki, jak i przyjemny w odbiorze.\nNie zapominajmy oczywiście o odpowiednich dodatkach, których wbrew pozorom nie powinno być zbyt wiele. Na środku najlepiej umieścić prostą sofę, wykonaną z czarnej skóry – np. klasyczną LC2 projektu Le Corbusiera. Można do niej dodać kilka geometrycznych, niewielkich mebli wykonanych z ciemnego drewna. Na podłodze umieśćmy włochaty dywan typu Shaggy. Na koniec zaś wprowadźmy do pomieszczenia kilka wyrazistych dodatków – czarna lampka lub oryginalny obraz na ścianie dopełnią charakteru wnętrza!REKLAMAPK


Przelicz Dekada na ms (Dekada na Milisekund)\nDekada a ms\nDekada a Milisekund\nIle Milisekund ma 1 Dekada?\n1 Dekada = 315 569 520 000 Milisekund [ms] - Przelicznik jednostek miary, za pomocą którego można przeliczyć np. Dekada na Milisekund\nPrzelicz Dekada na Milisekund (Dekada na ms):\nKalkulator ten pozwala na wprowadzenie wartości do przeliczenia wraz z oryginalną jednostką miary; na przykład '858 Dekada'. W ten sposób można użyć pełną nazwę jednostki lub jej skrót. Następnie kalkulator określa kategorię, do której należy jednostka miary, która ma zostać przeliczona, w tym przypadku 'Czas'. Po tym przelicza wprowadzoną wartość na wszystkie znane mu odpowiednie jednostki. Na liście wyników można również odnaleźć początkowo wyszukane przeliczenie. Ewentualnie wartość do przeliczenia może zostać wprowadzona w następujący sposób: '95 Dekada ile to ms' lub '96 Dekada a ms' lub '35 Dekada -> Milisekund' lub '98 Dekada = ms' lub '93 Dekada ile to Milisekund' lub '85 Dekada a Milisekund'. Dla tej opcji kalkulator również natychmiastowo odnajduje, na jaką jednostkę ma konkretnie zostać przeliczona początkowa wartość. Niezależnie od tego, która z możliwości zostanie wykorzystana, pozwala to uniknąć niewygodnego wyszukiwania stosownej pozycji na długich listach wyników z miriadą kategorii i nieskończoną liczbą obsługiwanych jednostek. We wszystkim wyręcza nas kalkulator, który załatwia całą sprawę w ciągu ułamka sekundy.\nPonadto kalkulator umożliwia stosowanie wyrażeń matematycznych. W rezultacie można nie tylko wyliczać liczby pomiędzy sobą, jak na przykład '(56 * 16) Dekada', ale też różne jednostki miary można łączyć ze sobą bezpośrednio w przeliczeniu. Może to wyglądać na przykład tak: '858 Dekada + 2574 Milisekund' lub '71mm x 70cm x 8dm = ? cm^3'. Oczywiście jednostki miary połączone w ten sposób muszą pasować do siebie i mieć sens w danej kombinacji.


Małgorzata Adamska-Chmiel drugim zastępcą burmistrza :: Wiadomości :: Jaslo4u.pl\nDo obowiązków nowego zastępcy będzie należało nadzorowanie wydziałów: Funduszy Zewnętrznych, Rewitalizacji, Strategii i Inicjatyw Społecznych, Wspierania Przedsiębiorczości oraz Biura Rzecznika Prasowego. - Jestem przekonany, że doświadczenie i wiedza pani Małgorzaty Adamskiej-Chmiel zostaną w pełni wykorzystane dla dobra naszego miasta, gdyż jego rozwój, ale także jakość życia mieszkańców zawsze były podstawą jej działań. W ostatnich latach była inicjatorką wielu przedsięwzięć zrealizowanych w naszym mieście. Ma też jedną bardzo ważną cechę – nie ma dla niej spraw przegranych – podkreśla Ryszard Pabian burmistrz Jasła, przedstawiając swojego nowego zastępcę.\nOd 2004 roku zarządza w Urzędzie Miasta funduszami europejskimi, najpierw jako pełnomocnik Burmistrza, a od 2005 r. jako Kierownik Wydziału, przygotowując i koordynując projekty unijne. W ramach powierzonych obowiązków Małgorzata Adamska-Chmiel zajmowała się również działaniami z zakresu rozwoju gospodarczego miasta (w latach 2008 - 2010 Kierownik Wydziału Funduszy Europejskich i Rozwoju Gospodarczego) oraz rewitalizacją miasta, począwszy od współpracy przy opracowaniu pierwszego dla Jasła Lokalnego Programu Rewitalizacji w 2004 r. Poza projektami unijnymi, współtworzyła i wdrażała funkcjonujące do dzisiaj projekty edukacyjne - Jasielski Uniwersytet Dziecięcy oraz Program – Jasło Miasto Wiedzy.\nNapisany dnia: 16.10.2019, 10:24 , Tagi: Brak\ndnia 16.10.2019, 10:32\nDobrze idzie, tak trzymać! Proponuję powołać jeszcze zastępców zastępców, ktoś "kompetentny" zapewne się znajdzie w szerokiej rodzinie najlepszej zmiany. Proponuję przyglądać się zatrudnieniom w Straży Miejskiej. Bacznie śledźcie kto zostanie zatrudniony na dwa stanowiska. W Jaśle kolesiostwo kwitnie pomimo jesieni.\ndnia 16.10.2019, 11:45\nkażdy powinien mieć co najmniej dwóch zastępców. :)\ndnia 16.10.2019, 11:59\nNiestety ludzie w Jaśle widzą co się dzieje a i tak zagłosują\nmiasto dziadków ciesza się jak zrobi dzień seniora i wszystko leci dostana po kielbasie i jakie to atrakcje w jasle. a cała rodzina już zatrudniona i kolesie. Szary się nie dostanie wiadomo jedna wielka banda. Ale wszystko do czasu.\ndnia 16.10.2019, 12:00\nNo i ze trzech sobowtórów - tak, żeby nikt nie wiedział kto jest kim...\ndnia 16.10.2019, 12:16\nProponuję dobudowac budynek bo za chwilę się wszyscy nie pomieszcza, no i oczywiście przyjąć na wszystkie posady jakie są urzedzie zastępców i dac ponad 10 tys na miesiąc za nic nie robienie tylko plotki i kawa od 8 do 16. I zakupy w czasie pracy i załatwianie swoich spraw.\nDalej głosujmy na nich. Nie ma słów to się nadaje do tv. Uwaga albo inne niech sprawdza warunki przyjęć i wykształcenia jakie mają a siedzą na stanowiskach. Ludzie że średnim wykształceniem.\ndnia 16.10.2019, 12:38\nGratulacje dla wspaniałej Pani Małgosi Adamskiej-Chmiel,w pełni Sobie zasłużyła na taką funkcję i szkoda,że tak późno.Tak pracowitej i aktywnej osoby brakowało w UM.Tyle dobrego dokonała dla Jasła,a ludzie nawet nie wiedzieli.Cieszmy się,że wreszcie doceniono Jej zasługi dla naszego miasta i środowiska.\ndnia 16.10.2019, 12:47\nJakoś nikt nie wymienia tych zasług...- podzielcie się z mieszkańcami tą info.\ndnia 16.10.2019, 13:22\nPan chory jak zwykle nie umie czytać. Przynajmniej jeden kompetentny zastępca.\ndnia 16.10.2019, 13:32\ndragoness. Jest chociaż z jedna dziedzina w której nie jest Pani ekspertem i się nie wypowie?\ndnia 16.10.2019, 13:35\nktoś się przebudził i "zapachniało siarką" ???...\ndnia 16.10.2019, 14:03\nTak. Telenowele i kiblowe popołudniowe seriale. Tudzież chłam w stylu czaru par, mam talent i ninja warrior, tudzież starsza panni musi bzyknąć.\na widzisz...po wyborach już jest lepiej...ale nie wszystkim...\ndnia 16.10.2019, 18:29\nZ tego co czytam w życiorysie to z takim wykształceniem ta Pani śmiało mogłaby być burmistrzem.\ndnia 16.10.2019, 18:51\nAle malkontentom i tak nie pasuje.\n@ Do Ddf\ndnia 16.10.2019, 19:12\nTeż tak myślę,ale tak bywa,że szefowie zbierają laury za osiągnięcia lojalnych pracowników.\ndnia 16.10.2019, 21:47\nNo i do czego,ten komentarz?,jaki komentator,taka inteligencja komentującego,zwykłe zero.\ndnia 16.10.2019, 21:50\nWybór ten ( i wybór poprzedni) wskazują co się będzie działo do końca tej kadencji. Może co nieco" działań tzw. "miękkich" , gdzie miliony złotych idą na rzeczy inne niż "twarde" tj. większe inwestycje.\nW każdym razie najważniejsze rozwiązania i bolączki miasta muszą poczekać co najmniej parę lat lub jeszcze dłużej - jeżeli np. A.C. ponownie wskoczy na stolec.\nTeż będzie stawiał na promocję i rewitalizację.\nTymczasem obwodnice, strefa produkcyjna, dostęp komunikacyjny do dróg zewnętrznych, brak perspektyw dla młodych , marazm i stagnacja - to cierpliwie poczeka na rozwiązanie.\nTylko, że inni, nawet w pobliżu, nie stoją w miejscu. Jadą coraz szybszymi samochodami, a my z zadyszką gonimy na rowerze, z którego często spada łańcuch.\nNajbardziej śmieszy mnie pogląd, że ostatnie wybory przyniosą coś dobrego dla Jasła. Nie takie stanowiska jaślanie w przeszłości nieraz piastowali i nic z tego nie wynikło dla Jasła. Gratuluję wyborcom naiwności.\ndnia 16.10.2019, 22:48\nTeraz sie nie studia licza tylko kazdy wie co\ndnia 16.10.2019, 23:00\nOdezwała się nastolatka.Nie dziwota,że szkoła w rozsypce,jak się ma taką nauczycielkę.Obciach...\ndnia 16.10.2019, 23:28\nTeż tego nie oglądam!\ndnia 16.10.2019, 23:56\nLeopardzie kochany, sorry za lapsus. Oczywiście fiknąć, a nie bzyknąć. Program taki durny w telewizorni. Co do rozwoju szkoły, ma się świetnie, zwłaszcza po podpisaniu porozumienia o współpracy z firma lotniczą.\ndnia 17.10.2019, 00:09\nZ czasem i tych dziedzinach będzie Pani ekspertem.\ndnia 17.10.2019, 01:22\n"DWÓRKI GLAPIŃSKIEGO" no i mamy w Jaśle ten sam układ!\nGratulacje za kopiowanie!\ndnia 17.10.2019, 06:29\nCo z tego, że pozyskane będzie nawet 200 czy 300 milionów jeżeli wydane zostaną one na rzeczy może i ważne ale nie najważniejsze.\nJak w rodzinie. Jeżeli znajdzie się duża lub nawet ogromna kasa ale wydana zostanie na wyjścia do opery, do kina, na wycieczki, na książki u komputery,na ozdoby i wojaże (wszystko bardzo potrzebne - bo to kultura i nauka) , to dzieci nadal będą chodziły głodne i bose ale będą kulturalne.\nInwestycje wymagają przygotowania. Nawet gdyby np. Pani K. (po sukcesie wyborczym) załatwiła kasę na obwodnicę północną (lub zakład utylizacji odpadów - ha, ha ,ha), to nikt nie wskaże jej przebiegu, bo nikt o tym nawet nie myśli i nie zamierza się tym zająć.\nDotyczy to także innych nie rozwiązanych problemów, które po prostu są bezterminowo odłożone.\nPo się uczenie nazywa wybór priorytetów.\ndnia 17.10.2019, 06:32\nMając po wyborach tak "silne" wsparcie w Warszawie władze powiatu i miasta nie powinny mieć wymówek, że nic się nie da zrobić, bo rządzi wróg, czyli np. PO.\ndnia 17.10.2019, 10:13\nNie ma na to szans, panie spoko. Intelekt nie pozwala.\ndnia 20.10.2019, 22:54\nGratulacje dla Pani Małgosi ja również uważam że z takim wykształceniem powinna być dawno doceniona\ndnia 16.10.2019, 10:41\nPrzeciez ona jest rodzina z burmistrzem\ndnia 16.10.2019, 10:54\nCo na taką nominację radni ze środowiska prezesa Przetacznika?\ndnia 16.10.2019, 19:43\nA kogo to obchodzi jak nie mają większości ?? Hehe\n@ Polaku Otwórz Oczy i wyłacz TV\ndnia 16.10.2019, 10:57\ndnia 16.10.2019, 11:06\nDo wieczora przewiduje około 100 komentarzy pod tym tekstem.\ndnia 16.10.2019, 11:37\nNo to fawora burmistrza Czarneckiego chyba?\n@ Brunet wieczorową porą\ndnia 16.10.2019, 11:50\nNa wynagrodzenie zastępcy pieniądze są, ale np. na dodatki funkcyjne za wychowawstwo dla nauczycieli w przedszkolach już był problem.\ndnia 16.10.2019, 12:23\nWszyscy by tylko chcieli brać, ale pracować efektywnie, o to już nie ma komu...\ndnia 16.10.2019, 11:53\nA do jakiej partii należy ta Pani?\ndnia 16.10.2019, 12:05\nCo za rąbnięci ci ludzie z Jasła. Kobieta wykształcona na wysokim poziomie, merytoryczna. To jakich ludzie chcielibyście widzieć zarządzających miastem? - wolicie kolesiów bez wykształcenia piastujących wysokie stanowiska???!!! Zdrowo stuknięci Ci którzy wolną bezrozumnych mózgowców!\ndnia 16.10.2019, 17:06\n@ do ptasznik\ndnia 17.10.2019, 09:36\npo co drugi zastępca. Tam jeden nie ma co robić. W tym jest sedno.\ndnia 16.10.2019, 12:12\nMiasto dostało 150 mln zł. dofinansowania - ale do czego i czy są to inwestycje generujące zyski czy dalsze nakłady dla lokalnej społeczności. Jeszcze jedna sprawa ile kredytów rajcy miejscy wzięli za przeprowadzenie tych inwestycji i dlaczego nie ma zrównoważonego budżetu, tylko ciągle rosnące zadłużenie i deficyt - czy takimi prawami mają się kierować wszyscy lokalni "przedsiębiorcy" wzorując na "reprezentantach miejskich"...???\ndnia 16.10.2019, 15:26\nŻeby dostać dofinansowanie z funduszy europejskich trzeba zaciągnąć kredyt bo takie są wymogi kołchozu brukselskiego tylko, że mało kto o tym wie. Większości wystarczy karteczka że coś tam było współfinansowane ze środków europejskich i już dostają orgazmu z tego powodu.\ndnia 16.10.2019, 15:27\nOczywiście te kredyty spłacają mieszkańcy w postaci wyższych podatków i opłat.\ndnia 18.10.2019, 15:03\nnie pisz bzdur ,żeby dostać dofinansowanie Unii , trzeba mieć wkład własny na jakąś inwestycję , a nie kredyt, chyba ,ze nie masz swojej kasy to bierzesz kredyt na wkład własny...\ndnia 16.10.2019, 12:24\nimponujący życiorys! Brawo\nPani Małgosia to wspaniała osoba,solidna,edukabilna,chłonna wiedzy i pomysłów na rozwój Jasła.Skutecznie pisała projekty,by zasilić przedsięwzięcia dla miasta.Takich ludzi nam trzeba.\ndnia 16.10.2019, 21:44\nSzczególnie jeśli chodzi o projekt aktualnie budowanej ścieżki rowerowej i wycięcie kilkunastu drzew w mieście. To są te cudowne pomysły dla miasta???\n@ Do Oli\ndnia 16.10.2019, 22:09\nGdyby była burmistrzem,drzewa nadal by rosły.\nPowinniśmy zayrudnic na rok burmistrza krosna pokazal by Ryszard owi. Jak preznie rzadzic miastem wtyd panie burmistrzu mysle że nastepna kadecie juz pana nie bedzie niech pan spojrzy na Krosno jak wyglada brak słów jesli tak falej pujdzie jaslo bedzie gołe\ndnia 16.10.2019, 12:50\nWłaśnie dlatego wziął taką osobę,aby podnieść miasto na wyższy szczebel.Powodzenia.\ndnia 16.10.2019, 12:48\nA kto i kiedy będzie 3 zastępca,???\ndnia 16.10.2019, 13:00\nPewno P. Antoni się przeprosi i powróci do łask po "nieudanym plebiscycie"...\ndnia 16.10.2019, 23:21\nPewno masz rację bo narobili chłopu nadziei że Wiejską ma na wyciągnięcie ręki, a tu masz nie docenili wyborcy, poza tym w sejmiku musi się czuć nie swojo ze względu na znikomą ilość platformersów.\ndnia 16.10.2019, 13:17\nCzy Elwira ma zastępcę?\n@ Do Ja siek\ndnia 16.10.2019, 19:06\nNie,gdyż jest niezastępowalna.\ndnia 16.10.2019, 13:50\nOooo zna francuski...\n@ po francusku\ndnia 16.10.2019, 22:02\nZnam jednego co umie "po francusku" ale się brzydzi...\ndnia 16.10.2019, 13:54\ndnia 16.10.2019, 15:29\nsuper!właśnie takich ludzi potrzebujemy w naszym mieście!brawa!!!\ndnia 16.10.2019, 15:43\nTylko brawa i vivaty...efektywność się nie liczy...\n@ Gorzka prawda\ndnia 16.10.2019, 16:38\nTak w Jaśle bywa,że depcze się ludzi uczciwych,pracujących z pasją i poświęceniem.Kto się uczy,sumiennie wykonuje powierzone zadania,to krytykować,bo leserzy nie zabłysną,a pracować się nie chce.\nNależałoby poznać tę sumienność, tę pasję, to poświęcenie, oraz korzyści i efektywność jakie te działania wnoszą dla lokalnej społeczności...\ndnia 17.10.2019, 13:58\nTaktowna osoba nie będzie się wychwalać osiągnięciami.Pracuje sumiennie,by mieć poczucie spełnienia,z rzetelności i uczciwości.Trudno uwierzyć,że jeszcze tacy ludzie istnieją?Nie można wszystkich oceniać jedną miarką.Jak czuje się osoba,która dużo zarabia,a obowiązki lekceważy,lub przesiedzi w pracy,stwarzając pozory gorliwej/spacery po korytarzu i afiszowanie się swoim stanowiskiem i strojem/.Nie ma sprawiedliwości.\ndnia 16.10.2019, 16:57\nA po co te komentarze , noc nie zrobicie wiadomo ze w jasle stanowiska kierownicze dostaje się po znajomościach\ndnia 16.10.2019, 17:40\nTrzeba szybko rozbudowywać oddział Psychiatryczny, bo jak widzę z komentarzy pacjentów przybywa.\ndnia 16.10.2019, 18:18\nDziękujcie Bogu, że chciała przyjąć to stanowisko i pracować dla dobra Jasła. Oceniać będziecie później. Powodzenia Małgosiu. Pozdrawiam wszystkich, którym jeszcze się chce pracować w urzedzie.\ndnia 17.10.2019, 09:44\npracować mogła, ale drugi zastępca w grajdole ?\ndnia 16.10.2019, 18:45\nPani Małgosia będzie nadal robiła to samo i miała ten sam zakres obowiązków\nco dotychczas, ale będzie miała już stanowisko jako\nzastępca burmistrza miasta Jasła.\n@ Pracowitość doceniona\ndnia 16.10.2019, 19:02\nSzkoda,że tak późno.Cieszmy się,że taka osoba a nie inna będzie pracować dla miasta.W pełni zasłużony awans.\ndnia 16.10.2019, 19:37\nWydział Rozwoju Gospodarczego w UM ??? To nie może być rzeczywistość.\ndnia 16.10.2019, 19:46\nSzkoda ,że brakuje przedstawicieli PIS w Radzie Miasta. Od nowego roku mogli by odwołać Pana burmistrza\ndnia 16.10.2019, 20:01\nBrakuje jeszcze zastępcy Kierownika Wydziału Śmiesznych Kroków, panie Pabian..\ndnia 16.10.2019, 20:11\nPrzynajmniej miło popatrzeć, ładna, skromna, elegancka bez posklejanych rzęs.\ndnia 16.10.2019, 20:19\nJaslo nie zginie jesli będzie miec takich ludzi na stanowiskach :)\nKto by tez pomyślał, że tak aktywne tam sa i kobiety.\ndnia 16.10.2019, 21:24\nO jakich ludziach prawisz - czy o tych co nie potrafią wydajnie pracować i szukają sobie pomocy mając "nadmiar obowiązków" - może dla przejrzystości owej służby przedstawią czasowy harmonogram pracy burmistrza i jego zastępców. Chyba mieszkańcy, których to reprezentują mogą ocenić wydajności ich pracy ...???\ndnia 17.10.2019, 17:13\nPozdrawiam Pana Wiecznie z Niczego Niezadowolonego.\ndnia 16.10.2019, 22:12\nNie znam tej Pani, trudno coś powiedzić o urzednikach miasta które leży koło Krosna , bez obwodnicy z upadajacym przemysłem próbujacego dogonić Strzyżów.\ndnia 16.10.2019, 22:54\nPodac burmistrza o zle zarzadzanie i usuniecie\ndnia 16.10.2019, 22:55\nJuz cala rodzina ma prace i to jaką\ndnia 16.10.2019, 22:56\nLudzie zrubcie cos bo to wasze pieniądze a oni tylko robia dla siebie\ndnia 17.10.2019, 03:26\ndnia 17.10.2019, 06:51\nKABARET !!! i ŻENADA !!! to jedyne słowa które przychodzą mi na myśl !!!\ndnia 17.10.2019, 07:10\nCiekawe za co dostała ten stołek i czy ta druga, wybitnie zdolna nie będzie zazdrosna?\ndnia 17.10.2019, 08:01\nDlaczego ja nie dostałem aktu powołania. Skończyłem fizykę ciała stałego na AGH\nw Krakowie, i jednocześnie matematykę uniwersytecką. Znam j.ang. rosyjski.\ndnia 17.10.2019, 09:32\nTa Pani powinna startować na Euro posłankę bo ma odpowiednie wykształcenia\n@ do tylko normalność\ndnia 17.10.2019, 11:20\nWybrałeś złe kierunki studiów. Było studiować marketing\ndnia 17.10.2019, 12:35\ndnia 17.10.2019, 12:56\nChcem potwierdzić że pani Małgorzata Adamska Chmiel jest drugim zastępcą i że posiada bardzo dobre wykształcenie do sprawowania tej funkcji. Czy ten komentorz jest na temat???.\ndnia 17.10.2019, 13:57\nW ostatniej kadencji rządów PiSuarów tworzą nowe koryta dla swoich przydoopasów, aby jak najwięcej wyciągnąć kasy z budżetu dla nieudaczników. Na zasadzie mierny, bierny ale wierny. Żenada.\ndnia 17.10.2019, 14:30\nNieudaczniki to są mieszkańcy miasta Jasła i okolicznych wsi zwanych osiedlami.\nZawsze są przeciwni wszystkiemu co ma służyć dla rozwoju miasta\ni dla dobra mieszkańców.\nPrzykłady : protesty i sprzeciwy wszystkich wariantów obwodnic\njednej północnej, Warzyce - Kowalowy\ni drugiej zachodniej Podzamcze - Topoliny.\nNie płakać na burmistrza, tylko mieszkańcy Jasła trzymać tak dalej i protestować.\nWięcej pieniędzy dla sąsiednich miast z czego są zadowoleni ich mieszkańcy\ni chwalą nasze miasto Jasło.\nCzas korzystania z dotacji już mija.\nZ takim społeczeństwem nie pomoże w nowych inwestycjach\ni nie dojdzie do ładu nawet nowa pani wice burmistrz.\ndnia 17.10.2019, 19:26\nZ takim uwstecznionym jasielskim społeczeństwem, z którym nie można\nnic zdziałać nie pomoże też nawet żaden burmistrz miasta Jasła.\ndnia 17.10.2019, 20:20\nDobrze że ma takiego klakiera, który zawsze bezkrytycznie klaszcze w łapki, widocznie mu tak dobrze:-)\ndnia 17.10.2019, 20:16\nŻyczę powodzenia Nowej Pani Viceburmistrz, zdrowia i niech się wiedzie.\ndnia 17.10.2019, 21:03\nW Krośnie jest bardzo niskie bezrobocie, prezydent postawił na przedsiębiorczość a zna się na tym.W ubiegłym roku stopa bezrobocia w Krośnie była najniższa na Podkarpaciu. Ostatnio miał świetny pomysł przejęcia terenów koło Krosna, które chciał przeznaczyć na inwestycje. W Jaśle trzeba kogoś z wizją. Takie jest moje zdanie drodzy Internauci, w większości macie racje. Pozdrawiam\nLudzie zawistni,nie pomyślą,że Pani Małgosia pracuje w Urzędzie Miasta i proszę poczytać,jaki ma zakres obowiązków.To,że przeszła z jednego pokoju do drugiego,to dobra decyzja burmistrza.Docenił Jej efektywną pracę i widzi duże możliwości we współpracy.Żal mi Pani Małgosi,nawet tak myślę:czy warto być gorliwym w pracy?Brak słów na tę zawiść i zazdrość.\ndnia 17.10.2019, 23:09\nMoże w ramach równowagi i oszczędności, zwolnić by tą Panią vice burmistrz od kwiatków i asystowania burmistrzowi. Są odpowiednie wydziały i ich kierownicy, którzy powinni się zająć tym, co robi pani Elwira. A tak z innej beczki - ciekawe na co wydano pozyskane fundusze -\nwcale niemałe. Jakoś nie widać tych inwestycji za tak duże pieniądze. Warto by było, żeby w końcu jakaś służba skontrolowała nasz Urząd miejski.\ndnia 18.10.2019, 06:37\nJako mieszkaniec tego miasta masz prawo dostępu do informacji publicznej, w tym do zapytania na co wydano owe 150 baniek. To, że nie widać tego na mieście nie znaczy, że ich nie wydano.\ndnia 18.10.2019, 11:56\nJak to nic nie widać - z oddali widać lampki migające w asfalcie - ach DISCO dzień w dzień chce mi się tańczyć już od tygodnia - vivat academia vivant professores.\ndnia 18.10.2019, 14:47\npanie pabian chyba sobie pan jaja z ludzi robi wywiesc na taczkach\n@ Land J N\ndnia 19.10.2019, 16:00\nGratuluję Pani, słusznie się Pani to stanowisko należy, życzę Pani wytrwałości i pogodnego usposobienia jak dotychczas.\ndnia 20.10.2019, 04:49\nGratuluję !!! Życzę powodzenia !!! Pozdrowionka z Międzyzdrojów. M.BANIAK.\ndnia 21.10.2019, 15:51\nJaślanie to przewrotni ludzie.\nNajpierw gratulują a po pół roku opluwają.\nNie ma co się zawczasu cieszyć.\nCzeka ją ciężka praca bez uznania a nawet upokarzające opinie.


PC-DMIS EMS | Hexagon Metrology | Polska i Kraje bałtyckie\nPakiet EMS to ściśle zintegrowana rodzina programów; programy te umożliwią firmom z różnych branż integrację modeli CAD, procesu produkcyjnego i kontrolnego w jeden system metrologiczny. Oprogramowanie łączy wiele strumieni danych pochodzących z różnych źródeł w jeden i zapewnia szeroki zestaw funkcji do analizy tych danych. Tworzy raporty w szerokim zakresie formatów odpowiednich dla różnych odbiorców. Wszystkie moduły wyglądają podobnie, istnieje możliwość wymiany danych i części programu pomiarowego miedzy nimi. Producenci stworzyli więc narzędzie, które zredukuje ilość błędnie wykonanych pomiarów, poprawi przepustowość i zminimalizuje koszty.\nPC-DMIS Gear ułatwia pomiar kół zębatych. Pomiar kół zębatych na maszynie CMM zawsze był zniechęcający. Podjęcie decyzji dotyczącej najlepszej metody kontroli i interpretacji wyników pomiaru przez długi okres było domeną ekspertów. Zwykła orientacja koła zębatego wymagała dosyć dużego doświadczenia od inżyniera. Oprogramowanie PC-DMIS Gear eliminuje te utrudnienia i sprawia, że osoby niebędące ekspertami będą mogły przeprowadzać szybkie i poprawne pomiary kół zębatych.\nPC-DMIS Blade ułatwia opracowanie programów pomiarowych dla łopatek turbin. Oprogramowanie zostało zaprojektowane we współpracy z wieloma producentami łopatek; jest kompletnym rozwiązaniem przeznaczonym do analogowego skanowania przekrojów łopatek. Oprogramowanie PC-DMIS Blade zostało wyposażone w przyjazny GUI (graficzny interfejs użytkownika), który umożliwia szybką identyfikację części, wybór przekroju, który zostanie pomierzony oraz rozpoczęcie procesu skanowania. Skanowanie innego typu łopaty to kwestia łatwego określenia nowych parametrów. Nie jest potrzebne dodatkowe programowanie maszyny CMM.\nSingle Touch Interface™ (STI+) ułatwia dodawanie interfejsów użytkownika do PC-DMIS. STI+ pozwala użytkownikom nie będącym ekspertami w dziedzinie CMM, prowadzić programy pomiarowe po minimalnym przeszkoleniu. Oprogramowanie jest przeznaczone dla firm, w których operatorzy maszyn i personel pracujący na linii produkcyjnej muszą sprawdzić efekty swojej pracy, ale nie mają czasu, aby zostać ekspertami w dziedzinie CMM.


Koktajl na odchudzanie - Smaczne Przepisy Koktajl na odchudzanie - Smaczne Przepisy\nSmaczne Przepisy > Blog > Napoje/koktajle > Koktajl na odchudzanie\nNapoje/koktajle Polecane Przepisy Uncategorized\nPogoda dopisuje coraz bardziej, a my przejedzeni po długich weekendach czasie gdy było chłodno i każdy sobie pozwalał na więcej tłumacząc, a wręcz obiecując sobie, że od poniedziałku dieta. Dni mijały, a nasze postanowienia no cóż. Teraz idzie lato czas wakacji/urlopów odpoczynku nad wodą, chwil gdy pokazujemy coraz więcej ciała chcąc złapać promienie słońca które pozostawią piękną opaleniznę. Warto wtedy poświęcić chwilę czasu i przygotować sobie mały detoks. Koktajl odchudzający który pomoże nam zgubić zbędne kilogramy. Możemy go stosować przez 5 dni, później należy zrobić 10-dniową przerwę i możemy kurację powtórzyć, ale nie częściej niż raz na pół roku, bo jak wiadomo umiar jest najważniejszy.\nKoktajl odchudzający pijemy rano na czczo, by jego efekty były widoczne. Koktajl odchudzający pomoże nam spalić więcej kalorii, oczyścić organizm jak również uzupełnić braki składników odżywczych w naszym organizmie. Pamiętajmy jednak o tym, że aby utracić zbędne kilogramy poza piciem koktajlu trzeba pamiętać o aktywności fizycznej oraz o wyeliminowaniu z diety produktów o wysokiej zawartości cukru oraz tych przetworzonych. Niezwykle istotną rzeczą jest, by w czasie spożywania koktajlu uzupełnić odpowiednią ilość wody, by nie doprowadzić naszego organizmu do odwodnienia. Najlepiej jest spożywać ok.3 litrów wody niegazowanej dziennie, a w upały nawet więcej. Efekt jest prawie natychmiastowy więcej energii i uczucie lekkości będą nam towarzyszyć od pierwszego dnia. To co gotowi do działania?\nOgórek myjemy, kroimy na mniejsze kawałki.\nNatkę pietruszki myjemy, osuszamy i drobniej siekamy.\nNastępnie umieszczamy w blenderze i miksujemy.\nDo zmiksowanych składników dodajemy sok wyciśnięty z jednej cytryny oraz wodę.\nKoktajl przelewamy do szklanki i spożywamy.\nGdy nie mamy pod ręką ogórka możemy użyć zielonej papryki średniej wielkości.\nOrzeźwiająca woda smakowa z cytryną, miętą i ogórkiem Mikstura na odporność z domowej apteczki Koktajl brzoskwiniowo – imbirowy Smoothie z malin i melona Koktajl pomarańczowo-jabłkowy\nTagi: dieta, koktajle, napóje, śniadanie, zdrowie\nJedna odpowiedź do “Koktajl na odchudzanie”\n30 maja, 2016 o 9:39 am\nTo od jutra zaczynamy