Wyższa Szkoła Biznesu - National Louis University jest renomowaną szkołą wyższą, która rozumie potrzeby rynku pracy i daje swoim absolwentom poszukiwane na tym rynku umiejętności i wiedzę. Na kierunkach Zarzadzanie i Marketing, Politologia oraz Informatyka studiuje ok. 4000 studentow. WSB-NLU realizuje rownież studia MBA oraz studia podyplomowe. W WSB-NLU wykłada 165 pracowników etatowych (34 profesorów, 14 adiunktów, 60 asystentów oraz 57 lektorów języka angielskiego, niemieckiego i francuskiego).\nWSB-NLU jest jedną z najlepiej wyposażonych Uczelni w Polsce. Posiada 5 nowocześnie wyposażonych obiektów dydaktycznych o łącznej powierzchni 12560 m2, a w nich 5 sal amfiteatralnych kompletnie wyposażonych w sprzęt audio-wizualny oraz 55 sal ćwiczeniowych i pracowni językowych. Sala wideokonferencyjna umożliwia studentom uczestniczenie w wykładach prowadzonych przez zagranicznych profesorów. Do dyspozycji słuchaczy oddanych jest 10 laboratoriów komputerowych. Studenci mogą korzystać z popularnych obecnie systemów operacyjnych, szerokiej gamy oprogramowania wspomagającego prace biurowe, środowisk programistycznych, a także programów graficznych i finansowo-księgowych. Stanowiska komputerowe posiadają dostęp do Internetu oraz Intranetu. Na korytarzach budynków znajdują się ogólnodostępne terminale intranetowe i internetowe przeznaczone do sprawdzania poczty elektronicznej oraz przeglądania stron WWW.\nWSB-NLU posiada również bardzo dobrze wyposażoną bibliotekę, w której znajduje się ponad 56 tys. książek, w tym ok. 8 tys. podręczników do nauki języków obcych. Biblioteka prenumeruje stale ponad 2000 tytułów czasopism. Na terenie biblioteki znajdują się terminale komputerowe umożliwiające dostęp do wirtualnych zasobów biblioteki WSB-NLU oraz do ogromnych zasobów światowej informacji naukowej. WSB-NLU współpracuje z ponad 30 uczelniami z całego wiata. Współpraca polega głównie na wymianie studentów i kadry dydaktycznej, organizacji wspólnych projektów naukowych, uczestnictwie w seminariach i spotkaniach akademickich, wymianie publikacji naukowych oraz projektów akademickich. Partnerzy wiodacy to uczelnie amerykanskie - National-Louis University z Chicago oraz De Paul University z Chicago.\nWyższa Szkoła Biznesu NLU w Nowym Sączu zrealizowała szereg projektów dotyczących podnoszenia kwalifikacji pracowników przedsiębiorstw o charakterze lokalnym i regionalnym. WSB-NLU ma również duże dowiadczenie w realizacji projektów międzynarodowych dotyczacych edukacji oraz ksztalcenia zawodowego (Leonardo da Vinci, Socrates, EQUAL, PAUCI, CEUME).\nCapgemini jest jednym z największych na świecie dostawców usług z zakresu konsultingu, technologii informatycznych i outsourcingu. Capgemini wyróżnia na rynku szczególny sposób pracy z klientami, który został nazwany Collaborative Business Experience - Współdziałanie w biznesie. Poprzez współdziałanie z klientem w osiąganiu wspólnego sukcesu oraz wnoszenie wymiernej wartości, Capgemini pomaga firmom wdrażać strategie wzrostu, rozwijać nowoczesne technologie i podnosić pozycję konkurencyjną na rynku.\nFirma Capgemini zatrudnia około 55 000 pracowników na całym świecie i odnotowała w roku 2003 przychód w wysokości 5,7 mld euro.\nPolski zespół liczy ponad 350 specjalistów. Są to eksperci z zakresu doradztwa strategicznego, finansowego, marketingowego, zarządzania łańcuchem dostaw (SCM), transformacji i restrukturyzacji przedsiębiorstw, zarządzania wartością firmy (VBM), controllingu, zarządzania zasobami ludzkimi, rozwiązań e-biznesowych, fuzji i przejęć, implementacji systemów klasy ERP, zarządzania relacjami z klientem (CRM) oraz outsourcingu procesów biznesowych i informatyki.\nGłównymi odbiorcami usług Capgemini są przedsiębiorstwa produkcyjne, energetyka i przedsiębiorstwa użyteczności publicznej, handel, produkcja dóbr konsumpcyjnych, hi-tech, transport, telekomunikacja i media, przemysł chemiczny i farmaceutyczny oraz sektor bankowy i ubezpieczeniowy. Eksperci Capgemini Polska sprawdzili się jako specjaliści w wielu branżach na polskim rynku. Doświadczenie i osiągnięcia we współpracy z firmami telekomunikacyjnymi czy energetycznymi udowadniają rozumienie specyficznych problemów sektorów będących pod presją zmieniającego się rynku. W firmach telekomunikacyjnych i energetycznych eksperci Capgemini Polska planują i wdrażąją projekty z zakresu doradztwa biznesowego i technologicznego. Skuteczne wdrożenia rozwiązań informatycznych, między innymi z zakresu CRM, systemów bilingowych czy Operating Support Systems, pokazują możliwości wykorzystania najlepszych praktyk i doświadczeń globalnych na rynku polskim.\nPolski oddział Capgemini ma swoje siedziby w Warszawie, Wrocławiu oraz w Krakowie, gdzie ulokowany jest nowoczesny, wyspecjalizowany ośrodek outsourcingu procesów biznesowych (BPO)\nPolskie Stowarzyszenie Zarządzania Kadrami powstało w maju 1994 roku i jest jedyną profesjonalną organizacją stworzoną przez polskie środowisko HR, stanowiącą platformę porozumienia i współdziałania na rzecz rozwoju nowoczesnych metod i technik zarządzania kapitałem ludzkim w Polsce. Jest to Stowarzyszenie zawodowe, dobrowolne, społeczne i samorządowe, zrzeszające przede wszystkim dyrektorów personalnych, pracowników działów kadrowych, ale także konsultantów i naukowców zajmujących się problematyką zarządzania zasobami ludzkimi.\nPSZK jest członkiem Europejskiego Stowarzyszenia Zarządzania Kadrami (EAPM) oraz Światowej Federacji Stowarzyszeń Zarządzania Personelem (WFPMA). Jest również jednym z sześciu partnerów Inicjatywy "Personel XXI wieku" oraz współorganizatorem między innymi takich projektów jak "Dyrektor Personalny Roku".\nCelem Stowarzyszenia jest z jednej strony integracja środowiska zawodowego związanego z zarządzaniem ludźmi (HRM), ale także zapewnienie wymiany praktycznej, fachowej wiedzy w kraju i na świecie, opracowywanie i propagowanie standardów odnoszących się do działalności związanej z zarządzaniem kadrami w organizacjach, jak również reprezentowanie jego interesów wobec władz państwowych, związków pracodawców, pracobiorców czy opinii publicznej.\nInstytut Pracy i Spraw Socjalnych jest placówką naukowo-badawczą podejmującą problemy pracy i polityki społecznej w sposób interdyscyplinarny. Kierunki naszych prac badawczych są dostosowane do bieżących potrzeb polityki społeczno-gospodarczej kraju. Do głównych obszarów badawczych możemy zaliczyć: problemy pracy (polityka rynku pracy, migracje zarobkowe, zarządzanie pracą, zawodoznawstwo, ustawodawstwo pracy); zbiorowe stosunki pracy oraz zagadnienia z zakresu polityki społecznej (polityka społeczna państwa, zabezpieczenie społeczne, instytucje i instrumenty w sferze społecznej, problemy rodziny i polityka rodzinna, sytuacja kobiet, ubóstwo i metody przeciwdziałania, nierówności społeczne i problemy redystrybucji).\nObok działalności naukowo-badawczej IPiSS prowadzi konsultacje i opracowuje ekspertyzy m.in. z zakresu problemów rynku pracy, zarządzania zasobami ludzkimi, systemów wynagrodzeń, ubezpieczeń społecznych, z dziedziny prawa pracy i migracji zarobkowych. IPiSS jest również wydawcą kilku serii wydawniczych oraz czasopism: Polityka Społeczna, Zarządzanie Zasobami Ludzkimi. Instytut podejmuje ponadto działalność edukacyjną przez prowadzenie programu doktoranckiego z ekonomii oraz organizację licznych konferencji; seminariów naukowych i szkoleń poświęconych aktualnym problemom pracy i polityki społecznej. Ważną formą aktywności IPiSS są prowadzone od wielu lat konkursy: na najlepsze prace magisterskie i doktorskie w dziedzinie problemów pracy i polityki społecznej oraz Młodzi sobie. Jedną ze znaczących inicjatyw w tym zakresie jest również konkurs Lider Zarządzania Zasobami Ludzkimi, którego celem jest propagowanie wiedzy i wdrażanie najlepszych rozwiązań w zakresie HR\nAltkom Akademia od 12 lat rozwija i doskonali ofertę edukacyjną. W codziennej praktyce firma wykorzystuje coraz doskonalsze metody nauczania. Systematycznie rozwijane portfolio usług jest dziś najszerszą ofertą edukacji informatycznej na krajowym rynku.\nOd początku istnienia firmy, wyznacznikiem jej pozycji na ryku jest zrozumienie potrzeb klientów i jakość usług. Starania te, poza najważniejszym wyznacznikiem- satysfakcją klientów, zostały także docenione przez większość światowych dostawców technologii. Najwyższe statusy partnerstwa przyznały Altkom Akademii m.in. Microsoft, Novell, Red Hat i wielu innych. Firmy o tak uznanej pozycji jak VERITAS Software, czy BEA Systems powierzyły Altkom Akademii wyłączność szkoleniową swych rozwiązań na polskim rynku.\nNajnowsza oferta edukacyjna Altkomu powstała właśnie z myślą o tym, by stała się ona instrumentem wspierającym zarządzanie firmą. Zarówno oferowane przez Altkom Akademię kompetencje, jak i doradztwo w ich doborze służyć mają skutecznemu tworzeniu zespołów, które mogą mierzyć się z wyzwaniami współczesnej gospodarki.\nAltkom Akademia S.A. posiada autoryzację Prometric Testing Center, dzięki której testy przeprowadzane w Altkomie są uznawane na całym świecie.\nAltkom jest także uznanym dostawcą dedykowanych rozwiązań informatycznych, oraz usług systemowych, na które składają się m.in. kompleksowa oferta z obszaru bezpieczeństwa IT, czy usługi wdrożeniowe.


WP Pilot Amazon Fire TV jak odbierać\nWP Pilot na urządzeniach Amazon Fire TV\nOd środy 17 listopada WP Pilot jest dostępny w nowych międzynarodowych wersjach urządzeń Amazon – Fire TV Stick 4K Max, sprzęcie do przesyłania strumieniowego oraz Fire TV Stick, przeznaczonego do streamingu w Full HD.\nZgodnie z badaniem Gemius/PBI w październiku 2021 roku z WP Pilot korzystało 2,1 mln Polaków (fot. materiały prasowe)\nAplikacja WP Pilot na Fire TV umożliwia użytkownikom WP Pilota korzystanie z ponad 120 kanałów i transmisji na żywo w ramach elastycznej subskrypcji – bez kabla, podpisywania umowy i długoterminowych zobowiązań.\n„Kocham innowacje i uważam, że jako WP Pilot musimy być pierwsi wszędzie tam, gdzie jest aktywny nasz użytkownik. Dlatego bardzo się cieszę, że usługa Fire TV jest już dostępna dla polskich widzów serwisów streamingowych i że WP Pilot jest od samego początku częścią tego projektu w Polsce” – mówi cytowany w komunikacie Marcin Malicki, prezes WP Pilot.\nMiędzynarodowa wersja Fire TV Stick od Amazon to urządzenie do przesyłania strumieniowego w rozdzielczości full HD, które umożliwia szybki dostęp do seriali telewizyjnych, filmów, aplikacji oraz platform z muzyką. Międzynarodowa wersja Fire TV Stick 4K Max to strumieniowy odtwarzacz multimedialny, który obsługuje streaming 4K Ultra HD, a także Dolby Vision i Dolby Atmos.\nWysyłka urządzeń do klientów rozpoczęła się 17 listopada. Do międzynarodowych wersji Fire TV Stick 4K Max oraz Fire TV Stick dołączony jest pilot Alexa Voice Remote, który pozwala na przeszukiwanie i uruchamianie zawartości przy użyciu sterowania głosowego w języku angielskim.\nMiędzynarodowe wersje urządzeń Fire TV Stick 4K Max i Fire TV Stick będą wyposażone w najnowszą usługę Fire TV, która oferuje spersonalizowany interfejs użytkownika (UI) w języku polskim. Posiada również uproszczony pasek menu głównego oraz możliwość przypięcia ulubionych aplikacji do paska szybkiego dostępu.\nPonad 100 kanałów na WP Pilocie\nWP Pilot dostępny jest obecnie na takich systemach i urządzeniach jak Android, iOS, Tizien, na LG Smart TV, Samsung tv, Android TV, Chromcast. Fire TV to najnowszy dodatek, dający klientom dostęp do ponad 120 kanałów TV. W WP Pilot dostępne są również kanały sportowe grupy Eleven Sports.\nWP Pilot to platforma do odbioru tradycyjnej telewizji w wersji online. Umożliwia oglądanie ponad 100 kanałów telewizyjnych. W ofercie WP Pilot dostępne są stacje ogólnotematyczne, informacyjne, filmowe, sportowe oraz te, dedykowane najmłodszym. Usługa jest dostępna poprzez stronę internetową, aplikacje na platformy Android, iOS, Windows oraz z wykorzystaniem Chromecast i Airplay. WP Pilot posiada również aplikacje dedykowane na telewizory LG Smart TV i Samsung Smart TV oraz na platformę Android TV. Zgodnie z badaniem Gemius/PBI w październiku 2021 roku z WP Pilot korzystało 2,1 mln Polaków.\nCzytaj też: Mecze Statscore Futsal Ekstraklasa w sezonie 2021/2022 w WP Pilot\nW zeszłym kwartale holding Wirtualna Polska osiągnął wzrost przychodów sprzedażowych o 47,1 proc. do 225,1 mln zł i zysku netto z 26,55 do 54,87 mln zł.\nWirtualna Polska najbardziej opiniotwórczym medium. Wysoka pozycja Wirtualnemedia.plzobacz więcej\nWP Pilot promocyjnie daje dostęp do 50 kanałów za wykupienie dostępu do gali FEN37zobacz więcej\nWP Pilot promocyjnie daje dostęp do 50 kanałów za wykupienie dostępu do gali FEN37\nInicjatywa Pracownicza w obronie członkini zwolnionej przez Amazona\nAllegro ma dwa razy więcej użytkowników niż Aliexpress. Amazon poza TOP10, mocno w górę e-apteki DOZ i Gemini\nAdele śpiewa w świątecznej reklamie Amazona\nDołącz do dyskusji: WP Pilot na urządzeniach Amazon Fire TV\nNadal pożyczają cudzy sygnał i wsadzają własne reklamy?\nWciąż brak wersji dla tvOS (AppleTV)\nFajnie, kolejne urzadzenie


Poprzednia praca: Układ sił w Europie po 1871 roku\nNastępna praca: Polityka zewnętrzna Bolesława Chrobrego.\nTreść: W ostatnim czasie wszelkiego rodzaju media poświęcają wiele uwagi osobie przywódcy Czerwonych Kremów Pol Potowi. Zakrojone na szeroką skalę poszukiwania w celu postawienia go przed sądem. Akcja informacyjna po raz kolejny przybliżająca nam okrucieństwo i zbrodnie tamtego czasu, ukazująca upadek reżimu oraz przybliżając sylwetkę wyzwolicieli, to w rzeczywistości kolejna rozgrywka polityczna, tocząca się w obliczu zbliżających się w Kambodży wyborów. Nie tego jednak będzie dotyczyć ten tekst. . Zbrodnie, okrucieństwa, tortury, eksterminacje narodu Khmerskiego które miały miejsce w czasie rządów Pol Pota są faktem. Ich skala i zasięg są szokujące i trudne do wyobrażenia. Pozbawienie jednak właściwego im tła, wyrwane z rzeczywistego kontekstu, wyodrębnione z łańcucha wzajemnych powiązań i zależności, przyczyny i skutku, sprawiają wrażenie bezsensownego, zupełnie niewytłumaczalnego aktu, produktu chorego umysłu. Ogromnie trudno jest nam, Europejczykom, ludziom z innego kręgu kulturowego pojąć iż mogą istnieć jakiekolwiek racjonalne przesłanki, które, nie uspawiedliwiały by lecz chociażby próbowały wytłumaczyć te okropne wydarzenia. Nie chodzi o obronę czy chęć usprawiedliwienia Czerwonych Khmerów, lecz o ukazanie pełnego obrazu ówczesnej rzeczywistości.\nCzerwoni Khmerowie przejęli władzę w Kambodży w 1975r. Do czasu ich obalenia czyli 1979r. wymordowali ok. 2.5 miliona mieszkańców ośmiomilionowego w tamtym okresie kraju. Ludność miast wysiedlona na tereny wiejskie, gdzie stworzono samowystarczalne komuny. W następnej kolejności do komun w różnych częściach kraju, przesiedlono chłopów. Rozdzielono małżeństwa i rodziny. Odbierano wszelkie pamiątki i dokumenty. Przydzielono kategorie przydatności socjalnej. Najniższe kategorie świadczące o nikłej lub żadnej przydatności socjalnej otrzymywali ludzie wykształceni , intelektualiści, duchowni różnych wyznań , wojskowi, nauczyciele, ludzie bogaci, związani z obcymi interesami, utrzymujący kontakty z zagranicą czy chociażby potrafiący czytać i pisać. Najwyższe kategorie przyznawano prostym chłopom, analfabetom. Zniszczono sieć elektryczną, stacje filtrów, ujęcia wody pitnej, telefony, autobusy, cały przemysł. Zamknięto sklepy, zniszczono ogromną wielkość zabytków. Zorganizowano specjalne odziały Czerwony Khmerów, które wyszukiwały i paliły nie tylko książki, ale wszystko co miało związek z drukiem (dokumenty historyczne, stare czasopisma, kroniki, rachunki, podręczniki). Zlikwidowano cały system oświaty. Nauczanie zostało zlikwidowano. Nauczycieli wysłano do komun. Niszczono zapasy środków leczniczych, zlikwidowano opiekę lekarską , niszczono instrumenty lekarskie, sprzęt i wyposażenie szpitali. Zniszczono sieć drogową. Przestała istnieć poczta, wymiana informacji. Przestał istnieć handel i wymiana towarowa. Zaprzestano używania pieniędzy. Zrezygnowano z wszelkich mechanicznych urządzeń, maszyn i środków lokomocji. Wszelkie kontakty intymne między kobietami i mężczyznami były zabronione. Stopa urodzeń w trakcie rządów Czerwonych Khmerów spadła prawie do zera. Niszczono wszystko co miało jakkolwiek związek z cywilizacją przemysłową, z kulturą europejską, techniką, ale także wszystko co się wiązało z przeszłością Kambodży, z trwającym od pokoleń stanem rzeczy. Uznano że należy zniszczyć wszystkie dokumenty przeszłości aby budowa nowego społeczeństwa rozpoczęła się od zera bez żadnych obciążeń. Według Amakaru wybiła godzina zero.\nWieś azjatycka zawsze była zawsze miniaturą piekiełka, a może miniaturą świata, jeżeli mu się dobrze przyjrzeć. Jest rozwarstwiona na wszelkie możliwe sposoby, nieludzka dla słabszych i biedniejszych, okrutna dla dzieci i zwierząt, bezwzględna dla ułomnych, obcoplemieńców, innomyślnych, skamieniała niepisanym niewolniczym hierarchiźmie. Azjatyckie trwanie, które nas czasem tak zachwyca, najczęściej jest bezmyślnym katatonicznym bezruchem, dużo rzadziej zachowaniem substancji. Nikczemni dzierżawcy, lichwiarze, zaciekli i niepoprawni zdziercy którzy głodzą i poniżają innych, ponieważ wynika to z nieodgadnionego porządku wszechrzeczy? Wielki posiadacz ziemski, wysoki urzędnik, właściciel fabryki - to pojęcie niebotycznie odległe, graniczące z abstrakcją. Wszelkie zasadnicze fronty społeczne przebiegają tu z reguły w jednej wiosce, wśród ludzi widujących się codziennie i wśród rodzin żyjących od pokoleń obok siebie. To właśnie wśród takich jak oni, brały swój początek wszystkie nieszczęścia Azji przed epoką kolonizacji. Właśnie wśród nich trwający od pokoleń głód zmieniał serca i umysły w martwą bryłę granitu, chroniczny deficyt białka i niedostatek energii utrzymywały bezgraniczną ciemnotę, podnoszoną przez okrutnych starców do rangi cnoty i normy etycznej. Może naprawdę nie było innego wyjścia by skruszyć tę osobową skałę apatycznego trwania? Tak mniej więcej mogła rozumować kadra Anakaru kiedy zaczęła wysiedlać dwa miliony ludzi z Phmom Penh.\nWielka trans migracja w Kambodży nie była objawem amoku, barbarzyńskiej głupoty ani żołdackiej samowoli. Wynikło z żarliwej i głęboko przemyślanej doktryny, z rozpaczy nad nędzną nie zmienionością świata i zbyt powolnym tempem dokonywania się wszelkich dotychczasowych rewolucji. Zrodziło się z tęsknoty za wizję czystego i jasnego społeczeństwa , wolnego od garbów nierówności i od krzywd czynionych co godzinę przez zdeprawowaną naturę ludzką. Ludzie skupieni wokół Pol Pota nie byli w tej tęsknocie odosobnieni. Poczynając od Robespiere'a podobne wizje raz po raz skłaniały natchnionych ideologów do sięgnięcia po katharsis terroru. Motyw oczyszczenia poprzez terror powtarza się nieustannie w dziejach nowożytnych myśli politycznej, różnica dotyczy tylko skali (trudno utrzymywać iż pochwałę terroru głosili tylko ludzie umysłowo chorzy/. Grupa Pol Pota składał się wręcz z umysłów na swój sposób wybitnych, przynajmniej w lokalnej skali odniesienia. Konsekwentny, autentyczny, radykalizm społeczny, bez wykrętów, kompromisów i złudzeń pojmowany jako integralny sposób myślenia o świecie. Wielka Trans migracja nie mogła być zjawiskiem jednorazowym. Chaos wiecznych przesiedleń, ruchu kadr, przepierzonego krążenia materii społecznej stał się regułą w państwie Czerwonych Khmerów. Wieczna mobilność, ruch żaren, nie kończąca się nigdy rotacja, płynność, nieokreśloność, niepewność stanowiły doktrynalne założenia władzy czerwonych Khmerów. Były stosunkowo najlepszą gwarancją że ludzki perz wyrwany z gleby nie zacznie się zakorzeniać na nowo. Człowiek jest nieznośnym stworzeniem. Wystarczy mu pozwolić aby się na chwilę zatrzymał , osiadł potrwał, a już zapuszcza korzenie, obrasta przedmiotami, zaczyna budować delikatną tkankę nowych związków wokół siebie. To lubi, tamtego nie lubi, przeszkadza w marszu, poszukuje szczęścia na własną rękę. Z takich ludzi nie mogłaby się w przyszłości wyłonić nowe społeczeństwo. Właśnie ta nieprzeparta potrzeba osiadłości i trwania budziła najgorętszy sprzeciw, bo wszyscy przecież zaczęliśmy swe dzieje od koczownictwa , od luźnych i przypadkowych związków. Nie można niczego naprawdę zbudować z ludźmi którzy przeważającą część swej energii obracają na to żeby właśnie im było lepiej, lżej, wygodniej.\nZ elektryczności korzystało więc w praktyce tylko ludność miast i to raczej ta zamożna. Dla reszty kraju, która od dziesiątków pokoleń znała tylko łuczywo, olejny kaganek i nieskomplikowane palenisko, istnienie lub nieistnienie sieci elektrycznej było rzeczą idealnie obojętną. Do czego może służyć elektryczność w kraju tak biednym i słabo rozwiniętym, by nie powiedzieć zacofanym? Jest przede wszystkim rozsadnikiem wszystkich ujemnych zjawisk cywilizacji konsumpcyjnej, prapoczątkiem nie kończącego się nigdy łańcucha coraz to nowych potrzeb, zachcianek, ułatwień. Zaczyna się to niewinnie, od sztucznego oświetlenia, którego pożytki wydają się oczywiste. Ale tak to już jest, że kto już jedną żarówkę wkrótce chce mieć dwie i zaczyna się tego coraz natarczywiej domagać. Po upływie jednego pokolenia naturalny rytm dnia i nocy zostaje nieodwracalnie zakłócony, zaczyna się różnicować tryb życia, obyczaj i związki między ludźmi. Potem pojawia się lodówka , której przydatność a w tym klimacie jest szczególnie bardzo wysoka. A przecież lodówka jest dla Azji urządzeniem głęboko szkodliwym społecznie. Zachęca do zwiększenia konsumpcji, podczas gdy niezliczone pokolenia chłopów miały zawsze tylko żywności, ile można było przechować i zjeść w ciągu jednej doby (chodzi tu o żywność szybko się psującą). Lodówka stymuluje rozwój przemysłu spożywczego, pociąga ze sobą konieczność importu cienkiej blachy na puszki do konserw, stwarza konieczność zwiększenia produkcji szkła, szybko wypiera tradycyjne znane od wieków metody suszenia i odwadniania żywności. Elektryczność to na przykład wiatrakowy wentylator do chłodzenia pomieszczenia lub, co gorsza instalacja klimatyzacyjna, stwarzająca ludziom sztuczne warunki bytowania. Chłopom na polach ryżowych nie można zapewnić klimatyzacji, choć to oni wytwarzają w tym kraju jak Kambodża przeważającą część dochodu narodowego , z jakiego więc powodu mieliby z dobrodziejstwa chłodzonych pomieszczeń korzystać tylko mieszkańcy miast? Od początku historii ludzie rodzili się tutaj , żyli i umierali w strasznym słońcu tropików, o mokrym zaduchu wiosny i żrącym skwarze pory suchej. Czy należy to zmieniać tylko dla tego, że jacyś ludzie za oceanem wymyślili urządzenia do ochładzania powietrza i pragną je teraz sprzedawać za ciężkie pieniądze , na które i tak musiałby zapracować biedny, ociekający potem chłop. Elektryczność to również telefon, którego samo istnienie jest dla azjatyckiego chłopa podejrzane - "jak to głos niesie się po drucie?" - a także telewizja której wprowadzenie do Kambodży graniczyła z idiotyzmem. Każda śrubka z osobna, każdy kabel i każdą lampę trzeba było importować , to znaczy trwonić rezerwy dewizowe (skąd pochodziły? kto je wypracował?) , lub zabiegać o zagraniczne kredyty i darowizny. Po co właściwie? Żeby dziesięć tysięcy sklepikarzy, oficerów i urzędników mogło spędzać przyjemnie wieczory. Gdyby nawet pominąć bezpośrednio koszty techniki telewizyjnej - jakaż była prawdziwa użyteczność społeczna tego wynalazku? Wszystkimi szparami wciskały się materiały filmowe ze świata seriale, reportaże, filmy fabularne. Spójrzmy przez chwilę na te filmy, zobaczymy jak mieszkają ich bohaterowie, ile jedzą, czym się zajmują, o czym myślą. Czy naprawdę jest to posłanie, które warto by było przekazywać biednym chłopom z prowincji Pursat lub młodym mieszkańcom Battambargu? To prawda że istnienie elektryczności mogło by mieć pewne zalety. Na przykład elektryczne pompy szybciej przetłaczają wodę , niż to czynią dwie zmęczone dziewczyny z niosadłami. Ale kiedy już raz postawi się na elektryczność, łańcuch uzależnień nie maleje, lecz rośnie. Trzeba importować generatory, słupy trakcyjne, transformatory, rozdzielnie. Trzeba nieustannie, bez chwili przerwy importować paliwo stałe lub płynne, których w Kambodży nie ma. Trzeba zatrudniać zagranicznych techników lub posyłać (za czyje pieniądze?) własną młodzież, aby się uczyła obsługiwać instalacje elektryczne. A przede wszystkim trzeba się pogodzić z faktem, że przez całą dającą się przewidzieć przyszłość kraju będzie miał coraz więcej potrzeb i coraz mniej spełnień, więcej żądań niż możliwości ich zaspokojenia. Być może ci, którzy z taką zaciekłością wyrywali kable ze ścian, tłukli żarówki, niszczyli silniki elektryczne - przesadzili w gorliwości. Ale polityczna decyzja Amakonu o zlikwidowaniu na pewno nie była przejawem amoku.\nIstnieje dziś oczywiście możliwość zakupienia czy nawet kredytowego otrzymania dóbr cywilizacji przemysłowej, tyle że zawsze jest to związane ze spełnieniem jakiś tam warunków politycznych, a zatem z mniej lub bardziej pośrednią kolonizacją. Kiedy się po raz pierwszy otrzyma zastrzyk nowoczesnych dóbr przemysłowych i wykorzysta je w choćby najmądrzejszy sposób, trzeba już potem przez dalszą historię żebrać o kredyty, moratoria i darowizny, zamartwiać się staniem koniunktur, forsować za wszelką cenę eksport jakieś żałosnej monokultury, której losy i tak w końcu zależą od wielkich banków, giełd i monopoli. Biedne kraje mogą żyć bez nich, ale nie mogą żyć z nimi, byłoby to sprzeczne z naturą ogólnoświatowych stosunków gospodarczych. Uprzemysłowienie, czy nawet budowa podstaw infrastruktury przemysłowej przynosi pyzatym druzgocące skutki społeczne w kraju tak biednym jak Kambodża. Mówi się, że maszyny produkują taniej niż ludzie, lecz jest to przecież jeszcze jedna prawda sytych, odzianych i zadowolonych z życia, którzy od kilku pokoleń mają pod dostatkiem energii elektrycznej, dróg, surowców, gałęzi przemysłu. Nie ma takiej maszyny, która wyprodukowała by taniej niż kambodżańska chłopka, snująca zębami konopne nici. Jedna maszyna pociąga za sobą konieczność posiadania następnej, tokarka wymaga frezerki itd. Zaczyna się w przyspieszonym tempie wytwarzać warstwa "pasożytów produkcji" , którzy wciągają kraj coraz głębiej w wiry rosnącej zależności od zagranicy, żądają nowych maszyn, śrubek i tłoczków, stawiają wygórowane żądania co do swoich płac. Chłop kambodżański zawsze żył biednie, lecz rzadko głodował, a w latach dobrego urodzaju jadł prawie do syta. Obieg pieniądza był tu zawsze znikomy, gospodarka rynkowa istniała w formie zalążkowej, wieś żyła niemal bez reszty w kręgu gospodarki naturalnej. Nieszczęścia zaczęły się w drugiej połowie lat pięćdziesiątych, kiedy po 91 latach francuskiej kolonizacji naród Khmerski uzyskał niepodległość, a władający krajem Książe Sihanuk uzyskał sporą pomoc międzynarodową i wbrew azjatyckim obyczajom skierował ją głównie na rozwój gospodarki rolnej. Sprowadzono nowe plenniejsze odmiany ryżu, nawozy sztuczne, zaczęły pracować mechaniczne urządzenia do nawadniania, młócki i pikowania sadzonek. Wydajność łącznych zbiorów wzrosła w ciągu jednego pięciolecia z półtorej do trzech ton ryżu z hektara. Gospodarka po raz pierwszy w historii uzyskała nadwyżki. Natychmiast rozpoczął się produkt najrozmaitszych produktów przemysłowych, a wraz z nim urosła z dnia na dzień energiczna warstwa biurokratyczno-techniczna, stawiająca jasnego księcia za rozumny postęp i troskę o interesy narodu. Ci ludzie mieli już pieniądze, ale chcieli ich mieć jeszcze więcej i trzeba było ich opłacić ze szkatuły państwowej i to hojnie. Konieczne było wprowadzenie systemu podatkowego. Chłopi też musieli płacić podatki, wieś uległa gwałtownemu rozwarstwieniu, pojawili się prawdziwie bogacze wiejscy, kupujący w miastach niewyobrażalne produkty, ale także po raz pierwszy na wieś kambodżańską zawitał trwały chroniczny głód wśród biedoty. To wystarczyło, aby łagodny, wesoły nieskłonny do wojowania chłop kambodżański zaczął się burzyć. Tak wyglądało wczesne tło społeczne, na którym zrodziła się doktryna społeczna czerwonych Khmerów.\nReszty dokonali Amerykanie za rządów generała Lon Nola w latach 1970-75. Wpakowali w Kambodżę mnóstwo pieniędzy, dopuścili do olbrzymiej niewyobrażalnej korupcji, aby bez względu na koszty, w możliwie najkrótszym czasie, wytworzyć bogatą warstwę urzędniczo-mieszczańską, w której słusznie upatrywali najskuteczniejszą, bo miejscową, zaporę przeciwko burzącemu się chłopstwu. Nie żałowali też dostaw pieniędzy i fachowców, jeśli idzie o rolnictwo; w ostatnim roku rządów Lon Nola wydajność sięgnęła ośmiu ton z hektara. Ale im wyższe były plony, tym wyższe podatki; im zasobniejsze stawały się miasta, tym gorzej wiodło się biedocie wiejskiej, która już niemal w całości sympatyzowała z czerwonymi Khmerami, udzielała im schronienia i ukrywała przed żandarmerią. To właśnie w okresie tych pięciu lat zbudowano większość owych wspaniałych willi w Phnonn Penh, przebudowano gruntownie miasto, w sklepach pojawiły się najdroższe towary całego świata. Cywilizacja przemysłowa ujawniła w Kambodży wszystkie swe uroki i przekleństwa jednocześnie. Pieniądz stał się miarą wszelkich rzeczy, inflacja przekraczała 30% rocznie, bieguny społeczne oddalały się od siebie z szybkością uciekające galaktyki. To wszystko działo się kiedyś w większości krajów świata, lecz tutaj zdarzyło się to za życia jednego pokolenia.\nC zy wobec tego nie trudno winić czerwonych Khmerów, że ich wyobrażenia o rewolucji były od początku aż tak skrajne. Wydano walkę służbie zdrowia, zlikwidowano szpitale, niszczono zapasy środków leczniczych, sprzęt i instrumenty lekarskie. By uświadomić sobie powody które skłoniły do podjęcia wojny z medycyną należy spojrzeć na to zjawisko oczami biednego chłopa, zamieszkującego zapomnianą wieś. Za rządów Lon Nola Kambodża miała jeden z najmniejszych na świeć wskaźników łóżek szpitalnych (1200 osób na łóżko, w tym samym okresie w Polsce 129 osób) minimalną ilość lekarzy (prawie 16 tysięcy osób na jednego lekarza, w Polsce 600 osób) proporcjonalnie najmniejszą w Azji liczbę średniego personelu medycznego. Cały system lecznictwa i ochrona zdrowia na dobrą sprawę funkcjonował tylko w miastach i obejmował nie więcej niż trzy, maksymalnie pięć procent ludzi. Był zresztą postawiony na niezmiennie wysokim poziomie, doskonale zaopatrzony w zagraniczne środki farmakologiczne, niezły sprzęt, porządne laboratoria. Nic więc dziwnego, że był horrendalnie drogi i w praktyce niedostępny dla nikogo poza zamożnymi mieszkańcami. Lekarze należeli do ścisłej czołówki finansowej kraju, ich honorarium za wizytę sięgało jednorocznego dochodu rodziny chłopskiej. Nowoczesna medycyna z jej coraz kosztowniejszymi wynalazkami znajdowała się całkowicie poza sferą wyobraźni kamboźańskiego chłopa. Przyroda sama dokonywała selekcji, akuszerka zastępowała ginekologa i stomatologa, zioła i minerały od wieków uchodziły za jedyne lekarstwo. Właściwie z jakich powodów biedny chłop miałby ubolewać, że panów doktorów wysiedlono z pięknych wielopokojowych i przyjemnych chłodnych mieszkań?\nNa punktach rozdzielczych gdzie wysiedlano osoby przydzielano do konkretnych komun, kazano przed wymarszem wyrzucić wszelkie dokumenty osobiste i zdjąć buty. Buty w tej sferze klimatycznej są wynalazkiem kapitalistycznego szatana, który bezustannie podszeptuje ludziom, że mogą żyć wygodniej, lepiej, bezpieczniej. Sto pokoleń azjackich chłopów nigdy nie wpadło na pomysł wkładania butów i nie wiedziało nawet o istnieniu takiego wynalazku. Ich bose zrogowiatałe stopy przemierzały ten bezkresny kontynent od tysięcy lat kontynent. Dopiero epoka kolonializmu uświadomiła biednym Azjatom - bogaci poznali tą tajemnicę już wcześniej - że stopy ludzkie można odziewać zwierzęcą skórę. Dlatego buty jako fakt ekonomiczno - społeczny należało zniszczyć za jednym zamachem, przynajmniej wśród ludności cywilnej, bo wojsko jednak miało chodzić w butach. Z tego właśnie powodu kazano wysiedlanym mieszkańcom miast zdejmować obuwie jeszcze przed opuszczeniem miast. Chodziło o to aby ich wydelikacone stopy poznały trud chłopskiego dreptania. To brzmi cynicznie i okrutnie, ale to nie my z kręgu śródziemnomorskiej cywilizacji, wydaliśmy rozkazy marszu. To raczej system który zrodził Czerwonych Khmerów był cyniczny i okrutny. Nikt się przez tysiąc lat nie rozczulał nad stopami chłopów, które także są pokryte tkanką nabłonkową. By pojąc motywy psychologiczne, którymi kierowali się dowódcy i konwojenci, kiedy kazali wysiedlonym mieszkańcom miast zdejmować buty trzeba by było wiedzieć o życiu kambodżańskich chłopów. Niezbyt chętnie słuchamy takiej argumentacji. To zrozumiałe.\nNadal niewiele wiadomo o okrucieństwach policji generała Lon Nola, który w 1970r. przejął władzę w Kambodży po dokonaniu zbrojnego zamachu stanu. Mianował się marszałkiem i ogłosił bezterminowe zawieszenie wszelkich praw politycznych w kraju. W ciągu kilku tygodni zapełniły się więzienia i obozy karne. szacuje się iż zakatowano w nich kilkanaście tysięcy osób podejrzanych o sprzyjanie Czerwonym Khmerom. Jeden z takich obozów znajdował się w kamieniołomach koło Phanom Penh, gdzie więźniowie , którym dowiedziono współpracy z partyzantką byli na noc przykuwani do pryczy i dostawali przed snem 25 uderzeń bykowcem z surowej skóry bawołu. Prawda nie wygląda tak że na pogodny, wesoły i łagodny kraj spadła nagle horda barbarzyńców. Raczej odwrotnie Czrwoni Khmerowie nigdy by tu nie było, gdyby mieszczaństwo i bogata elita nie stworzyła warunków społecznych w których krwaw rewolucja była już jedynym wyjściem. Można to nazwać błędnym kołem, wieczną eskalacją nienawiści, niedostatkiem człowieczeństwa, nawrotem barbarzyństwa. Można to nazwać jak się nam podoba. Faktem jest jednak iż Czerwoni Khmerowie zrodzili się z autentycznego gniewu i cierpienia ludu. Inaczej nie przetrwali by nawet tygodnia.\nWydaje się także iż na decyzję o podjęciu tak drastycznych i ekstremalnych działań wpływ miało także przekonanie Amąkanu o przeludnieniu Kambodży. Pierwsza zasada maoizmu, sformułowano jeszcze w Jemenie, sprowadza się do tego, że należy polegać wyłącznie na własnych siłach, nie licząc na czyjakolwiek pomoc/ Nie uzależniać się ani od wrogów ani od przyjaciół. Zrezygnować z importu, kredytu, pomocy międzynarodowej, wogóle z wszystkiego co nie znajduje się w zasięgu wyciągniętej ręki. Była to nie tylko doktryna ekonomiczna dla biednych i pozbawionych złudzeń, lecz również zabieg psychologicznyzwiększający wiarę we własne siły i ułatwiający dostrzeżenie tuż koło siebie, niewykorzystanych dotąd rezerw. Nie istnieje kraj, obszar, grupa czy pojedynczy człowiek, z którego nie dałoby się wycisnąć dużo więcej, niż to wynika ze zwyczajnych kalkulacji. W przekładzie na warunki kambodżańskie, oznacza to przede wszystkim konieczność powrotu do prymitywnej gospodarki rolnej, dużo bardziej prymitywnej niż ta, która się tu rozwinęła za rządów Sihamouka, a potem Lon Nola, gdyż od czasu odzyskania niepodległości w 1945 roku Kambodża dokonała znaczącego postępu w rolnictwie, głównie za sprawą pomocy międzynarodowej. Należało więc zrezygnować z nawozów sztucznych, których Kambodża nie wytwarzała, z mechanizacji która jest kosztowna i w całości oparta na stałym imporcie maszyn i części zamiennych, z nowych, bardziej plennych odmian ryżu, gdyż wymagają skomplikowanych zabiegów agrotechnicznych, czyli stałego dopływu fachowców zagranicznych, bądź kształconych za granicą, gdyż chłop kambodźańskinie potrafi się z tym nowym ryżem obchodzić. Konsekwencją był powrót do wydajności sprzed półwiecza, w granicach pół tony ryżu z hektara przy dwukrotnym zbiorze w ciągu roku. Stwierdzono jednak, iż taka gospodarka może w Kambodży wyżywić najwyżej cztery i pół miliona ludzi. Tymczasem w chwili objęcia władzy przez Czerwonych Khmerów Kambodża liczyła ośmiu i pół milionów mieszkańców. Było więc ich o cztery miliony za dużo. Paradoksalnie więc podjęta w imię ludu stawiała sobie za cel jego eksterminację. czy jednak tego wobec tego że logiczne przesłanki które stanowiły podstawę działań Czerwonych Khmerów, doprowadziły w rezultacie do ludobójstwa, należy uznać że jedyną sensowną alternatywą jest bierna akceptacja okrutnej rzeczywistości społecznej , jak i systemów które ją stworzyły? dzieci sprzedawane do fabryk, chłopi otępiali z głodu, udręka starców i krzywda kobiet, nędza i gorycz ludzkiego losu, ocean cierpienia i krzywdy , któremu świat nie chce i nie umie zaradzić. Czy więc ma już tak pozostać na zawsze? Czy rzeczywiście można wybierać tylko pomiędzy sprzedawaniem dzieci i szaleństwem rewolucji kulturalnej w wydaniu chińskim lub kambodżańskim?\nInstynktownie staramy się schronić od sytuacji zbyt krańcowych, wierzymy że powinno istnieć jakieś pośrednie rozwiązania, jakieś skuteczne reformy, bez użycia przemocy, jakiś tor na który trzeba by skierować tą straszną maszynę nędzy, krzywdy i okrucieństwa. Ale w jaki sposób można pogodzić punkt widzenia tych, którzy uważają za rzecz normalną zapędzanie sześcioletnich dzieci do wielogodzinnej pracy, z punktu widzenia tych którzy pragną ten stan rzeczy zmienić. Czy istnieje sposób aby łagodnie, bez użycia przemocy, metodą samej tylko perswazji, zharmonizować interesy lichwiarzy, który na najbliższe 50 lat ma już w kieszeni połowę wsi i przekazać dłużników synowi w spadku, jak domowe bydło, z poglądami tych, którzy sądzą że jest rzeczą moralnie usprawiedliwioną zbuntowanie chłopów przeciw lichwiarzowi. Można dowolnie wybierać między odciętą głową bogacza lub lichwiarza oraz moralnością "sześciuset kalorii dziennie" narzuconą nie przez przyrodę czy przeludnienie lecz strukturę społeczną.\nCzy istnieje jednak jakikolwiek sposób pozwalający ponad wszelką wątpliwość odróżnić zgodę na społecznie uzasadnioną przemoc od moralnego współdziałania w morderstwie? Może zgoda na jeden akt przemocy, jest właśnie tym błędem od którego zaczyna się zawsze na nowo łańcuch zła. Z drugiej strony, wyrzeczenie się wszelkiej przemocy z lęku przed odpowiedzialnością moralną, może okazać się w praktyce przyzwoleniem na całą azjatycką lub latynoamerykańską biedę i krzywdę, których nie usunęły i prawdopodobnie nigdy nie usunęły i prawdopodobnie nigdy nie usuną żadne łagodne formy. Wyrzeczenie się przemocy i uznanie że można ją zstąpić modlitwą, pracą organiczną lub czymkolwiek innym może prowadzić do bezradnej, pokornej rezygnacji wobec chronicznego bezsensu świata. W czasie gdy powstawał ten tekst w Kambodży dokonano zbrojnego puczu, na którego czele stanął premier Hun Sen. W ten sposób usunął on współpremiera i swojego politycznego przeciwnika księcia Ranariddha. Prawdopodobnie w związku z tym nie dojdzie w najbliższym czasie do zapowiadanych wyborów. Wydarzenia te są znakomitą ilustracją myśli wyrażonych powyżej....\nCzytano: 2891 , autor: ew.la , Ocena: 80.81\nInne podobne teksty do tytułu Praca z historii o "Pol Pocie, Czerwonych Khmerah i Kambodży"\nKazimierz Wielki (5)\nWojny Polski z Rosją, Szwecją, Turcją i Kozakami w XVIIw\nOcena pracy wynosi 80.81.\n⇒Dodano: 2008-02-08 09:58:54


Edgard - Readersy, gry, kryminały, anegdoty, czyli nauka angielskiego dla każdego | Pewnamama\nDzisiaj mam same smaczki. Jeśli jeszcze nie znasz Wydawnictwa Edgard to koniecznie musisz to nadrobić. Sporo wartościowych książek, ciekawe gry, kieszonkowce, ćwiczenia na każdy poziom, dla każdej grupy wiekowej, w dodatku za niewielkie pieniądze. A co więcej, to nie tylko materiały przeznaczone do wykorzystywania na zajęciach przez nauczycieli, z większością z nich dasz sobie radę również zupełnie samodzielnie. Odrobina wysiłku, regularność, skupienie i zaskoczysz znajomością języka nie tylko siebie, ale wszystkich dookoła!\nOd kilku lat jestem związana z Wydawnictwem, na bieżąco śledzę nowości i polecam Ci przede wszystkim:\nReadersy dla dzieci\nSeria "Czytam po angielsku" to nie tylko krótkie, ciekawe i wciągające małego słuchacza opowiadania. To również różne poziomy zaawansowania, prosty język, przyciągające wzrok ilustracje, ale również nagrania MP3. Dodatkowo na każdej stronie niektóre ze słówek lub zwrotów są umieszczone w polskim tłumaczeniu, co ułatwia nie tylko zapamiętywanie, ale i tłumaczenie tekstu. Każda z książeczek zawiera na końcu słowniczek, zróżnicowane ćwiczenia oraz grę memory do samodzielnego wycięcia.\nW tej serii znajdziesz takie tytuły jak:\n- The Wild Wood (level1)\n- The Lost Backpack (level1)\n- The Adventure of Captain Cook (level2)\n- The Strange Playground (level2)\n- The Wizard of Oz (level2)\nJeśli ciekawią Cię takie pozycje, śledź mój funpage - TUTAJ, będą do wygrania między innymi powyższe książeczki.\nTo gra, która umożliwia poznanie słówek, na dwóch różnych poziomach zaawansowania. W skład zestawu wchodzi 105 kart, słowniczek obrazkowy oraz zwroty, które mogą się przydać w czasie rozgrywki. Łatwiejsza wersja gry jest oznaczona kolorem purpurowym, trudniejsza to kolor pomarańczowy. W rozgrywkach chodzi głównie o koncentrację i spostrzegawczość. Zadaniem gracza jest znalezienie hasła tworzącego parę (wspólny element na dwóch kartach). Występują trzy konfiguracje: słówko - słówko, słówko - rysunek, rysunek - rysunek). Fajna zabawa dla dzieciaków, które dopiero uczą się czytać, dla początkujących i dla tych, którzy chcą utrwalić swoją wiedzę.\nAngielski w anegdotach\nCiekawa propozycja dla zaawansowanych uczniów. Fajna odskocznia od podręcznikowej nauki. Celebrities to 50 krótkich opowieści na faktach, w większości o powszechnie znanych Anglikach i Amerykanach. Tłumaczenie poszczególnych kolokwializmów, kolokacji i struktur gramatyczno - leksykalnych oraz specjalnie przygotowane ćwiczenia, wspomagają aktywną naukę i pomagają utrwalić nowo poznany materiał.\n26 rozdziałów, a każdemu towarzyszą przygotowane różnorodne ćwiczenia leksykalno - gramatyczne (m.in.: słowotwórstwo, łączenie synonimów, łączenie antonimów, uzupełnianie zdań. Na końcu znajduje się klucz odpowiedzi oraz słownik angielsko - polski składający się z ponad 700 słów i wyrażeń. Rozdziały są dosyć krótkie, dzięki czemu uczeń nie zniechęci się i łatwiej będzie zapamiętać poznaną treść. Idealnie sprawdzi się dla osób średnio zaawansowanych.\nTo całkiem spora już seria gier karcianych, quizów zagadek logicznych itp. przygotowana z myślą o dzieciach od 7 lat. W zależności od poziomu wiedzy sprawdzą się również u nastolatków i dorosłych. Każda talia zawiera 155 kart, przeznaczonych do samodzielnej nauki lub towarzyskich rozgrywek. Świetnie sprawdzają się też w trakcie podróży i na wycieczkach. Małe, poręczne, zmieszczą się wszędzie. Seria liczy znacznie więcej niż 3 gry (my zamierzamy swoją kolekcję powiększyć) i w jej skład wchodzą nie tylko te, przeznaczone do nauki języka angielskiego.\nKsiążki, repetytoria, testy, kolokacje\nBardzo dobrze pracuje mi się z tymi materiałami. Repetytorium z ćwiczeniami to cała gramatyka w jednym miejscu.Każdy rozdział składa się z części teoretycznej i praktycznej. Część teoretyczna w bardzo jasny i prosty sposób objaśnia konstrukcje czasu i jego zastosowanie. Część praktyczna to ćwiczenia przygotowane w kilku poziomach trudności. Na końcu książki znajdują się 3 testy podzielone na wszystkie czasy teraźniejsze, drugi test to czasy przeszłe a trzeci to wyrażanie przyszłości. Oprócz tego 3 testy podsumowujące całą zdobytą wiedzę oraz klucz odpowiedzi.\nNajważniejsze kolokacje to 30 rozdziałów podzielonych tematycznie, a także ćwiczenia, testy i oczywiście popularne kolokacje. Kolokacje są podzielone na różne tematy. Od tych najprostszych jak wygląd zewnętrzny, ubrania, rodzina, aż po zapraszanie, przepraszanie, wyrażanie opinii i wszelkie tematy związane z życie codziennym. Na końcu książki standardowo testy podsumowujące (10) oraz klucz odpowiedzi.\nTesty gramatyczno - leksykalne to zbiór 54 dwustronnych testów, bez żadnej teorii, dla średnio zaawansowanych. W każdym teście znajdują się 3 lub 4 ćwiczenia sprawdzające znajomość słownictwa i gramatyki. Znajdziesz tu krzyżówki, łączenie w pary, przekształcanie zdań, wybór poprawnej odpowiedzi, uzupełnianie tekstu poprawną forma czasownika itp. W tej serii znajdziesz również testy gramatyczno - leksykalne dla początkujących, zaawansowanych lub średnio zaawansowanych i zaawansowanych.\nOstatnia z moich propozycji to Angielski aktywnie, czyli trening na 200 sposobów. To podręcznik dla początkujących. Podzielony na 14 działów związanych z tematyką codzienną, jak: podstawowowe zwroty i wyrażenia, życie codzienne i czas wolny, praca, podróże, kultura i media i inne. Każdy rozdział posiada kilkanaście ćwiczeń i listę najważniejszych słówek. Oprócz tego w książce znajdują się dwa testy kompetencji. Na końcu oprócz klucza odpowiedzi znajduje się również dodatek gramatyczny, z najważniejszymi informacjami. Ten materiał powinien fajnie się sprawdzić dla uczniów od 5/6 klasy podstawówki (w zależności od poziomu) i w górę. Pierwsze z trzech propozycji powyższych książek idealnie sprawdzą się podczas przygotowań do matury i nadrobienia wszelkich zaległości.\nMam nadzieję, że coś z moich propozycji przypadło Ci do gustu?\nangielski dla dorosłych angielski dla dzieci angielski dla nastolatków język angielski nauczycielka angielskiego nauka angielskiego pewny angielski polecam uczeń wydawnictwo edgard


Grupy z poszerzonym programem języka niemieckiego\nSą to grupy DSD, w których uczniowie przygotowywani są do międzynarodowego egzaminu z języka niemieckiego DSD B 1 (Deutsches Sprachdiplom I). Jest to bezpłatny egzamin państwowy.\nW naszej szkole uczniowie uczą się języka niemieckiego już od czwartej klasy z podziałem na grupy.\nProgram DSD B1 realizowany jest w naszej szkole, a uczniowie mają możliwość kontynuować naukę języka niemieckiego w I Liceum ogólnokształcącym w Chrzanowie oraz w kilku liceach w Krakowie.\nW tym roku szkolnym oddelegowaną osobą przez Niemieckie Ministerstwo Oświaty jest pan Ralf Auris. Pod jego szczególna opieką merytoryczną znajduje się Nasza Szkoła. Pan Ralf prowadzi zajęcia w języku niemieckim z uczniami naszej szkoły.\nJesteśmy jedyną szkołą w gminie i jedną z dwóch w całym powiecie realizującą program DSD\nUczniowie zdają egzaminy i otrzymują bezpłatne certyfikaty językowe: w klasie 6 A1, w klasie 7 A2\nEgzamin w klasie ósmej będzie składał się z dwóch części. Podczas części ustnej uczniowie przedstawią prezentację na wybrany temat oraz odbędą kilkuminutową rozmowę z komisja egzaminacyjną. Części pisemna składa się z trzech części: rozumienie, czytanie i pisanie. Część pisemna będzie wysyłana do Niemiec i tam sprawdzana. Zdając wszystkie poszczególne części egzaminu uczniowie otrzymają certyfikat językowy B1 wydawany przez Niemieckie Ministerstwo Oświaty i Nauki uznawany na całym świecie. Kontynuując naukę w liceum w klasach z rozszerzonym językiem niemieckim uczniowie będą mogli poszerzać swoją znajomość języka, a następnie przystąpić do egzaminu DSD C1, który pozwala podjąć studia w krajach niemieckojęzycznych oraz stanowi dodatkowy atut na rynku pracy\nZajęcia DSD prowadzone są w atrakcyjny dla ucznia sposób. Odgrywamy scenki teatralne, odbywają się projekcje filmowe, praca z czasopismami niemieckojęzycznymi, lekcje z pomocą Internetu, warsztaty kulinarne, Dni Języków Obcych, wspólne warsztaty z rodzicami, praca z platformą edukacyjną pasch-net.de. Organizujemy również dla uczniów bezpłatne warsztaty w języku niemieckim w zaprzyjaźnionych instytutach: Goetheinstitut oraz Österreich Institut w Krakowie.\nZajęcia odbywają się w specjalnie do tego przeznaczonych salach wyposażonych w nowoczesny sprzęt: laptopy, rzutniki, tablice interaktywne.\nDo dyspozycji uczniów jest zaplecze dydaktyczne wyposażone w słowniki, gry planszowe, płyty DVD, gazetki niemieckojęzyczne, lektury niemieckojęzyczne, limitowane edycje książek historycznych.\nPracownie na bieżąco doposażane są w najnowocześniejszy sprzęt i pomoce dydaktyczne pochodzące z funduszy ZfA – Centrala Szkolnictwa Zagranicznego\nZobacz aktualności programu DSD na facebook


Produkowany od roku 1999, miejski model segmentu B w gamie czeskiej marki zastąpił model Felicia. Skoda Fabia stała się rynkowym sukcesem czeskiego producenta – dotychczas nabywców znalazło ponad 3,5 mln egzemplarzy (w Polsce od wielu lat jest jednym najchętniej kupowanych aut). Skoda Fabia mocno spokrewniona jest z innymi autami grupy Volkswagena od samego początku. Biorąc pod uwagę trzecią, najnowszą generację modelu, wprowadzoną na rynek w roku 2014, auto zbudowano na tej samej platformie podłogowej (VW Group PQ25) co Audi A3 oraz Seata Leona. Fabia zdobyła tytuł Samochodu Roku 2007 w Serbii oraz, w plebiscycie „What Car?” została wybrana Samochodem Roku 2015. Skoda Fabia jest oferowana w odmianie pięciodrzwiowej oraz jako kombi. Tylko pierwsza generacja modelu była także dostępna jako sedan. Škoda Fabia I została po raz pierwszy oficjalnie zaprezentowana podczas targów motoryzacyjnych we Frankfurcie w 1999 roku. Samochód został zbudowany na bazie płyty podłogowej VW A04, która wykorzystana została m.in. do zbudowania Volkswagena Polo oraz Seata Córdoba i Ibiza. Zastąpił on przestarzały model Felicia. Początkowo pojazd oferowany był wyłącznie w wersji hatchback do której w 2000 roku dołączyła wersja kombi, a rok później sedan. W 2003 roku wprowadzono na rynek sportową odmianę RS. W 2004 roku auto przeszło face lifting. Modyfikacjom poddany został m.in. przedni zderzak, atrapa chłodnicy oraz klosze tylnych lamp. Przy okazji wprowadzone zostały nowe wzory alufelg. Škoda Fabia II została po raz pierwszy oficjalnie zaprezentowana podczas targów motoryzacyjnych w Genewie w 2007 roku. Samochód został zbudowany na bazie płyty podłogowej PQ24, która wykorzystana została do stworzenia m.in. Volkswagena Polo, Seata Ibiza oraz Córdoba. Stylistycznie pojazd nawiązuje do zaprezentowanego w 2006 roku modelu Roomster. Przedseryjna produkcja egzemplarzy testowych rozpoczęła się 21 sierpnia 2006 roku. Produkcję seryjną pojazdu rozpoczęto w grudniu 2006 roku. W 2009 roku zaprezentowana została wersja kombi pojazdu. W 2010 roku podczas targów motoryzacyjnych w Genewie zaprezentowano wersję po face liftingu. Zmieniony został m.in. przedni zderzak, atrapa chłodnicy, poszerzone zostały przednie reflektory, zmienione zostały wzory felg oraz poszerzona została paleta lakierów. Przy okazji zmieniona została paleta jednostek napędowych. Silnik 1.6 16V zastąpiony został nowoczesnym silnikiem 1.2 TSI , a silniki 1.4 TDI i 1.9 TDI zastąpione zostały silnikami 1.2 TDI i 1.6 TDI.


Buksa: Mam sporo do zaoferowania tej reprezentacji. Znam swoją wartość - Polsat Sport\nBuksa: Mam sporo do zaoferowania tej reprezentacji. Znam swoją wartość\n13.11.2018, 12:54 Piłka nożna\n- Wszyscy piłkarze na zgrupowaniu są na bardzo wysokim poziomie. Ciężko wskazać jednego, który będzie wzorem. Podchodzę do tego ze spokojem, bo znam swoją wartość. Mam sporo do zaoferowania tej reprezentacji - powiedział debiutujący w kadrze Adam Buksa.\nMarcin Feddek: Nowa twarz reprezentacji. Jesteś wciąż zaskoczony, czy zdążyłeś już ochłonąć?\nAdam Buksa: Dosyć szybko ochłonąłem. Pierwsze godziny po powołaniu były szalone, bo dostawałem mnóstwo telefonów i powiadomień z gratulacjami. Emocji z tym związanych było dużo. Nie było za bardzo czasu, żeby się tym nacieszyć. Miałem bardzo ważny mecz z Pogonią Szczecin przeciwko Legii Warszawa, na którym musiałem się skupić. Dopiero po nim miałem czas, żeby przygotować się na reprezentację. Pierwsze koty za płoty. Poznałem się z chłopakami, wszystko wygląda bardzo fajnie. Cieszę się, że tu jestem. Staram się po prostu skupić na treningu.\nZnasz się z trenerem Brzęczkiem, bo pracowaliście razem. Co przekonało trenera, że wciągnął cię do dorosłej reprezentacji? Była wcześniej rozmowa, czy dostałeś list?\nDostałem telefon od trenera Brzęczka, że powołuje mnie na reprezentację Polski. To była informacyjna rozmowa. Z trenerem współpracowałem w Lechii Gdańsk. Grałem wtedy na prawym i lewym skrzydle. Wyglądało to dobrze. Myślę, że jestem jedną z opcji właśnie na tę pozycję. Dla mnie nie ma znaczenia, czy gram na pozycji numer dziewięć czy na boku pomocy. Zrobię wszystko, co w mojej mocy, by przekonać trenera do siebie na treningach i walczyć o debiut w reprezentacji. Jeśli będzie taka szansa, to zrobię wszystko, żeby ją wykorzystać.\nKogo będziesz bardziej podglądał na treningach, Jakuba Błaszczykowskiego czy Roberta Lewandowskiego?\nKuba i Robert to wielkie autorytety. Z przyjemnością będę podpatrywać jednego i drugiego. W zasadzie wszyscy piłkarze są tu na bardzo wysokim poziomie, dlatego ciężko wskazać jednego, który będzie wzorem. Podchodzę do tego ze spokojem, bo znam swoją wartość. Mam sporo do zaoferowania, ale przez ten tydzień mogę się dużo nauczyć. Każdy trening chcę wykorzystać do maksimum. Jeżeli tylko zajdzie taka potrzeba, to będę również podpytywać starszych zawodników, jak się w danych sytuacjach zachowywać. Chcę wyciągnąć z tego zgrupowania jak najwięcej.\nCo jest twoim atutem, który pozwolił ci przyjechać na tę reprezentację?\nUważam, że mam dobrze ułożoną lewą nogę. Potrafię uderzyć z dystansu, ale także odnaleźć się w polu karnym.\nA jest coś, czego nie potrafisz?\nMuszę pracować nad grą tyłem do bramki. Robert Lewandowski robi to znakomicie, więc będę miał znakomitą okazję, by podpatrzeć, jak to wygląda w praktyce. Jeśli chodzi o pozycję bocznego pomocnika, to muszę nadrobić ustawienie w defensywie. Wszystko przyjdzie w swoim czasie.\nCała rozmowa z Adamem Buksą w załączonym materiale wideo.\nADAM BUKSAPIŁKA NOŻNAREPREZENTACJAREPREZENTACJA POLSKI


ZEISS PiWeb monitor – Wizualizacja raportów\nWizualizacja raportów dynamicznych\nModuł Monitor został zaprojektowany z myślą o wydajności i łatwości użycia jednocześnie. Raporty ogólne i specyficzne dla części umożliwiają dostęp do danych procesowych w każdej chwili i z każdego miejsca. Dynamiczne raporty umożliwiają natychmiastową analizę istotnych danych podczas procesu produkcyjnego.\nMonitorowanie danych jakościowych i nadzorowanie procesów w czasie rzeczywistym\nŁatwa nawigacja przez wszystkie dane pomiarowe (szczegółowe strony dotyczące analizy danych, oddzielanie i grupowanie w celu analizy skupień)\nŁatwy dostęp do wszystkich ważnych wartości statystycznych i obliczeń\nInteraktywne wizualizacje CAD\nRozpowszechnianie popularnych badań, takich jak R&R przyrządów pomiarowych i analiza montażu\nDynamika i interaktywność\nModuł Monitor przedstawia natychmiast najnowsze dane pomiarowe z modułu Server oprogramowania ZEISS PiWeb. Wszystkie wykresy i analizy włączone do raportu wyświetlają nowe dane natychmiast. W celu szczegółowej analizy wyników pomiarów moduł Monitor umożliwia dostęp do wszystkich najważniejszych wartości statystycznych i analiz po wykonaniu tylko jednego kliknięcia. Użytkownik może łatwo nawigować przez duże zasoby raportów za pomocą powiązań raportów lub stron z raportami. Strony szczegółowe\nStrony szczegółowe umożliwiają kontrolę odchyleń tolerancji i zmienności procesów. Moduł Monitor posiada zintegrowane najczęściej używane strony szczegółowe, a tworzenie i dodawanie własnych stron jest również łatwe.\nW celu szczegółowej analizy możliwy jest łatwy dostęp do najczęściej używanych parametrów statystycznych, takich jak wartość minimalna, maksymalna, średnia i odchylenie standardowe, jak również wartości cp i cpk. Można wyświetlać te parametry bezpośrednio na stronach z raportami lub uzyskać do nich dostęp poprzez kliknięcie dowolnego wykresu.\nAnaliza powtarzalności i odtwarzalności (R&R) przyrządów pomiarowych\nProces uzyskiwania danych pomiarowych podlega podobnej zmienności jak sam proces produkcyjny.\nZEISS PiWeb pomaga oceniać dokładność procesu pomiarowego za pomocą analizy systemu pomiarowego typu I, II i III. Wymowne wykresy i wszystkie wymagane wartości statystyczne (średnia, rozrzut lub ANOVA) ułatwiają przeprowadzanie takich analiz systemów pomiarowych przy użyciu ZEISS PiWeb. Możliwość interaktywnego ręcznego wprowadzania danych pomiarowych do modułu Monitor ułatwia gromadzenie wszystkich potrzebnych danych.\nModuł Monitor przedstawia wyniki pomiarowe bezpośrednio na modelu CAD. Modele CAD pozostają interaktywne, co oznacza, że można je obracać, powiększać/pomniejszać i przemieszczać w finalnym raporcie.\nZEISS PiWeb obsługuje również analizę danych z chmur punktów, uzyskanych w pomiarach optycznych, takich jak danych w formacie G3D.\nInteraktywne ręczne wprowadzanie danych pomiarowych\nNawet w dzisiejszych czasach wiele danych pomiarowych jest uzyskiwanych z użyciem ręcznych przyrządów pomiarowych. Moduł Monitor ułatwia ten proces poprzez umożliwianie wprowadzania zmierzonych wartości bezpośrednio do raportu. Maski do wprowadzania danych ograniczają wprowadzanie nieprawidłowych danych, a kontrolerzy uzyskują niezwłocznie graficzną informację zwrotną dotyczącą naruszeń tolerancji i ostrzegawczych wartości granicznych.


"Zabujaj się w…" - Czwórka - polskieradio.pl\n"Zabujaj się w…"\nOstatnia aktualizacja: 20.08.2013 23:00\nRozbujaliście swoją wyobraźnię i dostaliście hamaki!\nLato z Polskim RadiemFoto: Glow Images/East News\nZapraszamliśmy Was do udziału w konkurs, w audycji "W Cztery Oczy” od poniedziałku do czwartku między godziną 9.00, a 11.00.\nWaszym zadaniem było przesłanie pod numer 70044 (koszt smsa 0,50 zł + VAT) od poniedziałku do środy w godzinach audycji hasła promującego odpoczynek w różnych miejscach pod hasłem "Zabujaj się w…". Kategorie miejsc w kolejnych tygodniach to: morze, las, góry, jeziora, miasto, przestworza.\nFinały kolejnych edycji konkursu w czwartki o godzinie10.10. Spośród wszystkich propozycji przysłanych smsami Komisja Konkursowa wybierała 2 najciekawsze, a ich autorzy otrzymali hamaki. Konkurs trwał od 1 lipca do 8 sierpnia. Zwycięzcom gratulujemy!!!\n"W Cztery Oczy" od poniedziałku do piątku po godzinie 9.00.\nZobacz więcej na temat: Czwórka konkurs\nWygrywaliście rowery MEDANO!\nOstatnia aktualizacja: 19.08.2013 09:05\nTen konkurs odmienił niejedno "rowerowe życie"...\nWakacje 2013 to czas, który zmienia życie rowerowe nie do poznania. Uważajcie bo może okazać się, że dotychczasowe przejażdżki po miejskich skwerach na wygodnym "amsterdamie" zaczną się nudzić i staniecie się maniakami prędkości na szosówce lub akrobacji na BMX!\nTak dla zasady - mogliście zdobywać rower taki jak WY! Do wygrania były rowery dopasowane do Waszych potrzeb.\nMogliście zdobyć następujące rowery w kolejnych edycjach naszego konkursu:\n- 7-biegowy ARTIST Gold w I edycji konkursu , w dniach 1- 5 lipca, w audycji " Poranek Online ";\n- 7-biegowy ARTIST Goldie w II edycji konkursu , w dniu 7 lipca, w audycji " 4 Bieg ";\n- 3-biegowy - żółty ARTIST Yellow w III edycji konkursu , w dniu 14 lipca w audycji " 4 Bieg ";\n- 1-biegowy - czarny ARTIST Purple w IV edycji konkursu , w dniu 21 lipca w audycji " 4 Bieg ";\n- URBICO 5 w V edycji konkursu , w dniu 28 lipca w audycji " 4 Bieg ";\n- VANITY Fixie w VI edycji konkursu , w dniach 29 lipca - 2 sierpnia w audycji " Czwarty Wymiar ";\n- URBICO 10 w VII edycji konkursu , w dniach 5 - 8 sierpnia, w audycji " Poranek Online ".\nSponsorem rowerów Medano była firma Zasada Bikes - producent rowerów Medano.\n" 4 Bieg " w każdą niedzielę po godzinie 9.00 , " W Cztery Oczy " od poniedziałku do piątku po godzinie 9.00, a " Poranek OnLine " od poniedziałku do piątku po godzinie 6.00. Natomiast na audycję " Czwarty Wymiar " zapraszamy od poniedziałku do piątku po godzinie 16.00.\nZobacz więcej na temat: Czwórka konkurs rower


Kopalnia Książek: CARLOS RUIZ ZAFÓN "Marina\nWydaje mi się, że nie ma wśród moli książkowych osoby, która nie słyszałaby, kim jest pan Zafón. Kojarzymy go przede wszystkim z książek „Cień wiatru”, czy „Gra anioła”. Obie czytałam i bardzo mi się podobały, wzięłam się zatem za kolejną.\nAkcja, standardowo dzieje się w Barcelonie, ci z was, którzy już z prozą pisarza się zetknęli, będą mieli jako taką orientację w terenie, myślę też, że szybciej wczujecie się w klimat.\nPewnego dnia Óscar Drai wybiera się na przechadzkę do dzielnicy starych, secesyjnych pałaców. Wchodzi do jednego z nich, gdzie słyszy piękną muzykę. W środku, znajduje zegarek, a przyłapany przez właściciela posesji na myszkowaniu, czym prędzej ucieka, nieświadomie zabierając zdobycz ze sobą. Kilka dni później wraca, by zwrócić przedmiot i na swej drodze spotyka Marinę, która na zawsze zmienia jego życie.\nRazem z przyjaciółką zaczynają śledzić dziwną damę w czerni i wplątują się w historię godną miana sennego koszmaru.\nNiewątpliwym atutem książek Zafóna jest to, że bardzo szybko się je czyta. Akcja nie stoi w miejscu, zawsze dzieje się coś ciekawego, a autor nie raz potrafi nas zaskoczyć. Duży plus za ciekawą i nietuzinkową fabułę, której na pewno się tu nie spodziewałam.\nBohaterowie również dobrze dobrani. Óskar, który mieszka w Internacie i Marina, która potrzebuje prawdziwego przyjaciela i skrywa w sobie tajemnicę, którą chce się z kimś podzielić.\nZakończenie również zaliczę na plus (wiem, to już nudne), nie było tradycyjnego happy endu, który czasem jest tak przewidywalny, że aż mdli. Było za to dosyć melancholijnie i refleksyjnie.\nZafón jest pisarzem, który do tej pory mnie nie zawiódł i jego książki, mogę polecić każdemu w ciemno. Choć „Marina” pisana była właściwie dla młodzieży, to myślę, że nie tylko młodzieży się spodoba. Uważam, że jest to powieść dla fanów tajemnic, dreszczyku emocji, powiewu grozy, czy po prostu dobrej, wciągającej lektury na nudne popołudnie.\nDosyć długo wymigiwałam się od oTAGowania. To nie dlatego, że nie chciałam brać udziału w zabawie. Przeciwnie, lubię takie rzeczy i dziękuję Chabrowej za wytypowanie :). Niemniej ostatnio miotam się to tu, to tam, pewnie zauważyliście, że i na blogu spędzam mniej czasu. Pocieszam się tym, że już niedługo wakacje.\nNo, w każdym razie zabieram się za odpowiadanie na pytania, więcej informacji znajdziecie tu.\n1. Ulubiona książka? Dlaczego?\nHmm, ciężka sprawa, mam dużo książek, które lubię. Ostatnio bardzo wciągnęłam się w serię "Jutro" (poświęcam jej każdy wykład ;)), bardzo lubię również "Zmierzch", "Millenium", czy "Milczące słowa". Długo by wymieniać, takiej najbardziej ulubionej chyba nie mam.\n2. Masz jakieś zwierzęta w domu? Jakie?\nMam, pieska. Wabi się Max i jest już dosyć stary. Wcześniej miałam również szczurka, niestety zdechł.\n3. Uprawiasz jakieś sporty? A może wolisz oglądać je w telewizji. Jeśli tak to jakie?\nOkazyjnie siatkówkę, którą bardzo lubię. W gimnazjum grałam nawet w reprezentacji szkoły. W poprzednim semestrze trenowałam ergometr wioślarski, a teraz chodzę jeszcze na aerobik :). W telewizji zazwyczaj oglądam jakieś typowo męskie sporty i to tylko wtedy, gdy ogląda je mój tata.\n4. Ulubiony autor książek?\nBardzo długo był nim fioletowy, który chyba już mi się przejadł. Ostatnio eksperymentuję, więc można u mnie znaleźć dużo różnych kolorów. Neony i pastele w modzie!\n6. Jeśli miałbyś/miałabyś wziąć ze sobą na bezludną wyspę cztery rzeczy, co by to było?\nRzeczy. Na pewno jakąś książkę, chociaż pewnie nie umiałabym się zdecydować, którą. Poza tym jakiś ochronny krem z filtrem, zdjęcie mojego mężczyzny (bo jego nie mogę zabrać skoro nie jest rzeczą ;)) i kostium kąpielowy.\n7. Masz ulubiony film? Jaki?\n8. Kiedy czytasz najchętniej? Pora dnia.\nOstatnio w autobusie, jak wyjeżdżam i wracam z uczelni. W wakacje zazwyczaj rano, jak się obudzę.\n9. W jakiej pozycji czytasz?\nNajczęściej na siedząco.\n10. Co musisz mieć podczas czytania pod ręką? Notatnik, szklanka wody, czy może nic?\nCzasem mam herbatę. Ale najczęściej, muszę się przyznać, telefon komórkowy :)\n11. Dlaczego zacząłeś/zaczęłaś prowadzić bloga z recenzjami książek?\nTo było tak dawno temu, że właściwie nie pamiętam. Ale podejrzewam, że głównie dlatego, iż zawsze czytałam wyjątkowo dużo i stwierdziłam, że będzie miło wrócić do recenzji danej książki, gdybym zapomniała o czym była. Poza tym, wiele ciekawych książek można tu poznać, wielu wspaniałych moli książkowych :).\nUporałam się :). Swoich pytań nie daję, kto chce, może odpowiedzieć u siebie na te. Podejrzewam, że większość już brała udział w zabawie, tylko ja jestem tak w tyle.\nAutor: Mani o 13:51\nMiłośniczka Książek 14 maja 2012 14:47\nczytałam "Marinę" całkiem niedawno\nkocham książki autorstwa Zafona i po kolejne powieści sięgam dosłownie w ciemno, nawet nie patrząc, o czym są :)) wiem bowiem, że autor mnie nie zawiedzie :)\nbinola 14 maja 2012 23:53\nTeż jestem świeżo po przeczytaniu "Mariny", dopiero co ją skończyłam :) Zafón jest niesamowity w tworzeniu klimatu, a Barcelona przez niego opisywana jest niezwykła :) Pozdrawiam\nTaki jest świat 15 maja 2012 00:12\nDo "Mariny' wracam co jakiś czas :)\nKlaudia Karolina Klara 15 maja 2012 06:16\nMarinę mam na swojej półce. Jak na razie nie czytałam, ale planuję zrobić to w najbliższym czasie :)\nChabrowa 15 maja 2012 07:03\nMarinę mam jeszcze w planach. Świetnie poradziłaś sobie z pytaniami ;)\nIrytacja 15 maja 2012 07:07\nMam na półce i chyba zabiorę się za tę książkę w weekend, bo jestem jej bardzo ciekawa. :)\nPinko 16 maja 2012 03:49\nNie czytałam jeszcze ani jednej książki tego pana niestety, a recenzja tej szczególnie mi się spodobała ;)\nDominika Anna 16 maja 2012 04:37\nbardzo mi się podobała. najbardziej z dotychczas przeczytanych książek pisarza :)\nLenka 16 maja 2012 12:09\nZdecydowanie świetna ksiazka :) ;*


(FOTO) Nowy funkcjonariusz w jaworskiej policji - Jawor\nWtorek, 10 lipca 2018 o 14:50\nKWP Wrocław KPP Jawor ślubowanie funkcjonariusz post. Szymon Pic...\n„Ja obywatel Rzeczpospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków policjanta...” - to początek roty ślubowania, którą złożył w dniu 6 lipca br. w Komendzie Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu przyjęty do służby 26-letni jaworzanin. Tym samym zasilił szeregi polskiej Policji.\nKolejny raz garnizon dolnośląski przyjął w swoje szeregi nowych policjantów. 6 lipca br. słowa roty ślubowania wypowiedziało 48 nowych funkcjonariuszy, w tym 16 kobiet. W uroczystej ceremonii, oprócz nowych policjantów, kadry kierowniczej Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu oraz jednostek garnizonu dolnośląskiego, wziął udział Wicewojewoda Dolnośląski Kamil Krzysztof Zieliński.\nPośród nowo przyjętych jest post. Szymon Pichalski z Komendy Powiatowej Policji w Jaworze. Akt ślubowania wręczył mu Zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu insp. Piotr Leciejewski. Po zakończeniu szkolenia podstawowego Szymon będzie wspomagał jaworskich mundurowych.


OKI 45862839 7.3k Błękitny Toner - ceny i opinie w Media Expert\nOryginalna kaseta z tonerem w kolorze błękitnym (cyan) do drukarek OKI o wydajności 7300 stron. Przeznaczona jest do drukarek laserowych OKI MC853 i MC873. Zapewnia precyzyjny i szybki wydruk. Gwarantuje wysoką rozdzielczość wydruku z imponująco ostrymi obrazami i tekstem.\nWydajność do [str] 7300


W Katowicach powstaje nowa, kreatywna inicjatywa o nazwie „Za-Winklem”. Kolejnym kluczowym krokiem do powstania tej spółdzielni socjalnej było zarejestrowanie podmiotu w Krajowym Rejestrze Sądowym, które miało miejsce 5 marca 2014 roku. Dla nas to wyjątkowo szczęśliwa wiadomość, ponieważ to już 13-ta spółdzielnia socjalna założona dzięki projektowi „Spółdzielnie socjalne drugiej generacji – II edycja”. Dlatego zachęcamy do przeczytania paru słów od samych założycieli „Winkla”.\nKultura, sztuka, a także pozycja artysty w dzisiejszych czasach uległy zdecydowanej zmianie. Ludzie coraz częściej zauważają walory użytkowe sztuki, które mogą wykorzystać w swoim codziennym życiu. Dlatego właśnie powstaje „Za-Winklem”, tak lokalnie i po swojsku, ale bez ograniczeń. Znani i mniej znani artyści wciąż przystępują do tej współpracy, by ich sztuka często przekuta w bardziej użytkowe formy trafiała do ludzi.\nNowocześni projektanci, czy jak niektórzy wolą designerzy, pokazywać będą swoje ukryte pomysły i profesjonalizm przez współpracę z odbiorcą. „Za-Winklem” można wyśledzić na facebook'u. Na pewno można szukać po prostu „za winklem”, gdzie ma się znajdować siedziba. Produkty artystyczne są jeszcze owiane tajemnicą, twórcy już mniej, a próbki ich pracy twórczej czasem mogą zaskoczyć… tak pozytywnie i nowatorsko.\nCierpliwym polecamy uważne przeglądanie Newslettera, a ciekawskim i mniej cierpliwym śledzenie informacji pojawiających się na FB: https://www.facebook.com/pages/Za-Winklem/611023888951297?ref=ts&fref=ts\nNa otwarcie także zaprosimy!


Aryston napił się kawy. Porcelana, z której były wykonane filiżanki, kosztowała zapewne więcej niż obrazy wystawiane przez Chloe w jej galerii.\n– Nigdy nie mogłem pojąć twojego upodobania do kawy smakowej – skrzywił się lekko.\n– Trzeba było poprosić Jean o mocno paloną arabikę, taką jak lubisz. – Chloe zawsze uważała, że ulubiona kawa Arystona smakuje jak espresso, nawet zrobiona była w ekspresie przelewowym. W jej świecie espresso należało pić z dużą ilością mleka i pysznymi syropami. Na myśl o wypiciu czystego naparu z maleńkiej filiżanki przechodził ją dreszcz.\nZbył tę sugestię.\n– To by wymagało przygotowania dwóch dzbanków kawy zamiast jednego. – Dałaby głowę, że w maleńkiej kuchni za biurem Jean ma jeden z tych modnych ekspresów na jedną filiżankę kawy. Dlaczego więc podała mu jej ulubioną kawę? Oto było pytanie.\n– Uprzedziłeś ją, żeby zrobiła moją ulubioną? – zgadywała Chloe, zaciekawiona, co chciał przez to osiągnąć.\n– Oczywiście, że uprzedziłem. Cała przyjemność po mojej stronie.\n– Wszystko jedno… – W tej chwili zdała sobie sprawę, jak nieprzyjemnie musiało to zabrzmieć. – Dziękuję – dodała szybko.\n– Wracając do tematu – powiedział, jakby pogawędka o kawie odwiodła ich od głównego celu spotkania. – Zgoda na taki układ bez słowa sprzeciwu nie była chyba zbyt etycznym krokiem? – Dosłyszała wyrzut.\n– Etycznym? – Chyba nie mówił tego poważnie?\nChloe poczuła narastające zniecierpliwienie. Zerwała się z fotela i podeszła do okien. Próbowała odzyskać równowagę.\n– Myślisz, że byłam zachwycona perspektywą rzucenia studiów i zawarcia fikcyjnego małżeństwa rodem ze średniowiecza?\nByło to, jeszcze zanim została mu przedstawiona i zanim zrozumiała, że marzenia także mogą się zmieniać.\n– No cóż, Eber tak to przedstawił dziadkowi. – Głos Arystona rozległ się tuż za jej plecami. Nie zauważyła nawet, kiedy podszedł tak blisko.\n– I obaj tak chętnie mu uwierzyliście? Nie przyszło ci do głowy, że przestał finansować mi szkołę i wydatki na życie, co de facto oznaczało wyrzucenie z akademika?\nZamiast wielkomiejskiego ruchu, miała teraz przed oczami twarz dziekana, który był zmuszony przekazać jej tę przykrą wiadomość. Było to w połowie roku i sądziła, że ojciec nie będzie mógł zażądać zwrotu czesnego. Ale bogaci najwyraźniej mieli większe prawa niż zwykli śmiertelnicy.\n– Pewnie nigdy nie wpadłeś na to, że mógłby zablokować moje konta, ponieważ nawet one były na jego nazwisko? Szczerze wątpię, żebyś kiedykolwiek zastanawiał się nad tym, dlaczego zgodziłam się na ten barbarzyński układ.\n– Tego rodzaju małżeństwa są dość powszechne w świecie biznesu i polityki. Nie dramatyzuj. Nikt cię nie sprzedał, nie byłaś średniowieczną niewolnicą i nie zostałaś ubezwłasnowolniona.\nRaptownie odwróciła się, patrząc mu prosto w twarz. Dawny gniew i poczucie kompletnej bezradności gotowały się w niej, grożąc wybuchem.\n– Czyżby? Miałam dwadzieścia lat i studiowałam. W swoim całym życiu pracowałam tylko jako pomoc w sklepie, zarabiając na kieszonkowe. Nie miałam zielonego pojęcia, jak odzyskać życie, które mi odebrał własny ojciec!\nZ twarzy Arystona trudno było cokolwiek wyczytać, ale w jego niebieskich oczach mignęło coś na kształt współczucia.\n– Do czasu, kiedy cię poznałam, ojciec i siostra zdążyli mnie już odpowiednio urobić.\nChloe była skłonna wybaczyć Rei, która nie kierowała się wyłącznie interesami. Naprawdę wierzyła, że to małżeństwo może wyjść siostrze na dobre. Ale ojcu tego nie wybaczyła i nie miała najmniejszego zamiaru.\n– Gdyby Rea nie była zamężna, poświęciłaby siebie, żeby ratować rodzinę i nasze dziedzictwo. W taki sposób ona i ojciec traktują firmę: jakby to był żywy człowiek zasługujący na każde poświęcenie i każdy wysiłek.\nNie winiła siostry. Obydwie wychowały się na emocjonalnej pustyni i każda znalazła swój sposób, aby sobie z tym radzić. Rea domagała się aprobaty ojca, wchodząc w świat biznesu, i była to jedyna rzecz, którą naprawdę kochała.\n– Potem poznałam ciebie. – Na przekór całej tej trudnej do zaakceptowania sytuacji, na przekór wszystkiemu, co podpowiadał rozum, Chloe zakochała się bez pamięci w greckim biznesmenie, który miał zostać jej mężem.\n– I ani jednym słowem nie wspomniałaś o swoich wątpliwościach. – Aryston zacisnął dłonie w pięści, hamując się przed gwałtowniejszą gestykulacją.\n– Ani jednym. Ty i ojciec mieliście swoje plany, a ja nadzieję, że przyjęcie planu da mi coś pozytywnego. – Teraz już wiedziała, jak niedorzeczne były fantazje, którymi wypełniała sobie wtedy czas. Opuściła głowę, nie mogąc już znieść wyrzutu w jego spojrzeniu.\n– Spójrz na mnie – zażądał, jakby czytając w jej myślach.\nZastanawiała się, czy nie odmówić, ale co by to dało? Musieli w końcu odbyć taką rozmowę, więc równie dobrze mogą to zrobić teraz. Szczęście Rei wisiało na włosku.\nChloe uniosła głowę. Aryston wyglądał na zdziwionego.\n– Czego się spodziewałaś po naszym małżeństwie?\n– To już nie ma znaczenia. – Dziecinne mrzonki, z którymi nie liczył się ani on, ani tym bardziej jej ojciec.\n– Mimo to chciałbym wiedzieć.\n– Nie! – powiedziała zdecydowanym głosem.\n– Zmieniłaś się.\nPodszedł o krok bliżej.\n– Ciekawe, czy pod każdym względem?\nNieco zaczepny ton sprawił, że Chloe zamarła. Była przekonana, że libido umarło w niej razem z małżeństwem, ale reakcja ciała wyprowadziła ją z błędu.\nTak bardzo go pragnęła.\nZrobiła krok do tyłu, ale nic to nie dało. Aryston przyparł ją do okna. Obezwładniona bliskością, ciepłem i znajomym zapachem Chloe zatonęła we wspomnieniach, a stłumione dotąd uczucie pożądania roziskrzyło się w niej niczym noworoczny fajerwerk. Zwinne palce pieszczotliwie okrążały kark, kciuk muskał czuły fragment skóry tuż za uchem.\n– Pamiętam, że to uwielbiałaś…\nPotrząsnęła głową, ale nie żeby zaprzeczyć. Chciała odzyskać jasność myślenia. Powiedzieć, żeby ją zostawił. Odsunąć się od niego, zanim będzie za późno. Ale słowa nie przyszły jej z pomocą. Pochylił się nad nią.\n– Ciekawe, czy twoje usta smakują tak słodko jak kiedyś…\nNie umiała na to odpowiedzieć. Słowa wypowiedziane niemal szeptem przez Arystona rozbrzmiewały echem, wprowadzając w myśli zamęt. Gdy ich usta zetknęły się, nie odtrąciła go. Całował ją tak, jakby się nigdy nie rozstali. Jakby wciąż była jego żoną. Pozwoliła mu na to, zastanawiając się, czy w tej chwili namiętności on także czuł, że wciąż należą do siebie. Jedynym efektem, jakiego nigdy by się nie spodziewała po ich spotkaniu, był ten pocałunek oraz fakt, że jego dotyk na nowo obudził w niej pożądanie. Wolną ręką Aryston objął ją w talii i przytulił tak mocno, że ich ciała przywarły do siebie jak magnes. Z całą wyrazistością ujrzała teraz prawdę, której wcześniej starała się nie dostrzegać. Przez dwa lata pragnęła tylko tego mężczyzny. Równocześnie była przekonana, że pragnienie nigdy się nie spełni. Dlatego robiła wszystko, aby stłumić żądzę i oszczędzić sobie bólu. Teraz, gdy ledwie krok dzielił ją od zaspokojenia długo skrywanych pragnień, ciało dało jej wyraźny sygnał, że czekała zbyt długo.\nPo trzech latach małżeństwa, którego stałym elementem był naprawdę świetny seks, przeszła na całkowitą abstynencję. Nie chciała być niewolnicą swojej żądzy, jednak teraz cały opór topniał jak śnieg w promieniach wiosennego słońca. Wiedziała już, że nie przepuści tej okazji za żadną cenę i pogodziła się ze wszystkimi konsekwencjami, które w tej chwili trudno było nawet przewidzieć. Zasługiwała na tych kilka chwil przyjemności, nawet jeśli miało to być ich ostatnie spotkanie, po którym definitywnie się pożegnają. Teraz była wystarczająco silna, by sobie poradzić z każdą stratą. Nie bała się, że namiętność utrudni uporządkowanie uczuć do Arystona albo zniweczy wysiłek, jaki włożyła w budowanie nowego życia. Od chwili, gdy weszła do jego biura, towarzyszyło jej bolesne przekonanie, że nadal go kocha, a jej życie nie posunęło się ani o krok naprzód. Po prostu nauczyła się żyć bez niego i mogła sobie wyobrazić, że żyje tak nadal, ale nie w tej chwili.\nPierwszy raz w życiu pragnęła czegoś dla siebie, zamiast zastanawiać się nad potrzebami innych. Wciąż mogła poprosić go o to, na czym zależało Rei, ale prawdopodobnie odmówiłby. Dlatego odłożyła to na później. Ta chwila należała tylko do nich, a właściwie do niej, chociaż Aryston wyglądał na równie zaangażowanego. Ujął w dłonie jędrne pośladki i podniósł ją do góry. Oplotła go nogami, a on skierował się w stronę kanapy, ani na chwilę nie przerywając namiętnego pocałunku. Ułożył ją wygodnie, a następnie cofnął się. Chloe wyciągnęła rękę, zatrzymując go.\n– Muszę zamknąć drzwi. Jean mogłaby tu wejść.\nZabrzmiało to identycznie jak dawniej, kiedy byli małżeństwem i zdarzało im się kochać w gabinecie. Gdy się odwrócił od drzwi, był już bez krawata i rozpinał guziki koszuli. Uśmiechnęła się na ten widok.\n– Zapomniałam już, jaki jesteś szybki.\n– Naprawdę zapomniałaś? – Brzmiało to tak, jakby nie uwierzył.\n– Może nie do końca – przyznała. – Niełatwo o tobie zapomnieć.\n– Ani o tobie, yineka mou.\nCzęsto tak do niej mówił, kiedy byli razem. W zależności od intencji, mogło to oznaczać „moja kobieto” albo „moja żono”. Żadne nie pasowało do ich obecnej sytuacji, ale nie chciała się z nim sprzeczać, a już na pewno nie podczas seksu.\nKończył się rozbierać, błądząc namiętnym spojrzeniem po jej szczupłej figurze. Chloe czekała, przypatrując się temu trochę niespodziewanemu striptizowi i czując, jak z każdą sekundą staje się coraz bardziej gotowa. Kochała go i nie umiała przestać, ale w tej chwili nad miłością niepodzielnie panowała czysta żądza.\n– Codziennie ćwiczę: rano cardio, wieczorem sztanga.\n– Sporo. – Dawniej poświęcał na to zdecydowanie mniej czasu. Ćwiczył raz dziennie, przez pięć dni w tygodniu.\n– Lepiej wtedy śpię.\n– Zawsze mi się zdawało, że nie potrzebujesz dużo snu.\nAryston nie odpowiedział, uklęknął za nią i sięgnął dłonią pod żakiet.\n– Rozbieranie ciebie jest jak rozpakowywanie prezentu.\nTo też wiele razy słyszała i po raz kolejny nie znalazła stosownej odpowiedzi. Uśmiechnęła się tylko. Był to pierwszy szczery i naturalny uśmiech, odkąd przyjechała do Nowego Jorku.\n– Jestem pewien, że wciąż wyglądasz cudownie – szepnął, całując ją delikatnie od skroni aż po szyję.\n– Trochę schudłam.\nPrzerwał na moment i przyjrzał jej się uważnie.\n– Chyba nie byłoby z czego.\nSłowa te nieco ją wystraszyły. Nigdy nie miała obfitych, kobiecych kształtów, ale w ostatnich tygodniach była cieniem dawnej siebie. Aryston czytał w niej jak w otwartej księdze. Pocałunki sprawiły, że szybko zapomniała o obawach. Powoli odpinał guziki bluzki, dotykając palcami każdego uwolnionego fragmentu skóry. Usta muskające policzki szeptały gorące wyznania. Kiedy skończył ją rozbierać, Chloe drżała z podniecenia. Celowo omijał główne strefy erogenne, ale i tak udało mu się doprowadzić ją do punktu, w którym gotowa była błagać o więcej.\nUniósł głowę i uśmiechnął się, wiedząc, w jakim jest stanie.\n– Strasznie ci się spieszy.\n– To może być jedyna taka okazja – powiedziała drżącym z podniecenia głosem.\n– Ty mieszkasz w Nowym Jorku, ja w Oregonie. Raczej nie mamy szans na częste randki.\n– Przynajmniej raz się w czymś zgadzamy.\nChloe nie zdążyła spytać, co właściwie miał na myśli, ponieważ w tej samej chwili poczuła palce na swoich piersiach i prawie odpłynęła. Aryston dobrze pamiętał, jaki dotyk sprawiał jej najwięcej przyjemności. Spragnione ciało prężyło się pod czułymi muśnięciami ust i napierającym językiem. Dłoń wsunęła się między uda, lekko je rozchylając i wyczuwając najczulsze miejsce. Niemal krzyknęła, ale on przypieczętował jej usta pocałunkiem, kiedy eksplodowała. Zwolnił tempo, ale nie przestawał jej pieścić, czym wywołał kolejne fale ekstazy.\n– Chyba dawno się tak nie kochałaś?\n– Nie twój interes – odparła.\n– Twoje ciało nie kłamie.\n– Myśl, co chcesz. – Odwróciła wzrok, wiedząc, że mimika zdradzi mu prawdę.\nW jej głowie zaświtała niepokojąca myśl. Czyżby Aryston użył seksu, by osłabić jej pozycję w grze, której zasady znał tylko on?\nPieszczotliwie pogładził ją po policzku.\n– Nie gniewaj się na mnie, przecież jeszcze nie skończyliśmy.\n– Żadnych pytań o moje życie prywatne!\n– Jeszcze tylko jedno.\nSpojrzała na niego wyczekująco, zaciskając niecierpliwie usta.\n– Jesteś z kimś związana?\n– Jeżeli ktoś pilnuje twoich interesów, na pewno znasz już odpowiedź na to pytanie.\n– Nie zatrudniam detektywów i nie węszę w twoim życiu.\nChloe intensywnie myślała, czy mógłby mieć jakiś powód szpiegowania. Coś z tego musiało dać się zauważyć w wyrazie jej twarzy, bo Aryston przyjął śmiertelnie poważny ton:\n– Naprawdę niewiele jest rzeczy związanych z moimi interesami, o których bym nie wiedział.\nNie miała pojęcia, o co mogło mu chodzić. Nie była już w centrum jego zainteresowań. Co prawda miał jeszcze pokaźny pakiet akcji Dioletis Industries, ale ona nie miała już nic wspólnego ze spółką, a tym bardziej z nim. Pomijając dzisiejszy, dość niespodziewany incydent.\n– Arogancja nie popłaca – rzekła z przekąsem. W głębi ducha jednak zawsze uważała, że jest mu z nią do twarzy.\nAryston jedynie się uśmiechnął.\nNo cóż, Pan Arogancki najwyraźniej nie wiedział, że Chloe brała pigułki w czasie ich krótkiego małżeństwa, a zatem ta wiedza nie była aż tak kompletna, jak mu się zdawało. Pomijając fakt, że zakochała się w zadufanym w sobie przystojniaku, była szczęśliwa, że nie wplątała ani siebie, ani jego w małżeństwo z powodu ciąży. Nie chciała dziecka, dopóki oboje by go nie pragnęli, a on najwyraźniej nie pragnął.\n– Naprawdę myślisz, że zabawiałabym się teraz z tobą na kanapie, gdyby w Oregonie ktoś na mnie czekał? – zapytała, powracając do tematu.\n– Nie, ale byłbym zobowiązany, gdybyś to potwierdziła – powiedział prawie pokornym tonem, co samo w sobie było dla niej szokiem.\n– Nie jestem z nikim związana.\n– Rozumiem, że ty też nikogo nie masz? – zapytała, chociaż nie miała pewności, czy na pewno tak samo definiują ten stan.\n– Możemy więc wrócić do tego, co przerwaliśmy?\n– Ne. – Greckie „tak” oznaczało, że Aryston nie do końca panuje nad sobą i swoim podnieceniem. Przylgnęli do siebie, szaleńczo całując się i turlając po kanapie, jakby to była ich pierwsza randka. Wreszcie rozsunęła nogi, zapraszając go. Aryston sięgnął do kieszeni spodni leżących na dywanie i wyjął prezerwatywę. Chloe bardzo usilnie starała się nie myśleć, dlaczego nosi je przy sobie.\nDrżącymi palcami rozerwała opakowanie. Na moment zastygł.\n– Nie ruszaj się przez chwilę, proszę!\nNigdy nie widziała go w stanie takiego uniesienia. Z zamkniętymi oczami i odchyloną głową głęboko oddychał, wydychając powietrze z każdym razem coraz wolniej. Kiedy opuścił wzrok, jego oczy były po brzegi wypełnione pożądaniem. Wszedł w nią, a jej ciało odpowiedziało spazmem spełnienia i przyjemności, na którą tyle czekała. Aryston nieprzerwanie całował ją i pieścił przy akompaniamencie licznych „tak”, „cudownie” oraz „jeszcze”, wypowiadanych raz po raz. Kiedy skończyli, przeszli do łazienki, żeby się ubrać. Niczego nie żałowała. Pragnęła, aby doszło do zbliżenia i miała z niego znacznie więcej satysfakcji, niż się spodziewała. Spojrzała na Arystona, który zapinał guziki koszuli. Na skupionej twarzy widoczne było zakłopotanie.\n– Nie miałem zamiaru rzucać się na ciebie – zaczął niepewnie.\n– Nie mam o to pretensji. – Nic nie powiedział, więc kontynuowała: – Oboje jesteśmy dorośli. Niezależnie od wszystkiego, co między nami zaszło, seks był zawsze dobry.\n– Nawet lepszy niż dobry.\nChloe uśmiechnęła się zadowolona.\n– O wiele lepszy.\n– Zjedz dziś ze mną kolację.\nNiewiele myśląc, stanęła przed nim i poprawiła mu krawat, jak to robiła często, kiedy byli małżeństwem.\nMieli jeszcze do omówienia sprawy firmy i jego udziałów, a także tego, co planował z nimi zrobić.\n– Doskonale. Jean poda ci adres i szczegóły rezerwacji. Porozmawiamy o tym, z czym do mnie przyszłaś, bo zdaje się, że teraz nie mamy już na to czasu.\n– W takim razie do zobaczenia. – Aryston wyszedł z łazienki i wrócił do pracy. Kiedy kilka minut później Chloe przechodziła przez pokój, prowadził rozmowę przez telefon.\nPotrzebowała czasu, żeby ochłonąć. Cisza, jaka zapadła pomiędzy nimi po wybuchu namiętności, nie była wprawdzie niepokojąca, ale też trudno ją było ocenić na pięć gwiazdek.\nAryston upił łyk zimnej już teraz kawy i skrzywił się. Nie chodziło jednak o temperaturę, tylko o smak. Poczuła odrobinę złośliwej satysfakcji, która pomogła jej wrócić do rzeczywistości.\nAryston odłożył słuchawkę. Chloe wyszła i nie musiał już zachowywać pozorów. Czując niepewność, tak obcą jego naturze, klął teraz po grecku, ile wlezie. Była kompletnie nieprzewidywalna. Żaden z motywów, które przypisywał jej w czasie trwania małżeństwa, nie pasował do tego, co dziś usłyszał w gabinecie. I nie miał zamiaru się z nią kochać, niech to szlag. Przynajmniej nie tak szybko. Nienawidził tracić kontroli ani zmieniać planu, a dziś zrobił obie te rzeczy naraz. Odczuwał z tego powodu silną frustrację, a także coś w rodzaju strachu nieprzyjemnie spływającego ciarkami w dół kręgosłupa. Wypił łyk kawy, a nielubiany smak po raz kolejny przypomniał mu o porażce. Zaklął pod nosem i z wściekłością rzucił filiżanką w kuloodporne gigantyczne okno. Dźwięk tłuczonych naczyń był znacznie milszy dla ucha niż przemyślenia.\nJean niemal natychmiast pojawiła się w drzwiach.\n– Wyszła już? – zapytał Aryston.\n– Wytłumaczyłaś jej, gdzie mamy się spotkać? – Aryston zrobił rezerwację, zanim Chloe pojawiła się u niego w biurze.\n– Oczywiście. – Jean patrzyła na rozbitą filiżankę i resztki kawy spływającej po szybie.\n– Wiem, że nie lubi pan tej kawy, ale czy to było absolutnie konieczne?\n– Kiedy wyjdę, wezwij sprzątaczkę – poinstruował ją, nie zważając na ironiczny ton.\nNa jej twarzy pojawiło się zatroskanie, którego nie miał ochoty oglądać.\n– Czy potrzebuje pan jeszcze czegoś?\n– Spokoju. – Odpowiedź zabrzmiała nieco zbyt ostro, ale nie zamierzał się z tego tłumaczyć. Jean zniknęła, bezgłośnie zamykając za sobą drzwi.\nOdtwarzał w pamięci fragmenty spotkania z Chloe, nie mogąc w żaden sposób uporządkować tego, co od niej usłyszał, z przekonaniami, w jakich żył przez poprzednie dwa lata. Istniała możliwość, że odeszła od niego z powodu pozwu rozwodowego, który podpisał i o którym dowiedziała się od ojca. Tyle że on podpisał pozew w ataku szału, kiedy dowiedział się, że go oszukuje. Jak inaczej można było określić stosowanie antykoncepcji w sytuacji, gdy głównym powodem ich małżeństwa było spłodzenie potomka i zapewnienie ciągłości rodowi Spiridakou? Wierzył, że poślubienie Chloe, jako część transakcji biznesowej, zdejmie z niego cały ciężar emocji, i da mu dziecko, któremu będzie można przekazać fortunę. Jedyny jak dotąd wypad Arystona w świat romansów zakończył się głębokimi ranami w sercu, nie wspominając o stracie kilku milionów dolarów na interes, z którego ostatecznie nic nie wyszło. Zresztą przykład własnego ojca skutecznie odstraszał go od miłostek. Kiedy dziadek przyszedł z propozycją zawarcia kontraktu małżeńskiego, Aryston, rozważywszy wszelkie za i przeciw, skorzystał z okazji. I jak wspomniał Chloe, nie było to wcale takie rzadkie w ich świecie. Wiedział też, że Eber Dioletis szuka inwestora, który wprowadzi do spółki kapitał. Nie chciał wprawdzie oddać aż tylu akcji, żeby gwarantowało to dobry zwrot z inwestycji, ale było jeszcze małżeństwo, tak więc ostatecznie obie strony były zadowolone.\nZ punktu widzenia Arystona miłość oznaczała chaos i niepotrzebne cierpienie. Biznes natomiast był tą częścią życia, nad którą doskonale panował, dlatego pomysł małżeństwa zawartego przy okazji transakcji handlowej przypadł mu do gustu. Był pewny, że tym razem obejdzie się bez komplikacji, których doświadczył dwa razy – raz z powodu pomyłek swoich rodziców, drugi raz z powodu własnych nieudanych wyborów. Dlatego oszustwo doprowadziło go do furii.\nNie tylko zawiodła jego osobiste zaufanie, ale także zdradziła go w biznesie, tak samo jak Shannon. Tylko tym razem dziadek Arystona także był ofiarą, a tego nie mógł darować. Był jedyną osobą w życiu, której ufał i którą chciał chronić, a jego żona wystawiła do wiatru ich obu.\nO perfidnych planach dowiedział się dopiero na kilka miesięcy przed ich trzecią rocznicą. Szukał ulubionej pary kolczyków żony, żeby dokupić pasujący naszyjnik i bransoletę na prezent z okazji rocznicy. Miał też nadzieję, że przy tej okazji uda się ją namówić na wykonanie testów płodności. Aryston nic jej nie powiedział, ale był u lekarza i przeszedł badania, z których wynikało, że nie powinien mieć żadnych problemów ze spłodzeniem potomka. Uważał, że Chloe potrzebne jest badanie, a być może leczenie hormonalne. Po trzech latach uprawiania seksu co najmniej raz dziennie, dawno już powinna być w ciąży.\nNie znalazł wtedy kolczyków. Znalazł natomiast częściowo zużyte opakowanie pigułek antykoncepcyjnych, ukryte w górnej szufladce szkatułki na biżuterię. A pamiętał, jak zapewniała i jego, i dziadka, że chce mieć dzieci, jeszcze przed podpisaniem kontraktu wynegocjowanego z Eberem Dioletisem. Dodała wprawdzie „kiedyś”, ale Aryston założył, że odnosi się to do pierwszych trzech lat ich małżeństwa. Najwyraźniej się mylił. Najbardziej jednak gnębiła go teraz możliwość, nie, nie możliwość, lecz prawdopodobieństwo, że mylił się także co do wielu innych rzeczy.\nChloe nie współdziałała z ojcem i nie była skłonna wejść w kolejny fikcyjny związek małżeński, który miał być ratunkiem dla Dioletis Industries. Wiedział, że plany starego Dioletisa spaliły na panewce, ale był przekonany, że sam się do tego przyczynił. W zamian za małżeństwo Aryston obiecał Eberowi pewne profity. Teraz także wyraził swoje niezadowolenie z pomysłu wydania swojej byłej żony za kogoś innego. Taka wiadomość nie mogła przedostać się do świata finansów. A tylko ktoś bardzo odważny lub bardzo głupi zadzierałby z rodziną Spiridakou. Nikt tego jeszcze nie próbował, a przynajmniej tak mu się wydawało. Nie wiedział natomiast, że Chloe mogłaby odmówić ojcu, a w takiej sytuacji groźby były całkowicie zbędne. Teraz, gdy poznał nowe fakty, wyjazd Chloe na Zachodnie Wybrzeże nabrał większego sensu. Zapewnienia, że od dwóch lat nie miała nic wspólnego z ojcem ani spółką, wyglądały na wiarygodne i były łatwe do sprawdzenia, o czym sama też musiała wiedzieć. Powiedział, że nigdy nie kazał jej śledzić, i faktycznie tak było, ale teraz żałował, że tego nie zrobił. Za bardzo się skupił na Eberze i Dioletis Industries. Za wszelką cenę chciał go wmanewrować w sytuację, z której nie miałby innego wyjścia, jak przystać na wszystkie żądania. Zaniedbał przy tym kompletnie sprawę Chloe. W obliczu nowych faktów był w stanie zmienić zdanie o byłej żonie, która do tej pory wydawała mu się zdradziecką wiedźmą, gotową oszukać jego dziadka, aby zdobyć pieniądze na ratowanie firmy ojca. Instynkt podpowiadał mu, że była niewinna, ale rozum analizujący wpadkę z pigułkami przesłonił te przeczucia.\nTo, co usłyszał dziś, rzucało całkowicie nowe światło na plan odwetu i otwierało możliwości, których do tej pory nawet nie rozważał. Nie zaszedłby jednak tak daleko, gdyby ignorował takie okazje. W swoim środowisku słynął z umiejętności błyskawicznej adaptacji do nowych warunków i wysokiej skuteczności. Nie miał innego wyboru, jak uznać, że Chloe faktycznie była w grze Ebera pionkiem, a nie królową.\nPrzed ich ostatnią podróżą do Grecji Aryston otrzymał informację, że Eber poszukuje dla swej córki kolejnego bogatego męża. Początkowo myślał, że pogłoski dotyczą Rei, której małżeństwa Eber nigdy nie zaakceptował. Związek ten był jedynym przypadkiem nieposłuszeństwa starszej córki, a znając Ebera, uznał, że mógłby zmusić ją do rozwodu. Dopiero po odkryciu, że Chloe bierze pigułki antykoncepcyjne, zrozumiał, że krążące pogłoski są niezbitym dowodem dwulicowości jego żony. Uwierzył, że chciała odejść od niego, gdy tylko Eber wynegocjuje dobre warunki nowego małżeństwa. Zaskoczyło go, że rodzina tak łatwo pozbyłaby się udziałów w spółce. Zgodnie z postanowieniami umowy Aryston miał kontrolować udziały przez pierwsze trzy lata ich małżeństwa. Jeżeli po tym czasie ani on, ani Chloe nie złożyliby pozwu o rozwód, zatrzymałby pokaźny pakiet akcji, wart zainwestowania pięćdziesięciu milionów dolarów. Gdyby rozwiódł się z nią wcześniej, straciłby udziały, podobnie jak w sytuacji, gdyby to ona wystąpiła o separację lub rozwód.\nJednak gdyby mieli dziecko, udziały przeszłyby na nie, natomiast on sprawowałby zarząd nad majątkiem do ukończenia przez syna lub córkę dwudziestego pierwszego roku życia. Dodatkowo, w przypadku poczęcia dziecka, warunki ugody rozwodowej zmieniałyby się znacząco na korzyść Chloe. Tak więc miała wiele powodów, aby zajść w ciążę, i Arystonowi to odpowiadało, szczególnie że argumenty te wystarczyłyby do kontrolowania ich związku. Jak się jednak okazało, był w błędzie i wcale nie podobał mu się nowy obrót wydarzeń. Cokolwiek się za tym kryło, wątpił, by pomysł z antykoncepcją był częścią planu pozbawienia rodziny Spiridakou pięćdziesięciu milionów dolarów. Zgodnie z umową nadal był właścicielem pakietu akcji, a niepewna kondycja Dioletis Industries nie była na głowie Ebera, chociaż być może nie zdawał on sobie z tego sprawy. Eber musiał założyć, że Aryston zakończy to małżeństwo, ponieważ minęły trzy lata, podczas których nie doczekał się potomstwa. Stąd pewnie to całe śledztwo i dokopanie się do feralnego pozwu. Jedynym pocieszeniem w tej całej historii było to, że także Eber nie miał zielonego pojęcia, dlaczego Chloe nie zaszła w ciążę.\nPrzyjechał do restauracji równo o ósmej. Chloe już na niego czekała. Zmierzając do ulubionego stolika, obserwował jej długie do ramion brązowe włosy ze złotymi lśniącymi pasmami. Przed nią stała duża porcja koktajlu z krewetek, ich ulubionego.\n– Chyba się nie spóźniłem? – powiedział i zajął miejsce naprzeciwko.\n– Przecież wiesz, że nie. – Spojrzała na niego z pewnym rozbawieniem. – Odkąd się rozwiedliśmy, prowadzę nieco inne życie i zazwyczaj jadam kolację około szóstej, tak więc musisz mi wybaczyć, ale umierałam z głodu.\nAryston był zadowolony, że w ogóle coś zamówiła. Od czasu rozwodu wyraźnie schudła.\n– Wygląda smakowicie. Dla mnie też zamówiłaś?\n– Myślałam, że nie będziesz chciał – rzekła z przekąsem i skinęła na kelnera, który po chwili wrócił z przekąską dla Arystona.\nPrzez chwilę wybierali przystawki.\n– Nigdy nie drażnij głodnego niedźwiedzia. – Zmarszczył brwi, udając zagniewanego. – Zapomniałem, że uwielbiasz to robić.\n– Naprawdę? A mówiłeś, że trudno mnie zapomnieć. – Przez chwilę na ślicznej twarzy zagościł cień, ale zaraz potem uśmiechnęła się, chociaż nie tak jak dawniej. – Miałeś na myśli seks, prawda?\nAryston był za sprytny, żeby przyznać rację. Być może grał rolę głupca w czasie małżeństwa, ale na pewno nim nie był.\n– Pamiętam mnóstwo rzeczy związanych z tobą, Chloe. – To przynajmniej była prawda.\nZielone oczy przyjrzały mu się badawczo.\n– Mogę to sobie wyobrazić. Byłam pierwszą kobietą, która cię zostawiła, dlatego mnie zapamiętałeś.\n– Wyobraźnia to nie to samo co rzeczywistość.\nCzyli jakaś inna kobieta także go zostawiła.\n– Dlaczego nie? Ty tak zrobiłaś.\n– Prawda, bo pragnęliśmy czegoś innego – zakpił. – Być może pamięć mnie zawodzi, ale podczas wideokonferencji z dziadkiem to ty twierdziłaś, że chcesz mieć kiedyś dzieci i że zgadzasz się na małżeństwo.\n– To nie ja wystąpiłam o rozwód!\n– Ja też bym nie wystąpił, gdybym cię zastał w domu po powrocie z Hongkongu.\nZarówno jej wyraz twarzy, jak i ton głosu powiedziały mu, że nie wierzy w ani jedno słowo.\n– Przed tobą Shannon była jedyną moją dziewczyną, z którą byłem w związku.\n– Dawno temu. Byłem młodszy niż ty, kiedy braliśmy ślub.\nW szmaragdowych oczach czaiło się zaciekawienie.\n– Dwadzieścia siedem. – Miała też o wiele więcej doświadczenia w seksie i relacjach damsko-męskich.\nAryston unikał związków, a doświadczenia rodziców napawały go przerażeniem. Był zupełnie nieprzygotowany na pojawienie się Shannon, która w świecie romansów z pewnością należała do drapieżników.\nChloe zamyśliła się, przerywając jedzenie.\n– Wystarczająco długo, żeby wydobyć cenne informacje i przekazać je ojcu, który sprzątnął mi sprzed nosa biznes wart kilka milionów.\nWystarczająco długo, aby Aryston wyznał, że kocha Shannon i chce z nią spędzić resztę życia. Ponieważ był uprzedzony do pomysłu małżeństwa, powiedział, że nie potrzebują papierka, aby wiedzieć, jak wiele dla siebie znaczą. Kiedy już było po wszystkim, dziękował sobie ze tę celną prognozę.\n– To zupełnie inaczej niż w naszym przypadku – powiedziała, marszcząc brwi.\n– Oczywiście! Ja nie załatwiłam ojcu żadnych profitów.\n– Poza solidnym zastrzykiem gotówki.\n– To był wasz pomysł. Nawet nie wiedziałam, co negocjujecie.\n– To prawda. – Lekko zaniepokojony zauważył, że rozmowa znów zaczyna odbiegać od obmyślonego przez niego scenariusza.\n– Wtedy w biurze raczej dość spektakularnie przerwaliśmy rozmowę, a nie odpowiedziałaś mi na pytanie.\nWyglądała na zaskoczoną, ale po chwili na jej twarzy zagościło zniecierpliwienie.\n– Dalej chcesz udawać, że nie wiesz?\n– Niczego nie udaję. Powiedziałaś, że się zmieniłaś, że nie utrzymujesz kontaktu z ojcem, a jednak do mnie przyszłaś.


NATO zaprzecza, że zbombardowało pole naftowe w Libii - RMF24.pl\nCzwartek, 7 kwietnia 2011 (16:22)\nNATO zdementowało informacje, jakoby zbombardowało ważne instalacje naftowe na złożu Sarir w południowo-wschodniej Libii. Komunikat w tej sprawie został wydany przez dowództwo Sojuszu w Neapolu. Według NATO, to siły Muammara Kaddafiego są odpowiedzialne za wywołanie pożaru na polu naftowym.\nJesteśmy świadomi, że siły Kadafiego atakowały w ostatnim czasie tę okolicę, czego skutkiem był przynajmniej jeden pożar instalacji naftowej na północ od Sarir - powiedział dowodzący operacją generał Charles Bouchard. Dodał, że próby przerzucenia winy na NATO dowodzą, jak bardzo zdesperowany jest reżim w Trypolisie.\nZapewnił, że NATO nie prowadziło ataków powietrznych w tej okolicy, ponieważ nie było tam zagrożenia dla cywilów.\nDzień wcześniej libijski wiceminister spraw zagranicznych Chaled Kaim przekazał, że brytyjskie samoloty biorące udział w operacji NATO ostrzelały pole Sarir, zabijając trzech pracowników i niszcząc rurociąg transportujący ropę naftową do śródziemnomorskiego portu. Niewątpliwie ta agresja jest wbrew prawu międzynarodowemu i nie obejmuje jej rezolucja ONZ - podkreślił przedstawiciel resortu.\n31 marca NATO przejęło dowództwo nad operacją libijską, której celem jest ochrona libijskich cywilów.