Archiwum Historii Mówionej - Zdzisław Picheta\nNazywam się Zdzisław Picheta. Mieszkam w Londynie od 1946 roku. Do Anglii przyjechałem z 2. Korpusem z Włoch. Wojnę spędziłem na Środkowym Wschodzie i we Włoszech.\nTo ma być właśnie tematem naszej rozmowy. Proszę powiedzieć, czy wtedy w 1939 roku, kiedy się to wszystko zaczęło i nastąpił koniec świata dla Polski, był pan już czynnym żołnierzem?\nNie. Wtedy jeszcze czynnym żołnierzem nie byłem. Wtedy byłem jeszcze uczniem gimnazjalnym, zrobiłem małą maturę. 1922 rocznik w 1939 roku musiał się rejestrować do służby wojskowej. Ponieważ już miałem za sobą PW, a pochodzę w ogóle z rodziny wojskowej, [więc] gdy zapytali mnie w czerwcu 1939 roku, czy jeżeli będzie mobilizacja, to zgłoszę się na ochotnika, to moja odpowiedź była oczywiście pozytywna.\nW Kołomyi. 28 sierpnia, w czasie drugiej mobilizacji, wezwano mnie do koszar i przydzielono do plutonu obrony przeciwlotniczej. Służba moja polegała na siedzeniu przy telefonie, odbieraniu sygnałów nalotów i zawiadamianiu miasta o zbliżających się samolotach nieprzyjacielskich.\nCzy od razu były naloty?\nNie. Kołomyja nie była w ogóle bombardowana, właściwie siedziało się przy cichym aparacie, ale to było dwadzieścia cztery godziny na dobę i były nas trzy zmiany po osiem godzin. Pierwszego września pułk wyszedł na front, po ogłoszeniu stanu wojennego, ale tych małoletnich, takich jak ja, zostawiono w garnizonie na służbę w mieście. 17 września, jak bolszewicy weszli do Polski, garnizon się wycofywał i ja wycofałem się z garnizonem do Rumunii przez Kuty i tam byłem w obozie internowanych w Comişani.\nTo był zorganizowany normalny obóz?\nTo był obóz nie koncentracyjny.\nNie jeniecki. To był wojskowy obóz zatrzymanych ludzi. Miał specjalną nazwę.\nMy byliśmy w kompaniach, były baraki, siedzieliśmy za drutami, dookoła drutów była rumuńska, wojskowa [straż] internowanych. Obóz internowanych to się nazywało. Dookoła była rumuńska straż. Obóz nasz przede wszystkim nie miał elektryczności, tak że oświetlenie [to były zawieszone] na drutach lampy naftowe i w barakach mieliśmy lampy naftowe.\nCzym się wtedy zajmowaliście, co robiliście?\nMieliśmy swoich oficerów, byliśmy w kompaniach. W kompaniach nie robiliśmy właściwie nic. Jakieś porządki, musztry żadnej nie było, tylko czekało się, kto miał ochotę uciekać do Francji, to trzeba było zapisać się na kolejkę do uciekania do Francji przez Budapeszt. Pierwszy raz uciekałem w lutym 1940 roku, ale niestety, złapali nas w drodze pomiędzy Bukaresztem a granicą, odesłali z powrotem do obozu. Drugi raz uciekałem w maju przez Constanzę. Już wtedy formowała się Brygada Karpacka na Środkowym Wschodzie i żołnierzy z Rumunii i z Węgier już nie kierowali do Francji, tylko na Środkowy Wschód, do nowej polskiej jednostki Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Tym bardziej, że Włosi byli pod coraz ostrzejszą kontrolą Niemców, aż w końcu, w czerwcu wypowiedzieli wojnę. My wtedy już byliśmy w Syrii.\nPrzyjechaliśmy okrętem. Rumuńskim okrętem, [który] szedł przez morze Czarne z Constanzy do Aleksandrii, po drodze zawijał do Bejrutu i do Hajfy. W Bejrucie była stacja zborna dla Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. I tam nasz kontyngent, było nas około osiemdziesięciu żołnierzy, którzy z różnych obozów rumuńskich przez Bukareszt przyjechali do Konstancy, wsiedliśmy na okręt i jechaliśmy. Mój cały oddział [to była] młodzież, [mówiło się, że] jedzie do szkoły, do Anglii. Na stacji zbornej przydzielono mnie do 1.Pułku Strzelców Karpackich, poszliśmy do miejscowości Homs, która jest na północ od Damaszku, na pustyni pokrytej taką czerwoną glinką. Mówię czerwoną glinką, bo ponieważ było gorąco, to był maj-czerwiec, to spoceni żołnierze byli pokryci cali czerwonym kurzem, wszyscy wyglądaliśmy jak czerwoni Indianie.\nGdzie byliście zakwaterowani?\nByliśmy zakwaterowani w barakach obok Francuskiej Legii Cudzoziemskiej. Po upadku Francji w czerwcu, bodajże 20 czerwca, kazali nam się rozbroić. My odmówiliśmy rozbrojenia, zajęliśmy zbrojnie pociąg i pociągiem przyjechaliśmy do Palestyny, tuż przed końcem czerwca, 28 albo 29 czerwiec.\nUdało się odbić cały pociąg?\nMieliśmy kolejarzy. Kolejarze siedzieli, karabiny maszynowe były wystawione na pociągu, kolejarze siedzieli na parowozie i sprawdzali czy zwrotnice nie są przestawione. Kolejarze wiedzieli jak obsługiwać pociąg, więc jechało się. Generał Kopański, wtedy jeszcze pułkownik [Stanisław] Kopański, nasz dowódca, był wtedy w Bejrucie, był zaaresztowany. Generał [Eugene] Mittelhausser, który był dowódcą francuskiego wojska i polskiej brygady zażądał zwrotu broni. Generał Kopański odmówił. Powiedział, to były znamienne słowa, że „Ma nadzieję, że nie dojdzie do tego, że polski żołnierz będzie strzelał do francuskiego żołnierza”. Oczywiście Francuzi nie chcieli tego przyjąć, bo to już było po kampanii francuskiej we Francji. Już Niemcy naciskali, już był rząd Pétaina, który zażądał rozbrojenia i wysłali na nas Legię Cudzoziemską, żeby odebrać broń siłą. Ale [żołnierze] Legii Cudzoziemskiej ustawili się w trzech szeregach, sprezentowali broń i oddali nam honory wojskowe, jak przechodziliśmy do stacji kolejowej. Tak przyjechaliśmy do Palestyny nad jezioro Trazymeńskie, niesamowite. Koniec czerwca, byliśmy ubrani we francuskie mundury, które były z bardzo grubego sukna. Spodnie, bluza, koszula i pasy. Pasy były z cieniusieńkiej, pięknej wełny, mniej więcej trzydzieści centymetrów szerokie i około trzy metry długości. Żołnierz ubierał cały gruby mundur na brzuch, żeby chronić nerki. Na Środkowym Wschodzie, w lecie specjalnie, jak jest gorąco, to we dnie mogło być czterdzieści, pięćdziesiąt stopni ciepła, a wieczorem mogło być cztery, pięć. Skoki były tak szalone, że to był bardzo dobry pomysł zawijania tułowia ciepłym pasem, żeby nie poddawać [go] pod tak szalone skoki temperatur.\nJak wyglądał dzień codzienny?\nZa nim przyjechaliśmy do obozu, to mieszkaliśmy pod gołym niebem. Koce były rozłożone na piachu, na kocu był żołnierz przykryty płaszczem. Rano były ćwiczenia jakie takie, ale przede wszystkim to porządkowali, nic się nie robiło. Tak trwało koło trzech dni. Potem nas przewieźli do obozu pod Tel Awiwem, do miejscowości Latrun. Tam już były angielskie namioty. Duże namioty na dwudziestu ludzi, powiedzmy trzy i pół metra na trzy i pół metra.\nTak. To był obóz, już było kino, już była Nafi. Nafi to jest kantyna wojskowa, [skrót] NAFI [pochodzi od] Navy Army and Airforce Institution. Po prostu była kantyna, można było zjeść, można było wypić, było piwo, były jakieś stoły. To już były takie świetlice żołnierskie, w których można było dojeść.\nCzy ćwiczenia jakieś były?\nĆwiczenia były oczywiście. Nas przyszło do Palestyny około czterech tysięcy wojska. To były dwa pułki piechoty, w każdym pułku były dwa bataliony, był pułk artylerii i dywizjon ułanów. Oczywiście kompania saperów, kompania łączności, służba transportowa to była Samodzielna Brygada Piechoty. Tam przeszliśmy na organizację angielską. Skończyły się pułki, a były tylko bataliony. Brygada miała trzy bataliony piechoty, pułk artylerii, dywizjon ułanów na koniach, dwa szwadrony były konne, a jeden szwadron był na motocyklach. Ułani Karpaccy to była ostatnia polska jednostka, która była na koniach.\nKonie nie pochodziły z Polski?\nKonie były angielskie i szable nie były polskie, tylko rapiery angielskie. Tak ćwiczyliśmy przez lipiec, sierpień, wrzesień. W lipcu i sierpniu stopniowo nas przezbroili. Zabrali nam francuskie karabiny, dali nam karabiny angielskie, w ogóle całą broń maszynową i osobistą, wszystko angielskie. Dali nam angielskie mundury. Pozbyliśmy się tych ciężkich, grubych wełnianych spodni, które były do kostek i owijaczy do kolan. Dostaliśmy szorty, drelichy, hełmy korkowe, cały angielski sprzęt.\nTo było wygodniejsze, lepsze?\nOczywiście, prawie tak jak na plaży. Całe wojsko angielskie na Środkowym Wschodzie chodziło w szortach z gołymi kolanami. Jak się ludzie kąpali, to było widać kawałki nogi brązowe i [ręce] do łokci brązowe a reszta biała. Ćwiczyliśmy oczywiście, przestawialiśmy się na musztrę luźną. Ciągle dochodziły transporty z Rumunii, z Węgier. Właściwie przyjeżdżali z całego świata.\nTylko polscy żołnierze?\nTak. Było paru Arabów, którzy się do nas przyczepili, nauczyli się po polsku i służyli w polskim wojsku jako polscy żołnierze. Siedemnastu nawet przyjechało z Harbinu z Chin, czterech przyjechało z Argentyny, z Buenos Aires, dwóch z Brazylii, część oficerów przyjechała z Francji na samym początku, bo Brygada Karpacka powstała na podstawie rozkazu naczelnego wodza z 1 kwietnia 1940 roku w Paryżu. Od razu pierwsza kadra, generał Kopański ze sztabem i oficerowie, którzy przedtem jeszcze przeszli przez Rumunię, Węgry do Francji, zostali przywiezieni na Środkowy Wschód w celu organizowania Brygady Karpackiej. Tak było do września. Na początku października przenieśli nas do Egiptu, dlatego że poszła pierwsza ofensywa generała [Archibalda] Wavella na Cyrenajkę – to był listopad.\nDo tej pory żadnej akcji zbrojnej nie było?\nNie. Tylko naloty były na Aleksandrię, my pod Aleksandrią staliśmy. Właściwie nic się nie działo, tylko ćwiczenia były i przygotowania. Potem jak poszła ofensywa, to zaczęli przywozić jeńców. Prawie ćwierć miliona jeńców zabrali, Włochów, może nie ćwierć miliona, ale sto tysięcy na pewno. To były najrozmaitsze obozy, więc Brygada była przez pewien czas wydzielona do pilnowania jeńców włoskich. Ofensywa poszła w październiku, doszła gdzie doszła. Daleko nawet doszła, ale się wycofywała. To był styczeń, luty.\nTak, 1941. W styczniu, w lutym 1941, jak była inwazja niemiecka na Grecję. Na Środkowym Wschodzie nie było za dużo wojska. Australijczycy i Hindusi poszli z gen. Wavellem. Na tyłach zostały tylko jeden czy dwa pułki. Trzy dywizje brytyjskie i polska brygada. Jak poszła ofensywa na Grecję, to w pewnym momencie był pomysł, żeby wyrzucić Brygadę Karpacką do obrony Krety i do Grecji, ale zanim się pozbieraliśmy, zanim przygotowano transport, to już było po wszystkim. W kwietniu przez całą wiosnę kopaliśmy linię obronną dookoła Aleksandrii. To były syzyfowe prace, bo żeby wykopać rów strzelecki, który ma metr dwadzieścia głębokości i osiemdziesiąt centymetrów szerokości, to trzeba było zacząć kopać rów o szerokości 4 metrów. To co się wykopało w czasie dnia, to w czasie nocy piasek z powrotem zasypał. To była wielka zabawa i wiele uciechy, bo się właściwie przelewało wodę przez sito. Anglicy się urządzili dużo lepiej, bo oni [sami] nie kopali, oni wynajęli Arabów do kopania i zaraz za ekipą [kopiącą] szły szalowanie i stawianie ścian. U nas nie było pieniędzy na to, żeby wynająć Arabów do kopania. Żołnierze kopali. Ponieważ bardzo były przestrzegane przerwy, nie wolno było żołnierzowi […] wychodzić z namiotu pomiędzy godziną dziesiątą a drugą po południu, ze względu na słońce. Powiedzieli, że będziemy wstawać o godzinie czwartej, będziemy kopać od piątej do dziesiątej, a potem od czwartej do szóstej, żeby swoje osiem godzin kopania było. To były śmiechy, bo to cośmy wykopali rano, to w czasie czterech godzin tak zwanej przerwy obiadowej, czy przerwy tropikalnej, wszystko z powrotem weszło w to samo miejsce. Uciechy dużo było. Tak było do kwietnia. W kwietniu, [skoro] już nie jechaliśmy do Grecji, to nie było co z nami zrobić. W maju poszliśmy pod Mersa Matruh, to jest prawie na granicy Egiptu i Libii. Byliśmy na czerwonej linii obronnej. Już niedaleko był [teren] zajęty przez Niemców. Niemcy przyszli do Północnej [Afryki], Rommel przyjechał w lutym po szalonej porażce Włochów, [poniesionej] przez generała Wavella, sto tysięcy wojska włoskiego zostało wytrącone z walki. Niby to żeby pomóc, ale właściwym celem Rommla było, żeby utrzymać Włochów w wojnie. [Marszałek Rudolfo] Graziani niby był głównym dowodzącym, ale Rommel się go nie słuchał i brał wszystkie swoje dyrektywy bezpośrednio z Berlina. Oczywiście popędził z Cyrenajki Australijczyków, którzy 10 kwietnia zatrzymali się w Tobruku i nie dali się wyrzucić. Oblężenie Tobruku zaczęło się 10 kwietnia. Maj, czerwiec byliśmy w Mersa Matruh. Dlaczego pamiętam czerwiec, bo 21 czerwca [rozpoczęła się operacja] „Barbarossa”, wybuchła wojna pomiędzy Niemcami a Rosją Sowiecką, dotarła do nas wiadomość, że Niemcy zaatakowali Rosję. Wiedzieliśmy o tym, że Rosjanie wywozili Polaków do Rosji. Oczywiście nikt nie wiedział o Katyniu.\nCzy docierały informacje o tym, co się dzieje w Polsce?\nBardzo skąpe. Normalnych listów oczywiście nie było. Dopływ żołnierza do Brygady Karpackiej trwał właściwie do wojny z Rosją. Ciągle młodzi ludzie uciekali przez Karpaty i dołączali [do nas] i przywozili wiadomości z kraju. Tak że mieliśmy wiadomości z kraju przez cały czas. Nie ja. Byłem szeregowcem gdzieś w jakiejś kompanii, w jakimś batalionie. Ale do sztabów docierały wiadomości najrozmaitsze. Gazety były wydawane. Siedzieli ludzie z radia angielskiego, z nasłuchów radia, więc jakie takie informacje docierały. Wiedzieliśmy, że wywozili [ludzi]. Nie zdawaliśmy sobie sprawy z tej gehenny ludzkiej, która była w Rosji. Wiedzieliśmy, że Niemcy aresztują. Ale też nie bardzo zdawaliśmy sobie sprawę z gehenny narodu polskiego pod okupacją niemiecką. To mówię zupełnie szczerze. Do tego stopnia, że jak wybuchła wojna, to zaczęliśmy się zapisywać do raportu z prośbą o przeniesienie do wojska w Rosji. Oczywiście to były mrzonki, nikt tego [nie brał] na serio, ale było [przekonanie], że teraz już jak z Rosją się zaczęła wojna, to na pewno wojna będzie wygraną.\nPrzejdźmy do Tobruku w takim razie.\nDo Tobruku przyjechaliśmy w drugiej połowie sierpnia. Kwatermistrze piętnastego, a brygada przyjechała dwudziestego piątego. Nie cała. Dojazd do Tobruku to jednak było 300 kilometrów, może nawet więcej niż 300 kilometrów od Aleksandrii. Jedyna droga, jaką można się było dostać do Tobruku, to była droga morska. Całe wojsko było przewożone kontrtorpedowcami, [były] trzy lub cztery. Parę było okrętów pasażerskich. Polski okręt „Warszawa” jeździł bez przerwy. „Latona” jeździła. To były pasażerskie statki. Mnie przewiózł kontrtorpedowiec. To było możliwe tylko jeden tydzień w miesiącu, jak nie było księżyca. W księżycowe noce, trzeba było [nadrabiać] dwieście kilometrów jazdy.\nZe względu na ostrzał?\nTak. Z Aleksandrii wyjeżdżaliśmy o godzinie szóstej rano i około jedenastej, dwunastej w nocy przyjeżdżaliśmy do Tobruku.\nKiedy się włączyliście do walki bezpośredniej?\nW Tobruku walk takich wojennych nie było. Były patrole, były starcia patrolowe, naloty. Poza tym, to tylko artylerie wymieniały swoje pogaduszki. Aż do 10 grudnia 1941 roku.\nWtedy, kiedy ruszyła druga ofensywa angielska pod dowództwem gen. Cunninghama, doszli do Tobruku w środku grudnia. Zawsze w Tobruku Brygada Karpacka była na najgorszym odcinku, jaki mógł być.\nTobruk to była twierdza włoska, która miała port i był tak zwany perymetr [pole widzenia żołnierzy od punktu obserwacji do najdalej wysuniętego punktu na horyzoncie]. Był oddalony od portu [o] piętnaście kilometrów, łukiem od morza na zachodzie, do morza na wschodzie. Perymetr miał bunkry. Na zachód były esy, od południa na wschód były ery. [Może odwrotnie]. To były bunkry, gdzie siedział pluton żołnierzy.\nPilnowanie, tak jak mury twierdzy, żeby się nieprzyjaciel nie dostał. To była czerwona linia obrony. W kwietniu było natarcie niemieckie, zdobyli dziesięć tych bunkrów, trochę esów trochę erów, od siedem do cztery. Wskutek tego linia obronna była kopana. Był normalny okop, w którym siedzieli żołnierze. Okop był na metr dwadzieścia głęboki, na to żeby stać, to mowy nie było. Wszystko w kuckach, albo na leżąco. Do najbliższego gniazda niemieckiego było siedemdziesiąt metrów. Dobry żołnierz mógł granatem dorzucić z jednego do drugiego. Ten odcinek przypadł w udziale Polakom. Nasz III Batalion siedział, II Batalion siedział trochę dalej. Byłem w I Batalionie, który był batalionem odwodowym. Tobruk miał takie dwie skarpy. Niemcy zdobyli wzgórze Madauar, które było najwyższym punktem w okolicy, także z tego punktu obserwowali wszystko, co się dzieje w Tobruku, wszystko było widać.\nPonieśliście wtedy jakieś straty?\nTak. Ale nieduże. To były patrolowe, nawet nie w dziesiątkach. Oczywiście główne straty były na minach. Starcia patrolu, jak na filmach, że jedni do drugich strzelają, to tego nie było. Jeden raz dwa patrole się spotkały. Włosi nie patrolowali zupełnie, a Niemcy bardzo rzadko. Nie było po co. Myśleli, że nas i tak wygniotą. Do nas dochodziły dostawy żywności, amunicji, wyciąganie rannych i chorych okrętami, bo raz na miesiąc przyjeżdżał okręt. Czasami go zatopili, no to trudno, a jak nie zatopili, to było po osiem papierosów na żołnierza. Dziesiątego wyszliśmy z Tobruku, jak już doszła ofensywa.\nDokąd się udaliście?\nWtedy poszliśmy w pościg za Niemcami. Dopadliśmy [ich] 15 grudnia pod miejscowością Gazala (Ain-el-Ghazala). Proszę sobie wyobrazić wybrzeże morza Śródziemnego i najrozmaitsze miasta pod drodze do Aleksandrii przez Sallum, przez Bardiję, Tobruk, Dernę, to były porty. Tobruk był najgłębszym portem śródziemnomorskim w tym rejonie. Drugim była Derna. Pomiędzy Tobrukiem a Derną była taka wioska mała, dzisiaj to jest duże miasto, mała wioska Gazala, [gdzie] dopadliśmy Włochów.\nWywiązała się walka?\nWywiązała się walka. Nasze dwa bataliony w pierwszym rzędzie w natarciu w bitwie pod Gazalą. Bitwa pod Gazalą to była jedna część olbrzymiej bitwy El Alamein, gdzie brało [udział] pewnie sto tysięcy ludzi. Były cztery dywizje brytyjskie, dwie dywizje niemieckie, siedem dywizji włoskich z jednej strony, a cztery dywizje brytyjskie z drugiej strony. Polska Brygada była na prawym skrzydle. Za nami był tylko jeden batalion nowozelandzki. To nie była rozegrana bitwa, nie była konkluzywna. Jedyne zwycięstwo odniosła polska Brygada, która przełamała [opór]. My walczyliśmy z trzema elementami z trzech włoskich dywizji „Brescia”, „Pavia” i „Bologna”. Wzięliśmy sześciuset pięćdziesięciu ludzi w dwóch batalionach. Nasze stany nie były takie, jak przedwojenne na stopie pokojowej, gdzie batalion to jest mniej więcej osiemset ludzi, [tu] nasze bataliony były po około trzysta, trzysta pięćdziesiąt osób. My nie mieliśmy w ogóle uzupełnień.\nWłochów wzięliście jako jeńców?\nTak. Wzięliśmy półtora tysiąca jeńców do niewoli, wzięliśmy masę sprzętu wojskowego, samochody, motocykle, karabiny maszynowe. To wszystko wzięliśmy i otworzyliśmy drogę na Dernę. Jak Polacy otworzyli drogę na Dernę, to była decyzja Rommla, żeby się w ogóle z Cyrenajki wycofać. Wszędzie indziej wszystkie natarcia angielskie były odepchnięte z wyjątkiem Gwardii Królewskiej, brytyjskiej, [która] poszła prawie aż pod Dernę, ale ich tam przegonili. Oni zawrócili. Wtedy Rommel zdecydował się opuścić Cyrenajkę.\nDaleko jesteśmy od spotkania z Andersem?\nOd spotkania z Andersem jesteśmy niedaleko. Po bitwie pod Gazalą poszliśmy na okupację Cyrenajki. Pod koniec stycznia na początku lutego Rommel się pozbierał do kupy i uderzył. My się wycofywaliśmy, potem była obrona Gazali, którą myśmy zdobyli. W tym czasie już byłem kontuzjowany, zabrali mnie do szpitala.\nByłem gońcem motocyklowym. Jak był odwrót, to na motocyklu siedziałem przez pięćdziesiąt sześć godzin nie śpiąc, nie jedząc, tylko zatrzymując się [by] nalać benzynę i szukając tych wszystkich naszych oddziałów rozrzuconych po całej pustyni. Dwóch nas jechało, tośmy widzieli już światła pierwszych pojazdów niemieckich na horyzoncie, dojechaliśmy prawie do Gazali, bo [mój] motocykl spalił się, spaliły się panewki. Jak poszedłem do szpitala, to miałem przetrącone nerki, odbite od [tłuczenia się] na siodle.\nCzy był wypadek motocyklowy i panu coś się stało?\nNie, to było od tłuczenia się na motocyklu. To nie było po drogach. To było po pustyni, po wertepach, więc [przez te] pięćdziesiąt godzin tłuczenia się odbiłem sobie nerki, dostałem ostrego zapalenia nerek, wyewakuowali mnie do szpitala, do Aleksandrii. Reszta brygady broniła Gazali, ale tak brygada już była wycieńczona, bo to już było od kwietnia 1941 prawie do marca 1942, że generał Kopański zażądał zmiany. Żaden oddział brytyjski tak długo nie był bez odpoczynku na pustyni. Brygada się wyewakuowała w marcu do Egiptu, potem do Palestyny. W tym samym czasie na podstawie ugody Sikorski – Majski powstawała Armia Polska. W 1942 roku, w marcu, pierwszy kontyngent żołnierzy z 9. i 10. Dywizji Piechoty przyjechał na Środkowy Wschód. 1 Maja 1942 roku powstała 3. Dywizja Strzelców Karpackich, wtedy jeszcze pod dowództwem generała [Stanisława] Kopańskiego. Wtedy dowódcą Polskich Sił Zbrojnych na Środkowym Wschodzie był generał Zając. Dywizja miała być częścią Polskiej Armii na Wschodzie, to się tak nazywało: APW, Armia Polska na Wschodzie, której dowódcą był generał Anders. Oczywiście generała Andersa [nie znaliśmy], nie wiedzieliśmy, kto to jest. Nigdy go nie widzieliśmy, bo on jeszcze wtedy był ciągle w Rosji. Oczywiście był [też] w Londynie, [ale stale] był w Rosji. Generał Anders dopiero przyjechał z resztą Wojska Polskiego, to znaczy 6. i 7. dywizją, bo 9. i 10. dywizja przyjechała i stworzyła Dywizję Strzelców Karpackich. Reszta dalej była w Guzarze, Buzułuku, Kimene tych wszystkich obozach. Dopiero drugi transport przyjechał w sierpniu w 1942 roku. Wtedy Dywizja przechodziła z Palestyny do Iraku, żeby się połączyć. To nastąpiło gdzieś we wrześniu, może październiku 1942 roku. Wtedy generał Anders był w Iraku w Quizil-Ribat, gdzie było Dowództwo Armii. 3. Dywizja była pod Mosulem, obecnie znane nazwy, w Kajarze. 3. i 7. Dywizja była pod ręką generała i ułani, 15. Pułk Ułanów.\nDla pana to się wiązało z przemieszczeniami?\nO tyle o ile. Jak wyszedłem ze szpitala, miałem problem z weryfikowaniem mojej małej matury. Potem dowiedziałem się nagle, że jest kurs trzymiesięczny na małą maturę, to się prędko zapisałem, żeby nie robić sobie kłopotów, bo wyjechałem bez żadnych papierów, bez niczego. Pomyślałem sobie: skończę kurs, dostanę papier i tak się stało.\nW Tel Awiwie. Potem od razu dostałem się na Podchorążówkę Łączności.\nTakże w Tel Awiwie?\nNie. Podchorążówka Łączności była w Iraku. W Khanaqinie. Wtedy był [tam] generał Anders, ale to było bardzo daleko. To była szyszka.\nTa wizyta jakoś zaważyła na dalszych losach?\nNie bezpośrednio. Na moim szczeblu, wtedy, wszystkie moje problemy załatwiał nie generał Kopański, ani Anders, to załatwiał sierżant.\nNareszcie zostali docenieni sierżanci.\nKapral, sierżant, to byli ludzie, którzy byli panami życia i śmierci. Od nich zależało czy człowiek żył, czy nie żył.\nJak pan ocenia tamten okres w swoim życiu? To była wczesna młodość i dojrzałość jednocześnie.\nWychowałem się w koszarach. Pochodzę z rodziny wojskowej. Byłem w harcerstwie przed wojną, jeździłem na obozy. Dla mnie to była wielka przygoda. Oczywiście, rozumiałem, co się stało, ale miałem – jak się po polsku mówi – okazję do zwiedzenia kawałka świata.\nGdzie się zakończyła pana droga bojowa?\nZakończyła się we Włoszech w 3. Dywizji Strzelców Karpackich. Potem przeszedłem kampanię włoską. Już w drugiej części od Bożego Narodzenia, jako oficer w batalionie łączności. Potem mnie odkomenderowali do Ośrodka Wyszkolenia Wojsk Łączności. To już był 1944 rok. To już byli Polacy z Armii Krajowej, ci którzy byli oswobodzeni tu czy ówdzie, z niemieckiej armii, którą trzeba było przeszkolić na angielskim sprzęcie. 1945 rok – zakończenie wojny spotkał mnie we Włoszech w Centrum Wyszkolenia Łączności. Poza tym w sierpniu 1945 roku, jak się otworzyły kursa maturalne, to poszedłem na kursa maturalne też we Włoszech, na zrobienie dużej matury, którą zrobiłem. Wróciłem do oddziału, to już w grudniu 1945 roku Armia Krajowa, ci co poszli do Włoch, już napływali do nas, już wymienialiśmy swoje poglądy na to czy owo. Potem przyjechałem do Anglii. Byłem w Korpusie rozmieszczenia.\nCiągle nie rozstawał się pan z wojskiem?\nCiągle się nie rozstawałem z wojskiem. Moja czynna służba w wojsku skończyła się w 1984 roku. W 1949 roku, jak się [powstało] Brygadowe Koło Młodych „Pogoń”, to było jak się zaczęła zimna wojna, jak się zaczęła blokada Berlina, jak się zaczęły wielkie zbrojenia, to powstała organizacja w Anglii, tak zwane Brygadowe Koło Młodych „Pogoń”, które miało za zadanie wyszkolić młodych żołnierzy na oficerów. [Dowódcą] był pułkownik, późniejszy generał Czarnecki. To było uznawane przez rząd Rzeczypospolitej Polskiej w Londynie za czynną służbę w wojsku. Byłem najpierw w 5. Pułku Piechoty jako oficer łączności. Potem byłem szefem sztabu. Skończyłem w latach osiemdziesiątych jako komendant POWN „Pogoń”, bo to się w pewnym momencie rozpadło. Dopiero na zarządzenie ministra spraw wojskowych o rozwiązaniu w 1984 roku, jak już było wiadomo, że III wojny światowej nie będzie, wyszedłem z wojska jako major.\nCzy wiedzieliście o wybuchu Powstania?\nByliśmy we Włoszech, to był koniec sierpnia, jak przyszły pierwsze słuchy, że Warszawa walczy. Pytaliśmy się, czy nasi spadochroniarze lecą. Nie było wiadomości, bo to ciągle jeszcze była wojna, jeszcze mieliśmy sporo lokalnych problemów. W sierpniu to byliśmy po Ankonie, byliśmy mniej więcej na wysokości Porto San Giogrio w Apeninach. Mieliśmy głowy zajęte czym innym, ale oczywiście dowiedzieliśmy się, [ale] było bardzo mało wiadomości na ten temat. Ktoś mówił, że gdzieś słyszał, że Warszawa walczy. Mieliśmy nadzieję. Potem to wszystko skończyło się jak się skończyło.\nDowiedział się pan dopiero w Anglii?\nNie. O szczegółach dowiedzieliśmy się, jak żołnierze z Armii Krajowej przyszli do nas do Korpusu w 1945 roku, tuż po zakończeniu wojny. Już opowiadali o tym, o tamtym. Potem zaczęły się książki, zaczęły się artykuły. Tak że mieliśmy pojęcie co było.\nZdzisław Picheta Stopień: porucznik Formacja: 2 Korpus Polski


WDOWA | O książkach mniej i bardziej znanych\nWydawca: Czarna Owca 2016\nCena: 39,90 zł\nKażdemu z pewnością chociaż raz w życiu zdarzyło się, że miał ochotę rzucić książką o ścianę. Też tak ostatnio miałam. I bynajmniej nie dlatego, że trafiłam na rzecz złą. Wręcz przeciwnie, „Wdowa” pióra Fiony Barton to powieść dobra, wciągająca, napisana sprawie i nieźle wydana (choć kilka drobiazgów korekta przeoczyła). To powieść, którą mogę z czystym sumieniem polecić na długie, jesienne i zimowe wieczory. Skąd więc zrodziła się we mnie chęć do takich chuligańskich wybryków? Już śpieszę z wyjaśnieniami.\n„ Wdowa” to proza psychologiczna. Fiona Barton nie jest co prawda Dostojewskim ani Eco (mimo wszystko mamy do czynienia z powieścią skierowaną do masowego odbiorcy, a nie do wybranych intelektualistów), tym niemniej zaprezentowała nam kawał dobrej, wnikliwej analizy zachowań i postaw bohaterów. Celowo użyłam liczby mnogiej, bo autorka nie skupia się na jednej postaci. Zmieniając narrację, pozwala czytelnikowi spojrzeć na historię z różnej perspektywy: detektywa prowadzącego śledztwo, matki ofiary, reporterki żerującej na tragedii i oczywiście tytułowej wdowy – żony oskarżonego. Tylko tej ostatniej autorka pozwala przemawiać w pierwszej osobie.\nTo ciekawe ujęcie, bo w literaturze kryminalnej i okołokryminalnej pisarze najczęściej skupiają się na postaci mordercy (albo, mówiąc ogólniej, przestępcy) i toczącego z nim walkę detektywa. Rzadziej obiektem analizy bywają bliscy ofiary. A co z rodziną przestępcy? Ta najczęściej stanowi tło, a jeśli już się pojawia, to głównie w postaci matki przekonanej, że jej syneczek nie mógł nic złego zrobić. Tymczasem u Barton jest inaczej. Jej bohaterka, Jean, jako dziewiętnastolatka wyszła za mąż za Glena – swoją pierwszą miłość. Małżeństwo przeżywało wzloty i upadki, aż stanęło przed najcięższą próbą. Glen został oskarżony o porwanie i zamordowanie dwuletniej dziewczynki. „Małej, ślicznej blondyneczki.” Rozpoczyna się śledztwo. Grzebanie w brudach. Na światło dzienne wychodzą skrzętnie skrywane tajemnice. Jean poznaje drugą twarz męża, a jednak trwa u jego boku. Co czuje? Czy mu ufa, czy naprawdę wierzy w jego niewinność, czy może ukrywa jego zbrodnię w imię lojalności? Jak radzi sobie z niepewnością? Jak dramatyczne przeżycia odbiją się na jej dalszym życiu?\nZbrodnia zaburza świat wszystkich, którzy się z nią zetknęli. Dotyka nie tylko ofiary. Dla prowadzącego dochodzenie detektywa staje się obsesją, dla reporterów – nieustającą szansą na „supernewsa”, dla Jean – drogą wiodącą ku szaleństwu. Najsłabiej na tym tle wypada Dawn – matka porwanego dziecka. To postać szablonowa i mało wyrazista.\n„Wdowa” napisana jest poprawnym, ale dość prostym językiem: krótkie zdania, niewyszukane słownictwo, sporo dialogów. Czuć w tym rękę byłej dziennikarki piszącej dla szerokiego odbiorcy (autorka pracowała w kilku brytyjskich gazetach). Paradoksalnie, takie uproszczenie przemówiło do mnie. Powieść nabiera cech autentyzmu. Jakbym czytała dobrze napisany artykuł opowiadający o prawdziwych wydarzeniach. A przecież w beletrystyce o to właśnie chodzi – żeby oszukać czytelnika. Skłonić go, by na kilka godzin zawiesił niewiarę. Uległam tej iluzji. Zapomniałam, że czytam bajkę dla dorosłych. Zagłębiłam się w mroczny świat bohaterów. Jednym współczułam, innych nienawidziłam, a jeszcze inni wkurzali mnie tak, że miałam ochotę rzucić książką o ścianę. „Pirzgnąć”, jak mawia się u mnie na wsi.\nDo kogo skierowana jest „Wdowa”? Na okładce książki napisano, że jest to thriller psychologiczny. Nie do końca zgadzam się z tą klasyfikacją. Osobiście określiłabym tę pozycję mianem prozy psychologicznej, odrzucając słowo „thriller”, dodane chyba głównie ze względów marketingowych. Owszem, mamy w powieści i zbrodnię, i zagadkę kryminalną, ale stanowią one jedynie kościec, szkielet, na którym osadzono to, co najważniejsze – opowieść o ludziach. Jeśli jesteś miłośnikiem sensacji, brawurowych ucieczek, emocjonujących pościgów i strzelaniny, to raczej możesz sobie „Wdowę” darować. Owszem, coś z tego się znajdzie, ale, powiedzmy sobie szczerze, w ilościach szczątkowych. Nawet śledztwo ukazane jest w sposób realistyczny: nie jako porywająca przygoda, lecz jako wciągająca, ale jednocześnie żmudna i męcząca praca. Jeśli natomiast lubisz powieść obyczajową, spokojną, nieśpieszną, skoncentrowaną na emocjach, to „Wdowa” bez wątpienia dostarczy ci wielu miłych czytelniczych przeżyć.\nAutor: Agnieszka Chodkowska-Gyurics o 16:20\nEtykiety: 2016, thriller\nMagia słowa 1 stycznia 2017 19:31\nMam wielką ochotę na tę książkę, a co więcej istnieje ona na mojej liście 100 książek, które chcę przeczytać - niedawno publikowałam ją na blogu. :)\nChciałam cię również zaprosić do wzięcia udziału w konkursie na moim blogu. ;)


O NAS - Brema Polska\nFirma Brema Polska rozpoczęła swoją działalność w 2010 r. Od tego czasu sprzedaliśmy tysiące produktów na terenie Polski oraz krajów Unii Europejskiej. Jesteśmy producentem łodzi wędkarskich oraz przyczep samochodowych. Zajmujemy się dystrybucją różnych grup asortymentowych, takich jak akcesoria i meble łazienkowe, produkty z zakresu architektury ogrodowej czy artykuły wędkarskie.\nOd czasu powstania naszej firmy konsekwentnie budujemy naszą pozycję na rynku systematycznie wzbogacając ofertę o nowe produkty, jak również intensywnie działamy w kierunku podnoszenia jakości i zakresu świadczonych usług. Zdobyte doświadczenie i nawiązane kontakty handlowe pozwalają nam na zaoferowanie szerokiej gamy asortymentu wyrobów, cechujących się wysoką jakością przy jednoczesnym zachowaniu korzystnych warunków zakupu.\nNaszym celem jest dostarczanie Państwu najwyższej jakości produktów dostosowanych do Państwa potrzeb i wymagań. Zakupy w naszym sklepie sprawią, że Państwa życie stanie się łatwiejsze i przyjemniejsze, z kolei nasi pracownicy chętnie udzielają Państwu pomocy i wszelkich informacji, aby sam zakup przebiegał zawsze sprawnie i bezproblemowo.


Złota klatka, Camilla Läckberg – Blog Biblioteki Uniwersyteckiej\n14 lutego 2020 15 stycznia 2020 przez Renata Piejko\nNie trzeba być zdeklarowanym fanem literatury sensacyjnej, żeby skojarzyć prawidłowo nazwisko Läckberg i miejscowość Fjällbacka. Cykl ośmiu książek dobiegł końca, ale nazwisko nadal kojarzy się pozytywnie.\nZatem książka z tym nazwiskiem na okładce przyciągnęła mój wzrok i spowodowała, że natychmiast sięgnęłam po portfel i, odkładając aktualnie czytaną książkę, tego samego dnia zaczęłam „Złotą klatkę”.\nPoczątki były niezbyt eksytujące, niestety, bowiem wątek przemocy domowej, której można się było domyślić już od pierwszych zdań cukierkowego opisu idealnego małżeństwa, w którym pan domu robi zawodową karierę i na niezłym poziomie utrzymuje rodzinę i dom, o który troszczy się idealna, zadbana żona, a radością wszystkich jest słodka córeczka, jest wprawdzie przykry, ale dość często występujący w literaturze popularnej. Szybko się okazuje, że czytelnik ma rację, idealny mąż jest tyranem i sadystą, znęcającym się psychicznie nad całkowicie sobie podporządkowaną, zahukaną, poniżaną przy każdej okazji (i bez okazji) żoną. Mimo całego współczucia dla żony, zaczęłam się lekturą nieco nudzić.\nNo, ale to przecież kryminał… I dalsza część powieści mnie nie zawiodła, jest akcja, jest intryga, jest też pointa. Nie będę jednak psuła przyjemności potencjalnym czytelnikom…\nCamilla Läckberg skończyła kurs pisania kryminałów, do czego się bez ogródek przyznaje. I to widać, niestety. W jej powieściach – tych w cyklu o Fjällbacce i tej z nowego cyklu – mamy intrygę, pomysł na fabułę, nieźle rozbudowane portrety bohaterów, mamy jednak schemat konstruowania fabuły, którego Camilla bardzo wiernie się trzyma. We wszystkich książkach akcja rozgrywa się naprzemiennie na dwóch płaszczyznach czasowych, przeszłość przeplata się z teraźniejszością, głównego bohatera poznajemy jednocześnie na obu tych płaszczyznach, powoli i stopniowo śledząc jego motywy i przyczyny takich a nie innych reakcji i zachowań. Cykl czytany na szybko potrafi więc – mimo przemyślanej akcji – znużyć, staje się przewidywalny i mało oryginalny. Warto zatem dawać sobie kilka tygodni oddechu między kolejnymi wizytami w świecie wykreowanym przez Camillę. A wtedy – satysfakcja gwarantowana!\nCamilla Läckberg – Złota klatka. Wydawnictwo Czarna Owca, Warszawa 2019, 398 s.\nKategorie NOWOŚCI KSIĄŻKOWE Nawigacja wpisu\nMaria Nurowska w Bibliotece Uniwersyteckiej w Poznaniu


PIŁKA NOŻNA. Bez punktu, bez walki »\nPIŁKA NOŻNA. Bez punktu, bez walki\nBladziutko wypadła inauguracja piłkarskiej wiosny w wykonaniu drugoligowych piłkarzy Legionovii. Podopieczni trenera Ryszarda Wieczorka nie sprostali w Kołobrzegu miejscowej Kotwicy, przegrywając 0-1. Jedyna bramka tego spotkania, ładna zresztą, padła na kwadrans przed jego zakończeniem.\nGola na wagę trzech punktów dla gospodarzy zdobył 25-letni Michał Szubert. Pojawił się ona na boisku na ostatnie 30 minut spotkania, zastępując swego aktywnego kolegę z drużyny Pawła Łysiaka.\nInternetowy przekaz z tego meczu sugeruje, że nie było to porywające widowisko. Raczej bardzo przeciętne, zwłaszcza w wykonaniu naszych piłkarzy. Niby 2-3 razy stworzyli jakieś zagrożenie pod bramką rywali (strzał Jarosława Wieczorka, rzut wolny wykonywany przez Rafała Wolsztyńskiego sparowany na rzut rożny przez bramkarza W. Małeckiego, szansa Hirsza czy końcowy „kocioł” pod bramką Kotwicy), ale… Legionovia nad polskim morzem nie potwierdziła obiecującej gry w spotkaniach sparingowych. Trudno było w postawie naszego zespołu, i to na tle takiego sobie przeciwnika, dostrzec wolę walki, determinację, chęć „gryzienia trawy”. Reasumując: Kotwica nie leżała Legionovii w sezonie 2015/2016 – u nas remis 1-1, w Kołobrzegu porażka.\nPierwsze wiosenne koty za płoty, czy też ostatni fani piłki kopanej w Legionowie powinni się nastawić na nerwowe chwile, niepewne oczekiwanie, czy też nasze „orły” zdołają utrzymać II ligę dla Legionowa? W praktyce z rywalizujących drużyn, po wycofaniu się z rozgrywek Okocimskiego KS Brzesko i Dolcanu Ząbki z I ligi, widmo degradacji wisi na dwoma zespołami. Ale czy po to w dużej mierze zmieniono kadrę zespołu w przerwie zimowej, by teraz niepokoić się do ostatniej chwili o zachowanie statusu II-ligowca?\nZa następną kolejkę Legionovia będzie mogła dopisać sobie trzy punkty do skromnego konta za walkower z Okocimskim. Być może nasi piłkarze zagrają w tym czasie jakieś spotkanie sparingowe.\nOto skład legionovii ze spotkania w Kołobrzegu: Smyłek – Goliński, Leustek, Bajat, Michalak (86’ Miś), Wójcik (81’ Jankowski), Milewski, Wieczorek, R. Wolsztyński (70’ Tylec), Kalinowski (60’ Ł. Wolsztynski), Hirsz.\nKotwica Kołobrzeg – Legionovia 1-0, ROW – GKS Tychy 0-0, Olimpia – Polonia 1-0, Stal M. – Znicz 3-1, Siarka Stal SW. 1-0, Radomiak – Raków 1-0, Nadwiślan – Błękitni 1-2, Wisła – Puszcza 1-1, Okocimski – Gryf (0-3 wo.)\n1. Stal Mielec 44 (13-5-2) 36-19\n2. Wisła Puławy 40 (12-4-4) 31-18\n3. Raków Częstochowa 37 (11-4-5) 43-23\n4. Siarka Tarnobrzeg 33 (10-3-7) 30-28\n5. Znicz Pruszków 33 (9-6-5) 28-23\n6. Radomiak Radom 31 (9-4-7) 28-21\n7. GKS Tychy 30 (8-6-6) 21-20\n8. Kotwica Kołobrzeg 29 (7-8-5) 22-22\n9. Stal Stalowa Wola 28 (7-7-6) 24-21\n10. Puszcza Niepołomice 26 (6-8-6) 21-21\n11. Olimpia Zambrów 25 (6-7-7) 27-30\n12. ROW 1964 Rybnik 22 (5-7-8) 18-26\n13. Błękitni Stargard 20 (5-5-10) 24-26\n14. Legionovia Legionowo 20 (5-5-10) 20-27\n15. Polonia Bytom* 19 (5-5-10) 28-32\n16. Gryf Wejherowo 16 (4-4-12) 17-37\n17. Nadwiślan Góra 14 (4-2-14) 20-40\n18. Okocimski KS Brzesko* 25 (7-4-9) 25-29\n* Polonii Bytom odjęto jeden punkt za niespełnienie wymogów licencyjnych. Zespół Okocimski KS Brzesko wycofał się po rundzie jesiennej z rozgrywek i został przesunięty na ostatnie, spadkowe miejsce. Rywale za spotkanie z tą drużyną będą na wiosnę otrzymywać trzy punkty walkowerem. W związku z wycofaniem się z rozgrywek I ligi zespołu Dolcanu Ząbki, z II ligi spadną, poza Okocimskim. tylko jeszcze dwie drużyny (szesnasta i siedemnasta w kolejności).\nW następnej kolejce (12/13 marca) grają:\nLegionovia – Okocimski (3-0 wo.), ROW – Kotwica, Gryf – Nadwiślan, Błękitni – Radomiak, Raków – Siarka, Stal SW. – Stal M.,. Znicz – Wisła, Puszcza – Olimpia, Polonia – Tychy.


Xbox Game Pass - aż 12 nowych gier w abonamencie - Tabletowo\nWraz z początkiem grudnia także Xbox Game Pass ogłasza nowości w swoim abonamencie. W nim pojawią się jednak nie tylko trzy, ale aż 12 nowych pozycji, w tym oczywiście największa premiera grudnia, czyli Halo Infinite.\n12 nowych gier w Xbox Game Pass\nTrzeba przyznać, że Xbox zaczyna kolejny miesiąc naprawdę dobrze. Forza Horizon 5 bije rekordy popularności. O darmowym trybie sieciowym w Halo Infinite mówi się coraz głośniej, głównie przez niepowodzenia Call of Duty: Vanguard oraz Battlefield 2042. To jednak nie koniec atrakcji, ponieważ czeka nas jeszcze pełna kontynuacja przygód Master Chiefa w postaci kampanii fabularnej w Halo Infinite.\nSprawdźmy więc, jakie jeszcze nowości Microsoft przygotował dla użytkowników w abonamencie Xbox Game Pass:\nANVIL (konsola, PC) – 2 grudnia,\nArchvale (chmura, konsola, PC) – 2 grudnia,\nFinal Fantasy XIII-2 (konsola, PC) – 2 grudnia,\nLawn Mowing Simulator (chmura, konsola, PC) – 2 grudnia,\nRubber Bandits (chmura, konsola, PC) – 2 grudnia,\nStardew Valley (chmura, konsola, PC) – 2 grudnia,\nWarhammer 40,000: Battlesector (chmura, konsola, PC) – 2 grudnia,\nSpace Warlord Organ Trading Simulator (chmura, konsola, PC) – 7 grudnia,\nHalo Infinite (chmura, konsola, PC) – 8 grudnia,\nOne Piece Pirate Warriors 4 (chmura, konsola, PC) – 9 grudnia,\nAliens: Fireteam Elite (chmura, konsola, PC) – 14 grudnia,\nAmong Us (Konsola) – 14 grudnia.\nWielu graczy z pewnością ucieszy obecność takich tytułów, jak Among Us czy też Stardew Valley. Wspaniałe gry niezależne, które zyskały sympatię milionów na całym świecie. Fani kooperacyjnego strzelania niech przyjrzą się Aliens: Fireteam Elite. Sam to zrobię, zwłaszcza iż uwielbiam uniwersum obcych. To jest, jeśli nie będę zaaferowany kampanią w Halo Infinite.\nGry, które opuszczą Xbox Game Pass\nNiestety, nie wszystkie produkcje w abonamencie Microsoftu zostają w nim na stałe. Oto lista gier, które 15 grudnia opuszczą Xbox Game Pass. Macie zatem jeszcze tylko dwa tygodnie, by się z nimi zapoznać.\nBeholder (chmura, konsola),\nThe Dark Pictures: Man of Medan (chmura, PC),\nGuacamelee! 2 (chmura, konsola, PC),\nWilmot’s Warehouse (chmura, konsola, PC),\nUnto the End (chmura, konsola, PC),\nYooka & Laylee: The Impossible Lair (chmura, konsola, PC).\nJeżeli jakimś cudem nie macie darmowej Yooka & Laylee: The Impossible Lair z Epic Game Store, warto zdecydowanie zagrać w tę platformówkę. Jest to fantastycznej jakości dzieło studia Playtonic, czyli weteranów Rare lat 90., ekipy odpowiedzialnej za takie hity z konsol Nintendo, jak Banjo-Kazooie czy też Donkey Kong Country.


Pędzlem Caravaggia i Rubensa – Wypracowanko\nPolska pieśń narodowa\nHome /Wszystkie wpisy/Pędzlem Caravaggia i Rubensa\nJęzyk polskiCzerwiec 20, 2018\nDoniosłe dla chrześcijan wydarzenia związane z męką i śmiercią Jezusa znalazły wyraz w twórczości artystycznej, głównie w malarstwie. Krzyż to symbol wyjątkowy (był natchnieniem dla wielu, ale źródłem zbawienia dla wszystkich). Często te same motywy podejmowali różni artyści, a dzieła najwybitniejsze były inspiracją dla innych i tak powstawały kopie.\nScenę zdjęcia z krzyża przedstawili dwaj znakomici malarze, Caravaggio i Rubens.\nCaravaggio (1573-1610),włoski malarz wczesnego baroku, malował obrazy ołtarzowe oraz inne obrazy na wyposażenie kaplic i kościołów. Tworzył na zamówienie. Używał mocnych kolorów. Malował realistycznie. W 1602 roku kardynał Vitrici zamówił obraz Złożenie do grobu (do kościoła Santa Maria w Vallicelli).\nArtysta namalował go w zdumiewająco krótkim czasie. Na zupełnie ciemnym tle mocno wyróżnia się ciało Jezusa trzymane przez uczniów, Nikodema i Jana w chwili, gdy schyliwszy się, składają je w grobie. Chrystus przedstawiony jest jakby spał, wyraz Jego twarzy jest łagodny. Zwraca uwagę realizm w przedstawieniu nóg Nikodema (ukazano anatomiczne szczegóły), jego pooranej zmarszczkami twarzy oraz realizm twarzy Maryi widocznej na dalszym planie. Są tam także Maria Magdalena i Maria Kleofasowa z dramatycznie uniesionymi w górę rękami. Na twarzach ludzi maluje się smutek i niemy ból. Ciemne tło podkreśla barwy szat: biel, czerwień i rudy brąz. Caravaggio osiągnął intensywność ekspresji, stosując gwałtowne kontrasty światła i cienia, które modelują figury i bardzo silnie podkreślają fizyczną obecność postaci. Sposób ujęcia światła i jaskrawe, wyraziste kolory tego wspaniałego obrazu do dziś wprawiają w zdumienie. Dzieło to było jedyną pracą Caravaggia o tematyce religijnej, która od razu i bez zastrzeżeń została zaakceptowana przez mecenasów i spadkobierców kardynała Vitriciego. Kopię tego obrazu namalował znakomity flamandzki artysta, prawie rówieśnik Caravaggia, Peter Paul Rubens (1577-1640). Pominął jednak postać Marii Kleofasowej. Sam także podjął się realizacji tego motywu; namalował obraz Zdjęcie z krzyża (1612-1614) do wielkiego ołtarza katedry w Antwerpii.\nWyraża on tryumf martwego Chrystusa, który zsuwa się z krzyża wprost w ramiona stęsknionych ludzi. Cała scena rozświetlona jest światłem, jakby zmartwychwstanie dokonywało się już. Widać rozpacz Maryi i smutek na twarzy św. Jana. Klęcząca pod krzyżem i wpatrująca się w ciało Odkupiciela kobieta ma taki wyraz twarzy, jakby nie wierzyła w to, na co parzy. Martwe ciało Jezusa zostaje przekazane zgromadzonym pod krzyżem ludziom. Ubrany w czerwoną suknię Jan przyjmuje ten dar ciała Pańskiego, by go oddać klęczącej na pierwszym planie Marii Magdalenie oraz Maryi, która prawdziwie bolesna stoi nieco z dala. Białe prześcieradło, w które zwiną ciało, jest tu symbolem niewinności i ofiary.\nCharakterystyczna dla stylu Rubensa jest tu przewaga koloru nad linią, dynamiki nad równowagą, obfitości nad umiarem. Obok Rembrandta Rubens zaliczany jest do najwybitniejszych malarzy XVII wieku. Osiągnął doskonałość kompozycji dzięki genialnemu wykorzystaniu światła i koloru. Jego styl cechował się patosem, dynamizmem kompozycji, zamiłowaniem do bogactwa, wyczuciem kolorystycznym.\nTrochę żal, że współczesne technologie poprzez możliwość fotografowania i filmowania wyeliminowały potrzebę malarstwa realistycznego, robiąc tym samym miejsce różnym futuryzmom, dadaizmom, surrealizmom i innym, których wytwory trudno czasem nazywać sztuką.\nCzy mylił się Tadeusz Różewicz,…\nModa językowa i jej przejawy…\nantygona auschwitz barok broniewski caravaggio chrześcijaństwo filozofia historia hymn język język polski koncepcje filozoficzne listy malarstwo marysieńka mowa norwid okresy w filozofii patriotyczne poezja rubens różewicz sobieski sztuka słowacki wypracowania wypracowanie\nPędzlem Caravaggia i Rubensa Czerwiec 20, 2018\nBarokowa sztuka pisania listów Czerwiec 20, 2018\nCzy mylił się Tadeusz Różewicz, twierdząc, że niemożliwa jest poezja po Auschwitz? Czerwiec 20, 2018


lemurowy: listopada 2012\nBiega sobie człowiek chyżo, to tu, to tam. Nagle bach! Choróbsko jakieś się przypałęta i leży jak długi. Ja również padłam ofiarą tej przypadłości burego okresu jesienno-zimowego. Trzydniowa gorączkowa burza już zniknęła, więc zaczyna robić się lepiej. Po raz kolejny stwierdzam fakt, że powinnam zostać swoim własnym lekarzem pierwszego kontaktu, bo jego zalecenia nie różnią się z tym co zwykle stosuje, gdy dopada mnie niemoc, a 2,5 godzinna medytacja tablicy "Zakrzepicy żylnej" w miejscowej przychodni dodatkowo mnie w tym utwierdza.\nGdy było nieco lepiej nadrabiałam odcinki Rancza. Oj brakowało mi Solejukowej ;)\nA jak było gorzej, zapuszczałam sobie Urban Zakapa i wszystko stawało się jakieś takie bardziej przyjazne. Moje niedawne odkrycie. Uwielbiam ich słuchać w deszczowo-szarej lub wieczornej aurze. Brzmienie ich głosów ma w sobie tyle dobrej energii i ciepła, że od razu ta wszechobecna niepogoda przestaje mieć znaczenie.\nAutor: corrall o 15:57 Brak komentarzy:\nNiedziela. Jak zwykle. A może trochę inaczej.\nChłopcy jak zawsze w rządku okupują stopień ołtarza. Stąd nie wyrzuci ich żadna srogo wyglądająca babcia z litanią słów karcących ich brak wychowania na ustach. Witają się podaniem dłoni jak na prawdziwych mężczyzn przystało. Zwykle potem przysiadają na stopniach szukając punktu zaczepienia w kosmykach dywanu, bo nie bardzo rozumieją sens nawoływań księdza. Chyba, że pojawi się, tak jak dziś, przybysz z daleka. Wtedy słuchają obcego języka. Odwracają głowy, gdy nagle rzeczywistość ulega zakrzywieniu i nie przypomina tego do czego przywykli. Ostatecznie z lekką dezorientacją rozchodzą się do domów, by zająć się całą resztą swoich własnych niedzielnych celebracji.\nW domu śniadanie, które z powodu owego dziwnego zakrzywienia przestrzeni jem w okolicach obiadu. Właśnie uświadamiam sobie, że wspomniany obiad w moim przypadku w ogóle nie miał dziś miejsca. Ale dzień jeszcze długi, co z tego że słońce zaszło, nic straconego. Kawa, dla odmiany, z mlekiem. Szybkie uporanie się z częścią tekstu na translatorium przy Mumfordach w słuchawkach. I chwila błogiego lenistwa. Dziś odsunęłam od siebie wszystkie: "muszę", "powinnam", "należy". Zamartwianie pozostawiłam na dni robocze. Od jutra zacznę panikować, że nadal brak tematu magisterki. Od jutra zacznę rozmyślać jak przeczytać wszystko, co przeczytać nakazano. Ale to dopiero od jutra. A dziś jeszcze trochę poświętuję, pomruczę pod nosem i może za pięć dwunasta zmuszę się do spakowania torby.\nAutor: corrall o 17:19 Brak komentarzy:\nJesteś uparty? Możesz zacząć obwiniać swoją grupę krwi\nNie wiem czy tylko ja biedziłam się nad ważną rolą grupy krwi w biogramach koreańskich artystów, bo może wszyscy już dawno uświadomieni są do kwestii ogromu informacji jaki niesie ten, dla nas raczej mało istotny, fakt i tylko ja nadal trwam w kulturalnej epoce neolitu. Jednak dotarłam do sedna problemu i o tym dziś będzie.\nNo właśnie: co z tymi grupami krwi? Czy ludzie zachodu przywiązują do tego uwagę? Znam osoby, które nie mają pojęcia co też płynie w ich żyłach, więc mniemam, że raczej nie przywiązujemy. No chyba, że jesteśmy zapalonymi dawcami organów albo studentami medycyny. Myślę, że właśnie przez wzrastanie w takiej, a nie innej mentalności wspomniane biogramy budziły raczej wnioski typu: "azjatyckie fanki są baaaardzo dociekliwe", tudzież "skoro na własne oczy widziałam już Klaszczące Irokezy i Nice Peace nic nie powinno mnie dziwić". Nieustannie mnie to nurtowało, jednak nigdy nie miałam w sobie tyle uporu, by co nieco w tej kwestii poszukać, czy może nie sądziłam, że cokolwiek za tym idzie. I tu się zdziwiłam.\nPierwsze oświecenie przyszło dzięki SweetAndTasty i nowej odsłonie KWOW, o którym już kiedyś pisałam.\nI tym też sposobem dowiedziałam się, że grupa krwi kulturze Azji (szczególnie Korei i Japonii) ma znaczenie i to duże. Istnieje bowiem przekonanie, że nasza grupa krwi odpowiada bezpośrednio za typ osobowości. Coś w stylu naszych wierzeń około-horoskopowych. Oczywiście różne są podejścia względem tej kwestii, jedni biorą ją do siebie tak bardzo, że zaczyna to wzbudzać niepokój. Inni całą sprawę traktują na poziomie żartu. Tak czy inaczej miało też swoje negatywne skutki w historii, gdy starano się dowieść wyższości jednej rasy nad drugą. Dziś naukowcy badają i owe badania publikują. Co z tego wyniknie? Nie wie nikt.\nA co z naszej grupy krwi możemy wyczytać? Zacytuję tutaj tekst Hyejin Kim w tłumaczeniu Małgorzaty Karaś:\nCały tekst na stronie: http://pl.globalvoicesonline.org/2011/09/korea-grupa-krwi-a-osobowosc/\nOdnośnie tej teorii jeszcze jeden bardzo dobry artykuł z tej samej strony, nieco bardziej krytyczny: http://pl.globalvoicesonline.org/2011/09/korea-poludniowa-jak-dziala-teoria-osobowosci-grup-krwi/\nNie wiem jak Wy, jednak ja do tego typu teorii podchodzę zawsze z dużym dystansem. Bo jak w czterech typach zamknąć całą złożoność ludzkiej psychiki? No jak? Raczej na pewno niemożliwe. Choć z drugiej strony mogłabym pewne z wyżej wymienionych cech faktycznie przypisać swojemu charakterowi (o zgrozo! :)). Ale może jest to tylko myślenie życzeniowe.\nAutor: corrall o 12:30 1 komentarz:\nEtykiety: grupy krwi, korea, KWOW\nNiedziela. Jak zwykle. A może trochę inaczej. Chł...\nJesteś uparty? Możesz zacząć obwiniać swoją grupę ...


Pociągi z Jelcza nie dojeżdżają do Wrocławia | Gazeta Wrocławska\nPociągi z Jelcza nie…\nPociągi z Jelcza nie dojeżdżają do Wrocławia\nBO 22 czerwca 2017, 15:48\nKolejne dziś utrudnienia na kolei. Samochód zerwał sieć trakcyjną w Siechnicach, w okolicach elektrociepłowni. Pociągi Kolei Dolnośląskich relacji Jelcz-Laskowice – Wrocław Główny mają blisko 100 i oraz 50 minut opóźnienia. Do zerwania trakcji doszło około godziny 13.50. Utrudnienia potrwają do odwołania.\njelcz laskowice wrocław\npodróżnik 22.06.2017 16:06:34\nBrochów rano pociągiem do pracy nie dojechał, tak samo nikt nie wróci. Ta sama trasa rano i wieczorem.. Przypadek?


Wielu z tych, którzy palą, przyznaje się, że próbowali rzucić palenie i ponieśli porażkę. Palenie papierosów nie jest bowiem tylko przyzwyczajeniem czy nawykiem, lecz przede wszystkim biologicznym uzależnieniem od nikotyny. Uzależnienie to jest bardzo silne, porównywalne do uzależnienia od takich narkotyków jak heroina czy kokaina.\nUzależnienie od palenia papierosów ma podłoże neurobiologiczne, co oznacza, że nikotyna działa w ośrodkowym układzie nerwowym pobudzając uwalnianie w mózgu pewnych substancji zwanych neuroprzekaźnikami.\nSubstancje chemiczne, których wydzielanie pobudza nikotyna to między innymi: dopamina i noradrenalina. Odpowiadają one za doznawanie przyjemności po zapaleniu papierosa – poprawiają humor, wprowadzają w stan ożywienia, pomagają się skoncentrować, uspokajają. Ten stan jest dla osoby palącej na tyle przyjemny, że zmienia ona swoje zachowania koncentrując je i ukierunkowując na poszukiwanie tych doznań. Niestety już w chwilę po wypaleniu papierosa poziom tych substancji zaczyna spadać, co powoduje przykre objawy abstynencji, takie jak drażliwość, frustracja , gniew czy trudności w koncentracji. Aby uniknąć tych doznań, palacz sięga po kolejnego papierosa.\nOsoba paląca przyzwyczaja się do tego stanu „sztucznego” pobudzenia i nie toleruje stanu związanego z pojawiającymi się objawami abstynencji, dlatego sięga po papierosa regularnie.\nNa tym właśnie polega mechanizm uzależnienia – stałym dążeniu do osiągania przyjemnych stanów spowodowanych paleniem papierosów i unikaniu stanów przykrych spowodowanych przerwą w paleniu.


Ruszyła drogeria Hebe w Świdwinie - Detal\nAutor: dlahandlu.pl 6 lipca 2018 14:58\n6 lipca br. otwarto drogerię sieci Hebe – w Galerii Hosso przy ul. Wojska Polskiego 28 w Świdwinie. Jest to pierwsza drogeria sieci w tym mieście.\nSprzedaż w drogeriach Hebe wyniosła w 2017 roku 166 mln euro, czyli wzrosła w tej walucie o 35,6 proc. W samym czwartym kwartale przychody Hebe wyniosły 51 mln euro, co oznacza wzrost o 34,6 proc.\nW 2017 roku sieć otworzyła w Polsce 30 nowych sklepów, co oznacza, że miniony rok zakończyła mając 182 drogerie.\nHebe RSS drogeria RSS Hosso RSS\nWt 19:05 Gatta z ochroną przed wierzycielami\nWt 17:47 Wynagrodzenie na stanowisku kasjer w Kaufland wzrośnie do max. 4100 zł brutto\nWt 17:40 Sanepid przegrywa w sądzie\nWt 17:38 FM Logistic kontynuuje współpracę z Purella Superfoods\nWt 17:35 Komisja rodziny za projektem o czternastej emeryturze\nWt 15:44 Mateusz Kolański członkiem rady nadzorczej VRG\nWt 15:09 Morawiecki: ponad 700 mln zł z tarczy branżowej już na kontach firm\nWt 15:04 Startuje sieć małych magazynów


Farouk System zapobiegający wypadaniu włosów i pogrubiający white\nOPIS PRODUKTU: CHI 44 Ionic system zapobiegający wypadaniu włosów i pogrubiający white przeznaczony do włosów naturalnych. Farouk Systems poświęcił wiele lat poszukiwań i pionierskiej pracy żeby znaleźć rozwiązanie problemy, którego efektem będą włosy zdrowsze, pełniejsze, mocniejsze. Pracując nad wieloma naturalnymi ziołami udało nam się docenić właściwości PARZĄCEJ POKRZYWY. Przez tysiące lat łodyga i liście pokrzywy były wykorzystywane do celów medycznych. Roślina ta zawiera chlorofil, witaminy: A, B2, C, E oraz K, kwas foliowy, chlorek kwasu octowego, acetylocholinę, histaminę, serotoninę, kwas mrówkowy, kwas octowy, kwas masłowy, 5- hydroksytrypainę oraz obfity zestaw substancji mineralnych takich jak żelazo, potas, magnez, siarka. Pokrzywa ma również właściwości oczyszczające krew oraz jako środek wspomagający przyspiesza metabolizm i wspomaga krążenie krwi. Chi Ionic Power Plus składa się z szamponu, odżywki oraz suplementu, których formuły zawierają wiele ziół, takich jak pokrzywa, yucca, nagietek, mędrzec, rozmaryn, rumianek, ziarna zbóż, łopian, krwawnik pospolity, tymianek oraz wiele innych naturalnych składników pomagających pielęgnować skórę głowy oraz poprawiających krążenie krwi ułatwiając naturalny wzrost włosów. MYCIE: PRIMING SHAMPOO N-1 szampon o specjalnej formule naturalnych składników ułatwiających złuszczanie, odtruwanie, i mycie włosów oraz skóry głowy poprzez usuwanie złogów chemicznych oraz łojowych przywracając włosom ich naturalny stan. Wtedy włosy łatwo poddają się działaniu dopełniacza (supplement), który pobudza wzrost nowych włosów oraz zapobiega utracie już posiadanych. STYMULACJA: STYMULATING CONDITIONER NC-2 nowoczesna formuła odżywki bogatej w wyciągi roślinne, zioła oraz nawilżacze pomagające zrealaksować i usunąć przesuszoną skórę głowy ułatwiając krążenie krwi. Witaminy, proteiny oraz kwasy złożone pomagają odżywić i energetyzować mieszki włosowe, z których wyrastać będą mocniejsze, zdrowsze włosy. Odżywkę po 5-30 minutach obficie spłukać wodą. DOPEŁNIENIE: ENERGY HAIR THICKENER N-3 system składajacy się z naturalnych, oczyszczonych ziół, witamin oraz minerałów poprawiających strukturę kreatyny, gęstość włosów jednocześnie usuwa złogi wolnych rodników, które mogą powodować utratę włosów. Oddziaływuje na mikrocyrkulację krwi wzmacniając mieszki włosowe z krórych wyrastać będą włosy zdrowsze, mocniejsze i bez problemu z wypadaniem, wzmacnia strukturę keratynową. Pojemność: 120ml+150ml+250ml


Akcje Altria Group ▷ Aktualny kurs, wykres i statystyki\nGiełdy i kursy wymianyAkcjeAltria Group Akcje\nWszystko, co powinieneś wiedzieć o akcjach Altria Group: od aktualnego kursu akcji po wiadomości i analizę akcji.\nSymbol: MO | Giełda: ---\nObecnie analiza akcji Altria Group nie jest dostępna\nKup akcje Altria Group\nJesteś zainteresowany kupnem akcji Altria Group? Czytaj na bieżąco ważne aktualizacje, wiadomości i analizy.\nAby skutecznie inwestować w akcje, warto również wybrać brokera wysokiej jakości. Handluj akcjami Altria Group. za niskie opłaty i korzystając ze stabilnej platformy transakcyjnej. Broker online LYNX oferuje wysokiej jakości warunki do handlu akcjami.\nHandluj akcjami Altria Group z sukcesem\nCzy chcesz z powodzeniem handlować akcjami Altria Group? Z LYNX dowiesz się, jak analizować cenę akcji Altria Group za pomocą analizy technicznej i fundamentalnej. Naucz się rozpoznawać początkowe etapy trendu giełdowego. Wszystko to znajdziesz w dziale:\nAltria Group akcje: kalendarz inwestora\nAltria Group akcje: podobne akcje\nAltria Group notowania akcji\nAltria Group akcje: wyniki spółki w USD\nAltria Group akcje: kluczowe informacje\nNazwa spółki Altria Group Inc.\nAltria Group notowania spółki\nAltria Group akcje: dywidendy


Dodano: 14 sierpnia 2012, 10:11 / Zmieniono: 14 sierpnia 2012, 10:11 9\nRząd Benjamina Netanjahu przygotował właśnie projekt ustawy, która nakazywałaby przeniesienie części hodowli świń z Galilei na południe kraju (fot. EPA/ABIR SULTAN/PAP)\nW Mateuszowej ewangelii Jezus na brzegu jeziora spotyka człowieka opętanego przez złe duchy. Te proszą go, aby pozwolił im odejść, najlepiej przerzucić się na pasące się w pobliżu stado świń. Jezus się zgadza, a złe duchy pozostawiają umęczonego człowieka i zanurzają się w wieprzowinie. W chwilę później nawiedzone stado wpada w szał, biegnie nad urwisko, skacze do wody i tonie w odmętach jeziora. Coraz więcej izraelskich polityków z prawicy chciałoby, aby ta historia się powtórzyła.\nW Izraelu jest ich ponad 100 tysięcy, poupychanych w nieludzkich warunkach w 26 przemysłowych oborach. Zgodnie z prawem izraelskie hodowle świń rozlokowane są wyłącznie w okolicach Ibilin i Nazaretu w Galilei, na północy Izraela – czyli dokładnie tam, gdzie mieszkają jedyni obywatele Izraela, którzy publicznie przyznają się do uwielbienia dla mielonych kotletów – arabscy chrześcijanie.\nTa wieprzowa enklawa po pozostałość po ustawie z 1962 r., której przyjęcie według wielu izraelskich historyków stanowiło koniec pierwszego prawdziwie świeckiego Izraela. Gdy powstawało państwo Izrael jego świeccy liderzy uważali, że jakiekolwiek zakazy dotyczące żywności niekoszernej byłby absurdalne w nowoczesnym państwie, które chcieli zbudować. Sam Dawid Ben Gurion pisał w liście do córki, że nie tylko zjadł kanapkę z szynką, ale nawet mu smakowała.\nAle to właśnie Ben Gurion, pod naciskiem swoich prawicowych koalicjantów, zgodził się na ustawę antywieprzową, która zakazywała hodowli świń w Izraelu, z wyłączeniem kilu chrześcijańskich enklaw w Galilei.\nDla izraelskiej prawicy była to sprawa priorytetowa, nie tylko ze względu na religię. Dla wielu Izraelczyków wieprzowina nie jest tylko kolejną niekoszerną potrawą, ale symbolem wielowiekowych prześladowań Żydów. Nie bez powodów. W II w. p.n.e. Grecy okupujący wówczas Jerozolimę zmuszali Żydów do jedzenie wieprzowiny. To samo robiła hiszpańska inkwizycja wobec tych Żydów, którzy w obawie o życie przyjmowali chrześcijański chrzest – ci przechodzili tak zwany chrzest świni.\nDrastycznie ograniczenia dla wieprzowiny działały w Izraelu aż do lat 90. Wtedy nastąpił przełom, bo do kraju zaczęli masować imigrować rosyjscy Żydzi, którzy nie wyobrażali sobie diety bez świń. Między innymi na ich potrzeby prawo zostało tak zmienione, że do Izraela można już było importować wieprzowinę z zagranicy, ale miejscowa hodowla pozostała nadal ograniczona wyłącznie do Galilei.\nTo się może wkrótce zmienić. Rząd Benjamina Netanjahu przygotował właśnie projekt ustawy, która nakazywałaby przeniesienie części hodowli świń z Galilei na południe kraju. Władze mają racjonalne argumenty za takim transferem. Izraelskie urzędy przez wiele lat nie zajmowały się warunkami produkcji wieprzowiny, a te są dziś fatalne. Jednym z powodów jest ograniczone miejsce – świnie w Ibilin żyją ściśnięte jedna obok drugiej i często tarzają się we własnych odchodach, co sprawia, że bardzo szybko w takich warunkach rozprzestrzeniają się zwierzęce choroby.\nAle takiego transferu na pustynne południe kraju nie wyobrażają sobie chrześcijańscy hodowcy. Z dwóch powodów. Nie ma tam ewentualnych chrześcijańskich konsumentów. Nie ma tam też warunków klimatycznych dla takich hodowli. Część polityków chrześcijańskich uważa więc, że nowe prawo to po prostu kolejny zamach religijnie motywowanych polityków izraelskich na społeczność chrześcijańską.\nCo przemawia za religijnymi motywami nowej ustawy? Izraelska prawica nie mówi otwarcie o złych duchach, które gnieżdżą się w wieprzowinie, ale jednym ze sposobów likwidacji świń, które wbrew przyszłemu prawu pozostaną jednak w Galilei, ma być topienie.\nZapraszamy do czytania bloga Łukasza Wójcika


Europejski Trybunał Obrachunkowy opublikował 8 lutego raport z audytu w demontowanych elektrowniach jądrowych w Bułgarii (Kozłoduj), na Litwie (Ignalina) i na Słowacji (Bohunice). Wykazano znaczne opóźnienie w finansowanym przez UE procesie oraz wzrost jego kosztów (badano okres 1999–2010). Trybunał stwierdził, że państwa zgodnie z umową zamknęły wprawdzie łącznie 8 starych radzieckich reaktorów (co było jednym z warunków ich akcesji do UE), ale nie wykonały zgodnie z założonym harmonogramem prac związanych z demontażem, w tym m.in. nie ukończono budowy obiektów do przechowywania zużytego paliwa i trwałych odpadów radioaktywnych. Audyt wykazał, że na dalszy proces demontażu państwa te potrzebują łącznie 2,5 mld euro. Tymczasem na cel ten przeznaczono w latach 1999–2013 już 2,85 mld euro (z czego połowa przypadła Litwie). Odpowiedzialnością za zwłokę i nieefektywne wydawanie unijnych środków Trybunał obarczył władze trzech państw, ale nie dopatrzył się defraudacji. Skrytykowano też brak dostatecznego nadzoru ze strony unijnych instytucji. Najlepszą ocenę uzyskała Słowacja, która usunęła już z elektrowni Bohunice materiał rozszczepialny.\nAudyt przeprowadzony przez Komisję Europejską ma duże znaczenie w perspektywie negocjacji nowych ram finansowych UE na lata 2014–2020. Litwa, Słowacja i Bułgaria wyraziły niezadowolenie z zaproponowanego przez KE poziomu wsparcia procesu wygaszania elektrowni jądrowych. Najostrzej zareagowała Litwa, która jest głównym beneficjentem programu. W jej ocenie 500 mln euro w nowej perspektywie finansowej nie wystarczy do pokrycia kosztów prac w trzech elektrowniach. Tymczasem w raporcie wykazano, że to właśnie na Litwie doszło do znaczących opóźnień (zwłoka wynosi 3–4 lata) przy jednoczesnym wyczerpaniu środków unijnych. W świetle raportu Litwa potrzebuje na wygaszenie elektrowni jeszcze 1,5 mld euro, gdy tymczasem KE skłonna jest przyznać na ten cel w latach 2014–2020 jedynie 210 mln.\nW raporcie zawarto jasny sygnał, że KE nie zamierza pokrywać strat z powodu opóźnień, niezależnie od tego, czy powstały z winy państw, czy też – jak dowodzi Litwa – wskutek niewywiązania się wykonawców. Zwrócono uwagę, że jedynie Słowacja wprowadziła dodatkowy mechanizm finansowy, tj. podatek od przesyłu energii, przeznaczany na proces demontażu. Podobny mechanizm wykorzystuje Litwa, ale w celu zebrania środków na współfinansowanie budowy połączenia elektroenergetycznego pomiędzy Litwą a Szwecją, wzmacniającego bezpieczeństwo energetyczne regionu.\nWobec wykazanych naruszeń upadł argument podnoszony przede wszystkim przez Litwę, że to KE nie wywiązuje się z zobowiązań. Zdecydowana postawa Komisji sprawiła, że Litwa już pod koniec 2010 roku skorygowała swoje wstępne oczekiwania i zadeklarowała, że sama wyasygnuje 100 mln euro na proces demontażu Ignaliny. Wymowa raportu sugeruje, iż KE może być skłonna nawet wstrzymać finansowanie wygaszania elektrowni jądrowych. Oznaczałoby to przerzucenie ciężaru finansowego na Wilno, a w efekcie wzrost cen energii i wyhamowanie regionalnych inwestycji w energetyce.\nWygaszanie trzech siłowni, od lat absorbujących unijną pomoc finansową, spowodowało znacznie większe niż pierwotnie zakładano problemy. Rzutują one na budżet UE i wymagają większego zaangażowania oraz koordynacji między państwami członkowskimi i instytucjami UE.


Nieudany eksperyment Google popsuł przeglądarkę Chrome w wielu firmach | Tabletowo\nNieudany eksperyment Google popsuł przeglądarkę Chrome w wielu firmach\nWystarczyła aktywacja jednej eksperymentalnej funkcji, aby Google Chrome stał się bezużyteczny. Użytkownicy w firmach nagle zostali odcięci od przeglądarki internetowej.\nGoogle włączyło tylko jedną flagę\nTrochę zaskakujące, że tak ogromna firma zdecydowała się na „testowanie na produkcji”. Co więcej, eksperyment przeprowadzono w rozwiązaniach biznesowych, w których wysoka stabilność oprogramowania jest jednym z kluczowych elementów. Ewentualne problemy mogą w końcu doprowadzić do odczuwalnych strat.\nZmiany pod maską stabilnego wydania przeglądarki wdrożono po cichu, nie informując o tym administratorów IT. W związku z tym, początkowo nie była znana przyczyna nietypowego zachowania Chrome’a. Ponadto, znacznie trudniej było wyeliminować przyczynę błędnego działania oprogramowania.\nGoogle postanowiło zdalnie „przesunąć” jeden przełącznik, co poskutkowało włączeniem funkcji WebContents Occlusion. Jej działanie sprowadza się do zamrożenia otwartych kart, gdy okno Google Chrome zostanie zasłonięte aktywnym oknem innego programu. Celem jest zaoszczędzenie zasobów komputera, co chociażby w urządzeniach przenośnych może pozytywnie wpłynąć na czas pracy na jednym ładowaniu.\nCóż, jak szybko okazało się w wielu firmach, eksperymentalna funkcja niezbyt chętnie chciała współpracować z przeglądarką uruchomioną w środowiskach z maszynami wirtualnymi, takim jak na przykład Citrix. Użytkownicy cały czas widzieli wyłącznie białe okna w Google Chrome.\nAdministratorzy IT byli wściekli na Google\nPraktyki Google spotkały się z licznymi skargami. Firma musiała więc sprawnie wycofać zmiany, aby przedsiębiorstwa nie ponosiły dodatkowych kosztów. Głos w sprawie postanowił zabrać David Bienvenu, inżynier oprogramowania w Google, który poinformował, że cały eksperyment trwał od 5 miesięcy w kanale beta. Zdecydowano jednak o włączeniu opcji WebContents Occlusion w stabilnych wersjach 77 i 78 u części użytkowników.\nNie powinno dziwić, że administratorzy IT byli wściekli na Google. Jeden z pracowników działu IT, który problem zgłosił serwisowi The Verge, słusznie zauważył, że niepokojące są możliwości Google – firma może po cichu wprowadzać zmiany w swojej przeglądarce, o których nikt nie ma pojęcia. Co więcej, zdalnie włączane funkcje mogą mieć wpływ na setki tysięcy użytkowników. Tym bardziej, że niekoniecznie muszą być wprowadzane w większych aktualizacjach, co dodatkowo utrudnia zlokalizowanie problemu.


Współrzędne GPS: N50 07.557 E19 43.168 (34U 408470 5553420)\nFortyfikacje OKH Stellung b-1 1944/45 w okolicach Rudawy\nW drugiej połowie 1944 roku, w reakcji na sytuację na froncie wschodnim, po kolejnych ofensywach armii radzieckiej, sztab niemiecki podjął zakrojone na szeroką skalę prace fortyfikacyjne nad budową polowych linii obronnych mających zatrzymać marsz wojsk radzieckich w kierunku zachodnim. Postępujące wojska radzieckie stanowiły już bezpośrednie zagrożenie dla terenów niemieckich oraz włączonych do rzeszy niemieckiej. Na połowie 1944 podjęto więc decyzję o pośpiesznej rozbudowie umocnień między Wisłą a Odrą. Umocnienia ziemne budowane były rękami zmuszanej do tego cywilnej ludności miejscowej natomiast bardziej skomplikowane prace budowlane wykonywali członkowie niemieckich organizacji np. służby budowlanej Baudienst. Wznoszone linie w założeniu miały stanowić kolejne pozycje opóźniające natarcie armii czerwonej. Miały stanowić linie stabilizacji frontu by dać czas wojskom niemieckim na zorganizowanie obrony. Umocnienia nie miały stałej załogi i miały być obsadzane przez wycofujące się jednostki. Do prac przy fortyfikowaniu okolic Rudawy wykorzystywano, poza miejscową ludnością, mieszkańców okolic: Filipowic, Trzebini, Krzeszowic i innych. By zwiększyć wydajność pracy w stosunku do pracujących stosowany był terror i różnego rodzaju kary. Nie obyło się bez ofiar wśród ludności cywilnej. Przez teren Gminy Zabierzów przebiega fragment linii obronnej noszącej oznaczenie b-1. Do naszych czasów zachowało się ponad dwadzieścia obiektów oraz pozostałości po umocnieniach polowych w postaci wykopów pod schrony drewniano- ziemne oraz rowów i stanowisk strzeleckich.\nObiekty te możemy podzielić umownie na kilka grup związane z ich lokalizacją. Są to:\nPozostałości polowych umocnień w Łączkach Kobylańskich i na stokach Doliny Będkowskiej\nschrony zbudowane w Rudawie, przy drodze do Brzezinki (obok dawnego PGR)\nGłówna pozycja obronna przy drodze krajowej nr79 na wysokości miejscowości Młynka i przysiółka Rudawy zwanego Werbownią.\nGrupa obiektów zbudowanych na wzgórzu w Nielepicach, na granicy z Rudawą.\nUmocnienia polowe w okolicach Góry Chełm\nDalej pozycja obronna biegła linią z Nielepic przez Brzoskwinię, Chrosną do Czułówka i dalej na południe.\nBudowane na terenie Polski w 1944/45 roku linie wznoszono w oparciu o standardowe typy umocnień, które również możemy spotkać na zachodzie Europy, np. na Wale Atlantyckim.\nŻelbetowe schrony bierne – ukrycia dla artylerii przeciwpancernej (Pak-Unterstellraum Regelbau 701)\nŻelbetowe schrony bierne dla drużyn piechoty, pełniące również rolę schronów dowodzenia odcinkami obrony (Unterstand Regelbau 668)\nŻelbetowe schrony bojowe dla broni maszynowej (Ringstand 58c „Tobruk”)\nŻelbetowe schrony dla wież czołgowych (Panzerstellung 67)\nNiewielkie betonowe schrony obserwacyjno – bojowe potocznie zwane „kochbunkrami” („garnkami Kocha”)\nDrewniane schrony bierne – ukrycia dla piechoty\nDrewniano - ziemne stanowiska broni maszynowej i artylerii\nRowy strzeleckie – okopy i rowy dobiegowe\nNa części obiektów prowadzone są prace porządkowe i rewitalizacyjne mające na celu udostępnienie ich dla zwiedzających i zorganizowaniu wewnątrz niewielkich ekspozycji przedmiotów i pamiątek z okresu II wojny światowej.\nSzczególnie zapraszamy do:\nSchron Regelbau 668 z dobudowanym schronem bojowym Ringstand 58c w Rudawie tuż przy zbiorniku wodnym, przy drodze do Brzezinki – dostępny do zwiedzania, w trakcie prac rewitalizacyjnych (GPS: N50.07.33.09 E19.43.05.44)\nSchron Regelbau 668 z dobudowanym schronem bojowym Ringstand 58c w miejscowości Młynka, obiekt również znajduje się w trakcie prac rewitalizacyjnych (GPS: N50.06.53.64 E19.41.50.38)\ngrupa czterech schronów położonych na wzgórzu w północnej części Nielepic, na granicy z Rudawą. Wzgórze jest dobrze widoczne z drogi krajowej nr79. Teren jest malowniczo położony, a samo wzgórze stanowi doskonały punkt widokowy. Na przełomie 1944 i 45 roku zbudowano tam: dwa schrony bierne typu Regelbau 668 (w tym jeden z odmianą z pancerzem peryskopu) oraz dwa schrony bojowe Ringstand 58c. Na terenie tym jak i na samych obiektach prowadzone są prace porządkowe i rewitalizacyjne (GPS - obiekty na wzgórzu: N50.06.43.48 E19.42.12.85, schron Regelbau 668 na stoku wschodnim: N50.06.41.61 E19.42.14.47\ngrupa trzech schronów położonych na niewielkim wzniesieniu po północnej stronie drogi krajowej nr79 w przysiółku Rudawy zwanym Werbownią. Do grupy należą: jedyny w okolicach Rudawy dostępny i zachowany w tak dobrym stanie schron Regelbau 701, kolejny schron bierny drużyny piechoty Regelbau 668, o tyle ciekawy, że zachował się na nim pancerz peryskopu, schron bojowy typu Ringstand 58c, częściowo zasypany nie mniej jednak widoczny w terenie. (GPS: N50.06.57.02 E19.41.52.87)\nschronu Regelbau 668 w Rudawie


AktualnościKrzysztof Bosak z największym poparciem także w Bydgoszczy\nPo zwycięstwach w Białymstoku, Olsztynie i Gdańsku, Krzysztof Bosak zdobywa największe poparcie także w Bydgoszczy. Ma już 21 elektorów.\nWczoraj wieczorem skończył się ostatni w ten weekend zjazd prawyborczy Konfederacji. Tym razem głosowanie dotyczyło województwa kujawsko-pomorskie. Liderzy Ruchu Narodowego, którego kandydat – Krzysztof Bosak – zwyciężał w Białymstoku, Olsztynie i Gdańsku studzili emocje przypominając, że w województwie kujawsko-pomorskim silne struktury posiada Partia KORWiN. Jednak nawet tam największe poparcie uzyskał kandydat narodowców.\nKrzysztof Bosak zdobył 78 głosów. Drugi był Grzegorz Braun z 47 głosami. Artur Dziambor uzyskał poparcie od 42 osób. Kolejny z korwinowców, Konrad Berkowicz, zdobył 34 głosy. Jacek Wilk miał 12 głosów, Janusz Korwin-Mikke i Paweł Skutecki po 10, Krzysztof Tołwiński 4, a Magdalena Ziętek-Wielomska nie zdobyła żadnego głosu. Krzysztof Bosak może więc dodać dzisiaj do swojej puli 5 elektorów, Grzegorz Braun i Artur Dziambor po 3, Konrad Berkowicz 2, Jacek Wilk i Janusz Korwin-Mikke po 1.\nŁącznie więc Krzysztof Bosak ma 21 elektorów. Grzegorz Braun ma ich 10, podobnie jak Artur Dziambor. Konrad Berkowicz ma 6 elektorów, a Janusz Korwin-Mikke i Jacek Wilk mają po 3 elektorów. W przeliczeniu na środowiska polityczne narodowcy mają 21 elektorów, korwinowcy 22, a Grzegorz Braun 10. Wnioski na tę chwilę są trzy: 1. Krzysztof Bosak według większości konfederatów byłby najlepszym kandydatem na prezydenta. 2. Taktyka korwinowców przynosi skutek – mimo jednego dobrego lidera, ich środowisko prowadzi. 3. O wszystkim zdecyduje Grzegorz Braun. REKLAMA


bicik4096 - WinClub\nWindows 7 HP SP1 - legalny / pudełkowy + Dell Optiplex + bios key\nbicik4096 replied to bicik4096's topic in Modyfikacje - 7\nByć może narzędzie dla Visty wpisało klucz w "BIOS" tyle że to nie jest BIOS tylko może jakaś pamięć podręczna na płycie głównej w której siedzi klucz ? Tutaj jest art. który podpowiada że jest to możliwe - dodanie tablicy do bios SLIC. W Bios A16 chyba jest SLIC 2.1, więc chyba się uda. http://andrewjar.cba.pl/index.php?id=72\nbicik4096 posted a topic in Modyfikacje - 7\nWitam Czy istnieje możliwość aby uprościć sobie życie wg. poniższej procedury ? 1. Instaluję na Dell Optiplex 760 Windows 7 Home Premium x64 - wersja pudełkowa legalna z oryginalnego nośnika ( nie dla Dellów, tylko ogólnie dla dowolnego komputera ) 2. Po instalacji używam narzędzia, które wpisze klucz do BIOS-u, w/w Dell-a. 3. Każda nowa instalacja czystego Windows 7 HP SP1, będzie czytała klucz z bios oraz nie będzie wymagana aktywacja telefoniczna. Te punkty to lista moich "życzeń". Czy jest możliwe aby tak uczynić ? W przypadku pudełkowej oryginalnej Visty Business x64, działa. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Chciałbym skryptem np. bat, uruchomić automatyczne zainicjowanie klucza z naklejki licencyjnej dla w/w Windows 7, uruchomić narzędzie które wpisze ten klucz w bios, oraz zainicjować aktywację. Potrzebuję narzędzia czystego, aby system pozostał czysty, legalny / oryginalny, oraz aktywował się z klucza w BIOS - komputera Dell Optiplex 760. Komputer ma najnowszy BIOS A16.\nWindows Vista Home Premium 64Bit na DVD - czy są zaszyte wewnątrz inne wersje ?\nbicik4096 posted a topic in Windows 7 / Vista\nWitam Czy kupując Windows Vista Home Premium 64 Bit SP1 - oryginalny nośnik, czy jest szansa że na nośniku oprócz wersji Home Premium są pozostałe wersje np. Business ? Np. wskutek usunięcia pliku ei.cfg ? ( tak było z oryginalnym DVD W7 Home Premium - usunięcie ei.cfg dawało dostęp do innych ukrytych na oryginalnej płycie wersji systemów ). Jestem ciekawy czy podobnie może być z Vistą Home Premium 64 Bit Sp1 ?\nWindows Vista - czy faktycznie na niej jest lepszy dźwięk ?\nZ uwagi na to iż trafiły mi się używane komputery z licencjami na Windows Vista Business naturalnie chcę się czegoś o tym dość starym systemie dowiedzieć. Głosi legenda iż rzekomo na Windows Vista był lepszy dźwięk. Czy może ktoś wyjaśnić za sprawą czego dźwięk rzekomo był lepszy w tym systemie względem starszych systemów ? ( być może względem nowszych również kto tam wie ) Gdy zainstaluje Vistę chciałbym dodać ASIO i sterowniki do Sound Blaster Audigy 2 ZS, aby sobie tworzyć na tym starym sprzęcie muzykę. Zamierzam powyłączać zbędne usługi aby system chodził dobrze.\nLegalny klucz Windows Vista Business OEMAct - sposoby wykorzystania oryginalnych kluczy z naklejek\nbicik4096 replied to bicik4096's topic in Windows 7 / Vista\nDziękuje za szczegółową odpowiedź. Przyznam że ucieszyło mnie że są te naklejki gdyż kupiłem te komputery za grosze. Wydaje mi się że obraz ISO Windows Vista Business pewnie też będzie można zmodyfikować. Czyli mając Vistę x64 mogę na tym zyskać, usuwając ( wyłączając zbędne usługi ). Czy w serwisie WinClub.pl są jakieś ISO modyfikacje które można przetestować ?\nWitam Kupiłem używane komputery Dell Optiplex w Allegro i zauważyłem po zakupieniu że na ich obudowie są naklejki z kluczami. Komputery wydają się być używane wcześniej w jakiejś firmie... Pisze na naklejkach z kluczami: Windows Vista Business OEMAct. Więc mam parę pytań: 1. Czy mogę na takim komputerze zainstalować Windows Vista, oraz użyć klucza z tej naklejki tegoż zakupionego komputera ? ( Na każdym jest taka naklejka ) 2. W Wikipedii pisze, że rzekomo jest możliwy DOWNGRADE z Windows Vista do systemu Windows XP. Czy zatem można zainstalować Windows Vista x64 i dokonać downgrade do Windows XPx64 ? 3. Czy posiadanie naklejek z kluczami do Windows Vista Business OEMAct na używanych komputerach - daje mi możliwość upgradu do jakiejkolwiek nowszej wersji Windows ? Posiadam oryginalną płytę Windows 7 Home Premium - dlatego spytałem w punkcie trzecim, czy mogę w takim wypadku dokonać upgrade z Windows Vista do Windows 7 HP. Chciałbym zrobić to wszystko legalnie. Jeśli nie ma dużego pola do popisu, odnoszę wrażenie że kupno nośnika DVD z Windows Vista Business pozwoli mi na instalację starego systemu oraz użycie tych kluczy z naklejek tych używanych komputerów. W sumie jest to jakieś wyjście. Jednak przyznam, że wolałbym mieć Windows 7 niż Vistę na tych komputerach.\nWindows 8.1 with update 3 RTM - czy warto instalować ?\nbicik4096 posted a topic in Windows 8 / 8.1\nWitam Pobrałem ze strony M$: Windows 8.1 - obraz ISO --> ( MD5: D665D445FBCC451F79BDCAC07467A0B2 ) Szukając po sumie md5 w sieci, dowiedziałem się iż rzekomo mój pobrany świeży iso to: Windows 8.1 with update 3 RTM. Pytanie zatem, czy warto instalować tę wersję ? Czy z uwagi na Update 3 - mogę spodziewać się jakichś dodatkowych zmian ? ( updatki z telemetrią wszyte w iso itp ? ) Posiadam klucz do aktywacji oryginalnego systemu Windows 8.1x64 - i tak się zastanawiam czy poprzedni iso na stronie m$ czy właśnie nie jest tym co wyżej nowszym iso - mam wrażenie że te obrazy co jakiś czas się zmieniają. Że to nie jest to samo iso które pobrałem dawniej, choć przyznam że jeszcze nic nie instalowałem, po prostu tak mi się wydaje. Obecnie siedzę na W8.1x64 na innym kompie i przyznam że bez aktualizacji, wiele miesięcy chodzi ok. Chciałbym po instalacji powyższej wersji mieć również sprawny system na takim samym jak obecny komputer.\nWinXP PE ( boot from ipxe - load iso with XP.wim ) - full snapshot - Gimagex\nbicik4096 posted a topic in Windows XP i starsze\nWitam Uruchomiłem z ipxe, ładowanie iso z mikro_xp. Taki mikro xp startuje z iso, w którym jest zaszyty XP.wim. Ten mikro xp, na którym odpaliłem Gimagex - nie udaje mi się zrobić full capture do wim-a. Pisze że proces używa tego i tamtego i nie ma jak zrzucić ustawień mikro xp, na którym się samemu siedzi. Czy jest jakakolwiek możliwość, aby mieć otwarty ten mini xp, oraz zgrać sobie jego obraz do .wim ? Dobrze by było sobie poustawiać wszystko jak trzeba, bez skryptowania itp i po prostu zrzucić stan całości z rejestrem itp do .wim a potem znowu się zabootow-ać z tegoż nowego .wima ( XP.wim zaszyty w ISO ładowany za pomocą ipxe ) Wiem że są jakieś dodatki, ja potrzebuję aby to był akurat Gimagex. Lub coś z Open Source - jeśli coś takiego w ogóle istnieje. Proszę o podpowiedzi.\nProgramFiles, ProgramData - relocation - raz jeszcze\nbicik4096 replied to bicik4096's topic in Inne\nMasz C ( os ) i D ( ProgramFiles ). Robisz Acronisem kopie C i D na serwerze X. Co jakiś czas przywracasz tylko C ( Acronisem ), bo D ( ProgramFiles ) - nie musisz z uwagi na ReadOnly\nTo jest właśnie instalacja na SSD. Zwróć proszę uwagę, że niektórzy użytkownicy jak ja, mają trochę inne zapotrzebowanie, z uwagi na powyższe pojawia się takie kombinowanie. W ostatnim czasie instalowałem system po ISCSI - niby też można zapytać po co to komu ? Otóż zależy co kto robi, czym się interesuje. W przypadku wielu maszyn, przywracanie systemu potrwa znacznie krócej jeśli ProgramFiles nie będzie zszyte z partycją C.\nbicik4096 posted a topic in Inne\nWitam W przeróżnych miejscach w sieci, można napotkać na X porad jak przenieść foldery ProgramFiles, ProgramData, Users itp, w inną lokalizację... Zazwyczaj, jest dodawana notka że Microsoft nie wspiera takich pomysłów, że przy aktualizowaniu systemu może pojawić się potem jakiś problem lub problemy. Czy ktoś z was zrealizował przeniesienie kompletnie ProgramFiles, ProgramData, Users lub pojedynczo takich folderów w inną lokalizację niż partycja C ? - bez szkody dla systemu i wszelkich kłopotów ? Potrzebuję wiedzieć, ponieważ chciałem kompletnie przenieść ProgramFiles, ProgramData, Users w inne lokalizacje, mając znacznie odchudzoną partycję C. Przenoszenie chcę zrealizować bez dodatkowych programów z sieci. Najchętniej z CMD ( regedit ) ============================================================================== Przetestowałem taką okoliczność jak poniżej, tyle że bez znacznego kombinowania. 1. Zainstalowałem W8.1x64 na C, z oryginalną lokalizacją dla ProgramFiles, ProgramData, Users 2. Nowe programy instalowałem np. w D:\_ProgramFiles (x86, x64) 3. Gdy zakończyłem instalowanie wszystkiego co stanowi podstawę, partycję D, zamontowałem jako ReadOnly. 4. Przy każdym przywróceniu partycji z systemem na C ( Acronis-em ), bez przywracania partycji D, przywracanie trwało znacznie krócej, więc zamierzony cel został osiągnięty. Planuję dodatkowo zrobić tak: 1. Instalacja W8.1x64 na C, w rejestrze zanim instalacja się rozpocznie chcę zmienić odpowiednie wpisy, aby system od razu instalował ProgramFiles na partycji D ( powstaje zatem pytanie, czy da się to zrobić bez mlink itp ? ) 2. Chcę aby ProgramFiles (x86, x64 ) od początku instalacji, wylądowało na partycji D:\_, ustawiając zaledwie odpowiednie ścieżki w rejestrze, bez mlink itp ( tutaj proszę o poradę, które wpisy należy zmienić ) 3. Celem jest chuda partycja C, ProgramFiles / ewentualnie również i ProgramData na partycji D:\_, Users zrobie sobie w RAM dysku, już wcześniej testowałem, ma to swoje wady i swoje zalety, zależy jak sobie to zorganizujemy. Proszę o podpowiedzi, chciałbym wiedzieć zanim się sparzę czy warto się męczyć, czy ktoś z was uzyskał pełną stabilność realizując podobne zadania ?\nAutodesk 3d Studio Max 2010 w górę - portable\nZdania są podzielone. Różne rzeczy czytywałem na forach. Np. gdy dostawca kodu aktywacyjnego nie może tego zrobić, Kupujący ma program legalny załóżmy za ok. 18000zł którego nie może ani uruchomić, ani odsprzedać ani nic. Taka sytuacja jest równoznaczna z oszustwem, na niekorzyść Kupującego. Wtedy witaminka może być uzasadniona. Ja osobiście nie popieram witaminowania ( domyślam się że witaminka to .exe do aktywacji ), jednak nieraz jak przyszło aktywować produkt - musiałem czekać na klucz oraz byłem zmuszony posiadać internet. Mając licencję człowiek powinien mieć taki klucz, którym aktywuje program nawet bez internetu. Gdzieś mi się obiło o uszy, że chyba na USB są klucze produktu do niektórych produktów Autodesk-u. Trzeba by poszukać na ten temat informacji - dla mnie taki klucz na USB byłby jak znalazł. Szkoda że te aktywacje są takie uzależniające, powinien pojawić się taki system aktywacji który aktywował by całą gamę oprogramowania np. nie wiem, poprzez przypisanie się do e-maila czy jakoś tak. Gdyby z konta Autodesk, MAGIX itp firm generować klucze, które były by wysyłane na nasz e-mail, można by robić aktywacje dla samego siebie manualnie. Chyba w nowszych produktach Autodesk coś takiego jest. Co nie zmienia faktu że każda firma zrobi to inaczej. Cóż powiem, marzenia o aktywacji raz dwa trwają dalej.\nPisząc "witaminki" masz na myśli jakieś .exe ?\nSprawdziłem cenę tego Turbo Studio, pisze że rocznie prawie $2000. Nie wiem jak jest z licencją na pojedynczego user-a. Rozglądam się na alternativeto.net, niby coś tam jest do robienia tych portable, ciekawe czy jest coś godnego uwagi z Open Source... Ciekawe jak w ogóle działa taka wersja portable Max-a, czy jest szybka i co ważne ile zjada zasobów. Nie miałem okazji robić portable kiedykolwiek, więc pytam. Byłoby wyśmienicie mieć legalny soft, portable i bez dodatków w środku. Uwolnić się od tych aktywacji, co to lubią wywinąć numer. Podobno da się postawić serwer ( bodajże nazwa: FLEXnet License Server ) np. na innym kompie i aktywować produkty Autodesku w taki sposób. Ciekawe czy ktoś próbował. W sumie najlepsza opcja, ponieważ aplikacja 3d Studio Max pozostaje nietknięta, a aktywacyjny string przychodzi z zewnętrznego serwera. Gdyby serwer postawić u siebie w domu na innym kompie, zniknął by przymus stosowania różnych zabiegów z key-genami, czy robienie portable, czy beznadziejnej aktywacji Autodesku która działa bo ja wiem pięć razy online, a potem wysyłaj serial i czekaj jak na kod zwrotny. Denerwujące jak się kupiło program i jest się uwiązanym. Bywało że zmieniło mi się coś w chyba w MBR, i 3d studio znowu prosiło o aktywację - która co ważne jako ponowna nie chciała działać...\nWitam Gdzieś tam jakiś mądraliński zarzucił mi że nie umiem zrobić portable. Myślę, co mi tam napiszę, może jest jakaś mądra głowa która potrafi zrobić wersję portable Autodesk Max Design 2010 w górę... ? Z osiągnięć które można znaleźć w sieci od X-FORCE jest keygen do aktywacji w/w programu. Mając licencję na w/w produkty i inne, czasami sobie tak myślę jak fajnie byłoby mieć wersję portable tego softu. Skoro w sieci nie widzę wersji portable dla w/w produktu, to pewnie jej nie ma albo jest tyle że nie wpadła mi w ręce. Zawsze jest też to ale, co tam w tym portable siedzi. Inaczej wygląda komputer na legalu a inaczej z "keygen my friend". Czy jest jakiś program którym można spróbować zrobić 3d studio Max w wersji portable ?


W poszukiwaniu inspiracji: Galaretka kawowa\nMacie ochotę na deser, który daje kopa? Nic prostszego - wystarczy przygotować galaretkę kawową. To doskonały deser dla dorosłych (pamiętamy, że dzieci i kawa to nie najlepsze połączenie). Ostatnio w kuchni bardzo często wykorzystuję kawę i ten eksperyment wyszedł bardzo udany. Ja użyłam kawy rozpuszczalnej, chociaż jeśli macie ekspres do kawy, możecie wykorzystać mieloną. Ja na ekspres czekam z wielką niecierpliwością, ale na razie muszę sobie radzić bez niego.\nPotrzebne nam (na 3 porcje):\n- 1,25 szklanki wrzątku\nKawę zalać wrzątkiem, posłodzić i wymieszać z mlekiem. Dodać żelatynę i mieszać aż do całkowitego jej rozpuszczenia. Następnie przelać ciepłą galaretkę do szklanek i odstawić do ostudzenia. Galaretkę w temperaturze pokojowej wstawić na 2-3 godziny do lodówki. Podawać udekorowaną bitą śmietaną.\nAutor: Anna Bartczak o 14:42\nEtykiety: Desery, galaretki


Michał Boni lamentuje, że dostał niskie miejsce na liście KE: "Nie dano mi szansy. To Platforma mnie wypycha". Pociesza go Lis\nWydrukowano: 2019-05-20 04:23:55.341904+02:00\nopublikowano: 2019-03-15 18:58:30.179472+01:00\nChcę startować z Koalicją Europejską w wyborach do PE i robić dobrze, to co robiłem, ale muszę mieć jakąś szansę; nie dano mi jej\n— oświadczył w piątek europoseł PO Michał Boni, który ma być „5” na liście wyborczej w Warszawie.\nTo Platforma mnie wypycha\nBoniego starał się pocieszyć Tomasz Lis.\nTo dla Ciebie Michale, na pewno bardzo trudna sytuacja. A jednocześnie zachowujesz się z klasą. Jako obywatel bardzo Ci dziękuję za lata wielkiej pracy w Brukseli i wyrażam nadzieje, że już wkrótce będziesz robił rzeczy równie ważne w Warszawie\nBoni odnosząc się do zaproponowanego mu piątego miejsca na liście wyborczej napisał na Twitterze, że chce startować z list Koalicji Europejskiej do PE i „robić dobrze, to co robił”.\nAle muszę mieć jakąś szansę. Nie dano mi jej. Polska musi wygrać, ja będę Jej służył w każdy możliwy sposób! Platformo, może do zobaczenia…\nEuroposeł dopytywany przez PAP, czy sformułowanie „Platformo, może do zobaczenia…” oznacza, że rozważa rezygnację z kandydowania z list Koalicji Europejskiej, przekazał, że piąte miejsce na liście nie daje szansy na wybór do PE. Jak zauważył, szansę taką daje jeszcze miejsce czwarte albo dziesiąte.\nPolska jest najważniejsza, robiłem dla niej różne, dobre rzeczy razem z PO. To PO mnie wypycha, ale jest wiele spraw dalej do zrobienia, jeśli będę komuś potrzebny\n— podkreślił Boni.\nRzecznik PO Jan Grabiec powiedział PAP, że przedstawione w piątek rekomendacje dotyczące miejsc na listach są propozycją zarządu i będą zatwierdzane w sobotę, 23 marca przez Radę Krajową. „Po to jest ten tydzień do Rady Krajowej, żeby takie sprawy wyjaśniać. Zapewne jakieś spotkania, rozmowy się w tej sprawie odbędą” - oświadczył.\nGrabiec zwrócił uwagę, że w związku z tym, że Platforma tworzy listę koalicyjną, „nie jest możliwe utrzymanie takiego stanu, jaki był pięć lat temu, gdy tylko PO otwierała listy i wszyscy kandydaci byli wyżej”.\nDzisiaj, kiedy oddajemy w czołówce miejsca koalicjantom, wiadomo, że te miejsca się oddalają. Ale każdy ma szansę na mandat, zwłaszcza w takim okręgu jak Warszawa\nMam nadzieję, że pan poseł Michał Boni, który jest bardzo aktywnym posłem przemyśli tę sprawę. Jeżeli nie europarlament, to za pół roku są wybory do Sejmu, do Senatu i z pewnością ci europosłowie, którzy nie znaleźli się dzisiaj w tej rekomendacji, również będą dostawali propozycje, żeby wzmacniać nasze listy i kandydować\n— oświadczył rzecznik PO. Dodał, że zmiany są możliwe, jednak - jak zaznaczył - „trzeba uwzględnić różne interesy i zobowiązania wobec koalicjantów”.\nPublikacja dostępna na stronie: https://wpolityce.pl/polityka/438197-michal-boni-lamentuje-ze-dostal-niskie-miejsce-na-liscie-ke


Czytania » Póki możesz\nHenryk Przondziono /Foto Gość\tTak wszystko się kończy\nTylko Bóg może okruchom przywrócić życie\nCiesz się, młodzieńcze, w młodości swojej (...) Zanim się przerwie srebrny sznur i stłucze się czara złota, i dzban się rozbije u źródła, i w studnię kołowrót złamany wpadnie; i wróci się proch do ziemi, tak jak nią był, a duch powróci do Boga, który go dał.\nWszystko kiedyś się skończy. Cieszyć się życiem? Można póki można. Potem... Potem zostaje patrzyć, jak wszystko jest już nie takie, jak by się chciało. Słońce, księżyc, gwiazdy już nie tak piękne, bo oczy nie te i serce już nie tak skore do porywów. Po deszczu choroby nie zdrowie, ale niemoc. Słabsze nogi, słabsze ręce, ubywa zębów, ubywa światła, ubywa dźwięków.. Nawet głos już nie ten, co dawniej: niepewny, wyższy. I ta coraz większa obawa, przed wyjściem z domu, zwłaszcza by ruszyć gdzieś dalej...\nCiesz się człowieku z życia. A potem... Kohelet tego nie był pewien, ale my już pewni być możemy.... potem życie w szczęściu bez końca...\nMówią niektórzy, że starość się Panu Bogu nie udała. To nieprawda. Raczej chodzi o to, żeby człowiek chciał umierać. I by zatęsknił za wieczną młodością w niebie...\n„Wraz z całą Tradycją Kościoła nazywamy grzechem śmiertelnym ten akt, którym człowiek dobrowolnie i świadomie odrzuca Boga, Jego prawo, ofiarowane człowiekowi przez Boga przymierze miłości, gdyż woli zwrócić się do siebie samego, do jakiejś rzeczywistości stworzonej i skończonej, do czegoś przeciwnego woli Bożej (conversio ad creaturam). Może stać się to w sposób bezpośredni i formalny, jak w grzechach bałwochwalstwa, odstępstwa, ateizmu lub w sposób równoważny, jak we wszelkim nieposłuszeństwie przykazaniom Bożym w materii ciężkiej” (Veritatis splendor 70)


Księgowość stowarzyszeń | Biuro Rachunkowe Kraków | Biuro księgowe w Krakowie\nPosted on 8 kwietnia 2016 24 lutego 2017 przez admin\nObowiązek prowadzenia księgowości dotyczy każdego przedsiębiorcy i nie tylko. Być może niektórych to zdziwi, ale prowadzenie księgowości jest obowiązkiem również stowarzyszeń, fundacji czy jednostek samorządowych. Ponieważ również te jednostki zobowiązane są do prowadzenia księgowości, warto dowiedzieć się więcej na ten temat.\nProwadzenie księgowości w fundacjach czy stowarzyszeniach odbywa się prawie dokładnie tak samo, jak w przedsiębiorstwach. W każdej tego typu instytucji należy prowadzić pełną księgowość. Niestety księgowość dla stowarzyszenia lub fundacji nie może być prowadzona przy pomocy uproszczonych form księgowości. To pierwsza z różnic między organizacjami pożytku publicznego, a przedsiębiorstwami. Kolejną stanowią zasady prowadzenia księgowości. W jednostkach jakimi są stowarzyszenia i fundacje dopuszcza się sporządzanie uproszczonych sprawozdań finansowych, co nie jest możliwe w wszystkich firmach. Dodatkowo stowarzyszenia i fundacje nie muszą zachowywać zasady ostrożnej wyceny, co trochę ułatwia prowadzenie działalności.\nKsięgowość dla stowarzyszenia i fundacji prowadzi się w trochę inny sposób. Z tego powodu warto by, jednostki takie korzystały z usług biur rachunkowych. Zapewnią one odpowiednią obsługę księgową dla tego typu organizacji, gdyż doskonałe znają się na prowadzeniu ich księgowości, a także mają w tym zakresie doświadczenie. Dodatkowo rozwiązanie to znacznie zmniejszy koszty!\nTen wpis został oznakowany księgowość firmy, księgowość Kraków, pełna księgowość Kraków . Zakładka permalink .\n← „Ile kosztuje doradztwo księgowe?”\n„Obsługa prawna firm” →


Biznes, Prawo, Ekonomia - Węgrów - www.wegrow.info - Węgrowski katalog firm - Węgrowskie firmy\nKatalog sprawdzonych firm » Biznes, Prawo, Ekonomia\nadwokat Michał Ciszewski\nKancelaria prowadzi w ramach zastępstwa procesowego pełen zakres spraw cywilnych, karnych, rodzinnych oraz administracyjnych.\nPorady prawne, opinie prawne.\nSporządzamy pisma procesow...\nAdres: 07-100 Węgrów, ul. Przemysłowa 18\nFirma Addit jest międzynarodowym dostawcą i producentem kontraktowym dla klientów z wielu branż. Firma posiada 16-letnie doświadczenie w realizacji wymagających umów na podwykonawstwo.\nNaszą siłą są wysoko wykwalifikowani pra...