Sprawcy i ofiary [Jan Melerski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00092 008236 20950371 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Jan Melerski Liczba stron: 231\nISBN: 978-83-8119-529-4 Data wydania: 2019-09-23\nJan Melerski „Sprawcy i ofiary” Copyright © by Jan Melerski, 2019 Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2019 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy. Redaktor prowadząca: Wioletta Tomaszewska Korekta: Emilia Ceglarek Redakcja i korekta: Robert Olejnik Projekt okładki: Robert Rumak Ilustracje na okładce: Sergey Nivens – stock.adobe.com Skład epub i mobi: Adam Brychcy ISBN: 978-83-8119-529-4 Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin tel. (63) 242 02 02, kom. 695-943-706 http://www.psychoskok.pl/ http://wydawnictwo.psychoskok.pl/ e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl\nSpis treści Prolog Rozdział 1 Dręczące wspomnienia Rozdział 2 Dążenie do normalności Rozdział 3 Niechlubne postępowania\nProlog Katarzyna i Włodzimierz wracali po niefortunnych wczasach do codziennej rzeczywistości. Fatalny turnus, spędzony w nadmorskiej Stegnie, pozostawił u obojga, a szczególnie u Katarzyny, niezbyt przyjemne wspomnienia. Doznała ona poważnego urazu w czasie nocnego spaceru po plaży, za sprawą dwóch nieznanych osobników, których do tej pory nie znaleziono. Nieprzytomną, schowaną przez prześladowców pod odwróconą łódź, a wytropioną przez pieska, znaleźli rybacy. Dzięki staraniom lekarzy i przeprowadzonej operacji mogła wrócić do życia. Dopiero po kilku dniach, kiedy odzyskała przytomność, i następnych, kiedy już doszła do pewnej sprawności, mogła być przewieziona do łódzkiego szpitala. Leżąc bezczynnie na oddziale, miała dużo czasu, aby przemyśleć sytuację, która spowodowała doznanie tak groźnego uszczerbku na zdrowiu. Czekał ją kilkumiesięczny okres rehabilitacji, żeby osiągnąć pełną sprawność fizyczną, bo psychicznie, wydawało się, szybko osiągnęła poziom przedwypadkowy. Właśnie, wydawało się, ale jej mąż Włodzimierz dostrzegał u niej momenty jak gdyby wyłączania się, zamyślania i odbiegania od bieżącego tematu rozmowy, i wracania do przeżyć bezpośrednio związanych z wypadkiem. Sprawcy jej nieszczęścia, winni, ale bezkarni, powrócili także do swoich zajęć: – Mariusz, ustatkował się, podjął pracę i wznowił studia na Politechnice Łódzkiej. – Monika, rozgrzeszona przez Katarzynę, z większym spokojem przystąpiła do kolejnego semestru na Wydziale Prawa Uniwersytetu Łódzkiego. – Adam natomiast kontynuował pracę w warsztatach naprawy sprzętu komunikacyjnego, założył rodzinę i chyba najmniej przejmował się tym niechlubnym czynem z przeszłości. Rozdział 1Dręczące wspomnienia Podczas odwiedzin w szpitalu Włodzimierz cały czas kierował rozmowę na tematy niezwiązane z fatalnym turnusem, do którego ciągle wracała Katarzyna. A jeżeli mu się to nie udawało, starał się wprowadzić akcenty żartobliwe, które by zmniejszyły tragiczną wymowę tamtych wydarzeń. Jednego dnia, widząc zasmuconą minę leżącej w łóżku Katarzyny, chciał ją rozbawić, co jednak odniosło odwrotny, nieoczekiwany skutek. – Widzisz, Kaśka, jak ci się udało. Miałaś wczasy przedłużone za darmo o pięć dni i ekstra transport. – Na pewno byś się jednak ze mną nie zamienił. Dlaczego akurat mnie musiało się to przydarzyć? – Dlaczego? Dlatego, że ja żadnym swoim postępkiem na to nie zasłużyłem, w odróżnieniu od ciebie. Jak widzisz, nie ma kary bez winy. – Znów zaczynasz i wracasz do winy i kary. Jak możesz tak mówić? To nie średniowiecze, że żona nie może kierować swoim postępowaniem, a tylko spełniać widzimisię swojego męża. – Jakie widzimisię? Czy to normalne, jeżeli żona robi mężowi na złość, zabawiając się kilka godzin na wieczorku tanecznym, wiedząc, że on na nią czeka? – Przesadzasz z pretensjami jak zwykle. A gdzie ta twoja wyrozumiałość dla najbliższej osoby? – Jakiej najbliższej? W tamtej chwili sama wszystko robiłaś, żeby stać się dalszą. Wyrozumiałość ma swoje granice. W przypadku zdrady nie ma granic – z pełnym przekonaniem stwierdził Włodzimierz. – Widzę i słyszę, że jednak jeszcze nie ochłonąłeś i ciągle mylisz pojęcia, ale ci wybaczam, bo przemawia przez ciebie zazdrość o osobę, którą przecież kochasz. – Sprytnie to sobie interpretujesz, niech ci będzie. Ale sama przyznasz, że to, co się wydarzyło, miało znamiona kary – upierał się Włodzimierz. – Nie, ja tego tak nie traktuję. Myślę sobie, że to był przypadek. Po prostu znalazłam się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwej porze. – Pewnie, bo czy to normalne, żeby prawie o północy wędrować samotnie brzegiem morza? – Zapominasz, że to twoje obelżywe zwroty zmusiły mnie do tego, żeby cię zostawić i wracać samej. – Jednak gdzie twoje opanowanie, żeby nie zwracając uwagi na otoczenie, wejść między dwóch pijanych osobników siedzących na schodach przy plaży? To właśnie dręczyło Katarzynę i nie pozwalało na niezbędny spokój, sprzyjający leczeniu. Obarczała męża winą za tamtą sytuację, chociaż sama w końcu przyznawała, że jej postępowanie mogło sprowokować go do tak złośliwego w stosunku do niej zachowania. * * * Przy kolejnej wizycie w szpitalu Włodek zastał Katarzynę siedzącą na łóżku z podkurczonymi nogami i obejmującą rękoma głowę. Podszedł do niej, przytulił i spytał: – I co? – Jak to co? Nie mogę się uwolnić od myśli krążących wokół tego tragicznego wydarzenia. – To myśl o czymś konkretnym, rzeczywistym, teraźniejszym, przyjemnym – sugerował Włodek. – Łatwo ci mówić, one nawracają w niespodziewanych momentach. Wciąż mam przed oczami wydarzenia tamtej nocy. – Znam to uczucie. Takie samo dręczyło mnie przez cały wieczór i noc, gdy ty balowałaś – przypomniał sobie i Katarzynie Włodek. – Jak możesz porównywać te dwie sprawy? – spytała Katarzyna. – Właśnie mogę, bo przecież one jak najbardziej się wiążą. Tylko ty nie chcesz przyznać mi racji, że to było spełnienie tak często powtarzanego przez ciebie powiedzenia, że „winny zawsze musi ponieść karę”. – Chyba ci naprawdę coś zaszkodziło, że znów do tego wracasz. Ostatnio przecież już to rozstrzygnęliśmy – stwierdziła Katarzyna. Katarzyna nie mogła wyzwolić się z myśli o tym przykrym zdarzeniu, które trudno było jej zapomnieć, bo obrazy z przeszłości ciągle i uporczywie wracały. Wracały też myśli o tym, że jednak mogła zachować się inaczej. Coś tkwiło w jej psychice, czego teraz nie mogła zrozumieć i zdefiniować. To zmieniało się z upływem czasu i dochodzeniem do pełnej sprawności. Malały też jej pretensje do osób, które spowodowały u niej dotkliwe obrażenia. Nie odczuwała do nich żalu nie tylko z tego powodu, że nie udzieliły jej pomocy po tym zdarzeniu, ale wybaczała im również, że starały się jeszcze zatrzeć wszelkie ślady. W dotychczasowych sprawach, chociaż nie o takim ciężarze gatunkowym, zawsze uważała, że winny musi ponieść karę. Powtarzała to jak mantrę, aż do znudzenia. Sama teraz nie poznawała siebie. Tu nie było nienawiści, tylko niewytłumaczalne zrozumienie i usprawiedliwienie winnych. Tak naprawdę to uważała, że sama nie zachowała się rozsądnie. Czy przytrzymanie jej nogi przez siedzącego na schodach podchmielonego napastnika uzasadniało użycie trzymanego w ręku buta i zadanie nim uderzenia w głowę ostrym obcasem? Czy mogła zrobić coś innego? Znała z racji pełnionej funkcji prokuratora różne przypadki i skutki napaści nieznanych osobników na samotne kobiety. Tym bardziej, że to była noc, pusta plaża i niespodziewana (ale chyba przewidywana?) zaczepka. Czy jej zatrzymanie uzasadniało takie działania odwetowe, zakładając nawet, że to było w obronie koniecznej przed możliwym do przewidzenia w czarnych barwach dalszym ciągiem wydarzeń? Teraz przy każdej wizycie męża w szpitalu nawiązywała do tamtej sprawy, nie mogąc oprzeć się dręczącym ją wspomnieniom. – Słuchaj, Kasia, czy ty nie przesadzasz z tym ciągłym nawracaniem do tamtych dni? Odpuść sobie. – Nie mogę, to do mnie wraca i tworzą się różne wersje, jak to inaczej mogło się rozegrać. – A właśnie, na pewno mogło. Po pierwsze, gdyby nie twój niegodziwy postępek wobec mnie. Po drugie, gdybyś wcześniej zrozumiała swój błąd, a nie upierała się przy swojej wersji. Po trzecie, mogłaś wybrać inną drogę powrotu z tego nocnego spaceru na plaży – wyliczył Włodzimierz. – Mogłaś, mogłaś, tylko to umiesz powiedzieć. – Nie tylko to. Uważam, że gdyby cię nie zatrzymali, to przemówiłaby próżność kobieca i pewnie byłabyś rozżalona, że nie zauważyli twojego pociągającego wyglądu, seksowności i nie starali się zatrzymać, tylko potraktowali cię obojętnie, nie zauważając, że w ogóle przechodzisz obok nich – wyraził swój pogląd Włodzimierz. – Więc myślisz, że dlatego nie mam pretensji i żalu do tych osób? – To są takie moje dywagacje w tym względzie. – Wiesz, że chyba w tym, co powiedziałeś, jest sporo racji. Ja sama nie wiem, dlaczego teraz to widzę inaczej niż wtedy w szpitalu, po odzyskaniu przytomności. – Doceniłaś widocznie ich zainteresowanie tobą i uznałaś, że to ty zachowałaś się jednak zbyt agresywnie. * * * Włodzimierz nie miał takich problemów jak Katarzyna, ale nieraz zastanawiał się nad swoją aktywnością bezpośrednio po wypadku, a następnie całkowitym jej braku w poszukiwaniu sprawców po rozmowie, gdy ona odzyskała przytomność i opowiedziała to, co zapamiętała z tego tragicznego wydarzenia. Teraz tłumaczył Katarzynie swój pogląd na to, co zaszło. – Mówiłem ci, że twoje postępowanie nie było racjonalne. Uznałem, że w twoim działaniu nastąpiło przekroczenie obrony koniecznej. Wtedy przestałem zabiegać o znalezienie sprawców, bo to by skomplikowało twoją sytuację – tłumaczył Włodzimierz. – Nie popisuj się zwrotami prawniczymi, bo nie znasz się na interpretacji przepisów. A pewnie uważasz, że trzymającego mnie za nogę, zamiast bronić się i atakować go butem, powinnam pogłaskać po głowie? – spytała zdenerwowana wypowiedzią Włodka Katarzyna, która jako prokurator nie raz miała do czynienia z podobnymi wydarzeniami, tylko wtedy bywała z drugiej strony. – Sama wiesz dobrze, że mogłaś inaczej się zachować i właśnie to cię gnębi i ciągle do tego wracasz – przypomniał jej Włodek. * * * Katarzyna z każdym tygodniem czuła się coraz lepiej. Nie mogła jednak nadmiernie obciążać układu mięśniowego i przeważnie po ćwiczeniach wracała do łóżka. Jej mąż, zaabsorbowany pracą w biurze, odwiedzał ją sporadycznie, co nie omieszkała mu wytknąć i zawsze z tego tytułu wywiązywała się dyskusja. – O, zjawiłeś się wreszcie. Myślałam, że ci się coś stało i zostałeś unieruchomiony. A może zapomniałeś, że jeszcze oprócz pracy masz żonę? – Właśnie dlatego, że dobrze pamiętam, to nie chcę cię nachodzić, żeby cię czymś nie zdenerwować – rzekł rozbrajająco. – Tak uważasz? A ja wiem, że dla ciebie najważniejsze są obowiązki związane z pracą. Pamiętam dobrze, jak zawsze to podkreślałeś – upierała się przy swoim Katarzyna. – Jak możesz stawiać na jednej szali siebie i moją pracę? Wiesz sama, że liczysz się tylko ty, a praca trochę w tyle. – Zawsze umiałeś wybrnąć z trudnej sytuacji. Masz niezłą taktykę; od samego początku, jak tylko cię poznałam, byłeś w tym dobry. – Jaka taktyka? To moje szczere wyznanie, w które, znając swoją wartość, chyba nigdy nie wątpiłaś. A ty zapomniałaś jednak, co było tak ważne dla ciebie. Bez względu na porę dnia czy nocy, gdy tylko zawiadomiono cię, że gdzieś coś się stało, to zawsze byłaś gotowa – stwierdził Włodzimierz. – Żadne coś, to były poważne sprawy: włamania, rozboje, gwałty, morderstwa. Same poważne sprawy. Na miejscu musiał być prokurator niezależnie od pory dnia i nocy – wyjaśniła Katarzyna. – Oczywiście, musiał być, tylko dlaczego zawsze pani Katarzyna? – Widocznie milicji najlepiej się ze mną współpracowało, dlatego mnie pierwszą powiadamiali i po mnie przyjeżdżali, mimo że nie miałam dyżuru. – A ty nie śmiałaś nigdy odmówić, nawet gdy już byłaś w łóżku. – Nie przesadzaj, jeżeli nawet już tam byłam, to ciebie tam nie było. Siedziałeś przeważnie przed telewizorem, bo grała twoja Liga Mistrzów albo nasza reprezentacja, na którą ciągle psioczyłeś i powtarzałeś, że oni to tylko kopią piłkę, a nie grają, albo też miałeś swoje ulubione transmisje z zawodów lekkoatletycznych. Zresztą zawsze coś musiałeś obejrzeć, bez względu na porę dnia czy nocy. – Widzę, że wracasz do coraz lepszej formy psychicznej, a i z pamięcią ci się poprawia, co wcale nie jest dla mnie takie wygodne. – Wiem, wiem, co zaraz powiesz, że lepiej byłoby niektórych rzeczy nie pamiętać. Rozdział 2 Dążenie do normalności Po dwóch miesiącach leczenia i rehabilitacji Katarzyna wreszcie mogła wrócić do domu. Jeszcze przez miesiąc dochodziła do sprawności, wystarczającej, by wreszcie móc przystąpić do pracy, co musiało być poprzedzone badaniami lekarskimi. Jako rekonwalescentka była przez szefa oszczędzana, mimo protestu niektórych współpracowników. Szczególnie jeden z nich, niby dobry kolega, a najwięcej w tym względzie miał do powiedzenia. – Szefie, dlaczego ja mam ciągle tyle spraw, a Katarzyna sobie tylko siedzi i nie musi prowadzić żadnych śledztw? – Leszku, nie denerwuj się. Ciesz się, że w ogóle jest z nami i załatwia poważne sprawy – uspokajał szef. – No tak, ale pomijana jest przy bieżących, nagłych wydarzeniach, wymagających obecności prokuratora niezależnie od pory dnia czy nocy – upierał się protestujący. – Za to ma dużo akt spraw, zamkniętych dochodzeń, wymagających podejmowania odpowiedzialnych decyzji – spokojnie wyjaśniał szef. – Ale to chyba nie będzie tak już na stałe? – nie odpuszczał wyraźnie zdenerwowany Leszek. Oczywiście, szef, mając na uwadze niepełną dyspozycyjność Katarzyny po tak ciężkich przeżyciach, nie dekretował na nią spraw, które wymagały wyjazdów w teren czy też do nagłych wydarzeń. Miała za to wiele spraw, które wymagały sporządzenia aktów oskarżenia bądź decyzji o umorzeniu postępowania. Często występowała w sądzie, a do swoich przemówień bardzo starannie się przygotowywała, co dawało jej pewność siebie w starciach z doświadczonymi obrońcami. To wszystko było bardzo pracochłonne i wymagało poświęcenia również czasu wolnego, żeby dotrzymać terminów. Starała się zapomnieć o wszystkich nieprzyjemnych zdarzeniach z przeszłości, aby nie zaprzątały jej głowy. Bieżące sprawy, które prowadziła i nadzorowała, całkowicie ją pochłaniały i nie wracała już do nieszczęsnej nocy i skutków jej nieprzewidzianego spotkania. Jednak nie była przekonana, że wszystko to minęło już bezpowrotnie. * * * Włodzimierz, jeżeli już wspominał tamte wydarzenia, to jednak nie rozmyślał nad nimi jak Katarzyna. Szybko wciągnął się w wir pracy projektowej, związanej z realizacją tematów rozpoczętych jeszcze przed wyjazdem na wczasy, bo nikt się nimi pod jego nieobecność nie zajął, a terminy nagliły. W powrocie do pracy upatrywał szansy na zatarcie przykrych wrażeń i wspomnień o napaści na Katarzynę, ale nie przewidywał kłopotów, jakie powstały w biurze. Sytuacja, jaka się wtedy, w końcu lat osiemdziesiątych, wytworzyła w całej gospodarce, spowodowała problemy, które dotyczyły nie tylko jego biura. Stopniowo likwidowano takie jak ich placówki, w innych ograniczano liczbę pracowni, pozostawiając tylko niezbędne, czego skutkiem były zwolnienia pracowników z zespołów, które nie mogły się utrzymać na rynku z dotychczasowych zleceń. On, który zawsze był bardzo zaangażowany w sprawy nie tylko swojego zespołu, ale także całej pracowni, zauważył, że atmosfera stawała się coraz bardziej napięta. Wiadomo było, że pewna redukcja zatrudnienia będzie przeprowadzona, a szczególnie należało usunąć tych zaradnych, ale mało uczciwych – za czym szczególnie optował Włodzimierz – którzy realizowali w biurze prywatne zlecenia. Taki pogląd wcale nie przysparzał mu zwolenników, a wręcz odczuł niechęć części współpracowników, co przelało czarę goryczy. Zmieniły się priorytety w stosunkach między kolegami. Stworzyły się nieformalne grupy, które wzajemnie się popierały i torpedowały wszelkie próby wprowadzenia jakichkolwiek usprawnień. Włodzimierz postanowił omówić tę sytuację z Katarzyną, która już doszła do pełnej formy fizycznej i w pełni wróciła do pracy, którą traktowała jak życiową misję. Musiał jej przekazać informacje o pogarszającej się sytuacji w biurze, bo przecież to rzutowało na finanse domowe, w których ostatnio jego zarobki odgrywały coraz mniejszą rolę. * * * – Wiesz, Kaśka, kończy się dobra passa naszego biura i chyba będziemy musieli zmniejszać zatrudnienie. – Chyba ciebie nie zwolnią, że tak się tym martwisz? – spytała z przekąsem. – To nie jest zmartwienie, ale troska o przyszłość, a ta nie wygląda różowo – stwierdził ze spokojem Włodek. – Wreszcie masz jakieś wątpliwości co do swojej, tak ulubionej pracy? – z ironią w głosie odezwała się Katarzyna. – Właśnie, coraz mniej ulubionej, bo jak nie ma zleceń, to i nie ma zarobków – przyznał jej rację. Ogólny krach w projektowaniu. A zwalnianie pracowników, tych z długoletnim stażem, jest szczególnie przykre – żalił się Włodzimierz. – To chyba teraz jest najlepsza okazja na zmiany, a nie uparte trzymanie się deski – podsunęła pomysł Katarzyna. – To nie tylko sama praca mnie tu trzyma, ale cała historia biura, z którą się zetknąłem przy zbieraniu materiału do artykułu o naszej przeszłości – zaznaczył Włodek. – Tak w to wsiąkłeś? Naprawdę jest coś ciekawego? – Może nie dla postronnego obserwatora, ale dla ludzi, którzy tworzyli je w dość odległych latach, to naprawdę jest ważne – stwierdził Włodek. – A jaka to może być ta odległa przeszłość? – zainteresowała się Katarzyna. – To sięga początku lat pięćdziesiątych. Biuro powstawało przez długi okres. Zaczęło się od kilku desek kreślarskich ustawionych na piętrze budynku fabrycznego i zatrudnionych tam pierwszych absolwentów Politechniki Łódzkiej. – A skąd masz takie informacje? – Od pewnego czasu zaczęto prowadzić kronikę wydarzeń i przez kolejne lata była uzupełniana informacjami zbieranymi od najstarszych pracowników – wyjaśnił Włodek. – A jak to się stało, że było znaczącym biurem projektowym? – Trwało to dosyć długo. Stopniowo zwiększano liczbę stanowisk pracy i zatrudniano coraz więcej specjalistów. Początkowo miało status Biura Konstrukcyjnego, a później stało się znanym Biurem Technicznym z wieloma pracowniami branżowymi. Zarobki też były nieporównywalne z ostatnimi, bo w latach siedemdziesiątych mieściły się w granicach dwóch do trzech wielkości średniej krajowej. – No właśnie, to dlaczego teraz tak mizernie to wygląda? – nie dawała spokoju Katarzyna. * * * Ten okres rozkwitu biura, a później wielkiej prosperity, trwał kilkanaście lat. Nawet trudne lata osiemdziesiąte nie załamały jego znaczącej roli w przemyśle. Nadszedł jednak czas przemian. W zakładach produkcyjnych brakowało środków finansowych na poważne remonty i modernizacje. Ograniczone zostały zlecenia do biur, bo zagraniczne firmy, finansujące nowe inwestycje, korzystały ze swoich biur projektowych. Kompleksowe opracowania, oferowane przez zagraniczne biura, obejmowały nie tylko dokumentację, ale także dostawę urządzeń i linii technologicznych. Nie było szans, żeby z nimi konkurować. * * * – To pewnie doprowadzi do likwidacji waszego biura – przewidywała Katarzyna. – Nie, do tego na pewno w najbliższym czasie nie dojdzie. Mamy doświadczonych projektantów w każdej pracowni i wystarczy tylko ograniczyć liczbę pracowników do niezbędnych – oznajmił jej Włodek. – A co z tobą? Masz zamiar wreszcie się wyzwolić z tego sterczenia przy desce i mazania ołówkiem na kalce? – Mazania? Jak możesz tak mówić? Przecież dzięki temu kupiliśmy mieszkanie, kiedy ty dopiero zaistniałaś jako zarabiający członek rodziny. – Co minęło, a nie jest... wiesz, jak to jest dalej. Trzeba umieć się przystosować do aktualnej sytuacji. – Tak myślisz? Uważasz, że będzie lepiej, kiedy ja, było nie było projektant i konstruktor, będę szukał byle jakiej pracy byle nie przy desce? – z irytacją w głosie odezwał się Włodek. – Zawsze coś znajdziesz. A widzisz, gdzie jest najlepiej i jak się utrzymują pracujący w jednostkach budżetowych – nie są rozliczani z tego, co zrobią i sprzedadzą, a jednak mają godziwe zarobki. – Oczywiście, wiem, ty jesteś niezaprzeczalnym dowodem. – No to chyba już zrozumiałeś, co się naprawdę opłaca. – Wcale mnie nie przekonałaś. Nie namówisz mnie na zmiany. Ale jeżeli zajdzie potrzeba, to mogę się przenieść do innego biura naszej branży. – Czyli chcesz przejść z deszczu pod rynnę? – Widocznie to jest moje przeznaczenie. „Pro-pap” – biuro projektowe, w którym widzę przyszłość, tam gdzie pracuje Grzegorz. – Grzegorz? Czy ja go znam? – Nie udawaj. Przecież tak ci się spodobał, kiedy byłaś na meczu, który razem z nim sędziowałem. – Chyba sobie przypominam. A ty za to tak dobrze to pamiętasz, mimo że minęło dużo czasu i musisz mi to wytykać. – Tylko przypominam, żebyś wiedziała, o kogo chodzi. Jemu też się spodobałaś, bo nie omieszkał powiedzieć, że jestem wielkim szczęściarzem. – Szkoda właśnie, że nie doceniasz tego, tylko ciągle dajesz mi jakieś przytyki, pouczenia i wywołujesz niepotrzebne sprzeczki, a może i kłótnie – z irytacją w głosie powiedziała Katarzyna. – To ty tak to odbierasz. Ja wszystko mówię w dobrej wierze, jako bardziej doświadczony życiowo człowiek, a ty uważasz, że cię pouczam. – A gdzie ty nabyłeś takiego doświadczenia, na które się powołujesz? – Jak to gdzie? Od piętnastego roku życia poza domem rodzinnym. Właśnie ta samodzielność w podejmowaniu różnych decyzji, stykanie się z różnego autoramentu ludźmi pozwala mi na udzielanie rad w wielu przypadkach. – No i to ślęczenie przy desce, zapomniałeś dodać. – Nie bądź złośliwa. Z tym właśnie kończę i przechodzę stopniowo na projektowanie komputerowe. Są gotowe programy, których trzeba się nauczyć i wtedy można się nimi posługiwać, ale to jest kosztowna inwestycja. – A skąd ci ten pomysł zmiany miejsca pracy tak nagle wpadł do głowy? – Wcale nie nagle. Wyjaśnię ci to przy okazji. A różne wydarzenia w „Pro-papie” i odejście na emeryturę sporej grupy pracowników spowodowały zapotrzebowanie na doświadczonego projektanta. I dlatego Grzegorz zwrócił się z tym do mnie – wyjaśnił Włodek. – A czy wiesz, co tam będzie cię czekało? – Jest u nich sporo niewyjaśnionych spraw i dlatego na razie to odkładam. – To się jeszcze dobrze zastanów, bo jeżeli koniecznie chcesz kontynuować taką pracę za marne grosze, to uważaj, bo na pewne rzeczy może nie będzie cię stać. – Wolę się zmagać nawet za te przysłowiowe grosze, o których mówisz, z problemami technicznymi, niż za takie jak twoje ze sprawami ludzkimi. A co do tego, na co będzie mnie stać, to chyba jesteśmy we wspólnocie majątkowej i nie opuścisz mnie w potrzebie. – Liczysz na mnie, ale tego nie doceniasz na co dzień. – Oczywiście, chciałabyś, abym ciągle podkreślał twoją dominującą rolę w finansowaniu wszelkich poważnych zakupów, ale przecież nie to tylko decyduje o szczęściu w naszej rodzinie. – Zmieniasz płaszczyznę dyskusji. Chcesz, żebym się rozczuliła i zgodziła się z tobą bez zastrzeżeń. Jak zwykle ich rozmowy często nie miały końca. Można powiedzieć, że lubowali się w tych dialogach, oboje elokwentni i doceniający partnera. To naprawdę ich łączyło, bardziej niż jakieś umizgi i wzajemne przypochlebianie się sobie. Pozostawali cały czas przekorni, niecierpliwi i zawzięci. Rozdział 3 Niechlubne postępowania Coraz trudniej było Włodzimierzowi porozumieć się z niektórymi członkami zespołu w biurze. On, punktualny, rzeczowy i dysponujący dużą wiedzą, nie mógł znieść ich zachowania: rozmyślne opóźnianie projektów, manifestowanie niechęci i wprost lekceważenie jego wezwań do przyśpieszenia prac z uwagi na zbliżające się terminy. W czasie jego nieobecności w pokoju projektantów pani Gosia, zamiast zająć się pracą, wykonywała robótki na drutach, a pan Wacław zapalczywie kratkował osiem długich przewodów ssących, ciągnących się od pomp do ssawek, a wystarczało oznaczyć symbolicznie podwójną kratką w jednym miejscu na każdym przewodzie. Zamiast kilkunastu minut pracował nad tym cały dzień. Włodzimierz chciał zostawić to – jak się wyraził – dziadostwo i za porozumieniem stron praktycznie z dnia na dzień przenieść się do biura Grzegorza. Czy groziło mu władowanie się z deszczu pod rynnę? Przed podjęciem ostatecznej decyzji wstrzymywała go właśnie niepewna sytuacja tamtego biura, gdzie podobno nastąpiły wstrząsające wydarzenia, które doprowadziły do drastycznych posunięć. Jednocześnie trochę sentymentalnie traktował swoje biuro. To przecież tutaj nabrał doświadczenia i od stażysty, poprzez asystenta projektanta, zdobył pozycję cenionego projektanta i pomysłowego konstruktora. Nie znalazł jednak pełnego zrozumienia wśród współpracowników. Dokładny i wymagający, narażał się na złośliwe uwagi. Przez te lata był na dystans ze wszystkimi starszymi, którzy mieli ustalone zasady, a rówieśnicy też nie za bardzo byli skłonni przystosować się do jego wymagań. Doceniali natomiast jego walory zwierzchnicy i gdy został projektantem, powierzono mu funkcję kierownika zespołu. Dlatego też propozycję Grzegorza potraktował na razie bez przekonania, że kiedyś się spełni. * * * Włodzimierz w swoim zespole miał dwie grupy pracowników, różniących się zarówno wiekiem, jak i stażem pracy. Najbardziej uwidaczniało się to przy różnych okazjach, a szczególnie w czasie uroczystości imieninowych. Jemu nie podobały się imprezy, niejeden raz przeciągające się do godzin wieczornych, ale wszedł w istniejące już układy i przyjęte zwyczaje i, nie chcąc się narażać, ulegał temu. I tak było tym razem. Po przyjęciu imieninowym, na którym jak zwykle nie obyło się bez alkoholu, wydarzyło się nieszczęście. Wypicie toastu za zdrowie solenizanta i odśpiewanie „sto lat” nie wszystkim wystarczyło, szczególnie starszym pracownikom, którym nigdzie i nigdy się nie spieszyło. – Wituś, ty jesteś najsprawniejszy, skocz do monopolowego i kup półlitrówkę – zarządził Tadeusz. – Lepiej będzie, żeby kupił od razu dwie, po co ma znów później latać – zaproponował z uśmiechem już podchmielony Tomek. – Racja – przytaknął Julek, najmłodszy z czwórki, która została dalej imprezować. – Mogę zrobić zakupy, ale nie mam tyle pieniędzy – zauważył Witek. – Nie ma problemu, masz tu na litra, to się później rozliczymy – zadecydował Tadeusz. Przedłużone posiedzenie przy kolejnych butelkach nie wpłynęło jednakowo na kondycję wszystkich biesiadujących. Jeżeli doświadczony w tego rodzaju bojach Tadeusz trzymał się z tej czwórki najlepiej, to inni gorzej znieśli wypite ilości alkoholu. Tomek był już całkowicie ululany i obiema rękoma podpierał opadającą mu głowę, powtarzając w kółko „a ja już nie piję, nie piję i już”. Julek jeszcze przed otwarciem ostatniej butelki opuścił towarzystwo, czując, że to ostatni moment, kiedy jeszcze może to zrobić. Natomiast Witek, który na początku wykazywał najlepszą sprawność, całkowicie oklapł. Co wstał, to zaraz siadał, mamrocząc coś pod nosem o nogach, które go nie niosą. W końcu musieli opuścić pomieszczenie, w którym biesiadowali, bo przyszły sprzątaczki, żeby zrobić porządki. Wyszli razem w trójkę – Tadeusz, Tomek i Witek. Przystając co chwila, dotarli na pobliski przystanek tramwajowy. – Ja tu sobie na razie posiedzę na świeżym powietrzu, bo w tramwaju mógłbym się gorzej poczuć – stwierdził Witek. – To cześć, trzymaj się, do jutra – pożegnali się Tadeusz i Tomek i obaj wsiedli do stojącego tramwaju. – Nie wiem, czy dobrze zrobiliśmy, że zostawiliśmy Witka samego – zwątpił po dłuższej chwili Tadeusz. – Właśnie, coś licho wyglądał, ale zawsze robił z siebie chojraka i nie lubił okazywać słabości – przypomniał Tomek. Dojechali wreszcie do swojego osiedla i tam się rozstali, bo każdy z nich mieszkał w innym bloku, na szczęście z windą, bo obaj, mieszkając dość wysoko – Tadeusz na szóstym, a Tomek na ósmym piętrze – mieliby w tym stanie duże kłopoty, żeby dotrzeć do swoich mieszkań. * * * W czwartek od rana w biurze wrzało. Okazało się, że niespodziewanie pojawiła się małżonka Witka, Grażyna, z informacją o jego śmierci pod kołami tramwaju, gdy wracał po libacji alkoholowej w biurze. Wiedziała od niego wcześniej, że w środę są imieniny Tadeusza, a w takim przypadku nie obejdzie się bez porządnej popijawy, jak to zwykle bywało przy każdej takiej okazji, i na pewno wróci do domu później niż zwykle. Znała jego skłonności do wykorzystania takich spotkań, aby solidnie popić. Zawsze obawiała się o niego, bo wiedziała, że po spożyciu nawet niewielkiej ilości alkoholu odczuwa słabość w nogach i trudności w utrzymaniu równowagi. Teraz przyszła nie tylko z informacją, ale i pretensjami do jego kolegów, których dobrze znała. – Jak mogliście go zostawić, wiedząc, że może sobie nie dać rady w powrocie do domu – wykrzyczała Tadeuszowi i Tomkowi, stojąc przed nimi. – Nie chciał w ogóle żadnego wsparcia z naszej strony i na przystanku sobie usiadł, bo chciał odpocząć na świeżym powietrzu. Wiesz przecież, jaki jest uparty – tłumaczył się Tadeusz. – Już nie jest. Ale wiedzieliście, że ma słabe nogi i mimo jego uporu nie powinniście zostawić go samego – przypomniała im Krystyna. – Ale co się stało? – spytał Tomek. – Przecież był świadomy, w jakim jest stanie... – Od policjanta, który przesłuchiwał świadków tego wypadku, dowiedziałam się, że chciał przesiąść się z tramwaju, którym dojechał do skrzyżowania, na drugi, który skręcał w kierunku naszego domu, zawsze tak robił. Jak tylko doszedł do pierwszego wagonu i chciał wejść na schody, tramwaj ruszył. Zachwiał się, nogi się pod nim ugięły i wpadł między wagony. Motorniczy tego nie zauważył i jeszcze przyspieszył, a dopiero na krzyki i machania rękoma świadków zatrzymał tramwaj. To był podobno okropny widok – nadspodziewanie spokojnie zrelacjonowała wydarzenie Grażyna. Po rozmowie z kolegami Witka, Grażyna postawiła wszystkich z kierownictwa biura, jak to się nieraz mówi, na baczność. – Jak możecie dopuszczać, żeby w biurze odbywały się takie libacje alkoholowe?! Dobrze wiecie, że przy każdej, nawet najgłupszej okazji leje się wódka. Brak nadzoru doprowadza do rozpijania nowych, młodych pracowników, a starsi czują się bezkarni i są prowodyrami. – Nie bardzo mamy na nich wpływ, jeżeli to się dzie je po godzinach pracy... – zaczął się tłumaczyć kierownik pracowni... – Po godzinach pracy? Przecież to się zaczyna od rana i sami nieraz w tym uczestniczycie. To wy, między innymi, jesteście winni tej tragedii – stwierdziła stanowczo Grażyna. * * * Ostatnie wydarzenie utwierdziło Włodzimierza w przekonaniu o słuszności decyzji o zmianie miejsca pracy. Sytuacja w biurze po wizycie żony Witka i postawionych przez nią wszystkim zarzutów stała się nie tylko niezręczna, ale i napięta. Najbardziej odczuli to sami biesiadnicy, którym zarzucono niefrasobliwość. Jednak inni określali to jako głupotę i bezmyślność. Powstałe z tego tytułu animozje nie wpływały korzystnie na przebieg prac, tym bardziej, że najbardziej obciążeni winą za śmierć Witka – Tadeusz i Tomek – uciekli na zwolnienie lekarskie. Włodzimierz zdecydował się podjąć kroki, aby zwolnić się z tego biura, w którym ostatnio nie znajdował z pracownikami wspólnego języka, a napotykał same tylko złośliwości i działania na przekór jego zarządzeniom. – Trzymiesięczne wypowiedzenie, w tym odbiór zaległych urlopów i bieżącego – zdecydował kierownik pracowni. – Daj mi znać, od kiedy będziesz chciał zacząć – dodał. – Oczywiście, może tak być – zgodził się Włodzimierz. – Dokończ wszystkie sprawy, które masz rozpoczęte i stopniowo wciągaj Ryśka w funkcje kierownika zespołu. Chyba da sobie radę. – Myślę, że jednak lepszy byłby Wacław, chociaż on najbardziej zaszedł mi za skórę. – Właśnie, żeby Wacław nie zachodził nam za skórę, to jednak postawimy na Ryśka. KONIEC WERSJI DEMONSTRACYJNEJ Dziękujemy za skorzystanie z oferty naszego wydawnictwa i życzymy miło spędzonych chwil przy kolejnych naszych publikacjach. Wydawnictwo Psychoskok\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Sprawcy_i_ofiary-ebookRO/p1139515i1295045" target="_blank" title="Sprawcy i ofiary [Jan Melerski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Sprawcy i ofiary [Jan Melerski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Dorota Podlaska. Podwórko – Galeria Miejska bwa w Bydgoszczy\nDorota Podlaska. Podwórko\notwarcie wystawy: 20.03.2009, godz. 18.00\nPraca „Podwórko” powstawała przez kilka miesięcy 2006 roku. Całość składa się na 300 zdjęć okien, wyciętych z tła, ułożonych w rzędy okalające symboliczne podwórko-studnię.\nUrodzona w Bydgoszczy. Dyplom z malarstwa uzyskała w 1989r. na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu. W latach 1986 -1990 współpracowała z grupami „Naprzód”, „Yach-Film”. Współzałożycielka Stowarzyszenia Artystycznego Wieża Ciśnień, w latach 1994 – 2003 organizowała wystawy w Galerii Wieża Ciśnień w Bydgoszczy. Zajmuje się malarstwem, tworzy obiekty, fotograficzne dokumentacje, „kreatywne” hafty, interwencje w przestrzeniach życiowych i galeryjnych. Jej prace podejmują najczęściej tematy dotyczące prywatnej sfery życia artystki.\n1995 – Listy, Klub Mózg, Bydgoszcz\n– Więcej małych obrazków, Galeria Kantorek, Bydgoszcz\n1998 – Dorota Podlaska, Galeria Podlaska, Biała-Podlaska\n2000 – Płaczę w kinie, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa\n2001 – Stare i nowe przypadki sercowe, Galeria Arsenał, Białystok\n2003 – Dokąd?, Wieża Ciśnień, Bydgoszcz\n2005 – Tam i z powrotem, Le Guern Gallery, Warszawa\n1991 – Dziennik, Galeria Kantorek, Bydgoszcz\n1998 – Oikos, Muzeum im. L. Wyczółkowskiego, Bydgoszcz\n– Meitheal/ Wspólnie, Manorhamilton, Irlandia\n1999 – Ziemia, powietrze, niebo, Muzeum im. Leona Wyczółkowskiego, Bydgoszcz\n2000 – Opowieści Lagadyjskie, Centrum Rzeźby Polskiej, Orońsko\n2001 – Oikos, Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego, Bydgoszcz\n2005 – Dorota & Randomroutines, Vasa Konsthall, Vasa, Finlandia\n-Impulse. Zeitgenóssische Kunst aus Polen, Galerie des Polnischen Instituts, Dusseldorf, Niemcy\n-Egocentryczne, niemoralne, niemodne, współczesne wizerunki artystów, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa\n-Wesołych ¦wiąt, Galeria Arsenał, Białystok\n-Habitat, Muzeum Narodowe, Szczecin\n2006 – W Polsce, czyli gdzie, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa\n-Malarstwo XXI wieku, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa\n-In Between, Woo Lim Gallery, Seul, Korea Południowa\n-Nomadowie Współczesności, Galeria Łaźnia, Gdańsk\n2008 – Reisefieber, Galeria Rondo Sztuki, Katowice\n– Słodycz i zwątpienie, Galeria Wozownia, Toruń\nWędrowanie z aparatem po podwórkach i ulicach pozwoliło mi poznać moje nowe miasto – Warszawę, do której się właśnie przeprowadziłam, oraz odbyć sentymentalny powrót do miast, które mnie ukształtowały do Bydgoszczy i Torunia. Zaglądanie do okien od lat sprawiało mi przyjemność – kto nie lubi podglądać życia innych, patrzeć jak się umeblowali, fantazjować na temat mieszkańców, domyślać się kim są, zgadywać jak żyją na podstawie pozostawionych śladów. Każde okno to przestrzeń prywatna wystawiona na widok publiczny. Z sentymentem wspominam sąsiadki z Osiedla Leśnego, wiecznie wysiadujące w oknach. Mimo że ich wszechobecna kontrola nieraz dała mi się we znaki, nie mam żalu, to był ich sposób na bliskość, na uczestnictwo w swoistym teatrze podwórka. Każdemu mojemu kolejnemu mieszkaniu towarzyszyły niestety próby odizolowania się od sąsiadów, ukrycia swojej prywatności. Ta prywatność, czasem zamierzenie, czasem nieświadomie ujawnia się poprzez okna. Robiąc zdjęcia szukałam śladów indywidualności, czy to w architekturze, czy w pozostawionych przez ludzi śladach życia – prania, bałaganu na balkonie, psa czekającego na pana. Po oknach widać różnice w traktowaniu przestrzeni przez mieszkańców miast. Warszawiacy mają wielką potrzebę organizowania przestrzeni wokół siebie według własnego widzimisię, adaptowania balkonów do swoich potrzeb, nawet wszechobecne kraty ochrona przed złodziejami są pełne fantazji, każda w inny wzorek. Być może muszą odreagować stłoczenie, wieczny ścisk, mikroskopijne, nieludzkie metraże warszawskich mieszkań; niemiejską, dziwaczną przestrzeń miasta budowanego bez ładu i składu. Mieszkańcy Bydgoszczy i Torunia są bardziej zdyscyplinowani, nie zmieniają wszystkiego tak namiętnie jak warszawiacy. Bloków nie szpecą balkony zamienione na komórki, składziki i altanki, fasady pozostają w takim stanie, w jakim zaprojektował je architekt. Ale tu ocalała piękna architektura, świadectwo fantazji poprzednich pokoleń, i na całe szczęście nikt jeszcze nie wstawia w historycznych budynkach okien z plastiku. Wszyscy mnie pytają- dlaczego tego nie namalowałaś? Wielką przyjemnością było wędrować z aparatem po podwórkach, rozmawiać z przygodnymi ludźmi, poznawać miasto. Bardziej przyjemnie niż siedzieć zamkniętej w pracowni i malować.\n„Różne i różnorodne. Drwiące z modernistycznych roszczeń geometrii. Oplecione girlandami pnączy lub prania. W etolach wietrzonych piernatów. W woalkach krat. Trudno je zmusić do linii prostej. Od razu widać, że nie da się z nich niczego zbudować. ¯adnej solidnej ściany. Domu. Ani wspólnoty. Podszewka transformacji. Kapitalistyczny indywidualizm i estetyczna anarchia. W innym rytmie szprosów, kolorze tynku, kształcie okien. Segregacja klasowa. Proste równanie: stare/nowe nie wystarcza. Nietrwałe i byle jakie oblepia loggie i balkony apartamentowców, gdzie nieuleczalni nomadzi suszą tobołki przed kolejną ucieczką. Wielkomiejska albo małomiasteczkowa ballada. Trudno przewidzieć, gdzie kończy się jedno, a drugie zaczyna. Codzienna wyprzedaż podróbek i kopii. Rozczulające uzurpacje. Jeśli wzory to równomierne i geometryczne. Jak z watka do malowania mieszkań. Żadne tam piksy ani esyfloresy. Najwyżej motyw serca. Mikrostrzeżone osiedla. Żelazne mury i waty obronne. Wykusze balkonów. Portier z pyskiem kundelka. Czuwa. Zamiast bramy wjazdowej i fosy portiera. Harmonijka tiulu od Ruskich, obrazek święty, portret JPII. Gdzieniegdzie tylko matowa obojętność żaluzji. Dziecięca wyliczanka. Ene, due, rabe…Albo gra w „Komórki do wynajęcia” do utraty tchu (bo okien ciągle przybywa, mnożą się i pączkują w nieskończoność). Dziecięce pragnienie rozpisane na tysiące oczu. Czułych i uważnych, l zawsze obecnych. Archiwum indywidualnych przypadków. Okno-terapia. Spojrzenie Bazyliszka, które nie zabija. Na obrazie Doroty „Sąsiadki widzą” z cyklu „Obrazki z lat 1995-1997″, ściana domu szczelnie przylega do innej ściany, że nawet westchnienie się nie przeciśnie. Układający się w geometryczny wzór tapety horror vacui blokowiska. W każdym z okien czai się groźna postać. Podwórkowa baba Jaga. Feneria (skrzyżowanie „fenetre”, „flaneurki” i feerii.”). Prywatna „ Historia okna”. Radosne stroszenie parapetów przed fotografką. Ciekawskie i przyjazne spojrzenia, nawet jeśli z góry. Poufałość bez niedyskrecji. Intymność bez zaproszenia.\n„Podwórka” Doroty Podlaskiej to mikronarracje o codzienności. O uwadze. O wrażliwości na Innego. O bliskości. Czułości, każącej autorce drobiazgowo rekonstruować, już w czasie obróbki komputerowej zdjęć, każdy zakrzywiony plastikowy daszek. Jest w „Podwórkach” przewrotny gest „ sroki złodziejki”, kolekcjonerki odpustowych obrazków im barwniejszy, tym ciekawszy. Z cudzych okien układa swój wielki klaser. To nic, że dorosła Dorota zamienia się we „ wścibską sąsiadkę” z własnego dzieciństwa (Słownik Języka Polskiego nie odnotowuje „ wścibskiego sąsiada”). Podgląda bez żalu i złości. Jej opowieść toczy się w rytmie słów. Jak spacer. Otwarta na przygodność. Agora-filka. Po miejskim bruku stąpa pewnie. Nie da się wykluczyć z „polis”. 2006r.”\nFeneria. O „Podwórkach” Doroty Podlaskiej\nTekst towarzyszył wystawie „Podwórko” w Galerii Wozownia w Toruniu.


MieleCiTy - tu się dzieje | codziennie nowe wiadomości - Mielec, Powiat Mielecki, Podkarpacie - Oszustwo perfekcyjne - porozmawiajmy o bezpieczeństwie\nOszustwo perfekcyjne - porozmawiajmy o bezpieczeństwie\n17.11.2018, 09:00 (aktualizacja 18.11.2018 17:04)\nNadmierna ufność, rutyna postępowania w danych sytuacjach, samotność, brak stałego kontaktu z bliskimi – czyli idealne warunki dla oszustów.\nWyobraźmy sobie następującą sylwetkę seniora : starsza Pani, która mieszka od lat w danej miejscowości. Jest samotna. Z bliskimi utrzymuje głównie kontakt telefoniczny. Widuje się z Nimi w dni świąteczne. Codziennie odwiedza ten sam sklep, zazwyczaj w godzinach porannych.\nNietrudno domyślić się jakie zagrożenia czyhają na seniora . Idealne warunki dla złodzieja czy oszusta z metodą działania „na wnuczka”.\nCzęste są również przypadki wpuszczania obcych osób do domu np. przedstawiciela fundacji, który zbiera pieniądze na szczytny cel... Ale nie tylko – okazuje się, że seniorzy bardzo często otwierają drzwi na hasło : kurier, policja, administracja. Nawyk wpuszczania obcych osób automatycznie, bez chwili zastanowienia, bez poproszenia o stosowny dokument.\nZagrożenia jakie czyhają na osoby starsze są nagłaśniane w kampaniach informacyjnych : mediach, instrukcjach, ulotkach informacyjnych. A jednak wciąż powtarzają się te same sytuacje.\nPodkarpacka policja jest zaangażowana w akcję prewencyjną, mającą na celu zapobieganie oszustwom. Najbliższe spotkanie dla seniorów będzie miało miejsce w Borowej.\nSpotkanie odbędzie się w Gminnym Ośrodku Kultury w Borowej, 18 listopada o godzinie 17:30. Podczas debaty poruszone zostaną podstawowe kwestie dotyczące bezpieczeństwa, a ratownik medyczny omówi tematykę pierwszej pomocy.


Rebelianci 50 km od Trypolisu? "Są w Zawii"\n13 sierpnia 2011, 21:37\nWalczący z Muammarem Kaddafim rebelianci twierdzą, że weszli do zajmowanego do tej pory przez siły reżimu miasta Az-Zawija, znajdującego się 50 km na zachód od Trypolisu.\n- Zdobyliśmy centrum Zawii około godziny temu. Byli tam najemnicy. Walki trwały około 30 minut i uciekli - powiedział agencji Reutera rebeliant przedstawiający się jako Ahmed.\nFrancja przeciwko Kaddafiemu do samego końca\nPowstańcy przejęli ambasadę w Londynie\nInformator dodał, że mieszkańcy miasta wyszli na ulice by celebrować wygnanie wojsk Kaddafiego.\nDrugi rebeliant, o imieniu Abdelsalam, powiedział: - Kontrolujemy centrum. Część sił Kaddafiego uciekła do Trypolisu, część została i są też w mieście najemnicy. Zatem nie mamy jeszcze całkowitej kontroli - zastrzegł.\nZastój na froncie\nRebelia w Libii wybuchła w Bengazi na wschodzie kraju przed pięcioma miesiącami, lecz Kaddafi wciąż utrzymuje się u władzy w Trypolisie, mimo intensywnej operacji sił powietrznych NATO, które - zgodnie z mandatem ONZ - chronią przed atakami ludność cywilną.\nNa froncie od dłuższego czasu jest sytuacja patowa i żadna ze stron (ani rebelianci, ani siły reżimu) nie jest w stanie przejąć zdecydowanej inicjatywy.\nMiasto Az-Zawija znajduje się ok. 50 km od Trypolisu. W 2008 roku było to siódme pod względem liczby mieszkańców miasto w Libii (ze 198 tys. mieszkańców).


Czwarta porażka z rzędu - Otwocki Klub Sportowy\nCzwarta porażka z rzędu 2011.04.02 17:22:41\nPierwsza drużyna OKS-u niesteny po raz czwarty z rzędu poniosła porażkę. Mecz z Resovią zakończył się rezultatem 1:0 dla gospodarzy.\nMecz był wyrównany. W zasadzie można by powiedzieć, że wyglądał podobnie do naszego spotkania w Olsztynie 2 kolejki wcześniej. Również przegraliśmy 1:0 i podobnie jak ze Stomilem, bramke straciliśmy w końcówce. W 84 minucie Hermana pokonał Marcin Pontus, ustalając tym samym wynik spotkania. Warto również odnotować, że mecz kończyliśmy w dziesiątke po czerwonej kartce dla Mikołaja Tokaja w 90 minucie.\nD. Dźwigała: "Nie mogę mieć pretensji do swoich zawodnikow. Na pewno dali z siebie wszystko, niestety zawiodła skuteczność. Jestem jednak pekłen optymizmu. Jeżeli w Nowym Dworze zagramy tak jak dziś to możemy pokusić się o zwycięstwo. "\nK. Kuźmińczuk: "Był to nasz najlepszy mecz w tej rundzie. Prowadziliśmy grę a tylko przypadek sprawił, że przegraliśmy. Bardzo szkoda tej porażki. Bedziemy wracali do domu ze spuszczonymi głowami bo powinniśmy ten mecz wygrać."


Internauta znieważył prezydenta. Dostał wyrok w zawieszeniu - Wydarzenia - Wiadomości z kraju i ze świata - Dziennik.pl - Wydarzenia i Fakty - Dziennik.pl\n25 paź 2011 aktualizacja 25 paź 2011, 13:01\nWięzienie w zawieszeniu za znieważenie prezydenta w internecie / Shutterstock\nprezydent wyrok znieważenie\nJa też obraziłem prezydenta i wszystkich jego poprzedników i całą ekipę jaka zasiada przy wiejskiej i też mam ich w doopie, choć 28.0312 mam pierwsze przesłuchanie w prokuraturze w opolu. S.G.-J.W.\nA ja mam to gdzies i napisze, ze Zimny Lech to byl najwiekszy patafian, buc i najgorszy prezydent Najjasniejszej Pomrocznej. I co? Mozecie mnie w doope pocalowac.\nTo teraz sąd powinien zająć się Komorowskim, Palikotem, NIesiołowskim, Wojewódzkim i Figurskim.\nAle w Polsce prawo stosuje się tylko do "żuczków"\njak ja obrazam-to do kicia.a jak mnie codziennie obrazaja(lub okradaja)prezydent,premier,wiejski sejm(na wiejskiej) to jest cacy.jestescie gorsi od komuny-bo robicie to samo(okradanie narodu)-tylko inteligentniej!.\nhalo, halo oszołomy: Sprawa dotyczy wpisu z roku 2007, czyli prezydenta L. Kaczyńskiego.\nprzez PO krzywdzony\nale ABW po niego nie przyszło i kuli w łeb nie dostał, szczęściarz\nPOlskosc to PO-mrocznosc !!!\nA jaki wyrok ten Sąd wydał na złodzieji Banku Śląskiego?\nSprawa dotyczy wpisu z 2007-go, czyli prezydenta L. Kaczyńskiego.\nGryzopióry nawet was nie stać na powiedzenie , o którego prezydenta chodzi .\nTrzeba było sprawę rozstrzygnąć trochę póżniej może by był leprzy pijar .\nNie , od tego precedensu można będzie karać za obrazę " bula " każdego kto\nwyrazi sie negatywnie o nim .\nMyślałby kto że chodzi im o szacun , figa , przecież sami Go poniewierali perfidnie . Wtedy nie było prawa na takich GNOJKÓW . Bo to zwykłe wszaże\ndokuczają Człowiekowi za jego przekonania i patriotyzm .\nDoczekamy jeszcze że będzie w niebycie komunistyczny bełkot i jego ELYTA .\nZnalazlem w sieci taki wpis:\n"Skoro Nergal może bezcześcić biblie i nie jest karany,to znaczy że wszystko wolno robić bezkarnie i o co chodzi?Hulaj dusza piekła nie ma !!!"\nA ja bym powiedzial na to:\nPamietacie jak faceci z ABW w kominiarkach weszli o swicie do domu Frycza, tego od strony "Antykomorro" czy jakos w tym guscie!\nA przeciez w dzisiejszych formach tak zwanej demokracji strzelanie do znanych postaci to norma! Kaddafi moze potwierdzic!\nWiec moze taki Nergal jest im potrzebny jako rodzaj gumowego wentyla, przez ktory w sposob kontrolowany przez piewcow demokracji uchodzi z tej "demokracji" powietrze!\nBo przeciez wiadomo, ze naczelnym zadaniem "demokracji" jest, zeby cala para poszla w gwizdek!!!\nPróbuje się zastraszyć Internautów, stąd ten artykuł.\n"Proces został wznowiony po dwóch latach zawieszenia, które miało związek z oczekiwaniem na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w podobnej sprawie".\nPoprzedniego prezydenta RP, L.Kaczyńskiego można było bezkarnie non-stop opluwać i znieważać, obecnego rezydenta, miłośnika w s i oraz ruskiej budy - pod groźbą odpowiedzialności karnej - już nie !\nCzy to tylko strach...czy...?\nResztki makaronu zebrane.\nKulki też są.\nSuper WOLNOSC SLOWA rzadzi w Polsce! BRAK SLOW!\nWiadomo, ze obelgi i obrazajace slowa nie sa w porzadku i swiadcza o mozliwym braku kultury. Jednak takie procesy i tak surowe kary nie sa uzasadnione w wolnych i demokratycznych panstwach.\nJeżeli dobrze się orientuje, to można znieważyć osobę, nazwisko, itp, tutaj jest tylko ryzyko sprawy cywilnej a nie karnej z urzędu. Jeżeli zniewazamy funkcje państwowe (np rezydent jakiś tam, to jest to obraża majestatu czy czegoś tam.) To już sprawa może być z urzędu, karna. Flagi też nie można chyba znieważać,.więc wojewódzki za wkładanie flag do psich kup chyba powinien być skazany.\nCiężki przestępca bywa anonimowy, a taki pętak i jego rodzina muszą być napiętnowani? Sędzia - kalosz!\nCzyli waleza tez beknie za znieważenie Prezydenta RP ?


Ostra niewydolność oddechowa (ARDS) leczenie, objawy i przyczyny\nOstra niewydolność oddechowa – ARDS (adult respiratory distress syndrome) spowodowana różnymi przyczynami u chorego z uprzednio całkowicie prawidłową czynnością płuc.\nCzęstość: 3 -4 zachorowania / 100 000 osób / rok.\nBezpośrednie uszkodzenie płuc\ninhalacja gazów toksycznych lub hiperbarycznego tlenu\nzatrucie herbicydami, narkotykami\npostać parapneumoniczna ARDS\nPośrednie uszkodzenie płuc\nw przebiegu posocznicy\nurazy wielonarządowe, oparzenia\n– liczne przetoczenia, koagulopatia ze zużycia\n3 okresy wyróżniamy:\nOkres wysiękowy ze zwiększoną przepuszczalnością włośniczek i śródmiąższowym obrzękiem płuc.\nNiszczenie pneumocytów typu II powodujące zmniejszenie tworzenia czynników surfaktantu, czego skutkiem jest przechodzenie płynu do pęcherzyków – pęcherzykowy obrzęk płuc. Tworzenie się błony hialinowej, mikroniedodmy, wykształcenie się wewnątrzpłucnego przecieku (shunt) – prowadzi do hipoksji.\nOkres proliferacyjny z tworzeniem zwłóknienia płuc i proliferacją śródbłonków we włośniczkach płucnych, co daje pogorszenie perfuzji i dyfuzji; Okres nieodwracalny.\nHipoksemia i nadmierna wentylacja z zasadowicą oddechową\nNarastająca duszność; zmiany radiologiczne w płucach (obustronne plamiste i smużaste zacienienia)\nCałkowita niewydolność oddechowa (hipoksemia i hiperkapnia), kwasica oddechowa, narastające zmiany radiologiczne (obustronne zacienienia)\npluca, ostra niewydolnosc pluc.\nTags: oddech, posocznica, płuca\n← Niewydolność oddechowa\nWywołane przyczynami płucnymi lub pozapłucnymi ograniczenie czynności oddechowej powodujące zaburzenia ciśnień parcjalnych gazów we krwi. (więcej…)


Dzień Otwarty w Zespole Szkół Mistrzostwa Sportowego.\n10 kwietnia 2013 r. w Szkole Podstawowej nr 3 przy Zespole Szkół Mistrzostwa Sportowego w Jastrzębiu- Zdroju odbyło się spotkanie z Rodzicami przyszłych Pierwszoklasistów. W spotkaniu tym brały udział również dzieci.\nDyrektor przedstawił ofertę edukacyjną szkoły, a w krótkim programie artystycznym uczniowie naszej szkoły zaprezentowali gościom swoje umiejętności.\nW pozostałej części Rodzice wraz ze swoimi pociechami mieli możliwość zapoznania się z naszą szkołą. Mogli zobaczyć klasy, pracownie komputerową, świetlicę, salę gimnastyczną i „ Fikolandię”, poznać i porozmawiać z nauczycielami edukacji wczesnoszkolnej.\nW każdej klasie czekała na przyszłych Pierwszoklasistów niespodzianka.


Transport maszyn budowlanych Wołów - Przewóz maszyn rolniczych.\nNiskopodwoziowy transport koparek kołowych i gąsienicowych, koparko-ładowarek, dźwigów, kafarów, zwyżek, walców, kruszarek, palownic, podnośników ruchomych, spychaczy, maszyn drukarskich i maszyn przemysłowych, elementów konstrukcyjnych konstrukcji stalowych. Transport kombajnów, sieczkarni, ciągników rolniczych, pras, przyczep, beczkowozów i maszyn leśnych Wołów.\nWitamy Państwa na witrynie internetowej firmy działającej w sektorze transportu maszyn rolniczych i budowlanych. Jako profesjonaliści w sektorze przewozu wyjątkowego ciężkiego wyróżniamy się wśród konkurencji szeregiem plusów, o jakich pozwolimy sobie wtrącić w niniejszym wstępie. Kolejną sprawą, jaka nas wyróżnia to szeroka propozycja transport maszyn, takie jak:\nWszelkie maszyny przez nas transportowane, zarówno te budowlane, jak oraz rolnicze to sprzęty, do których podchodzimy w trakcie całego procesu z niezwykłą troską. W myśl tej idei dbamy o to, aby nie tylko transport był nienaganny, niemniej jednak też rozładunek oraz sam załadunek. Odpowiednio wiemy jak podejść do tych zadań, gdyż funkcjonujemy w branży ciężkiego transportu nie od dziś - cały czas z niemalejącym zaangażowaniem oraz chęcią do tego, co robimy. Przekonają się Państwo o tym wszystkim dołączając do naszych zadowolonych Klientów, bo przewóz wielkogabarytowy to coś, co lubimy najbardziej. Jedynie nasza idealna firma podchodzi w aż tak wybitnie idealny sposób do tego zadania - oraz naturalnie to nas wyróżnia na rynku.\nSzybkość realizacji zlecenia to nasza idealna kolejna zaleta. Przewóz ponadgabarytowy w stworzonym przez nas wykonaniu to proces bez zbędnych formalności i komplikacji i właśnie dlatego Państwo na pewno również korzystając z naszych usług docenią nas za sprawność oraz fachowość naszych realizacji. Transport nienormatywny to coś czego Państwu potrzeba? A może intryguje Państwa przewóz niskopodwoziowy? Także oraz tymi tematami się zajmujemy, a do tego w opisującej nas firmie mogą liczyć Państwo na w samej rzeczy dobre ceny.


10 nieznanych faktów o krzesłach | meblowe.info\nFameg to historia i doświadczenie\nirek86pl / 12.05.2020\nKrzesło to chyba jedyny mebel, który od wieków jest obiektem tak wielu eksperymentów z formą i funkcją, bo jeśli prześledzimy jego historię to zauważymy, że służyło ono nie tylko do siedzenia. Pierwsze krzesło, pewnie nie było najwygodniejsze, bo wykonane było z kamienia, dziś możemy spotkać krzesło rosnące na polu oraz takie, które samo dostawi się do biurka. Niby zwykły mebel, a budzi tyle emocji.\nPrzed Tobą 10 nieznanych faktów o krzesłach! Dowiesz się, jak krzesło zmieniło bieg historii Zamościa, gdzie można ścigać się na krzesłach biurowych i dlaczego Thonet projektował jeden model 17 lat.\n1.Najstarsze krzesło Europy\nWykonane było z kamienia, datuje się je na 2000 r. p.n.e., a obejrzeć je można na greckiej wyspie Krecie w mieście Knossos, w tamtejszych ruinach pałacu. Można się domyślić, że ten kamienny tron nie był zbyt wygodny.\n2.Krzesło wszystkich krzeseł za butelkę wina\nMichael Thonte tak bardzo chciał stworzyć wygodne krzesło, że przez 17 lat pracował nad pewnym projektem, jego wysiłek się opłacał. Mebel z giętego drewna bukowego i ratanowym siedziskiem powstał w 1859 r., do tej pory sprzedał się w 80 mln egzemplarzy. Zyskał uznanie na całym świecie, dzięki temu, że było trwałe, wygodne i lekkie, a do tego do kupienia za cenę butelki wina. Znane pod takimi hasłami jak krzesło kawiarniane, krzesło wszystkich krzeseł oraz Thonet nr 14. Legenda głosi, że z biegiem czasu staje się jeszcze wygodniejsze.\n3.Krzesło z powyłamywanymi nogami\nTrudno wymówić, jeszcze trudniej usiedzieć. Mówi się o tym, że siedzenie jest bardziej destrukcyjne niż palenie tytoniu. Przyjmuje się, że człowiek powinien zrobić 10000 kroków dziennie, aby utrzymać swoje serce i ciało w przyzwoitej formie. Jednak co zrobić jeśli przez 8 h siedzisz w pracy za biurkiem, rozwiązanie jest proste, wystarczy krzesło na dwóch nogach. Tak skonstruowane krzesło wymusza na użytkowniku, ciągłą potrzebę utrzymywania równowagi i balans ciałem.\n4.Krzesło biurowe na zawołanie\nA raczej klaśnięcie! Zmęczyło Cię siedzenie na krześle o dwóch nogach i nie masz nawet siły przysunąć je do biurka? Mamy idealne rozwiązanie. Wystarczy tylko klasnąć, a krzesło dostawi się samo. Pomysł wyszedł od japońskiego producenta samochodów Nissan. Sami zobaczcie jak to działa.\n5. Gotowi do startu?\nNadal myślisz, że praca w biurze jest monotonna i nudna? Zorganizuj wyścig na krzesłach biurowych, może nie koniecznie między biurkami. Tego typu wydarzenia organizowane są na całym świecie. Bawią się tak m.in. Japończycy, kierowcy formuły 1, mieszkańcy Kopenhagi i Bad Koenig-Zel.\n6.Dla miłośników Ferrari\nJeśli już mowa o wyścigach i zawrotnych prędkościach to nie można zapomnieć o takiej gratce jak krzesło biurowe Ferrari. Taką niespodziankę swoim fanom przygotowała firma Ferrari, wypuszczając na rynek 499 sztuk krzeseł biurowych rodem z kokpitu kierowcy. Cena jest równie obłędna jak auto, bo wynosi 25000 $.\nW małej mieścinie Bertain w Rumuni znajduje się specyficzny pokój pojednania, gdzie w czasach średniowiecznych zamykano na 14 dni małżeństwa, które chciały się rozwieść. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie to, że w tym pokoju stało tylko jedno krzesło, małe łóżko, jeden talerz i jedna łyżka. Podobno efekty były zdumiewające.\n8.Legenda Zamościa i krzesło\nMówi się, że w każdej legendzie jest ziarno prawdy, ale niestety w tej nie znajdziemy, ani krzesła, ani ziarna. Autorem tej opowieści o powstaniu „stołu szwedzkiego” był Henryk Szkutnik z Muzeum Zamojskiego, pasjonat Hetmańskiego Grodu. Mniemał on, że początki salonowych zwyczajów sięgają szwedzkiego potopu, gdzie król Karol X Gustaw, łapczywym okiem spoglądał na gród Zamość. Wiedział on, że na nic przyda się jego armia, gdzie wystrzał z armaty zabił co najwyżej jednego woła i przestraszył stado gołębi. Uciekł się do podstępu i wystąpił z propozycją do Jana Zamoyskiego, aby ugościł go śniadaniem pożegnalnym. Jednak ten był sprytniejszy i ugościł szwedzkiego najeźdźcę pod murami miasta. Choć stoły były suto zastawione, to król musiał jeść z talerzem w ręce, ponieważ nie dano krzeseł. Karol X Gustaw musiał przełknąć gorycz porażki.\n9.Ciemniejsza strona krzesła\nKrzesło elektryczne skonstruował dr Albert Southwick, dentysta. Przypadek? Krzesło elektryczne kojarzymy głównie ze Stanami Zjednoczonymi, gdzie w 1890 r. po raz pierwszy użyto go do egzekucji, a ostatnią wykonano w 2010 roku. Co ciekawe, więzień Charles Justice, który pomagał w konstruowaniu tego narzędzia, po 13 latach został na nim stracony.\nDrugie najmroczniejsze narzędzie to krzesło czarownic (inkwizytorskie), które było naszpikowane metalowymi kolcami. Podczas tortur były nagrzewane do wysokiej temperatury i wbijały się w ciało. Najczęściej ofiary po 15 minutach przyznawały się do winy. Najbardziej oporny wytrwał na nim 12 godzin.\n10.Krzesło, które rośnie na drzewie\nOpcja dla cierpliwych, bo na takie krzesło czeka się 4 lata. Właśnie na taki pomysł wpadł Gavin Munro z Derbyshire, który założył hodowlę mebli. Plastikowe konstrukcje oplatają drzewa, w taki sposób, aby utworzyć konkretne krzesło, stolik czy lampę.\nNie dość, że krzesło jest ekologiczne to nie musimy go skręcać. 😊\nMoże i nasze krzesła nie rosną na drzewach i nie rozwijają zawrotnych prędkości za to zapewniamy, że są wygodne i komfortowe, a to chyba najważniejsze 🙂\nTutaj znajdziesz nasze profesjonalne porady dotyczące wyboru zestawu do jadalni.\n7 godzin 37 minut ago\n8 godzin 1 minuta ago\n8 godzin 8 minut ago\n23 godziny 38 minut ago\n23 godziny 44 minuty ago


ARTTRANS - Usługi Transportowe - Moderowany spis najlepszy stron | SSPEN.PL\nDedykowany transport towarów to gałąź gospodarki, która obejmuje różnego rodzaju usługi transportowe. Zrealizujemy transport bezpośrednio do klienta końcowego nawet w ciągu jednego dnia w skali kraju. Dodatkową branżą firmy jest dostarczanie mebli, w których główny asortyment to metalowe szafy na dokumenty. Szafy to również sejfy na broń długą i krótką z aktualnym atestem klasy S1. Zapewniamy dostawę do domu lub biura zakupionych szaf, w każde miejsce w kraju.\nSłowa kluczowe: szafy metalowe, usługi transportowe, szafy na broń


Adam Boniecki ebooki, książki i audiobooki – Woblink.com\nJaka jest historia ks. Adama Bonieckiego? Co ukształtowało księdza, którego słowa są dziś ważne dla tak wielu ludzi? Dlaczego nie przywiązuje wagi do rzeczy i miejsc? Kim są jego mistrzowie? Czego żałuje, co zrobiłby inaczej? Co mu się nie podoba w polskim Kościele? Niezwykły ksiądz w inspirującej rozmowie z dziennikarką „Tygodnika Powszechnego” Anną Goc odsłania swoje życie i opowiada o doświadczeniach, które go uformowały. Wraca pamięcią do czasów okupacji, powojennej bie...\nTygodnik Powszechny Historia 85.BONIECKI


Loading kp... somting 41% done\n#1 Temat: Loading kp... somting 41% done Pią Lis 06, 2015 9:54 am\n~POWER MAKE US PURE~\nZelda Kämpfer• 19 • Człowiek - użytkownik czarnej krwi.• Niemcy\nJaka jest Zelda? Cóż... z całą pewnością nie jest jak większość licealistek. Jej największą pasją jest walka, najlepiej taka na poważnie z krwią i połamanymi kościami. Oczywiście, nie jest jakimś tam byle wandalem, nie rzuca się na każdego w okolicy - jej duma nie pozwoliła by jej na coś tak niegodnego. Kämpfer podnosi swój oręż tylko na tych, których uzna za silnych. Za sprawą pewnych manipulacji nastolatka widzi w Shibusen swoich osobistych wrogów, więc walka przeciw tej organizacji sprawia jej szczególną przyjemność. Tymczasem jeśli chodzi o "codzienne" życie, Zelda jest dość przyjazną personą, wydaje się być typem "starszej, poważnej, wymagającej, szorstkiej ale mimo wszystko kochającej siostry" - cytując pewną osobę z bliskiego towarzystwa białowłosej maniaczki walk. Dziewczyna z pewnością nie jest osobą z którą łatwo dogadać się świeżo poznanym osobą, jednak jeśli da się jej nieco czasu to nawet da się tą brutalną babkę polubić.\nKämpfer zdecydowanie rzuca się w oczy nie tylko z powodu swej bojowej postury ale również nieco niecodziennemu wyglądowi i dość wyzywającym ciuchom. Jej włosy są zafarbowane na biało, tymczasem jej tęczówki mają różne kolory jedna jest zielona, druga zaś czerwona dodatkowo w momencie gdy wzrasta jej adrenalina białka oczu stają się czarne - jest to poboczny efekt eksperymentów z czarną krwią. Dziewczę mierzy całe 173 centymetry, waży jakieś 58 kilogramów, widać po niej, że jest solidnie zbudowana i przemienia zbędną tkankę w różowe mięśnie!\nKrzyk, dźwięk potłuczonego szkła i rozcierający się alarm sklepu z elektroniką, który właśnie stracił szybę gdy przeleciał przez nią sporawy mięśniak. Ha, co za widok! Jedno uderzenie, tylko jedno uderzenie! Tyle wystarczyło by niewielka dziewoja jednym kopnięciem posłała swego przeciwnika na dobre parę metrów, niemal się "karku" latać nauczył. HaHahaHAhAHahAh! Ahh... siła - co za wspaniałe uczucie! A więc to znaczy przekroczenie ludzkich granic?! Jednak to oznacza, że dotychczasowi przeciwnicy nie będą już wyzwaniem, czy to już czas wyzwać Shibusen? Wkroczyć do ich świata? Nareszcie.\nGłęboki oddech, szybko poprawiona grzywka i przeczesanie gęstych, czarnych włosów. Pewne siebie spojrzenie zielonych ocząt w lustro przed sobą. Panie i panowie oto nastał pierwszy dzień szkoły a dzielna Zelda ostatni raz przeglądała się w lustrze, przed wyruszeniem na ceremonię otwarcia. - Okej, gotowe! Rzuciła radośnie, podnosząc torbę i wybiegając przez okno, bez obaw jej pokój mieści się na parterze, więc nic sobie nie zrobiła a przynajmniej zaoszczędziła kilka cennych sekund, już i tak była prawie spóźniona. Na miejsce dziewczyna zdążyła tuż przed rozpoczęciem, ceremonia była w miarę krótka i zdecydowanie mało interesująca, jednak to nie na nią cieszyła się Kämpfer a na możliwość odszukania najsilniejszych uczniów! Ta szkoła od dawna szczyciła się stypendiami dla uzdolnionych fizycznie, wielu z uczniów pozajmowało wysokie miejsca w sportowych turniejach sztuk walk a sama Zelda nie była wyjątkiem, właśnie przyglądacie się dziewczynie która zajęła 1 miejsce w krajowym gimnazjalnym turnieju żeńskiego wrestlingu! Nie żeby było się zbytnio czym chwalić, sport ten nie jest zbyt popularny w Niemczech. W każdym razie pierwszy dzień szkoły był szansą na odnalezienie wszystkich siłaczy i sklepanie ich zadów! Oczywiście nie wszystkich na raz, to było by niemożliwe dla człowieka a nasza bohaterka nim właśnie była. Już następnego dnia po zajęciach Kämpfer wyzwała do pojedynku jedną z wschodzących gwiazd świata walk, trzecioklasistę ćwiczącego Judo, niestety odmówił - nie wziął jej na poważnie. Uwierzcie, nic nie irytuje Zledy tak bardzo jak lekceważenie, nawet sobie nie wyobrażacie jak była wściekła niemal nie zniszczyła worka treningowego. Niestety takie rzeczy zdarzały się często, nikt nie widział w niej wojownika, nawet jeśli zdołała osiągnąć całkiem przyzwoite wyniki w aż kilku sztukach walki to i tak każdy patrzył na nią z góry! Dziewczę uderzało w worek nie zważając na nic, krew ciekła jej po całych dłoniach, widać nie założenie rękawic nie było genialnym pomysłem, ale kto normalny myślał by przy takiej furii? W ten Zelda usłyszała za sobą głos. - Jajć, co za smutny widok. Co ci zrobił ten biedny worek? Nie lepiej było by sprać kolesia który cię wkurzył? Zaskoczona Kämpfer , błyskawicznie się odwróciła z podniesioną gardą przyglądając się tajemniczemu młodzieńcowi, wydawał się być w podobnym wieku, nosił na sobie szkolny mundurek, co ciekawe jego włosy były białe a jedno oko miał skryte pod przepaską, nastolatka nie przypominała sobie nikogo takiego wśród uczniów na stypendium za zasługi w dziedzinie sportu, czyżby był więc zwykłym uczniakiem? - Skąd..? Czego chcesz?! Rzuciła z złością w oczach, jakim prawem jakiś cherlak ma ją pouczać? To oczywiste czemu się po prostu na niego nie rzuciła - jest prawdziwym wojownikiem a nie jakimś ulicznym wandalem! Tymczasem nieznajomy zaczął się zbliżać, w ogóle nie przejmując się bojową postawą rozmówczyni. [color=#cc3333]- Ohh, rozumiem. Uważasz, że jesteś ponad to? Eh, dzisiejsze dzieciaki nic nie wiedzą o prawdziwej walce. Pozwól, że czegoś cię nauczę. Lekcja pierwsza: liczy się tylko siła, jeśli chcesz z kimś walczyć, po prostu go zaatakuj@\n• PIERWSZA CIEKAWOSTKA\n• DRUGA CIEKAWOSTKA\n• TRZECIA CIEKAWOSTKA


Bezpłatne szkolenie Selenium - testy automatyczne - wiedza o testowaniu: jak zostać testerem oprogramowania? jak zdać egzamin istqb? jakie są techniki testowania? - testerzy.pl\nBezpłatne szkolenie Selenium - testy automatyczne\nSelenium to jedno z najbardziej rozpoznawalnych marek narzędzi open source do automatyzacji aplikacji przeglądarkowych. Wiele komercyjnych rozwiązań nie może się poszczycić tak rozbudowaną funkcjonalnością w obszarze automatyzcji interfejsów webowych. Zapraszamy wszystkich zainteresowanych tematyką automatyzacji na organizowane przez testerzy.pl bezpłatne szkolenie Selenium - testy automatyczne. 1 luty 2011, Katowice godzina 13.00-17.00\nUdział w szkoleniu jest bezpłatny. Ilość miejsc jest ograniczona.\nRezerwacji na szkolenie można dokonywać pisząc na adres redakcja@testerzy.pl.\nProsimy w zgłoszeniu opisać swoje doświadczenie w obszarze testowania oraz oczekiwania względem szkolenia.\nZachęcamy również do zabrania własnych laptopów.


Leczenie kanałowe | Smile Design Clinic, Warszawa\nWszystko, czego nie wiesz o leczeniu kanałowym\nLeczenie kanałowe budzi w Tobie wiele obaw i wątpliwości? Pamiętaj jednak, że jest to zabieg stomatologiczny, który niesie za sobą ogromne korzyści. Pozwala bowiem na uratowanie chorego zęba i uchronienie go przed usunięciem. Dowiedz się, na czym dokładnie polega leczenie endodontyczne i czy legenda, jaka wokół niego powstała jest zgodna z prawdą.\nNa skutek działania różnych czynników może zdarzyć się, że Twój ząb będzie wymagał leczenia kanałowego. Ten rodzaj leczenia, przeprowadza się, kiedy dochodzi do zainfekowania miazgi, np. w wyniku rozwijającej się próchnicy czy urazu mechanicznego. Miazga zębowa jest niewielką, ale mocno unerwiona tkanką, która znajduje się we wnętrzu zęba. Gdy ulegnie zakażeniu, powstaje obrzęk, prowadzący najczęściej do silnego i promieniującego bólu.\nzapalenie miazgi będące np. następstwem próchnicy,\nnieprawidłowo wykonane wcześniejsze leczenie kanałowe.\nLeczenie kanałowe – etapy:\nNa początku lekarz przeprowadza wywiad i zleca wykonanie zdjęcia RTG. Następnie kwalifikuje ząb do leczenia kanałowego.\nPrzed zabiegiem lekarz podaje znieczulenie miejscowe. Dzięki temu cała procedura jest bezbolesna i przeprowadzana w komfortowych warunkach.\nStomatolog otwiera komorę zęba, usuwa chore tkanki i przeczyszcza kanaliki. W naszej klinice oferujemy Ci bardzo precyzyjne leczenie kanałowe pod mikroskopem.\nW kolejnym etapie przy pomocy specjalnej substancji – gutaperki dentysta wypełnia oczyszczone kanały, a następnie komorę zęba.\nNa końcu leczenia wykonuje odbudowę korony zęba. W przypadku małego ubytku wystarczy plomba, natomiast przy dużych zniszczeniach stosuje się koronę protetyczną.\nwąskie lub zarośnięte kanały zębowe,\nusunięcie z kanałów korzeni delikatnych narzędzi, które uległy złamaniu,\nperforacja ściany zęba.\nPrzed rozpoczęciem leczenia lekarz poda Ci znieczulenie miejscowe w formie zastrzyku. Dzięki niemu nie będziesz odczuwał w trakcie zabiegu żadnych dolegliwości bólowych. Nowoczesna endodoncja dysponuje coraz nowszym sprzętem, który zwiększa nie tylko skuteczność leczenia, ale także Twój komfort w trakcie trwania zabiegu.\nLeczenie kanałowe a zdjęcie RTG\nPrzed rozpoczęciem leczenia kanałowego zostaniesz poproszony o wykonanie zdjęcia RTG. Pozwoli ono lekarzowi dokładnie ocenić anatomię zęba oraz sprawdzić przebieg i liczbę kanałów. Może zaistnieć dodatkowo potrzeba wykonania zdjęcia pantomograficznego lub badania CBCT. Po zakończonym leczeniu kanałowym lekarz ponownie wykona Ci zdjęcie, aby zweryfikować poprawność zabiegu.\nDlaczego warto zgodzić się na leczenie kanałowe?\nLeczenie endodontyczne pozwoli Ci wyleczyć chorego zęba i uchronić go przed usunięciem. Pamiętaj, że nawet, w sytuacji, gdy jego korona będzie bardzo zniszczona, to cały czas może posłużyć Ci on za “naturalny implant”, na który może zostać nałożona odpowiednia odbudowa zęba (np. korona protetyczna). Ząb po prawidłowo przeprowadzonym leczeniu kanałowym będzie w pełni spełniał swoje funkcje.\nNowoczesna endodoncja wykorzystuje metody i narzędzia, dzięki którym osiąga się znakomite efekty leczenia. Dziś leczenie kanałowe możesz przeprowadzić nawet podczas jednej wizyty! Pamiętaj, aby nie wierzyć stereotypom, jakie wokół niego powstały. Strach jest tu zupełnie niepotrzebny, bez obaw usiądź na fotelu stomatologicznym!\nZapraszamy do skorzystania z naszej oferty! Czekamy na Ciebie!\nklinika stomatologiczna warszawa leczenie kanałowe leczenie kanałowe czy boli


Portale randkowe ratunkiem dla samotnych na obczyźnie | Portal Randkowy Dla Emigrantów\nPortale randkowe ratunkiem dla samotnych na obczyźnie\nPortale randkowe kluczem do nawiązania nowych znajomości\nWiększość osób mieszkających poza granicami własnego kraju, odczuwa samotność i lęk przed przyszłością. Dotyczy to zwłaszcza ludzi młodych, którzy opuścili kraj w poszukiwaniu pracy i lepszego życia. Pobyt w nieznanym miejscu, z dala od bliskich, rodziny i przyjaciół odciska bolesne piętno na ich psychice i sprawia, że takie osoby czują się bardzo wyobcowane i osamotnione.\nAby nie popadać w depresję,osobom samotnym zaleca się poznawanie nowych ludzi,z którymi można podzielić się wydarzeniami z dnia codziennego,Portale randkowe,umożliwiają Polakom przebywającym za granicą nawiązywanie znajomości z innymi Polakami,co ma dla nich ogromne znaczenie.Kontakt z rodakami,mającymi podobne odczucia i problemy na obczyźnie,pomaga im w prawidłowym funkcjonowaniu i codziennym życiu w obcym kraju.Świadomość poznania kogoś z tego samego ojczystego kraju i możliwość dzielenia się z nią przeżyciami jest dla samotnych i zagubionych ludzi niezwykle ważna.\nZabiegani i zapracowani ludzie, nie znajdują często czasu na spotkania osobiste z innymi, nawet te mające na celu poznanie wybranki swojego życia. Sytuacja w obcym kraju jeszcze bardziej pogłębia ten problem. Portale randkowe za granicą, to doskonały sposób na poznawanie ciekawych i interesujących osób, z którymi można miło spędzić czas i wymienić się poglądami i opiniami na dany temat. Pozostając w zaciszu domowym, ludzie korzystający z portali randkowych, czują się znacznie pewniej i śmielej, a brak bezpośredniego kontaktu jest dla nich dodatkowym atutem, przynajmniej na początku takiej znajomości internetowej. Dzięki portalom randkowym można odnaleźć wiele ciekawych osób, spośród których może wyłoni się ta jedyna, ukochana i prawdziwa miłość na całe życie.\nLudzie przebywający za granicą, odczuwają samotność wyjątkowo dotkliwie. Brak bezpośredniego kontaktu z rodziną i wyalienowanie ze środowiska, w jakim przebywają, rodzą silne poczucie osamotnienia, mimo, że wokół krąży tyle ludzi. Portale randkowe dają poczucie, że człowiek nie pozostaje sam i może podzielić się z innymi swoimi doświadczeniami i przemyśleniami. Kontakt z wieloma osobami, nawet tej samej narodowości utwierdza w przekonaniu, że świat nie jest taki obcy i niedostępny, a wśród tych poznanych ludzi na pewno czeka gdzieś ta jedyna wyśniona osoba, która odmieni los samotnika. Dzięki portalom randkowym za granicą, można nie tylko świetnie spędzać czas z innymi, ale też całkowicie odmienić swoje życie.\nRandki zagraniczne dla Polaków\nPortal randkowy edarling kluczem do szczęścia osób samotnych\nRandki w Wielkiej Brytanii dla Polaków to super oferta\nOgłoszenia towarzyskie – poszukiwania partnera na wesele\nPoznaj swoją miłość na portalu randkowym\nCopyright © 2022 by Portal Randkowy Dla Emigrantów.


Społeczne grupy mieszkaniowe nowym pomysłem na budownictwo...\nSpołeczne grupy mieszkaniowe nowym pomysłem na budownictwo mieszkaniowe\nGospodarstwa domowe o średnich dochodach, tj. te których dochody są zbyt wysokie aby nabyć uprawnienia do najmu lokalu komunalnego, a zarazem zbyt niskie, aby otrzymać kredyt mieszkaniowy celem nabycia lokalu na rynku będą mieć szanse na własne mieszkanie.\nCelem projektowanego przez Ministerstwo Infrastruktury systemu skutkującego zmniejszeniem deficytu lokali mieszkalnych będzie m.in. rozszerzenie spektrum działalności podmiotów, które z założenia mają charakter „misyjny” tj. ich działalność nie jest ukierunkowana na osiąganie zysku, lecz realizowanie ważnych celów społecznych. W dziedzinie budownictwa mieszkaniowego podmiotami takimi są spółdzielnie mieszkaniowe oraz towarzystwa budownictwa społecznego, które w 77% są spółkami gminnymi. Mogłyby one, angażując się w przedsięwzięcia w formule społecznych grup mieszkaniowych (SGM), umożliwić nabywanie lokali grupie obywateli nie posiadających odpowiedniej zdolności kredytowej, a osiągającej dochody na tyle wysokie i stabilne, by systematycznie spłacać koszty przedsięwzięcia inwestycyjnego.\nZdaniem MI, sposobem na zaspokajanie mieszkaniowych potrzeb społeczeństwa wydaje się być w takim układzie stworzenie nowego systemu opartego na szczególnej umowie najmu lokalu opartej o wniesienie przez najemcę partycypacji w wysokości do 50% przedsięwzięcia inwestycyjnego oraz rozłożonej w czasie spłaty pozostałych kosztów inwestycji, w których zawierać się mają również koszty spłaty kredytu zaciągniętego przez inwestora na sfinansowanie inwestycji.\nPonieważ projekt nie przewiduje ograniczeń podmiotowych względem osoby inwestora, może to również uaktywnić obecnych na rynku mieszkaniowym deweloperów. Mając na uwadze, iż pewna ilość oddanych już do użytku lokali mieszkalnych, ze względu na okresy panującej na rynku kredytów hipotecznych stagnacji, pozostaje niesprzedana, mogłoby one zostać objęte proponowaną formułą SGM.\nPomniejszony w porównaniu do przedsięwzięć stricte komercyjnych zysk dewelopera rekompensowany byłby w takim wypadku odzyskaniem, w związku z zawieraną umową najmu, części kapitału oraz zachowaniem płynności finansowej przedsiębiorstwa, a także perspektywą systematycznej spłaty pozostałych zobowiązań. Ze względu na fakt, iż lokale w ramach SGM adresowane są do średniozamożnej grupy społeczeństwa nie wydaje się, aby ryzyko dewelopera związane z taką umową najmu było znaczące. Ponadto jako właścicielowi lokalu, w razie braku terminowych wpłat ze strony najemcy, przysługuje mu prawo wypowiedzenia umowy wraz ze zwrotem na rzecz najemcy kwoty odpowiadającej opłaconej przezeń części kosztów budowy lokalu.\nMaterią uregulowaną w ustawie objęte zostaną przede wszystkim podmioty uprawnione do budowy i wynajmu nowych lokali mieszkalnych tworzących nową kategorię zasobu (tzw. inwestor) oraz gospodarstwa domowe zaspokajające swoje potrzeby mieszkaniowe w oparciu o ww. formę.\nFormuła SGM będzie szczególną formą uzyskania prawa własności lokalu po okresie jego najmu na określonych warunkach. SGM będą tworzyć inwestor oraz najemcy lokali. Projektowane rozwiązanie nie będzie zawierało możliwości wynajmowania lokali osobom prawnym.\nZakłada się, iż jedna SGM obejmować będzie budynek lub budynki zlokalizowane na jednej nieruchomości, bądź znajdujące się na niej poszczególne lokale. Ze względu na to, że SGM będzie jedynie formą działalności inwestora, nie przewiduje się uznania SGM za osobę prawną, posiadania przez nią możliwości nabywania praw, zaciągania zobowiązań, pozywania i bycia pozywaną.\nPrzewiduje się, iż formą wsparcia dla inwestycji w formule SGM, będzie możliwość przekazania przez gminę lub Skarb Państwa bez przetargu, na zasadach określonych w art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651, z późn. zm.), gruntu na rzecz inwestora, przy założeniu, że spłata należności za udział w gruncie, następować będzie na etapie przenoszenia własności lokalu.\nIstotnym będzie zastrzeżenie, iż w przypadku przeniesienia własności lokalu na osobę trzecią, przychód z tytułu wniesionej kwoty partycypacji nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem od osób fizycznych (PIT).\nPoziom marży (zysku) inwestora wznoszącego budynek w formule SGM będzie ograniczony w przypadku, gdy będzie on korzystać z formy pomocy publicznej, np. w postaci gruntu przekazanego przez gminę w trybie bezprzetargowym.\nJedną z najistotniejszych kwestii wymagających uregulowania w ustawie będą warunki zawierania umowy najmu z docelowym przeniesieniem prawa własności lokalu, pomiędzy inwestorem i najemcą.\nPierwotny najemca lokalu w SGM będzie już na etapie budowy uczestniczył w jego finansowaniu poprzez wpłacenie partycypacji w kosztach budowy, dlatego niezbędne będzie zawarcie umowy przedwstępnej. W tej umowie inwestor zobowiązuje się do wybudowania budynku oraz do zawarcia ze wskazaną osobą fizyczną umowy najmu oznaczonego lokalu wraz z przyrzeczeniem docelowego przeniesienia na tę osobę (lub inną przez niego wskazaną) prawa własności. Osoba fizyczna natomiast zobowiązuje się do wniesienia partycypacji w kosztach budowy danego lokalu. Wysokość wymaganej partycypacji strony ustalą przy zawieraniu umowy, niemniej zasadne będzie określenie w ustawie progu jej maksymalnej wysokości ustalonej w relacji do wysokości kosztów budowy mieszkania (50 %).\nProponuje się wprowadzenie do ustawy zapisu, który ważność takiej umowy przedwstępnej będzie uzależniał od odpowiedniego przygotowania budowy przez inwestora – w dniu podpisania takiej umowy winien on być właścicielem gruntu lub prawa użytkowania wieczystego gruntu, na którym ma być budynek wzniesiony oraz winien posiadać ważne pozwolenie na budowę.\nOd chwili uzyskania pozwolenia na użytkowanie lokali inwestor będzie zawierał przyrzeczone umowy najmu lokali mieszkalnych. Prawo do zamieszkiwania w mieszkaniu wybudowanym w ramach społecznych grup mieszkaniowych winno mieć charakter specyficznego stosunku najmu – „najmu lokalu mieszkalnego z przyrzeczeniem docelowego przeniesienia jego własności”.\nW umowie najmu lokalu mieszkalnego w społecznej grupie mieszkaniowej najemca będzie opłacał „czynsz najmu”, jednak będzie się on różnić od czynszu w rozumieniu ustawy o ochronie praw lokatorów, w którym poza pokryciem wydatków związanych z utrzymaniem lokalu czynsz musi zapewnić wynajmującemu zwrot kapitału oraz zysk. Te ostatnie dwa elementy z uwagi na specyfikę najmu lokalu mieszkalnego z docelowym przyrzeczonym przeniesieniem własności nie będą występowały w formule SGM, dlatego konieczne było stworzenie odmiennej regulacji. Najemca obowiązany będzie wnosić opłaty z tytułu zarządzania nieruchomością wspólną, kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem lokalu oraz kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości wspólnej. Wysokość tych opłat będzie ustalana proporcjonalnie do udziału powierzchni użytkowej lokalu w stosunku do powierzchni użytkowej wszystkich lokali w budynku.\nPonadto wynajmujący będzie pobierał od najemcy opłaty niezależne od właściciela oraz odpowiednią ratę spłaty pozostałej części kosztów budowy lokalu. Wysokość raty oraz termin i okres ich wnoszenia należy pozostawić do uregulowania przez strony umowy najmu.\nSzczególnym przypadkiem zakończenia najmu lokalu będzie przeniesienie na najemcę lub określoną osobę prawa własności danego lokalu. Inwestor przenosi to prawo najpóźniej w terminie 3 miesięcy od końca miesiąca, w którym nastąpiła całkowita spłata kosztów wybudowania danego lokalu z uwzględnieniem ewentualnych zmian kosztów obsługi kredytu zaciągniętego przez inwestora na sfinansowanie budowy. Powyższa zasada będzie miała również zastosowanie w przypadku osiągnięcia porozumienia w kwestii wcześniejszej spłaty przypadającego na dany lokal zadłużenia niż wynika z umowy (planu spłaty). Wcześniejsza spłata zobowiązań przez najemcę będzie możliwa w przypadku uzyskania pisemnej zgody inwestora, niemniej nie może to nastąpić wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia podpisania umowy najmu.\nZ chwilą przeniesienia własności pierwszego lokalu w nieruchomości powstanie wspólnota mieszkaniowa, do której będą mieć zastosowanie przepisy ustawy o własności lokali, jednak do czasu przeniesienia prawa własności wszystkich lokali zarząd nieruchomością wspólną w SGM będzie wykonywany przez inwestora (lub wskazanego przez niego zarządcę) jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z 24 czerwca o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.). Jednocześnie nie będzie się stosować przepisów tej ustawy dotyczących formuły głosowania na zasadzie „jeden właściciel – jeden głos”.\nProjekt założeń projektu ustawy o społecznych grupach mieszkaniowych został skierowany do konsultacji społecznych.


Kaycat&Isabell: Candy u LaLi\nCandy u LaLi\nKeycat 21:00 46 Candy\nMoi drodzy nadszedł ten czas bym coś rozlosowała, ponieważ jest was tak wielu i ponieważ zbliżam się już do 2 lat.\nBardzo się z tego cieszę bo zakładając mojego bloga nie myślałam wcale o tych sprawach i nie miałam najmniejszego pojęcia o blogowaniu.\nRaczej miał to być mój pamiętnik moich małych dokonań w szyciu :)\nOdnalazłam tu wielu znajomych z podobnymi pasjami i wreszcie poczułam że nie jestem samotna, że są ludzie którzy tak jak ja coś tworzą, coś niepowtarzalnego...............\nMój cukierek to bluzka mojego projektu, z racji że jest to bluzka bez rozmiaru, tkz. oversice mam nadzieję że was zachęci do wzięcia udziału w tym losowaniu.\nA jeśli ta bluzka nie jest w waszym guście to w zamian proponuję parę kuponów tkanin, jakie jeszcze nie wiem bo muszę przejrzeć moje skarby :):)\n1.Komentarz pod postem.\n2.Co wam się podoba, co byście chcieli zobaczyć a co was wkurza.\n3.Ogłosić na swoim blogu o moim candy, wkleić na bocznym panelu mój obrazek wraz z linkiem do mojej strony.\n4.Dołączyć do moich obserwatorów :), polubić mnie na fecebooku.\n5.I zostawić swój adres e-mailowy do kontaktu.\nTermin końca zabawy to 28.04.2012r , losowanie następnego dnia :)\npaaulaa 31 marca 2012 21:15\nżyczę kolejnych 2 lat!:)\nlongredthread 31 marca 2012 21:41\nZapisuje się oczywiście i zaraz wypełnię wszystkie wymagania. Sto lat i więcej postów :)\nlongredthread 31 marca 2012 21:45\nLala, nie mogę dołaczyć do obserwatorów bo wordpress nie ma takiej funkcji ale od dawna obserwuje bloga przez RSS - może być?\nLaLa 31 marca 2012 22:09\nOk, dla ciebie zrobię wyjątek :)\nLena 31 marca 2012 21:47\nLena 31 marca 2012 21:48\ni jeszcze kilku tych dwójek :-)\nszyjesz fantastyczne rzeczy i jesteś prawdziwą inspiracją!\nVila 31 marca 2012 21:53\nGratulacje Słońce :*\nA na fb obligatoryjnie trzeba polubić? ;)\nLaLa 31 marca 2012 22:17\nVila 10 kwietnia 2012 12:45\nEkhm, więc zgłaszam się więcej jak chętnie :)\nFB: Ula W...\nJa tam bardzo lubię Twego bloga takim, jaki jest. Chciałoby się tylko więcej prac pooglądać i więcej zdjęć gdzie się uśmiechasz. :)\nPoza tym bardzo bym chciała poczytać od czasu do czasu o Twych uwagach odnośnie szycia, tak luźno w danej notce jakaś uwaga typu: przy szyciu tej bluzki dobrze było, że zrobiłam tak, albo należy pamiętać by zrobić owak etc. :D\nAnonimowy 1 kwietnia 2012 00:35\nZapisuję się :D i życzę kolejnych 2 :D\nLaLa 1 kwietnia 2012 00:38\nAnonimowy 1 kwietnia 2012 00:36\nPiękne twoje prace ;3 ♥\nMaryś 1 kwietnia 2012 00:43\nAle to nie jest prima-aprilis?\nLala, ja chcę tego MOTYLA - on jest najcudniejszy...\nmnie wybierz, zaraz pedzie też na FB ;))))))))\nLaLa 1 kwietnia 2012 01:20\nMaryś :) teraz to widzę, hahahaha, :))))), ale ja na serio :)\nMaryś 1 kwietnia 2012 17:20\nSłuchaj, ja naprawdę najpierwszą myśl, I JESZCZE TAKIE CUDO - że Ty sobie żarcik robisz ;))) No już wiem, że nie - dziękuję Ci za taką cudowną zabawę już emocje mam na zapas ;))))))\nMaryś 1 kwietnia 2012 17:37\nJuż wiem, ale pierwsza myśl - BO TO MOJA ULUBIONA TWOJA bluzeczka - była, że zażartowałaś :))))\nwiesz, że zakiełkowałaś we mnie teraz takie nasionko jak "rajzefiber" i będę czekać na to losowanie jak na węglach - Dziękuję Ci ♥\nLaLa 1 kwietnia 2012 18:05\nCieszę się bardzo, ale proszę tutaj mi tyle nie smarować, żeby jakiś przekrętów nie było przy losowaniu ;)\nPiF PaF 1 kwietnia 2012 07:21\nja też ja też się zapisuje chcę tą piękną oversajzową bluzeczkę, ja uwielbiam wsztstko na Twoim blogu bardzo mi się podoba oczywiście chciałabym aby posty pojawiały się częśćiej ale wiem że niestety czas nie jest z gumy !!!\nLaLa 1 kwietnia 2012 13:07\n:) a szkoda :(, dzięki :)\nOnly Girl 1 kwietnia 2012 08:25\nNajbardziej podobają mi się projekty sukienek ... < 3\nLaLa 1 kwietnia 2012 13:08\nzapisana :) dziękuję :)\nAnonimowy 2 kwietnia 2012 04:08\nojej a ja nie mam bloga, tylko tak sobie z boczku obserwuje poczzynania krawiecki i podziwiam juz od dluzszego czasu.. czy tez moge wziac udzial w losowaniu?:)\nLaLa 2 kwietnia 2012 11:25\nEwa C. nie ma sprawy, dołącz do mnie na Facebooku i zostaw mi twój adres mailowy w takim wypadku to starczy :)\nSistu 1 kwietnia 2012 13:27\nWszędzie Cię obserwujemy, jako oddane fanki;)\nI oczywiście na candy się zapisujemy!\nŻyczymy kolejnych rocznic, a Ty się nie zmieniaj!!xxx\nLaLa 1 kwietnia 2012 13:52\nKreatywna Gonia 2 kwietnia 2012 19:04\nPrace rewelacja:) z przyjemnością dołączam do zabawy:)))i życzę kolejnych rocznic:)))\nLaLa 2 kwietnia 2012 19:07\nLolaJoo 2 kwietnia 2012 19:12\nBluzka jest w moim guście , jest przeczaderska...ale jak komentowałam przy jej debiucie blogowym do gotowania i sprzątania i do piaskownicy itd.się nie nadaje..niestety, a nie chce żeby smutna leżała w szafie, a przerabiać nie śmiałabym takiego fajnego odzienia, więc pisałabym się na kupony.\nLaLa 2 kwietnia 2012 19:24\nLolaJoo, własnie jestem w trakcie przeglądania moich skarbów, postaram się zrobić dodatkowe Candy dla szyjących, co ty na to?\nLolaJoo 3 kwietnia 2012 08:29\nok to jeśli tak oczywiście zgłaszam się do tego też trudno jakoś przeżyje, że jeszcze przez jakieś 3 lata nie będę się napawać taką piękną bluzką, żeby jej nie zniszczyć..jakoś to zniosę:)\nLolaJoo 4 kwietnia 2012 12:34\nA i jeśli chodzi o podoba/niepodoba to uważam, że mi się podoba :) Generalnie zaskakują mnie kolejne Twoje ubrania za każdym razem więc mam zapewnione wrażenia i nic więcej nie trzeba :)\nszWaczka 2 kwietnia 2012 21:31\nlubię Twoje nieszablonowe i szalone stroje:)\nstaję więc grzecznie do kolejki:)\nLaLa 2 kwietnia 2012 21:36\nElayne 3 kwietnia 2012 21:39\nChociaż na blogspocie jestem od dopiero dziś, Twój blog nie jest mi obcy. Bardzo mnie inspiruje, bo sama od pewnego czasu zmagam się z szyciem i sprawia mi to ogromną radość!!! I chociaż moje dokonania na tym polu nie są jeszcze wielkie, w każdej wolnej chwili staram się doskonalić. Takie blogi jak Twój, są do tego motywacją! Za to bardzo, bardzo dziękuję! :)\nOczywiście zgłaszam się do losowania, zostawiam e-mail: ladylazarus@o2.pl ,a za chwilkę wkleję baner na swojego bloga.\nLaLa 4 kwietnia 2012 11:23\nAnonimowy 4 kwietnia 2012 10:26\nJakieś 2 miesiące temu znalazłam Twojego bloga i wsiąkłam, przeczytałam go już 3 RAZY od początku do końca i niecierpliwie czekam na kolejne wpisy! Masz niesamowitą rękę do szycia i tworzysz tak piękne rzeczy że aż dech zapiera! A kiedy pierwszy raz zobaczyłam tą bluzkę, to zamarzyłam o podobnej z całego serca.\nNiestety własnego bloga jeszcze nie posiadam, a nie wiem gdzie i jak na FB dołączyć :( pomocy...\nLaLa 4 kwietnia 2012 11:22\nAnonimowa, proszę zostaw w takim razie swój adres mailowy, podpis, imię lub pseudonim, na dole mojego bloga jest możliwość dołączenia do fb, kliknij ,,lubię to" i pozdrawiam :)\nLaLa 4 kwietnia 2012 11:09\nAnonimowy 4 kwietnia 2012 11:32\nadres to abramczyklidia@gmail.com\nPozdrawiam gorąco Lidka :)\nAneta 11 kwietnia 2012 20:18\nwitam!trafiłam tu z innego bloga oglądam te cudne sukienki i napatrzeć się nie mogę...zapisuję się na bluzkę bo jest cudna...obserwuję i polubiłam :-)zapraszam do mnie\nJola 12 kwietnia 2012 15:46\nJa się z chęcia zapisuję. Mi się przyda taka bluzka :)\nJa bym chciała zobaczyc jak się szyje te sukienki z tiulem pod spodem, że one takie balowe wyglądają. I takich więcej :)\nAnonimowy 12 kwietnia 2012 21:38\nWszystkiego naj z okazji 2 latek :)\nTwoje prace są niesamowite i inspirujące, a ten motyl mmmm... marzy mi się...\nWarunki spełnione, adres biuro@passionday.pl\nOczekuję na szczęście w losowaniu... :)\nAnonimowy 12 kwietnia 2012 21:39\nNie wiem czy mogę się zgłosić bo nie mam bloga.\nJeśli byłby szansa to podaję e-maila :olkaa4@op.pl\nI wszystkiego najlepszego z okazji 2 latek !\nLaLa 16 kwietnia 2012 19:19\nOlka, niech będzie :)\nMarta 19 kwietnia 2012 23:00\nI dołączam do osób pożądających przepięknego motyla ;)) A jeśli chodzi o rzeczy, które mi się podobają, to nie mogę napatrzeć się na buty ;)) Fajnie, że pokazujesz kreacje w wielu różnych stylach.\nA jeśli mi się poszczęści, to mój mail: nibynic.kontakt@gmail.com


Email-który najlepszy? - Na luzie :-) - dobreprogramy - forum\nEasyTouch (EasyTouch) 2010-08-24 12:22:24 UTC #1\nJaki jest najlepszy e-mail ?\nRzodkiewkowy_Potwor (Rzodkiewkowy Potwór) 2010-08-24 12:42:57 UTC #2\nAle pod jakim względem? Oczekujesz czegoś więcej niż wysyłanie wiadomości? Osobiście posiadam poczte na gmail-u i nigdy nie miałem problemu z dochodzącymi wiadomościami.\nmawro2 (mawro2) 2010-08-24 12:50:36 UTC #3\nJa korzystam z 4 maili czyli z WP, O2, GG, G-MAIL.\nZ WP nigdy nie miałem problemów (a tu już ponad 7 lat jeśli dobrze pamiętam) lecz jest strasznie dużo reklam.\nO2 raczej odradzam jak im wykradli hasła zablokowali mi konto a żeby mi je odblokowali musiałem się męczyć prawie miesiąc.\nGG jest nową pocztą ogólnie zadowolony jestem, niedawno wprowadzono tam pop3, smtp i imap. Trzeba jeszcze trochę posprawdzać.\nA g-mail jest bardzo ok łatwy w obsłudze bez reklam i jak do tej pory bezproblemowy.\nprzemekfilu (przemekfilu) 2010-08-24 13:05:42 UTC #4\nJa używam dla allegro i ebay'a pocztę wp, a ogólnie GMail'a. Wg. mnie najlepsze...\nVarraq (Nix Noxi379) 2010-08-24 13:13:06 UTC #5\nBierz Gmail'a, dostaniesz bardzo dobrą pocztę, którą możesz dostosować jak tylko chcesz [motywy, dodatki itd.]. Zero spamu w przeciwieństwie do np. Interii. O WP czy O2 się nie wypowiadam, bo nie korzystałem.\nPoza tym od razu masz kalendarz itd. Bardzo dobry e-mail mam go od ok. 2 lat i sprawdza się świetnie.\nflaszer (flaszer) 2010-08-24 13:19:54 UTC #6\nWarty uwagi jest również odświeżony Hotmail.\nEasyTouch (EasyTouch) 2010-08-24 13:47:09 UTC #7\nNajbardziej zależy mi na malej liczbie spamów bo jak widzę moją pocztę na o2 to dziękuje bardzo ...\nmichel666pl (michel666pl) 2010-08-24 14:05:38 UTC #8\nJa również polecam Gmaila. Mam dwa adresy, na jednym nie byłem ponad rok, wchodzę, a skrzynka pusta - zero spamu. Myślę że ma wszystko czego szukasz.\nEasyTouch (EasyTouch) 2010-08-24 14:10:37 UTC #9\nDobra G-mail najlepszy , chciałbym jednak mieć drugi email ,na innej poczcie co polecacie ?\nskrzek (skrzek) 2010-08-24 14:12:53 UTC #10\nodróżnij tylko spam od maili reklamowych na które zgodziłeś się zakładając bezpłatne konto - reklamy a nie spam to jest dokładnie to co dostajesz od o2.\nja korzystam z 3:\ngmail - fajny, przejrzysty i wygodny, etykiety zamist folderów.\nonet - moja pierwsza skrzynka, niezły antyspam zwłaszcza że tego adresu używam do wszelkich rejestracji.\no2 - przede wszystkim dla obługi z poziomu komunikatora tlen.\nmarcin82 (marcin82) 2010-08-24 15:25:09 UTC #11\nroobal (roobal) 2010-08-25 01:57:22 UTC #12\nNa blogu też były tematy związane z wyborem poczty. Co do najlepszej poczty - zawsze może postawić własny serwer poczty, wykupić domenę i sam decydujesz ile spamu dostajesz i czy w ogóle dostajesz. Tak poza tym co ten temat ma do działu sieci komputerowych?\nmawro2 (mawro2) 2010-08-25 05:25:38 UTC #13\nMógłbyś opisać jak udało Ci się odblokować?\nOgólnie poprzez wysłanie skanu dowodu osobistego i wypełnionego podania, nie podobało mi się to ale potrzebowałem odblokować dostęp do innych serwisów które też mi zablokowano wtedy ;/\nlukasz_n (lukasz_n) 2010-08-25 08:23:54 UTC #14\nja polecam gmail, żadnych reklam ani spamu, i o to chodzi, po wcześniejszych doświadczeniach z wp/onet/o2 dziękuję to był koszmar.\nAurelia33 (Aniawx3) 2010-09-04 13:11:56 UTC #15\nze strony najmail.pl wyślesz za darmo e-mail bez logowania się i nawet bez podpisu a dochodzi w kilka sekund na wszystkie poczty. Ja tak często pozdrowienia wysyłam bo nie lubię się logować. Nie ma tam też reklam ani nic takiego.\nCzarnaZmija (Sawatin) 2010-09-05 11:36:14 UTC #16\nzastanawiam się nad zmianą poczty:\nwp czy o2 - co bardziej polecacie?\nTobi (Michal Kolatek) 2010-09-05 12:49:28 UTC #17\nzastanawiam się nad zmianą poczty: wp czy o2 - co bardziej polecacie?\nCo za różnica, w wer darmowych będą reklamy i inny spam od ''bizmesmenów'' z Nigerii, jak chcesz koniecznie z tych dwóch to porównaj max rozmiar załącznika i pojemność. Lepiej założyć na gmailu (o ile nie masz nerwicy natręctw i nie boisz się że google będzie zbierać super tajne informacje o Tobie które mogą posłużyć FBI, CBA, i CSI Miami), lub hotmail dostaję pocztę od kogo chce, a nie 10 reklam, dodatkowo jest wirtualny dysk, sam ostatnio się na niego przestawiłem i jestem zadowolony w porównaniu do darmowej poczty na interii.


W 2014 roku dyrektorzy białołęckich gimnazjów podjęli współpracę w zakresie organizacji konkursów gimnazjalnych. Ideą działania była aktywizacja środowiska uczniów i nauczycieli skupienie zadań wokół celów dydaktycznych i poznawcze stymulowanie młodzieży. W bieżącym roku po raz kolejny proponujemy wszystkim warszawskim gimnazjom udział w tym przedsięwzięciu. Warszawska Akademia Talentów została stworzona z myślą o uzdolnionej młodzieży gimnazjalnej, która chce rozwijać się w różnych dziedzinach wiedzy. W tym roku szkolnym 2017/2018 w ramach Warszawskiej Akademii Talentów odbędzie się 12 konkursów.\n- Doskonalenie pracy szkół w zakresie wspierania rozwoju uczniów szczególnie uzdolnionych.\n- Rozwijanie zainteresowań poznawczych uczniów.\n- Wyzwalanie twórczej postawy nauczycieli w poszukiwaniu odpowiednich metod i form pracy z uczniem zdolnym.\n- Promowanie szkół, nauczycieli oraz szczególnie uzdolnionych uczniów.\n- Wdrażanie uczniów do samokształcenia.\nKażde gimnazjum białołęckie przygotowało dwa konkursy. Harmonogram konkursów stanowi załącznik nr 1 do tego pisma.\nSerdecznie zapraszamy uczniów do udziału w organizowanych konkursach w ramach Warszawskiej Akademii Talentów.\nKonkursy odbywają się pod patronatem Burmistrza Dzielnicy Warszawa Białołęka.\nRegulaminy i harmonogram konkursów znajdują się w zakładce „Konkursy i Olimpiady”\nKreatywni nauczyciele w nowoczesnej Europie\nW okresie od 01.10.2017 do 31.09.2019 nasza szkoła bierze udział w projekcie\n"Kreatywni nauczyciele w nowoczesnej Europie" finansowanym z Funduszy Europejskich.\nBieżące informacje na temat realizacji projektu można znaleźć na blogu https://erasmuscvlo.blogspot.com/\n6 lipca 2017 r. uczniowie CV Liceum Ogólnokształcącego im. Zbigniewa Herberta w Warszawie Martyna Józefowska, Natalia Trzmiel, Katarzyna Skrzecz i Karol Urbaniak na zaproszenie Posła na Sejm RP Agaty Borowiec wzięli udział w pierwszym publicznym wystąpieniu w Europie prezydenta Stanów Zjednoczonych Donalda Trumpa na pl. Krasińskich. Po przemówieniach pary prezydenckiej USA Minister Obrony Narodowej Antoni Macierewicz zaprosił na wojskowy piknik na błoniach stadionu PGE Narodowy.\nObecni drugoklasiści nie pierwszy raz pokazali swoją aktywność poprzez uczestnictwo w życiu politycznym i społecznym biorąc udział w wielu debatach organizowanych zarówno przez Sejm RP, Ministerstwo Edukacji Narodowej i Bielańskie Centrum Edukacji Kulturalnej.\nKarol Urbaniak – Radny MRDB m.st. Warszawa.\nW dniu 02.06.2017 r. grupa młodzieży z pierwszych klas naszego Liceum razem z nauczycielką języka niemieckiego Joanną Skibińską - Lewandowską udała się na spotkanie do Ambasady Niemiec w Warszawie. Po Ambasadzie oprowadzała nas Pani Maria Albers z Wydziału Kultury. Mieliśmy okazję zwiedzić niemiecką Ambasadę oraz piękny ogród, rozmawialiśmy o 25 - leciu partnerskich stosunków polsko - niemieckich, możliwościach studiowania w Niemczech oraz programach stypendialnych. Na koniec otrzymaliśmy drobne upominki. Spotkanie przebiegło w bardzo przyjaznej i miłej atmosferze.\nMamy nadzieję, że za rok znów uda nam się odwiedzić "kawałek" Niemiec w Polsce.\nDnia 6 czerwca 2017 r. w Urzędzie Dzielnicy Białołęka odbyła się Warszawska Akademia Talentów, w której uczestniczyły wszystkie stołeczne dzielnice. W uroczystości brały udział:\nPani Elżbieta Gęsina – Dyrektor ZS nr 106 ,\nPani Anna Arciszewska i Pani Małgorzata Szyłak- Szydłowska – organizatorki Konkursu Ortograficznego „Ortografik”,\nPani Hanna Kamińska- koordynator konkursów,\nPani Katarzyna Kowalczyk- nauczycielka przedmiotów artystycznych, autorka Konkursu Artystycznego „Miastomania” oraz uczniowie Gimnazjum nr 122 – zwycięzcy konkursów.\nGimnazjum nr 122 zorganizowało dwa konkursy: artystyczny, który pozwolił uczniom ukazać piękno otaczającego świata, poszerzyć wiedzę historyczną, geograficzną a także plastyczną oraz konkurs ortograficzny poszerzający kompetencje ortograficzne i interpunkcyjne.\nJesteśmy dumni z sukcesów naszych uczniów!\nW Konkursie Artystycznym „Miastomania” w kategorii plakat:\n2. miejsce zdobyła Marianna Popławska z klasy 1d\n3. miejsce uzyskała Weronika Sadowska z klasy 1d\nW Konkursie Artystycznym „Miastomania” w kategorii film:\n2. miejsce zdobyli Antoni Izdebski i Marcin Głuszek z klasy 3d\nW Konkursie Ortograficznym „Ortografik” 1. miejsce zdobyła Marzena Wachnik z klasy 3c.\nUroczystość uświetnił występ wokalny uzdolnionej uczennicy klasy 1b – Apolonii Owińskiej .\nNasi gimnazjaliści chętnie biorą udział w wielu konkursach. Warszawska Akademia Talentów pozwoliła Im nie tylko sprawdzić zdobytą wiedzę, ale także rozwijać pasje. Uczniowie za udział w Warszawskiej Akademii Talentów otrzymają punkty, podczas rekrutacji do szkół ponadgimnazjalnych.\nWspółpraca w zakresie organizacji konkursów gimnazjalnych\nW 2001 roku dyrektorzy białołęckich gimnazjów podjęli współpracę w zakresie organizacji konkursów gimnazjalnych. Ideą działania była aktywizacja środowiska uczniów i nauczycieli, skupienie zainteresowań wokół celów dydaktycznych i poznawcze stymulowanie młodzieży. W bieżącym roku proponujemy wszystkim warszawskim gimnazjom udział w tym przedsięwzięciu. Warszawska Akademia Talentów została stworzona z myślą o uzdolnionej młodzieży gimnazjalnej, która chce rozwijać się w różnych dziedzinach wiedzy. Inicjatywa skierowana jest do grupy nastolatków w przedziale wiekowym 13-16 lat. W roku szkolnym 2016/2017 w ramach Warszawskiej Akademii Talentów odbędzie się 12 konkursów tematycznych i artystycznych.\nWięcej informacji w zakładce "konkursy i olimpiady"