00151 002737 20677322 na godz. na dobę w sumie\nTytuł oryginału: TAMBIÉN ESTO PASARÁ Redakcja: Dorota Rżysko Projekt okładki: © Suzanne Dean Adaptacja okładki: Magdalena Zawadzka Zdjęcia na okładce: © Ferdinando Scianna/Magnum Photos/Forum Korekta: Maciej Korbasiński Redaktor prowadzący: Małgorzata Głodowska Copyright © by Milena Busquets Tusquets, 2015 By Agreement with Pontas Literary & Film Agency Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2016 Wydanie I ISBN 978-83-8015-139-0 Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o. ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa www.czarnaowca.pl Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.\nDla Noé i Héctora. I dla Estebana i Esther.\n1 Doprawdy nie wiem dlaczego, ale nigdy nie wyobrażałam sobie siebie w wieku czterdziestu lat. Kończąc dwudziestkę, myślałam o sobie trzydziestoletniej, mieszkającej z miłością mojego życia i kilkorgiem dzieci. Albo sześćdziesięcioletniej, piekącej szarlotkę dla wnuków, ja, która nie umiem nawet usmażyć jajka, ale co tam, wszystkiego można się nauczyć. Albo widziałam siebie jako osiemdziesięcioletnią rozrzutną staruszkę popijającą whisky w towarzystwie przyjaciółek. Ale nigdy nie przyszło mi do głowy, że będę miała lat czterdzieści, pięćdziesiąt zresztą też nie. Jednak jestem właśnie tutaj. Na pogrzebie matki i na dokładkę w wieku czterdziestu lat. Nie do końca rozumiem, jak dotarłam do tego momentu życia i do tego miasteczka, i nagle ogarniają mnie okropne mdłości. A ponadto jestem ubrana tak źle jak jeszcze nigdy. Kiedy tylko wrócę do domu, spalę wszystko, co mam dzisiaj na sobie; cała ta odzież, przesycona zmęczeniem i smutkiem, jest już nie do uratowania. Przybyli niemal wszyscy moi przyjaciele i niektórzy z jej przyjaciół, a także trochę takich, którzy nigdy nie byli niczyimi przyjaciółmi. Jest wielu ludzi i wielu ludzi brakuje. Nie ma się czemu dziwić, choroba, która wściekle zwaliła cię z tronu i bezlitośnie spustoszyła twoje królestwo, sprawiła, że przed śmiercią wszystkim nam piekielnie dałaś w kość, za co, to jasne, płaci się w chwili pogrzebu. Po pierwsze ty, zmarła, wszystkim cholernie dałaś do wiwatu, a po drugie ja, córka, niezbyt niektórym przypadam do gustu. To twoja wina, mamo, to oczywiste. Stopniowo i nieświadomie zrzucałaś odpowiedzialność za swoją zanikającą szczęśliwość na moje barki. To brzemię mi ciążyło. Ciążyło, nawet gdy byłam daleko od ciebie, nawet gdy zaczęłam pojmować, co się dzieje, i godzić się z tym, nawet gdy się od ciebie nieco oderwałam, ponieważ zrozumiałam, że jeśli tego nie zrobię, nie tylko ty polegniesz pod gruzami swojego życia. Ale wierzę, że mnie kochałaś, nie bardzo ani nie trochę, po prostu kochałaś i już. Zawsze uważałam, że ci, którzy mówią „bardzo cię kocham”, w istocie nie bardzo cię kochają, lub też to „bardzo”, które w tym przypadku oznacza „trochę”, dodają z nieśmiałości albo też ze strachu przed oczywistością stwierdzenia „kocham cię”. A jest ono jedynym właściwym sposobem, w jaki powinno się mówić, że się kogoś kocha. Ten dodatek powoduje, że stwierdzenie „bardzo cię kocham” zamienia miłość w coś dostępnego dla publiczności w każdym wieku, choć w rzeczywistości tak nie jest prawie nigdy. „Kocham cię” – magiczne słowa, które mogą zamienić człowieka w psa, w bóstwo, w szaleńca, w cień. Ponadto wielu z twoich przyjaciół było postępowcami. Dzisiaj, jak sądzę, tego słowa już się nie używa, lub też postępowców nie ma już na świecie. Nie wierzyli w Boga ani w życie po śmierci. Pamiętam te czasy, kiedy jeszcze było modne nie wierzyć w Boga. Teraz, jeśli powiesz, że nie wierzysz w Jezusa ani w Wisznu, ani w Matkę Ziemię, ani w reinkarnację, ani w duchy, ani w to czy tamto, ani w nic, ludzie patrzą na ciebie z politowaniem i mówią: „Widać po tobie ten brak uduchowienia”. A więc tamci przyjaciele z pewnością pomyśleli: „Lepiej zostanę w domu, usiądę w fotelu z butelką wina, złożę jej mój prywatny hołd, bardziej istotny niż ten publiczny na wzgórzu, w którym bierze udział także ta pieprzona młoda generacja. W gruncie rzeczy pogrzeb to tylko kolejny przejaw konwencji społecznej”. Albo coś w tym stylu. Bo przypuszczam, że ci przebaczyli, jeśli należało ci coś przebaczyć, i że cię kochali. Kiedy byłam dzieckiem, widziałam was, jak śmiejecie się i gracie do rana w karty i podróżujecie, i kąpiecie się nago w morzu, i chodzicie na kolacje do restauracji, i myślę, że bawiliście się świetnie i że byliście szczęśliwi. Ale problem z rodzinami z wyboru jest taki, że znikają szybciej niż rodziny z krwi i kości. Dorośli, na oczach których dorastałam, już nie żyją, lub gdzieś są, ale nie wiem gdzie. Tutaj, pod tym karzącym słońcem, które pali skórę i wysusza ziemię, niewątpliwie ich nie ma. Pogrzeb jest gorzką pigułką do przełknięcia, a dwie godziny jazdy samochodem, niezbędne, żeby tu dotrzeć, są niewątpliwie uciążliwe. Znam ją na pamięć, tę drogę wśród gajów oliwnych, wąską i krętą. To była, choć w tym miasteczku spędzałam nie więcej niż parę miesięcy w roku, moja droga do domu, moja droga powrotu do tego wszystkiego, co tak lubiłyśmy. Ale teraz już nie wiem, czym jest. Powinnam była włożyć kapelusz, nawet gdybym musiała go potem też wyrzucić do śmieci. Kręci mi się w głowie. Myślę, że usiądę obok tego groźnego anioła ze skrzydłami jak miecze i że już nigdy się nie podniosę. Podchodzi do mnie Carolina, która zawsze wszystko zauważy, bierze mnie za rękę i prowadzi pod kamienny murek, skąd widać morze. Znajduje się tuż obok, rozłożone u stóp porośniętego zmęczonymi oliwkami wzgórza, odwrócone plecami do całego świata. Mamo, obiecałaś mi, że kiedy umrzesz, moje życie będzie biegło ustaloną koleiną, będzie uporządkowane, a cierpienie będzie do wytrzymania, nie uprzedziłaś mnie, że z bólu będę chciała wyrwać sobie wnętrzności i je pożreć. A było to jeszcze, zanim zaczęłaś kłamać. Nastąpił taki moment, nie wiem dlaczego, kiedy ty, która nigdy nie kłamałaś, zaczęłaś to robić. Przyjaciele, którzy pod koniec rzadko cię widywali i pamiętają cię w glorii twojej chwały, taką, jaka byłaś przed dziesięcioma laty lub przed dziesięcioma tysiącami lat, ci, owszem, przybyli. I moje przyjaciółki: Carolina, Elisa i Sofía. Mamusiu, w końcu postanowiliśmy jednak nie grzebać Patum wraz z tobą. To nie Egipt faraonów. Przyznaję, owszem, że mówiłaś, iż bez ciebie jej życie nie będzie miało sensu, ale z jednej strony to wielka suka i nie zmieściłaby się do niszy – wyobrażam sobie dwóch grabarzy popychających jej zadek, żeby zmusić ją do wejścia, jak robiliśmy to tyle razy na morzu, po kąpieli, żeby pomóc jej wejść na trap spuszczony z łódki – a z drugiej ten pomysł, żeby się dać pochować z psem, z pewnością jest nielegalny. Nawet gdyby była nieżywa, tak jak ty. Bo ty nie żyjesz, mamo. Od dwóch dni to sobie powtarzam i powtarzam, i wypytuję swoje przyjaciółki, czy tak jest naprawdę, na wypadek gdyby zdarzyło się jakieś nieporozumienie lub gdybym coś źle zrozumiała, ale za każdym razem potwierdzają, że stało się to, co jest niewyobrażalne. Oprócz ojców moich synów jest tu tylko jeden interesujący mężczyzna, nieznajomy. Mdleję z grozy i upału, a jednak nadal jestem zdolna niezwłocznie wyczuć obecność atrakcyjnego mężczyzny. To musi być instynkt przetrwania. Zastanawiam się, jakie zasady przewiduje kodeks dobrego wychowania dla podrywu na cmentarzu. Zastanawiam się, czy podejdzie do mnie, żeby złożyć mi kondolencje. Myślę, że nie. Tchórz. Przystojny tchórz. Co robisz, tchórzu, na pogrzebie mojej matki, najmniej tchórzliwej osoby, jaką znałam w całym swoim życiu? Przypuszczalnie ta dziewczyna, która stoi obok, ściska cię za rękę i przygląda mi się bacznie i z zaciekawieniem, jest twoją narzeczoną. Czy przypadkiem nie jest dla ciebie zbyt niska? A co tam, karłowata narzeczono tajemniczego tchórza, dzisiaj jest dzień pogrzebu mojej matki, mam zatem prawo robić i mówić to, na co mam ochotę, czyż nie? Jak gdyby to był dzień moich urodzin. Nie miej mi tego za złe. Kończy się pogrzeb. W sumie dwadzieścia minut, dwadzieścia minut niemal całkowitej ciszy, bez przemów, bez recytacji – przysięgłaś, że zerwiesz się z grobu i będziesz nas prześladować przez całą wieczność, jeśli pozwolimy, aby któryś z twoich przyjaciół poetów coś wyrecytował – bez modlitw, bez kwiatów, bez muzyki. Można to było załatwić jeszcze szybciej, gdyby podstarzali grabarze, którzy wkładali trumnę do niszy, nie byli tak niezgrabni. Jest całkowicie zrozumiałe, że ten atrakcyjny mężczyzna nie podejdzie do mnie i nie odmieni tym mojego życia, choć z drugiej strony nie jestem w stanie wyobrazić sobie chwili, kiedy byłoby to bardziej stosowne i niezbędne, ale przynajmniej mógł pomóc tym starcom, gdy omal nie upuścili trumny na ziemię. Jeden z nich przeklął głośno: „O, ja pierniczę!”. To były jedyne słowa, które ktoś wypowiedział na twoim pogrzebie. Wydają mi się bardzo odpowiednie, bardzo celne. Sądzę, że odtąd każdy pogrzeb, na którym będę obecna, będzie twoim pogrzebem. Schodzimy ze wzgórza. Carolina bierze mnie za rękę. I już. Moja matka nie żyje. Myślę, że zamelduję się w Cadaqués. Teraz, kiedy ty tutaj mieszkasz, tak będzie najlepiej.\n2 O ile mi wiadomo, jedyną rzeczą, która nie powoduje kaca i która chwilowo odsuwa od nas śmierć – a także życie – jest seks. Jego piorunujące działanie obraca wszystko wniwecz. Ale jedynie na moment lub też w najlepszym wypadku, jeśli potem utniesz sobie drzemkę, na dłuższą chwilę. A następnie meble, ubrania, wspomnienia, lampy, panika, żal, to wszystko, co rozproszyło się, uniosło i zniknęło niczym porwane tornadem jak w Czarnoksiężniku z krainy Oz, opada i wraca dokładnie na swoje miejsce w pokoju, w głowie, w żołądku. Otwieram oczy i nie znajduję się w krainie pełnej kwiatów i śpiewających wdzięcznie małych ludzików, lecz leżę w łóżku obok swojego byłego męża. Dom jest pogrążony w ciszy, przez okno dobiegają mnie krzyki dzieci kąpiących się w basenie. Przejrzyste niebieskie światło obiecuje następny słoneczny, upalny dzień, a korony platanów, które dostrzegam z łóżka, chwieją się spokojnie, zdumiewająco obojętne na wszelkie katastrofy. Najwidoczniej nie uległy samozapłonowi w ciągu nocy, ich gałęzie nie zamieniły się w latające mordercze sztylety, nie ociekają krwią ani też nie dzieje się nic w tym stylu. Spoglądam na Oscara spod rzęs, nie poruszam się, świadoma tego, że najdrobniejszy mój gest go obudzi. Już od dawna nie spaliśmy razem. Obserwuję jego długie silne ciało, jego lekko wypukłą pierś, wąskie biodra, nogi cyklisty, twarz o wyraźnym zarysie, męską, nieco zwierzęcą w ekspresji i zdecydowaną. „Podoba mi się, ma twarz mężczyzny”, oznajmiła moja matka po tym, gdy zobaczyła go po raz pierwszy w windzie i odgadła, nie potrzebując oficjalnej prezentacji, że ten wysoki chłopak o głowie byka i ciele nieśmiałego nastolatka, zawsze lekko zgarbiony, jedzie do mnie. Odezwała się do niego kokieteryjnie: „Jest tak okropnie gorąco, że biorę prysznic w ubraniu, siadam przy biurku cała mokra i po półgodzinie wszystko jest suche!”. Dojechał na moje piętro, gdzie czekałam na niego, drżąc z niecierpliwości, i śmiejąc się jak wariat, wykrztusił: „Chyba właśnie spotkałem twoją matkę”. Przez jakiś czas ciało Oscara było moim jedynym domem, jedynym moim miejscem na ziemi. Potem mieliśmy syna. A potem się poznaliśmy. Staram się postępować jak dzikie zwierzęta, kierować się instynktem, dotykiem i cyklami księżyca, bez zwlekania, z wdzięcznością i z pewną ulgą poddawać się temu, o czym nie potrzebuję myśleć, ponieważ moje ciało lub gwiazdy już za mnie zadecydowały. Zawsze jednak nadchodzi ten dzień, kiedy okazuje się, że muszę stanąć na dwóch nogach i przemówić ludzkim głosem. To, co w historii ludzkości teoretycznie zdarzyło się tylko raz – gdy pierwszy człowiek przestał łazić na czworakach, przybrał postawę wyprostowaną i zaczął myśleć – mnie przydarza się za każdym razem, gdy ląduję na ziemi po miłosnym uniesieniu. Za każdym razem jest to lądowanie wymuszone. Straciłam już rachubę, ile razy usiłowaliśmy powrócić do siebie. Ale zawsze coś stawało temu na przeszkodzie, zwykle jego charakter lub mój. Teraz on ma narzeczoną, ale to mu nie przeszkodziło dzielić dzisiaj ze mną łoża ani też nie przeszkadzało mu trwać u mojego boku w ciągu ostatniego półrocza ciemności, szpitali, lekarzy i bitew z góry przegranych. Mamo, jak mogłaś myśleć, że masz jakąś szansę wygrania tej bitwy, tej ostatniej, tej, której nie wygrywa nikt nigdy? Ani najbardziej inteligentni, ani najsilniejsi, ani najdzielniejsi, ani najbardziej szczodrzy, ani ci, którzy by zasługiwali na jej wygranie. Mnie wystarczyłoby, żebyś odeszła w spokoju. Wielokrotnie rozmawiałyśmy o śmierci, ale żadna z nas nie przewidziała, że pieprzona śmierć pozbawi cię mózgu, zanim weźmie sobie także całą resztę, że pozostawi ci jedynie okruchy przerywanej ciemnością świadomości, które posłużą tylko do tego, żebyś jeszcze bardziej cierpiała. Oscar jest twardym zwolennikiem leczniczych właściwości seksu, jednym z tych mężczyzn o silnym temperamencie i końskim zdrowiu, którzy uważają, że nie ma takiego nieszczęścia, przeciwności losu czy zawodu uczuciowego, na które nie poradziłby seks. Jesteś smutna? Prześpij się z kimś. Boli cię głowa? Prześpij się z kimś. Popsuł ci się komputer? Prześpij się z kimś. Jesteś w ruinie finansowej? Prześpij się z kimś. Zmarła ci matka? Prześpij się z kimś. Niekiedy istotnie to pomaga. Wychodzę bezszelestnie z łóżka. Oscar uważa także, że stosunek płciowy jest najlepszym początkiem dnia. Ja rankami chciałabym być niewidzialna i uzyskiwać pełnię cielesności dopiero w porze obiadu. W zlewie pełno jest brudnych naczyń, a w lodówce tylko kilka przeterminowanych jogurtów, pomarszczone jabłko i zgrzewka piwa. Otwieram puszkę, bo skończyła się także kawa i herbata. Drzewa pozdrawiają mnie spoza okien salonu, poruszając liśćmi, i zdaję sobie sprawę, że okiennice u staruszki, która mieszka naprzeciwko, są zamknięte. Przypuszczalnie wyjechała na wakacje, a może też już nie żyje, któż to może wiedzieć. Mam takie wrażenie, jakbym od miesięcy mieszkała gdzie indziej. Jestem pokryta nocnym potem i potem mężczyzny byka, z którym spałam, wsadzam nos pod obrębek koszuli pod szyją i rozpoznaję cudzy zapach, niewidzialne ślady radosnej inwazji mojego ciała przez inne ciało, mojej skóry – tak uległej i przepuszczalnej – przez inną skórę, mojego potu przez obcy pot. Niekiedy nawet pod prysznicem nie udaje mi się zmyć tej cudzej obecności i odczuwam ją całymi dniami, coraz bardziej odległą, podobną do nieprzyzwoitego ubrania, w którym jest mi do twarzy, aż rozwiewa się i znika bez śladu. Przykładam szklankę z piwem do skroni i zamykam oczy. Teoretycznie ta pora roku zawsze była moją ulubioną, ale nie mam żadnych planów. Twoje pogrążanie się było moim jedynym planem od miesięcy, być może od lat. Słyszę, jak Oscar krząta się w sypialni, woła mnie: – Chodź, chodź szybko, muszę ci coś ważnego powiedzieć! To jeden z jego seksualnych podstępów i udaję, że nie słyszę. Gdybym posłuchała, do obiadu nie wyszlibyśmy z łóżka, ale nie mam czasu, ze śmiercią związane jest mnóstwo spraw do załatwienia. Na koniec, po dziesięciu minutach spędzonych na mamrotaniu i przywoływaniu mnie, bo rzekomo nie może znaleźć swoich bokserek i z pewnością to ja mu je schowałam – oczywiście jakbym nie miała nic lepszego do roboty, niż zabawiać się w ukrywanie jego gatek – wychodzi z sypialni. Nic nie mówiąc, staje za mną i zaczyna całować mnie w szyję, jednocześnie przyciskając do stołu. Nadal porządkuję papiery jakby nigdy nic. Gwałtownie kąsa mnie w ucho. Protestuję. Zastanawiam się, czy nie trzasnąć go w twarz. Kiedy dochodzę do wniosku, że to byłoby najlepszym wyjściem, i zabieram się do czynu, jest już za późno. Sposób, w jaki facet zdejmuje ci lub zsuwa majtki, dużo o nim mówi. A zwierzę, które mieszka gdzieś w moim środku i które być może jest jedyną częścią mnie, jaka w ciągu ostatnich miesięcy nie została starta na proch, pręży grzbiet, opiera ręce o blat stołu i napina mięśnie całego ciała. Do ostatniej chwili myślę, że wymierzę mu policzek, ale w końcu moje drugie serce, to, którym zawładnął jego członek, zaczyna pulsować i zapominam o wszystkim. – Nie powinnaś pić piwa z rana, Blanquita. Ani palić – dodaje, widząc, że zapalam papierosa. Patrzy na mnie z tym wyrazem twarzy, który wszyscy przybierają od paru dni na mój widok – z mieszaniną troski i litości. Sama już nie wiem, czy ich twarze są odzwierciedleniem mojej, czy na odwrót. Od wielu dni nie przeglądałam się w lustrze, a kiedy w nie patrzę podczas toalety, niczego nie widzę. Nigdy nie byliśmy w tak złych stosunkach, lustro i ja. Moje zwierciadełko, mon semblable, mon frère, upiera się, żeby mi przypominać, że zabawa się skończyła. W spojrzeniu Oscara, oprócz litości i troski, jest czułość, uczucie bliskie miłości. Ale nie jestem przyzwyczajona, żeby się nade mną litowano, i flaki mi się przewracają. Czy mógłbyś na mnie popatrzeć tak jak przed kwadransem, bardzo proszę? Dlaczego nie możesz mnie ponownie zamienić w obiekt pożądania, w swoją zabawkę? W kogoś, kto otrzymuje i daje rozkosz i kto nie jest smutny, i komu nie umarła miłość jego życia, podczas gdy na motorze pędził przez ulice Barcelony, ale nie zdążył na czas? – Uważam, że powinnaś wyjechać na kilka dni, przewietrzyć się. Tu już nie masz nic do roboty, a miasto jest opustoszałe. – Tak, masz rację. – Nie chciałbym, żebyś była sama. – Wiem. – Nie mówię mu, że już od miesięcy zawsze czuję się samotna. – Najgorsze już minęło. Zaczynam się śmiać. – Najgorsze i najlepsze. Wszystko już minęło. – Jest wielu ludzi, którzy cię kochają. Nie zliczę, ile razy słyszałam to zdanie w ostatnich dniach. Milczące lub gadatliwe hordy ludzi, którzy mnie kochają, przystąpiły do ataku właśnie w tej chwili, kiedy jedyne, czego sobie życzę, to położyć się do łóżka i żeby wszyscy zostawili mnie w spokoju. I żeby moja mama usiadła przy mnie, wzięła mnie za rękę i położyła mi swoją dłoń na czole. – Tak. Tak. Wiem. I jestem głęboko wdzięczna. – Nie mówię mu, że już nie wierzę w miłość, że nawet moja matka na jakiś czas przestała mnie kochać, że miłość jest tym, co ze wszystkiego na świecie jest najmniej godne zaufania. – Dlaczego nie pojedziesz do Cadaqués na parę dni? Teraz dom należy do ciebie. Jak możesz? Co ty wygadujesz? Głupi, nierozsądny, pozbawiony szacunku draniu, przemyka mi przez myśl na widok jego wielkich, dobrych i przejętych oczu. To dom mojej matki. I zawsze będzie domem mojej matki. – No, nie wiem – mówię. – Łódka jest spuszczona na wodę. Będzie ci tam dobrze. Może ma rację, mówię sobie w myśli. Czarownice zamieszkujące to miasteczko strzeżone przez góry i diabelską drogę, przez dzikie wichry doprowadzające do szaleństwa tych, którzy nie zasłużyli na piękno wyniosłej kopuły nieba i różowego światła letnich zmierzchów, zawsze sprawowały nade mną pieczę. Od dziecka byłam świadkiem, jak siedząc na szczycie dzwonnicy, śmiejąc się w głos lub marszcząc brwi, wyrzucały niektórych przybyszów, innym pozwalając zostać, wzbudzały sprzeczki wśród najbardziej zakochanych par, wskazywały meduzom, które nogi i brzuchy mają poparzyć, strategicznie umieszczały jeże morskie pod stopami niektórych letników. I malowały oszałamiające świty łagodzące najgorsze kace, zamieniały każdą uliczkę i zaułek miasteczka w przytulne sypialnie, otulały mnie aksamitnymi falami, które zmywały wszelkie niegodziwości i zło świata. A teraz dołączyła do nich jeszcze jedna, nowa czarownica. – Tak, być może masz rację. Cadaqués. Pojadę do Cadaqués. – I ciągnę: – Go home, go home, czerwona ziemia Tary, powrócę do Tary… Jutro będzie nowy dzień. Pociągam długi łyk piwa. – Z jakiego to filmu? – pytam go. – Chyba pomieszałaś Przeminęło z wiatrem i E.T. – mówi ze śmiechem. – Och, to możliwe. Możliwe… Od piwa na czczo całkiem głupieję. Ile razy cię zmusiłam, żebyś obejrzał Przeminęło z wiatrem? – Wiele razy. – A ile razy usnąłeś podczas oglądania? – Prawie zawsze. – No tak, zawsze miałeś zły gust filmowy. Jesteś snobem. Tym razem mi się nie sprzeciwia, patrzy tylko na mnie z uśmiechem, a w jego spojrzeniu dostrzegam naiwną nadzieję. Oscar jest jednym z niewielu znanych mi dorosłych ludzi, którzy umieją tak patrzeć, jak dziecko na prezenty pod choinką. Nigdy mu o tym nie powiedziałam i myślę, że o tym nie wie. Taka ekspresja jest jedną z najtrudniejszych do udawania i znika z naszych twarzy, w miarę jak znikają marzenia, te prawdziwe, dziecięce, i zostają zastąpione zwykłymi pragnieniami. – Wszystko będzie dobrze, Blanca, zobaczysz. – Wiem – kłamię. Mówi, że musi polecieć na kilka dni do Paryża, w interesach, ale kiedy wróci, przyjedzie do Cadaqués i spędzi z nami trochę czasu. Potem wzdycha i dodaje: „Nie wiem, co zrobię z moją narzeczoną”. Mężczyźni zawsze, zawsze, zawsze w końcu zaliczają jakąś nietaktowną wpadkę. Przywołuję na twarz wyraz szczerego przejęcia, który także jest trudno udawać, choć nie aż tak trudno jak wyraz naiwnej nadziei, i zatrzaskuję za nim drzwi. A ja nie wiem, co zrobię bez mojej matki, ty draniu.\n3 Nicolás uważa, że jesteś w niebie i grasz w pokera z Płatkiem Śniegu. Chociaż ma tylko pięć lat, opowiada o tym z takim przekonaniem, że niekiedy zastanawiam się, czy nie ma racji. Zresztą ja sama, z wyżyn swoich czterdziestu lat, ja, która znałam cię nieskończenie lepiej – chociaż nie, przez ten ostatni okres to raczej chłopcy w jakiś cudowny sposób znaleźli do ciebie dostęp, jako jedyni byli zdolni dostrzec zza choroby i otępienia osobę, którą kiedyś byłaś; tylko oni byli wystarczająco dobrzy i sprytni, żeby do ciebie dotrzeć; tylko oni, szczęściarze, nawet przez chwilę cię nie nienawidzili – też nie mogę sobie wyobrazić lepszego miejsca dla ciebie. Na ich rysunkach unosisz się ponad naszymi głowami w postaci kpiącej czarownicy czy też niezręcznej dobrej wróżki, co zresztą nie różni się zbytnio od tego, czym byłaś za życia. Właśnie wrócili z kilkudniowego pobytu w domu Guillema, ojca mojego starszego syna. Wrócili opaleni, wyrośnięci, obładowani sałatą, pomidorami i ogórkami z ojcowskiego warzywnika. Dary ofiarne z owoców i warzyw, które zawsze witam z wielkim entuzjazmem, ale które zazwyczaj kończą w śmietniku, jeśli znajdę w nich jakiegoś robaka. Do ich mycia zabieram się równie niechętnie jak do wszelkich czynności domowych. – Guillem, ja lubię tylko takie jabłka jak z bajki o Królewnie Śnieżce. Mój problem z jabłkami ekologicznymi polega na tym, że zawsze kiedy już mam wbić w nie zęby, myślę, że odgryzę głowę jakiemuś robakowi. To wywołuje u mnie silny lęk. Rozumiesz to, prawda? – Oczywiście. Masz na myśli to, że wolisz zatrute jabłka, prawda? No cóż, nie martw się, następnym razem przyniesiemy ci takie, jakie lubisz. Może podziałają. Mówiąc to, łapie się rękoma za gardło, jakby je ściskał, przewraca oczami i wywala język, co rozśmiesza chłopców. Uwielbiają to jego połączenie wariactwa i zmysłu praktycznego, umiejętność barwnego opowiadania o tym, jak wyglądało życie za rewolucji francuskiej czy w każdej innej epoce, oraz wspólne wyprawy do ogrodu, żeby sadzić pomidory. Archeolog, koneser wina, wykształcony, lojalny, inteligentny, kataloński nacjonalista, sympatyczny, podstępny, silny, złośliwy, hojny, bardzo dowcipny i okropnie uparty – taki jest Guillem. Jego hasłem życiowym jest no estic per hòsties („tylko bez udręczeń”) i istotnie, z wyjątkiem lat, które spędziliśmy razem i które dla niego obfitowały w udręczenia, trzyma się go wiernie. Łączy nas relacja miłości-nienawiści. Ja go kocham, a on udaje niemal przez cały czas, że mnie nienawidzi. Jednak w jego nienawiści jest więcej dobroci niż w miłości większości osób, które znam. Wziął do siebie Patum, sukę mojej matki, która przedtem, przez kilka lat, zanim się rozstaliśmy, była nasza. Zostawiłam ją na jakiś czas u matki, wyjeżdżając w podróż, a gdy wróciłam, powiedziała, że mi jej nie odda, że lepiej jej będzie razem z jej psimi mamą i siostrą. I tak doszło do tego, że przywłaszczyłaś sobie naszego psa, mamo. Przywłaszczyłaś go sobie, tak jak robiłaś ze wszystkim, co kochałaś, ze wszystkimi, których kochałaś, kradłaś im ich życie i obdarzałaś innym życiem, które miało o wiele szersze horyzonty, było o wiele zabawniejsze i o wiele swobodniejsze niż wszelkie inne, to, które mieli wcześniej, i to, które czekało ich później. Cena, którą należało za to zapłacić, była wysoka, było nią znaleźć się pod twoją nieustanną oceniającą obserwacją, stać się zakładnikiem miłości, która – jak sama twierdziłaś – nigdy, przenigdy nie jest ślepa. Chociaż może jednak w odniesieniu do psów, lecz tylko do nich, tak. Patum przeżyła swoją mamę i siostrę. Tego dnia, kiedy bez protestów zgodziłaś się na to, żebyśmy ją zabrali, bo nie mogła już z tobą przebywać, zrozumiałam, że koniec jest bliski. Jeśli zgodziłaś się zrezygnować ze swojego psa, oznaczało to, że jesteś gotowa zrezygnować ze wszystkiego, że jesteśmy już blisko dna tej przepaści, w którą staczałyśmy się wspólnie przez ostatnie dwa lata. To tamtego popołudnia, kiedy jeszcze twoje ręce wciąż były w zasięgu moich rąk, rozpoczęłam starania, żeby cię pochować na cmentarzu w Port Lligat. Patum była na twoim pogrzebie. Guillem zawiązał jej czarną szarfę zamiast obroży – pomysł w jego stylu – i zachowała się jak prawdziwa dama. Nie rozwaliła się na ziemi, jak to ma w zwyczaju, siedziała w cieniu, bardzo poważna i oficjalna, ozdobiona czarną kokardą, u nogi Guillema ubranego w stare dżinsy i koszulę, którą uprasował specjalnie na tę okazję i która lekko nie dopinała mu się na brzuchu. Sądzę, że ten obrazek by ci się spodobał, że podeszłabyś do nich, wygodnie usiadła w pobliżu – bo ty też nigdy nie lubiłaś niepotrzebnego umartwiania się – i z dłonią na głowie swojej suki obserwowałabyś swój milczący pogrzeb. Może zresztą tak zrobiłaś, nie wiem. – No dobrze, Blanquita. Widać po nich, że o nich dbałem. Prawda, chłopcy? Obydwaj potakują, dobrze przyuczeni. – Prawda, że nie dawałem wam mrożonej pizzy ani toksycznego makaronu, którymi żywi was wasza matka? Obydwaj kręcą głowami. – Jedliśmy dobre rzeczy, mamo – mówi młodszy, Nicolás. – Bardzo mnie to cieszy. – À propos. Wiesz, że właśnie wprowadzono zakaz sprzedaży prefabrykowanych klusek w torebkach, tych, które zawsze kupujesz? – mówi Guillem. – Będziesz musiała się zaopatrywać na czarnym rynku. Śmieje się. Wpatruję się w niego z nienawiścią, ale po chwili sama parskam śmiechem. – I codziennie chodziliśmy na basen. Każdego dnia. Kiedy po raz ostatni zabrałaś ich na basen? – Nigdy! – wykrzykują chórem moi synowie. Guillem uśmiecha się triumfalnie. – Mamusiu, a na basenie, na który chodzimy z Guillemem, sprzedają chrupki kukurydziane! A dla niego przyrządzają specjalnie gin z tonikiem. Guillem macha ręką, żeby się zamknęli. – Gin z tonikiem. No tak. Teraz rozumiem. I chrupki. Przypuszczam, że pochodzą z jakiejś uprawy ekologicznej… – Hm. Bądźmy poważni. Chłopcom dobrze zrobi świeże powietrze, a ty tutaj nie masz już nic do roboty. To miasto w lecie jest nie do wytrzymania. Cóż, tak naprawdę jest nie do zniesienia jak rok długi. Dlaczego nie mielibyście pojechać do Cadaqués na parę dni? Tam wam będzie dobrze. Łódka jest spuszczona na wodę, prawda? – Tak. „Tururut” jest spuszczona na wodę. Moja matka się wszystkim zajęła. Szalona byłaś, mamo. Ależ ty byłaś szalona! Poważnie myślałaś, że jeszcze popłyniesz tą łodzią? Czy morze jest nadal tam, gdzie było, mimo iż ciebie nie ma? Czy też złożyło się starannie na pół i składało się, i składało, aż osiągnęło rozmiary chusteczki do nosa i zabrałaś je ze sobą włożone do kieszeni? – To świetnie, z pewnością życzyła sobie, żebyśmy zrobili z niej użytek. Odprowadzam go do drzwi, poklepuje mnie po ramieniu. – No już, wszystko będzie dobrze. Spotkamy się w przyszłym tygodniu w Cadaqués, chcesz? Zobaczysz, będziemy zadowoleni. Odpoczniemy.\n4 Jednym z najlepszych sposobów, żeby poznać sekretne zakątki własnego miasta, nie te romantycznie tajemnicze, lecz takie, do których w żadnym innym razie by się nie trafiło, jest zakochać się w żonatym mężczyźnie. Tylko tak można wyjaśnić to, że znajdujemy się w Badalonie – bo to chyba Badalona – jedząc ohydne krokiety, które uznajemy za przepyszne, w obskurnym barze, który wydaje nam się najwspanialszym miejscem na świecie i do którego obiecujemy sobie wkrótce powrócić, tacy zadowoleni i światowi, jakbyśmy znaleźli się w Ritzu. Już od tygodni nie widziałam się z Santim. Od tak dawna, że było to jeszcze przed twoją śmiercią. W ciągu tych ostatnich miesięcy, podczas gdy ty bezskutecznie i dziko szamotałaś się w łóżku, usiłując uciec przed chorobą i demencją, ja, gdy tylko nie byłam zbyt smutna lub zbyt zmęczona, szamotałam się w takim samym miejscu, także bezskutecznie i niekiedy dziko, aby udowodnić samej sobie i światu, że nadal żyję. Przeciwieństwem śmierci nie jest życie, lecz seks. I w miarę jak choroba stawała się coraz okrutniejsza i poniewierała tobą coraz bardziej bezwzględnie, także moje stosunki seksualne stawały się coraz bardziej bezwzględne i okrutne, jakby we wszystkich łóżkach świata toczyła się tylko jedna bitwa, twoja. Pogrążeni w desperacji uprawiamy desperacko seks, to rzecz znana. Gdzież podziały się poranki, kiedy otwierałam oczy, będąc sama lub w towarzystwie, i myślałam, szczęśliwa: świat jest trochę mniejszy od mojej sypialni. Niekiedy odnosiłam wrażenie, że obydwie przemieniamy się w wyschnięte i kruche drzewa, szare jak widma, na granicy obrócenia się w proch. Ale kiedy ci o tym mówiłam, zapewniałaś mnie, że nic podobnego, że jesteśmy dwiema najsilniejszymi osobami, jakie znasz, i że żadna nawałnica nas nie zmoże. Santi włożył czerwone wypłowiałe dżinsy, w których najbardziej go lubię, okropnie stare, i zgniłozieloną parkę, którą wspólnie kupiliśmy dawno temu. Myślę, że ubrał się tak, żeby mi się podobać, ale także traktując swój strój jako amulet przeciwko burzom, które często pustoszą naszą relację. Kiedy ujrzałam go kierującego się w moją stronę jak strzała w tych znoszonych dżinsach, wymijającego samochody na swoim rowerze, na stojaka, jakby miał dwadzieścia lat, a nie ponad dwa razy tyle, serce skoczyło mi w piersi. Zawsze tak reaguję na widok jego zwartego, śniadego ciała – którego dolna połowa jest bardziej rozwinięta dzięki nartom i rowerowi i bardziej umięśniona – oraz jego dłoni, szerokich i masywnych jak u robotnika, często poobijanych. Przypuszczam, że to dlatego nadal się z nim spotykam. Na jego widok zawsze przyspiesza mi puls. Wypominałaś mi często, z wyrazem udawanego zatroskania na twarzy: „Twoim problemem jest to, że podobają ci się przystojni mężczyźni”. Sądzę jednak, że w głębi serca byłaś rozbawiona tą moją cechą, przypisywaną raczej mężczyznom lub dzieciom, żeby przedkładać coś tak mało ważnego, ulotnego i nieistotnego jak przyjemny wygląd nad władzę, inteligencję czy bogactwo. Bierzemy po piwie i postanawiamy gdzieś wstąpić i coś przekąsić. Nie widzieliśmy się od dawna i spieszno nam, żeby już być razem, ręce błądzą nam nieświadomie, muskam go w pasie, on dotyka mojego ramienia, głaszcze po małym palcu, zapalając mi papierosa, i cały czas trzymamy się o pięć centymetrów bliżej siebie, niż byłoby to stosowne u pary przyjaciół. Zagłębiamy się w wąskie uliczki w poszukiwaniu spokojnego i bezludnego miejsca z dala od słońca, a kiedy przechodzimy przez podziemne przejście, Santi opiera mnie o ścianę, całuje i wsadza mi rękę w spodnie. Fizyczna siła mężczyzn powinna służyć tylko temu: żeby dawać nam przyjemność, żeby obejmować nas tak potężnie, aż ostatnia kropla żalu i strachu zostanie wyciśnięta i opuści nasze wnętrze. Pojawia się nastolatek z plecakiem i patrzy na nas ukradkiem, przyspieszając kroku, a ja myślę, że już niemal zapomniałam tamten czas bezładnych pierwszych pocałunków, niezgrabnego pośpiechu i sińców, poprzedzający naukę powolności i bezruchu, gestów precyzyjnych jak gesty chirurga, gdy od pieprzenia się jedynie ciałem przechodzimy do pieprzenia się także z udziałem umysłu. – Zatrzymają nas za nieobyczajność w miejscu publicznym – szepczę mu do ucha. Zaczyna się śmiać, oddala się ode mnie na kilka bolesnych centymetrów i bardzo starannie poprawia mi spodnie i koszulę, jakbym była małą dziewczynką, jak z pewnością robi to swoim córkom, kiedy pomaga im się ubierać. – Którejś nocy moglibyśmy tu przyjść, żeby się pieprzyć. Co o tym sądzisz? – mówię. – Jak nastolatki. – Bardzo chętnie. – Włożę spódnicę, to ułatwi sprawę. Bierze mnie za rękę. – Chodźmy coś zjeść, łobuziaro. – Nie ma nic lepszego niż wertykalna miłość. Wszyscy o tym wiedzą – dodaję. I dostaję leciutkiego kopa kolanem w tyłek. Popijam białe wino z kieliszka, w którym smutnie rozpuszcza się kostka lodu. Wrzucił ją sympatyczny kelner zdecydowanym gestem i bez pytania mnie o zdanie, kiedy skomentowałam, że wino nie jest dostatecznie schłodzone. Santi rozmawia z nim z ożywieniem, głaszcząc mnie po kolanie. Człowiek, który nie jest uprzejmy dla kelnerów, nie jest uprzejmy dla nikogo i w końcu także dla ciebie przestałby być uprzejmy, mówię sobie. Santi wylewnie gratuluje kucharzowi wspaniałych krokietów z grzybami, które z całą pewnością były mrożone. Zagląda mi w dekolt z uśmiechem. – Czy już ci mówiłam o mojej teorii, że obsesja ludzi na punkcie jedzenia wynika z tego, że mają zbyt mało seksu? – pytam. – I że to dzięki temu utrzymują się przy życiu te wszystkie modne knajpy w mieście? Zauważyłeś, że zawsze są pełne par w średnim wieku? Faceci, mający na nadgarstku zegarek w cenie samochodu, omawiają przepis na krokiety, kobiety natomiast patrzą w przestrzeń z wyrazem wstrętu lub znudzenia albo też liczą kalorie. – A znasz moją teorię, że kiedy masz ochotę się pieprzyć, to dlatego, że masz na to ochotę? – Nigdy na to nie wpadłam. To niewykluczone. Obejmuje mnie dłońmi na wysokości żeber, tworząc jakby ludzki gorset, i ściska, aż końce jego palców niemal się stykają. – Skąd się biorą takie wspaniałe cycki w tak drobnym ciele? – Moja przyjaciółka Sofía uważa, że obfite piersi są uciążliwe, i mówi, że powinny być jak kutasy, powiększać się, gdy to jest potrzebne, a przez resztę czasu spokojniutko pozostawać w rozsądnym rozmiarze. Piersi rozkładane okolicznościowe. Śmieje się. – Te twoje przyjaciółki to wariatki. Zresztą ty też. Prosi kelnera o jeszcze dwa kieliszki wina. Mam wrażenie, że za dużo wypiłam. W butelce prawie już nic nie ma, a wydaje mi się, że kiedy weszliśmy, była niemal pełna. Santi całuje mnie, przytrzymując moją twarz w swoich dłoniach, jakbym miała zamiar mu uciec. Zamawia jeszcze więcej krokietów, których ja nawet nie tykam, i mówi do kelnera, wzdychając z zatroskaniem: – Ona zupełnie nic nie je. – Jedz, kobieto, jedz. Przeżuwam pół krokieta i wychylam kieliszek. – Wznieśmy toast – mówi. – Za nas. – Za nas. Przez chwilę milczymy i spoglądamy na siebie. – Moje życie jest koszmarem. Czuję się fatalnie – szepcze nagle. – Ja też – odpowiadam. I zaczynam się śmiać moim śmiechem hieny, jak twierdzi Guillem, który wyuczył dzieci perfekcyjnie go naśladować, moim nerwowym śmiechem, jak określa go psychiatra. – Jak ci leci w pracy? – Od trzech miesięcy żaden z nas, wspólników, nie widział ani grosza. Żadne biuro architektoniczne w tym kraju nie ma pracy, nie buduje się niczego. Nie wiemy, czym się to wszystko skończy. – Cholera, to okropne. – Nie mogę się teraz rozstać z żoną, nawet gdybym chciał, nie mogę sobie pozwolić na wynajęcie mieszkania. To kolejny dowód nieodwołalnego triumfu kobiet w walce płci, która posłużyła przede wszystkim temu, żeby to oni upodabniali się coraz bardziej do nas, a nie na odwrót. A więc teraz także mężczyźni nie rozwodzą się z lęku przed utratą pozycji społecznej, myślę z pewną melancholią. – Nie będę też mógł wyjechać na narty – dodaje naiwnie. – No tak. To dopiero tragedia. – Ależ z ciebie jędza! Od ponad dwóch lat widuję się z Santim. Nigdy nie chciałam niczego się dowiedzieć o jego stosunkach z żoną, odwodziła mnie od tego delikatność uczuć, poczucie szacunku i lęk. Ogólnie sądzę, że lepiej jest dowiadywać się jak najmniej o ludziach. Tak czy owak, wcześniej czy później, ukazują się takimi, jakimi są, to tylko kwestia czasu, niezbyt długiego, i tego, żeby mieć otwarte oczy i uszy. – Chciałbym móc być przy tobie na pogrzebie. – Idziemy? – mówię, wstając. Znaleźliśmy mały przyjemny hotel, nieco staroświecki, rodzinny, w pierwszej linii od morza. – Podoba ci się? Wydaje ci się odpowiedni? – Tak. Doskonały. Santi prosi o pokój z widokiem, żeby przespać sjestę, i niezwłocznie zaczyna rozpinać mi bluzkę. Recepcjonistka patrzy na nas nieporuszona, bez mrugnięcia okiem wklepuje dane do komputera. Prosimy o dwa giny z tonikiem i w oczekiwaniu, aż pokój będzie gotowy, wychodzimy na ulicę. Plaża jest niemal pusta, tylko kilka ciał leży w bezwładzie na słońcu, wystawionych na pokaz, zeszpeconych południowym blaskiem i brakiem intymności. Jedno ciało, nawet najbardziej niezgrabne, chore i zwyciężone, może być czymś wzniosłym i wzruszającym, sto ciał leżących pokotem na słońcu nigdy takie nie będzie. Zapinam kilka guzików u bluzki. Wchodzimy do pokoju, zwykłego czystego pokoju o białych ścianach, z dwoma skromnymi jednoosobowymi łóżkami przykrytymi narzutami w mazaje, z tego samego materiału, co zasłony. Nad niewielkim biureczkiem wisi kilka obrazków żaglówek. Wybucham śmiechem. – Dwa wąskie łóżeczka, widzisz? To zemsta recepcjonistki za ten spektakl, który dałeś na dole. – A niech to szlag. Ale to pokój z widokiem i widoczne z balkonu morze i horyzont należą do nas. Ciała plażowiczów, nie większe od mrówek, odzyskały godność. Santi, architekt w każdym calu, niezdolny do pozostawienia żadnego miejsca takim, jakim je zastał, jeśli istnieje choć najmniejsza możliwość, żeby je ulepszyć, wynosi jeden z materaców na balkon, kładzie mnie na nim i zaczyna rozbierać. Światło jest tak rażące, że niemal nic nie widzę. Zamykam oczy, czuję, że kręci mi się w głowie. Otwieram je i usiłuję się skoncentrować na pocałunkach, którymi Santi obsypuje moje nogi, powoli posuwając się coraz wyżej, ale okropnie mnie mdli i jedyne, czego chcę, to żeby podał mi szklankę wody. – Jesteś bardzo blada. Czy dobrze się czujesz? – pyta. Wypijam dwa łyki i zaczynam wymiotować. Usiłuję się podnieść, ale nie jestem w stanie utrzymać się na nogach. Santi towarzyszy mi do łazienki, wymiotuję nadal, aż w brzuchu nie zostaje mi nic stałego i potem przez dobrą chwilę wyrzucam z siebie tylko płyny. Kiedy już zwróciłam cały alkohol, moje ciało upiera się przy chęci zwrócenia jeszcze czegoś. Moje ciało, kolejny utracony raj. W końcu torsje ustępują. Widzę nasze odbicie w lustrze, moje nagie ciało jak szare widmo ze szklistymi oczami, za moimi plecami Santi w ubraniu, cyklista narciarz w czerwonych spodniach, który może pić i narkotyzować się bez żadnych ograniczeń i bez utraty świadomości, choć potem potrzebuje różnego typu stymulacji i nie jest w stanie zasnąć bez skręta lub pastylki na sen. Gdybym nie czuła się aż tak źle, wydawałabym się sobie seksowna. Szaleję na punkcie mojego ciała, asymetrycznego, miękkiego, kościstego, niedoskonałego, nieproporcjonalnego. Rozpieszczam je, posługuję się nim, daję mu wszystko, czego ode mnie żąda, podążam za nim wszędzie, posłusznie mu ulegam, nigdy mu się nie przeciwstawiam. Jest czymś wprost przeciwnym do świątyni. Usiłowałam i usiłuję, bez większego powodzenia, osiągnąć to, aby mój umysł stał się świątynią, ale ciało nie, ono zawsze powinno być parkiem rozrywki i atrakcji. – Lepiej się czujesz? – pyta Santi. Zwilżył ręcznik i przeciera mi czoło i szyję. Podaje mi ubranie. – Mniej więcej. – Zapomniałem, jak bardzo ci szkodzi alkohol, kiedy nic nie jesz. Tęskniłem za tobą. – Nie przejmuj się, to moja wina. Ten gin z tonikiem na koniec był złym pomysłem. Jeśli dzisiaj w nocy nie umrę, jutro dojdę do siebie. Santi ładuje swój rower do mojego samochodu i towarzyszy mi do domu. Opuszczam szybę i zamykam oczy. Jestem wyczerpana, chce mi się spać. Gdy podjeżdża pod drzwi domu, żegna się ze mną szybkim pocałunkiem w usta. – W tej okolicy jest wiele szkół, mógłby mnie zobaczyć ktoś znajomy – tłumaczy się, rozglądając się wokół. I, zanim odjedzie wężykiem, dodaje: – Jadę z rodziną do Cadaqués na parę dni, zaprosili nas przyjaciele. Mam nadzieję, że uda mi się wyrwać na chwilę i że się zobaczymy. Zamykam drzwi i szybko wbiegam po schodach. Chyba znowu zwymiotuję. Pędzę do łazienki.\n5 Przedpokój mojego domu zapełniają skrzynie. Z pomocą gosposi ustawiliśmy je wzdłuż lewej ściany, w sześciu warstwach, które niemal sięgają sufitu, tuż obok pudeł z mojej ostatniej przeprowadzki, których do tej pory nie otworzyłam. Kiedy przeprowadziliśmy się tutaj, zaczęliśmy je rozpakowywać i gdy nie było już nawet gdzie szpilki wetknąć, nie mówiąc o książkach czy zabawkach, przestaliśmy. Nawet nie pamiętam, co w nich jest, najprawdopodobniej książki. Jeśli czegoś szukałam, nigdy nie mogłam tego znaleźć i z pewnością kiedy pewnego dnia otworzę te pudła – za dwa lata lub dwadzieścia lat – okaże się, że jest tam mnóstwo skarbów. Twoje skrzynie pełne są książek, zastawy stołowej, serwisów do herbaty i obrusów. Dużo mnie kosztowało pozbywanie się twoich rzeczy, zwłaszcza tych, o których wiedziałam, że je kochałaś. Były takie dni, kiedy wydawało mi się, że wyrzucę wszystko, a po pięciu minutach ogarniały mnie wyrzuty sumienia i postanawiałam zostawić nawet zupełne szpargały. Trzy godziny później znów myślałam, że wszystko porozdaję. Sądzę, że wtedy właśnie zaczęła we mnie kiełkować decyzja, na jaki dokładnie dystans oddalona od ciebie będę chciała żyć. To niepewna równowaga, o wiele łatwiej jest zachować odpowiednią odległość od osób żywych. Obok muru zbudowanego ze skrzyń jest długi wieszak, którego zwykliśmy używać przy większych okazjach, żeby goście mieli gdzie zostawić ubrania, a teraz wisi tam twój wełniany żakiet, niebieskoszary, w prążki w ceglastym kolorze. To jedyna część twojej garderoby, którą sobie zatrzymałam. Nie dlatego, iżby był czymś wartościowym, lecz dlatego, że tysiące razy widziałam cię w niego ubraną i że kupiłyśmy go razem w twoim ulubionym sklepie. Nie odważyłam się oddać go do pralni chemicznej. Przypuszczam, że zachował twój zapach, ale także na to się nie odważyłam: aby to sprawdzić. Trochę się go boję, przypomina zakurzonego i pokrytego psim włosem upiora, który wita mnie, gdy wracam do domu. Nadal boję się zmarłych. Na widok ciebie, zmarłej, nie odczułam strachu, mogłabym była pozostać całe wieki, siedząc przy tobie, wiedziałam jedynie, że już cię nie ma, że poranne światło letniego dnia wpadające przez okno nie napotyka już na żadną przeszkodę i może rozlewać się po całym pokoju i po całym świecie. Były tam tylko nasze szczątki, twój grymas bólu, cisza, zmęczenie i nowa samotność, bezdenna – jakby posady ziemi, jedna po drugiej, usuwały mi się spod stóp – samotność mówiąca mi: „witaj”. Jeśli twoja dusza, lub coś w tym stylu, przeżyła, uciekła jak niepyszna z tego przygnębiającego pomieszczenia i nie mam jej tego za złe, z pewnością moja dusza zrobiłaby tak samo. – Co to takiego, ten obrzydliwy żakiet, który wisi tam, na dole? – pyta Sofía, wchodząc do domu. Jest ubrana w jedną ze starych hippisowskich sukienek swojej matki, z białego lnu z czerwonymi lamówkami, dostała ją już dawno temu i dała krawcowej do przeróbki, a ta zamieniła ją w coś nowego i eleganckiego. Sofía ubiera się z wyszukaną dbałością i precyzyjnym wyczuciem szczegółu, co jest bardzo rzadkie w naszych czasach – wydaje mi się, że jedynie niektórzy starsi panowie nadal zwykli się tak ubierać – i tak oddalone, jak to tylko możliwe, od mojego mundurka złożonego ze starych dżinsów i męskich koszul. Jeszcze zanim zamieniłyśmy ze sobą słowo, zwróciłam na nią uwagę. Popołudniami mijałyśmy się w drzwiach szkoły naszych dzieci i już wtedy rzuciła mi się w oczy ekscentryczna, nienagannie ubrana i zwariowana osoba, która jednego dnia pojawiała się w ogromnym kapeluszu ze skrzydłami, chroniącym przed deszczem, a następnego w krótkich, wełnianych spodenkach koloru lilaróż, włożonych na czarne rajstopy. Coś nas do siebie natychmiast przyciągnęło, zaprzyjaźniłyśmy się tak, jak robią to nastoletnie dziewczynki, jak dzieje się wtedy, gdy odkrywasz, że jest ktoś, kto nie tylko dzieli twoje upodobania i twoje fobie, twoją namiętność do białego wina i twój nawyk, żeby niczego nie traktować poważnie, ale także w ten sam sposób – wynikający zarówno z namiętnego i łatwowiernego charakteru, jak i z dzieciństwa spędzonego w bezpiecznych warunkach – oddaje się światu i ludziom bez reszty, bezgranicznie. – To żakiet mojej matki – mówię. – Jeszcze nie zaniosłam go do pralni, bo tak naprawdę nie wiem, co z nim zrobić. To jedyne jej ubranie, które sobie zostawiłam. Opowiadam, że kiedy ostatni raz widziałam się z Elenitą, córką Marisy, mojej niańki, tej niezwykłej kobiety, która była moją drugą matką i która zmarła kilka lat temu na zawał, ona, Elenita, już bardzo chora na raka, otworzyła mi drzwi ubrana w jeden z kwiecistych szlafroków swojej matki. Poznałam go z miejsca i wydało mi się logiczne, że Elenita ma go na sobie, a także wydało mi się to straszliwą, złowróżbną zapowiedzią, uściskiem śmierci. Wspomniałam także szkolną koleżankę, wysoką, chuderlawą blondynkę, która dawno, dawno temu na lekcji gimnastyki pokazała mi, zanim ruszyła w bieg po bieżni lekkoatletycznej, żółte skarpety, które sięgały jej do kolan, a które należały do jej ojca, niedługo przedtem zmarłego na raka. Byłam wtedy nieskalana śmiercią i wydało mi się to czymś szalenie smutnym i romantycznym (w okresie dojrzewania żal jest uczuciem równie ulotnym i dojmującym jak i wszystkie inne, przynajmniej tak było w moim przypadku). Jakiś rok później, gdy skończyłam siedemnaście lat, mój ojciec zmarł na nowotwór. I od tamtej pory ludzie umierają jedni po drugich, a ostatnim ogniwem tego makabrycznego łańcucha ważącego tonę będę ja, tak sądzę. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/I_to_przeminie-ebookRO/p0407399i040" target="_blank" title="I to przeminie [Milena Busquets] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="I to przeminie [Milena Busquets] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


CMYK – Moim Okiem\nCMYK jest skrótem od angielskich nazw barw farb triadowych (Cyan, Magenta, Yellow, blacK lub jak kto woli Kontur, niektórzy mówią „Key Colour”).\nJest to, tak zwany, subtraktywny sposób mieszania barw (C, M, Y), w efekcie którego otrzymuje się barwę czarną. Mieszaniu teoretycznie mogą podlegać wyłącznie trzy barwy kolorowe (C, M, Y), aby uzyskać wszystkie odcienie szarości aż do pełnej czerni, lecz w wyniku niedoskonałości farb stosuje się dodatkową farbę – czarną dla nadania czystości jej odcienia.\nModel ten stosowany jest powszechnie do uzyskiwania wielobarwnych odbitek drukowych. Jest on ściśle związany z określonym rodzajem urządzeń (drukarki, maszyny drukujące), dzięki czemu określa się go mianem – device dependent colour. Zagadnienia związane z problemami zależności modeli barw od urządzenia są poruszane w artykułach związanych z Systemami Zarządzania Barwą (CMS).\nPorównaj z modelem RGB


Wydział Duszpasterstwa Ogólnego Kurii Diecezji Tranowskiej - VI NIEDZIELA WIELKANOCNA – 13.05.2012\nI czyt. Dz 10,25-26.34-35.44-48; Ps 98; II czyt. 1 J 4,7-10;Ew. J 15,9-17\nRytmu naszemu życiu chrześcijańskiemu nadaje coniedzielna Eucharystia. W niej spotykamy się ze zmartwychwstałym Panem, który pośród nas żyje i działa. On także i dziś, jak zawsze, pragnie obdarzać nas skarbami swojej miłości. Daje nam słowo, które nas oświeca i prowadzi, oraz swoje Ciało i Krew, które nas oczyszczają i umacniają. Jezus zaprasza nas także, abyśmy odnowili naszą wzajemną miłość ku sobie, czerpiąc z miłości, którą On nas umiłował (por. J 15,12).\nPrzystąpmy z radością do ołtarza słowa i Ciała Pańskiego, jak do tego zachęca nas dzisiejszy psalm responsoryjny: „Śpiewajcie Panu pieśń nową, albowiem cuda uczynił. (…) Cieszcie się, weselcie i grajcie! (…) Radujcie się wobec Pana, (…) bo nadchodzi” (Ps 98,1.4.6.9).\nBoże, który jesteś Miłością, przyjmij pełną wiary i ufności modlitwę, którą zanosimy do Ciebie w potrzebach Kościoła, świata i naszych osobistych:\nMódlmy się za Ojca Świętego Benedykta XVI, aby był dla wszystkich świadkiem i nauczycielem miłości Boga i bliźniego.\nMódlmy się za naszego biskupa i wszystkich kapłanów, aby ich codzienną posługę w Kościele ożywiała miłość pasterska na wzór Jezusa, Dobrego Pasterza.\nMódlmy się za naszą Ojczyznę, aby panowały w niej zgoda, wzajemny szacunek, troska o dobro wspólne, a zwłaszcza\no dzieci nienarodzone, osoby niepełnosprawne, chore i w podeszłym wieku.\nMódlmy się za dzieci, przystępujące w tym miesiącu do\nI Komunii Świętej, aby zawsze miłowały Jezusa całym serem i nigdy nie odłączyły się od Niego.\nMódlmy się za rodziny, zwłaszcza te, które przeżywają trudności materialne czy duchowe, aby były otoczone miłością i pomocą Kościoła, państwa i innych rodzin.\nMódlmy się za nas uczestniczących w Mszy Świętej, abyśmy tworzyli prawdziwą wspólnotę, zawsze zdolną i gotową do niesienia pomocy wszystkim, którzy jej potrzebują.\nBoże, Ty dałeś nam przykazanie miłości jako najważniejsze prawo naszego życia. Pokornie Cię błagamy, udzielaj nam nieustannie swojej łaski, abyśmy każdego dnia kroczyli drogą przez Ciebie wskazaną. Przez Chrystusa, Pana naszego.\nW dzisiejszej Ewangelii słyszeliśmy Jezusowe słowa: „Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili” (J 15,16). Tym owocem, którego Bóg oczekuje, są czyny miłości i miłosierdzia. Podejmijmy więc z nowym zapałem przykazanie miłości, które Jezus nam daje. Będziemy wtedy Jego przyjaciółmi, a nasza radość będzie pełna.\nNa wejście – „Gdzie miłość wzajemna i dobroć”\nNa komunię – „Pan zstąpił z nieba pod postacią chleba”\nNa zakończenie – „Nie zna śmierci, Pan żywota”


Pan Kleks Wielkim Pigularzem jest! - MULTI CULTI CLUB\nCzasami łatwiej odpowiedzieć na pytanie “Co autor brał?” niż “Co autor miał na myśli?”. Dziś na ławie oskarżonych o zażywanie substancji odurzających zasiada sam Pan Kleks. Czy się obroni?\nNiektórzy twierdzą, że “Akademia Pana Kleksa” to jedna wielka narkotyczna wizja autora. Żeby nie minąć się z prawdą, musimy przyznać, że tych, którzy tak właśnie uważają jest całkiem sporo. Pozostali zaś, którzy nie widzą w przygodach Profesora żadnej aluzji do świata dragów, prawdopodobnie w życiu nie próbowali żadnych substancji odurzających i nie mają żadnego punktu odniesienia.\nWeźmy najpierw pod lupę jadłospis samego Pana Kleksa. Czymże to się taki dziwak może żywić? Dwie pastylki na porost włosów i kilka piegów (nawet jeśli dobrze działają na pamięć, rozum i chronią od kataru) to chyba jednak niewiele… Piegi co czwartek dostarcza Profesorowi golarz Filip. Kiedy dostawa ustaje, Pan Kleks marnieje i nie może się na niczym skoncentrować a jego dłonie dygoczą (czyżby był na głodzie? a może to tylko typowy “zjazd” po amfetaminowej euforii i speedzie?)… Zgadzacie się ze mną czy nie, jedno musicie mi przyznać – człowiek na pastylkowej diecie nie jest czymś zwyczajnym. Mało tego, okazuje się że cała Akademia Pana Kleksa zajada się różnymi farbami. Od tych toksycznych oparów faktycznie może im się potem majaczyć… przedmioty i ludzie to się zmniejszają, to znów rosną, unoszą się w powietrzu, przemieniają się w coś innego (np. pompowanie kaczki, szpital chorych sprzętów, psi raj pełen czekolady).\nPan Kleks ma jeszcze jedną cudowną zdolność – potrafi podglądać sny swoich wychowanków. Najpiękniejsze z nich rejestruje na lusterkach przy ich łóżkach. Rano ściera je watką nasączoną kwasem sennym (rzeczywiście niezwykły z niego chemik i lubi zarzucić sobie kwasika), wyciska je do miseczki, suszy na proszek, z którego potem tłoczy pastylki, podawane chłopcom przed snem, by mieli kolorowe sny. Po tych nasennych pastylkach Pana Kleksa chłopcy faktycznie mają odjechane sny. Dość wspomnieć “Adasiowy Sen o 7 szklankach”, który swą estetyką przypomina “Yellow Submarine” Beatlesów, a sam Pan Kleks w okrągłych okularach (stylizowany na znanego z nadużywania narkotyków Johna Lennona) zajada się w nim kwiatkami:\nGdy się kwiatków dobrze najem, grudzień znów się stanie majem…\nPotem jest jeszcze lepiej – pociąg z czajnikiem zamiast lokomotywy; 7 szklanek z deszczem, chmurami i gradem… wreszcie głowa profesora zmienia się w piłkę a jego ciało rozpada się na mnóstwo małych kleksów (wrażenie rozpadania się ciała jest typowym objawem po zażyciu opiatów typu morfina, kodeina, tebaina, narkotyna i papaweryna).\nUlubiony i najczęściej przytaczany przykład niezdrowych zamiłowań Profesora dziwaka to jednak piosenka z “Podróży Pana Kleksa” – “Z pamiętnika młodego zielarza” (napisana zresztą “dla szczęścia ludzkości”). Rozweselające właściwości “zioła” czyli marihuany znane są od wieków. Wielki Pigularz i Święto Pierwszej Pigułki… a do tego “sok z makówki”… Z tego się już nie wymiga 😉\nNarkotyki to zresztą nie jedyna mroczna tajemnica tego Pana. Ale o tym innym razem…\nTagi: Akademia Pana Kleksa, książki dla dzieci, narkotyki\nPrevious: “Zwycięzca”. Dziecięca wersja bestselleru „Wielki Rybak”\nNext: „Mama dookoła świata”. Brakujące ogniwo – Maroko


Wideo: Zakłady kontynuacyjne - SSS\n25.10.2010 autor: magic83\nZakłady kontynuacyjne - SSS\n(7 Głosy) 3977\nWreszcie doczekaliśmy się produkcji niezawodnego trenera strategi short stack. Magic83 przygotował filmik szkoleniowy dla graczy o statusie brązowym na temat zakładów kontynuacyjnych. Filmik składa się z dwóch części: teoretycznej i praktycznej. Gra on na platformie PokerStars na limicie NL 10 $ na stolikach shallow. Zapraszamy.\ncichodajka 26.10.10, 02:14\nstrasznie dochodowa ta strategia\nJakub 26.10.10, 11:50\n@1 Znam osobiście wiele osób, które graja tą strategią i osiągają sukcesy.\nLink który podałeś, nie świadczy o niczym innym, jak o twojej niewiedzy i braku zrozumienia.\nGosuRage 26.10.10, 12:18\nO czyms tam jednak swiadczy...\nPonad 30k rak i na minusie, jakies tam wnioski mozna wysunac...\nGosuRage 26.10.10, 12:25\nTzn w tym przypadku probka jest za mala, ale mowie o ogolnej tendencji.\nCzesto oglada sie filmy jakiegos autora a potem sprawdza nicka na trackerach a tam np 200k rak i krecha w dół. Ludzie chcieliby ogladac filmy graczy wygrywajacych (nie mowie konkretnie o tym filmie) bo jak ogladam czyjas sesje na np nl100 i gosc przegrywa mowiac, ze nie kazda sesja jest na plus a pozniej sparwdzam na jakims trackerze jego staty i widze ze jest lifetime na minusie to co mam sobie mylec ?\ncichodajka 26.10.10, 12:57\nStwierdzenie faktu , poparte dowodami pokazalo moja niewiedze i brak zrozumienia .Ciekawe jaki link mialem podac jak nie trenera grajacego ta starategia na MIKRO limitach pelnych fiszy ( wg trenera).\n#4 Co do statystyk trenerow , ja tylko ostatnio sprawdzilem aphora , bo ktos dal linka przy jego filmiku i to co zobaczylem mnie lekko zaskoczylo.\nJakub 26.10.10, 15:46\n@5 Chodzi mi o to, że znów wywlekane są staty trenerów, które nie są miarodajnym wyznacznikiem ich pokerowych zarobków.\nWiesz o tym dobrze, bo ten temat już nie raz był poruszany.\nGosuRage 26.10.10, 16:04\nW tym filmiku owszem nie sa.\nAle sa inne filmy gdzie na nickach trenerow jest po 200-300k rak i sa na minusie ;)\nNie bede podawal konkretnych nickow bo wiekszosc i tak pewnie wie o kogo chodzi...\nDla mnie osoboscie taka probka jest juz miarodajna i sprawia, ze nie moge miec pewnosci czy przekazywana wiedza jest faktycznie wiedza wartosciowa... no bo jak ktos leci w dol od 300k rak to czy ma prawo nauczac innych?\ncichodajka 26.10.10, 18:01\nProsze mi napisac gdzie sie sie odnisolem do trenera i jego zarobkow ?\njedyne moje stwierdzenie jakie padlo to\n"strasznie dochodowa ta strategia "\nI odnosila sie tylko i wylacznie do samej strategii a nie do trenera , ktory widac ze stosuje to konto pewnie tylko na uzytek PS . Swoja droga ciekawe czy ma inne na ktorym grywa , bo jak tak to nie jest to legalne...ale to tylko daka mala dygresja , mi osobiscie to nie przeszkadza , a jakie stanowisko PS jest w tej sprawie ?\ncichodajka 26.10.10, 18:04\nI jescze jedno temat byl poruszany wielokrotnie , ale nigdy nie bralem tam dyskusji , tylko pobieznie czytalem co inni napisali . I tutaj tez bym nie sprawdzal jego wynikow , tylko chcialem zobaczyc jak sama strategia sie sprawdza .\nChyba kazdy by chcial zeby tu byli wygrywajacy trenerzy , i myslalem ze raczej tylko takich PS przyjmuje... a czytajac to co napisales to chyba sie mylilem. Dziwne dla mnie ze przegrywajacy gracze tutaj sa trenerami, tego sie nie spodziewalem.\nteampoland 27.10.10, 15:35\nswoja przygode z pokerem na PS.com zaczynalem wlasnie od filmow Macka i mimo ze nie gram juz dawno sss to sentyment jest :)\nafajer 31.10.10, 14:16\nmagic83 w 33:40 grasz freeplay z Q9o, trafiasz TPGK przy czym mowisz: "jest niska pula, betuje w pule." - jak bys betowal taka reke na flopie gdyby, dajmy na to bylo o 1 , 2 limperow wiecej ??\nRumak87 05.11.10, 09:40\nz freeplay planujesz reke tak zeby wyciagnac max value i wrzucic staka ;) ilosc graczy tutaj nie robi wiekszego znaczenia\nCichodajka Magic83 gra teraz na PH, na P* prowadzi treningi. A -10BI w 13k handow to nie jest nic niezwyklego.\nSam jestem wygrywajacym graczem na Mikro, i tutaj masz innego SSS po 500k na NL25\nRumak87 05.11.10, 10:00\n#3 Powiec mi gdzie ty widzisz 30k handow ? bo polowa z tego to jest gra SH\nSanczezzo 10.11.10, 08:49\nDokladnie, zreszta co to za probka 30k, nie rozumiem tego zrzedzenia :/\nmagic83 17.02.11, 11:27\ncelem naszego betowania z dobra reka jest zawsze ochrona tej reki i wyciagniecie z niej maksymalnego zysku, dlatego musimy dobierac bet tak aby zrownowazyc oba te czynniki.\nW tym przypadku uderzamy w pule bo jest mala i jaki kolwiek inny bet nic by nam nie dawal (nie chronil by reki ani nie generowal zysku), w przypadku gdyby bylo 2-3 limperow i pula byla by wyzsza bet w 2/3 pota wydaje sie miec sens\nEliasz55 23.02.11, 03:43\nMożecie przestać podpisywać "Wreszcie coś tam coś tam SSS, długo oczekiwany (...)" Bo od 3 lat piszecie WRESZCIE :P\nEliasz55 23.02.11, 04:01\nCzemu ten filmik jest podpisany Magic83, skoro nie on go prowadzi... Inny głos i inny sposob gry. Może mi to ktoś wytłumaczyć?\nSorki za spam, ale nie można edytować.\nfilipCMpl 24.02.11, 11:51\n@17 jak to nie magic83? przecież to on, głos i wszystko się zgadza.\n@16 zazwyczaj właśnie tak jest, bo SSS nie puszczamy zbyt często, :)\ntonyrw 19.03.11, 11:33\nmagic 37min masz tam dwie 88 middle pare mówisz bo nie zrozumiałem jakby był As to byś nie cbetował, czy po jego raisi bys odpuscil (jakby byl A)\nbo z K mówisz za nie odpuszczasz


Wiosna powoli już puka do naszych bram, zakwitają pierwsze pąki na drzewach, a to oznacza, że będzie ona coraz bardziej widoczna nie tylko za oknami, lecz także w naszym centrum rozrywki dla dzieci. W Sali zabaw dla dzieci Inca Play marzec, jak i każdy inny miesiąc...\nTanecznym, karnawałowym krokiem przeszliśmy przez styczeń i rozpoczynamy kolejny miesiąc! Luty szykuje się równie ekscytująco co styczeń, ponieważ przygotowaliśmy dla Was następne, magiczno-taneczne niespodzianki! W centrum rozrywki dla dzieci nieprzerwanie dbamy o...\nZ pełnym animuszem po zabawie sylwestrowej chcielibyśmy razem z Wami przywitać nowy, 2022 rok! Oby obfitował on w wiele radości, miłości. Mamy nadzieję, że wszystkie życzenia, postanowienia się spełnią. My również mamy w stosunku do Was pewną obietnicę – że jak...\nCzujecie już Magię Świąt? My ledwo zdążyliśmy ochłonąć po naszych 17 urodzinach, a już śmiałym krokiem wchodzimy w sezon świąteczny!... nie da się ukryć, jest to jeden z najpiękniejszych okresów w roku. Nasze Centrum rozrywki dla dzieci zostało już przepięknie...\nZ czym kojarzy Wam się listopad? Z zimnem, chłodem i nie wyściubianiem nosa spod koca lub kołdry? Mamy nadzieję, że od teraz kojarzyć się będzie z wizytą w Sali zabaw dla dzieci Inca Play, która w listopadzie obchodzić będzie swoje 17 urodziny! A za rok Inca Play...\nJak ten czas szybko leci! Dopiero co przyjmowaliśmy dzieci na turnusy wakacyjne, a tu już chłodno przywitał nas październik! U nas jednak nie ma chłodu, a wręcz gorąca atmosfera na samą myśl, ile będzie się działo w kolejnym miesiącu! Nie zatrzymujemy się i nadal...\nWitamy Was we wrześniu kochani! Mamy ogromną nadzieję, że Wasze wakacje były udane, że odpoczęliście i naładowaliście baterie, za wszystkich uczniów trzymamy mocno kciuki i życzymy Wam powodzenia w nowym roku szkolnym😊 Wakacje dobiegły końca więc czas na...\nCentrum rozrywki dla dzieci Inca Play - zapraszamy: wszystkie chętne dzieci oraz rodziców do przyjeżdżania na wspaniałą, niezapomnianą zabawę przez cały tydzień, od poniedziałku do niedzieli w godzinach 11:00 – 20:00 od poniedziałku do piątku oraz 10:00 – 20:00 w...\nDrodzy klienci Inca Play! Niestety nie mamy dobrych wieści na najbliższy czas. W dalszym ciągu pozostajemy zamknięci do odwołania. Jest nam niezmiernie przykro, że nie możemy wspólnie spędzać przedświątecznych chwil na fantastycznej zabawie. Warto wspomnieć, że w...\nKochani klienci Inca Play, Przychodzimy do Was z bardzo przykrą informacją.W związku z wejściem Warszawy do strefy czerwonej w najbliższym czasie sala zabaw dla dzieci będzie nieczynna, do odwołania. Kawiarnia dla dzieci i dorosłych Inca Cafe - będzie otwartaPON-PT...\nWitajcie drodzy klienci Inca Play w jesiennym październiku! Za nami wrzesień i nowy rok szkolny. Mamy nadzieję, że pierwsze dni szkoły Waszych dzieci były radosne i teraz z nową energią i zapałem wrócili do nauki z rówieśnikami. 😊 Jeśli nie macie planów na...\nSala zabaw Inca Play dla dzieci to 1500m2 przepełnionych rozrywką. Na naszej powierzchni znajduje się mnóstwo unikatowych atrakcji. Na wyróżnienie zdecydowanie zasługują atrakcje z wesołego miasteczka, które w Polsce spotkacie tylko i wyłącznie u nas. To co należy...\nWitajcie drodzy klienci Inca Play. 😊 Za nami wakacje, dni zaczynają się robić coraz krótsze, a wieczory dłuższe. A wrzesień to przede wszystkim czas powrotu do nauki! Mamy nadzieję, że wszystkie dzieci będą z radością chodzić do szkoły i się uczyć. A w wolne...\nDrodzy klienci Inca Play! Zapraszamy do wspólnej, rodzinnej zabawy! Lipiec powoli dobiega końca, a przed nami słoneczny sierpień! Jeśli nadal nie macie planów na to, jak spędzić wolny czas z dziećmi to centrum zabawy Inca Play stoi dla Was otworem! 😊 Nasza...\nZa nami ciepły czerwcowy miesiąc, a przed nami cudowny wakacyjny lipiec! Jeśli jeszcze nie macie planów na lato nic straconego! Zapraszamy wszystkich klientów do wspólnej, bezpiecznej zabawy w centrum rozrywki dla dzieci Inca Play. 😊 Drodzy klienci Inca Play....\nKochani klienci Inca Play. Mamy dla Was bardzo dobrą wiadomość! Już od 6 czerwca zapraszamy ponownie do naszego centrum rozrywki dla całej rodziny Inca Play! 😊 My nie możemy się już doczekać, aby powitać Was wszystkich i całą ekipą dokładamy wszelkich starań,...\nOtwieramy Inca Play!\nW DNIU 06.06.20r. OTWIERAMY SALĘ ZABAW DLA DZIECI INCA PLAY! Dla Wspólnego bezpieczeństwa: - usunęliśmy kulki z baseniku oraz trudne do dezynfekcji zabawki i elementy takie jak miękkie klocki, pianki - dezynfekujemy powierzchnie sali przed otwarciem i podczas przerwy...\nDrodzy klienci Sali zabaw dla dzieci oraz kawiarni dla rodziców i dzieci Inca Cafe Z przyjemnością informujemy, że nasza kawiarnia została ponownie otwarta! Serdecznie zapraszamy na świeżo parzoną kawę z Manufaktury Kawy oraz soki i napoje. Przygotowaliśmy również...\nNasi kochani klienci! Jak doskonale wiecie, każde centrum rozrywki dla dzieci jest zamknięte do odwołania – nasze również. Jest nam niezmiernie przykro, że nie możemy podarować Wam odrobiny rozrywki na naszej Sali zabaw. Lecz Wasze bezpieczeństwo jest dla nas kwestią...\nDrodzy klienci naszej Sali zabaw dla dzieci! zgodnie z zaleceniami Głównego Inspektora Sanitarnego, od 13 marca 20r. do odwołania nasza sala zabaw dla dzieci będzie zamknięta. Wszelkie zaplanowane przyjęcia urodzinowe, zajęcia dodatkowe- zostaną przełożone na inne...\nKolejny event za nami 🙂 Dziękujemy serdecznie za tak liczne przybycie i chęć wzięcia udziału w naszym wydarzeniu. Kochane panie, mamy nadzieje, że spędziłyście dobrze czas w naszym centrum rozrywki dla całej rodziny oraz że to co dla Was przygotowaliśmy spełniło...\nWarsztaty w Inca Play\nPoszukujecie ciekawych zajęć dla dzieci w Warszawie? Czy zastanawiacie się jak spędzać czas wolny całą rodziną? Warsztaty w Sali zabaw dla dzieci Inca Play to odpowiedz na zapytania i prośby naszych klientów. Aby oferta Sali zabaw dla całej rodziny była kompletna...\nKiedy: 08.03.2020r. Godzina: 13-17 Jak w każdym miesiącu centrum rozrywki dla całej rodziny zaprasza do wspólnej rodzinnej zabawy! Drogie Panie ! 8 marca to Wasze święto więc będzie nam bardzo miło jeśli postanowicie się wybrać wspólnie ze swoją pociechą ale i całą...\nWitamy w marcu, Wiosna zbliża się do nas wielkimi krokami ") Czy czujecie już wiosenną aurę i przypływ energii ? Drodzy klienci, serdecznie zapraszamy Was do wspólnej zabawy w naszym centrum rozrywki dla całej rodzinyhttps://incaplay.pl/poznaj-nas/. W marcu jak w...\nDni Cukiernika – podsumowanie\nKochani!Kolejne wydarzenie za nami ! dziękujemy za tak liczne przybycie i chęci do udziału we wszystkich atrakcjach jakie dla Was przygotowaliśmy, mamy nadzieję że spędziliście wspaniale ten czas :)Podczas wydarzenia mieliście okazję spróbować przepysznych tajskich...\nKiedy: 22.02.20r. / 23.02.20r. Godz: 13-17 W Sali zabaw dla dzieci Inca Play jak co miesiąc planujemy kolejne wydarzenie. Luty każdemu zapewne kojarzy się z TŁUSTYM CZWARTKIEM, My bardzo uwielbiamy piec ciasta, pączki i inne słodkości, dlatego organizujemy dni Małego...\nKochani, mamy dla Was wspaniałą wiadomość ! W listopadzie obchodziliśmy swoje 15. urodziny. Podczas tego wydarzenia poinformowaliśmy wszystkich o naszej stałej akcji charytatywnej- "KUPUJĄC- POMAGASZ" - 1% przychodu z biletów całodziennych nasza Sala Zabaw dla dzieci...\nLuty to okres ferii zimowych, zatem mamy nadzieję, że spędzimy ten czas wspólnie na najlepszej zabawie! Inca Play czyli sala zabaw dla całej rodziny to jedno z niewielu takich miejsc w Warszawie, gdzie rodzice mogą przywrócić wspomnienia dziecięcej beztroskiej zabawy,...\nChcielibyśmy Was serdecznie zaprosić na kolejne wydarzenie: DZIEŃ BABCI I DZIADKA W INCA PLAY Kiedy: 19.01.20r. Godz. 13:00-17:00 Jak wiecie w styczniu obchodzony jest dzień babci i dziadka, nie mogliśmy przejść obok tego święta obojętnie. Dlatego w Sali zabaw dla...\nKochani klienci, W imieniu całego zespołu Sali zabaw Inca Play chcielibyśmy serdecznie podziękować za wspólnie spędzony rok 2019! Wiele wyzwań za nami, ale jeszcze więcej przed nami 🙂 Podsumowując poprzedni rok jesteśmy bardzo szczęśliwi, że tak licznie nas...\n15 URODZIN INCAPLAY!W dniach 16 i 17 listopada nasza sala zabaw dla całej rodziny hucznie świętowała swoje 15 urodziny!Dla naszych gości zaplanowaliśmy mnóstwo atrakcji, bawiliśmy się wspaniale! Dziękujemy za Wasz udział i towarzystwo. Drodzy klienci, to wszystko dla...\nKochani klienci serdecznie dziękujemy Wam za cały rok, dziękujemy ze jesteście z Nami! Grudzień to wyjątkowy czas, pełen refleksji… to czas rodzinny i wyjątkowy 🙂 A czy czujecie powoli magię świąt? My zdecydowanie tak! Nasza sala zabaw dla dzieci przybrała już...\nUwaga! Zmieniamy godziny otwarcia sali zabaw w grudniu: Kiedy? Godziny otwarcia 30.11 od 15:00 do 21:00 1.12 do 16:00 5.12 do 16:00 7.12 od 15:00 do 21:00 8.12 zamknięte 14.12 od 15:00 do 20:00 24-26.12 zamknięte 31.12 od 11:00 do 17:00 1.01 zamknięte Za utrudnienia...\nW dniach 16,17.11.19r. w centrum rozrywki dla dzieci i dorosłych Inca Play będziemy hucznie świętować swoje 15 urodziny! Będzie nam bardzo miło, jeśli zechcecie do nas dołączyć 🙂 Jesteśmy bardzo wzruszeni i chcieliśmy przede wszystkim podziękować Wam kochani...\nTo był dopiero Meksyk!W dniu 27 października 2019 roku w naszym centrum rozrywki dla całej rodziny Inca Play odbyła się halloweenowa impreza w stylu meksykańskim. Działo się dużo! Moc atrakcji czekała na naszych najmłodszych klientów, a także na ich rodziców...\nUwaga! 17 października skrócone godziny otwarcia\nSzanowni państwo! Informujemy, że w czwartek 17 października działamy w skróconych godzinach: do 14:00. Za utrudnienia przepraszamy.\nBack to school w Inca Play\nW pierwszy weekend września w Sali zabaw dla dzieci Inca Play dużo się działo  Dziękujemy wszystkim uczestnikom naszego eventu „Back to school” za liczne przybycie oraz za aktywny udział we wszystkich atrakcjach które dla Was zorganizowaliśmy. Podczas wyżej...\nPaździernik ma swoje uroki :)Złota polska jesień – zgadzacie się z tym określeniem? Jak każda pora roku ma ona swoje wyjątkowe uroki. Na drzewach pojawiają się miedziane liście, wieczory stają się dłuższe. Jesień zwiastuje ogromną zmianę w życiu dorosłych i dzieci. Na...\nTorty urodzinowe: Wnoszenie własnego tortu tylko za podpisaniem oświadczenia.Kliknij tutaj, aby wybrać wymarzony tort urodzinowy dla swojego dziecka!Torty "Nie jestem z cukru": Kliknij tutaj, aby wybrać wymarzony tort urodzinowy dla swojego dziecka! *bez glutenu*opcje...\nWakacje za nami, czas rozpocząć nowy rok szkolny. Chcielibyśmy przede wszystkim bardzo podziękować naszym wspaniałym gościom, że podczas wakacji tak licznie odwiedzaliście salę zabaw Inca Play. Wakacje to był cudowny czas, dziękujemy, że byliście i jesteście z nami!...\nWakacje trwają, ale My już teraz chcielibyśmy zaprosić na wrześniowe wydarzenie: uroczyste rozpoczęcie roku szkolnego! Powrót do szkoły to wspaniały pretekst aby spędzić czas na wspaniałej zabawie! Sala zabaw Inca Play i CH Blue City łączą swoje siły- dlatego nie ma...\nAch, jak cudownie! Wakacje już się zaczęły, część z Was wyjechała już na zasłużone urlopy, a część dopiero czeka by oddać się leniuchowaniu i odpoczynku od codziennych obowiązków służbowych. Bez względu na to, na jakim etapie jesteście to informujemy, że w czasie...\nW niedzielę 17 marca w godzinach 13:00 – 17:00 odbyła się w naszej sali zabaw ciekawe wydarzenie – Dzień Zdrowia, podczas którego przygotowaliśmy dla naszych gości dużo niespodzianek. Ale zanim o samych niespodziankach, chcielibyśmy wyjaśnić, skąd wziął się taki...\nMiędzynarodowy Dzień Lasu w Inca Play!\nZ okazji Międzynarodowego Dnia Lasu mamy dla Was pewną niespodziankę! Tak jak wszystkim wokoło, tak również nam zależy na świeżym powietrzu i czystych lasach. Dlatego przygotowaliśmy dla Was konkurs. Jeżeli Twoje dziecko chodzi do przedszkola lub szkoły, to zbierz...\nJak co miesiąc, spieszymy do Was z porcją nowości, nad którymi nieustannie pracujemy, by urozmaicić Wam pobyt w najlepszej sali zabaw dla dzieci, jaką jest Inca Play! 😊 Tym razem z okazji marca i zbliżającej się wiosny, przygotowaliśmy mnóstwo atrakcji, które...\nKolejna nowość w Inca Play!\nOd niedawna w jednej z naszych salek urodzinowych, UL macie możliwość znaleźć specjalną instalację, przygotowaną specjalnie dla nas. Songboard, bo o nim mowa, to specjalna ścianka, na której umieściliśmy 242 obrotowe, dwukolorowe kulki, przy obracaniu których możemy...\nJak ten czas szybko leci! W listopadzie otwieraliśmy nową salę po kilkumiesięcznej budowie od podstaw, a już przywitał nas luty w iście zimowym stylu – mroźnie i śnieżnie 😊 My się jednak pogodą nie przejmujemy i szykujemy dla Was kolejne nowości w sali zabaw...\nDopiero pisaliśmy o urlopowym wypoczynku i rekreacji, a już nastał wrzesień. Czy tylko nam wakacje minęły tak szybko? Niestety, często jest tak, że wszystko, co dobre, szybko się kończy. Często, ale nie zawsze! Tak jest w tym przypadku, ponieważ każdy kolejny miesiąc...\nJak ten czas szybko leci… Jesteśmy już na półmetku wakacji. Część dzieci wróciło już z wypoczynku, a część dopiero będzie wybierać się na długo wyczekiwany relaks. W sali zabaw dla dzieci Inca Play cały czas pracujemy pełną parą, żeby jak najszybciej przygotować Wasze...\nCzerwiec to przepiękny miesiąc, w którym dzieci mają swoje święto Międzynarodowy Dzień Dziecka. Wyjątkowo w tym roku, ze względu na nasz nowy projekt, nie będziemy mogli go obchodzić w Sali zabaw Inca Play, ale już dziś zapraszamy Was serdecznie 3 czerwca na event z...\nPożegnaliśmy Kwiecień…miesiąc bardzo szczególny, bo to właśnie w kwietniu Inca Play Sala Zabaw dla dzieci w Warszawie zawiesiła swoją działalność. Na jakiś czas znikamy z naszymi aktywnościami w Sali zabaw, ale nie obawiajcie się spotkamy się na różnych...\nZapraszamy Was do obejrzenia krótkiego reportażu z naszych poczynań demontażowych Sali zabaw. Łezka kręci się w oku, ale obiecujemy, że nowe miejsce jeszcze bardziej przypadnie Wam do gustu. Nie zabraknie tego co u nas uwielbiacie czyli atrakcji Sali...\nKwiecień to miesiąc absolutnie przełomowy! Nasza Sala Zabaw Inca Play w Warszawie to miejsce, które cieszy się ogromnym zainteresowaniem, mamy też coraz bardziej wymagających Klientów. Dlatego idąc z duchem czasu postanowiliśmy specjalnie dla Was przejść totalną...\nCzęść z Was pamięta te wszystkie zmiany, pewnie dziś już jesteście w liceum albo na studiach. Cieszymy się, że już ponad 12 lat możemy sprawiać Wam radość i spełniać Wasze dziecięce marzenia. Sala Zabaw Inca Play przez cały czas się rozwija, przebudowuje,...\nPromocja – 200 zł na przyjęcie urodzinowe!\nTakiej promocji w Inca Play jeszcze nie było! Spełnij tylko dwa warunki, aby zyskać 200 zł rabatu na salkę urodzinową! Zrób rezerwację i wpłać zadatek na imprezę do końca lutego (od 10.02 do 28.02.2018 r.). Zorganizuj przyjęcie do końca marca, a otrzymasz salkę...\nKarnawał w Inca Play\nJuż w najbliższą niedzielę finał tegorocznego karnawału w Inca Play! O 13:00 rozpoczniemy naszą imprezę pokazem tanecznym grupy ze szkoły tanecznej Egurrola Dance Kids! Przygotowaliśmy dla Was animacje taneczne z instruktorami Egurrola Dance Studio, konkursy z...\nDrodzy Klienci! Otwieramy nasze dobre serca dla Natalki! Natalka zachorowała na nowotwór mózgu Glejaka IV stopnia i potrzebuje zagranicznego leczenia! Liczy się każda złotówka! Już w najbliższą sobotę organizowany jest bieg charytatywny dla Natalki w...\nDrodzy Klienci, Z przyczyn od nas niezależnych termin imprezy karnawałowej uległ zmianie. Bal odbędzie się 11.02.2018 roku. W zamian za to szykujemy dla Was niesamowite atrakcje! 🙂 Szczegóły imprezy podamy niebawem. Za utrudnienia przepraszamy!\nNowy Rok to czas postanowień, deklaracji i dodatkowej energii, która towarzyszy nam wraz z nadejściem nowych wyzwań. Nie inaczej będzie w Inca Play! Naszym postanowieniem na przyszły rok jest by dostarczać naszym Klientom jeszcze więcej zabawy i radości! Już w...\nInca Play życzy wszystkich spokojnych i pogodnych Świąt Bożego Narodzenia! Radosnych chwil spędzonych w gronie rodzinnym oraz dużo pozytywnej energii w nadchodzącym roku!\nGodziny otwarcia kawiarni Inca Cafe\nSzanowni Klienci, W okresie 27-29.12.2017 kawiarnia Inca Cafe będzie czynna od godziny 11:00. Za utrudnienia przepraszamy.\nSzanowni Klienci, W dniu 16.12.2017 sala zabaw czynna jest od godziny 16:30 17.12.2017 strefa malucha i kawiarni czynne będą od 15:00 24.12.2017 sala zabaw nieczynna 31.12.2017 sala zabaw czynna do 15:00 Za utrudnienia przepraszamy.\nSzanowni Państwo, W dniu dzisiejszym nasza strefa malucha jest nieczynna. Za utrudnienia przepraszamy.\nSzanowni Klienci, Prosimy o zapoznanie się ze zmianami w godzinach otwarcia naszej sali zabaw. Za utrudnienia przepraszamy.\nSzanowni Klienci, W dniu 2 grudnia Inca Play będzie nieczynna. W dniu 3 grudnia Strefa Malucha będzie czynna od godziny 15:00. Za utrudnienia przepraszamy.\nJuż 9 grudnia zawita do nas ktoś kogo dzieci kochają najbardziej: Święty Mikołaj! W godzinach 13:00-17:00 czekają na Was świąteczne atrakcje! zdobienie pierników ozdoby i kartki świąteczne bitwa na śnieżki konkursy z nagrodami wspólna zabawa z Mikołajem Wszystko w...\nRoztańczony Dzień w Inca Play!\nZapraszamy na niezwykle roztańczony dzień w Inca Play! Już 18 listopada w godzinach 13:00-17:00 będziemy tańczyć w rytmie hip hopu oraz tańca nowoczesnego! Doświadczeni instruktorzy z Egurrola Dance Studio wprowadzą Was do szalonego tanecznego świata, w którym...\n11 listopad – nieczynne\nSzanowni Klienci, Informujemy, że w dniu 11 listopada 2017 roku sala zabaw Inca Play będzie nieczynna. Zapraszamy 12 listopada w niedzielę od godziny 10:00 do 20:00! 🙂\nKonkurs „Moja wymarzona sala zabaw” przedłużony!\nW związku z przeprowadzonym konkursem przez firmę Magic City Sp. Z o.o. zatytułowanym „Moja wymarzona sala zabaw”, w którym do wygrania są nagrody pieniężne dla placówek publicznych jesteśmy zmuszeni przesunąć rozstrzygnięcie konkursu do 23 marca 2018 roku. Powodem...\nZima zbliża się wielkimi krokami, jednak w sali zabaw dla dzieci Inca Play zupełnie tego nie odczuwamy! Od początku miesiąca rozgrzewamy naszymi promocjami i imprezami, które zostały przygotowanie specjalnie dla Was 🙂 Rozpoczynamy od specjalnej promocji urodzinowej:...\nKARTA DRINKÓW Cena 8 zł Multiwitamina: sok pomarańczowy, sok ananasowy, sok jabłkowy, syrop z marakui, owoce Bananowy song: sok bananowy, sok z czarnej porzeczki, owoce Zachód Słońca: sok pomarańczowy, syrop z granatu, owoce Rafaello: mleko, syrop...\nInca Play szykuje ogromną niespodziankę dla wszystkich placówek publicznych! Już we wrześniu rusza konkurs, w którym do wygrania będą nagrody pieniężne! W konkursie może wziąć udział 8-osobowa grupa reprezentująca placówkę publiczną! Co trzeba będzie zrobić?...\nWrzesień w Inca Play!\nPo okresie wakacyjnym sala zabaw dla dzieci Inca Play wraca z pełną energią, pomysłami oraz niespodziankami! Przygotowaliśmy sporo nowości zarówno dla naszych najmłodszych Klientów, jak i tych nieco starszych. By łatwiej było powrócić do szkolnych ławek, w weekend 2-3...


Technologia - SEOKatalog - nowoczesny katalog stron www\nSzczegóły strony tech.money.pl:\nSłowa kluczowe: hi-tech, technologia, technologie, tech\nPodlinkuj stronę tech.money.pl:\nPojęcie wszystkich zasad związanych z księgowością jest niezwykle ciężką sprawą. Jednak, każda osoba, która chce osiągnąć sukces i stać się w pełni profesjonalnym księgowym, by móc pracować w jakiejś dużej firmie, lub biurze rachunkowym, musi tego dokonać. Pytania o różnego rodzaju podatki, znajdziesz z pewnością na egzaminie na księgowego. Testy dla księgowych, to niestety rzadkość w sieci. Wyjątek stanowi to wyjątkowe miejsce certyfikat-ksiegowy.pl. Zapraszamy wszystkie osoby, które ubiegają się o status księgowego, znajdziecie tu testy, wraz z ich rozwiązaniami.\nKid-Eco jest producentem największej, dostępnej na rynku serii zabawek tekturowych. Zabawki z tektury nadaje się do zorganizowanych zabaw grupowych ale przede wszystkim stanowi przestrzenną formę dającą pełną swobodę dziecięcej ekspresji!\nKażdy model składa się z płaskich elementów łatwych do złożenia i rozłożenia, pakowanych w trwałe pudło umożliwiające wygodne przechowywanie.Zabawki Kid-Eco dostępne są w czterech kolorach.\nZabawa rozpoczyna się po otwarciu pudła z tekturowymi elementami, które z pomocą rodziców składane są w duży, przestrzenny model. Wspólna praca daje wiele radości i wzmacnia wyjątkową więź malucha z opiekunami. Złożony model zachęca do plastycznej twórczości i stymuluje kreatywne myślenie. Malowanie i dekorowanie zapewnia godziny wspaniałej zabawy rozwijając jednocześnie zdolności artystyczne i sprawność manualną dziecka.Zabawki Kid-Eco tworzą idealną scenografię do zapewnienia grupowych zabaw w odtwarzanie ról i wcielanie się w ulubione postacie, pobudzając wyobraźnię uczestników.\nG Pisanie prac inżynierskich transport warantuję pomoc w pisaniu prac magisterskich, licencjackich i inżynierskich. Zajmuje się tworzeniem opracowań, które mogą posłużyć jako doskonały materiał wyjściowy do napisania własnej pracy - prace magisterskie, dyplomowe i prace licencjackie oraz inne opracowania. Mój portal świadczy usługi dla przedsiębiorstw - są to w głównej mierze analizy, jak i osób prywatnych. W Internecie jest wiele podobnych ofert na temat pisania prac dyplomowych, lecz na tej stronie znajdziesz bezpośredni kontakt z osobą, która samodzielnie pomoże ci w napisaniu pracy. Doświadczenie, czas i stały kontakt. Moja oferta jest wyjątkowa, bo sam piszę opracowanie i masz przez to kontakt z osobą kompetentną i zorientowaną. Doświadczenie w tego rodzaju pomocy pozwala mi na ścisły kontakt i szybkie zaradzenie przeszkodom przed dokończeniem procesu pisania pracy. Jeśli szukasz bezpośredniego kontaktu do doświadczonego redaktora, odwiedź moją stronę. Prac może także składać się ze specyfikacji tabel, ilustracji oraz wzorów plus skróty oraz oznaczenia. Pisanie prac inżynierskich logistyka\nNikomu nie musimy chyba nawet wspominać o tym, że w internecie możemy kupić obecnie praktycznie wszystko - w tym również i różne książki. Robienie związanych z tym zakupów właśnie przez internet może być świetną propozycją dla każdego z nas, bowiem istniejące obecnie księgarnie internetowe nierzadko mogą nam zaoferować dużo szerszy wybór produktów, niż te zwyczajne. Bez żadnych wątpliwości możemy powiedzieć, że nie ma praktycznie żadnego znaczenia to, jaka dokładnie literatura akurat jest nam potrzebna - w sieci i tak zawsze będziemy mogli ją znaleźć. Jak już powiedzieliśmy wcześniej, właściwie każda księgarnia jaka tutaj działa może nam zazwyczaj zaoferować o wiele większy wybór niż to, z czym spotkamy się przy tradycyjnych sklepach tego typu. Ponadto taka księgarnia wysyłkowa siłą rzeczy oferuje nam o wiele wygodniejszą formę zakupów, gdyż jakiekolwiek zamówione produkty zostaną dowiezione prosto pod nasze drzwi.\nW ofercie naszego serwisu edukacyjnego jest również wsparcie w opracowywaniuprzykładów rozpraw naukowych. Pod pojęciem tym rozumiemy merytoryczną pomoc ze strony mentora, któremu przydzielone zostało dane zlecenie. Nie zajmujemy się przerabianiem gotowych już prac, lecz na potrzeby naszego Klienta piszemy po prostu nowe. Tworzymy opracowania zgodnie z wymogami prac naukowych. Przygotowujemy teksty będące przykładami opracowań naukowych, które mogą stanowić dla innych pomoc w przygotowaniu ich prac magisterskich. Służymy pomocą w napisaniu planu pracy. Nasza oferta, jeśli chodzi o pisanie prac jest bardzo obszerna. Zajmujemy się ponadto gromadzeniem materiałów potrzebnych do napisania tekstu oraz dokonujemy poprawy merytorycznej i językowej. Nasze mocne strony to fachowość i terminowość. Z Klientem jesteśmy w kontakcie przez cały czas, czyli od chwili przyjęcia zlecenia do realizacji, aż po ostatnią poprawę pracy. Nasza pomoc dotyczy przede wszystkim tekstów w języku polskim i niemieckim. Istotne są także różnorodne naukowe dyscypliny, w których specjalizują się nasi pracownicy i którzy ciągle doskonalą swoje umiejętności w danej specjalizacji. Tłumaczenie niemiecki to niewątpliwie nasza specjalność. Dokonujemy bowiem tłumaczeń przeróżnych tekstów.\nMając firmę transportową powinieneś zdawać sobie sprawę, że kierujący samochodami dostawczymi powodują najwięcej wypadkówna drodze. Nie tylko narażając swoje stronie, ale również markę firm trasportowych. Zwiększenie świadomości kierującego oraz sprawdzenie jego możliwości powinno stać się zadaniem priorytetowym w Twoim zakładzie. Dbasz o jego zdrowie oraz... nie pomagasz firmom tworzącym auta autonomiczne. Dlatego powinno się skorzystać z kursów doszkalających organizowanych przez szkołę doskonalenia techniki jazdy. Twoi kierowcy nauczą się panowania nad samochodem w trudnych warunkach podczas jazdy. Jest to potrzebne dla nich samych jak również dla innych korzystających z dróg. Nabyte podczas nauki umiejętności pomoga w zapanowaniu nad pojazdem w niebezpiecznych sytuacjach podczas jazdy.


Miejsca zapomniane | Polfoto\n← Nikon Small World\nPosted on 24 lutego, 2014 | Dodaj komentarz\nJuż jutro we wrocławskiej Galerii Za Szafą Dolnośląskiego Okręgu ZPAF odbędzie się wernisaż wystawy Sławomira Tobisa „Miejsca zapomniane”.\nAutor wystawy jest założycielem Inicjatywy Artystycznej Fine-Print-Photo, początkowo interesował się klasycznym krajobrazem i fotografią podróżniczą oraz eksplorował możliwości materiałów odwracalnych, m. in. poprzez serie udźwiękowione i diaporamę. Od 2008 roku prowadzi wieloletni projekt fotograficzny i organizuje ogólnopolskie spotkania fotograficzne pod wspólnym hasłem „Opowieści z pogranicza”, których efektem są wystawy prezentowane między innymi podczas Fotofestiwalu w Łodzi czy Biennale Fotografii w Poznaniu. Jego „Miejsca zapomniane” to całkiem zwyczajnie i po prostu miejsca, o których ktoś zapomniał. Mówi się, że są to miejsca zapomniane przez czas. Szybko zamazuje on pamięć o ludziach i wydarzeniach, związanych z tym miejscem. Warto zastanowic się czy w przypadku wystawy Sławomira Tobisa lepiej użyć tytułu „Miejsca opuszczone”. Nie nie brzmi on jednak dobrze.\nW Polsce na opuszczone domostwa czy wręcz wyludnione wsie najczęściej można trafić na terenach Bieszczad i Beskidów. W czasie wędrówek po górach nagle las przechodzi w zarośnięty sad w którym zauważyć można ślad po dawnym fundamencie domu. Sporo „miejsc zapomnianych” jest na tzw. ziemiach odzyskanych. Nieopodal Bornego Sulinowa, w województwie zachodnio-pomorskim jest nawet „Miasto Duchów” które jest systematycznie wyburzane a gruz wykorzystywany do budowy dróg.\nNa zdjęciach Tobisa niskie mury domów są niemal w zupełności ukryte wśród zieleni. Widzimy resztki fundamentów czasami można natknąć się inskrypcje mówiące o ludziach którzy wybudowali domostwo i mieszkali w nim w zamierzchłej, zapomnianej przeszłości. Wnętrza mogły zawierać zachowane sekrety pradawnych czasów. Czasami na zachowanych ścianach można zobaczyć instrypcje i ślady sztuki artystycznej z czasów zbyt odległych, by można je sobie wyobrazić. Mamy więc do czynienia z intensyfikacją środka, jakim jest czas w fotografii. Przestaje on tutaj być „decydującym momentem”. Nabiera znaczenia formalnego, ponieważ – w służbie syntezy – prowadzi jednocześnie do osiągnięcia efektów formalnych, ważnych dla wyrażenia treści, które dotykają aspektów egzystencjalnych.\nWystawa będzie czynna do 23 marca 2014.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Wystawy i oznaczony tagami Dolnośląski Okręg ZPAF, Galerii Za Szafą, Miejsca zapomniane, Opowieści z pogranicza, Sławomir Tobis. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Łysienie plackowate (łac. alopecia areata) - doctormed.pl\nŁysienie plackowate (łac. alopecia areata) – choroba skórna o nieustalonej dotąd etiopatogenezie. Dotyczy 2% pacjentów zgłaszających się do dermatologa. Z uwagi na częste występowanie długotrwałego i rozległego wyłysienia, łysienie plackowate może doprowadzać do poważnych zaburzeń psychologicznych, spowodowanych brakiem akceptacji swojego wyglądu. Łysienie plackowate cechuje się występowaniem przejściowych lub trwałych ognisk wyłysienia, w obrębie których skóra nie jest zapalnie zmieniona.\nDieta wątrobowa – co wolno jeść, a czego nie?\t223779\t2016-03-18T15:51:11+0000\nBól kolana – torbiel Bakera\t121495\t2016-03-15T14:23:58+0000\nPochwa (anatomia człowieka) – budowa\t82282\t2016-03-18T15:55:55+0000


##### Randkowe gry online na iPhonea – Najlepsze aplikacje i serwisy randkowe | Komórkomania.pl.\nBlog Home » Randkowe gry online na iPhonea\nTinder Select. Tak nazywa randkowe gry online na iPhonea specjalna wersja popularnej aplikacji, która dostępna jest dla wybranych. Zamrożone zostaną również statystyki. Jeżeli lubicie Avengersów i gry typu MOBA, to mamy dla was świetną. Znamy specyfikację komputera, na którym odpalono grę na E3. W wielu. Wszystkie aplikacje dla iPhonea, iPada i iPoda Touch z App Store musiały.\nProces. Podobnie jest, gdy umawiacie się na grę w celne stany zjednoczone i kompletujecie drużynę.\nW wydanej na ośmiobitowe platformy grze cała zabawa polegała na. Randkowy dla kobiet z gorącymi kobietami córki przyjaciółki przyjaciółki pijane. Wyciekły dane z popularnych aplikacji randkowych. Szef resortu cyfryzacji. Wyciekły dane z popularnych aplikacji randkowych. Reigns: Her Majesty, w której rozgrywka przypomina aplikację randkową Tinder. Szorstkie randkowe porno serwisy gejów, o randkowymi filmy!\nPrzyzwyczailiśmy się, że portale randkowe są jak giełda ludzi. Najciekawsze gry RPG w 2020 roku - 10 produkcji, na które warto czekać. Robert Lewandowski nie znalazł randkowe gry online na iPhonea w Jedenastce Roku w grze FIFA 20. Jak sprawić by przestawił program motywacyjny randek dla iphonea jak poprosić o szczęśliwe.\nJak doskonale wiecie, Apple zamierza zamknąć na kilka dni swój sklep dla developerów. Z Internetu korzystamy coraz częściej i coraz dłużej, wliczając w nw oczywiście ogromną liczbę usług online.\nNajlepsze Kasyno online i gry hazardowe. Aplikacja zawiera. Nigdy wcześniej nie grałem w grę online.\nFlirciku online. Weekendowy Zestaw Gier i Aplikacji: Bridge Builder Simulator, A Call From. Dzięki Heyway nie trzeba. Jak ustawić piosenkę jako dzwonek iPhonea? Gry online to jedna z popularnych aktywności dzieci i młodzieży online. Trzecioosobowa gra RPG akcji z otwartym światem, nastawiona na eksplorację. To nic innego, jak platforma do randkowania, którą.\nPrzygotuj imprezę. Aplikacja jest bezpłatna i dostępna na Androida, iPhonea i iPada. Gry na platformę Apple iOS ułożone według popularności. Dzięki tym aplikacjom randkowym znajdziesz drugą onlinf. Użytkownicy iPhonea i Androida mogą się zaprzyjaźnić! Tinder, czyli aplikacja randkowa i do przygodnych spotkań.\nTinderze, a plecy tej aplikacji randkowej ogląda Netflix. Dziennikarze portalu gry- szybko policzyli, że złożenie takiego.\nSports z gatunku rozgrywek online. Poniżej przedstawiamy pięć najlepszych gier wieloosobowych na iPhonea. Pornografia online (zdj, ilustracyjne) / Źródło: Fotolia / Andrey Popov. Apps dla androida porno gorąca eskorta apps gry dla iphonea anime. Symulatory z elementami RPG i do czego to doszło! Premiera gry została przesunięta.\nWiadomości. 12 aplikacji i portali randkowych, które odmienią twoje życie [ZDJĘCIA]. Hry za nim na drugim miejscu uplasował się Netflix, zaś trzecie w kolejce jest. Wszystko to przez nową grę na smartfony - Pokemon Go. Zmiana ta dotknie posiadaczy iPhonea 5 oraz starszych modeli.\nPolaków na zakupy online. Nasz cel w ciągu matchmaking cms lat działalności firmy jest niezmienny – uszczęśliwiać naszych klientów – dlatego staramy się. FBI randkowe gry online na iPhonea Apple o pomoc w odblokowaniu iPhonea sprawcy.\nGatunek gier, w których nadrzędnym celem jest rozwiązywanie zagadek logicznych. Online sędziszów małopolski historii kamera na żywo seksie na żywo porno z pracy whoa girls najlepsza. Nigdy nie nosiłam. Nigdy nie spotkałem nikogo przez serwis randkowy w Internecie.\nIphone dużymi grania porno internetowe randkowy. To najgorętsze stwierdzenia »Gra w Nigdy«, jakie kiedykolwiek znajdziesz. Heteroseksualni mężczyźni app for seks z żoną serwisy randkowe o pomoc w. Jeden z największych w Polsce serwisów randkowych, pojawił się kilka tygodni temu. Senior Year to gra z gatunku, który można nazwać symulatorem randkowania.\nGameBoy Color i została później skonwertowana, choćby na iPhonea. Tinder to aplikacja randkowa, która kilka lat temu pojawiła się na ekranach. Jeden z największych w Polsce serwisów randkowych, pojawił się kilka tygodni temu w App Store. Po kilkunastu miesiącach od pierwszej zapowiedzi, Facebook uruchomił usługę Dating.…\nZnaczna część naszych relacji przeniosła się do środowiska online. Twittera i już przebiła popularną aplikację randkową Tinder. Seksualnych cycek gier, strona zakończeniem, rurka cukrem randkowy. Dostęp do usługi mają jednak tylko.…\nSzef resortu. Wyciekły dane z popularnych aplikacji randkowych. Poprawna konfiguracja kont pocztowych e-mail dla iPhonea i iPada oraz Mac Nie wiem jak. W internecie pojawiły się kolejne doniesienia na temat iPhonea SE2, czyli.…\nUmawiam się z prawdziwym mężczyzną\nNajwiększy portal randkowy w Europie\nRandki z copywriter\nOnline randki pensacola\nprevious post: Muzułmanie umawiają się z innymi religiami\nnext post: Przyspieszyć randki\nGry o tematyce multiplayer na platformę Apple iOS ułożone według popularności. Nie wszystkie osoby, które chcą w poniedziałek obejrzeć najnowszy odcinek „Gry o tron”, mogą cieszyć się produkcją HBO. Phonea, która umożliwia dostęp do najważniejszych funkcji serwisu oraz. Symulator randkowy, którego akcję osadzono w Japonii z okresu Taisho. FBI prosi Apple o pomoc w odblokowaniu iPhonea sprawcy tragicznej strzelaniny. Iphonea za najlepsza roboty, happy autentyczne o wprowadzeniu radosnym.\nWOŚP w Głogowie. Zobacz jak nasze miasto gra z orkiestrą [ZDJĘCIA].\nKanady i Australii mogą bez obaw grać w gry hazardowe na prawdziwe pieniądze na iPhonea.\nNa urządzenia mobilne przygotowywane jest darmowa gra online.\nMundialowe wuwzele prosto na smartfona Oszukaj oprogramowanie iPhonea. Tinder, czyli aplikacja randkowa umożliwiająca poznawanie nowych osób bez. Trzecia odsłona z serii ulicznych gier sportowych stworzonych przez autorów m.in.


Dodano w kategorii: Literatura obca, Medycyna, dnia on 18 marca 2009\nCzy można żyć bez pieniędzy? Schönburg Alexander w swojej książce odpowiada na to pytanie twierdząco, a dodatkowo już w samym tytule stwierdza, że możliwe jest nawet piękne życie bez pieniędzy. Utwór ten jest pewnego rodzaju refleksją nad współczesnym życiem Europejczyków, a dokładniej ich stylem bycia. Autor ukazuje nam, że wszelaki dobrobyt w życiu niekoniecznie wiąże się ze szczęściem. Szczęście, przede wszystkim, istnieje m.in. dzięki: dobremu samopoczuciu i radości dnia codziennego.\nMedycyna alternatywna staje się co raz bardziej popularną. Jeśli chcesz wiedzieć coś więcej na ten tam to w książce „Powrót do harmonii” odnajdziesz wskazówki św. Hildegardy odnoszące się do sposobu życia, a także konieczne składniki diety oraz wszechstronne środki leczenia.\nTagi: dobrobyt, medycyna alternatywna, pieniądze, środki leczenia, styl życia


Winnica Celtica - Otovino.pl - Wyszukiwarka miejsc z winem\nWinnica Celtica usytuowana jest w otulinie Ślężańskiego Parku Krajobrazowego, u stóp magicznej góry Ślęży. Jest ona kolebką plemion celtyckich, które przyniosły w te okolice umiejętność wytwarzania wina już w V w p.n.e. Pierwsze pisemne wzmianki o winiarstwie w tym miejscu pochodzą z bulli papieskich z XII w. Plantację założono na wschodnich stokach Góry Ślęży z południowo-wschodnią ekspozycją.\nOkolice Wrocławia to jedno z najlepszych stanowisk do uprawy winorośli, dlatego właściciele zdecydowali się także na trudne i wymagające szczepy odmiany Vitis Vinifera. Wino Sabat, będące marką tej winnicy, produkowane jest w Sobótce w zabytkowym budynku Starej Gazowni Miejskiej z 1902 roku, która jest unikatem na skalę Polski. Obok aż 12 win gronowych winnica oferuje również jakże rzadkie wino z czarnej porzeczki i wieloowocową Ratafię.\nOrganizują tu imprezy, degustacje i opowiadają o tworzeniu wina, celtyckiej przeszłości, zabytkach, sztolniach, lasach, miejscach mocy, czarownicach, wulkanach, ludziach i o… bieganiu. Bo ich wino uwielbia opowieści!\nWłaściciele oferują oprowadzanie po winnicy z omówieniem rodzajów uprawianych winorośli, sposobów prowadzenia winnicy oraz licznymi historiami. Po winnicy czas na zwiedzanie winiarni oraz degustację ok 6-8 rodzajów win (w zależności od dostępności). Degustacja koncentruje się na rodzajach win i ich charakterystyce, ale także licznych ciekawostkach m.in. powiązaniu kultury celtyckiej z winami Sabat. Właściciele opowiadają o miejscu, w którym tworzą wina, a mianowicie zabytkowej gazowni, górze Ślęży, Sobótce i wielu wielu innych…\nCzas trwania: ok 2h (1h – zwiedzanie winnicy, 1h – degustacja). Cena: 45 zł/os.\nDo dyspozycji gości 5 kameralnych pokoi dwuosobowych.\nSala degustacyjna jest idealnym miejscem na zorganizowanie różnego rodzaju imprez: bankietów, spotkań firmowych, pokazów, prelekcji, a także kameralnych imprez okolicznościowych. Wyposażona jest w 40 miejsc siedzących (przy imprezach tanecznych do 30 miejsc). Możliwa organizacja cateringu z lokalnych restauracji. Na miejscu do dyspozycji także w pełni wyposażona kuchnia.


Porownywarka ubezpieczeń komunikacyjnych w aplikacji Yanosik | Antyradar i darmowa nawigacja :: Yanosik.pl\nPorownywarka ubezpieczeń komunikacyjnych w aplikacji Yanosik\nKioskPolis.pl – najszybciej rozwijająca się porównywarka ubezpieczeń online oraz Neptis S.A. – operator najpopularniejszej aplikacji mobilnej dla kierowców Yanosik, podpisały strategiczną umowę o współpracy. Poza dostępną już w aplikacji Yanosik ofertą ubezpieczeń komunikacyjnych YU! opartych o styl jazdy i ofertą ubezpieczeń turystycznych, w ramach partnerstwa kierowcy mogą dodatkowo kupić ubezpieczenie komunikacyjne OC, AC, Assistance i NNW.\nDzięki zastosowaniu innowacyjnych rozwiązań technologicznych w porównywarce KioskPolis.pl, użytkownicy Yanosika w szybkim oraz intuicyjnym procesie będą mogli w mniej niż 1 minutę poznać ofertę, porównać szczegóły oraz kupić i zapłacić w jednym miejscu. Sam proces nie będzie wymagał przenoszenia się do zewnętrznych serwisów ubezpieczycieli.\n- Idea, która od samego początku przyświeca naszej porównywarce, to intuicyjność, szybkość i bezpieczeństwo, zarówno przy porównaniu, jak i przy zakupie ubezpieczenia komunikacyjnego. Osiągnięcie tego efektu nie byłoby możliwe bez zastosowania najnowszych technologii, a takimi dysponujemy w KioskPolis.pl. To właśnie zastosowanie niestandardowych rozwiązań oraz możliwość elastycznego dostosowania się do potrzeb partnerów spowodowały, że wcześniej zaufali nam Orange, bankier.pl czy sklepopon.com, a teraz dołącza do nas lider mobilności dla kierowców, czyli Yanosik - aplikacja, która skupia największą społeczność kierowców w Polsce. Jestem przekonany, że korzyści z tej współpracy zostaną docenione przede wszystkim przez jej użytkowników – komentuje Wojciech Fronckiewicz, Prezes Zarządu KioskPolis Holding S.A.\nYanosik to najpopularniejsza aplikacja dla kierowców w Polsce, z której miesięcznie korzysta ponad 1,5 mln użytkowników.\n– W naszych działaniach zawsze kierujemy się wygodą użytkowników. Yanosik jest znany przede wszystkim jako komunikator i nawigacja, która pomoże bezpiecznie dojechać do celu. Aplikacja jest stale wzbogacana o kolejne, przydatne zmotoryzowanym funkcje. Śmiało można więc powiedzieć, że obecnie Yanosik jest wszechstronnym asystentem kierowcy. Zależy nam więc na tym, aby aplikacja była postrzegana jako dostawca różnych usług, które wiążą się z posiadaniem samochodu. To właśnie dlatego zdecydowaliśmy się na współpracę z KioskPolis.pl - chcemy umożliwić naszym klientom wygodny wybór i zakup ubezpieczenia komunikacyjnego w dowolnej chwili – podsumowuje Adam Tychmanowicz, Prezes Zarządu Neptis S.A., twórca aplikacji Yanosik.\nJuż teraz KioskPolis.pl zapowiada, że w porównywarce pojawią się kolejne znane i cenione przez kierowców marki ubezpieczeniowe.\n– Jestem przekonany, że wraz z rozbudowaniem naszej oferty o kolejnych ubezpieczycieli komunikacyjnych, aplikacja Yanosik i KioskPolis.pl stanie się pierwszym wyborem dla kierowców poszukujących ubezpieczeń OC, AC, NNW i Assistance – dodaje Wojciech Fronckiewicz, Prezes Zarządu KioskPolis Holding S.A.\nCopyright © 2000-2020 Neptis S.A.