Sklep numizmatyczny zaprasza, 29 listopada 2021 r. Użytkownicy online: 177\n2 zł, 100. rocznica urodzin Jana Karskiego (1914-2000), 2014 3.00 PLN\nMoneta obiegowa 2 zł - 100. rocznica urodzin Jana Karskiego (1914-2000), 2014\nWielkość emisji: 700 000 szt.\nProjektant rewersu: Sebastian Mikołajczak\nData emisji monet: 24.04.2014 r.\nMoneta okolicznościowa NG wyemitowana dla upamiętnienia sylwetki bohatera II wojny światowej, dyplomaty, kuriera i wojennego emisariusza Państwa Podziemnego Jana Karskiego.\nWedług zapowiedzi NBP ma to być ostatnia moneta 2 zł okolicznościowa ze stopu Nordic Gold.\nJan Kozielewski przeszedł do historii pod swoim wojennym pseudonimem Jan Karski. Zdolny syn łódzkiego rzemieślnika, członek Sodalicji Mariańskiej, na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie ukończył wydział prawa i studium dyplomacji. Po wybuchu wojny trafił najpierw do niewoli sowieckiej, potem niemieckiej. Z obu zdołał uciec i pod koniec 1939 r. podjął pracę konspiracyjną. Znajomość języków obcych, sprawność fizyczna i kwalifikacje sprawiły, że powierzono mu rolę emisariusza władz Polskiego Państwa Podziemnego.\nW czasie jednej z misji Karski został schwytany przez Gestapo na Słowacji, członkowie podziemia odbili go jednak ze szpitala w Nowym Sączu. Jesienią 1942 r. Karski wszedł nielegalnie do warszawskiego getta oraz do obozu przejściowego w Izbicy. Mikrofilmy z raportami o sytuacji Żydów przewoził w specjalnie wydrążonym kluczu (replikę tego klucza Karski przechowywał w swoim archiwum przekazanym do Instytutu Hoovera w Stanford w USA). Kiedy po przeszło dwóch miesiącach udało mu się przedostać do Anglii, swoją wstrząsającą relację dokumentującą systematyczną i zaplanowaną zagładę narodu żydowskiego przekazał przełożonym, a następnie amerykańskim i brytyjskim elitom. Spotkał się z prezydentem Stanów Zjednoczonych. Bez rezultatów.\nPo wojnie Jan Karski pozostał na emigracji w USA i wycofał się z życia publicznego. Studiował nauki polityczne i obronił doktorat na Uniwersytecie Georgetown w Waszyngtonie, gdzie potem wykładał. W 1985 r. Karski opublikował „Wielkie mocarstwa a Polska 1919–1945: od Wersalu do Jałty”.\nPo tym gdy jego niezwykłą historię przypomniał wielogodzinny film Shoah, Karski powrócił do tematu Zagłady i opowiadał na wykładach o swej wojennej misji.\nJako człowiek głębokiej wiary ciągle poszukiwał sensu historii, której był częścią. Po latach Jan Karski doczekał się uznania – uhonorowany m.in. tytułem „Sprawiedliwego wśród Narodów Świata”, orderem Orła Białego oraz, pośmiertnie, najwyższym odznaczeniem cywilnym USA.\nZbigniew Brzeziński powiedział o Karskim: ...ma swoje miejsce na pierwszych stronach współczesnej historii Polski. Reprezentuje wszystko, co najpiękniejsze, najbardziej godne podziwu w historii II wojny światowej.\ni Fundacja Edukacyjna Jana Karskiego


Jak przeżyc lot samolotem i spełnić swoje marzenie ? - CU, CD i inne zapalne choroby jelit\nJak przeżyc lot samolotem i spełnić swoje marzenie ?\nPost autor: martt1608 » 12 sie 2016, 08:09\nKochani mam do Was pytanie i zarazem prośbe\nDwa miesiące temu wyszłam ze szpitala. Czułam się jak nowo narodzona. Praktycznie od początku choroby nie pamiętam żeby było ze mną tak dobrze. Żyłam ja zdrowy człowiek, cieszyłam się każdą chwilą, bo w końcu nie musiałam przejmować się tym ile razy zaboli mnie brzuch bądź czy zdąrze dobiec do kibelka Było pięknie maks 2-3 wypróżnienia na dzień.\nNo ale nic co piękne nie trwa długo. Brałam Asamax 3x3, Encorton 3x2 z redukcją o 0,5 co tydzień do całkowitego odstawienia i cortiment na żołądek. I tak sobie żyłam szczęśliwie z dnia na dzień. Odstawiałam w końcu encorton do 0 iiiiiiii stało się po 2 tygodniach koszmar powrócił. Krew, śluz, ból. ( Ciągle utrzymywałam bardzo ścisłą diete)\nAle przechodząc to tytułu wątku. Ponieważ wiadomo choroba ograniczała mnie przez tyle lat. Praktycznie nigdzie nie wyjeżdżałam postanowiłam w końcu przeciwstawić się jelitom i zacząc spełniać marzenia. Zaplanowałam sobie piękny, gorący wypad za Granice ( 19 września) oczywiście samolotem. Tak się cieszyła, w końcu płakałam ze szczęścia a nie z bólu.......\nI tu moje dylematy. Jak przezyć ? Czy ktoś z was z takimi biegunkami dał rade ? Jak nastawić się psychicznie ? dodatkowo byłam oczywiście u gastro przepisał znowu steryd encorton 2-1-0, asamax 2-2-2, imuran 2-0-0. Jest lepiej. Krwi nie ma ale sluz i biegunki tak\nCzy pentasa lub soloflak nie będą lepsze ? Jeszcze nigdy ich nie brałam a do wyjazdu został mi zaledwie miesiąc\n[ Komentarz dodany przez: lorema: 14-11-2016, 21:58 ]\nTemat zamykam ponieważ już jeden z tego samego powodu został założony.


Blender. Podstawy modelowania. Książka, ebook. Bogdan Bociek. Ebookpoint.pl - tu się teraz czyta!\nBlender. Podstawy modelowania (ebook)(audiobook)(audiobook)\nBlender. Podstawy modelowania Bogdan Bociek\n6 oceniona przez: sebcom, 2008-03-12\nŚwietna książka.Krok po kroku opisuje tworzenie modelu głowy. Jednocześnie pozwala poznać program blender.Zdobytą wiedzę można wykorzystać do tworzenia innych modeli. Polecam\n6 oceniona przez: Sebastian, 2007-07-02\nKsiążka bardzo dobra dla początkującego użytkownika. Opisano w niej krok po kroku podstawy modelowania na przykładzie ludzkiej głowy. Myślę, że po przerobieniu całej książki można zdobyć solidne podstawy, które pozwolą na sprawne modelowanie różnych obiektów. Polecam!\n5 oceniona przez: Krzysztof Socha, 2007-07-30\nBardzo ciekawa książka, która opisuje krok po kroku kolejne etapy modelowania ludzkiej głowy. Opisana jest w sposób łatwy i zrozumiały, także nawet początkujący "blenderowiec" poradzi sobie z ćwiczeniami. Minusem może być fakt, iż jest to tylko modelowanie jednego przykładu (głowa) a nie ma np 2 czy 3 mniejszych ćwiczeń.\n5 oceniona przez: Software Developer 2011-03-15\nBardzo przejrzysty przewodnik po Blender. Czyta się przyjemnie. Książka napisana jest w formie tutoriala, który krok, po kroku ukazuje kolejne funkcjonalne możliwości programu. Wysoce pozytywny stosunek ceny do jakości/treści.\n4 oceniona przez: 2013-05-22\nKsiążka dobra lecz nie wyjaśnia wielu rzeczy które są niezbędne przy bardziej skomplikowanym projekcie 3D. Dla początkujących jak najbardziej dobra pozycja.\n3 oceniona przez: 2014-04-11\nMoja ocean to 3 bo nie tlumaczy sie polecen robi to zamieszanie I strate czasu. Fajnie ze ktos podejmuje sie tego za to bardzo dziekuje. Ogolnie czekam na nowa wersje to juz nie jest aktualne. Interface zmienil sie diametralnie.\nNiestety zawiodłem się na tej książce. Właściwie jest to rozbuchany poza granice przyzwoitości (300 stron) tutorial. Podobne, znajdujące się w internecie zajmują około 20 stron, no gdyby dodać jeszcze do tego podstawy obsługi konkretnego programu to 100 stron. Jedną z przyczyn jest powtarzanie setki razy "wciśnij klawisz"..."". Myślę, że gdyby na początku umieścić rodzaj kompedium klawiszologii, to każdy czytelnik byłby z tego zadowolony i więcej by z tego skorzystał. I dzięki temu nie wyszłyby takie hektary. Autor omawia funkcje Blendera bardzo chaotycznie, popełniając przy tym szereg błędów (mam wrażenie, że z powodu przeciętnej znajomości programu). Do tego polskie tłumaczenia wielu angielskich terminów związanych ogólnie z grafiką 3D po prostu porażają, chociażby dosłownością tłumaczenia co czasem zupełnie mija się z sensem oryginału. Ponadto model głowy, na którym opiera się ta książka nie jest najlepiej wykonany, tak mniej więcej na poziomie wczesnych wersji Posera. Do plusów można zaliczyć czytelne (mimo, że czarno-białe), duże zrzuty ekranów. Reasumując: Nie jest to na pewno książka bezużyteczna. Osoby zaczynające przygodę z 3D na pewno z niej skorzystają. Jednak jeśli ktoś przesiada się na Blendera z innego oprogramowania i ma pojęcie o zagadnieniach teoretycznych 3D, to ręce opadną. Tak naprawdę książka nie omawia nawet w pełni tego oczym ma być, czyli podstaw modelowania - autor przemknął w niej tylko po wybranych technikach. Na pewno autor nie prezentuje poziomu uprawniającego do pisania książki.\n3 oceniona przez: Mikołaj, 2009-09-22\nGrafik, który w ogóle nie miał jakiejkolwiek styczności z Blenderem, znajdzie tu informacje potrzebne do wystartowania z tym wspaniałym programem. Jednak to co mnie boli to to, że nie wszystkie skróty klawiszowe, które opisał autor funkcjonowały w dołączonej wersji oprogramowania na płycie. Jeśli nie znaleźliście tutoriali, z których można skorzystać - polecam. Ale tylko w tym wypadku :P.\n2 oceniona przez: Jacek , stolarz 2014-02-24\nMój pierwszy model twarzy zrobiony na podstawie jakiegos tutoriala w necie wygladał lepiej niż ten zrobiony przez autora tej ksiazki, a przedtem zrobilem tylko gus-a\nPodręczników na temat Blendera jest niewiele, szczególnie po polsku. Ten przyda się osobom, które chciałyby rozpocząć przygodę z programem, ale nie wiedzą, od czego zacząć. Książka koncentruje się na tworzeniu trójwymiarowego modelu ludzkiej głowy. Cały proces został opisany przystępnym językiem, krok po kroku. Po rozdziałach poświęconych modelowaniu, pokrótce zostały opisane metody tworzenia i przypisywania materiałów, tworzenia tekstur, ich mapowania, przypisywania do utworzonego obiektu. Zdobyta wiedza pozwoli na tworzenie w przyszłości bardziej zaawansowanych projektów.\nNiestety, nie każdego stać na przygodę ze światem grafiki trójwymiarowej. Profesjonalne programy do jej tworzenia są horrendalnie drogie i skomplikowane. Na szczęście mamy Blendera -- program prosto ze świata Open Source. Jemu poświęcona jest polecana przez nas książka, dzięki której nie tylko dowiesz się o podstawach pracy z programem, lecz także staniesz się twórcą swojego pierwszego projektu.\nNa przykładzie próby wymodelowania ludzkiej głowy nauczysz się po kolei najważniejszych narzędzi Blendera, pracy z plikami, modelowania za pomocą siatki obiektu czy ustawiania oświetlenia sceny. Co warte podkreślenia, książka jest bogato ilustrowana. W trakcie projektowania możesz zatem konfrontować swoje postępy na bieżąco z umieszczonymi tam zrzutami ekranów. Dołączona płyta, poza samym Blenderem w wersjach do różnych systemów operacyjnych, zawiera również edytor graficzny GIMP, materiały z przykładów użyte do modelowania głowy oraz odpowiedni zestaw tekstur, służących do pokrycia gotowego modelu.\nKsiążka stanowi idealne wprowadzenie do świata projektowania grafiki 3D i może się przydać przy próbie zgłębiania wiedzy na temat komercyjnych, bardziej złożonych aplikacji.\nDla kogo jest przeznaczony ten podręcznik? (9)\nDlaczego Blender? (10)\nWymagania sprzętowe i programowe (10)\nOdnośniki do stron internetowych (12)\nSprawdzenie konfiguracji (13)\nOpis ekranu Blendera (13)\nOperacje na scenie 3D (14)\nOkno konfiguracyjne (15)\nOkna Blendera oraz podstawowe operacje na obiektach (16)\nOkna w Blenderze (16)\nOperacje na obiektach (16)\nPodstawowe operacje na punktach siatki obiektu (19)\nTryby widoku obiektów (19)\nZaznaczanie punktów i operacje na punktach (20)\nJak odnaleźć się na scenie (22)\nUstawienie kamery, lampy i pierwszy render (23)\nZnaczenie klawiszy numerycznych (23)\nRuch kamery i lampy (24)\nPierwsze rendery (25)\nWzajemne dopasowanie obiektów (27)\nRodzaje oświetlenia w Blenderze (28)\nPanele opisujące lampę (28)\nRodzaje światła (29)\nObiekty pomocnicze (30)\nKursor 3D (30)\nPunkt centralny (31)\nManipulator 3D (32)\nTestowanie manipulatora (32)\nPrzechodzimy do nowego pliku (34)\nWczytywanie i zapisywanie plików (35)\nCzyszczenie sceny (35)\nŁadowanie obrazka podkładowego (35)\nPodział okna (38)\nZapisanie i spakowanie pliku (39)\nWstawianie obiektów do sceny (41)\nWstawiamy kulę (41)\nWymuszenie ruchu według kierunku (43)\nKopiowanie kuli (44)\nWpisywanie nazw obiektów (45)\nModelowanie powierzchni (46)\nŁadowanie plików (46)\nWstawianie płaskiej powierzchni (ścianki) do sceny (46)\nRozszerzanie powierzchni (48)\nFunkcje cofania i ponawiania (49)\nBudowanie powieki (50)\nPoprawianie wyglądu i wygładzanie powieki (52)\nOtaczamy powiekę (55)\nPrzygotowanie do dalszej pracy (55)\nBudujemy powierzchnię wokół powieki (56)\nWyciągamy policzek (59)\nNastępne operacje wyciągania (59)\nModelowanie policzka (62)\nTworzenie nosa (64)\nRozbudowa siatki w stronę nosa (64)\nModelowanie kształtu nosa (66)\nNumeryczne ustawianie pozycji wierzchołków (66)\nDalsze modelowanie nosa (67)\nTworzenie końcówki nosa (70)\nOperacje na siatce (70)\nWypełnienie pustych miejsc w siatce (71)\nPodział oczek siatki (73)\nNarzędzie do zamiany trójkątów na czworokąty (75)\nNarzędzie do cięcia krawędzi siatki (77)\nProfilowanie końcówki nosa (78)\nWygładzanie twarzy (81)\nDodawanie modyfikatorów (81)\nŁączenie dwóch części twarzy (84)\nTworzenie lustrzanej kopii (84)\nŁączenie obiektów (84)\nNarzędzia do zaznaczania (86)\nBlender liczy wierzchołki, krawędzie i ścianki (87)\nUsuwanie zbędnych punktów (88)\nUsunięcie lustrzanej kopii (89)\nTworzenie lustrzanej kopii przy użyciu modyfikatora (90)\nKorzystamy z punktu centralnego (90)\nWłaściwości modyfikatora Mirror (92)\nPanele odpowiedzialne za nakładanie koloru (93)\nNakładanie kolorów (94)\nRozjaśnianie i cieniowanie (95)\nWstępny render (96)\nUstawienie kamery i lampy (96)\nPozycjonowanie kamery (97)\nPodgląd rendera (99)\nKontrola naszego dotychczasowego modelu (99)\nOmówienie przycisków rendera (101)\nRendery przy różnym oświetleniu (102)\nModelujemy otwór nosowy (105)\nRóżne tryby selekcji elementów siatki (105)\nWykonanie otworu nosowego (106)\nTworzenie ust (108)\nDołączanie nowych punktów (108)\nDokładamy powierzchnie tworzące usta (108)\nModelujemy górną wargę (111)\nModelowanie dolnej wargi (115)\nWyciąganie i modelowanie brody (118)\nNiwelacja nierówności (120)\nPoszerzanie twarzy (121)\nDokładanie powierzchni rozszerzających (121)\nFunkcja wymuszonego śledzenia przez kamerę (123)\nDodawanie kamery do sceny (125)\nOkna Blendera (127)\nPodział okna (127)\nŁączenie okien (128)\nPołożenie paneli w oknie przycisków (129)\nRozbudowa twarzy (132)\nRozrzedzanie oczek siatki policzka (132)\nRozrzedzanie oczek siatki w pobliżu oka (135)\nZakończenie policzka i czoła (137)\nOpcje funkcji Merge (Połączenie) (138)\nModelowanie czoła (140)\nTworzymy górę i boki głowy (142)\nTylna część głowy (146)\nWstępne modelowanie czaszki (148)\nTworzymy kark (150)\nWykonujemy podbródek (151)\nWyciągamy szyję (153)\nUstawienie kamer (157)\nPrzesuwamy model do centrum okna kamery (157)\nPrzenosimy drugą kamerę (159)\nDodajemy trzecią kamerę (159)\nPoprawienie powiek (160)\nKorzystamy z warstw (160)\nRozbudowa siatki powieki (161)\nPoprawki twarzy (163)\nPoprawianie siatki policzka (163)\nPoprawiamy ogólny wygląd twarzy (164)\nNakładanie kilku różnych materiałów na jedną siatkę (165)\nNadajemy ustom czerwony kolor (165)\nUsuwanie koloru z grupy ścianek (168)\nMalujemy powieki (168)\nWstępne przygotowanie (171)\nPlanujemy modelowanie ucha (171)\nŁadujemy osobny plik i ustawiamy odpowiednie parametry (172)\nSiatka małżowiny usznej (173)\nTworzymy obwód (173)\nTworzymy płaskie fałdy (175)\nWypełniamy przestrzenie między fałdami (176)\nWygładzamy małżowinę uszną (181)\nModelujemy fałdy uszne (182)\nModelujemy wnętrze (184)\nKorzystamy z narzędzia Loop Subdivide (185)\nDalsze modelowanie wnętrza (188)\nTylna strona ucha (192)\nPrzyłączenie ucha do głowy (194)\nŁadujemy model ucha do pliku z modelem głowy (194)\nPrzygotowanie siatki głowy do połączenia (195)\nUkrywanie i odkrywanie części siatek (196)\nPrzygotowanie siatki ucha do połączenia (198)\nTworzymy ścianki łączące (201)\nUstawiamy ucho względem głowy (203)\nGałka oczna (207)\nWykonujemy teksturę w GIMP-ie (212)\nZaczynamy robić tęczówkę (212)\nDodajemy filtry (215)\nWykonujemy teksturę gałki ocznej (216)\nNakładanie materiałów (218)\nNakładamy teksturę na gałkę oczną (218)\nNakładamy materiał na rogówkę (219)\nWykonujemy drugie oko (220)\nDalsze właściwości modyfikatorów (221)\nOpcje modyfikatora Mirror (221)\nPrzyłączenie modyfikatora (223)\nTworzymy włosy za pomocą siatki (227)\nKopiujemy i oddzielamy część siatki (227)\nWyciągamy loki (229)\nWykonujemy teksturę włosów (230)\nNakładamy wstępną teksturę na włosy (232)\nModelujemy loki (233)\nNakładamy tekstury (239)\nNiektóre opcje nakładania tekstur (239)\nKorzystamy z modyfikatora Lattice, czyli kratownicy (241)\nKorzystamy z edytora UV (244)\nKorzystamy z właściwości wstęgi kolorów Colorband (249)\nSystem cząstek (251)\nDodajemy system cząstek Particles System (251)\nKorzystamy z opcji systemu cząstek (254)\nDodajemy materiał odpowiedni dla włosów (255)\nTworzymy włosy za pomocą systemu cząstek (257)\nTworzymy siatkę szkieletową dla włosów (257)\nDodajemy krzywą prowadzącą - krzywą Beziera (259)\nKształtujemy krzywą Beziera (260)\nUstawiamy parametry krzywej prowadzącej (265)\nModyfikacja siatki szkieletowej (267)\nTekstury bitmapowe i UV-mapping (271)\nRodzaje tekstur (271)\nRozwijamy siatkę (272)\nRobimy zrzut rozwiniętej siatki (274)\nBitmapowa tekstura koloru (275)\nNakładamy teksturę koloru (280)\nTekstury wypukłości i rozjaśnień (282)\nNakładamy tekstury wypukłości i rozjaśnień (286)\nTekstury proceduralne (288)\nTekstury zanieczyszczeń koloru (288)\nTekstury nierówności i rozjaśnień (291)\nPrzygotowanie modelu (292)\nUstawiamy lampę typu Spot (293)\nDodajemy następne lampy (294)\nZapisanie rendera (297)\nOstateczna obróbka w programie 2D (298)\nCo to jest postprocessing (298)\nPoprawiamy render (298)\nZmiany wyglądu Blendera (299)


Siostry w bibliotece: Byłam tu - Gayle Forman\nTytuł polski: Byłam tu\nGayle Forman w najwyższej formie znów pisze o najistotniejszych życiowych problemach – nie tylko młodych ludzi."\nMacie czasem tak, że nie spodziewacie się po książce wiele i się miło zaskakujecie? Na pewno. A tak, że się spodziewacie wiele i dostajecie coś słabego? Również. A czy zdarzyła się Wam sytuacja, gdzie liczyliście na jakiegoś spoko średniaka, w sensie - bez szału, ale okej, a się tak totalnie zawodzicie? Cóż, ja tak właśnie miałam przy książce Gayle Forman Byłam tu, chociaż nie tylko. Z jej powieścią Jeśli zostanę również miałam podobną sytuację. Chyba nie każda książka, może być dobra, ale zawsze dziwi mnie to, dlaczego słabe książki stają się bestsellerami wychwalanymi pod niebiosa. Za co, ja się pytam. no za co?\nCody Reynolds ma osiemnaście lat i poza swoją najlepszą przyjaciółką Meg nie ma zupełnie nikogo, z kim mogłaby wyjść lub porozmawiać. Na drodze naszej bohaterki pojawia się w końcu pewien problem - Meg wyjeżdża na studia do innego miasta, a potem dzieje się z nią coś bardzo niedobrego - postanawia popełnić samobójstwo - nikt nie wie, co się z nią działo, dopóki Cody nie natrafia na pewien trop i postanawia go sprawdzić. W międzyczasie poznaje Bena, przyjaciela Meg ze studiów, który, możliwe, że jako jedyny wie, co się z nią mogło dziać. Czy dziewczynie uda się rozwikłać tajemnicę swojej przebojowej przyjaciółki? Ja wiem, a Wy?\nWiecie co, nie spodziewałam się wiele po Byłam tu, ale w głębi siebie żywiłam nadzieję, że jednak tym razem Gayle Forman przekona mnie do siebie i swojej twórczości. Cóż, niestety się tak nie stało, a szczerze powiedziawszy, to zniechęciłam się tylko do tej autorki. Nie wiem czemu, ale historie, które ona pisze do mnie nie przemawiają. Może jestem już za stara? Chociaż bohaterowie tej książki są mniej więcej w moim wieku, więc to chyba nie to. Nie wiem sama, bo jej powieści czyta się bardzo szybko i całkiem przyjemnie, choć nie ukrywam, że byłam zirytowana momentami, kiedy Cody zachowywała się jak ostatnia idiotka.\nPowiem Wam, że chyba gdyby nie te "podobieństwa" do Papierowych miast oraz Szukają Alaski to chyba bym nawet polubiła powieść Byłam tu, jednak w takim przypadku... raczej nie. Nie jest to może najgorsza książka, z jaką miałam styczność, ale do najlepszych również nie należy, a szkoda, bo naprawdę mogła być z tego ciekawa opowieść.\nPodsumowując, Byłam tu to jest typowy średniak, w którym można znaleźć elementy innych książek, w tym przypadku Papierowe miasta, Szukając Alaski a jakby się poszukało jeszcze głębiej, to na pewno byłoby ich więcej. Nie mówię, że to jest złe, po prostu zbyt widoczne i aż mdli mnie na samą myśl, że autorka mogła posunąć się do takiego czynu. Wiem, że nie mam bladego pojęcia, co tak naprawdę siedzi jej w głowie, ale piszę to,co wywnioskowałam z lektury. Sama historia nie jest aż taka straszna i źle napisana, wręcz przewinie, książkę czyta się całkiem szybko i przyjemnie, jednak głupota głównej bohaterki czasem mnie irytowała, a podobna sytuacja, która była w Niebo jest wszędzie (choć nie tak obleśna) i tak była niesmaczna. Cóż, nie każda nowość jest dobra i nie każda książka jednej autorki może zasługiwać na miano fantastycznej. Choć w tym przypadku, oczywiście według mnie Gayle Forman nie jest żadną genialną pisarką, raczej przeciętną. Spodoba Wam się, jeśli lubicie takie historie, niosące za sobą przekaz i mnóstwo ciekawych cytatów. Jednak czy można nazwać czymś wspaniałym coś, co tak naprawdę wyrosło na badaniach rynku, co młodzież najchętniej czyta i czym się zachwyca? Nie mówię, że nie, jeśli dana historia nie jest marną imitacją innych, cóż. Tutaj tak jest i nie bardzo mi to pasuje.\nEtykiety: ★★★★☆☆☆☆☆☆ , 2015 , Bukowy Las , literatura amerykańska , literatura młodzieżowa , literatura zagraniczna , powieść obyczajowa , Przeczytam tyle ile mam wzrostu


E-book "Listy do Pałacu", Jorge Diaz, REBIS\nHome > Książki > Literatura piękna > Powieść historyczna > Listy do Pałacu\nHiszpański Remarque – hit list bestsellerów\nJorge Díaz urodził się w Alicante w 1962 roku. Jest pisarzem, dziennikarzem i scenarzystą telewizyjnym. Twórca i koordynator scenariusza serialu Hospital Central, jednego z największych hitów filmowych w Hiszpanii. Nakładem Domu Wydawniczego REBIS ukazały się jego Listy do Pałacu.\nPhoto by: (© Amaya Aznar)\nKlienci REBIS (9)\n„Kolor czarny oznacza, że poszukiwana osoba nie żyje. Biały, że została zlokalizowana i że trwają rozmowy mające na celu umożliwienie jej kontaktu z bliskimi. Czerwony, że na razie nic nie wiadomo”. Tak oznakowana była dokumentacja w Urzędzie do spraw Ochrony Jeńców. W urzędzie, który powstał z inicjatywy hiszpańskiego króla Alfonsa XIII podczas I wojny światowej. A wszystko zaczęło się od listu małej Francuzki, która prosiła hiszpańskiego monarchę o pomoc w odnalezieniu brata.\nPisanie listów zawsze uważałam, za niesamowicie subtelną i intymną czynność. Gdy byłam młodsza uwielbiałam pisać listy. Miałam kilku znajomych z którymi regularnie korespondowałam. Oczywiście z biegiem czasu każdy z nas powoli przestawał je wysyłać jednak do tej pory przechowuję te listy jak największe skarby. Sentyment pozostał. Zawsze również uważałam, że listy niosą ze sobą pewną magię. Maile, wiadomości tekstowe, to wszystko znika, a taki przekaz pozostaje z nami na zawsze. Głównych bohaterów powieści poznajemy tuż przed rozpoczęciem pierwszej wojny światowej.\nMogę szczerze powiedzieć, że książka jest genialna. Autor wciąga nas w świat europy dwudziestego wieku. Odwiedzamy wiele europejskich miast, tych pochłoniętych wojną i tych, które wojna ominęła. Poznajemy ciekawych bohaterów, których pokochamy lub znienawidzimy i którym będziemy towarzyszyć, aż do zakończenia światowego konfliktu.\nJorge Diaz: „Nie widzę różnicy między religią i ideologią”\nMateusz Witkowski - Wp.pl\n„Kolor czarny oznacza, że poszukiwana osoba nie żyje. Biały, że została zlokalizowana i że trwają rozmowy mające na celu umożliwienie jej kontaktu z bliskimi. Czerwony, że na razie nic nie wiadomo”. Tak oznakowana była dokumentacja w Urzędzie do spraw Ochrony Jeńców. W urzędzie, który powstał z inicjatywy hiszpańskiego króla Alfonsa XIII podczas I wojny światowej. A wszystko zaczęło się od listu małej Francuzki, która prosiła hiszpańskiego monarchę o pomoc w odnalezieniu brata. O dziwo, bardzo szybko udało się odnaleźć młodego chłopca, a to spowodowało lawinę wydarzeń i powołanie sztabu ludzi, aby służył pomocą więźniom, uciekinierom i innym ofiarom wojny. Wprawdzie Hiszpania, jako państwo neutralne, nie brała czynnego udziału w wojnie ani też nie opowiedziała się formalnie za żadną ze stron, ale zobowiązana była do sprawdzania, czy warunki w obozach jenieckich obu stron konfliktu spełniają wymogi konwencji haskich, zgodnie z którymi jeńcom należy się dobre traktowanie. Zatem hiszpańskie ambasady organizowały wizytacje w obozach, a następnie przedstawiały odpowiednie raporty. Zanim jednak poznamy codzienność pracy w Urzędzie Ochrony Jeńców, Jorge Díaz przedstawia czytelnikom bohaterów. Mamy rok 1914. W Europie robi się niespokojnie. Wszyscy spodziewają się nieuniknionego konfliktu. W Sarajewie ginie arcyksiążę Franciszek Ferdynand Habsburg i konflikt wybucha, jest to powód do wypowiedzenia wojny. My jesteśmy jednak w Hiszpanii, gdzie życie toczy się w miarę normalnie. Blanka Alerces, córka bogatego markiza, w ostatniej chwili odwołuje swój ślub i zostawia pana młodego przed ołtarzem (ma dziewczyna odwagę, to trzeba przyznać). Gonzalo - brat najlepszej przyjaciółki Blanki - zostaje wyrzucony z domu przez ojca z racji swojej odmienności seksualnej. W innej części Madrytu młodzi anarchiści zaczynają spiskować przeciwko królowi, chcą obalenia monarchii, tyle że nie zgadzają się co do metod działania. Manuel – choć stawia na edukację, a nie na walkę zbrojną, to jasno wyraża swoje anarchistyczne poglądy. Tymczasem król Alfons XIII i jego najlepszy przyjaciel Alvaro Giner korzystają ze wszelkich rozrywek i uciech, jakie można w Madrycie odnaleźć. Natomiast gdzieś dalej ludzie odczuwają już skutki wojny. Doświadcza ich młoda Cyganka z Sewilli, Carmen, która będąc w ciąży musi opuścić rodzinne miasto, gdyż jej mąż Francuz został powołany do wojska. Losy Blanki, Manuela, Gonzala, Alvara, Carmen, jak i innych osób z ich otoczenia w pewnym momencie stykają się ze sobą. Każdy z bohaterów na swój sposób będzie musiał odczuć konsekwencje wojny. I choć historia każdego z nich potoczy się inaczej, to wszyscy będą musieli zmagać się z trudnościami życia w ciężkich czasach. Na początku powieść jest dość chaotyczna. Przez pierwsze 150 stron poznajemy codzienne życie bohaterów, ich emocje, dylematy, obawy. Niektóre postacie trochę się mieszają, a wątki są niespójne. Dlatego powieść może początkowo nużyć. Poza tym Jorge Díaz swoją narrację prowadzi w czasie teraźniejszym. I gdy w przypadku skandynawskich kryminałów taki zabieg jest jak najbardziej trafny, to tutaj wypada tak średnio. Dopiero w trakcie czytania wydarzenia się zazębiają i wszystko staje się jasne oraz klarowne. Ogromny plus dla autora za bardzo realistyczne przedstawienie życia społeczeństwa podczas zmagań wojennych. Wpływu tych zmagań na egzystencję zwyczajnych obywateli. Choć Hiszpanie nie musieli walczyć na frontach, nie ulega wątpliwości, że ich znajomi, bliscy (najczęściej mąż lub żona) przeżywali dramaty. Poza tym wojna ma również inne oblicze, które nie wyziera z oficjalnych raportów o stratach. Ile rodzin się rozpadło, choć nikt w nich nie zginął? Ile par się rozstało? Ile dzieci nie pozna swoich ojców, gdy wrócą po latach? Ilu mężczyzn zastanie w domu potomstwo, którego się nie spodziewa? Przyznaję, że nie wiedziałam o pewnych faktach z historii powszechnej. Mało kto chyba zdaje sobie sprawę z tego, że taki Urząd Ochrony Jeńców w ogólne istniał i tak prężnie prosperował. Król Alfons XIII jest tu przedstawiony jako bardzo empatyczna postać. Przejmuje się każdym przypadkiem zaginionego żołnierza i cieszy się niezmiernie, jeśli uda się kogoś odnaleźć. Sam nie stroi od wszelakich rozrywek, ale ma poczucie ogromnej odpowiedzialności za państwo i zwykłych obywateli. I choćby ze względu na taką postać, książkę warto przeczytać. Zdaję sobie oczywiście sprawę, że większość wydarzeń to fikcja literacka, a sama kreacja króla jest nieco „ocieplona”, ale bardzo przyjemnie się to czytało. Polecam, idealna propozycja na weekend. Książka o trudnych i odważnych wyborach, o codziennym życiu zwykłych ludzi, w czasach, gdzie cały świat się zbroił i walczył oraz o poświęceniu w imię miłości.\nPisanie listów zawsze uważałam, za niesamowicie subtelną i intymną czynność. Gdy byłam młodsza uwielbiałam pisać listy. Miałam kilku znajomych z którymi regularnie korespondowałam. Oczywiście z biegiem czasu każdy z nas powoli przestawał je wysyłać jednak do tej pory przechowuję te listy jak największe skarby. Sentyment pozostał. Zawsze również uważałam, że listy niosą ze sobą pewną magię. Maile, wiadomości tekstowe, to wszystko znika, a taki przekaz pozostaje z nami na zawsze. Głównych bohaterów powieści poznajemy tuż przed rozpoczęciem pierwszej wojny światowej. Śledzimy postać zabójcy księcia Franciszka, jego przemyślenia i powody pociągnięcia za spust. Przyglądamy się pięknej Biance, która szykuje się do swojego ślubu i współczujemy jej przyjaciółce Elizie podkochującej się w jej narzeczonym. Gonzalo, brat Elizy musi utrzymać w tajemnicy jego związek z Niemcem Frankiem. Carmen, młoda matka, która musi uciekać z Francji, ponieważ jej mąż, malarz, został zwerbowany do wojska. Manuel, młody anarchista, który uczy dzieci w najbiedniejszej dzielnicy Madrytu. Największym bohaterem wydaje się Alfons XIII, który odpowiedział na list małej Sylvie z prośbą o odnalezienie jej brata, a tym samym rozpoczął projekt, który połączy wszystkich ludzi dotkniętych skutkami wojny. Urząd do spraw Ochrony Jeńców. “Ludzie, jak widać, są bardzo różni: jedni potrafią okraść samotną kobietę z dzieckiem na ręku, inni zaś bezinteresownie udzielają bliźnim pomocy. Może to wszystko wpływ wojny, a może zawsze tak to wygląda, tylko ona, Carmen, żyła wcześniej oderwana od rzeczywistości.” Wojna zmienia każdego. Zmienia nasze poglądy, nasze spojrzenie na świat. Weryfikuje nasze plany i marzenia. Tak samo dotyka naszych bohaterów. Autor powołał do życia kilka kluczowych postaci z różnych warstw społecznych, w różnym wieku, każde z innym bagażem życiowym, jednak każde z nich odczuwa na własnej skórze skutki wojny. Podziwiam postawę króla Alfonsa XIII za to, że nie wciągnął swojego kraju w straszną machinę wojenną i do samego końca utrzymał w Hiszpanii neutralność mimo początkowego sprzeciwu społeczeństwa. Nie zamknął swoich granic i każdemu oferował pomoc. Liczby mówią same za siebie. To dzięki niemu tysiące żołnierzy zostało wypuszczonych na wolność, a rodziny otrzymały wiadomości na temat swoich mężów, ojców i braci. Wokół tego wydarzenia toczą się losy naszych bohaterów. Niektórzy z nich podejmą ciężką pracę dla dobra narodu, niektórzy będą zmuszeni zdradzić to, co najbardziej kochają. Niezdrowe namiętności oślepią, a anarchiści zrozumieją, że przemoc nie zawsze jest jedyną możliwą opcją. “-Myślę, że trzeba próbować być szczęśliwym, a łatwiej być szczęśliwym z kimś, kto jest do nas podobny, odebrał zbliżone wychowanie… Niemniej zdaję sobie sprawę, że życie czasem nas zaskakuje.” Podziwiam autora za ogromny wysiłek jaki podjął w napisanie tej powieści i jej konstrukcję. Fakty historyczne, miejsca, które opisuje stanowią tła, które intrygują i zachwycają nas na równi z życiowymi przejściami naszych bohaterów. ‘Listy do pałacu’ czyta się z prawdziwą przyjemnością i lekkością. Nie ma się czemu dziwić. Jorge Díaz to dziennikarz i scenarzysta telewizyjny, które swoje rzemiosło opanował do perfekcji. Niektórych na samym początku może zniechęcić taka ilość głównych postaci, jednak gdy tylko przejdziemy przez kilkanaście pierwszych stron wszystko już stanie się dla nas jasne. Niektórych może również razić krótka, przedstawione czasami tylko w kilku akapitach wspomnienie jednego z bohaterów, jednak naprawdę można się do tego przyzwyczaić i dalsze czytanie tej powieści będzie szło nam bardzo sprawnie. Tym bardziej, że historie splatają się subtelnie ze sobą. Dzięki takiej konstrukcji możemy wędrować po Europie z bliska obserwując zmiany jakie zachodzą w tkance miasta, przyglądając się atmosferze panującej w społeczeństwie oraz jaki wpływ miała wojna na ich życie. Z ogromną ciekawością chłonęłam obraz społeczeństwa Hiszpanii, rozdartego w wyborze między udzieleniem pomocy Niemcom lub państwom ententy. Mimo iż mieszkańcy nie brali udziału w walkach na froncie, za granicami kraju z różnych względów znaleźli się ich bliscy, od których nie dostali wiadomości o swoim położeniu. Możemy również zauważyć subtelne zapowiedzi zmian, jakie czekają Hiszpanię. Prawa wyborcze dla kobiet, zbliżający się koniec monarchii królewskiej. ‘Listy do pałacu’ to przepiękna powieść o miłości, pasji, zdradzie, wielkich nadziejach i trudnych życiowych wyborach. Jak w kalejdoskopie obserwujemy zmiany zachodzące na całym świecie w tych ciężkich dla wszystkich dziejach świata. Zdecydowanie jest to jedna z tych powieści, które na długo zapadną nam w pamięć.\nOkres wojen, która nie ma litości dla Europy. Brutalnie ją niszczy, a ludzie giną masowo. Do Pałacu Królewskiego w Madrycie pewnego dnia przychodzi list, w którym mała Francuzka prosi hiszpańskiego monarchę o pomoc w odnalezieniu bliskiego. Król decyduje się na pomoc dziewczynce, a od tamtego momentu akcja nabiera tempa. Powieść inspirowana prawdziwymi wydarzeniami opowiada historię o miłości w czasach zarazy wojennej. Gdy w Sarajewie 28 czerwca 1914 roku zginął arcyksiążę Franciszek Ferdynand Habsburg, zaczęła się pierwsza wojna światowa. Madryt odegrał szczególną rolę ponieważ do 1921 roku działał tam Urząd do spraw Ochrony Jeńców. Pracownicy tego urzędu pomogli ponad dwustu tysiącom ludzi, prowadzili repatriacje. Wszystkie koszty pokrywał król Alfons XIII. Każdy z bohaterów Gonzalo, Elisa, Carmen, Blanca - muszą zmierzyć się z problemami, które ciążą nad nimi jak czarne chmury. Zacznę może jak zwykle od okładki. Sam tytuł już przykuł moją uwagę. Nie wiem, czy wiecie, ale uwielbiam pisać listy. Tak, te papierowe. Pierwsze dwa listy pojawiły się gdy byłam w czwartej klasie. Kolejno gdy poszłam do gimnazjum, zaczęłam pisać listy z jedną z najbliższych mi osób, którą poznałam przez Internet. Pisałyśmy do siebie na tyle długo, dopóki obowiązki zabrały nam cenny wolny czas. Później poznałam kolejną dziewczynę, z którą się przyjaźnię i dopóki choroba nią władała, wymieniałyśmy się listami. Teraz zaczęła walkę o siebie i nie ma wolnego czasu. Mimo to listy zawsze będą miały dla mnie coś magicznego w sobie. Widzimy jakąś kobietę, jakiś zabytek... Spodobało mi się to, że wydawnictwo wydało tę książkę w twardej oprawie. Nadaje jej pewnego charakteru, a dwa zatroszczyli się o dodatkową ochronę przez niszczeniem. Marginesy i odstępy między wierszami są zachowane, czcionka również jest dość duża i nie utrudnia czytania. Nie znalazłam w powieści żadnej literówki czy innego tego typu błędu. Jorge Díaz jest dla mnie kolejnym nowym autorem, ale to nie jego pierwsza powieść. Z jednej strony bałam się sięgać po tę lekturę, jednak jak już przeczytaliście, coś mnie do niej przyciągało. Ostatecznie cieszę się z mojego wyboru. Jednym z powodów, dlaczego tak sadzę jest sam styl autora. Widać, że wie, o czym pisze. Nie boi się niczego i pewnie stawia kropki na końcu zdania. Plastyczne opisy nie zawsze przyjemnych sytuacji, miejsc sprawia, że chce się czytać bez przerwa. Momentami zdarzało się, że było przeładowanie opisami, ale po raz pierwszy chyba, mi to nie przeszkadzało. Chłonęłam każde wspaniale napisane zdanie, które miało w sobie moc, od której oderwać się nie mogłam. Jest to specyficzna powieść, napisana o czasach bardzo nieprzyjemnych chyba dla wszystkich, a przynajmniej większości. Pisarz posługuje się tak fantastycznym piórem, barwnym takim, kurczę! Ma w sobie magię, którą nas czaruje i nie pozwala zapomnieć o powieści i każe czytać od początku, do końca - bez najmniejszych przerw. Bardzo się cieszę, że mogłam poznać tak fantastyczny styl i jestem pewna, że nie raz powrócę do lektury, ale i skuszę się na inne powieści tego autora. Bohaterów jest tutaj dość sporo, ale i oni są bardzo wyraziści, dopracowani pod każdym szczegółem. Odnosimy wrażenie, że to nie są ludzie z kosmosu, a z naszego prawdziwego życia. Z początku wydawało mi się wszystko jednym, wielkim chaosem. Zaczynałam wątpić w mój wybór, ale nie poddawałam się. Czytałam dalej i... cieszę się, że to zrobiłam. Wszystko powoli zaczęło się łączyć ze sobą. Zbyt wiele postaci może na początku zniechęcić, ale jak Was proszę, przebrnijcie przez początek i czytajcie dalej, wierzę, że nie będziecie żałować. Każdy z bohaterów jest inny, dlatego niektórych lubiłam mniej, a niektórych bardziej. Jednak ich kreacja jak najbardziej przypadła mi do gustu i mogę Wam zaręczyć, że są w pełni dopracowane, pod każdym najmniejszym szczegółem i też przez prawie pięćset stron, nie sposób się do nich nie przyzwyczaić. Będzie mi smutno, bo się do nich przyzwyczaiłam, a wiem, że nie dostanę nigdzie indziej takich bohaterów. Jak najbardziej są ogromnym plusem dla tej książki. Można powiedzieć, że powieść przynosi melancholijny nastrój, smutny, bardzo taki... powolny. Oczywiście fabuła książki ma z tym wiele wspólnego, bo przecież wojna to nie był okres radości. Oczywiście nie dla wszystkich, dla większości to była walka o przetrwanie... To wszystko nadaje smutny obraz rzeczywistości, która całe szczęście nas teraz już nie dotyczy. Pomimo specyficznej aury jaką podarował nam autor, potrafiłam ją polubić, pokochać tę historii, mimo iż jest mocno powiązana z historią, za którą średnio przepadam. Czytając Listy do pałacu czułam ogromną chęć do zbliżenia się do wydarzeń w niej opisanych. Tak bardzo z czysto historycznej strony. Oczywiście zaraz po skończeniu recenzji to zrobię. Może nie czułam całej palety emocji, ale smutek głównie tutaj dominował. Ciekawość, żal, ale i współczucie dla rodzin jeńców, żołnierzy... Nic dla nich nie było proste, a gdy widziałam obraz małych dzieci, ból rozrywał mi serce. Dlatego też chciałabym Wam po raz kolejny w tej recenzji polecić tę powieść, bo nie jest nijaka. Aura smutku, melancholii powoduje, że omijamy takie lektury, a to będzie największy błąd mijając właśnie tę książkę. Ona sprawia, że zdolność empatii do innych jest odczuwalna bardziej, niż w innych lekturach, naprawdę. Non stop coś się tutaj dzieje, co w sumie jest logiczne. Z jednej strony wojna, wydarzenia z nią związane, a z drugiej strony Urząd, do którego przychodzi tysiące listów, a każde z nich jest inne, dotyczy innych osób, innych sytuacji. Bohaterowie pracujący w tym urzędzie pokazują nam wcześniej wspomnianą empatię. Dlatego tez po części ta lektura tak bardzo przypadła mi do gustu. Melancholijny klimat jednak nie pozwala nam się nudzić. Każe nam śledzić z zainteresowaniem losy bohaterów, które są dość ciekawe. A co za tym idzie, że my, czytelnicy czytamy stronę za stroną, ale jesteśmy bardzo zniecierpliwieni, bo chcemy wiedzieć, co się wydarzy na kolejnej stronie. Reasumując polecam Wam z całego serca tę książkę. Jest piękna, wzruszająca, ale i pełna obrazów wojny, których nikt nie chce pamiętać. Mimo treści zawartych w tej powieści mimo wszystko potrafi zachwycić i oczarować swoim pięknem, co w największym stopniu jest zasługą autora, który napisać lekturę tak rewelacyjną, której nic nie brakuje o tak nieprzyjemnych tematach. Ja jestem autentycznie zachwycona i wiem, że na pewno nie raz jeszcze do niej sięgnę.\nWielkie rzeczy mają często bardzo niepozorne początki, czasem wręcz przypadkowe. Splot okoliczności sprawia, że z czegoś skromnego powstaje coś o wielkim znaczeniu. Nie zawsze głos najsłabszych jest ignorowany, zdarza się, że zostanie on nie tylko usłyszany, ale i wysłuchany. A potem ktoś przejdzie od słów do czynów i wbrew wielu pokaże, że nawet w najbardziej nieludzkich czasach można dostrzec w kimś nie jedynie wroga, ale przede wszystkim człowieka. Czy można brać na poważnie list dziewczynki z francuskiej prowincji wysłany do króla? Wydawałoby się, iż to dziecięca mrzonka jaka nie najmniejszej szansy by w ogóle trafić do adresata. Jednak niekiedy trafiają się szczęśliwe przypadki, Sylvie pisząc swoją prośbę chciała wyłącznie pomóc zrozpaczonej matce, ale czy takich jak ona nie są tysiące, ba setki tysięcy? Konflikt, który dopiero co rozgorzał okazał się większy niż ktokolwiek przypuszczał i ogarnął swym niszczącym płomieniem już tak wielu. Król Alfons XIII nie jest władcą idealnym, lecz słowa napisane przez dziecko zapadają mu w pamięć, czy będzie w stanie spełnić pokładaną w nim nadzieję? Jak odnaleźć jednego żołnierza pośród ich mrowia? Do takiej sprawy trzeba nie tylko zapału, ale i ludzi, umiejących radzić sobie z wielonarodową biurokracją i nieskrywaną wrogością. Blanca Alerces nigdy nie zajmowała się pracą zawodową, coś takiego wywołałoby skandal, a jeden już ma za sobą. Nawet arystokrację obowiązują zasady, a arystokratki w szczególności, nawet postępowi jej przedstawiciele, tacy jak Alvaro Giner, nie postąpiliby tak jak ona. Tych dwoje spotyka się w skromnym biurze we wspaniałym pałacu królewskim by pomóc w realizacji pewnego pomysłu, wydającego się całkowicie nierealnym. Wojna, rozpoczęta po śmiertelnym zamachu na następcę austro-węgierskiego cesarskiego tronu, to konflikt jakiego jeszcze nie widział świat, hiszpański król zdaje sobie z tego sprawę, jego pomoc okazuje się czymś więcej niż jednorazowym kaprysem. A Alvaro i Blanca biorą udział w przedsięwzięciu bez precedensu, chociaż początkowo nie zdają sobie z tego sprawy. Codziennością stają się żmudne poszukiwania, czytanie listów od zrozpaczonych bliskich setek żołnierzy, napływających nieprzerwaną rzeką, dawne rozrywki odchodzą na bok. Czy da się żyć tylko i wyłącznie nieszczęściem oraz przywracaniem nadziei?? Nawet największe oddanie idei czasem ustępuje miejsca uczuciom, muszą one przetrwać niepewność, konwenanse i odrzucenie. Ta kwestia dotyczy nie tylko ich, ale także wielu innych, miłość rzadko kiedy bywa nieskomplikowana, wojenna zawierucha nie sprzyja jej, podobnie jak strach, zazdrość i zemsta. Wielka Wojna, dopiero później oznaczona numerem pierwszym, przyniosła z sobą ogrom zła, wyzwoliła z ludzi to co najgorsze, lecz i dużo dobra, będącego kroplą w morzu cierpienia i łez. Jednak nawet najmniejsze światełko w tunelu rozpaczy to już wiele, chociaż dla niektórych zgaśnie, inni zobaczą jak staje się coraz większe. Jorge Diaz nie napisał monumentalnej powieści, do "Listów do pałacu" takie określenie nie pasuje, nie współgra z tym co chce przekazać autor. Nie skupia się on tylko na jednym wątku, za to daje czytelnikom ich kilka, splecionych z sobą za pomocą postaci i Pierwszej Wojny Światowej, a jako tło służy Hiszpania z pierwszych dwóch dekad dwudziestego wieku. Jorge Diaz przedstawia losy kilku osób, którzy w ciągu kilku wojennych lat muszą stawić czoła starym i nowym lękom, ale przede wszystkim wyzwaniom jakich w ogóle nie brali pod uwagę. Motyw wojny i miłości często bywa wykorzystywany w literaturze i filmie, rzadko się zdarza się by twórca wyważył je tak by nie tylko współgrały z sobą, lecz tworzyły jedna historię. "Listy do pałacu" po części opierają się na faktach, chociaż mogą się one wydawać fikcją, gdyż odeszły w zapomnienie i bardzo niewielu o nich pamięta, a szkoda bo nawet po stu latach robią ogromne wrażenie. Prawda i fabuła wzajemnie się przenikają tworząc kanwę pod historię pełną emocji, destrukcji, zdrady, dojrzewania oraz mierzenia się z samym sobą i oczekiwaniami innych oraz miłości w najgorszym z możliwych dziejowych momentów. Bohaterowie, którzy wyszli spod pióra Jorge Diaz`a zaskakują, czasem denerwują, po prostu nie pozwalają by czytać o nich z obojętnością. "Listy do pałacu" po trosze można porównać do "Łuku triumfalnego" Ericha M. Remearque`a i to nie jedynie z powodu wojny, za tytułami obu kryje się oprócz niej śmierć, ból i konwenanse społeczne. Jednak te pierwsze nie są naśladownictwem, są osobną opowieścią o ludziach próbujących w czasach wojny zrobić coś dla innych i jednocześnie stojących przed przełomem w własnym życiu.\nListy do pałacu, to książka, w którą trudno było mi się wczytać. Czytałam i czytałam i miałam wrażenie, że lektura przecieka mi przez palce. Nagle jakby coś zaskoczyło. Nie wiadomo kiedy treść pochłonęła mnie całkowicie. Takim punktem przełomowym był moment gdy do pałacu królewskiego w Madrycie dotarł tytułowy list. Głównych bohaterów poznajemy tuż przed wybuchem I wojny światowej. Większość z nich to beztroscy, szczęśliwi młodzi ludzie. Oprócz nich jest także spora garstka ludzi mniej szczęśliwych, obdarzonych troskami dnia codziennego, często sporym bagażem życiowych trosk, niekiedy ledwo utrzymujących się na powierzchni. Nie wiedzą, że za moment ich życie zmieni się o 180 stopni. Niektórzy stracą bliskich, niektórzy majątki, a jeszcze inni tylko (albo aż) złudzenia. Trudno jednoznacznie określić o czym są Listy do pałacu. Z pewnością jest to dopracowana w każdym calu, wielopłaszczyznowa, zmuszająca do przemyślenia wielu rzeczy powieść. Oparta na faktach historia działań hiszpańskiego władcy Alfonsa XIII oraz całej rzeszy anonimowych osób, porywa i wręcz hipnotyzuje. To w Madrycie aż do 1921 roku działał Urząd do spraw Ochrony Jeńców, zatrudniający pięćdziesięcioro czworo stałych pracowników, których wspierało pięćdziesięciu ośmiu wojskowych i trzystu dyplomatów. Zdołali oni pomóc dwustu tysiącom jeńców wojennych. Przeprowadzili repatriację siedemdziesięciu tysięcy cywili oraz dwudziestu jeden tysięcy rannych żołnierzy. Ocalili wielką liczbę istnień ludzkich, sprawili, iż wiele tysięcy rodzin dostało wiadomość o swoich bliskich. Koszty funkcjonowania Urzędu pokrywał król Alfons XIII. Niezwykłe, prawda?!Na kolejnych stronach śledzimy perypetie wielu osób. Niektóre pojawiają się w książce na chwilę, inne goszczą tam przez cały czas toczącej się fabuły. Śledzimy perypetie wielu osób wplecione w wielkie historyczne wydarzenia. Wraz z nimi poznajemy najbardziej tajemnicze zakamarki Madrytu i okolic, a także sekrety wielkiego serca hiszpańskiego władcy. Losy bohaterów toczą się obok siebie, ale w wielu momentach łączą, przeplatają się ze sobą. Ta książka to nie tylko opowieść o niewiarygodnych wręcz dokonaniach grupy ludzi. To także historia wielkiej miłości, afirmacja życia, nadziei, opowieść o pasji, namiętności, zdradzie. Zachęcam do lektury.Brawa dla autora za poruszenie tego w sumie mało znanego tematu i opisanie go w tak wspaniały, chwytający za serce sposób.\nPierwsza Wojna Światowa pustoszy Europę, tymczasem do Pałacu Królewskiego w neutralnej Hiszpanii dociera list. Mała, pochodząca z Francji dziewczynka prosi króla, by ten pomógł jej odnaleźć zaginionego na froncie brata. Poruszony losem dziecka i jego bliskich monarcha uświadamia sobie, jak tragiczne jest położenie wojennych ofiar, walczących, wziętych do niewoli, pozbawionych domu i wieści o najbliższych. Powołuje do życia Urząd do spraw Ochrony Jeńców , który aż do 1921 roku pomaga dwustu tysiącom jeńców wojennych... Ta wzruszająca historia nie jest jedynym wątkiem zawartym na kartach powieści Jorge Diaza, jednak z pewnością jest jednym z ważniejszych. Losy większości bohaterów tej historii krzyżują się w Urzędzie ds. Ochrony Jeńców lub w miejscach ogarniętych wojną. Wojna nie zna litości. Rozdziela rodziny, zabiera bliskich, budzi okrutne instynkty i zmusza do robienia rzeczy, z których człowiek nie jest dumny. Bohaterowie Jorge Diaza również zmagają się z okrucieństwem wojny. Chociaż część z nich jest Hiszpanami i tym samym pozostaje neutralna, to stykają się z nią za sprawą swoich bliskich czy wykonywanych obowiązków. Pomimo szalejącej wojennej zawieruchy w Europie toczy się także normalne, codzienne życie. Ludzie spotykają się, bawią, zakochują. I w tej historii jest miejsce na miłość, choć z pewnością powieści Diaza daleko jest do klasycznego czy banalnego romansu. W Listach do pałacu spodobała mi się bardzo przystępna forma, która sprawia, że tę obszerną przecież lekturę czyta się naprawdę lekko. Atutem jest także to, że autor prowadzi akcję, opierając się na przeżyciach wielu bohaterów. Dzięki temu czytelnik może uczestniczyć w różnych wydarzeniach, przenosząc się wraz z bohaterami z madryckiego pałacu do dzielnicy biedy, z Paryża do Berlina, z neutralnej Hiszpanii do obozów jenieckich rozsianych po Europie. Listy do pałacu są niezwykle ciekawą i wciągającą lekturą, która przybliża działalność Urzędu ds. Ochrony Jeńców, zapoczątkowaną przez hiszpańskiego króla Alfonsa XIII. To także interesujący obraz hiszpańskiego społeczeństwa początku dwudziestego wieku, w którym wyraźnie zaznaczały się różnice pomiędzy poszczególnymi klasami. Polecam serdecznie!\nJoanna Szarańska, Babskie Czytanie\nZnów trochę historii, tym razem okres przeze mnie nieszczególnie lubiany w literaturze, I wojna światowa. Niezbyt lubiany, bo dość bliski, na tyle, by zbyt mocno odczuwać losy bohaterów. Tym niemniej zdecydowałam się przeczytać "Listy do pałacu" i wcale nie żałuję. Spędziłam z powieścią cztery wieczory i nikt nie był mnie w stanie od niej oderwać. Hiszpański król Alfons XIII otrzymuje list z francuskiej prowincji Saint-Martin-de-Hinx, od małej dziewczynki Sylvie. Dziewczynka widząc rozpacz matki, pisze do króla prośbę o odnalezienie jej brata Pierre, który zaginął na froncie, prawdopodobnie dostał się do niemieckiej niewoli. To z pozoru "nieważne" wydarzenie, niesie za sobą mnóstwo innych zdarzeń. Słowa dziewczynki zapadają Alfonsowi XIII głęboko w pamięć i choć wydaje się niemożliwym odnalezienie jednej osoby pośród tylu ludzi, pragnie spróbować. Król ma świadomość tragicznego położenia ofiar wojny. Powołuje do życia Urząd ds. Ochrony Jeńców. To nie jedyny wątek tej poruszającej powieści. Znajdziecie w niej również miłość, mimo wojennej zawieruchy. Ludzi prowadzących spokojne życie codzienne, ale również tych, których bezpośrednio dotyka okrucieństwo wojny. Wraz z bohaterami udacie się do Paryża, Berlina, madryckiego pałacu, czy też do obozów niemieckich w Europie. Powieść inspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami, co dodatkowo mnie zachęciło. Autor ma lekkie pióro, zatem powieść pochłania się bardzo szybko. Czytając ma się wrażenie bycia razem z bohaterami, tuż obok. Polecam, naprawdę warto. Jorge Diaz urodzony w Alicante 1962 roku. Jest pisarzem, dziennikarzem i scenarzystą telewizyjnym. "Listy do pałacu" to jego trzecia powieść. Osobiście liczę na więcej.\nAkcja powieści zaczyna się w momencie, kiedy cała Europa jest ogarnięta I Wojną Światową. W tej sytuacji Hiszpania zachowuje neutralność. I to właśnie tam, przed świętami Bożego Narodzenia, do pałacu królewskiego przychodzi pewien list. Mała Francuska, Sylvie, piszę w nim prośbę do króla, o dowiedzenie się, czy jej brat, który wyruszył na front przeżył, czy też nie. Król bardzo przejął się dziewczynką, i to właśnie wydarzenie zapoczątkowało zorganizowanie Urzędu do Ochrony Spraw Jeńców, który uratował tysiące istnień. Całość powieści jest opowiadana z kilkunastu perspektyw. I właśnie ta mnogość wątków i bohaterów jest tutaj niezaprzeczalnym atutem. Jest to rzadko spotykane w powieściach, tym bardziej, że żaden wątek nie jest tutaj opowiedziany chaotycznie. Każda historia ma swój początek, rozwinięcie, koniec. Właśnie ta mnogość bohaterów sprawia, że ciężko się od tej pozycji oderwać, czytelnik bowiem chce się dowiedzieć, jak losy danego bohatera dalej się potoczą. Skoro mowa o bohaterach i ich mnogości, muszę przyznać, że żadna postać tutaj nie jest napisana w sposób płaski. Są to ludzie z krwi i kości, którzy nas do siebie przekonują, w których historię wierzymy i którzy są dla nas autentyczni. Na ten fakt najprawdopodobniej wpływa to, że całość ciągnie się przez całą I wojnę światową. Przez to całość akcji nie jest nużąca, nie ma za dużo wątków w jednym momencie. I przechodząc do Wojny - przez to, że w tej książce pojawiają się prawdziwe postaci, wydarzenia, fakty, tylko zyskuje na autentyczności i jest to dodatkowa wartość dla czytelnika. Podsumowując, jest to historia o miłości w czasie wojny, o poświęceniach, trudnych, czasem wręcz niemożliwych decyzjach. Jest to powieść o człowieczeństwie w nieludzkich czasach. Moim zdaniem, jest to najlepsza premiera tegoroczna, którą do tej pory czytałam.\nPisanie listów to bardzo intymna sprawa. Pewnie wiele z was nigdy nie korespondował z nikim w taki sposób. Dlatego musicie uwierzyć mi na słowo, że słowa pisana na papierze to najlepsza pamiątka w moim życiu. Nic tego nie zastąpi ani maile, SMS-y czy rozmowa przez telefon. To trwała i bliska pamiątka mojemu sercu. Dlatego też z czystej ciekawości sięgnęłam po książkę „Listy do pałacu ". Niestety książka nie podobała mi się aż tak bardzo, jak bym tego pragnęła. Na samym początku książki poznajemy Biankę. Młoda szlachcianka przygotowuje się do ślubu. Jednak dowiaduje się, że jej przyszły mąż posiada liczne kochanki. Kobieta postanawia nie spełniać oczekiwań rodziców i z pomocą ojca, chce iść do pracy. Dostaje posadę w nowo powstałym Urzędzie ds. Jeńców. Do urzędu napływa masa listów od bliskich osób, które chcą dowiedzieć się co dzieje się z ich bliskimi. Biance w pracy pomaga mężczyzna, który ukrywa się pod fałszywym nazwiskiem. Jak to bywa w takich książkach mamy mnóstwo bohaterów, których losy poznajemy w krótkich rozdziałach. Losy łączą się ze sobą, przez co książka ma nam się wydawać ciekawsza. Blanka to kobieta, która postawiła się matce i sprawiła, że kobiety miały prawo pójść do normalnej pracy. Jej pomocnik to Manuel anarchista, który za cel życiowy obrał sobie obalenie monarchii w państwie. Poznajemy również Alvaro Kierownik urzędu ds. Jeńców oraz bliski przyjaciel króla, oraz Gawriło, serba, który zabił francuza Ferdynanda. Oczywiście to nie wszystkie barwne postacie, jakie poznajemy w książce, ale te najważniejsze. Teraz wyjaśnię wam, dlaczego powiedziałam, że książka nie skradła mojego serca. Ponieważ zabrakło w niej realnego przesłania. Autor pomieszał nam wiele wątków z historią, ale prawda jest taka, że książka chociaż lekka, czyta się bardzo źle. Nie twierdzę, że jest to zła książka, bo sama w sobie jest piękna o miłości, zdradzie, poświęceniu. Jednak mi w niej zabrakło kropki nad całością. Jednak i tak uważam, że warto, jest zapoznać się z tą powieścią, bo może akurat w wasze życie wprowadzi coś innego. Moja mama np. jest zachwycona tą powieścią i czyta ją już po raz drugi.\nCo czytać? Dziś w bukbuku trochę o nowościach, po które na pewno warto sięgnąć: – „Listy do pałacu”, Jorge Díaz, Wydawnictwo Rebis; – „Najpierw mnie pocałuj”, Lottie Moggach, Wydawnictwo Rebis;


Ładowarka Deca SM1236 12V, 3.6A\nŁadowarka nadaje się do ładowania bezobsługowych akumulatorów motocyklowych (MF), oraz specjalistycznych wykonanych w technologii AGM, żelowych baterii o pojemności 1.2Ah - 75Ah.\nModel SM 1236\nNapięcie ładowania 12V\nPrąd ładowania 3.6A / 12V\nWymiary 260 x 260 x 190 mm\nProgramy do ładowania:\nP1) Ładowanie prądem 14,4 Volt – 0,8 Amp Odpowiednie dla akumulatorów o pojemności znamionowej 1,2 – 35 Ah : np. dla motocykli.\nP2) Ładowanie prądem 14,4 Volt – 3,6 Amp Odpowiednie dla akumulatorów o pojemności znamionowej 35 – 120 Ah: np. dla samochodów.\nP3) Ładowanie prądem 14,7 Volt – 3,6 Amp Odpowiednie dla akumulatorów o pojemności znamionowej 35 – 120 Ah: np dla samochodów. Niektórzy producenci akumulatorów sugerują korzystanie z tego programu ładowania akumulatora dla baterii pracujących w temperaturach poniżej 5°C. Ładowanie odbywa się według cyklu IUoUp z 3 automatycznymi krokami przełączania.\nFaza 1 - Ładowanie odbywa się przy maksymalnej nastawie prądu, do momentu kiedy wartość napięcia wzrośnie powyżej 14,4V lub 14,7V, w zależności od programu ładowania (zaświeci się dioda C ). W tym kroku, akumulator osiąga ok 80% swojego stanu naładowania.\nFaza 2 - Ładowanie stałym napięciem do osiągnięcia wartości napięcia 0,4A (zaświeci się dioda C ). Jeśli proces ładowania trwa dłużej niż 18 godzin, ładowarka akumulatora przełącza się do następnej fazy, aby uniknąć uszkodzenia wadliwego akumulatora.\nFaza 3 - Koniec ładowania i przełączenie na proces sprawdzenia poziomu naładowania akumulatora (zaświeci się dioda D ). Po naładowaniu akumulatora, ładowarka sprawdza jego napięcie, jeśli napięcie spada poniżej 12,8V (dla programów P1 i P2), lub 12,9V (dla programu ładowania P3) ładowarka przełącza się na krok 1. L Ładowarka może być podłączona przez wiele miesięcy. Jeśli w trakcie tego okresu nastąpi przerwa w dostawie energii, ładowanie zostanie automatycznie wznowione po ponownym pojawieniu się zasilania elektrycznego. Nigdy nie zostawiaj akumulatora bez dozoru przez dłuższe okresy czasu. L Jeśli “C” lub “D” migają szybko przez dłuższy czas, oznacza to, że akumulator nie jest już ładowany (tzn. wystąpiło zasiarczenie płyt). Jeśli diody te migają na zmianę, co 10 – 20 sek., oznacza to, że akumulator nie może utrzymać prądu ładowania (wysokie samo- rozładowanie). L Ładowarka nie może rozpocząć ładowania, jeśli 12-Voltowy akumulator dostarcza napięcia niższego niż 6V (akumulator skrajnie rozładowany).\nŁadowarki uniwersalne DECA - KUP TERAZ


Sprawcê zatrzymali zaraz po w³amaniu - Elbl±g\nSprawcê zatrzymali zaraz po w³amaniu\nPolicjanci z wydzia³u do walki z przestêpczo¶ci± przeciwko mieniu zatrzymali w nocy 36-letniego mê¿czyznê, który w³ama³ siê do jednego z budynków firmy zajmuj±c± siê pielêgnacj± zieleni. Jego ³upem pad³o 5 kosiarek spalinowych o warto¶ci 11 tysiêcy z³otych. Teraz odpowie za kradzie¿ z w³amaniem. Mo¿e mu groziæ kara nawet do 10 lat pozbawienia wolno¶ci.\nBy³o oko³o pó³nocy, gdy policjanci kryminalni patroluj±cy nieoznakowanym samochodem ulicê Rawsk± zauwa¿yli otwarte drzwi w jednym z budynków. Podejrzewaj±c w³amanie, zaparkowali swój samochód kilkadziesi±t metrów dalej i aby nie sp³oszyæ sprawcy, poszli pieszo. Jakie¿ by³o zaskoczenie 36-letniego S³awomira J. gdy zobaczy³ policyjne odznaki. Mê¿czy¼nie za³o¿ono kajdanki. Policjanci zabezpieczyli równie¿ skradziony sprzêt. By³o to 5 kosiarek spalinowych. Wszystkie wróci³y do w³a¶ciciela. Zatrzymany 36-latek zosta³ zatrzymany w policyjnym areszcie. Teraz odpowie za kradzie¿ z w³amaniem, poniewa¿ ¿eby dostaæ siê do ogrodniczego sprzêtu musia³ sforsowaæ solidne drzwi. Mê¿czy¼nie mo¿e groziæ kara nawet do 10 lat pozbawienia wolno¶ci.\ndobrze ¿e ju¿ zwrócili mu te kosiarki a nie dopiero po zakoñczeniu sprawy :D bo by ch³op dawno sklep zamkn±³ i dwa razy w ziemi siê roz³o¿y³ :D\nlapy zeby mu pousychaly.\njakby to nie by³o drastyczne, naprawdê, za takie rzeczy powinni ³apy ucinaæ, albo chocia¿ palce. Bez mo¿liwo¶ci pobierania renty inwalidzkiej (czy jak to siê nazywa) oczywi¶cie, bo to by³by paradoks\nto nie stany dambo-bambo\nA wystarczy³o ¿eby mia³ przedmiot przypominaj±cy broñ. Tanio, szybko i skutecznie.


Dramma per Musica przedstawi mistrzów baroku - News O.pl\nDramma per Musica zaprezentuje mistrzów baroku\nPolska prapremiera Orlanda, jednej z najlepszych oper mistrza barokowej muzyki Georga Friedricha Händla, w reżyserii Natalii Kozłowskiej, zainauguruje I Festiwal Oper Barokowych Dramma per Musica.\nI Festiwal Oper Barokowych „Dramma per Musica” – plakat (źródło: materiały prasowe)\nOrlando w Teatrze Królewskim to pierwsze polskie przedstawienie tej wybitnej opery Georga Friedricha Händla. Od jej światowej prapremiery, zrealizowanej w 1733 roku w Teatrze Królewskim w Londynie pod okiem samego kompozytora, do dziś żaden polski twórca nie zmierzył się z inscenizacją tego dzieła. Orlando uznawany jest za jedną z najpiękniejszych oper czasów baroku, choć przez wiele lat dzieło to było niedoceniane. W Orlandzie Händel odwołał się do jednego z najważniejszych dla kultury europejskiej eposów – Orlanda Szalonego Ludovica Ariosta, stanowiącego inspirację dla wielu wybitnych artystów różnych epok (poetów, muzyków i malarzy). Budując na jego kanwie własną fabułę stworzył opowieść o ludziach zabłąkanych w świecie uczuć, o miłości odrzuconej, zranionej, zawiedzionej, szalonej, ale również i szczęśliwej. Dzieło stylistycznie oscyluje pomiędzy komedią, tragedią i opowieścią fantastyczną.\nIdeą festiwalu Dramma per Musica jest prezentowanie w wersji scenicznej dzieł europejskich mistrzów baroku, takich jak G. F. Händel, A. Vivaldi czy J. P. Rameau, w wykonaniu najwybitniejszych polskich artystów. Spektaklom operowym towarzyszyć będą koncerty kameralne i recitale. Podczas 19 wydarzeń muzycznych przed festiwalową widownią zaprezentuje się blisko 100 artystów, w tym prawie 40 wokalistów. Większość wydarzeń festiwalowych odbędzie się w Łazienkach Królewskich, a główną sceną Festiwalu jest Teatr Królewski. Inne lokalizacje Festiwalu to: Warszawska Opera Kameralna, Studio Koncertowe Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego oraz Uniwersytet Warszawski.\nFestiwalowi towarzyszą warsztaty mistrzowskie dla utalentowanych wokalistów oraz instrumentalistów, wyłonionych w ogólnopolskich przesłuchaniach. Festiwal daje im szansę zaprezentowania swoich umiejętności podczas specjalnego koncertu Barok na pięć głosów. W programie tego koncertu znajdą się najbardziej znane arie i duety z oper Händla.\nGłówna scena festiwalowa – Teatr Królewski w Starej Oranżerii Łazienek Królewskich – to jeden z niewielu zachowanych autentycznych XVIII-wiecznych teatrów dworskich w Europie i jedyny taki w Polsce. Otwarto go 6 września 1788 roku. Pierwszym publicznym przedstawieniem wystawionym w Teatrze był Henryk VI na łowach Wojciecha Bogusławskiego.\nOd 4 do 20 września 2015 roku\nTags Festiwal Oper Barokowych Dramma per Musica w Warszawie Georg Friedrich Handel Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie Natalia Kozłowska Warszawa\nPoprzedni news Poniedzielski na otwarcie\nNastępny news Na pewną śmierć


Ożyw łazienkę z kolorowymi dodatkami | MonikaPisze.pl - Lifestyle Blog\nStrona główna Dom Ożyw łazienkę z kolorowymi dodatkami\nOżyw łazienkę z kolorowymi dodatkami\nŁazienka to pomieszczenie, które nie musi, a nawet nie powinno być nudne! Dzięki kolorowym dodatkom oraz akcesoriom można w łatwy sposób całkowicie odmienić charakter łazienki. Aby nie popełnić aranżacyjnego faux pas, najlepiej zdecydować się na jeden kolor lub ewentualnie jego kilka odcieni.\nPodstawowe akcesoria do łazienki znane są chyba każdemu z nas: wieszaki na ręczniki i szlafroki, mydelniczki na mydło w kostce, dozowniki na mydło w płynie, pojemniki i koszyki na kosmetyki oraz kubki na szczoteczki do zębów. To tylko niektóre dodatki do łazienki, które pomogą pożegnać nudę i sprawią, że w pomieszczeniu powieje świeżością. Skutecznym rozwiązaniem, które ożywi łazienkę, jest wprowadzenie do niej intensywnych kolorów – niebieskiego, pomarańczowego, a nawet fioletowego.\nŁazienka w kolorze niebieskim\nZestawy łazienkowe w niebieskim kolorze to jedne z najchętniej wybieranych. Czym jest to spowodowane? Oczywiście tym, iż kolor niebieski kojarzony jest ze świeżością, wodą oraz morskim klimatem. Cechy te są jak najbardziej pożądane w łazienkowych przestworzach. Niegdyś w większości łazienek dominował niebieski kolor. We współczesnych czasach płytki łazienkowe dostępne są w różnorodnych kolorach, a najczęściej wybierane są w odcieniach bieli i szarości. Intensywnie niebieskie dodatki do łazienki ożywiają pomieszczenie. Wykorzystanie tego koloru pomaga w nadaniu nowego, ciekawego akcentu w pomieszczeniu. Obok niebieskich dozowników na mydło i kubeczków na szczoteczki do zębów możemy zdecydować się na granatowe dywaniki łazienkowe czy też wagę łazienkową w odcieniach błękitu.\nNiech w łazience króluje pomarańczowy!\nNa kolor pomarańczowy w łazience decydują się zazwyczaj osoby, które uwielbiają wyróżniające się wnętrza. Pomarańczowy kojarzony jest z energią, dlatego też zestawy łazienkowe w tym kolorze energetyzują wnętrze i nadają mu pozytywnych wibracji. Barwa ta królując w łazience, nada jej przytulnego oraz ciepłego charakteru. Decydując się na kolor pomarańczowy, powinniśmy jednak zachować pewną rozwagę. Zbyt wiele pomarańczowych elementów oraz ich jaskrawe odcienie mogą sprawić, że w pomieszczeniu będzie za bardzo „agresywnie”. Bijące w oczy intensywnie pomarańczowe elementy sprawią, iż łazienka z pewnością szybko nam zbrzydnie i nie będzie ulubionym pomieszczeniem w mieszkaniu. Ciekawym rozwiązaniem, które pomaga ocieplić wnętrze, jest zastosowanie pomarańczowego klosza do lamp. Dzięki temu światło otula delikatną poświatą całe pomieszczenie, nie męcząc wzroku. Standardowo można również zdecydować się na pomarańczowe ręczniki, dywaniki łazienkowe oraz inne dodatki do łazienki.\nŁazienkom jest dobrze w fiolecie\nKolor fioletowy kojarzony jest z pozytywną energią, właściwościami terapeutycznymi, relaksującymi oraz łagodzącymi stres. Wieczorna kąpiel po długim, ciężkim i wyczerpującym dniu w wannie pełnej gorącej oraz pachnącej wody… Czyż nie brzmi cudownie? Gdy w łazience będą królowały fioletowe dodatki, z pewnością szybko osiągniemy stan błogiego relaksu. Siła sugestii działa bardzo mocno, więc nie można jej lekceważyć. Akcesoria do łazienki w odcieniach fioletu doskonale wkomponują się w przestrzeń urządzoną zarówno w jasnych, jak i ciemniejszych kolorach. Kolor fioletowy kojarzony jest także z romantyzmem, delikatnością i subtelnością, więc jeżeli to właśnie taki efekt chcesz osiągnąć w swojej łazience – zaszalej z tą barwą. Obok podstawowych dodatków do łazienki można również sięgnąć po mniej typowe elementy wystroju – fioletowe świece, kwiaty i rolety w oknach.\nPoprzedni artykułCo robić z negatywnymi komentarzami?\nNastępny artykułPomysł na oryginale prezenty na urodziny\nMakijaz Agi 13 kwietnia, 2018 at 8:54 am\nKiedyś chciałam mieć fioletową łazienkę, ale mi przeszło 😉 W końcu staneło na klasycznej bieli z brązem i beżem 😉\nSylwia Kulik 13 kwietnia, 2018 at 9:05 am\nJa chciałabym brązy w swojej wymarzonej łązience;)\nDorota - Beauty & Nails 13 kwietnia, 2018 at 10:19 am\nChyba nie będę oryginalna jeśli stwierdzę, że planuję łazienkę w kolorach brązu, beżu, bieli i szarości 😉\nLakierowniczka 13 kwietnia, 2018 at 10:26 am\nKolory to świetny pomysł na rozbudzenie każdego pomieszczenia ☺ ja uwielbiam niebieski jednak jest dość chłody, dlatego w domu łazienkę w kolorach beżu i brązu ożywilismy kolorem pomarańczowym i to była świetna decyzja ☺\nżaneta 13 kwietnia, 2018 at 12:44 pm\nu nas jest łazienka cała a kolorach brązu i beżu w afrykańskim klimacie. są jednak srebrne i niebieskie detale jak choćby światło. fajne i praktyczne akcesoria, konieczne w każdej łazience\nSpradaMakeup 13 kwietnia, 2018 at 1:04 pm\nPrzede mną remont łazienki ale akurat w tym miejscu chcę bardziej stonowane kolory. Natomiast w kuchni, już kolory mogą skakać w oczach 🙂\nRoksana F 13 kwietnia, 2018 at 1:09 pm\nMy postawilismy na błękit i czerwień. Nietypowe połączenie ale właśnie takie lubimy 🙂\nZuzanna Dudko 13 kwietnia, 2018 at 2:46 pm\nJa w tym roku planuję remont łazienki i chcę postawić na fiolet.\nJak pięknie być kobietą 13 kwietnia, 2018 at 4:51 pm\nOgólnie chciałabym łazienkę w szaro-biało-czarnym kolorze. Całość chciałabym ożywić najchętniej jakąś fuksją 😀\nAsiulcowa 13 kwietnia, 2018 at 8:12 pm\nMoja łazienka jest w ciepłych odcieniach wanilii i czekolady. Ale gdybym miała kolejną to postawiłabym na biel, szarość i pudrowy róż 🙂\nCzary Marty 13 kwietnia, 2018 at 9:21 pm\nZgadzam sie ze lazienkom jest dobrze w fiolecie bo ja właśnie postawilam na ten kolor jesli chodzi o dodatki\nEve-brush 14 kwietnia, 2018 at 6:26 am\nJa niestety wynajmuję mieszkanko i to co zastałam to zostawiam ponieważ nie ma sensu remontować nie dla siebie.. Troszkę się pomęczę jeszcze ale przy urządzaniu w przyszłości będę stawiać z pewnością na jasną łazienkę z dodatkami w jakimś żywym kolorze 🙂 Zachęciłaś mnie z tym pomarańczowym choć fiolet też nie jest zły 🙂\nwera 14 kwietnia, 2018 at 4:27 pm\nU mnie jest szara a druga hmm..mam dylemat w kolorze\nJoasiaczek 14 kwietnia, 2018 at 5:16 pm\nMoja łazienka jest brązowo-beżowo-fioletowa 🙂 Dodatki fioletowe fajnie ją ożywiają 🙂\nIsia Wyłącznie 14 kwietnia, 2018 at 7:45 pm\nJa tak, jak Eve-brush niestety wynajmuję mieszkanie i nie mam zbyt dużo to powiedzenia w jego wystroju.\nLili 14 kwietnia, 2018 at 7:17 pm\nCiekawe dodatki 🙂 te niebieskie mi sie podobaja .. ja w swojej lazience mam butelkowa zielen i zloto\nEwelina Ewa Kraszyńska 15 kwietnia, 2018 at 10:13 am\nMarzy mi się łazienka białe płytki wymieszane z naturalnym, lekko polakierowanym drewnem 😀 A co do dodatków … uwielbiam dodatki białe i szare ceramiczne 😀\nSieje Teje 15 kwietnia, 2018 at 5:24 pm\nMam białą łazienkę z czarnymi elementami i ostatnio zastanawiałam się jaki dodatkowy kolor tam wprowadzić 🙂\nJulka - www.okiem-Julii.pl 15 kwietnia, 2018 at 6:06 pm\nMnie od zawsze marzyła się łazienka w różnych odcieniach niebieskiego.\nAnszpi 16 kwietnia, 2018 at 5:48 am\nJa mam łazienkę zieloną- oaza spokoju i wyciszenia. Fioletowa mogła by mi się także spodobać\nEdyta Masarczyk 16 kwietnia, 2018 at 7:25 am\nMoja łazienka jest szara z białymi dodatkami. Jestem zadowolona 😉\nGabriela Jaworska 16 kwietnia, 2018 at 2:05 pm\nMoim zdaniem dodatki robią dużo jeżeli ładnie je dobierzemy do pomieszczenia.\nKarolina Ossowska 16 kwietnia, 2018 at 8:56 pm\nJa mam w łazience zielone dodatki włącznie z ręcznikami 😉\nAgnieszka Piórczyńska 17 kwietnia, 2018 at 6:50 am\nJA do mojej łazienki postawiła bym na czerwienie chociaż klasyczna biel uwielbiam <3\nCathy 17 kwietnia, 2018 at 6:11 pm\nJa preferuję białe lub szare łazienki, bez wyrazistych i mocnych kolorów. Jeśli miałabym wybierać „kolorowe” kolory to zdecydowałabym się na jakieś pastele 🙂\nMaryna Abramava 22 kwietnia, 2018 at 3:23 pm\nJa uwielbiam minimalistyczne łazienki w stonowanych kolorach. Uwielbiam jednak, gdy to stonowanie jest delikatnie przełamane jakimś kolorkiem. Najbardziej podobają mi się fioletowe dodatki:)\nIrmina Garaj 24 kwietnia, 2018 at 5:30 pm\nU nas mamy czarne płytki w jasne kwiaty i białe płytki w czarne kwiaty. Dodatki kupowałam pod kolor płytek.\nPozostaw odpowiedź Asiulcowa Anuluj odpowiedź


cudzoziemcy - przeczytaj więcej na stronie - Dziennik.pl\nIncydenty na granicy. "W stronę polskich funkcjonariuszy poleciały kamienie i konary drzew"\n"W niedzielę dwie grupy cudzoziemców próbowały nielegalnie przekroczyć polsko-białoruską granicę. Większa liczyła aż 34 osoby" - powiedziała w poniedziałek rzeczniczka Straży Granicznej porucznik Anna Michalska.\nPIP na tropie nielegalnie zatrudnianych cudzoziemców\nBudownictwo, transport, gospodarka magazynowa, gastronomia to branże, w których obcokrajowcy najczęściej pracują na czarno. One więc w pierwszej kolejności mogą się spodziewać kontroli. Firmy alarmują, że to wadliwe przepisy wpędzają je w pułapkę nielegalnego zatrudnienia.\nZatrucie grzybami w ośrodku dla cudzoziemców. Jest decyzja prokuratury\nProkuratura umorzyła śledztwo w sprawie 17-letniej obywatelki Afganistanu, oraz jej dwojga młodszych braci, którzy przebywając w ośrodku dla cudzoziemców w Podkowie Leśnej - Dębaku zatruli się grzybami. Dwóch chłopców zmarło. "Podstawą podjętej decyzji było stwierdzenie braku znamion czynu zabronionego" - poinformowała rzeczniczka Prokuratury Okręgowej w Warszawie Aleksandra Skrzyniarz.\nOchojska: Uczestniczyłam w interwencji Grupa Granica. SG: To była ustawka\n"Do Straży Granicznej najpierw wpłynęły pełnomocnictwa trzech cudzoziemców, a później zgłoszenie o nielegalnym przekroczeniu granicy; na miejscu czekała na nas europosłanka Janina Ochojska i kamery; to była ustawka" - mówi rzeczniczka Straży Granicznej por. Anna Michalska.\n"Identyfikujemy ryzyko zwiększenia migracji z terytorium Afganistanu za pośrednictwem kanału białoruskiego i rosyjskiego; taki scenariusz wydaje się być prawdopodobny, co może oznaczać kolejne ruchy na granicy Polski z Białorusią" - powiedział w poniedziałek rzecznik rządu Piotr Müller.\nPapież: Migranci coraz częściej jak moneta przetargowa\nPapież Franciszek powiedział, że “migranci coraz częściej są wykorzystywani jako moneta przetargowa”. "Są jak pionki na szachownicy, ofiary politycznej rywalizacji" - podkreślił w przesłaniu wideo z okazji 70-lecia Międzynarodowej Organizacji ds. Migracji.\nNiezapowiedziana wizyta Łukaszenki. Przyjechał do ośrodka dla migrantów przy granicy z Polską\nAlaksandr Łukaszenka przyjechał w piątek do centrum logistycznego w Bruzach przy przejściu granicznym z Polską, gdzie białoruskie władze rozmieściły tymczasowo ponad 2 tys. migrantów. Informują o tym białoruskie media państwowe.\nAgresja w ośrodku dla migrantów w Wędrzynie. Sytuacja została opanowana\n"Po tym, jak grupa około 100 migrantów wszczęła awanturę w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców w Wędrzynie (Lubuskie), sytuacja została opanowana. Ośrodek jest teraz pod dozorem wzmocnionych sił straży granicznej i policji, a migranci zachowują się już spokojnie" – poinformowała rzeczniczka Nadodrzańskiego Oddziału SG Joanna Konieczniak.\nMerkel do Morawieckiego: Pełna solidarność wobec Polski\n"Nie wolno wykorzystywać ludzi do celów hybrydowych" - podkreśliła kanclerz Niemiec Angela Merkel po czwartkowym spotkaniu z premierem Mateuszem Morawieckim. Jak podkreśliła, reżim białoruski chce zdestabilizować nie tylko Polskę, lecz całą UE.\nPracownicy spoza UE. Biznes pilnie potrzebuje ustawy o cudzoziemcach\nPosłowie są gotowi przejąć inicjatywę z rąk rządu i przygotować projekt, który ułatwi zatrudnianie obcokrajowców.


Rozwesel swój wiosenny strój za pomocą pary modnych podkolanówek | Wszystko dla zdrowia i urody, porady kulinarne\nRozwesel swój wiosenny strój za pomocą pary modnych podkolanówek\n9 marca 2022, dodał: Redakcja\nSzukasz inspiracji do swojej wiosennej garderoby? To jesteś pod właściwym adresem? Wiosna to dobry czas na nowy początek, a to znaczy, że jest idealną porą na zakup nowych modnych rzeczy. Może już wiesz, że w tym sezonie wielki powrót zanotowały podkolanówki, które także zaliczają nowy początek. Jeśli więc jesteś nastolatką lub osobą dorosłą, koniecznie musisz je dodać do swoich wiosennych stylizacji.\nSposoby noszenia podkolanówek\nWolisz monochromatyczną klasykę czy lubisz eksperymentować z wzorami i kolorami? W obu przypadkach mamy dla Ciebie dobrą wiadomość. Włóż parę ciemnych podkolanówek do białej lub kremowej sukienki o długości przed kolano. Ten jednokolorowy hit na pewno przyciągnie uwagę otoczenia. Albo włóż parę wesołych podkolanówek i dobierz do nich resztę stylizacji. Jasne zielone lub żółte podkolanówki w połączeniu z denimowymi spodenkami i kolorowym swetrem nadadzą Ci doskonały wiosenny styl. Jeśli lubisz styl lat 90., zestaw podkolanówki z sandałami na platformie i uroczą spódniczką. Bez względu na to, jaki styl wybierzesz, podkolanówki pokażą wszystkim, że podążasz za najnowszymi trendami w modzie.\nOtul swoje nogi\nWiosną zazwyczaj jest za zimno, aby chodzić z gołymi nogami, więc należy wkładać ciepłe rajstopy. Podkolanówki mają idealną długość na wiosnę, a jeśli na dodatek są wykonane z bawełny, to stanowią wybór idealny. Pamiętaj, że przykrywają znaczną część powierzchni Twojej skóry, więc powinny być jak najwygodniejsze. Podkolanówki bawełniane są miękkie i przewiewne, dzięki czemu możesz je nosić cały dzień bez szkody dla swojej skóry. Bawełna dobrze pochłania wilgoć, dzięki czemu nie musisz obawiać się przepoconych stóp ani miejsc pod kolanami. Podkolanówki wykonane z bawełny przyjemnie otulają Twoje nogi.\nNowe wiosenne wzory\nJak już pisaliśmy, wiosna kojarzy się z nowością i świeżością. Dlatego wesołe podkolanówki inspirowane wiosenną przyrodą są najlepszym wyborem na tę porę roku. Tchną powiew świeżego powietrza w Twoją garderobę i błyskawicznie wywołają uśmiech na Twojej twarzy. Kwiaty polne, rozmaryn, lilie, truskawki lub pszczoły i miód, wszystkie te motywy nadadzą wiosenny charakter Twojej stylizacji. Wybierz swój ulubiony motyw i stwórz modną wiosenną stylizację.\nGłównym przesłaniem tego tekstu jest to, że dopóki masz na nogach oryginalne podkolanówki, zawsze masz modny strój zgodny z trendami wiosny 2022. Od Ciebie zależy, czy sięgniesz po ciemne, czy jasne odcienie oraz czy wybierzesz zabawne wzory, czy jednolity kolor. W sklepie internetowym Dedoles znajdziesz szeroką gamę podkolanówek i innych produktów, dzięki czemu idealnie przygotujesz się do wiosny.\nSzaszłyki wieprzowe w kefirze\nCzym jest kolagen i dlaczego go potrzebujesz?


Historie Sukcesu Naszych Klientów - Paweł Żentała\nAutor: Paweł Żentała\nChcesz aby twoja witryna była perswazyjna? Aby przekonała odbiorcę, że zakup Twojego produktu lub usługi jest dobrym pomysłem? Jednym ze świetnych narzędzi, które pomogą Ci uzyskać ten efekt jest powołanie się na opinię klienta.\nStoi za tym prosty i znany wszystkich mechanizm: mamy większe zaufanie do opinii wyrażanych przez osoby postronne, niezależne.\nPrzykładem próby wykorzystania tego mechanizmu jest zamieszczenie na swojej stronie internetowej listy referencji. Niestety… w praktyce prawie nikt ich nie czyta.\nW tym artykule opowiem Ci dlaczego tak się dzieje oraz gdzie, w jaki sposób i jakie opinie klientów przedstawiać na swojej stronie internetowej, tak aby zwiększyć skuteczność Twoich ofert.\nUżywaj Historii Sukcesu!\nHistorie sukcesu mają potencjał viralowy. Znacznie mocniej oddziaływają emocjonalnie. Masowo korzystają z nich Amerykanie, niekwestionowani liderzy marketingu.\nStatystyki niezbicie dowodzą, że Historie Sukcesu:\nznacznie dłużej utrzymują uwagę niż zwykłe referencje,\nte z silniejszym wątkiem emocjonalnym są świetnie odbierane przez społeczności,\nczęsto bywają czytane z czystej ciekawości, z powodu samej formy.\nSto referencji nie da Ci tego efektu, co kilka porządnych i spektakularnych Historii Sukcesu Twoich Klientów.\nCzym jest Historia Sukcesu?\nHistoria Sukcesu Klienta to opowieść której…\n…dokładny początek niknie w pomroce dziejów, choć związany jest z odwiecznym pragnieniem nauczania Ani, która jeszcze niedawno zajmowała stanowisko średniego szczebla w pewnej znanej korporacji.\nAnia długo zastanawiała się do KOGO (nie do jakiej firmy!) wybrać się na Trening Trenerski, a ponieważ jest wymagającym klientem, po długiej wędrówce przez bezkresy Internetu i wielu rozmowach z klientami znanych trenerów, zdecydowała się zainwestować w cały pakiet szkoleń oferowany przez Łukasza Sokoła.\nPo ukończeniu szkolenia założyła własną firmę szkoleniową, a dzięki wsparciu zespołu Łukasza szybko przygotowała swoją ofertę, która spotkała się z gorącym przyjęciem na rynku. Choć Ania szkoli dopiero od połowy roku, to do tej pory poprowadziła już 100 dni szkoleń dla ponad 400 osób, a jej firma dynamicznie się rozwija…\nHistoria ta powinna zostać napisana przez samą Anię.\nJak przedstawić Success Story?\nObok niej zamieścisz zdjęcie Ani, imię i nazwisko, adres strony WWW lub adres e-mail oraz tytuł zawodowy, celem uwiarygodnienia tej referencji.\nNawet jeśli okaże się, iż jest ona długa na 2 strony A4 lub nagrana w formie video (jeśli możesz pokazać np. nowe biuro Ani i ją samą na sali szkoleniowej przed 80 osobami wówczas będzie to hit!) o długości 15 minut (statystyki mówią że obejrzy ją w całości mniej niż 5% osób które klikną w przycisk „Play”) to i tak przemówi to znacznie bardziej do Twoich potencjalnych klientów niż setka referencji, które mówią o samym produkcie, a nie o KLIENCIE.\nJeśli historia zajmuje jest długa i/lub zawiera różne materiały przedstaw ją na osobnej stronie i po prostu linkuj do niej w swoich ofertach. Ładne zdjęcie plus chwytliwy nagłówek w stylu „Jak Ania zwiększyła przychody o 20% z pomocą X” wystarczą.\nReferencje powinny dotyczyć klienta.\nSkłaniaj go, aby mówił o sobie i o swoich sukcesach wystawiając Ci referencje. Logika tego działania jest następująca: jeśli jeden klient osiągnął takie sukcesy po szkoleniu, wówczas kolejny potencjalny klient podświadomie sądzi, iż on sam także osiągnie podobne sukcesy. Łatwo jest także utożsamić się z innym klientem, jego emocjami i sukcesami. Internauci ufają opiniom innych, niezależnych internautów.\nDostałem referencję od prezydenta USA…\nUważaj na pułapkę… promowania referencji otrzymanych od ludzi „stojących wysoko socjalnie” – nawet, jeśli będzie to sam prezydent USA.\nJeśli otrzymasz od niego referencję dotyczącą produktu, a nie Historii Sukcesu wyjmij z niej najbardziej emocjonujące zdanie (np. „Jestem zachwycony treningiem Łukasza!”), umieść w widocznym miejscu na stronie i podpisz „Barack Obama, prezydent USA”. Nie ma potrzeby przytłaczać czytelnika niczym więcej, gdyż z całą pewnością nie przekona go to do zakupu, a może jedynie zanudzić skłaniając do opuszczenia strony na rzecz jednego z modnych ostatnio portali społecznościowych.\nNatomiast, jeśli nie możesz wyjąć żadnego emocjonującego zdania (przypominam, emocje sprzedają), nie jesteś w stanie wyjąć także żadnych konkretów dotyczących sukcesu klienta możesz pozwolić sobie zawsze:\nZamieścić listę (najlepiej rozpoznawalnych) klientów\nZamieścić loga firm, które korzystały z Twoich usług\n…w ramce pt. Nasi klienci lub Zaufali nam.\nW jaki sposób uzyskać taką Historię Sukcesu?\nWystarczy poprosić klienta, aby pisząc referencję, skoncentrował się na sobie.\nOsoby, które piszą referencje zakładają, że będziesz korzystał z niej reklamując swoje produkty. Niestety nie zdają sobie sprawy, że innych klientów nie przekonają słowa zachwytu nad Twoim produktem, ale sukcesy, które inni odnieśli dzięki niemu.\nW związki z tym wysyłając prośbę o referencję możesz skopiować i wysłać następującą notkę:\n(w tym przypadku napisaną dla szkolenia, ale wystarczy podmienić kilka słów)\nStaraj się mną nie zachwycać:) Nie proszę Cię o reklamę ani o zachwalanie szkolenia.\nW zamian za to skoncentruj się na sobie.\nChciałbym, abyś podzielił się opisem swojej własnej historii.\nTego, co Ty sam przeżyłeś jeszcze podczas szkolenia.\nPodziel się swoim sukcesem, który dzięki niemu osiągnąłeś.\nOpowiedz jak zmieniło się Twoje życie od czasu ukończenia szkolenia.\nW ten sposób nakierowujesz klienta, w jaki sposób może podzielić się swoimi wrażeniami tak, aby brzmiało to naturalnie i jednocześnie było skuteczne dla Twojego biznesu.\nTagi: historia, opowieść, perswazja, referencje, testymoniale\n20 niezbędnych i przydatnych wtyczek WordPress\n30 darmowych aplikacji na Androida dla zaawansowanych\nStrategia: zamiast podawać link do strony w postaci odnośnika lepiej napisz go jako zwykły tekst. Przez hiperłącza user może uciec z naszej strony,a tego przecież nie chcemy;)\nZ tymi linkami w formacie tekstu do stron klientów to osobiście wole dać linka do strony klienta, ale dać mu znacznik target=”blank”.\nMyślę, że klient który podaje mi w podpisie adres swojej strony robi to po to, żeby otrzymać łącze. Nie lubię zawodzić klientów.\nNatomiast otwierając nowe okno po tym linku daję sobie bardzo dużą szansę, że mój czytelnik wróci i będzie dalej chłonął mój przekaz.\nNatomiast Pawle – mówisz, żeby skłaniać klienta o mówieniu o sobie i swoich sukcesach. Tylko jak to robić?\nTak, polecam target=”blank” oraz rel=”nofollow” (coby nasza strona została wysoko w wyszukiwarkach).\nJak skłaniać klientów do mówienia o swoich sukcesach?\nDbać o nich. Pytać co się dzieje, jakie działania podjęli, podpytywać byłych klientów, szczególnie tych którzy czują jakąś więź z firmą… często np po szkoleniu wystarczy zapytać mailem „Jak podobało się szkolenie? Co ciekawego dla siebie wyniosłeś? Czy już coś wprowadziłeś w życie i jakie masz efekty? Gdybyś miał jeszcze jakieś pytania służę pomocą. ”\nNiewinny e-mail, poprzez który dbasz o klienta, a dzięki temu on może podzielić się z Tobą swoim sukcesem. Później wystarczy zapytać czy możesz opublikować go jako referencję.\nMożesz też zwyczajnie poprosić o referencję – zwykła prośba „Byłbym wdzięczny gdybyś napisał mi referencję, w której podzielisz się tym jakie sukcesy odniosłeś dzięki temu szkoleniu, co się w Tobie zmieniło…”\nTrzymając kontakt z klientami dowiesz się kto z nich odniósł największe sukcesy. Ludzie naturalnie lubią się chwalić, a jeśli te chwalenie się będzie przy okazji dla nich promocją zrobią to 2x chętniej.\nDbaj o to aby to wystawianie referencji odbywało się w klimacie świętowania sukcesu klienta (lubisz gdy ktoś świętuje Twoje sukcesy?), w miłej, przyjemnej atmosferze… bez zbędnej presji i ciśnienia, ale w atmosferze radości i zabawy ;)\nNagradzaj dobre zachowania (referencje), tak by Twoi stali klienci którzy odnieśli sukces wiedzieli iż oni także zostaną nagrodzeni za dobrą referencję.\nI oczywiście dostarczaj wartościowy produkt ale to tym chyba nie muszę mówić ;)\nJeśli podasz mi swój konkretny przykład oraz problem będę w stanie podać Ci strategię skrojoną do Twoich potrzeb.\nUpdate: okazuje się ze rel=”nofollow” obniża wartość linków z rel=follow. Istnieją techniki wkładające linki w kod JS, celem uniemożliwienia ich pozycjonowania bez tracenia wartości linków wychodzących…\nPingback: Jak prosić klienta o Historię Sukcesu? | Paweł Żentała()\nZapisz się na newsletter, aby otrzymywać informacje o aktualnościach na blogu:\nResponsywność (Bootstrap 3.0)\nResponsywność (BT 3.0)\nw oparciu o WooCommerce\nPHP, MySQL, JS, jQuery\nSklep, VoD, streaming video\nSklep, VoD, streaming


« Audi RS 5\nData publikacji artykułu: 23 lutego, 2011\nFord Probe to bardzo znany samochód sportowy, który szczególnie w Polsce jest bardzo rozpoznawalny. Charakterystyczne są dla tego samochodu wysuwane światła, które posiada z tak zwanymi „klapkami”, a kierowca może nimi sterować, w taki sposób w jaki ma tylko ochotę i możliwości. Ford Probe był z początku produkowany w Stanach Zjednoczonych, co zdecydowanie widać po stylu jaki prezentuje ten iście sportowy pojazd. Samochód był w sprzedaży jako 3 drzwiowy w wersji hatchback. Obecnie ten pojazd można zakupić za małe pieniądze, co niewątpliwie bardzo cieszy. Styl samochodu Ford Probe może się podobać większości młodym ludziom i być doskonałym prezentem na przykład na Walentynki lub na 18-tkę. W czasie testów udało się mi go rozpędzić do 250 kilometrów na godzinę. Krótki tył pojazdu jest bardzo szykowny i doskonale prezentuje się zarówno w centrum dużego miasta, jak i na prostej polnej drodze. Ford Probe to także bardzo ładny kokpit na styl drewniany, co jest bardzo dużą zaletą. Nad tym modelem pracowali konstruktorzy zarówno Mazdy, jak i Forda. Premiera Forda Probe odbyła się w 1988 roku, czyli wtedy co według mnie pojawiło się najwięcej dobrych „sportówek”. Wielu zapaleńców tuningowało te samochody.


Ważka bielizna damska Gdańsk - Rozmiar - 40 - Bielizna damska - Usługi gorseciarskie Ważka\nFigi Czarny Tulipan, kolor czarny - rozm. 38, 40\nPrzód fig wykonany z nieprzeźroczystej , połyskliwej dzianiny ozdobiony koronkowymi wstawkami. Cały tył wykonany z elastycznej koronki ozdobiony w pasie atłasową kokardką z perłową ozdobą. W kroku wkładka z bawełny. Polecamy do kompletu z biustonoszem BM Bibi Czarny Tulipan.\nFigi Wenecja, kolor morska zieleń - rozm. 36, 38, 40, 42\nFigi wykonane z delikatnej dzianiny z beżowym podbiciem. W kroku wkładka z bawełny. Ładnie wygląda w komplecie ze stanikiem BM Wenecja.\nFigi Xoxo, kolor delikatny róż w czarne kropeczki, rozm. 40\nFigi wykonane z delikatnej, różowej dzianiny w czarne kropeczki . W pasie szlachetna, francuska koronka typu Leavers. Tył zdobi zalotna przeplatanka z atłasowej tasiemki imitująca wiązanie gorsetowe. Całości dopełniają atłasowe kokardy. W kroku wkładka z bawełny.\nFigi Zmierzch, kolor granatowy - rozm. 36, 38, 40\nPołączenie granatowej koronki z czernią jest po prostu zachwycające! W majtkach jeszcze piękniej udało się to wydobyć! Pas i nogawki z przodu są obszyte delikatną falbanką z kabaretki. Całości dopełniają kokardki z błyszczącymi przywieszkami. W kroku wkładka z bawełny.\nStringi Antonina, kolor ecru - rozm. 36, 38, 40\nStrinki marki Ewa Michalak, przód wykonany z nieprzejrzystej dzianiny, boki z koronki. Całości dopełniają zalotne, atłasowe kokardy.\nStringi Bibi czarny Tulipan, kolor czarny - rozm. 36, 38, 40, 42\nPrzód wykonany z połyskliwej, nieprzezroczystej dzianiny. Boki z elastycznej koronki, całości dopełniają dwie duże, atłasowe kokardy z przodu i jedna z tyłu. W kroku wkładka z bawełny.\nStringi Rubin, kolor bordo - rozm. 40\nKlasyczne stringi z połyskliwej dzianiny ozdobiłam koronką. W kroku wkładka z bawełny. Całości dopełniają atłasowe przeszycia i dwukolorowe kokardki. Majtki są nieprzezroczyste.\nSzorty Matilda, kolor turkusowy – rozm. 14/L/42\nAudelle Matilda short to urocze szorty do kompletu z biustonoszem, w kolorze agua (turkusowy). Polecamy do kompletu z biustonoszem Matilda.\nSzorty sportowe, marki Panache Sport, kolor grey – rozm. 10/S/36, 12/M/38, 14/L/40\nSportowe szorty midi w dwóch eleganckich odcieniach szarości. Przód i tył z gładkiej mikrofibry, boki z półprzezroczystej oddychającej dzianiny, z tyłu pionowy szew. Przyjemna w dotyku gładkość i przewiewność materiałów sprawiają, że doskonale nadają się do ćwiczeń. Do kompletu z biustonoszem Panache Sport w kolorze szarym.


Lekarze pierwszego kontaktu są bardziej zagrożeni wypaleniem zawodowym niż przedstawiciele innych zawodów medycznych – informuje „Journal of American Board of Family Medicine”.\nJak informuje portal pulshr.pl, dr Debora Goetz Goldberg z George Mason University przeprowadziła badanie dotyczące lęku jako elementu i wskaźnika wypalenia zawodowego wśród różnych pracowników podstawowej opieki zdrowotnej. Jej zespół przebadał 1273 pracowników służby zdrowia ze 154 gabinetów podstawowej opieki zdrowotnej w stanie Wirginia.\nPracownicy Biedronki, których kasy fiskalne w kwietniu błędnie naliczały promocyjne rabaty, otrzymali wypowiedzenia.\nJak pisze portal pulshr.pl, pod koniec kwietnia sieć Biedronka zorganizowała tzw. białą noc. Klienci kupujący wtedy 20 produktów trzy z nich (najtańsze) mieli otrzymać za darmo. Jednak kasy fiskalne w wyniku błędu ustawień naliczały rabaty w taki sposób, że klienci otrzymywali gratis trzy najdroższe produkty.\nZ kuszącej promocji skorzystali nie tylko klienci, ale również pracownicy sieci. Jednak, jak się okazuje, tych drugich zakupy po okazyjnych cenach będą kosztowały dużo więcej niżby mogli się spodziewać.\nJak podaje serwis money.pl, po tym zdarzeniu w Biedronce rozpoczęło się wręczanie wypowiedzeń. Zwolnienia otrzymują ci pracownicy, którzy skorzystali z błędnie naliczanej promocji. Część pracowników otrzymała nagany z wpisem do akt. To efekt wszczętego przez zarząd firmy wewnętrznego dochodzenia. Firma na podstawie nagrań z kamer badała, ilu pracowników skusiła promocja. Decyzję o zwolnieniu pracodawca tłumaczy utratą zaufania do podwładnych.\nZdaniem Alfreda Bujary, szefa sekcji handlowej NSZZ „Solidarność”, który na łamach money.pl przedstawił swoją ocenę afery, zwolnienia są nieuzasadnione i nieetyczne. W jego opinii pracownicy są takimi samymi klientami, jak osoby nie związane zawodowo z firmą i mieli prawo skorzystać z błędu systemu informatycznego, który nie przez nich był nadzorowany.


Kamila z "Rolnika" nie daje o sobie zapomnieć. Zdjęcia z gór zrobiły na wielu wrażenie. Zycie\nKamila z "Rolnika" nie daje o sobie zapomnieć. Zdjęcia z gór zrobiły na wielu wrażenie\n"Królowa pieczarek" ma plan na pobyt w Zakopanem!\nByła uczestniczka programu "Rolnik szuka żony" Kamila Boś wciąż nie pozwala o sobie zapomnieć.\nKamila wkracza w świat celebrytów?\nJak podaje "Plotek", rolniczka jakiś czas temu udała się na wyjazd do Zakopanego w towarzystwie przyjaciół. Instagramowe publikacje świeżo upieczonej celebrytki wzbudziły ogromne zainteresowanie internautów.\n"Królowa pieczarek" w trakcie wycieczki postanowiła przede wszystkim odpocząć i zażyć relaksu. Grupowa fotografia wrzucona przez nią do internetu nie umknęła uwadze internautów. Jak się okazuje, Kamila na tle Tatr zaprezentowała się nader zgrabnie i powabnie.\nźródło: Instagram/Kamila Boś\nJej różowiutki sweterek i botki w kolorze beżowym idealnie dopasowały się do jej kurtki rozpiętej swobodnie. Okulary przeciwsłoneczne, oraz czarna torebka postawiły przysłowiową "Kropkę nad i".\nPrzypomnijmy, że Kamila podczas trwania emisji programu borykała się z ogromną falą krytyki spowodowaną jej niezdecydowaniem i brakiem podejmowania decyzji w sprawie wyboru kandydatów.\nWidzowie zarzucali jej nieuczciwość nieszczerość wobec zaproszonych przez nią. Jak pamiętamy, Kamila nie zdołała wytypować w programie dla siebie tej uprawnionej drugiej połówki. Jak przyznała Pół żartem, obecnie szukać będzie miłości w górach.\nŻyczymy udanego wypoczynku i odnalezienia upragnionej miłości!\nO tym się mówi: Ważne wieści w sprawie odejścia Bohdana Gadomskiego. Trafiły do sądu dwa akty oskarżenia\nZerknij: Zaskakujące doniesienia na temat przyszłości Anny Muchy w "M jak miłość". Czy aktorka podzieli los Barbary Kurdej-Szatan\nNie przegap tego: Jacek Wójcik z programu "Królowe życia" zadziwił internautów. Jego metamorfoza poróżniła widzów o co chodzi\nWysłano: 11.01 12:57


GP Monaco - dyskusje - Strona 4 - Forum fanów Formuły 1\nGP Monaco - dyskusje\nPost autor: Rieston » ndz 07 gru, 2008 20:27\nQwa jego mac nie nawidze Windowsa nie wiem jak i nie wiem dlaczego ale zepsul mi pliki rFactora i nie moglem gry uruchomic Pomogla reinstalka gry akurat byliscie na FL kiedy probowalem sie do was dolaczyc. Nie mogliscie poczekac tej minuty :razz:\nRęce mi opadaja,pod Linuksem bedzie rfactor dzialal !!!!\nPost autor: Ismola » ndz 07 gru, 2008 21:08\nPierwsze podium od początku sezonu! PGT powoli powraca ;)\nPost autor: Miszczuk » ndz 07 gru, 2008 21:15\nStart - na T1 Zeid w Ismole, Ismola we mnie no i spin :/ przedostatnia pozycja zaczynamy pogoń. Cały wyścig walki z Monsterem, Jaro, Delem Korbaczkiem no i czasem. Błąd Ismoli w pitach - P2. Zbyt mało czasu by dogonić Qwerta. Pocieszam się FL - zawsze to dodatkowy punkt.\nGratki dla Qwerta oraz Korbaczka - 6 pkt podczas całego weekendu - dobry początek w ST :razz:\nPost autor: Ismola » ndz 07 gru, 2008 21:54\nAle powiem ogólnie, że wyjątkowo czysty wyścig ;) Jedynie gdy Jaro zaspinował przede mną nie wiedziałem co robić ;p Ogólnie bardzo czysto, a dublowanie marzenie ;D\nPost autor: jaro738 » ndz 07 gru, 2008 22:06\nja od razu cały weekend podsumuje\nsobota - nie jechalem w quallu (tak btw, jakby ktos mogł logiem zarzucic to bym nie pogardził), bo rodzinka mnie wyrwała, na server wbiłem na 1:35 przed końcem warm up i fruuu. Na Mirabeuwalcząc z Ismolą obaj wpadliśmy w "droge ewakuacyjną". Później jeeeeedziemy. jadąc za maką albo krobaczkiem, który bardzo powoli przejechał basen chciałem być jak najblizej i wcisnąc sie na Rascase i przesadziłem z gazem i jebut - po spojlerze. później znowu nudna jazda, jakoś nie mogłem sie zmobilizowac do szybszej jazdy i nie przekroczyłem nawet 1:31.\nniedziela - na ostatnim zakrecie przed tunelem na formation chciałem przygrzać tył i bokem uderzyłem w barierke czego skutkirm był urwany tylny spojler, a zanim sie zorientowałem przejechałem już pół tunelu - esc i start z pitlane. W sumie to najciekawsza była walna z Monsterem na "teraz ty zrobisz spina a ja cie wyprzedze". Ismola, sry za dublowanie przy Kasynie, zarzuciło mnie tyłem i nie udało sie skontrować.\nGeneralnie to ciesze się że koniec Monaco - zdecydowanie wole szybkie łuki od agrafek i jedynkowych i dwójkowych zakrętów\nPost autor: Ismola » ndz 07 gru, 2008 22:07\nJaro nic sie nie stało ;)\nPost autor: Korbaczek » ndz 07 gru, 2008 22:10\nMiszczuk pisze: 6 pkt podczas całego weekendu - dobry początek w ST :razz:\nZ tego co ja liczę, to 7 panie kolego ;]. Wczoraj 5 miejsce, dzisiaj 4.\nCo do wyścigu to mogę być zadowolony z tego, że nic sobie nie urwalem. Miałem jeden, planowany pit stop.\nNa początku od razu łyknął mnie qwert, pomimo fenomenalnego startu jak na mnie. Karambol za moimi plecami i mogłem się skupić na odjeżdzającym punkcie przede mną. Oczywiście nibyłbym sobą gdybym nie popełnił głupiego błedu i bodajże na 3 okrążeniu spin. Wyprzedził mnie Ismola i Del.\nDela udało się dogonić. Wstrzymywał mnie jedno okrążenie przez co Miszczuk dojechał i mnie wyprzedził. Potem popełnił błąd, ściął zakręt przez co moglem go wyprzedzić. Potem wyprzedzenie Dela (sorry jeśli to przeze mnie spin).\nMiszczuk zaczął gonic za mną, ja pomimo wrzasków przez radio o przepuszczenie szefa nie dałem się :razz: Miszczuk zrobił spina, wyprzedził go chyba Del, który przez kilka okrążen go ładnie trzymał za sobą.\nUdało się wyrobić już prawie 30s przewagi, myślałem że uda się wyjechać z pitów przed nimi, niestety, 3 kółka przed moim postojem Miszczuk wyprzedził Dela i zniwelował stratę do 20s. Team orders dało o sobie znać, zespół zbyt dlugo przytrzymał mnie w pit stopie i wyjechałem za Miszczukiem.\nPóźniej już tylko spokojna jazda do mety i sporadyczne dublowanie (ale było miło ;])\nPost autor: maka87-1992 » ndz 07 gru, 2008 22:31\nNo to czytając wasze opisy przeżyć, w wyścigu mogłem zakosztować podium:) niestety nie mogłem się pojawić :( w race we Francji może być podobnie :(\nPost autor: del » ndz 07 gru, 2008 22:35\nTo teraz ja sobie podsumuje ja ja ja ;)\nZacznę od tego, że start w tym wyścigu myślałem że zakończy się jakąś porażką. Miałem nie jechać, no ale ostatecznie w ostatniej chwili trafiłem na serwer.\nRuszamy. Miszczuk przede mną zaspał tradycyjnie, więc postanowiłem go nie kasować i ruszyć wolno, a mając na uwadze masakrę która może sie zdarzyć na t1 zwiększyłem odstęp. Opłacało się, bo trzech panów postanowiło dłużej na tym zakręcie pozostać. W końcu jakimś zbiegiem okoliczności trafiłem na P3. Najpierw na jednym z zakrętów Monster postanawia sprawdzić, czy mój tylny spojler jest dostatecznie mocno umocowany. Na szczęście był. Potem dwójka w bolidzie z Pandą oczywiście mnie dogoniła, myślałem sobie że chwilke ich utrzymam, sen o P3 nie trwał za długo, no ale ktoś przykręcił mi Korbe w boczek, spinik, na szczęście bez obmacania się z bandą, no i P5. Życie.\nNastępnie wielka nudna, 3 udane manewry dublowania na mnie, wydaje mi się że nikomu problemów nie sprawiłem, a to jest dla mnie najważniejsze :] Ostatnie 10 okrążeń z powodu kontuzji prawej nogi jechałem przyspieszając lewą nogą, trzeba przyznać że jedzie się tak śmiesznie. Ale miałem dużą przewagę nad P6, więc dało rade. P5, czyli jak na mnie sukces :P Co ciekawe łącznie nie przejechałem 100 okrążeń w Monaco, i nie urwałem nawet spojlera, jestem w szoku z tego powodu.\nGratulacje dla panów z pudła, tak dziś jak i wczoraj. Dziś zabrakło Riestona, szkoda bo walka o czołowe pozycje byłaby znacznie ciekawsza.\nPost autor: qwert » ndz 07 gru, 2008 22:44\ndel pisze: Dziś zabrakło Riestona, szkoda bo walka o czołowe pozycje byłaby znacznie ciekawsza.\nCzy ja wiem? Było by pewnie podobnie, tylko po prostu wszyscy mieliby dodatkowo 1 pozycję i 1 okrążenie w plecy. ;)