bite me Martha: Moje Wrostory\nstycznia 28, 2018 0\nOd kiedy pamiętam chciałam tam pojechać. Do żadnego miasta nie czułam czegoś takiego jak do niego. Dobrze, w Paryżu poczułam się jakbym była u siebie, może w którymś wcieleniu tam mieszkałam, ale to było coś innego. Pierwsza wyprawa to był rok 1998/1999 szukałam swoich korzeni i dopóki ich nie odnalazłam miałam w sobie jakiś głęboko zakorzeniony przymus powrotu. Przed ostatnią wyprawą usłyszałam: Po co jedziesz, przecież widziałaś wszystko? O ironio, za każdym razem widzę coś nowego. Jakby to miasto było nieskończoną masą plastyczną. Niby ma te same kształty, ulubione miejsca, a jednak za każdym razem coś mnie zaskoczy. Poza tym mam tam swoich ludzi z którymi mogę nie widzieć się kilka miesięcy, ale jak już przyjadę, czuję jakbyśmy widzieli się dzień wcześniej.\nDzisiaj będzie o Wrocławiu. Pokażę wam kilka moich miejsc, ale oczywiście nie obędzie się bez jedzenia okraszonego piwem.\nMoje miejsce must to see obowiązkowe podczas każdych odwiedzin to Ostrów Tumski, most Piaskowy, wyspa z mostem, który ugina się pod ciężarem kłódek zakochanych. Zima zapewnia dodatkowe iluminacje na mieście, więc bywa bajecznie.\nPierwszy wieczór spędziłam z dziewczynami w Greco konsumując pyszną musakę - bardzo niepozorną, jeśli chodzi o jej rozmiary, ale bardzo sycącą. Po spacerze udałyśmy się do Czekoladziarni na Więziennej, gdzie raczyłyśmy się.... CZEKOLADĄ na gorąco.\nTo jest TYP - mój wrocławski ziomek nad ziomkami, czyli terrier walijski. Znamy się od lat i pałamy do siebie niezmiennym uczuciem miłości wzajemnej.\nPoniżej budynek, który mnie fascynuje. Za pierwszym razem chciałam zrobić włam na teren huty o wdzięcznej nazwie Hutmen, bo kocham taką architekturę, ale pan stróżujący mnie przegonił, gdzie pieprz rośnie, mimo mojego dużego uroku osobistego, którym próbowałam pana przekonać, że nie stanowię zagrożenia dla obiektu. Próbuję co roku, nieskutecznie.\nKażda wizyta we Wrocławiu wiąże się z delektowaniem się nie tylko jedzeniem, ale również piwem. Tegoroczna wizyta nałożyła się na obchody dnia Portera Bałtyckiego. Powyżej piwo z Macedonii z najstarszego browaru, które niestety nie przeżyło najlepiej podróży.\nJest takie miejsce, które skradło mi serce we Wrocławiu, jeśli chodzi o gastro i klimat.\nUlica Włodkowica od kiedy odwiedzam miasto przeszła niezłe przeobrażenie. W lokalu na rogu mieścił się kiedyś sklep z odzieżą pogrzebową, cudeńko. Pierwszy raz w życiu widziałam taki sklep, więc zawsze cieszył moje oko. Tak wiem... myślcie, co chcecie, ale taka jest prawda. W ogóle to było zagłębie zakładów pogrzebowych... teraz jest zagłębie jedzenia i piwa. Nie było miejsca w Miskach, więc złożyliśmy tylko zamówienie, zostawiliśmy namiar na siebie i udaliśmy się do AleBrowaru, gdzie kosztowaliśmy Imperium Prunum 2018 porter bałtycki Kormoranu ze śliwką dającą nieźle popalić. Lubię ciemne piwa i portery, ale tym razem wymiękłam. Za to drugie piwo bajka.\nI tu największe rozczarowanie - Osiem Misek ostatnio odwiedziłam rok temu - zmienili całkowicie menu. Bułka maślana w burgerze jest najlepszą bułką jaką jadłam, ale tym razem dostałam niedosmażone mięso. A jeśli nie jest to życzeniem klienta to nie powinno to mieć miejsca.\nO wiele lepszego burgera zjadłam dzień wcześniej w LTD Burger, a tu zaszalałam totalnie, ponieważ wybrałam POLSKą wariację - wołowina, oscypek (którego nie poczułam, a szkoda), plastry marynowanego buraka, plastry grillowanej białej kiełbasy, sos chrzanowy. musztarda, roszponka.\nCzytając skład można zwątpić, ale uwierzcie mi to jest naprawdę dobre. Justa śmiała się, że zaniemówiłam pałaszując go w najlepsze, więc to jest najlepsza rekomendacja.\nIPA ATOMIC LUCY wrażenia po piwie.... jakbym całowała się z brzydkim facetem, który z każdym kolejnym pocałunkiem stawał się ciekawszy. To niesamowite - piwo ma uderzającą obuchem gorycz, a potem eksploduje cytrusowa moc, która wszystko zmienia. Jak dla mnie bomba.\nPo skonsumowaniu udałyśmy się na spacer, a wieczorem do klubokawiarni MLECZARNI znajdującej się koło mojej ulubionej wrocławskiej synagogi Biały Bocian. Znalezienie tam miejsca graniczy z cudem, więc może jestem urodzona pod szczęśliwą gwiazdą. Grzane wino i piwo było tego warte, a lokal jest tak w moim klimacie, że aż to boli.\nA na deser wisienka nad wisienkami. Najlepsze ciastka jakie w życiu jadłam pochodzą z wrocławskiego NANAN - kocham ich wypieki, są grzechu warte. Żadne słowa nie oddadzą tej rozkoszy. Sami zobaczcie jakie to cudo, a smakuje tak, że możesz napchać się jedzeniem po kokardę, a i tak znajdziesz miejsce na nie nawet jakbyś miał pęknąć. Dla nich jestem gotowa przejechać pół Polski, żeby tylko nacieszyć nimi swoje oczy, a potem żołądek. Rozkoszne pod każdym względem. Te ciastka można porównać do seksu. Najlepszego seksu jaki mieliście w życiu.\nNANAN ul. Kotlarska 22\n#dajeowsiakowi run vegan w gwardii


Darłowo. Budynek SP 3 po gruntownym remoncie [zdjęcia] | Darłowo Nasze Miasto\nDarłowo. Budynek SP…\nDarłowo. Budynek SP 3 po gruntownym remoncie [zdjęcia]\nWojciech Kulig 23 grudnia 2021, 16:57\nZakończyły się prace remontowe w budynku Szkoły Podstawowej nr 3 w Darłowie. Referat integracji europejskiej i inwestycji w darłowskim ratuszu poinformował, że remontowi poddana została m.in. instalacja centralnego ogrzewania oraz łazienki.\nW przypadku instalacji centralnego ogrzewania wymieniono stare wyeksploatowane grzejniki żeliwne na nowe o wysokim poziomie sprawności, łącznie zainstalowano 214 grzejników różnej wielkości. Grzejniki połączone zostały siecią nowych rur o długości ponad 1,5 km - poinformował referat integracji europejskiej i inwestycji w Urzędzie Miejskim w Darłowie.\nRemont objął również instalacje wodno–kanalizacyjne oraz wentylacyjne - te wymienione zostały we wszystkich pomieszczeniach łazienek dla dzieci. Wyremontowano łazienki na parterze i piętrze. Wprowadzono wentylację mechaniczną. Każda łazienka na nowo wyłożona została nową glazurą na podłogach i ścianach. Wewnątrz zamontowano nowe urządzenia sanitarne. Zamontowano też automatyczne oświetlenie.\nDodatkowo w łazienkach utworzono miejsce dla osób niepełnosprawnych. Ponadto w zespole szatni przy sali gimnastycznej wyremontowano prysznice dla dzieci. Do dyspozycji uczniowie mają teraz 10 kabin prysznicowych, a przy nich kolejne dwie nowe toalety.\nRatusz przekazuje, że wykonawcą prac remontowych była firma Ekosun z Koszalina. Łącznie inwestycja kosztowała ponad 1,5 mln zł i pokryta została z budżetu miasta Darłowo na rok 2021.\ndarłowo remont w sp3


Prokom przegrał z Tau Ceramiką 66:82 - Koszykówka - Sport - NBA, PLK, Liga Światowa dziennik.pl\nProkom przegrał z Tau Ceramiką 66:82\nKolejne rozczarowanie, kolejna porażka. Prokom Trefl Sopot przegrał z Tau Ceramiką Vittoria 66:82 (19:21, 17:23, 6:25, 24:13) w meczu 3. kolejki koszykarskiej Euroligi. Przepłacane gwiazdy mistrza Polski znów zawiodły.\nOd początku inicjatywę mieli goście. Ich przewaga sięgała nawet 10 punktów. Sopocianie próbowali niwelować straty, ale słabo trafiają dziś z dystansu. Już trzy faule ma Travis Best i musi zastępować go Christos Charissis. I trzeba przyznać, że robi to całkiem nieźle. Raz trafił "trójkę" i dobrze prowadzi grę sopocian.\nO trzeciej części gry trzeba jak najszybciej zapomnieć. Prokom skompromitował się rzucając tylko sześć punktów, a tracąc aż 25. Lepiej było w ostatniej kwarcie, ale trzeba przyznać, że losy meczu były już rozstrzygnięte. Gwiazdorzy z Trójmiasta ponownie się skompromitowali. Pokazali, że z tej drużyny już nic nie będzie i o awansie do TOP 16 można zapomnieć.\nMecz 3. kolejki Euroligi:\nProkom Trefl Sopot - Tau Ceramica Vitoria 66:82 (19:21, 17:23, 6:25, 24:13)\nProkom: Milan Gurovic 17, Tomas van den Spiegel 17, Filip Dylewicz 6, Travis Best 6, Donatas Slanina 5, Ruben Wolkowyski 5, Krzysztof Roszyk 4, Christos Harissis 3, Tomas Masiulis 3, Dajuan Wagner 0\nTau: Pablo Prigioni 15, Igor Rakocevic 15, Zoran Planinic 12, Tiago Splitter 12, Mirza Teletovic 12, Pete Mickeal 6, Will McDonald 6, Sergi Vidal 4, Simas Jasaitis 0\nOrlando znów wygrywa, ale bez Gortata przeczytaj »


Wykonywanie stron internetowych | MOC SŁOWA\nPotrzebujesz profesjonalnej i nowoczesnej strony internetowej, która wzmocni Twoją pozycję i wyróżni Twoją markę?\nPrzygotujemy ją dla Ciebie. Zadbamy o każdy szczegół, również o treść.\nStrona internetowa to ważny element każdego biznesu. To ona decyduje o naszym wizerunku w sieci a więc i o odbiorze marki przez użytkownika będącego potencjalnym klientem. Chcesz wypaść dobrze? Zadbaj o swoją stronę internetową. Zaprezentuj się na niej z jak najlepszej strony, bądź pomocny i przydatny. Nie zapominaj też o potrzebach współczesnego użytkownika, który korzysta obecnie nie tylko z komputera, ale również z mobilnych urządzeń.\nZapewnij sobie przewagę konkurencyjną, bądź oryginalny i nieszablonowy. Zadbaj o spójny wizerunek w sieci.\nWykonamy dla Ciebie nowoczesną stronę internetową, która wzmocni Twój wizerunek w sieci. Nasze projekty są indywidualne. Nie wykonujemy stron z szablonów. Każda strona jest projektowana i dopasowywana do indywidualnych potrzeb klienta. Daje też możliwość późniejszego rozwoju , bez konieczności wykonywania prac od nowa. Oferujemy:\nprojektowanie i tworzenie nowoczesnych stron internetowych,\ndostosowywanie stron do urządzeń mobilnych (strony responsywne),\ndbałość o intuicyjność i spójność wizerunkową (User Experience),\nnapisanie profesjonalnej treści na stronę, zgodnie z potrzebami Klienta,\noptymalizację strony pod kątem SEO,\ntłumaczenie stron na różne języki (lokalizacja stron internetowych).\nSTRONA Z SZABLONU CZY INDYWIDUALNY PROJEKT?\n„Konsumenci to żywi ludzie. Ich życie nie polega na samym kupowaniu.” – Marc Gobe\nStrona z szablonu to pozorne zaoszczędzenie czasu i pieniędzy. Powstaje na podstawie schematu, dlatego w przypadku chęci późniejszej rozbudowy wykonawca strony bardzo często nie chce się podjąć prac lub wysoko ją wycenia. Indywidualny projekt strony internetowej jest niczym garnitur szyty na miarę. Można ją dopasować do potrzeb klienta, wprowadzać unikalne rozwiązania, które nie są stopowane szablonowością formy. Dodatkowo indywidualne projekty stron, które wykonujemy dają możliwość późniejszej ich rozbudowy, bez ograniczeń.\nNasze indywidualne strony internetowe powstają w oparciu o system CMS Drupal.\nCMS, z angielskiego Content Management System, określa stronę internetową z panelem administracyjnym, który umożliwia zamieszczanie treści bez znajomości programowania. Dzięki temu każdy nasz klient jest w stanie samodzielnie edytować, modyfikować, usuwać treść na stronie (tabele, grafiki, zdjęcia, filmiki) oraz formatować ją w sposób intuicyjny, zbliżony do działania Worda.\nDrupal to nie tylko CMS, to również framework, który powstał w oparciu o język PHP. To idealne rozwiązanie dla stron firmowych, korporacyjnych, portali informacyjnych, blogów.\nProjektując strony internetowe dla naszych Klientów wykonujemy następujące działania:\nanaliza branży, rynku, grupy docelowej,\nopracowanie strategii wizerunkowej – oferujemy również projektowanie logo i elementów identyfikacji wizualnej, gwarantujących spójny i profesjonalny wizerunek w sieci, z uwzględnieniem oczekiwań grupy docelowej oraz oferty firmowej,\nprzygotowanie unikalnej treści na stronę internetową z odpowiednim jej wyeksponowaniem,\nprojektowanie UX z gwarancją intuicyjnej struktury strony oraz przyjaznego interface`u,\nopracowanie unikalnej szaty graficznej nawiązującej do strategii wizerunkowej,\nprogramowanie front-endu i back-endu, responsywność, panel zarządzania treścią, integracja z innymi narzędziami.\nJesteś zainteresowany nowoczesną, unikalną, indywidualną stroną internetową, która wzmocni Twoją pozycję\ni wyróżni Cię na tle konkurencji? Skontaktuj się z nami.


gSyncit 64-bit 3.5.58 PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\tFacebook\ngSyncit 64-bit 3.5.58\ngSyncit 64-bit 3.5.58\tMaciej Kępka,\n09.07.2012, godz. 17:25\tgSyncit\ngSyncit to program umożliwiający nam synchronizowanie kalendarza Google i Microsoft Outlook. Użytkownik ma do wyboru synchronizację automatyczną lub ręczną. Aplikacja może korzystać z kilku kont. najnowsza wersja przynosi kolejne poprawki. W najnowszej wersji usunięto błąd powodujacy wskazywanie błędnego folderu.\ngSyncit umożliwia nam synchronizowanie kalendarza, kontaktów, notatek oraz zadań. Dodatkowo istnieje możliwość synchronizowania Outlooka z Toodledo, Evernote, Dropbox, Simplenote oraz Nozbe. Twórcą programu jest David Levinson. Jest to wersja przeznaczona na systemy 64 bitowe.\t×\nNazwa pliku: gSyncit64_3_5_63.msi


Zapytania o zielone zasady - Strona 207 - Border Princes\nPost autor: Dulix » 28 gru 2014, o 14:47\nPost autor: Okoń » 28 gru 2014, o 15:00\nDulix pisze: Rozumiem, że jeśli nie podano w opisie czaru, że armor save nie działa to go mam. A czy mogę używać w takiej sytuacji parry save?\nRB, strona 88.\nPost autor: Grolshek » 28 gru 2014, o 15:49\nDulix pisze: Rozumiem, że jeśli nie podano w opisie czaru, że armor save nie działa to go mam.\nPost autor: Goblinszaman » 28 gru 2014, o 18:48\nMam pytanie o czar "stopa Gorka" konkretnie jak moge ustawiać taką stope, czy musze po wybraniu miejsca ustawić stope tak jak docelowo uderzy po przerzucie k6, czy moge wybrać punkt i po przerzucie obrócic stope wokół tego punktu tak jak bym chciał. Chcialbym jeszcze zapytać jak traktować rzucenie tego czaru np. na obsluge krasnoludzkich organek czy obsługa dostaje obrażenia razem z machiną czy same organki. Jeszcze jedno czy fanatyka moge uwolnić kiedy chce czy tylko jak jestem 8 cali od wroga? Z góry dzieki za odpowiedz.\nPost autor: Azurix » 28 gru 2014, o 18:54\nGoblinszaman pisze: Mam pytanie o czar "stopa Gorka" konkretnie jak moge ustawiać taką stope, czy musze po wybraniu miejsca ustawić stope tak jak docelowo uderzy po przerzucie k6, czy moge wybrać punkt i po przerzucie obrócic stope wokół tego punktu tak jak bym chciał.\nNajpierw przykładasz Template, a potem Scatterujesz, więc musi znieść go w tej samej pozycji, w której przyłożyłeś.\nGoblinszaman pisze: Chcialbym jeszcze zapytać jak traktować rzucenie tego czaru np. na obsluge krasnoludzkich organek czy obsługa dostaje obrażenia razem z machiną czy same organki.\nW obecnej edycji Obsługa jest licznikiem Woundów, a w przypadku Ranged Weapon (głównie Czary i Strzelanie) używa się statystyk Maszyny. Masz więc 1 trafienie, które ranisz zazwyczaj na 5+ (bo Maszyna ma zwykle T7, chociaż nie zawsze), a potem masz Multiplikację (D3).\nGoblinszaman pisze: Jeszcze jedno czy fanatyka moge uwolnić kiedy chce czy tylko jak jestem 8 cali od wroga? Z góry dzieki za odpowiedz.\nTylko jak jesteś 8" od wrogiej jednostki i nie "możesz", ale "musisz" zawsze ich wypuścić w takiej sytuacji.\nPost autor: Goblinszaman » 28 gru 2014, o 21:11\nSuper dzięki. zapytam jeszcze o jakąś dobrą taktyke na brodatych, chodzi o jakąś rozpiske w okolicach 1000 pkt. Czym dobrze byłoby ich przydusić. Zaczynam gre zielonymi więc jestem jeszcze zielony.\nPost autor: Garland the Ironfart » 30 gru 2014, o 07:25\nCzy fanatycy są wypuszczani jedynie w strefie przedniej, czy też na boki i tył jak coś się pojawi w 8"?\nPost autor: Mad Max » 30 gru 2014, o 09:35\nWypuszczasz fanatyków jak Ci się podoba. Możesz nawet do tyłu\nNigdzie nie ma zapisu, że tylko z przedniej strefy. A co nie jest zabronione...\nPost autor: Garland the Ironfart » 30 gru 2014, o 10:35\nA co z ogólną zasadą dotyczącą widocznosci? Z tego co rozumiem dotycz strefy przedniej. Chciałbym sie jednak upewnić.\nPost autor: Grolshek » 30 gru 2014, o 11:47\nWypuszczasz fanatyków jak ci się podoba. Ile jeszcze potwierdzeń potrzebujesz ? Przez swoich, obcych, rozwalając o impasy, krawędź stołu żeby zyskać d6 hitów. To O&G są a nie jakaś nudna armia...\nPost autor: Garland the Ironfart » 30 gru 2014, o 13:08\nBardzo dziekuję. Pytam bo gram Krasnalami i staram sie armie bardziej emocjonujące sprowadzić do stabilnego, wręcz nudnego poziomu.\nPost autor: Dulix » 2 sty 2015, o 18:37\nPost autor: ślivek » 2 sty 2015, o 20:54\nDulix pisze: Oddział mieczników stoi przy budynku w odległości 1'' (budynek jest na jego lewej flance), czy gobliny na pająkach, które są na budynku mogą w jakiś sposób szarżować na mieczników?\nPo pierwsze to gobliny na pająkach nie mogą być "na" budynku. Nie mogą garnizonować a jedynie przebiegać przez budynki jakby były open oraz nie zsiadają z pająków podczas oblegania budynku. Zasada Wall-crawler mówi "they cannot linger".\nStąd jeśli się nie mieszczą (a się nie mieszczą jak słusznie mi przypomniano) to nie mogą się dostawić.\nOstatnio zmieniony 3 sty 2015, o 00:25 przez ślivek, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: Azurix » 2 sty 2015, o 21:30\nOd kiedy to długość (wymiar wgłąb szeregów oddziału) Podstawki Kawaleryjskiej ma mniej niż 1", skoro to 50mm jest?\nPost autor: misha » 2 sty 2015, o 21:41\npewnie mu o szerokość chodziło mniej niż cal\nPost autor: Azurix » 2 sty 2015, o 21:55\nNo nie wiem, bo tam chodzi o domknięcie szarży i o formację z 1 szeregiem, a bokiem nie da się tego zrobić i ilość szeregów nie miałaby w tym momencie znaczenia\nPost autor: ślivek » 3 sty 2015, o 00:23\nPierwsza Noworoczna wpadka zaliczona. Przepraszam\nPost autor: Kopyt » 3 sty 2015, o 18:27\nGrimgor Ironhide musi znajdować się w BO ??\nPost autor: -Qc- » 3 sty 2015, o 18:42\nmusi tam byc, nie moze wyjsc, nie moze nigdzie wejsc ani nikt do niego\nPost autor: Rupert » 6 sty 2015, o 20:52\nJakie minimalne wielkości podstawek aktualnie obowiązują?\n1. Klopa 50x75 jest ok?\n2. DD 40x60?\n3. Gigant? 50x100?


Zosia Samosia i inne wierszyki - Julian Tuwim - Bonito\nRabat 28,0% – oszczędzasz 6,99 zł\nSeria wydawnicza Z klasyki Czytelnika\nFormat 17.5x24.5 cm\nNumer ISBN 978-83-07-03339-6\nKod paskowy (EAN) 9788307033396\nWymiary 175 x 245 x 8 mm\nData premiery 2014.08.29\nData pojawienia się 2014.08.14\nWierszyki: Zosia Samosia, Warzywa, Ptasie plotki, List do wszystkich dzieci w bardzo ważnej sprawie, O Panu Tralalińskim, Spóźniony słowik, Rycerz Krzykalski, Okulary, Rzeczka.\nDostępność całkowita 28 szt. (realizacja już jutro)\nDodaj swoją ocenę i opinię o „Zosia Samosia i inne wierszyki”\nKlienci, którzy kupili „Zosia Samosia i inne wierszyki“ – wybrali również\nJulian Tuwim – pozostałe pozycje\nProdukt dostępny – 3803 szt.\nProdukt dostępny – 3861 szt.\nProdukt dostępny – 1917 szt.\nProdukt dostępny – 1809 szt.\nProdukt dostępny – 2019 szt.\nAplikację zainstalowało już 226 839 osób!\nKto jest autorem lub autorką „Zosia Samosia i inne wierszyki”?\nAutorem (autorką) „Zosia Samosia i inne wierszyki” jest Julian Tuwim.\nKiedy wydano „Zosia Samosia i inne wierszyki”?\nIle stron ma „Zosia Samosia i inne wierszyki”?


Armia altruistów | Anarcho-Biblioteka\nTytuł: Armia altruistów\nOsoba autorska: David Graeber\nTematy: etyka, imperializm, kapitalizm\nNotatki: źródło: David Graeber, esej „Army of Altruists. On the alienated right to do good” z 2007 roku, opublikowany w zbiorze Revolutions in Reverse. Essays on Politics, Violence, Art, and Imagination.\n(tłumaczenie: Marek Jedliński)\nWiecie, jak to jest z wykształceniem. Jeśli ktoś się stara, pilnie się uczy, wkłada w to serce i rozwija się intelektualnie, to sobie w życiu poradzi. A jeśli nie, to może utknąć w Iraku.\nKerry powinien przeprosić tysiące Amerykańskich żołnierzy, którzy odpowiedzieli na apel swojego kraju i służą w Iraku dlatego, że są patriotami, a nie dlatego, że mają braki w wykształceniu.\nW kampanii wyborczej do amerykańskiego Kongresu w 2006 roku jedyna iskierka nadziei dla Partii Republikańskiej pojawiła się, gdy senator John Kerry pozwolił sobie na przytoczony wyżej, niewyszukany dowcip. Kerry w oczywisty sposób celował w prezydenta Busha, ale wiele osób zrozumiało go w ten sposób, że ci, którzy nie kończą szkoły, kończą w armii. Komentatorzy nie posiadali się z oburzenia, ale było to oburzenie na pokaz. Większość z nich umie czytać między wierszami i doskonale rozumiała, co Kerry chciał powiedzieć: prezydent Bush nie należy do bystrzaków. Jednak prawica poczuła krew. „Próżniacy z wyższych sfer” tacy jak Kerry – pisał pewien bloger w National Review – wmawiają sobie, że „nasi żołnierze pojechali do Iraku nie dlatego, że głęboko wierzą w powierzoną im misję (tę ewentualność muszą negować), ale dlatego, że wykorzystuje ich zły system, który nie oferuje im innych dróg społecznego i ekonomicznego awansu. (…) Trzeba ich walić tą pałką po głowie aż do samych wyborów, bo jeśli nie zasługują, żeby je wygrać, to przede wszystkim właśnie z tego powodu”.\nJak się okazało, nie miało to większego znaczenia, bo większość Amerykanów również nie pokładała wiary w tę misję – o ile w ogóle orientowała się, o co w niej chodziło. Sądzę jednak, że warto postawić inne pytanie: dlaczego trzeba było militarnej katastrofy (oraz strategii unikania wszelkich skojarzeń ze wschodnimi elitami, których uosobieniem był Kerry), by demokraci mogli w końcu wydostać się z politycznego niebytu? Albo po prostu: dlaczego narracja republikanów okazała się tak przekonująca?\nBy odpowiedzieć na te pytania, trzeba wejrzeć w naturę amerykańskiego społeczeństwa głębiej, niż większość komentatorów jest skłonna to robić. Nauczyliśmy się redukować takie problemy do prostych dualizmów: patriotyzm kontra życiowe perspektywy, wyższe wartości kontra sprawy przyziemne, takie jak szkoły i miejsca pracy. A używając takich ram pojęciowych, wzmacniamy narrację prawicy. To jasne, że do wojska wstępują zazwyczaj ci, którzy innych perspektyw nie mają. Ale skoro tak, to należy zapytać: jakich właściwie perspektyw ich pozbawiono? Co innego chcieliby robić?\nSpróbuję odpowiedzieć na to pytanie jako antropolog. Pierwszy raz odpowiedź zaświtała mi w głowie rok czy dwa lata temu, na wykładzie Catherine Lutz, antropolożki z uniwersytetu Browna, która prowadziła badania w amerykańskich bazach wojskowych rozsianych po świecie. Te bazy często prowadzą programy pomocy humanitarnej: żołnierze remontują szkoły albo oferują lokalnej ludności bezpłatną kontrolę stomatologiczną. Wymyślono te programy po to, by poprawić relacje z lokalną ludnością – w tym jednak okazały się zupełnie nieskuteczne. Dlaczego zatem armia ich nie porzuciła? Okazało się, że mają ogromne znaczenie psychologiczne dla samych żołnierzy, którzy nierzadko mówią o nich z euforią: „Właśnie po to wstąpiłem do wojska!”. „O to chodzi w służbie: nie tylko o to, by bronić swojego kraju, ale żeby pomagać innym ludziom”. Zdaniem profesor Lutz, wojsko nadal finansuje te programy, ponieważ żołnierze, którzy biorą w nich udział, rzadziej odchodzą do cywila. Dane statystyczne zbierane przez wojsko nie okazują się tu pomocne: w ankietach pytających o powód wstąpienia do służby nie ma opcji „chcę nieść ludziom pomoc”. Jest natomiast opcja „patriotyzm” – i to ją, tę najbardziej chwalebną odpowiedź, wybiera znaczna większość ankietowanych.\nAmerykanie nie uważają samych siebie, rzecz jasna, za naród niewyżytych altruistów. Naszą typową mentalność cechuje raczej domorosły, grubo ciosany cynizm: świat to jeden wielki rynek i każdy chce na nim zarobić, a jeśli nie wiesz, dlaczego coś się stało, to sprawdź, kto na tym zyskał. Ten punkt widzenia można spotkać nie tylko przy barowym kontuarze, ale i na szczytach nauk społecznych. W tych ostatnich Ameryka ma niebagatelny wkład w rozwój teorii „racjonalnego wyboru”, które wychodzą z założenia, że każde ludzkie zachowanie można rozpatrywać jako efekt rachunku ekonomicznego: racjonalnie postępujący ludzie w każdej sytuacji starają się zyskać jak najwięcej przy jak najniższych kosztach własnych. Takie podejście sprawia, że samo istnienie zachowań altruistycznych wydaje się niezrozumiałe. Od ekonomii po biologię ewolucyjną próbuje się więc tę zagadkę „rozwikłać”– to znaczy wyjaśnić, dlaczego pszczoły poświęcają życie dla dobra roju, a ludzie przytrzymują obcym drzwi i udzielają prawidłowej odpowiedzi, gdy ich zapytać o drogę. Zbudowano na tym niejedną naukową karierę. Jednocześnie z badań żołnierzy w zamorskich bazach zdaje się wynikać, że Amerykanów, szczególnie tych mniej zamożnych, prześladuje niezaspokojone pragnienie czynienia dobra w świecie.\nNietrudno znaleźć dowody na potwierdzenie tej tezy. Badania zachowań charytatywnych za każdym razem wykazują, że biedni są bardziej hojni: ci, którzy zarabiają mniej, oddają obcym ludziom stosunkowo większą część swoich dochodów. Tę samą zależność można notabene zaobserwować, zestawiając klasy średnie z najbogatszymi: badanie zeznań podatkowych z 2003 roku wykazało, że gdyby rodziny należące do najbogatszego segmentu ludności przekazały na cele dobroczynne taką samą część swojego majątku, jaką oddaje przeciętna rodzina z klasy średniej, to łączna kwota darowizn zwiększyłaby się o 25 miliardów dolarów. (I to pomimo faktu, że bogaci mają więcej czasu i więcej możliwości uczestniczenia w akcjach dobroczynnych). A dobroczynność to tylko jeden z wielu kawałków znacznie większej układanki. Jeśli sprawdzimy, na co wydaje pieniądze przeciętny pracownik najemny w Ameryce, może się okazać, że większość zarobków rozdaje. Spójrzmy na typowego mężczyznę z rodziną. Około jedna trzecia jego przychodów trafia do zupełnie obcych mu ludzi w formie podatków i darów na cele dobroczynne. Kolejną trzecią część wydaje na dzieci. Tym, co zostanie, też przeważnie dzieli się z innymi: prezenty, wyjazdy, imprezy, sześciopaki piwa dla kumpli po meczu.\nMożna argumentować, że ten ostatni przykład odzwierciedla raczej naturę przyjemności – w końcu to żadna frajda zjeść wyborny obiad w ekskluzywnej restauracji całkiem samotnie. Jednak to także świadczy na naszą korzyść: logika daru dominuje nawet tam, gdzie sami szukamy przyjemności. Można też podnieść argument, że wydawanie (względnej) fortuny by posłać dzieci do ekskluzywnego przedszkola ma więcej związku ze statusem społecznym niż z altruizmem. Być może; jeśli jednak przyjrzymy się typowym kolejom życia, szybko się okaże, że zachowania tego rodzaju zaspokajają tę samą psychologiczną potrzebę. Ilu młodych altruistów na przestrzeni dziejów pogodziło się w końcu z samolubnym i zachłannym światem, gdy tylko założyli rodzinę? Łatwo to wyjaśnić, jeśli założymy, że altruizm stanowi główną motywację ludzkich działań: jedynym, co może nas przekonać do porzucenia marzeń o naprawianiu świata, jest zastąpienie ich jeszcze bardziej przemożnym pragnieniem zapewnienia dobrobytu własnym dzieciom.\nDlatego sądzę, że amerykańskie społeczeństwo działa według zupełnie innych prawideł, niż sobie zwykle wyobrażamy. Wyobraźmy sobie, że Stany Zjednoczone – takie, jakimi dziś są – zaprojektował jakiś zmyślny inżynier społeczny. Jakie założenia co do natury ludzkiej można by przypisać temu inżynierowi? Z pewnością nie byłoby wśród nich teorii racjonalnego wyboru. Nasz inżynier najwyraźniej zdaje sobie sprawę, że jeśli chce przekonać ludzi, by zgodzili się uczestniczyć w systemie pracy najemnej i rynku (a więc otępiającej pracy i bezlitosnej konkurencji), musi wziąć ich na lep. Na przykład obiecać, że jeśli przystaną na taki układ, będą mogli obsypywać groszem swoje dzieci i stawiać drinki znajomym. A jeśli los się do nich uśmiechnie, przez resztę życia będą fundować muzeom galerie i wysyłać leki na AIDS do biednych krajów w Afryce. Teoretycy nauk społecznych robią co mogą, by odrzeć takie zachowania z pozorów bezinteresowności i wykazać, że zawsze kryje się za nimi jakiś interes własny. Tymczasem amerykańskie społeczeństwo łatwiej zrozumie ten, kto dostrzeże w nim walkę o prawo do altruistycznych zachowań. Bezinteresowność – a przynajmniej prawo do angażowania się na rzecz wyższych wartości – nie jest strategią. Jest nagrodą.\nTakie ujęcie sprawy pomaga zrozumieć, dlaczego ostatnimi laty prawica znacznie skuteczniej wygrywa populistyczne nastroje niż lewica: dlatego, że przekonująco obwinia liberałów o to, że odebrali zwykłym Amerykanom prawo do spełniania dobrych uczynków. Postaram się wyjaśnić to twierdzenie kilkoma tezami.\nEgoizm i altruizm nie są naturalnymi impulsami, ale wyłaniają się we wzajemnej relacji ze sobą, a żadnego z nich nie można sobie wyobrazić bez istnienia rynku.\nPo pierwsze, sądzę, że ani egoizm, ani altruizm nie są w żaden sposób przyrodzone naturze ludzkiej. Motywacje ludzkich zachowań rzadko kiedy są aż tak proste. Egoizm i altruizm to wyobrażenia o ludzkiej naturze, jakie sobie stwarzamy. Na przestrzeni dziejów jedno z nich zawsze wyłaniało się jako reakcja na drugie. Wielkie religie świata – buddyzm, chrześcijaństwo i islam – rodziły się akurat tam, gdzie pojawiał się rynek i pieniądz. Gdy ktoś odgraniczy pewną sferę i powie: „w tym miejscu będziecie myśleć wyłącznie o gromadzeniu materialnego bogactwa dla samych siebie”, to wkrótce ktoś inny wydzieli inną, przeciwstawną sferę i obwieści: „dobrze, ale tu z kolei będziemy medytować nad faktem, że koniec końców jednostka i dobra materialne nie mają żadnego znaczenia”. A właśnie wewnątrz tej drugiej sfery powstały instytucje, z których wzięła początek współczesna koncepcja dobroczynności.\nNawet dziś, gdy działamy poza domeną rynku i poza domeną religii, rzadko kiedy można powiedzieć, że kierujemy się wyłącznie niepowstrzymaną chciwością lub wyłącznie bezinteresowną dobrocią. Gdy mamy do czynienia nie z obcymi, ale z przyjaciółmi, krewnymi bądź osobistymi wrogami, uruchamia się o wiele bardziej złożony splot motywacji: zazdrość, solidarność, duma, wyniszczający żal, lojalność, namiętność, uraza, pragnienie zemsty, wstyd, serdeczność, przyjemność ze wspólnego spędzania czasu, chęć upokorzenia rywala i tak dalej. Takie pobudki są motorem wielkich życiowych dramatów, które wielcy powieściopisarze jak Tołstoj czy Dostojewski lubią uwieczniać, a teoretycy nauk społecznych z niewiadomego powodu mają zwyczaj ignorować. Jeśli wybierzemy się tam, gdzie do dziś nie istnieje pieniądz ani rynek – na przykład na pewne obszary w Amazonii czy Nowej Gwinei – znajdziemy właśnie takie skomplikowane sieci motywacji. Język mówiony małych społeczności, w których praktycznie każdy dla każdego jest przyjacielem, krewnym albo wrogiem, niekiedy nie zawiera nawet pojęć oznaczających „korzyść własną” czy „altruizm”; ma za to wiele subtelnych odcieni znaczeniowych uczuć takich jak zazdrość, solidarność, duma itp. Wymiana handlowa w takich społecznościach również podlega o wiele bardziej finezyjnym zasadom. Istnieje obszerna literatura antropologiczna, próbująca zgłębić dynamikę tych „ekonomii daru”, najwyraźniej wielce dla nas egzotycznych. Dziwi nas na przykład, że poważani ludzie w zmowie z cała rodziną kombinują, jak zdobyć wielkie bogactwo, po czym składają je w darze swoim zaciekłym wrogom po to, by ich na oczach całej społeczności poniżyć. Nasze zdziwienie świadczy jednak tylko o tym, że przywykliśmy do bezosobowych mechanizmów rynku i nie próbujemy nawet wyobrazić sobie, jak postępowalibyśmy w świecie, w którym innych ludzi traktuje się tak, jak się o nich myśli.\nZadanie tępienia takiej organizacji społecznej przypada zwykle misjonarzom – przedstawicielom tych samych wielkich religii, które powstały dawno temu w reakcji na narodziny rynku. Misjonarze stawiają sobie za cel zbawienie ludzkiej duszy, jednak rzadko kiedy ograniczają się do nauczania o Bogu i głoszenia pochwały altruizmu. Niemal niezmiennie usiłują przekonywać „tubylców”, by stali się bardziej samolubni, a jednocześnie by okazywali więcej altruizmu. Z jednej strony wpajają im należytą dyscyplinę pracy i uczą, że sprzedając i kupując produkty na rynku, poprawią swój byt. Zarazem przekonują ich, że koniec końców dobra materialne są nic nie warte, i pouczają o wyższych wartościach, takich jak bezinteresowne poświęcenie na rzecz innych.\nPolityczna prawica zawsze stara się pogłębić ten podział, dlatego podaje się za orędowniczkę egoizmu i altruizmu jednocześnie. Lewica stara się ten podział zatrzeć.\nCzy nie pomaga to zrozumieć, dlaczego amerykańskie społeczeństwo – najsilniej urynkowione w uprzemysłowionym świecie – jest zarazem najbardziej religijne? A co być może jeszcze ciekawsze, dlaczego kraj, który wydał Tołstoja i Dostojewskiego, przez większą część XX wieku próbował wyplenić i rynek, i religię?\nLewica zawsze usiłowała tę różnicę zatrzeć – czy to przez próby organizowania gospodarki w taki sposób, by zepchnąć pogoń za zyskiem na dalszy plan, czy przez zastąpienie prywatnej dobroczynności jakąś formą zabezpieczeń społecznych. Prawica zaś zawsze tę różnicę uwypuklała i dzięki temu rosła w siłę. W amerykańskiej Partii Republikańskiej dominują na przykład dwa ideologiczne skrzydła: libertarianie i „chrześcijańska prawica”. Z jednej strony republikanie to wolnorynkowi fundamentaliści i głosiciele indywidualnych swobód (nawet jeśli te swobody ograniczają się ich zdaniem do decyzji konsumenckich); z drugiej strony to fundamentaliści w tradycyjnym rozumieniu, głęboko podejrzliwi wobec wolności jednostki, za to entuzjastycznie głoszący chwałę biblijnych przykazań, „wartości rodzinnych” i dobroczynności. Na pierwszy rzut oka trudno uwierzyć, że taki sojusz może się w ogóle utrzymać – i rzeczywiście, napięcia wewnątrz partii nigdy nie słabną, choćby w kwestii aborcji. Jednak prawicowe koalicje niemal zawsze przybierają taką lub zbliżoną formę. Konserwatywne podejście sprowadza się w gruncie rzeczy do tego, by spuścić z łańcucha wygłodniałe psy wolnego rynku i czekać, aż niepodważalne dotąd prawdy posypią się jak domek z kart. A kiedy już zapanuje chaos i nikt nie będzie wiedział, czego się trzymać, wyciągnąć rękę do zagubionych i przedstawić się im jako ostatni bastion porządku i hierarchii, jako niezłomni obrońcy autorytetu kościoła i przodków przeciwko barbarzyńskim hordom, które sami wypuścili na wolność. Przekręt? Tak, ale przyznajmy, że zadziwiająco skuteczny. A jednym z jego efektów jest fakt, że prawica zyskała monopol na „wartość”. Udaje się jej reprezentować obie przeciwstawne postawy naraz: skrajny egoizm i skrajny altruizm.\nZastanówmy się przez chwilę, czym jest „wartość”. Gdy o wartości mówią ekonomiści, zwykle mówią po prostu o pieniądzach – a dokładniej: o tym, czego pieniądze są miarą. Mówią również o tym, co ma stanowić bodziec dla podmiotów kierujących się rachunkiem ekonomicznym. Gdy pracujemy na swoje utrzymanie albo gdy sprzedajemy materialne dobra, otrzymujemy w zamian pieniądze. Gdy jednak nie pracujemy i nie handlujemy, gdy naszym działaniem powoduje dowolna motywacja inna niż zarabianie pieniędzy, wtedy odnajdujemy się nagle w sferze „wartości”.\nNajczęściej przywołuje się w tym kontekście „wartości rodzinne” (co nie dziwi, skoro w większości uprzemysłowionych społeczeństw wychowywanie dzieci i prace domowe są najbardziej rozpowszechnionymi formami nieodpłatnej pracy). Mówimy jednak również o wartościach religijnych, politycznych i takich, jakie upatrujemy w sztuce czy w patriotyzmie. Nawet lojalność kibica wobec drużyny piłkarskiej można prawdopodobnie uznać za jedną z nich. Wszystkie te wartości uważa się za swego rodzaju zobowiązania, które nie podlegają lub nie powinny podlegać regułom wolnego rynku, bo rynek doprowadziłby do ich wypaczenia. Ponadto, każdą z tych wartości uznaje się za jedyną w swoim rodzaju; o ile pieniądze pozwalają porównywać wszystko ze wszystkim, o tyle „wartości” takie jak piękno, przywiązanie czy honor są ze sobą z definicji nieporównywalne. Nie ma wzoru matematycznego, który pozwoliłby obliczyć, ile dokładnie osobistego honoru można poświęcić dla tworzenia sztuki, lub jak zrównoważyć obowiązki wobec rodziny z obowiązkami wobec Boga. (To prawda, że w codziennym życiu nieustannie dokonujemy takich kompromisów. Nie sposób jednak przeliczyć jednych takich wartości na inne). Można to ująć tak: jeśli wartość to po prostu coś, co uznajemy za ważne, to pieniądze pozwalają tę wagę upłynnić – umożliwiają dokładne odmierzanie tej wagi, porównywanie i wymianę jednych na drugie. Ktoś, komu uda się zgromadzić pokaźną fortunę, prawdopodobnie w pierwszej kolejności spróbuje zamienić ją na coś unikalnego – lilie wodne Moneta, championa wyścigów konnych albo uniwersytecką katedrę swojego imienia.\nKażda gospodarka rynkowa umożliwia zawieranie właśnie takich transakcji, w których „wartość” wymienia się na „wartości”. Wszyscy próbujemy tak ułożyć sobie życie, by móc poświęcić się czemuś większemu od nas samych. Gdy liberałowie odnoszą w Ameryce sukces, to dlatego, że ucieleśniają to marzenie: klan Kennedych stał się ikoną demokratów nie jedynie przez to, że wywodzi się z ubogich irlandzkich imigrantów, którzy zrobili tu fortunę, ale przez to, że koniec końców członkowie rodziny zdołali przekuć tę fortunę w szlachectwo.\nSedno problemu lewicy tkwi w tym, że o ile stara się różnymi sposobami zacierać podział na egoizm i altruizm, wartość i wartości, o tyle głównymi beneficjentami tych starań są dzieci tejże lewicy. Właśnie dlatego, choć zakrawa to na paradoks, prawica może dziś uchodzić za orędowniczkę klasy robotniczej.\nWszystko to razem pomaga zrozumieć opłakany stan amerykańskiej lewicy. Progresywiści nie potrafią wynaleźć nowych sposobów zacierania różnicy między egoizmem i altruizmem – między wartością a wartościami – ani stworzyć mechanizmu przechodzenia od jednych do drugich. Co więcej, w ogóle nie są w stanie wyzwolić się od myślenia tymi kategoriami. Po wyborach prezydenckich z 2004 roku w kręgach amerykańskiej lewicy rozgorzała wielka debata o wyższości problemów ekonomicznych nad tym, co nazywano „wojenkami kulturowymi”. Czy demokraci przegrali dlatego, że nie umieli wyartykułować wiarygodnej gospodarczej alternatywy, czy raczej republikanie wygrali dlatego, że skutecznie zmobilizowali konserwatywny elektorat przeciwko małżeństwom jednopłciowym? Samo postawienie takiego pytania świadczy, że progresywiści cały czas tkwią w prawicowym schemacie myślenia. Nie rozumieją, jak działa Ameryka.\nZwróćmy na przykład uwagę, jak niezrozumiała wydaje się lewicy popularność prezydenta George’a Busha. Gdy w 2004 roku wygrał wybory, większości liberalnej amerykańskiej inteligencji nie mieściło się to w głowie. Nie mogli pojąć, że to, co ich najbardziej od Busha odstręcza, jest właśnie tym, co zwolennicy prezydenta najbardziej w nim cenią. Weźmy choćby debaty wyborcze. Jeśli wierzyć sondażom, miliony Amerykanów obejrzały, jak George Bush i John Kerry ścierają się na idee, uznały, że Kerry bezapelacyjnie wygrał, po czym poszły oddać głos na Busha. Trudno było uniknąć podejrzenia, że koniec końców elokwencja Kerry’ego, biegłość w posługiwaniu się językiem i argumentowaniu działały na jego niekorzyść.\nLiberałów przyprawia to o czarną rozpacz. Nie rozumieją, jakim cudem za skutecznego polityka uchodzi ten, który zachowuje się jak półgłówek. Nie mogą także pojąć, w jaki sposób kandydat pochodzący z najwyższych elit, absolwent uczelni Andover, Yale i Harvardu, którego znakiem rozpoznawczym jest uśmieszek zadowolonego z siebie gamonia, zdołał przekonać masy wyborców, że jest „człowiekiem z ludu”. Mnie też trudno było dojść z tym do ładu. Jestem dzieckiem rodziców z klasy robotniczej. W latach 70. zdobyłem stypendium, które pozwoliło mi studiować na uniwersytecie Andover, a po dyplomie dostałem pracę w Yale. Spędziłem więc długie lata w środowisku ludzi takich jak Bush – uprzywilejowanych i ociekających samozadowoleniem. Prawda jest jednak taka, że historie podobne do mojej – historie znacznego awansu klasowego drogą osiągnięć akademickich – są dziś coraz rzadsze.\nAmeryka nadal uważa się za „land of opportunity” – ziemię obiecaną, gdzie każdy może osiągnąć sukces – i z punktu widzenia imigranta z Haiti czy Bangladeszu nadal nią jest. Nie wątpię, że pod względem ogólnej mobilności społecznej porównanie z wieloma krajami, od Boliwii po Francję, nadal wypada na naszą korzyść. Jednak fundamentem Ameryki zawsze była obietnica nieograniczonego awansu społecznego. Przynależność do klasy robotniczej przyjęło się uważać za stan przejściowy, przystanek na drodze do czegoś lepszego. Lincoln podkreślał, że amerykańska demokracja jest możliwa właśnie dzięki temu, że w Ameryce nie ma klasy wiecznych robotników najemnych. W jego czasach przyjęło się uważać, że pracownikami najemnymi będą głównie imigranci, dopóki nie zaoszczędzą dość pieniędzy, by podjąć się innych zajęć: choćby kupią trochę ziemi i założą osadę gdzieś na pustkowiu pogranicza.\nIstotne jest nie to, w jakiej mierze ten ideał pokrywał się z rzeczywistością, ale to, że większość Amerykanów uznała go za wiarygodny. Dlatego zawsze, gdy na drodze do awansu społecznego tworzy się zator, dochodzi do gwałtownego społecznego wybuchu. Koniec amerykańskiej ekspansji na zachód pociągnął za sobą zaciekłe walki pracownicze. Dopiero w XX wieku tę ekspansję w pewnej mierze zastąpił dynamiczny i długotrwały rozwój szkolnictwa wyższego. Szczególnie po drugiej wojnie światowej przeznaczano olbrzymie środki na ten cel, propagując karierę akademicką jako drogę awansu społecznego. W latach zimnej wojny ta polityka funkcjonowała niemal jak niepisana umowa społeczna, która klasie robotniczej oferowała w miarę dostatnie życie, a jej dzieciom dawała szansę dołączenia do klasy średniej.\nSzkopuł w tym, że szkolnictwa wyższego nie da się rozbudowywać w nieskończoność. Przychodzi moment, gdy znaczna część absolwentów nie znajduje pracy choćby zbliżonej do nabytych kwalifikacji i ma pełne prawo oburzać się z tego powodu, a zarazem ma na podorędziu całą historię radykalnej myśli społecznej. W XX wieku taki scenariusz często stawał się zarzewiem buntów i przewrotów. Od Przewodniczącego Mao po Fidela Castro, niemal każdy wódz rewolucji był dzieckiem ubogich rodziców, którzy odmawiali sobie wszystkiego, by dać mu burżuazyjną edukację – po czym odkrywał, że burżuazyjne wykształcenie samo w sobie nie gwarantuje wstępu do burżuazji. Na przełomie lat 60. i 70., właśnie wtedy, gdy rozwój uniwersytetów gwałtownie wyhamował, na amerykańskich kampusach, zgodnie z przewidywaniami, zawrzało.\nOstatecznie doszło do zawarcia swego rodzaju ugody. Radykalnych studentów wchłonął na powrót uniwersytet, oczekując od nich w zamian, że będą kształcić dzieci elit. W miarę jak koszty edukacji rosły, źródła pomocy finansowej wysychały, a państwo zaczęło agresywnie windykować spłatę kredytów studenckich, które dotychczas istniały głównie na papierze, perspektywa awansu społecznego przez edukację – szczególnie przez studia na kierunkach humanistycznych – zaczęła raptownie znikać. Aż do końca lat 60. na najlepszych uniwersytetach przybywało studentów z rodzin robotniczych. Od tamtej pory ich liczba konsekwentnie spada.\nJeśli wyborcy Busha z klasy robotniczej czują większą odrazę do intelektualistów niż do bogatych, to prawdopodobnie dlatego, że o ile potrafią sobie wyobrazić, że kiedyś sami dorobią się majątku, o tyle zupełnie nie wyobrażają sobie, że oni albo ich dzieci dołączą do kręgów intelektualnych elit. Taka ocena życiowych perspektyw nie jest pozbawiona racjonalności. Mechanik z Nebraski zdaje sobie sprawę, jak mało prawdopodobne jest, by jego syn lub córka zasiedli kiedyś w zarządzie Enronu. Ale wie, że nie jest to niemożliwe. Nie ma za to praktycznie żadnej szansy, by jego córka, bez względu na predyspozycje, została kiedyś prawniczką w międzynarodowej organizacji strażniczej, a syn – krytykiem teatralnym w New York Timesie. W tym miejscu trzeba pamiętać nie tylko o zmianach zachodzących w szkolnictwie wyższym, ale również o roli darmowych staży. W Stanach Zjednoczonych uznajemy już za normę, że każdy, kto zamierza pracować nie tylko dla pieniędzy, ale i dla idei, przez pierwszy rok lub dwa będzie pracować zupełnie za darmo. Tak się dzieje z tymi, którzy w wyborze kariery kierują się altruizmem – na przykład chcą pracować w organizacji charytatywnej, w sektorze pozarządowym lub działać na niwie politycznej. Tak się dzieje również z tymi, którzy za przedmiot kariery wybierają Piękno lub Prawdę: chcą pisać lub wydawać książki, tworzyć sztukę albo zostać dziennikarzami śledczymi. W praktyce ten zwyczaj odcina od takich zawodów wszystkich absolwentów kierunków humanistycznych pochodzących z uboższych rodzin. Tego rodzaju mechanizmy wykluczenia nie są oczywiście niczym nowym – istniały zawsze, szczególnie w elitarnych instytucjach oświaty. Jednak ostatnimi czasy takie mury spiętrzyły się do rozmiaru fortec.\nCo zostaje synowi lub córce mechanika, jeśli chce służyć jakimś wyższym, szlachetniejszym celom? W zasadzie tylko dwie opcje. Może znaleźć zatrudnienie w swojej parafii – takich miejsc pracy jest niewiele. Albo wstąpić do wojska.\nW tym, rzecz jasna, cały sekret „szlachetności”. Być szlachetnym znaczy być wielkodusznym, wspaniałomyślnym, kierować się altruizmem i działać w imię szczytnych wartości. Ale jednocześnie – móc robić to wszystko dlatego, że nie trzeba się martwić o pieniądze. To właśnie robią żołnierze, gdy za darmo leczą próchnicę ubogim mieszkańcom dalekich krajów: otrzymują wynagrodzenie (skromne lecz godziwe) za to, że pomagają innym ludziom.\nW tym świetle łatwiej pojąć, co właściwie zaszło na uniwersytetach w latach 60. i na czym polega wspomniana wcześniej „ugoda”. Studenccy radykałowie umyślili sobie nowe społeczeństwo, które zatrze różnicę między egoizmem a altruizmem, między wartością a wartościami. Nie osiągnęli tego celu; zaoferowano im jednak pewną rekompensatę: w ramach akademii pozwolono im ułożyć sobie życie, w którym ta różnica się zatrze. Pozwolono im zarabiać na utrzymanie dążeniem do prawdy, dobra i piękna – a co najważniejsze, przekazać ten przywilej swoim dzieciom. Przyjęli tę ofertę i trudno mieć im to za złe. Ale nie można też mieć za złe wszystkim pozostałym, że szczerze ich za to znienawidzili. Nie dlatego, że gardzą tym wyborem życiowym, bo jak już mówiłem, to wręcz kwintesencja amerykańskości.\nZawsze powtarzam aktywistom i aktywistkom z ruchów antywojennych i pacyfistycznych: dlaczego dzieciaki z klasy robotniczej zaciągają się do wojska? Bo jak wszystkie nastolatki, chcą się wykręcić od nudnej pracy i bezmyślnej konsumpcji. Chcą pędzić życie pełne przygód u boku towarzyszy, z którymi łączy ich wiara, że robią coś autentycznie dobrego. Idą do wojska, bo chcą być tacy jak wy.


Marecka pisze...: września 2017\nJuż kiedyś pisałam o parawanach na plaży, ale o jednorożcu jeszcze nie. Otóż pewnego, pięknego dnia, gdzieś tam na polskiej plaży nad Bałtykiem, nie padało, słabo wiało i nawet odważniejsi wchodzili do wody. A tak, bo nasz kraj jest bardzo niekorzystnie położony. A mianowicie, na zachodzie mamy Niemców (brrr), na wschodzie między innymi Rosje (brrr, brrr), na południu góry a na północy morze (to jest dopiero brrr!)\nNo ale wracając do jednorożca, bo o tym chciałam ...\nNa wyżej opisanej plaży, dzieci bawiły się w wodzie na okazałej, dmuchanej zabawce. Pływały na pięknym jednorożcu, na którego po jednym ze skoków do wody już im się nie udało wdrapać. Jak to bywa w takich przypadkach, duża powierzchnia takiego nadmuchanego stwora została zepchnięta przez wiaterek (przypominam, słabo wiało) na głębsza wodę. Dzieci, całe szczęście nie próbowały dalej płynąć, tylko zawołały rodziców.\nNo i tu na scenę wkraczają, a raczej wbijają się parawany. Na pierwszej linii woda z odpływającym jednorożcem, później dzieci wołające o pomoc, no a później zasieki, czyli parawany. Tak rozstawione, że ciężko dojść do wody. Tatuś biegnie na pomoc ale nadmuchany jest już tak daleko, że po przepłynięciu nawet sporego dystansu facet rezygnuje. Wraca i krzyczy na dzieci. Ale czy słusznie? Moim zdaniem nie. Po pierwsze, prawdopodobnie sam kupił i nadmuchał taką dużą zabawkę. Po drugie, wyglądał na znającego wietrzny klimat polskich plaż. A po trzecie, to chyba należało też nakrzyczeć na parawaniarzy, którzy swoim ustawieniem opóźnili akcję.\nA w tym czasie, nadmuchany jednorożec dostojnie oddalał się w stronę Szwecji. Dryfował. Jakiż on był szczęśliwy bez tego zgiełku plażowego, z daleka od namiotu piwnego i śpiewających Zenków. Jednak, jego wolność nie trwała długo, bo po jakimś czasie zauważyli go ratownicy ze strzeżonej plaży i przywieźli łodzią dzieciom. Radość maluchów była krótka, ponieważ jednorożec zastał zacumowany na piasku koło namiotu piwnego, śpiewającego Zenka itd.\nCieszyć należy się jednak, że to po kolorową zabawkę ratownicy płynęli, a nie po uciekającego do Szwecji obywatela lub gorzej, tonącego Polaka!\nFot : Marecka. Dostarczony do właścicieli jednorożec.\nFot : Marecka. Zasieki z parawanów. Mało widać horyzont.\nAutor: Marecka o 12:44 Brak komentarzy:


Szkarlatyna - Przyczyny, Objawy i Leczenie: 2014\nCzym tak na prawdę jest szkarlatyna?\nSzkarlatyna - choroba zakaźna dotykająca przede wszystkim dzieci. Jest wywołana przez bakterie paciorkowca, które wytwarzają toksyny. Schorzenie dotyczy wszystkich nacji a w latach dwudziestych XX wieku była to chorobą, na którą zapadał największy odsetek osób w wieku dziecięcym. Charakteryzuje się ciężkim przebiegiem, a śmiertelność 100 lat temu osiągała poziom ponad 25 procentowy. W dzisiejszych czasach udało się ją zmniejszyć do mniej niż jednego procenta.\nZachorowalność jest zależna od pory roku. Najwięcej pacjentów notuje się w trzeciej i czwartej porze roku.\nPierwszy okres zarażenia jest niczym się nie objawia i trwa do ok. 5 dni. W sposób nagły po tej fazie dochodzi do wysokiej gorączki, pojawiają się bóle brzucha, wymioty oraz bóle gardła. Występuje typowy dla szkarlatyny "malinowy język" a na plecach lub całym ciele pojawia się typowa dla choroby wysypka.\nEtykiety: szkarlatyna, szkarlatyna leczenie, szkarlatyna objawy, szkarlatyna przyczyny


Teraz jest 29 sty 2022, 12:16\nNapisz wątekOdpowiedz Strona 27 z 52 [ Posty: 519 ]\nPrzejdź na stronę Poprzednia strona 1 ... 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30 ... 52 Następna strona\nNapisane: 31 lip 2012, 13:03\n@Narmeril, ja wiem że Ash, nie jest rasistką (nawet już o tym gdzieś pisałem, przytoczyłem tylko to co pisali inni) gdyby nią była to najprawdopodobniej wstąpiła by do Cerberusa a jak wiemy ona nimi jawnie gardzi.\nNo właśnie, Kaidan też czepia się naszych znajomości z Cerberusem.\nW ME2 a dokładnie na Horyzoncie Ash i Kaidan mają identyczną linię dialogową nie licząc drobnych szczegółów.\nW ME3 mi się wydaje, że Ash jest bardziej upierdliwa pod tym względem (zwłaszcza, jak się z nią romansuje, a ona na Cytadeli przy Udinie wyjeżdża z Cerberusem). Ostatnio przechodziłem z Kaidanem i jego jakoś dawało się zrozumieć (rozmowa dotycząca wątpliwości, czy Cerberus jest zły czy nie).\nNapisane: 31 lip 2012, 14:52\nJa zmieniłam zdanie o Kaidanie po ME3. W ME1 był naprawdę nudny i nijaki, natomiast Ashley co prawda miała teksty rasistowskie, ale dało się je znieść i była ciekawszą postacią. W ME2 nie ma między nimi za bardzo różnic. W ME3 Kaidan po każdej misji ma coś do powiedzenia, jest kilka dialogów w których mamy kółko dialogowe (z Ashley miałam tylko jedną taką sytuację). Po powrocie na Normandię jeszcze raz zaczyna rozmowę o Cerberusie, ale w jej trakcie słucha Shepard i próbuje zrozumieć dlaczego tam była. W przypadku Ashley miałam wrażenie jakby cały czas siedziała w swoim pokoiku naburmuszona, rzucała obraźliwymi tekstami w stosunku do Gethów, i zupełnie nie miała zaufania do Shepard. Nie mogłam ścierpieć Ashley w ME3, dlatego zagrałam tylko raz mając ją w drużynie i od tamtej pory zawsze zostaje na Virmirze.\nNapisane: 31 lip 2012, 15:00\nKto jak kto, ale Ash miała powody żeby nie lubić gethów.\nPrzecież na Eden Prime, gethy wybiły jej całą jednostkę.\nNapisane: 31 lip 2012, 15:06\nRozumiem nie lubić, ale widzi, że negocjowany jest pokój między Gethami a Quarianami to mogłaby zachować opryskliwe komentarze dla siebie. Nie przytoczę tu konkretnych wypowiedzi, bo grałam tylko pierwszy i ostatni raz z żyjącą Ashley tuż po premierze, ale pamiętam jak momentami miałam ochotę ją zdzielić.\nNapisane: 31 lip 2012, 15:15\nNo niby masz rację ale przypomnij sobie jak zachowywali się sami Quarianie.\nTo ich (a w szczególności tą całą radę admiralicji) powinno się zdzielić.\nNapisane: 31 lip 2012, 15:28\nNie tylko powinno ale i trzeba, co zawsze robię\nQuarianie jacy są tacy są, ale np. Tali zmieniała zdanie w stosunku do Gethów, mimo że ci wybili prawie całą jej rasę (co prawda bronili się ale tak czy siak do tego doszło). A w przypadku Ashley nie widać choćby cienia szansy na zmianę zdania.\nNapisane: 31 lip 2012, 15:39\nAshley w ogóle innych ras chyba nie lubi, w końcu Wrexa załatwić może bez pytania. To zwykła wredna renegacica. Przykład: po przekonaniu Ethana Jeonga do pomocy nadziei Zhu, sama przyznaje, że zamiast się cackać i kogoś przekonywać, to załatwiłaby go.\nASHLEY: Mówisz tak, jakby to było łatwe. Szczerze mówiąc chciałam naszpikować go kulkami, a potem opuścić to miejsce.\nJak to wytłumaczyć? Zamiast przynajmniej spróbować kogoś przekonać, to odstrzeliłaby łeb i tyle.\nWIADOMOŚĆ OD ASHLEY\nPrzepraszam za moje słowa na Horyzoncie. Ja... straciłam Cię dwa lata temu i nieźle mnie to trafiło. Codziennie modliłam się za Ciebie. Czytałam dużo Tennysona, myśląc o Tobie - tak samo jak wtedy, gdy odszedł mój ojciec. I nagle wracasz - tak jakby moje modlitwy zostały wysłuchane. Ale nie jestem już tą samą osobą co kiedyś i Ty też nie.\nNie wiem już, co jest prawdą. Jakaś część mnie nie może uwierzyć, że to naprawdę ty. Jest też inna, która ciągle powraca do tej nocy przed Ilos; do wspomnień, o których przez ponad rok nie pozwalałam sobie myśleć.\nNigdy nie spodziewałabym się, że możesz pracować dla Cerberusa, ale wiem, czemu wysłali Cię na Horyzont. Widziałam, ile osób tam zginęło i jeżeli istnieje ktoś, kto może powstrzymać Zbieraczy, to jesteś to Ty. Nie mogę Ci towarzyszyć, ale mogę życzyć Ci szczęścia.\nUważaj tylko na siebie... Szefie. Nie wiem, co kryje przyszłość... ale nie mogę Cię stracić po raz drugi.\nWszystkie zamyka sprawy śmierć, lecz przedtem\nRozbłysnąć jeszcze może czyn szlachetny,\nWIADOMOŚĆ OD KAIDANA\nPrzepraszam za moje słowa na Horyzoncie. Potrzebowałem dwóch lat, żeby się pozbierać po tym, co spotkało Ciebie i Normandię. Potrzebowałem wiele czasu, żeby zwalczyć poczucie winy: wstyd, że przeżyłem. W końcu kumple przekonali mnie do wypadu na drinka z pewną lekarką z Cytadeli. To nic poważnego, ale zaczynam znowu żyć.\nPotem zobaczyłem ciebie i wszystko nagle wywróciło się do góry nogami. Stałaś na przeciwko mnie, ale byłaś z Cerberusem. Chyba już nie wiem kim naprawdę jesteśmy. Pamiętasz w ogóle tamtą noc przed Ilos? Dla mnie znaczyła ona bardzo wiele... może dla Ciebie też. Ale wiele pozmieniało się przez ostatnie dwa lata i nie mogę tego tak po prostu zostawić.\nAle proszę - uważaj na siebie. Widziałem śmierć zbyt wielu ludzi - na Eden Prime, Virmirze, na Horyzoncie, na Normandii. Nie mogę Cię stracić po raz drugi. Jeśli wciąż jesteś kobietą, którą pamiętam, wiem, że znajdziesz sposób, aby powstrzymać ataki Zbieraczy. Ale Cerberus to zbyt niebezpieczni ludzie, by móc im zaufać. Miej się na baczności.\nKiedy wszystko się trochę uspokoi, może... Sam nie wiem. Po prostu uważaj.\nZabita w walce z Sarenem na Virmirze sierżant Ashley Williams otrzymała pośmiertnie wysokie odznaczenia - salariański Srebrny Sztylet i turiańską Gromadę Nova.\nWilliams służyła wraz z przedstawicielami innych ras i stwierdziła kiedyś: "człowiek czy obcy - i tak wszyscy jesteśmy tylko zwierzętami". Jeszcze żaden żołnierz Przymierza nie otrzymał tych odznaczeń.\nFundacja imienia Kaidana Alenki rozpoczęła powierzanie szkolenia uzdolnionych ludzkich biotyków projektowi Podniesienie.\nAlenko ukończył kontrowersyjny program Szkoleń Przystosowania i Opanowania Biotycznego i złożył życie w ofierze w walce z Sarenem na Virmirze.\nPrzynajmniej jeśli się używa pozytywnych dialogów wobec niej, to nie jest złośliwa.\nNapisane: 31 lip 2012, 15:41\nQuarianie są wkurzający... Delikatnie mówiąc\nI gdyby nie moja sympatia do Tali to wątpię czy wyszli by cało z wojny z Gethami.\nCzy Tali zmieniła zdanie w stosunku do Gethów?\nCzy ja wiem...mi powiedziała że jakby była na moim (czyli na Sheparda ) miejscu to zabiłaby Gethy.\n@Asasynek. Tak, tylko że wspomniany przez ciebie Ethan Jeong nie był pozytywną postacią.\nDla niego liczył się tylko interes firmy i kasa nie ludzie, do tego stopnia że najchętniej zabiłby zarażonych osadników z Nadziei Zu.\nI jak tu takiego nie zastrzelić?\nNapisane: 31 lip 2012, 15:54\nMi też to powiedziała, ale z drugiej strony powiedziała Legionowi, że ma duszę (czego z kolei nie powiedziałaby moja Shepard) a przed wybuchem wojny próbowała wynegocjować pokój z Gethami (czego dowiadujemy się w ME3). To świadczy o tym, że ma otwarty umysł.


Grupa Azoty ZAKSA Kędzierzyn-Koźle po emocjonującym spotkaniu pokonała Trefl Gdańsk 3:1. Najbardziej zacięta była trzecia partia meczu, rozstrzygania na przewagi. MVP meczu wybrany został Aleksander Śliwka.\nSpotkanie w Gdańsku rozpoczęliśmy od walki z blokiem rywali (2:1). Na reakcję mistrza Polski nie musieliśmy długo czekać. Gdańszczanom odpowiedział Arpad Baroti, chwilę później do wyrównania doprowadziły znakomite zagrywki Kamila Semeniuka i kontrataki zwieńczone zagraniem Aleksandra Śliwki (5:5). Przy wymianie sił na siatce na ataki Halaby odpowiadał Aleksander Śliwka, co sprzyjało grze punkt za punkt (8:8). Miejscowi odzyskali dwa oczka zaliczki, nie był to ostatni zwrot akcji. Szeregi przyjęcia Trefla poruszył Arpad Baroti, po raz kolejny doprowadzając do wyrównania (12:12). Nie obyło się bez nerwowości, w sytuacyjnych piłkach gospodarze mogli liczyć na Filipiaka. Przy dokładnych dograniach kędzierzynian Benjamin Toniutti uaktywnił grę przez środek. Cierpliwość Grupa Azoty ZAKSA Kędzierzyn-Koźle została wynagrodzona, kędzierzynianie doprowadzili do remisu (17:17), zmuszając Michała Winiarskiego do przerwania gry. Po chwili to ZAKSA była o krok dalej, nasz zespół uaktywnił się również w bloku, co sprzyjało utrzymywaniu dystansu – 20:19. Końcówka set to popis gry naszego zespołu, zagrywki Smitha i regularność w ataku Olka Śliwki dały nam pierwszą piłkę setową przy stanie 24:21. Niestety nie obyło się bez nerwowości, kolejne zagrania miejscowych zmusiły trenera Grbicia do reakcji, partię zakończył, zerwany atak Pawła Halaby (23:25).\nPodenerwowani porażką odsłonę kolejną miejscowi rozpoczęli od mocnego uderzenia, zagrania Halaby i Filipiaka dawały drużynie Michała Winiarskiego nieco spokoju (8:5). Dobrą passę rywali przerwał atakiem Łukasz Wiśniewski, na skrzydłach blok rywali omijał Arpad Baroti. Do zagrań w ataku środkowy mistrza Polski dodał skuteczny serwis i odzyskaliśmy kontakt punktowy (10:9). Gospodarze wywierając presję na naszym zespole odzyskali kilkupunktową zaliczkę, przy celnych zagrywkach Halaby dystans wzrósł do czterech punktów (15:11). Mimo ofiarnej walki Benjamina Toniuttiego w obronie nasz zespół nie mógł wyprowadzić skutecznego ataku. Tę passę przerwał błąd własny miejscowych (15:12). Niestety naszej drużyny nie omijały problemy z przyjęciem i w końcówce seta wciąż traciliśmy do rywali cztery punkty (17:13). Gwarantem emocji były zacięte długie wymiany, a w tych gdańszczanie mogli liczyć na Halabę. Rywalom odpowiadali jeszcze Semeniuk ze Śliwką, nasz mistrz świata pocelował gdańszczan serwisem i dystans nieco stopniał (19:16). Mimo walki nie zdołaliśmy odwrócić losów seta (25:19).\nNiestety scenariusz z poprzednich odsłon powtórzył się także tym razem i to Trefl Gdańsk rozpoczął trzecią partię prowadząc 4:1. Tym razem na reakcję kędzierzynian nie musieliśmy długo czekać, serwisy Kamila Semeniuka i kontra zwieńczona atakiem Olka Śliwki wprowadziły nieco spokoju w szeregi naszego zespołu (5:4). Na środku siatki nie do zatrzymania był David Smith i utrzymywała się gra punkt za punkt. W sytuacyjnych piłkach nie zawodzi Olek Śliwka, dzięki pewnym atakom przyjmującego mistrza Polski doprowadziliśmy do wyrównania (9:9). Ponownie przy zagrywkach Halaby gospodarze nieco uciekli i przy stanie 14:11 Nikola Grbić musiał sięgać po przerwę na żądanie. Kolejnym manewrem naszego szkoleniowca było desygnowanie do gry Simone Parodiego, Włoch zastąpił na przyjęciu Kamila Semeniuka. Cierpliwa gra ZAKSY i bardzo dobra postawa Olka Śliwki poskutkowały, zapowiadając wyrównania końcówkę (18:17). W kluczowym momencie błędów nie ustrzegł się Halaba, w zaciętych końcówkach nie zawodził Baroti. Sportowe szczęście w kontratakach sprzyjało gospodarzom i to oni prowadzili 22:20. Niezawodny w kryzysowych sytuacjach był Aleksander Śliwka, nasz zespół wybronił kolejne piłki setowe, a przy punktowych blokach Łukasza Wiśniewskiego i Kamila Semeniuka, który wrócił do gry, prowadzIliśmy nawet 25:24. To był dopiero początek wojny nerwów, gospodarze odzyskali prowadzenie, obok wymiany ciosów na siatce nie brakowało błędów popełnianych w polu serwisowym. Atak Barotiego dał nam przełamanie, po chwili kropkę nad ï” postawił bohater tej partii – Aleksander Śliwka (34:36).\nIdąc za ciosem nasz zespół bardzo dobrze rozpoczął czwartego seta, kędzierzynianie uaktywnili się w bloku, o czym przekonał się lider rywali. Kolejne ataki Barotiego dały ZAKSIE dwupunktowe prowadzenie -5:3. To była dopiero próba możliwości naszego zespołu, przy kolejnej serii punktowej kędzierzynian przy stanie 5:9 Michał Winiarski przywołał swoich podopiecznych do siebie. Pauza nie wybiła z rytmu siatkarzy mistrza Polski, kędzierzynianie dominowali w ataku, wzmocniła się również siła serwisu naszego zespołu. Po kolejnej punktowej zagrywce Kamila Semeniuka prowadziliśmy już 17:9. Michał Winiarski rotował jeszcze składem, niewiele to pomogło. Nasz zespół kontynuował swoją dobrą grę, sprytnie blok rywali obijał Śliwka, w zagraniach z drugiej linii brylował, Kamil Semeniuk i prowadzIliśmy w końcówce 20:11. W tej części meczu rywale nie byli w stanie zagrozić naszej drużynie (17:25).\nTrefl Gdańsk – Grupa Azoty ZAKSA Kędzierzyn-Koźle 1:3


Urzekł mnie prostotą i harmonią, jasne przestronne wnętrza w których dominuje biel, szczypta starego i nowego oraz ręko\nWnętrza są funkcjonalne malowane bielą z wykorzystaniem całej palety różnorakich faktur, tynku, cegły, drewna, płótna czy metalu.\nKorzenie Stylu Skandynawskiego\nWywodzi się z północy Europy, gdzie zrodził się z pragnienia słońca. Narodził się w Szwecji, a za jego prekursora powszechnie uważa się artystę Carl'a Larsson'a (1853 – 1919).\nArtysta ten malował najchętniej akwarelami, a jego obrazy przedstawiały życie codzienne Szwedów w ich domach. Dzięki temu dzisiaj nasza wiedza na temat wystroju wnętrz na półwyspie Skandynawskim jest tak precyzyjna.\nBielone meble, ściany i tkaniny rozjaśniały wnętrza spragnione naturalnego światła słonecznego. Jak wiemy w Skandynawii zachodzi zjawisko dnia i nocy polarnej, z tego właśnie powodu jasne wnętrza pomagają wydłużyć dzień aby zachować jak najwięcej promieni słonecznych z drugiej strony ważną rolę odgrywa oświetlenie sztuczne, które po zmroku tworzy miękki przytulny nastrój, doświetlając wybrane strefy we wnętrzu.\nNorwegia posiada jedną z najdłuższych i najbardziej rozbudowanych linii brzegowych spośród wszystkich krajów świata. Dlatego w stylu Skandynawskim często sięgamy po motywy marynarskie, pasy, naturalne płótno i kolor błękitu i turkus,\nDelikatne motywy florystyczne stanowią dodatek do prostego wnętrza ale nie dominują go jak ma to miejsce w secesji czy w baroku.\nStyl Skandynawski urzekł mnie prostotą i harmonią - jasne przestronne wnętrza w których dominuje biel, szczypta starego i nowego oraz rękodzieło...\nO czym należy pamiętać projektując w Stylu Skandynawskim\nBIEL i jego odcienie - meble, ściany, podłoga a nawet w elementach wyposażenia dominuje biel. Może być złamana w odcieniach szarości lub beżu .DREWNO na ścianach i podłodze często bielone, NATURALNE TKANINY, len, bawełna , tkaniny gładkie w naturalnych kolorach lub w pasy. METALOWE ABAŻURY przywodzące na myśl styl industrialne. DOBRA GRAFIKA na ścianie, to może być plakat, zdjęcie lub rycina, starannie oprawiona\nBRAK FIRAN, jak wiemy firanki ograniczają dopływ światła do wnętrza, dlatego Skandynawowie zupełnie z nich zrezygnowali. Zasoąpili je kotarami z naturalnych tkanin zaciąganych na noc lub rolet drewnianych czy okiennic.\nDODATKI kosze wiklinowe, świeczniki, latarnie, poduszki pledy\nŚwietnie komponują się poduszki biało czarne w pasy lub poduszki w stylu prowansalskim lub vintage.\nLampiony przywodzą na myśl nadmorskie miasta, rozświetlone ciepłym światłem świec i latarni morskich. Nie może ich zabraknąć w domu w Stylu Skandynawskim.


SMS marketing – z czym warto integrować? - SARE.pl\nMartyna Witosz 17.12.2019 (aktualizacja: 17.12.2019)\nStrona główna » Blog » SMS marketing – z czym warto integrować?\nSMS zintegrowany z kanałem email\nPołączenie kanałów SMS i email staje się coraz bardziej popularne i przychodzi na myśl jako pierwsze, gdy mowa o integracji SMS. Jest to też wyjątkowo łatwe. Pisaliśmy o tym w artykule SMS marketing w 3 krokach. Jak SMS-y wspierają nasze wysyłki email? System może podzielić bazę na kontakty, które otworzyły wcześniej wysłaną wiadomość email lub nie podjęły żadnej akcji. Dzięki temu dołączymy wiadomości mobile do naszej kampanii email, nie powielając treści, ale uzupełniając je. Wysyłka SMS-ów może zwiększyć otwieralność naszych mailingów. To dobre miejsce, by przypomnieć o nowej wiadomości, która czeka w skrzynce adresata. Z drugiej strony w e-mailu zmieścimy dużo więcej informacji, więc taki SMS może być zajawką, zaproszeniem do tematu, którego rozwinięcie użytkownik znajdzie na swojej poczcie elektronicznej.\nObraz 1. Przykład polączenia kanału SMS i email\nŹródło: E-book 14 sposobów na efektywny email marketing na każdą okazję\nMarketing SMS w modelu omnichannel\nNie ograniczajmy się do email marketingu. W SARE kilkoma kliknięciami zintegrujemy wszystkie narzędzia, by z powodzeniem korzystać z wielu jednocześnie i budować spójne scenariusze komunikacji z naszymi odbiorcami. Dzięki temu możemy tworzyć przestrzeń kontaktu z naszą marką, w której odbiorca czuje się komfortowo i pewnie.\nZ czym warto integrować nasz SMS marketing, by rozwijać model omnichannel w naszym biznesie? Rejestrujmy wszystkie działania użytkowników — ich ruchy na stronie, koszyk zakupowy, otwierane maile czy kontakt na czacie. Dzięki temu nasze wysyłki SMS odpowiadają oczekiwaniom i preferencjom naszych użytkowników! Przeprowadzajmy wysyłki SMS-ów tylko do zainteresowanych osób — tych, którzy otworzyli maila czy poprosili o ofertę. SMS-y mogą być także uruchamiane przez konkretne akcje użytkownika na stronie. Dobry wizerunek naszej marki budują również wiadomości transakcyjne. Podziękowanie za zakupy czy potwierdzenie statusu zamówienia otrzymane na telefon pozwala umacniać relacje oraz oswajać klientów z prowadzoną przez nas komunikacją.\nWysyłki SMS wspomagają również odzyskiwanie porzuconych koszyków. Przekazanie klientowi kodu rabatowego do wykorzystania w sklepie internetowym czy darmowa dostawa to tylko niektóre ze sposobów, by zachęcić go do wznowienia zakupów. Intrygujmy, wychodźmy naprzeciw oczekiwaniom i rozmawiajmy z naszymi odbiorcami. By dodatkowo polepszyć customer experience, przy pomocy specjalistów z SARE możemy stworzyć dedykowany landing page pod wygenerowany link. Wszystko to będzie zgodne z identyfikacją wizualną oraz całą strategią naszej marki. Takie środowisko to gwarancja spójnego doświadczenia zakupowego naszych konsumentów w każdym kanale, z jakim mają styczność.\nKampanie SMS w moim biznesie\nDopasujmy sms marketing do naszych potrzeb. System SARE udostępnia nam szereg funkcjonalności, dzięki którym dostosujemy wysyłki do naszych aktualnych promocji, oferty czy innych uwarunkowań. Stosowanie personalizacji sms nie musi ograniczać się do zwrócenia się do adresata po imieniu. Dzięki integracjom z całym systemem marketing automation znamy preferencje naszych użytkowników, zatem możemy wysyłać im zindywidualizowane wiadomości, unikatowe kody rabatowe, czy też zapraszać na unikalne strony internetowe, zamieszczając konkretne linki. Kiedy znamy już swoich odbiorców, pozwólmy poznać im także naszą markę. Wyróżni nas branding sms, czyli wybór nazwy, jaka wyświetli się w polu nadawcy przy naszej wiadomości. Jest ona bardzo ważna, gdyż pozwala na szybką identyfikację sms-a i nie zniechęca do jego otwarcia nieznajomym numerem.\nObraz 2. Przykład personalizacji SMS\nŹródło: Materiał szkoleniowy SAREsystem\nCo jeszcze może sprawdzić się w naszym biznesie? Wsparcie sms-ów transakcyjnych czy wysyłek cyklicznych zbuduje zaufanie naszych odbiorców i pozwoli budować z nimi jeszcze lepsze relacje. Po integracji kanału mobile z całym systemem, który zbiera w jednym miejscu informacje o wszystkich naszych kampaniach, warto wypróbować sms-y dwukierunkowe. To świetny sposób na budowanie relacji z dotychczasowymi klientami poprzez zbieranie ich opinii, organizowanie konkursów i gromadzenie dowolnych odpowiedzi, które system zbiera w konkretnych raportach. Prócz tych danych — z łatwością przeanalizujemy dostarczalność czy kliknięcia w wysyłane linki. A to pozwoli zoptymalizować całe kampanie, których integralną częścią może stać się właśnie wysyłka sms.


Ocena Vulkanbet Casino jednego z najbardziej lubianych kasyn online | Own Your Streets | Recycle Motor Oil - Antioch, Brentwood, Pittsburg\nW Vulkanbet Casino znajdziesz różne gry, w tym blackjacka online, ruletkę na żywo w kasynie pokera i kilka specjalnych automatów na urządzenie mobilne. Odkryjesz także niektóre z najczęściej granych gier na automatach w Vulkanbet. Jeśli szukasz nowej i ekscytującej metody na wygranie pieniędzy, wypróbuj jedną z tych popularnych gier na automatach. Jest prosty do opanowania i ma oszałamiający interfejs, a także oferuje szeroką gamę opcji, dzięki którym jest przyjemniejszy. Oto recenzja Vulkanbeta.\nTa recenzja kasyna Vulkanbet skupi się na najnowszym dodatku do gier hazardowych i gier online, Microgaming Pollyowave Bonus Buster. Jest prosty w obsłudze dla graczy zaznajomionych z automatami do gry online. Nowi gracze mogą uznać gry bonusowe Pollyowave za nieco mylące, dlatego zaleca się przeczytanie instrukcji przed rozpoczęciem sesji. To tylko jeden z wielu projektów microgaming prowadzonych przez Microgaming, który oferuje gry do pobrania.\nNajnowsza oferta Microgaming ma wiele zalet, w tym możliwość obstawiania bonusów w grach z krupierem na żywo, a także inne funkcje niedostępne w tradycyjnych automatach do gry online. Na przykład Pollyowave Bonus Buster oferuje te same wypłaty, co automaty do gry w innych kasynach online, ale z maksymalnie dwiema wartościami wypłat. Ta unikalna funkcja nie jest dostępna na żadnym innym automacie wyprodukowanym przez Microgaming. Ta funkcja pozwala graczom zmaksymalizować swoje zarobki bez poświęcania zbyt wiele czasu na próby uzyskania najwyższych zysków. Ta wyjątkowa zaleta jest dostępna tylko dla graczy Microgaming.\nMicrogaming Pollyowave Bonus Buster oferuje wiele wyjątkowych promocji i bonusów, z których możesz skorzystać w trakcie gry. Jest też bonus powitalny. Nagroda powitalna Microgaming ma postać stuprocentowej premii za dopasowanie, gdzie , jeśli bierzesz udział w grze online, a twój przeciwnik ma passę 10 gier, otrzymujesz dodatkowe dwadzieścia jeden procent bonusu za dopasowanie wszystkich kręci się. Microgaming oferuje szereg bonusów, które obejmują codzienne dublety, a także cotygodniowe promocje i inne specjalne konfiguracje i turnieje. Te bonusy mają na celu zwabienie graczy do gry więcej niż jeden raz w trakcie gry, a także podanie im powodu do powrotu.\nIstnieje wiele sposobów na zwiększenie wygranych dzięki Microgaming Pollyowave Bonus Buster, w tym wprowadzenie programu lojalnościowego. Program lojalnościowy ma na celu zwiększenie zarobków gracza poprzez regularne przynoszenie bonusu gotówkowego na jego konto. Podobnie jak w przypadku wszystkich gier hazardowych, odniesiesz większy sukces, jeśli będziesz grać więcej. Jednak ten program lojalnościowy ułatwia utrzymanie się w dziennych limitach i nie martw się o przegraną. Ponadto gracze mogą zwiększyć swoje wygrane, korzystając ze specjalnych ofert, które są przygotowywane co tydzień i co miesiąc. Oferty te mogą obejmować darmowe spiny lub żetony albo ich mieszankę.\nNa stronie dostępnych jest wiele automatów do gry oraz elektroniczna tarcza do rzutek. Chociaż niektóre automaty znajdują się przy głównych drogach, większość znajduje się w odległości spaceru od głównego kasyna. Większość z tych maszyn jest zaprojektowana tak, aby zaspokoić wiele różnych preferencji zakładów. Dodatkowo, ponieważ większość z nich znajduje się w pobliżu rzeczywistych kasyn, gracze nie muszą być poddawani długim okresom oczekiwania, kiedy chcą grać. Ułatwia to znalezienie tych miejsc do gier wideo i automatów do gier.\nOstatnim elementem przeglądu kasyna Vulkanbet są wybory bonusowe, które są dostarczane przez kasyna online. Gry na automatach online mają automaty bonusowe, które wymagają od zwycięzców wykonania określonych zadań przed zakręceniem bębnów. Istnieje wiele bonusów, które są dostępne za regularną grę. Istnieją poziomy progresywne, które zapewniają większe jackpoty z każdą rozegraną grą, a także wybór bonusów bingo. Istnieje wiele rodzajów bonusów, które możesz zdobyć, grając w te gry. Najpopularniejsze są te, które mają największe szanse na zarobienie pieniędzy.\nMając to na uwadze, łatwo zrozumieć, dlaczego ta strona z hazardem online stała się tak popularna. Oprócz wielu gier kasynowych oferuje również gry karciane, a także inne gry z krupierem na żywo. Dzięki różnorodnym ofertom gracze z pewnością znajdą witrynę, która spełni ich potrzeby. Od automatów do gier po gry z krupierem na żywo i gry karciane, Vulkanbet Casino Review z przyjemnością przedstawia przegląd tego znanego kasyna online. Łatwo zrozumieć, dlaczego to kasyno jest tak znane.


"Indochiny Francuskie w polityce Japonii w latach 1940-1945" - L. Sobolewski - recenzja | HISTORIA.org.pl - historia, kultura, muzea, matura, rekonstrukcje i recenzje historyczne\nII wojna światowa, Recenzje | Paweł Łyziński |\t5 kwietnia 2011 11:47\nOd bardzo dawna cenię sobie serię wydawniczą „Oblicza Japonii”, która porusza szereg istotnych zagadnień związanych z dziejami Dalekiego Wschodu. Początek tego roku uważam za szczególnie udany ze względu na to, iż na półki księgarń trafiła bardzo ciekawa pozycja poświęcona tematyce, która nie doczekała się dotychczas właściwie żadnego szerszego opracowania w języku polskim. Mowa tutaj oczywiście o pracy Leszka Sobolewskiego Indochiny Francuskie w polityce Japonii w latach 1940-1945.\nWbrew temu, co sugeruje tytuł książki nie jest to wyłącznie praca poświęcona zagadnieniom politycznym. W rzeczywistości jest to bardzo szerokie studium pewnego fragmentu historii z burzliwych dziejów Indochin Francuskich, zaś kwestie polityczne stanowią jej główny trzon. Autor wprowadza Czytelnika w problematykę przedstawiając rys historyczny ziem, jeszcze z okresu przed wkroczeniem Japończyków. Nie szczędzi miejsca, by opisać takie zagadnienia jak: struktura polityczno-administracyjna, gospodarka, społeczeństwo. Dzięki temu zyskujemy możliwość zapoznania się z kwestiami, które stanowią tło dla głównego biegu wydarzeń. W dalszej kolejności analizuje przyczyny wkroczenia wojsk japońskich w 1940 roku, gdzie odnajdziemy m.in ciekawe informacje o formacjach wojskowych biorących w tym udział i stosunku do owych wydarzeń wojsk kolonialnych.\nW książce znalazło się również miejsce, by opisać w jaki sposób i za pomocą jakich metod Japonia coraz bardziej uzależniała i podporządkowywała sobie Indochiny Francuskie. Autor pokusił się także o przedstawienie Czytelnikom sytuacji politycznej w okresie dwuwładzy japońsko- francuskiej w okresie 1940-1945. Znalazł tam również miejsce dla nakreślenia historii początków m.in. Viet Minhu. Wielce interesującym okazało się studium poświęcone wpływowi stosunków gospodarczych między dwoma krajami, a ich wpływowi na życie codzienne mieszkańców. Rozważania swoje autor kończy kapitulacją Japonii i skutkami jakie wywołało to na ziemiach Indochin.\nTo wszystko i jeszcze więcej zostało opisane na ponad czterystu stronach. Jeśli dodam, że Czytelnik odnajdzie w tej pozycji takie smaczki jak kształtowanie się resistance w omawianym regionie, przekrojowy opis walk japońsko-francuskich w 1945 roku czy działania Surete przeciw opozycji czyni to z książki lekturę naprawdę wartościową. To samo tyczy się zagadnień politycznych czy też gospodarczych;opis gierek politycznych czy wpływu Japończyków na życie codzienne ludności – po prostu bezcenne.\nWarto w kilku słowach odnieść się do samego stylu autora. Wielkim atutem Leszka Sobolewskiego jest bez wątpienia jego polemika z treściami zawartymi w pracy. Często przytacza szereg różnych wypowiedzi, by ukazać mnogość zdań jakie pojawiały się tamtym czasie i dotyczyły bieżących wydarzeń politycznych. Zdarza mu się także prostować niektóre fakty podawane przez autorów wspomnień, na które się powołuje. Kolejną rzeczą wartą odnotowania jest fakt, iż autor nie bał się korzystać z zasobów internetowych, gdzie znalazł szereg materiałów źródłowych. Jest to doskonały przykład na to, jak można wykorzystać zagraniczne materiały źródłowe, nie ruszając się za biurka.\nPracę tę czyta się niezwykle szybko i przyjemnie. Bogate słownictwo w połączeniu z lekkim piórem autora sprawiają, że czas poświęcony lekturze jest przyjemnością.\nNiestety, ale nie wiedzieć czemu ostatnimi czasy natrafiam w każdej książce, którą przyjdzie mi recenzować na literówki. Także i tej pracy nie udało się uniknąć tego rodzaju drobnych pomyłek. Po uważnym zapoznaniu się z tekstem znalazłem dziesięć takich błędnych zapisów. Naturalnie nie ma to wpływu na jakość merytoryczną pracy, jednakowoż troszkę smuci fakt, że nawet seria „Oblicza Japonii” poddała się temu małemu fatum. Powracając jednak do kwestii merytorycznych trzeba uczciwie zaznaczyć, że pojawiły się nie duże, aczkolwiek moim zdaniem „kłujące w oczy” niedopatrzenia. Pierwszym z nich jest błędna data dzienna desantu aliantów w Normandii (autor na s. 205 podaje, że miała miejsce 8 czerwca)faktycznie zaś wydarzenie to miało miejsce w dniu 6 czerwca. Druga zaś sprawa to pewne niekonsekwencje w zapisie, np. wymiennie pojawiają się Zhang Jienshi lub Jiang Jieshi; z kolei na jednej stronie oficer francuski nazwiskiem Thiebault pojawia się jako pułkownik, a kilka stron dalej jest już „tylko” majorem. Na szczęście są to nie wielkie uchybienia i nie mają żadnego wpływu na zasadniczą treść książki.\nTo, czego mi najbardziej zabrakło w książce to przede wszystkim brak spisu tabel oraz jakiejkolwiek mapki. W pracy odnajdziemy osiemnaście tabelek, które zawierają przede wszystkim informacje dotyczące wymiany handlowej między Japonią, a Indochinami. Brak takiego spisu powoduje, że chcąc odszukać konkretne dane Czytelnik będzie zmuszony wertować całą książkę, by znaleźć to, co go interesuje. Druga sprawa, że całkowicie pominięto kwestię mapek. Jedna czy dwie mapki poglądowe z pewnością przydałaby się jako uzupełnienie rozdziałów wprowadzających, a także Czytelnik zyskałby możliwość zapoznania się ze zmianami na mapie politycznej Indochin w schyłkowym okresie II Wojny Światowej. Wprawdzie to już drugorzędna kwestia, ale szkoda, że nie pokuszono się o wzbogacenie pracy materiałem ilustracyjnym.\nSamo wydanie książki nie odbiega od wcześniej opublikowanych prac serii. Niewielkie rozmiary (format A5), dobrej jakości papier i bardzo porządne klejenie dają dobry efekt, jeśli chodzi o wytrzymałość. Zapewniam, że w czasie lektury książka ta nie zacznie się sypać i spokojnie przetrwa kolejne lata na naszej półce (tuż obok reszty serii). Z czystym sumieniem stwierdzam także, że projekt okładki(na której widnieje zdjęcie przedstawiające ulicę w Hanoi) jest (moim skromnym zdaniem)najlepszym w historii wszystkich wydań i z pewnością oddaje ducha tej pracy.\nKomu, więc polecić tę książkę? Z czystym sumieniem polecam ją Czytelnikom, którzy chcą dowiedzieć się czegoś o dziejach Półwyspu Indochińskiego, jego roli w historii Azji Południo-Wschodniej,a tym samym zrozumieć jeszcze bardziej otaczającą nas rzeczywistość. Warto, by również sięgnęły po tę lekturę osoby, które interesują się ideą Wielkiej Azji Wschodniej, bo dzięki wysiłkowi autora zyskaliśmy możliwość przyjrzenia się tej kwestii od strony praktycznej.\n+pierwsza tak szeroka próba ujęcia całościowego problemu Indochin w okresie II WŚ\n+praca powstała w oparciu o szereg materiałów: japońskich, francuskich oraz angielskich\n+bogata bibliografia, przy czym należy zaznaczyć, że duża liczba dokumentów, na które powołuje się autor jest dostępna w internecie\n+styl autora przystępny dla każdego odbiorcy\n-brak spisu tabel (szkoda, że nie pokuszono się o indeks osobowy i nazw geograficznych)\nTytuł: Indochiny Francuskie w polityce Japonii w latach 1940-1945\nCena: od około 40 zł do 55 zł\nTagi: cena do 50 zł, Leszek Sobolewski, ocena - 8, rok wydania - 2011, Wydawnictwo Trio


Jesienno-zimowa pora jest okresem, w którym ze sklepowych półek wyjątkowo mocno kuszą nas pomarańczowe i żółte barwy cytrusów. Okazuje się, że uwielbiane przez wielu Polaków pomarańcze poza wspaniałym smakiem i aromatem mogą kryć w sobie wiele cennych składników i właściwości.\nNajbardziej popularną odmianą w Polsce jest pomarańcza słodka (chińska) – Citrus sinensis. Znane są jednak również inne odmiany: pomarańcza bergamota (Citrus bergamia), pomarańcza kwaśna (gorzka, dzika, hiszpańska, bigarrada, Citrus aurantium), pomarańcza limeta (Citrus limetta), pomarańcza olbrzymia (Citrus grandis) i liczne krzyżówki. Spośród nich można wymienić na przykład limekwat (pomarańcza gorzka + kumkwat), grejpfrut (pomarańcza gorzka + pompela lub jej mutacja) czy klementynkę (pomarańcza gorzka + mandarynka).\nWieczne zielone drzewo pomarańczy rośnie w klimacie tropikalnym i subtropikalnym. Osiąga nawet do 7,5 m wysokości. Cechuje się błyszczącymi liśćmi o ciemnozielonej barwie i niewielkimi, na ogół białymi, pięciopłatkowymi kwiatami. Właśnie z tych niepozornych, wspaniale pachnących kwiatów rozwijają się owoce typu jagoda.\nOwoc pomarańczy budują trzy warstwy: egzokarp, mezokarp i endokarp. Najbardziej zewnętrzna część skórki (egzokarp, flawedo) zawiera dużą ilość zbiorniczków olejków olejkowych. Mezokarp jest natomiast wewnętrzną częścią skórki. Ta biała, gąbczasta część owocu nazywana jest też albedo. Zbudowany z 10-13 segmentów endokarp jest najbardziej lubianą częścią pomarańczy. Każdy z segmentów składa się z wypełnionych sokiem pęcherzyków. W nich też znajdują się nasiona. Jadalny jest jednak nie tylko endokarp, ale także bogaty w witaminę C i pektyny mezokarp. Co ciekawie o barwie skórki pomarańczy nie decyduje wcale dojrzałość owocu, ale zawartość cukrów i kwasów organicznych. Niekiedy pomarańcze są specjalnie barwione (posiadają wówczas napis „Color added”, USA) lub umieszczane na 2-3 dni w atmosferze z niewielką domieszką etylenu, by uzyskać najbardziej pożądaną, pomarańczową barwę.\nSłodki smak owoców pomarańczy znany jest od tysięcy lat. Pierwsze zapiski pochodzą z Chin sprzed 4 tysięcy lat. Pomarańcza chińska powstała najprawdopodobniej w wyniku skrzyżowania różnych odmian innych gatunków cytrusów, np. pomarańczy gorzkiej czy mandarynki. Do Europy owoc trafił na przełomie XV i XVI wieku z Indii. Już w XVIII wieku w Hiszpanii powstawały pierwsze pomarańczowe plantacje. Prawdziwą popularność pomarańcze zyskały jednak dopiero 100 lat temu.\nGłównym składnikiem pomarańczy jest woda (ok. 84,3%). Dlatego też owoce należą do mało kalorycznych. Jeden owoc dostarcza bowiem zaledwie ok. 105 kcal (100 g – 44 kcal). Owoce zawierają także białko, węglowodany, błonnik pokarmowy oraz minimalne ilości tłuszczu i kwasów tłuszczowych. Pod względem odżywczym bardzo ważnymi składnikami części jadalnych są składniki mineralne (sód, potas, wapń, magnez, cynk, żelazo, fosfor) i witaminy (A, E, β-karoten, B1,B2, PP, C). W owocach obecne są także kwasy organiczne (zwłaszcza kwas cytrynowy) i olejki eteryczne. Odmiany o krwistoczerwonym miąższu zawierają również znaczne ilości pochodnych antocyjanów.\nW lecznictwie wykorzystywana jest owocnia pomarańczy gorzkiej (Aurantii amari pericarpium). Surowiec ten charakteryzuje się dużą zawartością olejku eterycznego, w którego skład wchodzą głównie związki mono- i seskwiterpenowe. Ponadto obecne są: flawonoidy (m.in. neohesperydyna, naryngenina, hesperydyna, sinensetyna, nobiletyna), limonoidy, furanokumaryny, pektyny i estry metylowe kwasu antranikowego i N-metyloantranilowego. Za gorzki smak owoców odpowiadają przede wszystkim związki flawonoidowe (neohesperydyna, naryngenina) i triterpeny. Wyciągi alkoholowe z pomarańczy gorzkiej wpływają na układ pokarmowy, zwiększając wydzielanie soku żołądkowego. Surowiec znalazł zatem zastosowanie w zaburzeniach trawiennych. Ponadto pobudza łaknienie. Wykorzystywany jest również w technologii postaci leku jako corrigens poprawiający smak. Aurantii amari pericarpium może jednak powodować nadwrażliwość na promieniowanie UV, szczególnie u osób o jasnym typie urody.\nSzczególną uwagę należy zwrócić na olejek pomarańczowy (Oleum Aurantii), pozyskiwany ze świeżej naowocni pomarańczy chińskiej. Charakteryzuje się przyjemnym, typowym pomarańczowym aromatem i delikatnym smakiem. Ten żółto-brunatny płyn ma bardzo bogaty skład. Zawiera między innymi: limonen (ok. 90%), cytral, aldehydy (np. n-decylowy), cytronellol, terpineol, estry, kumaryny i seskwiterpeny. Olejek działa przeciwdrobnoustrojowo, dzięki czemu znalazł zastosowanie jako środek odkażający w stanach zapalnych i zakażeniach jamy ustnej i górnych dróg oddechowych. Wykorzystywany jest również jako środek łagodzący nerwobóle. Świetnie nadaje się również jako dodatek do kąpieli, gdyż wpływa rozluźniająco na mięśnie i relaksuje.\nNiestety obecność niektórych związków (głównie terpenów i kumaryn) może wywoływać reakcje alergiczne. Olejek otrzymywany jest również z pomarańczy gorzkiej. Cechuje się on żółtą barwą i intensywnie pomarańczowym zapachem. Głównymi składnikami są: limonen (ok. 96%), geraniol i aldehyd decylowy. Olejek pomarańczy gorzkiej poza zastosowaniem w perfumerii wykazuje szerokie działanie lecznicze. Może być pomocny w zaburzeniach trawienia, gdyż zwiększa wydzielanie żółci i soków trawiennych, działa spazmolitycznie i wiatropędnie. Warto sięgnąć po niego także w czasie przeziębienia, gdyż działa wykrztuśnie i rozgrzewająco oraz wpływa korzystnie na układ oddechowy. Ponadto doskonale koi nerwy - uspokaja, relaksuje, pomaga w stanach lękowych i stresie. Wykorzystywany jest również w walce z cellulitisem. Często stosowany w aromaterapii, głównie do kąpieli aromatycznych, które odświeżają, odprężają i odkażają. Dużą popularnością cieszy się również olejek neroli, który pozyskuje się z kwiatów pomarańczy gorzkiej. Jego składnikami są między innymi: octan linalylu, linalol, limonen, geraniol, nerol i kamfen. Olejek neroli wykazuje działanie antyseptyczne i wpływa korzystnie na wygląd skóry. Wyróżnia się też zapachem, który nie jest pomarańczowy, a różany.\nKarabela M.: Pomarańcza. Panacea 2007; 1(18): 26-27,\nKowalczyk B.: Co się tyczy zapachów... cz. 3. Panacea 2005; 1(10): 30-33,\nKowalczyk B.: Co się tyczy zapachów... cz. 1. Panacea 2004; 3(8): 12-15.\nKomentarze do: Co kryją w sobie owoce pomarańczy?