Polska zasadniczo się różni od reszty Europy - pod względem religijności. Europa poza pewnymi regionami jest w wielkim stopniu zlaicyzowana. W wielu krajach europejskich chrześcijaństwo jest zjawiskiem niszowym albo niezobowiązującym elementem pamięci kulturowej,a nie wiarą kształtującą życie zbiorowe i indywidualne. Polska nawet po siedemnastu latach przemian politycznych, kulturowych i społecznych pozostała krajem ludzi wierzących. Wydaje się, że pod tym względem jest podobna do Stanów Zjednoczonych.\nReligijni jak Amerykanie\nCzy rzeczywiście możemy mówić o realnym podobieństwie Polski i Ameryki? Łatwo przecież zauważyć, że chodzi o zupełnie inny rodzaj religijności. USA są krajem religijnego pluralizmu, gdzie - jak się mówi - istnieje wolny rynek religii, na którym każdy konsument może znaleźć coś dla siebie. W Polsce dominuje jedno wyznanie, a bycie Polakiem utożsamia się często z byciem katolikiem. Religijność amerykańska - zwłaszcza w jej obecnym kształcie - zdaje się doskonale współbrzmieć z liberalizmem.\nAlan Wolfe w znanej książce o zmianach w religijności Amerykanów "The Transformation of American Religion" napisał: "W USA kultura zmieniła Chrystusa, podobnie jak inne religie w swym obrębie. W każdym aspekcie życia religijnego amerykańska wiara spotykała się z amerykańską kulturą - amerykańska kultura zwyciężyła". Na czym polega to zwycięstwo? Ogólnie rzecz biorąc, na tym, że wszystkie religie upodobniły się do liberalnego protestantyzmu. Wolfe twierdzi, że dla Amerykanów doktryna nie ma wielkiego znaczenia, że dystansują się wobec dawnych instytucji i nie są przywiązani do tradycyjnych rytuałów. Jest to jednak jednostronny opis amerykańskiej religijności. Wolfe pomija wszystkie zjawiska amerykańskiego fundamentalizmu chrześcijańskiego, zaciekle zwalczającego kulturowy liberalizm. W porównaniu z nim nawet najbardziej tradycyjne tendencje w polskim katolicyzmie wydają się umiarkowane.\nAmeryka nie była zawsze pluralistyczna. Nie mając kościoła państwowego, miała jednak religijny establishment - kościoły protestanckie. A ustrojem Nowej Anglii, kolebki USA, była na początku raczej teokracja niż demokracja. Potem nastąpiło oddzielenie Kościoła od państwa, ale nie znaczy to, że religia zniknęła ze sfery publicznej i przestała oddziaływać na politykę. Rację ma oczywiście znany amerykański intelektualista katolicki Michael Nowak, gdy twierdzi, że konstytucja USA zrodziła się także z chrześcijaństwa, że amerykański orzeł miał dwa skrzydła - oświeceniowe i chrześcijańskie. Było to jednak chrześcijaństwo wyłącznie w jego protestanckiej postaci. Jak wiadomo, dopiero wybór Johna Kennedy'ego na prezydenta w 1960 r. złamał niepisaną zasadę, że tylko protestant - oczywiście biały protestant - może zostać głową państwa. Wyznanie Kennedy'ego było przedmiotem ostrych sporów w czasie kampanii wyborczej. Wyrażano wątpliwości, czy może on być prezydentem, skoro jako katolik musi uznawać autorytet papieża. Kennedy musiał rozwiewać podejrzenia zapewnieniami, że będzie działał tylko zgodnie z własnym sumieniem, że nie ugnie się pod religijnym naciskiem.\nW czasie przemówienia w Teksasie we wrześniu 1960 r. Kennedy stanowczo podkreślał, że jego wyznanie nie będzie miało żadnego wpływu na sposób sprawowania przez niego urzędu: "Wierzę w Amerykę, gdzie rozdział między Kościołem a państwem jest absolutny - gdzie żaden katolicki prałat nie powie prezydentowi, jak ma działać, i żaden protestancki pastor nie powie swemu parafianinowi, na kogo ma głosować, gdzie żaden kościół, żadna szkoła kościelna nie otrzymują pieniędzy publicznych i nie są politycznie preferowane, gdzie żadnemu człowiekowi nie odmawia się stanowiska publicznego tylko dlatego, że jego religia jest inna niż religia prezydenta, który może go zatrudnić, albo inna niż religia ludzi, którzy mogą go wybrać".\nJedyny dotychczas prezydent katolik nie był człowiekiem szczególnie głęboko wierzącym. Jak piszą dwaj badacze amerykańskiej religijności Barry A. Kosmin i Seymour P. Lachman w książce "One Nation under God": "Kennedy był elokwentnym, wykształconym w Harvardzie, katolickim politykiem, zasymilowanym przez narodową sprotestantyzowaną kulturę, który przejął amerykańską religię obywatelską, aby wyrazić swoją wizję szczególnej misji Ameryki". Gdyby się nie przystosował, nie miałby pewnie szans na wybór. Amerykanie wybrali katolika, który starał się, jak mógł, zneutralizować swoją katolickość.\nAteistom wstęp wzbroniony\nBill Clinton był wierzącym baptystą i często podkreślał swą wiarę w czasie kampanii wyborczej: "Modlę się prawie każdego dnia i czytam Biblię co tydzień. Wierzę w wiele ČstaromodnychÇ spraw, takich jak stałość grzechu, możliwość przebaczenia i realność zbawienia". Gdy uległ pokusie w postaci Moniki Lewinsky, szukał rady i wsparcia u duchownych. Amerykański prezydent nie może być bowiem ateistą. Polityk o światopoglądzie Aleksandra Kwaśniewskiego nigdy nie mógłby zostać prezydentem USA, a w Polsce kraju tak rzekomo katolickim, zamkniętym, mało tolerancyjnym i o wiele mniej pluralistycznym niż USA, bił rekordy popularności. U swego zarania Ameryka została ukształtowana przez surowy etos purytanów, którego ślady do dzisiaj można dostrzec w amerykańskiej mentalności. Twierdzi się, że to właśnie on zrodził nie tylko ducha kapitalizmu, ale i ducha amerykańskiego. Co zresztą na jedno wychodzi, bo nie przypadkiem Max Weber, aby opisać, czym jest ów duch kapitalizmu, odwoływał się w swej rozprawie "Etyka protestancka i duch kapitalizmu" do nauk moralnych Benjamina Franklina. Amerykańska purytańska religijność miała wzmacniać indywidualizm, samoodpowiedzialność jednostki, ducha przedsiębiorczości, eksploracji, eksperymentu, aktywnego przekształcania świata.\nW przeciwieństwie do krajów europejskich, w tym także protestanckich, nie ma w kulturze amerykańskiej ostrego rozdziału między religią a światem doczesnym. Religia i etyka religijna nie są uznawane - jak na przykład w Niemczech - za coś zasadniczo sprzecznego z ładem ziemskim, z jego wymogami i regułami, nie są doświadczeniem czysto wewnętrznym, lecz czymś, co ma się realizować w świecie, w jego strukturach, objawiać także w działalności gospodarczej i politycznej. Najbardziej wymownym tego wyrazem jest banknot dolarowy z napisem "In God we trust". Jest on nie tylko środkiem płatniczym, ale w pewnym sensie także symbolem religijnym.\nKatolicyzmowi, a tym bardziej jego polskiej odmianie, przypisuje się zgoła inne skutki społeczne niż protestantyzmowi. Katolicyzm uchodzi za religię kolektywistyczną, skłaniającą do pasywności, do poddania się autorytetowi, do bezrefleksyjnego akceptowania hierarchii. Religię, która kładzie nacisk na rytuały i mechanicznie powtarzane formuły, a nie na głębokie religijne przeżycie, na przestrzeganie norm i znajomość zasad wiary, tym samym często idzie w parze z antyintelektualizmem i brakiem metafizycznych zainteresowań. Czesław Miłosz przekonywał, że Polacy są w istocie narodem mało religijnym, płytkim, a wiara w przedustawną harmonię, w to, że mimo wszystko Najświętsza Panienka nad nami czuwa, skłaniała do pasywności.\nTaki sposób widzenia katolicyzmu można znaleźć także w kulturze amerykańskiej. Amerykański socjolog - i jeden z klasyków socjologii - Talcott Parsons ostrzegał, że "autorytarny element w podstawowej strukturze Kościoła katolickiego może sam przez się osłabiać ducha indywidualnej zaradności i wysokiej oceny wolności". Stany Zjednoczone długo były bardzo antykatolickie. Ostre uprzedzenia antykatolickie występowały wśród elit intelektualnych. Niektórzy sądzą, że ciągle jest jeszcze ostatnim akceptowanym przesądem Ameryki. Amerykański Kościół katolicki był zdominowany przez Irlandczyków - to z tej grupy etnicznej w większości wywodziła się jego hierarchia. Mimo to katolicyzm bardzo często kojarzy się z religią polskich chłopów, tak sugestywnie opisanych kiedyś w przez Williama I. Thomasa i Floriana Znanieckiego.\nTrzeba zauważyć, że żadna religia nie jest indywidualistyczna w dosłownym sensie, że nie jest wiarą wyizolowanej jednostki. Indywidualizm w sensie religijnym oznacza przede wszystkim przekonanie, że każda jednostka jest sama odpowiedzialna za swe zbawienie, że to od niej, od jej uczynków, od jej sposobu życia zależy, czy je osiągnie. Nie oznacza jednak izolacji społecznej czy całkowitej autonomii jednostki, która miałaby sama wybierać swe wartości. Indywidualizm amerykański jest rezultatem pewnej tożsamości zbiorowej i wcale nie oznacza społecznej atomizacji. Amerykanie podlegali ścisłej kontroli kościołów i sekt, do których należeli. Dzisiaj przyłączają się do wspólnot wyznaniowych także dlatego, aby być w grupie, razem z innymi, a ich kaznodzieje straszą siarką i ogniem w sposób, jakiego już nie uświadczy się w polskich kościołach.\nSarmata kontra purytanin\nGdy dokonuje się porównań polskiej religijności z amerykańską, inaczej oceniać trzeba pewne cechy naszej kultury. Na pewno religijność polskiego szlachcica sarmaty czy polskiego chłopa różniła się zdecydowanie od religijności purytańskiego kolonisty. Nie wiadomo jednak, czy decyduje o tym wyznanie, czy to, jakie warstwy są nośnikiem religijności. Dzisiaj jednak tego typu różnice nie mają większego znaczenia - dane dotyczące religijności Amerykanów wskazują, że katolicy dobrze sobie radzą w porównaniu z innymi wyznaniami. Pod wieloma względami znajdują się wyżej w hierarchii społecznej niż na przykład luteranie lub baptyści.\nPewne jest także, że tak często krytykowana polska tradycja romantyczna z jej mesjanistycznymi ideami wcale nie jest czymś wyjątkowym. Jak wiemy, polscy intelektualiści kierowali przeciw niej dwa główne podejrzenia. Po pierwsze, polityczne podejrzenia o kolektywizm i nacjonalizm, o zamykanie polskości w ciasnych formułach, oddzielanie Polski od Europy. Dlatego - jak twierdzono - nieprzypadkowo tradycja romantyczna przydawała się komunistom. Po drugie - subtelniejsze podejrzenie religijne o blasfemię, nadużycie symboli religijnych, bigoterię i sakralizację zbiorowego losu. Nie chodziło zatem tylko o kolektywizm, lecz także o kolektywizm z sankcją religijną, inspirowany i przypieczętowany chrześcijaństwem. Jak pisał Czesław Miłosz, po kimś, "kto posługuje się religią Boga-Człowieka, czyli religią Wcielenia, po to, żeby wprowadzić kolektywnego Mesjasza", można się spodziewać najgorszego. Ryszard Przybylski w swej książce o "Dziadach" pisał: "Z ran, męki i śmierci Chrystusa dewocja religijna w Polsce uczyniła przedmiot chorobliwego kultu, w którym więcej jest fascynacji sadyzmem aniżeli zrozumienia dla nadprzyrodzonego znaczenia cierpień. Z kolei z nieszczęść Polski dewocja patriotyczna wysnuła apoteozę cierpiętnictwa, która pogrążyła umysły w zachwycie nad wyjątkową wprawdzie, ale i beznadziejną sytuacją, paraliżując wolę czynu i przemiany".\nTo, co często polskim intelektualistom wydaje się tak wyjątkowe - splot polityki i wiary, nadanie losom narodu religijnego znaczenia i przypisanie mu zbawczej misji - występuje także w kulturze amerykańskiej. Amerykański mesjanizm był i jest znacznie silniejszy od polskiego. Purytańscy koloniści czuli się narodem wybranym, który zawarł nowe przymierze z Bogiem. Ameryka miała się stać Nowym Jeruzalem. Polska "religia obywatelska", która powstała w czasach romantyzmu, była - podobnie jak amerykańska - szczególnym połączeniem motywów chrześcijańskich i narodowych. W niej także wielką rolę odgrywała idea wolności - postęp wolności, a tym samym dalsza chrystianizacja ludzkości wydawały się niemożliwe bez zmartwychwstania Polski. Tej polskiej religii obywatelskiej - lub teologii politycznej polskości - w żadnym razie nie należy rozumieć jako bałwochwalczego czczenia narodu. Polska religia obywatelska nie oddaje boskiej czci narodowi, lecz umożliwia widzenie losu polskiego w świetle transcendencji. W przeciwieństwie do amerykańskiej nie kładła nacisku na działalność gospodarczą czy naukową, ale bynajmniej nie zachęcała do bierności.\nCzy myślenie o Polsce w religijnych kategoriach to blasfemia i herezja? Czy można sobie wyobrazić, że ktoś ciągle tak właśnie myśli o historii i o dziejowej roli Polski? Wydaje się dzisiaj, że jest to zupełnie anachroniczne. A jednak w zmienionej, nowoczesnej formie polska religia obywatelska jest ciągle żywa. Przecież przy okazji 25-lecia "Solidarności" wspominano nieustannie o wezwaniu Jana Pawła II do Ducha Świętego, aby odnowił oblicze polskiej ziemi. W ogóle Jan Paweł II był bez wątpienia kontynuatorem tej tradycji. Podobnie jak polscy romantyczni poeci był przekonany, że historia ma także wymiar wertykalny. Wbrew temu, co twierdził Miłosz, Jan Paweł II nie sądził, aby przypisywanie działaniom i losom narodów sensu w ramach historii zbawienia było sprzeczne z chrześcijaństwem, z wiarą katolicką. Jak pisał: "Odniesienie eschatologiczne mówi (...) o tym, że życie ludzkie ma sens i że mają też sens dzieje narodów. Oczywiście ludzie, a nie narody, staną przed sądem Boga, ale przecież w tym sądzie nad poszczególnymi ludźmi jakoś sądzone są również narody". Nie znaczy to oczywiście, byśmy mieli narody stawiać na równi z jednostkami: "Czy istnieje eschatologia narodu? Naród ma sens wyłącznie historyczny. Eschatologiczne jest natomiast powołanie człowieka. Ono jednak rzutuje w jakiś sposób na dzieje narodów". Myślę, że w kwestii wiary i jej prawomyślności raczej powinniśmy wierzyć papieżowi niż laureatowi literackiej Nagrody Nobla i wielu innym intelektualistom zawstydzonym polskim mesjanizmem. Dla Karola Wojtyły dzieje są miejscem walki dobra ze złem, walki nigdy się nie kończącej, ciągle na nowo podejmowanej: "Do końca czasów będzie trwała walka pomiędzy dobrem a złem, pomiędzy grzechem, który ludzkość odziedziczyła po pierwszych rodzicach, a zbawczą łaską, którą przynosi Chrystus, Syn Maryi".\nMimo wszelkich różnic między amerykańską a polską religijnością oraz tożsamością narodową istnienie religijnych motywów w myśleniu o polityce czyni je podobnymi, choć w polskiej religii obywatelskiej kładziono nacisk na dziejową rolę niezawinionego cierpienia, a w amerykańskiej na treści starotestamentowe i apokaliptyczną walkę ze złem. W polskiej i amerykańskiej kulturze motywy te przetrwały lepiej niż w kulturze większości narodów europejskich, których historia zbyt często je kompromitowała - trudno się na przykład dziwić, że Niemcy po 1945 r. prawie zupełnie je stłumiły. Polska i amerykańska religia obywatelska dotyczą innych losów politycznych - z jednej strony chodzi o naród pokonany w konkurencji ekonomicznej, militarnej i politycznej, zmarginalizowany, walczący o przetrwanie, a potem o wolność i równość pośród innych narodów, z drugiej strony - o naród, który odniósł ogromny sukces i buduje światową potęgę. Wiara Amerykanów, wiara w Boga i misję Ameryki, niewątpliwie przyczyniła się do tego sukcesu. Także zwycięstwo Polski, odzyskanie niepodległości w roku 1918 i 1989, nie byłoby możliwe bez polskiej religii obywatelskiej.


Boże Narodzenie 2018. Z jakiej mąki robić świąteczne wypieki? | Dziennik Bałtycki\nBoże Narodzenie 2018. Z jakiej mąki robić świąteczne wypieki?\naktualizacja: 30.11.2018 15:50\nPierogi z kapustą i grzybami, ryba po grecku, piernik – popularne wigilijne i bożonarodzeniowe potrawy łączy wykorzystanie mąki, najczęściej pszennej. Specjalistka ds. żywienia podpowiada, które alternatywne rodzaje mąki mogą stanowić uzupełnienie tradycyjnych dań.\nDla zdrowego stylu życia, coraz chętniej sięgamy po zróżnicowane typy mąki. Migdałowa, wytworzona z ciecierzycy czy amarantusa – każda z nich posiada odmienne walory dietetyczne. Podstawę diety wciąż stanowią jednak mąki zbożowe.\nJak wynika z danych GUS, w 2017 roku statystyczny Polak jadł średnio 5,67 kg pieczywa\n– W naszej diecie produkty zbożowe, a więc także mąki, powinny stanowić główne źródło energii. Składają się one głównie z węglowodanów złożonych, w szczególności skrobi, ale zawierają również białko – średnio 10-15 proc. W zależności od stopnia przetworzenia, wśród produktów zbożowych można znaleźć na rynku produkty pełnoziarniste oraz wysoko przetworzone. Produkty należące do tej pierwszej kategorii charakteryzują się w szczególności wysoką zawartością błonnika, witamin z grupy B oraz wielu składników mineralnych (np. magnezu, cynku, fosforu) – mówi Anna Radowicka, specjalistka ds. żywienia.\nUzupełnieniem mąki pszennej mogą być inne rodzaje, które będą stanowiły z nią mieszankę lub staną się alternatywą w części dań. Nie tylko sprawią one, że wigilijne oraz świąteczne menu będzie bardziej urozmaicone, ale dzięki nim zadbamy także o bardziej zbilansowaną dietę w tym okresie. Anna Radowicka, współpracująca z E.Leclerc podpowiada, jak urozmaicić wigilijne i bożonarodzeniowe menu z wykorzystaniem różnych rodzajów mąki.\nZOBACZ, jaki rodzaj mąki nadaje się na makowiec, a jaki na wigilijne uszka?\nZOBACZ: Co upiec na święta? Zawsze aktualne propozycje Anny Starmach i Magdaleny Wójcik\njaka mąka do wypiekó...\nSieć dyskontów Lidl sprzedaje ekologiczne warzywaw biodegradowalnych opakowaniach. W takich kompostowalnych opakowaniach dostępne są już BIO ziemniaki i BIO cebula, a wkrótce będą ekologiczne: marchew. Do produkcji biodegradowalnych opakowań użyto surowców pochodzenia roślinnego.


Książę William został brunetem (FOTO) - Kozaczek.pl\nśroda 17-02-10, czytany: 24702 razy, autor: Playa Barbie\nksiążę william wygląd metamorfozy włosy defekty zdjęcia fotki\nW dodatku w magiczny sposób zniknęła łysinka. Książę William / © PR Photos Książę William niestety nie odziedziczył po mamie, Księżnej Dianie, bujnej czupryny. Następca tronu włosami raczej nie może się pochwalić, ale jakiż to problem dla grafików komputerowych? Na okładce magazynu Hello! możemy podziwiać księcia jako przystojnego bruneta, w dodatku bez charakterystycznej łysiny. Wątpliwe, by dał namówić się na założenie peruki. Zostaje więc interwencja grafików. Co ciekawe, jest to pierwsze zdjęcie członka brytyjskiej rodziny królewskiej robione przez... amatora. Jego autorem jest 53-letni Jeff Hubbard, który ma za sobą uzależnienie od narkotyków. Pomogła mu organizacja charytatywna, której działanie wspiera młody arystokrata. Okładka magazynu Hello! wywołała poruszenie. Wszyscy wiedzą, że książę tak nie wygląda... W rzeczywistości włosy księcia Williama wyglądają nieco inaczej. Tutaj podczas beztroskich wakacji na Ibizie w towarzystwie swojej dziewczyny, Kate Middleton. Polecane wideo\nKto je CZESAŁ? Fryzjerskie wpadki na Oscarach 2017 (ZDJĘCIA)Występ Justina Timberlake'a na Oskarach przejdzie do historii?Oscary 2017: Nie uwierzysz, kogo wziął ze sobą Ryan Gosling!Oscary 2017: Donald Trump ośmieszony przez Kimmela i jednego ze zwycięzców! Oscary 2017 - NAJPIĘKNIEJSZE suknie w kolorze szampana, złota i kremu (ZDJĘCIA)Ta WTOPA, gdy chcesz wyglądać jak Blake Lively, ale jesteś MĘŻCZYZNĄ Ostatnio dodane fotki:zobacz całą galerię »Kate MiddletonKate MiddletonKsiążę Jerzy,Charl...Książę Jerzy


Iliada Marka Dyjaka - on.interia.pl\nPoniedziałek, 6 lutego 2012 (10:42)\nMarek Dyjak Fot. Katarzyna Kifert /materiały prasowe\n- Prócz tego dostałem tydzień temu pieśni od Grabarza, twórczość, w której już się zakochałem. Podesłał mi list pisany w części ręcznie, więc specjalnie kupiłem sobie wiecznie pióro, żeby mu pięknie napisać, ładnie podziękować. Tak więc - pracuję nad "Kobietami", ale nadal gram. Taki rodzaj grania, ze sporą dozą improwizacji, jest dla mnie najwrażliwszy.\nCytat w leadzie pochodzi z biografii artysty zamieszczonej na jego stronie internetowej.


Mieszkańcy Łomży ruszyli na pomoc Julce. W najbliższy weekend… - Grupa Medialna Narew\nMieszkańcy Łomży ruszyli na pomoc Julce. W najbliższy…\nMieszkańcy Łomży ruszyli na pomoc Julce. W najbliższy weekend kolejne wielkie granie dla małego serca\nPonad 105 tysięcy złotych w miniony weekend udało się zebrać na operację serca małej Juleczki. Był kiermasz, licytacje, mecz charytatywny, zbiórka w Galerii Veneda i kilkaset litrów wypitej kawy. Mieszkańcy Łomży udowodnili, że w ważnej sprawie potrafią się jednoczyć i tłumnie ruszyć na pomoc. Rodzice Julki wdzięczności za okazaną pomoc nie potrafią wyrazić. - Wzruszenie odbiera mowę. Dziękujemy za Wasze serca oddane Julii – mówią w krótkich dwóch zdaniach. Miniony weekend jednak już za nami, a przed nami kolejne wielkie granie dla małego serca. Już w najbliższą sobotę 16 października w Miejsko-Gminnym Ośrodku Kultury w Jedwabnem odbędzie się jarmark sąsiędzki. Będzie można kupić tam świeże owoce i warzywa, zjeść pyszne potrawy przygotowane przez KGW w Górkach, wylicytować atrakcyjne rzeczy, jak chociażby motorower i pobawić się razem z Zespołem Milano czy Bajorkiem.\nJedwabiński jarmark – sąsiedzka pomoc dla Juleczki odbędzie się w najbliższą sobotę 16 października w Miejsko-Gminnym Ośrodku Kultury w Jedwabnem między godziną 13:45 a 20:00. Istnieje także możliwość wsparcia wydarzenia. W jaki sposób?\n- Oddaj niepotrzebny złom (oprócz telewizorów i nakretek). Kontener obok remizy dostarczy, a następnie odbierze i rozliczy, a pieniądze przekaże (sąsiad "Grabek") P.P.H.U. MAG Andrzej Grabowski.\n- Przynieś w sobotę warzywa i owoce z pola lub ogrodka (mogą być i przetwory z nich). Winogrona, orzechy, kasztany czy jabłka i przekaż odpłatnie innym sąsiadom,\n- Lokalne firmy i przedsiębiorcy mogą wesprzeć akcję przekazując na przykład bony lub towar w promocyjnych cenach,\n- Masz coś cennego, co chciałbyś podarować na rzecz leczenia Juleczki? Przekaż na licytacje, które odbędą się w M-gok Jedwabne,\n- Vouchery, bony zakupowe, rabatowe, usługi to także można ofiarować w zbiórce,\n- Zrób jesienne porządki w domu, a rzeczy niepotrzebne, ale w dobrym stanie, przynieś. Może znajdą nowego właściciela (po sąsiedzku).\nW najbliższą sobotę gramy dla serca Julki.


Trudności ekonomiczne szlachty pogłębił bowiem kryzys monetarny | Historia Polski\nTrudności ekonomiczne szlachty pogłębił bowiem kryzys monetarny\nTrudności ekonomiczne szlachty pogłębił bowiem kryzys monetarn y , który przeszedł około 1620 r. przez całą niemal Europę, w tym także i przez Polskę\nBył on spowodowany wielkim napływem kruszców, zwłaszcza srebra, do Europy. Prowadziło to bowiem do spadku wartości kruszców, a także zmniejszenia się siły nabywczej opartego na nich pieniądza. Ustalona poprzednio relacja między monetami bitymi ze złota i ze srebra uległa zachwianiu; kurs złotych monet okazał się za niski w stosunku do ilości srebra znajdującego się na rynku, co wywołało wycofanie złotych monet z obiegu. Do tego dołączyły się spekulacje monetarne krajów powiązanych gospodarczo z Polską – Holandii, Brandenburgii, a także samego cesarza. Wywołało to wszystko wzmożony popyt na lepszą monetę polską, którą wywożono z kraju w celu przetopienia jej na monetę lichą. Nie dysponując dostatecznymi ilościami własnego srebra, Polska musiała je zakupywać z kolei za granicą. Na początku lat dwudziestych trzeba było zmniejszyć ilość srebra i w monetach polskich (o 41%), co wywołało gwałtowny skok cen i zaburzenia gospodarcze. Odbiło się to ujemnie na wszystkich dziedzinach gospodarki.


Krakowie na terenie dzielnicy Podgórze,\nKrakowie na terenie dzielnicy Krowodrza,\nBrzesku – Bochni.\nPocząwszy od dnia 6 kwietnia 2018 roku do dnia 25 kwietnia 2018 roku Prezes OZM PZD w Krakowie Ewa Błachut poprowadziła pierwsze posiedzenie Kolegium Prezesów, przy udziale radcy prawnego OZM PZD w Krakowie. Posiedzenie Kolegium Prezesów w Gorlicach zostało poprowadzone przez Wiceprezesa OZM PZD w Krakowie Roberta Czecha. Na wszystkich przeprowadzonych posiedzeniach Kolegium Prezesów, zgodnie z uchwałą nr 417/2017 Prezydium Krajowej Rady PZD z dnia 14 listopada 2017 roku w sprawie zadań i trybu pracy kolegiów wybrano: przewodniczącego, zastępcę przewodniczącego oraz sekretarza.\nPoza sprawami organizacyjnymi związanymi z powołaniem, funkcjonowaniem oraz zadaniami Kolegiów Prezesów zostały omówione bieżące tematy Związkowe. Szczególną uwagę zwrócono na nowe regulacje prawne związane z prawem wodnym. Zebrani Prezesi Zarządów wymieniali się swoimi doświadczeniami i poczynionymi już ustaleniami.\nKolejnym omawianym tematem były regulacje związane z wchodzącym w dniu 25 maja 2018 roku w życie Rozporządzeniem Unijnym o ochronie danych osobowych (RODO). Przedstawiono ogólne założenia Rozporządzenia zwracając uwagę na obowiązki jakie z nich wynikają. Ponadto zwrócono uwagę na projekt ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (tzw. specustawa mieszkaniowa). Omówiono najważniejsze skutki dla działkowców i Związku płynące z projektu tej ustawy. Zapisy ustawy spotkały się z krytyką ze strony Prezesów zebranych na posiedzeniach Kolegiów Prezesów.\nPierwsze posiedzenia Kolegiów Prezesów w Okręgu Małopolskim PZD w Krakowie pokazały, że taka forma wymiany doświadczeń jest konieczna dla ochrony interesów działkowców. Praktycznie w każdym z powołanych Kolegiów jest przedstawiciel Okręgowej Rady PZD w Krakowie, co niewątpliwie ułatwi komunikację i przekazywanie istotnych dla działkowców informacji.\nOd wielu lat na terenie naszego Okręgu działa Kolegium Prezesów w Nowym Sączu, którego działalność doskonale wpisuje się w prace Związku jak i Okręgu.\nMamy nadzieje, że powołane Kolegia Prezesów przyniosą korzyść działkowcom, a ich owocna praca pozytywnie wpłynie na ochronę ich interesów, o którą od lat walczy Związek.


Realcja przedsiębiorstwa z otoczeniem - Notatek.pl\nRealcja przedsiębiorstwa z otoczeniem\nTEMAT 4: RELACJA PRZEDSIEBIORSTWA Z OTOCZENIEM.\nOtoczenie przedsiębiorstwa- to ogół warunków oraz oddziaływanie różnych organizacji (instytucji) wpływających na zachowanie się przedsiębiorstw.\nM. PORTER Wymienia trzy skuteczne strategie konkurowania:\nPrzywództwa kosztowego - konkurencyjne koszty przy zachowaniu jakości wyrobu, poziomu obsługi itp.,\nZróżnicowanie (dyferencjacji) - w odniesieniu do wyrobów lub usług,\nKoncentracji (specjalizacji) - na określonej grupie nabywców, rynku geograficznym lub wycinku asortymentu produktów.\nTo zdolność firmy do podtrzymywania swojej bazy zaspokajania potrzeb klientów konsumentów poprzez bardziej sprawną podaż towarów i usług, na coraz lepszych warunkach cenowych i poza cenowych - lepszych od konkurentów.\nNa konkurencyjność składają się:\nZdolność do przetrwania wiąże się z koniecznością maksymalizowania efektywności operacji bieżących, w tym osiągnięcia konkurencyjnego poziomu kosztów jednostkowych, światowego poziomu jakości, stosowania nowych, sprawnych technik operacyjnych, nowego wyposażenia technicznego itp.\nZdolność do różnicowania swoich działań zgodnie ze zmieniającymi się potrzebami klientów i konsumentów; polega na podkreśleniu swojej odrębności i szczególnych cech w zakresie zaspokajania potrzeb klientów i konsumentów, m.in. poprzez markę firmy i produktu. Wpływ konkurencyjności na wzrost wartości firmy.\nWartość firmy (SHV):\n2. marka (renoma),\n3. koszty przewaga konkurencyjnaperfekcja organizacyjna: jakość, koszt, czas, elastycznośćzaawansowane technologie, umiejętności operacyjne, kapitał ludzki.\nStruktura otoczenia: Pierwsza strefa: MAKROOTOCZENIE: polityczno-prawne, technologiczne, międzynarodowe, naturalne, społeczne, ekonomiczne,\nDruga strefa: MIKROOTOCZENIE: konkurenci, nabywcy, dostawcy.\nOtoczenie konkurencyjne (mikrootoczenie): -część otoczenia, które tworzą podmioty mające z przedsiębiorstwem powiązania kooperacyjne lub konkurencyjne\n-elementy otoczenia konkurencyjnego to: dostawcy, nabywcy, konkurenci (obecni i potencjalni)\n-miedzy elementami tego otoczenia zachodzi sprzężenie zwrotne.\nMAKROOTOCZENIE - zespół warunków funkcjonowania przedsiębiorstwa wynikający z działania w określonym kraju, regionie, w określonej strefie klimatycznej, w danym układzie politycznym, prawnym, społecznym itp.\nTworzy przedsiębiorstwom niejednakowe warunki działania w zależności od branży, sektora, lokalizacji geograficznej, formy własności itp.\nOtoczenie przedsiębiorstwa - elementy i czynniki\nTeoria konkurencyjności Portera - wykład


4 zabiegi, dzięki którym Twoja cera odzyska zdrowy i nieskazitelny wygląd - Nasz Swiat\n4 zabiegi, dzięki którym Twoja cera odzyska zdrowy i nieskazitelny wygląd\nJeśli należysz do zapominalskich, a Twoja codzienna pielęgnacja ogranicza się do zmycia makijażu – pamiętaj, że konsekwencje czają się za rogiem… W szczególności po zimie, kiedy na skórze twarzy jeszcze bardziej widoczne są niedoskonałości, staje się poszarzała, przesuszona i pozbawiona blasku. Oto, jak pomóc cerze odzyskać jej zdrowy i nieskazitelny wygląd.\nPrevious article Bezdomna Polka zgwałcona w Rzymie\nNext article Koniec z banknotami 500 euro. Nie będą już więcej emitowane\nBezdomna Polka zgwałcona w Rzymie\nKoniec z banknotami 500 euro. Nie będą już więcej emitowane


Strony związane z hasłem: rolety warszawa - strona 1 - Katalog stron internetowych - Dodaj-strone.com.pl\nStrona główna » rolety warszawa\nDonatex.pl rolety - remonty - Warszawa\nGama Styl oferuje bogaty wybór dekoracji oraz osłon na okna. W naszym sklepie znajdą Państwo tkaniny zasłonowe, rolety rzymskie, rolety z nadrukiem, żaluzje drewniane i aluminiowe, okiennice shutters, plisy, moskitiery, ...\nAsmar para się produkcją systemów osłonowych. Od wielu lat w spisie produktów/usług tej spółki można odnaleźć rolety, plisy, żaluzje drewniane aluminiowe i pionowe, a również różnego typu moskitiery, a ponadto markizy. A ...\nDziałamy na rynku sprzedaży osłon (dekoracji) okiennych. Proponujemy klientom w Warszawie i najbliższych okolicach rolety materiałowe dopasowane do każdego standardu wykończenia pomieszczenia. Dodatkowo prezentujemy kole ...\nW naszej firmie SATOR oferujemy klientom wysokiej jakości osłony okienne. Produkujemy na zamówienie takie osłony jak: żaluzje pionowe i poziome, rolety wewnętrzne i zewnętrzne, także moskitiery. Zależy nam na tym, aby na ...


Policjanci z Elbląga zatrzymali fałszywego wnuczka - Elbląg\nDzięki kampaniom medialnym związanym z przestępstwami „na wnuczka” osób oszukanych jest znacznie mniej. Jednak oprócz profilaktyki w prasie, policjanci wykonują swoją ustawowe obowiązki, czyli zatrzymują podejrzanych. 42-latek, który kilka dni temu został zatrzymany przez kryminalnych z Elbląga, dzisiaj (21 października) dostał areszt na trzy miesiące. Taką decyzję podjął Sąd Rejonowy w Elblągu. Prokurator zarzuca mu oszukanie kilkunastu osób na terenie województwa warmińsko-mazurskiego i pomorskiego.\nPokrzywdzonych może być znacznie więcej, ale to wciąż ustalają śledczy, którzy badają przypadek 42-latka z Elbląga. Na wniosek policjantów i prokuratora sąd aresztował go na trzy miesiące. Wszystko po to, by zapewnić prawidłowy przebieg śledztwa. Funkcjonariusze z Elbląga zatrzymali mężczyznę 18 października w niewielkiej miejscowości pod Lidzbarkiem Warmińskim. Udowodnili mu kilkanaście przestępstw „na wnuczka”. Jego ofiarą padła także starsza elblążanka, która przekazała mu 5 tysięcy złotych. Pani była przekonana, że ratuje wnuczkę z opresji związanej z wypadkiem, który dziewczyna miała spowodować. Ponadto śledczy udowodnili mu podobne przestępstwa, między innymi w Lidzbarku Warmińskim, Nowym Mieście Lubawskim, Kętrzynie, Bartoszycach, Ostródzie i Iławie, a także na terenie województwa pomorskiego - w Nowym Dworze Gdańskim. Śledczy wiedzą, że nie działał sam i dlatego nie wykluczają kolejnych zatrzymań. Aresztowany 42-latek był wcześniej karany za kradzieże.\nMam propozycję dla dziennikarzy do kolejnego wywiadu. Ostatnio dużo mówi się o ustawie deubekizacyjnej, która wejdzie w życie od stycznia 2017 r. , jak również o pozbawieniu do końca br. stanowisk i funkcji byłych zomowców i milicjantów. Może pojawi się artykuł, ile i jakich stanowisk i funkcji zostanie zwolnionych, ilu zomowców i milicjantów jest jeszcze w szeregach policji. Oczywiście chodzi o Elbląg, ewentualnie Braniewo, Pasłęk.\nKonert już sam się zwolnił. Swoją drogą kto pozwolił na jego awans na komendanta który trwał podejrzanie krótko przed jego wnioskiem o emeryturę. To chyba ewenement w Polsce żeby na kilka dni przed emeryturą zostać komendantem.\n.. .nie został Komendantem, bo już nim był w Iławie, ciemna maso. ..\njeszcze zatesknimy za tymi z milicji. wiedzieli jak walczyc z bandytami a teraz. .. ..


Archeolodzy.org - Szukaj\nTemat: Jezyk niemiecki\nForum: Hydepark Wysłany: 11 Sty 2007, 2:01 Temat: Jezyk niemiecki\nwracajac do poczatku dyskusji, stwierdzam, ze niemiecki, jest nam potrzebny przede wszystkim przy poznawaniu przedwojennej dokumentacji slaska, a czym pisal juz Max. I nie chodzi tutaj o robienie komu ...\nTemat: Odkupie.Książki przydatne w nauce do egzaminów na 1. roku\nForum: Ogłoszenia Wysłany: 11 Sty 2007, 1:44 Temat: Odkupie.Książki przydatne w nauce do egzaminów na 1. roku\na ja pokusilabym sie nawet o stwierdzenie, ze wszytskie potrzebne ksiazki mozna dostac bez problemu u pani w ksero, ktora jest niezawodna i duzo bardziej w tym wszytskim zarientowana niz wiekszosc z n ...\nTemat: Jak trafiles/as na to forum?\nForum: Hydepark Wysłany: 14 Gru 2006, 0:18 Temat: Jak trafiles/as na to forum?\nmoze nie zawsze jestem uwazna, ale czasami zdarzy mi sie spojrzec na to, co wisi na scianach naszego instytutu. Niestety nie zarejestrowalam plakatow.. ...\nTemat: Nowy na forum? Przywitaj sie :)\nForum: Hydepark Wysłany: 09 Gru 2006, 2:05 Temat: Nowy na forum? Przywitaj sie :)\ni na mnie przyszla pora, aby napisac te kilka slow o sobie, pomimo faktu iz bardzo nie lubie tego robic. Cos na zasadzie chwalenia sie bzdurami, o ktorych i tak nikt nigdy nie pamieta, czego po prostu ...


Koty, pies i węże: Wspinaczki\nMały Kot, Denis Rozrabiaka, postanowił pokazać co potrafi. Na drzewach i na płotach...\nJesteśmy lekko załamani. Nie mamy doświadczenia z kotami wspinaczkowymi, Urwis jest być może w tym względzie wyjątkowy, ale nie wspina się. Ani na drzewa, ani na płoty. Jeżeli już to wskakuje. Myśleliśmy, że wczorajsze miauczenie Denisa u sąsiadów to przypadek, wypadek, w końcu drzewo - tuja, rośnie przy płocie, ale niestety nie... To nie był jednorazowy wybryk.\nMałemu muszę przyciąć znów pazury i poobserwować. Nie wyobrażam sobie, że miałby móc/umieć wychodzić na zewnątrz ogrodzenia. W jakikolwiek sposób...\n(zdjęć z płotu nie mam - musiałam działać :P)\nAutor: L.B. Abigail o 19:37\nEtykiety: gail.bloog.pl, kot, Mały Kot Denis


"Na jasnym brzegu" rozdz. 6\nJakoż zapowiedziane cudo przyszło nazajutrz o dziewiątej. Świrski był już ubrany i czekał z niecierpliwością i niepokojem; na szczęście obawy okazały się płonne: pierwszy ruch oka zadowolił go. Modelka była wysoka, wysmukła, bardzo zręczna, głowę miała małą, twarz drobną, śliczny zarost czoła, długie rzęsy i wielką świeżość cery. Przede wszystkim jednak Świrskiego zachwyciło to, że posiadała twarz "swoją własną" i w wyrazie coś dziewczęcego. "Ruchy ma szlachetne - pomyślał - i jeśli jest zbudowana, jak się wydaje, to «eureka!» Zamówię ją na długo i będę woził z sobą!"\nUderzyła go też jej nieśmiałość i spojrzenie jakby wystraszone. Wiedział wprawdzie, że modelki czasem udają nieśmiałość. Przypuszczał jednak, że ta nie udaje.\n-Jak ci na imię, moje dziecko? - spytał.\n-Jesteś z Nizzy?\n-Czy pozowałaś kiedykolwiek?\n-Wprawne modelki wiedzą, czego się od nich chce, a z nowicjuszkami jest kłopot. Nie pozowałaś ani razu w życiu?\n-Skądże ci się wzięła ochota do pozowania?\n-Pani Lageat mówiła mi, że będę mogła cośkolwiek zarobić...\n-Tak, ale ty się widocznie boisz. Czego się boisz? Nie zjem cię! Ile chcesz za posiedzenie?\n-Pani Lageat mówiła, że pan płaci pięć franków...\n-Pani Lageat myliła się: płacę dziesięć franków.\n-Kiedy mam rozpocząć? - spytała nieco drżącym głosem.\n-Dziś, zaraz! - rzekł Świrski ukazując na rozpoczęty obraz. -Ot tam masz parawan; idź, rozbierz się! Do pasa tylko! Będziesz pozowała do głowy, do piersi i do części brzucha!\nA ona zwróciła ku niemu twarz zdumioną - i ręce opadły jej z wolna wzdłuż sukni.\n-Jak to, panie? - spytała zająkliwie, patrząc na niego przestraszonymi oczyma.\n-Moje dziecko, ja rozumiem, że pierwszy raz to może być trudno. Ale albo się jest modelką, albo nie. Ja potrzebuję głowy, popiersia i części brzucha, potrzebuję koniecznie, rozumiesz! Przy tym wiedz, że w tym nie ma nic złego, a przede wszystkim namyśl się - i to prędko, bo jeśli nie zechcesz, to będę szukał innej.\nI mówił trochę niespokojnie, albowiem w duszy chodziło mu o to, aby właśnie została ta i by nie potrzebował szukać innej. Ale tymczasem nastało milczenie. Modelka pobladła bardzo widocznie, jednakże po chwili odeszła cicho za parawan.\nŚwirski zaś począł przysuwać z hałasem stalugi ku oknu i ustawiać je odpowiednio, przy czym myślał:\n-Oswoi się i za tydzień będzie się sama śmiała ze swoich skrupułów.\n-No, a tam co? gotowa jesteś?\n-No! Decyduj się! Cóż to za żarty!\nWtem zza parawana doszedł go głos drgający błagalną prośbą:\n-Panie! Ja myślałam, że... U nas w domu bieda, ale tak... ja... nie mogę!... I gdyby pan był łaskaw... do samej głowy... choćby za trzy franki, choćby za dwa... gdyby pan był łaskaw!...\nI słowa przeszły w łkanie. Świrski zwrócił się w stronę parawana, wypuścił pędzle i otworzył usta. Ogarnęło go niesłychane zdumienie, albowiem modelka przemówiła w jego rodowitym języku.\n-Pani jesteś Polką? - zawołał wreszcie zapominając, że przed chwilą mówił jej: ty.\n-Tak, panie!... To jest... Ojciec mój był Włoch, ale dziaduś jest Polak...\nNastało znów milczenie. Świrski ochłonął i rzekł:\n-Ubierz się pani... Będziesz pozowała tylko do głowy.\nLecz ona widocznie nie poczęła się jeszcze rozbierać, albowiem wyszła zza parawana natychmiast, z twarzą zawstydzoną, zmieszaną, pełną jeszcze bojaźni i ze śladami łez na policzkach.\n-Dziękuję panu - rzekła. -Pan jest... Ja przepraszam, ale...\n-Niech się pani uspokoi - przerwał Świrski. -Oto krzesło! niech się pani uspokoi. Będzie pani pozowała do głowy... Co u licha! Ja nie chciałem pani ubliżyć. Widzi pani ten obraz. Potrzebowałem modelu oto do tej figury... Ale skoro to panią tak kosztuje, to inna rzecz, zwłaszcza że pani jest Polką.\nJej łzy poczęły na nowo spływać po policzkach, ale spoglądała na niego z wdzięcznością swymi niebieskimi oczyma, on zaś wyszukał butelkę z winem, nalał do pół szklanki i podając jej rzekł:\n-Niech się pani napije. Mam gdzieś i biszkopty, ale licho wie gdzie. Proszę być spokojną.\nI to rzekłszy, spojrzał na nią ze współczuciem swymi uczciwymi oczyma, a po chwili rzekł:\nPo czym odszedł - i jął znów odsuwać stalugi na dawne miejsce, a jednocześnie mówić:\n-Nic dziś z pozowania. Pani jest nadto wzruszoną. Jutro weźmiemy się do roboty od rana, a dziś pogadamy trochę. Kto mógł się domyślić, że Maria Cervi jest Polką! To dziadek pani jest Polak? Tak? Żyje?\n-Żyje, ale od dwóch lat nie chodzi.\n-Orysiewicz - odrzekła wymawiając trochę z cudzoziemska.\n-Znam to nazwisko. Dawno z kraju?\n-Dziaduś sześćdziesiąt pięć lat nie był w kraju. Przedtem był w wojsku włoskim, a potem w banku w Nizzy.\n-W jakim wieku?\n-Dziaduś ma blisko dziewięćdziesiąt.\n-Ojciec pani nazywał się Cervi?\n-Tak. Ojciec pochodził z Nizzy, ale służył także w wojsku włoskim.\n-Jak dawno umarł?\n-A matka pani żyje?\n-Matka żyje. Mieszkamy razem w starej Nizzy.\n-To dobrze - rzekł Świrski. -A teraz jeszcze jedno pytanie: czy matka wie, że pani chciała zostać modelką?\n-Nie. Mama nie wie. Pani Lageat powiedziała mi, że można w ten sposób zarobić pięć franków dziennie, a że w domu u nas bieda... bardzo wielka... więc... nie miałam innej drogi...\nŚwirski objął szybko oczyma postać dziewczyny od stóp do głowy i zrozumiał, że słyszy prawdę. O biedzie świadczyło wszystko, począwszy od kapelusza i sukni tak wytartej, a raczej tak zetlałej ze starości, że znać było na niej każdą nitkę, aż do rękawiczek zrudziałych i pocerowanych.\n-Niech pani teraz wróci do domu - rzekł - i niech pani powie matce, że jest malarz Świrski, który życzy sobie, by mu pani pozowała do głowy w obrazie. Niech pani doda także, że ten malarz przyjdzie, z polecenia pani Lageat, prosić, by pani przychodziła na pozowanie z matką do jego pracowni, za co ofiaruje dziesięć franków dziennie.\nPanna Cervi poczęła dziękować, nie umiejąc znaleźć słów, plącząc się i mieszając, głosem pełnym zarazem łez i radości. On zaś widząc, co się w niej dzieje, rzekł:\n-Dobrze! dobrze! Za godzinę będę. Pani wydaje mi się bardzo uczciwą dziewczyną. Niech pani ma do mnie ufność. Ja jestem trochę niedźwiedź, ale niejedno umiem zrozumieć. Poradzimy na wszystko i złe przejdzie. Aha! jedna rzecz! Nie chcę pani dawać pieniędzy zaraz, żeby się pani nie potrzebowała z nich tłumaczyć, ale za godzinę przyniosę, ile będzie trzeba na rachunek. Ze mną także bywało dawniej różnie, więc wiem, co znaczy prędka pomoc. Nie ma pani za co dziękować, to wszystko jedno! Do widzenia, dziecko - za godzinę.\nJakoż wypytawszy jeszcze o adres, sprowadził dziewczynę ze schodów, a po upływie godziny wsiadł do powozu i kazał się wieźć do starej Nizzy. Wszystko, co się zdarzyło, wydało mu się czymś tak szczególnym, że nie umiał myśleć o niczym innym. Czuł przy tym taką radość, jaką czuje każdy porządny człowiek, gdy postąpi tak, jak był powinien, i gdy może stać się dla kogoś opatrznością.\n-Jeśli to nie jest uczciwa i dobra dziewczyna - myślał o pannie Cervi - to ja jestem najgłupszym mułem w całej Ligurii.\nAle nie przypuszczał, żeby coś podobnego miało się okazać. Owszem, był pewien, że trafił na bardzo uczciwą duszę kobiecą i zarazem rad był, że ta dusza zamknięta jest w tak młodym i hożym ciele.\nPowóz zatrzymał się wreszcie przed starym i odrapanym domem w pobliżu portu. Odźwierna choć pogardliwie wskazała Świrskiemu mieszkanie pani Cervi.\n-Bieda naprawdę! - pomyślał malarz idąc po stromych schodach na górę.\n-Proszę! - ozwał się głos ze środka.\nŚwirski wszedł. Przyjęła go kobieta lat około czterdziestu, czarno ubrana, smagła, smutna, chuda, złamana widocznie życiem, ale nie mająca w sobie nic pospolitego. Obok niej stała panna Maria.\n-Wiem wszystko i dziękuję panu z duszy i z serca! - rzekła pani Cervi. -Niech panu Bóg nagrodzi i niech pana błogosławi.\nTak mówiąc, chwyciła jego rękę i pochyliła nisko głowę, jakby chcąc tę rękę ucałować. Lecz on cofnął ją szybko, a następnie, pragnąc rozproszyć jak najprędzej uroczysty nastrój i złamać lody pierwszego poznania, zwrócił się do panny Marii i grożąc jej palcem rzekł ze swobodą dawnego znajomego:\n-Aha! to ta osóbka wyplotła!...\nPanna Maria uśmiechnęła się do niego w odpowiedzi trochę smutno, trochę z zakłopotaniem. Wydała mu się śliczną, piękniejszą niż w pracowni. Dostrzegł także, że pod szyję zawiązała jakąś lila wstążczynę, której nie miała poprzednio - ujęło go to jako dowód, że widocznie nie uważają go za starego dziada, skoro się do niego stroją.\n-Tak, Marynia powiedziała wszystko. Bóg czuwał nad nią i nad nami, że trafiła na takiego człowieka jak pan.\nNa to Świrski rzekł:\n-Sama panna Maria mówiła mi o trudnych warunkach, w jakich żyjecie, ale niech mi pani wierzy, że nawet w podobnych warunkach mieć taką córkę - to szczęście.\n-Tak - odrzekła spokojnie pani Cervi.\n-A tymczasem to ja winienem paniom wdzięczność - bom szukał i szukał na próżno, aż tu nagle spada mi z nieba taka głowa. Teraz już jestem spokojny o mój obraz. Muszę się tylko ubezpieczyć, by mi mój model nie uciekł!\nI tak mówiąc wydobył trzysta franków, po czym zmusił panią Cervi do przyjęcia ich zapewniając, że robi na tym ogromnie korzystny interes, bo za obraz weźmie dzięki pannie Marii mnóstwo pieniędzy, a następnie oświadczył, że pragnąłby poznać "dziadusia", albowiem zawsze miał słabość do starych żołnierzy.\nPanna Maria usłyszawszy to pobiegła do drugiej izby; po chwili rozległ się turkot krzesła na kółkach - i dziaduś, którego widocznie przybrano jeszcze poprzednio na przyjęcie gościa w mundur i wszystkie ordery zdobyte we Włoszech, wjechał do pokoju.\nŚwirski ujrzał przed sobą twarz starca, zdrobniałą, pomarszczoną, o białych jak mleko wąsach i włosach, o oczach niebieskich, szeroko otwartych i patrzących trochę tak jak oczy dziecka.\n-Dziadziu! - rzekła panna Maria pochylając się w ten sposób, aby staruszek mógł widzieć jej usta, i mówiąc nie głośno, ale wolno i wyraźnie - to pan Świrski, rodak, artysta.\n-Rodak?... - powtórzył - tak!... rodak!...\nPo czym uśmiechnął się, spojrzał na córkę, na wnuczkę, znów na Świrskiego, czas jakiś szukał słów, a wreszcie zapytał starym, drżącym głosem:\n-A na wiosnę... co?...\nWidocznie została mu jakaś jedna myśl, która przeżyła wszystkie inne, ale której nie umiał już wyrazić... Jakoż po chwili wsparł trzęsącą się głowę o fotel i począł patrzeć w okno, uśmiechając się jednak ciągle do owej myśli i powtarzając:\n-Tak! tak!... Będzie!...\n-Dziaduś tak zawsze!... - rzekła panna Maria.\nŚwirski spoglądał na niego czas jakiś ze wzruszeniem, pani Cervi zaś poczęła opowiadać o ojcu i o mężu. Obaj brali udział w wojnach przeciw Austrii o niepodległość Włoch. Czas jakiś mieszkali we Florencji i dopiero po zajęciu Rzymu wrócili do Nizzy, skąd Cervi był rodem. Tu Orysiewicz oddał córkę młodszemu towarzyszowi broni, przy czym obaj dzięki pomocy nicejskich krewnych umieścili się w banku. Wszystkim szło nieźle, ale kilka lat temu Cervi zginął w katastrofie kolejowej. Orysiewicz zaś stracił posadę z powodu starości. Odtąd zaczęła się bieda, jedynym bowiem funduszem, z którego musiało żyć troje osób, było sześćset lirów, które rząd włoski wypłacał staremu żołnierzowi. Było to dość, by nie umrzeć, nie dość, by żyć. Obie kobiety zarabiały trochę szyciem lub nauczaniem, lecz lato, gdy życie obumierało w Nizzy i gdy znikąd nie można było dostać zarobku pochłaniało szczupłe ich zapasy. Od dwóch lat stary żołnierz stracił całkiem władze w nogach, często bywał chory, musiał się leczyć, a przez to było z nim gorzej i gorzej.\nŚwirski słuchając tego opowiadania uczynił sobie dwie uwagi: najprzód, że pani Cervi gorzej mówi po polsku od córki. Widocznie staruszek za czasów swej wojaczki nie mógł poświęcić się tak kształceniu córki, jak się później poświęcił kształceniu wnuczki. Ale druga uwaga była dla Świrskiego ważniejsza. Oto pomyślał, że ta wnuczka będąc tak śliczną dziewczyną mogłaby, zwłaszcza w Nizzy, na tym brzegu, na którym przewalały się rokrocznie próżniacze miliony, rozrzucać złoto pełnymi garściami, trzymać powozy, służbę i mieć wybijany atłasem buduar. Tymczasem chodziła w wytartej sukni i za całą ozdobę posiadała wyblakłą lila wstążkę. A więc musiała być jakaś siła, która ją od złego ustrzegła. "Na to - rzekł sobie Świrski - potrzeba dwóch rzeczy: wrodzonej czystej natury i uczciwej tradycji. Nie ma wątpliwości, żem trafił na jedno i drugie".\nI poczęło mu być między tymi ludźmi dobrze. Zauważył też, że w obu kobietach bieda nie zatarła śladów dobrego wychowania i tej pewnej wykwintności, która bije od wewnątrz i wydaje się czymś wrodzonym. I matka, i córka przyjmowały go jak opatrznościowego gościa, a jednak w ich słowach i obejściu znać było większą radość z poznania zacnego człowieka niż z pomocy, jaką przynosił. Może te trzysta franków, które zostawiał matce, uchroniły całą rodzinę od wielu zmartwień i upokorzeń, a jednak odczuwał, że matka i córka jeszcze bardziej wdzięczne mu są za to, że postąpił w swej pracowni jak człowiek z sercem prawym i tkliwym, które zrozumiało dziewczyny boleść, jej wstyd i jej ofiarę. Największą jednak przyjemność uczyniło mu spostrzeżenie, że w nieśmiałości panny Cervi i w jej wdzięcznych spojrzeniach było takie jakieś zakłopotanie, jakie może odczuwać młoda dziewczyna wobec człowieka, względem którego czuje się całą duszą zobowiązana, a który przy tym, wedle wrażenia Świrskiego: "nie wyszedł jeszcze z obiegu". Miał czterdzieści pięć lat i pomimo młodego serca zaczynał chwilami o sobie wątpić, więc lila wstążka i owo spostrzeżenie sprawiły mu prawdziwą uciechę. W końcu począł rozmawiać z nimi z takim poszanowaniem i czujnością, jak z kobietami z najlepszego towarzystwa i widząc, że je tym ujmuje coraz więcej, sam czuł się zadowolony. Na pożegnanie uścisnął obydwom dłonie, a gdy panna Cervi oddała mu uścisk ze spuszczonymi powiekami, ale z całą siłą swej ciepłej, młodej ręki, wyszedł trochę odurzony i z głową tak pełną ślicznej modelki, że woźnica powozu, do którego wsiadł, musiał mu po dwakroć zadawać pytanie, gdzie go ma odwieźć.\nPo drodze myślał nad tym, że jednak nie wypada dorabiać do na wpół odkrytego ciała głowy "panny Marii" i począł w siebie wmawiać, że nawet dla obrazu lepiej będzie, gdy na pierś śpiącej dziewczyny rzuci jaką lekką draperię.\n-Wróciwszy sprowadzę pierwszą lepszą modelkę, przykryję ja i zaraz to przerobię tak, aby jutro zastały rzecz gotową - mówił sobie.\nPo czym przyszło mu do głowy, że jednak takiej modelki, jak panna Cervi, nie będzie mógł wynająć na stałe, by ją wozić z sobą - i na tę myśl ogarnął go żal.\nAle tymczasem powóz stanął przed pracownią. Świrski zapłacił i wysiadł.\n-Depesza dla pana! - rzekł mu w bramie odźwierny.\nA malarz zbudził się jak ze snu.\n-Aha! - rzekł - dobrze! dawaj!\nI wziąwszy depeszę z rąk stróża otworzył ją niecierpliwie.\n"Kresowicz zastrzelił się przed godziną, przybywaj.


Podpisano umowę na drugi etap budowy tramwaju na Popowice » Radio Gra Wrocław - Moje Miasto Moje Radio • Wrocław 95,1 FM\nData: 1 października 2020 / 06:50 Facebook\nInformuje Jacek Sutryk, Prezydent Wrocławia. Decyzje w sprawie linii, które miałyby jeździć trasą na Popowicach zostaną podjęte po konsultacjach społecznych.\nObecnie trwa jeszcze pierwszy etap prac, a drugi rozpocznie się w ciągu 3 tygodni…\nInformuje Michał Kulicki, jeden z kierowników projektu z Wrocławskich Inwestycji. Prowadzone są również prace przy przebudowie wiaduktu kolejowego przy ul. Długiej. Dzięki nim tramwaje, samochody i rowerzyści komfortowo przejadą pod tym obiektem.\nMówi Błażej Machowicz, kierownik robót – ProTra Building.\nNajwiększym wyzwaniem dla wykonawcy będą pracę w obrębie skrzyżowania na ul. Milenijnej….\nRównoległa nitka biegnie przy ul. Legnickiej, jednak ta inwestycja ułatwi dojazd np. mieszkańcom Szczepina czy Popowic.\nInformuje Jacek Sutryk, Prezydent Wrocławia. W ramach inwestycji przebudowane zostaną też instalacje podziemne m.in. sieć wodociągową, MKT czy energetyczna, wybudowana zostanie stacja prostownikowa „Szczepin” i zmodernowana stacja prostownikowa „Milenijna”. Tramwaj na Popowice na obecną chwilę kosztuje ponad 222 mln zł. Inwestycja jest dofinansowana przez Unię Europejską kwotą blisko 75 mln dla zakresu Gminy Wrocław. Zakończenie budowy jest planowane w 2022 roku.


Prezes PSL: Nie ma w Europie tak podzielonego państwa jak Polska - RMF 24\nPrezes PSL: Nie ma w Europie tak podzielonego państwa jak Polska\nNiedziela, 7 października 2018 (13:35)\nTrzeba zjednoczyć Polskę i przywrócić normalność, przywrócić normalne relacje między sąsiadami i w rodzinie - apelował lider PSL Władysław Kosiniak-Kamysz podczas niedzielnego wiecu, który odbył się w zagrodzie Wincentego Witosa w małopolskich Wierzchosławicach.\nNie ma dziś na pewno w Europie tak podzielonego państwa, które ma tak wiele niestety problemów wewnętrznych wynikających z tego, że ideologia nienawiści, zawiści i zazdrości, reprezentowana przez "grupę rekonstrukcyjną sanacji" pod nazwą PiS dzieli i niszczy Polskę - mówił prezes Polskiego Stronnictwa Ludowego.\nTu chodzi o Polskę, a nie tylko o wybory samorządowe, to jest sprawa znacznie poważniejsza - podkreślił Kosiniak-Kamysz i zaakcentował, że zadaniem ruchu ludowego było zawsze "iść pod prąd, iść do góry, ale nie płynąć z prądem, bo tak jest łatwiej".\nNie wolno się poddać tym, którzy niszczą wspólnotę narodową, bo jest ona gwarantem bezpieczeństwa. My ideom państwa demokratycznego, państwa samorządowego, a przez to sprawiedliwego jesteśmy wierni do końca (...). To nas też odróżnia od dzisiaj rządzących - oni mają swoje ideologie, a my mamy swoje idee. Oni mają ideologię nienawiści, zawiści i zazdrości, a my mamy idee braterstwa, współpracy i samorządności. Idee a nie ideologie - podkreślił prezes PSL.\nDom Wincentego Witosa w Wierzchosławicach - zaznaczył Kosiniak-Kamysz - jest dla prawdziwych ludowców miejscem szczególnym, niezwykłym, stanowiącym inspirację, motyw przewodni do działania. Stanowi o naszej historii, tradycji, ale jest też wektorem na przyszłość - zaznaczył.\nNewsKaczyński mówi o budowaniu "polskiej Bawarii" na Podkarpaciu