Sonety (Shakespeare, 1913)/całość - Wikiźródła, wolna biblioteka\nSonety (Shakespeare, 1913)/całość\nSonety - całośćSonety Shakespeare'a 1913.djvu/5\nDRUK W. L. ANCZYCA I SP. W KRAKOWIE.\nPrzedmowę pisać zamierzałem prozą;\nLecz wiosną siła tłomaczyłem wierszy,\nPrzeto mnie rymy same teraz wiozą:\nWiersz będzie szczerszy.\nLosu przewidzieć nie sposób kolei:\nChoć być czytanym nie roszczę nadziei,\nKto po angielsku Szekspira nie czyta,\nO mnie zapyta.\n»Czy przekład wierny?« zapewne zagadnie,\nA sam pytania nie rozwiąże snadnie,\nBo sam nie może zagłębiać się wcale\nWypada, przeto, rzec coś o metodzie.\nCo mnie jest przykrem, bo Bergson jest w modzie\nI każdy mówi coś o intuicyi,\nNawet w Galicyi.\nAlbo powiedzą: »Cóż za dusza harda!\nCudzych rozumów niechętnie pożycza«.\nWiedzcie, zaglądam: w Lindego, Standarda\nI w Karłowicza.\nLecz nie czytałem komentarzy żadnych,\nOd dzieł się strzegłem erudytów zdradnych,\nBo kiedy widzę gmach hipotez kruchy,\nNie mam otuchy.\nSądzę, że Szekspir wieczyście jest żywym:\nNiech mnie obejmie skrzydłem miłościwym,\nNiech Szekspir, który prawdą swoją włada\nSam odo mnie gada.\nKiedy nie umiem rozwiązać rebusów,\nCudzych przekładów nie pożądam brusów,\nLecz wolę złożyć u Szekspira nogi\nZa to tak pełnił duszę moją całą\nI tak promieniał wiecznie żywą chwałą,\nŻem myślał czasem: już umieram sobie,\nJuż jestem w grobie.\nA nieśmiertelne części mej istoty\nBiorą na siebie kształt Szekspira cnoty;\nWielka myśl jego chyba ze mnie tryska,\nTak mnie jest blizka.\nI nic mojego już mnie nie obchodzi,\nLecz w serce samo boleśnie ugodzi,\nGdy Szekspir wielki pije kielich wzgardy\nGdym losu przeszedł okrutne koleje,\nGdym poznał snadnie, iż wszystko niszczeje,\nI mnie się zjawił druh spowity w blaski,\nMąż pełen łaski.\nWalczyłem mężnie przez wszystkie sonety,\nAby przed Śmiercią dobiegnąć do mety,\nBy wieki przetrwał wiecznie jasnym duchem,\nKtóry był druhem.\nMyślałem czasem: jeśli prądem płyną\nDuch, myśl Szekspira duszy mej głębiną,\nTo poprzez polskie słowa i obrazy\nSpłyną bez skazy.\nKtoś powie może: »Tłomacz nie bogaty,\nA dotknął tego, który objął światy;\nLub mowie mojej zarzuci purysta,\nŻe nie dość czysta.\nCzemuż języka nie ma naród w pieczy?\nChoć praw do niego nikt tu nie zaprzeczy.\nNie skąpią w ósmej rzeszy młodzi wiernej\nW klasie belfr czyta nutę romantyczną,\nLecz każe w domu czytać powieść śliczną:\nZychów, Reymontów, wieszcza z Ludzimierza,\nChociaż ich myśli nader cenię twórcze,\nWiem, że gdy cisnę pierwsze lepsze kurczę\nNa bystre wody, to biedne opadnie\nW mieliznę snadnie.\nMuza klasyczna najlepszą jest matką;\nChoć młodych straszy iż jest nazbyt gładką,\nLecz i dziecięciu poda pokarm zdrowy\nI miód wymowy.\nLecz, nieuczony, nie myślałem o tym,\nAby sonety przenieść rymem złotym\nW język nasz prawy i takie ryć zgłoski\nDziś choć słowników poczet tomów mnogi,\nTo wiedzcie jednak: język nasz ubogi,\nBo wciąż te same słowa się powtarza,\nJuż biurokracya nie mówi lecz ziewa.\nA któż cną myślą tak serce zagrzewa,\nBy w serca drugich uderzył jak grotem\nZłotych słów lotem?\nPrzeto mnie ciężkie opadły kłopoty,\nJak Szekspirowskiej nie przedrzeźniać cnoty.\nChodziłem słuchać, czy nie zabrzmi z wioski\nChodziłem łąką i strumienia brzegiem,\nTłomaczyć, nawet, uczyłem się w lesie;\nMyśleć musiałem nad żywota biegiem,\nLub o procesie.\nGdym duszę świata nasycił obrazem,\nTo Wujek ruszył niepamięci głazem,\nLub echo jakiejś zapomnianej pieśni,\nPotym już same płynęły sonety.\nChoć żadnej może nie mają zalety,\nPókim przekładał, słońce mi świeciło\nJasno i miło.\nJeśli mój przekład razi czytelnika,\nTo miast w ostrego bawić się krytyka,\nNiech pisze, nie chcąc języka zagłady,\nDo Szkolnej Rady.\nS.... 4. VI. 1913 r.\nOd pięknych istot żądamy mnożenia,\nBy róża krasy nie wygasła słodka;\nLecz kiedy rodzic schyli się do cienia,\nPamięć latorośl przechowała wiotka.\nTy w dal nie patrzysz okiem Twoim jasnym:\nW płomieniu swoim sam spalasz się żartwą;\nNazbyt okrutnym jesteś wrogiem własnym,\nObfitość darów w pustkę zmieniasz martwą.\nWesela wiosny jesteś teraz posłem\nI ziemi jesteś najświeższą ozdobą;\nLecz bujne pędy łamiesz Śmierci wiosłem\nI sknerstwem ziemię okrywasz żałobą.\nNie łącz się chłopcze, z śmierci spustoszeniem\nI światu oddaj, co świata jest mieniem.\nGdy zim czterdzieści osaczy Twe skronie,\nBruzdami ryjąc gładkie Twoje czoło,\nMłodości krasa, co dziś świetnie płonie,\nZwiędnie jak wyschłe, niecenione zioło.\n»Gdzież piękność taisz?« ktoś Ciebie zagadnie,\n»Gdzie skarby wiosen pożądliwych skryte?«\nJeśli odpowiesz: »W Twych oczach odbite«,\nTwą próżną chwałą zawstydzisz się snadnie.\nLepiej bym chwalił piękności użytek\nGdybyś mógł odrzec: »To dziecię nadobne,\nTo mój obrońca i cały dobytek,\nGdyż blaskiem moim, w spadku wziętym, zdobne«.\nWówczas wiersz dziecka natchniony urodą,\nGdy krew Twa zziębnie, śpiewałby ją młodą.\nPatrz w Twe zwierciadło, mów odbitej twarzy:\n»Już czas utworzyć obraz bardziej trwały«.\nJeśli wnet nie dasz Twojej kopii świeżej,\nNiewiasty skrzywdzisz, świat oszukasz cały.\nBo gdzież jest piękna, której łono twarde\nOraniem wzgardzi Twojego włodarstwa?\nLub ród gaszące czym szaleństwo harde?\nNasyci trumnę życia jego pastwa,\nTyś matki Twojej zwierciadłem i matka\nW Tobie młodości odnajduje kwietnie.\nTak, mimo zmarszczki, Twoje złote latka\nW dziecięciu ujrzysz: znów zabłysną świetnie.\nLecz, jeśli życiem nie stworzysz pamiątki,\nJakież zostawisz i Twój obraz szczątki?\nŚliczności płocha! czemu sam dla siebie\nRozrzutnie trwonisz piękności legata?\nNatury władza nie daje, użycza;\nWolnej od wolnych należna zapłata.\nWięc, piękny sknero, czemu dać zazdrościsz\nBogactw, byś darzył, danych Ci bez liku?\nJakież do skarbów prawa sobie rościsz?\nŻyć z nich nie umiesz, zły dożywotniku!\nI cóż trwałego samolubstwo wskóra?\nSam się oszukasz o Twe miłe życie.\nGdy do odejścia wezwie Cię natura,\nKogóż dziedzicem zostawisz na świecie?\nGdyż nieużyta legnie z Tobą w trumnie\nPiękność, co woli strzec mogła rozumnie.\nI piękność zniszczą, gdzie jej blaski lśniły.\nSok skrzepnie w mrozie, zginą wdzięczne listki\nToby piękności stała się utrata,\nNie dozwól zimy dłoni rozbójniczej\nZohydzić lata, nim treść Twą przechowa\nNaczynie wierne; złóż na dobrej pieczy\nSkarb Twej urody, póki jeszcze zdrowa.\nNic ten obyczaj nie ma lichwiarskiego\nI nie obciąża dłużników sromotnie:\nDla siebie zrodzisz Twoje alter ego,\nDziesięćkroć szczęsny, jeśli dziesięćkrotnie!\nDziesięciu synów dziesięć wnucząt spłodzi\nI tak Cię każdy dziesięć wznowi razy.\nA gdy odejdziesz, śmierć Ci nie zaszkodzi:\nZostawisz swoje żyjące obrazy.\nZbądź samowoli; nadto jesteś gładkiem,\nBy śmierć Twym darzyć i robactwo spadkiem.\nPatrz, gdy na wschodzie wdzięczne światło wznosi\nPłonącą głowę, wszelki byt, co żywie,\nTen widok nowy hołdem winnym głosi,\nSpojrzeniem służy chwale sprawiedliwie.\nA gdy na strome niebios wzgórze wstąpi,\nMłodości krzepkiej zda się być obrazem;\nI wzrok śmiertelny chwalby mu nie skąpi,\nZ pielgrzymką złotą wiernie bieży razem.\nLecz gdy z zenitu znużone opadnie,\nOd dnia się chyli, jak starców wiek ślizki,\nWątpiące oczy odwrócą się snadnie\nI już nie patrzą na bieg słońca nizki.\nW Twych lat południe stracisz Twoje mienie,\nSyna nie mając pójdziesz w zapomnienie.\nGłos Twój muzyką — muzyka Cię smuci;\nChoć radość każda kocha się w radości,\nSłodycz z słodyczą nigdy się nie kłóci.\nJak lubić możesz to, co Ciebie złości?\nSkoro harmonii dobrze zgrane dźwięki,\nZłączone zgodnie, drażnią Twoje ucho.\nWszak serce Twoje słodką poją skruchą,\nIż samotnością niszczysz Twoje wdzięki.\nZważ, struna mężem struny jest w kolei,\nUderza w drugą wzajemnym porządkiem;\nPodobne panu, matce, ich nadziei,\nBrzmią zjednoczone jednym śpiewem słodkiem.\nSłyszysz pieśń bez słów, jedną chociaż mnogą?\n»W nicość obrócisz Twą samotność srogą«.\nCzy wdowie jednej chcesz szczędzić żałości,\nIż trawisz siebie w życia samotności?\nJeśli odejdziesz bez potomstwa chwały,\nSamotną żoną świat zostanie cały.\nŚwiat będzie wdową i wypłacze żale,\nŻeś kształtu Twego nie zostawił w świecie,\nGdy zwykła wdowa wspomnieć może stale\nMałżonka postać, gdy spojrzy w swe dziecię.\nKiedy rozrzutnik trwoni swoje mienie,\nSkarb zmienia pana, lecz świat jeszcze cieszy,\nLecz szkodą wieczną piękności niszczenie\nI marnotrawca zgubą piękna grzeszy.\nBliźnich swych kochać może jedno zwodnie,\nKto sam na sobie takie spełnia zbrodnie.\nZaprawdę nie mów, iż miłujesz kogo;\nSamego siebie nie masz w dobrej pieczy.\nMów, że posiadłeś ludzi miłość błogą,\nLecz jej nie dajesz: nikt Ci nie zaprzeczy.\nBo tak nienawiść sercem Twoim włada,\nŻe sam nad swoją przemyśliwasz zgubą;\nMiłą Ci domu pięknego zagłada,\nKtórego świetność winna być Twą chlubą.\nO zmień Twe myśli, abym zmienił zdanie!\nCzyż złość od dobra milsze ma mieszkanie?\nBądź jak Twa postać wdzięczna i łaskawa,\nLub choć sam sobie słuszne przyznaj prawa.\nPrzez miłość dla mnie, stwórz drugiego siebie,\nBy blask Twój świecił, gdy śmierć Cię pogrzebie.\nGdy dzień Twój zblednie, rosnąć będziesz w świcie,\nW dziecięciu Twoim, poranku nie rzucisz.\nJeśli krwi młodej młodo dawasz życie,\nTo lat dojrzałość w młodość znów obrócisz,\nW tym mądrość leży, piękność i mnożenie\nLub szał Ci grozi lub wieku skażenie.\nGdyby Twój upór uporem był świata,\nLudzkość niedługie czekałyby lata.\nCi którym wdzięków i zalet nie dano,\nNiech bezpotomni umierają skrycie.\nBogate dała natura Ci wiano,\nHojnych jej darów strzeż pieczołowicie.\nPieczęcią Ciebie natura nazywa:\nMasz odbić siebie, póki pieczęć żywa.\nGdy słyszę dzwonów czas liczące głosy,\nPrzed nocą straszną gdy dzień chrobry klęka,\nGdy fiołka gaśnie nadobna wiosenka,\nA wiek ubiela srebrem krucze włosy,\nGdy z drzew wyniosłych opadają liście,\nPastuszej trzody niedawne ochrony,\nZieleni letniej gdy w stos rzucą kiście,\nGdzie chrzęszczą szklanie, aż je zgryzą szrony:\nO gładkość Twoją, miły się kłopocę;\nBo czas Cię pojmie jak zdobycz żałosną:\nCzary i krasy tracą swoje moce\nI gasną w miarę, jak w krąg drudzy rosną.\nI nic od Czasu kośby Cię nie zbawi,\nLecz Twe potomstwo Czas butny zniesławi.\nGdybyś był sobą! ale, o mój luby,\nPosiadasz siebie w ziemskim jedno bycie.\nOd ostatecznej zachowaj się zguby\nI oddaj komuś wdzięczne Twe odbicie.\nTak aby pięknoścpiękność, którą dzierżysz w lennie\nNie była wziętą; i abyś po skonie\nZnowu był sobą; abyś nieodmiennie\nOdżywał luby w lubych dziatek łonie.\nBo któż zezwala paść pięknym domostwom,\nKtóre zachowa skrzętność w dawnej chwale,\nPrzed dni zimowych burz i ulew chłostą\nI w śmierci wiecznym mroźnych pustek szale?\nMąż marnotrawny. Wszak miałeś rodzica,\nOjcowstwo Twoje niech syna zaszczyca.\nZ gwiazd wiedzy czerpać wcale nie mam woli,\nChoć astronomii znam arkan dostojny.\nNie przepowiadam złej lub dobrej doli,\nOgnia, powietrza, głodu albo wojny.\nMinut nie umiem odgadnąć przyszłości\nI wskazać każdej: deszcz, wicher lub burzę,\nAni też w niebie szukam wiadomości,\nCzy są szczęśliwi możni ludów stróże.\nLecz z oczu Twoich sądy moje płyną\nW tych gwiazdach stałych czytam wyrok błogi:\n»Prawda i piękno na wieki zasłyną\nGdy oddasz światu żniwa Twego stogi«.\nAlbo też czytam Twoich oczu zdradą:\n»Skon Twój jest Prawdy i Piękna zagładą«.\nWszelki byt zmienny, co widzę w krąg siebie,\nJest doskonałym jedno oka mgnienie.\nTa wielka scena złudne daje cienie,\nO których gwiazdy tajnie szepcą w niebie.\nI ludzi widzę, gdy jak zioła rosną;\nPieści ich niebo i zgina koleją,\nW młodości szumią, w zenicie maleją\nI dzielne losy w noc grzebią żałosną.\nI myśl nad bytu niestałą naturą\nTwą hożą młodość stawia przed oczyma;\nBo Czas niszczyciel z Ruiną się zżyma,\nChcąc dzień Twój młody w noc zmienić ponurą.\nLecz w wojnie z Czasem, z miłości dla Ciebie,\nNa nowo szczepię, co on chytrze grzebie.\nLecz potężniejszą przecz nie walczysz mocą\nZ Tyranem Krwawym, co czasem się zowie?\nPrzecz się nie bronisz skuteczniej przed nocą,\nNiż ja Cię bronię w pustym moim słowie?\nJesteś na godzin najweselszych szczycie,\nSiła dziewiczych ogrodów przecudnych\nChętnie przechowa żywe Twoje kwiecie,\nOd konterfektów lepsze stokroć złudnych.\nŻycie naprawia, życia smutne psoty.\nPędzel lub pióro daremnie się trudzi\nSkreślić Twą gładkość, duszy Twojej cnoty;\nAle żyć możesz żywym w oczach ludzi.\nNic nie uchroni pewniej Cię od zguby,\nNiż gdy utrwali własny Cię kunszt luby.\nI któż w przyszłości obdarzy mnie wiarą,\nJeśli pieśń będzie chwałą Twoją dumna?\nChociaż Bóg widzi, dziś jest jako trumna,\nI cnotę Twoją skąpą płaci miarą.\nGdybym opisał oczu Twych cud żywy,\nI wdzięki Twoje zliczył w mej powieści,\nPrzyszłość by rzekła: »Ten wieszcz był kłamliwy,\nBo ziemskich twarzy niebo tak nie pieści«.\nI mój rękopis, gdy pożółknie wiekiem,\nJak starców mowa, zda się kłamstwa stekiem.\nSzałem się wieszcza zdadzą Twe zalety,\nNadętym rymem starego poety.\nLecz gdyby wówczas żyło Twoje dziecie,\nW nim i w mym wierszu dwakroć żyłbyś w świecie.\nDo letniej doby przyrównać Cię błogiej?\nJak wdzięków Twoich strzyma porównanie?\nMajowym kwieciem wstrząsa wicher srogi,\nA letnie wczasy krótkie mają trwanie.\nWnet niebios oko skwarem nas uracza,\nKrąg jego złoty nieraz zaćmią chmury,\nI każda śliczność od śliczności zbacza,\nBiegiem przypadku lub zmiennej natury.\nLecz lato Twoje kwitnąć będzie wiecznie,\nI też nie stracisz skarbu Twojej krasy,\nI cienie śmierci ominiesz przespiecznie,\nGdy wieczną drogą pełne zmierzysz czasy,\nPóty tchu ludziom, póty oczom wzroku,\nWiersz mój żyć będzie, Tobie sporząc roku.\nŁam lwie pazury, Czasie zniszczeń chciwy,\nKaż ziemi pożreć wdzięczne swoje płody,\nI kły tygrysie wyrwij z paszczy żywej;\nNiech w krwi swej spłonie Fenix wiecznie młody.\nI ślij na ziemię klęski lub słodycze;\nI niszczyć możesz, Czasie chyżonogi,\nŚwiat ten i świata rozkosze zwodnicze;\nLecz Ci zabraniam jednej zbrodni srogiej:\nGodziny rylcem nie żłób miłej skroni,\nNie kreśl bruzd na niej piórem starożytnym.\nOmiń miłego w Twej wiecznej pogoni,\nPrzyszłości wzorem zachowaj go świetnym.\nLecz choć Twa wściekłość, Czasie, się rozsroży,\nW wierszu żyć będzie miły zawżdy hoży.\nNatury dziełem niewieście Twe lica,\nWładzco-władczyni mojej namiętności!\nW piersi Twej tkliwe niewiast serce gości,\nLecz nie podlegasz zmianom jak zwodnica.\nJaśniejsze oko i fałszem nie mami,\nLecz złoci przedmiot, na który spogląda.\nTyś mąż w pozorze, władasz pozorami,\nRwiesz mężów oczy, niewiast duszę dziwisz.\nI na niewiastę byłeś zamierzony,\nZanim Cię tworząc natura rozrzutnie,\nZbytkiem mi Ciebie wydarła okrutnie.\nTak jej hojnością nie jam obdarzony.\nGdy z skarbów Twoich niewiastom pożytek,\nDaj mi Twą miłość, im miłości zbytek.\nMuzy nie myślę za wzór wybrać sobie,\nCo malowaną pięknością natchniona,\nNiebios używa ku rymów ozdobie,\nIż pięknem wszelkim zdobna piękność płona.\nI parzy piękność w porównaniu gładkim\nZ księżycem, słońcem, z mórz i ziem skarbami;\nI z wiosny kwieciem, z wszelkim cudem rzadkim,\nKtóre pod niebios chroni się stropami.\nZwólcie mnie pisać; jak kocham: z prostotą;\nA potym wierzcie, iż gładszym mój miły\nNiż kto bądź w świecie, choć nie lśni jak złoto,\nJak nocnych niebios pochodnie świeciły,\nNiech mówią, którzy słowa puste lubią,\nZmilknę, bo słowa prawdę szczerą gubią.\nZwierciadło wieku wskazać mi nie zdole,\nPóki młodości jesteś rówieśnikiem.\nLecz kiedy widzę bruzdy na Twym czole,\nTo śmierci wzywam tęsknot pełnym krzykiem\nBo piękność, która płaszczem Cię okrywa,\nW szatę dostojną odziewa mą duszę,\nBo dusza moja w Twej piersi tkwi żywa,\nWięc Twym być zawżdy rówieśnikiem muszę.\nMiej w pieczy dobrej Twoje zdrowie, proszę,\nTak ja dla Ciebie strzegę się od złego,\nOdkąd w mej piersi serce Twoje noszę,\nJak niańka strzeże dziecięcia małego.\nLecz kiedy w Tobie serce moje skona,\nZwrotu nie żądaj serca z mego łona.\nNiewprawny aktor, gdy na scenę wchodzi,\nW strachu zapomni roli, którą umie.\nDrapieżna bestya za bary się wodzi\nZ wściekłością własną i tym siłę tłumi.\nDrżąc, abyś nie dał słowom moim wiary,\nSłów zapominam obrzędu kochania,\nMiłości siła z miłości się słania,\nMiłości ciężą miłości ciężary.\nZwól księgom moim być piersi wymową,\nNagrody mojej przepowiednią cichą:\nO miłość wołam — ksiąg pisane słowo\nWołania mego opowieścią lichą.\nPrzez miłość niemą, czytaj, co jest rytem,\nBo wzrokiem słyszeć miłości jest sprytem.\nMalarza sztuką oko me swywoli:\nTwój obraz śliczny w sercu kładzie wiernie,\nCiało jest ramą, którą go niewoli,\nA perspektywy używa misternie.\nBo malujące przejrzeć musisz ślepie,\nBy zgadnąć, gdzie Twe odbicie zmieszczone:\nCicho spoczęło w piersi mojej sklepie,\nA okna sklepu Twym wzrokiem oszklone,\nZważ, oczom oczy jak służą wzajemnie:\nMoje Twą postać drogą nakreśliły,\nPrzez okna Twoich, w piersi mojej ciemnię,\nZagląda słońce i blask sieje miły.\nAle kunszt taki nie jest oczom zwykły,\nNie znają serca i kształt kreślą nikły.\nNiechaj tych, czyja gwiazda jest łaskawa,\nNadyma tytuł i publiczna sława.\nFortuna takich tryumfów mnie wzbrania;\nZysku nie patrzę, gdzie cześć serce skłania.\nJak słońce płatki roztula stokroci,\nTak ulubieńców blask książęcy złoci;\nLecz się wyrzekli dumy swojej całej:\nGdy pan się zmarszczy, gasną sługi chwały.\nMężny wojownik, bitwami wsławiony,\nZwycięstw tysiącem, gdy raz jest pobity,\nZ ksiąg jest zaszczytnych cale wykreślony,\nI zapomniany trudów plon obfity.\nSzczęśliwy los mój: kocham i kochany,\nStrącić nie mogę, nie strącą mnie zmiany.\nPanie miłości, którego zasługi\nPowinność moją w hołd związały lenny,\nPiszę, nie dowcip okazać piśmienny\nLecz by Ci płacić powinności długi.\nPowinność wielką, mój dowcip zbyt mały,\nSłów nie znajdując, przedstawi niegodnie;\nLecz dufam, znając Twój umysł wspaniały,\nŻe ją, choć nagą przyjmiesz niezawodnie.\nJeśli, wiodącą losów mych koleje,\nGwiazda łaskawie wejrzy na me błędy,\nMiłość obdartą w złotogłów odzieje,\nZasłużę sobie na Twe słodkie względy;\nMiłością k’Tobie ośmielę się puszyć,\nDotychmiast muszę w skrytości się kruszyć.\nPracą strudzony, śpieszę legnąć w łoże,\nJak w przystań członki znużone rzeźwiącą,\nLecz w głowie mojej wnet wszczynam podróże,\nChoć ciałem spocznę, duch biegnie w dal rwącą.\nBo myśli moje (choć jestem daleki)\nKu Tobie bieżą pielgrzymką strzelistą;\nSzeroko senne roztworzą powieki,\nJak ślepiec patrzę w ciemność przepaścistą.\nJedno wzrok twórczy mojej wyobraźni\nTwój obraz rzuca oślepłemu oku,\nKlejnot błyszczący w strasznej nocy mroku,\nKtóry noc piękni, odnawia i jaśni.\nTak ciało we dnie, w ciemnej nocy dusza,\nDla mnie, wskróś Ciebie, wiecznie się porusza.\nCiała i duszy, jak zaznam spokoju?\nAni w dzień spocznę, ani nocnym cieniem.\nNoc nie ochładza dziennych trudów znoju,\nLecz dzień jest nocy, a noc dnia brzemieniem.\nI choć dzień nocy, a noc dnia jest wrogiem,\nTo zgodnie jeden z drugą mnie udręcza,\nDzień dręczy trudem, noc szyderstwem srogiem,\nZe trud od Ciebie coraz mnie odstręcza.\nDniowi pochlebiam, żeś jak dzień jest blady,\nŻe łaską piękna jaśnisz dżdżyste pory:\nA nocy znowu rozpowiadam śniadej,\nŻe miasto gwiazdy wyzłacasz wieczory.\nLecz dzień się za dniem coraz smętniej wlecze,\nA noc za nocą bólu ostrzy miecze.\nKiedy w niełasce Fortuny i ludzi,\nSam jeden płaczę stan wyrzutka smutny,\nA jęk daremnie głuche nieba budzi,\nI widzę siebie i klnę los okrutny,\nŻyczę być mężem bogatszym w nadzieje,\nW przyjaźni, wdzięku cne uposażenie,\nZ inszymi życia mieniałbym koleje,\nNajmniej mię cieszy własne moje mienie.\nGdy tonąc w myślach, sobą prawie gardzę,\nMyśl wspomni Ciebie: jak o rannym świcie,\nOd ciemnej ziemi skowronek odlata,\nTak nędza moja hymn śpiewa w błękicie.\nTwa słodka miłość taka jest bogata,\nŻe wzgardzam dla niej stanem królów świata.\nGdy w słodkich, cichych myśli ukojeniu,\nMinioną przeszłość roztrząsam w wspomnieniu,\nWzdycham, iż płonne były walki trudne,\nŁzą dawną płaczę straty czasu żmudne.\nOd łez odwykły, mam łez pełne oczy,\nDla druhów skrytych wiecznej nocy cieniem.\nMiłości blizna znów krwią świeżą broczy.\nI dawne mary znów żegnam westchnieniem.\nI płakać mogę nad smętkiem przyszłości,\nI od żałości stąpać do żałości,\nI płakać straty jeszcze nie stracone,\nI łez haracze płacić wypłacone.\nGdy wspomnę Ciebie, przyjacielu miły,\nZwrócone straty, a bóle się śniły.\nWszystkie w Twej piersi serca zamieszkały,\nO których śmierci tęskność niosła wieści.\nTam panią miłość: przez cud doskonały,\nZmarłych przyjaciół w piersi Twojej mieści.\nAch, łzę niejedną, świętą i stroskaną\nPowinna miłość wydarła mnie z oczu,\nJako dług śmierci; lecz śmierć tylko zmianą,\nBo zmarłych widzę w duszy Twej przeźroczu.\nTy jesteś grobem, gdzie śni miłość żywa,\nWawrzynem kryta wszystkich zgasłych druhów;\nTo, co im dałem, na Ciebie się zlewa,\nDziedzictwem Twoim skarby wielu duchów.\nW Tobie przyjaciół sycę się obrazem,\nTyś wszystkim dla mnie, wszystko masz zarazem.\nJeżeli pełność dni moich przeżyjesz,\nGdy śmierć łotrowska kości skryje prochem,\nI jeśli trafem, wśród śmieci, odkryjesz\nProstacze rymy tego, co był druhem,\nDo czasu Twego przyrównaj polorów,\nI choćby każde zwyższało je pióro,\nGwoli miłości, nie pal mych utworów,\nChociaż szczęśliwsi przerosną mnie z górą.\nPoświęć mnie, proszę, wspomnienie łaskawe:\n»Gdyby z postępem wzrosła Muza druha,\nPrzez miłość w świetną ująłby oprawę,\nZ lepszemi zrównał płody swego ducha.\nUmarł; poetów lepsze są dziś wzory\nLecz jego czytam przez miłość utwory«.\nRanek niejeden widziałem nad ziemią\nSzczyty pieszczący królewskim wejrzeniem,\nZieleń łąk złotym całował promieniem,\nWyzłacał strugi niebiańską alchemią.\nDozwolił później chmurom napastniczym\nSzarą mgłą zakryć nieba chwałę złotą,\nI zatajony przed świata tęsknotą,\nNa zachód dążył z zaćmionym obliczem.\nTak wczesnym rankiem i mnie słońce moje\nPrzepychów świetnych lało w oczy zdroje.\nGodzinę jedną moim było ono\nWnet się okryło chmur nizkich zasłoną.\nLecz miłość moja go nie lekcej waży\nI plam nie szuka w ziemi-słońca twarzy.\nPrzecz obiecałeś jasny dzień pogody\nI ruszyć dałeś w podróż bez ochrony?\nBurza mnie naszła mętnej pełna wody,\nTwą cnotę skryły chmur podłych zasłony.\nChoć chmury Twoją rozproszyłeś pieczą,\nBy deszcz osuszyć na zbolałej twarzy\nWin nie zgładziłeś. Któż ceni lekarzy,\nCo ranę lecząc, niedoli nie leczą?\nŻałości mojej wstyd Twój nie jest lekiem.\nChociaż się kajasz, nie zgładzisz urazy:\nŻal krzywdziciela obrońcą dalekim\nTemu, co zgięty pod krzyżem obrazy.\nAle łza, którą miłość Twoja płacze,\nJest perłą drogą i spłaci haracze.\nNie martw się dłużej Twymi uczynkami:\nRóż znamy ciernie, źródeł srebrnych błota,\nKsiężyc i słońce wszak zaćmienie plami,\nRak pączek słodki pleśnią swą omota;\nLudzie są grzeszni, ja w tej chwili błądzę,\nMym porównaniem na grzech Twój zezwalam:\nSam się znieprawię, gdy Cię tym ocalam.\nGrzech Twój tłomacząc, zbyt go ważnym sądzę.\n(O grzech Twych zmysłów trącam mimochodem)\nWszak Twój obrońca Twoim jest powodem.\nSam z sobą wszczynam prawny spór mozolny,\nBo gniew i miłość toczą we mnie wojny.\nZłodzieju miły, sam Ci w pomoc ruszę,\nChociaż mi kradniesz bez litości duszę.\nDozwól mi wyznać: życie nasze dwoje,\nChoć miłość nasza jedna nierozdzielnie;\nNiech plamy wszystkie będą tylko moje,\nBez Twej pomocy poniosę je czelnie.\nMiłości nasze jedne w powinności,\nLecz losów różnych dzielą nas zatoki;\nChoć dusz ku sobie nie przerwą skłonności,\nTo godzin miłych kradną nam potoki.\nNie zawsze druhem mogę Ciebie wyznać,\nAby win moich wstydem Cię nie spłonić.\nW tłumie czcią Twoją nie możesz mnie uznać,\nBy czci Imienia Twego nie uronić.\nI nie czyń tego: tak Ciebie miłuję,\nŻe sławy Twojej, jak własnej pilnuję.\nJak starzec dzieckiem raduje się dzielnym\nGdy czyny mężne wypełnia z ochotą,\nTak ja, kulawy losu ciosem celnym,\nCieszę się Twoją i prawdą i cnotą.\nA choćby piękność, ród, dowcip i mienie,\nZalety wszystkie i przymiotów stosy,\nTwoje mnożyły cne uposażenie,\nMiłość dorzucę w bogactw Twoich trzosy.\nAnim już chromy, ubogi, wzgardzony,\nCień Twego szczęścia syci dobrotliwie,\nZ Twej obfitości jestem nasycony,\nI cząstką drobną chwały Twojej żywię.\nŚród dóbr Ci dobra najlepszego życzę;\nŻyczenie prawdą — więc się szczęsnym liczę.\nInnego Muza nie szuka natchnienia,\nPóki Ty żyjesz; istoty Twej wdzięki\nWlewasz w me rymy, a takiego mienia\nNiegodny papier i słów puste dźwięki.\nI wdzięczność Twoja na Ciebie spaść musi,\nJeśli zasłużył wiersz na Twoje łaski:\nPotrafią śpiewać ludzie nawet głusi,\nTemu, co natchnień jasne sieje blaski.\nI lepszą jesteś, Ty, Muzą dziesiątą\nOd dawnych, których wzywali poeci.\nKto Ciebie wzywa, natchnień mocą świętą,\nNiech wiersz zaśpiewa, co nad Czas przeleci!\nJeżeli ujdzie Muza moja zguby,\nTrud będzie moim, Twoje będą chluby.\nO jakoż cnotę wyśpiewam Twą godnie,\nGdy lepszą częścią jesteś moją stale?\nPochwałą własną chwalić się jest zwodnie,\nA chwaląc Ciebie, czyż nie siebie chwalę?\nŻycia naszego, zwól, rozłączyć kolej;\nNiech miłość nasza jedną się nie zowie,\nAbym już odtąd mógł składać dowolej\nHołd Ci należny, w dźwięcznym moim słowie.\nByłobyś męką rozstanie zbyt srogą,\nLecz gorzkie wczasy cną darzysz swobodą,\nMiłosną myślą czas wypełniać błogo,\nMyśli zaprawiać miłości osłodą.\nUczysz, Rozstanie, mnożyć się miłości,\nTu druha sławiąc, który w dali gości.\nMiłości wszystkie bierz moje, mój miły!\nI cóż masz więcej, niźli miałeś wprzódy?\nMiłości wziąłeś teraz jedno złudy,\nMiłości prawe wszystkie Twoje były.\nJeżeli miłość zabrałeś z miłości,\nNie winię Ciebie, iż miłość niewolisz;\nLecz grzeszysz ciężko, jeśli z pustej złości,\nMiłości nie chcąc, z miłością swywolisz.\nZłodzieju wdzięczny, nie pomnę kradzieży;\nChoć mi zabrałeś biedne moje mienie,\nChociaż wie miłość, iż sroższe cierpienie\nZadaje miłość, niż nienawiść zdzierzy.\nSwywolny wdzięku, wszystko Ci przystało:\nWrogiem nie będę, choć zabijesz strzałą.\nTe winy drobne, co grzechem swobody,\nGdy mnie nie pomną serce Twe i oczy,\nDosyć tłomaczą Twój wdzięk i wiek młody:\nJeszcze pokusa tropem Twoim kroczy;\nZ uprzejmych ściągnąć najłatwiej haracze,\nA źle Cię broni piękności osłona.\nJakiż syn niewiast, gdy niewiasta płacze\nW łzach jej nie cieszy, aż łzą go pokona?\nLecz mogłeś moje ominąć domostwo,\nPowściągnąć hożość i młodość zbyt bujną.\nKtóre z swywoli ciągną Cię w łotrostwo,\nGdzie łamać musisz przysięgę podwójną:\nJej, bo ją kusisz wdzięków Twych słodyczą,\nTwoją, bo czyny przyjaźni Twej przeczą.\nŻeś Ty ją posiadł, to nie gorycz cała;\nChoć rzeknąć mogę, żem ją kochał tkliwie,\nNajsroższym bólem, że Ciebie zabrała,\nStratą w miłości, co dotyka żywiej.\nMiłośni zdrajcy, miłość Was tłomaczy:\nWszak Ty ją kochasz za to, że mnie miła,\nIż wszystko moje w miłosnej ma pieczy,\nWięc z druhem moim miłość mą zdradziła.\nGdy Ciebie tracę, zguba zyskiem lubej,\nA gdy ją tracę, druh cieszy się stratą.\nOboje tracę, siebie znajdą zguby.\nMiłość ich krzyża darzy mnie zapłatą.\nSłodkim pochlebstwem smutnej sprawy sedno:\nOna mnie kocha: druh i ja to jedno.\nGdy oczy zawrę, lepiej widzą oczy;\nW dzień patrzeć muszą na świata marności,\nLecz Ciebie widzą w nocnych snów przeźroczy,\nI chociaż ciemne światłem są w ciemności.\nWśród nocnych cieniów cień Twój światła brzaskiem,\nWięc jakąż świetność postać Twa okaże,\nGdy w blaskach dziennych zabłyśniesz Twym blaskiem?\nTwój, ślepym oczom, cień rzuca miraże.\nJakiejby łaski oczy me doznały,\nWidząc Cię żywym w dnia żywego chwale,\nGdy martwą nocą cień niedoskonały,\nPrzeto iż Twój jest, gości w oczach stale.\nPóty Cię niema, wszystkie dnie nocami,\nA noc dniem jasnym, gdy sen Tobą mami.\nGdyby mdłe ciało w myśl zmienić strzelistą,\nPrzebyłbym chyżo wszystkie niebios skłony;\nZ odległych granic, mimo przestrzeń mglistą,\nTam, gdzie Ty jesteś, byłbym przeniesiony.\nPrzeszkodą żadną, choćby stopy tkwiły\nW najodleglejszej od Ciebie krainie;\nNad ląd i morza myśl lotna popłynie\nChyżo jak myśli, gdzie przebywa miły.\nMyśl mnie zabija, że w myśl się nie zmienię,\nBy mknąć za Tobą przez długie przestrzenie.\nW wody i ziemi pogrążon martwocie,\nWolnego czasu wyglądam w tęsknocie.\nNic mnie nie dają pierwiastki niewoli,\nJeno łzy słone, świadectwo niedoli.\nGdyż z Tobą zawsze będą tamtych dwoje:\nPowietrze lotne i ogień przeczysty,\nTo jest myśl moja i pragnienie moje.\nKu Tobie bieżą w pielgrzymce strzelistej\nPierwiastki chyże całej mej istności.\nLecz gdy odejdą w poselstwie miłości,\nZ pierwiastków czterech życie me złożone,\nKu śmierci ciąży, z dwu osierocone.\nI życie moje dopiero uleczy\nPowrót od Ciebie onych chyżych gości,\nKtórzy Twe zdrowie w wiernej mają pieczy,\nI dobre o nim niosą wiadomości.\nCieszę się wówczas; lecz ślę gońce moje,\nI znów popadam w smętnych myśli roje.\nOko me z sercem bój śmiertelny toczy:\nPrawo królestwa każde sobie rości:\nTwój obraz życzą przechowywać oczy,\nA przywileju serce im zazdrości.\nWywodzi serce, żeś w jego już pieczy,\nW skrytce, gdzie oka nie dosięga kryształ.\nAle obrońca wymowie tej przeczy,\nTwierdzi, że obraz do niego Twój przystał.\nRozstrzygnąć mają myśli trybunały;\nLecz myśli wszystkie, to serca klienci.\nWyrokiem myśli tak wypadły działy,\nBy wzrok był sytym, serce miało więcej:\nOka są mieniem czary Twej postaci,\nA miłość Twoja serce moje spłaci.\nOko i serce teraz sprzymierzone;\nWzajemnie sobie świadczą dobrodzieje,\nGdy oko Twego widoku złaknione,\nLub serce straci miłości nadzieję.\nWięc oko Twoim ucztując obrazem,\nZaprasza serce na Piękna bankiety;\nA kiedy serce oka gospodarzem,\nW miłosnych myślach oko znajdzie wety.\nTak mnie obrazem lub miłością wołasz;\nChoć Ciebie niema jesteś w mej osobie\nBoś dalej nie jest, niż myśl wzruszyć zdołasz,\nMyślą mą jestem, a myśl zawżdy w Tobie.\nLub gdy myśl zaśnie, Twój obraz w mym wzroku\nPrzywoła serce do szczęścia potoku.\nJakże ostrożnie każdą część dobytku\nUkryłem, ściany rzucając domostwa,\nAby dla mego została użytku\nStrzeżona wiernie od zbójów łotrostwa.\nLecz, Ty, przy którym śmieciem są klejnoty,\nNajmilszy z drogich, jedna trosko moja,\nPociecho cenna, teraz me zgryzoty,\nPastwą pierwszego padłeś z brzegu zbója!\nNie utaiłem Ciebie w żadne skrzynie,\nPrócz gdzie nie jesteś, choć tam czuję Ciebie,\nW cichym więzieniu piersi mej jedynie,\nGdzie przyjść, skąd odejść, możesz jak do siebie.\nLecz nie uszedłbyś pod zamkiem kradzieży;\nZa klejnot cnota łotrostwu nie zdzierzy.\nJuż się gotuję na czasu koleje,\nGdy braków moich słodycz Twa nie zniesie;\nGdy miłość Twoja, aż tak zubożeje,\nŻe zwrotu skarbów zażąda w procesie;\nNa czas, gdy będziesz omijał mnie z boku\nI nie powitasz słońcem Twego wzroku,\nGdy miłość zmieni istotę swą całą,\nPowagi wdzieje maskę ociężałą;\nNa czas ten dzisiaj mężnie się sposobię:\nW poczuciu zasług ceny bardzo małej,\nRękę podnoszę sam przeciwko sobie,\nByś miał za sobą prawa kodeks cały.\nJeśli mnie rzucisz, słuszna Twoja sprawa,\nGdyż być kochanym wcale nie mam prawa.\nJak ciężko, żmudno wędrówka się wlecze!\nPodróży mojej jakaż jest otucha?\nWytchnienie każde, postój każdy rzecze:\n»Tyle mil Ciebie oddziela od druha«.\nPod smętku mego i żalu brzemieniem,\nPowoli stąpa biedne moje zwierzę,\nJak gdyby jakimś wyczuło natchnieniem,\nŻe jeździec nie dba o gonitwy chyże.\nOstrogą konia nie pobudzę więcej,\nBo kiedy ciosem skórę jego ranię,\nWraz mnie odpowie bolesne stękanie,\nKtóre mnie gorzej, niż cios konia smęci.\nWestchnienie konia przypomni nie mile,\nŻe ból przedemną, a radość jest w tyle.\nTak miłość moja konia powolności\nWybaczy chętnie, gdy w drodze mnie wstrzyma.\nBo pocóż śpieszyć tam, gdzie Ciebie niema?\nPóty nie wrócę, nie trzeba chyżości.\nAle z powrotem nie zdzierży koń nogą,\nBo choćby pędził, nie poleci duchem.\nJadąc na wichrze, bość będą ostrogą,\nW locie skrzydlatym, lotnym wzgardzę ruchem.\nŻaden koń żądzy kroku nie dotrzyma:\nDlatego żądza miłości przeczystej\nCiała nie weźmie w swój pościg ognisty. —\nMiłość przebaczy szkapie, choć się zżyma.\nOd Ciebie odszedł, z uporem, powoli,\nNiechaj, gdy pędzę, kroczy wedle woli.\nJak bogacz jestem, który kluczem może\nRozewrzeć skrzyni skarbów swoich kłodki,\nLecz w skarb nie patrząc o dnia każdej porze,\nNie stępi ostrza przyjemności słodkiej.\nA w roku także nie częste są gody;\nZ rzadka w dni szarych nanizane paśmie,\nLśnią, jak klejnoty najwspanialszej wody,\nI ceny wielkiej w naszyjnika taśmie.\nCzas, co cię więzi, do skrzyni podobny,\nDo szatni stroje kryjącej złociste,\nAby zajaśniał świetniej strój ozdobny,\nW dnia chwalebnego święto uroczyste.\nBądź błogosławion, iż darzysz Twą cnotą\nChwałą, gdy jesteś, gdy brakniesz, tęsknotą.\nCzym Twa istota, z jakiej jesteś gliny,\nŻe cieniów milion wierne służki Twoje?\nWszak każdy miewa jeden cień, jedyny,\nTy jeden tylko cieniów rzucasz roje.\nPiękny Adonis, lecz jego opisy\nTwym konterfektem, jedno mniejszej ceny.\nLśni cud piękności w obliczu Heleny,\nLecz w greckiej tyarze Twoje widzę rysy.\nMówcie o wiośnie i jesiennym żniwie:\nJedna jest cieniem piękna Twego złudnym,\nA jak Ty, drugie darzy szczodrobliwie.\nCiebie poznamy w każdym kształcie cudnym.\nChoć w pięknie wszelkim posiadasz Twe części,\nSercu nic Tobą i nic Cię nie zmieści.\nJakoż piękniejszą piękność się wydaje\nOzdobą słodką, która prawdy mieniem!\nWdzięczną jest róża: wdzięków woń dodaje,\nKtóra jest róży życia słodkim tchnieniem.\nRóże, kryjące zarazy zdradliwe,\nNa oko także zabarwione świetnie;\nTeż ciernie mają; igrają szczęśliwe\nKiedy wietrzyki muskają je letnie.\nLecz dla nich samych krasa próżna płonie:\nSamotnie żyją, więdną bez szacunku,\nBez śladu gasną. Wdzięczna róża wonie\nŚmiercią oddaje światu w upominku.\nChoć zgaśniesz, chłopcze piękny i miły\nPrawdę Twą wiersze już moje streściły.\nMarmur i książąt poświęcone sławie\nPomniki złote, wiersza nie przeżyją;\nLecz świecić będziesz, w mych rymów oprawie,\nJaśniej niż kamień, gdy go czasy zryją.\nBo straszne wojny obalą posągi,\nMurarza dzieła wykopią z posady,\nLecz Marsa miecze, lub wojny pożogi,\nPamiątek Twoich nie sprawią zagłady.\nZ drogi Twej zemkną wrogów zapomnienia,\nMimo śmierć przejdziesz; i Twa chwała zdole\nPodziwem krzepić przyszłe pokolenia,\nAż świat zaginie w przemian losu kole.\nAż żyw powstaniesz w dzień Sądu z martwoty,\nW wierszu żyć będziesz, hołd zbierając cnoty.\nMiłości słodka, odnów Twoje cnoty:\nNiech jak głód ostre, będą Twoje groty;\nGłód choć pokarmem dziś jest nasycony,\nJutro się srożej wróci wyostrzony.\nI Ty, miłości, choć oczy łaknące\nDzisiaj wypełnisz, zamkniesz nasycone,\nJutro patrz znowu, bo dusze mdlejące,\nDucha miłości zabijają płone.\nRozstanie smutne, falą Oceanu,\nCo lądy dzieli; oblubieńcy młodzi\nNa morskie brzegi wychodzą poranu,\nBy słodszym zdał się powrót miłej łodzi.\nLub mień je zimą, której śnieżne słoty\nMilszemi czynią cne lata powroty.\nCzymże się zajmę, w Twej będąc niewoli,\nJedno spełnianiem Twojego życzenia?\nJuż czasem drogim nie rządzę dowoli,\nAni też służę bez Twego zlecenia.\nPowolnej, władzco, nie łaję godziny,\nGdy patrząc w zegar dla Ciebie się trudzę;\nGorzkimi nie zwę rozstania piołuny,\nJeśliś rozkazał odejść Twemu słudze.\nAni też hardym umysłem zazdroszczę\nMiejscom, gdzie jesteś i zajęć Twym chwilkom;\nNiewolnik smętny praw żadnych nie roszczę:\n»Szczęsny kto z Tobą«, myślę sobie tylko,\nMiłością prawą tak opanowany,\nIż, co bądź czynisz, nie znajdę przygany.\nBóg, co mnie stworzył Twoim niewolnikiem,\nNiech broni czasu strzec Twego użytku,\nLub czasu Twego domagać się zbytku,\nBom jest w Twej służbie i Twoim lennikiem.\nDozwól mnie cierpieć wierny Twym skinieniom,\nŻe nad swobodą swoją już nie władasz,\nCierpliwość zdzierży najsroższym cierpieniom,\nNie winiąc Ciebie, chociaż ból jej zadasz.\nBądź gdzie Ci dobrze: stateczny przywilej,\nZezwala Tobie czasem najswobodniej,\nRządzić dowoli, gdzie Ci jest najmilej;\nA z własnej siebie sam rozgrzeszysz zbrodni.\nJa czekać będę, choć czekanie piekłem,\nLecz Cię nie sądzić, sam Tobie przyrzekłem.\nJeżeli prawdą, że w morzu, na suchej\nNowości niema, jedno dawne mary,\nJakimż przekleństwem strute nasze duchy,\nIż chcąc wymyślić, płód wciąż ronią stary?\nAch! żeby pamięć przeszłość odwróciła,\nChociażby pięćset słońca złotych biegów,\nI w księdze starej Twój obraz schwyciła,\nU natchnień sztuki najdawniejszych brzegów.\nUjrzałbym snadnie, czy opiewał bieglej\nŚwiat starożytny Twej postaci cudo,\nCzy oni lepsi, czyśmy ich prześcigli,\nCzy świata wszystkie obroty są złudą?\nLecz pewien jestem, że wiek nawet złoty,\nChwalił od Twoich mniej dostojne cnoty.\nJak fale krótkie w żwirach morza brzegu,\nTak chwile nasze pośpiesznie konają.\nI jedna w drugą w chyżym spływa biegu,\nW gonitwie srogiej spoczynku nie znają.\nCo urodzone, gdy nań słońce świeci,\nWspina się tęsknie ku lat dojrzałości,\nI wnet po stromej pochyłości leci,\nWnet dary Czasu kłamstwem są szczodrości.\nBo Czas dziurawi młodości purpury,\nBruzdami ryje urodziwe skronie,\nWykwintem wszelkim karmi się natury,\nI nic od jego kośby nie uchroni.\nLecz wiersz mój przetrwa świata przyszłe losy\nSławiąc Twą cnotę, mimo Czasu ciosy.\nCzy wolą Twoją, by Twój obraz szerzył\nPowieki ciężkie w długiej nocy trudach?\nCzy życzysz sobie, bym w spokój nie wierzył,\nLecz w zdradnych obraz Twój oglądał złudach?\nCzy ducha Twego ślesz przez odległości,\nOd siebie ku mnie, by wniknął w me czyny,\nWypatrzył błędy i puste godziny,\nI Twojej prawej spowiadał zazdrości?\nWielka Twa miłość, lecz nie jest tak można;\nTo miłość moja wiernie czuwa chrobra,\nTo miłość moja duszy strzeże zbożna,\nI czujnym stróżem jest Twojego dobra.\nCzuwam; sen od Twej zbiegł także powieki\nInnym zbyt blizki, mnie jesteś daleki.\nGrzech samolubstwa oczu moich panem,\nI duszy całej i całej istności.\nNa grzech ten żadne lekarstwo nie znanem,\nDo serca przyrósł mojego i kości.\n»Jak moja«, myślę, »Niema gładkiej twarzy;\nPostać szlachetnej duszy jest obrazem«,\nA samolubstwo tak cenę mą waży,\nIż cnotą zwyższam wszystkie cnoty razem!\nLecz gdy zwierciadło wskaże mi prawdziwie\nStarości zwiędłej bruzdy i roztoki,\nNie mogę siebie kochać sprawiedliwie,\nMiłości własnej odwracam potoki.\nTyś jest ja moim, co miast siebie cenię,\nStarość mą zdobiąc w Twojej wiosny mienie.\nAle mój miły będzie mnie podobny,\nGdy Czas obrutnyokrutny złamie go jak słomę,\nSkronie zmarszczkami poznaczy nadobne,\nKrew z żył wyciśnie; gdy na zbocze strome\nNocy starości zajdzie młody ranek.\nPiękności wszystkie, których on dziś panem,\nZnikają, znikną, jak mew morskich wianek,\nRabując skarby, które wiosny wianem.\nNa czas ten dzisiaj dobrej szukam pieczy,\nCo czasu ostrze tyrańskie odwróci.\nTak pamięć ludzka nigdy nie zaprzeczy\nMiłej piękności, choć czas byt jej skróci.\nPiękność miłego w wiersz przeleję własny;\nW wierszu żyć będzie miły zawżdy krasny.\nGdy widzę ręką Czasu zdrugotane\nPomniki świetne zgasłych wieków chwały,\nWyniosłe wieże z ziemią porównane,\nNad wiecznym śpiżem pastwiące się szały;\nZdobycze wściekłej Oceanu wody,\nGdy wybrzeż morskich królestwo obdziera;\nLądu zwycięskie ku morzu pochody,\nGdy stratę zyskiem, zysk stratą odbiera;\nGdy bytu widzę zmiennego koleje,\nByt sam na wieczne skazany rubieże,\nZniszczenie stracić uczy mnie nadzieję:\nWiem, że Czas przyjdzie i Miłość zabierze.\nMyśl ta jest śmiercią, co jedno zezwoli,\nUtratę mienia opłakać dowoli.\nNie śpiż, nie kamień, nie ziemia, lub morze,\nLecz śmierć posępna władczynią na świecie.\nWięc piękność jakoż z śmiercią walczyć może?\nMocy w niej niema, jak jej niemasz w kwiecie.\nJak, letni wietrzyk o miodowej woni,\nWojska dni bitnych pociski oddali?\nKiedy od czasu skała się nie broni,\nAni też wrota z najmocniejszej stali,\nO myśli straszna! Gdzież, w jakie potopy,\nCzas przedni klejnot rzuci swego mienia?\nLub któż powstrzyma czasu chyże stopy,\nLub kto piękności zabroni zniszczenia?\nNikt; chyba cudu dziwnego potęgą,\nMiły żyć będzie wierszy moich księgą.\nZnużony wszystkim, śmierci wołam cichej;\nWidzę: żebraka nagim od dziecięcia,\nBogaczy zbytkiem wystrojone pychy,\nI przysiąg wiernych skruszone zaklęcia,\nZaszczytów złotych podłe umieszczenie,\nI czystość dziewic haniebnie zgwałconą,\nI prawej cnoty nieprawe skrzywdzenie,\nI siłę rządem chromym kaleczoną.\nGłos sztuki kneblem ucisk tłumi srodze,\nRozumem wodzi szał w doktorskiej todze,\nW przezwisko prawdy podana prostota,\nW okowach zbrodni uwięziona cnota.\nZnużony wszystkim, wszystko rzucić życzę;\nLecz komuż oddam o mym lubym pieczę?\nAch, pocóż żyłby wśród zarazy błota,\nI obecnością bezbożnych obdarzał?\nBy w walce z grzechem padła jego cnota,\nI by się grzechu sąsiedztwem zarażał?\nAby z lic jego kradła sztuka złudna\nObrazy martwe barwy świeżej życia?\nI aby róża piękności przecudna\nSzukała w lesie róż fałszu odbicia?\nPocóżby żyć miał, gdy natury nędza\nKrwi żebrze, aby rumienić nią lica;\nJego, jak zastaw, natura oszczędza,\nZ którego żyje i zysk zeń oblicza.\nPrzechowa jego, by puszyć się ninie\nBogactwem dawnym, którym dziś nie słynie.\nBo lico jego przeszłości jest kartą,\nGdy piękność żyła i gasła jak kwiecie;\nNim kłamu droga stała się utartą,\nNim brak piękności znany był na świecie.\nZanim dziewczyny zmarłej warkocz złoty\nGrobowców prawo, odcięte zostało,\nBy głowy żywej wystroić pustoty;\nNim zmarłych runo żywych kryło ciało.\nW nim widzę czasy starożytne świata:\nŚwięte, bez ozdób, a w prawdy pogodzie.\nObcą zielenią nie tworzyły lata,\nNie kradły starszych, by się wydać młodziej.\nŚwiat go przechowa, jako piękna hasło,\nBy fałszom sztuki wskazać piękność zgasłą.\nWzrok świata widzi część Twojej istoty,\nKtórej nie trzeba pobłażania serca;\nHołd jednogłośny chwali Twe przymioty,\nWróg im nie przeczy, lecz tylko oszczerca.\nZewnętrzny urok głośny zewnątrz sławą;\nUczciwszy prawdę, te same języki\nPochwałę zmniejszą nienawistną wrzawą,\nNieznane oku badając tajniki.\nWglądają śmiało w piękno Twojej duszy,\nCenią je Twymi w niepewności czyny.\nŚwiadectwo oczu myśl łotrów zagłuszy,\nChwast zgniły rzuca w dumne Twe wawrzyny.\nWoń nie dorówna świetnej barwie kwiecia,\nJeśli roślina wyrosła wśród śmiecia.\nLecz winy Twojej nie dowodzi plotka:\nPiętno jej musi na cnocie być rytem;\nI podejrzana zawsze piękność słodka,\nA kruki czarne też lecą błękitem.\nBądź dobrej myśli: czasu Twego plotki\nBlask cnoty wskażą cieniem swojej zmazy:\nRak pączek kwiecia zamieszkuje słodki,\nI Twoja młodość czysta i bez skazy.\nPrzeszedłeś sieci dni wiosennych cało,\nNie napastowan lub w zwycięstwa blasku;\nAle nie stłumisz, żadną w świecie chwałą,\nZawistnych głosów rosnącego wrzasku.\nGdybyś nie wiedział, co jest podejrzenie,\nPosiadłbyś jeden królestwa serc mienie.\nŻałoba po mnie niech Ciebie nie trudzi;\nZ ponurym dzwonem niech żal zmilknie łatwo,\nGłoszącym światu, że od podłych ludzi\nUciekłem obrać podlejsze robactwo.\nJeżeli nawet odczytasz te zwrotki,\nNie pomnij dłoni; tak kocham troskliwie,\nŻe wolę zginąć w Twojej myśli słodkiej,\nNiż gdybyś o mnie myślał żałośliwie.\nO, jeśli wzrok Twój na wiersz spojrzeć raczy,\nGdy ja zmieszany będę może w glinie,\nNiech myśl imienia nędznego zabaczy\nI niech Twa miłość z życiem moim zginie.\nInaczej w żal Twój spoglądnie świat mądry,\nZaszydzi z Ciebie, żeś miłością szczodry.\nZapomnij o mnie, bo świat Cię zapyta,\nJakaż to cnota była we mnie skryta,\nIż płaczesz po mnie, gdym już nie jest w świecie?\nA wieńca zasług prawda mi nie splecie.\nChyba wymyślisz kłamstwo jakieś zbożne\nI w zbyt dostojne odziejesz mnie szaty,\nW blask mnie spowije serce Twoje możne,\nGdy prawda takiej skąpi mnie zapłaty.\nLepiej niż gdyby miłość Twoja prawa,\nNieprawym kłamstwem musiała mnie bronić,\nNiech z ciałem zginie nędzna moja sława!\nBobyśmy hańbą musieli się płonić:\nJa, iżbyś świadczył z winy mojej zwodnie,\nTy, iż Twe serce kochało niegodnie.\nOglądasz we mnie tej pory odbicie,\nKiedy z gałęzi strząsa wicher chłodny\nOstatnie liście; drzew puste kaplice,\nGdzie ptasząt śpiewał niedawno chór zgodny.\nOglądasz we mnie dnia brzaski ostatnie,\nGdy dzień truchleje na zachodnim niebie,\nA noc mu coraz państwo światła kradnie,\nSobowtór śmierci, która w ciszę grzebie.\nOglądasz we mnie ognia tego tlenie,\nCo na popiołach młodości swej leży,\nŁożu, gdzie śmierci otoczą go cienie:\nCo żartwą dawniej, dziś śmiercią w obieży.\nWszystko to widzisz i wzmacniasz kochanie,\nZanim ostatnie nadejdzie żegnanie.\nLecz bądź spokojnym, gdy wyrok okrutny\nBez wczasów żadnych usunie mnie z świata;\nZłączyłem z wierszem już mój żywot smutny,\nWiersz na pamiątkę z Tobą przetrwa lata.\nGdy w niego spojrzysz, to spojrzysz zarazem\nW część mej istności, którą Tobie dałem.\nZiemi dam ziemię, władz wyższych rozkazem,\nLecz Twoim duch mój, moim lepszym darem.\nI tak utracisz tylko życia błoto,\nRobaków strawę, gdy się ciało zmienia,\nTo co zbój podły zdobył swą niecnotą,\nZdobycz niegodną Twojego wspomnienia.\nCiału jedynie dusza cenę daje,\nDuch mój jest w wierszu, wiersz z Tobą zostaje.\nJak pokarm życiu, Tyś myślom niezbędnym,\nAlbo jak deszczyk wyschłej skwarem ziemi.\nAby Cię posiąść w kole walczę błędnym,\nJak skąpiec walczy z skarbami swojemi.\nZ bogactw się pyszni, wnet obawy żywi,\nIż świat zdradziecki skradnie jego mienie.\nTak raz przestawać z Tobą chcę jedynie,\nLecz wnet przed światem puszę się szczęśliwy.\nRaz jest Twój widok hojnym dla mnie świętem,\nCzasem konając o spojrzenie proszę.\nCzyż szukam innych, lub czyż mam rozkosze,\nPrócz tych, co dałeś, lub co z Ciebie wziętem?\nI albo tęskniąc, albo tonąc w zbytku,\nNie umiem z skarbu wyciągnąć pożytku.\nOd nowin wiersz mój chroni się wytrwale;\nCzemuż unikam zmian i odmian wdzięków?\nCzemuż od drugich nie pożyczam wcale\nNowych form wiersza i niezwykłych dźwięków?\nCzemuż wciąż czerpię z swojej jedno treści,\nPomysły wdziewam w znaną światu szatę,\nIż wiersz mój każdy imię moje wieści,\nMiejsce, gdzie powstał i powstania datę?\nNajsłodszy z miłych, Ciebie zawżdy śpiewam\nTy i Twa miłość wciąż wiersza osnową,\nWięc dawne treści inaczej przelewam\nI co wydałem, wydaję na nowo.\nJak słońce co dnia nowym jest i starem,\nTak Twoim miłość wciąż się poi czarem.\nLustro Ci wskaże, jak Twa piękność ginie,\nZegar, jak trwonisz czas drogi bez troski;\nKartki są białe, puste jeszcze ninie,\nA z książki takie czerpać możesz wnioski;\nZwierciadło bruzdy wskazując prawdziwie,\nŁaknących grobów dostarczy obrazu;\nA ruch zegaru ukryty zdradliwie,\nPrzypomni pościg ku wieczności czasu.\nCzego zaś pamięć objąć Twa nie zdoła,\nTym kartkom powierz, a będziesz się dziwić\nTwych dzieci siłą; płody Twego czoła,\nJak z obcym będą z duchem Twoim mówić.\nRzeczy wyświadczą wierne Ci przysługi,\nA z myśli takich tom urośnie długi.\nMuzą Cię zwałem i natchnień krynicą,\nW mych wierszach pomoc odniosłem łaskawą:\nTeraz też obcy Twą łaską się szczycą,\nUtwory sieją pod Twych wezwań sławą.\nZdolą Twe oczy niemych uczyć śpiewu,\nCiemnotę ciężką polotów bez lęku,\nUczonych skrzydłom dostarczyć powiewu,\nA wdzięk posażyć majestatem wdzięku.\nDumą Twą moje niech będą utwory,\nGdyż Tyś ich źródłem, pod Twoim są wpływem;\nBo dziełom innych stylu dajesz wzory\nI sztuki pięknisz wdziękiem Twoim żywem.\nLecz jesteś dla mnie całą moją sztuką\nI myśl prostaczą rozświecasz nauką.\nGdy sam Twej łaski wzywałem w natchnieniu,\nW mych jedno wierszach lśniły Twe powaby;\nLecz wiersz mój wdzięczny uległ dziś skażeniu,\nInnemu duch mój ustępuje słaby.\nLepszego pióra godzien jesteś, ręczę,\nBo wdzięcznym jesteś, luby, argumentem;\nChoć Twój poeta spowije Cię w tęczę,\nWszystko, czym darzy, z Ciebie jedno wziętem:\nDarzy Cię cnotą? Twój obyczaj zbożny\nUczył go słowa; pięknością Cię darzy?\nLecz piękność znalazł w gładkiej Twojej twarzy;\nTak chwalba każda, w Tobie żyje możniej.\nCokolwiek rzecze, nie dziękuj poecie,\nTo, coś mu winien, sam mu dałeś przecie.\nDusza, gdy piszę o Tobie, omdlewa:\nMocny duch wzywa Twojego imienia\nI chwalbą Twoją męstwo swe zagrzewa,\nA chwaląc Ciebie w niemego mnie zmienia.\nLecz cnota Twoja, jak ocean wielka,\nPłynąć nią może okręt i łódź wszelka.\nOd nawy jego gorsza moja łódka,\nNa wielkie wody popłynęła rzutka.\nPłytką jej pomoc mogą dać Twe brody,\nGdy on nad głębią puścił się w zawody;\nRozbicie łódki nie jest szkodą żadną,\nOn dumą świetny i budową składną.\nRozbitkiem będę, on zaś w blask popłynie.\nTak miłość klęskę sprawiła mi ninie.\nLub epitaphium ja napiszę Tobie,\nLub Ty żyć będziesz, gdy ja zgniję w grobie:\nPrzeto śmierć Twojej nie zgładzi pamiątki,\nChoć ze mnie zginą wszystkie nawet szczątki;\nPrzeto na wieki zasłynie Twe imię,\nGdy światu umrę, już mnie świat nie zbudzi.\nJa w grobie zwykłym pójdę legnąć w ziemię,\nTy pogrzebiony żywiesz w oku ludzi.\nWiersze me wdzięczne: Twoimi pomniki.\nCzytać je będą oczy niepoczęte,\nTwój byt wysławią przyszłości języki\nGdy dzisiaj żywym tchnienie będzie wzięte.\nTak Ty żyć będziesz mocą pióra cudów\nGdzie dech żywota, w ustach przyszłych ludów.\nNie wiążą Ciebie z Muzą moją śluby;\nI czytać możesz, bez mojej obrazy,\nPisarzy Tobie święcone wyrazy,\nGdy imię Twoje użycza im chluby.\nTyś równie świetny, wiedzą jak pozorem;\nWiesz, że Twa cnota zwyższa moje słowo,\nZniewolon jesteś spoglądać na nowo\nZa postępowym czasu Twego wzorem.\nCzyń to mój miły, lecz ich dzieła zawżdy,\nW nadęte rymy retoryka stroi;\nPrawdziwie pięknym hołd prawdy przystoi:\nPrawego druha słowa prostej prawdy.\nBo lico bez krwi zdobią swą przesadą,\nLecz zdrada prawdy, Twej piękności zdradą.\nBarw świeżych stale widząc w Tobie czary,\nNie dodawałem barwy Twoim licom.\nSąd mój był dobry, albo dobrej wiary,\nIż wszystkie sztuki skarbów Twych nie zliczą.\nPrzetom w głoszeniu zasnął Twojej chluby,\nAbyś okazał w Twej żywej istocie,\nIż nowożytny pisarz siebie gubi,\nGdy lśni Twa cnota, gdy mówi o cnocie.\nAle milczenie poczytałeś grzechem,\nChoć chlubą moją milczenie rozumne:\nNie krzywdzę, niemy, piękna złudy echem,\nInni miast życia, przynoszą Ci trumnę.\nI więcej życia w Twoim oku świeci,\nNiż go wymyślą dwaj Twoi poeci.\nCzyj hołd najlepszy? Jaki więcej chwali,\nJak cna pochwała, żeś sam jedno sobą?\nW ukryciu jakim, gdzież, w jakiej oddali\nTen, co Ci swoją dorównał osobą?\nPisarz dowodzi pomysłów swych nędzy,\nJeśli nie barwi pieśni swojej przędzy;\nAle Twój śpiewak, jeśli tylko wieści,\nŻe sobą jesteś, zdobi swe powieści.\nNiechaj przypisze, co w Tobie jest rytym,\nNiech nie ćmi dzieła światłego natury,\nLecz wiernie spisze: dowcip wsławi przytym,\nA styl pochwalą zgodne wszędzie chóry.\nPiękności swoich sam przyćmiewasz blaski,\nUmniejszasz chwałę, chwalb kochając wrzaski.\nMuza ma niema i cicha pozorem.\nAle śpiewacy chwalby Twoje wieszczą,\nZacność swą złotym objawiają piórem,\nI zdań wykwintem, które Muzy pieszczą.\nMyślę cne myśli, ci cne piszą słowa;\nŻak nieuczony wciąż wołam »Ameny«,\nHymnom, co zdolna jakaś rodzi głowa,\nPolorem gładzi pióra rzadkiej ceny.\nSłysząc Twe chwalby, mówię: »to są prawdy«.\nCzasem coś dodam niektórym pochwałom,\nLecz w myśli tylko, co Cię kocha zawżdy;\nSłowa ją kryją, lecz miłość zuchwałą.\nCeń drugich ceną dźwięcznego ich słowa,\nLecz ceną moją cichych myśli mowa.\nCzy dumny żagiel pysznych jego wierszy,\nKtóre rozwinął w pościgu za Tobą,\nMyśli dojrzałych zniszczył plon mój pierwszy,\nŁono, gdzie rosły, upodobnił grobom?\nCzy to duch jego, przez duchy uczony\nPisać nadludzko, położył mnie trupem?\nNie on, nie duchy, co nocy osłony\nWiedzą mu jaśnią; mój strach nie ich łupem.\nOn lub uprzejmy duch jego domostwa,\nKtóry mu nocą tchnie światło mądrości,\nNie mogą sobie przypisać zwycięstwa\nI nie ich strachem przerażenia mdłości.\nDzieł jego jesteś treścią i powabem,\nTreści mi zbrakło: przeto wiersz mój słabem.\nŻegnaj! zbyt cennyś, abym Cię miał długo,\nI sąd Twój dobrze cenę Twą oblicza:\nPrzywilej wolnych, zdobyty zasługą,\nMoje nad Tobą prawo ogranicza.\nPosiadam Ciebie z Twej łaski jedynej,\nA cóż za skarby dałem Ci wzajemnie?\nNie znajdziesz we mnie darów cnych przyczyny,\nWięc mój przywilej odpada odemnie.\nCnót swych nie znając, sam oddałeś siebie,\nLub, kogoś darzył, sądząc zbyt przychylnie.\nTak dar Twój wielki, dany jedno mylnie,\nPo głębszym wraca namyśle do Ciebie.\nKrótko Cię miałem; snów czasem zabawa\nMieni mnie królem: sny rozprasza jawa.\nKiedy dociekać zechcesz o mnie prawdy,\nZasługi moje podać w pośmiewisko,\nPo Twojej stronie walczyć będę zawżdy,\nMienić Cię prawym, choć Twa prawda ślizką.\nZ słabością moją dobrze obeznany,\nTajną opowieść rzucę na Twe szale\nGrzechów, którymi zostałem zmazany;\nTak gdy mnie rzucisz, znacznie wzrośniesz w chwale\nLecz dla mnie także czyn mój będzie zyskiem:\nSkłaniam miłości wszystką myśl ku Tobie,\nI sam się wszystkich czyniąc pośmiewiskiem,\nOzdobię Ciebie, więc się dwakroć zdobię.\nTak w mej do Ciebie należę miłości,\nIż Tobie gwoli wszystkie zniosę złości.\nRzeknij, że rzucasz dla jakiejś mnie winy:\nO winie mojej sam opowiem tomy,\nMów żem kulawy, a wraz będę chromy;\nSłusznemi uznam, jakie dasz przyczyny.\nNie możesz, miły, tak mnie upośledzić,\nŻyczonej zmianie chcąc dać praw pozory,\nJak siebie skrzywdzę; dość Twą wolę wiedzieć,\nObcym Ci będę, powitać nie skory;\nNie chodź Twą drogą, a w ustach mych lube,\nSłodkie Twe imię nigdy nie zagości;\nNie wiedząc mógłbym skrzywdzić jego chlubę,\nTrafem o naszej rzec coś znajomości.\nDla Ciebie stoczę z sobą walkę srogę,\nGdzie nienawidzisz, tam kochać nie mogę.\nChcesz, to nienawidź, teraz jeśli kiedy,\nGdy świat me czyny krzyżować się sili,\nŁącz się z Fortuną, ugnij mnie tej chwili,\nNie ustań, chcąc mnie później wtrącić w biedy.\nNie przyjdź, gdy serce przed klęską uciecze,\nJak wojsk odpartych ostateczne piecze.\nNie ślij dżdżów rannych, po burzliwej noce,\nBy do upadku dojrzały owoce.\nJeśli chcesz rzucać, nie rzucaj ostatni,\nGdy lżejsze ciosy przytępią swe psoty,\nLecz rzuć najpierwszy, abym w losu matni\nWpierw poznał losu najostrzejsze groty;\nA bóle inne, co dziś krwawią ranę,\nZnikną, do straty Twojej przyrównane.\nJedni się rodem, drudzy kunsztem szczycą,\nInni bogactwem, inni silnym ciałem,\nInni szatami, choć zbyt nowo świecą,\nA inni koniem, psem albo sokołem.\nI skłonność każda rozkosz znajdzie szparko,\nI w niej obierze swe upodobanie,\nLecz te rozkosze nie są moją miarką,\nI dobro moje ponad dobra cenię.\nMiłość Twa lepsza, niźli rodu cokół,\nOd skarbu droższa, od szaty dostojna,\nI stokroć milsza, niż koń albo sokół,\nA gdy mam Ciebie, pycha ma spokojna.\nLecz troską moją przeciem jest nędzarzem:\nWszystko wziąć możesz, rzucić mnie Łazarzem\nChoćbyś najdalej odemnie uciekał,\nMoim zostaniesz do żywota końca;\nGdy miłość zgaśnie, skon nie będzie czekał,\nBo żyć nie mogę bez miłości słońca.\nNie zadrżę, przeto, przed najsroższym ciosem,\nBo już najlżejszy życie me uśmierca;\nI przyszłość lepszym powita mnie losem,\nNiż którym darzą, jak Ty, zmienne serca.\nNiestałą duszą nie możesz mnie trapić:\nŻywot zakończy Twa miłości zdrada;\nZ tym przywilejem śmiem w przyszłość się kwapić:\nSłodką Twa miłość i słodką zagłada.\nPrzed losem nie drżeć ... Któż byłby tak śmiałym?\nMogę nie wiedzieć, choć będziesz niestałym.\nPrzeto żyć będę, dufając Twej cnocie,\nJak mąż zdradzony; miłości pozorem\nBędziesz mnie łudzić, zmieniony w istocie,\nWzrok Twój śląc ku mnie, gdy serca nie skorem.\nNienawiść w oku Twoim nie zagości,\nWięc jakoż poznam uczuć Twoich zmianę?\nW obliczu ludzkim serca kłam i złości\nW marszczkach i bruzdach dziwnie są pisane.\nLecz Bóg Cię stworzył, aby Twe oblicze\nNajsłodsza miłość mieszkaniem obrała;\nChoć w sercu żywisz kłamstwa i gorycze,\nW pozorze gości słodycz jedno stała.\nDo jabłka Ewy krasa Twa podobna,\nGdy nie jest cnota, jak postać, nadobna.\nMocni cios zadać, co nie chcą obrazy,\nNie czynią tego, k’ czemu mają zakus,\nCo wzruszą drugich, sami są jak głazy,\nZimni, niechwiejni, nieskorzy do pokus:\nCi łaski Nieba najsłuszniej dziedziczą,\nSkarbów Natury strzegą od zniszczenia;\nCi są panami swojego wejrzenia,\nInni za czeladź ich cnoty się liczą.\nLetni kwiat wonny lata jest rozkoszą,\nChoć sobie żyje i gaśnie nie latu;\nLecz, gdy zarazy na kwiat się przenoszą,\nChwast najpodlejszy lepszy jest od kwiatu.\nZły czyn w kwas zmienia i słodycze miłe,\nGorzej od chwastów cuchną lilie zgniłe.\nJak piękną hańba wydaje się w Tobie!\nJak róży wonnej rak toczy urodę,\nTak hańba plami imię Twoje młode.\nGrzechy Twe kryjesz w najsłodszej ozdobie!\nJęzyk, co dni Twych opowie powieści,\nChoć się nad Twoją swywolą rozwodzi,\nGaniąc Cię nawet jakby chwalby wieści,\nBo imię Twoje obmowę łagodzi.\nJakież te grzechy posiadły domostwo,\nKtóre mieszkaniem obrały Twe łono,\nGdzie plamy skryte piękności osłoną,\nGdzie wdzięcznym oku zda się i łotrostwo!\nMiej w pieczy, serce, Twoje przywileje,\nNóż źle użyty, choć mocny tępieje.\nRzekli, iż młodość i płochość Twym grzechem,\nInni: »Swywola wdzięków Twych uśmiechem«.\nGrzech lub wdzięk kocha jeden albo drugi,\nZamieniasz grzechy w dostojne zasługi.\nTak, jak na palcu królowej na tronie,\nZda się klejnotem blaszka nawet podła,\nBłędy na czaru Twojego oponie,\nBłyszczą na Tobie, jak cnej prawdy godła.\nWiele wilk jagniąt wywieść mógłby w pole,\nGdyby swój wygląd zmienić mógł w jagnięcy;\nWieluż patrzących wdzięk Twój uwieść zdole,\nGdy moc Twą zechcesz natężyć najwięcej!\nPrze miłość moją, nie czyń tego, luby,\nTyś mój i moje prawe Twoje chluby!\nRozłąka, zimą, zdała się ponurą,\nBoś jest rozkoszą roku zmiennej pory;\nI czułem mrozy, drżałem przed wichurą,\nStarego grudnia widziałem pozory.\nChoć czas rozłąki wesołym był latem,\nJesienią płodną owocem bogatem.\nJesień, jak wdowa niosła brzemię wiosny,\nJak po utracie małżonka żałosnej.\nAle jesieni obfite owoce\nWydały mi się smutne i sieroce.\nRozkoszne lato Ciebie zawżdy łaknie,\nPtaszki są nieme, kiedy Ciebie braknie.\nAlbo też ćwierkiem tak smętnym szczebiocą,\nŻe liście w lęku przed zimową nocą.\nZdala od Ciebie byłem całą wiosnę,\nGdy kwiecień dumny, w kwiecistym różańcu,\nWe wszystkie rzeczy tchnął duchy radosne,\nAż Saturn ciężki z kwietniem szalał w tańcu.\nLecz woń najsłodsza, którą dysze kwiecie\nTak różnobarwne, śpiewy ptasząt licznych,\nWieści mi żadnej nie rzekły o lecie,\nAni skłoniły rwać łodyżek ślicznych.\nAni nad lilią dziwiłem się białą,\nLub róży ciemne wychwalał purpury,\nGdyż one szczęścia obietnicą małą,\nA Tyś ich wzorem i całej natury.\nWciąż zima trwała; gdyś Ty był daleki,\nTakiem na tęskność znalazł sobie leki:\nWczesnego fiołka, tak łajałem kwiaty:\n»Złodzieju miły, z mego druha tchnienia,\nWoń Twoją kradniesz; a ciemne szkarłaty,\nCo liczku Twemu dają zabarwienia,\nZ żył utoczyłeś mego przyjaciela«.\nSzydziłem z lilii o Twej myśląc dłoni,\nI z marżoleny, że kraść się ośmiela\nJedwab Twych włosów; myśląc, że się broni,\nCierniem mi róża pogroziła biała,\nPurpurą wstydu spłonęła czerwona,\nA barwy obie trzecia namieszała.\nLecz tchnieniem Twoim kradzież dopełniona,\nW net przez chrabąszcza została skarcona.\nTak wszystkie kwiaty, które mogłem zoczyć,\nZ żył Twych musiały czar i słodycz toczyć.\nGdzież jesteś Muzo? Jakież zapomnienie,\nNie śpiewać tego, co tchnie w Ciebie moce!\nCzy szał Twój wlewasz w liche jakieś pienie,\nBlask Twój zaćmiewasz, niecne jaśniąc noce?\nMuzo niewierna, wróć, płać, jak najwcześniej,\nTwym wierszem wdzięcznym, za czas jemu wzięty;\nI śpiewaj uchu, co ceni Twe pieśni,\nA pióru daje kunszt i argumenty.\nWstań, Muzo gnuśna, śledź miłe oblicze,\nCzy sieci zmarszczek czas na nim nie przędzie?\nJeśli je ujrzysz, zwróć satyry bicze\nPrzeciw zniszczeniu, jak wojny orędzie.\nWysław miłego, nim Czasu zakusy,\nŻycie roztrwonią: kos pokruszysz brusy.\nDaj, Muzo błędna, zadośćuczynienie,\nIż zaniedbałaś prawdę pięknem strojną:\nW miłym tkwią prawdy i piękna korzenie;\nI Ty w nim, Muzo, stajesz się dostojną.\nOdpowiedz, Muzo, lecz nie broń się słabo:\n»Nie trza barw prawdzie, gdy on jej obliczem,\nOłówka pięknu, strzec prawdy powabu,\nDobro najlepsze, gdy go nie tknąć niczem«.\nWięc niemą będziesz, iż on chwałą dumny?\nTak się nie tłomacz, bo dać mu, w Tej mocy,\nŻycie, co przetrwa pozłacane trumny,\nI chwałę świetną w zapomnienia nocy.\nWedle mej rady, służ, Muzo, gorliwie\nCzyń, by żył długo, jakim dzisiaj żywie.\nMiłość ma rośnie, choć mdła jest pozornie;\nI nie mniej kocham, chociaż mniej w uczynkach.\nMiłość nie towar, by jej blask, przezornie,\nWłaściciel głosił, jak kupiec po rynkach.\nTej wiosny była miłość nasza hoża,\nI opiewałem ją wierszem rówieśnym;\nI Filomela latem śpiewa wczesnym,\nGardziołko zamknie, gdy złocą się zboża.\nLato ma dzisiaj nie mniej słodkie wdzięki,\nNiż gdy noc ciszył smętny hymn słowiczy,\nLecz ptaków leśnych brzmią w gałęziach dźwięki,\nPiękno rzadkością cenniejszym się liczy.\nWięc tak, jak słowik, milczę czasem chętnie,\nNie chcąc Cię nużyć mym śpiewem natrętnie.\nNiestety! Muza moja zubożała;\nPole otwarte dla jej dumnych wzlotów,\nLecz sam argument ma więcej przymiotów,\nNiż gdy go moja wystroi pochwała.\nNie łaj mnie, proszę, iż nie piszę więcej;\nPatrz w Twe zwierciadło — którą wskaże postać\nZbyt upokarza szczere moje chęci!\nWiersz mdleje prawdzie nie mogący sprostać.\nCzyżbym nie grzeszył, siląc się poprawić,\nKalecząc przedmiot, przedtym doskonały?\nCelem mych wierszy, Ciebie jedno sławić,\nPrzysparzać wdziękom i cnotom Twym chwały,\nLecz wiele więcej, niźli wiersz mój zmieści,\nZwierciadło Twoje, gdy w nie patrzysz, wieści.\nNie będziesz nigdy, druhu, dla mnie starym:\nMnie, jak w dzień pierwszy, lśni Twa piękność świetnie,\nGdyś oko moje wzroku podbił czarem.\nTrzy zimy zdarły chwały gajów letnie,\nTrzy wiosny zżółkły jesiennym pożarem,\nMknąc, przed mym wzrokiem, w pór rocznych pochody,\nTrzech kwietniów wonie czerwiec spalił żarem,\nOdkąd Ciem ujrzał: jeszcześ i dziś młody.\nAch! lecz podobna skazówce zegara,\nPiękność umyka niewidzialnym biegiem.\nI Twoja hożość, zda się wiecznie jara,\nJak woda płynie: wzrok mój złym jest śpiegiem.\nPłacz, iż przed Tobą, przyszłe pokolenie,\nPlękności lato w śmierci legnie cienie.\nNie zwijcie miłość bałwochwalstwem moją,\nMiłego mego nie zwijcie bożyszczem,\nIż pieśni moje i chwalby się roją\nJednemu tylko; żem wciąż jego wieszczem.\nDziś miły dobry, jutro dobry będzie,\nStałością w dobrem zawżdy znakomity;\nPrzeto i wiersz mój stałością jest lity,\nRóżnicę plewi i wciąż jedno przędzie:\nPiękny i dobry i prawy osnową,\nWięc słowem innym głoszę to na nowo;\nSłów tylko zmiana mym pomysłem biednym,\nCne pole dają trzy temata w jednym.\nOddzielnie żyli piękny, dobry, prawy,\nNie dały dotąd trzech cnót splotu jawy.\nKiedy w kronice zmierzchłych czasów świetnej,\nOpisy widzę czarownej młodzieży,\nPiękność piękniącą rymy starożytne,\nChwalby dziew zmarłych i cudnych rycerzy,\nPiękności miłych wszem-obec głoszone:\nDłoni i stopy, warg, oka i rysów,\nWidzę, że pióra by zdzierżyły one,\nTwych nawet dobrych dostarczyć opisów.\nW starych tchnął chwalby jedno duch proroczy,\nDni nasze wieszczą, Twoją są figurą;\nW przeczucia jedno patrzały ich oczy,\nWięc skreślić Ciebie nie mogło ich pióro.\nDziś się nam cuda przeczuwane jawią,\nI oczy widzą, lecz usta nie sławią.\nAni me lęki, ani duch proroczy\nWielkiego świata, śniący o przyszłości,\nDostrzegą kresu, co miłość otoczy,\nJeśli naznaczon kres mojej miłości.\nPrzetrzymał księżyc zaćmienia kolejne,\nSzydzą z swych proroctw smutni augurowie,\nKoroną dzisiaj trony wieńczą chwiejne,\nOliwki niosą pokoju posłowie.\nI w wonnych czasów skąpany balsamie,\nMiły jest świeży: śmierć swój oścień łamie:\nI ja żyć będę prze me biedne rymy,\nNiech śmierć wyszydza lud tępy i niemy.\nI Ty w nich znajdziesz chwały pomnik dumny,\nGdy zginą władzców herb i z śpiżu trumny.\nCzyż jest co w mózgu, co inkaust wypisze,\nCo ducha mego Tobie nie kreśliło?\nCóż nowym w mowie, cóż nowym w opisie,\nBy rzec mą miłość lub cnotę Twą miłą?\nNic, chłopcze słodki: jak pacierza słowo\nPowtarzać muszę to samo codziennie.\nTyś mój i ja Twój, rzecz dawną, tak nową,\nJak gdym raz pierwszy wołał Cię imiennie.\nI wieczna miłość, w nowej szacie lubej,\nKurzu starości nie podda się zmazie,\nNie odda marszczkom młodości swej chluby,\nSędziwe lata służą jej jak pazie.\nMiłości źródło tam upatrzy sobie,\nGdzie Czas i pozór miłość kładną w grobie.\nO, nie mów nigdy, żem sercem fałszywy,\nChoć zdał się gasnąć żar mojej miłości;\nOd siebie łacniej oderwę się żywy,\nNiż od mej duszy, co w piersi Twej gości.\nTam dom miłości: biegłem w różne strony,\nLecz jak podróżnik, by wrócić do domu,\nO dobrym czasie, czasem nie zmieniony;\nSam wodę niosę, by obmyć się z sromu.\nI nie wierz nigdy, choć ciałem mym rządzą\nSłabości wszystkie, co kuszą krew wszelką,\nAbym się splamił tak obłędną żądzą,\nI za nic przedał dobroć Twoją wielką.\nJest mnie, prócz Ciebie, świat szeroki niczem\nMym wszystkim Ciebie, różokrasy, liczę.\nPrawdą, żem w błazna stroił się odzienie,\nI myśli własne na pstre darłem szmatki,\nSprzedałem tanio najcenniejsze mienie,\nRzucałem serca krzywdzące Cię datki.\nPrawdą, iż w prawdę spoglądałem koso;\nLecz prawdą także, iż moje odwroty\nSerce młodości orzeźwiły rosą:\nPrzez miłość lichą Twej poznałem cnoty.\nGdym wszystko wyznał, bierz co wiernym będzie;\nBo nigdy nowej nie zapragnę próby,\nBy przyjaźń Twoją przekonać o błędzie:\nTyś król miłości, w którym nie masz zguby.\nPrzyjmij mnie w łasce, Ty, którego łono\nWraz jest po niebie najczystszą osłoną.\nUrągaj za mnie Fortunie zwodniczej!\nWiną bogini grzeszne moje czyny,\nInnej nie dała życiu memu pieczy,\nPrócz łask pospólstwa. Pospolite winy\nZnaczą mnie piętnem, co czci mej uwłacza.\nNatura moja prawie jest w niewoli\nTego czym żyję, jak dłoń w kości gracza.\nOdnowy łaknę, zlituj się niedoli\nA, pacyent dobry, pić będę na zdrowie\nNajsroższe kwasy, by leczyć zarazę;\nGoryczy żadnej gorzką nie nazowię,\nLub kary ciężką, jeśli zgładzi zmazę.\nLituj się, druhu, bo moją niedolę\nWyleczyć jedno litość Twoja zdole.\nLitością Twoją wyleczyłeś piętna,\nCo w skroni potwarz wypaliła podła.\nO sławę nie dbam: czy dobra, lub smętna,\nNa złą lub dobrą świeże kładziesz godła.\nTyś wszystkim dla mnie i starać się muszę,\nTak jak Ty, sądzić chwały me i sromy;\nI węzły życia z wszystkiemi pokruszę,\nPrócz z tym, co leczył, prościł sąd mój chromy.\nW otchłań głęboką rzucam troskę wszelką\nO sądy ludzkie; zawarły się zmysły\nNa głos nagany lub na chwalbę wielką.\nZważ, jak od ludzi jestem niezawisły:\nZwiązany mocno jesteś z mą istotą,\nLecz świat, prócz Ciebie, jest dla mnie martwotą.\nOdkąd Ciem rzucił, wzrok mój w duszy gości;\nTen, co kieruje moimi krokami,\nNawpół mi służy, nawpół jest w ciemności,\nZdaje się widzieć, lecz mnie tylko mami.\nBo kształtów żadnych nie pokaże duszy:\nPtaków, lub kwiatów, lub innych postaci,\nLub zmiany szybkiej, gdy się przedmiot ruszy;\nCo wzrok, obejmie równie chyżo traci.\nCzy straszne widzi, czy wdzięczne stworzenia\nIstotę słodką, lub szpetną kalekę,\nNoc lub dzień jasny, górę, morze, rzekę,\nKruka, gołębia, wszystko w kształt Twój zmienia\nI Tobą syty, innej nie chcąc strawy,\nKłamcą mnie czyni własny mój duch prawy.\nCzy może duch mój, Tobą uwieńczony,\nMonarszą plagę: pochlebstwo, pić musi?\nCzy może rzekę: »Prawdy wzrok nie kusi,\nPrzez miłość Twoją alchemii uczony,\nPrzetwarza potwór i wstrętne stworzenia\nW Tobie podobne cherubiny słodkie«;\nI w doskonałość zło wszelkie przemienia,\nChyżo, jak łowi świat w promienie wiotkie?\nO pierwsze prawdą: wzrok pochlebstwem zdradza,\nWypić je musi, jak król, mój duch możny.\nMój wzrok wie dobrze, co panu dogadza,\nGotuje czarę, pochlebca ostrożny.\nJeśli ją zatruł, to grzech zmniejsza znacznie,\nŻe wzrok też kocha i pierw truć się zacznie.\nW tych wierszach, pierwej pisanych, błądziłem,\nMówiąc, iż zacniej kochać Cię nie mogę;\nLecz w myślach moich wówczas nie sądziłem,\nBy suty płomień rozpalił pożogę.\nPomnąc czas, który przypadków krociami,\nCzołga się w śluby, zmienia przywileje,\nDrze piękność świętą, ostry zamysł łamie,\nCne duchy wtrąca w zmienności koleje,\nNiestety! czemuż, drżąc przed czasu władzą,\nRzec ci nie mogę: »Dziś kocham najwięcej«.\nPewien, że wszystkie pewności mnie zdradzą,\nO jutrze zwątpię, a dzisiaj uwieńczę?\nMiłość jest dzieckiem, więcbym wielce zbłądził,\nGdybym rosnącej wzrost naprzód przesądził.\nW związku dwu duchów nie uznam zawady,\nGdy duchy prawe. Miłość nie miłością,\nJeżeli zmiana skłoni ją do zdrady,\nAlbo odstępca skusi niestałością.\nO nie! Lecz miłość jest pochodnią trwałą,\nPatrzy na burzę, niczym niezachwiana;\nWędrownym łodziom świeci gwiazdą stałą;\nWysokość znają, cena gwiazd nieznana.\nI błaznem Czasu nie jest miłość prawa;\nChoć czas lic róże tnie sierpu kompasem,\nMiłości obca chwil i lat obawa,\nPo wiekach miłość zwycięży nad czasem.\nJeśli kłam zadam prawdzie, którą wieszczę,\nNigdym nie pisał, nikt nie kochał jeszcze.\nOskarż mię o to, żem rozproszył włości,\nKtóremi mogłem płacić Twe zasługi,\nŻe zapomniałem biec ku Twej miłości,\nZ którą mnie wiążą powinności długi.\nCzęsto wśród duchów nieznanych bawiłem,\nI odkładałem służbę Twą do roku,\nI wichrom wszelkim żagiel nastawiłem,\nKtóre mnie z Twego uwiodły widoku.\nSpisz błędy moje, zdrożne samowole,\nSłuszne się Twoje podejrzenie ziści,\nPrzyjmij mnie z gniewu marszczką na Twym czole,\nLecz nie zabijaj w Twojej nienawiści:\nDowodzę, stając przed Twym trybunałem,\nŻe miłość k’ Tobie w sercu mieszka stałem.\nAby pobudzić ochotę do strawy,\nDo jadła kwaśne dajemy przyprawy.\nAby zapobiec chorobie dalekiej,\nSzkodliwe zdrowiu zażywamy leki.\nTwą nienużącą nasycon słodyczą,\nPocząłem siebie napawać goryczą.\nNie chcąc się także zdrowiem cieszyć wiecznym,\nTrułem się lekiem, nim lek był koniecznym.\nI w bojaźliwej mając miłość pieczy,\nCień ubiegając, zła brnąłem mielizną;\nCne zdrowie sztuce oddałem leczniczej,\nBy syte dobrem, wyleczyć trucizną.\nLecz, tam poznałem, czuję od tej pory,\nLek truje tego, kto Tobą jest chory.\nCzyż nie wiadrami łzy piłem syrenie,\nZ jakichśZ jakich piekielnych retort pochodzące!\nNadzieję lękiem, lęk w dufność barwiące!\nKiedym wygrywał, jeszczem tracił mienie.\nSerce pełniło błędów nędznych roje,\nKiedy sądziło tkwić na szczęścia szczycie.\nI z dołów swoich wyszły oczy moje,\nW majakach szału i gorączki zgrzycie!\nZysku choroby! Poznałem przez winy,\nIż cenić dobro, grzeszne uczą złudy;\nA gdy się miłość podniesie z ruiny,\nTo jest piękniejsza, mocniejsza, niż wprzódy.\nTak gdy do szczęścia znów śpieszę powrotnie,\nZysk mój od straty, większym jest trzykrotnie.\nZbliża mnie k’ Tobie złości Twej wspomnienie.\nA kiedy wspomnę, jak było mi luto,\nŻalem mnie kruszy moje przewinienie;\nSerce nie śpiżem, ani stalą kutą.\nJeśli wstrząsnęły Tobą me niecnoty,\nJak pierw mną Twoje, przeszedłeś katuszę.\nA ja, jak tyran, nie miałem ochoty,\nWspomnieć, jak niegdyś męczyłeś mą duszę.\nPrzecz nie zbudziły żałości mych ciemnie\nW głębi mej czucia, jak ból prawy godzi?\nPrzecz nie śpieszyłem, jak pierw biegłeś ku mnie,\nPodać lek, który pierś ranną łagodzi?\nLecz grzech Twój dawny dzisiaj dla mnie łupem:\nMój będzie Twego, Twój mego okupem.\nLepiej być niecnym, niż sądzonym niecnie,\nBo karcą za to, czego niemasz wcale.\nTraci się radość, nie przez sąd swój, łacnie,\nLecz iż wzrok drugich zajrzy jej zuchwale.\nJakożby drugich oko cudzołożne\nKrwi mej swywolę witało przychylnie?\nZdrożniejsze śpiegi śledzą czyny zdrożne\nI co zwę dobrem, ci złem mienią mylnie.\nJestem kim jestem: Kto mój błąd odkrywa,\nNiechaj przeliczy własne swoje winy.\nMogę być prostym, cnota jego krzywa,\nNie śpiegom oddam sąd nad memi czyny!\nJeśli nie oni w świecie zła podporą,\nŹli wszyscy ludzie: złem panują skoro.\nTwój dar, Twój napis w mózgu moim gości,\nW pamięci trwałej został już wyryty;\nPamięć się wzniesie ponad nędzne byty,\nPrzez wszystkie czasy, aż do bram wieczności;\nLub choć dopóki, z natury szczodrości\nŻycie jest sercu i mózgowi dane,\nPóki nie znikną w padole nicości,\nTwe w nich pamiątki nie zginą pisane!\nSiła nie zdole dowcip objąć ciasny,\nMiłości Twojej powściągnąć nie chciałem,\nPrzetom się ważył dar Twój oddać własny\nTablicy, która przechowa go całem.\nLecz pisać rejestr, by Cię pomnieć łacno,\nByłoby mienić pamięć mą niebaczną.\nNie pusz się próżno, Czasie, mą zmiennością:\nMocniej wzniesione Twoje piramidy,\nNie są mnie cudne, nie dziwią nowością,\nBo w szatę nową dawne stroją widy.\nKrótkie dni nasze, przeto podziw budzisz,\nGdy rzeczą starą, jako nową, łudzisz.\nWolimy myśleć, że z nas jest poczęta\nNiż, że ją dawno słuch już nasz pamięta.\nZ rejestrów Twoich, z ciebie takoż szydzę;\nDniom się nie dziwię, lub przeszłości echu,\nKłamią kroniki, kłamie to, co widzę,\nBo wszystko dziełem Twojego pośpiechu.\nI zaprzysięgam, że dochowam prawdy,\nWbrew kosom Twoim i wbrew Tobie, zawżdy.\nCna miłość moja nie jest dzieckiem losu,\nPrzeto Fortuna strącić jej nie może;\nUniknie Czasu łaski albo ciosu,\nGdy on chwast z zielem, z zbożem zbiera zboże.\nNie! zbudowana zdala od przypadku,\nAni jej świetność radosna zaszkodzi,\nLub bunt jarzmionych skłoni do upadku,\nK’ czemu nas zwyczaj czasów naszych wodzi.\nPrzezorem gardzi, heretykiem zdrożnym,\nKtóry dni krótkich wczasy jedno roni;\nKochanie samo politykiem możnym,\nNie rośnie ciepłem, nie ginie w dżdżu toni.\nDni mych szaleńcy przyświadczą mi zgodni:\nBo mrą dla cnoty, choć żyli dla zbrodni.\nCzyż mam, zaprawdę, nosić baldachiny?\nCzy cześć wewnętrzą zewnątrz będę głosił?\nWieczności tęgie fundamenta wznosił,\nKtóre czas chyżo zamieni w ruiny.\nKtórzy swą ufność w możnych kładli łaskach,\nStracili wszystko, zdobywając sławę;\nI dla słodyczy nie dbali o strawę;\nOślepli nędzni w cudzej chwały blaskach.\nNie! sercem przyjmij czci mojej wylanie,\nPrzyjmij ofiarę swobodną, choć biedną,\nLecz niezmieszaną z ofiarą poślednią,\nChciej duszy przyjąć, bez kunsztu, oddanie. —\nŚpiegu zawistny! prawy duch bez lęku,\nChoć go oskarżasz, nie jest w Twoich ręku.\nPacholę śliczne, co dzierżysz w Twej mocy,\nCzasu klepsydrę, sierp, zwierciadło kruche,\nWyrosłeś wdzięcznie pośród mroków nocy,\nOdbijasz, świeży, przyjaciół posuchę.\nZniszczenia panią wszechwładną natura,\nChoć rośniesz w lata, wciąż odnawia Ciebie,\nAby okazać, co potęgą wskóra:\nJak czas zwycięża, wrogie chwile grzebie.\nLecz, ulubieńcze, bój się Twojej pani!\nBo zwlekać może, oddać musi raty,\nWierzyciel czeka, lecz żąda zapłaty.\nI wydać Ciebie, musem, jest władczyni.\nBlasku nikt dawniej nie przyznał czarności,\nLub choć nadoby nie darzył jej sławą;\nLecz czarność teraz dziedzicem piękności,\nPotwarzą piękność, iż lśniła nieprawo.\nTarga się dzisiaj na władzę natury\nKażda dłoń, sztuki pożyczając kłamu.\nI nie ma piękność imienia lub chramu,\nBez czci wygnana za dziesiąte góry,\nPrzeto są krucze pani mojej sploty,\nPodobnie oczy: patrzą żałośliwie,\nIż szpetni piękna nie łakną już cnoty,\nLecz je potwarzą przez sądy fałszywe.\nWżdy tak tym oczom przystoi żałoba,\nIż każdy mówi: tak patrzy nadoba.\nMuzyko moja, kiedy grywasz dźwięcznie\nNa drzewie słodkim, które pod palcami\nOdbrzmiewa drganiem, kiedy mącisz wdzięcznie\nStruny akordem, który ucho mami,\nZajrzę klawiszom, które lekko skaczą,\nBy pocałować miękkie Twoje dłonie;\nGdy tak warg moich żniwo sprzątnąć raczą,\nNad ich śmiałością warga wstydem płonie.\nJak drzewo wargi chcą też być muskane,\nI z klawiszami wdadzą się w zamianę;\nKlawisze pieszczą Twe palce gorliwe,\nMilsze im drzewo, niźli wargi żywe.\nSkoro klawisze tak już chcesz radować,\nDaj im Twe palce, mnie usta całować.\nHaniebnie niszczy i moc ducha trwoni\nCzyn pożądliwy; już krwawa, mordercza\nJest chuć przed czynem; cześć i wiarę roni,\nNieokiełzana, dzika, przeniewiercza.\nChoć rozkosz daje, wnet wzgardą zawstydzi;\nPrzynęta ciągnie, kto posiadł jej czary,\nWnet, jak połkniętą jagodą się brzydzi;\nBo szałem trują żądzy zdradne dary:\nSzałem pogoni i szałem u mety;\nBo żądza szałem przedtym, w chwili, potym;\nRozkosz obieca, żałość da, niestety,\nPierw złudą szczęścia, później jest snem złotym\nŚwiat to wie dobrze, lecz ludzie nie wiedzą,\nJak raj ominąć, który piekła miedzą.\nSłońcu jej oka nie przyrównam wcale,\nOd warg czerwieńsze korali czerwienie;\nPiersi jej śniade, jeśli śniegi białe,\nWłosy mej pani czarnym drutem mienię.\nZnam różę białą, co szkarłatem płonie,\nAle róż takich nie widzę w jej twarzy,\nI są daleko przyjemniejsze wonie,\nNiż którą oddech pani mojej darzy.\nSłyszeć ją lubię, choć wyznam uczciwie,\nMuzyki dźwięki, uchu są milszemi.\nKroków boginiibogini nie widziałem żywej,\nKochanka moja ciężko stąpa w ziemi.\nAle ją kocham sercem tak gorącem,\nJak kłamcy, którzy równali ją z słońcem.\nTyranem jesteś, choć nie jesteś gładką;\nJak piękność pyszna, bywasz nieraz sroga,\nBo wiesz, że miłość szalona i błoga,\nMa cię za klejnot i cną perłę rzadką.\nA jednak mówią ludzie wiary dobrej,\nZe postać Twoja miłości nie budzi;\nPrzeczyć im głośno, nie dość jestem chrobry,\nKlnę, żeś miłością, gdym zdala od ludzi.\nWiem, że przysięgi nie są moje krzywe:\nTysiące jęków dobywa z mej piersi\nMyśl o Twej twarzy, jak świadectwo żywe,\nIż czar Twych mroków, jest mym zdaniem pierwszy.\nCzarnymi bowiem tylko są Twe czyny,\nW nich szukać trzeba potwarzy przyczyny.\nLubię Twe oczy, a one nadobne,\nWiedząc, że wzgardą dręczy mnie Twe serce,\nCzarność oblekły i wdzięcznie żałobne,\nZ współczuciem patrzą, gdy w bólu się wiercę.\nI ani słońce nieba porannego\nPrzystało lepiej szarym licom wschodu,\nAni też gwiazda skłonu wieczornego\nChwalebniej błyśnie wśród mroków zachodu,\nNiż lico Twoje lśni oczu żałobą.\nZwól dufność czerpać w ich litosnej toni!\nBo skoro litość Twoją jest ozdobą,\nTo się i serce ku litości skłoni.\nA kląć się będę, że Piękność jest czarną,\nNie-śniada piękność złudą jedno marną.\nPoskrom Twe serce: przez nie moje jęczy.\nWłasna i druha strasznie rana boli.\nCzyż srogość Twoja nie dosyć mnie męczy,\nLecz druha także chcesz mieć w Twej niewoli?\nJuż oko Twoje zabrało mi duszę,\nW sroższym więzieniu druha mego grzebie;\nSiebie straciłem i jego i Ciebie,\nTrzykroć potrójną nakładasz katuszę.\nWięź moje serce w Twym stalowym łonie,\nNiech będzie stróżem serca przyjaciela;\nWięź mnie, lecz jego niech mym sercem chronię,\nI nie bądź luta, tam gdzie moja cela.\nBędziesz: rzuciłaś mnie w Twoje więzienie,\nWięc Twoim także całe moje mienie.\nŻe on jest Twoim, już teraz wyznałem,\nA też zastawem dzierżysz moją duszę.\nSam się zaprzedam, byś oddała całem\nMoje ja drugie, ku mojej otusze.\nLecz Ty nie zechcesz, ani on wolności.\nBo jesteś chciwą, a on zbyt łaskawym,\nOn weksle moje ręczył dla pewności,\nA za to teraz wzięłaś go zastawem;\nPięknością swoją teraz Tobie płaci.\nWszystko wyzyskasz, Ty, skrzętna lichwiarko!\nI druha prawem przygniatasz, jak kaci.\nTak własną winą straciłem go szparko.\nJa go straciłem: obu więzią pęta:\nOn wszystko płaci: mnie też wolność wzięta.\nGdy, że jest prawą, miła się zaklina,\nChętnie jej wierzę, chociaż kłamie czelnie.\nNiech myśli sobie, że jestem chłopczyna,\nCo nie wie jeszcze, jak świat łże subtelnie.\nPróżno się łudzę, że mnie młodym sądzi:\nOna wie dobrze, że wiek na mnie czycha;\nJa niby wierzę, kiedy kłamstwem błądzi,\nI między nami prawda ginie cicha.\nCzemuż nie mówi, że w niej niemasz prawdy?\nCzemuż nie mówię, że już jestem stary?\nMiłości sztuką, ufność udać zawżdy\nI lat ich starym nie wyliczać chmary.\nSzydzę z jej kłamstwa, ona znowu ze mnie,\nA błędom naszym schlebiamy wzajemnie.\nMnie nie przyzywaj, by krzywdę tłomaczyć,\nKtórą Twa srogość serce mi przewierca.\nRacz Twym językiem, nie wzrokiem mnie trapić,\nNiech Twa potęga, nie kunszt mnie uśmierca!\n»Kocham innego«, mów, ale przedemną,\nNie ciskaj wzrokiem na wsze strony, miła.\nPrzecz ranisz chytrze, gdy broń ma daremną,\nGdy walczy ze mną Twoja jedno siła?\nDam Ci wymówkę: wiadomo mej lubej,\nIż wrogiem moim jej spojrzenia wdzięki;\nOdwraca wrogów, by mi szczędzić zguby;\nNiechaj gdzieindziej sieją swe udręki.\nLecz nie czyń tego: żywot mój już krótki,\nZabij mnie wzrokiem, zakończ moje smutki!\nBądź tak roztropną, jak jesteś okrutną!\nI wzgardą nie draźń niemej cierpliwości.\nBól da mnie słowa, może skargą rzutną\nPowiem, jak żal mój łaknie choć litości.\nChciałbym wlać w Ciebie rozsądku nauki!\nChoć mnie nie kochasz, mów, że kochasz, luba;\nChory też żąda, gdy blizką jest zguba,\nZdrowia, nie nowin, od lekarskiej sztuki.\nSzał mnie ogarnie, gdy będę w rozpaczy;\nA w szale mógłbym zmienić się w oszczercę,\nA świat się podły coraz gorzej paczy,\nSzaleńców plotek szału słucha serce.\nBym szału nie znał, bym nie plwał potwarzą,\nChoć w sercu gardzisz, zwróć się ku mnie twarzą!\nOczyma kochać nie mogę Cię bardzo,\nBo błędów tysiąc widzą w Tobie snadnie;\nLecz serce kocha to, czym oczy gardzą,\nI wbrew wzrokowi w szał miły popadnie.\nSłuchu nie pieści głosu Twego brzmienie,\nNie pragnie dotyk, do swywoli skłonny,\nAlbo zmysł smaku, albo powonienie,\nZażywać z Tobą rozkoszy zbyt płonnej.\nŚwiadectwo zmysłów, klepek którem cenił,\nZ obłędnej służby serca nie wyzwala;\nI nierząd męża podobieństwo zmienił,\nW dumy Twej raba, w nędznego wasala.\nW niedoli mojej jednym się pocieszę:\nIż bólem karze ta, dla której grzeszę.\nMiłość ma grzechem; nienawiść Twej cnoty\nJest grzechu mego nienawiścią jedno.\nDo Twej przyrównaj dolę moją biedną:\nWszak lepsze od niej losu Twego psoty.\nPrzynajmniej łajać nie mogą ich usta,\nKtóre swój szkarłat dały świętokradzko,\nKtórych przysięga zawżdy była pusta,\nA innych niewiast kradły mienie gracko.\nJak drugich kochasz, zwól, kochać Cię, łacnie;\nWzrokiem ich błagasz, tak, jak mój Cię nuży.\nLitość sadź w sercu; gdy wyrośnie zacnie,\nTo litość Twoja na litość zasłuży.\nLecz gdy ukrywasz, czego szukasz sama,\nSerc Ci się zamknie, Twym przykładem, brama.\nDwie mam miłości, rozpaczy i siły,\nCo jak dwa duchy kierują mym losem;\nAniołem dobrym jest mąż prawy, miły,\nZły duch niewiastą o spojrzeniu kosem.\nAby mnie w piekła zaprowadzić wrota,\nMój żeński szatan wciąż kusi anioła,\nŚwiętego ducha w piekła wodzi błota,\nDumny, iż czystość zmazać jego zdoła.\nA czy mój anioł w szatana zmieniony,\nWiedzieć nie mogę, podejrzywać muszę:\nZdala odemnie w jedne dążą strony,\nMoże już anioł szatańską ma duszę.\nLecz tego wiedzieć na pewno nie mogę,\nAż szatan ciśnie anioła w pożogę.\nZ warg Miłości dzieła ręki:\n»Nienawidzę«, padło słowo;\nMnie, com dla niej cierpiał męki!\nDolę widząc mą czyścową,\nWnet w jej serce litość spływa,\nJęzyk łaje, którym, łacno,\nWyrocznia mówi szczęśliwa;\nWitać uczy mową zacną:\n»Nienawidzę«, poczym rzekła\nWyraz, który dniem po nocy;\nPrzed dniem pierzcha noc-wróg w piekła,\nDnia nie zdzierży jasnej mocy.\nKiedy rzekłaś: »Lecz nie Ciebie«,\nPogrążyła mnie w cnym niebie.\nDuszo mdła, środku ziemi mojej grzesznej!\nDepcą Cię, groźne siły buntownicze,\nTrawią Cię wnętrzne troski i gorycze,\nWżdy ścianom barwy nie skąpisz uciesznej?\nPrzecz zbytkiem zdobisz dom upadku blizki,\nGdy krótką jedno masz na nim dzierżawę?\nDziedzicem zbytku robak i gad ślizki,\nBo ciału w końcu służy im za strawę.\nBogać się duszo, stratą Twego sługi;\nŻal nad nią zwiększa brzemię Twoje srogie.\nMień w boże słowo poczet smutków długi,\nSycąc się wewnątrz, wdziej szaty ubogie.\nPożyw się śmiercią, która ludzi chłonie,\nA gdy śmierć zniszczysz, depc po wszelkim skonie!\nMiłość jest moja tą gorączką prawą,\nŁaknącą tego, czym żyje choroba;\nI taką jedno wciąż syci się strawą,\nKtóra się smakom niezdrowym podoba.\nRozum lekarzem był mojej miłości,\nLecz przestróg swoich słuchać mnie nie skłonił,\nI odszedł gniewny; poznałem w żałości,\nŻe żądza śmiercią, od której mnie bronił.\nNic mnie nie zleczy; rozum zbiegł odemnie:\nSzaleńcem jestem; rosną niepokoje,\nObłędne myśli i słowa są moje,\nI koło prawdy krążą nadaremnie.\nBom klął, żeś jasną, wierzył, żeś promienną;\nJak piekło czarną, jak noc jesteś ciemną!\nGorze mnie! Miłość wprawiła w mą czaszkę,\nOczy, co z wzroku prawdziwego szydzą;\nAlbo też poniósł rozum mój porażkę,\nI sądzi zwodnie, chociaż oczy widzą.\nJeśli jest jasne, co oczom dogodzi,\nPrzecz oczom przeczą świata zgodne wrzawy?\nA jeśli nie jest, to Miłość dowodzi,\nIż wzrok jej nie jest, jako innych prawy.\nNie. Wzrok nie może prawym być Miłości,\nBo go zniszczyły czuwania, łzy słone.\nI cóż dziwnego, że błądzę w ciemności?\nSłońce nie widzi, gdy niebo zaćmione.\nMiłości chytra! oślepiasz mnie łzami,\nBo oko czyste znajdzie, co Cię plami!\nRzeczesz, że Ciebie, sroga, nie miłuję,\nKiedy dla Ciebie sam z sobą wojuję?\nO Tobie myślę, gdy zapomnę świata,\nDla Ciebie w swego zmieniłem się kata.\nKto Cię niecierpi, nie ma mej przyjaźni;\nCzyż wzgląd okażę, którym jesteś gniewną?\nA gdy mną gardzisz, czyż nie mszczę się raźniej,\nNa sobie samym, mą żałością rzewną?\nJakież tak w sobie sam cenię zasługi,\nBym ich nie oddał na Twoje usługi?\nWszystkie me dobro sławi Twoje braki,\nPosłusznie czeka na Twych oczu znaki.\nNienawidź, miła; wiem, co myśl Twa toczy:\nKochasz widzących, ja mam ślepe oczy.\nJakież Ci moce dały moc potężną,\nTwym niedostatkiem władać sercem mojem?\nPrzecz Tobie gwoli oczy w kłamstwie grzęzną?\nPrzecz klnę, że światło nie jest łaski zdrojem?\nI skąd posiadłaś urok dziwny piekła,\nŻe w czynów Twoich nędzy i podłości,\nTaka jest siła i zręczność zaciekła,\nIż myśl ma ceni nad dobro Twe złości?\nKto Ciebie uczył miłość budzić bardziej,\nIm nienawiści mam więcej przyczyny?\nChociaż to kocham, czym kto iny gardzi,\nNie masz mym stanem gardzić, jak kto iny:\nJeśli niegodnej dałem miłość moją,\nTo godny jestem, byś mnie dała Twoją.\nMiłość zbyt młodą, aby znać sumienie;\nA jednak miłość sumienie zrodziła.\nOszuście wdzięczny, nie wódź w pokuszenie,\nBo Twoje będą grzechów moich siła.\nGdy mnie znieprawiasz, ja grążę w nieprawość\nCzęść moją lepszą, by radować ciało.\nDuch mój rzekł ciału, że czeka go radość\nW miłości; dłużej ciało nie czekało:\nImienia Twego wzruszone powabem,\nTryumfu łupem wskazało Cię snadnie;\nI Tobą dumne, Twym jest nędznym rabem,\nTwych spraw pilnuje, przy Twym boku padnie.\nSumienia brakiem miłości jej żądzę\nCzyż nazwę? Przez nią powstaję i błądzę.\nKrzywoprzysięstwo miłość moja iści.\nTy, mnie miłując, dwie łamiesz przysięgi:\nTwoje małżeńskie czynem łamiesz sprzęgi,\nA ślub miłości rwą Twe nienawiści.\nPrzecz Ci wymawiam złamane przysięgi?\nŁamię dwadzieścia. Wciąż przysięgam krzywo,\nBy łacniej z Tobą w grzechu biegnąć łęgi.\nStraciłem wiarę, już w Ciebie uczciwą;\nKląłem, że niemasz dna Twej wielkiej cnocie,\nKląłem, że kochasz, żeś prawą, żeś stałą;\nBy Cię w blask spowić, wzrok dałem ślepocie,\nLub oczom prawdzie kłamać dałem śmiało.\nKląłem, żeś piękna, przeniewierca marny,\nŻe prawdzie taki zadałem kłam czarny!\nPrzy żarze swoim zasnął Kupid młody;\nCo wnet skłoniło Dyany służebnicę,\nMiłość niecący ogień cisnąć w wody,\nKtórych chłód rzeźwił leśną okolicę.\nZ Miłości ogniów, woda wzięła, świętych\nCiepło wieczyste, które dotąd grzeje\nI jest kąpielą: przez wieków koleje\nLudzi ratuje od chorób przeklętych.\nKupid żar nowy z oczu miłej czerpie;\nChłopiec mej piersi dotknął się dla próby.\nDo wód przybyłem leczyć się, bo cierpię,\nLecz smutnym gościem, jakby pewnym zguby.\nKąpiel jest płonną: moje uzdrowienie\nW oczach, skąd Kupid nowe wziął płomienie.\nRaz zasnął smacznie mały bóg Miłości,\nZłożył żar serca palący pożarem;\nA nimfy, które ślubują czystości\nNadeszły blizko; królująca czarem\nW dziewicze dłonie pochwyciła ogień,\nKtóry serc prawych ogrzał już legiony.\nI wódz, którego żądzy słucha płomień\nDziewiczą ręką został rozbrojony.\nŻar zanurzyła w blizkiej chłodnej strudze.\nMiłości ogień ogrzał tę na wieki,\nIż jest kąpielą, daje chorym leki.\nZdrowia mnie nie da, pani mojej słudze!\nChoć się leczyłem: Miłość grzeje wody,\nLecz woda nie da miłości ochłody.\n↑ Sonety: CXXXV i CXXXVI nie zostały przetłomaczone z następującego względu:\nTreścią ich jest gra wyrazów, polegająca na identycznym brzmieniu w języku angielskim wyrazu wola »will«, oraz »Will«, zdrobnienia imienia własnego »William« Wilhelm. Było to imię nietylko Shakespeare’a, ale także, jak z treści tych dwóch opuszczonych sonetów wynika, przyjaciela Shakespeare’a, »pana W. H.« (dedykacya pierwszego angielskiego wydawcy sonetów). Oczywiście gra wyrazów przetłomaczyć się nie da, a odsyłanie czytelnika do przypisków, za każdym użyciem wyrazu wola, byłoby dla czytelnika nużącym i sprzeciwiałoby się nadto zapatrywaniom tłomacza, który jest zdania, że poezya, nawet w tłomaczeniu winna,tłomaczeniu, winna obchodzić się bez komentarzy.


Konkursu na Wianek Świętojański - Urząd Miejski w Praszce\nKonkursu na Wianek Świętojański\nOpublikował: Grzegorz Sychla Data publikacji: 02-06-2010 14:04\nRegulamin Gminnego Konkursu na Wianek Świętojański\nBurmistrz Praszki .\nKontakt: M-GOKi S w Praszce, tel. 34/3591 104\nII Adresaci konkursu:\nKonkurs skierowany jest do: szkół, przedszkoli, organizacji pozarządowych, firm, osób indywidualnych.\n- Propagowanie regionalnego i lokalnego dziedzictwa kulturowego.\n- Promowanie regionalizmu(rękodzieła ,ludowej twórczości artystycznej)\n- Promowanie wiedzy o historii regionu w powiązaniu z tradycjami rodzinnymi.\nUczestnicy konkursu powinni wykonać wianek z materiałów ekologicznych, ulegających biodegradacji takich np. jak: trawy, kwiaty, susz , wiklina itp., na podstawie tekturowej lub drewnianej, utrzymujący się na wodzie.\nKażdą pracę konkursową proszę opatrzyć takim samym znakiem (symbolem) jak dołączona do pracy koperta, w której umieszczamy następujące dane: imię i nazwisko autora, a w przypadku, gdy reprezentuje szkołę, firmę, organizację, czy instytucję nazwę tejże.\nKomisja konkursowa prace oceniać będzie w następujących kategoriach:\n- Organizacje, firmy, instytucje\n- Prace indywidualne\nOrganizatorzy nie zwracają prac i zastrzegają sobie prawo wykorzystania wianków do promowania w/w tematyki na potrzeby miasta.\nOrganizatorzy proszą o dostarczenia prac do Miejsko- Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu w godz.8.00 - 9.00 w dniu 26 czerwca 2010 roku. Rozstrzygnięcie konkursu, ogłoszenie wyników i wręczenie nagród nastąpi dnia 26 czerwca 2010 roku podczas imprezy plenerowej, która odbędzie się w Praszce na Placu Zabaw.\nPrace oceniać będzie jury powołane przez Burmistrza Miasta.\nOrganizatorzy przewidują nagrody dla wykonawców trzech najlepszych prac w każdej kategorii.\nUwagi: Jury, biorąc pod uwagę poziom wykonanych prac, zastrzega sobie prawo do innego podziału nagród.\nSerdecznie zapraszamy wszystkich chętnych do udziału w naszym Konkursie.\nW tym miesiącu: 72380\nOd początku: 6974946


Trojaczki w Paryżu (Nicole Lambert) książka w sklepie Bee.pl\n> Książki > Książeczki dla dzieci > Dla dzieci 7-13 lat > Trojaczki w Paryżu\nAle fajnie lać wodę z mostu Aleksandra III na turystów, którzy płyną statkiem po Sekwanie! Za to aż strach patrzeć na wieżę Eiffla, której wierzchołek nagle znikł, bo wieża tonie w chmurach. A co będzie, jeśli ktoś właśnie jedzie na górę?\nSzczegóły - Trojaczki w Paryżu\nOryginalny tytuł: Les triples a Paris\n24,75 zł 27,90 zł\nPuzzle 24 el. Układam i opowiadam. Spadochroniarze Edgard


Shadow of the Tomb Raider cena - Katalog Stron Haifa.pl\nShadow of the Tomb Raider cena\nPodstawowym zadaniem jakie realizuje porównywarka cen gier, to ich zestawienie zgodnie z najważniejszym przeznaczeniem, oraz potrzebą przeanalizowania rynku pod tym względem. Oczywiście porównanie cen gier to nie tylko alternatywa lecz rozwiązanie jakie pozwoli nam na znalezienie najtańszej i najbardziej atrakcyjnej oferty.\nTytuł: Shadow of the Tomb Raider cena\nSłowa kluczowe: porównywarka cen gier, ceny gier, najtańsze gry\nPraktyczne programy komputerowe to w zasadzie dziś zasadnicze wyposażenie każdego przeciętnego komputera. Jak wszak wiadomo ogólnie jeśli chodzi o takiego typu rozwiązania to zawsze są one instalowane ...\nDoładowania przez internet 36 i 6 »\nCzy na koncie Twojego telefonu komórkowego znów zabrakło pieniędzy? Nie reflektuje Ci się kroczyć do pawilonu po dodatkowe już dziś doładowanie? Dlaczego nie zamówić doładowania przy użyciu sieci? Nie ...\nSolidna informacja na temat tabletów internetowych różnych firm elektronicznych. Wiemy wszystko na temat tabletów najpopularniejszych producentów, m.in. Apple (iPad), Acer, ASUS, Dell, Lenovo, Sony, A ...\nSerwis Zakupowicz – archiwum internetowe dla klientów supermarketów »\nGazetki promocyjne to przydatne czasopisma, lecz z ich sprawdzaniem łączy się mnóstwo utrudnień. Są one nieporęcznie duże, zatykają twoją skrzynkę na listy, bywają potrzebne dość rzadko, a na dodatek ...\nBędąc za poza krajem mamy utrudnioną możliwość znalezienia swojej drugiej połówki będącej tej samej narodowości. Tutaj z pomocą przychodzą polonijne portale randkowe. Dzięki nim masz możliwość poznani ...\nMyślałeś kiedyś gdzie znaleźć ciekawe witryny internetowe? Na naszym katalogu znajdziesz ich setki, ułożone według kategorii. Jeżeli jesteś deweloperem za niewielką opłatą dodasz tu adres swojej stron ...\nZobaczcie jak dużo dla Was zrobiliśmy. Portal społecznościowy Wkoło nas udostępnia Wam bardzo rozbudowany dział ogłoszeń. Dzięki tak dużej ilości kategorii i podkategorii możecie przypisać swoje ogłos ...


Farby akwarelowe Cotman w kostkach, Deluxe Sketchers pocket box - SklepPlastyczny.pl\nSklep Plastyczny > Farby akwarelowe>Farby akwarelowe zestawy>Farby akwarelowe Cotman w kostkach, Deluxe Sketchers pocket box\nFarby akwarelowe Cotman w kostkach, Deluxe Sketchers pocket box\nFarby akwarelowe serii Cotman angielskiej firmy Winsor & Newton. Zestaw zawiera 16 kolorów w kostkach, ołówek, gumkę chlebową oraz składany pędzel\nFarby akwarelowe serii Cotman angielskiej firmy Winsor & Newton. Zestaw zawiera 16 kolorów w kostkach, ołówek, gumkę chlebową oraz składany pędzel Więcej szczegółów\nFarby akwarelowe serii Cotman angielskiej firmy Winsor & Newton. Zestaw zawiera 16 kolorów w kostkach, ołówek, gumkę chlebową oraz składany pędzel akwarelowy nr 3, w metalowej skuwce.\nFunkcjonalne plastikowe pudełko z wkomponowaną paletą. Zestaw znakomicie sprawdza się w plenerze, studio, oraz jako elegancki prezent.\nKolory w zestawie: Cadmium Yellow Pale Hue, Cadmium Yellow Hue, Cadmium Red Pale Hue, Cadmium Red Deep Hue, Alizarin Crimson Hue, Purple Lake, Cobalt Blue Hue, Ultramarine, Turquoise, Viridian Hue, Sap Green, Yellow Ochre, Burnt Sienna, Burnt Umber, Payne’s Gray, Chinese White.


Gamma | Online\nSzkolenia online to już dziś standard. Z jednej strony mamy wielość formatów : od mikrolearningu, przez webinary, warsztaty online, sesje peermentoringowe online po indywidualne spotkania rozwojowe w wersji zdalnej. Z drugiej wraz powstają możliwości łączenia szkoleń onsite (stacjonarnych) z online w hybrydowe cykle rozwojowe. Z trzeciej – znacznie większa otwartość uczestników na świat cyfrowy pozwala rozwijać i wdrażać asynchroniczne narzędzia rozwoju pracowników – podcasty.\nTo wszystko razem znacząco zwiększa możliwości zaprojektowania skutecznego rozwiązania szkoleniowego – takiego, które będzie zorientowane na realną, pożądaną zmianę.\nW obecnym czasie – jedyny dostępny format rozwojowy Mamy w Gammie doświadczenie we wprowadzaniu trybu pracy zdalnej w organizacjach. Nawet jeżeli praca zdalna była przeprowadzana stopniowo, w sposób planowy, z odpowiednią komunikacją i starannością wiązało się to z czasowym obniżeniem produktywności u części pracowników. Wprowadzenie pracy zdalnej dla całej organizacji w trybie nagłym to duża utrata efektywności pracowników i zespołów. Szkolenia dostarczą narzędzia, które również w trybie pilnym pozwolą zdobyć menedżerom i specjalistom kompetencje pozwalające zaadaptować się do obecnej sytuacji.\nOszczędność czasu Szkolenia tego typu można przygotować szybko i przeprowadzić szybko. Nie ma utraty czasu na działania koordynacyjne. Wszyscy potencjalni uczestnicy mogą dowiedzieć się nawet z jednodniowym wyprzedzeniem, że wezmą udział w aktywności rozwojowej. W czasach VUCA, w których czas reakcji jest kluczowym czynnikiem sukcesu zwinne formy rozwojowe wychodzą tym oczekiwaniom naprzeciw.\nOszczędność pieniędzy W przypadku webinarów wszystkie koszty delegacji są wyeliminowane. Organizacja płaci tylko i wyłącznie za wiedzę.\nBrak ograniczeń geograficznych i lokalizacyjnych Nie ważne gdzie mieszkają ani gdzie aktualnie znajdują się uczestnicy szkolenia. Nie ważne czy w danym czasie są w Polsce czy zagranicą. Mogą wziąć udział w szkoleniu w dowolnym miejscu i czasie.\nDuża wartość szkoleniowo-merytoryczna Dzięki przekazowi audio-wideo zdalne formaty są odpowiednie zarówno dla wzrokowców jak i słuchowców. Technologia webcast pozwala na prowadzenie normalnej prezentacji szkoleniowej (prezentacja w postaci slajdów, głos, ankiety, pytania i odpowiedzi) tylko w nieco odmiennych warunkach – każdy uczestnik może się znajdować w dowolnym miejscu.\nPełna interaktywność Umożliwiają pełną interakcję zarówno z prowadzącym jak i z innym uczestnikami. Na każdym spotkaniu dostępny jest czat, na którym można zabierać głos, a na końcu każdego szkolenia jest sesja pytań i odpowiedzi na której można rozwiać swoje wątpliwości związane z treścią szkolenia. W trakcie spotkania online wykorzystywane są też takie narzędzia dzięki, które sprawiają że spotkanie staje się naprawdę interaktywne.\nNajwiększym wyzwaniem jest dokładnie to samo co podczas klasycznego szkolenia – skupienie uczestników na temacie. Bycie TU i TERAZ. Oderwanie uczestników od wszystkich spraw poza salą szkoleniową. Zakładając, że wszyscy uczestnicy są wysoce zmotywowani do udziału w formacie online, popełniamy dość istotny błąd. Dodatkowo, ilość rzeczy jaka dzieje się równolegle w poczcie, internecie, telefonie i „świecie” a tym samym walczy o uwagę uczestników z webinarem, który właśnie trwa, jest OGROMNA. Nie trudno sobie wyobrazić świetnego trenera opowiadającego o temacie, a po drugiej stronie uczestników szkolenia, czytających pocztę, piszących smsy, robiących prezentację itd.