F1 > GP Malezji 2009 > Konf. prasowa po wyścigu :: Wyprzedź Mnie!\nPetronas Malaysian Grand Prix 2009 5 kwietnia\nLiczba okrążeń: 31\nPełny dystans: 171,833 km\nJenson, nigdy nie można powiedzieć, że będzie łatwo – dziś miałeś bardzo trudny start. Opowiedz nam, jakie decyzje podejmowaliście w tych zmieniających się warunkach pogodowych, gdy nadszedł czas twojego postoju.\nJenson Button: „Cóż za szalony wyścig, naprawdę. Miałem kiepski start, a bolid był bardzo nadsterowny. Sądzę, że nie dogrzałem odpowiednio tylnych opon i spadłem na czwartą pozycję, ale potem awansowałem na trzecią i byłem w stanie dogonić czołówkę, co było zadowalające. Nasze tempo było wtedy dość dobre, jednak później zaczęło padać, przez co wybór opon stał się naprawdę trudny”.\n„Zwykle, gdy już zaczyna tu padać, to od razu leje, lecz tym razem było nieco inaczej. Wybraliśmy deszczowe opony, jednak szybko się zniszczyły i zobaczyliśmy, jak dobre tempo ma Timo na oponach przejściowych, więc również zdecydowaliśmy się na przejściowe. Później, gdy wyprzedzał mnie zobaczyłem, że jego opony są już łyse i gdy zaczęło mocniej padać musiał zmagać się z brakiem przyczepności i zjechać do boksów. Przejechałem jedno okrążenie na oponach przejściowych w przyzwoitym czasie, dzięki czemu mogłem zjechać raz jeszcze, założyć opony na deszcz i wyjechać na czele. To był bardzo interesujący wyścig, a do tego wciąż nie było dane mi zobaczyć w tym roku flagi w biało-czarną szachownicę nie jadąc za samochodem bezpieczeństwa”.\nNick, w 2005 roku z 10 pozycji na trzecią, teraz z 10 na drugą. Świetnie wykorzystałeś warunki ze strategią długiego tankowania. Zjechałeś do boksów na 22 okrążeniu, ciut wcześniej niż potrzebowałeś i to świetnie zagrało na twoją korzyść.\nNick Heidfeld: „Tak, sądzę, że był to oczywiście bardzo trudny wyścig w takich warunkach. Trzeba było podejmować dobre decyzje z oponami. Cóż, może nie idealny wybór z mojej strony, gdyż od razu przeszedłem na ekstremalnie mokre. Jak mówił Jenson, zwykle są tutaj ciężkie ulewy. Wtedy zespół powiedział mi, że oczekują mocnego deszczu i powiedziałem im, że na razie opony przejściowe będą najlepsze”.\n„Wtedy, kiedy właśnie powiedzieli mi, bym zjeżdżał, zaczęło mocniej padać i tak naprawdę jakieś 200 metrów przed wjazdem do pit-lane powiedziałem 'nie, zostaję jednak na pełnych deszczowych, bo zaczyna mocniej padać'. Starałem się dbać o moje opony na początku i niektórzy byli szybsi ode mnie na pełnych oponach deszczowych i wiedziałem, że jeśli spadnie mocniejszy deszcz to będę mógł zostać na torze. Tak czy inaczej moje tylne opony były kompletnie zniszczone i tak naprawdę stały się już slickami. Kiedy zaczęło padać próbowałem utrzymać się tylko na torze”.\nTimo, świetna zmiana na opony przejściowe, jak wcześniej powiedział Jenson. Opowiedz nam o tym.\nTimo Glock: „Tak, to był zdradliwy wyścig, ale muszę powiedzieć, że dla mnie był to jeden z najlepszych wyścigów, jaki kiedykolwiek pojechałem. Byliśmy nieco rozczarowani naszym startem. Nie wiem dlaczego straciliśmy aż tyle pozycji. Nie mogłem uwierzyć w to, że Fernando i Kimi byli przede mną w pierwszym zakręcie. Nie wiem skąd oni się tam wzięli, ale byłem rozczarowany, ponieważ byłem dopiero ósmy i utknąłem za innymi bolidami, co było naprawdę trudne”.\n„Po pięciu czy sześciu okrążeniach widziałem już nadchodzące chmury i zadałem przez radio pytanie: 'Kiedy spadnie deszcz? Kiedy spadnie deszcz?', a oni powiedzieli, że powinno to nastąpić w ciągu kilkunastu minut i wtedy pomyślałem, że zajmuje to dużo czasu, bo zdecydowanie nadciągały ciemne chmury, dlatego powiedziałem 'w porządku, mogę podjąć ryzyko i założyć opony przejściowe, a potem zobaczymy, co się stanie'. Zobaczyłem Felipe Massę jadącego na pełnych deszczowych oponach i wiedziałem, że on za chwilę zniszczy je, dlatego powiedziałem dobra, musimy zrobić to i podjąć ryzyko', które jak się później okazało było opłacalne”.\n„Jednakże dwa okrążenia przed wyjazdem samochodu bezpieczeństwa były zupełnie zakręcone. Mój inżynier powiedział mi w momencie postoju: 'Jesteś liderem wyścigu', dlatego odpowiedziałem 'w porządku, nie będę mocno cisnął, aby oszczędzić opony'. Później zobaczyłem Jensona wyjeżdżającego tuż przede mną, więc byłem na drugim miejscu. Potem wysiadłem z samochodu i jestem tutaj na trzecim miejscu. Dlatego mam nadzieję, że jak wyjdę stąd nadal będę na trzecim miejscu! Przynajmniej mam taką nadzieję”.\nJenson, podczas ostatnich okrążeń, tuż przed pojawieniem się samochodu bezpieczeństwa, walczyłeś z Timo w fatalnych warunkach.\nJB: „Warunki były naprawdę fatalne i prawie nie było widać toru. Było naprawdę aż tak źle. Gdy jechaliśmy za samochodem bezpieczeństwa, mój zespół, który spisywał się dziś naprawdę dobrze, powiedział mi, że jedyną rzeczą, którą mam teraz robić to spokojnie podążać wokół toru, co i tak było naprawdę trudne. W kilku momentach prawie wylądowałem poza torem. Poruszaliśmy się naprawdę wolno. Samochód bezpieczeństwa nam po prostu uciekał. Jedyne co mi pozostało to jechać naprzód i jakoś pozostać na torze. Jednak nasze tempo było naprawdę wolne. Było to nieco zawstydzające, jednak była to taka prędkość, jaka była nam potrzebna i jeśli jechałbym szybciej to z pewnością skończył bym na żwirze”.\nNick, powiedz nam o atmosferze na prostej startowej po zatrzymaniu wyścigu.\nNH: „Cóż, tak naprawdę uważałem, że jestem drugi jeśli wyścig został już zatrzymany, ponieważ wiedziałem, że wynik końcowy liczony jest z klasyfikacji na przedostatnim pełnym okrążeniu. Ale było sporo zamieszania i powiedziano nam, że bylibyśmy na pierwszej pozycji, jeśli wyścig zostałby wznowiony, a najwyraźniej Webber byłby z przodu. Był jeden wielki bałagan i sporo czasu zajęło nam siedzenie tam, aczkolwiek w ciągu tej około pół godziny było wiele rozmów i niejasności”.\nJakie były twoje odczucia i odczucia innych kierowców w kwestii warunków i możliwego wznowienia?\nNH: „Wiadomo było, że niemożliwym byłoby jechać dalej, gdyby deszcz padał tak mocno jak w momencie, kiedy wyścig słusznie przerwano. Jak powiedzieli już Jenson i Timo, prędkość z jaką wciąż wpadaliśmy w poślizgi była spacerowa, tak więc była to dobra decyzja. Zresztą, na zewnątrz jest już zupełnie ciemno, więc nie było szans na kontynuowanie jazdy”.\nTimo, jaki był twój start? Opowiedz nam coś o nim.\nTG: „Jak sądzę, widzieliście już to. Moje koła zaczęły niesamowicie buksować, dlatego nie mogłem odjechać, wkrótce zobaczyłem, jak Fernando i Kimi mijają mnie z lewej strony. To było niewiarygodne. Nie mogłem uwierzyć, że Fernando był po wewnętrznej. Byliśmy całkiem rozczarowani naszym startem, jako że było to bardzo niebezpieczne, dlatego podsumowując jestem zadowolony, że utrzymałem przednie skrzydło w jednym kawałku. Jednak start zniszczył trochę nasz wyścig, ponieważ byliśmy wstrzymywani przed Fernando i trochę też przez Marka, przez co nie mogliśmy pokazać naszego prawdziwego tempa. Ilekroć byłem blisko, nie byłem w stanie wykonać odpowiedniego manewru. Raz spróbowałem i nieco uszkodziłem swoje przednie skrzydło. Jednakże największym problemem była przyczepność. Nie mogłem podjechać wystarczająco blisko, aby wyprzedzić kogoś”.\nJenson, wygląda na to, że miałeś również pewną przygodę w pierwszym zakręcie?\nJB: „Sądzę, że przez cały weekend warunki na torze były bardzo zbliżone, a przyczepność była naprawdę niska, przez co byłem naprawdę zaskoczony, gdy wchodząc dość głęboko w pierwszy zakręt pojawiła się spora nadsterowność i tak też było podczas całego pierwszego okrążenia. Naprawdę musiałem zmagać się z tyłem bolidu, gdy Alonso jechał przede mną. Nigdy nie widziałem wcześniej bolidu pod takim kątem. Ostatecznie udało mi się wyprzedzić Alonso i zacząłem pogoń za Jarno i Nico. To było ekscytujące. Z pewnością wolałbym nieco spokojniejszy wyścig, jednak ten taki nie był. Mimo wszystko udało się dojechać do mety na czele, więc jestem zadowolony”.\n„Jeszcze jedno na koniec. Chciałbym podziękować mojemu inżynierowi, który był dziś ze mną na podium. Wytrzymaliśmy razem wiele trudnych chwil, lecz on był wspaniały i po kolejnym świetnym rezultacie mogę powiedzieć, że to również jego zasługa. 'Dziękuję ci'”.\nmarrcus, 06.04.2009 03:15\nSC nam uciekał muhahaha\nzdun, 06.04.2009 11:40\nkubica jeszcze dwa wyścigi i wsiada w Hiszpani w nowe lżejsze bmw z kersem i wysokim dyfuzorem przynajmniej takie wieści są nowe\nMaly-boy, 06.04.2009 11:43\nczy to oznacza ,że bolid będzie lepszy niż obecna wersja a z resztą co to ma wspólnego z konferencją ,wszędzie musi się Kubica pojawiać ;p\nHuckleberry, 06.04.2009 11:54\nJak już jest o Kubicy to dodam, że mnie najbardziej rozbroił Robert kiedy w wywiadzie po wyścigu powiedział, że było "zero mocy - prędkość maksymalna 240km/h". Wiem, że na torze to faktycznie nic ale fajnie zabrzmiało :P\nkemot, 06.04.2009 11:59\nZdun: a ja słyszałem, że Roberto będzie miał przepompowaną krew, na jakąś lżejszą, żeby mniej ważył...\nCo do wywiadu, to owniło, jak im pokazali Kimiego wsuwającego na luzie lodzika ; d\nF1-HELP, 06.04.2009 12:45\n"Później zobaczyłem Jensona wyjeżdżającego tuż przede mną, więc byłem na drugim miejscu. Potem wysiadłem z samochodu i jestem tutaj na trzecim miejscu. Dlatego mam nadzieję, że jak wyjdę stąd nadal będę na trzecim miejscu! Przynajmniej mam taką nadzieję”."\nano po GP Australii nie można już być zbyt pewnym co do zajętego miejsca nawet kilka dni po wyścigu :D\nYAHoO, 06.04.2009 13:18\nHa, też mnie to rozbroiło :D Samochód (silnik) jest zepsuty, ale sunie 240km/h :D\nmessor, 06.04.2009 14:14\nWszystkim się tak podobał Kimi, a on właśnie w ten sposób okazał że ma w d...e kibiców i zespół...\nZomo, 06.04.2009 16:14\n@messor - jak Ci sie Kimi nie podoba kibicuj komu innemu. Co Cie obchodzi komu sie on podoba?\nA co do startu Buttona to moze on tak dawal fory innym - wiecie - "mam bolid szybszy 0.5 sekundy na okrazeniu wiec sie chlopaki porozpychajcie w 1 zakrecie, a jak juz sie wyszalejecie to was lykne" ;-)\nmarrcus, 06.04.2009 16:21\n@messor yyy och nie :o\nmessor, 06.04.2009 16:28\n@Zomo: zbytnio mnie nie obchodzi, ale już tak wielu wyrażało tutaj swój zachwyt jego zachowaniem, że postanowiłem wyrazić i ja swoje zdanie...\na tak poza tym, to szkoda że stawka nie przejechała za SC całego kółka (a raczej dwóch) przed czerwoną flagą, to Timo miałby zasłużone (moim zdaniem) drugie miejsce :-)


Pasztet z Krakowskiego Kredensu\nTo już moje drugie podejście do próby odtworzenia pasztetu z żurawinami, kupionego w Krakowskim Kredensie (to nowa marka produktów wprowadzanych przez sieć sklepów Alma). Poprzednio upieczony wyszedł dobry i smaczny, ale inny niż ten kredensowy, bardziej suchy. Doszłam do wniosku, że tego pasztetu nie należy piec, wystarczy samo uduszenie mięsa i zmielenie. I tak też zrobiłam.\nJest pyszny i tym razem wpisuję go już na stałe do mojego czerwonego zeszytu z domowymi przepisami.\n5 dag żurawin suszonych\nlistek laurowy, 2 ziarenka ziela angielskiego\nMięso pokroić w kostkę, cebule w piórka.\nW rondlu roztopić masło, wrzucić cebulę i zeszklić ją. Dodać mięso, krótko obsmażyć na sporym ogniu, po czym zmniejszyć płomień na malutki, podlać mięso niewielką ilością gorącej wody, osolić, popieprzyć, dodać listek laurowy i ziele angielskie i dusić pod przykryciem do miękkości, ok. 1 godziny, uzupełniając w miarę potrzeby wodę.\nPo tym czasie odstawić garnek z ognia, odlać kilka łyżek rosołu do filiżanki. Przestudzić mięso, przełożyć rondel do lodówki na kilka godzin. Z rosołu wytworzy się galaretka, która świetnie podkreśli smak mięsa.\nŻurawiny namoczyć w gorącej wodzie i kiedy zmiękną i nieco napęcznieją, odcedzić.\nZ garnka wyjąć listek i ziele, a mięso przepuścić 3-krotnie przez maszynkę do mięsa. Ważne, aby nie ograniczać ilości mielenia, od tego, ile razy mięso było mielone, zależy jedwabistość pasztetu.\nRozpuścić w gorącym rosole (tym odlanym do filiżanki) żelatynę. Dodać ją do masy i ewentualnie w razie potrzeby doprawić solą i pieprzem.\nDodać żurawiny, wymieszać całość.\nForemkę na pasztet wyłożyć folią aluminiową, włożyć masę mięsną, wyrównać, włożyć do lodówki do zastygnięcia.\nPasztet jest miękki, ale da się kroić w plastry.\nsobota, 20 października 2007 06:21\nPrzejdź do wpisu „Pasztet z Krakowskiego Kredensu”\nDodaj komentarz do wpisu „Pasztet z Krakowskiego Kredensu”\nWraca temat oliwy\nChyba staję się powoli monotematyczna J)) ale rozmowa z moją własną siostrą na temat oliwy zbulwersowała mnie.\n- Wiesz – mówi – w Billi jest promocja oliwy. Może ci kupić?\n(ona ma blisko do tego sklepu)\n- A jaka jest? – pytam\n- Extra vergin\n- Ale jakiej firmy? Z jakiego kraju?\n- Och, jakaś Ybarra.\n- Hiszpańska, niedobra, nie chcę\n- No co ty – mówi mi – w Poradniku Domowym pisali że to bardzo dobra oliwa\n- Taki jesteś wiekowy babsztyl J) i ciągle jeszcze wierzysz w słowo pisane???? – mówię jej - Nie chcę tej oliwy. Ale skoro już o tym mowa, to mam oliwę, której smak mi nie odpowiada, spróbuj, może tobie będzie pasować.\nOna po chwili:\n- No, oliwa, jak oliwa\n- Chyba tak – mówi niepewnie\n- Dam ci spróbować dla porównania sycylijską, Valli Trapanesi, to w tej chwili najlepsza, jaką mam. Lepsza była niefiltrowana liguryjska, ale się skończyła\n- I jak? – pytam po chwili\n- Nie widzę różnicy – mówi ona\n- Jak to nie widzisz???!!!!!\n- No, nie widzę\n- Kurcze blade! Różnica jest jak stąd do Ameryki! Trzeba rozwijać swoje kubki smakowe! Pakuj tę butelkę, którą ci dałam! Będzie w sam raz!\nI tym samym rodzina utwierdza się w przekonaniu, że dziwna jestemJ)) widzę rzeczy, których nie ma… uganiam się za mrzonkami…. Ale… traktuje te moje „dziwactwa” z ciepłym uśmiechem, ot, taką mamy tę ciotkęJ))\npiątek, 19 października 2007 11:58\nPrzejdź do wpisu „Wraca temat oliwy”\nDodaj komentarz do wpisu „Wraca temat oliwy”\nZupy to moja specjalność\nLubię zupy i umiem je robićJ)) Cały sekret tkwi – moim zdaniem – w ich doprawieniu. A z tym nie należy się śpieszyć, tylko pomalutku, po troszku, dorzucać, dosypywać, smakować… Odczekać trochę, znów spróbować… Gotowanie zup – to poezja w życiu czarownicyJ))\nTym razem prezentuję zarzucajkę – zupę z kiszonej kapusty, od zawsze robioną w naszej rodzinie, bardzo przez wszystkich lubianą.\nTo nie jest klasyczny kapuśniak, to taka prosta, wiejska zupa. Spisałam ten prościutki przepis, żeby nie zginął, żeby go zachować, łącznie z nazwą, jako rodziną tradycjęJ)))\nDawniej tę zupę gotowało się u nas na kościach, ale teraz jemy bardziej dietetycznie i raczej nie stosujemy takich dodatków.\nsól, pieprz, szczypta ziarenek kminku, liść laurowy, kilka ziarenek ziela angielskiego\nKapustę trzeba lekko posiekać, zalać zimną wodą, tyle, żeby przykryła kapustę, wrzucić ziele angielskie i listek laurowy i gotować aż do miękkości, jakieś 40 minut.\nNastępnie łączymy kapustę z zupą, dodajemy pieprz i kminek (uwaga z kminkiem! Jak będzie go za dużo, zepsuje smak zupy). Gotujemy razem jakieś 15 minut.\nI już zupa gotowa.\nPrzejdź do wpisu „Zupy to moja specjalność”\nDodaj komentarz do wpisu „Zupy to moja specjalność”\nKończę czytać książkę Annie Hawes Extra virgin, wydaną przez wydawnictwo Zysk w bieżącym roku. Dwie Angielki kupują we włoskiej Ligurii rustico - coś w rodzaju skrzyżowania letniego prymitywnego domku z magazynem, położonego wysoko w górach.\nPrzyznam, że jestem zmęczona tą książką. Prezentuje taki ograny już schemat: kupno domu przez cudzoziemca, zetknięcie z lokalnym kolorytem mieszkańców i ich zwyczajów, problemy, które oczywiście muszą być, bo dom jest w stanie ruiny. Zmęczona jestem przedzieraniem się przez kolejne perypetie bohaterek. A nie jest to pisarska swada Petera Mayle w jego książkach o Prowansji.\nJest fajna rzecz, o której się tu pisze: przy zakupach mięsa, jarzyn, pieczywa, każdy ponoć Włoch gotów jest podzielić się z tobą swoją wiedzą i doświadczeniem i przepisem na potrawę, którą można z tych produktów zrobić. Szkoda, że autorka nie zanotowała właśnie tych rozmów i przepisów; powstałaby super regionalna książka kucharska!\n(1) Pokaż komentarze do wpisu „Liguryjskie klimaty”\nśroda, 17 października 2007 14:38\nPrzejdź do wpisu „Liguryjskie klimaty”\nDodaj komentarz do wpisu „Liguryjskie klimaty” i/lub (1) komentarza\nKotów nigdy nie za wiele...\nPrzed moimi imieninami Zet odbierał takie telefony:\n- O czym marzy solenizantka? Co jej kupić?\n- Nnnoo – odpowiadał – nie wiem tak dokładnie, ale o kotach to na pewno!\nI oto właśnie szuka ulubionego miejsca w moim domu grupa drewnianych kociaków; te jasne przybyły w pięknym kuferku w kolonialnym stylu.\nA już po sesji zdjęciowej dołączyły do grupy dwa maluchy.\nSześć nowych kotów!\n(2) Pokaż komentarze do wpisu „Kotów nigdy nie za wiele...”\nwtorek, 16 października 2007 21:43\nPrzejdź do wpisu „Kotów nigdy nie za wiele...”\nDodaj komentarz do wpisu „Kotów nigdy nie za wiele...” i/lub któregoś z (2) komentarzy\nNajbardziej chyba znany, sztandarowy smakołyk kuchni wiedeńskiej.\nTort Sachera to czekoladowe ciasto przełożone marmoladą morelową, w kawiarni podawany jest zwykle z bitą śmietaną na wierzchu. Zrobił karierę dzięki dobrej reklamie - m.in. Franz Josef go lubił, i to zupełnie wystarczyło żeby wszyscy go lubili!\nNo i ta kłótnia i rozprawy sądowe o "prawdziwość" przepisu między dwoma rodzinami zrobiły swoje. Bo o prawo do zastrzeżonej nazwy rywalizują dwie wiedeńskie firmy: Sacher i Demel; jak na razie sąd przyznał prawo do tej nazwy Sacherowi. Każdy jest ciekawy jak smakuje, więc kupuje.\nZrobiłam go na moje imieninowe przyjęcie\nPrzepis z wiedeńskiej książki kucharskiej (tłumaczenie własne) pozwolił uzyskać efekt, który właściwie niczym się nie różni od tortu podawanego w kawiarni Sachera w Wiedniu\n175 g gorzkiej czekolady (w tabliczkach)\n1 słoiczek – 250 g - dżemu morelowego\n50 g gotowej polewy czekoladowej Schwartau (pół opakowania)\nMasło pokroić na cienkie płatki; ma być miękkie.\nCzekoladę połamać i podgrzać aż do rozpuszczenia (na małym ogniu, uważając, aby się nie przypaliła), zestawić z ognia, trochę przestudzić.\nZmiksować: połowę cukru (80 g), żółtka, masło i rozpuszczoną czekoladę.\nUbić sztywną pianę z białek, dodać pozostały cukier (80 g), jeszcze chwilę ubijać.\nWymieszać delikatnie pianę ze zmiksowaną masą.\nPrzesiać mąkę, wymieszać z cukrem waniliowym, szczyptą soli i przyprawą do pierników.\nDodawać po trochu mąkę do masy, mieszając.\nPrzełożyć ciasto do tortownicy wyłożonej papierem pergaminowym.\nPiec tort ok. 45 minut; pod koniec pieczenia sprawdzać patyczkiem czy jest już gotowy; trzeba uważać, by zbytnio nie wysuszyć ciasta.\nPo upieczeniu rozpiąć tortownicę, przestudzić ciasto, przekroić na 2 krążki, przełożyć dżemem morelowym.\nRównież wierzch tortu posmarować warstwą dżemu. Zostawić na 2-3 godziny do zastygnięcia dżemu.\nRoztopić polewę wkładając torebkę do gorącej wody, wylać polewę na wierzch tortu i boki, rozprowadzić szerokim nożem, wygładzić.\nSzybciutko wedle uznania ozdobić tort (trzeba to robić szybko, ponieważ polewa Schwartau bardzo szybko zastyga). Podawać z bitą śmietaną.\nI jeszcze parę zdjęć torcika prosto z Wiednia:\nKlasyczny, podawany w Wiedniu tort Sachera, właściwie nie jest niczym ozdobiony. Na wierzchu jest sama polewa, a bita śmietana podawana jest obok, na talerzyku. Torciki sprzedawane na wynos mają w polewie odciśniętą pieczęć firmową: u Sachera - okrągłą, u Demela – trójkątną.\nByłam bardzo ciekawa, czy te wypieki różnią się czymkolwiek, więc w czasie jednego z wyjazdów do Wiednia kupiłam je w obu firmach; sprzedają na wynos mini torciki, tzw. liliputy o średnicy ok. 9 cm. Upiekłam też tort według powyższego przepisu; rozłożyłam je wszystkie rzędem i była degustacja. I słuchajcie, tak naprawdę, to różnice – jeśli są – to są niezauważalne.\nTorcik jest prościutki, to taki murzynek, któremu finezji nadają: dżem morelowy (koniecznie taki!), polewa, bita śmietana, no i ten niezapomniany nastrój wiedeńskiej kawiarni – czerwono-złotej u Sachera.\nponiedziałek, 15 października 2007 22:09\nPrzejdź do wpisu „Tort Sachera”\nDodaj komentarz do wpisu „Tort Sachera”\nWiele osób uważa ją za nieco siermiężną i przyciężkawą... te ziemniaki, ta śmietana, te koszmarne kalorie... nie warto próbować!\nJa jednak myślę inaczej, a znikające wczoraj na moim przyjęciu potrawy z talerzy świadczą, że mam rację. To bardzo smaczna kuchnia.\nOto zupa grzybowo-ziemniaczana\n1 dag suszonych kapeluszy prawdziwków\n1 łyżka gęstej kwaśnej śmietany (co najmniej 18%)\nKapelusze prawdziwków namoczyć, zalewając ciepłą wodą; po ok. 1 godzinie, kiedy będą już miękkie, pokrajać je w paseczki. Przełożyć grzybki do rondla, zalać 2 litrami ciepłej, lekko osolonej wody, dodać kminek, gotować ok. pół godziny. Dorzucić ziemniaki, obrane i pokrojone w niezbyt grubą kostkę, dalej gotować na małym ogniu, aż ziemniaki będą bardzo miękkie, ok. 30-40 minut. W razie potrzeby uzupełniać ilość, dolewając gorącej wody.\nCebulę obrać posiekać w drobną kostkę. Na patelni rozgrzać masło, wrzucić cebulę, lekko ją podrumienić. Wsypać mąkę, rozmieszać, smażyć chwilę, aż powstanie lekko rumiana zasmażka.\nPrzełożyć zasmażkę do zupy, wymieszać, chwilę razem gotować. Na samym końcu dodać łyżkę śmietany, chwilę razem pogotować.\nDoprawić świeżo mielonym pieprzem, ewentualnie, w razie potrzeby dosolić.\nNa talerzach posypać siekanym szczypiorkiem.\nA to Tafelspitz – sztuka mięsa w sosie chrzanowym\nTak o tym daniu pisał Robert Makłowicz w książce C.K. Kuchnia:\nWe Francji kiwano głowami z powątpiewaniem. Najlepsi agenci uparcie donosili, że ulubionym daniem Franciszka Józefa I, cesarza Austrii i króla Węgier, jest sztuka mięsa.\nJak to, cesarz i kawałek wołowiny wątpliwej jakości? Żeby choć ostrygi, homary lub przynajmniej pasztet gęsi z truflami, ale sztuka mięsa? Jakie uczucia budzić może imperator jedzący gotowane w wodzie (z dodatkiem jarzyn, co prawda) mięso?\nTrudno, nie było wyjścia! Należało zlecić któremuś z agentów, by choć skosztował owej sztuki mięsa (zjedzenie całej porcji wydawało się ponad siły przeciętnego Francuza). Nie było to jednak łatwe zadanie. Pierwsi dwaj ludzie, którzy mieli je zrealizować, zastrzelili się na progu restauracji po otworzeniu zalakowanej koperty z nazwą dania. Z trzecim agentem sprawy potoczyły się zupełnie inaczej. Zjadł potrawę i zniknął. Wkrótce okazało się, że przeszedł na stronę austro-węgierskiego wywiadu.\nFrancuzom opadły łuski z oczu. Toż ta sztuka mięsa, mimo całej swej niepozorności, to prawdziwa Wunderwaffe wiedeńskiej kuchni! Dość nikczemna forma kryje w sobie treści niepowtarzalne, zaiste genialne połączenie prostoty z finezją. Ta finezja to sos, serce każdej potrawy, a sztuki mięsa w szczególności.\nA ten sos robiłam tak:\nZ dwóch łyżek mąki i dwóch łyżek masła zrobiłam rumianą zasmażkę, rozprowadziłam ją niepełną szklanką zimnego rosołu (tego, w którym gotowała się sztuka mięsa) i mieszając zagotowałam. Dodałam 3 łyżki kremu chrzanowego ze słoiczka (starty chrzan wymieszany z majonezem), całość chwilę jeszcze pogotowałam, doprawiłam świeżo startym pieprzem.\nniedziela, 14 października 2007 23:25\nPrzejdź do wpisu „Kuchnia wiedeńska”\nDodaj komentarz do wpisu „Kuchnia wiedeńska”\nMenu imprezy – karta dań\nImpreza tuż tuż, a ja jeszcze nie mam projektu karty dań, którą zawsze kładę na stole przy nakryciu dla każdego z gości. Ale zawsze robię ją w ostatniej chwili, kiedy już potrawy są gotowe, udały się i wiadomo, że trafią na stółJ)) Bo przecież różnie może być, nie?\nTo zdjęcie z ostatniej, włoskiej imprezy we wrześniu, tak to wyglądało:\nA moje menu imieninowe już dawno ustalone, i prawie że wykonane.\nDzień pierwszy – kuchnia C.K. – wiedeńska\n- Kartoffelsalat z pieczywem – jako przystawka\nZupa grzybowa wiedeńska – w bulionówkach\nDanie główne: Tafelspitz – sztuka mięsa wołowego z sosem chrzanowym (to ulubiona potrawa Franciszka Józefa), do tego knedel oraz kapusta bawarska i rydze marynowane\nWino: austriackie białe półwytrawne\nDeser: Tort Sachera\nKawa (palona specjalnie dla wiedeńskiego Hotelu Sacher)\nDzień drugi – kuchnia włoska\nSałatka caprese jako przystawka\nCielęcina z grzybami leśnymi (według przepisu z książki Miriano), do tego pure ziemniaczane (kulki) i pepperonata\nDeser: tort tiramisu (wg przepisu Malui z Mniama)\nBardzo lubię etap projektowania menu, wybór rodzaju kuchni, czy wiodącego kulinarnego tematu przyjęcia, dobieranie potraw, by do siebie pasowały, oprawy: typu obrusy, serwetki, świece, kwiaty…\nMiałam pewien problem z dodatkami do sztuki mięsa Franciszka Józefa; w zasadzie podaje się ją z gotowanymi jarzynami. Nie bardzo mi to leżało, stąd sięgnęłam po pokrewną do austriackiej kuchnię bawarską; tam znalazłam kapustę, która w zasadzie jest surówką, choć nie do końcaJ)) No i wymyśliłam knedel, o rodowodzie czeskim, ale monarchia cesarsko-królewska była dość rozległa, i te potrawy mieszczą się w niej bez problemu.\nZ wielką przyjemnością przestudiowałam menu imieninowe, które wczoraj przysłał mi Puchatek (swego czasu prowadził Domową kawiarenkę w Polsacie); bardzo cenię jego nietuzinkowe i twórcze propozycje kulinarne. A oto, co jego goście dostaną w najbliższym czasie na stół:\nLuksusowy mus z drobiowych wątróbek\nPodawany jako smarowidełko („czekadełko”) do pulchnego białego pieczywa,\nudekorowane gałązkami kopru.\nPstrąg potokowy lub troć, na galaretce z limetki i greckiego wina\nPodawany jako zimna przystawka.\nGremolata do ossobucco\nRisotto z szafranem do ossobucco – tak jak się podaje w słynnym Harry’s Bar w Wenecji\nWłoski sernik aromatyzowany cytryną (z ricotty)\nDodam, że Puchatek dołączył mi szczegółowe przepisy na każde z dań!\npiątek, 12 października 2007 18:41\nPrzejdź do wpisu „Menu imprezy – karta dań”\nDodaj komentarz do wpisu „Menu imprezy – karta dań”\nKuchnia Leonardo da Vinci\nCzy można sobie wyobrazić kuchnię włoską bez pomidorów? Chyba nie.\nA jednak, jednak.\nWłaśnie skończyłam czytać książkę Kuchnia Leonarda da Vinci (wydaną przez Rebis w tym roku), pozycję pretendującą do dzieła raczej naukowego, z uwagi na cytowane źródła, przypisy, zamieszczone zdjęcia autentycznych drzeworytów i ilustracji. W czasach Leonarda Kolumb dopiero zaczynał podróż do Nowego Świata, i na takie nowinki jak pomidory, trzeba było jeszcze trochę poczekać:))))\nDziwny wydaje się przepis na pollo alla cacciatore (kurczaka po myśliwsku) bez pomidorów! Ale pierwotny przepis na to danie, z rejonu Umbrii, taki właśnie był; może kiedyś go wypróbuję w tej wersji?\nW książce najbardziej zadziwiający jest opis spektakularnych uczt, wydawanych przez włoskich możnowładców, a Leonardo był jednym z reżyserów tych widowisk. A uczta to był nie tylko zestaw potraw, ważny był sposób podania, zastawa, oprawa muzyczna, świetlna, kuglarska, i co tam jeszcze wpadło komuś do głowy.\nChciałabym zobaczyć taką ucztę! A jeszcze bardziej chciałabym zobaczyć, i uczestniczyć w przygotowaniach do niej.\nPodziwiam organizację pracy, zwłaszcza, że środki, którymi dysponowano były dość prymitywne, zwłaszcza jeśli chodzi o narzędzia pracy.\nPopatrzmy na fragment menu z roku 1567, tzw. trzecie danie – czyli mięsa gotowane i potrawki:\n- Nadziewana tłusta gęś ugotowana po lombardzku i posypana płatkami migdałów\n- Nadziewana pierś cielęca ugotowana i udekorowana kwiatami\n- Cielę ugotowane i udekorowane natką pietruszki\n- Migdały w sosie czosnkowym\n- Ryż z mlekiem na sposób turecki z cukrem i cynamonem\n- Duszone gołębie z mortadelą i całymi cebulami\n- Kapuśniak z kiełbaskami\n- Drób zapiekany w cieście\n- Potrawka z piersi kozy przybrana smażoną cebulą\n- Ciasto z nadzieniem z kremu mleczno-jajecznego\n- Gotowane stópki cielęce z serem i jajkami\nDodam, że tzw. dań (czyli zestawów składających się z kilkunastu potraw) było cztery!!!!\nJak udawało się im zgrać w czasie wykonanie wszystkich czynności: gotowania, pieczenia, dekoracji, podania – na powiedzmy 300 osób?\nJa mam akurat do przygotowania dwie imprezy imieninowe, dzień po dniu, na kilka osób, i ledwo mogę to ogarnąćJ)))\nZawsze mam problem, kiedy, z jakim wyprzedzeniem daną potrawę trzeba zrobić, żeby zdążyć, a jednocześnie, żeby pozostała ona smaczna i świeża. Najchętniej robiłabym wszystko w dzień przyjęcia. Ale wtedy klapa murowana, zwłaszcza jeśli nie ma się do dyspozycji gromady dziewek, jak to dawniej bywałoJ)))\nśroda, 10 października 2007 00:01\nPrzejdź do wpisu „Kuchnia Leonardo da Vinci”\nDodaj komentarz do wpisu „Kuchnia Leonardo da Vinci”\nMoich eksperymentów z oliwą ciag dalszy.\nOtworzyłam dziś butelkę oliwy firmy Carapelli.\nNnnnnooooo.... ujdzie... ostatecznie. Smak w miarę poprawny i do zaakceptowania. Trochę jednak jakby ziemista. Jakby już nic lepszego nie było do kupienia, to ostatecznie, mogę kupić.\nCiekawe, że jest ona u nas reklamowana jako Nr 1 w Italii! Śmiem wątpić:))))\nNie byłam w żadnym supermarkecie we Włoszech, to fakt, ale w żadnym sklepiku jakoś jej nie widziałam. I gdzie tam jej do smaków oliwy sprzedawanej w Italii! Nie żartujmy!\nwtorek, 09 października 2007 00:58\nPrzejdź do wpisu „Oliwa Carapelli”\nDodaj komentarz do wpisu „Oliwa Carapelli”\nTaki dziś był fatalny, szary, mokry dzień; i fizycznie i psychicznie byłam marniutka.\nAle jednak zdarzył miły akcent:))) Weszłam do księgarni zobaczyć, czy nie ma już czasem kalendarzy ściennych na 2008 rok. Na drodze do sali z kalendarzami stał stół z lekturą kulinarną. Rzecz jasna, zatrzymało mnie to od razu. I trafiła się nowość:\nUcieszyłam się, bo to książka z lokalnymi, regionalnymi przepisami gospodyń, prezentujących swoje potrawy w czasie różnych targów, pokazów, w tym przede wszystkim w czasie święta fasoli w Zakliczynie, które co roku obchodzone jest we wrześniu. Książka jest pięknie wydana, z dużymi niebanalnymi zdjęciami, nie tylko potraw, ale i okolic i upraw fasoli „piękny Jaś”. To taka lokalna perełka, rarytas na polskim rynku wydawniczym. To nie jakiś anonimowy zbiór przepisów, to potrawy sygnowane konkretnymi nazwiskami, przekazywane w rodzinach z pokolenia na pokolenie, robione na co dzień. Często mówi się, że ginie nasza polska tradycja kulinarna, takie mieszczuchy jak ja, nie potrafią już kultywować tych tradycji. Ja jednak, po etapie zachłyśnięcia się różnymi zagranicznymi przysmakami, chętnie wracam do naszych polskich dań. Dlatego m.in. tak ucieszyła mnie ta książka.\nWłaściwie to nie jest ona najtańsza – 35 zlp za 90-stronicową, nawet kolorową książkę, to jest jednak dość sporo. Ale cena u nas teraz zależy przede wszystkim od tego, kto sponsoruje wydawaną pozycję. A wydawnictwa lokalne nie mają zwykle zbyt wielkich budżetów.\nAle co tam, i tak wiedziałam od razu, że muszę tę książkę kupić!\nBardzo lubię polską kuchnię:)))) bardzo lubię fasolę :))))) a tu się trafia taka gratka:))))\nA do działu kalendarzy już nie doszłam:)))) wolny czas mi się skończył i musiałam biegiem gnać do pracy:))))\npiątek, 05 października 2007 23:50\nPrzejdź do wpisu „Fasola z Doliny Dunajca”\nDodaj komentarz do wpisu „Fasola z Doliny Dunajca”\nCzas na weekendowe ciasto.\nPonieważ jesień coraz częściej nam o sobie przypomina (zimne wieczory i ranki, częste mgły, a i deszcze nas nie omijają), to ciasto będzie jesienne, ze śliwkami.\nRobiłam je z przepisu Anusiaczka.\nChyba każdy zna Anusiaczka? i jej smakołyki? Nie? nie każdy? No to najwyższy czas zaznajomić się z jej kulinarną twórczością :))))\nJej ciasto ze śliwakmi to typowo domowy, urokliwy placek do weekendowej kawy. Proporcje są w nim takie, jak lubię: nie za wysoka warstwa ciasta i dużo, dużo, dużo owoców na wierzchu. Po zmiksowaniu wszystkich składników ciasto jest tak gęste i zwarte, że żadna śliwka nie śmie opaść na dno!\nok. 75 dag śliwek\n1. Śliwki myjemy, wyjmujemy pestki.\n2. Masło ucieramy do białości, gdy gotowe cały czas ucierając, dodajemy po 1 żółtku na przemian z cukrem (wsypujemy go stopniowo po łyżce).\n3. Z białek ubijamy sztywną pianę. Mąkę przesiewamy z proszkiem do pieczenia. Do utartej masy dodajemy po łyżce piany i mąki z proszkiem, cały czas mieszając (ja robię to mikserem) aż do wyczerpania składników. Na końcu mieszamy ciasto z sokiem cytrynowym.\n4. Ciasto wlewamy na wyłożoną pergaminem blachę, na wierzchu układamy połówki śliwek. Wstawiamy do pieca nagrzanego do 200 stopni i pieczemy 40 minut.\n5. Po wystudzeniu posypujemy cukrem pudrem.\npiątek, 28 września 2007 23:53\nNadszedł czas na zmiany w mojej kuchni. Forumowe rozmowy, rzut oka tu i tam, i okazało się, że garnki BergHoff mogą być tym, czego potrzebuję:))) Kupuję komplet, nie chce kupowania na sztuki, bo podoba mi się jednolity wystrój akcesoriów kuchennych. Wybór pada na model COSMO. Moim zdaniem te garnki są śliczne.\nWybór garnków, to nie jest takie hop siupJ)) Jedno było pewne, że mają być stalowe, ciężkie, o grubym warstwowym dnie. Mają być skonstruowane według nowoczesnych, na miarę XXI wieku technologii. A wszystko inne trzeba było przemyśleć: kształt garnka (bardziej okrągły i niższy, czy też smuklejszy, ale wyższy), sprawę rączek (stalowe czy też z tworzywa, odstające, czy raczej przyległe), rodzaj pokrywek (szklane czy stalowe nieprzeźroczyste, a u Berghoffa : z termometrami czy bez).\nNa szczęście nieistotne jest dla mnie, czy mogą być myte w zmywarkach czy też nie; nadal nie odczuwam potrzeby posiadania zmywarki.\nWybrawszy firmę, studiuję dostępne modele. W zestawie charm nie podobały mi się rączki, nie lubię takich masywnych zabudowanych (i nie jestem pewna czy one nadawałyby się do piekarnika). W tulipie niezbyt podoba mi się kształt garnka, a to jednak ważne, żeby na co dzień patrzeć na miłe rzeczy, a nie ciągle myśleć, że coś jest nie tak z tym kształtem. Ale to oczywiście bardzo indywidualna sprawa.\nCosmo ma rączki stalowe, niezbyt wysunięte, ale chyba wystarczająco wygodne. Rączki zeno mi się podobały, ale z kolei te sporo odstające rączki zabierają dużo miejsca w szafkach, a to dla mnie sprawa nie bez znaczenia.\nBędę musiała przyzwyczaić się do pokrywek stalowych, które ma cosmo; do tej pory miałam szklane. Z tym, że tak prawdę powiedziawszy, kiedy coś się w garnku gotuje, to zwykle pokrywka jest tak zaparowana, że nawet jak jest szklana, to i tak nie widać co się dzieje w środku.\nJak widać, ten wybór to kwestia oczywiście wielu kompromisów.\nNo, cena była istotnym czynnikiem decyzyjnym. Berghoff plasuje się ze swoją ofertą na środkowej półce cenowej. Z tym, że przeżyłam szok porównując ceny u przedstawiciela firmy w Internecie, z tymi w sklepach mojego miasta. Nie chciałam wierzyć, że jest tak wielka przebitka cenowa w sklepach, sięgająca od 250 do 400 zł na komplecie. Takie wysokie marże sklepowe???? o, nie, koleżanki.\nKupiłam garnki w Internecie. Szybko, sprawnie, z dostawą do domu zupełnie gratis, z telefonami miłej pani, potwierdzającej zamówienie i sprawdzającej prawidłowość danych. W każdej chwili mogłam też śledzić kolejne etapy swojej transakcji w Internecie.\nDziś będzie pierwsza zupa w nowym garnku.\nwtorek, 25 września 2007 15:04\nPrzejdź do wpisu „Nowe garnki ”\nDodaj komentarz do wpisu „Nowe garnki ”\nSesja zdjęciowa mojego kota\nByło piękne, niedzielne popołudnie, słońce miło grzało, tak w sam raz, czas więc, Balbinko, się przewietrzyć! Patrz, jak pięknie na oknie!\nHej! ale tam za oknem coś warczy i huczy! ratunku!!!!\nNiemądra kicia; to tylko autobus.\nHola, a co wy robicie z tą firanką???? zawsze była zasunięta! a teraz? jakoś inaczej wygląda ten świat\nAch te innowacje! i głaskania! Sierść zmierzwiona, każdy włos w inną stronę, wrrrrr…. Czas na toaletę; jestem porządną kotką, patrzcie, jak się myję! Pani poczeka! jak skończę, wyliżę Pani ręce; chwilunia, dobra???\nponiedziałek, 24 września 2007 23:44\nPrzejdź do wpisu „Sesja zdjęciowa mojego kota”\nDodaj komentarz do wpisu „Sesja zdjęciowa mojego kota”\n96. strona wpisów\n99. strona wpisów


Audi SQ5 – PremiumShine – Detailing & Ceramic Protect / powłoki ceramiczne Piła\nDużo się dziś mówi o detailingu. Temat trochę się oswoił a niektórym wręcz spowszedniał. No bo każdy dziś jest detailerem, albo będzie nim jutro. Niestety nie wystarczy 8h szkolenia gdzie 2h to przerwa na obiad i kawę. Nie wystarczy wydać pieniądze z dotacji…\nDobrze jest móc pokazać co dzieje się z autem po jakimś czasie od zabezpieczenia go powłoką ceramiczną. Pokazanie nowego pojazdu nie załatwia sprawy. Nowe, błyszczy – wiadomo. Ale co dalej?\nJak powłoka ceramiczna objawia swoje działanie w praktyce,\npodczas eksploatacji pojazdu?\nAudi SQ5 zostało zabezpieczone przez nas ponad rok temu. Przez ten czas właściciel stosował się do zaleceń jakie otrzymał przy odbiorze. Rezultat? Brak jakichkolwiek waterspotów i rys. Zero nalotów, powierzchnia powłoki jest czysta, nie zatkana i działa jak tuż po aplikacji na każdym elemencie pojazdu.\nCzym w istocie jest serwis powłoki ceramicznej i po co się go robi?\nJest to ciąg procesów oczyszczających i konserwujących powłokę. Zaczyna się, rzecz jasna, od odpowiedniego mycia, ale już nieco innymi kosmetykami. Potem, w zależności od tego co się zastanie, stosuje się odpowiednie, celowane środki by z powierzchni powłoki usunąć wtrącenia wszelkiej natury jak wspomniane osady, waterspoty, żywicę czy smołę. Dokładnie oczyszczona i „odetkana” powłoka przyjmuje wtedy nową warstwę zewnętrzną, czyli top coat. Pozwala to podbić walory wizualne\ni lepiej odpychać wodę, podnosi się śliskość powłoki a gwarancja zostaje zachowana.\nJeżeli posiadasz pojazd z powłoką ceramiczną a nie jesteś zadowolony z jej działania, skontaktuj się z nami. Opowiemy Ci rzetelnie o ograniczeniach jak i rzeczywistych zaletach. Pamiętaj, produkt spełni Twoje oczekiwania jeśli Ty zadbasz o jego należyty serwis.\nA co do Audi to czyż nie wygląda jak nowe? No właśnie, wygląda i to nie tylko na zdjęciach. Tak, warto mieć powłokę, warto o nią dbać.


Serwis Doradztwa Podatkowego - nr 249 - 26 maja 2014 r - Strona 31 z 38 - ISP Modzelewski\n30. Szkice polsko-rosyjskie: czy można walczyć z silniejszym przeciwnikiem bez pogardy i nienawiści?\nHistorie naszego kraju wypełniły nasze, kongresowiackie legendy. Najważniejszą jest wciąż Listopadowa Noc, a potem zimny wiatr na ośnieżonych polach Olszynki Grochowskiej: „Tocz Polaku bój zacięty, ulec musi dumny Car”, bo dziś „dzień krwi i chwały”. Prawie każdy z nas w moim pokoleniu w wyobraźni deptał równym krokiem zimowy śnieg tych pól, ramie w ramię z duchami Czwartaków: „już mur zwalony, nie padł ani strzał”. Późniejszych miesięcy roku 1831 nie chcemy pamiętać, giną wśród kłótni powstańczych przywódców. Wracają po raz ostatni wraz z klęską Reduty Ordona: „przeciw nim biała, wyostrzona, jak głaz godzący w morze (…)”. Bohaterstwo, patos i bezsens porażki. Pamiętniki byłych oficerów byłego Wojska Polskiego pisane przez następne dziesięciolecia gdzieś w zimnych izbach paryskich przedmieść są zbyt przygnębiające. Przegrani i pokonani: „ o czym dumać na paryskim bruku”. Dziś wiemy, że część „Wielkiej Emigracji” utrzymywał ze swoich środków kraj, choć większość klepała biedę nie mając bogatych krewnych.\nPotem ciągnęły się długie trzydzieści lat do równie zimnego Stycznia, rozpoczynającego walkę już bez wiary w zwycięstwo. To drugie antyrosyjskie powstanie było dla mojego pokolenia jakby wczoraj. Żyło we wspomnieniach tych, którzy byli dziećmi lub wnukami styczniowych powstańców, a ich groby wciąż trwały w pamięci i bólu. Wtedy nie tylko straciliśmy silnych, zatrzymanych na zawsze w młodości mężów, ojców i braci. Represje popowstaniowe, sekwestry i konfiskaty pchnęły w biedę kolejne pokolenia szlachty, zbliżając ich do ludu. Wróciliśmy wtedy do innej już Polski, rodzącej się w sercach i głowach pierwszego pokolenia chłopskich, „gospodarskich synów”. Tak było u nas na Mazowszu, Podlasiu, a nawet w Świętokrzyskim. Do nich już będzie należeć kolejny wiek naszej historii. Polska silnych, chętnych do pracy i do wiedzy chłopskich dzieci. Z nich zrodzi się duch międzywojennego dwudziestolecia, a przede wszystkim nowa inteligencja przejmująca z poprzedniego wieku duchy i legendy naszych kongresowiackich klęsk i przewag. Tu rodzi się chłopski symbol wierzby przydrożnej, tworzącej część tożsamości naszego Narodu.\nTo wszystko powstaje w ponad stuletnim sporze z Rosją, która była wtedy groźnym przeciwnikiem, lecz walczyliśmy z nią bez nienawiści. Czas pogardy dla wrogów przyniesie XX wiek, a zwłaszcza druga z wielkich wojen. Ale to już inna opowieść.


Komentarz dnia o strajku nauczycieli - Jedynka - polskieradio.pl\nKomentarz dnia o strajku nauczycieli\nOstatnia aktualizacja: 18.04.2019 16:49\nO kolejnym dniu strajku mówili Edyta Hołdyńska ("Sieci") i Tomasz Truskawa ("Stowarzyszenie Wolnego Słowa").\nKomentarz Dnia 18 kwietnia godz. 15:29\nRozmowę prowadził Adrian Klaarenbach.\nZobacz więcej na temat: Nasz komentarz strajk nauczycieli Adrian Klarenbach\nKomentarz dnia: jakie poparcie ma strajk nauczycieli?\nOstatnia aktualizacja: 12.04.2019 16:44\nO strajku w oświacie i jego konsekwencjach debatowali Jakub Jałowiczor ("Gość Niedzielny") i Jarosław Włodarczyk ("Press Club Polska").\n15'48 Komentarz Dnia 12 kwietnia godz. 15:30\nZobacz więcej na temat: Nasz komentarz strajk nauczycieli edukacja Adrian Klarenbach\nProf. Kazimierz Kik: nauczyciele znaleźli się w rękach graczy politycznych\nOstatnia aktualizacja: 15.04.2019 09:42\nGość "Komentarza poranka" w "Sygnałach dnia" skomentował bieżące informacje nt. strajku nauczycieli. Odniósł się także do wydarzeń trwającej kampanii do Parlamentu Europejskiego oraz do postulatu przystąpienia Polski do strefy euro.\nZobacz więcej na temat: Kazimierz Kik Katarzyna Gójska Nasz komentarz strajk nauczycieli


Miesiąc przemyśleń dla rządu i samorządów - Prawo i finanse\nMiesiąc przemyśleń dla rządu i samorządów\nwer/PAP • 25 stycznia 2012 - 18:44\n25 stycznia członkowie Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego postanowili dać sobie czas do 22 lutego na ustalenie zasad pilnowania deficytu.\nZAKTUALIZOWANA. Sporny pozostaje mechanizm restrykcji wobec samorządów, które przekroczą zakładany poziom deficytu.\nCzytaj też: Debata o długu - czas na szczegóły\n"Nie mam zwyczaju siadać do rozmów z założeniem, że nie dojdę do porozumienia. Wręcz przeciwnie, jeśli siadam do negocjacji, to po to, by znaleźć jakiś konsensus. W tych negocjacjach jest to trudne, ale zakładam, że możliwe" - zadeklarował Grobelny.\nCzytaj też: Możliwy kompromis ws. ograniczenia deficytu\nZ wyliczeń Krajowej Rady Regionalnych Izb Obrachunkowych wynika, że wejście w życie reguły wydatkowej przygotowanej przez resort finansów spowoduje, że już w czerwcu 1086 jednostek samorządu terytorialnego, czyli prawie 40 proc. samorządów, będzie zmuszonych ustawowo do cięcia deficytu. Izby wyliczyły, że wydatki na inwestycje samorządowe spadną o 5,1 mld zł, z czego 2 mld przypadnie na 15 jednostek samorządu terytorialnego, wśród których są województwa samorządowe i miasta na prawach powiatu. Wszyscy uczestnicy spotkania przyznali, że do tej pory już wiele udało się uzgodnić,ale samorządy wciąż nie są pewne, jak dokładnie będzie liczony ich deficyt.\nWszyscy uczestnicy spotkania przyznali, że do tej pory już wiele udało się uzgodnić,ale samorządy wciąż nie są pewne, jak dokładnie będzie liczony ich deficyt.\nWciąż pojawia sie pytanie co na przykład stanie się z długami samorządowych szpitali czy instytucji kultury czyli samorządowych osób prawnych – ich długi nie były do tej pory liczone do deficytu samorządów.\nNikt jednak nie kwestionuje tego, że deficyt trzeba w jakiś sposób ograniczyć. - To wpłynie na finansową wiarygodność naszego państwa na rynkach finansowych - podkreślił Michał Boni podczas posiedzenia Komisji.


Tu jesteś: Strona Główna Zapytaj dietetyka > Odchudzanie > Czy dieta dr Dąbrowskiej dobra na odchudzanie?\nGłodówki i posty nie są wskazane przy dłuższym okresie redukcji.\nDzień dobry, niestety nie jest to dobra dieta odchudzająca, ponieważ jest to post okresowy, nie stricte dieta. Owszem można zaobserwować zmiany w organizmie na plus ale wynikają one tylko z drastycznego ograniczenia żywności przetworzonej. Polecam jednak kalsyczną, zbilansowaną, zdrową dietę redukcyjną, która nie będzie sie opierała na głodzeniu i wyniszczaniu organizmu a jej efekt będzie stały, a nie tylko tymczasowy. jak to mówią, trzeba jeść, żeby żyć, a nie żyć, żeby jeść. Pozdrawiam, Julia.\nWitam, wszystkie diety, które eliminują wybrane produkty, są dobre tylko na chwilę. Szybko uzyskany efekt, można równie szybko stracić, co wiąże się efektem jo-jo. Najlepszym rozwiązaniem jet racjonalnie zbilansowana dieta, która pozwoli na utratę masy ciała ok. 1kg/ tydzień.


Dramat w cieniu złota - Magazyn Żużel\nCo powiedział Tai?\nStrona główna Reportaż Dramat w cieniu złota\nDramat w cieniu złota\nTo była tragedia dwóch zawodników. Jeden stracił życie. Drugi na długie lata musiał zerwać z żużlem\nW tym sezonie minęło czterdzieści pięć lat od zdobycia przez żużlowców Włókniarza Częstochowa drugiego tytułu drużynowych mistrzów Polski. Niestety coraz mniej pamięta się o tym, że mistrzowski sezon był tragiczny, a w jego trakcie jeden z zawodników zmarł, natomiast drugi musiał na jakiś czas zrezygnować z jazdy na żużlu. Co się stało?\n25 maja 1974 roku. Częstochowski Włókniarz pewnie wygrał na własnym obiekcie z zespołem bydgoskiej Polonii 47:31. Oprócz, tradycyjnie, Marka Cieślaka, najwięcej punktów dla biało-zielonych zdobyli: Jerzy Bożyk (9) i Zygmunt Gołębiowski (8).\n„[…] W zespole gospodarzy odnalazł się wreszcie Jerzy Bożyk. Po okresie wyraźnie słabszych występów tym razem pokazał się z jak najlepszej strony, a jego kapitalna jazda w pierwszym biegu o mistrzostwo par i zwycięstwo nad Glicklichem było ukoronowaniem udanego występu.”(Gazeta Częstochowska,nr 22/1974).\nChociaż częstochowianom zdarzały się wpadki – w oczach wielu komentatorów i dziennikarzy – mogli sprawić ligową niespodziankę. Siłą podjasnogórskiej ekipy był wyrównany skład i coraz śmielej pukający do światowej czołówki Marek Cieślak oraz Andrzej Jurczyński. Występy w kadrze narodowej miało za sobą również kilku innych zawodników Włókniarza. W tym Zygmunt Gołębiowski.\nZarówno Bożyk, jak i Gołębiowski kandydowali do wyjazdu na lipcowe tournée reprezentacji po Wielkiej Brytanii. Oprócz meczów ligowych spore znaczenie miały występy w prestiżowym Złotym Kasku, którego najbliższy turniej planowany był na 7 czerwca w Częstochowie.\n30 maja 1974 roku. Przyjemny, wiosenny wieczór. Ulicami Częstochowy jedzie trabant prowadzony przez Jerzego Bożyka. Jednym z pasażerów jest Zygmunt Gołębiowski. Nic nie zakłóca dobrego nastroju pasażerów. Nagle kierowca wykonuje energiczny ruch rękami. Nie jest jednak w stanie wyminąć zaparkowanej na dzisiejszej Alei Niepodległości przyczepy… Powietrze przeszywa dźwięk pękającej karoserii i przerażający krzyk.\n„Gołąb” nie żyje!\nW prasie pojawiają się pierwsze informacje:\n„W czwartek około godziny 21:45 wydarzył się w Częstochowie tragiczny w skutkach wypadek drogowy. W alei ZWM „Trabant”prowadzony przez żużlowca Włókniarza Jerzego Bożyka najechał na zaparkowaną przyczepę samochodu ciężarowego.\nSamochód został doszczętnie rozbity. Jadący „Trabantem” pasażerowie zostali ciężko ranni. Po przewiezieniu do szpitala zmarli: żużlowiec Włókniarza – Zygmunt Gołębiowski i Mieczysław Walczak.\nStan zdrowia Zenona Kotasa i Edwarda Skibińskiego jest nadal bardzo poważny.\nKierowca, Jerzy Bożyk, który doznał jedynie lekkich obrażeń, zatrzymany został przez MO. Dochodzenie trwa.” (Życie Częstochowy, 1974)\n– O wypadku dowiedziałem się wracając z zawodów eliminacji mistrzostw świata w Niemczech – opowiada Marek Cieślak. – To było w okolicach Opola.\nJanek Stormowski, spotykając nas przypadkiem, powiedział grobowym tonem: Gołąb nie żyje… Początkowo nie wiedziałem, o co chodzi. Okazało się, że prezes Wacław Tomaszewski nie chciał zawracać nas z zawodów. Dzisiaj byłoby to nie do pomyślenia. W dobie internetu, nawet od niego odłączony, od razu odebrałbym kilkadziesiąt telefonów. Pamiętam, jak przed moim wyjazdem do Niemiec obaj grzebali w tym aucie…\nCieślak długo nie mógł uwierzyć w śmierć kolegi, tym bardziej, że – ponieważ prezes nie poinformował swoich zawodników walczących o światowe laury o wypadku, nie wziął udziału w pogrzebie. Nieobecność Gołębiowskiego była jednak faktem. Podobnie jak uznanie winnym całego zdarzenia Bożyka.\n– Jurek dostał osiem lat – wspomina Cieślak. – Wielka szkoda, ponieważ wszystko zaczynało mu się akurat układać…\n15 kwietnia 1980 roku. Włókniarz dwa dni wcześniej rozpoczął walkę o ligowe punkty. Po domowym zwycięstwie nad Startem Gniezno biało-zielonych czeka wyjazd do Gdańska. W składzie na pierwszy mecz wyjazdowy sezonu znajduje się Jerzy Bożyk. Po sześciu latach wraca na tor. Nikt nie oczekuje od niego cudów i rzeczywiście. Pierwsze występy to regularnie zbierane „śliwki”. Przełamanie następuje jednak już miesiąc później. W meczu we Wrocławiu Bożyk notuje 11 punktów i dwukrotnie mija linię mety na pierwszej pozycji.\nLepszy występ już mu się nie zdarzy. Sezon zakończy na początku dziewiątej dziesiątki listy średnich biegopunktowych (średnia biegowa 1,21).\nJerzy Bożyk fot. Ze zbiorów Marka Soczyka\nNastępną kampanię kończy z przytupem, wyrównując swoją zdobycz z meczu na Stadionie Olimpijskim. Na pożegnanie Włókniarza z I ligą znów notuje 11 punktów i ostatecznie nieco poprawia swoją średnią biegową (1,38). Na drugoligowym froncie radzi sobie w kratkę, chociaż średnia na bieg jest dość przyzwoita – 1,88. To jednak za mało, by Bożyk zdecydował się kontynuować sportową karierę. Nie bez wpływu na decyzję żużlowca pozostają technologiczne zmiany zachodzące w żużlu i wpadający coraz bardziej w szarzyznę Włókniarz, od którego odwracają się kibice, a zarządowi brakuje pieniędzy i pomysłów, by ratować sytuację.\n25 sierpnia 2016. Jerzy Bożyk po długiej chorobie zmarł. Trudno powiedzieć jak potoczyłaby się jego kariera, gdyby nie nieszczęśliwy wypadek, który przerwał ją na długie sześć sezonów. Urodzony w 1952 roku zawodnik po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę, kiedy niespodziewanie zajął trzecie miejsce na podium Memoriału Bronisława Idzikowskiego w 1972 roku, będąc najlepszym z przedstawicieli Włókniarza. Rok później powtórzył ten wynik. Coraz częściej przymierzany był do startów w młodzieżowej reprezentacji Polski. W chwili\nwypadku miał 22 lata. Wciąż zbierał żużlowe doświadczenie.\nZygmunt Gołębiowski rozpoczął swoją karierę dość późno. Miał już 24 lata, kiedy po odbyciu służby wojskowej wsiadł na żużlowy motocykl. Nie przeszkodziło mu to w szybkim rozwoju. Świetne występy ligowe nie pozostawały bez echa i zawodnik założył nawet plastron z orłem na pierś. W momencie wypadku miał 31 lat. Nie ma wątpliwości, że byłby jednym z głównych bohaterów wielkich sukcesów Włókniarza lat 70-tych.\nPoprzedni artykułTV na dzień dobry pokaże mecz w Gnieźnie\nNastępny artykułPogoda w Krsko psuje plany Motoru\nTylko starsi kibice mogą pamiętać Kazimierza Adamczaka. Wychowanek Unii Leszno pochodził z Machcina koło Ponieca. Adamczak z macierzystym klubem zdobył pięć medali drużynowych mistrzostw...\n1 kwietnia 1990 roku, to pamiętna data w historii lubelskiego oraz polskiego żużla. Tego dnia debiut w naszej lidze zaliczył ówczesny mistrz świata –...


szybka ciabatta - I LOVE LIFE\nTag: szybka ciabatta\nPosted on 1 października 2019 1 października 2019 by I LOVE LIFE\nDo miseczki wlewamy szklankę ciepłej wody – nie gorącej. Dodaj 1 łyżeczkę cukru i drożdże. Całość szybko i dobrze wymieszaj, aby składniki rozpuściły się w wodzie. Przykryj ściereczką i odstaw na około 10-15 minut.\nPosted in Inne, Kuchnia Tagged ciabatta, ciabatta orkiszowa, domowy chlebe, szybka ciabatta, włoska ciabatta 1 Comment


Świąteczna kampania marketingowa - konkurs FreshMail\nWielkimi krokami zbliżają się najpiękniejsze święta w roku, na które czekają zarówno ci mali, jak i ci nieco więksi. Ducha świąt czuć już od pierwszych dni grudnia, gdy instalowane ozdoby i światełka wprawiają nas w radosny nastrój.\nPodobnie jest w świecie e-marketingu, w którym już od dawna poruszane są tematy najlepszych kampanii świątecznych, czerpie się inspirację z najlepszych marek i najciekawszych kreacji.\nW czasie, gdy klienci szukają idealnego prezentu dla najbliższych, a marki prześcigają się w reklamowaniu swoich produktów, ogromne pole do popisu ma odpowiednia strategia marketingowa, która porusza serca.\nNa pewno spotkałeś się ze świąteczną kampanią marketingową, która szczególnie Ci się spodobała. Opowiedz nam o niej i zdobądź szansę na wygranie atrakcyjnych nagród!\nWeź udział w naszym świątecznym konkursie i spraw sobie prezent w postaci wartościowych, branżowych książek.\nWejdź na stronę www.konkurs.freshmail.pl i odpowiedz na proste pytanie:\nWskaż i krótko uzasadnij, jaka świąteczna kampania marketingowa sprawia, że czujesz ducha świąt?\nNie czekaj, masz czas tylko do 16 grudnia. Następnie nasze Jury wyłoni najciekawsze i najbardziej przekonujące odpowiedzi. Szczęśliwców o wygranej powiadomimy mailowo 19 grudnia.\nP.S. Dla wszystkich, którzy się zgłoszą mamy przygotowaną niespodziankę! :)\nJeśli chcesz rozwijać się w e-marketingu, budować swoją markę i szlifować umiejętności negocjacji - nagrody, które możesz wygrać na pewno Ci się spodobają.\nBiblia e-biznesu 2. Nowy Testament - pod redakcją Macieja Dutko, to obszerne i rozbudowane kompendium wiedzy z tematów związanych z e-biznesem, w którym 59 autorów - specjalistów, praktyków z wieloletnim doświadczeniem - chętnie się swoją wiedzą dzieli. Wśród nich przeczytacie ciekawe case study od Pawła Sali na temat możliwości, jakie daje system do email marketingu FreshMail. Książka ta to prawdziwie “cała wiedza o e-biznesie w jednym miejscu”.\nDruga książka, która wchodzi w skład nagrody głównej, to Efekt Tygrysa - puść swoją osobistą markę w ruch. Autor - Maciej Dutko - dzieli się w niej swoimi osobistymi doświadczeniami i przykładami budowania marki własnej. W książce zwraca uwagę na sposoby personal brandingu, dając czytelnikowi porady, w które z nich warto inwestować swój czas.\nJest też trzecia książka, którą możesz wygrać, biorąc udział w naszym konkursie - Targuj się! Zen negocjacji, autorstwa Macieja Dutko. Znajdziesz w niej ponad 170 porad i wskazówek, jak negocjować mądrze i świadomie, bez szkody dla którejś ze stron.\nOprócz książek, do wygrania są też audiobooki Efekt Tygrysa - puść swoją osobistą markę w ruch i Targuj się! Zen negocjacji. Stanowią świetną lekturę, którą możesz słuchać np. jadąc do pracy.\nNie czekaj więc, weź udział w naszym konkursie i wygraj książki, które będziesz mógł przeczytać w te Święta!


Katalogowanie - Kbr\nKatalogowanie stron to praktyczny i niezawodny sposób na zdobycie wyszukiwarek internetowych. Najtańszy pakiet katalogowania startuje już od 100 zł. A skuteczność? Wzrost rangi strony nawet o kilkanaście stopni w zwykłych wynikach wyszukiwania w Google.\nNasza agencja łączy praktyczne rozwiązania z standardowymi technikami pozycjonowania. Proponujemy Tobie ofertę dodania odnośnika wysyłającego do witryny Twojej firmy do nawet 100 skutecznych katalogów internetowych. Tworzymy odpowiednie dla Google teksty SEO z opracowaną przez fachowców bogatą liczbą słów kluczowych. Nic więcej nie musisz robić, aby zdobyć popularność w internecie. To doskonała taktyka marketingu internetowego. To usługa SEO na którą Cię stać.\nKatalogowanie z Topranking to:\nRodzina 100 moderowanych katalogów stron\nOryginalne artykuły SEO\nWiele pakietów katalogowania do wyboru w rozmaitych cenach\nGwarancja wzrostu pozycji strony w Google\nWysoki poziom bezpieczeństwa dla Twojej witryny\nNie chcemy zabierać Twój czas opowieściami o tym jak korzystna jest nasza oferta dodawania stron do katalogów. Zamiast tego skupimy się na przedstawieniu Tobie przykładu jednego z naszych Klientów. Sam\_a przekonasz się, że nie można nie skorzystać z oferty katalogowania stron w postaci, jaką opracowaliśmy właśnie dla takich Konsumentów jak Ty.\nPani Alicja jest właścicielką przedsiębiorstwa oferującego produkty do włosów w Toruniu. Swoje wyroby oferuje w niewielkim salonie, jak i przy pomocy sklepu internetowego. Ma całkiem dużą konkurencję. Pomimo to, po zamieszczeniu w naszej grupie katalogów stron 40 tekstów reklamowych z odnośnikiem prowadzącym do sklepu internetowego, strona www Pani Alicji podskoczyła z 25 pozycji na 15. Następnie po starannej optymalizacji strony www sklepu i opublikowaniu kolejnych 20 tekstów SEO, strona internetowa wzrosła o dodatkowe kilka oczek, trafiając do pierwszej dziesiątki organicznych wyników wyszukiwania w Google. Rezultat katalogowania dość pozytywny. Tym bardziej, że dziś Pani Alicja oferuje swoje akcesoria szerszemu gronu odbiorców, a zyski z sprzedaży wciąż idą w górę.\nTaki jest wynik finalny katalogowania stron. Pewne czynności wymagają jednak bardziej dokładnego opisu. Dla przykładu to dlaczego nasi specjaliści stawiają na katalogowanie przy pomocy tekstów reklamowych. Naszym zdaniem artykuły SEO są najskuteczniejsze z tego względu, że wiążą dwa kluczowe czynniki pozycjonowania – dużą ilość wyrażeń kluczowych i dobrej jakości link odsyłający. Każdy tekst SEO jest oryginalny. Nie dublujemy zawartości, gdyż może to wpłynąć na spadek pozycji strony, a nie jej wzrost. Każdy artykuł SEO to pięć tysięcy znaków. Policz ile przeróżnych słów kluczowych wyrażających oczekiwania klientów Google może zostać dodanych w takim wpisie. Każdy artykuł SEO to dodatkowo jeden, odpowiedni link zewnętrzny. A im większa ilość takich odsyłaczy, tym wyższa pozycja Twojej witryny w Google.\nJak możesz zauważyć katalogowanie stron to niezwykle prosta technologia reklamowa. A przy tym wcale nie taka kosztowna, jak mogłoby się wydawać. Nie zwlekaj! Sprawdź zaprojektowane przez nas katalogi internetowe i zostań z nami na dłużej. Twoja strona internetowa, identycznie jak Pani Alicji, może trafić na pierwszą stronę organicznych wyników wyszukiwania w Google.\nwww.poltax.net www.kubek-termiczny.pl Tanie wiatrówki


WA107 uniwersalny szary wisiorek z księżycem - MANOKI.pl :: sklep internetowy i hurtownia internetowa, męska bizuteria, bransoletki, kolczyki, wisiorki, pierścionki, obrączki, biżuteria stalowa, biżuteria ze stali szlachetnej\nTu jesteś: Manoki » BIŻUTERIA » WA107 uniwersalny szary wisiorek z księżycem\nWA107 uniwersalny szary wisiorek z księżycem\nsymbol wzoru WA107\n-powłoka: szare vintage PVD\n-wymiar: 29 x 13 mm\n-grubość: 3 mm\nNiezwykły naszyjnik w kształcie księżyca. Uniwersalny kolor i motyw sprawiają, że doskonale pasuje on zarówno do kobiet, jak i do mężczyzn. Zawieszkę wykonano z hipoalergicznej stali szlachetnej 316L pokrytej powłoką PVD. Nadaje ona trwały, szary kolor. Księżyc zawieszony jest na czarnym, bawełnianym sznurku.


Retro z nowoczesnym twistem w drewnianym wydaniu - Wyposażenie\n08 maj 2020 15:28\nMeble z litego drewna egzotycznego marki Table4U. Fot. Mat. prasowe\nCharakterystyczne usłojenie, barwa, unikatowe pęknięcia i użylenie drewna połączone z estetyką retro w nowoczesnym wydaniu to główne cechy mebli marki Table4U.\nW zasobach 9design pojawiła się nowa marka, która specjalizuje się w produkcji mebli z naturalnego, litego drewna egzotycznego. Table4U ma w swojej ofercie komody, retro stoliki kawowe i szafki RTV, jednak klient może być pewien, że każdy egzemplarz jest jedyny w swoim rodzaju – wyróżnia je charakterystyczne usłojenie, barwa drewna, unikatowe pęknięcia i użylenie.\nProduktom Table4U wyjątkowości dodaje fakt, że są produkowane z wytrzymałych surowców o znakomitych walorach wizualnych. Marka wykorzystuje m.in. mango indyjskie, palisander indyjski i drewno akacjowe, które znane są ze swojej urody i wysokiej jakości. Na szczególną uwagę zasługuje także oryginalne wzornictwo nawiązujące do stylistyki retro z nowoczesnym twistem.\nretro RSS meble z litego drewna RSS meble drewniane RSS


pART of Me: Kleopatra, czyli pewnego razu nad Nilem\naldi 14 lutego 2015 16:08\nPiękne, sama Kleopatra byłaby zachwycona\nOh, ogromnie dziękuję :-)\nUnknown 14 lutego 2015 20:06\nCaterina 14 lutego 2015 20:29\nAleż piękna interpretacja tematu! Trzymam z całej siły kciuki! :)\nJa też B-) :-P\nZela 15 lutego 2015 17:47\nRanya 15 lutego 2015 20:00\nIdealnie kolorystycznie! Piękny wzór, wspaniałe wykonanie!\nTrzymam mocno kciuki, bo ta praca jest doskonała :-)\nUnknown 16 lutego 2015 11:22\nBardzo mi miło to czytać :-)\nManhi 15 lutego 2015 20:38\nCudne!!!!!!!!!!!! I to przez duże C, ale na prawdę duże. Śliczny naszyjnik i bardzo pomysłowy akcent na środku. Wzorek doskonały\nUnknown 16 lutego 2015 09:01\nTworzysz naprawdę piękne prace. Powodzenia w wyzwaniu ;-)\nRuda S. 16 lutego 2015 11:21\nłał, robi wrażenie. fantastyczna praca :)\nSlomkad 16 lutego 2015 13:01\nPraca jest cudowna! Bardzo w klimacie i od razu wiadomo, że o inspiracją była sztuka egipska. Podziwiam wytrwałość! Trzymam kciuki Madziu! Patrząc na zgłoszone prace Twoja przykuła moją uwagę i bardzo się ucieszyłam widząc autora :)\nSylwia 16 lutego 2015 13:03\npiękna interpretacja Kleopatry :)\nbiżuteria-blond 16 lutego 2015 16:46\nłoooo jakie piękne! Powodzenia w wyzwaniu!:)\nJoanna M 16 lutego 2015 22:34\nZaiste, godny Kleopatry:) Powodzenia w wyzwaniu:)\nCzerwona Agrafka 17 lutego 2015 19:48\nCudo! Kolory Egiptu i haft koralikowy, do którego nie mam cierpliwości ;) Sama bym chętnie coś takiego założyła :)\nO wow ! Trzymam kciuki, bo wyzwaniu odpowiada w 120 %. Niesamowity pomysł i wykonanie. Pozdrawiam.\nSylwia 19 lutego 2015 14:12\nPrzepiękny naszyjnik, połączenie kolorów idealne. Ale, jeśli ja dobrze widzę, jak zrobiłaś szydełkiem "prostownika" na tyle koralików??? U mnie max ilość koralików w prostowniku to 8-9, przy większej wszystko się krzywi i zapada. No chyba że to nie sznur szydełkowy.... W każdym razie życzę powodzenia, bo praca jest piękna:) Pozdrawiam\nSznur :-) ten wzór jest na 14 koralików, a żeby robić je grubsze trzeba luźnej zaciągać oczka, praca będzie mniej sztywna i każdy koraliki będzie mógł znaleźć dla siebie miejsce w rzadku :-) spróbuj zrobić luźnej bransoletkę np na 6 i porównaj z tymi które masz, powinna wyjść bardziej miękka / plastyczna i w tedy bierz się za grubaski :-)\nWrzące Kolory 27 lutego 2015 11:50\nGratuluję wyróżnienia, Twoja niewolnicza praca się opłaciła. ;)\nUnknown 27 lutego 2015 11:54\npiękny naszyjnik. przywieszka cudnie dopełnia całości! całkowicie zasłużone wyróżnienie :)\nParatiisi 27 lutego 2015 19:32\nOkoło 10 prac uważałam za godne uwagi i to jest jedna z nich :) mnóstwo pracy, całość zgadza się z tematem :) przykro mi trochę, że mi się udało, ale szczerze gratuluję !!! Pozdrawiam ciepło\nParatiisi 27 lutego 2015 19:33\nCzaryMaryDori 4 marca 2015 07:39\nGratuluje wyróżnienia w KK


Bycie sobą jest jak drzewko na pustyni. Dlaczego? Nie staramy się przypasować, nie interesują nas miliony ziarenek piasku. Jesteśmy wyjątkowi, jedyni na całej pustyni, jedyni w swojej postaci...\nCzęsto ludzie próbują dopasować się do otoczenia. Myślą, że będąc sobą nikt ich nie polubi. Błąd.\nZazwyczaj występuje to na początku naszej podróży. Tak, najbardziej dotyka to ludzi młodych. Wtedy poznajemy życie, odkrywamy jego działanie i nie chcemy być odrzuceni-boimy się tego. Każdy z nas to przeżył. Smutne jest to, iż młodzi ludzie potrafią być dla siebie tak okrutni, ale mimo tego moim zdaniem nie warto udawać kogoś, kim nie jesteśmy. Dlaczego? Potem ciężko się połapać kim naprawdę jesteśmy. Marnujemy przez to część swojego życia. A przekonujemy się o tym później, gdy dostrzegamy więcej, gdy jesteśmy dojrzalsi, gdy inne wartości stają się dla nas ważniejsze. Właśnie wtedy odnajdujemy siebie. Ale czy warto było stracić ten czas na udawanie?\nW podróży przez życie ważna jest dobroć. Pomaganie sobie nawzajem jest czymś wyjątkowym, a niestety rzadko spotykanym w tych czasach. Straszne jest to jak wiele osób potrafi przejść obojętne obok ludzkiego cierpienia. Na pewno widzicie ile złego się teraz dzieje: wojny, choroby, morderstwa. Przerażająca jest sama myśl o tym. Wiele osób deklaruje się pomocą, (np. wielka akcja facebooka o ustawianiu flag, co dla mnie było tylko na pokaz), ale czy taki człowiek odważył by się pomóc pieniężnie lub jako wolontariusz? Sama nie jestem wolontariuszem, krew planuje oddać już od miesiąca i nie mogę się zebrać... Ale staram się przekazywać radość i pomagać ludziom w codziennych czynnościach. W detalach drzemie magia. Gdyby każdy z nas pomagał sobie nawzajem, świat byłby inny. No ale nie mogę się łudzić, zawsze znajdzie się jakiś świr który zadźga dziecko. Tak ten świat jest skonstruowany.\nŻycie to wielka niewiadoma, nie wiemy co nam przyniesie jutro czy kolejny miesiąc, a co dopiero rok. Jakie uczucia w nas uderzą, co się nam przytrafi. Życie potrafi być zaskakujące.\nPoruszyłam parę poważnych tematów, tak wiem. Ale po prostu chce wam przekazać, że każdy na tym świecie jest w jakimś celu, każdy ma swoją podróż którą powinien przeżyć godnie.\nA teraz uśmiechnij się i nieś ten uśmiech przez całą podróż, zarażając nim innych turystów życia :)\nMuzyka> Zeus-Siewca <Muzyka\nAgieszka krześ 7 marca 2016 13:46\nPaulina Kańtoch 8 marca 2016 16:27\nCzas w obiektywie 7 marca 2016 17:41\nUwielbiam Twoje blogi, za prawdę płynącą z Ciebie. Za każdy Twój tekst, który ma wiele do przekazania innym. Dokładnie tak jak piszesz życie to wielka nie wiadoma, ale uważam też, że życie jest również niespodzianką, którą chcemy zobaczyć :)\nPaulina Kańtoch 8 marca 2016 16:26\nJej dziękuje bardzo :D\nKinga Dobrowolska 7 marca 2016 20:54\nŻycie to wielka niewiadoma. Chyba masz rację, choć znam wiele osób, które potrafią je sobie ułożyć oda A do Z ;)\nMyśle, że nie da się ułożyć życia od a do z, ponieważ los bywa przewrotny i mimo planów, może nas zaskoczyć ;)\nopolsk@szafa 8 marca 2016 14:33\nRadość życia trzeba odnależć w sobie. Nigdzie indziej jej nie znajdziemy. Fajnie, że takie młode osoby jak ty mają poważne przemyślenia ;) pozdrawiam serdecznie\nPaulina Kańtoch 8 marca 2016 16:25\nZgadzam się z tobą :) Trzeba nauczyć się czerpać radość z najdrobniejszych rzeczy.\nKrzysztof Kowalski 8 marca 2016 14:37\nW życiu nie zawsze układa się tak jak by się chciało. Wszystkiego najlepszego z okazji dnia kobiet;)\nTo prawda. Dziękuje ;)\nLaura 8 marca 2016 15:49\ncoś w tym jest :) pięknie wyglądasz :)\nMagda Krupa 8 marca 2016 17:33\noj zycie to jedna wielka podroz, ktora kazdego dnia przynosi nam nowe doswiadczenia:)\nPaulina Kańtoch 8 marca 2016 17:37\nDziękuje :) Zerknę ;)\nDO MI 9 marca 2016 11:23\nBardzo fajne zdjęcia i tekst!\nPaulina Kańtoch 9 marca 2016 14:36\nAgata 9 marca 2016 12:03\nSuper masz tą kurtkę!\nIrreplaceable_fashion 9 marca 2016 18:12\nSuper kurtka:) Świetnie wyglądasz:)\nŁukasz Bier 10 marca 2016 09:35\nbyłem tam lubię to mi ejsce )\nGINA LOVES CATS 26 marca 2016 21:32


Bio-forum.pl: Boletus subappendiculatus - borowik górski\nBoletus subappendiculatus - borowik górski\nBio-forum.pl » Jaki to grzyb? Mykologia » Archiwum - starsze wątki » Archiwum 2007 sierpień » Boletus subappendiculatus - borowik górski\n2007.08.27 02:03 #74910\nMarcin Fałdziński (grzybiorz) na forum od listopada 2006, wypowiedź #560\nOstatnio miałem okazję obserwować po raz drugi rzadkiego lub nieczęstego borowika górskiego - Boletus subappendiculatus występującego w lasach jodłowych (przynajmniej u mnie). Ponieważ jest on podobny do rosnącęgo w lasach liściastych borowika żółtobrązowego - Boletus appendiculatus postanowiłem więc założyć ten wątek. Może się przyda.\nPonieważ w czerwcu znalazłem po raz pierwszy trzy młode i zaczerwione okazy, więc nie mogłem czekać aż dojrzeją i zostaną zjedzone przez larwy muchówek. A dokument w postaci suszka to konieczność przy zgłoszeniu.\nTym razem pierwszego owocnika znalezionego dn 17.08.2007 zostawiłem naturze, przy okazji poddając go obserwacji. Wyrósł sobie trzy metry dalej od czerwcowych owocników.\n17.08.2007 - wymiary owocnika: wysokość - 8 cm, średnica kapelusza - 9.5 cm\n19.08.2007 - wymiary owocnika: wysokość - 12 cm, średnica kapelusza - 16 cm\n22.08.2007 - dojrzały owocnik (a raczej zwłoki) penetrowany przez muchówki\nDrugi owocnik - wyrósł 50 metrów dalej\nTrzeci owocnik - wyrósł już ok. 80 metrów dalej. Ponieważ był niezaczerwiony i dojrzały posłużył mi obserwacji kilku cech.\nSiedlisko - wilgotny i dość świetlisty las jodłowy\nowocnik po wyjęciu z próchnicznego podłoża. Charakterystyczne zwężenie przedłużonego pod ziemią trzonu\nżółty siateczkowaty wzór na trzonie\nbłękitne przebarwienie po ok 3 minutach od ucisku żółtego hymenoforu\nprzekrój poprzeczny nie zmieniający barwy z wyjątkiem...\n...błękitniejącego przekroju przez hymenofor\ntrzon barwy nie zmienił .\nOczywiście dysponuję suszkiem z tego owocnika :)\n2007.08.27 15:54 #74930\nMarcin Fałdziński (grzybiorz) na forum od listopada 2006, wypowiedź #561\nDorzucam fotografie 3 młodych i pewnie niedojrzałych owocników z dnia 22 czerwca 2007. Tak, żeby wątpliwości było jak najmniej:)\nRosły ok. 3 metry dalej niż sierpniowy okaz.\npień (sosnowy?) przy którym znalazłem w czerwcu te borowiki\nlekko błękitniejący od spodu hymenofor\nBrakuje już tylko fotografii z pod mikroskopu i wyciągu DNA :)\nNo chyba, że mi coś umknęło :)\n2007.08.27 20:14 #74982\nAdam Mieczkowski (adammieczkowski) na forum od października 2006, wypowiedź #65\nA jak odróżnić od siebie Boletus subappendiculatus i Boletus appendiculatus? Bo nie różnią sie tylko siedliskiem, prawda?\n2007.08.27 20:17 #74984\nMarcin Fałdziński (grzybiorz) na forum od listopada 2006, wypowiedź #565\nNo właśnie. Jak go znajdę to "strzelę" podobny wątek:)\n2007.08.27 20:23 #74988\nAdam Mieczkowski (adammieczkowski) na forum od października 2006, wypowiedź #66\nB. appendiculatus? Ja go ciągle znajduję, bo rośnie pod oknami mojego wydziału nawet wczoraj robilem zdjecia, takim malym... Wyglądają podobnie, dlatego mnie to ciekawi...\n2007.08.27 20:44 #74999\nAdam Mieczkowski (adammieczkowski) na forum od października 2006, wypowiedź #67\nNo wygląda to jakoś tak (dodałem zdjęcia, żeby sobie porównać):\n2007.08.27 21:14 #75010\nMarcin Fałdziński (grzybiorz) na forum od listopada 2006, wypowiedź #568\nLiście grabów wskazują, że rósł pod drzewami liściastymi i według mnie jest to borowik żółtobrązowy - Boletus appendiculatus. Jak zebrałeś i zasuszyłeś choć jednego owocnika (może być pokrojony) ze względu na rzadkość możesz go zgłosić do "kącika rzadkości".\nMa ststus V - narażony na wyginięcie. Piękne:)\n2007.08.27 21:21 #75015\nKrzysztof Kołodziejczyk (kiruch) na forum od września 2006, wypowiedź #102\nCzemu te kapelusze, na ostatnim zdjęciu, są takie jasne?\n2007.08.27 21:26 #75017\nAdam Mieczkowski (adammieczkowski) na forum od października 2006, wypowiedź #68\nChyba słońce było zbyt ostre i aparat mógł ciut przekłamać, choć rzeczywiście kapelusze były bardzo, bardzo jasne... Widocznie taka ich uroda, jak są małe... Nie są niestety z Polski... Mam nadzieję, że ich nikt nie naruszy, rosną przy ruchliwej ścieżce... Jak ich nie ruszam, wystarczą mi zdjęcia...\nJeszcze będę ich szukał i obserwował...\n(wypowiedź edytowana przez Adammieczkowski 27.sierpnia.2007)\n2007.08.27 21:27 #75018\nMarcin Fałdziński (grzybiorz) na forum od listopada 2006, wypowiedź #570\nO właśnie? Dobre pytanie! Chyba zmienność gatunkowa:)\nA wyjmowałeś go z podłoża? Bo powinien mieć charakterystycznie zwężony korzonek pod ziemią (taki przyczepkowy)\n2007.08.27 21:30 #75020\nMarcin Fałdziński (grzybiorz) na forum od listopada 2006, wypowiedź #571\nJak nie z Polski, to można by zgłaszać do innego globalnego rejestru??? :-)\nChoć jak to Włochy, to pewnie mają ich tam full.\n2007.08.27 21:35 #75022\nAdam Mieczkowski (adammieczkowski) na forum od października 2006, wypowiedź #69\nA istnieje jakiś rejestr globalny?:-) Są z środkowej Francji z Orleanu, rosną w 'moim' kampusie uniwersyteckim... Niedaleko też rosną borowiki omglone...\nA to we Włoszech taki popularny grzyb?\n2007.08.27 21:42 #75025\nMarcin Fałdziński (grzybiorz) na forum od listopada 2006, wypowiedź #572\nNiby tak, ale nie wnikałem w to. Np tu: http://data.gbif.org/species/browse/provider/2/taxon/11314240/\nCieplejszy klimat więc wydaje mi się, że tak. Podobnie chyba we Francji. Jest to grzyb ciepłolubny, stąd rzadki w Polsce:-)\n2007.08.27 21:57 #75034\nAdam Mieczkowski (adammieczkowski) na forum od października 2006, wypowiedź #71\nWe Francji, ciepło? Ciągle pada i wieje, sto razy cieplej jest w Polsce. Obalam mity, odkąd tu jestem zawsze cieplej i słonecznej było w Polsce. Francja chyba na psy schodzi z tą pogodą... No, ale może Borowiki przyczepkowe w końcu wyemigrują za ciepłem do Polski za jakiś czas????\n2007.08.30 08:14 #75341\nAnna Kujawa (ania) na forum od maja 2003, wypowiedź #5993\nTo bliźniaczo podobne gatunki rozdzielane głównie na podstawie ekologicznych wymagań - górski rośnie w chłodniejszym górskim klimacie, głównie pod jodłami, a appendiculatus na nizinach pod dębami i bukami (ciepłolubny).