latarka halogen czy LED ? - elektroda.pl\nMarcinj2 31 Paź 2010 22:29 3012 4\n#1 31 Paź 2010 22:29\nMusze kupić latarkę, którą chcę używać w większości w ciemnych pomieszczeniach, ogrodzie do 100m. Chciałbym aby dawała ciepłe światło (LED) i nie rozładowywała się co chwilę.\n#2 31 Paź 2010 22:41\nLED-y daja światło "zimne" - z odcieniem niebieskawym, ale mają kilka razy (ok. 5x) większą sprawność od halogenów, a to oznacza, że z tej samej baterii (lub akumulatorków) masz więcej światła, albo dłuższe świecenie.\nPolecam latarki z LED-em firmy VIPOW (zobacz: http://sklep.avt.pl/p/pl/4823957/latarka+kieszonkowa+vipow.html ), rewelacja!\nW 100% mogę polecić latarkę MagLite model 6d.\n-bardzo duży zasięg\n-regulowana szerokośc wiązki światła\n-mozna uzywać jako pałki:)\nPolecam poczytać o tych latareczkach.Pozdrawiam.\n#4 01 Lis 2010 03:17\nMaglite może i jest super póki masz gwarancję\nale miałem raz 5D i tragedia\nWylały baterie bo gość zapomniał je na czas spoczynku na bok dać poza body latarki. Niespodzianka baaardzo niemiła - punkt mocowania żarówki - tej latarki nie rozbierzesz a jak się zaleje to na śmietnik.\nZa ciężka, za droga i nierozbieralna w razie awarii = jak padnie po gwarancji to na śmietnik niestety.\nPoszukaj czegoś typu PowerLED chińczyk na 5-10W, zasilanie przerób z koszyka 3AA na 1x 18650 (wrzuć do tulei izolację cieplną z rur C.O.) i masz mocny tani sprzet na lata pracy ;]\nMagLite sprawdzają się max 2-3D, powyżej 3D Mag'i ważą sporo i są niepraktyczne.\n#5 06 Cze 2011 16:16\nJest na trzy baterie AAA lub Akumulator.\nDzięki regulacji, może świecić szeroko widać wszystko do ok 15m lub punktowo widać przedmioty w odległości 150m.\nPodobne tematy latarka halogen czy LED ?\nWitam Panowie, co to może być za tranzystor zaznaczony czerwonym kółkiem, na obudowie jest chyba liczba 6003. Płytka pochodzi z naświetlacza solarneg... (1)\nTo proponuje zerknąć na znany serwis aukcja nr 2779391542 tytuł: Naświetlacz HALOGEN LED 12V 20W(200W) HIT mam odpowiednik na 220V - Nie jest naj... (6)


Ranking kreatyn 2019 - Najlepsza kreatyna, opinie, skład, recenzje\nKreatyna to, wraz z białkiem serwatkowym, najpopularniejszy suplement na siłowni. Jest o tyle wyjątkową substancją, że liczne badania potwierdziły jej pozytywny wpływ na budowę siły i masy mięśniowej, przez co jest powszechnie zalecana każdemu, kto trenuje sporty siłowe i szybkościowe. Dodatkowo, kreatyna jest bezpieczną substancją, a przeciwwskazaniem do jej suplementacji jest jedynie ciąża.\nKreatyna (a właściwie fosfokreatyna) w organizmie pełni funkcję dawcy fosforu wykorzystywanego do regeneracji wysokoenergetycznych związków, czyli ADP do ATP. ATP wykorzystywane jest do dostarczenia energii do wszystkich zachodzących w organizmie przemian, w tym do pracujących mięśni, a gdy do tego dojdzie, traci ono jedną grupę fosforanową i staje się nieaktywnym energetycznie ADP. W normalnych warunkach, ADP regenerowane jest do ATP chociażby z wykorzystanie węglowodanów lub tłuszczu, jednak najszybszą drogą jest użycie do tego celu szlaku, w którym udział bierze kreatyna. Tak regenerowanej energii wystarcza na maksymalnie kilka sekund ruchu, jednak ma to ogromne znaczenie w osiąganiu lepszych wyników w sportach siłowych i szybkościowych, gdy pierwsza faza ruchu potrafi być decydująca. Gdy w mięśniu jest niewystarczająca ilość kreatyny, może okazać się, że braknie siły na pobicie swojego maksa w przysiadzie lub sprint będzie mniej efektywny.\nJednak kreatyna to nie tylko siła, ale również większy przyrost masy mięśniowej. W największym stopniu przyczynia się do tego lepsza forma na treningu, dzięki czemu łatwiej jest wykonać trudniejsze i cięższe ćwiczenia, a co za tym idzie, mięśnie mają skuteczniejszy bodziec do wzrostu. Nie bez znaczenia jest również większe uwodnienie mięśni przy stosowaniu kreatyny, co prawdopodobnie również ma wpływ na osiągnięcia i sylwetkę.\nW takim razie, jaką kreatynę wybrać w 2019 roku?\nUNIVERSAL Creatine 500 g lub ECOMAX Creatine Monohydrate 500 g\nKreatyna od Universala to klasyk wśród tej grupy suplementów, który od lat polecany jest przez rzeszę użytkowników. Producent postawił na prostą, czystą, skuteczną i dobrze tolerowaną formę kreatyny, czyli mikronizowany monohydrat kreatyny. Monohydrat, czyli połączenie kreatyny z cząsteczką wody to dobrze wchłaniana forma tego suplementu, a mikronizacja dodatkowo zwiększa jego dostępność. Ogromną zaletą kreatyny od Universala jest po prostu wysoka zawartość kreatyny w kreatynie, ponieważ monohydrat to najczystsza forma tego suplementu. Świetną jakościowo i tańszą alternatywą będzie również kreatyna marki Ecomax. Tak samo jak kreatyna Universal jest mikronizowana, jej rozdrobnienie wynosi aż 200 mesh, dodatkowo czysta forma zapewnia topowe efekty i śmiało można stwierdzić, że w swojej grupie suplementów plasuje się w czołówce.\nLiczba porcji: 100\nCena za porcję: 55 groszy\nECOMAX Creatine Monohydrate 500 g\nCena za porcję: 19 groszy\nJabłczan kreatyny zawarty w CM3 to niezwykle ciekawa i skuteczna forma tego suplementu, która różni się działaniem od klasycznego monohydratu. Połączenie kreatyny z kwasem jabłkowym utrudnia rozpad pod wpływem środowiska w układzie pokarmowym kreatyny do nieaktywnej kreatyniny, dzięki czemu straty są znacznie mniejsze, a dostarczanie do mięśni większe. Jednak to nie wszystko, ponieważ magazynowanie jabłczanu kreatyny w mięśniach jest zgoła inne. Jabłczan kreatyny wysyca mięśnie, a dodatkowa pula uwalniana jest w czasie, kiedy najbardziej jest potrzebna, czyli w czasie wysiłku. Po treningu część kreatyny znów łączy się z jabłczanem, dzięki czemu nasycenie mięśni jest wciąż wysokie. Jabłczan kreatyny od Trec Nutrition to wysokiej jakości produkt, który świetnie sprawdzi się u wszystkich, którzy chcą spróbować czegoś innego, niż klasyczny monohydrat.\nLiczba porcji: 142\nCena za porcję: 43 grosze\nBIOTECH Creatine pH-X 210 kaps lub SCITEC Mega Kre-Alkalyn 120 kaps\nBuforowanie, czyli doprowadzenie do sytuacji, w której odczyn (pH) danej substancji utrzymuje się na stałym poziomie niezależnie od środowiska. W przypadku kreatyny buforowanie ustanowione jest w odczynie zasadowym, co chroni ją przed nadmiernym zakwaszeniem (obniżeniem pH) przez soki żołądkowe i przekształceniem w nieaktywną kreatyninę. Tę formę suplementu można spotkać pod różnymi nazwami, często po prostu jako buforowaną kreatynę, a także jako krealkalyn. Buforowaną kreatynę od Biotecha lub krealkalyn z Sciteca można umieścić między popularnymi monohydratami, a jabłczanem, ponieważ łączy w sobie dużą efektywność pierwszego i wysoką wchłanialność drugiego.\nBIOTECH Creatine pH-X 210 kaps\nLiczba kapsułek: 210 kaps.\nLiczba porcji: 42\nCena za porcję: 1,5 zł\nLiczba kapsułek 120 kaps.\nCena za porcję: 1,49 zł\n7NUTRITION Creatine HCL 350 kaps\nChlorowodorek kreatyny to jedna z lepszych form kreatyny, ze względu na jej dużą stabilność i skoncentrowanie. Dzięki swojemu specyficznemu połączeniu, jest odporna na działanie kwaśnego środowiska panującego w żołądku, dzięki czemu generowane są znacznie mniejsze straty, niż w przypadku np. monohydratu. Dodatkowo, wyróżnia ją także duża zawartość kreatyny w kreatynie, a to w połączeniu z przyswajalnością pozwala na przyjmowanie mniejszych dawek suplementu, niż gdy stosujemy inne formy.\nLiczba kapsułek: 350 kaps.\nLiczba porcji: 70\nCena za porcję: 1,22 zł\nA jeśli trudno jest nam zdecydować się na jedną konkretną formę kreatyny i nie jesteśmy pewni, która akurat dla nas będzie najlepsza, warto zdecydować się na stack kreatynowy. Te złożone suplementy stworzone są z połączenia różnych form kreatyny, dzięki czemu działają wielokierunkowo i mogą maksymalizować efekty, nie ograniczając się jedynie do jednego szlaku dostarczania.\nWielkość porcji: 8 g


Czy kręci Cię hiszpański? - Rezultat użytkownika CamilaPolonia - Mamwiedzę.pl\nWyniki użytkownika CamilaPolonia!\nTronco to też „kumpel”. Bardzo często można je usłyszeć na ulicy w zwrotach typu: „¿Qué pasa tronco?” (Jak leci stary?)\nTen chłopak mi się podoba\nZdanie Este chico me mola, oznacza, „ten chłopak mi się podoba”. Jest to słowo bardzo często używane w języku hiszpańskim i dotyczy praktycznie wszystkiego, co się podoba, albo co się uważa za „fajne”. Wśród młodzieży praktycznie wyparło czasownik „gustar”.\nTener mucha pasta\n„Mieć dużo forsy” to w dosłownym tłumaczeniu „mieć dużo makaronu” albo „mieć dużo ciasta”. Powinieneś tu więc zaznaczyć odpowiedź tener mucha pasta.\nZostać przez kogoś nazwanym „un empollón” to nic przyjemnego. W taki sposób określa się kujona. Istnieje też żeński odpowiednik tego słowa „una empollona”.\nTren to po hiszpańsku „pociąg” i – o ile to słowo w naszym języku nie kojarzy się z niczym miłym i przyjemnym, a jest raczej słowem neutralnym, o tyle w języku hiszpańskim wyrażenie „estar como un tren” (być jak pociąg), jest nie lada komplementem. Oznacza „ładnie wyglądać”.\n„Pomagać” to inaczej echar una mano (wyciągnąć rękę). Pozostałe wyrażenia oznaczają: meter la pata – popełnić gafę, hacer la vista gorda – udawać, że się czegoś nie widzi, perder la cabeza – starcić rozum.\nSłowo rollo nie oznacza „fajny” w języku hiszpańskim. Wręcz przeciwnie rollo to „nudziarstwo” albo „zawracanie głowy”, np. Esta película es un rollo – Ten film to nudziarstwo.\nSalir de marcha to jedna z ulubionych czynności Hiszpanów. To nic innego jak „wychodzenie na imprezę”.\nPrawidłowa odpowiedź: nie puścić pary z ust. Wyrażenie „no soltar prenda” to w wolnym tłumaczeniu „nie rozluźniać ubrań”, ale znaczenie tego wyrażenia w języku hiszpańskim to „nie puścić pary z ust”.\nChinchar to inaczej „przeszkadzać, wnerwiać, wkurzać”, a więc w tym przypadku no me molestes jest poprawnym wariantem odpowiedzi.\nAnia82 aki jolanta barabra patitlawan martamaria1919\nHiszpania język hiszpański testy hiszpański testy z hiszpańskiego testy z języka hiszpańskiego język mowa potoczna dodano: 19:19 06.01.2012


Przyjaciel ma wspierać i pomagać »\nGminna świetlica środowiskowa „Przyjaciel”, mająca swoją siedzibę w Zespole Szkolno-Przedszkolnym w Zakroczymiu, działa na mocy Ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Głównym jej celem jest pomoc dzieciom w nauce i rozwijaniu ich zainteresowań. Dzieci maja tu także zapewniony posiłek.\n– Zadbamy tu o wspólną zabawę, o to, by każdy z nas mógł wzrastać oraz otrzymał wsparcie i pomoc. Czasami bardzo niewiele potrzeba, by człowiek rozwinął skrzydła. Wspólnie możemy wiele zdziałać i mam nadzieję, że w tym miejscu będziemy mogli czuć się szczęśliwi – powiedziała kierownik świetlicy Maria Flis.\nW placówce czynnej od poniedziałku do czwartku pracuje dwóch wychowawców. Pod ich opieką znajduje się 30 dzieci.\nBudżet świetlicy został zabezpieczony z tzw. „funduszu korkowego”, czyli ze środków, które wpływają do budżetu gminy ze sprzedaży napojów alkoholowych. Na 2016 rok przewidziano 25 000 złotych, z których 21 000 złotych zostanie przeznaczone na wynagrodzenia, natomiast 4 000 złotych na dożywianie i ubezpieczenie. Świetlica ma zastąpić Towarzystwo Przyjaciół Dzieci, które zakończyło działalność w 2014 roku.\nUroczyste otwarcie świetlicy miało miejsce 2 czerwca. W otwarciu placówki udział wzięli burmistrz gminy, radni, przedstawiciele Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, dyrektorzy gminnych szkół, rodzice oraz dzieci.\nPodczas uroczystości dzieci zaprezentowały krótkie przedstawienie pantomimiczne dotyczące wspierania i pomagania przyjaciołom, a także wręczyły burmistrzowi, radnym, przedstawicielom GKRPA, a także dyrekcji szkoły dyplom: „Przyjaciel Przyjaciela”. Jeden z wychowawców świetlicy odczytał bajkę o przyjaźni, po czym kierownik opowiedziała o najważniejszych wartościach przyjaźni.\nW tym dniu wszyscy zostaliśmy przyjaciółmi, a zbliżyło nas do siebie wspólne pieczenie kiełbasek w zakroczymskim ogrodzie ojców kapucynów.\nPOWIAT. Od 1 lipca można już wnioskować o 300 plus...\nTo jednak był podsłuch!\nZAKROCZYM. Ukradł torebkę z koszyka na zakupy\n„Nie naruszyłam przepisów prawa!”\nMiała ponad 2 promile „za kółkiem”\nNie będzie hucznego świętownia


"O naturze wszechrzeczy" (De rerum natura) ~ Titus Lucretius (Lukrecjusz) Carus. Część XI\n(CZĘŚĆ X - TUTAJ*)\nPierwsze przesławne Ateny niegdyś śmiertelnym przyniosły\nW biedzie ich bujne łany zbóż, hojnym kłosem porosłych,\nPierwsze ulżyły życiu i pierwsze wydały prawo,\nPierwsze też dały słodką pociechę ludzkim dzierżawom,\nGdy urodziły męża o duchu tak ogromnym,\nŻe wszystkie prawdy wyraził swym słowem wiekopomnym,\nKtóry, choć śmierć go zabrała, dla swoich odkryć wspaniałych\nSłusznie od swych potomnych podniebnej zażywa chwały.\nOn bowiem, gdy zobaczył, że wszystko, co zazwyczaj\nPotrzebne, wszyscy ludzie mają dla swego życia,\nŻe bezpieczne to życie, dopóki niem być może,\nŻe w bogactwo i sławę opływają wielmoże,\nChlubiąc się szczęściem dzieci na zacnych stanowiskach,\nWidząc jednak, jak w domu tajemna trwoga ściska\nSerca najdumniejsze, jak troska nieustannie\nKaże życie wypełniać skargami i wzdychaniem —\nZrozumiał, że wadliwe musi być samo naczynie,\nBo wszystko, co doń wejdzie, wnet psuje się i ginie,\nChoćby to były rzeczy najlepsze dla człowieka;\nCzęścią dlatego może, że będąc nieszczelnym, przecieka,\nTak że go nijak nie zdołasz napełnić, częścią może\nJakiś ma osad niedobry i zmienia wszystko na gorzej,\nCo przyjmuje do wnętrza, wszystko kala i brudzi.\nZaczem prawdy słowami oczyścił umysły ludzi,Kres ustanowił, granice dla pożądania i trwogi,\nDobro dał poznać prawdziwe, ów cel nam wszystkim drogi.\nUcząc, na czym polega i jak je można dostać,\nJaka do niego droga prowadzi najkrótsza, bo prosta.\nUczył, jakie zło rozmaite ludziom zagraża,\nJak się jedno prostym zrządzeniem przypadku przydarza,\nInne władza natury niechybnie ustanowiła.\nJaka może złu temu i skąd się oprzeć siła.\nUczył też, jak daremnie w ludzkich piersi głębinie\nSerca otwartą raną czarny trosk strumień płynie —\nBowiem jak w ciemnej nocy nie uśnie dzieciak mały\nDrżąc przed strachami, równie my nieraz i w dzień biały\nBoimy się upiorów zwodniczych i nietrwałych\nTego mrocznego lęku nic równie nie rozświeci,\nNi złote strzały słońca, ni dnia oblicze białe,\nJak praw i zjawisk natury poznanie doskonałe.\nPrzeto tym raźniej wywód zaczęty snujmy dalej.\nSkoro już wyłożyłem, że cały wszechświat i nieba\nCiało mają zrodzone, i kiedyś zginąć im trzeba.\nSkorom większość rzeczy wyjaśnił, jak się dzieją,\nJak dziać muszą, resztę dalszą wyjaśnię koleją.\nKto bowiem raz na rydwan wspaniały stanąć się ważył...\nWściekłość wichrów się wznosi i znów łagodnieje wszystko.\nUspokojone od szału w zwykłe wraca łożysko.\nWszystko inne, co w niebie się dzieje i na ziemi,\nNa co patrzą śmiertelni oczami lękliwymi\nW strachu bogów i umysł zginając jak najniżej,\nprzerażonym ciałem na ziemi leżąc krzyżem —\nSprawia, że przyczyn rzeczy nie znając, wierzą oni\nW bogów władzę potężną, w bogów nadziemskie trony.\n[Widząc różne zjawiska, dla których podać nie mogą\nPrzyczyn, zaraz ich sprawstwo możnym przyznają bogom.]\nBo i ci, co spokojny byt bogów przyjąć mogą\nZa prawdę, nieraz w dawny zabobon zwykli popadać\nDziwiąc się, jak być może, by niebem nikt nie władał.\nZaraz więc, nieszczęśliwi, gdy tylko spojrzą nad ziemię,\nKładą sobie na barki okrutnych władców brzemię,\nWe wszystkim, co sobie uroją, widząc zrządzenie boże.\nBiedni, nie wiedzący, co może być, co nie może,\nCo każe rodzić się życiu i co mu każe umierać,\nJak ślepi, od prawdziwej coraz są dalsi drogi!\nJeśli więc sam nie wygnasz tych wierzeń i tej trwogi,\nNiegodnej i spokoju, i życia, jakie bogi\nWiodą, to moc ich święta, przez ciebie podeptana,\nSięgnie ciebie. Nie przez to, że tkwi w niebiańskich panach\nŻądza zemsty i kary dla bluźnierstw, ale przez to,\nŻe sam w myślach ich gniewom dawać będziesz świadectwo\nIch, którzy żyją naprawdę w spokoju i pogodnie.\nAni już do ołtarzy z sercem nie pójdziesz swobodnym,\nAni podobizn owych, które ich święte ciała\nWysyłają, ażeby się ludziom objawiała\nBoska postać, nie przyjmiesz z pogodą i spokojem.\nŁatwo przewidzieć, jak się ułoży życie twoje.\nAby cię przed tym mogły wskazania moje uchować,\nKtórych wiele już dotąd podałem w prawdy słowach,\nTrzeba jeszcze niejedno powiedzieć i wierszem ogładzić:\nTrzeba mi ciebie przez nieba układy przeprowadzić,\nBurze i jasne gromy wyśpiewać, razem podając\nPowód, siłą którego pędzą, i jak powstają,\nAbyś nieba na części nie dzielił i w trwożnym obłędzie\nNie wypatrywał, z której się strony płomień dobędzie\nSkrzydlatego piorunu, którędy w miejsca bronione\nWejdzie, by niemi owładnąć, i w którą odejdzie stronę.\nTy mnie prowadź, przemyślna, ty mi ukazuj metę,\nW biegu do celu jasnego wiedź, Kalliope, poetę,\nTy, któraś ludzi wytchnieniem, rozkoszą bogów wspaniałych,\nAbym pod wodzą twoją wziął wieniec niezmiernej chwały!\nNajpierw przez to od grzmotu drżą błękity niebios.\nPonieważ chmury, przez eter pędzące w różny sposób,\nUderzają się wzajem z przyczyny wichrów walczących.\nNie z jasnej strony nieba dolata grzmot huczący,\nAle zewsząd, gdzie chmury w gęstszych się zwarły szeregach,\nTym ci mocniej, im gęstsze, ponury pomruk przebiega.\nZresztą, nie mogą chmury mieć ciało tak zgęszczone\nJak kamienie lub belki, ani też ciało one\nNie jest tak delikatne jak mgła lub dymy zwiewne.\nMusiałyby jak kamień upadać wtedy pewnie\nAlbo, dymowi podobne, nie mogłyby się zwierać\nAni deszczów i gradów dźwigać w swym łonie nieraz.\nDają nieraz ten odgłos ponad świata przestworem\nJak w teatrach zasłony na słupach rozpostarte,\nKiedy wiatr swawolny powieje w igrzysk porę.\nBywa, że chmury ciosami wiatrów przeciwnych rozdarte\nDźwięk wydają ostry, jakby kto papier rozdzierał —\nNieraz bowiem i taki głos się w grzmocie zawiera.\nBywa też grzmot, jakby wicher szaty wiszące u płota\nLub karty manuskryptów rozrywał w krąg i miotał.\nCzasem nie mogą chmury zderzyć się z sobą czołem,\nAle bokiem się zwarłszy, gniotąc się ostro społem,\nTrą o siebie przeciągle, niezgodne w ruchu — i oto\nUszy z trudem uchylasz suchym, przeciągłym grzmotom,\nPóki nie wyjdą chmury na jakąś przestrzeń otwartą.\nCzasem grzmot jest tak silny, jakby świat nasz rozdarto,\nMury jego burzono, jakby pęknięta z nagła\nCała szeroka ziemia na części się rozpadła.\nTak się dzieje, gdy naraz huragan jak wściekły morderca\nBije o chmurę, wali, aż do jej brzucha się wwierca\nCałą ją obracając, zmuszając, by się stała\nPróżnią z gęstą powłoką zbitego zewnątrz ciała.\nDalej naciera, aż wreszcie złamie jej opór słabnący —\nWtedy chmura pęka z hukiem przerażającym.\nNie dziw, skoro i mała bańka nadęta powietrzem\nCzęsto daje głos mocny, nagle pryskając w przestrzeń.\nJest jeszcze inny powód, jaki przymusza chmury\nDo grzmotów. Wszak widzimy strzępiaste ich kontury\nDziwnie rozgałęzione, z krętymi splotami ramion.\nTak i liście szeleszczą, tak się gałęzie łamią\nZ trzaskiem, gdy Kaurus ostry przeciąga ponad lasem.\nZdarza się też, że wicher, ostrzej natarłszy czasem,\nPrzerwie chmurę, gdy na nią gwałtownym pędem naprze.\nPrzykład podobny dadzą te wichry, chociaż słabsze,\nKtóre na ziemi możesz zobaczyć, gdzie straszliwa\nMoc wichury drzew tyle z korzeniami wyrywa.\nSą też w chmurach fale, które się mogą kłębić\nZ ciężkim hukiem, podobnie jak to na rzecznej głębi\nAlbo na morzu bywa, gdy łamią się bałwany.\nA gdy z chmury do chmury przeleci niespodziany\nIskrą grom, gdy napotka wilgotny strumień słoty,\nZaraz mu płomień gaszą gniewnie syczące grzmoty —\nRównie jak gdy żelazo rozgrzane prosto z żaru\nSpiesznie wrzucić w deszczową wodą wezbrany parów.\nKiedy znów suchsza chmura spotka się z gromu iskrą,\nZaraz z hukiem szerokim płomieniem buchnie bystro;\nPodobnie jak po wzgórzach, porosłych laurem suchym,\nNagły pożar roznoszą niszczące wiatru podmuchy —\nA żadna rzecz zapalna z takim trzaskiem nie płonie,\nJak smolny laur, co w Delfach ozdabia Feba skronie.\nCzasem znów inny odgłos z chmur wysokich dochodzi,\nJakby się grad obrywał lub lody pękały na wodzie;\nGdy bowiem wicher je stłoczy, z twardym gradem zmieszane\nKruszą się góry podniebne przed ostrym huraganem.\nBłyskawica powstaje, gdy chmury swoim zderzeniem\nZiarna ognia wytworzą, jak gdy się zderzą, kamienie\nAlbo żelazo z żelazem — bo tu i tu podobnie\nBłyska światło, sypiące iskier świetlistym ogniem.\nWpierw jednak błysk zobaczysz, a później cię ogłuszy\nGruchot gromu, bo wcześniej w oczy, niżeli w uszy\nWpada to, co zmysł ludzki pobudza. Również po tym\nPoznasz to, że gdy z dala widzisz drwala robotę.\nNajpierw cios dwusiecznego topora ujrzysz, zanim\nW uszach ci on oddźwięknie twardego pnia ciosaniem.\nTak też wpierw błyskawicę widzimy, a grzmot po niej,\nChoć powstaje z tych samych zderzeń na nieboskłonie\nI równocześnie z ogniem ten sam go tworzy powód.\nMogą też lotnym błyskiem chmury i przez to znowu\nŚród błyskającej burzy oświecać ziemię drżącą,\nŻe gdy wiatr wtargnie w chmurę i nagle treść jej mącąc\nSprawi, że wnet jej pustka gęstnieje — sam ognisko\nWytwarza rozżarzony swym pędem. Przecie wszystko\nSkutkiem ruchu ciepleje, a długo wirujące\nNawet kule z ołowiu topią się swym gorącem.\nTak więc, gdy czarną chmurę wicher rozerwie palny,\nSypie tedy ziarn żaru, jak ziarn dżdżu deszcz nawalny —\nZ nich to, nagle wypchniętych, powstaje blask błyskawic.\nPotem grzmot uszy nasze bije szaleństwem wrzawy,\nPrzedtem zaś światło w oczy uderza. Tak się dzieje\nW chmurach gęstych, gdy w niebo spiętrza się długim lejem\nJedna na drugiej ciążąc dziwną przemocą pędu.\nSzerszy ich widok z dołu niech ci oszczędzi błędów,\nBo nieraz są o wiele wyższe, niźli szerokie.\nPatrz! Oto kiedy wichry gonić je będą bokiem,\nJakby góry powietrzne, lub gdy przy skalnych szczytach\nUjrzysz, jak masa kłębów stoi wysoko zbita,\nJedna na drugą cisnąc — śpią wtedy chmury stadem,\nGdy już ich nie rozsypie zamarły wicher żaden.\nPoznasz wtedy ich głębię, ujrzysz pomiędzy niemi\nOgrom jaskiń ukutych z obłoków, jak z kamieni.\nKiedy w nie burza wpędzi wichry, które zamknięte\nCałe jaskinie zajmą, to jak przed klatek prętem\nDzikie bestie więzione szaleją, tak się srożą\nWichry w chmurach, wyciem niebu dokoła grożąc;\nTu, tam szukają wyjścia, kłębią się nieswobodne\nI wyrzucają wkoło zarzewie ziaren z ogniem,\nZbiorą je, płomień wewnątrz rozpalą, aż z wybuchem\nChmurę rozedrą i wokół rozbłysną światłem suchym.\nPrzez to jeszcze ów ogień płynny złocistą jasnością\nSfruwa na ziemię, że w chmurach mnogo być musi z pewnością\nZiaren żaru rozsianych. Dlatego też kiedy w nich nie ma\nŻadnej wilgoci, to często barwę mają płomienia,\nJakby się ogniem paliły. Tak już im świecić trzeba,\nIskry sypać, bo przecież na wielkich drogach nieba\nWiele ziaren od słońca brać muszą. A gdy z wiatrem\nPrzyjdzie im w jedno miejsce pędem ciśnienia natrzeć,\nSypią ziarnami hojnie, a z ziaren tych, jak z iskier,\nRosną groźne mignienia z płomiennych barw połyskiem.\nA masz je także wtedy, gdy chmury w niebie rzedną,\nBo wypadać z nich musi ogniste ziarno niejedno,\nKiedy je wiatr powoli rozsunie i rozluźni —\nAle nie słyszysz wtedy grzmotów w podniebnej kuźni\nI ustaje strach srogi, bo huku nie masz wcale.\nJaką mają naturę pioruny, możesz znaleźć\nDowód w ich uderzeniach: miejsca, gdzie piorun spada\nPoznasz po siarki zapachu i spalenizny śladach —\nBo nie deszczu lub wichru ślady to, lecz płomienia.\nCzęsto też po piorunów ognistych uderzeniach\nPłoną dachy i całe domostwa idą z dymem.\nTen to piorunny ogień, lotniejszy ponad inne,\nTaką ma od natury drobność ruchliwych ciałek,\nŻe mu się nic nie zdoła oprzeć na ziemi całej.\nRównie jak krzyk przez ściany przechodzi władczy piorun,\nPowietrze ani kamień nie stawi mu oporu,\nTopi on w mgnieniu oka hartowny brąz i złoto,\npije z nietkniętych dzbanów wino, bo żaru potok\nNadchodzący do naczyń łatwo rozluźnia ściany\nZ wszystkich stron, a do środka gdy wtargnie niespodziany,\nZaraz wszystkie zarodki rozrzedzi w cieczy wina,\nW ruch wprawi i rozgoni. I żadna inna przyczyna\nTakich skutków nie sprawi gwałtownych, nawet słońce,\nChoćby najdłużej słało swoje promienie gorące —\nTyle ruchliwszy jest piorun, silniejsze jego działanie.\nTeraz, żeby twych uszu dalszym nie drażnić zwlekaniem,\nPowiem ci w krótkich słowach, jak każdy piorun bierze\nSwoją moc, skąd ma rozpęd, aby rozwalać wieże,\nJednym ciosem domy wywracać, belki kruszyć,\nLżyć mogił odwracaniem spokój cmentarnej głuszy,\nBić pokotem bydlęta, uśmiercać nagle ludzi.\nJaką to mocą dokoła tyle zniszczenia budzi?\nŻe z chmur tylko najgęstszych i z wysokiego nieba\nBiją w ziemię pioruny — najpierw nam przyjąć trzeba:\nNigdy ich z lekkich obłoków i przy pogodzie nie bywa,\nO tym uczy nas jawność, więc prawda to jest niewątpliwa.\nWtedy bowiem dopiero, gdy kłębią się czarne chmury —\nWyjrzą na drżącą ziemię czarne paszczęki trwogi —\nWtedy dopiero burza poprzez błyskawic struny\nGra grzmotami, rwie błyski i rzuca w dół pioruny.\nCzęsto także na morzu gęsta mroku kaskada\nChmurą, jak rzeką smoły, z wysoka w fale spada,\nTyle ciemności wlokąc pod czołem pełnym błysków,\nTyle wichrów i gromów w piekielnym swym kolisku.\nŻe z daleka na lądzie wszystko, co żywe, w strachu\nSzuka ściany za sobą i ponad sobą dachu!\nMusi więc się nad nami wysoko burza piętrzyć,\nAby móc jasność słońca przesłonić płaszczem gęstszym —\nBo jakżeby inaczej chmury nie zagęszczone\nMogły na ziemię zarzucać taką ciemności zasłonę?\nNie mogłyby też burzy mało wysokie stropy\nTyle deszczu wylewać, by całe pola topić,\nRzeki wznosić; i pewne, że aż pod eter stromy\nPną się chmury, a w chmurach wichry i mnogie gromy\nDeszczem i błyskawicami sieją. Wszak już podałem,\nŻe w pustych chmurach bardzo wiele jest żaru ciałek,\nA jeszcze ich niemało ściągają chmury z bliska\nZ promienistego słońca, które gorącem błyska.\nGdy więc ziarna te wicher, co w jedno miejsce tłoczy,\nZewrze i sam się z niemi zmiesza w ognistej mocy,\nWtedy ostrzem swym palnym kręcąc się nieustannie,\nW ciasnym środku jak w piecu takie tworzy rozgrzanie,\nŻe pryska ową iskrą straszliwą. Dwie przyczyny\nPalą go: sam się najpierw rozgrzewa w ruchu silnym,\nPotem styka się z ogniem, a kiedy swoim żarem\nWicher się nasyci i ogień dosypie ciężkich ziaren,\nWtedy już jak dojrzały rozpruwa chmurę piorun\nI gna na dół, błyszczący dokoła wśród kolorów\nŻaru uskrzydlonego — a za nim lotnym ruchem\nPędzi grzmot, niebo całe drży łoskotaniem głuchym,\nJakby się wszystko miało zwalić, a przez przestrzenie\nZiemi ciężko przechodzi to samo trwożne drżenie.\nAż niebo ryknie wreszcie, jak z bólu — bo dokoła\nWszystko wtedy przestrachem, wszystko cierpieniem woła.\npo tym wstrząsie od razu nawalny deszcz przychodzi,\nJakby się cały eter roztopić chciał w powodzi\nI wszystko zalać w dole. Bo jest to straszna chwila,\nKiedy i chmura pęka od wichru ciosów tyla,\nI grzmot się miesza ciężki z piorunu uderzeniem.\nBywa też, że od zewnątrz potężne wichru brzemię\nRunie na chmurę, pełną już piorunnego żaru —\nWtedy przerwie ją, wtedy wnet spada z jej obszaru\nGrot ostry, który zwiemy ojczystym gromu mianem,\nl gna tam, gdzie go wichry poniosą nieokiełzane.\nBywa znowu, że nawet pęd wichru bezogniowy\nRozpala się w swym biegu, jakoby żar gotowy.\nTraci bowiem po drodze dużo co cięższych ciałek,\nSam zaś chwyta z powietrza ruchliwe, ostre, małe.\nOne to, obracane i pomieszane lotem.\nZbiją się tak, że błysną iskrowym żaru grotem.\nPodobnie ołowiana kula w swym locie długim\nZiarna ciepła zagarnia, a ziarna zimna gubi,\nAż się wreszcie rozgrzeje, aż się ognista zrobi.\nCzasem sam cios swą mocą potrafi ognia dobyć,\nGdy zimnym, beziskrowym wiatrem uderzy z góry.\nNie dziw, bo w uderzeniu każdym gorącem ciałkiem\nMoże się jedna cząstka z drugimi stopić całkiem\nW tej rzeczy, która chwyta cios. A że ci nie kłamię,\nBacz, że iskrami sypniesz, żelazem bijąc w kamień,\nA choć siła metalu też zimna, to nie wzbrania\nZiarnom jego i głazu iskier wykrzesywania.\nTak rzecz każda od gromu zapłonąć może, jeśli\nDosyć palnej materii i treść podatną mieści.\nNie może też moc wichru zimna być tak dokładnie,\nJeśli z takim naporem z góry na ziemię spadnie,\nBo choćby w biegu swoim nie mogła ognia schwytać,\nTo i tak w niej część ciepła zmieszana, choć ukryta.\nRuchliwość gromu znowu i ciężar jego ciosu\nStąd jest, że wcześnie w chmurach zbiera się wzwyż niebios\nPęd jego biegu i rośnie, a gdy go już nie może\nWstrzymać nic, gdy pozrywa dzierżące go obroże,\nTak wypada od razu, tak w krąg zapory kruszy,\nJak pocisk wypuszczony z mocnej, sprężystej kuszy —\nl wiele jeszcze szybciej. A że jest przy tym złożony\nZ ciałek bardzo małych i bardzo gładko toczonych,\nTedy łatwo nie zdoła powstrzymać go przeszkoda,\nŚrodkiem bowiem przemyka, przecieka niczym woda\nPrzez szpar rzadkość, nie tracąc siły od częstych zderzeń,\nRozpęd i wielką szybkość z natury lotu bierze.\nWreszcie wszystkie ciężary prą mocno już z natury\nKu dołowi. Gdy przeto cios jeszcze dojdzie z góry.\nSzybkość podwójnie wzrasta i tak ów pęd nasili,\nŻe prędzej rwie przeszkody, prąc na dół w każdej chwili\nRaźniej do swego celu. A jeśli na dobitek\nDługo pędzi i rozmach zyskuje stale przy tym,\nCiągle nabiera siły po drodze i gdy wreszcie\nSpadnie — ogromną mocą uderza w jedno miejsce,\nWszystkie bo jego ziarna w jednym kierunku pędząc.\nZarówno dążą prościej, zarówno lecą prędzej\nI uderzają razem. Może i jest przyczyna,\nŻe zagarnia z powietrza, które w swej drodze przecina,\nCiałka, które mu popęd zwiększają. Tak w przechodzić\nWiele rzeczy przenika i nawet im nie szkodzi,\nLotnym ogniem szczeliny drążąc. Lecz niektóre\nNiszczy, gdy nagle spadnie na taką ciałek górę,\nKtóra mocno spleciona, bo przecież umie oto\nSpalić i w płynny metal zamienić brąz i złoto;\nMoc piorunowa bowiem to ziarna gładkie, małe,\nKtóre przez lekkość swoją łatwo się zwiążą z ciałem,\nWnikną chyżo, a wtedy nagle obrócą wniwecz\nZwiązki ciałek wszelakich — czy martwe są, czy żywe.\nUrodzaj na pioruny przydarza się jesienią\nZiemi naszej i w gwiazdy strojnym niebios sklepieniom.\nTakże i wiosny pora kwitnąca sprzyja burzom.\nW zimie bowiem brak ognia, a gdy upału dużo,\nBrak znów wiatrów i chmury nie tak się gęsto łączą.\nGdy zaś się pory roku ni zaczną, ni to kończą,\nWtedy masz razem wszystko, co bywa piorunu powodem:\nBowiem w tych porach przejściowych ciepło miesza się z chłodem,\nA przecie jedno i drugie potrzebne jest piorunom;\nWtedy to walka wkoło — miesza się z ogni łuną\nWichru pełne powietrze i wkoło zamęt się tworzy.\nKiedy się upał zaczyna i mróz ostatni sroży\nWiosną, to dwa żywioły często się wtedy mogą\nSpotkać, zwichrzyć, pomieszać i stoczyć walkę wrogą.\nWtedy znów, gdy się toczy niepogodami złymi\nKoniec ciepła, mróz pierwszy w niepewny czas jesieni.\nTakże masz starcie chłodu z upałem. Tak widomy\nZnak niepokoju nieba niosą dwa roku przełomy\nI nie dziw, jeśli wtedy piorunów masz tak wiele,\nJeśli niebo drży wojną, gdy stąd nieprzyjacielem\nCiągną ognie upalne, a stamtąd chmury mnogie,\nPełne dżdżu, nieustannie z gorącym walcząc wrogiem.\nOto, jak się poznaje naturę gromu całą.\nJak się widzi moc jego i samo jego ciało —\nBez daremnego szukania w tyrreńskich księgach starych,\nJakie nim mogą kierować tajemne bóstwa zamiary.\nSkąd przylatuje ognisty, w jaką się stronę udał,\nMury albo sklepienia przez jakie drąży cuda.\nDokąd groźny odchodzi i ile może komu\nSzkodzić niebo karzące płomienną dłonią gromu.\nJeżeli bowiem Jowisz, czyli tam inne bogi,\nSami swoje siedziby wstrząsają grzmotem srogim\nI rozrzucają płomień, dokąd się im zamarzy —\nCzemu nie rażą gromem złych tylko i zbrodniarzy,\nAżeby z piersi rannej męki cierpiący srogie\nRykiem bólu zionęli śmiertelnym na przestrogę?\nCzemu najczęściej taki, co nie ma żadnej winy.\nNagle rażony z nieba tarza się, z męki siny,\nW splotach żaru i wirach ognistej bożej kary?\nCzemu piorun tak często pada na puste obszary?\nCzyliż bogowie wtedy ćwiczą się tylko w ciosach?\nCzemuż darmo się tępi na ziemi i w niebiosach\nZeusa grot? Cóż on na to? Czy nie na własne wrogi\nChowa grom? Czemu zawsze na dni pogody błogiej\nMilczy grzmot, ani piorun na ziemi nie zagości?\nMoże gdy chmury idą, we własnej wspaniałości\nWchodzi w nie, aby lepiej celować? Czemuż wali\nMoc gromów w morskie tonie? Jakiż ma żal do fali,\nDo płynących przestrzeni, do pól? A gdy łaskawy\nChce, byśmy unikali gromów, to przecz nie sprawi,\nByśmy z góry wiedzieli, czy wysłać go zamierza?\nJeśli zaś własne dzieci nagle mu razić nie żal,\nCzemu grzmi z groźnej strony, by uciec mógł, kto rączy,\nCzemu tak wiele czyni mroku i dudnień grzmiących?\nJak wierzyć, że od razu uderza na stron kilka?\nCzyż zaprzeczysz, że nieraz, nim jedna zbiegnie chwilka,\nW różnych stronach niejeden uderzył piorun? Wiadomo,\nŻe w jednej chwili wielu wypadnie zlecieć gromom\nW różne miejsca odległe — tak jak przez całą przestrzeń\nZiemi naraz w stu miejscach upadać mogą deszcze.\nCzemuż sam wreszcie Jowisz rozbija ciosem gromu\nTyle przybytków bogów i tyle własnych domów,\nCzemu posągi niebian, misterną sztuką wzniesione,\nI nawet własne obrazy gwałtownym razi gromem?\nCzemu się zawziął najbardziej na górskie wysokie krainy,\nZa co razi je częściej niźli rozlegle niziny?\nŁatwo teraz rozpoznać, czemu na morskiej fali\nWiry powstają ogromne, które Grecy nazwali\nPresterami, a które z górnej pochodzą strony.\nOto nieraz na morze jakby słup opuszczony\nSpada z nieba, a wkoło w kłębach wiru i piany\nKipią od skrętu wichrów spiętrzone, złe bałwany;\nWtedy i żeglarzowi, i okrętowi biada,\nKtóry w niebezpieczeństwo owego wiru wpada.\nA wstaje on, gdy wichru pęd, naciskając z góry,\nNie ma zrazu dość siły do rozerwania chmury,\nAż się niczym kolumna wydłuży i powoli\nPrze, jakby ktoś ramieniem z nieba do morskich dolin\nSięgał, gniótł i podążał ku wodzie. Gdy na koniec\nChmurę przerwie pęd wichru, upada w morskie tonie,\nFale wirem skręcając, bo krąg ów kołujący\nW morze spada zarazem i sam się lejem łączy\nZ chmury ciałem podatnym, które pociąga na dół;\nA gdy zepchnie ją ciężką, sięga aż w głąb pokładów\nWody, w niej się zanurza i całą swą zaciekłość\nRzuca w nią, że aż kipi. I huczy w niej, jak piekło.\nBywa, ze grot wichrowy sam się chmurami okręci.\nChwyta ich ziarna w biegu, aż zniżając się więcej\nWygląda jakby prester spuszczony z nieba. Później,\nGdy z niesłychaną mocą ziemię znienacka muśnie.\nPęka rzucając wokół całą potęgę burzy.\nŻe jednak rzadko bywa, oraz że w górach dużych\nOpór znajduje zbytni, zwykle się przeto jawi\nTam, gdzie nieba i morza otwarte ma dzierżawy.\nChmury stąd są, że kiedy w górnej niebios sferze\nW locie mnóstwo ich ciałek nagle się bliżej zbierze\nDrobnych oraz chropawych, to już uderzeń zwykła\nKolej może je łatwo pomieszać i powikłać.\nZrazu się małe tworzą, a potem coraz bliżej\nGromadzą się i łączą poprzez niebieskie wyże,\nStale rosnąc i krzepnąc, z wichrami goniąc stale,\nAż im burza potężna każe się w krąg rozszaleć.\nBywa też, że gór szczyty, z niebem sąsiadujące,\nIm są wyższe, tym rzadziej przez chmury patrzą w słońce,\nBo obłoki nieduże, ledwie je pęd połączy,\nZanim je oczy ujrzą, już pogna wicher szumiący\nI obok szczytów górskich zgromadzi tak, że gruby,\nCzarny całun okrywa kamiennych turni czuby.\nWtedy też, gdy już tłumem zalegną, mogą naraz\nI gęstość swą ujawnić, i piąć się po obszarach\nWzwyż, jakby z czoła góry wprost w eter wyrastały.\nNie dziw, bo kiedy stopą najwyższe depczesz skały,\nJasno widzisz, że w górę wzrasta kraina wiatrów.\nZ mórz że się także wznoszą ciałka wilgotne, łatwo.\nPoznasz, kiedy szata, nad brzegiem rozwieszona,\nBędzie po krótkim już czasie wilgocią przesycona.\nTym bardziej wierzyć trzeba, że morska woda słona\nPowiększać może chmury, liczne im dając nasiona\n(Są przecie obie wilgoci pokrewne sobie i bliskie).\nMogą też chmury rosnąc, gdy z rzek, nawet z ziemi wszystkiej,\nJakby oddech z ich piersi, mgły i opary różne\nWznoszą się, idą wyżej, a kiedy złączą się w górze.\nMrok rozlewają po niebie, a gdy się zgęszczą wreszcie,\nTworzą kłąb chmur wysoko aż pod eteru przestrzeń —\nBo i ten eter gwiezdny uciska je od góry,\nZwiera, w dół po niebiosach rzucając cień ponury.\nMogą też z zewnątrz czasem w niebo nasze napłynąć\nCiałka, które obłokom i chmurom są przyczyną.\nWszak już wiesz, że bezmierna jest całość wszech natury,\nJak i liczba jej ciałek. Wspomnę też po raz wtóry,\nŻe szybkość ciałek owych bezmierna jest, że mogą\nPrędzej, niż wierzyć zwykłeś, niezmierną przebiec drogą.\nNie dziw więc, że niekiedy od razu, w jedną chwilę\nTakie potężne kłęby i chmur burzliwych tyle\nMoże ziemię i wodę okryć, z wysoka idąc,\nSkoro przez tyle szczelin w eterze mając widok,\nZewsząd pędząc i wszędzie, nigdy nie mogąc ustać,\nLecą ciałka na świat nasz wprost jak w otwarte usta.\nZważ teraz, jak wyłożę, skąd się deszcz w chmurach bierze\nWysokich, jak na ziemię opada w hojnej mierze\nUlewy. Najpierw podam, że wiele wodnych ziaren\nRazem z chmurami w górę ulata nad obszarem\nZiemi, że chmury rosną i wilgoć razem wzbiera,\nJaka tylko jest w chmurach. Toż, co i człek zawiera.\nCiało i krew — zarazem rosną, a z niemi w ciele\nPot i soki przeróżne, których masz w sobie wiele.\nChmury też ciągną z morza niemałe mnóstwo wody,\nKiedy je wicher rozwiesi nad niem, jak z owiec trzody\nRuno strzępiaste, włosem w dół obrócone. Tak też\nProsto do chmur zachłannych podąża, górnym traktem\nWilgoć z rzek. A gdy zewsząd różnym sposobem w górę\nMknące ziarna wilgoci dobrze nasycą chmurę,\nWtedy to z dwóch powodów pilno się tej wilgoci\nPozbyć chmurze: bo najpierw wichru ją siła tłoczy,\nPotem ciężar obfity deszczów, zawartych wewnątrz,\nCiągnie w dół, by co rychlej zrzucić gniotącą ulewność.\nRównież, gdy chmury rzedną i kiedy je roztrąca\nCiągłą potęgą ciosów gorąca siła słońca,\nKapią leniwym deszczem, jak wosk, co od ogniska\nTopnieje, spływa strugą i bliżej żaru pryska.\nNagły zaś deszcz masz wtedy, kiedy chmury w dwójnasób\nGniecie wicher i zarazem zbytni wilgoci zasób.\nDługi znów i uparty wtedy zwykł z nieba spadać,\nGdy masz w chmurach zbyt wiele ziarn wody, gdy się składa\nJeden zwał chmur na drugi, gdy wszędzie masz ich zbytek,\nA ziemia całą wilgoć w górę oddaje przy tym.\nJakby dymiąc obficie. A kiedy tak naprzeciw\nPośród mroku znienacka słońce blaskiem zaświeci\nprosto w chmurną kroplistość, wtedy na czarnym tle jej\nSiedmioma kolorami tęczowy łuk jaśnieje.\nWszystko inne, co w górze rodzi się, szuka wzrostu,\nI co powstaje w chmurach, wymieńmy je po prostu:\nŚnieg, wichry, grad i szrony lodowe, same lody,\nCo potężną swą mocą groźne ścinają wody\nI nurty rzek hamują — wszystko to, wszystko zdołasz\nPojąć umysłem łatwo i bez wysiłku zgoła.\nJak powstaje i czemu. To wszystko wiedzieć można,\nByle tworzących je ciałek własności dobrze poznać.\nZważ teraz, dlaczego trzęsienia ziemi srogie\nPowstają. Wiedz więc najpierw, że ziemia chowa mnogie\nW głębi, jak na powierzchni, wietrzne jaskinie, cała\nPełna grot, pełna jezior, które ukryte w skałach —\nI skał niemało samych. Wypada także przyjąć,\nŻe ją w głębi schowane liczne potoki ryją,\nWody i głazy unosząc. Bo prawdą jest niezawodną,\nŻe to, co widzisz na ziemi, musi być także pod nią.\nOd takich fundamentów i podstaw aż hen w górze\nDrży ziemia, poderwana zwaliskiem gruzów dużym,\nKiedy czas pod powierzchnią wielkie rujnuje groty.\nGóry całe padają w proch i potężne grzmoty\nWstrząsów wokół wypadku rozchodzą się szeroko.\nSłusznie, bo drżą na odzew wozom lub nocnym krokom\nŚciany domów przy drodze, choć ciężar to jest nikły;\nNiemniej gorliwie wozy trząść się i brzęczeć zwykły,\nIlekroć drobny kamyk napotkają ich koła.\nBywa też, że w podziemnych jeziorach brzegu połać\nZe starości się zwali i z taką siłą wpadnie\nW wodę, aż ziemia zadrży od tego wstrząsu na dnie.\nPodobnie waza tak długo ma równowagę niepewną,\nPóki się w niej nie ustoi ciecz, co chyboce wewnątrz.\nGdy wreszcie wicher, zebrany w jaskiniach ziemi, naraz\nRunie od jednej strony i pędząc po pieczarach\nPrze z całej mocy w drugą stronę, to ziemia drżąca\nTam się gnie, gdzie ją wichru pochyla siła prąca.\nWtedy wierzchołki domów, im bardziej wzwyż od ziemi,\nBardziej chylą się naprzód części chybotliwymi\nW też stronę, tak że belki od strychów do podwalin\nSterczą obluzowane, gotowe wnet się zwalić.\nA ludzie wciąż się boją wierzyć, że wszechświat cały\nRunie w naturze swojej, gdy z części tak niemałych\nWidzą całą nietrwałość i chwiejność ziemskiej bryły.\nGdyby nie oddech wichrów, to by nie było siły\nZdolnej wstrzymać zagładę tych rzeczy, którym grozi.\nAle że w moc wzbierają, by znowu ją odłożyć,\nJakby raz naprzód idąc, raz się cofając znowu.\nCzęściej grożą ruiną, niż dają większy powód,\nŻe ją sprawią, bo ziemia choć nieraz się odchyli\nZnacznie, drżąc — znów na miejsce wraca po krótkiej chwili.\nPrzez to chwieją się domy w górze najwięcej, ależ\nW środku mniej, niż u góry, u dołu prawie wcale.\nSrogiego wstrząsu ziemi to jeszcze bywa przyczyną,\nŻe gdy wicher albo podmuch potężny gdzieś wychynął\nZ zewnątrz czy z wewnątrz ziemi, od razu w głąb jej pustą\nSpada, ryku przydając stugębnym swoim ustom,\nI miota się dokoła — a potem mocą całą\nWybucha, rozrywając od wewnątrz ziemi ciało,\nWrota sobie otwiera i wprost z czeluści ziemi\nWypada niespodzianie dziurami olbrzymimi.\nTo przeżył Sydon w Syrii, zdarzyło się to w Egium\nW Peloponezie skalnym, gdyż rozpęd wichru tego\nI wstrząs ziemi zniszczyły oba te miasta gładko.\nJak zabawki. Ta klęska trafiała już nierzadko\nMury stolic, od wstrząsu niejedno miasto snadnie\nWraz z ludźmi niespodzianie osiadło w morzu na dnie.\nNawet gdy wicher nie buchnie na zewnątrz, sam pęd wiatru\nWściekle dmącego z dolin może już ziemię zatruć\nStrachem i wraz o drżenie przyprawić ją. Tak oto\nZimno wpełzło do ciała poddaje je dygotom.\nWbrew woli członkom każąc trząść się. I ludzie w grodach\nDrżą tak, gdy strach podwójny przyniesie zła pogoda:\nNajpierw, by ich nie przygniótł dach, a i niemniej srogo\nBoją się. że się ziemi stropy zawalić mogą,\nŻe ziemia nagle paszczę otworzy i w głębiny.\nWchłonie ludzi nieszczęsnych i domów ich ruiny.\nNiech sobie myślą tedy, że dla nieba i ziemi.\nLos trwały jest i pewny, że nic się im nie zmieni —\nCzasem przecież potęga grozy niespodziewanej\nDźga żądłem, trwożnym sercom zadając ostrą ranę.\nBy nagle spod nóg ziemia nie uszła w głąb czeluści.\nBy za nią się wszechrzeczy porządek nie wypuścił.\nŚwiatu całemu niosąc ruinę i zagładę.\nDziwią się też, że morza nie zwiększa w sposób żaden\nNatura, skoro w morze z ziem bliskich i dalekich\nNiosą obfitość wody wielkie i małe rzeki.\nDodaj jeszcze wędrowne, dodaj skrzydlate burze,\nKtóre ziemi i morzu ulewy sypią duże,\nDodaj i morskie źródła — jednak przy mórz ogromie,\nJak przysłowiowa kropla, przydatki te są skromne!\nNie dziw, że nie przyrasta nic morzu, gdy mu jeszcze\nSłońce odpija wody więcej, niż dają deszcze.\nWszak widać, jak promieniami wysusza wodę słoną\nZ szat, które namoknięte na brzegu rozwieszono.\nMórz nie brak i szeroko rozlane są dokoła —\nGdyby więc promień słońca choć kroplę wszędzie zdołał\nUjąć, to tych promieni mnóstwo nieprzeliczone\nNa wielkim mórz obszarze zuboży fale słone.\nDużo też wody zmiata z powierzchni wiatr ochoczy,\nJak to nieraz widzimy, gdy w ciągu jednej nocy\nDrogi osuszy z błota i tam, gdzie przedtem ludzie\nGrzęźli w maź, rankiem przejdą po suchym, jak po grudzie.\nJuż przedtem wyjaśniłem, jak wiele z cieczy morskiej\nChmury unoszą, z fali opary ciągnąc mokre\nI potem sypiąc niemi kropliście popod siebie,\nGdy deszcz pada, gdy wichry roznoszą go po niebie.\nWreszcie, skoro ma ziemia ciało rzadkie i chłonne,\nSkoro dokoła sobą otacza morze słone,\nMusi do niej tak samo ciec woda z mórz, jak z ziemi\nCiecze wkoło do morza rzekami rozlicznymi.\nGorycz zostaje w ziemi, a sama materia płynna\nZnów przecieka do źródeł, a stamtąd po dolinach\nRaz już wyżłobionych poniesie ją dalej i dalej\nMiły nurt, płynną stopą noszący lekkie fale.\nTeraz ci wytłumaczę, jak czasem poprzez gardło\nEtny wściekłe płomienie buchają pianą hardą.\nKlęskę bowiem niemałą przynosząc w jednej chwili\nBurza ognia straszliwa wybuchła na polach Sycylii,\nŻe w krąg ludy sąsiednie twarz obracały ku niej,\nWidząc świątynię nieba w ogromnej iskier łunie,\nI drżały w piersi trwożnej, nie wiedząc, z której strony\nNowe ciosy natura gotuje przelęknionym.\nZważ przy tych rzeczach dobrze i rozum wyostrzony\nObróć wszędzie, i przyznaj, patrząc na wszystkie strony,\nŻe niezmierna wszech całość natury, i że widać,\nJak się przy tym ogromnie niebo maleńkie wyda —\nA przecież tak olbrzymie! A przecież jeszcze mniejsze\nPrzy niej, niż wobec ziemi, wąskie człowieka miejsce!\nJeśli to myślą zgłębisz, prawdę chwytając dokładnie,\nJuż ci się dziwnym rzeczom dziwować nie wypadnie.\nBo czyż kto z nas zdumiony, gdy czuje niespodziane\nZimne dreszcze, upałem gorączki wywołane,\nAlbo ból jakiej innej choroby? Toż się zdarzy\nNieraz, że puchnie noga, to znowu rwie pół twarzy\nPrzy ostrym bólu zębów, to znowu oczy napada\nBól, lub ogień przeklęty, który się w ciało wkrada.\nCzęść każdą, którą dojmie, pali, jak wężem zgoła\nPełznąc. I nic dziwnego, gdy tyle ziarn dokoła\nRóżnych rzeczy! A ziemia wraz z niebem dźwiga mnogość\nCiałek, co najprzykrzejsze choroby tworzyć mogą.\nTrzeba przyjąć, że również na niebo z ziemią całe\nZ nieskończonej przestrzeni moc spływa takich ciałek.\nStąd też dygoce ziemia przy nagłych dreszczu wstrząsach,\nStąd po morzach i lądach wicher nieprzytomny pląsa.\nOgień wybucha z Etny i niebo się płomieni.\nBywa tak, że jak w ogień, w niebo patrzymy z ziemi;\nBywa też, że ziarn wody gdy zbierze się za dużo,\nRzygnie znienacka niebo ciężkiej ulewy burzą.\nRzekniesz: wściekłość wybuchu jest jednak zbyt ogromna!\nSłusznie, Olbrzymim nurtem wyda się rzeczka skromna\nTemu, kto nigdy większej nie widział, i olbrzymią\nRzeczą jest drzewo, człowiek. Bo ludzie chętnie imion\nWielkości temu nie skąpią, co dotąd największym widzieli\nA przecież, gdybyśmy wszystko to razem z ziemią wzięli\nI niebem, niczym będzie w całości rzeczy wszystkich.\nl oto teraz powiem, jak nagłe ognia błyski\nPodrażnione buchają z palenisk Etny srogiej.\nNajpierw góra ta wewnątrz jaskinie liczy mnogie\nI jakby na kolumnach wspiera się, a w jej głębi\nPowietrze jest i wicher. Bo wicher tam się kłębi,\nGdzie jest powietrze w pędzie. A gdy ten pęd szalony\nWszystko, czego się dotknie, rozgrzewa na wsze strony,\nPrażąc skały i ziemię, nie trudno z nich dobędzie\nPłomienia; tym płomieniem drogi szukając wszędzie,\nW górę strzeli iskrami i aż nad ziemią stanie\nWysoko, kiedy z jaskiń wybuchnie niespodzianie.\nDaleko żar i popiół roznosi, ciężkie skały\nRzuca wśród kłębów dymu, jak grad kamyków małych —\nA dzieje się to na pewno strasznego wiatru mocą.\nDodaj, że u stóp góry morskie fale się toczą —\nRzecz to ważna, bo oto owe spienione wody\nUderzając o góry korzenie, drążą ją spodem,\nAż do krateru. Tędy przebiega, przyznać trzeba\nI z odkrytego morza do wewnątrz musi wpadać,\nPłomień wznosząc, drzwi sobie znajduje, aż w posadach\nDrży ziemia, skały wkoło pryskają piasku tumanem.\nNa szczycie góry bo dymią kratery, z grecka zwane,\nKtóre my paszczękami i gardzielami zwiemy.\nSą rzeczy, którym wiele powodów podajemy,\nChociaż z nich tylko jeden okaże się prawdziwy.\nWidzisz na przykład z dala, że leży człowiek nieżywy\nWtedy niejedną podasz przyczynę w nagłych zgonach,\nA w nich i ta się znajdzie, na którą człek ów skonał.\nNie wiesz, czy od żelaza zginął, boć sto sposobów,\nMróz, choroba, trucizna też mogły go do grobu\nWysłać — i coś na pewno zdarzyło się z tych rzeczy.\nOtóż i w innych sprawach tej racji nie zaprzeczysz.\nCorocznie letnią porą wylewa Nil obficie.\nOgromna i jedyna rzeka w szerokim Egipcie.\nOn to pośrodku lata dlatego właśnie może\nPola mułem nawadnia, że wieją o tej porze\nPrzeciwne Akwilony, etezyjskimi zwane,\nKtóre pod wodą gnając, fale niepowstrzymane\nSpóźniają, prą ku brzegom i każą im się wznosić.\nNiechybnie przeciw prądom spadają wichru ciosy,\nIdące od dalekich północnych gwiazd — tym więcej,\nŻe Nil z tych ziem przychodzi, gdzie wieją najgoręcej\nAustry, bo tam się rodzi. Tam środek dnia daleki,\nTam żyją ludy czarne od południowej spieki.\nMorze znów namuł piasku na przepływ nie pozwala,\nKiedy przy ujściu rzeki wezbrana morska fala\nWały sypie na środku prądu, jak dla przeszkody;\nWtedy bardziej spętany i trudny wypływ wody,\nWolniejszy jest bieg fali i rzeka naraz wzbiera.\nA może deszcze nagłe, bo to się zdarza nieraz.\nŹródła przepełnią, zwłaszcza że owe Akwilony\nPędzą brzemienne chmury tam, w południowe strony.\nJasne, że wtedy, w środku upalnych dni bez cienia,\nKiedy się chmury zbiorą, to na górskich grzebieniach\nSrogi je natłok czeka i zmusza rodzić deszcze.\nMoże też rzeka wzbiera w etiopskich górach jeszcze.\nKiedy słońce śnieg biały na dół ze szczytów pędzi.\nŻarem swoich promieni stapiając go co prędzej.\nCzęść XII ostatnia, niebawem...


Netkultura.pl – 2011 – listopad\nMario Vargas Llosa „Zeszyty Don Rigoberta” tyt. oryg. Los cuadernos de Don Rigoberto tłum. Filip Łobodziński Znak, Kraków 2010 „Bogate życie duchowe zakłada ciekawość, przebiegłość, fantazję i niezaspokojone pragnienia, a więc duch nieczysty, złe myśli, przywołujące zakazane obrazy, euforię wiodącą do eksploracji nieznanego i przemeblowująca znane, systematyczne nieposłuszeństwo wobec odziedziczonych idei, opatrzonej wiedzy i modnych wartości”. Jeśli Twoim życiem jest praca, jeśli osobowość wyrażasz w nowych projektach dla prezesa korporacji i dobrze ci z tym, nie jest to książka dla ciebie. Tytułowy bohater powieści Llosy, Don Rigoberto jest urzędnikiem w firmie ubezpieczeniowej. W żaden jednak sposób nie określa to jego osoby. Ba, nie znosi on wręcz swojej pracy, jednak wykonuje ją by mieć zasoby potrzebne do…No właśnie, tu zaczyna się robić ciekawie. Nasz bohater bowiem, świat fantazji, sztuki […]\nMarek Kołodziejski: „Rejestry” czyli opisanie snów o świecie\nElżbieta Lipińska „Rejestry” Biblioteka Tyskiej Zimy Poetyckiej Tychy 2011 Świat jest, czy tylko nam się zdaje? Śnimy, czy jesteśmy śnieni? Z takiej pozycji epistemologicznej zdaje się wynikać trzecia książka Elżbiety Lipińskiej. „Rejestry” próbują zatrzymać te błyski, opisać i poprzez opisanie zatrzymać. Uwiecznić? Wszystko jest chwilą, wszystko się toczy, zmienia i ostatecznie znika. Jeśli tak jest i jedyną perspektywą jest pamięć, to Autorka zdaje się poświęcać kultywowaniu pamięci, tak jakby wspominanie mogło powstrzymać przemijanie. Lipińska swój plan realizuje na kilka sposobów. Raz rozluźnia poetykę, raz zaciska i realizuje w sposób ścisły regułę wiersza. To również rejestry, od tanecznych rytmów i melodii popularnych, poprzez piosenkę aż do szeptów, naszeptów bezsennych nocy. Cały ten poetycki świat jest tylko po to, żeby coś zatrzymać, a poprzez akt zatrzymania nadać zatrzymanemu znaczenie. Interesujący pod względem […]


Limitowana edycja świątecznych puszek Coca-Cola już w sprzedaży: The Coca-Cola Company\nCoca-Cola oficjalnie rozpoczęła przygotowania do świąt. Aby ten czas był jeszcze radośniejszy specjalnie dla wszystkich fanów w sklepach pojawiła się limitowana edycja puszek. Po raz pierwszy w historii marka na opakowaniach umieściła jednak nie jedną ale aż trzy różne grafiki ze świętym Mikołajem. Dzięki temu każdy będzie mógł wybrać swoją ulubioną wersję. Dlaczego? Bo Coca-Cola pragnie każdemu podarować trochę radości!\nŚwięty Mikołaj w czerwonym stroju i czapce od dziesięcioleci kojarzony jest z okresem świątecznym. To dzięki Coca-Cola od 1931 roku wizerunek sympatycznego, uśmiechniętego brodacza na stałe zagościł w sercach konsumentów. Od dziś jego postać obecna jest na limitowanej edycji puszek 330 ml, życząc wszystkim Wesołych Świąt w ramach nowej kampanii „Podaruj Radość”.\n- Pojawienie się w sprzedaży limitowanej edycji puszek to kolejny etap tegorocznej kampanii. Postać Świętego Mikołaja Coca-Cola to jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli świątecznych na świecie, a jego dobrotliwa twarz zawsze wywołuje uśmiech. Mamy nadzieję, że ten drobny gest marki sprawi, że nasi konsumenci jeszcze mocniej poczują radosną atmosferę oczekiwania na Boże Narodzenie – tłumaczy Małgorzata Drąg, Marketing Activation Manager w Coca-Cola Poland Services.\nW ramach wsparcia w punktach sprzedaży obok limitowanej edycji opakowań pojawią się nie tylko dedykowane materiały POP ale także spektakularne i przyciągające wzrok ekspozytory m.in. w kształcie kultowych czerwonych ciężarówek Coca-Cola.


Usuwanie ognisk endometriozy – przypadek choroby - Choroby - Polki.pl\nPrzeszła już 8 operacji i wciąż cierpi z bólu. Ta kobieca choroba może pojawić się u każdej z nas\nZdarza się, że nie pomaga na nią żadne leczenie…\nfot. Jessica i jej brzuch po operacjach, fot. abc.net.au\nCzy jesteście sobie w stanie wyobrazić ból tak silny, że uniemożliwia codzienne funkcjonowanie, pójście do pracy – ba! – nawet wstanie z łóżka? Pojawiający się na wiele dni w miesiącu? Przez wiele lat? Taka jest rzeczywistość wielu kobiet walczących z endometriozą.\nŻycie podporządkowane endometriozie\nW Polsce nawet co dziesiąta kobieta cierpi na endometriozę. Choroba najczęściej dotyka pań w wieku rozrodczym, po okresie dojrzewania. Najbardziej charakterystycznym objawem endometriozy jest ból – w czasie okresu, stosunku, a nawet oddawania moczu. To właśnie on najczęściej skłania kobiety do szukania pomocy w gabinecie lekarskim.\nJessica Panetta ma 32 lata. Od 17 zmaga się z endometriozą. Choroba zaczęła się, gdy pojawiła się u niej pierwsza miesiączka. Od tego czasu całkowicie zdominowała jej życie: zarówno w aspekcie codziennym, jak i zawodowym.\nDlaczego? Jessica cierpi z powodu ogromnych bólów. Na co dzień posiłkuje się butelkami z gorącą wodą i notesem, w którym zapisuje wszystkie połykane tabletki przeciwbólowe. Gdyby tego nie robiła, przedawkowałaby je, pragnąć uśmierzyć dolegliwości.\nOdczuwam ból każdego dnia. Czasami uniemożliwia poruszanie się. Nie jestem w stanie nic zrobić. Leżę w łóżku z trzema butelkami z gorącą wodą – jedną na brzuchu, jedną na piersiach i jedną na plecach\n– mówi Jessica.\nKobieta wyznaje, że próbowała już wszystkiego, także medycyny niekonwencjonalnej. Nie pomogły jej nawet leki wywołujące menopauzę. Z powodu ogromnego cierpienia, z którym się zmaga, 5 lat temu orzeczono, że jest niezdolna do pracy.\nPróbowałam holistycznego podejścia, odwiedzałam naturopatów, osteopatów, homeopatów, próbowałam akupunktury, tradycyjnej medycyny chińskiej i niezliczoną ilość diet\nJessica regularnie przechodzi także operacje usuwania ognisk endometriozy. W ciągu ostatnich 10 lat miała 8 takich zabiegów. Przez to jej brzuch jest cały w bliznach (co widać na zdjęciu zamieszczonym u góry tego artykułu).\nJessica nie jest odosobnionym przypadkiem – na świecie, a także w Polsce – kobiet cierpiących na tę chorobę są miliony. Endometrioza pojawia się najczęściej między 15. a 45. rokiem życia, chociaż zdarza się, że jej objawy uwidaczniają się przed pierwszą miesiączką lub po menopauzie. Piszemy o niej, bo wierzymy, że szerzenie informacji o endometriozie otworzy wielu osobom oczy i sprawi, że coraz rzadziej chorujące panie będą słyszały, że „okres to nie choroba”…\nŹródło informacji: abc.net.au, ofeminin.pl\nTagi: endometrioza, operacja, kobieta, ból, okres


abdul - Słownik SJP\nabdulach, abdulami, abdulom\nabdula, abdulem, abdulowi, abdulu\n1. w gwarze uczniowskiej: osoba głupia, nierozgarnięta; tuman, bezmózgowiec, przygłup;\n2. w gwarze przestępczej: Arab\nbaraja2 # 2006-01-08\nznaczenie : brak...\nKto to dopuścił!? Jak nie ma znaczenia, to nie ma takiego wyrazu.\nkovalsky # 2006-04-09\nxerathin - nie ma znaczenia, więc nie ma takiego wyrazu\naldoniak # 2006-06-02\nto co to znaczy? :) Paula Abdul? hahahaaha\nkalipso74 # 2006-08-18\njedyne znaczenie tego słowa znalazłam w " Nowym słowniku gwary uczniowskiej" red. H. Zgółkowa, wyd. Europa - abdul to człowiek żle oceniany przez innych, głupek, niedorozwinięty.\nmilekplmilek # 2006-08-18\nppianista # 2006-08-18\n...niezłe, niezłe, nie najgorsze! Ale 'letko' się zdziwiłem, jak zobaczyłem, że coś prócz Zgółkowej może notować ten wyraz! Znaczenie jest nawet-nawet...\n...dobry link! Na pewno go wykorzystam w przyszłości...\nTen słownik *jest* słownikiem Zgółkowej. Tyle że "Gwary uczniowskiej" :P\n...ja się boję o polszczyznę! I teraz dopiero widać jak ta zgółkowszczyzna się piekielnie szybko rozmnaża! Atakuje nowe, co raz większe terytoria!\n...ale niech moc będzie z Nami! Zwyciężymy... nie poddamy się! Kilka bitew (bitw... ;P) na razie przegraliśmy (zgółkowa w Kurniku... i takie tam), ale wojna trwa nadal!\n...przynajmniej według mnie trwa nadal, no i... w ogóle trwa ;P\n__pianisto, "coraz większe", a nie "co raz większe"... Robiąc byki nie zwyciężysz z wartaciem, abdulem ani z innymi, które z gwary uczniowskiej są :P\n...więcej grzechów nie pamiętam i za wszytskie żałuję!\nkoalar # 2006-08-19\nNa czterech karteczkach od dzieci abdul przeczytałoś,\nUbrdałoś coby słownik największy w Polsce napisałoś,\nTo se abdul weń wpisałoś.\nlitermen # 2006-10-09\nHmm...zasady etymologii ludowej czasem są nie do ogarnięcia. Abdul to arabskie imię w formie skróconej. Pełne rozwinięcie: Abdul = Abdullah = Abd-al-Illah ( Sługa Boga ). Dość szlachetne imię. Ciekawe jakim sposobem w " gwarze uczniowskiej " stało się synonimem niedorozwiniętego głupka?\nNa marginesie: Ja mam taką ksywkę i to już od wielu lat. Być może ze względu na moją rzekomo orientalną urodę :)\nmareksafjan # 2007-07-02\nhehe to lekka przesada z ta gwara uczniowksa\njestem w szoku.abdul jest ale Abdullah to już nie.Skoro abdul jest obraźliwe to nie rozumiem czemu dopuszczone.Czy to ma na celu szerzenie jakiegoś rasizmu?Czytam znaczenia i komentarze i to jest bardziej beznadziejne i absurdalne niż obrady sejmy RP na Wiejskiej.\nno cóż szkołę skończyłem dawno... ale myślę, że autorka słownika gwary też, ja takiego określenia nie znam, chyba, że to wynik najnowszych badań... co zaś tyczy się Murzyna (a samo to słowo ma już negatywny wydźwięk), to ja osobiście znam wiele innych określeń, ale co abdul ma wspólnego z Murzynem?????????\nWyraz 'abdul' określający osobę pochodzi z gwary więziennej, czytaj grypserki :D Z tego co pamiętam to ktoś, kto dał się okraść lub też ogólnie gapa.\n...poza tym w gwarze uczniowskiej co 5 słowo pochodzi z grypsery wg badań Zgółkowej.\n4384143841 od końca


Jak tanio wypożyczyć auto i nie dać się naciągnąć? - Podróże - Newsweek.pl\nJak tanio wypożyczyć auto i nie dać się naciągnąć?\nSamochód bywa niezastąpiony jako środek lokomocji w obcym państwie. Niektóre wypożyczalnie w zamian za bardzo atrakcyjne kwoty wynajmu starają się jednak zarobić na dodatkowych opłatach bądź nawet oszukiwaniu klienta. Dlatego koniecznie przeczytaj tę historię!\nMichał Banasiuk Ostatnia aktualizacja: 25.08.2018\nNa kilka dni przed wyjazdem z rodziną do Andaluzji zdecydowałeś się na wynajem auta. Nie mając dużego doświadczenia w tym zakresie, zacząłeś pewnie od przeszukiwania stron wypożyczalni obecnych na lotnisku w Sewilli, na którym lądujesz. Już po przejrzeniu kilku z nich ze smutkiem stwierdzasz, że nie jest tanio...\nJeżeli zastanawiasz się nad wynajęciem auta w czasie swoich wakacji, rozważ pomoc osób, które się na tym znają. Eksperci z Breakplan.pl doradzą Ci, jak wynająć auto bezpiecznie i taniej niż robi to większość osób (nawet za kilka euro za dzień!). Kliknij tutaj, żeby poznać szczegóły.\nAuto tam, gdzie bilety lotnicze!\nSądzisz, że nie ma wyjścia? Jest! Zajrzyj na stronę multiwyszukiwarek, które znasz już z wyszukiwania biletów lotniczych! Z reguły mają one osobny moduł do znajdowania również najlepszych ofert wynajmu aut. Przekonasz się, że ceny tam są niższe na ogół nawet o połowę. Warto też wejść na stronę Sebogo.es z okazyjnymi ofertami, których ceny zaczynają się już od niespełna 1 euro!\nUwaga na pułapki z przebiegiem i paliwem\nDobrych na oko ofert są setki, jeśli nie tysiące – jak znaleźć tę najlepszą? Przede wszystkim pamiętaj o świętej zasadzie, że najtańsza nie zawsze oznacza najlepszą. Zastanów się po pierwsze, czy brać oferty z limitowanym przebiegiem. Jesteś pewien, że warto się tak z góry ograniczać, będąc na wakacjach?\nSzczególną uwagę zwróć na zasady dotyczące paliwa. Najbardziej przejrzyste oferty to takie, gdzie odbierasz i zwracasz samochód z pełnym bakiem. Nie pozostawia to miejsca wypożyczalni na oszustwa oraz naliczanie mocno zawyżonych dodatkowych opłat za tankowanie.\nMajor Żandarmerii Wojskowej znęcał się nad żoną. Przełożeni nie reagowali\nPamiętaj też, że nie wszystkie wypożyczalnie mają swoje stanowiska w terminalu lotniska. Ze względu na to, że podróżujesz z małym dzieckiem, to nie w smak ci po czterogodzinnym locie szukać biura wypożyczalni w innym miejscu niż terminal. Odrzuć więc oferty, które nie spełniają powyższych wymagań, i wybieraj z pozostałych...\nSkoro rezerwacji auta dokonałeś online u jednego z pośredników, do którego zostałeś przekierowany z multiwyszukiwarki, to ubezpieczenie również pewnie kupiłeś na tej stronie, żeby zaoszczędzić czas na miejscu. Przecież chciałbyś po prostu podejść do lady, podpisać umowę i odjechać. Dlatego skoro już wylądowałeś w Sewilli, zmierzasz od razu do stanowiska firmy, u której masz zamówione auto. Po odczekaniu w kolejce kilkudziesięciu minut przychodzi pora na ciebie.\nAsertywność i pamięć!\nJak już wspomnieliśmy, jesteś przezorny, dlatego dokupiłeś przy wypożyczeniu auta ubezpieczenie, które miało w pełni ograniczać twoje ryzyko. W końcu nie czujesz się komfortowo, jeżdżąc innym autem niż swoje i to w dodatku po drogach, których nie znasz. Mimo to pani przygotowująca umowę dla ciebie pyta nagle, czy chcesz kupić od niej ubezpieczenie. Trzy razy drożej niż to, które kupiłeś przez internet. „Nie, dziękuję” – odpowiadasz. „Jest pan pewien?”. „Tak, kupiłem je już u pośrednika, u którego zamówiłem auto”.\nPani najwyraźniej trudno uwierzyć w to, co słyszy. Przecież – przekonuje cię – tamto ubezpieczenie nie zawiera assitance oraz auta zastępczego! Od razu zostajesz więc poinformowany, jakie to ryzyko – jeśli będziesz mieć poważny wypadek lub twoje auto po prostu się zepsuje, to płać i płacz. Pani zapisuje na kartce kwotę, jaką ryzykujesz – jedynie 312 euro za assitance i kolejne kilkadziesiąt euro za samochód zastępczy.\nNo to żeś wdepnął. Pani może mieć rację. Tylko skąd do jasnej ciasnej ona wie, u kogo się ubezpieczyłeś? I czy na pewno zna na pamięć OWU wszystkich firm ubezpieczeniowych współpracujących z pośrednikami? Ty OWU przeczytałeś – w końcu już wiesz, że każdą umowę trzeba przeczytać, zanim się ją zaakceptuje. Pewnie dosyć mgliście, ale jednak pamiętasz, że była w niej mowa o tym, że assistance jest pokrywane przez ubezpieczyciela. Nie możesz sobie przypomnieć nic o zastępczym aucie, ale bierzesz to na klatę i z twoich ust wydobywa się niepewne: „Nie, dziękuję, nie jestem zainteresowany zakupem dodatkowego ubezpieczenia od państwa”. Właśnie zaoszczędziłeś kilkadziesiąt euro (a raczej nie dałeś ich sobie zabrać). Ta runda jest dla ciebie: ty vs wypożyczalnia - 1:0.\nPani przewraca oczami, wyraźnie niedowierzając temu, co przed chwilą usłyszała. „Proszę w takim razie o dane karty kredytowej kierowcy, na którą została zrobiona rezerwacja”. „Dane karty kredytowej kierowcy, na którą została zrobiona rezerwacja” – powtarzasz głośno i uzmysławiasz sobie, że prawie wszystko w tym krótkim zwrocie jest niepokojąco nieprawdziwe. No bo rezerwacji przez internet dokonałeś kartą żony, ale była to debetówka, a nie kredytówka. Notabene płatność przeszła bez problemu. Przecież niektórymi kartami debetowymi można płacić w internecie, dlaczego więc pani pyta o kredytówkę? Co więcej, żona nie ma nawet prawa jazdy, więc trudno ją nazwać kierowcą.\n„A po co pani moja karta kredytowa? Przecież wykupiłem ubezpieczenie!” – atakujesz. Niestety, w odpowiedzi słyszysz, że ze względu na to, iż nie zakupiłeś ubezpieczenia od nich, tylko u pośrednika, musisz zostawić depozyt, który będzie mógł zostać pobrany, jeżeli z autem stanie się coś złego. Wykupione przez ciebie ubezpieczenia daje ci możliwość dochodzenia u twojego ubezpieczyciela zwrotu pobranej przez wypożyczalnię kwoty. Dlatego – proponuje pani – kwota depozytu (bagatela, kilka tysięcy euro!) zostanie zajęta na twojej karcie kredytowej. Zostanie ona zwolniona po bezproblemowym zwrocie auta.\nUdane wakacje z małymi dziećmi. Te rzeczy koniecznie zabierz ze sobą\nZaczynasz się delikatnie pocić i nerwowo przygryzać dolną wargę, ale prosisz żonę o wyjęcie karty, na którą zrobiona została rezerwacja. Pani jednak nie przyjmuje karty, twierdząc, że musi to być karta kredytowa, a nie debetowa. Co z tego, że masz na koncie wystarczające środki na pokrycie depozytu? Ma być kredytowa i tyle. Ty chcesz dalej dyskutować, ale żona w międzyczasie zdążyła już podać swoją kredytówkę. Dobrze, że wyrobiliście ją przed podróżą, inaczej mielibyście niemały problem.\n„Ta karta jest na pani nazwisko, a umowa jest na pana” – odkrywczo stwierdza reprezentantka biura. „Karta kredytowa musi być na nazwisko kierowcy”. „Ale nie mamy drugiej karty kredytowej, a żona nie ma prawa jazdy” – odpowiadasz, nie wiedząc, czy śmiać się, czy płakać. „W takim razie muszą państwo dodać do umowy drugiego kierowcę. Kosztuje to 35 euro”.\nKiedy po kilku minutach prób znalezienia innego rozwiązania dociera do ciebie, że nie ma innej możliwości, zgadzasz się pokornie na dopłatę. Przegrałeś tę bitwę, ale w tej wojnie wynik jest na razie remisowy: 1:1\nWalcz o lepsze auto\nMasz cichą nadzieję, że to już koniec problemów na dzisiaj, a tak naprawdę to dopiero początek. Rezerwację masz zrobioną na volkswagena polo, ale pani stwierdza twardo, że dostaniesz opla corsę. Jeździłeś już różnymi samochodami i znasz różnicę pomiędzy tymi dwoma autami. Niemniej tym razem dochodzisz do wniosku, że nie warto strzępić języka, i to przemilczasz. Kiedy dowiadujesz się, że jednak opla corsy nie ma i dostaniesz fiata 500, nie wytrzymujesz. Przecież nie zmieścisz się do niego z żoną, twoim rocznym dzieckiem i wszystkimi bagażami, w tym wózkiem!\nTym razem nie dajesz za wygraną. W twardej walce na argumenty tłumaczysz, że na potwierdzeniu rezerwacji masz zagwarantowany samochód w klasie podobnej do volkswagena polo. Fiat 500 do niej nie należy. Skoro nie mają innego w tej samej klasie, to niech dadzą ci samochód z wyższej półki. Okazuje się, że nic nie jest niemożliwe. Pani powiadamia cię, że dostaniesz nowego opla astrę. 2:1 dla ciebie.\nFotelik? Najlepiej własny!\nZe względu na to, że podróżujecie z rocznym bobasem, przy zakupie auta przez internet dopłaciłeś do wynajęcia fotelika. Koszt niebagatelny – 5 euro za dzień wynajmu, co w sumie dodało 35 euro do kwoty rezerwacji. Zanim więc złożysz podpis pod umową, pytasz panią, gdzie możesz odebrać twój fotelik. Chwilowa jej konsternacja zwiastuje kolejne problemy. „Nie jestem pewna, czy mamy fotelik dla dziecka w tym wieku” – mówi już spokojnie reprezentantka biura.\nPo kilkuminutowych poszukiwaniach na zapleczu okazuje się, że fotelika, za który zapłaciłeś u pośrednika 35 euro, zwyczajnie nie ma. Pani ma jednak dla ciebie rozwiązanie – po odbiorze auta masz pojechać do biura wypożyczającego, które znajduje się w innej lokalizacji. Tam na pewno mają twój fotelik. Masz ochotę poprosić o zwrot pieniędzy… ale zaraz. Jak wtedy będzie podróżowało twoje dziecko? Niechętnie odpuszczasz (rodzina jest przecież ważniejsza niż twoje ego) i zgadzasz się na takie rozwiązanie.\nUspokojona pani w przypływie uprzejmości daje ci radę na przyszłość: „Wypożyczalnie często mają problem z dostępnością fotelików. W podróż najlepiej zabierać własny. Z reguły można je wziąć jako dodatkowy bagaż w cenie biletu. Dokładne warunki przewozu najlepiej jest sprawdzić na stronie internetowej linii lotniczej”. Dziękujesz za poradę i uzbrojony w dodatkową wiedzę przyznajesz pani kolejny punkt. Jest 2:2.\nNareszcie podpisujesz umowę. Pani wytłumaczyła ci, jak znaleźć auto, i faktycznie trafiasz do niego bez problemu. Zaczynasz jednak od bardzo dokładnego zrobienia zdjęć samochodu – rejestrujesz wszystkie rysy, pęknięcia, obtarcia i uszkodzenia. Robisz to bardzo uważnie, a nawet prosisz żonę o zrobienie tego samego – co dwie pary oczu, to nie jedna. Sprawdzacie również kabinę i bagażnik – czy przypadkiem tapicerka lub fotele nie są przypalone papierosem. A na koniec uruchamiasz silnik i patrzysz, czy wszystko gra. Sprawdzasz też oczywiście stan paliwa i ku twojemu zaskoczeniu przekonujesz się, że ilość benzyny nie zgadza się z tą, którą właśnie zapisano w umowie. Wracasz do stanowiska wypożyczalni i informujesz panią o problemie. Pani zaznacza w umowie aktualny stan paliwa i stawia obok parafkę. 3:2 dla ciebie.\nPo tygodniu pobytu w Sewilli wracasz szczęśliwy i wypoczęty na lotnisko, skąd masz swój powrotny lot do domu. Zostawiasz samochód w odpowiednim miejscu i prosisz reprezentanta wypożyczalni o to, żeby pokwitował odbiór auta. Pan sprawdza uważnie samochód i nie stwierdza żadnych uchybień. Wygrywasz wojnę wynikiem 4:2.\nCzasami niestety bywa inaczej. Zdarza się, że nawet po kilku miesiącach od powrotu do Polski dostajesz informację od firmy wypożyczającej samochód o rzekomych problemach i uszkodzeniach, jakie spowodowałeś. Dlatego pamiętaj, żeby nie kasować fotografii, które wykonałeś przy odbiorze auta, oraz zachować kopię umowy, szczególnie jeśli nanosiłeś na nią jakieś uwagi (jak np. o innym stanie paliwa w baku niż uzgodniony). Jeżeli bez twojej zgody wypożyczalnia pobierze środki z twojej karty kredytowej, pamiętaj, że przysługuje ci operacja charge back – masz prawo żądać od banku zwrotu pobranej przez inną firmę kwoty, jeśli się nie zgadzasz na jej pobranie.\nJeśli po przeczytaniu tego artykułu nadal nie czujesz się pewnie w kwestii wynajmu auta w czasie swoich wakacji, zgłoś się do Breakplan.pl. Eksperci doradzą Ci, jak wynająć auto tani (nawet za kilka euro za dzień!) i bezpiecznie. Szczegóły znajdziesz tutaj.


Bluza damska Rab Journey Pull-On Hoody - grey marl | 8a.pl\nBluza damska Rab Journey Pull-On Hoody - grey marl\nNie posiadamy tak dużej ilości produktu "Bluza damska Rab Journey Pull-On Hoody - grey marl" jakiej oczekujesz.\nObwód klatki piersiowej (cm) 92 94 98 106\nDługość całkowita (cm) 62 64 67 67\nObwód u dołu (cm) 84-92 88-108 96-116 102-126\nBluza damska Rab Journey Pull-On Hoody to podstawowy model, który powinien się znaleźć w szafie każdej fanki aktywnego trybu życia. W mieście, na spacerze czy podczas krótkiego rekreacyjnego wyjazdu ten model spisze się doskonale. Chłodniejsza aura już nigdy nie zniechęci Cię do wyjścia z domu.\nWieloletnie doświadczenie i dążenie do perfekcji są zauważalne w każdym wyrobie brytyjskiego brandu. Produkty spełniają nawet wymagania bardziej wybrednych konsumentów. Projekty firmy przedstawiają dbałość producenta o każdy detal i są zawsze wykonane z troską o wysoką jakość.\nBluza damska Rab Journey Pull-On Hoody zwraca uwagę kobiecym designem, a przez swoją przemyślaną konstrukcję gwarantuje ciepło i komfort w użytkowaniu. Możesz ją wykorzystać także przy niższej temperaturze, jako warstwę ocieplającą, założoną pod kurtką. Bardzo wygodny, kobiecy krój Regular sprawia, że ruchy nie są skrępowane i aktywność staje się prawdziwą przyjemnością. Jeśli planujesz dłuższy spacer w terenie, weekendowy wyjazd czy camping, bez obaw o dyskomfort możesz spokojnie założyć na nią lekki plecak.\nDamska bluza Rab Journey Pull-On Hoody z kapturem uszyta została z miękkiego, wzbogaconego specjalnymi włóknami organicznego materiału o wyższej gęstości. Dzięki temu daje przyjemne ciepło, nie powoduje przegrzania i przyjemnie otula skórę, nie powodując podrażnień. W projekcie uwzględniono również kobiecy charakter i szereg atutów praktycznych. Ten damski model oprócz szerokiego kaptura z możliwością regulacji odwodu posiada ściągacze w mankietach. Umożliwia to optymalne dopasowanie do sylwetki płci pięknej i zapewnia komfort podczas poruszania się. Dzięki praktycznemu sznurkowi w krawędzi kaptura łatwo dopasujesz wielkość do indywidualnych preferencji. Model Rab Journey Pull-On Hoody z przodu posiada dwustronnie otwartą kieszeń typu kangur. Będzie ona idealna, kiedy zapragniesz ogrzać dłonie lub będziesz potrzebować miejsca na schowanie kilku drobiazgów. Ozdobnym akcentem jest logo, o charakterze retro, umieszczone na piersi.\nDamska bluza Rab Journey Pull-On Hoody to kobiecy fason o praktycznym zastosowaniu, który sprawdzi się w czasie chłodniejszej pogody, w różnych sytuacjach.\nRab Journey Pull-On Hoody najważniejsze cechy:\nPrzyjemny dla ciała materiał organiczny o dobrych właściwościach ocieplających;\nUniwersalny kobiecy krój Regular, podkreślający atuty damskiej sylwetki;\nWygodny, regulowany kaptur chroniący przed chłodem;\nŚciągaczowa dolna krawędź i mankiety, chroniące przed swobodnym podciąganiem się odzieży do góry podczas dynamicznych ruchów;\nMinimalistyczna stylistyka z ozdobnym logo w stylu retro na piersi.\nUżyte materiały: 80% organiczna bawełna, 20% poliester\nBluza damska Rab Journey Pull-On Hoody - grey marl - opinie klientów


Uroda technorattanu - e-oko.com\nGotowe zestawy mebli z technorattanu wystarczy ustawić na tarasie czy patio – i już mamy drugi salon na zewnątrz domu. Przedmioty te wyglądają tak dystyngowanie, że dorównują elegancją salonowym kompletom wypoczynkowym.\nZestawy mebli z technorattanu ozdobią rewelacyjnie każdą przestrzeń, bez względu na charakter ogrodowej stylizacji. W ogrodzie rustykalnym meble te staną się poniekąd częścią naturalnego otoczenia roślinnego. Technorattanowe sploty bowiem naśladują te naturalne, meble sprawiają wrażenie, jakby zrobiono je z wikliny. Zwłaszcza jeśli mają brązowy czy kremowy kolor i klasyczny design. To również doskonałe meble ogrodowe na patio.\nW nowocześnie pomyślanej przestrzeni ogrodowej rewelacyjnie wyglądać będą zestawy mebli technorattanowych oparte na minimalistycznych rozwiązaniach formalnych. Wprowadzą one do naszych ogrodów piękno trochę we włoskim stylu – prostym, nonszalanckim i wyrafinowanym.\nPomysłowe meble technorattanowe\nOprócz gotowych zestawów mebli z technorattanu warto zainwestować też w pojedynczy fotel czy szezlong, który przyda się na przykład podczas samotnego wypoczynku na tarasie.\nMożna też dobrać kilka pomysłowych mebli wykonanych z technorattanu, które z zestawem stworzą wybitnie udaną całość. Wiszący fotel to obowiązkowy mebel z technorattanu. Cudowny do siedzenia i bujania, także w chmurach. Do tego wygodna leżanka z technorattanu albo hamak – rzeczy sprzyjające leniuchowaniu.\nJak przygotować koncentrat barszcz...\nPohodlné kreslo na balkón - trendy budúcoročnej sezóny Konferenčný stolík do záhrady - najmodernejšie modely pre novú sezónu Moderná záhradná hojdačka


ZADANIA (poniedziałek) 24.01 "Bezpiecznie bawimy się na śniegu”\nI. → Na początek dnia zachęcamy do wykonania rytmicznej rozgrzewki\n→ Zapraszamy do wykonania masażyku „Pajączek”\nProsimy rodziców o przeczytanie oraz wspólną zabawę.\n→ Następnie proponujemy rozwiązanie zimowych zagadek:\nII. →Zapraszamy do wysłuchania opowiadania Stanisława Karaszewskiego\n„Troje dzieci na sankach” a następnie do rozmowy z dzieckiem na temat opowiadania.\nZałącznik: OPOWIADANIE- TROJE DZIECI NA SANKACH OPOWIADANIE-_TROJE_DZIECI_NA_SANKACH.mp3\n→ Proponujemy wybrać się z dzieckiem na dwór, aby obserwowało płatki śniegu przez lupę na ciemnej rękawiczce. Następnie zapraszam do wysłuchania „Jak powstaje śnieg?”\n→ Sugerujemy zabawę w lustro. (można z rodzicami, rodzeństwem, dziadkami). Proszę usiąść po turecku naprzeciwko siebie. Dziecko naśladuje wszystkie ruchy osoby z naprzeciwka („wkręcanie żarówki”, kiwanie na boki głową, rysowanie w powietrzu kółka rękami). A potem zmiana ról – rodzic/rodzeństwo/dziadkowie naśladują dziecko. Zabawę można sobie urozmaicić robieniem śmiesznych min: uśmiechajcie się szeroko, wystawiajcie język itd. To świetne ćwiczenia mięśni twarzy – sprzyjają wymowie.\n→Zapraszamy również na muzyczne ćwiczenia gimnastyczne :-)\nIII. → Na popołudniowe zajęcia zapraszamy na „mini kalambury”.Dziecko wybiera sobie dowolną czynność lub sport zimowy związany z zimą np.: jazda na nartach, jazda na sankach, łyżwach, rzucanie śnieżkami, odśnieżanie, lepienie bałwana). Pozostali domownicy odgadują, kto pierwszy odgadnie kontynuuje zabawę.\n→ Następnie zachęcamy do wysłuchania „Zimowego dnia” – zabawa relaksacyjna.\n„Jest zima. W mroźny, słoneczny dzień dzieci wybrały się na spacer do parku. Nagle słonko schowało się za chmury i zaczął padać gęsty śnieg. Dzieci ukryły się pod drzewami, obserwowały jak puszyste, śniegowe płatki wirowały na wietrze i cichutko opadały na ziemię, gałązki drzew, krzaczki. Wkrótce dokoła utworzyła się biała, mięciutka „pierzynka”, tworząca śniegowe zaspy. Nagle zerwał się mocniejszy wiatr. Zrobiło się szaro i ponuro oraz nieprzyjemnie zimno.\nPorywisty wiatr unosił śnieg we wszystkie strony. Wszyscy czekali na to, co wydarzy się za chwilę. Jednak po chwili zza chmur wyjrzało słońce. Dzieci mogły znowu z radością biegać po parku. Lepiły bałwana, rzucały się śnieżkami. Wszyscy zadowoleni, z czerwonymi nosami wrócili do przedszkola”.\n→ Zapraszamy również do obejrzenia filmu edukacyjnego „Temperatura” a następnie zachęcamy do zapoznania z różnymi rodzajami termometrów.\nTermometr to przyrząd do precyzyjnego mierzenia temperatury. Ze względu na ich zasadę działania i przeznaczenie możemy wyróżnić kilka rodzajów termometrów. Do najbardziej znanych należą termometry lekarskie/medyczne służące do badania temperatury ciała i termometry służące do mierzenia temperatury powietrza na zewnątrz lub wewnątrz pomieszczeń. Skala pomiaru temperatury to stopnie Celsjusza. Poniżej znajdziecie zdjęcia różnych termometrów.