The Navigator's, Kontokali - recenzje restauracji - TripAdvisor\nThe Navigator's, Kontokali\nKontokali — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu The Navigator's\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Kontokali Atrakcje w pobliżu obiektu The Navigator's\nEuropa›Grecja›Wyspy Jońskie›Korfu›Kontokali›Kontokali Restauracje› The Navigator's\n79 recenzje(-i) Nr 3 wśród 11 Restauracje w lokalizacji Kontokali Certyfikat jakości $$ - $$$\nBar, Brytyjska, Kawiarnia, Grecka\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę Kontokali 491 00, Grecja +30 2661099289\nGouvia, Korfu Alexandros & Gerekos Apartments\nKontokali, Korfu Więcej Kontokali Lake House\nZacznij pisać recenzję lokalizacji The Navigator's Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... The Navigator's — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nKontokali, Korfu Wszystkie restauracje w: Kontokali (11)\nByłeś(-aś) w The Navigator's? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\nKontokali 491 00, Grecja Lokalizacja:\nOto pytania, które zadawali klienci, wraz z odpowiedziami przedstawicieli i innych klientów obiektu The Navigator's\n2 pytań Zadaj pytanie Pytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu The Navigator's.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu The Navigator's Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 45 recenzje(-i) No Stress Yachting - Sailing Trips in Corfu\n30 recenzje(-i) Celebration Charters Day Charters & Sailing Holidays\n9 recenzje(-i) Zephyr Sailing\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 256 recenzje(-i) Telesilla Hotel Restaurant\n100 recenzje(-i) Zorbas\n59 recenzje(-i) Bistro Boileau


Zmarli dwaj zasłużeni piłkarze i działacze Jodły Jedlnia-Letnisko. To Maciej Błasiak i Marian Frączek | Echo Dnia Radomskie\nZmarli dwaj zasłużeni piłkarze i działacze Jodły Jedlnia-Letnisko. To Maciej Błasiak i Marian Frączek\nŁukasz Kościelniak 12.12.2020\nMaciej Błasiak miał 76 lat, w przeszłości reprezentował barwy Jodły Jedlnia-Letnisko, po zakończeniu przygody z piłką był jej działaczem. Facebook / Piotr Leśnowolski\nW ostatnich dniach zmarło dwóch zasłużonych działaczy Jodły Jedlnia-Letnisko, którzy w przeszłości reprezentowali również ten klub na boisku. Mowa o Macieju Błasiaku i Marianie Frączku.\nMaciej Błasiak to wychowanek Jodły, miał 76 lat, reprezentował barwy klubu w latach 1962-1965 grając na pozycji prawego obrońcy. Po zakończeniu kariery sportowej był aktywnym kibicem i działaczem. Należał do nielicznych, którzy wspierali Jodłę nie tylko na stadionie w Kolonce, ale także podczas wszystkich meczów wyjazdowych. Zawsze uśmiechnięty i serdeczny, pełen troski o innych i o swoją ukochaną "Jodełkę".\nMarian Frączek to również wychowanek Jodły, miał 81 lat, reprezentował barwy klubu w latach 1959-1966 grając na prawej pomocy. Był specjalistą od stałych fragmentów gry - świetnie grał głową i pewnie wykonywał rzuty karne. Utarło się powiedzenie,\nże jeżeli pana Mariana nie ma na meczu, to musi być poważnie chory. Na każdym zebraniu członków klubu zawsze przekazywał trafne uwagi, był spokojny i rzeczowy. Prywatnie był bardzo koleżeński, powszechnie lubiany i szanowany.


Rzecz o wiarygodności mediów. ~ teoria życia\n00:25 codzienność, hipokryzja, internet, manipulacja, masmedia, nauka, portale, praktyka, przemyślenia, samoobrona, sofizmaty, szokowanie, teoria, wiarygodność, życie No comments\nW mediach jakiś czas temu była podana wiadomość o tym, że jakaś kobita została zwolniona z racji swojego wyglądu. No to sobie myślę no kurcze co się porobiło. Kiedyś to było ciężko z brzydką buzią pracę dostać, ale jak się już dostało to i się ją miało a tu zwolnienia.\nPóźniej się okazało, że nasza bohaterka straciła pracę, bo nie była brzydka tylko (sic!) zbyt piękna. Piękno znów odbija się piętnem na czyimś życiu(skaranie boskie). Doznałem konsternacji, ale po chwili doszedłem do siebie i myślę, że to piękno musi być samozwańcze, a może stoją za tym feministki(jak donosi Agent Tomek dość aktywne ostatnio) Myślę sobie tak: jeśli można dyskryminować ze względu na kolor skóry, płeć to można i za urodę. Dodałem do tego dwa założenia.\nzałożenie pierwsze: feministka jest zawsze dyskryminowana(zawsze!)\nzałożenie drugie: mało która feministka jest ładna, więc jakaś mądra głowa wymyśliła, że jest dyskryminowana właśnie ze względu na urodę.\nNo, ale znów pudło czytam dalej... a to babka w więzieniu pracowała i była strażniczką. Ponoć za bardzo się za nią skazani oglądali, co negatywnie wpływało na dyscyplinę we więzieniu i tak straciła pracę. Wszystko było by ok gdyby ta pani naprawdę była taka piękna jak to opisują.\nNiestety i to życie zweryfikowało. Nasza redakcja "dotarła" do fotek poszkodowanej.\nI co się okazało co prawda nie brzydka, ale na miano pięknej to też nie zasługuje.\nWiemy również, że cena jest kształtowana przez popyt i podaż a w takim więzieniu to raczej deficyt lasek jest. To i "nic szczególnego" jawi się jako cudo. Sam to przerabiałem podczas dwumiesięcznym pobycie u naszych zachodnich sąsiadów.\nOczywiście są pewne granicę, bo można powiedzieć, że kobiety pracują jako strażniczki i takich problemów nie mają np. pani Jadzia lat 60.\nPani Jadzia brania nigdy nie miała, bo pewnie ma nadwagę, nie te lata i pewnie jeszcze jakieś inne mankamenty.\nNatomiast nasz bohaterka tak na oko ze 28-30 lat. BMI tak około 19,8 i parę kilo tapety na budzi co może już stanowić rarytas w bardzo nudnych ścianach więzienia. Co dość dobrze ilustruje teoria braku laku.\nPierwsza fotka bardzo ładna. odpicowała się. Włosy ładnie zrobiła nawet brwi uregulowała. Jakieś zmarszczki na szyi wystają znad apaszki, ale po oględzinach tej fotki to może nawet i sam bym ją puknął. Ale...\n...na tej fotce dzieje się coś niedobrego. Nos wydaje się krzywy a buzia też jakby nieforemna.\nNasza przypuszczenia zdają się sprawdzać na tej fotce nosek jest już wyraźnie przekrzywiony, dodatkowo uwidocznione zostały poobgryzane wargi i mongoloidalne rysy twarzy.\na tu nasza laseczka w pełnej krasie. Tu wygląda jak chomik, albo inny koń. Nic specjalnego może poza barkami które ma naprawdę fajne;-)\nTego typu wydarzenia zawsze skłaniają do refleksji. Mnie np. do zastanowienia się nad rolą mediów w dzisiejszym świecie. Uważam, że rola mediów powinna być informacyjna a nie rozrywkowa. Gdy słyszę bądź czytam jakiś nagłówek w którym jest jeden z tych wyrazów: super, mega, niewiarygodne, nieprawdopodobne, pilne, z ostatniej chwili, cała prawda, musisz przeczytać itd. po prostu omijam taki artykuł. Myślę, że każdy z nas powinien w ten sposób reagować, bo może wtedy wydawcy i redaktorzy przestali by nas traktować jak debili i udzielali rzetelnych informacji. A tak napisze taki denny artykuł, zarzuci zanętę w postaci "szokującego" tytułu i śmieje się z was, żeście to łyknęli.


wystawy | Biblioteka Uniwersytetu Rzeszowskiego\nDodano pon., 28/09/2020\nOd 1901 r. Literacką Nagrodę Nobla otrzymało wielu znamienitych literatów. Zgodnie z zamysłem fundatora, Alfreda Nobla, powinna ona trafić do osób, których dzieła miały charakter idealistyczny i znacznie się wyróżniały.\nPolska doczekała się pięciu noblistów w tej dziedzinie.\nCzytaj dalej wpis Polscy laureaci Literackiej Nagrody Nobla\nDodano pon., 09/12/2019\nSerdecznie zapraszamy do obejrzenia wystawy wybranych prac członków Klubu Malarstwa Uniwersytetu Trzeciego Wieku UR.\nCzytaj dalej wpis Nowa wystawa w BUR\nWystawa o Marku Hłasce\nDodano pon., 01/07/2019\nLegenda Marka Hłaski, mit buntownika i wygnańca, intryguje coraz to nowe pokolenia czytelników. Niezwykłe koleje awanturniczego życia powodują jednak, iż w powszechnej świadomości na plan dalszy schodzi obraz Hłaski - pisarza. Zapraszamy do obejrzenia wystawy poświęconej twórczości Marka Hłaski pt. Żył krótko "a wszyscy byli odwróceni" (I piętro w Bibliotece UR).\nCzytaj dalej wpis Wystawa o Marku Hłasce\nDodano wt., 14/05/2019\nSerdecznie zapraszamy do obejrzenia wystawy fotografii Tomasza Michalskiego pt. "Roztocze Wschodnie - tajemniczy zakątek Podkarpacia. Kraina ciszy i spokoju". Wystawę można zwiedzać w dniach 15.05.-14.06 2019 r. w holu głównym Biblioteki UR.\nZdjęcia dostępne również na stronie: https://www.flickr.com/photos/tomek_m/page8\nCzytaj dalej wpis Wystawa fotografii\nDodano pon., 08/10/2018\nSerdecznie zapraszamy do obejrzenia wystawy malarstwa Agaty Kwiatkowskiej pt. "Sekwencje kolorów". Wystawę można zwiedzać w październiku 2018 r. w holu głównym Biblioteki UR.\nCzytaj dalej wpis Wystawa malarstwa\nWystawa malarstwa w BUR\nDodano wt., 19/06/2018\nSerdecznie zapraszamy do obejrzenia wystawy malarstwa Dariusza Płechy. Wystawę można zwiedzać w dniach 18.06.-31.07.2018 r. w holu głównym Biblioteki UR.\nCzytaj dalej wpis Wystawa malarstwa w BUR\nDodano pon., 09/04/2018\nSerdecznie zapraszamy do obejrzenia wystawy pt. "Zawidzenia" przedstawiającej malarstwo Marka Pokrywki z Wydziału Sztuki UR oraz fotografie Jana Wolskiego z Wydziału Filologicznego UR. Wystawę można zwiedzać w dniach 04.04-30.04.2018 r. w holu głównym Biblioteki UR.\n"Jane Austen - angielska królowa romansu" - nowa wystawa\nDodano pt., 19/01/2018\nW 2017 r. minęło 200 lat od śmierci Jane Austen, autorki "Dumy i uprzedzenia" , "Rozważnej i romantycznej" i kilku innych bardzo popularnych romansów. O ich znaczeniu i wartości świadczą wielokrotnie nagradzane ekranizacje jej wszystkich powieści. Zapraszamy serdecznie do obejrzenia wystawy zatytułowanej "Jane Austen - angielska królowa romansu", poświęconej życiu i twórczości pisarki jak również ekranizacjom jej książek. Wystawa mieści się w gablotach na I piętrze Biblioteki UR.\nCzytaj dalej wpis "Jane Austen - angielska królowa romansu" - nowa wystawa\nDodano czw., 11/01/2018\nSekcja plastyczna Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Rzeszowie zaprasza na wystawę wybranych prac z roku akademickiego 2016/2017. Otwarcie wystawy odbędzie się 17 stycznia 2018 roku o godzinie 13.00 w holu Biblioteki Uniwersytetu Rzeszowskiego (ul. prof. Stanisława Pigonia 8).


Czy dostawa jest dyskretna?\nGwarantujemy pełną dyskrecję. Paczka dostarczana jest w standardowym brązowym pudełku przewozowym.\nJak wygląda sposób doręczenia?\nDostawy wykonuje dla nas firma przewozowa Hermes. Po zainicjowaniu przez naszego partnera logistycznego, firmę Hermes, procesu realizacji dostawy, otrzymasz odrębne potwierdzenie, które zawierać będzie numer przesyłki, dzięki któremu można śledzić jej drogę. Numer przesyłki umożliwia śledzenie przesyłki na stronie https://www.myhermes.de/empfangen/sendungsverfolgung\nGdzie mogę dowiedzieć się, kiedy moja przesyłka zostanie wysłana?\nPo przekazaniu przesyłki naszemu partnerowi logistycznemu, firmie Hermes, otrzymasz odrębne potwierdzenie, które zawierać będzie numer przesyłki, dzięki któremu można śledzić jej drogę.\nCzy mogę podać inny adres dostawy?\nTak. W trakcie procesu składania zamówienia padnie pytanie o to, czy adres dostawy jest inny niż adres na fakturze. Jeśli zamówienie zostało złożone, ale nie zostało jeszcze wysłane, serwis obsługi klienta (service@satisfyer.com) dokona zmiany adresu, jeśli będzie to jeszcze możliwe.


Hubert Muszyński z kl.3b Liceum w Świebodzicach w finale ogólnopolskiego konkursu krasomówczego Public Speaking Contest - Liceum Ogólnokształcące w Świebodzicach\nHubert Muszyński z kl.3b Liceum w Świebodzicach w finale ogólnopolskiego konkursu krasomówczego Public Speaking Contest\n27 konferencja nauczycieli języka angielskiego IATEFL miała w tym roku miejsce w siedzibie Politechniki Wrocławskiej. Pośród wielu prelekcji, warsztatów i spotkań oferowanych nauczycielom od piątku 21 września, w programie konferencji znalazł się również finał ogólnopolskiego konkursu krasomówczego w języku angielskim Public Speaking Contest.\nW gronie finalistów znalazł się uczeń klasy 3b naszego LO Hubert Muszyński, który w maju tego roku zajął 1 miejsce w etapie wojewódzkim tego konkursu i jako jeden z trzech finalistów dolnośląskiego etapu zakwalifikował się do etapu centralnego.\nSam konkurs poprzedzony został warsztatem dla uczestników konkursu prowadzonym przez brytyjskiego aktora Davisa Fischera, który w zabawny i wciągający sposób wyjaśnił uczniom tajniki udanego występu publicznego.\nW ogólnopolskim etapie udział wzięli uczniowie z Warszawy, Gdańska, Krakowa, Lublina, Rzeszowa i Wrocławia, a wysoki poziom ich prezentacji, zarówno merytorycznie, jak i językowo, wywarł ogromne wrażenie na jury, składające się ze specjalistów w dziedzinie języka angielskiego z Polski, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych.\nJak na finał ogólnopolski przystało, uczestnicy stanowili najlepszych z najlepszych, a ich głębokie i skłania\njące do przemyśleń wizje nt przyszłości technologii przywodziły na myśl dyskusje ekspertów w tej dziedzinie. Członkowie jury przyznali, że różnice w ocenie wypowiedzi były niewielkie, ponieważ ich poziom był bardzo wysoki i wyrównany.\nWystąpienie Huberta, choć nie dało Mu miejsca na podium, nagrodzone zostało brawami i gratulacja\nmi ze strony widowni. A jeśli chcecie zobaczyć Huberta w akcji , zapraszam do obejrzenia jego wystąpienia. Stanięcie przed dużą publicznością jest niezwykle trudnym zadaniem, nie tylko dla młodych ludzi, tym bardziej należy docenić odwagę wszystkich uczestników. Jestem pewna, że dzięki te\nmu doświadczeniu Hubert wie już jak z sukcesem występować publicznie.\nMam też nadzieję, że udział uczniów naszej szkoły w konkursie krasomówczym na stałe wejdzie do tradycji i w następnych latach odniesiemy równie piękne sukcesy.


102 urodziny klubu sportowego Polonia Bytom - InoBytom\n5 stycznia 2022 653 wyświetleń0\n4 stycznia – 102 urodziny obchodził klub sportowy Polonia Bytom. Z tej okazji w siedzibie Klubu Seniora Polonii Bytom odbyło uroczyste spotkanie z byłymi piłkarzami i działaczami.\nWczoraj odbyło się uroczyste spotkanie w Klubie Seniora Polonii Bytom z byłymi piłkarzami, działaczami oraz prezydentem Bytomia z okazji 102 urodzin klubu sportowego Polonia Bytom. Spotkanie odbyło się przy ulicy Kolejowej 6, gdzie atmosfera była wesoła, no i uroczysta.\n102 urodziny klubu sportowego Polonia Bytomia\nNa uroczystym spotkaniu seniorzy klubu wspominali dawne historie oraz rozmawiali o dalszej przyszłości klubu. W Klubie Seniora zjawiły się klubowe legendy – Władysław Kłoczko, Paweł Harmak, Czesław Bryłka, Damian Binek, Józef Kurzok i Jan Górski. W spotkaniu brał udział również prezydent Bytomia Mariusz Wołosz oraz działacze BS Polonii Bytom: Władysław Kłoczko, Paweł Harmak, Czesław Bryłka, Damian Binek, Józef Kurzok i Jan Górski.\nCoraz lepsza przyszłość dla klubu\n– To była dla mnie ogromna przyjemność, bo mogłem spotkać się z osobami, które przez wiele lat pracowały dla dobra Polonii i oddały serce klubowi. Wspominaliśmy dawnych piłkarzy, niezapomniane mecze, ale rozmawialiśmy również o przyszłości, bo Polonia doczeka się nowego piłkarskiego obiektu – mówił Mariusz Wołosz, prezydent Bytomia.\nW czerwcu minionego roku – spółka BS Polonia Bytom podpisała umowę z wykonawcą na budowę nowego boiska sportowego wraz z zapleczem treningowym przy ulicy Olimpijskiej oraz Piłkarskiej.\n– W miłej atmosferze dyskutowaliśmy o czasach chwały bytomskiej Polonii oraz o tym, co nas czeka, bo przed klubem rysują się bardzo ciekawe perspektywy. Podziękowaliśmy również prezydentowi Mariuszowi Wołoszowi za dotrzymanie słowa i wybudowanie pięknego lodowiska – mówił Paweł Harmak.\nPaweł Harmak był hokeistą Polonii Bytom. W 1978 roku jako trener doprowadził Polonistów do mistrzostwa Polski juniorów.\nBytomski klub należy do grona jednego z najbardziej zasłużonych dla polskiej piłki nożnej. Osiągnął duże sukcesy zarówno w kraju, zdobywając dwa razy w 1954 i 1962 roku mistrzowsko Polski, jak również w Europie i na świecie. Na sportowej mapie klub Polonia Bytom pojawił się 4 stycznia 1920 roku. Wówczas z inicjatywy Polskiego Komisariatu Plebiscytowego odbyło się zebranie założycielskie „Towarzystwa Sportowego Polonia”, które dało początek bytomskiej Polonii.\nSzczególną aktywnością na początku istnienia naszego klubu wyróżnili się: dr Maksymilian Wilimowski, Alojzy Budniok i pierwszy prezes bytomskiego klubu Edmund Grabianowski. Wybuch III powstania śląskiego i podział w 1922 roku Górnego Śląska spowodował, że Bytom znalazł się w granicach Niemiec i bytomski klub został na wiele lat wymazany z rejestru klubów sportowych.\nNa piłkarską mapę Polonia Bytom powróciła po II wojnie światowej, w 1945 roku. Wówczas reaktywowano bytomski klub, który święcił później sukcesy sportowe, zdobywając w 1954 i 1962 roku Mistrzostwo Polski, a także Puchar Rappana w sezonie 1964/1965. Polonia Bytom również trzykrotnie grała w finale Pucharu Polski, nigdy jednak nie zdobywając tego trofeum. Największym międzynarodowym sukcesem Polonii Bytom było zdobycie w 1965 roku Pucharu Ameryki, w wyniku pokonania w dwumeczu zespołu Dukli Praga.\nObecnie piłkarska Polonia Bytom występuje na boiskach III ligi, gdzie po pierwszej rundzie zajmuje 3. miejsce z dorobkiem 36 punktów.\n102 urodziny polonii bytom\nklub seniora polonia bytom


Magazyny self storage – czym są i do czego służą? - pentor.pl\nMagazyny self storage – czym są i do czego służą?\nW Polsce popyt na powierzchnie magazynowe jest ogromny i stale rośnie. W tym obszarze coraz większe zainteresowanie zyskuje usługa self storage, która w Polsce dopiero się rozwija.\nMagazyn self storage – co to jest?\nUsługa self storage polega na wynajmowaniu powierzchni w magazynach samoobsługowych. Jest to opcja idealna dla firm oraz osób prywatnych, które poszukują atrakcyjnych cenowo rozwiązań pozwalających przechowywać rzeczy w odpowiednio do tego przygotowanych miejscach. Europejskim liderem w świadczeniu omawianych usług jest Wielka Brytania, a kolejne miejsca na podium zajmują Francja i Hiszpania. Na naszym rodzimym rynku magazyny self storage we Wrocławiu oraz innych miastach zaczęły się pojawiać ok. 10. lat temu (2010-2011). Największe zapotrzebowanie na samoobsługowe magazyny zgłaszają obecnie start-upy i firmy działające w branży e-commerce.\nMagazyny self storage we Wrocławiu i nie tylko – gdzie wynająć obiekt?\nW Polsce usługa self storage dopiero nabiera rozpędu. Aktualnie świadczona jest jedynie w dużych miastach przez kilka firm takich jak np. Kangu Self Storage. Podobnie jak w przypadku innego rodzaju nieruchomości, najbardziej atrakcyjnym dla inwestorów miastem jest Warszawa, niemniej warto zauważyć, iż powstają również magazyny self storage we Wrocławiu, Poznaniu, Szczecinie, Lublinie czy Katowicach. Na wzrost popularności omawianej usługi wpływ mają różne czynniki, m.in. rozwój wielu branż oraz urbanizacja.\nIle kosztuje wynajęcie magazynu self storage?\nZ punktu widzenia firm i osób prywatnych zainteresowanych wynajęciem magazynu samoobsługowego kluczowe znaczenie ma cena. Najdroższa pod tym względem jest Warszawa, gdzie boks o powierzchni 1 m kw. kosztuje przeciętnie 80-130 zł netto za miesiąc. Usługa self storage we Wrocławiu czy Poznaniu jest tańsza – średnia stawka oscyluje w granicach 100 zł netto. Z kolei w Lublinie czy w Sosnowcu ceny zaczynają się od ok. 65 zł netto. Dla porównania średnia stawka europejska za miesiąc wynajmowania 1 m kw. powierzchni wynosi ok. 22 euro.


Woof Meow Biscuits – Przemyślenia na temat gier humanistyczno-ścisłego małżeństwa\nDrugi, i zarazem ostatni, dzień Pionka postanowiliśmy spędzić nad lekkimi grami z wypożyczalni. Przez nasze ręce przewinęła się też własnie ta ‚perełka’. Nie powiem, przyciągnęła mnie do tego pudełka katakana i jakiś dziwnie znajomy wygląd. Dopiero potem dotarło do mnie czemu – wydawcą tego maleństwa jest Jolly Thinkers mające na swojej liście także serię Pick-A-Bear/Seal/itd. To tłumaczyłoby niestandardową fabułę…\nJakie nadzienie jest w tym ciastku?\nW pudełku znajdziemy talię kart psów,kotów i efektów. Mamy też 9 syntetycznych ciastek i 9 żetonów bury.\nTalia złożona jest z prostokątnych kart prezentujących psy i koty wraz z ilością kroków, o jaką zwierz przysuwa się do ciastek wraz z zagraniem. Są też karty efektów, które zostały opisane poniżej.\nPani domu upiekła ciasteczka, które oczekują w kuchni na ostygniecie. Żeby długo nie czekać, postanowiła się zdrzemnąć. Gdy Pani znika z kuchni, do gry wchodzą koty i psy chętne spróbować wypieków, a od drzwi do stosu z pysznościami dzieli je 14 kroków…\nCelem graczy jest zdobycie jak największej ilości punktów. Punkty zdobywamy poprzez wykradzenie ciastka, a tracimy dostając burę od zaalarmowanego właściciela. Koncepcja gry jest prosta, co zresztą widać po opisie rozgrywki z instrukcji. Każdy z graczy na start dostaje trzy karty. Przebieg tury jest następujący:\nZagraj kartę i rozpatrz ewentualny efekt.\nJeśli suma kroków w stosie < 14, nic się nie dzieje.\nJeśli ilość korków w stosie = 14, gracz zgarnia ciastko warte 7 punktów i stos jest odrzucany.\nJeśli ilość kroków w stosie > 14, właściciel słyszy zwierza, który dostaje burę. Gracz pobiera żeton bury wart -3 punkty.\nKolejny gracz zaczyna swój ruch.\nStrategia w tej grze nie jest rozbudowana. Trzeba z jednej strony sterować wartością, by graczem wykładającym 14 kroków był ja, a z drugie strony zawyżać/zaniżać wartości innym graczom, by nie dotarli do ciastek/dostali burę. W tym pomagają też karty efektów:\n„Be careful! Stay behind” – odejmij 1 od liczby kroków na stosie.\n„You go first!” – odwraca kolejkę graczy.\n„Cat’s don’t like bones” – Nie można zagrywać kart kotów aż do nowego stosu. Zagranie kotka powoduje automatyczną burę.\nGra kończy się w momencie, gdy skończą się żetony ciastek lub bury. Punktacja końcowa to 7 x posiadane ciastka -3 x posiadane bury.\nMechanicznie nie możemy tej grze nic zarzucić. Nie oznacza to, ze jest to gra wybitna – jest po prostu… prosta. Mamy w tym przypadku do czynienia z szybką i śmieszną grą do popołudniowej herbatki. Według nas jest to gra do wyjęcia od czasu do czasu na szybką rozgrywkę, gdy ma się mniej niż pół godziny do przegrania.


Na podhalańskim rynku pracy – jeszcze nie jest tragicznie… | NowyTarg24.tv\nNa podhalańskim rynku pracy – jeszcze nie jest tragicznie…\n1 grudnia 2020 17:34\nPOWIAT NOWOTARSKI. Stopa bezrobocia to jeden ze wskaźników, jak pandemia wpływa na lokalny rynek pracy. W powiecie nowotarskim na koniec września sięgnęła ona 6,6 procenta. Była więc nieco wyższa od krajowej, a sporo wyższa od małopolskiej.\nW porównaniu z analogicznym okresem ubiegłego roku odsetek osób pozostających bez pracy wzrósł o 1,7 procenta, czyli znacząco.\n– Na koniec października w rejestrach Urzędu figurowało 4.656 osób i tutaj – z miesiąca na miesiąc – zauważyliśmy wyraźną tendencję wzrostową – informuje Jolanta Rajska, zastępczyni dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Nowym Targu. – W porównaniu do roku 2019 wzrost nastąpił o 1.147 osób. 10 procent spośród nich zostało zwolnionych z przyczyn zakładu pracy. Ale czy był to wynik pandemii, trudno w tej chwili ocenić.\nZdecydowana większość bezrobotnych to osoby szczególnie wrażliwe na niekorzystne tendencje w obszarze rynku pracy. Największą ich grupę stanowią ludzie młodzi, do 30-tego roku życia i osoby po pięćdziesiątce.\n– Na rynek pracy trudniej jest wejść osobom, które w naszych rejestrach figurują powyżej 12 miesięcy – przyznaje Jolanta Rajska. – Są to tzw. osoby długotrwale bezrobotne. Ich kwalifikacje są często zdezaktualizowane, a oczekiwania pracodawców wzrastają. Ta grupa jest trudna do aktywizacji i w tej kategorii nastąpił wzrost o 422 osoby w stosunku do roku ubiegłego.\nZaledwie 14 procent zarejestrowanych osób posiada prawo do zasiłku. Od początku roku w nowotarskim Urzędzie Pracy zarejestrowało się 5.435 osób, które zostały zgłoszone do ubezpieczenia społecznego. Ta liczba niewiele odbiega od ubiegłorocznej. O wyraźnie mniejszej chłonności rynku pracy świadczy jednak 1.400 osób, bo o tyle mniej – w porównaniu z ubiegłym rokiem – ubyło z rejestrów skutkiem znalezienia zatrudnienia. Powód – pracodawcy zgłaszali zdecydowanie mniej miejsc pracy. Spadek ilości ofert był tego roku ponad 40-procentowy.\n– Ten spadek następował zwłaszcza w I i II kwartale, natomiast kolejne miesiące przyniosły poprawę sytuacji – relacjonuje pani wicedyrektor. – W tej chwili Urząd ma do zaproponowania ok. 200 miejsc pracy. Nadal poszukiwani są pracownicy branży budowlanej, gastronomicznej, handlu, transportu. Tak więc sytuacja nie jest zła, ale może ulec zmianie ze względu na rozwój pandemii czy ograniczenia wprowadzone przez rząd. Firmy będą wtedy zmuszone do ograniczenia zatrudnienia, mogą być nawet zamykane.\nUrząd Pracy jest tą instytucją, która gromadzi również informacje o zamiarze zatrudnienia cudzoziemców. Tego roku wpłynęło ich o ponad 800 mniej niż w ubiegłym. Wpływ na to miały kolejne wprowadzane obostrzenia i obowiązek odbywania kwarantanny zarówno przy wjeździe, jak i przy wyjeździe z Polski. Niemniej pracownik zza wschodniej granicy w naszym regionie nadal jest pożądany, zwłaszcza w budowlance.\nSam Urząd w pandemicznych warunkach zmuszony był ograniczyć bezpośrednie kontakty z klientami. Wszystkie sprawy można załatwić drogą pocztową, przez pocztę elektroniczną czy też przez portal www.praca.gov.pl, ewentualnie przez ePUAP.\n– Mimo tej trudnej sytuacji, Urząd nadal wspiera swoich klientów. 135 osób otrzymało dofinansowanie do własnej działalności gospodarczej – zaznacza Jolanta Rajska. – Wciąż więc powstają firmy, które mogą liczyć na wsparcie. 14 firm uzyskało wsparcie na doposażenie miejsc pracy. Coś pozytywnego zatem też zadziało się na rynku. 17 osób otrzymało bon na zasiedlenie, 14 osób zostało przeszkolonych i 597 osób bezrobotnych skierowano do programu stażu, bardzo popularnego na naszym terenie.\nRóżne instrumenty wsparcia – podobnie jak w ubiegłym roku – pomogły 760 bezrobotnym osobom. Zatem mimo stopy bezrobocia wyższej niż średnia małopolska, sytuacja na rynku pracy w powiecie nie wydaje się tragiczna. Rejestry powiększyła jednak spora liczba osób powracających z zagranicy. Ilu z nich rejestruje się tylko po to, by uzyskać zgłoszenie do ubezpieczenia, natomiast pracuje „na czarno” – to już nie jest przedmiotem dociekań Urzędu.\nAnna Szopińska 01.12.2020\nAlarm Smogowy apeluje do premiera: Należy poprawić Program Czyste Powietrze\nGrażyna Tylka wraca do Rady Powiatu\nCztery powiatowe inwestycje drogowe zrealizowane dzięki dofinansowaniu z Funduszu Inwestycji Lokalnych\nPijany kierowca wylądował w rowie\nPodopieczni DPS Smrek - już po szczepieniu\nKurs Ratownika Narciarskiego odwołany\nCzytelnik chwali organizację szczepień dla seniorów


Komunizm - Tag - Bankier.pl - Strona 6\nDziś jest obchodzony Dzień Solidarności i Wolności, polskie święto państwowe, upamiętniające podpisanie porozumień sierpniowych z 1980 roku. Czytaj dalej\nMłodzi ludzie podróżują przez Polskę "Ekspresem Solidarności"\nPonad 250 młodych ludzi z 42 krajów świata podróżuje przez Polskę "Ekspresem Solidarności". Odwiedzą najważniejsze miejsca w historii XX wieku. Teraz młodzi ludzie zwiedzają Kraków śladami Jana Pawła II. Wcześniej odwiedzili... Czytaj dalej\nZa czasów komunizmu popularne było powiedzenie: "Czy się stoi, czy się leży, 2 tysiące się należy". Dzisiaj funkcjonuje już nowa wersja tego powiedzenia: "Czy się ma pracę, czy się jej nie ma, 1200 zł się należy." O szczegółach opowie Marcin Krasoń, analityk Open Finance. Czytaj dalej\nW Kobylanach w gminie Terespol zostanie odsłonięty pomnik "Wrota Wolności"\nW Kobylanach w gminie Terespol w woj. lubelskim zostanie odsłonięty pomnik "Wrota Wolności". Dokona tego prezydent Lech Wałęsa. Pomnik ,,Wrota Wolności" składa się z trzymetrowego fragmentu muru berlińskiego - symbolu podziału Europy... Czytaj dalej\nTomasz Nałęcz: dzięki złamaniu Enigmy wojna skończyła się wcześniej\nDzięki złamaniu kodu Enigmy II wojna światowa skończyła się o kilka lat wcześniej - mówi historyk Tomasz Nałęcz w wywiadzie dla "Dziennika" Czytaj dalej\nSpecjalna projekcja "Katynia" dla włoskiej młodzieży\nSpecjalna projekcja "Katynia" Andrzeja Wajdy odbyła się wczoraj na festiwalu filmów w Giffoni na południu Włoch. To jedyna w swoim rodzaju impreza na świecie: widzami i jurorami są dzieci i młodzież od 3 do 21 roku życia. Czytaj dalej\nPrzedstawiciele Rosyjskiej Partii Komunistycznej pikietowali polską ambasadę w Moskwie\nSprzeciwiali się przyjętej przez OBWE rezolucji, która zrównuje komunizm z faszyzmem. Przed ambasadą Rzeczpospolitej Polskiej pojawiło się kilkanaście osób z czerwonym sztandarem oraz transparentami, na których widniały napisy - "Antykomunizm nie przejdzie" oraz "Antykomunizm równa się faszyzm". Czytaj dalej\nMija 212. rocznica napisania polskiego hymnu narodowego\nMazurek Dąbrowskiego został napisany przez Józefa Wybickiego między 16 a 19 lipca 1797 roku. Utwór nosił wówczas nazwę "Pieśń legionów polskich we Włoszech" i był poświęcony ich organizatorowi i dowódcy - generałowi Janowi Henrykowi Dąbrowskiemu. Wybicki podłożył słowa pod dźwięki ludowego mazurka, nieznanego autora. Czytaj dalej\nCzerwcowych wspomnień czar\nJak co roku na początku czerwca co bardziej medialni komentatorzy pewne zjawiska zachodzące w polskiej gospodarce najpierw odnoszą do prezentów z okazji Międzynarodowego Dnia Dziecka. Nie minie kilka dni, a pojawiają się podsumowania związane z rocznicą 4 czerwca 1989 r., czyli w Polsce datą określaną dniem obalenia komunizmu. Czytaj dalej\nWłochy: W Senacie otwarto wystawę "Historia zza żelaznej kurtyny"\nW siedzibie włoskiego Senatu otwarto wystawę fotograficzną "Historia zza żelaznej kurtyny". Otwarcia dokonali przewodniczący Senatów Polski i Włoch, Bogdan Borusewicz i Renato Schifani. W uroczystości wziął udział były prezydent... Czytaj dalej\nWręczono nagrody "Kustosza pamięci Narodowej" 2009\nWręczono statuetki "Kustosza pamięci Narodowej" 2009. Są to nagrody przyznawane przez IPN za upamiętnianie historii Polski w latach 1939 - 1989. Wśród laureatów znalazły się instytucje i osoby prywatne m.in. Eugenia Maresh, Ludwik Rossowski,... Czytaj dalej\nKuba Sienkiewicz napisał piosenkę na 20. rocznicę upadku komunizmu\nKuba Sienkiewicz, lider zespołu Elektryczne Gitary, napisał piosenkę na 20 rocznicę upadku komunizmu zatytułowaną "Dwudziestolatka". W charakterystyczny dla siebie, refleksyjny ale też lekko ironiczny sposób artysta opowiada o tym,... Czytaj dalej\nW Gdańsku trwa międzynarodowa konferencja "Solidarność i upadek komunizmu"\nW Gdańsku rozpoczęła się międzynarodowa konferencja "Solidarność i upadek komunizmu". Otwierający spotkanie marszałek Senatu Bogdan Borusewicz podziękował milionom Polaków i Europejczyków za wkład w walkę z komunizmem. Czytaj dalej\nPremier Donald Tusk odleciał z Krakowa do Gdańska\nSzef rządu weźmie udział w uroczystościach rocznicowych upamiętniających upadek komunizmu. Premier zabrał na pokład samolotu Lecha Wałęsę oraz byłego prezydenta Czech Vaclava Havla. Czytaj dalej\nWIG20 -2,83% 1 798,15\nWIG30 -3,06% 2 079,63\nWIG -2,61% 49 976,74\nSWIG80 -3,91% 11 559,93\nEUR/PLN 0,28% 4,3336\nUSD/PLN 0,08% 3,9314\nCHF/PLN 0,55% 4,0773\nEUR/USD 0,19% 1,1023\nZŁOTO -0,81% 1 632,95\nMIEDŹ -1,67% 5 560,75\nROPA -1,20% 50,41


Transgraniczna współpraca organów ścigania w UE - USOSWEB - Elbląska Uczelnia Humanistyczno-Ekonomiczna\nTransgraniczna współpraca organów ścigania w UE\nKod przedmiotu: 2000-AD-ABP22TWOS-N2 Kod Erasmus / ISCED: (brak danych) / (brak danych)\nNazwa przedmiotu: Transgraniczna współpraca organów ścigania w UE\nGrupy: Drugi rok administracji bezpieczeństwa publicznego, drugi semestr, studia niestacjonarne II st\nDrugi rok administracji, drugi semestr, s niest. II st.\nCelem nauczania przedmiotu jest nabycie przez studenta kompetencji opisanych w efektach kształcenia, dotyczących specyfiki zwalczania przestępczości w obrębie Unii Europejskiej – w szczególności w odnie-sieniu do działalności krajowych i unijnych organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości, ich kompetencji, reguł współdziałania oraz poszanowania praw człowieka.\nCelem dodatkowym jest zwrócenie uwagi na ocenę skuteczności działań w tym obszarze, z uwzględnie-niem przeszkód faktycznych i ograniczeń prawnych, jak również uwrażliwienie na konieczność przestrze-gania przez organy UE fundamentalnych wymogów i zasad demokratycznego tworzenia prawa.\n1.\tWspółpraca sądowa krajów członkowskich UE – ewolucja od Grupy TREVI do Traktatu lizbońskiego\n2.\tPomoc prawna – analiza postanowień Konwencji UE z maja 2000 r.\n3.\tEkstradycja a europejski nakaz aresztowania (wydania)\n4.\tWspółpraca policyjna – formy, metody i instytucje\n5.\tWzajemne uznawanie orzeczeń i decyzji w postępowaniu karnym\n6.\tAktywność UE w dziedzinie prawa karnego materialnego\n7.\tOrgany i podmioty wspomagające współpracę sądową (Eurojust, ESS, Europol, OLAF)\n8.\tKontrowersje wokół utworzenia Urzędu Prokuratora Europejskiego\n9.\tEuropejski nakaz dowodowy\n10.\tEuropejski nakaz dochodzeniowy\n11.\tWspólne grupy dochodzeniowo-śledcze\n12.\tSpecyfika metod zwalczania poszczególnych typów przestępstw w ramach UE\n1. M. Płachta, Transgraniczne ściganie karne w Unii Europejskiej: zagadnienia węzłowe, Acta Elbingensia 2012, t. XIII, nr 2, s. 9-49\n2. Europejskie prawo karne, red. A. Grzelak, M. Królikowski, A. Sakowicz, C.H. Beck, Warszawa 2012\n3. A. Gruszczak, Współpraca policyjna w Unii Europejskiej w wymiarze transgranicznym, Aspekty poli-tyczne i prawne, Kraków 2009\n1. M. Płachta, Zasada wzajemnego uznawania w Unii Europejskiej i jej zastosowanie do kary pozbawienia wolności, Acta Elbingensia 2009, t. VII, s. 141-155\n2. M. Płachta, Konflikty jurysdykcyjne w sprawach karnych: Propozycja rozwiązania w Unii Europejskiej, Studia Europejskie 2010, nr 2, s. 135-156\n3. A. Górski, Europejskie ściganie karne. Zagadnienia ustrojowe, LEX Kluwer 2010\n1.\tStudent umie identyfikować najważniejsze unijne akty prawne w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości (PWBiS) przy zastosowaniu ter-minologii przedstawionej na zajęciach\n2.\tStudent zna podstawowe formy współpracy sądowej i policyjnej w UE\n3.\tStudent rozumie istotę ochrony praw człowieka w UE – ze szczególnym uwzględnieniem przestrzegania gwarancji przez organy ścigania w związku z ich działaniami transgranicznymi\n4.\tDzięki zdobytej wiedzy, umiejętnościom i kompetencjom student będzie lepiej rozumiał mechanizmy dalszego rozwoju UE\n5.\tStudent posiada orientację w przyjętych w UE zasadach rozwiązywania kon-fliktów kompetencyjnych i jurysdykcyjnych pomiędzy krajowymi organami ścigania\n6.\tStudent umie wskazać i wyjaśnić podstawowe reguły współdziałania krajo-wych i unijnych organów ścigania, w szczególności w odniesieniu do europej-skiego nakazu aresztowania (wydania), wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych oraz działań operacyjnych\n7.\tStudent kształtuje umiejętności niezbędne dla wykonywania różnych funkcji administracyjnych w organach ścigania, wymiaru sprawiedliwości, w admini-stracji rządowej, samorządowej i gospodarczej, w policji oraz w różnych in-nych instytucjach i organizacjach\n- Rozumie i potrafi prawidłowo interpretować złożoną problematykę zwalczania przestępczości z wykorzystaniem organów ścigania kilku krajów członkowskich Unii Europejskiej.\n- Prawidłowo stosuje pojęcia z zakresu dawnego III filara (wymiar sprawiedliwo-ści i sprawy wewnętrzne) UE.\n- Potrafi wykorzystać wiedzę teoretyczną do analizy warunków i wymogów od których uzależniona jest skuteczność ścigania ponad granicami państw.\n- Prawidłowo posługuje się systemami normatywnymi oraz wybranymi normami i regułami prawnymi w celu rozwiązania problemu z zakresu współdziałania unij-nych i krajowych organów ścigania.\n- Zdobyta wiedza, umiejętności i kompetencje służyć będą lepszemu rozumieniu funkcjonowania unijnych organów i struktur w sferze ścigania i zwalczania prze-stępczości.\n- Wykorzystuje zdobytą wiedzę w sposób kreatywny w różnych zakresach i for-mach do analizy dopuszczalności, przydatności i skuteczności metod, środków i instrumentów będących na wyposażeniu organów ścigania w wymiarze transgra-nicznym.\n- Zna ograniczenia przydatności stosowanej wiedzy.\n- Potrafi w sposób zrozumiały dla innych przedstawić swój pogląd na zagadnienie, odważnie, ale z rozwagą wyraża swoje zdanie, nie boi się zadawać pytań, potrafi kulturalnie uczestniczyć w dyskusji, umie wyrażać konstruktywną krytykę.\n- Potrafi formułować własne opinie krytyczne.\n- Potrafi postawić i zweryfikować proste hipotezy badawcze. Umie zdobyć się na refleksję w kontekście gwarancyjnej funkcji, jaką powinny pełnić akty prawa unijnego w dziedzinie ścigania transgranicznego, ze szczególnych uwzględnieniem przechwytywania przekazów telekomunikacyjnych oraz stosowania środków przymusu.\n-\tprawidłowo identyfikuje i rozstrzyga dylematy związane z wykonywa-niem zawodu\nWarunkiem uzyskania pozytywnej oceny jest wykazanie orientacji w problematyce poruszanej na wykładzie. Na ostateczną ocenę ma też wpływ aktywność na wykładzie.


RODO – czy należy się go bać?\n"RODO to kwestie, które wywołują wiele emocji, wynikających przede wszystkim z niewiedzy dotyczącej ego rozporządzenia. Warto więc dowiedzieć się, czym jest tajemnicze RODO, jak się go stosuje i jakie to niesie za sobą konsekwencje."\nRODO to skrót od Rozporządzenie o Ochronie Danych Osobowych. Dokument ten został przyjętych przez Polskę w ramach ujednolicania prawa w Unii Europejskiej. Nie oznacza to, iż wcześniej dane osobowe nie były chronione, obowiązywała bowiem krajowa ustawa regulująca te zagadnienia. Obecnie jednak można mieć pewność, iż wszystkie dane osobowe w krajach członkowskich Unii są chronione w ten sam sposób.\nRODO bardzo wyraźnie reguluje kwestię tego, co zalicza się do danych osobowych i jak mogą być one przetwarzane. Do danych osobowych zalicza się nie tylko imię i nazwisko, ale także numery PESEL i podobne, które mogą jednoznacznie wskazać osobę. Co ciekawe, w rozporządzeniu wskazane jest też, iż do danych chronionych zalicza się także pseudonim, także nick pod którym ktoś występuje w sieci pod warunkiem, iż można po nim jednoznacznie określić konkretną osobę. W praktyce oznacza to, iż bez wyraźnej zgody nikt nie może danych osobowych ujawniać czy udostępniać. Oczywiście rozporządzenie przewiduje wyjątki, są nimi na przykład postępowania administracyjne, w trakcie których konieczne jest określenie stron z imienia i nazwiska.\nWprowadzanie RODO to przede wszystkim dla urzędów, firm i innych instytucji konieczność dopasowania do nowych przepisów(zainteresuj się tematem szkolenia rodo). W ich myśl powinien zostać powołany inspektor ochrony danych osobowych, którego zadanie będzie nadzorowanie odpowiedniego i przede wszystkim zgodnego z rozporządzeniem przetwarzania danych osobowych. Pewne problemy odczuwają jednostki takie jak na przykład szkoły czy przedszkola, gdzie dotychczas na szafkach były imiona i nazwiska dzieci. W świetle rozporządzenia bowiem powinny zostać zastąpione znakami graficznymi czy innymi symbolami. Oczywiście jeżeli rodzice wyrażą zgodę na przetwarzanie danych osobowych ich dzieci w taki właśnie sposób, nic nie stoi na przeszkodzie aby taka forma oznaczania szafek pozostała.\nDla konsumentów RODO to przede wszystkim większa kontrola nad własnymi danymi osobowymi. Jeżeli nie wyrażają zgody na ich przetwarzanie rzez konkretny podmiot, mogą zgodę w każdej chwili wycofać a ich dane powinny zostać usunięte, oczywiście pod warunkiem iż nie ma ku temu przeciwwskazań wynikających z wyjątków określonych w rozporządzeniu. Potocznie mówi się, iż konsument ma prawo „być zapomnianym”, może bowiem zażądać usunięcia danych osobowych z wszystkich firm, którym udzielał zgody. Wprowadzenie RODO spowodowało, iżrzy załatwianiu niemalże każdej każdy należy podpisać stosowną zgodę, określającą szczegółowo nie tylko zakres, ale także podmioty które będą przetwarzały dane osobowe.\nprzysłał Wojtek Kułaga\t– 27 lutego 2019, 08:24


Miejskie Święto Hanzy z Chylińską, Lemon, Margaret…\nW poniedziałek, podczas konferencji prasowej we Frankfurcie, organizatorzy 15. Miejskiego Święta Hanzy Bunter Hering – Swawolny kogucik, opowiedzieli o programie tegorocznej imprezy, która odbędzie się od 13 do 15 lipca. - Jak co roku atrakcji będzie bardzo dużo i już dziś zapraszamy do Słubic i Frankfurtu – mówili burmistrz Słubic Tomasz Ciszewicz i nadburmistrz Frankfurtu Rene Wilke. Burmistrz T. Ciszewicz podkreślał, że Miejskie Święto Hanzy to impreza, która przyciąga nie tylko mieszkańców Słubic i Frankfurtu, ale gości z całego regionu. W lipcowe dni bawi się u nas zwykle około 100 tys. osób i jest to niewątpliwie jedna z największych tego typu transgranicznych imprez na polsko-niemieckim pograniczu.\nOtwarcie jubileuszowego Miejskiego Święta Hanzy będzie tradycyjnie w piątek o 18.00 na moście łączącym Słubice i Frankfurt, z tej też perspektywy będzie można oglądać efektowny pokaz fajerwerków, które o północy rozświetlą niebo nad dwumiastem. Wcześniej zapraszamy na koncerty: o 20.00 wystąpi zespół Ich Troje, a o 22.00 scena, przy Collegium Polonicum, należeć będzie do Agnieszki Chylińskiej. Na tej samej scenie w sobotę o 20.00 wystąpi Margaret, o 22.00 zespół Lemon, a o północy grupa Boys.\nCiekawie zapowiadają się też koncerty we Frankfurcie. Tam w piątek o 21.45 na głównej scenie przy ratuszu wystąpi zespół Spider Murphy Gang, o którym mówi się, że rock’n’rolla ma we krwi i palcach, w sobotę o 20.30 wystąpi rockowa grupa Karat, a po niej o 22.00 Dante Thomas, znany z hitu „Miss California”. Kto lubi muzykę filmową będzie miał okazje jej posłuchać w wykonaniu Brandenburskiej Orkiestry Państwowej. W niedzielę o 15.00 na scenie przed ratuszem muzycy wykonają znane utwory, a dyrygować nimi będzie, po raz ostatni, żegnający się z frankfurcką orkiestrą Howard Griffiths.\nMiejskie Święto Hanzy to impreza, która przyciąga zarówno tych, którzy lubią posłuchać dobrej muzyki, jak i tych, którzy lubią sport. Wizytówką Miejskiego Święta Hanzy stał się „Bieg bez granic – Lauf ohne Grenzen organizowany po raz trzeci przez Słubicki Ośrodek Sportu i Rekreacji i frankfurcki Miejski Związek Sportu. Uczestnicy będą mieli do pokonania 14,065 km, czyli jedną trzecią maratonu. Ciekawie zapowiada się też kolejny Wowi Couch Surfing, czyli spływ pontonów, które udekorują osoby biorące w nim udział. Uczestnicy wystartują z wyspy Ziegenwerder i popłyną do Rzymskich Schodów przy sali koncertowej we Frankfurcie. Nagradzane będzie zarówno pierwsze miejsce na mecie, jak również wygląd i niebanalna inwencja twórcza w dekoracji pontonów. Zdobywcy pierwszych miejsc w obu konkurencjach zostaną ugoszczeni w jednej z frankfurckich restauracji.\nOrganizatorzy pomyśleli też o atrakcjach dla rodzin i dzieci. Jak mówił Tomasz Pilarski, dyrektor Słubickiego Miejskiego Ośrodka Kultury, przy ul. 1 Maja powstanie miasteczko uśmiechu. Będzie można zajrzeć do historycznej wioski i poznać dawne rzemiosła, posłuchać występów grup dziecięcych, wziąć udział w konkursach i animacjach przygotowanych dla najmłodszych.


Jey Sweets:  Weźmy życie we własne ręce\n Weźmy życie we własne ręce\nHej wszystkim! Witam w ten kolejny grudniowy wieczór. Atmosfera świąt już pewnie gości u was w domach. Również mój umysł się w to wczuł. Zamroził pokłady wiedzy i włączył tryb przetrwania "byle do świąt". Nie będę się rozpisywać niestety dzisiaj, ponieważ właśnie uczę się do jutrzejszego sprawdzianu z biologii. Skoro już mowa o biologii, czyli również o całej naszej Ziemii, to mam dzisiaj tematycznie - dwa wisiorki z grafiką. Zapraszam ;)\nNapisała Julia Makulec o 21:05\nMetki: Grafika, Naszyjnik, Ptaki\nSpalona Artystka 13 grudnia 2014 13:48\n Ptaszek na gałązce i burza zamknięta w jedne...\n Breloczek z odzysku\n Trochę lodu w mokrym grudniu\n Torciki po raz ęty


Jezu, Ty się tym zajmij!. o. Dolindo Ruotolo. Życie i cuda [Joanna Bątkiewicz-Brożek] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00992 026686 21123462 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Joanna Bątkiewicz-Brożek Liczba stron:\nISBN: 9788365706812 Data wydania:\nCopyright © Joanna Bątkiewicz-Brożek, 2017 Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Esprit 2017 All rights reservedWszystkie fotografie opublikowano za uprzejmą zgodą: Grazii Ruotolo Apostolato StampaREDAKCJA: Justyna Yiğitler, Justyna Zarzycka OPRACOWANIE FOTOGRAFII: Piotr PoniedziałekIMPRIMATUR Kuria Metropolitalna w Krakowie nr 740/2017 z 24 marca 2017 r. bp Jan Szkodoń, wik. gen.; ks. dr hab. Robert Skrzypczak, cenzorISBN 978-83-65706-81-2Wydanie I, Kraków 2017WYDAWNICTWO ESPRIT SP. Z O. O. ul. Przewóz 34/100, 30-716 Kraków tel./fax 12 267 05 69, 12 264 37 09, 12 264 37 19 e-mail: sprzedaz@esprit.com.pl ksiegarnia@esprit.com.pl biuro@wydawnictwoesprit.com.pl Księgarnia internetowa: www.esprit.com.plSKŁAD WERSJI ELEKTRONICZNEJ: Marcin Kapusta konwersja.virtualo.pl\nSpis treściPerła odnalezionaWstępŻycie„Mamo, będę księdzem”„Jezus, wieczne słońce”UcieczkaŚmierć ojcaPrześladowanySeminarium w ruinieSerafina, Boskie znaki czy kuszenie diabła?Przed Inkwizycją po raz pierwszyEpidemia apostazjiAnioły i Jezus, pierwsze spotkania i bilokacjeJezus mówi do kapłanówOstatni więzień MacaoApostolat parasolaKobiety i prorokCiemna noc i zdradaProcesNa progu śmierciŁzy radości. RehabilitacjaŚwiadkowie. Lata 30., 40. i 50.W jego domu„Znalazłem się raz w niebie”. Grazia RuotoloVomero, Cztery Dni Neapolu„Życie wieczne to nie żart”. Umberto Cervo i Enzina CervoŁzy Chrystusa, Lacrime Christi spod Wezuwiusza. Anna Fattore Spowiadaj się co tydzień! Anna Smaldone„Jezu, Ty się tym zajmij”DziełaOpera di DioNa indeksie„Niepokalana, Miłosierdzie i Pokój Kościoła”Ojciec Pio i ksiądz DolindoProroctwo o polskim papieżuProlog przed końcem…Ostatni krzykSanto! Subito?Post scriptumLiteraturaPrzypisyWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nPamięci mojego Taty, który bardzo kochał Neapol.Jestem pewna, że to on mnie tam „zaprowadził”.\nBędę do ciebie mówił, ponieważ pragnę wiele powiedzieć ludzkości. Jezus do ks. Dolindo Ruotolo, 1907 rokNic, co wyszło spod pióra ks. Dolindo, ani jedno słowo, nie może zostać zaprzepaszczone. Święty to kapłan! św. o. Pio, 1967 rokKsiądz Dolindo żył, cierpiał i jak Izaak złożył się dobrowolnie w ofierze, by dać świadectwo dla Kościoła, by pokazać, jak kocha się Kościół. Vittorio M. Costantini,biskup Sessa Aurunca, 1975 rok\nOn urodził się świętym. Święty Antoni, Franciszek czy Augustyn – oni wszyscy najpierw wiedli ziemskie, czasem wręcz upojne życie, a potem nawracali się i stawali świętymi. A ks. Dolindo świętym się urodził. Które dziecko w wieku dwóch lat czuje Jezusa żywego na ustach mamy, zapach Jezusa na jej płaszczu, kiedy wraca ze Mszy? A Dolindo to czuł. Które dziecko, bite do krwi, z otwartymi ranami po operacji, któremu ojciec wykręca ręce, a potem zamyka je w komórce z węglem i szczurami, w bezgranicznym strachu modli się za tego samego tatę i wychwala Boga? Kto wystrugałby potem własnymi rączkami krzyż i całował go z miłości do Męki Chrystusa? Powtarzam to wszędzie: urodził się świętym. Który kapłan odsunięty na dwadzieścia lat od odprawiania Mszy i od spowiedzi nie tylko zostanie w Kościele, ale i będzie go kochał? I nie pozwoli powiedzieć o Kościele złego słowa? Heros pokory! Kto przed tymi, którzy obrzucają go oszczerstwami, klęka i błogosławi im? Święty. Grazia Ruotolo,najbliższa żyjąca krewna Sługi Bożegoks. Dolindo Ruotolo, Neapol, styczeń 2015 roku\nPerła odnalezionaZwielką radością przyjąłem wiadomość o tym, że powstała książka poświęcona ks. Dolindo Ruotolo. Z jeszcze większą książkę tę przeczytałem. I od razu pragnę przestrzec Czytelnika: autorka, pani Joanna Bątkiewicz-Brożek, to złodziejka. Skradnie wam każdą wolną chwilę. Dlaczego? Bo od świadectw o neapolitańskim kapłanie trudno się oderwać. A po przeczytaniu zostaje dojmujące łaknienie poznawania ks. Ruotolo więcej i więcej… Mój Dolindo Po raz pierwszy zetknąłem się z ks. Dolindo za pośrednictwem jego charakterystycznej modlitwy: Jezu, Ty się tym zajmij. Mówili mi o niej moi włoscy przyjaciele, Bruno i Silvia Serafini z Maceraty na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, goszcząc mnie jeszcze jako seminarzystę podczas letniej praktyki językowej. Zapamiętałem wówczas brzmienie modlitwy, nie wiedząc, od kogo ona pochodzi. Jako młody kapłan natrafiłem na ślad o ks. Dolindo, wczytując się w biografie św. o. Pio. Wywarł na mnie wrażenie „ślad” ukryty w reprymendzie włoskiego stygmatyka pod adresem pielgrzymów z Neapolu: czemu przychodzicie do mnie, skoro u siebie macie świętego! Postanowiłem tym „śladem” podążyć. Zadałem sobie pytanie: kim jest ów święty z Neapolu? Po kilku latach pracy w duszpasterstwie akademickim wyjechałem na staż naukowy do Włoch. Zgłębiając „włoski personalizm”, natrafiłem na bł. Antonia Rosminiego i na ks. Dolindo Ruotolo, dwóch kapłanów zranionych trudną miłością do Kościoła. Podobne doświadczenie bolesnej próby wiary w swoim Kościele, podobna postawa heroicznej pokory i miłości do Matki Eklezji. Wyprzedzili epokę, dlatego też wydawali się do niej niedopasowani. Mimo że dzielił ich dystans całego pokolenia – ks. Dolindo urodził się dwadzieścia siedem lat po śmierci ks. Antonia – połączyła ich heroiczna walka o autentyczność przesłania ewangelicznego i wysiłek najdoskonalszego spojenia go z życiem. Obaj zderzyli się z Goliatem Świętego Oficjum, starli się z obawami i lękami epoki, gnuśnym letargiem, któremu uległo wielu stróżów Dobrej Nowiny. Kluczem do osiągnięcia zwycięstwa na krzyżu jest zawsze gotowość do wstąpienia na niego i oddania życia. Tak, jak zrobił to Chrystus. Antonio Rosmini musiał o ponad pół wieku dłużej od ks. Dolindo czekać na rehabilitację. Za to o wiele szybciej zasłużył na uznanie świętości życia. Został beatyfikowany przez papieża Benedykta XVI w listopadzie 2007 roku1. Sprawa kapłana z Neapolu jeszcze czeka na swój chwalebny finał w Kościele. Zapoznawałem się z nielicznymi książkami o ks. Dolindo, z jego autobiografią, kwiatkami, listami do kapłanów i do swych duchowych córek. Pewnego razu dowiedziałem się o jego charyzmacie proroctwa wyrażanym za pośrednictwem immaginette i z niezwykle miłym zaskoczeniem natrafiłem na ślad jego profetycznej intuicji wyrażonej trzynaście lat przed wyborem Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową, co do przyszłej konfrontacji Jana Pawła II z ateistycznym światem komunizmu. Dotarłem też do świadectw o nim arcybiskupa Pavla Hnilicy, słowackiego bohatera podziemnej walki o przetrwanie Kościoła u naszych południowych sąsiadów2. Ksiądz Dolindo bywał obecny w moich homiliach i katechezach. Podczas wakacji duszpasterskich spędzanych w małej nadmorskiej parafii nieopodal Wenecji zauważyłem, jak niektórzy Włosi żywo reagują zainteresowaniem na postać neapolitańskiego kapłana. Roberta i Alberto, którzy od niedawna zbliżyli się do Kościoła, poczuli się żywo zainteresowani świadectwem o ks. Dolindo, zwłaszcza że dotąd nic o nim nie słyszeli, pomimo częstych wyjazdów zawodowych pod Wezuwiusza. Na początku września 2015 roku pojechaliśmy razem odwiedzić „świętego”. Dzięki tej wizycie zobaczyłem kościół św. Józefa i Madonny z Lourdes, odprawiłem Mszę przy grobie ks. Dolindo. Poznałem też strażniczkę jego pamięci, bratanicę, panią Grazię Ruotolo. To były chwile uprzywilejowane spotkania ze świętością duchowego giganta z Neapolu. Siostry franciszkanki zaopatrzyły mnie w nowe książki. Zwiedzając kościół św. Teresy al Museo, zetknąłem się z niską zakonnicą w szarym habicie, Filipinką, która jakby od niechcenia rzuciła w moim kierunku: „Trzeba uważać, bo kto się zajmuje sprawą ks. Dolindo, zapłaci cierpieniem”. Po czym od razu przeszła do wyjaśniania ściszonym głosem – bowiem zakonnice modlą się nieustannie przed Najświętszym Sakramentem – że tutaj właśnie zastała ks. Ruotolo wiadomość o rehabilitacji. I tu po wielu latach mógł znowu odprawić Mszę Świętą. Po powrocie do kraju czekały na mnie niekorzystne nowiny o moim zdrowiu: powtarzanie badań diagnostycznych, przygotowanie do operacji, planowanie dalszej terapii. „Przyszedł czas, abyś oddał coś z siebie bezpowrotnie” – powiedziała mi znajoma lekarka. Kwiatki o ks. Dolindo wraz z modlitwą Jezu, Ty się tym zajmij powędrowały wraz ze mną do kliniki. Miałem w pamięci niedawną wizytę w Neapolu i to, co mi wyszeptała siostra w kościele św. Teresy. Sandra, inna fanka ks. Dolindo, gdy dowiedziała się o mojej „próbie”, postanowiła ukarać „świętego”: odwróciła do ściany jego fotografię, mówiąc: „pozostaniesz tam, aż się poprawisz”. Brzuch mnie bolał ze śmiechu, gdy się o tym dowiedziałem. Wieczorem przed zabiegiem zadzwonił telefon: Grazia z Neapolu. „Padre, pamiętaj – Dolindo wybrał sobie ciebie! Modlimy się tutaj w twej sprawie u jego grobu”. Jezu, Ty się tym zajmij! Jezu, Ty się tym zajmij! Ktoś z lekarzy powiedział mi, że być może nie będę mógł mówić. Co zatem będę robił? „Będziesz pisał”. Kiedyś pewien ojciec wyjaśnił swemu synkowi przed odwiedzinami u mnie, że idzie się spotkać z Bożym wojownikiem Jedi. Gdy maluch mnie zobaczył, był wyraźnie rozczarowany. Nie było ani włóczni, ani miecza, ani miotacza ognia… Czym zatem walczy ten Boży wojownik? „Piórem” – opowiedział ojciec. Bardzo mi to przypadło do gustu. Dziś walczę i słowem, i ustami, i piórem. Jezus wszystkim się zajął. Ostatnio usłyszałem od mego chirurga: „Masz pan jakieś chody u góry. Jak tak dalej pójdzie, przeniosę się na emeryturę”. Ksiądz Dolindo przyszedł do mnie w samą porę: przekraczania kapłańskiej „dwudziestki” i życiowej „pięćdziesiątki”. Wielu mistrzów duchowych przestrzegało przed „demonem południa”. To duch zniechęcenia dopadający wędrowca w połowie drogi: już nie pamięta entuzjazmu początków, a celu wędrówki nie widać. Nadchodzi znużenie, słońce parzy w głowę, stopy robią się ciężkie. Ogarnia pokusa zatrzymania się w połowie drogi, pokusa połowiczności. Dopada ona tak kapłanów, jak i małżonków, a także innych samotnych żeglarzy. Zwłaszcza gdy jeszcze nadciąga jakieś cierpienie… Uczeń Chrystusa Dolindo znaczy ból – napisał sam o sobie w swej autobiografii. Dolindo znaczy świętość – zdaje się dopowiadać Duch Święty. Ukrył się dobrze. Niebawem minie pół wieku od jego odejścia, a wciąż niewielu ludzi o nim słyszało, nawet we Włoszech. Dyskretny i pokorny – jak całe jego życie. Miał się za ostatniego i najnędzniejszego. Pragnął tylko chwały Bożej. „Dlaczego przychodzicie do mnie, skoro macie u siebie świętego?” – dziwił się o. Pio, gdy widział przybywających do San Giovanni Rotondo neapolitańczyków. Ksiądz Ruotolo skrył się nie tylko w Neapolu, pod Wezuwiuszem, w mieście śmieci i kamorry. Tkwi wciąż schowany zarówno w archiwach swego Apostolatu Wydawniczego, skrupulatnie strzeżonego przez braci i siostry zakonu franciszkanów od Niepokalanej, jak i w zasobach Kongregacji do Spraw Kanonizacyjnych – tam bowiem trafiły materiały zarezerwowane na potrzeby procesu beatyfikacyjnego. Ukrył się przede wszystkim za Słowem Bożym – jak wytrawny prorok, prawdziwy apostoł, sługa kerygmatu: „postanowiłem bowiem, będąc wśród was, nie znać niczego więcej, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego” (1 Kor 2, 2); „wydaje mi się bowiem, że Bóg nas, apostołów, wyznaczył jako ostatnich, jakby na śmierć skazanych. Staliśmy się bowiem widowiskiem światu, aniołom i ludziom; my głupi dla Chrystusa, wy mądrzy w Chrystusie, my niemocni, wy mocni; wy doznajecie szacunku, a my wzgardy (…). Błogosławimy, gdy nam złorzeczą, znosimy, gdy nas prześladują; dobrym słowem odpowiadamy, gdy nas spotwarzają. Staliśmy się jakby śmieciem tego świata i odrazą dla wszystkich aż do tej chwili” (1 Kor 4, 9–13). Kochał Słowo Boże, czytał je, studiował, skomentował wszystkie księgi Pisma Świętego, przepowiadał je z mocą i wytrwale. Jego bratanica Grazia Ruotolo powiedziała mi pewnego razu, że ks. Dolindo był przekonany, iż ludzie dowiedzą się o nim dopiero wtedy, gdy Biblia materialnie znajdzie się w ich rękach. Stał się sługą „powrotu Pisma Świętego z wygnania” w naszym Kościele, który na Soborze Watykańskim II wśród priorytetów duszpasterskich przyjął przywrócenie centralnej rangi Słowu Bożemu w liturgii i życiu współczesnych katolików. Bardzo mu zależało na tym, by współcześni wyznawcy Jezusa z Nazaretu stali się na nowo talmidim – uczniami, a nie klientami. Uczeń ma ucho otwarte, co wyraża dobitnie jeden z najstarszych wizerunków Matki Bożej w rzymskich katakumbach. Widać nań Maryję, pierwszą i najwierniejszą uczennicę Pańską, z wyraziście wyeksponowanym uchem: „Pan Bóg Mnie obdarzył językiem wymownym, bym umiał przyjść z pomocą strudzonemu, przez słowo krzepiące. Każdego rana pobudza me ucho, bym słuchał jak uczniowie. Pan Bóg otworzył Mi ucho, a Ja się nie oparłem ani się cofnąłem” (Iz 50, 4–5). Jak wyjaśnia biblista David H. Stern, „słowo «uczeń» nie jest w stanie oddać bogactwa więzi łączącej rabina i jego talmidim. Więź ta zasadzała się na zaufaniu w każdej dziedzinie życia, a jej celem było to, aby talmid stał się jak jego rabbi”3. Ewangelista św. Marek zauważa, że Jezus z tłumów, które za Nim szły, „przywołał do siebie tych, których sam chciał”. Osoby te były powoływane jako uczniowie, „aby Mu towarzyszyli, by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki, i by mieli władzę wypędzać złe duchy” (Mk 3, 13–14). Jak wyjaśnia niemiecki biblista E. Schweizer: Oznacza to, że uczniowie z Nim przebywali. Chodzili z Nim, jedli i pili, słuchali tego, co mówił i patrzyli, co czynił, byli z Nim zapraszani do domów albo też odwracano się od nich i Niego. Nie zostali powołani do wielkich czynów religijnych czy jakichkolwiek innych. Zostali zaproszeni, by być przy Jezusie jako Jego towarzysze. Dlatego nie mieli napawać się własną ważnością, przypisywać sobie osiągnięć czy obarczać się odpowiedzialnością za niepowodzenia. Mieli tylko uważnie obserwować Jezusa i to wszystko, co dzieje się za Jego sprawą. Na Niego mieli złożyć swe troski, zmartwienia i obawy.4 Ponadto z ewangelicznego tekstu wynika, że przebywanie z Jezusem, naśladowanie Go i współudział w Jego misji są z sobą powiązane. Jezus upoważnił swoich uczniów do tego, by czynili Jego dzieło. Co więcej, w większości Ewangelie używają tych samych słów do wyrażenia działania zarówno Jezusa, jak i uczniów, na przykład w odniesieniu do głoszenia, nauczania, ewangelizowania, egzorcyzmów i uzdrawiania. Uczniowie mieli po prostu ogłaszać i czynić to, co Jezus ogłaszał i czynił. Byli ambasadorami Chrystusa; przez nich przemawiał Bóg (por. 2 Kor 5, 20). Temu opisowi w pełni odpowiadają życie i misja ks. Dolindo Ruotolo. Pozostawał pod wrażeniem faktu, że „istnieje niemalże identyfikacja między Jezusem a kapłanem do tego stopnia, że nie tylko jest posłany jako ambasador Boskiego Króla, ale wręcz uczestniczy w Jego królowaniu”5. Dla ks. Ruotolo kapłaństwo było sposobem takiego właśnie przeżywania więzi identyfikacji ucznia ze swym Boskim Mistrzem. Jezus tobą zawładnął i powinieneś wnieść Jego odblask w ten świat pełen ciemności… Jesteś cały Jego, a On żyje w tobie. Nie ma innego ciała, aby stać się widzialnym, jak twoje; nie ma innej pielgrzymującej duszy, poprzez którą mógłby podejmować na nową swą drogę miłości, jak twoja; nie posiada innych ust, by przemawiać do ludzi, jak twoje; nie ma innych rąk, by błogosławić i rozgrzeszać, jak twoje. Winieneś zatem żyć w Nim i poprzez Niego. Powinieneś pokochać Go i oddać Mu całkowicie samego siebie do tego stopnia, aby niczego obcego względem siebie w tobie nie znalazł. Jakakolwiek zgorzelina twej nędzy jest Mu zawadą i Go w tobie zasłania. Przechodzisz przed Nim i własnym cieniem Go zakrywasz. Nie może w żadnym przejawie twego życia rozkwitnąć, bo pokrywasz Go szronem tego świata. Nie wychyli się zza twych poczynań, jeśli uodpornisz je na działanie Jego łaski. Nie uśmiechnie się do innych z powodu twego serca zarażonego smutkiem spowodowanym bezładnym życiem. Pozostaje w tobie udręczony i ukrzyżowany, o ile nie złożony w grobie.6 Oto istota uczniowskiej wrażliwości ks. Ruotolo: „Kto mnie widzi, winien widzieć Jezusa, kto całuje moją dłoń, winien całować Jezusa. Powinienem stanowić rodzaj pachnącego olejku pociągającego innych ku Niemu przyjemnością Jego woni… Nie dozwól, mój Jezu, bym nawet raz jeden przeszkodził Ci przejść przeze mnie i raz jeden nie żył w Tobie. Spraw, bym pozostał wierny misji, jaką mi zleciłeś aż do śmierci”7. Dzięki tej szczególnej życiodajnej więzi ze Zmartwychwstałym, jak podkreśla teolog misji David Bosch, „uczniowie Jezusa stawali na czele ludu mesjańskiego czasów ostatecznych”8. Paul Minner skomentował to następująco: „We wczesnym Kościele historie uczniów były rozumiane jako archetypy dylematów i możliwości, których doświadczali późniejsi chrześcijanie. Każdy fragment Ewangelii stawał się przesłaniem dla Kościoła, ponieważ każdy chrześcijanin miał relację z Jezusem podobną do tej, jaką mieli Jakub, Jan i inni”9. Taki jest sens wpatrywania się w życie świętych i wyczytywania zeń wskazań i zachęt dla samych siebie. We współczesnym wsłuchiwaniu się w Słowo Boga może nam pomagać tak zwana „analogia wiary”10, czyli przykład tego, jak Słowo spełniało się w życiu błogosławionych uczniów Pańskich, którzy nas poprzedzili. Święci ratują ten świat Ojciec Pio wielokrotnie przestrzegał przed „ukrytą apostazją” zawłaszczającą serca i wytwory kultury człowieka współczesnego. Święty Jan Paweł II pisał, że „europejska kultura sprawia wrażenie «milczącej apostazji» człowieka sytego, który żyje tak, jakby Bóg nie istniał”11. Obaj mieli na myśli jeden z najcięższych grzechów, których może dopuścić się chrześcijanin: gdy po wielu latach świadomego i szczerego podążania za wiarą decyduje się na zerwanie więzi z Chrystusem i Jego Kościołem. Niemniej to, co w pierwszych pokoleniach uczniów Chrystusa wywoływało ból i łzy, dziś wydarza się niemal niepostrzeżenie, bez przypisywania temu jakiegokolwiek znaczenia. Skoro chodzi o niewiele znaczący „epizod”, to skąd w naszym społeczeństwie bierze się niewyobrażalna epidemia gniewu, narkotyków czy depresji, ogarniająca zasobne społeczeństwa? Wiele osób żyje obecnie tak, „jakby Boga nie było”. Tymczasem biskupi zgromadzeni na synodzie zwołanym dwadzieścia lat po śmierci ks. Dolindo Ruotolo, poświęconym sytuacji Kościoła w Europie (1–23 października 1999 roku), doszli do wniosku, że świat potrzebuje dziś ludzi pokroju św. Franciszka czy św. Dominika. Nie uratują nas bowiem takie działania jak nowy program duszpasterski, nowa strategia czy nowy katechizm – uratują nas święci. Przekroczyliśmy bramy trzeciego tysiąclecia, żyjemy w jednoczącej się Europie, w której ludzie zapełniają stadiony i wielkie hale techno party, a opuszczają katedry. Mamy niż demograficzny i patrzymy na świat przeniknięty debatą i polityką. Boimy się emigrantów, boimy się inwazji islamu. Na rynek wchodzą nowsze i tańsze narkotyki i używki. Wielu młodych ludzi rezygnuje z życia, spędzając czas przed komputerem. Specjaliści mówią już o nowej, wirtualnej, internetowej osobowości, przystosowanej do spraw wyłącznie łatwych i lekkostrawnych. Jan Paweł II powtarzał, że nie partie, nie rewolucje, lecz święci uratują ten świat. Często to właśnie życie świętych, a nie naukowe prace historyków, filozofów czy teologów, było najlepszą interpretacją znaczenia danych wydarzeń. Dzięki świętym odczytamy znaki czasów, i to właśnie dzięki nim nauczymy się na nowo odmawiać Credo. Hans Urs von Balthasar życie świętych nazywał „dogmatyką doświadczalną”. Czymś takim jest księga życia i cierpienia ks. Dolindo Ruotolo. Chętnie dziś przywoływana i postulowana „rewolucja w Kościele” zależy od obecności ludzi, którzy poradzą sobie z dramatem oddzielenia w sobie plew i ziarna, i w ten sposób dadzą wszystkim tę jasność, której nie można dojrzeć w samym słowie12. Jak przekonywał ówczesny kardynał Joseph Ratzinger, „ocalenie Kościoła może przyjść i przychodzi tylko z jego wnętrza, nie jest ono uzależnione od dekretów hierarchii. Papież Jan Paweł II niejednokrotnie mówił: «Kościół dzisiejszy nie potrzebuje nowych reformatorów. Kościół potrzebuje nowych świętych»”13. Ważną dla Kościoła konfrontującego się nieustannie z kryzysem duchowym ludzkości kwestią zdaje się to, czy istnieją święci, którzy są gotowi dokonać czegoś nowego i żywego. Inaczej: bez owego radykalnego wezwania do świętości, Kościół, zamiast wnosić w świat zaczyn Ewangelii, sam w sobie odbija jego kryzys. Już na Soborze Watykańskim II młody biskup krakowski Karol Wojtyła mówił, że „bez świętości Kościół jest niezrozumiały. Ta świętość Kościoła ukazuje się jednak w szczególności w osobach ludzkich”14. Oskarżano papieża Jana Pawła II o to, że uruchomił „fabrykę świętych”, czyli wyniósł na ołtarze więcej świętych i błogosławionych niż w poprzednich epokach dziejów Kościoła wszyscy papieże razem wzięci. Polski Ojciec Święty odpowiadał wtedy, że pretensje należy kierować do Ducha Świętego. Być może dziś, jak nigdy dotąd, potrzebujemy rewolucji świętości. I żeby na jej potrzeby Kościół wydobywał z zapomnienia wszelkie perły Bożego działania w nim. Świętość to najważniejsze kryterium wiarygodności Kościoła, dowód na jego chrześcijańską „substancję”. Ksiądz Dolindo Ruotolo z całą pewnością stanowi taką perłę. Jak w przypowieści Jezusowej, jest ona wciąż „głęboko ukryta”. Potrzeba, aby ktoś za cenę maksymalnego wysiłku ją odnalazł15.*** Droga życiowa ks. Dolindo Ruotolo oraz jego doświadczenie cierpienia w Kościele – to niełatwa lektura. Niemalże dziewiętnastoletnie odsunięcie go od zadań kapłańskich w następstwie fałszywych oskarżeń, ostracyzm, jakiego doznał w zgromadzeniu zakonnym i rodzinie, długie i, wydaje się, absurdalne przesłuchania i procesy urządzane przez kongregację Świętego Oficjum, umieszczenie jego dzieł biblijnych na Indeksie Ksiąg Zakazanych, liczni, nieraz anonimowi wrogowie, wypisujący paszkwile szargające mu opinię, zdrada doznana ze strony jednej z jego córek duchowych, przymusowe badania psychiatryczne, ludzkie docinki i złośliwości… – trudno to wszystko wyjaśnić. Dobrze, jeśli Czytelnik, wczytując się w tę książkę, będzie świadomy intencji jej bohatera: „Miałem zawsze wielką miłość do Kościoła, do papieża, do kapłanów. Tę moją miłość Jezus swym działaniem i obecnością doprowadził do gigantycznych rozmiarów. Największy ból w mym obecnym uniżeniu odczuwam z tego powodu, że uderzenie przyszło od papieża i Kościoła, których tak bardzo miłuję. Lecz ja oddałem się w ofierze za ten Kościół i wydaje mi się to logiczną tego konsekwencją”16. Jestem wewnętrznie przekonany, że takie perły jak padre Dolindo winny być wyciągane na światło dzienne jako przedmiot chluby dla wyznawców w Chrystusa we współczesnym świecie. Mam przeczucie, że dla zagonionego, zagubionego i zmęczonego człowieka ks. Dolindo Ruotolo będzie jak maska tlenowa w zatęchłym klimacie postnowoczesnego udawania. Obudzi w niejednym sercu ufność w miłość Bożą i dostarczy odwagi w ryzykowaniu na rzecz poznania pełnego sekretu udanego człowieczeństwa. W skamieniałych sercach Jego akt zatracenia się w woli Bożej może zdziałać równie dużo dobrego, co przesłanie s. Faustyny o Bożym miłosierdziu. Gdy Maryja ukazywała się w Fatimie, Lourdes czy w La Salette, nikt z obecnych jej nie widział. Ludzie zdawali sobie sprawę z Jej obecności po odbiciu w twarzach wizjonerów. Wpatrując się w oblicze ubogiego kapłana z Neapolu, można doznać podobnego objawienia. Wielu po spotkaniu z nim przestało mieć wątpliwości, czy Kościół na ziemi na pewno należy do Chrystusa. ks. Robert Skrzypczak,w roku 135. urodzin ks. Dolindo Ruotolo\nWstęp6 października 1940 roku, w pięćdziesiąte ósme urodziny ks. Dolindo, Jezus w czasie tak zwanej lokucji wewnętrznej (nie widzenie, a wewnętrzne słyszenie za sprawą łaski) dyktuje kapłanowi z Neapolu akt zawierzenia znany jako Jezu, Ty się tym zajmij. Kapłan nie przypuszcza, że modlitwa zmieni życie tysięcy osób. Ale to nie jedyna modlitwa ani nie pierwsze i nie ostatnie słowa, jakie Jezus przekazuje ks. Dolindo. Kilka tysięcy stron zapisków kapłan osobiście wręczy Piusowi X, a potem Benedyktowi XV. Ponad dwieście dwadzieścia tysięcy imaginette, obrazków zaczynających się od słów „Jezus do duszy”, „Maryja do duszy” napisanych przez niego drobnym pismem, także w czasie lokucji wewnętrznych, trafi za życia kapłana do wielu osób. Ksiądz Dolindo pozostawił też 33 tomy – każdy liczący ponad tysiąc stron – komentarzy do Pisma Świętego. Opasłe zbiory kazań, rekolekcji i rozważań o życiu Jezusa, Maryi, o czyśćcu, niebie i aniołach, których także widział – wszystko to Kościół najpierw zaaprobuje, po czym w 1940 roku wpisze na indeks. Tuż za książkami pornograficznymi. Tymczasem w liście do ks. Dolindo z 1967 roku, na kilka miesięcy przed swoją śmiercią, o. Pio napisze: „Nic, co wyszło spod twojego pióra, nie może zostać zaprzepaszczone!”. Prześladowany Historia życia neapolitańskiego mistyka to niezwykle przejmująca opowieść o ludzkich losach. Od kołyski po ostatnie dni. Życie nie szczędziło mu poniewierania, przemocy ojca i przełożonych, głodu, samotności, odrzucenia, zdrady najbliższych przyjaciół, oszczerstw, prześladowań, całkowitego niezrozumienia, a na koniec cierpienia fizycznego do granic możliwości. Przyjmował to wszystko z wdzięcznością wobec Boga. W aktach procesu beatyfikacyjnego Sługi Bożego czytamy: Pewnego dnia znaleźliśmy ks. Dolindo przed otwartym tabernakulum. Wyciągał rękę do góry, jakby chciał go dotknąć. Zanosił się płaczem, bo zakazali mu nawet przyjmować komunii. Pytał Jezusa z anielską wręcz adoracją: czemu?… Tak relacjonował w czasie przesłuchań o. Germano Ventura, pasjonista z domu generalnego w Rzymie, gdzie przez miesiące z nakazu Świętego Oficjum więziono ks. Dolindo. Neapolitańczyk jest w czołówce najbardziej prześladowanych i nękanych kapłanów w historii byłej Inkwizycji. Zarzut? „Udawanie świętości” oraz „głoszenie nowości w Kościele”. O co chodzi? Msza Święta w języku narodowym, codzienna komunia oraz w Wielki Piątek, możliwość odprawiania dwóch Mszy przez kapłana w ciągu jednego dnia, wreszcie apostolat kobiet jako konsekrowanych dziewic, których misję ks. Ruotolo nazywa „dziewiczym kapłaństwem” (Matka Boża użyła tego terminu, objawiając się kapłanowi). Postulaty, które dziś są częścią życia Kościoła, ks. Ruotolo wysunął na początku lat 20. XX wieku! Zupełnie ich wtedy nie zrozumiano. Świadkowie – Byłam małą dziewczynką. Pamiętam, jak po powrocie z przesłuchań w Rzymie wuj ustawiał się w kolejce do Komunii. Szedł w rzędzie za innymi, w sutannie… – Grazia Ruotolo, bratanica Sługi Bożego, mimo zaawansowanego wieku przywołuje wyraźne wspomnienia. – Wuj często zmieniał kościoły. To nie było łatwe: spojrzenia ludzi, wytykanie palcami… – Questi disgraziati… Nikczemnicy, w sumie dwadzieścia lat to trwało…! Zabraniali mu odprawiać Mszę i spowiadać! Przeżywał to – Umberto Cervo, syn duchowy ks. Dolindo Ruotolo, przykłada dłoń do brody i ostrym ruchem w przód alla napoletana demonstruje wciąż żywe zdenerwowanie. – Lepiej żebym milczał… Ojciec zabraniał nam krytykować Kościół – dodaje, przełykając łzy. Grazia: – Nigdy nie przestał kochać Kościoła. Nigdy… Modlił się nieustannie za swoich oprawców. Jak włoił mu ojciec, a lał go i głodził przez czternaście lat, to też modlił się za niego. Potem jak zobaczył ojca w przedsionku piekła, wyciągał go stamtąd, odprawiając za jego duszę Mszę za Mszą. Gdy poniżył go publicznie przełożony w seminarium, ks. Ruotolo błogosławił mu. Kiedy zdradziły go najbliższe córki duchowe, ukląkł przed nimi. Grazia jest jedyną żyjącą krewną ks. Dolindo. – Kiedy był młodym księdzem, biegał po mieście. Szczuplutki, w okrągłych okularkach, w jednej, ciągle cerowanej sutannie. Gdy się ubrudziła, prał i nieraz wkładał mokrą, bo nie zdążyła wyschnąć. Błogosławił ulice, kamienice, sklepy. Wyrzucał demony z domów publicznych, z mafijnych kryjówek kamorry. Pochylał się nad chorymi na tyfus, cholerę w szpitalach. Poza św. Józefem Moscatim mało kto tak robił – wspomina neapolitanka. – A kiedy głosił kazania, kościoły pękały w szwach. Na całe życie zapamiętała pewną scenę: – Wchodzę do Santa Maria di Lourdes e San Giuseppe przy via Salvatore Tommasi. Kolejka wije się przez cały kościół. Ludzie czekają na klęczkach, a z konfesjonału, gdzie siedzi wuj, bije łuna światła! Do dziś mam dreszcze, gdy o tym mówię. – Nigdy nie wziął ani centesimo za odprawienie Mszy Świętej. Taki ślub złożył Bogu w ofierze. Kiedy odprawiał Mszę, czuliśmy obecność Jezusa w pokoju – mówi Umberto Cervo. Ksiądz Dolindo był dla niego jak ojciec. – Połowę obiadu codziennie zanosił biednym na ulice. Moja siostra opiekowała się nim czterdzieści lat. Raz o czwartej rano odebrałem od niej telefon: „Umberto, biegiem, szybko, ojciec…”. Zastaliśmy go pod łóżkiem. Był zziębnięty jak zawsze, bo też nigdy się nie przykrywał, nawet w zimie, żeby się umartwiać. Leżał pokiereszowany. „Był tu znowu”, wyjąkał. Wiedzieliśmy, o kogo chodzi. Diabeł nie dawał mu żyć. Anna Smaldone, córka duchowa kapłana, prawnuczka św. Józefa Smaldone: – Najgorzej było pod koniec, kiedy Ojciec pisał książkę o Matce Bożej. Demon powiedział mu: „zrobię wszystko, żebyś jej nie pisał. Przyślę ci tylu ludzi, że nie będziesz miał czasu, zamęczę cię”. Ksiądz Ruotolo ostatnie dziesięć lat życia cierpiał fizycznie do granic możliwości. 1 listopada, w uroczystość Wszystkich Świętych, dostaje paraliżu połowy ciała. Nie rezygnuje jednak z aktywności. Dalej pisze, przyjmuje ludzi. Zgarbiony, o lasce, ma otwarte rany na nogach. W zarzuconym na plecy czarnym płaszczu przesuwa się ulicami Neapolu w rytmie odmawianych zdrowasiek. – Kurczowo trzymał w ręce różaniec. Ręcznie robione przez niego drewniane paciorki obijały się o jego laskę. Z daleka było widać jego czarny okrągły kapelusz. Zaczepialiśmy go: „Hej, ojczulku, dokąd idziesz?” – wspomina Rosaria, właścicielka sklepu z antykami przy via Salvator Rosa 55. – Miałam wtedy sześć lat. Ojciec Dolindo mieszkał tu nad sklepem taty przez ostatnie lata życia. Pamiętam, jak ciągnął za sobą torbę własnoręcznie uszytą ze skaju. Uginał się pod jej ciężarem. Dobiegałam do niego i chwytałam za jej uszy: „Pomogę ci, ojczulku”. Ale nie, stanowczo odmawiał. „A co tam nosisz?” pytałam. „Kamienie”, odpowiadał łagodnie. Marszczyłam brwi, niedowierzając. A on na to: „Angioletto, to skarby dla zbawienia dusz!”, wyjaśniał, głaszcząc mnie po głowie. – Mówił do wszystkich „aniołeczku”. To natychmiast nastrajało dobrze do rozmowy – wspomina Anna Smaldone. – Dostać się do o. Dolindo graniczyło z cudem. Codziennie przed kamienicą przy krętej, pnącej się w górę Salvator Rosa stał wężyk ludzi. Biedota i bogaci, szewcy, bariści i znakomicie wykształceni profesorowie, politycy. Niektórzy się bali, bo wiedzieli, że czyta w ludzkich duszach. Jak o. Pio. – Nikomu nie odmawiał. Enrico Medi17, słynny naukowiec, słuchał kazań ks. Dolindo na kolanach. Spowiadał się u niego co miesiąc, a przyjeżdżał z daleka – relacjonuje jedna z sióstr ze zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Niepokalanej. – Jak setki innych osób. Wielu trafiało tu prosto z San Giovanni Rotondo. Ojciec Pio niemal ich wyrzucał: „Po co tu przyjeżdżacie!? Macie w Neapolu świętego kapłana, do niego idźcie!” – śmieje się zakonnica. Na zamówienie Czytelników Dzięki wnikliwym i szczegółowym zapiskom, autobiografii pisanej na wyraźne polecenie spowiednika, a także za sprawą obszernej korespondencji do matki, córek duchowych i księży, a nawet papieży, jaką zostawił neapolitańczyk, próbowałam zajrzeć do jego kapłańskiego serca. To była podróż pełna łez i duchowych przeżyć. Ten kapłan przeprowadził mnie przez trudne momenty w życiu i pokazał, jak kochać nie tylko święty, ale grzeszny i poraniony Kościół. Ta książka ma rzucić światło na wciąż mało w Polsce znaną postać włoskiego mistyka. I nasycić głód czytelników – kiedy w 2014 roku na łamach „Gościa Niedzielnego” opublikowałam tekst o ks. Ruotolo, przez kolejne cztery miesiące czytelnicy pytali: czy jest coś więcej o tym kapłanie? Gdzie można poczytać o jego życiu? Mam nadzieję, że na tych stronach będzie można nie tylko poczytać, ale wręcz spotkać ks. Dolindo. W książce oddaję mu głos na wyraźną prośbę Apostolatury Wydawniczej w Neapolu. „Pozwól mu mówić na tych kartkach”, powiedziała mi jedna z sióstr, która między innymi przepisuje rękopisy ks. Dolindo. Jest tu też wycinek historii Kościoła – w życiu ks. Ruotolo ścierają się siły dobra i zła, świętość i grzech. Wszędzie, od korytarzy seminariów po sale byłej Świętej Inkwizycji i zacisze kaplic. I wreszcie jest tu i „żywy”, współczesny, i ten z czasów Dolindo Neapol. Ukochane miasto Sługi Bożego. Miejsce przeklęte i święte zarazem. Bez życzliwości i zaangażowania siostry (na jej prośbę, nie ujawniam imienia) nic by się nie udało. Dziękuję jej za rozmowy i wspólne wycieczki po Neapolu. Za łzy i wzruszenia. Za zaufanie, szczególnie w delikatnym momencie, jaki przechodzi jej zgromadzenie (trwa tam wizytacja apostolska, zgromadzenie i jego założyciel są obiektem wielu ataków). Postulator zawieszonego obecnie procesu beatyfikacyjnego ks. Dolindo, o. Massimiliano Maffei, franciszkanin Niepokalanej, niestety z tego powodu nie może na razie oficjalnie wypowiedzieć się ani w tej, ani w żadnej innej publikacji. Dziękuję jednak i jemu za pomoc i za błogosławieństwo. Dziękuję świadkom życia ks. Dolindo. Sporo powiedzą na kartach tej książki. Chwilami ich relacje przyprawiają o dreszcz. Dziękuję wreszcie, i przede wszystkim, Wydawnictwu Esprit, Piotrowi Mistachowiczowi i Agnieszce Rudziewicz (towarzyszyła mi w jednej z wypraw pod Wezuwiusz niczym Anioł Stróż). Bez nich nie byłoby tej książki. Uwierzyli we mnie i do samego końca wspierali mnie modlitwą i nie tylko. Bez nich bym nie dotrwała. Bo ks. Dolindo okazał się wyzwaniem duchowym. Przy powstawaniu tej książki – od zbierania materiałów w samym Neapolu po ostatnie chwile pisania – naprawdę byłam świadkiem i bezpośrednim obiektem walki świata spoza naszych materialnych granic. „Będą chwile, że będziesz chciała to porzucić. Wtedy mów: Jezu, ufam Tobie, Ty się tym zajmij” – ostrzegły mnie zakonnice w Neapolu. Wtedy tego nie rozumiałam. Dziś, owszem, rozumiem. Modliło się też za mnie wielu moich przyjaciół i kapłanów oraz dwa zgromadzenia zakonne, za co jestem Bogu i im ogromnie wdzięczna. Także za wsparcie Mamie i Mężowi oraz za cierpliwość i modlitwę moich dzieci, które z wypiekami na twarzy słuchały opowieści o ks. Dolindo. Ojcze Dolindo, dziękuję Ci! Jakkolwiek to tutaj zabrzmi – to była nasza wspólna droga w naprawdę niełatwym momencie mojego życia. Nauczyłeś mnie dziękować Bogu także za to, co boli, i kochać Kościół taki, jaki jest. Święty i grzeszny. Ksiądz Dolindo przepowiedział pontyfikat Karola Wojtyły. Mówił, że Polska jest nadzieją dla chrześcijaństwa w Europie. Ale niewielu Polaków odwiedza jego grób w Neapolu, bo też i niewielu wie o jego istnieniu. Ci, którym udaje się tam dotrzeć, często mówią, że był to przełom w ich życiu. Za wstawiennictwem Sługi Bożego dzieją się dziś udokumentowane cuda. Uzdrowienia duchowe i fizyczne. Setki. Mam nadzieję, że ks. Ruotolo będzie dla Ciebie, drogi Czytelniku, duchowym przewodnikiem w każdym najdrobniejszym elemencie Twojego życia. Bo to kapłan praktyczny aż do bólu. Ale uwaga: choć delikatny, to i bardzo wymagający! Patron kapłanów? Jego historia wciąż jest badana i mam przekonanie, że to jedna z najdelikatniejszych i najpilniejszych misji w Kościele. Całym swoim życiem ks. Dolindo pokazuje wielkość sakramentu kapłaństwa. Mógłby być patronem księży, szczególnie tych na krawędzi – za życia był zasypywany listami od duchownych, którzy przeżywali tak zwaną ciemną noc, zniechęcenie, a nawet depresję, często rozważali odejście z Kościoła. Zaprowadził wszystkich z powrotem w objęcia Boga i do ołtarzy. To bardzo potrzebny w Kościele apostolat. W 1908 roku Jezus prosi ks. Dolindo, by złożył uroczysty akt rezygnacji z zapłaty za Msze Święte jako ekspiację za świętokradztwa, jakie mają miejsce w czasie odprawiania Mszy przy ołtarzu. To ciekawa zbieżność z misją o. Pio, który otrzymuje stygmaty z krzyża między innymi w podobnej intencji. Ujawniły to dopiero odtajnione za pontyfikatu Benedykta XVI dokumenty z watykańskich archiwów. Ufaj Wokół ks. Dolindo Ruotoli działo się wiele nadprzyrodzonych zjawisk, przeżywał tak zwane lokucje i notował słowa Jezusa. Czuł fizycznie Jego obecność, ciepło, a nawet oddech. Widział się z Matką Bożą, miał dar bilokacji. Ale sam podkreślał, że nie to jest najważniejsze, a Jezus Sakramentalny i Eucharystia. Powtarzał: Jeśli zdasz się całkowicie na Boga i w każdej chwili życia będziesz mówił Mu: Ty się tym zajmij, ja nie mogę nic, to On nie tylko wszystkim się zajmie, ale i pozwoli ci doświadczyć największego cudu, jakim jest Jego realna Obecność jako osoby żywej. I to jest największe przesłanie ks. Dolindo Ruotolo. Ksiądz Dolindo prosił, by wyryć na swoim grobie jedno zdanie: „Kiedy tu przyjdziesz, zapukaj trzy razy. Ja nawet zza grobu odpowiem ci: ufaj Bogu”. Referencje Kochało go wielu duchownych, a kiedy jego dzieła wpisano na indeks, w jego obronie stanęło pół kolegium kardynalskiego. Ale najlepsze rekomendacje zostawił mu chyba św. o. Pio. Kiedy spotkali się w San Giovanni Rotondo 16 października 1953 roku, a siedemdziesięciojednoletni wówczas ks. Dolindo poprosił stygmatyka o spowiedź, ten spojrzał na niego, rozpostarł szeroko ramiona i powiedział: – Spowiedź? Tobie jej nie potrzeba! Jesteś cały błogosławiony! Zapraszam więc teraz Ciebie, Czytelniku, na spotkanie z ks. Dolindo Ruotolo i w podróż po Neapolu!Joanna Bątkiewicz-Brożek,styczeń 2017 roku\nŻycieGodność kapłańska to ogromny ciężar, więc ten, kto chce go posiąść, powinien o tym myśleć, a ten kto już go ma, niech się go boi! św. kardynał Józef Maria Tomasi,Neapol, około 1712 roku\n„Mamo, będę księdzem”Kiedy miałem zaledwie cztery latka, opierając stopy na maminych kolanach, stawałem i wołałem: będę księdzem… ks. Dolindo –Signora, per piacere, daj na chleb. – Przekraczam progi Neapolu i tuż po wyjściu z eleganckiego pendolino dopada mnie kobieta o ciemnej karnacji. Nowoczesne perony i kolorowe witryny sklepów Stazione Centrale di Napoli czy lotniska Capodichino tworzą tylko chwilowy pozór zwykłego miasta. Za szklanymi drzwiami zaczyna się inny świat. – Mam małe dziecko w domu. Daj! – neapolitanka nachalnie wyciąga rękę. Za nią kilku mężczyzn, z prawej i lewej, bacznie obserwuje mój ruch. Ze szpaleru białych samochodów wybiega taksówkarz. Chwyta moją walizkę. – Niech pani uważa! – rzuca. – Dokąd jedziemy? – Hotel Caravaggio… Nonszalancko mijamy gigantyczny Piazza Garibaldi. Chaos, koparki, pył. Zupełnie jak po erupcji Wezuwiusza. Miasto żyje w ciągłym strachu – ostatnio wulkan dał o sobie znać w 1944 roku. Lawa toczyła się tu ulicami. Na archiwalnych filmach dokumentalnych z tego okresu uderza nędza i ubóstwo. Niestety od tego czasu niewiele się zmieniło w ogromnej części tego portowego miasta. – Ale ma pani „szczęście”, od rana leje! – zagaduje kierowca. – Przez dwieście pięćdziesiąt dni w roku mamy słońce! Strugi deszczu porywają pętające się po ulicach śmieci. Taksówkarz przedziera się przez wąskie uliczki między straganami i szukającymi zwady młodymi osiłkami. Gdzieniegdzie starsi neapolitańczycy dopalają cygara, gestykulują, wymachując skrawkami przemoczonego „Corriere di Napoli”. – Pod wejście nie podjadę, bo nie wykręcę. Dojdziecie, signora? Z trudem, bo walizka musi pokonać góry turlających się po ulicach zużytych pampersów, puszek, skórek z bananów i melonów. Okolica jest ponura. Z kamienic odpadają tynki, z rur strumieniami leje się woda. Hotel Caravaggio ma cztery gwiazdki. Miał być bezpieczny. Zapach stęchlizny i wilgoć uderzają na powitanie. – Buonasera – widzę uśmiech recepcjonistki z ochrypłym głosem. – Pokój jeszcze niegotowy, może kawę? Albo do muzeum pani wejdzie? Caravaggia mamy naprzeciw, w kościele. Mam na imię Giorgina. Piacere. W holu z półmroku wyłania się reprodukcja Siedmiu uczynków Miłosierdzia włoskiego mistrza płótna. – I obowiązkowo Cristo velato18! – dodaje neapolitanka – jest jak żywy! Chrystus przykryty całunem! Dłonie, stopy, klatka piersiowa, nawet napięcie mięśni widać. Musi pani zobaczyć… Zza szyby drzwi wejściowych, które zdążyły się zatrzasnąć, dobiega po chwili pukanie. – Caffè! – młody chłopak stuka w pancerne szkło. Na tacy pod przezroczystym plastikowym, popękanym kloszem trzyma białą filiżankę z czarną neapolitańską smołą. – Caffè alla Napoletana! – uśmiecha się Giorgina, przekręca klucz w drzwiach i podaje mi niezamawiany napój. – Chłopak jest ze Sri Lanki. Mieszka w Neapolu od sześciu miesięcy. Próbuje się uczyć, złapał fuchę ulicznego dostawcy kawy. Znowu się pomylił – śmieje się recepcjonistka. – A te śmieci? – pytam, łykając cierpki napar. – Jesteśmy przyzwyczajeni – urywa Giorgina. – Zabiorę walizkę do pokoju. To temat tabu pod Wezuwiuszem. Od kilkunastu lat miasto tonie w śmieciach. Kiedy pytam kolejnego taksówkarza, czy to mafia tak urządziła miasto, odpowiada: „Ale jak? Nam jest dobrze”19. „W Neapolu siedemdziesiąt siedem tysięcy godzin rocznie spędzisz w korku” – napisy przy drogach wywołują litościwy uśmiech na twarzach turystów. „Witaj w Neapolu, mieście złodziei” – już zgoła inną reakcję, tym bardziej że autorem powitalnych komunikatów są władze miasta. Taksówkarz, który wiezie mnie w okolice miejsca, gdzie urodził się Dolindo, dyskretnie spogląda na moją reakcję w lusterku. Na pełny regulator włącza O sole mio – właśnie nadają z regionalnej rozgłośni – jakby chciał zagłuszyć moje wiszące w powietrzu pytania. I ten sam scenariusz: – Dalej nie jadę – zatrzymuje się na skrzyżowaniu szerokiej via Monteoliveto z wąską Calata della Trinità Maggiore. – Za wąsko, trzeba dojść pieszo do Piazza Gesù Nuovo, potem ktoś pokieruje panią do labiryntu przy Santa Chiara. Questo muro e una vergogna! Dateci aria, sole, luce! – Ten mur to wstyd. Zwróćcie nam powietrze, słonce, światło! – napis nakreślony farbami rozciąga się na wysokim na przynajmniej dziesięć metrów murze przy via Santa Chiara. Betonowa ściana oddziela przestronny plac przylegający do średniowiecznej bazyliki św. Klary, vis-à-vis Gesù Nuovo, od pełnego ciemnych, ciasnych zaułków zlepka kamienic. Metr od muru, na styku Quartiere San Giuseppe i Porto, pod numerem 24 na pierwszym piętrze mieszkał przez pierwsze lata życia z rodzicami i trojgiem starszego rodzeństwa mały Dolindo. Nasz dom był maleńki: niskie wejście z klepiskiem obitym dechami. Mieliśmy niewielki pokój, wąski prosty, z pomalowaną na biało podłogą i brązowymi zakończeniami w rogach, ciemny długi korytarz bez lufcika, który mnie przerażał. Był też pokoik z oknem na sąsiednią kamienicę, salonik i pokój mamy, gdzie stała kołyska oraz dwie wojskowe prycze dla mnie i Elia. Był to dom biedoty w najdosłowniejszym znaczeniu.20 Na parterze obok bramy wejściowej do kamienicy otwarto niedawno dwa zakłady fryzjerskie: Barbara i Capelli oraz Spazio animali dla zwierząt. Tuż obok jest Amir, arabska restauracja. Między jedną a drugą kamienicą odległość na wyciągnięcie dłoni. Na bruku, który pewnie pamięta jeszcze małe nóżki Dolindo, co kawałek widać wystawione stare stoły, przedwojenne kredensy. Nad nimi powiewają mocno sprane ręczniki, majtki, skarpetki, kilka spódnic. Ściany budynków są w opłakanym stanie, odpadają tynki, panuje tu przygnębiający półmrok. Co jakiś czas prześlizguje się szybko skuter. Na balkonikach i w oknach co piętro, wyglądają Madonniny lub wyłania się twarz cierpiącego Chrystusa. Wszystko w życiu Neapolu miesza się z sacrum. Wiejąca z tych zaułków tandeta i potworna bieda ma duszę, pierwiastek czegoś głębszego. I wszystko, tak jak napisy o złodziejach, jest tu szczere. Przy via Santa Chiara 24 w Neapolu Dolindo spędził pierwsze lata dzieciństwa, bity przez ojca, głodny i zziębnięty. Codziennie zbierał wokół domu zioła i robił z nich sałatkę; często to było jego jedyne pożywienie w ciągu dnia. Na pierwszym piętrze, gdzie mieszkali Ruotolo, dzisiaj ktoś szczelnie zaciągnął metalowe zielonkawe rolety. To za nimi przed wiekiem toczyło się życie Dolindo… Jest czwarta nad ranem, jeden z dni 1885 roku. Złote kręcone loczki, zaróżowione okrągłe policzki, trzylatek przeciera swoje wielkie piwne oczka. Drepcze boso za mamą do kuchni. Na paluszkach. Starsze rodzeństwo, siostry Maria i Cristina, brat Elio i ojciec Rafaele jeszcze śpią. Silvia Ruotolo związuje włosy w kok. Dolindo asystuje mamie przy parzeniu kawy. Neapolitanka napełnia ręcznie zmieloną kawą pojemniczek w kawiarce. Ave Maria, Grazia plena… – podchwytuje szept maminych pacierzy chłopczyk. Próbuje wspiąć się na paluszki, żeby podglądnąć płomień pod kawiarką. Zanim zapach czarnego naparu wypełni kuchnię, mama skończy kolejną dziesiątkę Różańca. Dolindo zadziera nosek i wpatruje się w jej twarz. „Z mojego dzieciństwa najbardziej zapamiętałem te właśnie chwile”21 – notuje kilka dekad później. To właśnie w tym miejscu 6 października 1882 roku Dolindo przychodzi na świat. Poród odbywa się w domu, przy asyście babci. Za drzwiami pokoju mamy do dziurki od klucza przylepia się starsze rodzeństwo noworodka Maria, Cristina i brat Elio. Byłem piątym dzieckiem moich rodziców, urodziłem się w piątek. Obchodzono wtedy święto Marii Franciszki od Pięciu ran Jezusa (S. Maria Francesca delle cinque piaghe22) oraz kolejną setną rocznicę urodzin św. Franciszka z Asyżu i nadano mi imiona Dolindo, Francesco, Giuseppe. Mój tata miał w zwyczaju nadawać swoim dzieciom imiona, które miały jakieś znaczenie i często łączyły się z jakimiś wydarzeniami w jego życiu: po śmierci Giuseppiny23 kolejnym dzieciom nadawał imię Jezusa lub Maryi. Moje imię zaś oznacza cierpienie; wymyślił je mój ojciec, z czego zwierzył mi się, kiedy miałem czternaście lat24, a towarzyszyło temu dziwne przeczucie. Powiedział mi tak: „Czuję, że nie będziesz zwykłym księdzem, ale apostołem, i czuję, że nie bez przyczyny tak źle traktowałem cię, kiedy byłeś dzieckiem”.25 Przeczucie Rafaele Ruotolo, ale i intuicja w wyborze imienia okazują się prorocze. Wydaje się, że cierpienie nie opuszcza dziecka, od kiedy był niemowlakiem26. Kiedy Doli ma jedenaście miesięcy, na jego dłoniach pojawiają się dwie czerwone plamy, w centrum, na zewnętrznej stronie. Z początku nikt nie zwraca na nie uwagi. Chłopczyk jednak wyraźnie odczuwa silny ból w tych miejscach. Matka prosi o pomoc doktora Fabianiego. Chirurg pewnego popołudnia odwiedza dom Ruotolich przy Santa Chiara 24. Po obejrzeniu rączek Dolinda – to czas kiedy dopiero robi się eksperymenty z zastosowaniem promieni rentgenowskich – lekarz zaleca natychmiastową interwencję. Operację wykonuje w domu, bez znieczulenia. Rozcina dziecku rączki, podejrzewając próchnicę kości. Tak opisuje to ks. Dolindo: Mgliście zapamiętałem tę szybką i nagłą operację. Pamiętam jednak, że ktoś trzymał mnie na rękach, stojąc blisko balkonu; to była moja babcia ze strony mamy, która zmarła niedługo potem, bo w 1884 roku, na cholerę. Pamiętam, że strasznie płakałem, a mój brat Elio podglądał i słuchał wszystkiego w pokoju obok, nie mogąc wytrzymać ze złości na lekarza, który sprawiał mi tak straszliwy ból. Niedługo potem dziecko przechodzi kolejną operację. Także bez znieczulenia. Na policzku Doli pojawia się coś na kształt guza, trzeba go usunąć razem z migdałkami. Zabieg jest na tyle inwazyjny i tak bolesny, że chłopczyk traci przytomność. Na kilka dni całkowicie opada z sił, od rana do wieczora przesiaduje na fotelu oparty główką o ramię. Milczy, nie płacze, jest spokojny. Wyraźnie bardzo coś przeżywa. Ksiądz Dolindo notuje te szczegóły dzięki relacji jednej ze swoich kuzynek, Clorindy Ruotolo, która często odwiedza ich dom i z wielkim współczuciem spogląda na cierpiącego w milczeniu chłopczyka. Ten symboliczny obrazek jest jak kolejna zapowiedź przyszłego życia kapłana. I o ile rany po operacji policzka i gardła całkowicie się zagoją, to rany na dłoniach będzie czuł zawsze. Nie będą widoczne, ale bolesne. W notatkach i swojej autobiografii neapolitańczyk wyraźnie wiąże je z ranami Chrystusa, choć nigdy nie nazywa ich stygmatami. „Zawsze byłem wdzięczny Bogu za to, że już w pierwszych miesiącach mojego życia niemal przypadkiem otrzymałem znaki jego Męki na rękach”27. I sam potwierdza nieco dalej, że rany te, „zawsze cenne” dla niego, „pozostały mu do końca, aż do chwili jego śmierci”28. Ksiądz Dolindo podkreśla: „W ten sposób zaczęło się moje życie w cieniu cierpienia, które cały czas zwiększało siłę, tym samym stałem się uczestnikiem Męki Jezusa Chrystusa”29. Od wczesnego dzieciństwa Dolindo „przyciągała Pasja Jezusa”. Ma nie więcej niż pięć lat, kiedy mama powierza mu opiekę nad młodszą o trzy lata siostrzyczką. Bianka chętnie zasypia, gdy starszy braciszek kołysze ją rytmicznie i nuci skomponowane w swojej główce melodie i słowa30. A ponieważ nad kołyską dziewczynki wisi obraz z wizerunkiem św. Alfonsa Liguori, który „nie wiadomo czemu” przyciągał Dolindo, wpatrując się w twarz tego świętego, przyszły kapłan widział śmierć Chrystusa. Notuje: Próbowałem więc śpiewać do konającego Jezusa. Miałem jakieś upodobanie w Krzyżu. Obmyśliłem nawet, jak samemu zrobić go sobie z drewnianych belek, które służyły jako podpora do tablicy, by dać się samemu ukrzyżować lub przynajmniej przywiązać, tak, by upodobnić się do Jezusa. Każdego dnia powtarza się też inny rytuał. Silvia Ruotolo chodzi na Mszę. Raz do kościoła św. Klary, raz do pobliskiego kościoła il Gesù Nuovo. To jeden z najbardziej poruszających obrazków z dzieciństwa Dolindo: „Czekałem na jej powrót przy samych drzwiach”. Kiedy tylko drzwi się otwierały, chłopczyk wspinał się na paluszki, by ucałować mamę. „Dotykała moich ust swoimi, delikatnie, by przekazać mi tchnienie Jezusa Sakramentalnego, którego właśnie przyjęła do serca. Sądzę, że właśnie dlatego wychodziłem jej naprzeciw z takim pośpiechem”31. Dolindo spędza całe dnie z mamą. „Bardzo mnie kochała, a ja byłem do niej nadzwyczaj przywiązany. Pamiętam doskonale, że zawsze byłem blisko mamy, a szczególnie kiedy się modliła”. Silvia „kiedy tylko może”, zabiera synka do kościoła. Doli czeka w ławce, kiedy mama klęczy przy konfesjonale. Wiele wskazuje na to, że w il Gesù Nuovo32 w tym samym czasie niejednokrotnie modli się starszy od niego Józef Moscati33, choć niekoniecznie się znają. Po czterech dekadach Dolindo już jako kapłan uklęknie tu przy grobie przyszłego świętego lekarza. Moscati mieszkał po drugiej stronie placu o tej samej nazwie34. Dolindo i Giuseppe wychowują się w tej samej dzielnicy, ale w skrajnie różnych warunkach, mimo że ojcowie obu chłopców mają dobry status społeczny. Moscati-ojciec jest urzędnikiem sądowym, wynajmuje kilkupokojowe, dobrze umeblowane mieszkanie. Ruotolo to profesor matematyki, ale wszystkie zarobione pieniądze inwestuje w nieruchomości, a rodzinę lokuje w obskurnej, zatęchłej kamieniczce z niskim stropem. Rodzina Ruotolo. Dolindo – pierwszy po lewej – ma tu sześć lat.Doli jest ślicznym i spokojnym dzieckiem, „wiele osób zatrzymuje się na jego widok i wpatruje jak w istny cud”, szczególnie w jego duże czarne błyszczące oczy. Ale on stroni od ludzi, woli samotność. „Zachwycałem się przyrodą, a szczególnie słońcem”. Doli uwielbia, kiedy promienie słońca przebijają się przez okna jego pokoju. Siada wtedy na podłodze i wystawia buzię w ich kierunku. Zamyka oczka. „Czułem, że wypełnia mnie radość […], jakby sam Bóg dotykał mojej duszy. Nie potrafiłem się jeszcze modlić i pamiętam, że ogarniał mnie wewnętrzny pokój, pokój który powodował, że zastygałem i myślałem tylko o Bogu”. Kiedy jest większy, jedną z jego rozrywek jest zbieranie kartek, które Silvia co wieczór wyrywa z kalendarza. Chłopczyk chętnie pomaga mamie w pracach domowych. W nagrodę dostaje kostkę cukru. „Dobrze zapamiętałem dźwięk kluczy, które mama nosiła w kieszeni spódnicy, ponieważ to nimi otwierała szafkę, w której trzymała cukier”. Doli i jego rodzeństwo są ciągle głodni. „Kiedy do drzwi pukał dostawca chleba, wspinaliśmy się wszyscy i rzucaliśmy na niego, by pochłonąć okruchy pieczywa”. Chłopczyk próbuje zabić głód na inne sposoby. Wokół domu i w śmieciach wyszukuje łodygi kopru, rzodkiew, bazylię i przygotowuje z nich… sałatkę. Liście ziół polewa odrobiną oliwy zmieszanej z octem balsamicznym, które przechowuje skrzętnie w małym pudełeczku po mydle marsylskim. Wygłodniali do granic możliwości, wymyśliliśmy z bratem zabawę w… złodziei. Nie pamiętam, czyj to był pomysł: ubrani w stare garnitury taty – rękawy i nogawki aż ciągnęły się za nami po ziemi – na głowę zakładaliśmy stare kapelusze, cylindry, i szliśmy „na kradzież”. Tym sposobem raz zniknęło mnóstwo jajek w czasie świąt Wielkiej Nocy35. Tatuś nie mógł pojąć, jak się to stało. Kiedy odkrył naszą zabawę, wszystko skończyło się laniem. Nigdy dotąd nie było aż tak tęgie36. […] Z wielkim bólem przypominam sobie też, że w jednym ze sklepów z galanterią w Secondigliano chwyciłem drewniane koło, takie jakie montuje się pod dziecięcy wózek, i przytaskałem je do domu. Dotarło do mnie, że źle zrobiłem, a teraz kiedy to piszę, płaczę z żalu, myśląc jak wielki ból zadałem tą kradzieżą Jezusowi; to był mój prawdziwy grzech. Kiedy wróciłem do domu, próbowałem bawić się kółkiem, ale robiło zbyt wielki hałas, więc szybko się go pozbyłem. Mały Doli biega boso – tylko czasem może założyć stare buty ojca – i jest zziębnięty. „Nie było mowy o ubraniach na zimę dla nas i tata był tak surowy w tej kwestii, że często dochodziło do wybuchów i głośnych awantur z mamą”.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Jezu__Ty_sie_tym_zajmij___o__Dolindo_Ruotolo__Zycie_i_cuda-ebookRO/p04011646i040" target="_blank" title="Jezu, Ty się tym zajmij!. o. Dolindo Ruotolo. Życie i cuda [Joanna Bątkiewicz-Brożek] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Jezu, Ty się tym zajmij!. o. Dolindo Ruotolo. Życie i cuda [Joanna Bątkiewicz-Brożek] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>