Tomasz Gabiś: Nędza liberalnej demokracji partyjnej w Niemczech\nNędza liberalnej demokracji partyjnej w Niemczech\nGłosy zza Odry\nZnany lewicowy publicysta stale piszący m.in. dla tygodnika „Der Spiegel” i redaktor tygodnika „Der Freitag” Jakob Augstein pyta, czym stała się polityka w Niemczech, czy szerzej, w tak zwanym zachodnim świecie. I odpowiada: toczoną w pokojach na zapleczu, grą klubową pomiędzy lobbystami i politykami. Proces erozji, rozkładu demokracji jest w toku. Demokracja krajów zachodniego świata jest niczym sweter, ktoś nawinął na palec jedną nić i ciągnie i ciągnie, i nikt nie może tego zatrzymać. Cały system zachodniej polityki doszedł do swoich granic, wielu polityków i dziennikarzy ma tylko jedną receptę: robić dalej to samo. Jednak taki upór, taka niezdolność zaakceptowania krytyki, są znakami ostrzegawczymi, że system się chwieje.\nDziałaczka Partii Zielonych Katrin Göring-Eckardt skrytykowała działaczkę Partii Lewicy Sarę Wagenknecht, która powiedziała w wywiadzie, że system i państwo zawiodły. Według Göring-Eckardt jest to nie tylko nacjonalizm, lecz także wyraz zwątpienia w demokratyczny charakter Niemiec. A przecież – pisze Augstein – w ostatnich latach, w trakcie wielorakich kryzysów rzeczywiście widzieliśmy, że państwo i system zawiodły. I o tym nie wolno mówić? Nie wolno nazywać rzeczy po imieniu? Nie wolno wątpić? Najważniejsze, żeby pojęcia pozostały nienaruszone, przede wszystkim pojęcie „demokracji”. Dokładnie tak samo w NRD zrobiono z „socjalizmem”. Słowo dawno stało się puste. Zostały tylko litery. Wyzute z treści. „Demokracja” może stać się w RFN tym, co kiedyś słowo „socjalizm” w NRD – pustym wytartym frazesem. Żałować należy, że w Niemczech mało kto interesuje się historią NRD. Można się z niej wiele nauczyć: o fiasku nadziei, o pozbawieniu pojęć treści, o oszukiwaniu i samooszukiwaniu się, o degeneracji idei. Także idea demokracji może się zdegenerować. Kiedy NRD upadała, szef Stasi Mielke wołał : „Ależ ja was wszystkich kocham!”. Co wykrzyknie kiedyś ostatni demokrata, pyta dramatycznie Augstein.\nNiemiecko-austriacki liberalny publicysta Fritz Goergen (w latach 1982-1995 członek zarządu Friedrich-Naumann-Stiftung, w 2002 wystąpił z FDP) w tekście „Państwo partyjne i państwowe partie” pisze, że w Niemczech coraz częściej słychać skargi: moja partia jest całkowicie wymienialna, w zasadniczych kwestiach niczym nie różni się od innych. Karierę robi zaczerpnięte z żargonu politycznego NRD określenie „Blockparteien” („partie bloku antyfaszystowsko-demokratycznego”), które odnosi się dziś do partii zasiadających w Bundestagu. Niegdyś określenie to brano w cudzysłów, jako przesadną krytykę, dzisiaj dokładnie odpowiada ono rzeczywistości.\nStopień upodobnienia do siebie partii w Bundestagu osiągnął już taki punkt, że dalej już pójść nie można; jedynie niezłomny zawodowy zwolennik tej czy innej partii może jeszcze wierzyć, że między partiami naprawdę istnieją jakieś różnice w ważnych kwestiach. Opozycja jest tzw. opozycją lojalną, czyli jej opozycyjność ma charakter czysto formalny. Różnice inscenizuje się jako konflikty personalne, czyli robi się medialny show. Media funkcjonują jako dworskie biuletyny. Coraz większy jest biurokratyzm i formalizm, na czoło wysuwają się prawdziwi wirtuozi porządku obrad. Debatuje się nad tym, gdzie postawić przecinek w ustawie, ale debaty o zasadniczych kierunkach polityki praktycznie się nie odbywają. Parlament staje się ciałem coraz bardziej zdepolityzowanym.\nW partiach jest coraz mniej wolontariuszy, coraz mniej chętnych na pełnienie honorowych funkcji, coraz więcej opłacanych współpracowników robi partyjną robotę. Młodzi ludzie zaczynają jako pomocnicy funkcjonariuszy partyjnych, potem sami są funkcjonariuszami; nie zdążą nawet poznać realnego życia, zawodu, pracy, nie wiedzą jak żyją ci, którzy pracują na ich utrzymanie jako funkcjonariuszy. Partie kręcą się zgodnie z rutyną, są związkami wyborczymi (Wahlvereine). Partie przejęły państwo na własność a państwo przejęło na własność partie, państwo partyjne i partie państwowe to dwie strony tego samego medalu – tworzą ciasno splecioną sieć od gminy do Brukseli. Partie państwowe są kierowane przez mandarynów i eunuchów demokracji – zawodowych polityków, dla których polityka jest drugorzędna – liczy się wyłącznie własna kariera. Kto się tego nie trzyma, tego się przez jakiś czas wykorzystuje jako pożytecznego błazna a potem „raus”. Partie państwowe i zawodowi politycy w rzeczywistości niewiele zmieniają, procesy gospodarcze i społeczne toczą się niezależnie od nich, tam rodzą się rzeczywiste zmiany. Partyjni politycy robią z opóźnieniem to, co prawie bezgłośnie dokonało się już gdzie indziej. W tym sensie prymat polityki to iluzja.\nEkonomista i dziennikarz, od 2007 roku członek redakcji gospodarczej „Frankfurter Allgemeine Zeitung”, Philip Plickert zauważa, że jeszcze parę dekad temu w kampanii wyborczej w Niemczech mogło pojawić się hasło „wolność albo socjalizm”, dzisiaj już nie. Politycy stali się doskonale wymienialni, nie posiadają wyrazistych konturów ideologicznych, nie reprezentują żadnych odmiennych treści, wszyscy tłoczą się w centrum, stanowiąc jedną wielką niezróżnicowaną polityczną breję. Politolodzy i ekonomiści mają proste wytłumaczenie tego procesu: partie, które chcą zdobyć większość muszą przekonać nie tylko wyborców lewicowych lub prawicowych, ale również tych w centrum, gdyż to oni są języczkiem u wagi zapewniającym większość.\nPonad 50 lat temu amerykański ekonomista Anthony Downs w książce An Economic Theory of Democracy opisał reguły tej gry, której rezultatem jest konwergencja ideologiczna partii lewicowych i prawicowych. Oczywiście, rzeczywistość jest bardziej skomplikowana niż ten model. To, jak dalece wyborcy i partie czysto racjonalnie maksymalizują swoją korzyść, jest od dawna problemem spornym. Obserwuje się też, np. w USA, rosnącą polaryzację partii. Lewica to – jak się przyjmuje – więcej wydatków państwowych, więcej interwencji rządu, więcej redystrybucji, świadczeń socjalnych i subwencji, natomiast prawica „mniej państwa”, czyli mniej wydatków, mniej redystrybucji zasobów, mniej subwencji. Czy nie jest aby tylko retoryka? Czy walka ideologiczna nie jest pozorna? A może występują jednak istotne różnice w działaniu rządów lewicowych i prawicowych?\nOdpowiadając na to pytanie, Plickert powołuje się na ekonomistę młodszego pokolenia Niklasa Potrafke, który w swojej pracy doktorskiej poddał empiryczno-ekonometrycznej analizie politykę fiskalną i socjalną RFN w okresie od 1949 do 2005 roku. Wynik jego badań nie pozostawia wątpliwości: nie było znaczących różnic pomiędzy rządami CDU i SPD, a na decyzje o tym, czy ma być „więcej państwa”, czy „mniej państwa” nie miała wpływu ideologia polityczna danej partii, lecz okoliczności zewnętrzne, sytuacja ekonomiczno-społeczna. Partie różniły się jedynie koncepcją, jak należy podzielić budżet, jednakże ideologia polityczna na ogólną sumę wydatków nie miała znaczącego wpływu.\nRóżnice ideologiczne miały natomiast znaczenie na poziomie landów. Potrafke, posługując się, opracowanym przez ekonomistę Clemensa Fuesta, „indeksem wolności gospodarczej” (wielkość aparatu państwowego, wysokość podatków, liczba pobierających świadczenia socjalne itp.), wykazał, że występują różnice w zależności od tego, kto rządzi danym landem. Z regionu na region zakres wolności zmienia się: lokalne rządy socjaldemokratów wyraźnie korelują ze zmniejszeniem zakresu wolności. Na płaszczyźnie lokalnej, gdzie polityczne orientacje i wyobrażenia aksjologiczne są zbliżone, można pokazać wyrazistszy profil ideowy i jedną linię polityczną. Jest to – zdaniem Plickerta – argument przeciwko centralizmowi a za federalizmem – w mniejszych jednostkach terytorialnych mamy do czynienia z łatwiej odróżnialnymi politycznymi koncepcjami i rozwiązaniami, które następnie muszą zwyciężyć we współzawodnictwie z innymi terytoriami. Według Plickerta Unia Europejska idzie w dokładnie przeciwnym kierunku, coraz bardziej się centralizując. Ponieważ na płaszczyźnie ogólnoeuropejskiej ideowe różnice nie mają znaczenia, Bruksela jest tylko miejscem, gdzie kłębią się zorganizowane grupy interesów. Dlatego: „Uwaga na centralizację!”, ostrzega Plickert.\nMathew D. Rose jest Amerykaninem od wielu lat mieszkającym w Niemczech. Z wykształcenia historyk, należy do rzadkiego już gatunku dziennikarzy śledczych. Skupia się na wykrywaniu korupcji i nepotyzmu, kumoterstwa, klientelizmu i rządów kolesi w Niemczech, zwłaszcza w Berlinie, gdzie mieszka. Pisał dla „Handelsblatt”, „Manager Magazin” i innych gazet. W swoich książkach Warten auf die Sintflut. Über Cliquenwirtschaft, Selbstbedienung und die wuchernden Schulden der Öffentlichen Hand (Czekanie na potop. Gospodarka klik, samoobsługa i rosnące długi sektora publicznego), Eine ehrenwerte Gesellschaft. Die Berliner Bankgesellschaft (Szanowane towarzystwo. Berlińska Spółka Bankowa), Berlin. Hauptstadt von Filz und Korruption (Berlin – stolica kumoterstwa i przekupstwa), Korrupt? Wie unsere Politiker und Parteien sich bereichern – und uns verkaufen (Skorumpowani? Jak nasi politycy i nasze partie się bogacą – a nas sprzedają) tropi machlojki, przekręty, szemrane prywatyzacje, oszustwa i przekupstwa, wylicza zmarnotrawione subwencje, piętnuje władzę niemieckich klik i sitw działających na styku polityki i biznesu, w towarzystwach budowlanych i bankach krajowych.\nRose pragnie skierować snop światła na nieprzejrzyste układy i powiązania polityczno-biznesowe, ukazać mechanizmy działania klasy rządzącej, traktującej politykę jako środek zarabiania i bogacenia się. Idzie śladem pieniądza, zagląda za finansowe kulisy partii i polityków, którzy zamiast reprezentować „wolę narodu”, pracują na własny rachunek jako lobbyści dużego biznesu, obejmując lukratywne posady w gospodarce – w tych samych branżach, na które wpływ miały podejmowane przez nich wcześniej decyzje polityczne.\nW Berlinie, w którym jak w soczewce skupiają się problemy całych Niemiec, partyjni żołnierze do swoich kieszeni przelewają publiczne pieniądze wydawane na wielkie prestiżowe projekty budowlane, lotniska, stadiony, systemy pobierania myta na autostradach etc. Rose opisał kulisy decyzji i historię budowy nowego wielkiego berlińskiego lotniska. Pomysł był całkowicie oderwany od rzeczywistości, zadłużone po uszy miasto porywa się na nowe, drogie lotnisko, na które żaden prywatny inwestor by się nie zdecydował. Decyzja o jego budowie była merytorycznie błędna, ale za to ponadpartyjna, to znaczy wszystkie partie zgodnie opowiedziały się za tym szaleńczym projektem, chociaż szaleńczym tylko pozornie, jeśli się rozumie, że chodzi o ogromne zamówienia publiczne, o milionowe umowy dla doradców i wysoko płatne posady dla ludzi z klasy politycznej Berlina.\nInna sprawa opisana przez Rosego to jeden z największych skandali gospodarczych w historii RFN – afera wokół Bankgesellschaft Berlin. Towarzystwo bankowe utworzono wyłącznie dla posad, zleceń i kredytów; urzędnicy, menedżerowie bankowi, politycy, prominenci z branży budowlanej wspólnie dokonali „grabieżczego rajdu na kasy z publicznymi pieniędzmi”, rewidenci przymykali oko, berlińska prokuratura też niczego nie zauważała (w Berlinie spekulowano, czy była aż tak nieudolna, czy po prostu przekupiona). Miliardowe straty musieli pokryć podatnicy. Jeden z recenzentów napisał, że historia opowiedziana przez Rose`go traktuje o przestępczej chciwości i niewyobrażalnej wprost niekompetencji, o samozwańczej elicie, która w bagnie po zjednoczeniu Niemiec ogromne sumy przelała do swoich własnych kieszeni, o politycznej nieodpowiedzialności, możliwej tylko wtedy, gdy dysponuje się pieniędzmi podatników, a nie prywatnym kapitałem.\nNa swoich kolegach po fachu nie zostawia Rose suchej nitki. Coraz więcej dziennikarzy odnajduje się w roli rzeczników prasowych ministerstw i przedsiębiorstw. Oznacza to potężny skok w zarobkach i inne finansowe profity. Dochodzi do sytuacji, że dziennikarz pisze o jakiejś sprawie, starając się równocześnie o posadę u drugiej strony. Generalnie media stają coraz bardziej lizusowskie, biorą udział w kampaniach dezinformacyjnych, władza i wielki biznes używają ich jako swojego pasa transmisyjnego do opinii publicznej.\nRose uważa, że dziennikarze nie są mniej skorumpowani niż politycy. Z takimi jak on krytycznymi dziennikarzami walczy się nasyłając na nich prawników, którzy zasypują ich pismami, napominają i straszą. Także sądy coraz częściej wydają wyroki sprzeczne z wolnością słowa. Ale największa cenzura jest w samych mediach, niewygodne informacje przemilcza się i zataja. Dziennikarze i redaktorzy nie są nawet świadomi swojego konformizmu. Mają po prostu w głowach zainstalowane naturalne filtry, które zatrzymują wszystko, co mogłoby im zaszkodzić.\nObserwując przez wiele lat niemieckie życie polityczne Rose doszedł do wniosku, że od drugiej połowy lat 90. XX w., zachodzi coraz silniejsza komercjalizacja niemieckiej demokracji. Polityka stała się doskonale zorganizowaną gałęzią gospodarki, funkcjonującą na zasadach wielkiego biznesu według zasad zysku i stopy zwrotu z inwestycji. Partie polityczne w RFN coraz mniej mają wspólnego z ideologiami i kształtowaniem rzeczywistości społecznej, stały się firmami usługowymi nastawionymi na zysk, osiągającymi miliardowe obroty i zatrudniającymi, ostrożnie licząc, ok. 20 000 ludzi. Czołowi działacze partyjni, lojalni wobec partii-firmy, postrzegają siebie jako menedżerów lub bankierów, mających na uwadze przede wszystkim własną karierę i wzbogacenie się.\nSpadek liczby głosów oddanych w wyborach oznacza zmniejszenie obrotów handlowych partii-firmy; maksymalizacja głosów oznacza maksymalizację gospodarczego zysku. Partie-firmy mają bogatą ofertę: dotacje, subwencje, przywileje podatkowe, rozporządzenia korzystne dla określonych grup biznesowych – rocznie 40 miliardów euro w zleceniach na poziomie federalnym, krajowym i gminnym. Główna usługa jaką świadczą polega na przekuwaniu partykularnych interesów w ustawy parlamentarne.\nWielu Niemców – uważa Rose – nie wierzy już w partyjną demokrację dochodzącą do punktu, w którym społeczeństwo jest konsekwentnie wykluczane z procesu podejmowania decyzji politycznych. Z partiami nie należy wiązać żadnych nadziei, jedyna droga do odbudowy demokratycznych struktur prowadzi poprzez budowanie ruchów społecznych.\nReporter, autor książek o kulturze i kwestiach społecznych, dziennikarz („Frankfurter Allgemeine Zeitung”, „Die Welt”) Dirk Schümer jest zdania, że nie tylko Niemcy, ale cala Europa już dawno wkroczyła w epokę postdemokratyczną; nasz kontynent znajduje się w ciężkim kryzysie konstytucyjnym, europejski projekt zmierza ku samolikwidacji. Komisja Europejska i Europejski Bank Centralny zaczynają pełnić taką rolę jaką w Chinach pełni Komitet Centralny Komunistycznej Partii Chin. Jeśli nic się nie zmieni, raz jeszcze przeżyjemy implozję kruchego przedsięwzięcia o nazwie „demokracja”. Rządy demokratyczne zastępowane są administratorami stanu wyjątkowego; parlamenty mają coraz mniej do powiedzenia. Kiedyś posłowie latami wykłócali się w parlamencie o subwencje dla mleka i dopłaty do żłobków, a dziś ponad ich głowami wypłaca się sumy tysiąckrotnie wyższe; rządy organizują ekonomiczne pucze, poniżają i upokarzają posłów.\nObecny kryzys – twierdzi Dirk Schümer – jest nie tylko kryzysem finansowym, lecz także kryzysem partii politycznej jako takiej. Sama instytucja partii wciągana jest w wir kryzysu; choroba ma charakter systemowy, brak jest politycznych alternatyw, zanika demokratyczne współzawodnictwo. W wielu krajach europejskich obojętne jest, który kierunek ideologiczny administruje sytuacją, partie występują jako cienie swoich dawnych ideologii, są politycznymi zombie ugrupowań z czasów, kiedy było jeszcze co rozdawać. Partie rozdzielają to, co jeszcze zostało z lepszych lat, a zostało już niewiele, o wyniku wyborów rozstrzygają emeryci, urzędnicy oraz wszyscy inni finansowani z podatków.\nJedyną utopią, jaką chce się realizować w Europie to wcześniejsze emerytury. Życie polityczne demokracji psieje do poziomu współzawodnictwa chciwców i szantażystów. Dawne partie ludowe (Volksparteien) – przewiduje Schümer – zastąpione zostaną jeszcze bardziej bezczelnymi i zuchwałymi zrzeszeniami klientystycznymi, które będą łudzić ludzi, że mają jeszcze jakiś wybór. Z napięciem przyglądać się będziemy, co pozostanie z sytemu partyjnego. Europa jako muzeum demokracji? Europa jako ogródki działkowe emerytów, którzy swojej działki bronią jeśli to konieczne z bronią w ręku?\nPublicystka i pisarka Vera Lengsfeld była w latach 80. XX wieku działaczką praw człowieka w NRD, a następnie aktywistką Partii Zielonych, którą opuściła przechodząc do CDU (z ramienia chadecji była posłanką w latach 1998-2005). Oburzona przyznaniem przez Bundestag miliardów euro na ratowanie bankierów, oświadczyła, że niemiecki parlament sam siebie zdegradował do organu złożonego z potakiwaczy. Posłowie głosują nad tekstami w niepełnej wersji, rząd zataja przed parlamentem istotne informacje, parlament zrezygnował ze swojej funkcji kontrolnej. Według Lengsfeld posiedzenia i głosowania w Bundestagu coraz bardziej przypominają posiedzenia i głosowania w Izbie Ludowej NRD, tam również posłowie po prostu wykonywali wolę partii i kierownictwa państwa.\nWarto zwrócić uwagę na książkę Die Pleite-Republik. Wie der Schuldenstaat uns entmündigt und wie wir uns befreien können, (Zbankrutowana republika. Jak państwo długów nas ubezwłasnowalnia i jak możemy się wyzwolić). Jej autor Reiner Hank, szef redakcji gospodarczej “Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung”, opisuje w jaki sposób niemieckie „państwo długów” ubezwłasnowolnia obywateli i jak można się z tego wyzwolić. Krytykuje nie tylko starzejące się państwo socjalne, ale samą logikę systemu demokratycznego, w którym coraz bardziej fantastyczne obietnice socjalne mogą być zaspokajane wyłącznie poprzez coraz większe zadłużenie. Hank kreśli projekt autentycznie liberalnych Niemiec, postuluje decentralizację władzy, żąda wolności opinii i odpowiedzialności za własne czyny. I ostrzega: ani banki, ani państwa nas nie uratują. Z czym trudno się nie zgodzić.\nNumerem jeden wśród krytyków niemieckiego państwa partyjnego jest prof. Hans Herbert von Arnim (ur. 1939), przez wiele lat wykładający na Wyższej Szkole Nauk Administracyjnych w Spirze, autor wielu książek żeby wymienić choćby takie pozycje jak Łamanie konstytucji, Partie polityczne w procesie przemian. Ich ewolucja w ograniczające konkurencję partie państwowe i co z tego wynika, Korupcja. Sitwy w polityce, administracji i gospodarce, Partie ludowe bez ludu, Z pełnym brzuchem trudniej się rządzi, Państwo jako łup, Państwo bez sług, czyli co obchodzi polityków dobro narodu, System – machinacje władzy. Polskiemu czytelnikowi znany jest z wydanej przez wrocławskie wydawnictwo Wektory książki Europejska zmowa. Jak urzędnicy UE sprzedają naszą demokrację.\nW RFN powstał kartel partii państwowych, które coraz bardziej oddalone są od zwykłych ludzi i od nich niezależne. Strumienie pieniędzy przeznaczonych na partie i kluby parlamentarne od 1950 r. zwiększyły się 450 razy i rosły 8 razy szybciej niż PKB. Parlament niemiecki jest, jeśli chodzi o załatwianie własnych spraw, zwłaszcza finansowych, ucieleśnieniem „nieprzejrzystości“ i „braku kontroli“. Ta „nieprzejrzystość” nie jest oczywiście czymś przypadkowym, partie i organy parlamentu starają się maksymalnie ukryć przed obywatelami sumy, które przeznaczają na swoje wydatki. Wykrycie tego nie jest łatwe, ponieważ aparaty partyjne, kluby parlamentarne, fundacje, kasta współpracowników posłów zlewają się w jedną wielką niekontrolowaną korporację.\nW jednym z numerów renomowanego specjalistycznego dwutygodnika „Die Öffentliche Verwaltung” (wychodzi od 1947 roku) von Arnim opublikował artykuł „Współpracownicy posłów: armia rezerwowa partii?”, w którym pokazał jak rozwija się i funkcjonuje grupa osobistych współpracowników (asystentów itp.) niemieckich posłów do Bundestagu i do parlamentów krajowych. Od 1969 roku do dziś ich liczebność wzrosła dwudziestokrotnie, obecnie każdy poseł do parlamentu ma 10 współpracowników (kilku pracuje na cały etat, reszta na pół i ćwierć etatu). Ten dynamiczny rozwój liczebny sprawił, że każdy poseł do Bundestagu ma dziś do dyspozycji cztery pomieszczenia; do listopada 2010 roku w budynkach parlamentu dobudowano 300 nowych pomieszczeń wydając na to w sumie 250 milionów euro. Ponieważ każdy poseł do parlamentu krajowego ma dwóch współpracowników, to w sumie posłom na szczeblu federalnym i krajowym pomaga ponad 10.000 osobistych współpracowników, których pomoc kosztuje rocznie podatnika 224 miliony euro. Są to dodatkowe pieniądze, poza ryczałtowymi sumami otrzymywanymi przez posłów na działalność poselską.\nMimo że ich zadaniem ma być – według ustawy – pomaganie posłom w wypełnianiu poselskich obowiązków, to w rzeczywistości są to opłacani z budżetu państwa działacze partii zasiadających w parlamencie. Jak dowodzi prof. von Arnim, armia asystentów i współpracowników posłów jest w rzeczywistości armią pomocniczą partii; stanowią oni jej kręgosłup, pracują w okręgach wyborczych swoich posłów, w lokalnych organizacjach partyjnych, przy kampaniach wyborczych. Poświęcają działalności partyjnej 80-90% czasu. Kiedy przestają pracować dla posłów, ci załatwiają im pracę w administracji państwowej, we władzach samorządowych, organizacjach gospodarczych. Nierzadko idą drogą swoich partyjnych pracodawców np. poseł SPD Rudolf Scharping pracował w biurze posła SPD Wilhelma Droeschera, zaś w jego biurze pracował Jörn Thießen, który potem też został posłem.\nDo opinii publicznej trafiają tylko najbardziej jaskrawe przypadki nadużyć związanych ze współpracownikami posłów: a to jeden poseł zatrudnił swoją przyjaciółkę, której poza tym załatwił pracę w urzędzie gminy, inny zatrudnił piłkarza ze swojego lokalnego klubu, jeszcze inny wysyłał asystentów do pracy w swojej prywatnej stadninie etc. etc. Ale, zdaniem prof. von Arnima, jest to jedynie czubek góry lodowej „całkiem normalnych nadużyć”. Jego ostateczna ocena brzmi: mamy do czynienia ze zjawiskiem poza demokratyczną kontrolą, będącym w istocie niekonstytucyjnym i nielegalnym finansowaniem partii politycznych, mającym w wielu przypadkach charakter malwersacji.\nO ile prof. von Arnim chce poprawiać i reformować system partyjnej demokracji od wewnątrz, o tyle publicysta i bloger, Roland Woldag, określający się jako chrześcijańsko (ewangelicko)-pruski libertarianin uważa to za stratę czasu. W tekście „Partie – jemioły na drzewie ładu społecznego” Woldag pisze, iż partyjni demokraci stale narzekają, że ludzie się nie interesują polityką, nie pojawiają się w lokalach wyborczych, nie uczestniczą w „demokratycznych procesach kształtowania społeczeństwa”, nie włączają się dostatecznie mocno w „system demokratyczny”. On sam naiwnie sądził kiedyś, że należy się włączyć w system, był nawet członkiem zarządu, na szczeblu landu, jednej z małych partii. Jednak szybko zrozumiał, że funkcjonariuszom małych partii nie chodzi wcale o zwalczanie populistyczno-przestępczych machinacji wielkich partii, ale wyłącznie o to, żeby mieć taką samą władzę i apanaże jakie mają funkcjonariusze tychże partii. Zarządy małych partii symulują nawet język, gesty i rytuały zarządów wielkich partii, co zamienia ich partyjne zjazdy w groteskowe imprezy.\nWszędzie tam – wywodzi Woldag – gdzie opłacani z podatków partyjni demokraci „wyruszają na ludzi”, zaczyna się „droga do niewolnictwa” (Hayek); z każdą kolejną demokratyczną partią, kolejne dawki keynesizmu spadają na, tworzącą realne wartości, gospodarkę, podcinając jej cywilizacyjne fundamenty; zamiast „państwa prawa” (Rechtsstaat) mamy „państwo lewa” (Linksstaat), które nie pozwala na istnienie decydującego o sobie społeczeństwa obywatelskiego. Każdy, kto „wybiera” jakąś partię, automatycznie wybiera lewicę, ponieważ wybiera manipulacje rynkiem, monetarny socjalizm i grabienie tych, którzy tworzą realne wartości ekonomiczne, z czego odnoszą korzyść „demokratycznie legitymizowane” grupy interesu. Wszystkie partie są „lewicowe”, ponieważ wszystkie chcą „demokratycznie kształtować społeczeństwo” i „wychowywać naród”, a to właśnie jest istota lewicowości.\n„Wewnętrzne organy” niemieckiego państwa partyjnego ujawniają dziś swój autoagresywny charakter i swoje perwersyjne funkcje: ministerstwo rodziny kieruje demograficzny i materialny potencjał rodziny na rzecz bezdzietnych, gejowsko-lewicowych „alternatywnych projektów życiowych” i niszczy tożsamość płci, ministerstwo gospodarki odbiera wolność gospodarczą klasie średniej na korzyść struktur państwowo-monopolistycznych, ministerstwo spraw wewnętrznych ogranicza wolność jednostki na korzyść władzy politycznej, ministerstwo finansów optymalizuje wyzysk zanikającej warstwy tych, co wypracowują dochód narodowy, na korzyść politycznych „elit”, ministerstwo rozwoju niszczy wolność gospodarczą „Trzeciego Świata” na korzyść wielkiej finansjery, ministerstwo edukacji dewastuje szkolnictwo, ministerstwo obrony czyni kraj niezdolnym do obrony, ministerstwo zdrowia degraduje system zdrowotny, ministerstwo spraw socjalnych hoduje coraz liczniejszą rzeszę ludzi zależnych od opieki socjalnej, narodowy parlament zdradza naród, państwo partyjne odwraca naturalny ład w jego przeciwieństwo, rujnując niemiecką i europejską cywilizację.\nW Niemczech dużo się pisze o społecznościach równoległych tworzonych np. przez imigrantów muzułmańskich, tymczasem to klasa partyjna jest społecznością równoległą; w równoległym świecie partyjnej polityki kariery robią ludzie, którzy – z braku jakichkolwiek kwalifikacji – nie zrobiliby jej w świecie realnej gospodarki; w tym świecie fachowe kwalifikacje się nie liczą, a jedynie talent przekonywania wyborców. Często są to nieudacznicy bez solidnego wykształcenia, zawodu, dochodów, rodziny, czyli tego co nadaje człowiekowi godność i autentyczną pozycję społeczną. Wysocy partyjni funkcjonariusze są de facto nieusuwalni, partia zapewnia im popularność, władzę, przywileje i dochody; chcąc sobie zabezpieczyć spokojną starość biorą posady ministerialne, żeby dzięki „służbie państwowej” otrzymywać potem sute, ponadprzeciętne emerytury. Partie nie tworzą żadnych wartości, ale żerują na społeczeństwie niczym pasożyty, rekwirują obywatelom część dochodów, aby zapewnić swoim funkcjonariuszom przywileje, utrzymanie, władzę i prestiż. Kiedy się zapchały parlamenty narodowe, stworzono parlament europejski, w kolejce czeka parlament światowy.\nPartie uważa Woldag – są zwierciadlanymi odwróconymi odbiciami realnej gospodarki – dzięki władzy stanowienia prawa, zamiast wypracowywać dochód, stają się szantażystami pobierającymi haracz od podmiotów gospodarczych, wielkimi quasi-przestępczymi strukturami, które całe narody biorą jako zakładników; rosną na społeczeństwie jak jemioła na drzewie, która wprawdzie ładnie wygląda, ale wysysa soki z gospodarza. Ludzie myślą, że partie tak jak jemioła przynoszą szczęście, nie dostrzegając, że prawdziwa moc jemioły dopiero wtedy się ujawnia, kiedy się ją odetnie od drzewa i zawiesi na odrzwiach – tam, pozbawiona żywiciela, usycha.\nNiemcami rządzi, zdaniem Woldaga, „państwowa hydra”, czyli symbiotyczny układ państwa partyjnego, mediów i banków. Czy może tu powstać prawicowa partia, która skutecznie przeciwstawiłaby się polityczno-bankowo-medialnemu kartelowi i byłaby alternatywą dla rządzących partii lewicowych: socjaldemokratów (CDU), socjalistów (SPD), ekosocjalistów (Zieloni), socjalistów narodowych (NPD), komunistów (Lewica), lewicowych liberałów (FDP)? Oczywiście, nie należy zapominać, że pomiędzy lewicowymi partiami występują sprzeczności interesów podobnie jak istnieją sprzeczności interesów pomiędzy szakalami szarpiącymi ofiarę. Wszystkie niemieckie partie to „anglokeynesiści”, ich przeciwnikiem musiałaby być partia „Austriaków” (zwolenników szkoły austriackiej w ekonomii).\n„Austriacy” reprezentują koncepcję gospodarki opartej na realnych wartościach, realnych oszczędnościach, racjonalnym gospodarowaniu rzadkimi zasobami, natomiast „anglokeynesiści” – gospodarki opartej na kredycie i plądrowaniu narodów przy pomocy inflacyjnego wyzysku. Woldag jest pesymistą – w demokratycznym (lewicowym) systemie partyjnym, nie ma szans prawica wstawiająca się za interesami produktywnej mniejszości; partia austriacka, która nie ma zamiaru „kształtować demokratycznie społeczeństwa” i „wychowywać narodu”, nie ma szans w partyjnej demokracji, ponieważ kto nie chce wyrywać kawałów mięsa z łupu, ten ginie z głodu niczym hiena, nie mająca ochoty uczestniczyć w uczcie.\nNie oznacza to jednak, że nie należy stawiać postulatów politycznych i ich propagować. Pierwszy i naczelny postulat to położenie kresu finansowania partii z podatków, muszą one mieć ten sam status, co inicjatywy obywatelskie czy stowarzyszenia, i być finansowane wyłącznie ze składek członkowskich i darowizn. I drugi postulat: zniesienie banku centralnego – producenta papierowego pieniądza, dzięki któremu system może się utrzymać (demokratyczne partie są w pewnym sensie piątą kolumną wielkiej finansjery działającej w systemie papierowego pieniądza).\nJaka przyszłość czeka partie keynesistowskie? Miały one nieograniczoną władzę prawnej i fizycznej dominacji nad społeczeństwem, gospodarką, pieniądzem, a jednocześnie korumpowały wyborców. Jednakże tak ogromnych sum przeznaczonych na masowe przekupstwo nie da się już wycisnąć z realnej gospodarki, przeto stwarza się je za pośrednictwem systemu papierowego pieniądza i zaciągania długów. Ale przychodzi moment, że dalsze zadłużanie staje się niemożliwe. Wówczas system demokratycznego samooszustwa i monetarnego socjalizmu zaczyna się rozpadać. Ta chwila zbliża się wielkimi krokami. Totalna demokracja partyjna i socjalizm noszą w sobie tę samą truciznę uzurpacji wiedzy i władzy – dlatego muszą upaść, konkluduje Roland Woldag.\nProf. Karl Albrecht Schachtschneider (ur. 1940) to wieloletni profesor prawa publicznego na uniwersytecie w Norymberdze-Erlangen, uchodzący za jednego z najlepszych w Niemczech znawców prawa państwowego, europejskiego i konstytucji europejskiej, niezłomny obrońca państwa prawa i republikańskich ideałów, autor wielu książek – prawie wszystkie wydane przez renomowane wydawnictwo berlińskie Duncker und Humblot, m.in. Zasady państwa prawa (423 str.), Wolność w republice (750 str.) oraz opublikowane w 1994 roku monumentalne dzieło Res publica res populi. Uzasadnienie ogólnej teorii republiki – przyczynek do doktryny wolności, prawa i państwa (1306 stron, 6000 przypisów, 61 stron bibliografii).\nProf. Schachtschneider reprezentuje niezwykłą jasność i niepodważalną logikę prawniczego myślenia, niewiarygodne wręcz wyczucie wszelkich niuansów, odcieni i subtelności języka prawniczego. Nieustannie zwraca uwagę i ostrzega przed niebezpieczeństwem polegającym na tym, że polityczna rzeczywistość coraz bardziej odbiega od konstytucyjno-prawnej normy. Naruszanie zasad państwa prawa jest, jego zdaniem, czymś więcej niż tylko złamaniem prawa, to czyn głęboko urażający ludzką godność. Tymczasem takie naruszenia zdarzają się coraz częściej pod rządami pluralnej oligarchii partyjnej w Niemczech, której istnienie i funkcjonowanie jest sprzeczne z zasadami republiki. W partyjnej demokracji zamazuje się coraz bardziej republikański podział władz, który istnieje jeszcze tylko dlatego, że względna niezależność urzędników i sędziów tworzy tu pewną przeciwwagę. Dla obu tych grup powinien obowiązywać absolutny zakaz przynależności partyjnej. Nieprzekupni sędziowie są fundamentem republiki i wszelki wpływ partii na korpus sędziowski musi być wyeliminowany.\nAnalizując zachodzący w Niemczech proces „przebudowy” państwa i społeczeństwa za pomocą nieograniczonej imigracji, prof. Schachtschneider twierdzi, że przebudowy tej dokonuje tworząca system partyjna oligarchia mocno osadzona w siodle. Partie mogą to czynić, ponieważ nie są demokratycznie związane. Nie współdziałają przy „politycznym stanowieniu woli narodu”, jak mówi artykuł 21 ustawy zasadniczej, ale same określają wolę państwa, a dokładniej czyni to kierownictwo partii, w którego ręku spoczywa pełnia władzy (członkowie partii nie mają na nic wpływu, dlatego zadowalają się posadami i synekurami). Wyborcy pozbawieni zostali możliwości głosowania na rzeczywistą polityczną alternatywę, ponieważ nie istnieje prawdziwa opozycja wobec rządów oligarchii.\nZ politycznej wspólnoty mającej urzeczywistniać wolność, partie stworzyły system panowania, w którym obywatele zdegradowani zostali do statusu poddanych. Partie „walczą“ jedynie o posady, ich środkiem panowania są agitacja i propaganda, którą prowadzą w sojuszu z wielkimi mediami. Odgórnie popierana „polityczna poprawność“ odbiera obywatelom odwagę publicznego wyrażania opinii, i taka też jest jej funkcja. Prof. Schachtschneider broni wolności słowa wobec nacisku państwowej propagandy i coraz większej presji politycznej poprawności – w Niemczech panuje, jego zdaniem, despocja politycznej poprawności. Wszystkie gumowe paragrafy przewidujące karę za „podżeganie do nienawiści”, za kwestionowanie takich czy innych historycznych tez etc. są sprzeczne z zasadami państwa prawa i wolnością słowa. Niemcy są pod tym względem w połowie drogi pomiędzy państwem, które roztacza nad obywatelami kuratelę a państwem, które represjonuje za poglądy.\nPaństwo partyjne jest przejawem rozkładu republiki. Za jego powstanie i rozrost, który nastąpił wbrew konstytucji, odpowiada Trybunał Konstytucyjny. Wspierał on ten proces zgadzając się na taki a nie inny system wyborczy, na niezgodny z konstytucją pięcioprocentowy próg wyborczy i finansowanie partii z kasy państwowej. Prof. Schachtschneider niejednokrotnie bardzo ostro krytykował zarówno skład Trybunału Konstytucyjnego zależny od partyjnych konstelacji; jak i jego konkretne orzeczenia. Głośna stała się jego krytyka błędnej i podyktowanej względami politycznymi decyzji Trybunału sankcjonującej konfiskatę przez komunistów własności ziemskiej w latach 1945-1949. Trybunał Konstytucyjny sankcjonował także inne przypadki łamania konstytucji przez rządzącą oligarchię partyjną np. niszczenie instytucji małżeństwa i pozbawienie ochrony nienarodzonych dzieci\nWśród krytyków stosunków politycznych i społecznych w Niemczech wyróżnia się Reginald Grünenberg. Ten filozof, menedżer, wynalazca, przedsiębiorca, doradca finansowy, politolog, publicysta, scenarzysta i literat jest m.in. autorem książki Das Ende der Bundesrepublik. Demokratische Revolution oder Diktatur in Deutschland (Koniec Republiki Federalnej. Demokratyczna rewolucja czy dyktatura w Niemczech).\nGrünenberg uważa, że następuje „niewidzialne bankructwo państwa”, i że Republika Federalna Niemiec jest wyczerpana finansowo, politycznie i społecznie. Stan, w jakim znalazła się RFN, to „pędzący zastój”; w powietrzu wyczuwa się niezadowolenie i niepewność obywateli. Z różnych kierunków ideowo-politycznych dochodzą głosy zaniepokojenia pogarszaniem się warunków życia, pracy i działalności ekonomicznej, rozpasaniem pleniącej się biurokracji, zanikiem inicjatywy, innowacyjności, odwagi i wzajemnego zaufania. Rosną koszty ubezpieczeń społecznych, dług publiczny eksploduje, dramatycznie spada liczba urodzeń. Kryzys finansowy jest, według Grünenberga, tylko przygrywką do głębszego kryzysu gospodarczego i społecznego.\nWolnościowa demokracja niemiecka dusi się za murami, które wysoko wznieśli wokół siebie – wykorzystując ustawę zasadniczą – biurokraci i funkcjonariusze partyjni. Panuje postdemokratyczna dyktatura status quo, dzisiejsza lewica i prawica to tylko różne barwy jednej i tej samej ideologicznej fatamorgany. Postępuje pełzająca delegitymizacja republiki oraz erozja demokratycznej substancji w najważniejszych organach przedstawicielskich państwa. Obywatele mają coraz większe wątpliwości, czy w tej sytuacji wybory w ogóle są właściwym środkiem uczestnictwa w polityce.\nZdaniem Grünenberga procesy, które dzisiaj obserwujemy w Niemczech, to nie przejściowy kryzys, lecz końcowa faza projektu o nazwie Republika Federalna Niemiec. Od obecnych partii nie można spodziewać się żadnych impulsów w kierunku zmiany sytuacji, ponieważ one same są zasadniczym składnikiem kryzysu. Nie tylko, że nie można od nich oczekiwać jakichkolwiek – poza kosmetycznymi – zmian, ale można być pewnym, że politycy razem z warstwą urzędniczą, parlamentem i innymi instytucjami, będą robić wszystko, aby zapobiec rzeczywistym zmianom i reformom.\nCelem postdemokratycznej dyktatury status quo jest zachowanie istniejącego porządku, mimo iż nawarstwiają się nie rozwiązane problemy, jak również problemy w jego ramach nierozwiązywalne. Kartel partyjny zawarł pakt przeciwko zmianom, a na horyzoncie nie widać sił politycznych, które byłyby wobec niego alternatywą i mogłyby za cel obrać zmianę systemu. Ale to nie znaczy, że należy z założonymi rękami czekać na to, co nadchodzi. Jeśli nie przedsięweźmie się zasadniczych kroków, Republika Federalna ześlizgnie się w „dziwaczną formę dyktatury”. Aby ratować demokrację, należy zakończyć istnienie Republiki Federalnej.\nDlatego Grünenberg postuluje powołanie nowej partii, która wypisze na swoich sztandarach hasło III Republiki. Jedynym celem nowej partii winno być przeprowadzenie legalnej, pokojowej, demokratycznej rewolucji, zgodnie z paragrafem 148 ustawy zasadniczej mówiącym o tym, że ważność uchwalonej w 1949 roku prowizorycznej „ustawy zasadniczej dla Republiki Federalnej Niemiec” ustanie z chwilą ustanowienia nowej, prawdziwej konstytucji. I to ustanowionej nie na drodze zmiany obecnej ustawy zasadniczej, ale w wyniku ogólnonarodowego referendum i wprowadzenia nowej konstytucji, co przyniesie radykalną zmianę ram instytucjonalnych państwa, zakończy byt polityczny dawnej Republiki Federalnej Niemiec i stanie się aktem założycielskim III Republiki Federalnej (III RF). Zniesiona zostanie dyktatura status quo, której istotą i celem było obrabowanie narodu z wolności politycznej\nDo niemieckich ekonomistów mocno zaniepokojonych kierunkiem, w jakim zmierza kraj, gdzie „10 czołowych polityków i 10 medialnych carów gra w monopoly”, należy prof. dr Bernd-Thomas Ramb. Studiował matematykę, fizykę i ekonomię w Gießen i Marburgu, habilitował się w 1984 roku na uniwersytecie w Siegen, na którym dzisiaj prowadzi wykłady. Jest doradcą finansowym i ekonomicznym, autorem wielu artykułów i kilku książek m.in. Der Zusammenbruch unserer Währung und wie man sich darauf vorbereitet (Załamanie naszej waluty i jak się do niego przygotować).\nDiagnoza prof. Ramba jest prosta i łatwa do zapamiętania: rządy wszystkich partii są dla Niemiec katastrofalne. Wzrost gospodarczy – przypomina prof. Ramb banalną prawdę – zależy od kapitału i pracy, tymczasem oba te czynniki są w Niemczech marnotrawione, a ich jakość spada. Ogromne obciążenia podatkowe spowalniają i zakłócają proces tworzenia kapitałów, pogarszają się warunki oszczędzania, degradacji ulega kultura przedsiębiorczości, coraz gorszy jest poziom zarządzania przedsiębiorstwami.\nJeśli chodzi o jakość pracy, to w dziedzinie nauki, wykształcenia, kwalifikacji od lat obserwuje się trend spadkowy; poziom nauczania na masowych uniwersytetach obniża się z roku na rok, studiuje dziesiątki tysięcy młodych ludzi, którzy nie nadają się do studiowania, zaś nauczają ich akademiccy nauczyciele, którzy nie nadają się na uniwersyteckich wykładowców. Maleje liczba niemieckich patentów. O żadnym realnym i znaczącym wzroście gospodarczym nie ma więc co marzyć. Prof. Ramb ostrzega, że nie można wykluczyć, iż rządzące partie sięgną po majątki i oszczędności obywateli – w sytuacji ekstremalnej poprzez bezpośrednie wywłaszczenia, a w mniej ekstremalnej poprzez coraz wyższe opodatkowanie, czyli wywłaszczenie na raty. Widać już nawet przygotowanie propagandowe w mediach, gdzie coraz głośniej rozbrzmiewa hasło „sprawiedliwości społecznej” i mnożą się ataki na bogatych – przyparty do muru dłużnik zrobi wszystko, żeby się ratować, łącznie z likwidacją prawa własności i wolności osobistych.\nW zakończeniu wspomnianej wyżej książki podsumowuje prof. Ramb negatywną ewolucję systemu polityczno-ekonomicznego Niemiec w ciągu ostatnich 40 lat. Przypomina hasło kanclerza Willy`ego Brandta „Odważmy się na więcej demokracji!”, którego odwrotną, ciemną stroną było „Ograniczmy wolność!”. Wolnościowa demokracja niemiecka lat 50. i 60. XX wieku stopniowo ulegała degeneracji w system, cynicznie nazywany przez jego apologetów „demokratycznym socjalizmem”. Zdaniem prof. Ramba eksplozja zadłużenia, której nikt nie potrafi powstrzymać, jest pierwszym etapem rozkładu obecnego porządku polityczno-ekonomicznego w Niemczech. Trzeba już dziś przygotowywać się do nadchodzących czasów i myśleć, jak ma funkcjonować społeczeństwo po rozpadzie państwowo-partyjnego socjalizmu. Jedno jest, według prof. Ramba, pewne: powrotowi do wolności osobistej i gospodarczej, do respektowania własności prywatnej musi towarzyszyć powrót do wartości takich jak poczucie odpowiedzialności, pilność, punktualność, czystość, (samo)dyscyplina. Ponad 40 lat socjalizmu w Niemczech zapoczątkowanego przez Willy`ego Brandta i jego towarzyszy, a następnie twórczo rozwijanego przez wszystkie partie, poczyniło ogromne spustoszenia w moralności publicznej i prywatnej, doprowadziło do zaniku takich cnót jak osobista skromność, wstrzemięźliwość, przyzwoitość, szczodrość, dobroczynność, miłosierdzie, zdolność do samoograniczenia i niesienia pomocy innym. Po śmierci państwa socjalnego cnoty te staną się absolutnie niezbędne dla przetrwania niemieckiego społeczeństwa.\nWarto wiedzieć, że już ponad dziesięć lat temu prof. Ramb proponował konsekwentne rozwinięcie niemieckiego federalizmu i radykalną decentralizację, polegającą na rozwiązaniu federacji niemieckiej, zakończeniu istnienia RFN i powołaniu do życia kilku niepodległych państw niemieckich, odpowiadających terytorialnie kilku powiększonym niemieckim krajom związkowym – innymi słowy, powstałaby niemiecka Wspólnota Niepodległych Państw. Jego propozycja – argumentował prof. Ramb – nie ma nic wspólnego z koncepcjami antynarodowej lewicy, wszak naród niemiecki istniałby dalej, a niemiecka gospodarka i kultura wręcz by rozkwitały, gdyż wymuszona a zarazem kosztowna jedność i jednolitość zastąpiona zostałaby różnorodnością np. w dziedzinie edukacji czy służby zdrowia.\nObywatele niepodległych państw niemieckich konkurujących między sobą o przyciągnięcie do siebie niemieckich imigrantów, mieliby możliwość porównywania, gdzie lepiej funkcjonują systemy polityczne, administracyjne czy podatkowe. No i wreszcie inne kraje europejskie przestałyby się bać „Wielkich Niemiec”. Prof. Ramb uważa, że Trybunał Konstytucyjny, który zgadza się na stopniową likwidację RFN „od góry” poprzez Brukselę, nie bardzo będzie mógł zakwestionować rozwiązania RFN „od dołu”. Może też nadejść sytuacja, że centralny rząd w Berlinie nie będzie w stanie sfinansować swoich zobowiązań wobec krajów związkowych albo też część z nich zbuntuje się przeciwko opłacaniu „janosikowego”. A wówczas rozwiązanie RFN nastąpi niezależnie od tego, co tam sobie będzie orzekał Trybunał Konstytucyjny. Nikt go już nie będzie słuchał.\nOpublikowano @ 23 lutego 2017, komentarzy: 3, inne teksty autora:\nO Bliskim Wschodzie, Izraelu i interwencjach wojskowych 28-04-2015\nI WŚ - między historią a polityką (3) 21-04-2016\nUnia Europejska na drodze ku moralno-ideologicznej... 9-12-2016\nO Ryszardzie Kuklińskim i PRL, która bywała Polską 18-05-2015\nA czytając opis stosunków i problemów jakie są w Niemczech przedstawiony przez p.Gabisia ... wydaje mi się że wcale nie różnią się dużo od problemów polskich...\nI dlatego od lat powtarzam jedno... to co w stopce - bez realizacji tego.. czy to u Niemców czy w Polsce zawsze będzie w dół .\nadam_54 @ 23 lutego, 23:38\nI właściwie pokazuje, że problemy poszczególnych państw europejskich są podobne. Różnić może je tylko skala. Długi, których nie można spłacić, brak faktycznej demokracji, oderwane od ludzi elity, darmozjady robiące kariery polityczne (takie, które nie skalały się żadną inną pracą), eh.\nSkanderbeg @ 24 lutego, 7:15\nNędza liberalnej demokracji\nTo jest tak naprawdę nędza dogorywającej cywilizacji białego człowieka - tolażysze - którą podgryzali od jej zarania - pupile szatana - tyłażysze.\nTzw. demokratura - to łożę śmierci na którym ułożono cywilizacje białego człowieka - jednocześnie to jest także swoista śluza do Piekła - tołażysze.\nchłop jag @ 24 lutego, 8:26\nSkraca się długość życia w Polsce | 7g 50m | kom: 2\nEuropa - 40% z wyższym wykształceniem | 8g 6m | kom: 6\nEuropa zagnała starszych do roboty | 8g 14m | kom: 1\nWrocław popiera Izrael, protestuje przeciw... | 8g 26m | kom: 4\nBiedni pracujący w Ameryce | 20g 35m | kom: 3\nBBN wpisuje geopolityków na czarną listę | 2d 26m | kom: 8\nPoprawia się sytuacja ZUS | 4d 6g | kom: 4\nNBA, piłka nożna i mechanizmy wolnego... | Zbyszek S | 1g 10m | kom: 1\nOspały pociąg z Budapesztu | Andrzej | 7g 59m | kom: 9\nNie patrzeć zezem | Maciej Eckardt | 10g 44m | kom: 9\nPowrót Gepidów | Konrad Rękas | 22g 49m | kom: 8\nPodkreślmy to: | Krzysztof M | 38m 6s\nWażne jest co Katarzyna pisała, ale... | Eowina | 1g 39s\nArtykuł uważam za bardzo | Robercik | 1g 12m\n@Czesław - dum spiro, spero | alde | 1g 34m\nAndrzej | Wojciech Błasiak | 1g 34m\np. Natalia Julia | Maciej Markisz | 1g 38m\n@informacja/redakcja | Maciej Markisz | 1g 39m\nTrzeba dodać zupełny brak | Hetman Koronny | 1g 42m\nKto maszerował | Czesław | 2g 19m\nW 1944 OSS wydała Simple Sabotage Field... | mmm777 | 2g 19m\nWrocław popiera Izrael, | chłop jag | 2g 20m\nWielu młodych ludzi | Natalia Julia Nowak | 2g 22m\nO prawdziwych problemach | Czesław | 2g 25m\nNo cóż - status Polski określił | chłop jag | 2g 28m\nUnia Europejska na drodze ku moralno-ideologicznej dyktaturze\nZ niemiecką precyzją II\nReparacje czy prezenty dla Niemców (3)


KOLAGENOWY TONIK DO TWARZY »\nKOLAGENOWY TONIK DO TWARZY\nZobacz koszyk „Kolagen Złoty 24 – karatowy Anti Aging” został dodany do koszyka.\nilość KOLAGENOWY TONIK DO TWARZY\nKategoria: Bio Kosmetyki\nDelikatny, bezalkoholowy tonik kolagenowy przeznaczony do codziennej pielęgnacji twarzy. Tonik doskonale przywraca skórze właściwe pH. Pomaga również usunąć pozostałości makijażu i innych zanieczyszczeń, uzupełniając demakijaż. Dzięki temu doskonale przygotowuje skórę do dalszych zabiegów pielęgnacyjnych. Zawarty w nim aktywnym naturalny kolagen poprawia wytrzymałość, elastyczność i napięcie skóry, a naturalny ekstrakt z aloesu łagodzi ją i regeneruje.\nUsuwa pozostałości makijażu\nOdżywia i regeneruje skórę\nUelastycznia i pielęgnuje skórę\nUmyj twarz, szyję i dekolt PC Kolagenowym Żelem do mycia twarzy. Następnie zwilż płatek kosmetyczny PC Kolagenowym Tonikiem do twarzy i przetrzyj skórę. Po wchłonięciu zaaplikuj dedykowany dla Twojej skóry PC Kolagen z Natury lub wykonaj zabieg wybranym urządzeniem kosmetologicznym PC.\nAqua/Water, Glycerin, Methylpropanediol, Collagen, Panthenol, Allantoin, Leuconostoc/Radish Root Ferment Filtrate, Silver Citrate, Gluconolactone, PPG-5 Ceteth-20, Ammonium Acryloyl Dimethyltaurate/Carboxyethyl Acrylate Crosspolymer, Lactic Acid, Citric Acid, Sodium Benzoate, Sodium Hydroxide, Parfum/Fragrance, Sodium Phytate.\nEBook – Jak nie czekać do 10-tego?\nWitaminy i suplementy D3, K2 (MK-7), Magnez\n139 zł 119 zł Dodaj do koszyka\nKOLAGEN GRAFITOWY +32 °C


Ma najdłuższe paznokcie w Rosji i nazywa je swoimi dziećmi. „Troszczę się o nie jak matka”. – Polubione.com\nHome ludzie Ma najdłuższe paznokcie w Rosji i nazywa je swoimi dziećmi. „Troszczę się o nie jak matka”.\nMa najdłuższe paznokcie w Rosji i nazywa je swoimi dziećmi. „Troszczę się o nie jak matka”.\nA post shared by Елена Шиленкова (@elena___beauty) on Jul 28, 2018 at 7:04am PDT\ntagi: długie paznokcie najdłuższe paznokcie Shilenkova Elena


The Wolf's Night automat do gry - recenzja | Kasyno Orzeł\nStrona główna>Automaty Online>The Wolf’s Night\nZagraj na slocieThe Wolf's Night w kasynie:\nThe Wolf’s Bane – przygotuj się na najmroczniejszą noc w roku grając na video automacie od Netent!\nDiabły, czarownicy, wilkołaki, wampiry – wszystkie wychodzą ze swej kryjówki nocą. Jednak to noc Halloween jest najstraszniejsza ze wszystkich w roku. NetEnt przygotował z tej okazji wyjątkowy slot tematyczny. The Wolf’s Bane to automat idealny, by zakręcić na nim kilka spinów w ostatni październikowy wieczór!\nLinie płatne 10\nChoć grafika automatu The Wolf’s Bane jest bardzo klimatyczna, jednak pozostało nam uczucie niedosytu. Animacje i efekty-dzwiękowe w tej grze sa całkiem niezłe, jednak po Net Entertainment spodziewaliśmy się czegoś znacznie lepszego. I nie chodzi o to, że Wolf’s Bane to zła gra. Po prostu NetEnt przyzwyczaił nas do czegoś bardziej ambitnego. Powtarzające się animacje, złożone z tych samych, również redundantnych elementów… to nie Netent z jego złotych czasów.\nMamy więc wrażenie, że firma wydaje ostatnio coraz mniej gier, przynajmniej na rynku europejskim. Coraz więcej natomiast produkuje się na Azję. Widocznie taki teraz kierunek podboju obrało szwedzkie studio gier. Wróćmy jednak do The Wolf’s Bane. Co nam się podoba, a co nie podoba w tym automacie?\nGra jest bardzo klimatyczna: tło dla bębnów automatu stanowi odległa wioska położona na skraju lasu. Na dachu jednej z chat przykucnął wilkołak. Jeszcze jeden znajduje się na skraju polany. Stworzenia te nie przyszły po krew ludzi, których zabijają w niepochamowanym szale…\nWilkołak nie kieruje się rozsądkiem. Jest całkowicie zdany na instynkty i chorobę krążącą w jego żyłach. Lepiej więc nie stawać na jego drodze, gdyż nie będziesz mógł liczyć na miłosierdzie. Zrozumienie czy współczucie nie pojawią się w jego zwierzęcych oczach.\nWilki z The Wolf’s Bane Netentu sa głodne wygranych! Zdobycie ich obwieszczane jest bowiem radosnym wyciem. Wilki NetEntu nie wyją do księżyca, lecz z powodu trafienia zwycięskiej kombinacji.\nOprócz wilków i wilkołaków na bębnach pojawiają się symbole: mężczyzna z lopatą (dopiero, co zakopał skarb, czy raczej chwycił ją w pośpiechu, by obronić się przed wilkołakiem?), kobieta z zapaloną świecą (zapewne obudziło ją wycie wilka i dziwne odgłosy na dachu), krwawy księżyc (który w wielu kulturach nie wróżył niczego dobrego), człowiek-wilk jest symbolem Wild, zakonnnica spiesząca gdzieś z butelką zielonego płynu w dłoni (zapewne antidotum).\nSymbole w tym automacie opowiadają więc historię i ukazują steroryzowaną przez wilkołaki niewielką społeczność. Brawa dla Netentu za klimat, jakiego mamy okazję doświadczyć w grze!\nCzas na najbardziej ekscytującą część tej recenzji, mianowicie opcje bonusowe. Co przygotował Netent dla wielbicieli horrorów i opowieści fantastycznych?\nJak się domyślacie w automacie do gry The Wolf’s Bane funkcjonuje Scatter (krwawy księżyc), który obdarza graczy darmowymi zakręceniami. Należy zebrać takie trzy, by uzyskać 10 spinów, podczas których środki nie będą pobierane z Twojego salda. Nie będą to jednak zwykłe zakręcenia. Po wygraniu sesji spinów, na ekranie gry pojawią się dostępne features. Następnie gra losowo wybierze jedną z nich. Będzie ona pojawiała się w KAŻDYM darmowym zakręceniu! Oto lista features:\nExpanding Wilds (rozciągające się na bębnach symbole Wild)\nMultiplayer Wild (symbol zwild z mnożnikiem wygranych)\nRegular Wild (zwyczajny symbol Wild)\nSpreading Wild (symbole Wild, które mnożą się na bębnach)\nNiestety nie możemy wybrać opcji samodzielnie. Zrobi to za nas gra.\nSymbole Wild mnożą lub rozciągają się tak, by utworzyć jak najkorzystniejszą dla nas kompozycję. Dzięki temu darmowe zakręcenia bywają naprawdę obfite w wygrane! To jednak nie wszystko. Netent oferuje także inne opcje bonusowe w swojej grze!\nPonadto, im więcej symboli Scattera trafisz, tym na więcej darmowych spinów możesz liczyć.\n5 Scatterów = 30 spinów\n4 Scattery = 20 spinów\n3 Scattery = 10 spinów\nW The Wolf’s Bane mamy jeszcze do dyspozycji grę bonusową. Zostaje ona aktywowana po wylosowaniu na bębnach trzech symboli Bonus, jakim jest symbol z przedstawieniem mężczyzny trzymającego w ręku kuszę. Co się dzieje po jego wylosowaniu? Wówczas masz szansę kliknąć na jeden z symboli Bonus, pod którym ukryta jest nagroda pieniężna! Co ciekawe, mężczyzna przemienia się w wilkołaka na naszych oczach!\nW automacie Wolf’s Bane od Netent mamy do dyscpozycji 10 lini płatnych i 5 bebnów. Stawka zakładu waha się w przedziale od 0,10 do 100. Możesz więc zaszaleć lub prowadzić bardzo ostrożną grę na tym video slocie.\nSpodobało się? Zagraj w inne automaty!\nNetEnt wypuścił wiele innych, podobnych gier z okazji Halloween. Zanim jednak opiszemy jedną z nich, chcielibyśmy zwrócić Waszą uwagę na automat Spinsane, w którym dopadnie Cię szaleństwo… spinów! Spinsane to automat utrzymany w bardziej klasycznym, niż nowoczesnym stylu. Wygląda dokładnie tak jak stworzony w latach 80-tych. Podobna ścieżka dźwiękowa, neonowe światełka, zupełnie tak jakbyśmy grali na klasycznym automacie! Jedyną różnicą jest to, że zamiast apetycznych owoców, na bębnach pojawia się głowa wilka. Pozostałe pola w maszynie są puste.\nSpinsane oferuje graczom darmowe zakręcenia, symbole Wild i bębny, w całości nimi pokryte (to tylko w trybie gry bonusowej, ale jednak!) Wygraj pokaźną sumkę i wyj z radości do księżyca!\nDrugą gra, która chcielibyśmy zaprezentować jest ubiegłoroczny video slot Halloween Jack, którego recenzję znajdziecie także na Kasyno Orzeł. Był to video automat wydany z okazji Halloween. Jeśli lubicie się bać, gra ta będzie, jak znalazł!\nRewelacyjna, mroczna muzyka, upiorny klimat i wszelkie potwory, jakie tylko możecie sobie wyobrazić! Jeździec bez głowy, piękna wampirzyca, czy demoniczny wierzchowiec to tylko niektóre z nich. Automat oferuje darmowe zakręcenia po wylosowaniu Scatterów, przemieszczające się symbole Wild (symbol z dynią), czy dodatkowe opcje, dostępne tylko w trybie specjalnym gry – mianowicie darmowych spinach. Nie czekaj więc, zabieraj się do gry!\nWilki od NetEnt\nJesli pokochałes wilki na automatach do gry NetEnt przygotował dla Ciebie kilka slotów, którym warto sie przyjrzeć czytając nasze recenzje. Polecamy zagrać za darmo i sprawdzić, cyz przypadnie do gustu slot Wolf Cub lub Spinsane.\nThe Wolf’s Bane to całkiem niezły automat do gry od NetEnt. Najbardziej cenimy sobie w nim klimat gry i opcje bonusowe. Nieco folkowy (wilkołaki to stworzenia pochodząc z folkloru europejskiego), w sam raz na noc Halloween! Ale video slot od Netent, może zabawiać Cię w każdy inny dzień/noc roku. Wystarczy, że lubisz taką estetykę.\nWspaniałe opcje bonusowe, zwłaszcza te w specjalnym trybie gry. Ciekawie zbudowana gra bonusowa, która nie tylko jest świetnym uzupełnieniem do ‘fabuły’ automatu, co jest po prostu ekscytująca i przyjemna. Polecamy zabawę na automacie The Wolf’s Bane!


Śniadanie – Co Dobrego Dzisiaj Zjeść?\nPasta Jajeczna, z babskiego wieczorku u Ani\nZaczęło się od tego, że jak byłam już na ostatnich „Basiowych” nogach zachciało mi się babskiego wieczoru więc odwiedziłam wraz z Kasią Ż. Anię H. Tak się jakoś potoczyło, że na kolację przyplątał się mój Mąż, no i mogłoby się wydawać, że już po babskim wieczorze. Trochę racja, bo od dziewczyn nie dało się za bardzo powyciągać już sercowych nowinek, ale za to przeanalizowaliśmy we czwórkę wszystkie etapy porodu, łącznie z przygotowaniem, symptomami i rekonwalescencją poporodową. Kasia studiująca medycynę wprost rozpływała się z zachwytu nad wiedzą przyszłego Tatusia 🙂\nNa kolację zrobiłyśmy m.in. PASTĘ JAJECZNĄ. Taką, jaką miała w zwyczaju robić Babcia Ani. Zakochałam się w tej paście i zaczęłam eksperymentować. I oto ona, banalnie prosta, a przepyszna:\n2 łyżki majonezu (lub więcej jeśli ktoś lubi „bardziej majonezowe”)\nKopiasta łyżka gęstego jogurtu/śmietany\n10 dag startego na drobnych oczkach sera żółtego o intensywnym smaku (np. cheddar)\nSzczypiorek (pół pęczka) lub w razie braku mała cebula\nJajka kroimy w drobną kosteczkę, mieszamy ze startym serem. W osobnym kubku mieszamy majonez, jogurt i przyprawy, następnie powstały sos wylewamy na jajka z serem. Dodajemy posiekany szczypiorek/cebulkę i mieszamy do połączenia wszystkich składników.\nNajlepiej smakuje ze świeżą chrupiącą bułeczką!\n11 marca 2017 abanasiek\t5 komentarzy\nChleb wieloziarnisty, niezawodny\nZnów w temacie wypieków śniadaniowych… tym razem CHLEB! Przepis znaleziony na blogu Moje Wypieki, zmodyfikowany by powstał z niego jeden solidny bochenek chleba 🙂 W mojej wersji więcej ziaren, taki nam bardzo smakuje! Gdy nie mam pewnych ziaren to po prostu dodaję więcej innych. Zadziwiające jest to, że ten chleb za każdym razem wychodzi troszkę inny, jednak niezmiennie dłuuugo pozostaje świeży, a jego skórka chrupiąca.\n1/2 szklanki otrębów pszennych/owsianych/żytnich\nMąkę przesiewamy, dodajemy cukier, sól, otręby i ziarna. Na wierzch kruszymy drożdże. Mieszamy wszystko łyżką, zalewamy wodą, po czym mieszamy do połączenia. Odstawiamy na 20-30 min do wyrośnięcia. Następnie przez chwilę energicznie mieszamy łyżką, wykładamy do keksówki (u mnie wymiary ok. 11×22 cm – chleb jest wysoki) wysmarowanej tłuszczem i odstawiamy na 15 min. do ponownego wyrośnięcia. Po tym czasie wkładamy do nagrzanego do 200 stopni piekarnika i pieczemy 50-60 min. Po upieczeniu polecam wyjąć z formy i studzić na kratce, by skórka nie namokła i pozostała chrupiąca. Po wystudzeniu przechowują go z reguły w keksówce przykrytej ściereczką.\n11 marca 2017 abanasiek\t13 komentarzy\nChrupiące bułki śniadaniowe, najprostrze\nWitajcie! Tak, bardzo dawno nie pochwaliłam się żadnym przepisem, co mój Mąż nazwie klasycznym lenistwem/brakiem zorganizowania albo po prostu całkowitym oddaniem się roli Mamusi, którą teraz jestem. Basia postanowiła zrobić nam psikus i wyskoczyła z brzucha 2 tygodnie wcześniej, a potem… potem minęło 5 minut i patrzę, że już mamy 10 marca 2017.\nNie myślcie, że nie piekę. Ooooj, piekę dużo. Od dnia wyjścia ze szpitala. Nic tak nie działa na początkującą zestresowaną Mamusię jak gorący piekarnik. Zatem postaram się systematycznie odtwarzać wszystko, co do tej pory wykombinowałam.\nA dziś będą BUŁKI! W sam raz na jutrzejsze śniadanie.\nPrzepis podpatrzony tutaj: http://www.bistromama.pl/2013/01/domowe-buki-pszenne.html z tą różnicą, że zabrakło mi trochę składników, więc wyszła wersja „po mojemu”.\nPrzygotowujemy rozczyn (jak do pizzy) – w wodzie rozpuszczamy drożdże, dodajemy cukier, łyżkę mąki mieszamy i zostawiamy pod przykryciem aż drożdże się „napuszą”, urosną). W tym czasie przesiewamy mąkę, dodajemy sól. Następnie łączymy mąkę z rozczynem i wyrabiamy aż uzyskamy elastyczne ciasto. Odkładamy do oprószonej mąką miski, przykrywamy ściereczką i zostawiamy na 15-20 min. do wyrośnięcia).\nPo tym czasie wyrabiamy krótko ciasto i dzielimy na 4 części (lub 6-8 jeśli chcemy uzyskać mniejsze bułki). Wyrabiamy bułki, kładziemy na blachę wyłożoną papierem do pieczenia, smarujemy wodą, posypujemy mąką, robimy rozcięcie ostrym nożem i pozwalamy im rosnąć przez 15-30 min. Rozgrzewamy piekarnik do 190 stopni. Pieczemy 20-25 min. aż bułki będą złociste.\nPolecam jeszcze na ciepło, z samym masłem! 🙂\n10 marca 2017 abanasiek\t9 komentarzy


Sygnalista w ustawie o jawności życia publicznego\nNiełatwe życie czeka sygnalistów i ich pracodawców\nJednym z największych problemów związanych z wdrożeniem projektowanej ustawy o jawności życia publicznego będzie zastosowanie przepisów o tzw. sygnalistach.\nJak przypomina ekspert, który mówił o tym podczas konferencji zorganizowanej we wtorek przez kancelarię Gessel, instytucja sygnalisty istnieje już w polskim prawie, ale przygotowywana przez szefa CBA i rządowego koordynatora ds. służb specjalnych ustawa o jawności życia publicznego ma wprowadzić ją na nowy poziom. Taki sygnalista otrzyma szereg nowych uprawnień i będzie lepiej niż dotychczas chroniony, np. przed zwolnieniem z pracy.\nCzytaj: Ustawa o jawności to także procedury antykorupcyjne w firmach>>\n- To jest problem nie tylko prawny ale też kulturowy. My ciągle jesteśmy na styku kultury stepowej i zachodniej i mamy wciąż kulturowy dylemat: sygnalista to bohater czy zdrajca? Nie mamy do tego takiej dobrej historycznej podbudowy jak choćby Szwajcarzy czy społeczeństwa skandynawskie. Dziś w IPN można oglądać teczki ludzi, którzy kiedyś byli zapewne uznawani przez władze za sygnalistów, a dziś są tajnymi agentami. Odżywają demony przeszłości i niejeden z nas zastanawia się, jak kiedyś zostaną zdefiniowani dzisiejsi sygnaliści. Wciąż więc niema społecznej akceptacji dla informowania władz o różnych nieprawidłowościach – mówił ekspert. I tłumaczył, że to jest niekorzystny kontekst projektowanych przez autorów ustawy rozwiązań.\n- Dziś bycie sygnalistą to w praktyce jest samobójstwo, bo cały system prawny sprzysiągł się przeciwko takim ludziom. Począwszy od artykułu 100 kodeksu pracy, poprzez ciężar dowodów w postępowaniu z zakresu prawa pracy, gdzie sąd rozpatruje sprawę w granicach podanych w wypowiedzeniu, a w przypadku sygnalistów to nie są z reguły powody tylko preteksty. Zazwyczaj organizacje wypychają sygnalistów. Ktoś, kto zdecydował się mówić o nieprawidłowościach czy niebezpiecznych praktykach, zazwyczaj zostaje z jakiegoś powodu zwolniony. Tak zwykle reagują firmy. Ale z drugiej strony sygnaliści zwykle nie są aniołami. Ja w swojej praktyce jeszcze nie spotkałem się z przypadkiem zgłoszenia przez kogoś nieprawidłowości z powodów ideowych. Zawsze za tym stoi jakiś konflikt, najczęściej jest to osoba wcześniej uczestnicząca w jakimś nagannym procederze, która poczuła się odsunięta czy oszukana przez innych jego uczestników. To jest element komplikujący zjawisko – mówi Marcin Gomoła.\nCompliance w przedsiębiorstwie >>\nW tym kontekście ekspert stwierdza, że praca z sygnalistami wymaga specjalnego podejścia. – To nie jest tylko problem prawny, ale zwykle także psychologiczny – mówi. Jego zdaniem sytuacja stanie jeszcze poważniejsza, gdy projektowane przepisy wejdą w życie. – Wtedy taki sygnalista dostanie do ręki prawdziwą bombę, którą będzie mógł odpalić w firmie. Rolą służby compliance będzie myślenie o tym, w jaki sposób tę bombę rozbroić, a jeśli już musi ona wybuchnąć, to jak zminimalizować straty – mówi.\nTrudny zawód sygnalisty\nZdaniem Marcina Gomoły „rozbrojenie bomby” sygnalisty to słuszna idea zarówno z punktu widzenia interesów organizacji jak i samego jej posiadacza. – Bo praktyka pokazuje, że sygnaliści nie mają łatwego życia. Nawet jeśli mówią prawdę i działają na korzyść społeczności, to ludzie jakoś nie chcą potem z nimi rozmawiać. W efekcie często muszą zmieniać pracę, miejsce zamieszkania, a nawet wygląd. Do tego taki sygnalista musi się liczyć z pozwami o zniesławienie, pozwami o naruszenie dobrego imienia, oskarżeniami o naruszenie ochrony danych osobowych. A gdy sprawa trafi do sądu musi się on liczyć z trudnościami z udowodnieniem stawianych tez, bowiem z reguły inni pracownicy albo niewiele wiedzą, albo wręcz świadczą przeciwko niemu – mówi ekspert. Jego zdaniem wszystkie te okoliczności raczej nie zachęcają do wchodzenia w rolę sygnalisty.\nProjektowana ustawa o jawności życia publicznego ma nadać sygnalistom większe znaczenie i zapewnić im lepszą ochronę. Jednak zdaniem Marcina Gomoły nie będzie to takie proste. – Jeżeli wejdą w życie przepisy, które uczynią sygnalistę nietykalnym przez korporację, to skutkiem tego będzie to, że taka organizacja będzie musiała prowadzić negocjacje już nie tylko z nim, ale także z prokuratorem. A przecież nie zawsze za taką sygnalizacją jest przestępstwo. Można przecież wyobrazić sobie sytuację, że w firmie szykują się duże redukcje kadrowe i ktoś chcący się przed tym zabezpieczyć zgłosi jakiekolwiek podejrzenie do prokuratury. Zyska sobie w ten sposób roczną, a może i kilkuletnią ochronę miejsca pracy, a potem prokurator dojdzie do wniosku, że jednak nic nie było i sprawę umorzy. To jest bardzo niebezpieczna rzecz – mówi Marcin Gomoła.\nEkspert bardzo boi się z tego punktu widzenia proponowanych zmian. A jako sposób ograniczania ich skutków sugeruje przygotowanie w firmach i stosowanie procedur postępowania z sygnalistami, których efektem będzie zatrzymanie przynajmniej części ich aktywności wewnątrz organizacji, bez wciągania w to organów ścigania. – Doradzam to także dlatego, że prokuratura również będzie pytać, czy firma wykorzystała wewnętrzne sposoby wykrywania nieprawidłowości – podsumowuje Marcin Gomoła.


Zobaczcie piękno fontann w Parku Śląskim - Chorzów ciekawe artykuły\nZobaczcie piękno fontann w Parku Śląskim\nDodano: 2021-05-13 08:15, aktualizacja: 2021-05-13 06:52\nWiosna na dobre zawitała do Parku Śląskiego. Kolorowe kwiaty i soczysta zieleń sprawiają, że można poczuć się tutaj jak w zaczarowanym ogrodzie. Uroku dodają fontanny, które niedawno zostały uruchomione. Odwiedzającym podpowiadamy, gdzie w Zielonych Płucach Śląska, podziwiać można wodotryski.\nJedna z wodnych niecek ustawiona jest przy rzeźbie Karolinki. Wita gości przy wjeździe do Parku Śląskiego od strony ul. Chorzowskiej. Kolejną fontannę można zobaczyć przy kultowej Żyrafie. To świetne miejsce na zrobienie pamiątkowego zdjęcia, czy popularnego selfie.\nSpacerując alejkami w Parku, warto zatrzymać się na wysokości skrzyżowania al. Głównej z al. Ziętka. Fontanna, którą tutaj znajdziemy, jest bardzo efektywna. Przedstawia dwa pelikany, które zdają bawić się w wodzie. Sąsiedztwo wszechobecnych kwiatów, jeszcze bardziej podkreśla piękno tego miejsca.\nNiedaleko, na tej samej alei przy wylocie z al. Wiązową zobaczymy fontannę przedstawiającą ryby. Sąsiedztwo Dużego Stawu powoduje, że pasują tutaj idealnie. Na samym stawie też tryska woda, która wylatuje z ukrytej dyszy. Jest najbardziej okazała!\nFontanną, obok której nie sposób przejść obojętnie jest „Dziewczyna z dzbanem". Rzeźba przedstawiająca postać kobiety z uniesionym na ramieniu dzbanem, z którego wylatuje woda, jest niezwykle subtelna. Podkreśla piękno kobiecego ciała i zdaje się przenosić Gości Parku do Hellady. Wodotrysk podziwiać można przy Dużym Stawie na wysokości Dużego Kręgu Tanecznego i miejsca do rozgrywek szachowych.\nfontanny w Parku Śląskim


Wymiana luf to jedna z podstawowych usług zawodowego rusznikarza. Chyba każdy rusznikarz w swojej karierze wymieniał lufy. W dawnych czasach gdy zamknięte były granice dostęp do luf był ograniczony, rusznikarze mieli dostęp do luf wojskowych kalibru 0.311 w których wiercono komory nabojowe kal 3006. Lufy te nie nadawały się do tego kalibru..... ale innych nie było. Dopiero po roku 1990 otworzyły się granice, natomiast z chwilą wejścia do Unii Europejskiej dostęp jest nieograniczony.\nOd kilku lat współpracuję z firmą Lothar Walther. Firma ta należy do najlepszych w Europie, można powiedzieć że na rynku luf w Europie to jest... Rolls Royce.\nLufa w broni kulowej to jej serce i dużo od niej zależy, ale nie wszystko, z lufą współpracują jeszcze inne mechanizmy które również mają wpływ na uzyskiwane skupienie.\nWymiana lufy w repetierach jest stosunkowo prosta, nie mniej też wymagane jest doświadczenie i jak w każdym zawodzie są drobne niuanse i tajniki, które sprawiają że po wkręceniu jedna strzela bardzo celnie druga nie bardzo.\nNa początku lat 90-tych poznałem norweskiego rusznikarza Truna Undseth'a, który skończył nieistniejącą obecnie szkołę rusznikarską w Oslo.\nTrun w tamtych latach budował sztucery do polowań na kozice śnieżne, które są bardzo czujne i bystre, podejść ich można na odległość nie mniej niż 500 i więcej metrów, a czasami trzeba było strzelić przez fiord. Skupienie jego broni było w granicach 5-7cm na 300 metrów co w tamtych czasach było dla mnie …niewyobrażalnym kosmosem.\nTrun Undseth z którym się zaprzyjaźniłem przekazał mi bardzo dużo rusznikarskich tajników, których nigdzie się nie znajdzie w żadnej książce ani filmie. Między innymi zdradził tajemnicę na czym polega konstrukcja super celnej broni i od czego to zależy.\nW wielu przypadkach wiedzę zdobywa się latami, czasami upłynie kilkadziesiąt lat aby poznać wszystkie tajniki zawodu. W tym przypadku na mojej drodze zawodowej spotkałem ludzi którzy przekazali mi pokoleniową wiedzę i doświadczenie które teraz wykorzystuję, oczywiście nie każdy ma taką możliwość.\nMożna oglądać tysiące filmów na You Tube na temat wkręcania luf, jest tam wiedza tylko powierzchowna bez tych drobnych ale niezwykle istotnych szczegółów które decydują że po wkręceniu do systemu zamkowego lufa jest niezwykle celna i precyzyjna nawet z amunicji fabrycznej.\nNależy przypuszczać że te drobne szczegóły są celowo pomijane. Żyjemy przecież w czasach rynkowego kapitalizmu, w którym wiedza kosztuje i nikt jej nie ujawni, tym bardziej... za darmo, według zasady, chcesz wiedzieć więcej przyjdź do mnie i zapłać.\nNastępną zaletą tych technicznych tajników jest że z takiej lufy można strzelać średnio dobrze z każdej fabrycznej amunicji, skupienie zadowoli prawie każdego myśliwego. Ominięcie tych drobnych szczegółów powoduje że lufa.... strzela, niby jest celna.... ale dobry strzelec natychmiast wychwyci że występują drobne i nieprzewidywalne odskoki. A do jej przystrzelenia potrzeba zużyć więcej amunicji.\nZastosowanie tych właśnie tajników umożliwiło zbudowanie wyczynowej broni dla kol. Jacka Jakubczyka z którego uzyskano fenomenalny wynik 200/200 na 300metrów z amunicji fabrycznej.\nKażda broń w której wymieniałem lufę ma opinię bardzo celnej i właściciele są z niej zadowoleni.\nNa zakończenie chciałbym podziękować koledze z mojego Koła Nr 16 Szarak, Adamowi Chodorowskiemu który przyczynił się do przyswojenia tej wiedzy.


Zestaw do uprawy ziół w Tchibo\nMój własny ogródek zielarski. Kompletny zestaw składa się z tacy z 3 doniczkami, nasion i podłoża do uprawy. Nasiona bazylii, szczypiorku i mięty. Do użytku wewnątrz i na zewnątrz. Taca i doniczki wykonane z ocynkowanego, lakierowanego metalu – odporne na czynniki atmosferyczne. Doniczki z otworami odpływowymi. Podłoże do uprawy nie zawiera torfu. Z instrukcją wysiewu.


Купить коммерческую недвижимость w Witomino Leśniczówkie - m2bomber.com\nGdynia Witomino, II Morskiego Pułku Strzelców\nNieruchomość o powierzchni 49 m2, mieszcząca się na czwartym piętrze w budynku czterokondygnacyjnym, więcej\nNieruchomość o powierzchni 49 m2, mieszcząca się na czwartym piętrze w budynku czterokondygnacyjnym, składa się z trzech oddzielnych pokoi, kuchni, łazienki oraz przestronnego przedpokoju. Mieszkanie ze względu na swoje więcej\nNieruchomość o powierzchni 49 m2, mieszcząca się na czwartym piętrze w budynku czterokondygnacyjnym, składa się z trzech oddzielnych pokoi, kuchni, łazienki oraz przestronnego przedpokoju. Mieszkanie ze względu na swoje dwustronne usytuowanie (wsch.-zach.) jest bardzo słoneczne i ciepłe. Podczas przeprowadzonego więcej\nGdynia, Witomino, Witomino-Leśniczówka, ul. Wielkokacka\nMieszkanie dwukojowe - Gdynia Witomino\nMieszkanie dwupokojowe do wynajęcia - Gdynia Witomino Wyremontowane w Marcu 2019 r. Opłaty: - czynsz więcej\nMieszkanie dwupokojowe do wynajęcia - Gdynia Witomino Wyremontowane w Marcu 2019 r. Opłaty: - czynsz 1800 zł - opłaty do spółdzielni (czynsz, woda zimna/ciepła, ogrzewanie) w zależności od zużycia ok 350 zł w okresie więcej\nMieszkanie dwupokojowe do wynajęcia - Gdynia Witomino Wyremontowane w Marcu 2019 r. Opłaty: - czynsz 1800 zł - opłaty do spółdzielni (czynsz, woda zimna/ciepła, ogrzewanie) w zależności od zużycia ok 350 zł w okresie letnim, ok 420 zł w okresie zimowym - opłaty za energię elektryczną i gaz - w zależności od zużycia więcej\nSłoneczne 3 pokoje 57m2 blisko centrum! Gdynia\nNa sprzedaż mieszkanie na nowopowstającym, kameralnym osiedlu w Gdyni Witomino. Osiedle będzie się więcej\nNa sprzedaż mieszkanie na nowopowstającym, kameralnym osiedlu w Gdyni Witomino. Osiedle będzie się składać z czterech segmentów o zróżnicowanej wysokości. Mieszkanie o powierzchni 56,73 m2 usytuowane na 5 piętrze. Składa więcej\nNa sprzedaż mieszkanie na nowopowstającym, kameralnym osiedlu w Gdyni Witomino. Osiedle będzie się składać z czterech segmentów o zróżnicowanej wysokości. Mieszkanie o powierzchni 56,73 m2 usytuowane na 5 piętrze. Składa się z salonu z kuchnią z wyjściem na balkon, dwóch niezależnych pokoi, przedpokoju, łazienki oraz więcej\n8 411 zł za m²\n3 pokoje 57m2 blisko centrum! Gdynia\nNa sprzedaż mieszkanie na nowopowstającym, kameralnym osiedlu w Gdyni Witomino. Osiedle będzie się składać z czterech segmentów o zróżnicowanej wysokości. Mieszkanie o powierzchni 56,73 m2 usytuowane na 1 piętrze. Składa więcej\nNa sprzedaż mieszkanie na nowopowstającym, kameralnym osiedlu w Gdyni Witomino. Osiedle będzie się składać z czterech segmentów o zróżnicowanej wysokości. Mieszkanie o powierzchni 56,73 m2 usytuowane na 1 piętrze. Składa się z salonu z kuchnią z wyjściem na balkon, dwóch niezależnych pokoi, przedpokoju, łazienki oraz więcej\nFunkcjonalne małe mieszkanie w dobrej lokalizacji\nMieszkanie 2-pokojowe o pow. 32,40 mkw. położone Gdyni Witominie przy ul. Wielkokackiej. Mieści się więcej\nMieszkanie 2-pokojowe o pow. 32,40 mkw. położone Gdyni Witominie przy ul. Wielkokackiej. Mieści się na trzecim piętrze wieżowca. Budynek posiada dwie windy. Na uwagę zasługuje położenie w centrum dzielnicy, w sąsiedztwie więcej\nMieszkanie 2-pokojowe o pow. 32,40 mkw. położone Gdyni Witominie przy ul. Wielkokackiej. Mieści się na trzecim piętrze wieżowca. Budynek posiada dwie windy. Na uwagę zasługuje położenie w centrum dzielnicy, w sąsiedztwie pełna komunikacja, sklepy, punkty usługowe. Pomieszczenia: - pokój dzienny o pow. 13 mkw. z więcej


Banki.pl - PZU udostępnia ubezpieczenie on-line Pewnie na Rower\nJesteś tutaj: Strona główna » Nowości » PZU udostępnia ubezpieczenie on-line Pewnie na Rower\nPZU udostępnia ubezpieczenie on-line Pewnie na Rower\nW PZU polisę dla rowerzystów ("Pewnie na rower") można już kupić całkowicie on-line. Oferta dotyczy rowerów nie tylko nowych, ale i starszych - maksymalnie czteroletnich.\n"Pewnie na rower" to pakiet ubezpieczeń dla rowerzystów, którego podstawą jest NNW, czyli ubezpieczenie nieszczęśliwych wypadków. Osoby, które poszukują większej ochrony, mogą dobrać do NNW dodatkowe ubezpieczenia, takie jak: OC rowerzysty, casco roweru i ubezpieczenie bagażu.\nPoniżej zamieszczamy maksymalne sumy ubezpieczenia dla poszczególnych polis:\nNNW i OC: 200 000 zł,\ncasco roweru: 20 000 zł (także w przypadku rowerów 4-letnich),\nubezpieczenie bagażu: 10 000 zł.\nZakres ochrony NNW obejmuje uszczerbki zdrowotne (np. złamanie nogi czy ręki), doznane podczas jazdy na rowerze.\nOC rowerzysty chroni przed odpowiedzialnością finansową po wyrządzeniu podczas jazdy szkody osobom trzecim (zarówno kierowcom, jak i pieszym) - dotyczy nie tylko szkód cielesnych, ale i majątkowych. Jeśli zatem rowerzysta np. zarysuje zaparkowane auto, jego właściciel będzie mógł liczyć na odszkodowanie z OC.\nCasco roweru umożliwia uzyskanie rekompensaty finansowej po zniszczeniu lub utracie jednośladu nie tylko wskutek kradzieży z mieszkania, piwnicy czy ulicy (o ile rower został odpowiednio zabezpieczony, np. przypięty do stojaka), ale również wskutek pożaru czy powodzi.\nUbezpieczenie bagażu to dodatek dla osób, które przeważą cenne rzeczy i obawiają się ich utraty. Jeśli bagaż zostanie zniszczony lub uszkodzony w wypadku, rowerzysta będzie mógł uzyskać odszkodowanie do kwoty zależnej od wartości przedmiotów i sumy ubezpieczenia.\nBy wykupić ubezpieczenie roweru w PZU, wystarczy kilka minut. Pakiet został tak skonstruowany, by klient miał jak największy wkład w dopasowywanie warunków polisy. I tak ochronę w PZU można zapewnić sobie tylko w Polsce lub rozszerzyć ją na cały świat. osoby, które jeżdżą rowerem jedynie w ciepłych miesiącach, mogą wybrać sezonowy wariant ochrony. Cykliści, którzy jednośladem poruszają się także poza sezonem, mogą wykupić ubezpieczenie całoroczne.


Wspaniała pielęgnacja urody za sprawą domowych prostych kosmetyków - Trendy w modzie\nadmin Lipiec 10, 2018 Wspaniała pielęgnacja urody za sprawą domowych prostych kosmetyków2018-07-10T08:18:38+00:00 Kosmetyki\nJednakże okazuje się, iż wielokrotnie stosowane przez nas kosmetyki nie przynoszą tak dużych rezultatów jak byśmy chcieli. Dodatkowo nie da się ukryć, że kosmetyki znanych oraz renomowanych marek często są bardzo kosztowne. Jeżeli więc dany kosmetyk nie spełni naszych oczekiwań to przeważnie kończy się standardowo na wyrzuceniu pieniędzy w błoto. Można również sprawdzić ceny i opinie na temat wybranych kosmetyków, na przykład tu – tu znajdziesz wartościowe informacje.\nDlatego coraz więcej kobiet przekonuje się do pielęgnowania urody za sprawą domowych, własnoręcznie sporządzonych kosmetyków (polecamy rzuć okiem). Takie kosmetyki można zrobić osobiście bez większego kłopotu, a do ich stworzenia wcale nie trzeba drogocennych składników. Na przykład ogórek ma oddziaływanie odświeżające i rozjaśniające, podobnie zresztą jak na przykład cytryna, jaka poza tym eliminuje przebarwienia. Z tych składników zdołamy utworzyć przykładowo tonik do dziennego oczyszczania skóry. Już po miesiącu regularnego stosowania takiego kosmetyku zauważysz wyraźne wyniki, często wyższe aniżeli po wykorzystywaniu drogocennych kosmetyków kupowanych w sklepie. Inną rzeczą jaką zdołasz wykorzystać w celach pielęgnacyjnych są ziarna kawy, które idealnie sprawdzą się w roli peelingu do ciała. Twoja skóra będzie po nim jędrniejsza, a oprócz tego będzie miała ładny kawowy zapach. Z kolei na peeling do twarzy świetnie nadają się płatki owsiane połączone z wodą, cytryną bądź mlekiem. Jeśli wolisz gotowe kosmetyki wypróbuj też to: .\nRzecz jasna to zaledwie parę przykładów oraz pomysłów na domowe proste kosmetyki, jest ich bowiem jeszcze mnóstwo. Rześkie warzywa oraz owoce mają sporo witamin, wobec tego nierzadko przynoszą o wiele lepszy efekty od przetworzonych sztucznie kosmetyków kupionych w sklepie. Dzięki stosowaniu naturalnych kosmetyków Twoja uroda (przejdź na sisicare.pl) na pewno dużo na tym zdobędzie.


Zabija nas dym z kominów! - WalkaZeSmogiem.pl\nWielu mieszkańców wsi i miast spala w swoich piecach śmieci nie zdając sobie sprawy z tego, że produkują niezwykle trujące dymy porównywalne z gazami bojowymi. Wdychanie takich gazów powoduje choroby nowotworowe, może wywołać również wiele innych groźnych chorób, a nawet może być przyczyną śmierci.\nSkłada się z mieszaniny cząstek zawieszonych w powietrzu, będących zlepkiem różnych substancji. Pył zawieszony może zawierać substancje toksyczne takie jak wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne WWA (np. rakotwórczy benzo(a)piren), metale ciężkie oraz dioksyny i furany.\nPył PM 10 to cząstki o średnicy mniejszej niż 10 mikrometrów (ok. jednej piątej grubości ludzkiego włosa). Przez możliwość penetracji do dróg oddechowych jest najbardziej niebezpieczny przede wszystkim dla naszych płuc i oskrzeli, wywołując tym samym liczne problemy alergiczne (katar sienny, egzema), podrażniając błonę śluzową nosa, gardło, wywołując stany zapalne spojówek.\nPyły o średnicy poniżej 2,5 mikrometra absorbowane są w górnych i dolnych drogach oddechowych i mogą również przenikać do krwi. Podobnie jak pyły z grupy PM10 mogą powodować kaszel, trudności z oddychaniem i zadyszkę, szczególnie w czasie wysiłku fizycznego. Podrażniają śluzówkę, sprzyjają astmie, nowotworom płuc, gardła i krtani.\nPoziom dopuszczalny dla stężenia średniorocznego dla pyłu PM 2,5 wynosi 25 µg/m3 i może być przekraczany nie więcej niż 35 dni w ciągu roku.\nTo rakotwórczy i mutagenny związek chemiczny będący przedstawicielem wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA). Benzo(a)piren wykazuje małą toksyczność ostrą, zaś dużą toksyczność przewlekłą co związane jest z jego zdolnością kumulacji w organizmie, substancje rakotwórcze i powodujące silne zatrucia.\nTlenek węgla może wywołać ogólne osłabienie, uczucie duszności, bóle i zawroty głowy, a także zmniejszoną sprawność psychomotoryczną organizmu. Wysokie stężenia tlenku węgla powodują przyspieszenie akcji serca i oddechu, zmniejszoną sprawność fizyczną i umysłową organizmu.\nDwutlenek siarki to bezbarwny gaz o ostrym, gryzącym i duszącym zapachu, silnie drażniący drogi oddechowe. Wchłaniany jest do organizmu człowieka przez błonę śluzową nosa i górny odcinek dróg oddechowych. Jest trujący dla zwierząt i szkodliwy dla roślin. Gaz ten wchodzi w reakcję z parą wodną zawartą w powietrzu, w wyniku czego stanowi główna przyczynę powstawania kwaśnego deszczu. Stanowi także składnik smogu w wielkich aglomeracjach miejskich. Poziom dopuszczalny stężenia jedno godzinnego dla dwutlenku siarki wynosi 350 µg/m3 i może być przekraczany nie więcej niż 24 razy w ciągu roku.\nDwutlenek siarki powstaje w wyniku spalania paliw kopalnych zawierających siarkę – zarówno w zakładach przemysłowych, lokalnych kotłowniach, jak również w indywidualnych kotłach grzewczych.\nDwutlenek siarki może powodować podrażnienie górnych dróg oddechowych, a także zaostrzenie schorzeń powodujących podrażnienie spojówek i skóry. Wysokie stężenia dwutlenku siarki mogą wywołać ostre choroby górnych dróg oddechowych.\nDwutlenek azotu to brunatny, silnie toksyczny gaz o ostrym zapachu. Jest to substancja oddziałująca w sposób szkodliwy na roślinność i zdrowie ludzkie. Poziom dopuszczalny dla jednogodzinnego stężenia dwutlenku azotu wynosi 200 µg/m3 i może być przekraczany nie więcej niż 18 razy w ciągu roku. Dwutlenek azotu może powodować podrażnienie dróg oddechowych oraz większą podatność na infekcje układu oddechowego. Przyczynia się do obniżenia odporności ustroju i zwiększenia ryzyka infekcji płuc, a także zaostrzenia objawów o charakterze astmatycznym oraz chorób spojówek.\nOpublikowany w Zabija nas dym z kominówTagged Benzo(a)piren, Dwutlenek azotu (NO2), Dwutlenek siarki (SO2), Pył zawieszony PM 10, Pył zawieszony PM 2.5, Tlenek węgla (CO), Zabija nas dym z kominów


Outletw|HADDRELLS Miód manuka 250 g - cena 324,90 zł | Sklep internetowy Sport-Max\nOutletw|HADDRELLS Miód manuka 250 g\nOszczędzasz 25% (111,10 zł).\nHADDRELL'S MIÓD MANUKA 250G\nHaddrells Cambridge to światowej sławy producent najwyższej jakości miodu Manuka. Standard UMF jest oficjalnie certyfikowany przez laboratoria zatwierdzone przez rząd. Miód Manuka ma wyjątkową zdolność niszczenia szkodliwych bakterii i infekcji. Jest stosowany w szpitalach, aby zapobiegać lub eliminować przyczynę zakażenia MSA. Składniki UMF 20 + miód nowozelandzki Manuka.\nHaddrell's of Cambridge (R) UMF (R) 20+ (MGO 850+) Manuka zawiera unikalne i aktywne związki występujące w prawdziwym i autentycznym miodzie\nManuka z rodzimego drzewa herbacianego Nowej Zelandii.\nWszystkie drzewa i kwiaty są uprawiane, przetwarzane i produkowane na farmie w Waikato w północnej Nowej Zelandii.\nMiód Manuka jest bardzo gęsty i zwarty i nie jest wodnisty w porównaniu z innymi markami; przynosząc najwyższej jakości smak do każdej miarki!\nKorzyści z miodu Manuka:\nPomaga w gojeniu się ran.\nNie karmić niemowląt poniżej pierwszego roku życia.\nAby uzyskać najlepsze wyniki, należy przechowywać w temperaturze poniżej 25 ° C.


Forum AUDI TECH TEAM - [A4 b6] jak zdjąć listwy zewn. z drzwi\nForum AUDI TECH TEAM » Forum Techniczne » Nadwozie, wyposażenie i wnętrze » Tapicerka, dywany, plastiki itp. » [A4 b6] jak zdjąć listwy zewn. z drzwi Poprzedni temat «» Następny temat\n[A4 b6] jak zdjąć listwy zewn. z drzwi\nWysłany: Wto 29 Maj, 2012 22:49 [A4 b6] jak zdjąć listwy zewn. z drzwi\nWitam może mi ktoś doradzić jak w moim audi zdjąć listwy na drzwiach i progach ? Śrubki przy tych listwach na drzwiach poodkręcałem ale coś jeszcze trzyma te listwy po środku ,nie chciałbym ich złamać przy ściąganiu. Chcę po prostu oczyścić z brudu drzwi i progi pod listwami aby rdza sie nie wdała w karoserię .Może mi ktoś doradzić czy warto pomalować te listwy pod kolor karoserii ,czy nie będzie odchodzić ta farba po dłuższym czasie? Oczywiście robotę bym dał zrobić koledze lakiernikowi.\nWysłany: Sro 30 Maj, 2012 11:28\nListwę progową na drzwiach musisz po odkręceniu śruby przesunąć do tyłu. Osłona progu przykręcona jest śrubami\nWysłany: Sro 30 Maj, 2012 16:44\nA te listwy na dżwiach tak samo się zdejmuje?\nWysłany: Sro 30 Maj, 2012 19:53\nte to są juz przyklejane.\nForum AUDI TECH TEAM » Forum Techniczne » Nadwozie, wyposażenie i wnętrze » Tapicerka, dywany, plastiki itp. » [A4 b6] jak zdjąć listwy zewn. z drzwi\nUchwyt na napoje • C5 avant - złamany uchwyt składanie siedzeń • deska rozdzielcza z b4 do b3 • Spryskiwacz tylnej szyby • Czym przykleić podsufitkę? • Regulamin • Demontaż pokrętła włącznika świateł • jak odświeżyć skórę na fotelach?? • Audi 100 C2 - przeróbka deski • Zwijanie pasow bezpieczeństwa • Podsufitka Szyberdachu • Jak zregenerować listwe dolną drzwi audi a4 b5 • Szyberdach v8 • Kolor tapicerki i kolor podłokietnika • audi A6 C7 Różnica tapicerki między Sedan a Kombi • Czy ktoś posiada-widział skórzane pokrowce szyte na wymiar? • 80 Coupe Tapicerka i zamek tylnej klapy • podsufitka szyberdachu • Rozbiórka tapicerki słupka środkowego • Roleta z A6 C5 do Allroada • Jak określić kolor tapicerki???? • AUDI Q7 S-Line DESKA ROZDZIELCZA • Wymiana linki w drzwiach kierowcy • Demontaż tapicerki drzwi celem naprawy szyby - pilne • Podsufitka • Demontaż tapicerki bagażnika A6 c7 kombi - pomocy • Gumowe dywaniki tył - oryginał A4 B5 • Dziwna wnęka w osłonie pod kierownicą • kolory tapicerki audi 100 C4 • A5 z 4 na 5 osobowe\n[v8] Jak zdjąć osłonkę dźwigni otwier...\nIwanV8 Pozostałe tematy 0 Pon 22 Kwi, 2013 20:48\nDemontaż chromowanej listwy dachowej ...\nFilip Pozostałe tematy 5 Nie 07 Lut, 2010 14:55\nA6c6 avant listwy boczne allroad\nbullteriersfan Tuning wizualny 0 Pon 14 Mar, 2016 01:06\n[80 B4] Opadnięte drzwi\nSergio Pozostałe tematy 16 Nie 26 Lut, 2017 21:17


To by³ popis na medal - Elbl±g\nTo by³ popis na medal\n4 i 5 listopada m³odzi elbl±scy p³ywacy z Uczniowskiego Klubu P³ywackiego Jedynka startowali w cyklicznych miêdzynarodowych zawodach p³ywackich z okazji ¦wiêta Niepodleg³o¶ci w Gi¿ycku. Wywalczyli tam dwa puchary w indywidualnej klasyfikacji koñcowej zawodów, 20 medali i ustanowili 81 nowych rekordów ¿yciowych.\nPuchary zdobyli nasi najm³odsi reprezentanci:\n- 1. miejsce w kategorii 8 lat i m³odsi zdoby³ Kajetan Misiewicz (rocznik 2009) - podopieczny trenera Sebastiana Towarka\n- 3. miejsce w kategorii 8 lat i m³odsi Piotr Kurczewski (rocznik 2009) - podopieczny trenera Krzysztofa Kluge\n1. miejsce i z³oty medal wyp³ywali:\nKajetan Misiewicz za 100 m st. dowolnym i 50 m st. klasycznym\nPiotr Kurczewski za 100 m st. klasycznym\nMartyna Wa¶niewska za 50 m st. grzbietowym\nOlek Cyckowski za 200 m st. grzbietowym\nRobert Wojtalewicz za 200 m st. klasycznym\n2. miejsce i medal srebrny wyp³ywali:\nKajetan Misiewicz za 50 m st. dowolnym i grzbietowym\nPiotr Kurczewski za 50 m st. klasycznym\nAnia Doroszkiewicz za 50 m st. klasycznym\nMartyna Wa¶niewska za 100 m st. grzbietowym\nDarek Osta³owski za 200 m st. grzbietowym\nOlek Cyckowski za 50 m st. grzbietowym\nKrzysiek Maksymowicz za 400 m st. zmiennym\n3. miejsce i medal br±zowy wyp³ywali:\nKasia Kwiatkowska za 100 m st. dowolnym\nHelena Kubera za 50 m st. grzbietowym\nAnia Doroszkiewicz za 400 m st. dowolnym\nMarysia Gutowska za 200 m st. dowolnym\nMartyna Wa¶niewska za 100 m st. dowolnym\nOlek Cyckowski za 100 m st. grzbietowym\nBy³y to ju¿ drugie zawody w tym sezonie naszych zawodników, którzy w dniach 30 wrze¶nia - 1 pa¼dziernika w Berlinie startowali w miêdzynarodowych zawodach ISC.\nNa podium berliñskiej p³ywalni stawali:\nw fina³ach open:\nWiktoria Dom¿alska (2000 rocznik) na dystansach - 50m st. motylkowy - 2 miejsce i 50 m st. dowolnym - 3. miejsce\nWiktoria Dom¿alska (2000 rocznik) 3x 1. miejsce na dystansach 50m st. motylkowym oraz 50 i 100m st. dowolnym\nSebastian Towarek (1993 rocznik) 1. miejsce na dystansie 50m st. dowolnym i 3. miejsce na dystansie 100m st. dowolnym\nRobert Wojtalewicz (2001 rocznik) 1. miejsce na dystansie 200 m st. klasycznym\nMartyna Wa¶niewska (2004 rocznik) 3. miejsce na dystansie 200m st. grzbietowym\nDodatkowo najstarsi zawodnicy Wiktoria Dom¿alska i Sebastian Towarek po starcie w fina³ach open na dystansach 50m zawodów do¶wiadczyli pierwszej w swoich dotychczasowych startach d³ugiej procedury kontroli antydopingowej.\nGratulacje, Panie Sebastanie:)\nojojoj. .. .. doping


Wyrwane drzewo na skwerze Antoniego Węglarczyka - Zdrowie i Ochrona Środowiska - Platforma Konsultacji Społecznych Urzędu Miasta Katowice\nPlatforma Konsultacji Społecznych Urzędu Miasta Katowice » Forum » Zdrowie i Ochrona Środowiska » Wyrwane drzewo na skwerze Antoniego Węglarczyka\nWyrwane drzewo na skwerze Antoniego Węglarczyka\n#1 Wysłane : 21 listopada 2017 22:27:18\nZwracam się do Zakładu Zieleni Miejskiej o usunięcie drzewa wyrwanego z korzeniami na skwerze Antoniego Węglarczyka przy ul Załęska Hałda. Drzewo to zostało powalone podczas ostatnich silnych wiatrów, a było to około miesiąc temu. Niestety odpowiednie służby do tej pory go nie usunęły, mimo tego że w okolicy już parę razy były prowadzone pewne prace porządkowe.\n#2 Wysłane : 22 listopada 2017 07:59:57\nZakład Zieleni Miejskiej w związku z ostatnimi orkanami prowadzi dodatkowe prace porządkowe na skwerach miejskich, wiemy o wyłamanym drzewie na skwerze Węglarczyka, będzie ono usunięte do 15.12.2017r.\nDziękuję za zgłoszenie, pozdrawiam.\nPola66 na 2017-11-22\n#3 Wysłane : 28 listopada 2017 11:07:52\nDziękuję ZZM za szybką reakcję, wyrwane drzewo zostało usunięte, tylko niedaleko tego drzewa były jeszcze porozrzucane plastikowe butelki które są tam do dzisiaj. Czy nie można było przy okazji je wyzbierać?


Aqua Nova - Stożek tarłowy [XL] - sklep akwarystyczny\nProducent: Aqua Nova Kod produktu: N-26171 EAN: 5904378737870\nStożek tarłowy do osadzania ikry.\nWymiary: 15.5 x 31 x 15.5 cm\nAZOO REAL PLANT SYNGONIUM L 26cm Rośliny z miękkiego, tkanego materiału. Cechy: To kolekcja pięknych roślin sztucznych. Liście roślin są wykonane z miękkiego tkanego materiału, który jest b ...czytaj więcej 10,50zł\nStożek tarliskowy dla dyskowców - Kegel. Stożek tarliskowy dla dyskowców został wykonany z tworzywa sztucznego, które zapewnia wygodę i bezpieczeństwo użytkowania. Charakterystyka: ...czytaj więcej


Choć słońce jest jeszcze wysoko nad horyzontem, w powietrzu czuć momentami już przeszywający chłód. Pierwsze pożółkłe liście zdążyły już spaść, tworząc szeleszczący pod stopami dywan. Zakładam na siebie mój ciepły, wełniany sweter z milionem kulkowych zmechaceń – nieproszonych przybyszy po ostatnim praniu w zbyt ciepłej wodzie. Ty zarzucasz na siebie jasną kurtkę z kraciastą podszewką – tę samą od ostatnich kilku lat. Bierzesz w dłonie nożyk. Koniecznie naostrzony. W innym wypadku grube, zdrewniałe łodygi mogłyby toczyć z nami zaciętą i nierówną walkę. Po powrocie do domu słonecznie żółte naręcza wrotyczu trafiają od razu do wazonu. Ich kolor i zapach od dziś będzie zwiastował początek babiego lata. Czasu chwilowego zawieszenia, zatrzymania migawki pomiędzy latem a jesienią. Gdy Ty krzątasz się po kuchni, siadam przy naszym starym, drewnianym stole i wyciągam z pudełka nożyczki. Papier, klej, kawałek gumki, kilka płatków polnych kwiatów, garstka liści. Po kilku minutach kwiatowa maska jest gotowa! Może ubiorę ją na jutrzejsze urodziny Zosi? Co o tym myślisz ? Pora zapakować prezent. Zosia z pewnością ucieszy się z podarunku opakowanego w ten papier …\n1/2/3/4/5/6 Gorące, sierpniowe popołudnie. Godzina szesnasta zwiastuje wyjście Mamy z pracy. Odmierzam czas czekając na nią i skacząc w klasy na jednej nodze. Czemu on się tak dłuży?! Nagle widzę ją! Możemy nareszcie iść! Pięć skrętów w lewo, dwa w prawo i jedno skrzyżowanie dalej już jesteśmy. Dwa nieduże schodki w górę, przed nami raj. W powietrzu unosi się znajomy zapach papieru, tuszu, kredek w drewnianych oprawkach. Rudowłosa pani wyjmuje spod stołu kilka ogromnych arkuszy przepięknego papieru w kwiaty (3). Wybieram ten najciemniejszy. Dopiero po chwili dostrzegam, że między kwiatami ukryły się papugi i tukany z kolorowymi dziobami. Już wiem, co będę robić przez kolejne wieczory w domu. Najpierw staranne mierzenie i docinanie papieru, potem przyklejanie taśmą (4) brzegów i gotowe! Zeszyty w nowych okładkach mrugają do mnie okiem przypominają : nie zapomnij nas podpisać! Sięgam po grubiutkie pióro wieczne (2) i litera po literze zapisuję : „matematyka”, „geografia”, ” język angielski”. Zmęczone trudną sztuką kaligrafii pióro idzie spać w misiowym, drewnianym pudełeczku (6), które stoi na moim biurku. Odpoczywają w nim po pracy także …\nCZTERY ŚWIECZKI NA TORCIE. Jest rok 2003. Dzień, niczym nie różniący się od pozostałych. Może tylko trochę bardziej wiało na zewnątrz. Sybren przypomniał sobie, jak będąc małym chłopcem uwielbiał zabierać z domu wszystkie swoje auta i budować dla nich ulice, drogi, ba! całe miasta. Czując wiatr rozwiewający włosy i bliskość natury, która była na wyciągnięcie ręki. Podobne pasje co wiele lat temu tata, wykazuje mały Joel. Za kilka miesięcy syn Sybrena, będzie obchodził swoje czwarte urodziny. Ta data, trochę w przenośni a trochę dosłownie, staje się deadlinem, który tata sobie wyznacza, by podarować synowi prezent absolutnie niezwykły. Pochodzący z głębi serca i będący owocem czułej ojcowskiej miłości. Gdy na torcie chłopiec zdmuchuje cztery świeczki, w jego ręce trafia gumowa droga dla ukochanych pojazdów, którą Joel może zabrać ze sobą, gdzie tylko zechce : do lasu, na plażę, do przedszkola. Serce taty pęka z radości, bo to prezent pod każdym względem wymarzony. PIASEK, BETON, DYWAN Z LEŚNYCH SZPILEK. Kolejnych osiem lat zajęło Sybrenowi i jego najbliższym złapanie oddechu i uporządkowanie w głowie, czym chcieliby …


Najlepsze prezenty świąteczne dla niej. Co jej dać pod choinkę? | co im dać?\nHome > Boże Narodzenie & Dla niej > Najlepsze prezenty świąteczne dla niej. Co jej dać pod choinkę?\nSzukasz pomysłu na świąteczny prezent dla kobiety? Zastanawiasz się, jakie prezenty świąteczne dla niej sprawdzą się najlepiej? Co można dać żonie, mamie, siostrze czy przyjaciółce i co z pewnością sprawi radość? Oto 10 sprawdzonych inspiracji.\nPowiem tak – żadna kobieta nigdy nie powie, że ma za dużo pięknych naszyjników, kolczyków czy bransoletek. Piękna i dobrej jakości biżuteria sprawdzi się zawsze jako wyjątkowy prezent – także na święta. Trzeba tylko wiedzieć jaki styl nasza obdarowywana lubi i można śmiało kupować. A takiej wyjątkowej biżuterii handmade na pewno jeszcze nie ma.\nKosmetyki to kolejny, najczęściej wybierany prezent. Zamiast jednak w pośpiechu kupować pierwszy – lepszy zestaw prezentowy w markecie, może w tym roku do zakupu kosmetyków na świąteczny prezent lepiej się przygotujesz (na przykład z poradnikiem „Jakie kosmetyki na prezent dla niej„). Z drugiej strony myślę też, że ręcznie robione, najlepszej jakości kosmetyki to zawsze dobry wybór.\n3. Urządzenia do pielęgnacji ciała i włosów\nJeśli na świąteczny prezent dla niej zamierzasz przeznaczyć od 200zł, to urządzenia do pielęgnacji ciała i włosów będą doskonałym wyborem. Na rynku znajdziesz bowiem ogromny wybór suszarek do włosów, prostownic, lokówek, depilatorów i tym podobnych. Ponoć hitem wśród tegorocznych prezentów będą depilatory na podczerwień.\nW sam raz na długie, zimowe wieczory. O tym, jak najtaniej kupić książki na prezent pisałam już wcześniej. Jaki wybrać tytuł? Bestsellerowa powieść, książka kucharska lub poradnik. A dla tych, co nie lubią, gdy prezenty zajmują przestrzeń – można podarować ebook.\n5. Do biura\nJeżeli nasza obdarowywana wykonuje prace biurową, to dobrym pomysłem na prezent może być gadżet na biurko. Sprawdzi się także organizer czy wyjątkowy kubek. Zobacz także prezenty dla księgowej i dla informatyka.\n6. Do domu\nPiękne ręczniki, oryginalna pościel, koc czy ceramika – to wszystko to doskonały pomysł na świąteczny prezent dla niej. Odpowiednie będą także świeczniki, wazoniki, poduszki czy inne przedmioty, które doskonale sprawdzą się w domu. Garść naprawdę wyjątkowych przedmiotów handmade na świąteczny prezent znajdziesz tutaj – myślę, że każda z wymienionych tam rzeczy zachwyci każdą kobietę.\n7. Do kuchni\nGadżety kuchenne nadają się na prezent tylko w przypadku, gdy nasza obdarowywana naprawdę lubi gotować. W przeciwnym wypadku może prezent może okazać się niewypałem. Ale jeśli w kuchni spędza całe godziny, to z pewnością z takiego prezentu będzie bardzo zadowolona.\n8. Małe AGD\nMałe AGD zarówno do domu jak i do kuchni, to prezent, który zawsze będzie ciepło przyjęty – w szczególności, jeśli mamy do czynienia z młodą żoną. Ekspres do kawy, toster, gofrownica, stacja parowa do prasowania – to są moje typy.\n9. Dla minimalistki\nDla kobiety, która nie lubi otaczać się przedmiotami podarujmy trochę inny prezent. Karnet na masaże, wyjazd do SPA czy abonament na program komputerowy. Doskonałym pomysłem będą wspomniane wcześniej ebooki albo kursy on-line.\nJeśli mimo wszystko wciąż nie wiesz, co ucieszy obdarowywaną kobietę – podaruj jej kartę podarunkową. W chwili obecnej większość sklepów posiada w swoim asortymencie kartę – wystarczy wybrać jej ulubiony. W ten sposób będzie mogła sama wybrać sobie świąteczny prezent, z którego będzie w 100% zadowolona.\nA Ty, co w tym roku podarujesz swojej żonie, mamie, koleżance? Pochwal się swoimi pomysłami.