Mundurowi otrzymają o 20 proc. niższe chorobowe. Przepisy wejdą w życie najpóźniej 1 lipca - GazetaPrawna.pl\n20 lutego 2014, 07:30\nPełne uposażenie za czas choroby otrzymają tylko ci policjanci, którzy udowodnią związek niezdolności do pracy ze służbą. W innym przypadkach świadczenie wyniesie 80 proc.\nNajpóźniej 1 lipca tego roku wejdą w życie przepisy obniżające o 20 proc. wysokość uposażenia chorych funkcjonariuszy i żołnierzy zawodowych. Tak wynika z ustawy z 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Rozwiązania przygotowane przez rząd, nad którymi wczoraj pracował Senat, mają ograniczyć lawinę zwolnień lekarskich w służbach. Z danych przedstawionych przez stronę rządową wynika, że w 2012 roku 97 proc. policjantów było chorych średnio przez 24 dni. W Straży Granicznej trzy czwarte formacji również nie było na służbie przez podobny okres.\n– Arcyniebezpiecznym zjawiskiem dla bezpieczeństwa państwa jest absencja funkcjonariuszy – ostrzegał Piotr Stachańczyk, wiceminister spraw wewnętrznych.\nNatomiast senator Andrzej Owczarek (PO) przedstawiając stanowisko senackiej komisji obrony narodowej, podkreślił, że proponowana obniżka wysokości chorobowego nie będzie mieć wpływu na wysokość renty lub emerytury funkcjonariuszy. Te bowiem nadal będą liczone od pełnego uposażenia. Spowoduje jednak zmniejszenie trzynastki. Jednocześnie zwrócił uwagę, że pieniądze zaoszczędzone na obniżce chorobowego trafią do osób zastępujących obecnie chorych funkcjonariuszy.\n– Ustawa jednak tak została skonstruowana, że nie daje żadnych oszczędności dla budżetu – dodaje Piotr Stachańczyk.\nNajwięcej emocji wywołuje wykaz chorób zawodowych. Podstawą do jego przygotowania będzie ustawa o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą, nad którą obecnie pracuje Sejm. Związkowcy domagają się, żeby pełne uposażenie otrzymywali funkcjonariusze, którzy zachorowali pełniąc służbę w ekstremalnych warunkach pogodowych. Na to nie zgadza się rząd.\n– Grypa, co do zasady, nie będzie chorobą związaną ze służbą. Chory policjant będzie tak samo traktowany jak energetyk przywracający prąd w czasie mrozu – przekonywał Piotr Stachańczyk.\nProjekt rozporządzenia określającego wykaz chorób związanych ze służbą Rada Ministrów przygotuje tylko dla Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Natomiast szef resortu spraw wewnętrznych określi, jakie przypadłości będą mieć związek ze służbą w przypadku policjantów, strażaków, pograniczników i Biura Ochrony Rządu. To nie podoba się posłom opozycji, którzy wskazują, że wszystkie projekty ustaw związanych z niezdolnością do służby powinny być równocześnie procedowane. Te zaś zostały podzielone.\n– A powodują one włączenie mundurowych do systemu pracowniczego – mówi poseł Leszek Aleksandrzak (SLD).\nTDNDGP KADRY I PLACE służby mundurowe ubezpieczenia społeczne PIK SŁUŻBY MUNDUROWE\n100 proc. uposażenia przy zwolnieniu lekarskim tylko za te choroby funcjonariusza. MSW przygotowało wykaz\nWreszcie!! Czyli jest jednak jakaś sprawiedliwość społeczna...\nJaga!!! oślico!! jakby byli traktowani jak pozostali obywatele, to by mieli płacone za święta i dni wolne, wszystkie nocki i nadgodziny ,a tak to zapiep..rzają ku chwale ojczyzny !!!tumanie jeden!!! jakby pozapiep..rzała choć jedna taką nockę, za darmo, to od razu byś japę darła ,że niesprawiedliwe. A tak ,to siedx lepiej cicho i nie wypowiadaj swych debilnych komentarzy!!!\nCiekawa sprawiedliwość społeczna w Polsce równa się moralności Kalego ...\nBRAWO !! To swietna wiadomosc dla Polski!\nSwięte krowy !!!\nNo i co panowie związkowcy - policyjni- służ paaanu wiernie a on na koniec Ci pierdnie !! nie macie szans , już jest załatwione i wiadomo że bedzie zgodne z konstytucją !!\nBędziecie sami siebie bronić wy z Wiejskiej jak Majdan i Rosja zawita do Polski,a zapewniam was że to nastąpi szybciej niż myślicie.\nTwaróg, trzeba było zostać świętą krową i wypier... do Indii\nJestem "za" :) Exa a co My mamy za darmo ?\nzachować chrobowe a okres niezdolności do służby odliczać od wysługi do emerytury\nnareszcie będą traktowani jak pozostali obywatele\nJaga tylko, że pozostali obywatele wg kodeksu pracy mają mieć płacone dodatkowe pieniądze za prace w niedziele, święta, a także w nocy. Z grzeczności nie wspomnę już o nadgodzinach.\nTusk olał mundurówkę w razie czego ma zapewniona bratnią POmoc.Dlatego pamiętajcie zawsze bądźcie po stronie udręczonego Narodu nigdy z tyranem.\na ja ma juz emeryture i mam gdzies zmiane przepisow. pracujcie sobie uczciwie do 67 roku. powodzenia\ni znów solidaruchy w...li mundurowych. To jest ich zemsta za lata "niewoli"\nKiedy będzie polski Majdan,pamiętajcie po której stronie stanąc.\npolicja to ścierwa\nA kiedy zrobią to samo a stosunku do wszechwładnych sędziów i prokuratorów?\nJak znam życie - wszystkie zwolnienia będą miały związek z pracą - a więc nadal 100 %. To sprytne utrzymanie tego przywileju wobec mundurowych. Dlaczego pozostali tak nie mają - my też pracujemy - i chorujemy. W myśl Konstytucji taki przywilej winien być dla wszystkich - a nie tylko dla wybrańców.\nKiedy w końcu wezmą sie za KRUS\nA skąd Ci przyszło do głowy, że pracownicy mają płacone coś ekstra za pracę w niedzielę czy święta? Jeśli pracownik pracuje w zakładzie, gdzie dopuszczalna jest praca w niedziele i święta (a takich zakładów jest multum), to nic nie dostaje za to, że zgodnie z harmonogramem pracuje w te dni.\nNatomiast za pracę w nocy pracownik dostaje prawdziwe "kokosy". Za każdą godzinę pracy w nocy ma kokosalny dodatek w wysokości ok. 2 zł. Czyli za całą noc może mieć 16 zł. dodatku. Gdyby pracował tylko po nocach (20 nocek) pracownik dostałby z tego tytułu 320 zł dodatku za miesiąc.\n80% wynagrodzenie chorobowe - no to właśnie będziecie mieć tak jak pozostali obywatele. Jeszcze emeryturka do 67 i macie wszystkie kokosy "cywilnej" pracy.\nTo miał być taki szantaż władzy? A tak swoją drogą, proponuję chwilę refleksji na tym co się pisze. Mamy demokrację więc władzę wybieramy sobie sami, więc władza nie powinna nastawiać się na obronę przed ludźmi, jeśli jest demokratyczna.\ndo darnel; A ja również przez grzeczność nie będę wam wypominać emerytur, na które żaden z was nie zapracował.\nNaiwni Polacy pracujcie, pracujcie za grosz, który spada z "pańskiego" stołu.Nieuctwo, naiwność i głupota każe Wam tak myśleć. He He - do roboty aż padniecie na pysk. Trzeba się było uczyć !!!\ni pierwsze co zrobię to pierwszy raz w swojej 25 letniej służbie wezmę L4 będąc zdrowym, dla zasady i jako dowód tego w jakim poważaniu mam obecnych polityków i rządzących\nCzas najwyższy,wreszcie,zobaczycie jak policjanci ozdrowieją.skończą się problemy przełożonych zwł na święta i i dłuższe dni wolne.\nPanie cywilny ja tam mogę mieć 80% płacone jeśli zachoruję pod warunkiem że do UoP wprowadzą wszystkie zapisy KODEKSU PRACY.\nUwierz mi Policjanci będą sami zabiegać o pracę w nocy, gdyż wg w/w kodeksu jest to dodatkowo 20% do stawki godzinowej. Chciałbym mieć te 320 zł więcej do wypłaty ...\nNiestety nie mam mozliwości w sposób legalny dorobić do wypłaty tak jak Ty , bo mi tego zabrania UoP ...\nExa nie będzie opłacało mi się przechodzić po 15 latach na emeryturę, gdyż w tej chwili miałbym tej emerytury ok 1000 zł. Jeśli uważasz że jest tak nam dobrze to zapraszam do służb mundurowych. Dodatkowo rząd kombinuję, aby płacić emeryturę od samej podstawy czyli w tej chwili w moim przypadku wynosi 1960 zł. Jeśli taka podstawą miałbym po 15 latach to pomnóż to razy 40% ... i wyjdą kokosy. Wybacz, ale sam pracuję na swoją emeryturę ...\nNasze kochane władze są ślepo zapatrzone na kraje zachodnie ... szkoda, że służby mundurowe nie są traktowane tak samo.\nNo to chyba czas płacić za nocne służby i świąteczne oraz mieć możliwość zatrudnienia w dodatkowej pracy bez zgody przełożonego. I skończy się masz zostac po godzinach, bo niestety drugi pracodawca będzie czekał.\ndo dernell; Przepraszam, ale wy mundurowi cały czas mentalnie tkwicie w PRL-u, nie dość że nie płacicie składek emerytalnych, emki macie wyliczane niemal z sufitu (przed odejściem normą są awanse i zwolnienia od psychiatry) to jeszcze buta i bezczelność niektórych tu piszących przekracza wszelkie granice. Jeśli tak zazdrościcie cywilom to jest bardzo proste i szybkie rozwiązanie, wystarczy wasza zgoda na likwidację oddzielnego systemu i przejście na kodeks pracy, założę się że Tusk bardzo się ucieszy i zajmie resztą , a wy będziecie mieli płatne nocki i nadgodziny.\nI jeszcze jedna ważna rzecz, spróbuj sobie wyobrazić że w cywilu ludzie pracują po 35, 40 i więcej lat płacąc ciężkie pieniądze na ZUS a w zamian według złodziejskiego systemu Tuska mogą liczyć co najwyżej na połowę tego co wy macie za darmo, więc nie liczcie na to że wasze jęki wzruszą kogokolwiek.\nKomuś muszą ....\n...zabrać, aby dać styropianom i kamieniarzom.\n...ścierwom z PO brakuje kasy na bilbordy ...więc ,\ntylko niesprawiedliwe że za służby w godzinach nocnych, służby w święta i niedziele nie jest dopłacane tak jak pracownikom cywilnym, znaczy się setki i pięćdziesiątki


Alubram - serdecznie zapraszamy po ofertę na CNC! 2021 − news-sosnowiec.pl\nTo efektowne, jak każdego dnia technologia CNC jest poprawiana - tak samo kształtuje się nasza rodzinna jednostka połączona z nią od lat. W ramach swoich usług dzielimy się doświadczeniem oraz umiejętnościami na temat tej techniki. Służymy w związku z tym jako Alubram CNC pomocą wszystkim, którzy są tym zaintrygowani!\nBramy oraz balustrady na miarę XXI wieku Na obszarze powiatu cieszyńskiego wyróżniamy się jako profesjonaliści z dużą propozycją. Jest jednakże parę usług, w jakim specjalizujemy się w szczególny sposób i o tej części reprezentowanej przez nas oferty pragniemy Państwu opowiedzieć trochę więcej.\nCo więcej, z naszej propozycji są w stanie śmiało skorzystać zarówno amatorzy nowoczesnych projektów, jak wszyscy kładący nacisk na klasyczny, kuty styl. Jesteśmy do dyspozycji w obu przypadkach.\nReprezentowana przez nas branża - z ploterami CNC na czele Ubóstwiamy podejmować się zamówień powiązanych z balustradami i brami, jednakże to budowa ploterów CNC jest dla nas w najwyższym stopniu zajmującym zagadnieniem. https://plazma-cnc-cena.icu plazma cnc cena opinie . Ufamy, iż po zapoznaniu się z naszymi usługami, będą się Państwo chcieli przekonać samodzielnie, co umiemy.\nTo nie zakończenie - należałoby zaakcentować, że jesteśmy otwarci oraz na zlecenia związane z wykonywaniem innych konstrukcji na zamówienie. Podejmiemy się również zadania powiązanego z blachami aluminiowymi, jak i stalowymi. Jeśli chodzi o grubości, to oferujemy zakres zaczynający się na 1 mm oraz na 20 mm kończący.\nReprezentowana przez nas oferta jest w sposób szczególny dedykowana firmom małej oraz średniej wielkości, właśnie dlatego w tym kierunku przede wszystkim ją kierujemy. Warto zdecydować się na współpracę oczywiście z nami, ponieważ każda konstrukcja, jaką można wykonać z pomocą naszych ploterów, wyróżnia się wartościami, takimi jak:\nTakie nastawienie do tematu przynosi najistotniejszy efekt, jakim jest szansę użytkowania wykonanej konstrukcji przez długi czas oraz w zachwycającym stanie. Zachęcamy do kontaktu, w razie dodatkowych pytań.


Pamiętacie Państwo zapewne scenę z szóstej serii serialu „Rancho”, kiedy to wójt zdobywa mandat senatorski i zostaje zaproszony do studia telewizyjnego. Panicznie boi się konfrontacji - głupi nie jest (raczej cwany), wie, że w ogniu krzyżowych pytań nie ma szans.\nTuż przed wejściem do studia faszeruje się środkami uspokajającymi, co sprawia, że kiedy zasiada przed kamerami, ma na wszystko - jak mówią młodzi - wywalone. Milczy, nie biorąc, udziału w kłótni. Gdy zostaje zapytany przez prowadzącą o stosunek do omawianej kwestii stwierdza, że „głowa go boli od tego”. I wychodzi, wprawiając wszystkich w osłupienie. Finalnie porażka zamienia się w sukces Kozioła, zaś „nową polityczną jakość” komentatorzy nazywają „narracją negacji”. Okazuje się, że „narracja negacji” jest trampoliną, z której już nie w komediowej fabule, ale zupełnie realnym życiu, można się wybić całkiem wysoko. Skoro inni krzyczą, trzeba krzyknąć jeszcze głośniej - niekoniecznie słowem, a np. zestawieniem bieli dominikańskiego habitu z ordynarnymi wypowiedziami. Pewne jest, że nawet dziennikarze Onetu, Tok.fm czy Wirtualnej Polski - na co dzień przywykli do szokujących newsów - otworzą usta ze zdumienia! A gawiedź zakrzyknie wielkie: „Wooow! Ale im dop…ił!”.\nPo taki „skok”, z przyczyn totalnie dla mnie niezrozumiałych, sięgnął kilka dni temu o. Adam Szustak - wędrowny kaznodzieja, autor konferencji, videoblogów, postać barwna, duch niespokojny, buntowniczy, niestrudzony w poszukiwaniach dróg dotarcia do ludzi. Wielu nauczył czytać Słowo Boże, spoglądać inaczej na swoje życie, odrzucać tanie oczywistości. Szacun!\nAle jak to zwykle bywa, diabeł tkwi w szczegółach.\nJacyś tam goście\nW ponaddwugodzinnym wywiadzie udzielonym Karolowi Paciorkowi (internetowy kanał „Imponderabilia”) dominikanin analizował sytuację polskiego Kościoła. Stwierdził m.in., iż jest on oderwany od problemów wiernych, a on sam „zmęczony, zniechęcony, zrozpaczony tą degrengoladą, która się dzieje. (…) Było jakieś spotkanie Episkopatu i wydali takie tam oświadczenie, m.in. Stanisław Gądecki, o tym co jest teraz najważniejszą potrzebą Kościoła. (…) Najważniejsze jest to, żeby teraz zrobić wszystko, co się tylko da, żeby ludzie wrócili do Kościoła, czyli żeby zaczęli chodzić do kościoła. No do ku…y nędzy, w takim razie mi ręce opadają” - mówił wzburzony dominikanin. „Ja nie mam już żadnej nadziei w tych gościach, skoro dla nich najważniejsze teraz jest to, żebyśmy wrócili do Kościoła”.\nZszokowani słuchacze pytali, co jest złego w pragnieniu, by ludzie odbudowali żywą relację z Jezusem, powrócili do pełnego życia sakramentalnego? Po co te bluzgi, chamstwo? Czy Kościół to naprawdę wcielone zło, które trzeba omijać szerokim łukiem? - dziwili się inni.\nTrampolina wybiła hen, wysoko!\nAle jest jeszcze, niestety, grawitacja.\nPo spotkaniu z abp. Stanisławem Gądeckim o. Adam przeprosił wszystkich, którzy poczuli się dotknięci jego słowami, przyznając, że „przegiął”. Zrobił to... kręcąc kolejny film. Jednocześnie zapowiedział rozpoczęcie nowego cyklu na swoim kanale Youtube, który ma opowiadać o wynaturzeniach Kościoła.\nCzyli, „narracja negacji” będzie miała ciąg dalszy, lajków przybędzie, krąg fanów wykrzykujących gromkie „wow!” powiększy się.\n„O. Adam robi reality show z Kościoła, a to nikomu nie pomaga, nawet jemu. Ani wierzącym, ani tym, którzy szukają Boga” - napisał dziennikarz Goran Andrijanić.\nNie da się ukryć, że „potrzebą Kościoła jest ewangelizacja, czyli przyprowadzanie do wiary (relacji z Jezusem w Kościele). Priorytetem jest zatem nawrócenie apostolskie, a nie o zwyczajny powrót do praktyk” (Twitter, Paweł Kowalski SJ). Pełna zgoda. Ale droga do niej nie wiedzie przez ślepe wtórowanie chórowi zajadłych krytyków, z nienawiścią kreślących obraz Kościoła jako organizacji przestępczej, do cna przeżartej złem, piszących o biskupach ad cumulum jako szefach mafii. To nieprawda, wielka niesprawiedliwość i krzywda wyrządzane permanentnie ludziom oddanym całym sercem Bogu. Nikt nikogo nie zamierza kryć, usprawiedliwiać - zło ma być nazwane złem, przestępstwo ukarane niezależnie od tego, kto i jak chodzi ubrany.\nPrzywykliśmy do nieustannego nękania Kościoła. Trwa od dziesięcioleci. Kampanie zohydzające w wykonaniu esbeków były siermiężne, choć niewątpliwie w jakimś stopniu skuteczne. Dziś ich synowie i wnukowie kontynuują dzieło przodków, choć pod innymi sztandarami. Rzecz w tym, że są mało wiarygodni - zazwyczaj szybko wychodzą na światło dzienne słabo skrywane kompleksy i genetyczna nienawiść. Ale gdy zaczyna „rozwalać system” katocelebryta? - to istny prezent z tęczowego nieba! Takich gości zaprasza się na salony. Ks. Lemański, o. Gużyński, eksksięża, np. prof. Obirek, są tego dobitnym przykładem. Nieważne, co jest prawdą, a co się z nią mija. Ważne, by było głośno, by „wbić” się w mainstream. Mówić to, co inni chcą usłyszeć.\nAle czy można cokolwiek trwałego stworzyć, burząc mosty, zamiast je budować?\nNajwięcej tracą ci, którzy „nie bardzo szukają i nie bardzo są w domu [...] Są na progu, to znaczy nie wiedzą, czy do Kościoła wejść, czy z niego wyjść; znajdują się pomiędzy wiarą a niewiarą” (J. Ratzinger). Publicysta „Gościa Niedzielnego” Jacek Wojtysiak pisał niedawno o niemałej rzeszy postchrześcijan, o którą dziś toczy się w mainstreamie decydująca bitwa. Kim są? „Już przestali lub przestają być chrześcijanami, ale jeszcze nie stali się kimś innym. Większość z nich jeszcze częściowo wierzy, lecz nie praktykuje, lub częściowo - siłą przyzwyczajenia - praktykuje, lecz już nie wierzy. Postchrześcijanie wychowali się w Kościele, a obecnie są już jedną nogą gdzie indziej. Myślą w kategoriach niechrześcijańskiej nowoczesności, choć wciąż znajdują się w cieniu Kościoła. Religia nie stanowi osi ich życia, ale obchodzą chrześcijańskie święta, organizują przyjęcia pierwszokomunijne, z sentymentem zwiedzają zabytkowe kościoły, lubią filmy z motywem dobra i poświęcenia, sympatyzują z ideą miłości bliźniego (o ile nic nie kosztuje i pokrywa się z ideą tolerancji), a czasami na wakacjach przy zachodzie słońca marzą o Transcendencji”.\nZ Kościołem i w Kościele\nWielu z nich zafascynował o. Szustak. Wielu dzięki niemu powróciło do żywej wiary. Wielu szuka Boga. Być może wróciliby, ale życie „po nowemu” (bez Boga, przykazań i „tej nieznośnej” moralności) jest zbyt wygodne, by je radykalnie zmieniać. A jako że sumienie skrzeczy, konieczny jest pretekst. „Gdyby nie księża, pedofilia i polityka, pewnie częściej chodzilibyśmy do Kościoła”. I wszystko jasne.\nO. Adam robi fantastyczną robotę! Pokazał, że można przebić się przez mury pozornie nie do zdobycia, dotrzeć do tych, którzy nigdy sami z siebie nawet nie spojrzeliby na karty Biblii. Oby miał naśladowców, którzy nie będą się bali ruszać skamieliny (najpierw w swoim sercu), prowadzić do czystej wody prawdy, łamać schematy. Z jednym wszakże zastrzeżeniem: zawsze z Kościołem i w Kościele, nigdy przeciw niemu.\nPociągnąć za sobą ludzi to nie wszystko. Utrzymać poziom, doprowadzić do żywego Boga, zachwycić Nim, pokazać piękno Kościoła, przekonać, że warto dla Niego totalnie zmienić swoje życie - to wielka sztuka! I wielka odpowiedzialność.\nSiedlanowski Ks. Paweł


ofertówka wizytówka pp a4 20 - najtańsze sklepy internetowe\nWyniki 1 - 8 z 8 znalezionych dla zapytania ofertówka wizytówka pp a4 20 w 2 sklepach\nSolidna i wykonana w modnym kolorze Ofertówka. Produkt zawiera 20 koszulek.Atuty produktu:- jakość wykonania- kolor- wsuwka na wizytówkę na pierwsze stronie... Pełen opis produktu 'Ofertówka Wizytówka PP A4 20 kosz Fiolet' »\nSolidna i wykonana w modnym kolorze Ofertówka. Produkt zawiera 20 koszulek.Atuty produktu:- jakość wykonania- kolor- wsuwka na wizytówkę na pierwsze stronie...\nWięcej o Ofertówka Wizytówka PP A4 20 kosz Fiolet\nSolidna i wykonana w modnym kolorze Ofertówka. Produkt zawiera 20 koszulek.Atuty produktu:- jakość wykonania- kolor- wsuwka na wizytówkę na pierwsze stronie... Pełen opis produktu 'Ofertówka Wizytówka PP A4 20 kosz Przeźroczysta' »\nWięcej o Ofertówka Wizytówka PP A4 20 kosz Przeźroczysta\nSolidna i wykonana w modnym kolorze Ofertówka. Produkt zawiera 20 koszulek.Atuty produktu:- jakość wykonania- kolor- wsuwka na wizytówkę na pierwsze stronie... Pełen opis produktu 'Ofertówka Wizytówka PP A4 20 kosz Róż' »\nWięcej o Ofertówka Wizytówka PP A4 20 kosz Róż\nSolidna i wykonana w modnym kolorze Ofertówka. Produkt zawiera 20 koszulek.Atuty produktu:- jakość wykonania- kolor- wsuwka na wizytówkę na pierwsze stronie Pełen opis produktu 'Ofertówka Wizytówka PP A4 20 kosz Fiolet' »\nSolidna i wykonana w modnym kolorze Ofertówka. Produkt zawiera 20 koszulek.Atuty produktu:- jakość wykonania- kolor- wsuwka na wizytówkę na pierwsze stronie\nSolidna i wykonana w modnym kolorze Ofertówka. Produkt zawiera 20 koszulek.Atuty produktu:- jakość wykonania- kolor- wsuwka na wizytówkę na pierwsze stronie Pełen opis produktu 'Ofertówka Wizytówka PP A4 20 kosz Czarny' »\nWięcej o Ofertówka Wizytówka PP A4 20 kosz Czarny\nSolidna i wykonana w modnym kolorze Ofertówka. Produkt zawiera 20 koszulek.Atuty produktu:- jakość wykonania- kolor- wsuwka na wizytówkę na pierwsze stronie Pełen opis produktu 'Ofertówka Wizytówka PP A4 20 kosz Róż' »\nSolidna i wykonana w modnym kolorze Ofertówka. Produkt zawiera 20 koszulek.Atuty produktu:- jakość wykonania- kolor- wsuwka na wizytówkę na pierwsze stronie Pełen opis produktu 'Ofertówka Wizytówka PP A4 20 kosz Przeźroczysta' »\nSolidna i wykonana w modnym kolorze Ofertówka. Produkt zawiera 20 koszulek.Atuty produktu:- jakość wykonania- kolor- wsuwka na wizytówkę na pierwsze stronie Pełen opis produktu 'Ofertówka Wizytówka PP A4 20 kosz Nieb' »\nWięcej o Ofertówka Wizytówka PP A4 20 kosz Nieb\nofertówka pp a4 20 - ofert: 20\nofertówka wizytówka pp a4 - ofert: 16


Pod koniec lipca 1941 r. z obozu uciekł jeden z więźniów. Na apelu, w ramach odwetu, Niemcy wybrali dziesięciu ludzi na śmierć głodową. Św. Maksymilian poprosił, by pozwolono mu pójść do celi śmierci zamiast Franciszka Gajowniczka, ojca rodziny:\n„Nieszczęśliwy los padł również na mnie. Ze słowami: Ach, jak żal mi żony i dzieci, które osierocam – udałem się na koniec bloku. Miałem iść do celi śmierci głodowej. Te słowa słyszał o. Maksymilian Kolbe. Wyszedł z szeregów, zbliżył się do Lagerfuhrera Fritzscha i usiłował ucałować jego rękę. Fritzsch zapytał tłumacza: Czego życzy sobie ta polska świnia? O. Kolbe wskazując ręką na mnie, wyraził swoją chęć pójścia za mnie na śmierć. Fritzsch ruchem ręki i słowem niech wyjdzie, kazał mi wystąpić z szeregu skazańców, a moje miejsce zajął o. Maksymilian Kolbe. Za chwilę odprowadzono ich do celi śmierci, a nam kazano rozejść się na bloki…”\nW ostatnie dni życia św. Maksymilian w bunkrze głodowym dał największe świadectwo miłości:\nUmarł po dwóch tygodniach zgładzony zastrzykiem fenolu. Ojciec Kolbe umiał pocieszyć ludzi. Współwięźniowie narzekali i w rozpaczy krzyczeli i przeklinali. Po jego słowach uspokajali się. Gdy miałem jego ciało z celi wynieść, siedział na posadzce oparty o ścianę i miał oczy otwarte. Jego ciało było czyściutkie i promieniowało. Jego twarz oblana była blaskiem pogody. Wzrok o. Kolbe był zawsze dziwnie przenikliwy. SS-mani go znieść nie mogli i krzyczeli: Patrz na ziemię, nie na nas! Pewnego razu, podziwiając jego męstwo za życia, mówili między sobą: Takiego klechy jak ten nie mieliśmy tu jeszcze. To musi być nadzwyczajny człowiek”.


Szept ostrza: 2017\nNastępnego ranka Kasjan wyciągnął go na zewnątrz, żeby aż do zachodu słońca ćwiczyć walkę mieczem. Z początku miał ochotę odmówić, ale już po kilku uderzeniach ostrza poczuł się jak nowo narodzony. Wysiłek fizyczny zadziałał kojąco, nawet jeśli dla starszego rycerza to była jedynie zabawa.\nAaron nie należał do drobnych chłopców, wręcz przeciwnie. Jednak przy Kasjanie wyglądał na słabego, małego rycerzyka, posiadał mniej wyszukaną technikę, brakowało mu intuicji. Nie wynikało to jedynie z różnicy doświadczenia. Mężczyzna najwyraźniej przyszedł na świat jako wojownik i na tym skupiło się jego życie.\nStąd też Aaron co chwilę lądował na piachu. Wcale go to nie zrażało, czuł jedynie ulgę, zwłaszcza że Kasjan nie rzucał w jego stronę kpin. Jedynie kilka razy na jego twarzy zakwitł typowy uśmiech sugerujący rozbawienie.\nZresztą, Aaron radził sobie dobrze. Do perfekcji brakowało mu dużo, ale o wiele mniej niż rówieśnikom. Przede wszystkim należał do dobrych obserwatorów.\nW codziennym życiu wcale nie przysparzało mu to chwały. Często widział więcej niż powinien, co go dekoncentrowało i wprowadzało w stan zagubienia. Nawet tutaj… wiedział, że Kasjana i Idę łączy o wiele więcej niż początkowo przypuszczał. Spędził z nimi dość czasu, żeby dostrzec bliskość, której szukali i z którą wcale się nie kryli. Czasami nie dowierzał, bo przecież rycerze praktycznie bez przerwy zachowywali dystans, w stosunku do kobiet również. Z tym, że nie wiedział zbyt wiele o małżeństwie, bo w gwardii taki związek to ewenement. Dlatego widział, jak Ida bawi się palcami dłoni Kasjana. Jak ten drzemie z głową na jej kolanach… i wiele więcej. Wcale mu to nie przeszkadzało, ale zdecydowanie powodowało rozkojarzenie.\nW walce z kolei istniał dla niego tylko przeciwnik, a zdobyte informacje układały się na idealnie uporządkowanej planszy. Tak jak teraz. Nawet jeśli przegrywał raz za razem, to ciągle atakował inaczej, bogatszy o doświadczenie z poprzedniej potyczki.\nW końcu obydwoje siedli na ganku – starszy mężczyzna wyjątkowo orzeźwiony, a on szczególnie zmęczony, oczyszczony z całego szlamu okropieństw, które oglądał w ostatnim czasie.\n– Jak długo znasz Lilianę? – zapytał go znienacka Kasjan. Jego głos brzmiał zdawkowo, ale Aaron nie dał się zwieść.\nMimo to nie potrafił sformułować odpowiedzi.\n– Nie jest twoją siostrą, w każdym razie nie z krwi. Ciekawi mnie, od jak dawna żyjecie razem – kontynuował, jakby czytając jego myśli.\n„Żyjecie razem” to określenie, które nieszczególnie przypadło do gustu Aaronowi. Jakby nie patrzeć, od wielu lat mieszkali w Lagarze, wśród innych rycerzy. Nawet jeśli Liliana czasami… często u niego spała, wciąż daleko temu do wspólnego życia.\n– Skąd to pytanie? – rzucił pozornie niezainteresowany.\n– Unikasz odpowiedzi. – Kasjan westchnął głośno. – Nie mam zamiaru o tym rozpowiadać, ale oczekuję w zamian szczerości.\nAaron przyglądał się spokojnej twarzy Kasjana, milcząc. Nie ufał nikomu na tyle, żeby opowiadać o przeszłości. Jednak jeśli on i tak znał prawdę, to jaki sens tkwi w kłamstwie? Gdyby mężczyzna chciał go wydać, miał okazję dawno temu. Ponad wszystko Kasjan nie był typem szpiega.\n– Od dzieciństwa… dość wczesnego – rzekł w końcu, bacznie obserwując rycerza obok.\nTym razem Kasjan dłuższy czas milczał, zbierając myśli. W końcu wziął głęboki oddech i wyrzucił:\n– Coś jest między wami?\nAaron zamrugał w kompletnym braku zrozumienia.\n– Tratujesz ją na ogół jak rodzeństwo, ale na ogół to nie dość. – Zmarszczył brwi. Po chwili zrezygnował z owijania w bawełnę i powiedział o wiele ostrzej – Posłuchaj mnie, Aaron, naważyłeś piwa, musisz je teraz wypić.\n– Jakie piwo? Nie mam żadnego…\n– To przenośnia, bystrzaku – zakpił z niego chyba po raz pierwszy, a Aaron odwrócił zmieszany głowę.\n– To skup się – dodał zniecierpliwiony Kasjan. – Wstępując do gwardii, zostałeś zapisany z konkretnymi informacjami, podobnie ona. Jeśli wyjdzie na jaw, że Liliana nie należy do twojej rodziny, zaczną badać teren wokół was. Za krzywoprzysięstwo grozi kara śmierci. Dopóki otwarcie nikt tego nie przyzna, wszelkie podejrzenia pozostaną podejrzeniami. Bo rodzeństwo rzadko cechuje większe podobieństwo. Z drugiej strony jakikolwiek… związki… między bratem a siostrą kierują wprost na stryczek. Teraz jaśniej?\n– Nie – odparł niemal obrażony.\n– Nie pozwól, żeby to wyszło poza platoniczną relację.\n– Co to platoniczna relacja? – burknął zirytowany, czym zbił Kasjana z tropu.\n– Po prostu nie wkręć was w żaden romans.\nJeśli wcześniej Kasjan kroczył po niepewnym gruncie, to teraz podłoże rozpadło się pod jego stopami.\n– Wyobraź sobie, ja ktoś zobaczy cię w takiej sytuacji z siostrą. Doniesie władzy, która was powiesi – wyjaśnił, masując skroń.\n– Co innych obchodzi, co robimy…\n– Aaron, bogowie! Kazirodztwa zabrania prawo. Tak samo jak zabójstwa, zdrady, kradzieży. Ciebie i Lilianę nie łączą więzy krwi, ale tego nikt nie wie. Jeśli stracisz nad tym kontrolę, sprowadzisz tragedię na was oboje. Rozumiesz?\nAaron zacisnął zęby, ale kiwnął głową.\nNa całe szczęście Kasjan na tę chwilę wyczerpał chęci doradzania mu i kolejne chwile spędzili w ciszy.\nPóźniej Aaron leżał w łóżku, odganiając niechciane myśli, próbując pozostać głuchym na niekończący się szept ostrza. Jednak niewyraźne słowa leniwie krążyły po jego umyśle, kiedy on sam rozważał dzisiejsze wydarzenia, przypominając sobie obrazy z przeszłości.\nWiele rzeczy pamiętał… ale niektóre z nich bardziej.\nJak małą dziewczynkę, która praktycznie bez przerwy wyrzucała do świata zdania, bez ładu, odpowiedniej kolejności, czasami bez znaczenia, nie czyniąc z tego żadnego użytku.\nJak słowa kobiety w tonącym w czerni lesie.\n„Teraz jesteś za nią odpowiedzialny. Nie pozwól jej umrzeć”\nMiała mokre od potu włosy, przekrwione oczy, smutny uśmiech. Pod brodą pojawiły się pierwsze pęcherze, w kącikach ust zobaczył ślady niedawno wyplutej krwi.\nNic nie powiedział, bo jako kilkuletni chłopiec, nie wiedział co.\n„Nie pozwól jej umrzeć”\nKobieta pomachała im na pożegnanie, ale Liliana tego nie dostrzegła, zbyt zajęta kroczeniem przed siebie. Chwyciła jego dłoń, a on jej nie odepchnął.\n… bo dłoń była ciepła, czyli dziewczynka nie umierała.\nSzli tak przez cały dzień, dopóki ich drogi nie przecięła rzeka. Wtedy usiedli przy brzegu i zapewne by tak skonali, gdyby jakaś tajemnicza siła nie zmusiła ich do walki o przetrwanie.\nTak naprawdę nie wiedzieli, gdzie ich niósł los. Tylko instynkt zmusił Aarona do szukania ciepłego miejsca do spania, jedzenia. Było cholernie ciężko. Cały czas chodzili zmarznięci, głodni, bezmyślni. Dopiero kiedy na ich drodze stanął człowiek, życie zaczęło nabierać kolorów. Aaron obserwował go w ukryciu. Widział, które z roślin zjada, co ze sobą nosi.\nPóźniej odnajdywał innych ludzi, ale nigdy nie zabierał ze sobą Liliany, która bezpieczna pozostała z daleka od stworzeń uzbrojonych w miecze, noże i inne niebezpieczne narzędzia. Dzięki tym wędrówkom poznał, czym były kłótnie, walki, rozmowy. Nauczył się zabijać zwierzęta, rozpalać ogień, chociaż niejednokrotnie te zmagania wymykały się spod kontroli. Cudem przeżyli… a każdy kolejny dzień wyglądał jak walka o wiele bardziej bezlitosna niż którakolwiek w gwardii.\nNiby to pamiętał, ale jakby za mgłą. Chociaż inne wydarzenia tonęły w próżni wspomnień.\nNie potrafił przywołać twarzy pierwszego człowieka, którego pozbawił życia, chociaż większość rycerzy przywiązywało do tego ogromną wagę. Aaronowi zabijanie przyszło zatrważająco lekko, jakby przyszedł na świat, żeby zostać mordercą. Odkąd sięgał pamięcią, już miał krew na rękach, a każde napotkane stworzenie oceniał w kategorii przeciwnika, którego należy zlikwidować albo zgubić.\nNawet wstąpienie do Gwardii Królewskiej naznaczył śmiercią, w dodatku nie jedną. Nie znał imion, właściwie nie do końca odróżniał ich do reszty… ale bez trudu potrafił policzyć.\nZanim usłyszeli o możliwości zamieszkania w tajemniczym zamku, w wolnym czasie okradali mniej uważnych przechodniów, za co później kupowali jedzenie, o ile wcześniej jego też nie przywłaszczyli. Innym razem zdobywali przedmioty, które wymieniali u pasera – człowieka, którego nie obchodziła ich przeszłość ani przyszłość. Ponieważ stale zmieniali miejsce pobytu, co rusz trafiali na innego osobnika, czasami dostawali porządne lanie, innym razem tylko policzek. Przy odrobinie szczęścia wymieniali towar na kilka miedziaków. W jednej mieścinie dostali nawet srebrną monetę, więc zostali tam na dłużej.\nWartość pieniądza docenili z czasem. Kiedyś Aaron poprosił wędrowca o złowienie ryby, w zamian usłyszał „Ludzie nie robią nic za darmo. Płacisz złotem, potem czoła albo życiem”.\nAaron nie posiadał złota, a życia nie chciał oddać. Zabrał więc wędrowcowi rybę i uciekł, a na jego czole naprawdę pojawiły się kropelki potu.\nLudzie za odpowiednią ilość srebra byli w stanie zrobić prawie wszystko. Należało jedynie pilnować, żeby nikt nie znalazł interesu w ofiarowaniu większej sumy.\nDotarcie do Lagary również wymagało pieniędzy. Gwardia nie żądała zapłaty wstępnej, ale rycerz miał zostać dostarczony przez opiekuna, żeby nie został posądzony o bezprawną ucieczkę. Aaron i Liliana musieli takiego kupić, a Dobromir wcale nie był ich pierwszym trafem. Przed nim propozycje składali innym, w różnych miejscach. Czasami okradano ich ze wszystkiego, innym razem bito prawie do nieprzytomności. Jeden ich wyśmiał, bo „za tyle, nie dam wam nawet kartofla. Przynieście worek srebra, to pogadamy”.\nUzbieranie worka srebra wydawało się niemożliwe dla dwójki zagubionych dzieci. Worek srebra to z trzysta monet, a każda warta była dziesięć miedziaków. Aaron z kradzieży mógł zapełnić najwyżej dno, za pracę dostawali kawałek chleba albo i nie.\nJedyną opcją pozostawało włamanie do któregoś z domów. Na nic bardziej zmyślnego nie mieli ani czasu ani zdolności.\nAaron poszedł sam, żeby w razie czego ratować siebie, a nie ich dwoje. Liliana miała wiele zalet, ale w walce pozostawała właściwie bezbronna.\nWybrał gospodarstwo jak najbardziej oddalone od miasta.\nNiestety, w izbie nie znalazł nic cennego. Został za to zaatakowany przez gospodarza, którego w obronie zabił.\nNie był bardziej niebezpieczny niż zwierzę w lesie. Z łatwością wbił metalowy pręt wprost w jego pierś.\nZabrał ze sobą kilka lepiej wyglądających przedmiotów i buty. Zanim dobiegł do wyjścia został uderzony krzesłem w plecy.\nUpadł na ziemię, ale zdążył zobaczyć młodego mężczyznę wraz z kobietą, która krzyknęła głośno:\n– Przecież to chłopiec!\n– Demon! – ryknął przerażony i rzucił w Aarona dzbanem, ale on był szybszy. Przeskoczył na komodę, potem na stół, w końcu wprost na przeciwnika. Zwalił go na podłogę, wykorzystał odłamek rozbitego naczynia i rozciął nim szyję mężczyzny. Krew zdążyła ubrudzić mu łokcie, nim uciekł w kąt, bacznie obserwując kobietę.\nTrzęsła się okropnie i płakała, a on wyskoczył przez okno.\nTak jak zazwyczaj, poszli z Lilianą wymienić skradzione przedmioty do pasera. Jednak tym razem o morderstwie w gospodarstwie było głośno, więc zamiast ceny usłyszeli „ty mały popaprańcu, niech cię szlag!”.\nPozbawienie go życia zajęło Aaronowi więcej czasu niż przypuszczał, ale to tylko kolejna walka o przetrwanie. Rozbity nos i zwichnięta ręka prawie nie bolały, chociaż po paserze musiał zabić jeszcze dwóch innych mężczyzn. Ostatniego nie dałby rady, ale Liliana wylała na przeciwnika ciecz, którą znalazła w niewielkim flakoniku. Kila kropel spadło na udo Aarona, przedzierając się przez za duże ubranie. Tej rany nigdy nie dali rady zaleczyć.\nZabrali ze sobą srebrne monety, którymi wypełnili worek i uciekli, tym razem daleko…\n… i jeszcze tam daleko usłyszeli o wstrząsającym morderstwie, o które oskarżono jakiegoś złodzieja i powieszono.\n– Gdybym cię zaatakowała, też byś mnie zabił? – zagadała do niego Liliana, kiedy zajadali gotowaną soczewicę. Mieli tego dnia szczęście. Uprzejmy gospodarz za przekopanie pola zaofiarował im pełnowartościowy posiłek i nawet pozwolił spać w stodole.\n– Nie – odpowiedział Aaron, z taką pewnością w głosie, że nie pozostawił ni szczeliny na wątpliwość.\n– Bo wtedy już by ciebie nie było. Jak tamtego…\nTe słowa wciąż dźwięczały w jego uszach. Chociaż chęć obrony znacznie wykraczała poza ten rozkaz, to tylko w ten sposób potrafił ją uzasadnić.\nTo Liliana wybrała żebraka, który zaprowadził ich do zamku. Zrobiła to bez zastanowienia, ale ona zawsze miała szczęście. Nigdy nie chorowała, nikt jej porządnie nie zranił, ludzie nie rzucali w nią bezlitosnych spojrzeń. Tym razem to też ze względu na Lilę Dobromir zgodził się im towarzyszyć.\nNa tym na nieszczęście nie zniknęły ich zmartwienia. Kiedy grupa leśnych zbirów zobaczyła zniedołężniałego starucha i dwójkę dzieci ze srebrem, od razu wyszła z ukrycia. Aaron zabił przywódcę w jednym skoku, mężczyznę za nim całkiem przypadkiem – kopiąc w pierś, przez co ten spadł z niewielkiego mostu i uderzył skronią w kamień. Reszta bandy uciekła w popłochu.\n– Wiesz, że zabijanie jest złe, co? – wycharczał do niego Dobromir, a Aaron nie zrozumiał, więc milczał.\nTyle zapłacił za życie rycerza.\nOd czasu ostatniego spotkania z demonem, pozwolili Aaronowi na trzy dni odpoczynku. Dzięki temu odzyskał siły, uspokoił nerwy. Odprężony mógł obserwować spadający śnieg, który tworzył na ziemi lekką pierzynkę.\nW tym samym czasie Ida i Kasjan dyskutowali o czymś żywo, co nieszczególnie go ciekawiło. Nawet jeśli powinno.\n– … jak wygoniłam bandytów – mówiła Ida, a Aaron jej słuchał, bo nie potrafił inaczej. – Powiedzieli, że mam płacić podatek dla ich nowego pana.\n– Załatwię to – rzucił krótko Kasjan, przeczesując ręką włosy.\n– Mnie nie słuchają, bo jestem kobietą, w dodatku urodę też mam nie taką jak trzeba.\n– Nie taką jak trzeba…?\n– Oczyść te brudne myśli, dobrze wiesz, o czym mówię.\n– Jutro pojadę.\n– Pojedź dzisiaj.\nKasjan parsknął z irytacją, ale nie polemizował. Usiadł na krześle naprzeciw Aarona i oparł brodę na pięści.\n– Zagadałem ze składnią, żeby przysłali ci mundur – rzekł do Aarona. – Musimy poczekać kilka dni na posłańca, ale w końcu zaczniesz jakoś wyglądać.\n– Wiedzą, że tu jestem?\n– Tylko ci zaufani, więc w razie czego, nie opowiadaj skąd pochodzisz… ale tobie nie muszę tego mówić, nieprawdaż? – Kasjan ziewnął, prostując przy okazji łokcie, ale jego twarz wciąż pozostała skupiona.\nIda postawiła przed ich nosem miski wypełnione czymś przypominającym zielone błoto. Pachniało nie najgorzej, na pewno lepiej niż różne formy ciecierzycy w Lagarze.\n– Na jutro mam królika – powiedziała prawie uroczo, co kompletnie do niej nie pasowało. – Ale jak nie załatwisz tej sprawy, to będziesz jadł słomę.\nKasjan wywrócił oczami, ale i tak się uśmiechnął.\n– Masz ochotę na przejażdżkę? – zwrócił się do Aarona.\nPostanowiłam dodać rozdział dzisiaj, bo ponoć jaki nowy rok, taki cały rok, a ja w przyszłym roku chcę mieć zawsze wszystko zrobione wcześniej haha.\nW związku z okazją życzę wszystkim szczęśliwego nowego roku, niech wam moc, wena, szczęście i wyobraźnia sprzyja!\nPodejrzewam, że to za jakiś czas, ale napiszcie mi, co sądzicie o tej części. Nie było tu akcji jak przy wiązaniu sznurowadeł, ale cieszę się, że mogłam nieco więcej napisać o Aaronie. Dlatego też ciekawi mnie, co o nim myślicie, jego stosunku do walki i Liliany. Jakieś przemyślenia?\nŚlę sto sztucznych ogni, tych najładniejszych!\nBy WandaWadlewa o grudnia 31, 2017 5 komentarzy:\nOgłoszenia parafialne po raz któryś\nTo już chyba będzie tradycja, że na kilka dni przed opublikowaniem rozdziału daję notkę informacyjną, więc standardowo - już niedługo pojawi się kolejna część, a tym razem kilka krótkich informacji.\nPrzede wszystkim - po długich miesiącach (albo i nie) zmagań, udało mi się dodać całość na wattpada i postaram się publikować i tu i tam jednocześnie. Jeśli ktoś woli tam - serdecznie zapraszam. Jeśli ktoś lubi i tu i tam - też zapraszam. Ogólnie zapraszam. Możecie też dać mi znać, jeśli gdzieś tam istniejecie, bo ja na wattpadzie nic nie znajdę, za dużo chaosu.\nDruga informacja - ostatnimi czasy mało czytam w świecie blogów, ale wszystko w swoim czasie nadrobię. Nie mam zbyt wiele czasu to jedno, ale przede wszystkim mam problem z patrzałkami i staram się nieco ograniczyć czytanie z ekranu. Tym bardziej, że przy monitorze pracuję i piszę. Kiedy nadejdzie pora, wszystko nadrobię.\nA chyba powrócę do czytania blogów, bo ostatnio przeczytałam książkę i muszę zapomnieć, że ona istnieje haha.\nW następnym części - pojawi się dużo informacji na temat dzieciństwa Aarona i jego relacji z Lilianą, trochę więcej o samym Aaronie, który posiedzi nieco więcej z Kasjanem. Mam nadzieję, że wam się spodoba.\nTrzymajcie się - wszyscy, którzy wpadniecie!\nBy WandaWadlewa o grudnia 27, 2017 Brak komentarzy:\nDom, w którym przebywał, zmienił się nie do poznania. Jego ściany pokrywały pajęczyny zakrzepniętej krwi, niemal każdy krok wywoływał skrzypienie drewnianej podłogi. Drzwi oraz okna uderzały o framugę w rytm złowieszczej muzyki.\nDzisiejsza wyprawa w ten „inny” świat wyglądała dokładnie tak samo jak poprzednim razem. Jedyna zmiana dotyczyła niego samego. Potrafił skupić uwagę na otoczeniu zamiast własnym strachu, obserwować.\nBył sam. Wszyscy obecni do tej pory w pomieszczeniu roztopili się jak woskowe lampy. Ich pozostałości kleiły stół i krzesła.\nRęka przyrosła mu do szczątków miecza, którego nie potrafił puścić. Rękojeść oplotła palce niczym bluszcz, zmuszając do używania broni, którą uznawał za przeklętą.\nZrobił krok. Deska pękła pod jego ciężarem, a on został wciągnięty w podziemny świat, gdzie spomiędzy korzeni wystawały gnijące ciała – ludzkie przemieszane ze zwierzęcymi. Próbował się przebić, drapiąc rękami ziemię, tworząc dziury, szczeliny. Skoro mógł dostrzec wszystko to, co obumierało w cuchnącym piachu, to z pewności miał szansę uciec na powierzchnię. Jednak żeby to zrobić, musiał chwytać rozpadające się nadgarstki, powykręcane ramiona, zdarte kopyta. Tłumaczył sobie, że trupy nie czują. Jednak gdy dotykał ich srebrną rękojeścią, wzdrygały się i uciekały wgłęb mokrej ziemi. Przede wszystkim nie skupiał uwagi na ich twarzach. Wtedy zobaczyłby ich łudzące podobieństwo do osób, które znał… a przecież musiał odnaleźć potwora.\nJeden z martwych zaczął obejmować go w pasie, wtulając głowę w jego szyję. Starszy mężczyzna, z kilkoma siwymi włosami i długimi palcami – tyle był w stanie zobaczyć.\nNie czuł na skórze oddechu, ciało było porażająco zimne, wilgotne. Nie próbował się uwolnić, zamiast tego patrzył, bo on… musiał gdzieś tu być.\nStłumił strach, który pojawiał się wraz z myślą o spotkaniu. Powtarzał w myślach usłyszane wcześniej słowa.\n„Tutaj jesteś bezpieczny”\n… i tak w kółko.\nW końcu otaczająca go masa zaczęła topnieć, niczym śnieg po spotkaniu ze słońcem.\nPływał w jeziorze wraz ze wszystkimi martwymi ciałami i dopiero wtedy zabrakło mu powietrza.\nPróbował dotrzeć na powierzchnię, ale umarli zaczęli chwytać go za kończyny i ciągnąć w dół.\nZaatakował uszkodzonym mieczem i przekonał się, jak strasznie był ostry. Przez przeszkody przechodził jak przez masło. Dzięki niemu już wkrótce przedostał się do źródła tlenu.\nNie zobaczył nad wodą drzew ani nieba. Zamiast tego otaczały go gęste, czerwone opary. Poszukał wzrokiem brzegu, a jak na zawołanie nieopodal wyrosła niewielka wysepka.\nBrakowało mu sił, żeby płynąć, ale niepokój podprowadził go do brzegu. Odepchnął od siebie kawałki kończyn, które wypływały tylko po to, żeby przeobrazić się w parę i tworzyć szkarłatną mgłę.\nOn sam czuł, jak jego ciało nie wytrzymuje gorąca, a przecież nie tak miał zginąć.\nNa czworaka dał radę dotrzeć na suche podłoże. Kłęby pary zdążyły dotrzeć do chmur, które przygotowywały chłodny deszcz. Nie oderwał nawet kolan od gruntu, kiedy ciężkie krople krwi zaczęły spadać na jego głowę oraz otoczenie, przykrywając wszystko wokół.\nOparł się na udach i rozejrzał, a chociaż miał świadomość obecności obcej istoty, nie potrafił jej zlokalizować. Poczuł świszczący oddech przy uchu.\nNic nie zdążył zrobić.\nPotwór przebił jego klatkę piersiową na wylot.\nOstatnim, co zobaczył, była wielka szpona znienawidzonej istoty.\nWymiotował przez cały dzień. Zwrócił wszystko, co zjadł dzisiaj, wczoraj i trzy lata temu. Cały czas płukał głowę w lodowatej głowie, a potem drżał z zimna. Co chwilę sprawdzał, czy jego serce wciąż bije, czy nie wyrwano go z piersi. Ida podrzucała mu napary z ziół, ale nie miał ani chęci ani siły ich przełknąć.\n– Jesteś pewna, że to dobra droga? – zapytał Kasjan, kiedy Aaron wypluł kromkę chleba, którą przeżuwał z dobre piętnaście minut.\n– Nie jest dobra, tylko jedyna – powiedziała kobieta. – Musi poznać naturę ducha, rządzące nim prawo, inaczej zostanie pożarty od środka.\nWytarła czoło chłopaka mokrą ścierką. Był to gest, do którego zdążył przywyknąć, chociaż na początku odskakiwał jak oparzony.\n– Chcesz odpocząć? – zwróciła się do niego, a on pokręcił głową, bo w łóżku spędził cały dzień.\nOd czasu jego przybycia do domu Idy minęły już trzy tygodnie, a Aaron na zmianę spał, walczył i chorował… nieszczególnie to odmienne od życia, które prowadził do tej pory, ale tym razem każdy pojedynek kończył ból, a osłabienie trwało o wiele dłużej.\nO tym, że wyląduje w domu Idy, wiedział o wiele wcześniej, już podczas pierwszej wizyty w tym miejscu. Tylko że wtedy nie wyjaśnili mu, dlaczego to wszystko było tak ważne. Po prostu kazali sobie zaufać, a że Aaron nie widział powodu, żeby się sprzeciwiać, to przystał na ich propozycję.\nCałość musiała mieć miejsce poza oczami dowódcy, w innym wypadku informacja o przeklętym mieczu rozniosłaby się do niepożądanych osób, które mogły mu zaszkodzić. Odpowiedni zbieg wypadków pozwolił im zrealizować to szybciej niż planowali. Upadek twierdzy na wchodzie, wraz z końcem misji Kasjana i całe zamieszanie związane z wyjaśnianiem źródła ataków – to dało im przynajmniej kilka tygodni na ominięcie rozkazów.\nDlatego jak tylko ponownie się spotkali, ruszyli do Idy, która wiedziała o Czystych więcej niż inni.\nPierwszego dnia pobytu próbowała mu wyjaśnić cel jego przyszłych zmagań, ale te nieszczególnie do niego przemawiały. Zwłaszcza, że tak naprawdę eksperymentowali i nie do końca wiedzieli, do czego ich to zaprowadzi.\n– Miecz, na który patrzysz pochodzi z czasów wielkiego cechu, a sądząc po zdobieniach i tym, jaki ma na ciebie wpływ, to pozostałość po legendzie o Królu Życia – mówiła mu, a on słuchał uważnie, chociaż niebyt entuzjastycznie. – Chcesz ją poznać?\nKiwnął głową nieszczególnie podekscytowany, chociaż nie miał zamiaru odmówić. Nie tylko z natury lubił słuchać, ale Idzie nie potrafiłby odmówić niczego. Nawet najnudniejszej opowieści świata.\n– Tam, skąd pochodzę, wierzono w istnienie istoty będącej stwórcą wszystkiego, fundamentem przeszłości, teraźniejszości i przyszłości – zaczęła swoim tajemniczym głosem, a on analizował każdy, najmniejszy ruch ust. – Postać bez kształtu, nie do pojęcia nawet przez mędrców. Zgodnie z historią stworzenia świata, to właśnie on zebrał z sobą kilka tysięcy gwiazd, aby z ich najlepszy części zbudować planetę, na której powstało życie. Wkrótce okazało się, że opieka nad człowiekiem sprowadza na niego wiele trosk. Oddał więc część mocy swoim dzieciom, które miały wyrażać jego wolę.\n– Lata mijały, a Król Życia coraz chętniej dzielił potęgę, narzucając przywileje, ale również obowiązki – opowiadała, przy okazji sprawdzając wszystkie jego rany, by zaraz przetrzeć je cuchnącym płynem, którego zapach przypominał Lagarę.\nWtem wyszło na jaw, że kontrolowanie tysięcy istot, które posiadały fragmenty jego zdolności, zaczynają go przerastać. Ci bardziej gnuśni wykorzystywali talent dla zaspokojenia własnej pychy. Powstały klęski, plagi, zdrada, rozpusta. Wściekły Król zebrał nieposłusznych i wygnał ich do Krainy Płaczu, by tam przemienić w skałę. Na obronę tego miejsca wyznaczył najstarszą z córek, Zorzę. Była to istota o ludzkiej urodzie, kwintesencja kobiecości. Miała włosy w kolorze kory dębu, plecione wiatrem, a oczy niczym dwa bursztyny otoczone wachlarzem długich rzęs. Jej skóra błyszczała w słońcu, a ciało przypominało dorodny owoc, który kusi, budzi pożądanie.\n– Opowieści o Zorzy powstało co najmniej kilkanaście – dodała już bardziej rzeczowo – ale tylko jeden z przekazów stanowi źródło informacji o ostrzu, które widzisz przed sobą. Jeśli pójdziemy jego tropem…\nZorza, jak większość kobiet w legendach, oddała serce mężczyźnie. Kowalowi, który zawitał na jej terenach w poszukiwaniu dobrego surowca. Powiedziała mu „Ze złoża z tych skał wykujesz broń o potędze wykraczającej poza twoje sny. Ono zapewni ci zwycięstwo nad Królem Życia, jednak dopiero po jego śmierci będziemy mogli być razem. Czy zaczekasz na mnie”? Melferd, bo tak zwali ów kowala, zauroczony nie tylko Zorzą, ale i perspektywą władania światem uległ jej propozycji i już wkrótce wykuł sześćdziesiąt siedem broni z żelaza ukrytego w skałach przemienionych istot.\nGniew Króla Życia dosięgnął ich. „Dopóki pozostaniesz mi wierny, nic ci nie zagrozi” obiecała Zorza, nim została zamieniona w sześćdziesiątą ósmą broń przez ojca, który pozostałe sześćdziesiąt siedem mieczy rozesłał po świecie, aby pozbawić Melfreda możliwości ich zjednoczenia. „Pozostaniesz przy życiu, głupi kowalu, żebyś na zawsze pamiętał o tym, czego nigdy nie będziesz miał” rzekł do niego król i odszedł. Nie przewidział jednak, że uczucia Zorzy sięgają o wiele dalej niż jego moc.\nWołanie ukochanej Melfred słyszał już od początku, ale siedem lat zajęło mu odnalezienie zaginionego miecza. Dostrzegając niebezpieczeństwo, Król próbował pozbawić kowala życia, ale nie mógł go dosięgnąć. Zorza bowiem władała mocą ułudy, który zmieniła nie tylko samego Melfreda, ale i wszystko, na czym spoczął jego wzrok.\nZ tym, że wieczna tułaczka z mieczem w niczym nie przypominała tego, co obiecano zachłannemu mężczyźnie. Liczył on bowiem na władzę u boku piękności. Z czasem ulegał złym emocjom, a wykorzystała to napotkana wiedźma. Zaproponowała mu „odnajdę dla ciebie wszystkie zaginione miecze w zamian za ten jeden, który nosisz przy sobie”. Jak prawie każdy mężczyzna w legendach, Melfred nie zorientował się, że wiedźma to tak naprawdę przemieniony król, który zgodnie z obietnicą ofiarował kowalowi sześćdziesiąt siedem mieczy, zabierając w zamian jedynie zdradzoną córkę.\nMelfred sformował wojsko, którym już wkrótce zaatakował króla. Ku jego zaskoczeniu, żaden z ofiarowanych mieczy, które w jego rękach wydawał się niepokonany, nie okazał żadnych właściwości w stosunku do jego towarzyszy. Zorza sama odnalazła kowala, by pozbawić go tego, czego sama już nie miała. Melfred skonał, a jego ciało rozpadło się na tysiące cząstek duchowości, a te wstąpiły na pierwszych ludzi. Ostrze, które zabiło kowala, pękło, tak jak i serce Zorzy.\nAaron nie odrywał spojrzenie od Idy, która zakończyła opowieść z pełną dramatyzmu nutą, charakterystyczną dla zwiastunów tragedii. Ten głos wypełnił jego myśli niczym mgła – leniwie, ale dokładnie, nie pozostawiając miejsca na nic innego.\n– Gdzie w tym wszystkim morał? – zapytał Kasjan, na którego magia historii najwyraźniej nie zadziałała. Przy Idzie wyglądał nadzwyczaj przyziemnie, ale Aaron nie potrafił określić tego ani za wadę ani za zaletę.\nOdpowiedziała mu uśmiechem, a w takich chwilach wyglądała niezwykle. Jakby skrywała tajemnicę, której żaden z nich nie pozna.\n– Opowiadane mi legendy nie zawierały przesłania, tylko ostrzeżenie – rzekła w końcu, chociaż słowa skierowała do Aarona. – Jeśli ta niesie w sobie choćby iskrę prawdy, to ostrze przed tobą jest pozostałością broni wykutej na Górze Płaczu.\n– Skąd wiesz? – zapytał, ledwo rozpoznając swój głos.\n– Legendy tworzono zazwyczaj wokół wielkich bohaterów albo niezrozumianych przedmiotów – rzucił Kasjan. – Nie ma żadnego powodu, żeby dawać wiarę bajce o Zorzy i Melfredzie, ale faktem jest, że miecz istnieje. Napomknął o nim pisarz Antykost w swoich kronikach, które z kolei oparcie znalazły na pradawnych zwojach. Wspominał, że wśród niektórych plemion prowadzono kult przełamanego ostrza, nie wyjaśnił, z jakiego powodu. Po unicestwieniu ludów międzyrzecznych, które zresztą szczyciły się kanibalizmem, badacze z Natory przeprowadzili na nim badania, ale ostrze nie przejawiło żadnych szczególnych właściwości. Mimo to, jak napisał jeden z nich, postanowiono wszelkie przełamane ostrza znaleźć, aby krwawa legenda nie okazała się przepowiednią. Nie wiadomo, o jaką „krwawą legendę” mu chodziło, ale odnaleziono kilkadziesiąt albo i kilkaset mieczy i „usunięto w niebyt”.\n– W plemieniu Czystych istnieje bardzo silna wiara, że nie wolno przenosić tego, co raz zostało wniesione do lasu – dodała Ida, a Aaron przypomniał sobie przekazane mu jeszcze przed wyprawą informacje. – Miejsce, gdzie znalazłeś miecz, to pozostałość po rozegranej tam dawno temu bitwie pradawnych z rycerzami wodza, który później został pokonany przez króla. Walkę wygrali Czyści, ale okoliczności potyczki nie są jasne. Zgodnie z przekazaną mi opowieścią, na polanie odnaleziono wiele martwych ciał, a w samym centrum pola bitwy mężczyznę, nie należącego do żadnej ze stron. To było jedyne ciało, którego nie zwrócono nikomu, a kiedy Najstarszy dotknął go dłonią, rozpadł się na plamę krwi i wrósł w ziemię. Jego uzbrojenie było jednym śladem istnienia tajemniczego człowieka. Stwierdzono, że to kolejny cud źródła, więc miejsce miało pozostać bez skazy. Nikt tam nie zaglądał od lat.\n– A co ma z tym wspólnego legenda? – zapytał Aaron, zagubiony w ilości informacji, które mu przekazano.\n– Jeśli podejdziemy do niej bardziej przyziemnie – rzekł Kasjan – to wyciągniemy z niej wiele prawdopodobieństw. Przede wszystkim, że Zorza jako miecz mogła nawiązać kontakt jedynie z Melfredem, który z kolei miał jako ta „duchowość” natchnąć pierwszych ludzi, czyli po prostu plemiona. Nie bez powodu nazywamy ich pradawnymi.\nAaron kiwnął głową, skupiając całą uwagę na mężczyźnie przed nim.\n– Jednak czegoś w tym brakuje, bo w takim razie dlaczego ci „natchnieni” nie wykorzystali przełamanego ostrza? Musieli nie posiadać jakiegoś ważnego elementu – tłumaczył dalej, opierając się o drewniany blat. – Z drugiej strony wiedzieli o jego wyjątkowości, a pospolici ludzie nie.\n– Kiedy dotykam rękojeści – wtrąciła Ida. – Jestem pewna, że to nie normalna broń. Nie potrafię ocenić jej natury ani tym bardziej nawiązać kontaktu z istotą, o której nam powiedziałeś. Mimo to wiem, że to coś nadludzkiego.\n– Aaron, z pewnością widzisz już, że posiadasz w sobie krew plemienną. – Kasjan podrapał się w roztargnieniu po brodzie. – Nie wiem, jak to możliwe, ale musisz pochodzić od pradawnych, dam sobie rękę uciąć że od tych cholernych, świętoszkowatych Czystych.\nIda posłała mu zezłoszczone spojrzenie, ale nie przerwała, chociaż skrzyżowała ręce na piersiach.\n– Z pewnością jednak posiadasz w sobie coś jeszcze, czego nie ma Ida ani nikt z jej plemienia. Może to przodek z drugiej linii albo fakt, że wychowano cię na rycerza, nie mam pojęcia. Dlatego możesz nawiązać połączenie podobne do tego między Melfredem a Zorzą.\n– Jakie to podobieństwo? – Aaron poczuł, jak ogarnia go irytacja, nad którą z trudem panował. – Kiedy dotykam tego… czegoś… potwór wyrywa mi serce! Też mi połączenie, fantastyczne.\n– Zorza ofiarowała Melfredowi moc w zamian za wierność, ale on nie składał wobec niej przysięgi – wyjaśniła cierpliwie Ida. – Nie wiedział, jak głęboko sięga ta zależność, dlatego w momencie zdrady nie mógł przewidzieć jej skutków. Ty też najpewniej nie rozumiesz, na czym polega siła miecza, ale nie dasz rady przed nią uciec.\nWskazała na niewielki, wyżłobiony na rękojeści znak – spiralę przeciętą prostymi liniami, tworzącymi coś na kształt krzewu.\n– Symbol już od dawna nieaktywny – wyjaśnił Kasjan. – Kiedyś tak przedstawiano kowali, owalne kształty jako gorące żelazo, a proste linie jako szpikulce, którymi szlifowano miecz.\nUsiadł obok Aarona i wziął pęknięte ostrze do ręki.\n– Teraz każdy kowal może mieć własny znak, którym rozsławia imię, ale kiedyś żyło ich tak mało, że wszelkie kształty na rękojeści znaczyły tylko tyle, że broń stworzyła osoba z cechu, przez co nie zawiedzie w boju. Poza tym – wskazał na rękojeść – jest za długa i nierówno ukształtowana. Wtedy nie znano dzisiejszej techniki, ale ten miecz źle układa się w dłoni. Z którejkolwiek strony go nie obejrzysz, widać na nim zamierzchłe czasy. Jeśli te powiązania cię nie przekonują, wątpię, by cokolwiek to zrobiło. Co nie zmienia faktu, że nie mamy czasu do stracenia.\n– Nie dam ci odpowiedzi na wszystkie pytanie – Ida zwróciła się bezpośrednio do Aarona, patrząc mu prosto w oczy. – Sam musisz je odnaleźć, a żeby to zrobić, zacznij od zrozumienia prawa ostrza.\n– Jak mam to zrobić, jeśli to coś mnie zabija? – nie mógł powstrzymać jęku.\n– Pokonaj „to coś” – skwitował Kasjan. – Walka ma miejsce w podświadomości, która należy tylko do ciebie. Zabija cię tam nie istota, ale twoje własne lęki i niewiedza.\n– My nie zostawimy cię ani na chwilę. – Ida dotknęła jego policzka, a on zamarł. – Z nami będziesz bezpieczny.\nW ten sposób przez prawie miesiąc szukał sposobu, żeby dojść do porozumienia ze stworem, który za każdym razem rozrywał go na kawałki. Tajemnicza istota przerażała go, obrzydzała, gdyby miał wybór, nigdy więcej by nie dotknął przeklętej broni. Jednak Ida z Kasjanem mieli inne plany, a on nie potrafił powiedzieć „nie”.\nW przerwach między tymi sesjami, rozmawiali…. chociaż Aaron najczęściej milczał. Nie dlatego, że nie przepadał za towarzystwem Idy oraz Kasjana, najzwyczajniej nie miał nic ciekawego do powiedzenia. Najczęściej słuchał, a robił to nadzwyczaj chętnie.\n– Jesteś prawdziwą Czystą? – zapytał pewnego ranka kobiety, kiedy Kasjan zniknął za drzwiami, zaraz po burknięciu, że musi wysłać list. – Czy…\n– Czystej krwi – powiedziała zdawkowo, jakby rozmawiali o pogodzie. W kwestiach związanych z Aaronem wyglądała na bardziej przejętą.\n– Co w takim razie robisz tutaj? – nie zabrzmiało to uprzejmie, ale nie wiedział, jak zapytać inaczej.\n– Zakochałam się – odpowiedziała z uśmiechem. – Bardzo lekkomyślnie, bardzo mocno, a kiedy człowiek kocha, mało rzeczy uznaje za istotne.\n– Na przykład więzy rodzinne?\nTo poruszyło ją o wiele bardziej. Przez chwilę Aaron chciał wycofać wszystko, co powiedział, ale wtedy Ida posłała mu jeden ze swoich łagodnych uśmiechów i przeczesała ręką włosy.\n– W momencie, w którym musiałam wybrać między braćmi i Kasjanem, nie zdawałam sobie sprawy z... – przerwała na chwilę i zmarszczyła czoło. – Poniosły mnie uczucia, wydawało mi się, że zawsze będę mogła wrócić. Z tym, ze Czyści nie akceptują obcych, nie wybaczają zdrady. Chciałam poznać ten inny świat, a że Kasjan był tak samo niedojrzały jak ja, to zabrał mnie ze sobą. Wcześniej wyrzucałam sobie, że zniszczyłam porozumienie między moimi ludźmi i królem, odseparowałam męża od rodziny. Teraz widzę to zupełnie inaczej.\nPodniósł wzrok, szukając odpowiedzi na jej bladej twarzy.\n– Nie da się zawrócić czasu, nie odzyskamy tego, co raz straciliśmy. Możemy jedynie czerpać radość ze wszystkiego co mamy, wierzyć, że nasze życie ma cel, którego nie pojmiemy, bo nasze umysły są za małe. Zresztą to nie tak, że z naszego małżeństwa nie wynikło nic dobrego. – uśmiechnęła się smutno. – Mało na świecie rzeczy, którego można jednoznacznie ocenić. Coś o tym pewnie wiesz, czy nie tak? Ty i Liliana nosicie w sobie sporo tajemnic.\nNie próbował nawet ukryć zaskoczenia. Za każdym razem, gdy ktoś wspominał o do tej pory najbliższej mu osobie, stawał się spięty, niemal gotowy do ataku. Z tym, że Ida nie była jego wrogiem… cokolwiek miała na myśli.\nChociaż kobieta nie kontynuowała tematu, ta sprawa nie została pozostawiona na długo, nawet jeśli tamtego dnia nie znalazł śmiałości, żeby zapytać.\nWitam jak obiecałam z kolejną częścią, mam nadzieję, że przypadła wam do gustu. Pewnie jestem nieobiektywna (na pewno), ale lubię ten rozdział, lubię go sobie czytać, przeglądać i recytować. Chociaż oczywiście nie jest idealny ; )\nWyszły już pierwsze informacje o tajemniczym mieczu, chociaż mogą się one wydawać nieco pogmatwane (dla Aarona z pewnością haha). No i szok, bo w tej części nie było żadnej nowej postaci :D\nJakie są wrażenia z walki Aarona z mieczem? Chciałam to opisać w miarę obrazowo, ale czy mi to wyszło nie mogę ocenić.\nCo myślicie o samej historii wokół ostrza?\nNo i jak do was przemawiają na tym etapie relacje między tą trójką - Aaronem, Idą i Kasjanem :D\nBy WandaWadlewa o listopada 24, 2017 5 komentarzy:\nPonieważ na dniach dodam kolejną część bloga, to postanowiłam wystosować do każdego zbłąkanego przybysza kilka słów :D\nPrzede wszystkim widzę, dostrzegam i rozumiem, że ten blogowy świat nie ma się teraz najlepiej i nie mam pojęcia, czy to ulegnie zmianie. Akceptuję jednak, że czytelników będzie mniej, a rozdziały będę publikować i tak, bo czemu nie? "Szept ostrza" i tak się pisze, a konieczność publikowania zmusza mnie do nieco bardziej zorganizowanej pracy. Dlatego jeśli ktoś się obawia, że spakuję walizkę i ucieknę, to nope (co jest dosyć zabawne, bo jakiś czas temu ktoś na blogach mi powiedział, że z moim podejściem pewnie szybko zniknę haha).\nTo tak w ramach wstępu, a teraz nieco ważniejsza informacja. Planuję w najbliższym czasie nieco poprawić początkowe rozdziały opowiadania. Jak można się domyślić, będzie to zmiana w treści (gdyby chodziło o przecinki, nie zawracałabym gitary, nie?). Jednak nie trzeba się bać, bo mam zamiar to zrobić obok, w ramach podmieniania rozdziałów, a nie ich kasowania. Sama zmiana nie będzie również polegała na rozszerzaniu pewnych wątków, a wręcz przeciwnie.\nNa ten moment "Szept ostrza" to długie opowiadanie i chociaż znajduję się już w środku historii, to wciąż nie na jej końcu i mogę z dystansu spojrzeć na początkowe wydarzenia. Niektóre oczywiście były konieczne, ale inne miały na celu popchnięcie fabuły i myślę, że nie ma sensu tego tak rozwlekać. Tak czy inaczej - zmiany nie przeistoczą znienacka tego, co się wydarzyło, jedynie mogą nieco namieszać w odbiorze.\nPodsumowując - zmiany będą, ale jeśli ktoś dotarł do tego momentu, w ogóle nie musi się tym przejmować ; ) Napisałam po to, żeby nikt się nie zdziwił.\nOczywiście w międzyczasie będą publikowane kolejne rozdziały, co będzie moim priorytetem (najpierw pisanie, potem poprawa, inaczej nigdy nie skończę). A co nas w tych rozdziałach czeka?\nJedenastka będzie najprawdopodobniej podzielona na 4 części, ale pojawi się tam dużo, oj dużo informacji. Przede wszystkim wyjdą pierwsze, jeszcze nieco niepoukładane, informacje na temat pochodzenia i przyszłości przełamanego ostrza, które tak poturbowało Aarona. A skoro już zdecydowałam się na jego perspektywę (która nie była łatwa), to od razu wyjdzie więcej historyjek o dzieciństwie jego i Liliany. Jako wisienka na torcie (czy tort smaczny, już ocenicie sami) dużo o Kasjanie i Idzie, przy czym na tym etapie powinno już być jasne kim jest a kim był ten rycerz na czarnym koniu.\nNa koniec rozdziału - ważne imię, ale czyje?\nMam nadzieję, że wam się spodoba, a na razie ode mnie tyle\nTrzymajcie się ciepło w tę ukrytą za maską jesieni ZIMĄ\nBy WandaWadlewa o listopada 21, 2017 2 komentarze:\nPierwszego dnia przedzimy, jak zwykli nazywać obecną pogodę, miejscowi zawitali we wsi Stodiuk. Nie było ich wcale tak wielu, ale dość żeby zwracać na siebie uwagę.\nSara widziała ich z daleka i chociaż oczekiwała garstki dzikusów, zastała normalnych, cywilizowanych ludzi. Przynajmniej na pierwszy rzut oka.\nNa tle górskiego krajobrazu wyglądali niemal bajecznie. Chociaż pokryte zielenią i bielą wzniesienia już wcześniej wstrzymały jej oddech. Zmęczona oraz sfrustrowana nieustającą jazdą konną nie potrafiła docenić piękna przed oczami. Po całym dniu odpoczynku uroda otaczającej przyrody zachwycała o wiele bardziej. Nawet jeśli na zewnątrz robiło się coraz chłodniej, a tego dnia na kasztanowe włosy Sary opadło kilka płatków śniegu.\nStała na ganku gospody w towarzystwie kompanów Derwana, których imion nie mogła… albo nie chciała zapamiętać. Założyła na tę okazję kremową suknię z zielonymi zdobieniami, którą podarowała kobiecie księżna Kasandra. Strój należał do skromnych, ale wystarczająco ciekawych, żeby Sara nie wyglądała jak służąca, którą przecież już nie była. Chociaż nawet bez niej czułaby się jak prawdziwa dama. Po gorącej kąpieli przygotowanej przez gospodynię i porządnym praniu ogarnął ją wyśmienity nastrój. Znalazła nawet chęci, żeby włosy upiąć w nieco bardziej finezyjny kok, a na policzki nałożyć róż.\n„Proszę jaka odmiana” skomentował ten wygląd Zygryd, mrugając porozumiewawczo do Derwana. Ten minął ją bez słowa, ale Sara zdążyła przywyknąć. Na ten moment jej stosunek do zachowania męża nazywała obojętnym.\nW ich stronę zmierzał cały pochód złożony z kilkunastu jeźdźców i czterech powozów. Grupę prowadził niski, gruby mężczyzna z garbatym nosem. Zaraz za nim jechało jego przeciwieństwo – człowiek niezmiernie wysoki i przeraźliwie chudy. Miał siwe, przerzedzone włosy, pociągłą twarz i skórę tak bladą, że przypominała umarłego. Gdyby nie gruby, ozdobiony kożuchem płaszcz, niewiele odróżniałoby go od oszczepu. Zwłaszcza że minę miał co najmniej nietęgą, jakby wkroczył do krainy smrodu. Jego chłodne spojrzenie spoczęło na Sarze i wtedy zmarszczył nos.\nDziewczyna poczuła, jak jej palce zaczyna pokrywać pot, więc wytarła je szybko o spódnicę.\nW pierwszej kolejności Derwan przywitał szczupłego, później skinął grubszemu, by ściskać dłoń każdego przybyłego.\nSara stała, jakby stopy wrosły w drewniany podest, aż w końcu Zygfryd popchnął ją do przodu i zaprowadził do grupy, która aktualnie wyraziła szczere zainteresowanie Milanem.\n– Nigdy nie widziałem gwardii – mówił ten grubszy. – Poza samym Racławem, ale on wtedy był podrostkiem, nie starszym niż ty. Ile właściwie kopiesz?\nMilan zmarszczył brwi, nie rozumiejąc pytania.\n– Ile masz lat – podpowiedziała mu Sara, kiedy cisza zaczęła wżynać się w kości. Wtedy też została dostrzeżona przez wszystkich przybyszy a ich wzrok wcale nie należał do przyjemnych.\n– Szesnaście – odpowiedział sucho Milam.\n– Szesnaście ziemnioków? – wyraził zdumienie mężczyzna, a stojący obok niego kompan zwęził usta. – Wyglądasz na wimcyj. Co najmniej osiemnaście ziemniaków, albo i nawet…\nNie zdążył dokończyć. Przerwał mu gromki śmiech chudego. Jego głos odbijał się echem od otoczenia, a po chwili zawtórowali mu pozostali.\nMilan wcale nie wyglądał na rozbawionego, co najwyżej skonsternowanego.\n– Idź ty z tymi ziemniokami – wycharczał w końcu wysoki mężczyzna, ocierając łzy, które płynęły po jego policzkach. – Tym razem zasłużyłeś na pięć punktów.\n– To i tak lepiej niż twój żart, Letor, o ciecierzycy i starej świni – oburzył się towarzysz. – Poza tym, spójrz na jego facjetę. Uważym, że zasłużył na co najmniej osiem punktów.\n– Osiem to byś dostał, jakby mój bratanek się zaśmieł. Gdzie on właściwie jest?\n– Wita chyba każdego konia, Kaznar – powiedział Zygfryd, szczerząc zęby. – A ta panna, to jego jest. – Poklepał Sarę po głowie.\n– Jak jego, to już nie panna – zaśpiewał Letor. – Jak cię zowią, panienko?\n– Sara – rzekła, rezygnując z poprawiania ludzi, których przecież nie znała.\n– Niezbyt zmyślnie – mruknął.\n– Stara trochę – skomentował Kaznar. – Dobrze, że Wichlera jest z nami.\nNa całe szczęście z odpowiedzi na te nieprzyjemne uwagi wybawił ją sam Derwan.\n– Nie widzę potrzeby, żeby ją tu sprowadzać – rzucił, ciągnąć za sobą białego wierzchowca.\n– Nie jestem od potrzeby, tylko powinności – wychrypiała osoba, która do tej pory kryła się za plecami Sary.\nMiała potargane, brudne włosy sięgające pasa, w które wplotła mech i gałązki sosen. Jej oczy były malutkie, paciorkowate, pozbawione rzęs, za to z krzaczastymi brwiami. Na prawym policzku widniała blizna, ciągnąca się aż do górnej wargi. Kobiecie brakowało przynajmniej kilku zębów, a pozostałe pożółkły jak u żebraka. Przy tym wszystkim miała tak wielkie łapska, że spokojnie rozgniotłaby w nich garść orzechów. Zgarbione plecy, wykręcona prawa noga i brodawka na czole tylko dopełniały ten przykry obraz.\nSara mimowolnie zrobiła krok w tył.\n– Nie ma co uciekać, brzydulko, i tak spędzimy razem wieczór – wycharczała złowieszczo kobieta.\n– Nie będziesz grzebać tam, gdzie ci nie zezwolę – powiedział beznamiętnie Derwan, przez co jego ostrzeżenie wcale nie zabrzmiało groźnie.\n– Oczywiście, że nie. – Mrugnęła okiem do Sary, którą dopiero wtedy naprawdę obleciał strach.\nNa całe szczęście cała grupa zaczęła wchodzić do gospody, gdzie czekało na nich jadło. Sara nigdy jeszcze nie przebywała w towarzystwie ludzi tak głośnych. Cisza zapadała jedynie po nieśmiesznych żartach Letora albo Kaznara. Przy tym panowała wśród nich rodzinna atmosfera. Wszyscy nieustannie czuli potrzebę obmacywania każdej rzeczy, która wpadła im w ręce – talerza, świecznika, poduszki czy sukni gospodyni. Sara nie potrafiła do tego przywyknąć, nie w tak krótkim czasie, więc usiadła w kącie, chowając głowę za wielkim dzbanem.\nMogła dostrzec na nim własne odbicie, pełne strachu i niepewności. Widziała mrówkę, którą wrzucono do gniazda termitów. Tylko czekała, aż zostanie pożarta.\n– Weź chociaż ty no przedstaw porządnie tę swoją Sarę, a nie cyrki odstawiesz – usłyszała, jak prycha Kaznar, a że straciła ochotę na wszelką zabawę, niemal położyła głowę na stole.\n– Jesteś ty pewien, że to ta, co miała być? – zapytał już poważniej Letor.\n– Tak – odpowiedział krótko Derwan.\n– Jakaś tako mało wyjątkowa…\nNie chciała tego słuchać, więc wyślizgnęła się z gospody. Przystanęła na ganku, ale że ogarnął ją chłód, to ruszyła dalej. W bezruchu zimno uderzało bardziej.\nZajrzała do stajni i wcale nie była zdumiona, kiedy zobaczyła tam Milana.\nChłopak najwyraźniej również skorzystał z dnia wolnego na sprowadzenie odzieży do nienagannego stanu. Jego ciemne płaszcz gwardzisty odzyskał głębię koloru, co dla Milana wydawało się kluczowym punktem zadowolenia. Chociaż na twarzy nie widniał uśmiech, a uwagę w całości skupił na mocowaniu siodła, w tej chwili wyglądał o wiele mniej sztywno niż zazwyczaj.\n– Już wyjeżdżasz? – zapytała, ukrywając płaczliwy ton.\nWiedziała, że gwardziści w podróże wyruszają nocą – czasami z konieczności, innym razem nawyku. Przyzwyczajeni do zimna jak również niebezpieczeństw ukrytych w ciemności, wybierali porę, w której trudniej wyśledzić ich ruchy.\n– Tak, pożegnałem już Derwana i jego wuja – wyjaśnił krótko, nie przerywając ciągu czynności. – Nie mogę dłużej zwlekać.\n– Rozumiem – kiwnęła głową. – Czy jeśli zobaczysz księżniczkę Gaję, prześlesz moje pozdrowienia?\nNie odpowiedział od razu. Najpierw sprawdził umocowanie siodła, poklepał konia po szyi. Dopiero potem podszedł do niej i złożył rycerski ukłon, tak zgodny z etykietą, że Sara nie potrafiła powstrzymać uśmiechu.\n– Oczywiście – powiedział.\n– Dziękuję. Szczęśliwej podróży, Milanie.\nPocałował jej rękę, ostatni raz skinął głową i wyprowadził konia ze stajni, zostawiając kobietę całkiem samą.\nSara długo stała jak zaczarowana. Nikt nigdy nie potraktował jej z takim szacunkiem. Nawet jeśli w zamku traktowano ją dobrze, to żaden rycerz ani dworzanin nie kiwnął, nie pomachał, nie wspominając już o ukłonie. Widziała oczywiście takie zachowanie w stosunku do dam, ale ona należała do służby.\nChciała zostać w stajni. Zaryglować drzwi, zakopać się pod sianem, koczować do wiosny. Chciała, ale tego nie zrobiła. Palce u stóp zdrętwiały od zimna, dłonie zaczęły dygotać. Zaciskając zęby, wróciła do gospody, ale wśród pijanych mężczyzn nie widziała Derwana ani jego wuja czy chociażby Kaznara, którego pozycji nie potrafiła ocenić. Usłyszała kilka sprośnych żartów na temat jej urody, dlatego uciekła na piętro, gdzie mieściła była sypialnia. Zanim dotarła do drzwi, uwagę kobiety przykuł gromki śmiech wydobywający się z jednego z pomieszczeń.\n– Starsze od niej rodzom dzieci – usłyszała i zamarła.\n– Nie po to ją tu sprowadziłem – rozpoznała bezbarwny głos Derwana i policzki jej pociemniały bo doskonale wiedziała, o kim rozmawiają.\n– Bla bla bla, przestań tak zgrzecić – dorzucił złośliwie Zygryd, który najwyraźniej towarzyszył mężczyznom. – W małżeństwie występuje albo to albo plotki, że jesteś fajfusem.\n– Nie int…\n– Interesują cię plotki – dokończył za niego. – Ciebie nic nie interesuje. Każdy normalny by ją przeciągnął z samej ciekawości, bo mu wolno. A ty czekasz na polecenie od wuja. Masz w ogóle, co w nią włożyć?\n– Opanuj że nerwy, Zygfrydzie – polecił mu Lotar.\n– Wybacz, ojcze. Nie rozumiem mego kuzyna. Ta Sara musi mieć coś w sobie, skoro król…\nWcale nie chciała słuchać, jak rozmawiają o niej jak o niedawno zakupionym bydle. Obietnica złożona Kasandrze była jedynym, co zatrzymało ją w miejscu.\n– O jego wysokości pomówimy w Katul – rzucił nieprzejęty Derwan.\n– Doskonały pomysł. Lepij opowiem ci, Zygfrydzue, co ostatnio zrobił twój syn.\n– Ta zaraza? Co znowu? Ostatnio…\nUsłyszała kroki na schodach, więc wycofała się wgłęb korytarza. Zanim zdążył przeskoczyć za kotarę przysłaniającą okno, dostrzegła ją córka gospodyni – młoda dziewczyna o nazbyt delikatnej urodzie i cichym głosie.\n– Pani Saro – powitała kobietę po raz szósty tego dnia. W rękach trzymała misę z ciepłą wodą, z której ciężarem ledwo sobie radziła.\n– Pomogę ci – zaproponowała nerwowo Sara. – Gdzie to niesiesz, he?\n– Ja… do pani sypialni, pani Saro.\nPatrzyła w oczy dziewczyny, ale nie znalazła tam nic poza niewinnością. Dlatego złapała za drugą rączkę misy i zaczęła ciągnąć ją w stronę pomieszczenia, które zajmowała od kliku dni. Miała o wiele więcej siły niż dziewczyna, która ledwie dotrzymywała jej kroku.\nWniosły misę do sypialni i postawiły ją koło łoża. Pozornie wszystko wyglądało tak jak wcześniej. Pościel idealnie usłana, ciężkie zasłony zakrywające światło księżyca, miedziany świecznik….\nPozornie, bo kiedy odwróciła się w stronę drzwi, te zostały zamknięte z donośnym trzaskiem.\n– Dobrze, że już dotarłaś – wycharczała Wichlera, oblizując wargi.\nPrzez ciało Sary przeszedł dreszcz, ale nie cofnęła się. Zgarnęła jedynie córkę gospodyni za plecy.\n– Co robisz w mojej komnacie? – zapytała i chociaż chciała zabrzmieć karcąco, w swoim głosie wyczuła strach.\n– Jestem medykiem, nakazano mi sprawdzić twoją przydatność. To, że jesteś taka brzydka, nie oznacza od razu, że do niczego cię nie wykorzystają.\n– Wszystko za zgodą panującego. Twojego męża też, więc skończ te twoje oburzenia wieśniaczko. Młodzinka potwierdzi.\nSara spojrzała ze złością na dziewczynę, jakby ta miała wziąć odpowiedzialność za to, co właśnie ją spotkało.\n– Pan Lotar kazał czynić przygotowania – wymamlała, pochylając głowę.\n– Przygotowania do czego? – wyszeptała słabo Sara, czując, jak świat nagle zaczyna wirować i tonąć jednocześnie. Nie jadła zbyt wiele, ale nagle wszystko jej ciążyło i powróciło do przełyku.\nWichlera nie odpowiedziała. Jedynie wyszczerzyła wybrakowane zęby, by rzucić na blat stołu komplet blaszanych narzędzi, które Sara widziała pierwszy raz w życiu.\n– Co to za spojrzenia? – rzuciła ironicznie. – Większe rzeczy z was jeszcze wyjdą.\nSara nic nie słyszała. Widziała jedynie gruby sznur, który Wichlera owinęła wokół wielkiej łapy.\nMusiała uciekać, choćby przez okno.\nZanim zrobiła krok, została rzucona na łóżko przez o wiele silniejszą kobietę. Wierzgała nogami ja dzika. Chciała krzyczeć, ale córka gospodyni włożyła jej w usta białą chustkę, przez co Sara niemal zakrztusiła się własną śliną. Tę słabość wykorzystała Wichlera i przywiązała jej ręce do haka nad łożem.\n– Wszystko będzie dobrze – wyszeptała do niej dziewczyna. – Każda kobieta przez to przechodzi. To nawet nie boli.\nNie uwierzyła… ale jej wiara nie była warta nawet sznura, który oplatał jej nadgarstki.\nMiała tylko nadzieję, że straci przytomność, zanim Wichlera zacznie swoje zabiegi.\nKiedy Lotar wrócił do głównej sali w gospodzie, większość mężczyzn ledwo stała na nogach. Kilka okazów spało pod stołem, inni śpiewali do talerza, jeden urządzał dzikie tańce przy barze. Lotar zamlaskał z niesmakiem, a jego syn wywrócił oczami. Jedynie Derwan wyglądał na nieporuszonego. Podszedł do najbardziej trzeźwego i zapytał:\n– Gdzie jest Sara?\nDopiero wtedy starszy mężczyzna dostrzegł, że kobiety nie było wśród obecnych.\n– Pewnie poszła odpocząć – skłamał, chociaż prawda powinna być dla Derwana jasna i oczywista.\nLotar uważał, że pytanie bratanka o zgodę w tej kwestii to aż nadto. Nie widział sensu mieszano go w sprawy, które i tak powinny pozostać między kobietami. Zwłaszcza, że ten i tak nie kwestionował niczego, co mu polecono.\nDlaczego w takim razie Lotara obleciał strach?\nDerwan nie zadał dodatkowych pytań. Opuścił ich towarzystwo i poszedł na piętro.\nZygfryd wzruszył ramionami i sięgnął po dzban piwa, ale Lotar stał w miejscu. Czekał. Przewidywał najgorsze, ale liczył na spokojniejszą naturę mężczyzny. Nawet jeśli od urodzenia był „inny”.\nDerwan zszedł na dół z dokładnie takim samym wyrazem twarzy jak przez cały dzień. Jednak to nigdy nie wyrażało jego nastroju. To, że minął ich bez słowa, o wiele bardziej.\nZygfryd ruszył krokiem kuzyna, ale Lotar zamiast tego przeszedł na drugi poziom gospody.\nNa długim korytarzu zobaczył klęczącą na ziemi Wichlerę. Rękawy sukni miała podwinięte aż po łokcie, a dłonie i przedramiona pokrywała krew. Jednak nie to oszołomiło mężczyznę. W szeroko otwartych oczach kobiety zobaczył grozę. Z trudem łapała oddech, trzymając rękę na sercu. Przy tym wszystkim gadała do siebie w południowym języku, którego mężczyzna nie rozumiał.\n– Niesamowite – wycharczała w końcu, wciąż nie mogąc podnieść się z podłogi.\n– Co jest niesamowite? – Lotar przerwał jej przerażający amok.\n– NIC! – wrzasnęła nagle. – Nic, nic – powtórzyła o wiele ciszej. – Nic, nic, nic – zaśpiewała po raz kolejny.\n– Skąd tyle krwi, zranił cię? – zapytał z troską, wyciągając rękę, by pomóc kobiecie wstać.\n– To jego wina! – wrzasnęła. – Jakby spełniał swoje obowiązki, to by się z niej tyle nie ulewało.\n– Słucham? – wybełkotał, odrzucając myśli, które napłynęły do jego głowy.\n– Nic – wycedziła złowieszczo, a potem powtórzyła – Nic, nic, nic, nic, nic…\nZ nieba zaczął padać zimny deszcz, kiedy Derwan schował do pochwy przełamany miecz. Czuł na twarzy zgniłe krople, ale nie zatrzymał się, dopóki jej nie znalazł.\nWidział, jak wymiotuje odgarniając mokre włosy. Kiedy go zobaczyła, spróbowała wstać, ale opuściły ją siły i upadła wprost w cuchnącą wydzielinę.\n– Odejdź – kwiliła żałośnie, ale to go nie powstrzymało. Derwan złapał Sarę pod kolanami i plecami, by podnieść ją z mokrej ziemi. Patrzył przed siebie, trzymając na rękach te kupkę nieszczęścia, która łkała mu w ramię, wbijając paznokcie w szyję.\n– Zniszczyła mi suknie – wychrypiała.\n– Dostaniesz drugą – powiedział.\n– Nie chcę! – jęknęła. – To prezent od księżnej, mój własny.\n– Dostaniesz drugą w prezencie i na własność. Taką samą.\n– W stolicy nie robią takich rzeczy. Nikt mi nie powiedział…\nWniósł ją do gospody, później do sypialni, w której spał razem z Zerandem.\n– Wynocha – rzucił krótko do śpiącego mężczyzny, a ten wstał jak rażony piorunem i bez ociągania wywlókł się z pomieszczenia.\nPołożył Sarę na niewielkim łóżku.\n– Nie chcę tego więcej widzieć – szepnęła.\nPomógł jej zrzucić ubranie, a ona nie czuła ani grama wstydu. Rozżalenie ogarnęło ją do tego stopnia, że nie dostrzegała niczego złego w nagości, śladach krwi, niedoskonałościach skóry. Kiedy dotknął uda, mimowolnie zadrżała. Wciąż zmagała się z bólem. Jednak w jego ruchach nie było niczego intymnego. Zmył z niej najbardziej widoczny brud wilgotną ścierką, przykrył ciepłą pierzyną.\n– Dlaczego to robisz? – zapytała, wcale nie oczekując odpowiedzi. – Poślubiłeś obcą osobę, bez pozycji, szczególnych zdolności czy urody. Nawet mnie nie lubisz, nigdy ze mną nie rozmawiasz, nie chcesz mnie jako kobiety. Nie sądzę nawet, byś czegoś ode mnie oczekiwał. Po cóż? To jakaś polityka, której głupia służąca i tak nie zrozumie?\nPowiedziała to wszystko na wydechu i pod koniec zabrakło jej tchu.\n– Wiem, i tak będziesz milczał. Nawet nie udajesz, że jestem w tym wszystkim istotna i dziękuję ci za to… ale jeśli któryś z twoich kompanów znowu nazwie mnie brzydulą…\nNie wiedziała, co mogłaby zrobić. Nie miała nikogo, kto by się za nią wstawił. Nie dysponowała siłą, dzięki której mogła wygrać.\n– Nie jestem taka okropna – mówiła dalej, bo kiedy wypełniała cisze brzmieniem własnego głosu, czuła się bezpieczniej. – Może nie przyszłam na świat jako ślicznotka, którą kąpano w mleku. Nie mam nastu lat, pięknego ciała, błyszczących włosów, delikatnych dłoni, niczego… ale nie jestem taka okropna.\n– Nie jesteś – powiedział w końcu, przerywając jej monolog. – Nie jesteś i nigdy nie będziesz tak okropna jak świat, na który patrzę.\nWidzę, że w ostatnim czasie świat blogów nieco przysnął, dlatego wrzucam kolejny rozdział, żeby się nie stać częścią tej ogólnej śpiączki ;p\nCiekawi mnie, co teraz myślicie o Sarze i Derwanie, kiedy mogłam w spokoju dokończyć o nich rozdział. Huhu, ciekawe czy będą z tego dzieci, taki z niego romantyczny typ ;d\nNastępny rozdział to Kasjan, Ida i Aaron, więc będzie krok do przodu, jeśli chodzi o tajemnicę przełamanego ostrza.\nTrzymajcie się ciepło w tym zimnym miesiącu!\nBy WandaWadlewa o października 17, 2017 4 komentarze:


samochody - Moto\nW całym kraju przekroczone są normy zanieczyszczeń powietrza. W związku z tym ogłoszono alarm smogowy. W Polsce normy zanieczyszczeń są przy tym znacznie wyższe niż w innych europejskich krajach.\nWystartował Złombol 2016 Africa Edition\nPonad 3 tys. kilometrów, osiem państw i meta w Afryce. Tak wygląda dziesiąta edycja rajdu „Złombol 2016 Africa Edition”. Uczestnicy mają zamiar pokonać trzy pasma górskie i zakończyć główną cześć rajdu w Palermo na Sycylii.\nKoncepcyjne auto Chery FV2030 z wyświetlaczem 3D\nZimowy zlot trabantów. "To najlepszy samochód na świecie"\n- To najlepszy samochód na świecie. Jest bardzo prosty i bardzo przydatny - tak o trabantach wypowiadali się uczestnicy zimowego zlotu trabantów.\nWrangler, Jeep do zadań specjalnych i król sycylijskiej dżungli\nJeep Experience Days na Sycylii był okazją do sprawdzenia, jak flagowe modele włoskiego producenta radzą sobie na najbardziej wymagających off-roadowych trasach. Jednym z wyzwań dla aut był wjazd Jeepem Renegade bezdrożami na szczyt wulkanu Etna.


Polecamy Państwu do sprzedaży murowany budynek mieszkalny, wolnostojący o pow. ok. 120m2. Budynek usytuowany na płaskiej, nie ogrodzonej działce, która jest w całości budowlana i ma pow. 5089 m2. Na działce znajduje się również duża stara stodoła, pod którą to mieści się niewielka kamienna piwniczka, a obok drewutnia z niewielkimi zapasami drewna i węgla. Na działce znajduje się stary sad: głównie jabłonie i śliwy. Dawniej na terenie nieruchomości znajdowała się pasieka.\nNa powierzchnię domu składa się parter oraz poddasze mieszkalne. Na parterze znajdziemy dwa pokoje, kuchnię ze starym i czynnym piecem kaflowym, łazienkę z WC, przedpokój oraz pomieszczenie, z którego schodami wychodzi się na poddasze. Poddasze ma otwartą przestrzeń użytkową dzięki czemu można ją dowolnie zaadoptować według własnego uznania (obecnie stanowi sypialnię). Stropy są drewniane. Pokoje ogrzewane są piecem kaflowym. Ciepłą wodę w kuchni i w łazience uzyskuje się z tzw. podkowy kuchennej.\nBudynek wymaga przeprowadzenia niewielkiego remontu. Ostatni remont był w nim przeprowadzany ok. 20 lat temu. Elewacja oraz dach pokryty jest eternitem. Stolarka okienna stara drewniana lecz w dobrym stanie. Ogrzewanie węglowe. Dom posiada aktualną polisę ubezpieczeniową.\nWszystkie media dostępne w budynku:\n- prąd /przyłącze trójfazowe/\n- woda /przyłącze z sieci miejskiej/ oraz tymczasowo z własnego ujęcia\n- kanalizacja /szambo z odprowadzeniem ścieków do kanalizacji miejskiej/\n- przyłącze telekomunikacyjne\nLokalizacja zapewnia bardzo dobry dojazd drogą asfaltową. Ostatnie 30 metrów to utwardzona droga gminna. Najbliższe otoczenia to cztery gospodarstwa domowe. Nieco dalej jest jeszcze kilka domków letniskowych usytuowanych wzdłuż potoku Romiaków. Jest to spokojna i cicha okolica, gdzie możemy odpoczywać i relaksować się z dala od miejskiego zgiełku i szybkiego tempa jakie tam panuje.\nOd działki możliwość wejścia do lasu na pobliską Dzikasową Górę (Jaworzyna 780m n.p.m.). Do szczytu (trasa 2 km) prowadzi ścieżka wzdłuż potoku Romiaków. W okolicy mnóstwo szlaków pieszych i rowerowych, wspomniany potok oraz las, który obfituje w grzyby i jagody.\nDziałka jest z widokami na pobliskie wzgórza oraz bardzo dobrze nasłoneczniona. Z racji jej wielkości istnieje możliwość wybudowania tam nawet kilku domków letniskowych - na co zezwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.\nBardzo dogodna komunikacja z pobliskimi miejscowościami: Sucha Beskidzka - 9 km, Zawoja - 17 km, Żywiec - 27 km. Dobry i łatwy dojazd z Katowic i Krakowa.\nOsoba prowadząca: Tel: 534 03 04 05


40 proc. ankietowanych uznaje błąd człowieka za przyczynę utraty danych - Tech\nAż 40 proc. użytkowników komputerów i innego sprzętu cyfrowego uznaje, że utrata danych to rezultat błędu człowieka. Jeszcze pięć lat temu w podobnym badaniu na błąd ludzki jako przyczynę utraty informacji wskazało tylko 11 proc. respondentów, obwiniając o to głównie sprzęt.\nWyniki przeprowadzonej w 17 krajach ankiety przedstawili inżynierowie jednej z firm zajmujących się odzyskiwaniem danych, Kroll Ontrack.


Andżelika Borys w Polonijnej Radzie Konsultacyjnej – Kresy24.pl – Wschodnia Gazeta Codzienna\nAndżelika Borys w Polonijnej Radzie Konsultacyjnej\n05 Wrz 2016 Białoruś 3 comments\nMarszałek Senatu Stanisław Karczewski powołał w poniedziałek 16 członków Polonijnej Rady Konsultacyjnej. Rada składa się z reprezentantów organizacji polonijnych i będzie doradzać Senatowi w sprawach dot. Polaków za granicą.\nChcemy, aby nasza współpraca była coraz intensywniejsza, coraz lepsza, głębsza – na różnych płaszczyznach – mówię nie tylko o oświacie, kulturze, nauczaniu języka polskiego ale również nauka i wymiana sukcesów – powiedział marszałek Senatu podczas uroczystości powołania członków Rady.\nStanisław Karczewski podkreślił, że żywi wobec Rady i Polonii nadzieję, iż będą oni ambasadorami Polski i będą pracować na rzecz budowy dobrego wizerunku ojczyzny. „Często o Polsce mówi się źle, fałszywie, a naszym wspólnym zadaniem jest się temu przeciwstawić, bo Polska jest naszą wspólna ojczyzną” – powiedział.\nZaznaczył, że Polonia jest zróżnicowana, także ze względu na różne okresy emigrowania z Polski. „Jesteśmy otwarci na wszystkich i będziemy ze wszystkimi współpracować” – obiecał marszałek Senatu. „Nic o Polonii bez Polonii. Będziemy Was słuchać i działać razem z Wami” – dodał.\nKarczewski podkreślił, że „często mówi się o Polsce źle, mówi fałszywie”. – To trzeba zmienić – powiedział marszałek Senatu.\nW radzie znaleźli się; przewodnicząca rady naczelnej Związku Polaków na Białorusi Andżelika Borys, przewodniczący Rady Polonii Świata Jan Cytowski, wiceprezes Kongresu Polonii Amerykańskiej Maria Szonert-Binienda, Stanisław Aloszko, prezes Federacji Polonii Francuskiej, Adam Bąk, prezes Adam M. Bak Foundation (USA), Emilia Chmielowa, prezes Federacji Organizacji Polskich na Ukrainie, Halina Csúcs Lászlóné, Rzecznik Narodowości Polskiej, Zgromadzenie Narodowe Węgier, Adam Gajkowski, wiceprezes Stowarzyszenia Nasza Polonia w Australii, Barbara Kukulska, prezes Zjednoczenia Polskiego w Johannesburgu (RPA), Tomasz Machura, powiernik Zjednoczenia Polskiego w Wielkiej Brytanii, ksiądz Zdzisław Malczewski, rektor Polskiej Misji Katolickiej w Brazylii, Piotr Małoszewski, wiceprzewodniczący Chrześcijańskiego Centrum Krzewienia Kultury, Tradycji i Języka Polskiego w Niemczech, Tadeusz Pilat, prezydent Europejskiej Unii Wspólnot Polonijnych (Szwecja), Ewa Stasinowska, prezes Klubu Gazety Polskiej w Amsterdamie (Holandia), Aleksandra Ślusarek, przewodnicząca Związku Repatriantów RP – z Kazachstanu), i Rita Tamašunienė, poseł do litewskiego Sejmu, przewodnicząca klubu parlamentarnego AWPL-ZchR ..\nNa początku spotkania hymn narodowy zaśpiewali harcerze z drużyny artystycznej Hufca Legionowo Związku Harcerstwa Polskiego.\nTagi: Andżelika Borys Borys Karczewski Polonia i Polacy za Granicą Senat\n5 września 2016 o 16:34 Odpowiedz ↓\nPani Borys jako przedstawiciel mniejszości PB będzie doradzać co chce inna – wieksza grupa PB notabene nie dotowana przez polskie MSZ czy inne prorządowe organizacje.\nA tak na marginesie gdzie można zobaczyć rozliczenia finansowe tej “prężnej grupy” PB pod egida p.Borys?\n8 września 2016 o 18:02 Odpowiedz ↓\nDOBRE PYTANIE, ALE BEZ ODPOWIEDZI\n6 września 2016 o 17:33 Odpowiedz ↓\nCo może poradzić osoba, która zniknęła ze sceny organizacji po katastrofie smoleńskiej 2010 r., pozostawiając wszystkich w rozterce, bez wyjaśnienia, dlaczego tak zrobiła,…. a pojawiła się na Zjezdzie Polaków i Polonii w Pułtusku w sierpniu 2012 r. niby od tej samej organizacji?


Playboy luty 2013 - wszystko na temat Playboy luty 2013 | CKM.PL\nArtykuły dla frazy : Playboy luty 2013\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia Playboy luty 2013. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku Playboy luty 2013) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem Playboy luty 2013 posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania Playboy luty 2013 jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 3 materiały. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Wtorek 28.01.2014 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Piątek 25.01.2013. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania Playboy luty 2013 ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu Playboy luty 2013.


AM 10.04.2018 14:08\nEwa Chodakowska ma swoją siłownię, markę ze zdrową żywnością, a już wkrótce będzie miała również swoje zawody "Choda Games". O co w nich będzie chodzić i jak można wygrać? Zobaczcie sami.\nCzegoś takiego jeszcze nie było! Ewa Chodakowska cały czas się rozwija i tym razem postanowiła stworzyć swoje zawody. Choda Games będzie miało swoją premierę podczas majowych targów Go Active Show w podwarszawskim Nadarzynie. Dla kogo są te zawody? Jak czytamy na stronie organizatora w Choda Games może wziąć udział każdy, kto nie ma żadnych przeciwwskazań zdrowotnych.\nKAŻDY fan aktywności fizycznej niemający przeciwwskazań zdrowotnych. Zawody mają otwarty charakter, skierowane są zarówno do kobiet jak i mężczyzn. Aby wziąć w nich udział, nie musisz być doświadczonym sportowcem - piszą organizatorzy.\nChoda Games opiera się na ćwiczeniach obwodowych, których jest tylko siedem. W każdej turze startuje maksymalnie 7 uczestników, wykonując kolejno 7 stacji sportowych. Jakich?\n7 ćwiczeń w Choda Games\n7 ćwiczeń w Choda Games www.instagram.com/chodakowskaewa www.instagram.com/chodakowskaewa\nŻeby wygrać Choda Games trzeba być najlepszym w 7 konkurencjach, które proponuje nam Ewa Chodakowska. Oto one:\n1. Bieg wahadłowy (dystans 200 m), 2. Skoki na skrzynię (20 powtórzeń), 3. Jazda na rowerze spinningowym Technogym (dystans 1 km), 4. Burpees (20 powtórzeń), 5. Ćwiczenia na wioślarzu Technogym (dystans 0,5 km), 6. Spacer farmera z kettlami (dystans 80 m), 7. Ćwiczenie w siadzie równoważnym z piłką lekarską (40 powtórzeń),\nWygrywa osoba, która wykona poprawnie najszybciej wszystkie 7 ćwiczeń. Zobaczcie co będzie można wygrać, bo jest o co walczyć:\nNAGRODA GŁÓWNA: nagroda pieniężna: 5.000 zł, Tydzień Metamorfozy z Ewą Chodakowską (obóz treningowy), roczny zapas produktów BE RAW, sety treningowe marki adidas, kosmetyki adidas.\n2. MIEJSCE: roczny zapas produktów BE RAW, sety treningowe marki adidas, kosmetyki adidas.\n3. MIEJSCE: roczny zapas produktów BE RAW, kosmetyki adidas.\nChodakowska długo trzymała to w tajemnicy\nEwa sama na swoim Instagramie przyznała, że jest dumna z tego, że tak długo udało jej się to trzymać w tajemnicy.\nPierwszy raz dałam radę trzymać koński jęzor za zębami. Daj znać, czy podejmiesz WYZWANIE?- pyta Ewa.\nFani są zachwyceni tym pomysłem! Jak możecie się domyślać fani od samego początku są zachwycenie Choda Games i trudno się dziwić, bo czegoś takiego jeszcze nie było. Do tej pory Ewa pobijała rekordy Guinessa w różnych konkurencjach, ale chyba nikt nie przypuszczał, że stworzy swoje własne zawody. Kto wie, może już wkrótce wpiszą się one na stałe do rywalizacji sportowej.\nFani są zachwyceni tym pomysłem www.instagram.com/chodakowskaewa www.instagram.com/chodakowskaewa


100 lat myśli aforystycznej Bolesława Prusa (1847-1912). Antologia - Violetta Machnicka (167386) - Lubimyczytać.pl\nVioletta Machnicka /\nWydawnictwo: Siedleckie Towarzystwo Naukowe\nprus, bolesław prus, aforyzm, cytaty\nNiniejszy zbiór obejmuje przede wszystkim przesłania i „mądrości życiowe”, wynotowane z twórczości Bolesława Prusa. Zawarto w nim cytaty z całej literatury pięknej , listów pisarza oraz publicystyki – Kartek z podróży, Studiów literackich, artystycznych i polemik oraz wyboru felietonów Wczoraj - dziś –jutro. Całość zgromadzonego materiału, pochodzącego z wymienionych wyżej pozycji,...\nNiniejszy zbiór obejmuje przede wszystkim przesłania i „mądrości życiowe”, wynotowane z twórczości Bolesława Prusa.\nZawarto w nim cytaty z całej literatury pięknej , listów pisarza oraz publicystyki – Kartek z podróży, Studiów literackich, artystycznych i polemik oraz wyboru felietonów Wczoraj - dziś –jutro.\nCałość zgromadzonego materiału, pochodzącego z wymienionych wyżej pozycji, podzielono na 19 zbiorów tematycznych. W każdej części przyjęto określony, zawsze ten sam porządek źródeł, z których kolejno wypisywano poszczególne przesłania aforystyczno-filozoficzne, osobiste wynurzenia warszawskiego kronikarza.\nNie pominięto także wypowiedzi przez Prusa cytowanych. Są to cytaty zarówno jawne - ujęte w cudzysłów lub opatrzone informacją o autorze, jak też ukryte, niewyróżnione graficznie ani opisowo, odtworzone dosłownie albo zmodyfikowane. Oczywiście nie wszystkie cytaty ukryte i parafrazowane udało się rozpoznać i opatrzyć wzmianką, że to nie Prus jest ich pomysłodawcą.\nW grupie cytatów ogólnie znanych znajdują się także ważne dla Prusa (lub stworzonych przez niego postaci) przysłowia.\nźródło okładki: http://www.ifp.uph.edu.pl/index.php/pl/component/c...»\nPaulina | 2015-06-08\nNa półkach: Chcę przeczytać, Bolesław Prus


Wójt Gminy Tarnów Opolski Gminny Komisarz Spisowy ogłasza otwarty i konkurencyjny nabór kandydatów na rachmistrzów terenowych do Powszechnego Spisu Rolnego w 2020 r. - Gmina Tarnów Opolski\nWójt Gminy Tarnów Opolski Gminny Komisarz Spisowy ogłasza otwarty i konkurencyjny nabór kandydatów na rachmistrzów terenowych do Powszechnego Spisu Rolnego w 2020 r.\nogłasza otwarty i konkurencyjny nabór kandydatów na rachmistrzów terenowych do\nogłasza otwarty i konkurencyjny nabór kandydatów na rachmistrzów terenowych, wykonujących czynności w ramach prac spisowych związanych z przeprowadzeniem przewidzianego w Ustawie z dnia 31 lipca 2019 r. o Powszechnym Spisie Rolnym w 2020 r. spisu rolnego, którzy wykonywać będą zadania spisowe na terenie gminy Tarnów Opolski\nDodatkowych informacji w sprawie naboru udziela Pani Jolanta Bioły, tel. 77/46 40 854.\nDOCXINFORMACJA O OTWARTYM I KONKURENYCJNYM.docx\nDOCXZałącznik nr 1 do ogłoszenia o naborze na rachmistrzów.docx\nDOCXZałącznik nr 2 do ogłoszenia o naborze na rachmistrzów.docx\nDOCXZałącznik nr 3 do ogłoszenia o naborze na rachmistrzów.docx\nPDFPlakat - Powszechny Spis Rolny 2020 r..pdf


Co kupuje chrzestny? Wszystko, o czym musisz wiedzieć! - Bianco Puro - ubieramy ważne chwile\nRola ojca chrzestnego to niewątpliwie wielki zaszczyt i wyróżnienie. Rodzice powierzają taką rolę osobie, która jest godna zaufania i odpowiedzialna. Ojciec chrzestny ma przecież pełnić funkcję przewodnika duchowego w życiu religijnym. Pomagać rodzicom w wychowaniu dziecka w wierze chrześcijańskiej. Chrzest jest wielkim wydarzeniem dla dziecka, rodziców, chrzestnych i wszystkich zaproszonych gości. Dlatego, do roli chrzestnego trzeba się odpowiednio przygotować. W dobrym tonie jest zaoferowanie pomocy przy organizacji tego wydarzenia rodzicom. Więc warto się dowiedzieć, jak przygotować się do roli chrzestnego oraz co kupuje chrzestny.\nPodarunek od ojca chrzestnego, biała świeca\nTradycja nakazuje, by to właśnie ojciec chrzestny kupił dziecku białą świecę. Chrzestny ma za zadanie zapalić świecę podczas obrzędu od Paschału w odpowiednim momencie. Rozniecony ogień jest symbolem światła wiary, które będzie towarzyszyło dziecku jego całe życie. Warto tutaj wspomnieć, że często ta świeca, wykorzystywana jest również podczas I Komunii Świętej. Wobec tego warto tutaj postawić na jakość wykonania świecy i klasyczny, i ponadczasowy design.\nMiły prezent. Co może kupić dziecku ojciec chrzestny?\nPrezent, jaki podaruje dziecku chrzestny, będzie pamiątką na jego całe życie. Przyszli rodzice chrzestni mogą wybierać z szerokiego wachlarza upominków w typie dewocjonaliów. Mogą być to złote lub srebrne medaliki, łańcuszki, różance lub obrazki ze świętymi patronami. Świetnym pomysłem będą również pamiątkowe ozdoby, np. personalizowany album na zdjęcia z chrztu świętego, czy księga gości chrztu. Hitem są ostatnio eleganckie grzechotki i pozytywki.\nPraktyczne prezenty, czyli, jak wesprzeć młodych rodziców? Co kupuje chrzestny?\nWszyscy zdajemy sobie sprawę, że przyjście dziecka na świat jest dla rodziców sporym wyzwaniem finansowym. Warto o tym pamiętać i będąc chrzestnym, jeżeli masz taką możliwość, wesprzeć rodziców. W dobrym tonie będzie podarowanie również pragmatycznego prezentu dziecku. Często są to po prostu pieniądze włożone do koperty z piękną, pamiątkową kartką. Można również zaproponować rodzicom kupno fotelika samochodowego, czy wózka spacerowego. W ostatnim czasie trendem jest również zakładanie lokat pieniężnych oraz subkont.\nMamy nadzieję, że nieco rozjaśniliśmy temat prezentów na chrzest oraz odpowiedzieliśmy na pytanie, co kupuje chrzestny. Trzeba jednak zaznaczyć, że najważniejsze w roli chrzestnego jest wsparcie duchowe dziecka podczas jego życia w wierze, ale także rodziców podczas trudów jego wychowania. I to właśnie jest najpiękniejszy prezent, jaki chrzestny może podarować swojemu chrześniakowi.\nCo kupuje chrzestna na chrzest dziecka? Podpowiadamy!


21-latka z gm. Cewice zatrzymana. Ukradła samochód i... - KLE news\nStrona główna Na sygnale 21-latka z gm. Cewice zatrzymana. Ukradła samochód i…\n21-latka z gm. Cewice zatrzymana. Ukradła samochód i…\nLęborscy kryminalni zatrzymali 21-latkę, która w nocy z 11 na 12 lutego, będąc pod wpływem alkoholu ukradła samochód. Kobieta jest też podejrzewana o spowodowanie kolizji i ucieczkę z miejsca zdarzenia. Grozi jej kara 10 lat pozbawienia wolności.\nDo kolizji dwóch samochodów doszło w nocy z 11 na 12 lutego b.r. w Lęborku na ulicy Kossaka. Z ustaleń policjantów skierowanych na miejsce zdarzenia wynikało, że osoba kierująca audi raptownie zjechała na przeciwległy pas ruchu, gdzie zderzyła się czołowo z oplem astrą. Po tym zdarzeniu uciekła z miejsca, pozostawiając tam samochód. Policjanci zabezpieczyli na miejscu ślady i dowody, w tym pozostawione przez sprawcę kolizji audi, które poddali szczegółowym oględzinom. Zgromadzone przez mundurowych materiały dowodowe, jak i własne ustalenia kryminalnych pozwoliły na ustalenie tożsamości i zatrzymanie osoby podejrzewanej o sprawstwo – 21-letniej mieszkanki gminy Cewice.\nZ ustaleń policjantów wynika, że kobieta będąc pod wpływem alkoholu, ukradła kluczyki do audi swojego znajomego, włamała się do jego samochodu i odjechała nim, powodując kolizję. Ponadto 21-latka nie miała uprawnień do prowadzenia pojazdów.\nŚledczy szczegółowo wyjaśniają okoliczności tej sprawy. Zatrzymana kobieta usłyszała już zarzuty kradzieży z włamaniem. Niewykluczone, że wkrótce odpowie też za prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu, bez uprawnień i spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.\nGrozi jej kara 10 lat pozbawienia wolności.\nPoprzedni artykułLębork. Policyjny emeryt i funkcjonariusz po służbie zatrzymali złodzieja\nNastępny artykułLębork. Złodziej twierdził, że sam został okradziony