Problemy z gotówką i niewypłacalność w bankach często powodują, że rozpoczynamy wyszukiwanie w sieci najlepszych ofert i ludzi udzielających pożyczki bez baz niebankowe. Szybkie chwilówki to zdaje się najbardziej klasyczny przykład takiej pożyczki bez baz. Kruczki prawne zawarte w takich umowach pożyczkowych powodują, że wiele osób niechętnie podchodzi do tego typu pożyczek finansowych.\nPoszukajmy w Polsce innych nieróżniących się zbytnio pożyczek pieniężnych. Polecamy poszukać propozycji polegających na udzielaniu produktów od ręki. Takie osoby często szukają sposobu na powielenie swoich funduszy i w swoich dokumentach nie stosują tak złowrogich zapisów i kruczków jak korporacje chwilówkarskie.\nJeśli zarządzasz zatem jakimś drogim mieniem i.e. motocykl lub działka czy mieszkanie, możesz wtedy otrzymać pieniądze właśnie pod zastaw tej własności. Wyszukując słowo kluczowe uczciwe pożyczki bez baz prywatne znajdziemy pożyczkodawców którzy poszukują ludzi z solidnym biznesplanem gdzie jest dobry prospekt na zysk. W tego rodzaju przypadkach powinieneś liczyć się z oddaniem jakiegoś udziału twojego biznesu inwestorowi, który zgodził się na współpracę z tobą. Tak nie uzyskamy gotówki do ręki. Nasz plan musi być rzeczowo pokazany aby spełnił swoje zadanie.\nRozprawiając o dawaniu niebankowych pożyczek nie sposób nie wspomnieć o skokach i podobnych instytucjach finansowych. Wpłacanie tam kapitału nie jest najlepszym rozwiązaniem. Pożyczka w skoku opłaci się jednak, gdy nie mamy szansy na tradycyjną chwilówkę bankową i gdy nie chcemy podpisywać niekorzystnej umowy z prawnymi niekorzystnymi klauzulami w umowie chwilówkowej. Do pożyczek pozabankowych zaliczamy też kredyty społecznościowe. Tu możemy skorzystać z oferty pożyczkodawcy, który ma już nieskazitelną opinię, tak by być bezpiecznym. Kredyty społecznościowe to z reguły niewielkie kwoty zwykle do trzech tyś. zł. Pożyczać prywatnie możemy naturalnie od przyjaciół i bliskich zatem musimy pamiętać iż w takiej sytuacji oszczędności najczęściej mogą poróżnić członków rodziny.\nTo zajawki nie tylko w kablówce ale też na uczęszczanych portalach w internecie takich jak na przykład Wirtualna Polska. Przeważnie jesteśmy kuszeni ekstra warunkami tychże ofert, które oferują koszty równe 0%. Nie poznamy zatem szczegółowych zapisów umowy oglądając jedynie zajawki. W tych reklamach rzadko kiedy jest podane rrso które jest często strasznie wysokie porównując z tradycyjnym produktem finansowym. Tylko ten wskaźnik powie nam dokładnie ile będzie wynosił zsumowany koszt naszego kredytu. Tą informację bardzo często znajdziemy zapisaną drobnym drukiem na dole w treści dokumentu. Patrząc na zapisy wszystkich pożyczkodawców opisanych w tym tekscie dochodzimy do wniosku, iż pożyczka społecznościowa jest najbardziej opłacalna ze wszystkich propozycji. Gdy nie odpowiada nam taka rodzaj zapożyczenia, zwróćmy się do familii o pomoc, gdy nie chcemy narazić się na kruczki zawarte w byle jakich dokumentach kredytowych instytucji chwiówkarskich.\nPosted in dolnoląskiekujawsko-pomorskieTagged Pożyczka bez baz online\nPrevious PostPożyczki Bez Baz Działdowo\nNext PostPożyczki Bez BIK Kunów


Czy ssacze ucho mogło powstać z elementów gadziej szczęki? | Bio-Sławek\n← Układ rozrodczy hieny cętkowanej\nŻycie minimalne →\nCzy ssacze ucho mogło powstać z elementów gadziej szczęki?\nPosted on 1 grudnia 2012 | 2 Komentarze\nJak wiadomo gady posiadają tylko jedną kość słuchową w uchu, ssaki natomiast posiadają trzy takie kosteczki. Chociaż ewolucjoniści wykazali, że niektóre gady ssakokształtne posiadały jednocześnie obydwa typy stawów szczękowych (staw typu gadziego i ssaczego), co niewątpliwie było bardzo przydatnym przystosowaniem, biorąc pod uwagę ogrom szczęk tych gagów (podwójny staw być może wytrzymywał większy nacisk szczęki), to jednak w dalszym ciągu nie wyjaśnili oni w jaki sposób mogła odbywać się STOPNIOWA transformacja elementów szczęki gada, po połączeniu się z jedną kością słuchową, „kolumienką”, która jest w uchu gada, w ucho typu ssaczego. Po prostu nauka o ewolucji nie dysponuje żadnym modelem teoretycznym, który w sposób szczegółowy (a choćby przybliżony) opisywałby tą ewolucję.\nZanim przejdę do rzeczy chcę zaznaczyć, że ewolucjoniści często prezentują rysunki czaszek mających obrazować sekwencję form przejściowych w ewolucji ssaczego ucha z gadziego. Są to czaszki różnych gatunków gadów ssakokształtnych, u których kości szczęki są różnorako rozwinięte. Jedne są masywne inne niejako ‚odchudzone’, co ma dowodzić w przypadku tych ostatnich, że kości te pomniejszały się do rozmiarów umożliwiających wejście im do ucha środkowego. Oczywiście są to nadal funkcjonalne stawy, które do końca życia właścicieli tych czaszek spełniały funkcję zawiasów szczęk, a do rozmiarów umożliwiających im utracenie tej funkcji i wejście do ucha zawsze było daleko. Nigdy nie znaleziono takich czaszek, u których akurat zaobserwowano by moment, gdy kości szczęki, a konkretnie gadzie kości stawowa i kwadratowa byłyby na jakimkolwiek etapie wchodzenia do ucha środkowego rzekomego ewolucyjnego przodka ssaka. Ale czy ewolucjoniści potrafią sobie chociaż wyobrazić taką ewolucję? Czy potrafią stworzyć możliwy do przyjęcia model teoretyczny wędrówki kości tworzących staw szczękowy u gada do jego ucha środkowego?\nIlustracja z sekwencją kości szczęk gadów ssakokształtnych mająca dowodzić ewolucji ucha z gadziej szczęki. Zamieszczono tutaj rysunki różnych gatunków gadów ssakokształtnych, żyjących na przestrzeni długich okresów czasu, u których obserwuje się różne rozmiary kości tworzących stawy szczękowe. Co ma dowodzić, że te kości te systematycznie się pomniejszały aż w końcu osiągnęły rozmiary umożliwiające im wejście do ucha środkowego ewolucyjnego przodka gada.\nZdjęcia mające obrazować tą sekwencję. Pięć ostatnich pokazuje okaz gada ssakokształtnego z podwójnym stawem szczękowym (typu gadziego i ssaczego). Nigdy jednak nie znaleziomo skamieniałości, które by uchwyciły moment wejścia kości kątowej i kwadratowej do ucha środkowego rzekomego gadziego przodka ssaka. Uczeni ewolucjoniści nie potrafią nawet wyobrazić sobie możliwości takiej transformacji. Warto dodać, że czaszki, u których obserwuje się zmniejszanie kości kątowej i kwadratowej pochodzą od okazów, które żyły często obok siebie lub w innym chronologicznym nieporządku biorąc pod uwagę założenia neodarwinistów. Więc ustawianie ich w sekwencje mającą świadczyć o ewolucyjnym następstwie to nadużycie.\n„Jak miało rzekomo dojść do powstania kosteczek słuchowych ssaka z kości stawowych żuchwy gada? One nie tylko samoistnie przekształciły się w precyzyjne urządzenie akustyczne (coś w rodzaju igły gramofonu), ale jeszcze przesunęły się (razem!) z żuchwy do mózgoczaszki (akurat do wnętrza ucha!), wyprodukowały specjalne zaczepy aby podłączyć się do błony bębenkowej, narządu Cortiego i sczepić się ze sobą wzajemnie. W dodatku dziwnym trafem ewoluowały te kostki tak, że idealnie do siebie pasują! A najciekawsze jest to, że do momentu podłączenia się do wszystkich części ucha, transformacja tych kostek w najmniejszym stopniu nie poprawiała funkcji słuchowych!”\nŻadne skamieliny, a nawet możliwy do pomyślenia model teoretyczny nie wskazują na możliwość takiej transformacji.\nPrzyjrzyjmy się bliżej temu zagadnieniu. Poniżej zaprezentuję dwie fotografie i przy ich pomocy postaram się naświetlić problemy, jakie mają ewolucjoniści odnośnie możliwości teoretycznego modelu ewolucji ssaczego ucha z gadziego.\nPowyższy rysunek pokazuje, które elementy szczęki gada rzekomo przewędrowały do ucha środkowego ssaka i zmieniwszy swoje funkcje na słuchowe weszły wa trwałe w skład ucha środkowego ssaków. Na ilustracji widać też różnice w budowie ucha środkowego gadów, w którym znajduje się jedna kość słuchowa (tzw. kolumienka) łącząca błonę bębenkową z uchem wewnętrznym oraz ssaków, w których w uchu środkowym mieszczą się trzy kosteczki słuchowe przewodzące dźwięk z błony bębenkowej do ucha wewnętrznego.\nNatomiast na powyższym rysunku kolorami niebieskim i żółtym zaznaczono kości stawu szczękowego gada, które na tej wyobrażeniowej ilustracji akurat wchodzą do ucha środkowego „przodka ssaka”. To te kości, które wchodzą u wszystkich kopalnych i dzisiejszych gadów w skład budowy stawu szczękowego, a na ilustracji zaznaczone właśnie kolorami żółtym [kość stawowa] i niebieskim [kość kwadratowa] http://pl.wikipedia.org/wiki/Kość_kwadratowa . Teraz proszę się zastanowić w jaki sposób miałoby się to odbywać? Ewolucjoniści twierdzą, że w takim układzie, jaki akurat uchwycono na powyższej ilustracji, łańcuszek złożony z kości stawowej i kwadratowej łączył szczękę z uchem środkowym i początkowo za jego pośrednictwem ze szczęki do ucha środkowego przesyłane były sygnały akustyczne, co było korzystne, ponieważ zwierzęta te rzekomo przyciskały szczękę do ziemi i wyczuwały zbliżające się niebezpieczeństwo, niejako słuchając szczęką.\nPominę już fakt, że ewolucjoniści nie wyjaśniają w jaki sposób kość stawowa i kwadratowa mogły przewędrować do kanału ucha środkowego ze szczęki gada, ponieważ te kości od kanału słuchowego są oddzielone kośćmi czaszki, lub tkanką, często chrząstką. Jak kość stawowa i kwadratowa mogły pokonać tą barierę podczas swojej rzekomej preadaptacyjnej wędrówki tego już ewolucjoniści nam nie wyjaśniają.\nZałóżmy jednak, że te kosteczki jakoś przeniknęły przez tą barierę i co dalej? Musiałyby przewędrować aż kość kwadratowa w jakiś sposób znalazłaby się w pobliżu jednego końca gadziej kolumienki, która miała się przekształcić w strzemiączko, od strony ucha zewnętrznego (błony bębenkowej). Później kość kwadratowa musiałaby w jakiś sposób zintegrować z tym fragmentem kolumienki i w końcu kolumienka musiałaby jakoś „odkleić się” od błony bębenkowej, stając się strzemiączkiem, a kość kwadratowa w tym układzie stałaby się kowadełkiem.\nMało tego! Kość stawowa musiałaby całkowicie przeniknąć fizyczną barierę w postaci tkanki i śladem kości kwadratowej wniknąć do kanału słuchowego również od strony ucha zewnętrznego, to znaczy tam, gdzie zlokalizowana jest błoną bębenkowa. Nie wiem (ewolucjoniści też nie wiedzą) jakie siły, a raczej procesy biologiczne miałyby spowodować tą stopniową i fantastyczną wędrówkę kości z gadziej szczeki do gadziego ucha, ale kość stawowa w kolejnym etapie musiałaby się, mniej więcej w miejscu „odklejonej” gadziej kolumienki słuchowej, zintegrować z błoną bębenkową tworząc młoteczek.\nŻeby dopełnić całości obrazu warto jeszcze dodać, że u współczesnych ssaków strzemiączko i kowadełko aby pełnić swoją funkcję są połączone stawem. Stawu tego nie mogło być oczywiście na początku rzekomej ewolucji ssaczego ucha z gadziej szczęki.\nMyślący człowiek przeczytawszy to, co powyżej napisałem powinien poważnie zastanowić się nad wartością hipotezy, którą powyżej poddałem ostrej krytyce. A jednak takie bajkowe i sprzeczne z rzeczywistością naukową scenariusze są elementem teorii ewolucji, która to hipoteza jest rzekomo zasadą bez której cała współczesna biologia nie ma sensu (cytując Dobrzańskiego).\nNowe badania dowodzą, że błony bębenkowe (słuchowe) u gadów, ptaków i ssaków są niehomologiczne\nJuż kilka lat temu na podstawie materiału kopalnego uczeni doszli do wniosku, że typ ssaczego ucha musiał się rozwinąć dwa razy niezależnie u ssaków: torbaczy oraz łożyskowych i dziobaka:\nOstatnie odkrycia sugerują, że składająca się z trzech elementów struktura kostna wyewoluowała niezależnie u dziobaka i u ludzi. Okazuje się że ewolucja wynalazła kości słuchowe u ssaków co najmniej dwukrotnie. Zaskakujące znalezisko pochodzi z południowego brzegu Australii i należy do przodka dziobaka.\nNowoczesne ssaki są wyjątkowe spośród kręgowców pod względem posiadania trzech drobnych kostek w uchu środkowym. Młoteczek, strzemiączko i kowadełko działają jak mała dźwignia przenosząca drgania błony bębenkowej w kierunku wnętrza ucha. Ptaki i gady posiadają tylko jedną kość spełniającą tę funkcję.\nPonieważ narząd ten jest u ssaków tak skomplikowany, naukowcy uważali, że wyewoluował on jedynie raz, u przodka który zapoczątkował trzy linie zwierząt: łożyskowców (w tym ludzi), torbaczy oraz stekowców (do których zalicza się dziobak).\nOkazuje się jednak, że jest inaczej. James Hopson, paleontolog specjalizujący się w kręgowcach, z University of Chicago, USA wybrał się do Australii aby razem z Thomasem Richem z Museum Victoria w Melbourne odkryć coś fascynjącego. Rich wraz z współpracownikami odnaleźli niedawno skamieliny Teinolophos trusleri, przodka obecnych stekowców, który liczy sobie 115 milionów lat. Hopson relacjonuje, że gdy pierwszy raz zobaczył skamieniałe szczątki „o mało nie spadł z krzesła”.\nDziobak odbiera dźwięki również za pomocą trzech drobnych kostek w uchu środkowym. Wyewoluowały one jednak niezależnie od ludzkiego narządu słuchu\nPaleontolodzy uważają, że kości ucha środkowego u dzisiejszych ssaków należały kiedyś do żuchwy i w toku ewolucji zaadaptowały się do nowej funkcji. Teorię tą popiera fakt, że są one połączone z nią we wczesnych stadiach rozwojowych embrionu każdego. Co czyni T. trusleri wyjątkowym, to wielki rowek w jego dorosłej kości żuchwy, który wskazuje, że mniejsze kostki jeszcze się nie oddzieliły. Gatunek ten żył jednak już po tym jak stekowce oddzieliły się od torbaczy i łożyskowców. Jego kość żuchwowa oraz miejsce w drzewie ewolucyjnym wskazuje na to, że wspólny przodek tych wszystkich ssaków nie posiadał trójelementowej struktury kostnej.\nOznacza to że dobór naturalny musiał napędzać te same rearanżacje w niezależnych grupach, po oddzieleniu się stekowców. Fascynującym jest fakt, że ewolucja wpadła na trop takiej budowy ucha środkowego dwukrotnie i niezależnie. Odkrycie to zmusi naukowców do przemyślenia szacunków dotyczących ewolucyjnego dziedzictwa ssaków. Najwyraźniej konwergencja, czyli ewolucja zbieżna, jest bardziej powszechna niż wcześniej sądzono.\nRoxanne Khamsi, „Ear-splitting discovery rocks mammal identity”, News at Nature, 10.02.05\nPojawił się problem, ponieważ uczeni ze względu na niedostatek wyobraźni uznali, że ewolucja ssaczego ucha z gadziej szczęki, to tak spektakularne zdarzenie i wyjątkowe w swoim rodzaju, że raczej jest mało prawdopodobne, aby mogło się powtórzyć w wyniku konwergencji (ewolucji zbieżnej). Właśnie pojawiło się nowe doniesienie naukowe, które (mimo oporów neodarwinistów) wpędza zwolenników transformacji gadziej szczęki w ssacze ucho w jeszcze większe tarapaty. Biologowie rozwoju z Japonii stwierdzili, że błona bębenkowa u gadów, ptaków i ssaków rozwija się z różnych prekursorów. U gadów i ptaków jej rozwój ma początek w okolicach górnej szczęki u ssaków dolnej, a więc używając języka neodarwinistów błon bębenkowych u gadów, ptaków i ssaków nie można uważać dalej za struktury homologiczne.\nTeraz trzeba nakreślić nowy scenariusz ewolucji błony słuchowej, w którym u hipotetycznego ssaczego potomka gadów wykształcona w okolicach górnej szczęki błona bębenkowa, do której zakotwiczona jest kolumienka (jedna kość słuchowa w uchu gadów i ptaków- rzekomo poóźniejsze strzemiączko), stopniowo zanika , a następnie od nowa wykształca się po drugiej stronie. Następnie w jakiś sposób, po setkach tysięcy lat ewolucji i głuchoty, z powrotem przytwierdza się do tej nowej, powstałej w wyniku konwergencji, błony bębenkowej kolumienka, aby ją połączyć z uchem wewnętrznym. Chyba dalszy komentarz jest zbędny… Teraz należy poczekać na nowe rewelacje. Być może kolejnym osiągnięciem biologów rozwoju będzie stwierdzenie, że ucho środkowe ssaków też nie jest homologiczne do ucha środkowego gadów, a tym bardziej do elementów gadziej szczęki 🙂 http://www.sciguru.org/newsitem/18946/eardrum-evolved-independently-mammals-reptiles-and-birds\n2 responses to “Czy ssacze ucho mogło powstać z elementów gadziej szczęki?”\nBioSławek | 3 grudnia 2012 o 19:28 | Odpowiedz\nZ dyskusji na Ateiście. pl:\nJak wiadomo gady posiadają tylko jedną kość słuchową w uchu, ssaki natomiast posiadają trzy takie kosteczki. Chociaż ewolucjoniści wykazali, że niektóre gady ssakokształtne posiadały jednocześnie obydwa typy stawów szczękowych (staw typu gadziego i ssaczego), co niewątpliwie było bardzo przydatnym przystosowaniem, biorąc pod uwagę ogrom szczęk tych gagów\nAmerykańsko-chiński zespół paleontologów w prowincji Liaoning w północno-wschodnich Chinach odkopał szkielet nieznanego wcześniej ssaka. Liaoconodon hui – to nazwa nowego gatunku. Znalezisko ma około 35,7 cm długości i ma około 122 do 125 milionów lat. Co najważniejsze: w czaszce zachowała się nie tylko duża kość szczęki, ale również drobne kości i skostniałe chrząstki stawu skroniowego, oraz kosteczki słuchowe.\nJin Meng z Amerykańskiego Muzeum Historii Naturalnej w Nowym Jorku:\n„Takiej skamieliny naukowcy poszukiwali 150 lat, ponieważ już wtedy zauważyli zagadkowy rowek na dolnej szczęce niektórych wczesnych ssaków. Teraz odkryliśmy chrząstkę łączącą kosteczkę ucha ze szczęką, pierwsze wyraźne paleontologiczne dowody wykazujące związek żuchwy i ucha środkowego. Zawsze o tym marzyłem, teraz dokonaliśmy tego wyjątkowego odkrycia.”\nSądząc po ostatnim internetowym wysypie bioslawko-podobnych bredni i „przypadkowym” w tym samym czasie odkryciem Liaoconodon hui mogła to być podpucha dla kreacjonistów, którzy po raz kolejny wyszli na kompletnych idiotów. Podobnie zresztą, jak to było z kreacjonistycznie „nierozwiązywalnym” problemem złożoności oka.\nW artykule jest napisane: Zagadnienie przejścia elementów gadziej szczęki do czaszki ssaków (środkowego ucha ssaków) leży w centrum zainteresowań biologii ewolucyjnej zajmującej się kręgowcami. O homologiach kości słuchowych ssaków z elementami gadziej szczęki świadczą rzekomo badania nad rozwojem (jak mniemam to, że wykształcają się z jednych prekursorów zarodkowych-ale o tym dalej). Dalej autor narzeka, że brakuje potwierdzenia założeń o takich transformacjach w skamielinach. Dalej jest napisane, że kosteczki słuchowe u kredowego ssaka Liaoconodon hui (razem z młoteczkiem, który miał wejść do ucha środkowego ssaków ostatni) są już oddzielone od kości zębowej. A więc skoro ten organizm miał tylko kość zębową, a brakowało w niej kości tworzących gadzi staw szczękowy, kwadratowej i stawowej (które miały wejść do ucha i przekształcić się w młoteczek i kowadełko), to była to typowo ssacza kość. Ucho środkowe tego organizmu w takim razie zawierało normalną ilość kosteczek słuchowych, czyli trzy (strzemiączko młoteczek i kowadełko). A więc organizm ten nie obrazuje żadnego z etapów ewolucji ssaczego ucha, podczas których kość stawowa i kwadratowa wchodzą akurat do ucha środkowego rzekomego gadziego przodka współczesnych ssaków. Jak na ilustracji poniżej. Niczego takiego nigdy nie znaleziono:\nCo więc takiego ciekawego znaleźli ewolucjoniści w czaszce Liaoconodona hui? Co ich tak zaciekawiło? Otóż kosteczki słuchowe ucha środkowego były połączone z kością zębową tego wymarłego ssaka za pośrednictwem chrząstki Meckela ; http://pl.wikipedia.org/wiki/Chrząstka_Meckela „Chrząstka Meckela – chrząstka stanowiąca szynę kierunkową dla procesu kostnienia żuchwy. Występuje w życiu płodowym. Z chrząstki Meckela powstają: kostne części okolicy bródki, młoteczek, kowadełko, kolec dolny kości klinowej, więzadło wewnętrzne młoteczka, więzadło klinowo–żuchwowe”. A więc jak widzisz chrząstka Meckela jest prekursorem rozwojowym wielu narządów człowieka (i w ogóle kręgowców), ale że tym razem występuje w dorosłym życiu uznano, że stabilizowała połączenie elementów gadziej szczęki, podczas przejścia do ucha środkowego gadziego przodka ssaka. Że była pomostem, który łączył kość zębową gado – ssaka, podczas przechodzenia kości stawowej i kwadratowej do ucha środkowego.\nUczeni, autorzy artykułu, nigdzie nie twierdzą, że anatomia Liaoconodon hui stanowi dowód oparty na znalezisku, pokazującym jak kość stawowa i kwadratowa akurat wchodzi do ucha. Takiego momentu nigdy nie uchwycono w zapisie kopanym i nikt nie potrafi w oparciu o eksperyment myślowy stworzyć szczegółowego modelu teoretycznego takiej transformacji. I o tym napisałem w moim artykule. W artykule jaki zalinkowałeś WYRAŹNIE powiedziano, że obecność chrząstki Meckela u dorosłego osobnika tego prassaka po prostu zinterpretowano, jako dowód pochodzenia elementów ssaczego ucha z elementów gadziego stawu szczękowego. Napisali, że to odkrycie zawęża poszukiwanie ewolucjonistów do jakiegoś aspektu w obrębie bardzo złożonego zagadnienia ewolucji ssaczego ucha z elementów gadziej szczęki. Pojawiło się nowe znalezisko, więc je zinterpretowano pod kątem teorii ewolucji. Całe zjawisko jest co najmniej dziwne. W normalnym procesie ontogenezy (morfogenezy) elementy ssaczego ucha pochodzą właśnie, jak już stwierdzono, z chrząstki Meckela. W przypadku Liaoconodon hui mamy do czynienia z tym, że ta chrząstka jest obecna u dorosłego osobnika. To tak, jakby rozwinęły się z tej chrząstki elementy ucha Liaoconodon hui i później nie zanikła. Wiadome jest, że u większości kręgowców chrząstka Meckela zanika już podczas życia płodowego. Czasami pozostaje w dorosłym życiu w postaci szczątkowej, natomiast w przypadku ssaków zanika. Być może rozwój ssaka Liaoconodon hui był nieco odmienny od dzisiejszych ssaków. Może według wzoru, na którego podstawie rozwijały się jego organy, chrząstka Meckela zanikała dopiero w dorosłym życiu, dopiero po tym, jak rozwinęło się z niej ucho i szczęka. A może zachowywał ją w szczątkowej postaci przez całe życie?\nBiorąc pod uwagę fakt, że chrząstka Meckela jest wspólnym prekursorem rozwojowym zarówno dla szczęki, jak i elementów ucha środkowego ssaków nie dziwi fakt, że jej szczątkowa pozostałość u Liaoconodon hui łączyła kosteczki słuchowe z kością zębową. Niemniej jaka by nie była rzeczywista przyczyna obecności chrząstki Meckela u Liaoconodon hui, to ta ceha anatomiczna nie dowodzi możliwości wejścia kości stawowej i kwadratowej do ucha środkowego przodka ssaków i przeistoczenia się w kowadełko i młoteczek. A więc problemy z hipotezami usiłującymi wyjaśnić powstanie ssaczego ucha z elementów gadziej szczęki, jakie poruszyłem w moim artykule pozostają w mocy. Swoją drogą już dawno znałem przykład Liaoconodon hui. Dyskutowałem już na ten temat na GNF. Jednak nawet do głowy mi nie przyszło,że ktoś będzie takim ubogim w argumenty zwolennikiem neodarwinizmu i powoła się na ten naiwny wątek! No cóż ewolucjoniści to biedni ludzie i w dodatku wielu nie jest w stanie zrozumieć nawet w miarę przystępnego artykułu naukowego i wyciągnąć z niego obiektywnych wniosków.\nBioSławek | 4 grudnia 2012 o 19:17 | Odpowiedz\nZ dyskusji z Ateisty. Pl:\nCzego wam jeszcze bioslawek nie zdradził jest fakt, ze ta nowa skamieniałość i prowadzone przez paleontologów porównania filogenetyczne nad ewolucją ucha ssaków, doprowadziły do odkrycia, ze to tworzenie różnych form przejścia jest „wynalazkiem” należącym wyłącznie do ssaków.\nJak mam rozumieć powyższe oświadczenie? Proszę, żebyś napisał jeszcze raz ,zrozumiale, ponieważ wyszedł ci z tego jakiś bełkot.\nCo najciekawsze: rozwój nowoczesnej formy ucha środkowego stworzonego z trzech małych kości, jest obecny w drzewie genealogicznym ssaków prawdopodobnie trzy razy i w dodatku niezależnie od siebie.\nJa czytałem, że dwa razy. Ewolucjoniści mnie zadziwiają: nie potrafią pokazać, w jaki sposób ssacze ucho mogło powstać jeden raz, a twierdzą, że stało się to dwa (czy trzy) razy niezależnie od siebie.\nJedną gałąź ewolucyjną tworzą przodkowie torbaczy i ssaków łożyskowych, drugą gałąź ewolucyjną tworzy wymarła już grupa gryzoni, a trzecią gałąź ewolucyjną tworzy linia stekowców.\nGryzonie należą do ssaków łożyskowych, więc dobrze pamiętałem, że postuluje się dwukrotną , niezależną ewolucję ssaczego ucha z elementów gadziej szczęki. A tutaj masz doniesienie, które zapamiętałem jeszcze sprzed siedmiu lat. Pierwotnie było zamieszczone na Racjonaliście. pl. Tutaj się znajduje kopia:\n„Ostatnie odkrycia sugerują, że składająca się z trzech elementów struktura kostna wyewoluowała niezależnie u dziobaka i u ssaków łozyskowych. Okazuje się że ewolucja wynalazła kości słuchowe u ssaków co najmniej dwukrotnie. Zaskakujące znalezisko pochodzi z południowego brzegu Australii i należy do przodka dziobaka.\n[opracował Marcin Klapczyński]\nRoxanne Khamsi, „Ear-splitting discovery rocks mammal identity”, News at Nature, 10.02.05”\nWyjaśnię ci o co chodzi. Ten rowek na szczęce tej skamieniałej żuchwie wymarłego gatunku tego zwierzęcia określonego mianem „przodka dziobaka”, to ślad po kości kątowej. Na tej kości u gadów opiera się kość stawowa (która miała przeobrazić się w młteczek), a z tą kością połączona jest kość kwadratowa http://pl.wikipedia.org/wiki/Kość_kwadratowa (która rzekomo u gadziego przodka ssaka przekształciła się w kowadełko). A więc stworzenie, które zostało zinterpretowane, jako przodek dziobaka (stekowiec) musiało mieć tylko jedną kość w uchu środkowym, ponieważ kość stawowa i kwadratowa spełniały u niego swoje normalne funkcje, tworząc wspólnie zawias szczękowy. Poza tym jedynie na podstawie samej żuchwy stwierdzono, że to stworzenie sprzed 115 milionów lat, to przodek współczesnych dziobaków, które posiadają trzy kosteczki w uchu środkowym i idąc tym tokiem myślenia, opartym na założeniu, które samo domaga się uzasadnienia, jak to w obrębie teorii ewolucji zwykle bywa, postawiono tezę, że potomkowie tego kopalnego zwierzęcia; rzekomi ewolucyjni przodkowie współczesnych dziobaków , musieli niezależnie od przodków ssaków łożyskowych i torbaczy wyewoluować ucho, w którego wnętrzu mieszczą się trzy kostki słuchowe. Jak więc widzisz wnioski o jakich usiłowałeś coś napisać są po prostu wyssane z palca, bo ani nie wiadomo, czy szczątki odkopanego stworzenia należały do przodka dziobaka, ani nie wiadomo, że typowo gadzi typ budowy ucha środkowego tego zwierzęcia przetransformował się kiedyś w ucho o typowej ssakom anatomii.\nPoniżej prezentuje czaszkę gada z opisem, żebyś mógł sobie zobaczyć, jak wygląda gadzia anatomia szczęki:\nCzaszka gada (żółwia)\n1. Kość międzyszczękowa\n3. Kość szczękowa\n7. Kość kwadratowo-jarzmowa\n8. Kość ciemieniowa\n9. Kość łuskowa\n10. Kość potyliczna górna\n11. Kość potyliczna podstawowa\n13. Kość stawowa\n14. Kość kątowa\n15. Spleniale (brak polskiej nazwy)\nA tak przy okazji to dobrze by było, żebyś się dowiedział, że tylko u ssaków jedna kość tworzy żuchwę.\nDobrze zachowany struktura Liaoconodon Hui pozwoliła również odkryć informację, jaką funkcję pełniła ta odkryta kosteczka w procesie ewoluowania do nowoczesnego ucha środkowego.\nJaka znowu „kosteczka”?\nWcześniej znaliśmy co prawda szczegółową morfologię oddzielania kości ucha środkowego, ale nie funkcje tej chrząstki, Teraz wiemy już, że skostniała chrząstka działała jako stabilizator.\nEwolucjoniści nigdy nie znali „szczegółowej anatomii” (jak myślę masz na myśli szczegółowy model teoretyczny) ewolucji ssaczego ucha z elementów gadziej szczęki, co wykazałem w artykule, który rozpoczął naszą dyskusję. Napisz mi, co ty rozumiesz pod stwierdzeniem „skostniała chrząstka działała, jak stabilizator”? Na czym polegała funkcja tego stabilizowania twoim zdaniem?\nJak już wspomniałem w poprzednim poście z chrząstki z Meckela u ssaków wykształcają się szczęka i elementy ucha środkowego. Dlaczego więc dla ewolucjonistów tak ważny jest fakt obecności tej chrząstki u Liaoconodon Hui, w tym miejscu, gdzie ją znaleziono w szczątkach tego zwierzęcia? Dlatego, ponieważ fakt ten pozwala ewolucjonistom spekulować, że kości szczęki (kość stawowa i kwadratowa) przeszły do ucha środkowego w wyniku zmian podczas rozwoju embrionalnego ewolucyjnych przodków ssaków. A więc spekulacja ta opiera się na hipotezie evo – devo http://pl.wikipedia.org/wiki/Ewolucyjna_biologia_rozwoju „Ewolucyjna biologia rozwoju (ang. evolutionary developmental biology, w skrócie evo-devo) – dział biologii stanowiący nowoczesną syntezę biologii ewolucyjnej i biologii rozwoju, zajmujący się analizą i porównywaniem procesów rozwojowych organizmów żywych w celu określenia pokrewieństwa między nimi i zbadania ewolucji tych procesów. Evo-devo szuka odpowiedzi na pytania o ewolucję rozwoju embrionalnego, wpływ modyfikacji rozwoju na powstawanie nowych cech, rolę plastyczności rozwojowej w ewolucji, wpływ środowiska na rozwój i ewolucję itp. Powstała z połączenia embriologii porównawczej i genetyki ewolucyjnej.”.\nW tym przypadku stawia się fantazyjną hipotezę, że w wyniku mutacji w genach regulatorowych (morfogenach) kość stawowa i kwadratowa zamiast wykształcić się z chrząstki Meckela jako elementy szczęki „gadziego przodka ssaków”, wykształciły się w uchu środkowym, lub stopniowo (w kolejnych etapach) wykształcały się coraz bardziej zbliżając się do ucha środkowego, aż do niego weszły. Niestety nikt nie potrafi sobie wyobrazić tej transformacji, która miała polegać na takiej stopniowej, czy jednorazowej, wędrówce kości szczęki do ucha środkowego przodka ssaków.\nTe pomysły oparte na koncepcji evo -devpo, to sprzeczne z logiką i rzeczywistością imaginacje. Te rzekome zmiany w morfogenach, które by zaowocowały przemieszczeniem się tych kości szczęki do ssaczego ucha, można przyrównać do włożenia stalowego pręta w skomplikowaną aparaturę i mieszania nim w niej w celu poprawienia jej działania. Warto też wiedzieć, że za różne formy chorób genetycznych twarzoczaszki, które skutkują przeróżnymi zniekształceniami twarzy, odpowiedzialne są mutację w genach sterujących rozwojem poszczególnych obszarów chrząstki Meckela.\nPoza tym, jak już wspomniałem w poprzednim poście, chrząstka Meckela u Liaoconodon Hui z pewnością jest pozostałością po normalnym procesie rozwojowym (występuje w formie szczątkowej). Jak już tłumaczyłem u ssaków z tego samego prekursora (chrząstki Meckela) wykształca się żuchwa i kosteczki słuchowe oraz pierścień bębenkowy (na którym rozciągnięta jest błona bębenkowa). Natomiast u gadów z chrząstki Meckela powstaje szczęka i kość kwadratowa. Następnie ta chrząstka pozostaje u gadów przez całe życie. Proszę pamietać, że chrząstka Meckela u Liaoconodon Hui łączy kości ucha ze szczęką,w której była osadzona w specjalnym rowsku, który po niej pozostał. Np. u człowieka, jak u innych ssaków, chrząstka Meckela przeważnie zanika, lecz czasami pozostaje w postaci dwóch chrzęstnych guzków. A więc Liaoconodon Hui mógł posiadać tą chrząstkę w postaci szczątkowej do końca życia.\nCzaszka aligatora i chrząstka Meckela.


Jak powinna wisieć flaga Polski w pionie? - Agra Dobron\nJak powinna wisieć flaga Polski w pionie?\nMasowe korzystanie z fagi jako symbolu narodowego to w naszym kraju wciąż pewna nowość. W okresie PRL-u flagę można było wywiesić jedynie w ustalone ustawowo dni. Dzisiaj symbole narodowe eksponujemy nie tylko przy okazji Święta Niepodległości. Coraz częściej towarzyszą nam one podczas różnego rodzaju wydarzeń sportowych, jak również są eksponowane na masztach zlokalizowanych w ważnych punktach miast. Jak powinna wisieć flaga Polski zgodnie z prawem i zwyczajem?\nFlaga Polski może być eksponowana każdego dnia przez wszystkich obywateli, instytucje oraz organizacje. Wywieszenie flagi z okazji święta państwowego jest wyrazem szczególnego uhonorowania okazji. Niezależnie od tego, czy flagę eksponujemy z okazji święta, czy na co dzień powinniśmy pamiętać o kilku zasadach:\nmiejsce, w którym eksponujemy flagę powinno być honorowe, czyli nie może ujmować jej godności i musi być dobrze widoczne zarówno za dnia, jak i w nocy,\nwywieszona flaga nie może się stykać z podłożem lub jakąkolwiek inną płaszczyzną,\nnie można dopuścić do tego, aby flaga zawinęła się wokół drzewca lub masztu,\nflaga zawsze powinna powiewać na samym szczycie, z wyjątkiem okresu żałoby narodowej, kiedy to zostaje opuszczona do połowy masztu,\nflagi nie należy wywieszać ani w dni wietrzne, ani w dni deszczowe.\nFlaga na drzewcu i na maszcie\nZ prawidłowym osadzeniem flagi na drzewcu oraz maszcie dedykowanym do poziomego jej zawieszenia nie mamy żadnych problemów. Flagę Polski wieszamy tak, aby czerwony kolor znajdował się na jej dole. Jednocześnie nie możemy dopuścić do sytuacji, w której drzewiec osadzony jest poziomo i flaga opada pionowo w dół. Jak natomiast prawidłowo zawiesić biało-czerwoną flagę na maszcie w pionie?\nDecydując się na ekspozycję flagi w pozycji pionowej musimy pamiętać o jej odpowiedniej orientacji. Prawidłowo eksponowana flaga to ta, której biała część znajduje się przy maszcie. Czerwony brzeg flagi zawieszonej pionowo jest brzegiem wolnym. Odwrotne zawieszenie flagi na maszcie jest błędem.


PRZEJDŹ DO GALERII Jednym z pozytywnych trendów, który na pewno zdominował i w tym roku rynek systemów grzewczych i solarnych jest ciągłe podwyższanie ich energooszczędności. Fot. Vaillant\nJednym z najprostszych sposobów i zauważalnych trendów na obniżenie zużycia energii jest tworzenie systemów integrujących ze sobą kilka źródeł ciepła, np. pomp ciepła współpracujących z kotłami, czy kotłów z systemami solarnymi. Celem takiego połączenia jest optymalne wykorzystanie różnych źródeł energii. Śmiało można te stwierdzić, że wprowadzanie systemów hybrydowych pozwala też zwiększyć wydajność i żywotność instalacji wykorzystujących odnawialne źródła ciepła i energii elektrycznej.\nJeżeli chodzi o trendy i nowości w segmencie pomp powietrznych to jeszcze wyraźniej zarysowuje się jeden wyraźny kierunek zmian w ich produkcji. Producenci dążą do podniesienia ich sprawności poprzez obniżanie zakresów temperatur, w których pompy rzeczywiście pozyskują ciepło.\nInstytut ISE Fraunhofera właśnie opracował samouczące się sztuczne sieci neuronowe (z ang. ANN), które służą do zarządzania i sterowania systemem grzewczym pozyskującym energię słoneczną. Największe oszczędności wynikające z wykorzystania nowej technologii uzyskuje się już na etapie wykorzystania pozyskanej energii solarnej.\nO przyszłości rynku energooszczędnych instalacji grzewczych i "inteligentnych" rozwiązań dedykowanych obiektom budowlanym będą dyskutować zaproszeni eksperci w nowym evencie Grupy PTWP - 4 Buildings (15-17 listopada 2019 r., Katowice)!


Mądry deweloper po szkodzie? :: kontrURBANISTA\nStrona startowa > Mądry deweloper po szkodzie?\nMądry deweloper po szkodzie?\nKilka dni temu przypadkiem (moja Żona twierdzi, że nie ma przypadków, są znaki) natrafiłem na artykuł autorstwa Dyrektora generalnego Polskiego Związku Firm Deweloperskich opatrzony sensacyjnym tytułem: Deweloperzy chcą budować na planach miejscowych.\nGeneralnie całość wypowiedzi utrzymana w konwencji hiczkokowskiej – w lidzie tego artykułu możemy przeczytać, co następuje:\nWiele środowisk podnosi potrzebę powstawania nowej infrastruktury mieszkaniowej w oparciu o miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Jedną ze stron, która aktywnie popiera ten postulat, są deweloperzy. Budowa na planie oznacza dla nich stabilność inwestycyjną i możliwość partycypacji w utrzymaniu ładu przestrzennego. Niestety realia zmuszają inwestorów do budowania na tzw. WZ-etkach, ponieważ tylko 30 proc. Polski jest pokryte planami.\nPo lekturze (wielokrotnej) całości wypowiedzi Pana Dyrektora przypomniałem sobie, przypadkiem (moja Żona twierdzi, że nie ma przypadków, są znaki) że dokładnie przed siedmiu laty 29 maja 2009 roku napisałem notkę Zamieszanie w barierach (inwestycyjnych:\nW Rzeczpospolitej z 25.05.2009 r. bardzo ciekawa rozmowa z Pawłem Dębowskim, radcą prawnym w Kancelarii Clifford Chance, od wielu lat najlepszym prawnikiem w dziedzinie nieruchomości w rankingu kancelarii prawnych. Oto początek:\nPanie Dyrektorze, jak wynika z powyższego, wystarczyło przed siedmiu laty posłuchać opinii Pawła Dębowskiego, radcy prawnego w Kancelarii Clifford Chance, od wielu lat najlepszego prawnika w dziedzinie nieruchomości w rankingu kancelarii prawnych i nie musiałby Pan pisać takiego, bolesnego w swej wymowie, tekstu.


Dużo osób pracujących w biurze, codziennie obsługuje sprzęty biurowe typu laptop, skaner, faks, niszczarka, fotokopiarka. Kserokopiarki, przy użyciu których możemy produkować kopie pism stosowane są nie tylko w sekretariatach. Obecnie na każdym kroku znaleźć można wiele punktów ksero (Wrocław).\nZ usług warsztatów kserograficznych korzystają agencje projektowe, instytucje branży budowlanej, architektonicznej. W zależności od gatunkowych oczekiwań kopii decydujemy się na odpowiednią drukarkę. Rozróżniamy dwa rodzaje drukarek: laserowe i atramentowe. Kopiarki laserowe są duże, głośniej pracują, używają więcej energii, ale duplikat jest bardziej trwały i posiadają większą szybkość wydruku, z kolei drukarki atramentowe są ciche, tańsze, pochłaniają mniejszą ilość energii, jednak wydruk nie jest tak niezniszczalny, nadają się idealnie na własny użytek. Rezultat kopiowania zależy również od użytego papieru, czym gorszy papier tym gorszy wydruk. Zwłaszcza do kopiowania fotografii nieodzowny jest wysokiej jakości papier. Z punktów ksero (Wrocław) nie korzystają tylko firmy, ale\nrównież osoby indywidualne, w znacznej mierze uczniowie. W punktach takich można skopiować nie tylko rysunki techniczne, fotografie, teksty, ulotki reklamowe, które mogą być ulokowane na nośnikach typu: papier, folia, materiał. Rozrost technologii pozwala na transfer obrazów na: folię przezroczystą, puzzle, porcelanę, koszulki, torby reklamowe.\nWięcej na ten temat: www.kopland.pl\nNiesłychanie ciekawym i nietuzinkowym wystrojem każdego mieszkania mogą być fotoobrazy na płótnie. Fotografie na których upamiętniliśmy ulotne chwile, które pragnęlibyśmy zachować na dłużej możemy zużytkować do transferu ich na płótno. Napięte na blejtramie i powieszone nad biurkiem doda kolorytu każdemu pokojowi.\nFotografia ślubna w sypialni, fotka dziecka w jego pokoju stanowią kameralny, przyjazny klimat. Można do tego zastosować również fotografie ciekawych miejsc, w których spędziliśmy wyjątkowe chwile, upamiętnione zachody słońca bądź piękne krajobrazy. Fachowcy, którzy tworzą fotoobrazy na płótnie mają obszerne kolekcje fotografii o rozmaitej tematyce i odpowiednie do każdego wnętrza, na pewno każdy znajdzie tam coś na własny użytek. Dobrze jest wykorzystać taką możliwość i nadać mieszkaniu indywidualny charakter. Obrazy takie radują oko i umożliwiają na przeniesienie się do miejsc, które przyjemnie nam się kojarzą i mamy z nimi miłe refleksje, mogą być także niepospolitym podarunkiem.\nOpublikowany przez Administrator w dniu 2015-05-19 15:40:54


Informacje o koncertach, wydarzeniach i kinie - konqueror-records.com _strona 80\nGitara jest jednym z najbardziej popularnych muzycznych instrumentów, stosowanych zarówno przez zawodowych muzyków jak i zwykłych pasjonatów. Praktycznie każdy, kto tylko ma odrobinę zapału i chęci może się nauczyć gry na gitarze, starczy tylko zakupić odpowiedni instrument i znaleźć trochę czasu na ćwiczenia. Zaczynając przygodę z nauką gry na gitarze warto pamiętać o tym, że kupno odpowiedniego instrumentu to ważna rzecz, w szczególności dla najmłodszych muzyków.\nAuthor: admin 30 August 2017\nW większości sytuacji ludzie lubią słuchać muzyki, bo ich ona uspokaja, pomaga się zrelaksować, lecz również możemy się przy niej świetnie zabawić. Przez to właśnie niejednokrotnie chcemy posiadać te nasze ulubione utwory pod ręką, tak aby je puszczać ciągle, kiedy złapie nas taka ochota.


Abarth 595C 1.4 T-JET 180 KM Competizione | TEST | autoGALERIA.pl\nAbarth 595C 1.4 T-JET 180...\nDziewięćdziesiąt prostuj, lewy maks, do prawy trzy, przez szczyt, lewy dwa, nie tnij… Jeszcze tylko długa prosta, ciasny przesmyk na końcu i w końcu… Meta! Brawo, dojechałeś do piekarni przed wszystkimi.\nTak, tak – Abarth 595C jest zaskakująco bliski samochodom wyczynowym i pozwala poczuć się jak na próbie sportowej nawet, gdy jedziemy po bułki albo do urzędu. Co ciekawe, to poczucie wcale nie wynika z niesamowitej mocy, czy zdumiewających osiągów. O tym napiszę później, ale wystarczy szybki rzut oka na dane techniczne, by wiedzieć, że nawet w tej klasie są szybsze auta. Może w takim razie chodzi o nadzwyczajną popularność i sukcesy Abartha w sporcie samochodowym? Owszem, marka ze skorpionem w logo zapisała się na kartach historii motorsportu, ale nie można powiedzieć, by obecnie któryś z ich modeli był królem torów czy oesów. W dodatku testowany egzemplarz to odmiana z literką „C” na końcu, co oznacza, że ma odsuwany, miękki dach. Co to za rajdówka bez dachu?\nJak na oesie\nAle wystarczy wsiąść do Abartha 595C Competizione, by zrozumieć jego nazwę. Competizione oznacza po włosku „rywalizacja” i naprawdę siedząc w środku tego zółtego samochodu miałem ochotę ścigać się ze wszystkimi. Nie można powiedzieć, że wnętrze Abartha „zawiera sportowe akcenty”. Ono po prostu jest sportowe. To nie jest modna, miejska 500-tka, do której ktoś włożył fotele z czerwonym szwem i dodatkowy zegar. Po otwarciu wielkich, długich drzwi trzeba usadowić się w kubłach firmowanych przez znaną markę Sabelt. Zdarzało mi się siedzieć na lepszych fotelach – te nie dość, że są umieszczone za wysoko, to jeszcze są potwornie twarde, zaś ich wyprofilowanie sprawia, że przez większość czasu podczas codziennej jazdy siedzi się pochylonym do przodu – trochę tak, jakby bez przerwy rozglądać się po okolicy w poszukiwaniu właściwego adresu. Ale trzeba przyznać, że za sprawą karbonowego wykończenia tyłu foteli (uwaga na kolana siedzących za nami!) w kategorii „wygląd” Sabelty otrzymują 10 punktów na 10!\nReszta wnętrza też jest rasowa. Kierownica doskonale leży w dłoniach i także na niej znajdziemy karbon. Rajdowego klimatu dopełnia wykończenie daszka nad zegarami alcantarą, a do samego zestawu „budzików” dodano jeszcze wskaźnik ciśnienia doładowania. Swoje trzy grosze dodaje metalowa gałka na drążku zmiany biegów, choć oczywiście gdy jest gorąco parzy w ręce, a gdy jest zimno, można odmrozić sobie dłonie od samego wrzucania wstecznego na parkingu. A że niektóre plastiki są twarde? Że rysunek kokpitu nie jest najpiękniejszy? Że system multimedialny zaczyna już trącić myszką? Do tego można by się przyczepiać w zwykłym Fiacie 500, ale w Abarthcie takie rzeczy schodzą na 595-ty plan.\nZ Monzą nie po angielsku\nZwłaszcza po przekręceniu (tradycyjnego!) kluczyka. Już po odpaleniu samochód brzmi chropowato i rasowo. Jeśli ktoś planuje „po angielsku” wymknąć się z przyjęcia i odjechać, wydech Monza pokrzyżuje jego plany. W czasie agresywnej jazdy dochodzi do tego jeszcze charakterystyczne „syczenie” dolotu i strzały pojawiające się po odpuszczeniu gazu. A akurat tutaj ciężko o jazdę inną, niż agresywna… Pozycja za kierownicą, odgłosy, reakcja na gaz, sposób działania mechanizmu zmiany biegów – to wszystko prowokuje, by jechać tak, jakby paliły nam się spodnie. Dodajmy do tego precyzyjnie działający układ kierowniczy, który nie jest zbyt mocno wspomagany i dostaniemy perfekcyjną maszynę do dawania frajdy w mieście.\nPod maską 595C pracuje znany już silnik 1.4T, który tutaj ma 180 KM. Ta jednostka od dawna ma opinię jednej z najlepszych w swojej klasie pojemnościowej i napędza zarówno większe Tipo, jak i Jeepa Renegade i Abartha 124 Spider. Przyspieszenie do 100 km/h w 6.7 sekundy jest, oczywiście, świetne, ale są w tej klasie szybsze auta. Tyle że… zza kierownicy Abartha mamy wrażenie, że jedziemy o wiele, wiele szybciej. Zdaje nam się, że naszymi rywalami nie powinny być inne hot hatche czy szybkie diesle, a o wiele poważniejsze, sportowe auta. Turbina mocno kopie w plecy, biegi wchodzą z miłym oporem, wskazówka obrotomierza błyskawicznie wspina się po skali – a wrażenia są jeszcze lepsze, gdy wciśniemy przycisk „Sport”. Wtedy między innymi polepsza się reakcja na gaz. Co prawda 595 wyraźnie traci wigor na ostatnim, piątym biegu, ale przecież w mieście rzadko kiedy jest okazja na jego wrzucenie.\nRównież na zakrętach Abarth daje radę, choć trakcja nie jest tak idealna, jak np. w Fieście ST. Niemiecki rywal sprawia też na łukach wrażenie, że pozwala na więcej i wydaje się, że prowadzenie Forda jest łatwiejsze. Włoch budzi respekt i trzeba się w niego nieco „wjeździć”, by móc jechać szybko bez obaw. Tu zdarza się lekkie zarzucenie tyłem przy hamowaniu albo wyrywanie kierownicy z rąk podczas mocnego przyspieszania. Trzeba mieć oczy dookoła głowy, szybkie ręce i pewny chwyt, ale… to tylko dodaje Abarthowi czaru i klimatu auta prawdziwie sportowego, niczym z dawnych lat.\nRównież z zewnątrz Abarth 595C Competizione nie pozostawia wątpliwości – jest czymś więcej, niż tylko modnym dodatkiem do drogiej torebki. Zazwyczaj to od opisu wyglądu zewnętrznego rozpoczynam test, ale tym razem stwierdziłem, że wysiłki inżynierów mające na celu stworzenie z miejskiej „Pięćsetki” maszynki do szaleństwa zasługują na to, by to od nich zacząć. Ale design to również bardzo ważna sprawa w przypadku tego modelu i jestem pewien, że bardzo często to wygląd decyduje o wyborze Abartha. Bo Clio RS czy wspomniana Fiesta mogą nieco lepiej się prowadzić albo być szybsze, ale 595 ma coś innego – styl.\nOczywiście, wygląd Abartha nie każdemu przypadnie do gustu. Jedni powiedzą, że nadal widzą w nim zbyt wiele „damskiego” Fiata. Inni, że jest zbyt krzykliwy, zwłaszcza w tym kolorze. A ja? Ja uważam, że jest w sam raz. Dzięki kilku prostym zabiegom stylistycznym – z których najważniejszy jest masywny, przedni zderzak – stoi przed nami idealny, agresywnie stylizowany mały hot hatch. W żółtym wyjątkowo mu do twarzy, ale trzeba przyznać, że 595 w żadnym kolorze nie wygląda źle.\nNie wiem, czy to kwestia lakieru, ale podczas kilku dni spędzonych za kierownicą tego samochodu mogłem poczuć się trochę jak gwiazda. Na Abartha wszyscy się patrzą. Właściciele Civików z dziurawymi wydechami chcą się ścigać, a ludzie ze służbowych sedanów pokazują uniesione kciuki. Czasami nawet ktoś pomacha. Ale zainteresowanie, jakie budzi Abarth nie jest podszyte zazdrością, jak to czasem bywa przy droższych samochodach. Ten samochód wzbudza uśmiech, a nie grymas. Tak u kierowcy, jak i u otoczenia.\nSwoją drogą, dopiero zza kierownicy Abartha można zauważyć, ile tych aut jeździ po Warszawie. Nie są wcale takim rzadkim widokiem, a gdy dojdzie do spotkania – obowiązkowe jest kiwnięcie i mruganie światłami!\nLiterką „C” w nazwie auta oznacza, że mamy do czynienia z wersją z odsuwanym dachem. Kiedyś mówiło się na to „faltdach” lub „rolldach”. Czy to kabriolet? Nie, ponieważ ramy okien i słupki nadal pozostają na swoim miejscu. Taka wersja ma swoje wady i zalety. Wady to… brak niektórych zalet kabrio, a mówiąc prościej – wiatru we włosach. Zaleta to… brak większości wad kabrio. A więc można jechać szybko bez narażenia siebie i pasażerów na urwanie głowy, a jednocześnie cieszyć się słońcem. Nadwozie jest też sztywniejsze, niż w tradycyjnym kabriolecie. Zaletą może być również dla niektórych nieco mniej pretensjonalny wygląd. Przyznacie, że 500-tka w wersji kabrio byłaby już… cóż, mocno kontrowersyjna. Jednak czy dopłaciłbym 7000 za literkę C w Abarthcie? W polskim klimacie – wątpię.\nAle życie z szybkim hatchbackiem nie składa się tylko z szalonego latania między światłami i wzbudzania uśmiechu u przechodniów. Czasami trzeba wyjechać poza miasto, albo po prostu doświadczyć prozy życia. Postać w korku, zrobić zakupy, podwieźć ciocię do lekarza albo znajomych z imprezy. Jak z tymi zadaniami radzi sobie Abarth? Zacznijmy od tego, za co na co dzień nawet spokojnie usposobiony kierowca (co on w nim robi?!) polubi 595C. Niewielkie wymiary auta umożliwiają wciśnięcie się właściwie w każdą lukę. Po przesiadce z większego auta naprawdę trzeba się przez chwilę przyzwyczajać – szukając miejsca warto zwolnić i przychylnym okiem spojrzeć na te, o których jadąc już kompaktem nawet byśmy nie pomyśleli.\nReflektory biksenonowe (opcja za 3500 zł) nie są może ostatnim krzykiem mody w dziedzinie samochodowego oświetlenia, ale świecą bardzo dobrze. A zestaw audio firmy Beats – mimo że tradycyjnie zbyt mocno podkreśla basy – brzmi nieźle, jeśli komuś znudzi się słuchanie strzałów z wydechu.\nA co doskwiera na co dzień w Abarthcie? Oprócz oczywistości – czyli niewielkiej ilości miejsca z tyłu (z przodu nie jest źle), przeszkadzać może również utrudniony za sprawą kubełkowych foteli dostęp na tylną kanapę. Ratunkiem może być otwierany dach. To właśnie górą najwygodniej jest włożyć fotelik dla dziecka… 595C jako samochód rodzinny? Nie widzę tego. Tym bardziej, że są tu tylko cztery miejsca, a bagażnik ma zaledwie 185 litrów i jedyną drogą dostępu do niego jest malutka klapka z tyłu. Bo „tylna klapa” to stanowczo zbyt dumne określenie. Nie ma się również co oszukiwać – na co dzień Competizione może być dla wielu osób zwyczajnie za twarde. Zawieszenie raduje na zakrętach, ale na dziurach męczy. Dodajmy do tego wspomniane już twarde i niezbyt wygodne fotele. Nawet ich regulacja jest albo niemożliwa (na wysokość) albo trudna. Aby zmienić kąt pochylenia siedziska najlepiej jest otworzyć drzwi, bo inaczej nie zmieścimy dłoni na pokrętle.\nAbarth w trasie? Z 595 (naprawdę!) kilometrów, które zrobiłem tym autem, wiele przypadło również na autostradę. Wnioski? Wydech, który przy stałej prędkości powyżej 110 km/h przestaje już być zabawny, tworzy mieszankę wybuchową wraz z brakiem szóstego biegu. Z Warszawy do Łodzi może jeszcze dojedziemy, ale do Poznania lepiej wybrać pociąg… Zwłaszcza że podróż autostradą może zająć zaskakująco dużo czasu. Wcale nie ze względu na niską prędkość maksymalną (225 km/h według producenta), a ze względu na mały bak. 35 litrów być może sprawdza się w zwyklej 500-tce, ale Abarth błaga o większy zbiornik. W mieście zużycie oscyluje wokół 10-11 litrów, w trasie sięga 8.5, jeśli jedziemy spokojnie. Szybka jazda to już wir w baku i tankowanie co 250 km.\nZ liczydłem w ręku\nSkoro jesteśmy już przy mało przyjemnych kwestiach, spójrzmy jeszcze na to, ile trzeba zapłacić za posiadanie takiego auta. Co prawda cennik Abartha 595 otwiera całkiem atrakcyjna kwota 74 200 zł (81 200 za odmianę C), ale za tyle dostajemy zupełnie inny samochód od testowanego. Tani Abarth ma 135 KM, zupełnie inne zawieszenie, fotele, wydech i wiele, wiele innych części. Wersja 595C Competizione to wydatek co najmniej 108 200 zł, a po dodaniu kilku opcji (m.in. biksenony, audio Beats, żółty lakier, inne felgi) otrzymujemy cenę opisywanego egzemplarza. Okolice 125 tysięcy złotych to już zupełna abstrakcja w tym segmencie. Za tyle można już myśleć o znacznie większych i często szybszych autach, takich jak Volkswagen Golf GTI czy Seat Leon Cupra. Będą też wygodniejsze na co dzień i lepiej sprawdzą się w trasie. Ale…\nWspaniała maszynka do dawania radości\nWzbudza uśmiech na twarzach przechodniów\nNiewygodne, zbyt wysoko umieszczone fotele\nTylko pięć biegów, hałas w trasie\nJestem przekonany, że żaden z nabywców 595C w tej odmianie nawet nie pomyśli o Volkswagenie. Ba – wielu z nich na pewno obraziłoby się za takie sugestie! Wybór 595C Competizione jest zapewne wynikiem świadomej decyzji, w której ani koszty ani praktyczność nie mają znaczenia. Abartha kupuje się dlatego, że po prostu chce się mieć Abartha. Jestem pewien, że często ten mały diabełek sąsiaduje w garażu z o wiele droższymi i „poważniejszymi” samochodami, może nawet z tymi spod znaku skaczącego konia.\nW końcu czym właściciel Ferrari ma podjechać, by szybko załatwić sprawy w ścisłym centrum? Do takich celów mały, zwinny i zadziorny Abarth nadaje się perfekcyjnie.\nMówiąc wprost – to jest miejski substytut supersamochodu. Tak jak więksi bracia jest niewygodny, nie ma bagażnika i nie przewiezie się nim rodziny, a w dodatku co chwilę trzeba go tankować. Ale gdy traktujemy go jako miniaturkę Ferrari, te wady przestają mieć znaczenie. A cena zaczyna wydawać się wręcz okazyjna.\nMaks. moment obrotowy 250 Nm przy 3000 obr/min\nMasa własna /ładowność 1045 kg\nMasa przyczepy / z hamulcem b.d./800 kg\nSpalanie: miasto/trasa/średnie 11/8/9,5 (test)\nCena wersji podstawowej 81 200 zł\nCena wersji testowej 108 200 zł\nCena egz. testowego ok. 125 000 zł


Judasz i tajemnica zdrady 2. - Maciej Bennewicz\n7 maja 2017 • Maciej Bennewicz • Metafory, Mity, Refleksje\nHistoria o Judaszu to opowieść o determinacji, o sile wpływu, którą starożytni Grecy nazwaliby fatum lub wyrokiem dajmona. Mojry (lub rzymskie Parki) tkają nić losu, od nich zależy los każdego człowieka, lecz także losy świata. Współcześnie nie lubimy myśleć, że nasze życie zależy od przypadku, od ślepego trafu, układu gwiazd, lub wyroków boga, a jednocześnie chcielibyśmy te wyroki znać, lub choćby upewniać się każdego dnia, że „los nam sprzyja” a prognozy dla Wagi lub Byka są pomyślne. Tymczasem Judasz, który zdradza zachowuje się jakby był bezwolny i choć teologowie uznają zdradę Judasza oraz śmierć Chrystusa za nieuniknioną, poza wolą zdrajcy, który jest tylko ślepym narzędziem bożego planu, mimo tego Iskariota czuje się odpowiedzialny, zwraca srebrniki i popełnia samobójstwo. Z jakiego powodu bierze na siebie odpowiedzialność? Dlaczego Stwórca go z niej nie zwalnia? Dlaczego nie okazuje wspaniałomyślności i miłosierdzia wobec zdrajcy, który „musiał” zdradzić? Czy to po prostu kolejna biblijna niekonsekwencja?\nOsobowość jest determinowana i zarazem determinująca. Kierunek, siła i mechanizm tej zależności są nie do przewidzenia dopóki konkretne życie ludzkie trwa. W tym znaczeniu nie można mówić o „zwykłym człowieku”, którego działania mają niewielki wpływ determinujący na kulturę, lub przeciwnie o jednostce wyjątkowej, która tę kulturę i normy w niej obowiązujące przemienia. Z pozoru nieważne zdarzenie w biografii nieznanej osoby (pozornie nic nie znaczącej) może odmienić losy całych grup społecznych, narodów a nawet świata. Niekiedy jedno zdarzenie będące, wynikiem zbiegu okoliczności potrafi przeniknąć do tła i definitywnie odmienić losy wielu ludzi. Oczywiście odwrotna zależność – tło społeczno-kulturowe wpływające na jednostkę – wydarza się nieustannie, trwa w sposób nasilony w dzieciństwie i kończy się wraz ze śmiercią jednostki.\nJesteśmy w stanie ocenić znaczenie ludzkiego życia dopiero, gdy zmitologizowane treści biograficzne przenikną do archetypów i staną się treściami nieświadomości zbiorowej – jak historia Mahatmy Gandhiego, Karola Wojtyły czy Jana Meli, Tomasza Golloba czy Roberta Lewandowskiego. Jednakże codziennie przenikają do nas informacje o nieznanym kierowcy, który uratował czyjeś życie; maszyniście kolejowym, który przeciwdziałał katastrofie; oddanej pielęgniarce; odważnym pilocie samolotu; pełnej poświęceń matce. Słyszymy też o terroryście, przestępcy, skorumpowanym urzędniku. Ich działania również wpływają na rekonfigurację tła społecznego, choć nazwiska te znikają w gąszczu informacji. Jak spadające fajerwerki na chwilę rozświetlają niebo by zgasnąć równie nagle, jednak ślad ich działania pozostaje w przestrzeni społecznej jako symbol, mem, który żyje odtąd własnym życiem. Z tego punktu widzenia jedyną różnicą między anonimowym maszynistą a Gandhim jest siła i zakres wpływu, oraz świadomość znaczenia jakie wywarła dana osoba, lub jej mit, na daną zbiorowość. Mit zawsze ma związek z archetypem lub wieloma archetypami, czyli dawnymi, utrwalonymi, najczęściej nieuświadamianymi symbolami, które konstruują wzorce społeczne i osobowościowe.\nJudasz i tajemnica\nHistoria Judasza jest tak brzemienna w skutki, tak ważna, i w omawianym kontekście kulturotwórcza, gdyż jest o zdradzie i tajemnicy. Dotyczy silnych archetypów związanych z rolami, takimi jak m.in.: ojciec, syn, mistrz, uczeń, zdrajca, prorok; a także relacji: mistrz – uczeń, jednostka – grupa, konserwatyści – rewolucjoniści, my – oni, wierni – zdrajcy, religia – herezja; oraz archetypowych pojęć jak: lojalność, przynależność, zaufanie, wspólnota, wina, niewinność i oczywiście zdrada i śmierć. Najważniejsza jednak z nich, która umyka uwadze ilekroć mówi się o zdradzie Judasza lub przywołuje jego imię jako symbol zdrajcy – to tajemnica.\nWłaściwie nie wiemy dlaczego Judasz zdradził. Z jakiego powodu pomimo ujawnienia, przez Jezusa, że to Judasz jest zdrajcą – Iskariota i tak zdradza? Z jakiego powodu żaden z apostołów, świadków całego zdarzenia, (Jezus przecież publicznie ujawnia kto go zdradzi), nic nie robi by powstrzymać zdrajcę? Zatem nie tyle sama zdrada, która wydaje się dość oczywistym zachowaniem – w przypadku Judasza tłumaczona jest zachłannością, za wydanie Jezusa otrzymuje pieniądze – ile tajemniczość zachowania Judasza wydaje się prawdziwie nieświadomym archetypem, replikowanym w kulturze zachodu do dnia dzisiejszego.


Relacja z imprez w Klubie Radcy Prawnego – styczeń 2018 r. | Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie\nRelacja z imprez w Klubie Radcy Prawnego – styczeń 2018 r.\n19 marca 2018 11:56 dodane przez EM w kategorii Klub Radcy Prawnego\n9 stycznia 2018 r. ponad 20 osób spotkało się, aby przy wspólnym stole powspominać świąteczny czas. Koleżanki, które przyjmowały w swoich domach gości z Syberii podzieliły się swoimi wrażeniami i spostrzeżeniami. Oceniając swoją decyzję przyjęcia gości na tydzień świąteczny nie kryły zadowolenia z tego faktu. Jak zawsze w sprawach obrzędowych nie zwiódł kol. Kazimierz Kudłacik, który przyniósł gwiazdę betlejemską wykonaną osobiście i wygłosił stosowną mowę. Bardzo miły towarzyski wieczór.\n10 stycznia 2018 r. ponad 20 osób wysłuchało wspaniałego koncertu jazzowego w Sali Koncertowej Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina. TRIO STRYJO, czyli: Nikola Kołodziejczyk – fortepian, Maciej Szczyciński – kontrabas, Sebastian Frankiewicz – perkusja. Trzech wybitnie utalentowanych instrumentalistów z różnych światów, takich jak jazz i muzyka klasyczna. Absolutną dominacją ich twórczości dziejącej się na scenie jest radość wspólnego muzykowania. To był wspaniały czas obcowania z muzyką.\n11 stycznia 2018 r. w cyklu „Muzea” w Zachęcie ponad dwadzieścia osób zwiedziło z przewodnikiem dwie wystawy wybitnych polskich artystów drugiej polowy XX wieku: Mariana Bogusza i Marii Anto. Marian Bogusz – polski artysta i animator kultury; zajmował się malarstwem, rysunkiem, rzeźbą i scenografią. W czasie wojny trafił do obozu w Mauthausen. Na wystawie zaprezentowane są nie tylko jego rysunki z obozu, ale również innych twórców. Ponadto pokazane są projekty architektoniczne i realizacje instalacji w Polsce i za granicą. Wystawa Marii Anto w Zachęcie jest pierwszym tak obszernym przeglądem dzieł malarki od jej śmierci w 2007 roku. Koncentruje się na twórczości z lat 60. i 70. XX wieku. Złożyło się na nią około 60 obrazów (portretów indywidualnych i zbiorowych, przedstawień zwierząt, scen alegorycznych i krajobrazów) oraz rysunki i wybór z archiwaliów. Jej twórczość porównywana jest do twórczości meksykańskiej artystki Fridy Kahlo.\n16 stycznia 2018 r. odbyła się wycieczka autokarowa po pięknie oświetlonej Warszawie. Ponad 40 osób miało przyjemność oglądać z okien autokaru, przy lekko padającym śniegu co nadawało szczególnego uroku naszemu miastu, przepięknie oświetloną Warszawę. Szczególnie pięknie w tym roku wyglądają ogrody w Wilanowie. Śliczne kandelabry i ogród zimowy i altany, i aleje, bramy wejściowe do Wilanowa i do ogrodów. Uroku naszej grupie jak zawsze dodaje kol. Kazimierz Kudłacik, który tym razem przyszedł z oświetlonym stroikiem. Po raz pierwszy widzieliśmy podświetlone Fontanny przy Wisłostradzie. Zwiedzanie roziskrzonej milionami światełek Warszawy zakończyliśmy w restauracji „Literatka” przy pysznej zupie grzybowej.\n17 stycznia 2018 r. z okazji urodzin Georga Gershwina na ul. Żytniej w miejsce koncertu na Okólniku. Ach cóż to była za frajda. Nasza sala klubowa zamieniła się w sale koncertową. Dzięki sfilmowanym koncertom wysłuchaliśmy dwukrotnie „Błękitnej rapsodii” Georga Gershvina w wykonaniu Leonadra Bernsteina oraz młodego fenomenalnego pianisty chińskiego Lang Lang. Po wykonaniu przez Leonarda Bernsteina i New York Philharmonic „Błękitnej rapsodii”, Krystian Zimerman wykonał „3 Preludia” oraz „Summertime” z opery Porgy and Bess zaśpiewała Ella Fitzgerald\n18 stycznia 2018 r. w Klubie Radcy Prawnego świętowaliśmy Dzień Babci i Dzień Dziadka. Z tej radosnej okazji przyjechał do naszego Klubu Teatr Wariacja, który przedstawił spektakl pt. „Miłosne dialogi na cztery nogi”. Aktorzy przenieśli nas w lata 50. ubiegłego wieku (ale to brzmi!). Scenki Stefanii Grodzieńskiej, Juliana Tuwima, anonimy z tych lat tworzą komediową historię kobiety i mężczyzny.\n23 stycznia 2018 r. w cyklu „Pasje radców prawnych” r.pr. Krzysztof Wiśniewski tym razem przedstawił nam się jako znakomity poeta. Utwory zebrane w tomiku „Z przeproszeniem prawdziwych poetów” napisane z dystansem do siebie i z poczuciem humoru zauroczyły uczestników spotkania. Kolega Wiśniewski nie chciał sam prezentować swoich utworów, przedstawiła je zatem Hanna Szynkiewicz-Wanat. Wybór był trudny, gdyż chciałoby się przedstawić wszystkie wiersze. Świetne spotkanie, prawie 20 osób zainteresowanych tematem, ciekawa dyskusja i serdeczna atmosfera. Kilka tomików sprzedanych wśród uczestników za stosunkowo niska cenę. Jeśli ktoś z Państwa chciałby zaprezentować w Klubie swoją twórczość, proszę o informację.\n24 stycznia 2018 r. w Muzeum POLIN ponad 30 osób zwiedziło niezwykle ciekawą wystawę pn. „Krew. Łączy i dzieli”. Dobra przewodniczka bardzo szczegółowo omawiała poszczególne eksponaty. Ideologię przedstawiłam Państwu w poprzednim mailu.\n25 stycznia 2018 r. w cyklu „Podróże bez biletu” r.pr. Anna Dużyńska-Pucha opowiedziała nam o swojej podróży na Daleki Wschód ze swoim niespełna półtorarocznym synkiem Stasiem. Tytuł prelekcji „Staś na Dalekim Wschodzie (Japonia etc)”. Wspaniale opowiedziana przygoda, świetne zdjęcia. Czekamy na kolejne opowieści z podróży tym razem z dwójką dzieci, gdyż w drodze jest Helenka.\n30 stycznia 2018 r. z cyklu „Spotkania ze sztuką” Pani Kurator Ewa Ziembicka rozpoczęła nowy cykl wykładów pt. „Wielkie kolekcje sztuki. Historie i arcydzieła”. Ten cykl zaczęliśmy od najstarszego Muzeum Sztuki w Europie, czyli Rijksmusem-Amsterdam. Ponad 20 osób z zainteresowaniem wysłuchało historii muzeum oraz poznało historię najcenniejszych zbiorów z wybranymi dziełami Rembrandta i innych. Z miesiąc udamy się do St. Petersburga i słynnego Ermitażu.\n31 stycznia 2018 w cyklu „Gry towarzyskie” odbyły się pierwsze rozgrywki Turnieju Brydżowego o Puchar Dziekana OIRP w Warszawie, którego Finał odbędzie się w grudniu 2018 r.\nOto zdobywcy pierwszych czterech miejsc:\nI miejsce para – Mariola Oleszyńska i Tomasz Rochowicz\nII miejsce para – Bogudar Kordasiewicz i Jerzy Bednarz\nIII miejsce para – Maria Szymańska i Stanisław Turlej\nIV miejsce para – Wanda Buszkowska i Arkadiusz Ciechomski


Wycena przedsiębiorstw, wycena firm, spółki – GLC – Warszawa, Katowice\nWycena przedsiębiorstw i aktywów zwykle ma miejsce w związku z procesem sprzedaży, przekształceń, a także optymalizacji podatkowych. Proces ten wymaga indywidualnego podejścia w zależności od tego, jakiego rodzaju działalność prowadzi dana firma. Kluczową kwestią jest także cel, jaki taka wycena ma spełnić. Mogą to być wspomniane już wcześniej sytuacje związane ze sprzedażą przedsiębiorstwa czy jego przekształceniami. Proces wyceny spółki może być także konieczny z takich przyczyn jak:\nNiezależnie od okoliczności towarzyszących wycenie firmy, warto powierzyć to zadanie fachowcom, dzięki którym całość tych procedur przebiegnie w sposób profesjonalny oraz z pełnym wsparciem na każdym jego stadium.\nDlaczego oszacowanie wartości firmy jest tak istotne? Ponieważ korzyści z tego procesu czerpie nie tylko firma, ale także np.: inwestorzy, kontrahenci czy organy państwowe (m.in. GUS czy Urząd Skarbowy). Gospodarka jest bardzo złożona i następuje w niej szereg zmian w szybkim tempie, dlatego rozpoznanie ich oraz dostosowanie firmy do postępujących przemian jest kluczową kwestią w zakresie funkcjonowania firmy. Wycena ma zatem znaczenie zarówno gospodarcze, jak i strategiczne – przedsiębiorstwo mające wiedzę na temat własnej wartości oraz indywidualnych kapitałów jest bardziej wiarygodne. Z uwzględnieniem czynników różnego rodzaju (m.in. społecznych, ekonomicznych i demograficznych), poddając się procesowi wyceny kapitału własnego przedsiębiorstwo może także oszacować swoje zdolności do generowania zysków.\nZespół ekspertów GLC wspiera Klientów na każdym etapie funkcjonowania spółki. Pomożemy nie tylko w dokonaniu wyceny działalności, ale również dostarczymy pełną i profesjonalną wiedzę na temat całościowego funkcjonowania i zarządzania przedsiębiorstwem – m.in. w zakresie prowadzenia ksiąg rachunkowych oraz kadr i płac. Nasi klienci otrzymują także fachową obsługę prawną oraz wsparcie podatkowe i przy rozliczeniach księgowych.\nMamy bogate doświadczenie zarówno w weryfikacji rzeczywistej wartości firmy metodą dochodową, jak i majątkową oraz porównawczą. Daną metodę dostosowujemy do rodzaju i potrzeb przedsiębiorstwa, dzięki czemu cały proces przebiega bez przeszkód.\ndokonujemy weryfikacji majątku przedsiębiorstwa (metoda majątkowa) – polega to na obliczaniu wartości firmy na podstawie składników aktywów i pasywów obcych, opierając się na sprawozdaniach finansowych, korygowaniu aktywów czy też pomniejszaniu aktywów o pasywa obce,\nbadamy zdolność przedsiębiorstwa do generowania zysku (metoda dochodowa) – opiera się głównie na zyskach netto, dywidendach, finansowych nadwyżkach oraz wolnych przepływach pieniężnych, które sumuje się jako przyszłe strumienie dochodowe firmy i na tej podstawie określa wartość dochodową przedsiębiorstwa,\ndokonujemy weryfikacji poprzez porównanie na tle konkurencji (metoda porównawcza) – w tej metodzie porównuje się dane przedsiębiorstwo do firmy o podobnym profilu, tej samej branży lub o zbliżonej wielkości sprzedaży; innymi czynnikami porównawczymi są także podobne rozmiary i działanie na tym samym rynku,\nweryfikujemy i wyceniamy znaki towarowe,\nweryfikujemy i wyceniamy pakiety wierzytelności,\nprzygotowujemy testy na utratę aktywów, w tym wartości firmy.\n„Wycena firmy oraz jej aktywów ma na celu ustalenie rzeczywistej wartości danego podmiotu gospodarczego. Precyzyjnie identyfikujemy kluczowe czynniki, które mają wpływ na wartość rynkową podmiotu”.\nSpecjaliści GLC wyceny przedsiębiorstwa i aktywów dokonują przy zachowaniu najwyższych standardów postępowania – obiektywnie, bezstronnie i poufnie. Dzięki postępowaniu zgodnie z wymogami ekspertów z całego świata wyceny są wykonywane w sposób profesjonalny, uregulowany prawnie oraz z zachowaniem wypracowanych w branży norm postępowania w tym zakresie.\ninterdyscyplinarny zespół specjalistów z różnych dziedzin – finansów, prawa, podatków i nieruchomości: zespół naszych profesjonalistów składa się zarówno z doradców podatkowych, prawników i księgowych, jak i doświadczonych rewidentów oraz specjalistów ds. kadr i płac – łącznie ponad 100 ekspertów. Wszyscy pracownicy są fachowcami w swoich dziedzinach i stale poszerzają swoją wiedzę, aby podnosić jakość usług oraz oferować klientom jak najlepsze rozwiązania dostosowane do ich indywidualnych potrzeb.\nbogate doświadczenie – mamy na swoim koncie zarówno wycenę małych i średnich przedsiębiorstw, jak również dużych spółek: oferujemy nasze fachowe usługi już od 1999 r., kiedy to zaczynaliśmy działalność w zakresie prowadzenia ksiąg rachunkowych (wówczas jeszcze pod inną nazwą). Z czasem nasza działalność rozszerzała się na inne obszary działalności biznesowych, takie jak doradztwo rachunkowe i podatkowe, a obecnie także księgowość czy prawo.\nszeroki zakres usług – wspomniane już wyżej w pełni profesjonalne prowadzenie ksiąg rachunkowych, doradztwo podatkowe oraz prawne oraz wsparcie biegłych rewidentów i radców prawnych. Otrzymujecie Państwo kompleksową obsługę przedsiębiorstwa w różnych obszarach jego działania.


ŚNIEGOWCE MOON BOOT - 140044 ŻÓŁTE - Śniegowce - markoweobuwie.com.pl\n> DAMSKIE>Kozaki >Śniegowce>ŚNIEGOWCE MOON BOOT - 140044 ŻÓŁTE\nŚNIEGOWCE MOON BOOT - 140044 ŻÓŁTE\nŚniegowce od marki MOON BOOT w żółtym kolorze wykonane z tworzywa sztucznego- syntetyk. Obuwie idealnie nadaje się na zimę. Polecamy!\nModel 140044 ŻÓŁTE\nDamskie oraz dziecięce śniegowce od marki MOON BOOT. Obuwie w żółtym kolorze wykonane zostało z tworzywa sztucznego- syntetyk. Model ten jest sznurowany, co sprawia, że komfort w użytkowaniu jest jeszcze większy. Bardzo wygodna oraz antypoślizgowa, gumowa podeszwa zapewnia nam bezpieczeństwo kiedy jest ślisko. Dzięki swojemu nowoczesnemu stylowi, śniegowiec ten będzie idealnym uzupełnieniem zimowych stylizacji.


PENTAGRAM P6381-0 i podzial internetu z wi-fi - Sieci komputerowe - dobreprogramy - forum\nPENTAGRAM P6381-0 i podzial internetu z wi-fi\nguardiola (Leszek S4) 2008-08-23 06:37:37 UTC #1\nMam taki router: PENTAGRAM P6381-0\noraz obecna siec osiedlowa, podlaczona do karty wi-fi w komputerze z zewnetrzna antena. Siec ma filtrowanie po mac-u, ip jest nadawane na jego podstawie. Kazdy ma takze swoje unikalne dane do logowania.\nMoje pytanie jak podzielic taka siec tym routerem przewodowo lub bez aby internet byl na laptopie i na komputerze stacjonarnym\nMam problemy z konfiguracja routera, gdy daje klonowanie mac-a\nBolo92 (Bolo92) 2008-08-23 09:35:21 UTC #2\nNo toś się chyba wkopał ;p Bo w specyfikacji nie widzę trybu Ap Clinet a ten Ci jest potrzebny aby on odbierał internet i puszczał przewodowo.\nA tutaj widze tylko Access Point(nadawanie).\nAle lepiej by chyba było kupić np. Tp-Link 543G chyba ;p I jego puścić w Ap Client(odbieranie) ma NAT więc by maskował, później od portu np. 1 do portu WAN Pentagrama kabelek puścić. Odpowiednie adresowanie i ustawienia i Tp-Link by odbierał a Pentagram by rozsyłał dla laptopa.\nTo logowanie to -PPoE, jakbyś szukał innego sprzętu i musi je obslugiwać a co do MAC adressu to można sklonować lub jeżeli by sprzęt nie posiadał opcji wziąść jego MAC od modułu radiowego i dzwonić do admina niech teraz ten wklepie jako odbiorca internetu.\nguardiola (Leszek S4) 2008-08-23 09:58:12 UTC #3\nRouter ma 2 tryby pracy:\nGateway (Brama) Wireless ISP (Operator Internetu bezprzewodowego)\nLink do manuala routera:\nhttp://www.pentagram.pl/content/downloa ... e+(P6381-0+PL.pdf\nkimol (Kimol88) 2008-08-24 00:49:10 UTC #4\nMozesz bez problemu dzielic neta poprzez WIFI jak rowniez poprzez kabel\nWejdz w ustawienia routera (domyslnie 192.168.1.254) nastepnie zakladka WAN Settings i niewazne jaki masz rodzaj neta (DHCP czy STATIC) masz pole "Clone MAC Address:" wpisz tam swoj MAC adres z komputera do ktorego byl przypisany internet i ciesz sie z neta bezprzewodowego jak i przewodowego\nMac adres jesli nie wiesz jak zdobyc to nic prostszego...\nWpisz w Start\_Uruchom\_cmd\nnastepnie ipconfig /all\ni bedziesz mial napisany adres fizyczny karty sieciowej\nMam taki sam router i wsio mi dziala elegancko\nguardiola (Leszek S4) 2008-08-24 06:45:39 UTC #5\nWlasnie tak robie, moje ustawienia:\nr1jpg — Postimage.org\nr2 — Postimage.org\nr3 — Postimage.org\nNie wiem czemu ale nie dzialaja tagi\nJak widac na ostatnim zrzucie router nie pobiera IP\nObecnie mam ustawione w tryb klienta, laczy mi sie z siecia osiedlowa, mam internet po kablu na lapku i na pc, jak zrobic by net byl na lapku bezprzewodowo a na pc przewodowo?\nkimol (Kimol88) 2008-08-24 11:06:35 UTC #6\nNie doszly foty


MaDAM: 5 POMYSŁÓW NA UPIĘCIE WARKOCZYKÓW\nWarkoczyki syntetyczne są atrakcyjne same w sobie i nie trzeba się trudzić, żeby wyglądały wyjątkowo. Jednak codzienne noszenie ich rozpuszczonych nie jest wygodne, czasem potrzebujemy je związać, a czasem po prostu chcemy zmiany. Często dziewczyny nie wiedzą jak je upiąć, więc chcę Wam przedstawić kilka propozycji :)\nDo spięcia w kucyk będzie potrzebna mocna, gruba gumka, ponieważ warkoczyki trochę ważą.\nDodatkowo można obwiązać gumkę kilkoma warkoczykami co daje bardzo fajny efekt.\nTutaj przydadzą się 2 grube gumki. Najpierw robimy kucyka, później skręcamy warkoczyki w rulon i zawijamy w koczka. Na koniec zakładamy gumkę, żeby całość się trzymała.\nMożna koka obwiązać chustką, apaszką lub wpiąć jakąś ozdobę. Chyba same przyznacie, że wygląda uroczo :)\n3. ROZPUSZCZONE, ALE SPIĘTE :)\nBierzemy kilka przednich warkoczyków i spinamy z tyłu gumeczką.\nAlternatywą jest splecenie pasma w warkoczyk.\nZaplatamy go tak jak z naturalnych włosów i zakańczamy gumeczką. Uwaga, bo taki francuz jest bardzo sztywny.\n5. FRANCUZ Z BOKU\nWydzielamy przedziałek z boku i w tym miejscu pleciemy francuza, zakańczamy go gumeczką. Resztę warkoczyków przekładamy na drugą stronę.\nSama miałam warkoczyki już 2 razy i uwielbiałam je nosić spięte w koka z dodatkiem apaszki :)\nA Tobie które z upięć podoba się najbardziej?\nAutor: Klaudia Dam o 11:26\nEtykiety: fryzjerstwo alternatywne, fryzury, warkoczyki syntetyczne\nRytmy Natury 17 października 2016 12:10\nPodobają mi się wszystkie upięcia. U siebie nie zdecydowałam się na warkoczyki ale u innych bardzo mi się to podoba ;)\nKosmetykowy Świat 19 października 2016 12:03\nZawsze uwielbiałam upiecia takie jak 3\nPatrycja Joanna Suwara 19 października 2016 12:28\nŠwietne są te upiecia. Zawsze marzyłam o warkoczykach, ale jakoś nigdy nie miałam odwagi ;)\nRez Nor 20 października 2016 12:34\nOd zawsze bardzo podobały mi się warkoczyki syntetyczne oraz dredloki, nigdy jednak ich nie nosiłam. Najbardziej podoba mi się upięcie 4, 2 (ta apaszka owinięta wokół koka jest urocza) i 1 :)\nMagdalena Moczulska 20 października 2016 12:40\nDługie, piękne włosy. Zapuszczam teraz, na warkoczyki jestem już za stara. Ale fajnie to wygląda u Ciebie.\nKlaudia Dam 20 października 2016 22:47\nModelka to moja siostra ;) a co do wieku to wykonywalam już wiele razy warkoczyki tez na dojrzałych kobietach, bo na małe szaleństwo nigdy nie jest za późno :)\nSecret Beauty 21 października 2016 10:12\nUna 12 listopada 2016 21:42\nBardzo mi się podobają warkoczyki. Korcą mnie, ale... ;-) Skoro przez tyle lat się nie odważyłam...\nNatalia Kałużna 4 sierpnia 2017 23:04\nSuper fryzury! Na pewno się przydadzą, bo jutro robie swoje pierwsze warkoczyki :)\nLavania Viola / Wojownicza ksiezniczka 12 maja 2018 16:08\nBardzo mi sie podobaja warkoczyki i te wszystkie fryzury, ale z racji moich kreconych wlosow nigdy bym sobie warkoczykow nie zrobila, ale pomysly super :)


Drugi Obieg » Ty decydujesz!\nOn 19 lutego 2013 by Lidia Prokopowicz\nWszystko wskazuje na to, iż idea interaktywnych ebooków ma szansę na rozwój i przychylność użytkowników. Jest bowiem sposobem na całkowite zatarcie granicy pomiędzy grą – postrzeganą jako rozrywka na niskim poziomie, a literaturą i jej uszlachetniającym charakterem.\nPamiętam dobrze chwilę, gdy po raz pierwszy sięgnęłam po książkę z serii Wehikuł czasu. Miałam dziesięć lat i była to najdziwniejsza książka, jaką do tej pory trzymałam w ręku. Utwór był podzielony na małe fragmenty, po każdym czytelnik miał możliwość wyboru:\n„Chcesz wejść do jaskini, przejdź na stronę 20\nChcesz wrócić do miasta, przejdź na stronę 12”\nNie pamiętam, ile książek z tej serii przeczytałam. Jako dziecko nie wiedziałam nawet jak nazywa się ten typ literatury. Chwilowa fascynacja szybko minęła, a książki odłożone na półkę przykryła warstwa kurzu. Wiedza o ich istnieniu została zatarta i powróciła nagle, gdy rok temu zetknęłam się po raz pierwszy z interaktywnym audiobookiem noszącym tytuł 1812: Serce Zimy.\nGamebook, gra książkowa, gra paragrafowa, paragrafówka – jakkolwiek to nazwiemy – pomysł jest genialny. Gracz/czytelnik może wpływać na los bohaterów, decydować: w którą stronę pójdą, kiedy będą walczyć, a kiedy uciekną, co zjedzą, co wezmą ze sobą. Fabuła ma wiele wariantów, istnieje wiele możliwych zakończeń. Bohater może umrzeć, może mu się nie udać dotrzeć do celu, może zgarnąć fortunę i powrócić do swego rodzinnego miasta w glorii i chwale. Wszystko zależy od tego, jakie decyzje podejmie czytelnik. Istnieje wiele rodzajów gier paragrafowych. Od tych najprostszych, z małą ilością ścieżek do wyboru i będących po prostu dobrą literaturą, do tych bardziej rozwiniętych, gdzie gracz musi sam rysować sobie mapy, uzupełniać karty postaci i ekwipunek.\nScreen z gry Antidotum\nOpowieść na ekranie komputera.\nCoraz częściej gry paragrafowe realizowane są w formie elektronicznej: pdf, epub, mobi. Ułatwia to czytelnikowi kontakt z tego typu tytułami oraz wychodzi na przód miłośnikom czytników ebooków. Zasady pozostają (przeważnie) te same, chociaż zdarza się, że twórcy skuszeni przez elektroniczny świat programowania decydują się zawrzeć swoją opowieść w czymś, co znacznie bardziej przypomina grę komputerową niż tradycyjną paragrafówkę. Rozbudowany interfejs, grafika, nagrania dialogów, muzyka i fabuła, której nie da się „podejrzeć”. W tradycyjnych gamebookach można było szybciutko podpatrzeć co stanie się gdy podejmiemy taką, a nie inną decyzję i oszukać… siebie samego? W grach takich jak 1812: Serce Zimy czy Antidotum nie ma takiej możliwości. Musisz rozważyć każdą czynność, inaczej czeka cię marny koniec.\nPo prostu alternatywa.\nWszystko wskazuje na to, iż idea interaktywnych ebooków ma szansę na rozwój i przychylność użytkowników. Stanowi bowiem remedium na nudę, a przede wszystkim jest sposobem na całkowite zatarcie granicy pomiędzy grą postrzeganą jako rozrywka na niskim poziomie, a literaturą i jej uszlachetniającym charakterem. Jest to także ciekawy sposób na propagowanie czytelnictwa wśród najmłodszych.\nChoć w Polsce pierwsze gry książkowe pojawiły się najprawdopodobniej w latach 80. minionego wieku, nie zyskały zbytniej popularności, tak samo jak ich obecne elektroniczne wersje, które są słabo reklamowane i pozostają poza głównym nurtem literatury.\nPrzecież nie ma nic bardziej kuszącego niż zabawa w „Decydującego o Wszystkim”. Czy powodem jest zbyt niski poziom literacki tych tytułów, a może tematyka okazuje się mało kusząca? Może problem tkwi w polskim, niskim poziomie czytelnictwa, albo w braku zainteresowania tematyką interaktywnych ebooków ze strony mainstreamowych mediów?\nPróba odpowiedzi na te i inne pytania pojawi się wkrótce – oczekujcie naszego papierowego wydania, a w międzyczasie zapraszam do dyskusji na naszych stronach na Facebooku i Twitterze.\nTags : gry, książki, kultura, paragrafówki, recenzja, Ty decydujesz!


MATERAC PIANKOWY 160X80 MIO 7311257418 - Allegro.pl\nMaterac dziecięcy Mio wykonany jest z pianki wysokiej jakości. Dzięki temu, wkład materaca jest szczególnie trwały i odporny na odkształcenia. Pianka zapewnia odpowiednie podparcie dla kręgosłupa i może być użytkowana po obu stronach. Materiały wykorzystane w produkcji posiadają właściwości hipoalergiczne i redukują występowanie roztoczy, co jest istotną sprawą przy wyborze materaca dla alergików.\nPokrowiec wykonany z miękkiej i niezwykle trwałej tkaniny. Cechuje się dużą odpornością na uszkodzenia mechaniczne. Wytworzony z materiałów hipoalergicznych. Materiał eliminuje występowanie pleśni i bakterii. Ściągany pokrowiec to idealna propozycja uzupełniająca materac dziecięcy. Wszyte zamki błyskawiczne z trzech stron pozwalają na bardzo szybkie zdejmowanie pokrowca. Można go wyprać w temperaturze 40 stopni Celcjusza co pozwala na higieniczny sen. Materiał posiada certyfikat Oeko-Tex® Standard 100.\nMaterac dziecięcy Mio 80x160 cm\nNr oferty xSale 7311257418\n29 października 2019 od D...K\n26 września 2019 od v...2\nJakośc produktu nie zadawala\nNie sprawdziłam, nie wiem czy w opisie jest taka informacja ale materac bardzo cienki. Sama gąbka.\n5 września 2019 od e...h\n18 sierpnia 2019 od U...1\nMaterac zgodny z opisem, nie jest zbyt miękki a to zaleta, pokrowiec na materac również ok. Materac jest dość cienki ale zgodny z opisem podanym przez sprzedawcę\n9 lipca 2019 od d...k\n16 maja 2019 od n...8\nMaterac również nie warty swojej ceny. Kawał gąbki kiepskiej jakości, powleczony kawałkiem materiału. Polecam poszukać gdzieś indziej\n4 marca 2019 od m...e\n10 lutego 2019 od v...2\nJest trochę cienki, ale poza tym może być.\n9 grudnia 2018 od j...7\nZasady reklamacji: 1. Kupujący może składać Sprzedawcy reklamacje dotyczące zawartej Umowy pod adresem biuro@belpino.pl lub w formie pisemnej na adres Sprzedawcy. Poprawnie złożona reklamacja powinna zawierać co najmniej: - imię, nazwisko, adres, adres e-mail Kupującego, - datę zawarcia Umowy stanowiącej podstawę reklamacji, - przedmiot reklamacji, ze wskazaniem żądania Kupującego, - wszelkie okoliczności uzasadniające reklamację. 2. Jeżeli podane w reklamacji dane lub informacje wymagają uzupełnienia, przed rozpatrzeniem reklamacji Sprzedający zwraca się do składającego reklamację o jej uzupełnienie we wskazanym zakresie. 3. Sprzedający rozpoznaje reklamację w terminie 14 dni od daty jej otrzymania w prawidłowej postaci. 4. Odpowiedź na reklamację wysyłana jest na podany przez Kupującego adres e-mail bądź na adres poczty tradycyjnej.\nul. Podbory 46\nWitamy na naszej stronie Allegro! Dziękujemy za zaufanie, jakim Państwo nas obdarzyli, wybierając naszą ofertę.\nFirma Magnat to najprawdopodobniej jeden z pierwszorzędnych renomowanych producentów mebli sosnowych i materacy w Polsce. Nasza firma jako pierwsza w 2005 r. na portalu allegro rozpoczęła sprzedaż mebli z drewna i materacy.\nDoświadczenie, które zdobyliśmy przez lata, gwarantuje, że Państwa zamówienie będzie realizowane w sposób szybki i profesjonalny. Nasze meble charakteryzują się solidnym wykonaniem i oryginalnym wzornictwem, zaspokajającym różne upodobania w tym zakresie. Materace naszej produkcji zapewniają wysoki komfort snu i błogi relaks. Wszystkie wyroby cechują się skrupulatnym wykończeniem przy równoczesnym utrzymaniu atrakcyjnych cen.\nNie czekaj, dołącz do dużego grona naszych zadowolonych Klientów i ciesz się praktycznym i stylowym wnętrzem!\nDział obsługi klienta czynny od 9:00 do 16:00\nP.P.H.U. Magnat zobowiązuje się dostarczać rzeczy bez wad, z wyłączeniem wad wskazanych w ofercie sprzedaży.\nKupujący natomiast ma obowiązek sprawdzenia, w obecności kuriera, zawartości i stanu przesyłki w momencie jej odbioru. W przypadku stwierdzenia uszkodzeń mechanicznych powstałych w trakcie transportu Kupujący wraz z kurierem spisują protokół szkody. Ponadto kupującemu przysługuje uprawnienie do żądania bezpłatnej kopii spisanego protokołu.\nNumer oferty: 7311257418


Nawet 600 ofiar powodzi w Azji, 2 tys. zawalonych domów | Centrum Studiów Polska-Azja\n11 sierpnia 2009 08:13 / przez Domyślny dla witryny\nSetki podtopionych wsi i co najmniej 2 tysiące zawalonych budynków, w tym 6-piętrowy hotel – to najnowszy bilans zniszczeń po przejściu tajfunu Morakot nad wschodnimi Chinami. Z zagrożonych terenów ewakuowano prawie milion osób. Nawałnica wywołała największe od 50 lat powodzie na Tajwanie, gdzie zginęło co najmniej 14 osób, a nawet 600 może zaginionych.\nTajfun Morakot – co w języku tajskim oznacza szmaragd – dotarł nad wschodnie wybrzeże Chin w niedzielę wieczorem. Największe straty odnotowano w prowincjach Fujian i Zhejiang. Jak podała agencja prasowa Xinhua, w prowincji Zhejiang w zawalonym budynku mieszkalnym zginęło 4-letnie dziecko. Tajfunowi Morakot towarzyszyły ulewne deszcze, oraz wiatr wiejący z prędkością prawie 120 km/h. Chińscy synoptycy poinformowali, że Morakot w poniedziałek osłabł do poziomu tropikalnego sztormu.\nWładze Tajwanu, który Morakot nawiedził przed uderzeniem w kontynentalne Chiny, podały że zginęło co najmniej 14 osób, a około 450 wciąż uznaje się za zaginione.\nSzczególnie ucierpiała południowa część wyspy. Tajwańskie media informują, że w wyniku osunięć ziemi i lawin błotnych zasypanych mogło zostać nawet 600 osób. Większość z tych osób zaginęła po osunięciu się ziemi w górskiej wiosce Shiao Lin.\nPołożona w górzystej części wyspy miejscowość Shiao Lin została odcięta od świata, po tym jak lawina błotna zniszczyła most na jedynej drodze prowadzącej do wsi. Na miejscu trwa akcja ratownicza. Przy pomocy śmigłowców wojskowych do Shiao Lin dostarczany jest prowiant oraz woda pitna. Do tej pory uratowano około 100 mieszkańców, którzy ewakuowani są z rejonu kataklizmu na pokładzie helikopterów.\nMorakot spowodował na Tajwanie powodzie – najgorsze od 50 lat.\nDo pomocy mieszkańcom zmobilizowano wojsko.\nNawet 600 ofiar powodzi w Azji, 2 tys. zawalonych domów Reviewed by Domyślny dla witryny on 11 sierpnia 2009 .\nSetki podtopionych wsi i co najmniej 2 tysiące zawalonych budynków, w tym 6-piętrowy hotel – to najnowszy bilans zniszczeń po przejściu tajfunu Morakot nad wschodnimi Chinami. Z zagrożonych terenów ewakuowano prawie milion osób. Nawałnica wywołała największe od 50 lat powodzie na Tajwanie, gdzie zginęło co najmniej 14 osób, a nawet 600 może zaginionych. Tajfun Morakot


Wystawa prac Beaty Drach / Kalendarz / Samorząd Województwa Mazowieckiego\nU Beaty Drach praktycyzm i rozsądek rywalizują z pasją twórczą. Z wykształcenia biolog z zamiłowaniem do precyzji i detali. Studiując budowę i procesy życiowe roślin, zwierząt i człowieka jednocześnie poznawała tajniki jubilerstwa. Po kilku latach pracy w szkole uległa pasji kaligrafowania i ilustrowania. Pracując jako projektantka w drukarniach i studium graficznym szczególnie upodobała sobie projekty wycinane techniką laserową. Bez względu na to czym zawodowo się zajmuje będąc nauczycielką, graficzką, właścicielką firmy czy pracownikiem samorządowym jest wierna swojemu zamiłowaniu do tworzenia. Rola matki i żony również nie stanowi przeszkody do samorealizacji. Życiowe doświadczenie, inspiracja naturą w połączeniu z upodobaniem do szczegółów dają upust w prezentowanych pracach „Uwolnić wyobraźnię”. Poprzez udostępnienie ich szerszej grupie odbiorców zaprasza do zetknięcia się z tym nierealnym światem z jej wyobrażeń. Praca twórcza jest dla niej oderwaniem od rzeczywistości, zatopieniem się w obszary niekoniecznie dostępne dla wszystkich. Marzy o pracowni z wielkim oknem na świat, gdzie mogłaby bez przeszkód oddawać się uwalnianiu wyobraźni.


Przesłanie miłości w poznańskim MPK – Demotywatory.pl\nB BoulderDash 29 października 2020 o 12:47\nONR powinien ukamienować, ktoś podszywa się pod Jezusa. Ale, nie bo oszustwo w imię ich wiary jest przecież dobre. Bezczelni hipokryci.\nT tenqoba 29 października 2020 o 13:50\na co ma kościół wspólnego z Jezusem?...groby pobielane..te słowa pasują tu bardziej\nZmodyfikowano 1 raz. Ostatnia modyfikacja: 29 października 2020 o 13:50\nJ juljuljul12 29 października 2020 o 16:23\nJezus nie ma nic wspólnego z kościołem. Bogiem kościoła katolickiego jest pieniądz. Biblia to tylko narzędzie do jego zbierania. Nieraz była zmieniana, żeby interes się bardziej opłacał\nM MG02 29 października 2020 o 20:59\nJezus zapomniał, że "Cię" pisze się z dużej litery.\nD dncx 1 listopada 2020 o 9:05\n@MG02 Nie wspominając, że był Aramejczykiem ,a zatem po polsku to raczej nie mógł mówić czy pisać. No i w tym czasie Słowianie nie mieszkali na terenie Polski i nie mogli używać jego języka gdyż go jeszcze nie było. Ale rozumie przekaz. Jezus kocha wszystkich. Jak w tej piosence.. "Bo wszyscy Polacy to jedna rodzina.. z wyjątkiem geja, żyda i murzyna..."\nRobVonErt 1 listopada 2020 o 22:51\n@dncx, Jezus był Żydem, posługiwał się językiem aramejskim gdyż ten obowiązywał w tamtych czasach w tym rejonie świata.\nK killerxcartoon 29 października 2020 o 23:10\nTo jak jesteś wszechmocny kopnij w D kapłanów by nie robili ci wstydu .\ntomekbydgoszcz 1 listopada 2020 o 8:46\nA mogę też nie płacić na tych darmozjadów, którzy twierdzą, że ciebie tu na ziemi reprezentują i za moje podatki żyją sobie w luksusie nic nie robiąc?\nMoże zabierz ich wszystkich do siebie, jak to zrobisz tak hurtem jednego dnia to może zacznę w ciebie wierzyć.\nG gemini1234 1 listopada 2020 o 8:57\nNa jakiej drukarce Jezus to drukował?\nB black_lemons 1 listopada 2020 o 9:27\nNie ma to jak wciskanie innym swojej wiary na siłę. Jak ktoś chce słuchać o Jezusie, to sobie pojdzie do kościoła, albo sam poczyta. Jak jestem w tramwaju to mogę poczytać reklamę, kawałek prozy czy wiersz, ale nie powinno być w świeckim państwie przyzwolenia na "nawracanie" niewiernych w środkach transportu publicznego, na które idą także moje podatki. Nie życzę sobie.\nA adawo 1 listopada 2020 o 9:39\nBardzo mądre, do zacytowania wszystkim "świętoszkom" którzy lepiej wiedzą kogo Jezus kocha, a kogo nienawidzi.\nMiłość boska, z definicji jest powszechna i bezgraniczna i obejmuje bez wyjątku wszystkich ludzi, nikogo nie wyłączając, wręcz w szczególności grzeszników i wykluczonych. Warto sobie przypomnieć kim otaczał się Jezus i gdzie przebywał. Na pewno nie w świątyniach i wśród kapłanów.\nA alakinjjsk 1 listopada 2020 o 12:42\nCo na to Budda, Zeus, Odyn i reszta tego bóstwa?\nP pajda3 1 listopada 2020 o 14:19\nBudda był tylko człowiekiem, nie żyje (i nie zmartwychwstał) a "Zeus, Odyn i reszta tego bóstwa" są tak samo prawdziwe jak komiksy.\nP Pug_79 1 listopada 2020 o 20:20\nMiłość zdecydowanie nieodwzajemniona ...\nJ jurekszczurek 2 listopada 2020 o 9:44\nkocham Cię, przyjdź wrzuć na tacę


tychy.info: Przez COVID zmiany w komunikacji. Obejmą prawie 100 linii - Tychy\nPrzez COVID zmiany w komunikacji. Obejmą prawie 100 linii\nW poniedziałek, 31 stycznia Zarząd Transportu Metropolitalnego wprowadzi szereg zmian w komunikacji miejskiej na terenie Górnośląsko-Zagłębiowskiej Metropolii. Zakładają one zawieszenie ok. 20 linii, a także obowiązywanie rozkładów jazdy roboczych nieszkolnych na ponad 70 liniach. To efekt pogarszającej się sytuacji epidemicznej, odbywania przez kierowców kwarantanny, a także wprowadzenia częściowej nauki zdalnej. Rozkłady jazdy najlepiej sprawdzać w internecie przed wyjściem z domu na przystanek.\nPrzez COVID zmiany w komunikacji. Obejmą prawie 100 linii · fot. ZTM\nZTM dynamicznie reaguje na zmieniające się okoliczności i systematycznie wprowadza zmiany w funkcjonowaniu komunikacji miejskiej. Organizator bierze pod uwagę m.in. liczne zachorowania na COVID, odbywanie przez kierowców kwarantanny, a także zmiany liczby podróżnych na poszczególnych liniach, co wynika m.in. z częściowo zawieszonej przez rząd nauki stacjonarnej.\nNajważniejsze zmiany w komunikacji autobusowej to wprowadzenie na ok. 70 liniach rozkładów jazdy roboczych nieszkolnych oraz zawieszenie ok. 20 linii, których głównym zadaniem jest dowóz dzieci i młodzieży do szkół. Na ponad 70 liniach autobusowych będą obowiązywały rozkłady jazdy ważne na dni robocze nieszkolne. Zapowiadane przez ZTM zmiany zostaną wdrożone 31 stycznia.\n- Obowiązywanie tego typu rozkładów oznacza w wielu przypadkach utrzymanie stosunkowo dużej liczby połączeń w szczytach, tj. do ok. godziny 8 oraz po godzinie 14 oraz zmniejszenie oferty przewozowej w godzinach okołopołudniowych i popołudniowych - mówi Michał Wawrzaszek, rzecznik prasowy Zarządu Transportu Metropolitalnego.\n- Pasażerom mocno rekomendujemy, aby rozkłady jazdy sprawdzać w internecie przed wyjściem z domu - apeluje w imieniu organizatora komunikacji miejskiej.\nSzczegółowe informacje dotyczące wprowadzanych zmian dostępne będą na stronie internetowej: rj.metropoliaztm.pl/news/.


Robert Rumas/ Piotr Wyrzykowski. Emotikon - News O.pl\nRobert Rumas i Piotr Wyrzykowski, Emotikon, dzięki uprzejmości artystów i Muzeum Sztuki w Łodzi\nWystawa Emotikon składająca się z prac Roberta Rumasa i Piotra Wyrzykowskiego to podsumowanie wyprawy, jaką artyści odbyli na początku 2011 roku po krajach Europy wschodniej. Odwiedzili Ukrainę, Turcję, Rumunię oraz Gruzję w poszukiwaniu emocji w miejscach zróżnicowanych geograficznie, kulturowo i estetycznie. Artyści niczym dwaj podróżnicy–dokumentaliści tropili bez specjalnego scenariusza miejsca i historie, nadając wyprawie aspekt socjologiczny i antropologiczny.\nTytułowy emotikon powstał z połączenia dwóch słów emotion i console, gdzie konsola (klawiatura, ekran) jest nośnikiem emocji przekazywanych w tekście. Sam emotikon, co ciekawe, powstał pod koniec XIX wieku. Wyraz ten używany obecnie oznacza określenie cyfrowych symboli, znaków reprezentujących emocje i nastrój autora tekstu (smsa, e-maila itd.) związanych ze współczesną komunikacją pozawerbalną. Znaki te są symbolami uproszczonej twarzy ludzkiej, używają skrótu myślowego i graficznego jako nośnika ładunku emocjonalnego.\nArtyści skojarzyli funkcję emotikonu z funkcją, jaką miał dawniej fotoplastykon – urządzenie do prezentacji pojedynczych fotografii, w którym mechanizm co kilka sekund przesuwał nowe obrazy przed wizjer. Według artystów fotoplastykon także kumulował emocje zapisane na prezentowanych przeźroczach. Urządzenie to wykorzystywało technikę fotografii stereoskopowej, która dzięki dwóm zdjęciom zrobionym z odmiennej perspektywy stwarzała iluzję przestrzeni trójwymiarowej. Fotoplastykony były jednym z elementów dziewiętnastowiecznej kultury wizualnej, na którą składały się pokazy latarni magicznej, panoramy, a później – kinetoskop i kinematograf.\nTo odniesienie do filmu jest nieprzypadkowe w kontekście tej wystawy: artyści myśląc o aranżacji ekspozycji spojrzeli na sale galeryjne z perspektywy ptasiej, dzięki której zobaczyli pomieszczenia jako poszczególne klatki celuloidowej taśmy filmowej. W wyniku tego każda sala stanowi oddzielną narracyjną całość, ale wszystkie sale oglądane razem staną się zmontowanym materiałem audiowizualnym. Jednak mimo tego, że struktura wystawy jest podporządkowana amfiladowemu układowi sal, nie będzie miała ona charakteru linearnej narracji. Przeciwnie – jest zbudowana na kontrastach znaczeń różnych emocji i temperatur.\nWzorem dawnych autorów fotografii wykorzystywanych w fotoplastykonach, którzy organizując wyprawy do odległych krajów, dbali o aktualną, kronikarską dokumentację wydarzeń, Rumas i Wyrzykowski wyprawili się w wybrane przez nich miejsca z pogranicza różnych kultur i cywilizacji nie pomijając w tym wszelkich marginaliów cywilizacyjnych. Ich założenie polegało na stworzeniu wystawy, która za pomocą wykonanych fotografii, plików dźwiękowych, dokumentacji wideo, obiektów, będzie wehikułem owych emocji i nastrojów, zgromadzonych, ale też i tych na nowo budzących się – zaskakujących zarówno samych autorów jak i odbiorców.\nRobert Rumas (ur. 1966 r.) – artysta wizualny i kurator, kojarzony z nurtem sztuki krytycznej. Absolwent gdańskiej ASP. Tworzy instalacje, performance i akcje w przestrzeni publicznej. W swojej twórczości wykorzystuje obiekty kultu religijnego, umieszczając je w niereligijnym kontekście. Do najgłośniejszych projektów Rumasa należą Termofory X 8 oraz Manewry miejskie.\nRównolegle do twórczości artystycznej od 2004 roku zajmuje się organizacją przestrzeni i scenografią w spektaklach multimedialnych i teatralnych. Współpracuje z teatrami i Operą we Wrocławiu, z Teatrem Starym w Krakowie, Teatrem Wybrzeże w Gdańsku oraz Operą i Teatrem Narodowym w Warszawie. Jego prace znajdują się między innymi w kolekcji Muzeum Sztuki w Łodzi.\nPiotr Wyrzykowski (ur. 1968 r.) – artysta współczesny, performer – wykorzystuje w swojej twórczości film wideo, performance wideo, internet, instalacje, projekcje wideo w przestrzeni publicznej.\nStudiował architekturę wnętrz w latach 1989–1991, a następnie malarstwo w latach 1991–1995 i w Pracowni Intermedialnej prof. W. Czerwonki w PWSSP (ASP) w Gdańsku. W latach 90. aktywnie uczestniczył w gdańskim środowisku artystycznym będąc członkiem Stowarzyszenia Ludzi Aktywnych (1991–1992) prowadzącego galerię C-14, członkiem Fundacji Galerii Otwartej (1992–1993) prowadzącej Łaźnię Miejską, wicedyrektorem Fundacji Wyspa Progress (1993–1995). Był współzałożycielem artystycznym grupy CUKT (Centralny Urząd Kultury Technicznej).\nW 1995 roku otrzymał pierwszą, a w 1997 drugą nagrodę na festiwalu WRO. Nominowany do nagrody Spojrzenia Fundacji Kultury Deutsche Bank w 2003 roku. Jego prace znajdują się w wielu międzynarodowych kolekcjach, między innymi w nowojorskiej kolekcji MoMA i Muzeum Sztuki w Łodzi.\nKuratorka wystawy: Maria Morzuch\nOtwarcie: 20 maja 2011 r., godz. 18.00\nWystawa: 20 maja–26 czerwca 2011 r.\nms – Muzeum Sztuki\nTags Muzeum Sztuki w Łodzi Piotr Wyrzykowski Robert Rumas Łódź\nPoprzedni news Pina Bausch | przegląd filmowy\nNastępny news “Łagodny potwór – projekt Frankenstein” Kornéla Mundruczó już w kinach


OFERTA | LA MAR Restaurant\nKażde wydarzenie takie jak gala czy bankiet, na które zapraszana jest duża ilość gości, musi mieć unikalny charakter. Nasz zespół z tego powodu przygotowuje wyszukane menu, dostosowane do okoliczności eventu i Państwa życzeń.\nJesteśmy wstanie zapewnić obsługę każdego spotkania, w jakim będzie brała udział Państwa firma. Zapewniamy catering dla firm, biura oraz konferencję. Gwarantujemy fachową obsługę kelnerską oraz wszelki niezbędny sprzęt. Catering organizujemy w każdym wyznaczonym przez Państwa miejscu na terenie Warszawy i w jej okolicach.\nRodzinny obiad to coś więcej niż posiłek. Powierzając nam to wydarzenie, oszczędzają Państwo czas i energie na przygotowanie, czerpiąc tylko przyjemność i radość ze spotkania z rodziną, w pełni oddając się celebrowaniu danej okazji.\nLunch, czy to prywatny czy służbowy, przygotowany przez LA MAR Restaurant to gwarancja udanego spotkania. Zapewniamy Państwu szeroki wybór potraw o estetycznym wyglądzie.\nDysponujemy własną salą, która idealnie nadaje się na szkolenia, zorganizowanie spotkania biznesowego lub rodzinnego, przyjęć komunijnych, chrzcin, a nawet wesela czy bankietu. Do dyspozycji gości jest przestronna sala z nagłośnieniem, dostęp do Wi-Fi. Oprócz tego oferujemy oddzielny pokój z własną łazienką. Ustawienie stołów i krzeseł dostosowujemy do potrzeb i życzeń klienta. Nasza firma zapewnia catering na każdą okazję. Na terenie obiektu znajduje się piękny ogród oraz parking na 40 samochodów.


Białystok Bagnówka, komercyjne na sprzedaż » nportal.pl\nJesteś tutaj nportal.pl komercyjne podlaskie Białystok Białystok Wygoda Białystok Bagnówka\nKomercyjne na sprzedaż: Białystok, Bagnówka\nPROPOZYCJA GŁÓWNIE DLA DEVELOPERÓW i NIE TYLKO Działka położona na skraju miasta na terenie suchym i równym. W spokojnej lokalizacji w bliskiej odległości od zabudowań osiedla Wyżyny. Z bardzo dobrym dojazdem - droga szutrowa. Ma kształt prostokąta. Ok. 500 m do drogi utwardzonej i przystanku autobusowego. Jest możliwość kupienia działek sąsiednich. W planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego w 2012 roku jest przeznaczona pod budownictwo wielorodzinne wraz z obiektami towarzyszącymi. Pośrednik odpowiedzialny zawodowo za\nZnaleziono 2 ogłoszenia, średnia cena 841 745 zł (246 zł/m²)\nPiękna działka znakomicie skomunikowana z centrum Białegostoku. Zamieszkaj na Bagnówce. Działka Polecam Państwu niezagospodarowaną działkę zlokalizowaną w Białymstoku na osiedlu Bagnówka. Działka ma kształt prostokąta a jej powierzchnia wynosi 1102 m2. Działka znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Przyłącza W ulicy znajduje się prąd i gaz. Skrzynka elektryczna usytuowana jest tuż przy działce. Sieć wodna i kanalizacyjna znajduje się w odległości ok. 100 m od działki, z czasem będzie ona rozbudowana. Teren