Mieszkaniec powiatu szydłowieckiego laureatem prestiżowego programu mentorskiego | Nasz Szydłowiec - portal informacyjny\nHome/Szydłowiec/Wiadomości/Wiadomości lokalne - ogolne/Mieszkaniec powiatu szydłowieckiego laureatem prestiżowego programu mentorskiego\nMieszkaniec powiatu szydłowieckiego laureatem prestiżowego programu mentorskiego\nW programie udział wzięło 5 mentorów – doświadczonych menadżerów z dziedziny marketingu, którzy przez okres kilku miesięcy odbyli kilka spotkań z osobami (mentees) zainteresowanymi karierą w branży. Pośród laureatów programu znalazł się Bartosz Kaluga z powiatu szydłowieckiego. W maju bieżącego roku uruchamiamy nową edycję.\nCelem programu jest umożliwienie młodym ludziom przyjrzenie się wymarzonej branży z bliska – dzięki indywidualnym spotkaniom z autorytetami w danej dziedzinie – przekazanie im wskazówek, które w przyszłości pomogą im spełnić ambicje, ukierunkować ich rozwój oraz drzemiący w nich potencjał. Mentorami w ubiegłorocznej edycji byli: Anna Jakubowska (Dyrektor Generalny Coca-Cola na Polskę i kraje bałtyckie) ; Piotr Pietrzak General Manager – Havas Sports & Entertainment ; Wojciech Kostrzewa Prezydent i CEO ITI Group ; Wojciech Borowski CEO McCann Worldgroup ; Jacek Olechowski Media Entrepreneur CEO, MEDIACAP SA\nUczestnik programu Erasmus dla Młodych Przedsiębiorców w ramach którego nawiązał współpracę z włoską agencją interaktywną. Obecnie na etapie tworzenia nowej spółki Sintra Consulting Poland www.sintraconsulting.pl zajmującej się eCommerce Magento, międzynarodowym marketingiem internetowym oraz zaawansowanym programowaniem. W ramach działań wprowadza również na rynek polski flagowy produkt Sintra Consulting, kreator stron internetowych i sklepów on-line www.1minutesite.pl , mający już prawie 250 000 użytkowników.\nW maju bieżącego roku zostanie uruchomiona kolejna edycja programu Mentors 4 Starters. Serdecznie zapraszamy do udziału wszystkie zainteresowany osoby. Więcej na temat tegorocznej edycji programu można dowiedzieć się poprzez stronę internetową www.mentors4starters.pl Global Shapers Community Warsaw\ninfo. Beata Winogradska\nGlobal Shapers Warszawa\nW Szydłowcu świętowaliśmy niepodległość!\n„Katyńskie dęby już szumią…” ...


23.02.2013 Przyjdź na bezpłatną mammografię w Połomi\n23.02.2013 Po feriach zmiany w rozkładzie jazdy PKS\nNa liczne prośby mieszkańców gminy Gorzyce, w szczególności uczniów dojeżdżających do szkół ponadgimnazjalnych w Wodzisławiu Śląskim, dokonano drobnych korekt rozkładu jazdy autobusów.\nW związku z docierającymi informacjami dotyczącymi wprowadzenia przez Przedsiębiorstwo Komunalne EKO - GLOB Kuczaty Janusz z Bełsznicy nowych zasad odbierania odpadów komunalnych od...\n23.02.2013 Lodowisko w Gorzycach do końca lutego!\nWójt Gminy Gorzyce zaprasza na lodowisko, które czynne będzie do końca lutego br. na boisko 'Orlik' przy GOTSiR 'Nautica' w Gorzycach.\n22.02.2013 Sesja Rady Gminy - Luty 2013 r.\nGaszowice, dnia 15.02.2013 r. OG - BR.0002.3.2013 ZAWIADOMIENIE Przewodniczący Rady Gminy, działając na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, z późn. zm.) zwołuje na dzień 28.02.2013 r. o godz. ...\n22.02.2013 Poznaj Jogę!\nMiejski Ośrodek Sportu i Rekreacji oraz JOGAjastrzebianie.pl zapraszają na zajęcia jogi w ramach akcji World Yoga Day. Poćwiczyć będzie można w najbliższą niedzielę 24 lutego w sali lustrzanej hali widowiskowo-sportowej.\n22.02.2013 Tym razem tylko 3:0\nNie udało się hokeistom JKH GKS Jastrzębie strzelić w drugim meczu ćwierćfinałowym, tyle bramek, co w pierwszym spotkaniu. Tym razem na Jastorze kibice oglądali trzy gole, wszystkie wpadły do bramki gości z Sosnowca.\n22.02.2013 Segragacja odpadów w TVP Katowice\nAktualny odcinek Kroniki Miejskiej Rybnik, wyemitowanej na antenie TVP Katowice w miniony piątek, poświęcony był tematowi segregacji odpadów.\n22.02.2013 Kolejne granty przyznane\nPrzyznano dotacje na wsparcie realizacji zadań publicznych Miasta Rybnika w 2013 roku w obszarze: przeciwdziałania uzależnieniom i patologiom społecznym. Do otwartego konkursu ofert złożono 26 ofert. Wymogi formalne spełniły wszystkie oferty, przyznano 20 dotacji na łączną kwotę 381.000 zł.\n22.02.2013 UWAGA zmiana numeru NIP\nUWAGA zmiana numeru NIP\n22.02.2013 Przetargi na działki budowlane w Mszanie\n22.02.2013 XXVII Sesja Rady Gminy Gorzyce\nInformujemy, iż w dniu 28 lutego o godz. 14.00 w Świetlicy Wiejskiej w Osinach odbędzie się XXVII Sesję Rady Gminy Gorzyce.\n22.02.2013 Zostaw podatek w regionie\nOrganizacje pożytku publicznego z województwa śląskiego czekają na wsparcie - na nasz 1% podatku.\n22.02.2013 Projekt 'Moja szkoła i Ja'\n22.02.2013 Dziennikarki z Bydgoszczy uczyły jak tworzyć gazetkę\nStudentki dziennikarstwa z Bydgoszczy uczyły podczas ferii młodzież z gimnazjum w Rudniku jak tworzyć gazetkę.\n22.02.2013 Studenci znów w akcji\nW ramach akcji PROJEKTOR, w Rudniku studenci z Białegostoku prowadzili przez tydzień zajęcia z najmłodszymi w ZSO na hali sportowej i w gminnym Centrum Informacji.\n22.02.2013 Znaleziono psa\nW Skrzyszowie na ulicy Mszańskiej\n22.02.2013 Spotkanie promujące wydanie albumu\nGminna Biblioteka Publiczna w Godowie serdecznie zaprasza na spotkanie promujące wydanie albumu „Ocalmy od zapomnienia. Zanikająca architektura i przyroda Gminy Godów w fotografii', które odbędzie się 28 lutego 2013 r. o godz. 18:00 w Gminnym Centrum Kultury, Sportu i Turystyki w Godowie. Plakat d...\n22.02.2013 Ostrzeżenie meteorologiczne\nMiejscami przewiduje się wystąpienie słabych opadów marznącego deszczu powodującychgołoledź.\n22.02.2013 MKS ZORZA Wodzisław Śląski - PLKS Pszczyna\nZapraszamy na mecz o mistrzostwo II ligi piłki siatkowej: MKS ZORZA Wodzisław Śląski - PLKS Pszczyna\n21.02.2013 Złóż deklarację!\nZgodnie z ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach właściciel nieruchomości jest zobowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego miesz...\n21.02.2013 Zaktualizuj dane swojego OSK\nPrzedsiębiorcy wpisani do rejestru działalności regulowanej jako podmiot prowadzący ośrodek szkolenia kierowców muszą do 19 kwietnia przedłożyć prezydentowi miasta informacje dotyczące tego ośrodka.\n21.02.2013 Kabaretowa wiosna\nWiosną Miejski Ośrodek Kultury zaprasza na kabarety. 26 kwietnia w kinie „Centrum” wystąpi kabaret Paranienormalni, a 18 maja będzie się można pośmiać ze skeczy kabaretu Nowaki. Już dziś można kupić bilety na te występy.\n21.02.2013 Jastrzębianie wrócili ze złotem z Korei\n41 zawodników reprezentacji Olimpiad Specjalnych Polska zdobyło 46 medali na X Światowych Zimowych Igrzyskach Olimpiad Specjalnych w koreańskim PyeongChang. Polskę reprezentowali m.in. uczniowie z jastrzębskiego Zespołu Szkół nr 9, którzy z Korei wrócili ze złotymi medalami.\n21.02.2013 Małe granty\nArt. 19 a Ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1536 j.t. z późn. zm.) umożliwia organizacjom pozarządowym oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 Ustawy ubieganie się o dotację na realizację zadania publicznego o cha...\n21.02.2013 Udostępniono złoże Bzie Dębina 2 Zachód\nPo czterech latach od otrzymania przez Jastrzębską Spółkę Węglową koncesji na wydobywanie węgla i metanu, jako kopaliny towarzyszącej ze złoża „Bzie Dębina 2 - Zachód” górnikom udało się udostępnić pierwsze pokłady bardzo dobrego, charakteryzującego się dobrymi własnościami koksotwórczymi węgla.\n21.02.2013 Zamknięty odcinek ulicy Armii Krajowej\nW związku z rozbiórką wiaduktu kolejowego położonego nad ulicą Armii Krajowej w Jastrzębiu-Zdroju od 25 lutego do 30 kwietnia zostanie zamknięta dla ruchu ulica Armii Krajowej na odcinku od skrzyżowania z ulicą Ranoszka do skrzyżowania z ulicą Kasztanową.\n21.02.2013 Pierwsze spotkanie dla JKH\nZagłębie Sosnowiec nie było rywalem na poziomie JKH GKS Jastrzębie. W pierwszym ćwierćfinałowym spotkaniu jastrzębscy hokeiści wypunktowali przyjezdnych z Sosnowca aż 7:0. Starcie numer dwa, w środę o godzinie 18:00, również na Jastorze.\n21.02.2013 Rozkłady jazdy autobusów\nPod poniższymi linkami znajdą Państwo rozkłady jazdy autobusów. Rozkład jazdy MZK Jastrzębie Zdrój Rozkład jazdy PK Racibórz Rozkład jazdy Travel Bus Rozkład jazdy PKP\n21.02.2013 Urodziny Miasta\n21.02.2013 Prelekcja historyczna - 25 lutego 2013 r.\n21.02.2013 Bezpłatne szkolenia dla mikro, małych i średnich przedsiębiorstw\n21.02.2013 Nabór do Narodowych Sił Rezerwowych\nW związku z docierającymi informacjami dotyczącymi wprowadzenia przez Przedsiębiorstwo Komunalne EKO - GLOB Kuczaty Janusz z Bełsznicy nowych zasad odbierania odpadów komunalnych od mieszkańców i zawierania aneksów do dotychczasowych umów oświadczam,\n21.02.2013 Projekt założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe dla Gminy Gorzyce\nW związku z obowiązkiem wynikającym z ustawy Prawo Energetyczne, Wójt Gminy Gorzyce wykłada opracowanie pt. 'Projekt założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa...\n21.02.2013 Po feriach zmiany w rozkładzie jazdy PKS\nNa liczne prośby mieszkańców gminy Gorzyce, w szczególności uczniów dojeżdżających do szkół ponadgimnazjalnych w Wodzisławiu Śląskim, dokonano drobnych korekt rozkładu jazdy...\n21.02.2013 Turniej o puchar TYMBARKU - zapisy do XIII edycji rozgrywek\nTymbark, 11.02.2013 Magia Wembley i legendarnych pojedynków Anglii z Polską czeka na zwycięzców piłkarskiego Turnieju 'Z podwórka na stadion o Puchar Tymbarku', którego organizatorem jest Polski Związek Piłki Nożnej, a sponsorem firma Tymbark. Właśnie wystartowały zapisy do XIII edycji rozgrywe...\n21.02.2013 Zostaw podatek w regionie\nOrganizacje pożytku publicznego z województwa śląskiego czekają na wsparcie – na nasz 1% podatku. Coraz hojniej przekazujemy 1% podatku na rzecz organizacji pożytku publicznego, Tendencję tę widać także w województwie śląskim.\n21.02.2013 Kwalifikacja wojskowa 2013\n21.02.2013 Jak się przygotować do włączenia naziemniej telewizji cyfrowej?\n21.02.2013 Najmłodsi na boisku\nPrzez cały bieżący rok w Ludowym Klubie Sportowym FORTECA Świerklany prowadzony będzie nabór dzieci z rocznika 2006 i starszych. Zimą zajęcia odbywać się będą w halach sportowych, a latem - na stadionie. Klub oferuje odpowiednie warunki szkoleniowe oraz ubezpieczenie zawodników. Rodzice chętni do za...\n21.02.2013 Pamiętaj o rozwiązaniu umowy\nW styczniu ubiegłego roku weszły w życie zmiany do Ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (DZ.U. z 2012 r., poz. 391), nakładające na gminy obowiązek wprowadzenia nowego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi. W wyniku tych zmian, od dnia 1 lipca 2013 ro...\n21.02.2013 ARiMR ostrzega przed oszustami\nPrzestrzegamy rolników z terenu gminy Świerklany przed wpłacaniem pieniędzy na konto bankowe wskazane przez podmiot podający się za Agencję Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa, w celu otrzymania dopłat bezpośrednich. ARiMR przypomina, że nie prowadzi odpłatnej działalności polegającej na przygotowaniu ...\n21.02.2013 XXVIII Sesja Rady Gminy Rudnik\nZwołuje się XXVIII sesję Rady Gminy Rudnik na dzień 27 lutego 2013r. o godz. 16.00 w sali posiedzeń Urzędu Gminy w Rudniku z następującym porządkiem obrad:\n21.02.2013 Projekt: INKUBATOR EKONOMII SPOŁECZNEJ SUBREGIONU ZACHODNIEGO\n21.02.2013 Powiat Wodzisławski ogłasza konkurs na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkół Ekonomicznych im. Oskara Langego w Wodzisławiu Śląskim, ul. Szkolna 1.\n21.02.2013 Znaleziono jamnika\nW Łaziskach, niedaleko zjazdu na autostradę znaleziono młodego jamnika szorstkowłosego. Pies ma\n21.02.2013 Bełk sięga po nowe technologie\nWczoraj został rozstrzygnięty konkurs promujący wykorzystanie technologii informacyjno-komunikacyjnych w trzecim sektorze. Wśród najwyżej ocenionych aplikacji znalazł się wniosek Stowarzyszenia Na Rzecz Rozwoju Wsi Bełk (wnioskodawca) i Fundacji Rzeczpospolita Rowerowa z siedzibą w Rybniku (partner)...\n21.02.2013 MOK dla dzieci. To były pełne wrażeń dwa tygodnie\nFerie powoli dobiegają końca. Dzieci, które nigdzie nie wyjeżdżały, nie musiały spędzać czasu wyłącznie w domu i narzekać na nudę. Sporo atrakcji przygotował dla nich Miejski Ośrodek Kultury oraz placówki MOK - u we wszystkich dzielnicach i sołectwach. Były więc zajęcia sportowe, plastyczne, taneczn...


DAWNO, DAWNO TEMU - Zestaw artystyczny - Filcowe naklejki Janod w dobrej cenie - Sklep internetowy Kids Town\nWymiar zabawki obrazek 20,6 x 24,3 cm\nWymiar opakowania 22 x 4 x 26 cm\nMateriał karton, filc\nHURLUBERLUS - szalona gra rysunkowa DJECO\nGra towarzyska Hurluberlus marki Djeco.\nŚliczny zestaw drewnianej biżuterii Lilie Wodne marki Djeco.\nMALOWANIE NA SZKLE MOTYLE - zestaw artystyczny\nZestaw artystyczny od SentoSphere, który pozwoli nam własnoręcznie wykonać witrażowe mobile.\nPudełko zawiera przeźroczyste naklejki do malowania, farby do malowania na szkle, wzory obrazków do malowania. Po połączeniu uzyskamy kolorową, wiszącą dekorację.


Mądra mama? – Magdalena Urbańska\nNiestety obecnie coraz więcej kobiet, młodych matek, nie zdaje sobie sprawy z tego, jak bardzo wpływają na życie emocjonalne, duchowe i fizyczne swoich dzieci. Najczęściej albo powielają błędy poprzednich pokoleń, albo eksperymentują na własną rękę. Nie rozumieją, że pewne zaniedbania przynoszą nieodwracalne skutki, które tylko Boża ingerencja na miarę cudu może zmienić. Być mądrą i dobrą mamą jest szczególnym powołaniem kobiety, której darowane są dzieci! Jednak tego, by być mądrą matką, trzeba się po prostu uczyć na każdym etapie życia dziecka. (str.25)\nDzieci pragną mamy, w obecności której czują się w pełni bezpiecznie. Która je kocha i lubi, a tym kształtuje poczucie ich wartości, jednak bez pychy i arogancji. Która jest dobrym doradcą, naucza je, ale inaczej niż nauczyciel w szkole. (…) Dziecko pragnie, by mama mu ufała. (…) Chce się czuć bezwarunkowo kochane przez mamę (…). str. 79\nCzy polecam tę lekturę? Zdecydowanie tak! Nie jest literaturą do poduszki. Nie daje łatwych rozwiązań. Mnie osobiście zmusza do głębszej refleksji i reformy na wielu płaszczyznach. Jedno jest jednak pewne – nie chcę już być taką samą mamą jaką byłam zanim sięgnęłam po tę książki.\nWydawnictwo Koinonia ma dla Was trzy egzemplarze tej książki. Zapraszam do konkursu TUTAJ!\nDziękuję bardzo Wydawnictwu Koinonia za egzemplarz recenzencki i egzemplarze konkursowe!\nTytuł: „Być mądrą mamą”\nWszystkie zdjęcia są własnością Wydawnictwa Koinonia.\nKsiążka na stronie Wydawcy TUTAJ\n"macierzyństwo #koinonia #recenzja


Siarkowodór - nowe narzędzie w walce ze starością\n05-02-2013 14:55 Kategoria: Zdrowie\nH2S zyskuje coraz większą popularność jako ważna molekularna cząsteczka sygnalizacyjna, mająca znaczący wpływ na układ krążenia i układ nerwowy. Dowodem na to, że siarkowodór spowalnia proces starzenia, jest jego działanie, tj. hamowanie reakcji wolnorodnikowej oraz aktywowanie SIRT1, enzymu uważanego za regulator długości życia. Siarkowodór wchodzi także w interakcje z genem klotho, który to gen jest w sporej mierze odpowiedzialny za procesy antystarzeniowe.\nSiarkowodór jest wywarzany przez organizm ludzki i odgrywa w nim istotną rolę. Rozluźnia śródbłonek naczyniowy oraz komórki mięśni gładkich, które są odpowiedzialne za zachowanie niezanieczyszczonych tętnic.\nW pewnym wieku troska o tętnice jest niezwykle istotna, mówi autor badań, Zhi-Sheng Jiang z University of South China w Hunan.\nSiarkowodór pełni funkcję przeciwutleniacza i hamuje rozwój prozapalnych czynników, które stanowią istotną rolę w procesie starzenia oraz są odpowiedzialne za choroby związane z podeszłym wiekiem, czytamy w dzienniku Molecular and Cellular Biology.\nPrzykładowo u myszy pozbawionych CSE, genu powiązanego z enzymem odpowiedzialnym za produkcję H2S, zaobserwowano rozległą, przedwczesną miażdżycę, nieuniknioną konsekwencję starzenia.\nGen klotho, którego działanie wzmacnia siarkowodór, jest uważany za gen mogący wydłużyć ludzkie życie na wiele różnych sposobów, a niektóre z nich polegają na produkcji antyoksydantów.\nSiarkowodór produkowany w nerkach działa bezpośrednio jak inhibitor ACEi (ang. angiotensin-converting enzyme inhibitors, inhibitory konwertazy angiotensyny), czyli jak leki stosowane w celu obniżenia ciśnienia krwi.\nPoziom H2S w osoczu spada wraz z wiekiem. A mówiąc bardziej ogólnie, brak H2S może powodować choroby układu krążenia. Spadek H2S może także zaburzać zdrowie neurologiczne.\nOdkryto także, że w zwierzęcej odmianie Parkinsona nie występuje wytwarzany w organizmie siarkowodór, natomiast u ludzi cierpiących na tę chorobę, zaobserwowano jego obniżony poziom w mózgu.\nSą również przypuszczenia, głównie oparte na modelach zwierzęcych, jednak przeprowadzono także badania na ludziach, które dowodzą, że siarkowodór może zapobiegać zachorowalności na raka.\nBadania wskazują, że siarkowodór może stać się kolejnym środkiem zapobiegającym oraz łagodzącym objawy starzenia. Być może w przyszłości ludzie będą przyjmować H2S wraz z jedzeniem, by zapobiec starzeniu, podsumowuje Jiang.\nKomentarze do: Siarkowodór - nowe narzędzie w walce ze starością


Pożeracz słów: Zapowiedzi wydawnicze: wrzesień 2016 cz.2\nGeniusz i obsesja. Wewnętrzny świat Marie Curie - Barbara Goldsmith\nDwie kobiety, dwie historie i zrządzenie losu, które sprawia, że dwa życia przecinają się i splatają we właściwym momencie. Anna ma trzydzieści sześć lat i cierpi na nieuleczalną chorobę. W domu opieki spotyka młodego mężczyznę, Luke’a. Nie podejrzewa, że kiedy ona będzie się buntować przeciw temu, jak teraz wygląda jej życie, ono połączy ją z Lukiem więzami miłości. I chociaż choroba zabiera jej coraz więcej wspomnień, Anna walczy, próbując zachować jak najwięcej – w tym swoje nowe, piękne uczucie.\nLampiony – kolejna po Pochłaniaczu i Okularniku część bestsellerowej serii "Cztery żywioły" Saszy Załuskiej.\nGdy po śmierci ukochanej babci, Mariam Arakelian, Katerina trzyma w dłoniach starą, drewnianą skrzynkę na przyprawy, pełną pisanych po ormiańsku listów i pamiętników, postanawia za wszelką cenę poznać tajemnice, jakie kryły się w nich przez tyle lat. Rusza więc na Cypr, gdzie cały czas mieszka liczna ormiańska diaspora, by posklejać fragmenty rodzinnej, tragicznej historii. Tam dowiaduje się, jak bardzo życie babci naznaczone było żałobą – po tym jak jej dziecięcym światem zatrzęsła w posadach barbarzyńska rzeź mniejszości ormiańskiej, Mariam traciła kolejno wszystkich, których kochała: ojca, matkę, braci, a wreszcie ukochanego chłopca. Katerinie nie daje jednak spokoju pytanie: czy na pewno wszyscy zginęli? Czy po tylu latach jest chociaż cień szansy na odnalezienie utraconych krewnych? Ta niezwykła i wzruszająca opowieść każe wierzyć, że cuda się zdarzają. A pudełko babci kryje jeszcze niejeden sekret...\nWidzicie coś dla siebie? A może czekacie na zupełnie inne tytuły?\nIga 20 września 2016 15:10\nwidzę duże zainteresowanie Skłodowską :) notabene dziś u mnie też recenzja książki o niej.\npropozycja Małgorzaty Gutowskiej-Adamczyk trochę mnie zaskoczyła, bo przyzwyczaiłam się, że pisze obyczajowe powieści dla młodzieży.\nProcella 20 września 2016 16:35\nTa pierwsza to nie całkiem nowość, miała wcześniejsze wydanie kilka lat temu ;)\nWioleta Sadowska (awiola) 20 września 2016 18:32\n"Lampiony" właśnie czytam :)\nAnn RK 20 września 2016 20:18\n"Dziewczyny" właśnie zaczęłam czytać. :)\nCzarny Kruk 20 września 2016 20:37\nPo opisie najbardziej zachęciła mnie książka pt. "I nie wróciłeś..'\nSylwia 20 września 2016 21:01\nMam zamiar zabrać się za "I nie wróciłeś..." jeszcze przed premierą więc zostało mi jedynie kilka dni. :)\nKinga Nowak Kinga On Tour 21 września 2016 19:31\n"Bar na starym osiedlu" ma wspaniałą okładkę, ale moje serce skradła Armenia, czyli ostatnia historia książkowa, jaką zaprezentowałaś :)


Już w marcu ruszy nabór projektów do Budżetu Obywatelskiego Mazowsza - Radio Plus Radom\n22 stycznia 2020, 13:47 / Autor: Radosław Mizera\nPrace nad Budżetem Obywatelskim Mazowsza wchodzą na ostatnią prostą. Pod koniec stycznia ruszają spotkania z mieszkańcami. A już od początku marca Mazowszanie będą mogli zgłaszać swoje projekty. W puli jest 25 mln zł.\nMazowsze jest wśród pierwszych województw, które zdecydowały się na wprowadzenie budżetu obywatelskiego. Biorąc pod uwagę skalę województwa (Mazowsze jest największym i najludniejszym regionem w kraju) będzie to duże wyzwanie organizacyjne. Marszałek Adam Struzik:\nTo pierwsza edycja budżetu obywatelskiego Mazowsza. Do rozdysponowania jest 25 mln zł, z czego 80 proc. (20 mln zł) na pulę podregionalną i 20 proc. (5 mln zł) na projekty ogólnowojewódzkie. Bartosz Wiśniakowski, radny województwa mazowieckiego, wiceprzewodniczący Komisji Ochrony Środowiska oraz Komisji Promocji Województwa Mazowieckiego i Współpracy Zagranicznej:\nW najbliższych dniach w Warszawie, Radomiu, Płocku, Siedlcach, Ciechanowie, Żyrardowie, Piasecznie i Wołominie odbędą się spotkania z mieszkańcami. Tamara Borkowska, z-ca dyrektora Departamentu Organizacji urzędu marszałkowskiego.\nBOM Mazowsze budżet obywatelski Adam Struzik\nM. Tyczyński: ponad sto zgłoszonych projektów do Budżetu Obywatelskiego


Powiat toruński 1:75 000. Mapa turystyczna. Wyd. 2020\nSkładana mapa turystyczna powiatu jasielskiego w skali 1:55 000 wydawnictwa Compass.\nKamienna Góra / Powiat kamiennogórski, Góry Krucze. Mapa turystyczna / Plan miasta. Galileos\nSkładana, aktualizowana w terenie mapa powiatu kamiennogórskiego z zaznaczonym aktualnym przebiegiem szlaków pieszych i rowerowych. Dodatkowo na mapie umieszczono opis turystyczny najważniejszych atrakcji w regionie...\nKędzierzyn-Koźle i Powiat Kędzierzyńsko-Kozielski. Mapa turystyczna. Wersja wodoodporna. Galileos\nSkładana mapa turystyczna powiatu człuchowskiego w skali 1:75 000 wydawnictwa Compass.\nPowiat kluczborski dla aktywnych. Mapa turystyczna. Galileos\nOpracowanie kartograficzne dotyczy powiatu kluczborskiego. Na mapie zaznaczono m.in. zabytki, ważniejsze noclegi, łowiska, stadniny koni, parki linowe...\nPowiat koszaliński. Mapa turystyczno- rowerowa . Rokart\nSkładana, aktualna mapa turystyczna szlaków rowerowych powiatu koszalińskiego w skali 1:55 000. Wszystkie szlaki zgodne z GPS. Legenda w języku polskim i angielskim. Publikacja zawiera wykaz szlaków rowerowych.


PiS spot na wybory 2019: kpiny ze Schetyny, PSL i Lewicy Razem, mobilizacja zwolenników w social media (wideo)\nUjęcia ze spotu PiS "#Jedziemydalej"\nNarratorem spotu jest młody chłopak, który najpierw prześmiewczo opisuje największe partie opozycyjne i ich liderów. Szef Platformy Obywatelskiej Grzegorz Schetyna to „pan Grzesiu”, któremu nie można w nich wierzyć, bo zmieniał zdanie w sprawie przyjmowania do Polski imigrantów. Partii dostaje się też za poparcie w Parlamencie Europejskim dyrektywy o prawie autorskim (polskie władze pod koniec maja zaskarżyły ją do Trybunału Sprawiedliwości UE) oraz - kiedy była u władzy - podwyższenie wieku emerytalnego i podatków.\nPSL to w spocie „obrotowa ekipa - byle utrzymać stołek”. Przypominane są koalicje partii z SLD i PO, a także obecna współpraca z Kukiz ’15, którego lidera zostaje nazwany „ciasteczkowym rewolucjonistą” (angielskie słowo „cookies” oznaczające ciasteczka internetowe wymawia się podobnie jak Kukiz, z czego wielokrotnie żartowano w sieci). Liderom Lewicy Razem wytykane jest, że chociaż deklarują, że łączy ich przyszłość, mają mocną przeszłość w PRL-u (tu pojawiają się ujęcia z Wojciechem Jaruzelskim i Aleksandrem Kwaśniewskim)\nZa to PiS według narratora to może nie rycerz na białym koniu, ale solidnie naoliwiona, ciężko pracująca maszyna. Chłopak wylicza korzystne dla społeczeństwa zmiany wprowadzone przez obecny rząd.\n- Wybierzesz sam. Ale to jest spot kampanijny, a nikt nie wygrał wyborów, siedząc na kanapie - zaznacza bohater, po czym zachęca odbiorców do promowania PiS na najpopularniejszym platformach społecznościowych: Facebooku, Instagramie, Twitterze i TikToku.\nSpot jest utrzymany w dynamicznej konwencji z energiczną muzyką (zmienia się na spokojną i podniosłą, tylko gdy pokazywany jest Jarosław Kaczyński). Oprócz ujęć z narratorem i opisywanymi politykami pojawiają się wstawki kojarzące się z memami internetowymi: stockowe ujęcia ilustrujące wypowiedzi, śmieszna postać na konwencji Koalicji Obywatelskiej czy Mateusz Morawiecki jako wielofunkcyjny robot.\nReklama kończy się planszą z hasłem „#Jedziemydalej” i adresami profili PiS w mediach społecznościowych.\nW kampanii PiS „dobry czas dla Polski” i „cysterny wstydu”\nKampania wyborcza Prawa i Sprawiedliwości jest realizowana pod hasłem „Dobry czas dla Polski”. Ruszyła w wakacje od cyklu weekendowych pikników rodzinnych z udziałem polityków partii.\nW drugiej połowie sierpnia premier Mateusz Morawiecki zaczął kampanijny objazd po Polsce autobusem określanym jako PiS-obus. W wielu spotkaniach z wyborcami bierze też udział Jarosław Kaczyński. W miniony weekend przedstawił nowe obietnice socjalne: drugą trzynastkę dla emerytów od 2021 roku oraz duży wzrost minimalnej pensji - do 3 tys. zł w 2021 roku i 4 tys. zł w 2024 roku.\nW głównym spocie PiS chwali się osiągnięciami z czterech lat swoich rządów. Reklama pokazuje Morawieckiego, Kaczyńskiego i poprzednią premier Beatę Szydło podczas spotkań z wyborcami.\nW połowie zeszłego tygodnia PiS zaczął akcję „Cysterny wstydu PO-PSL”, w której zarzuca poprzedniej koalicji rządzącej, że dopuściła do dużych strat podatkowych wskutek nielegalnego obrotu paliwami.\nWybory do Sejmu i Senatu odbędą się 13 października. W piątek w siedzibie PKW wylosowano numery list wyborczych dla wszystkich zarejestrowanych komitetów.\nPięć ogólnopolskich ma następujące numery:\nDołącz do dyskusji: W młodzieżowym spocie PiS kpiny ze Schetyny, PSL i Lewicy Razem, mobilizacja zwolenników w social media (wideo)


BUSINESSmeetup Gospodarka 4.0 - kolejne spotkanie online za nami!\nPosted at 13:42h in Bez kategorii\tby\tKarolina Pierzchała\n12 lutego br. miała miejsce kolejna edycja wirtualnej konferencji dla przedsiębiorców – BUSINESSmeetup. Tym razem event odbył się w formie spotkania online dedykowanego członkom Wielkopolskiego Związku Pracodawców LEWIATAN. Celem wydarzenia było dostarczenie merytorycznej i praktycznej wiedzy ze świata cyfrowej gospodarki.\nRozwój technologii nie zwalnia\n„Nowe perspektywy w czasach Gospodarki 4.0” to hasło, które przyświecało piątkowemu spotkaniu. Jesteśmy na co dzień świadkami dynamicznie postępujących dokonań technologicznych, zaś jako przedsiębiorcy możemy szczególnie wyraźnie obserwować ich skutki w obszarze gospodarczym. Zmiana mechanizmów regulujących światowe rynki i nowe podejście do modeli biznesowych firm – to coś, z czym należy się zmierzyć. Zwłaszcza z perspektywy nowej rzeczywistości, jaka nastała w związku z pandemią COVID-19.\nW trakcie konferencji uczestnicy mieli okazję poznać bliżej technologiczne aspekty rozwoju Gospodarki 4.0 wraz z możliwymi perspektywami na przyszłość. Jak duże szanse rodzą dla współczesnych przedsiębiorstw rozwiązania cyfrowe i w jaki sposób je wdrażać, obserwując choćby dorobek takich światowych marek, jak Amazon, Google, Apple czy Netflix?\nPrelegenci skupili się również na zaprezentowaniu najpopularniejszych trendów technologicznych, m.in. sztucznej inteligencji, zaawansowanej analityki, uczenia maszynowego czy chmury obliczeniowej. Stanowią one obecnie bardzo istotny składnik funkcjonowania systemów dla firm i wpływają na efektywną realizację strategii One Microsoft, której poświęcono jedną z prelekcji. Nie zabrakło także aktualnych wskazówek z zakresu digital marketingu, bez których dotarcie do klienta jest obecnie znacznie trudniejsze i mniej efektywne, niż kiedyś.\nBUSINESSmeetup – zobacz 10 prezentacji i poznaj 8 ekspertów!\nWirtualna konferencja skoncentrowana na cyfrowej gospodarce była drugim wydarzeniem zorganizowanym przez IT.integro pod szyldem BUSINESSmeetup – spotkań ekspertów biznesu z przedsiębiorcami. Po raz pierwszy nasi specjaliści mieli okazję podzielić się swoją wiedzą 24 września ubiegłego roku, z gronem prawie 200 zarejestrowanych uczestników, o czym więcej można przeczytać w tym artykule.\nJeżeli jesteś ciekawy, w jaki sposób wdrażać w swojej firmie cyfrowe rozwiązania w takich obszarach, jak zarządzanie, sprzedaż, marketing, HR i IT, a także chcesz lepiej poznać znaczenie Gospodarki 4.0 dla biznesu, skorzystaj z nagrań obu edycji BUSINESSmeetup! Wszystkie prelekcje dostępne są bezpłatnie na stronie www.BUSINESSmeetup.online


Zamiast kwiatów – szubienice - Gwiazdka Cieszyńska\nZamiast kwiatów – szubienice\n20 marca, w samo południe „Pod Wałką” krewni i rodziny zamordowanych, kombatanci II wojny światowej, przedstawiciele organizacji kombatanckich z Zaolzia, delegacje szkół, organizacji społecznych, służb mundurowych, harcerze, a także samorządowcy i parlamentarzyści Ziemi Cieszyńskiej, uczcili Uroczystym Apelem pamięć 24 żołnierzy ZWZ AK, którzy zginęli w 1942 roku z rąk hitlerowskiego okupanta.\nSpotkali się by oddać cześć i szacunek pomordowanym w lasku „Pod Wałką”, Polakom. W miejscu, gdzie dokładnie 75 lat wcześniej wyrosły rzędy szubienic, a tysiące obserwatorów – zmuszonych zostało do uczestniczenia w egzekucji 24 żołnierzy, których jedyną winą była ich polskość i odwaga przeciwstawienia się nacji germańskiej, która chciała na Śląsku Cieszyńskim utworzyć państwo niemieckie.\n– Oni powiedzieli NIE, przeciwstawili się ideologii narodowo socjalistycznej, która dzieliła ludzi na różne kategorie… „nadludzi”, nację niemiecką, która miała kierować innymi i „podludzi”, czyli Żydów, Romów, Słowian w tym również Polaków – mówił podczas okolicznościowego przemówienia, Ryszard Macura, Burmistrz Cieszyna, podkreślając – Tych 24 żołnierzy przeciwstawiło się takiej formie pojmowania świata. Dzisiaj może dziwić nas fakt, że ludzie w XX wieku powołujący się na doktryny naukowe, mogli wymyślić świat takich podziałów. A jednak, ideologia podziałów i siły nieuznającej godność każdego człowieka, kpiąca z miłości ofiarnej - zapanowała nad dziesiątkami milionów umysłów. Jak to się stało, że miliony ludzi uwierzyło w to, iż w imię potęgi własnego państwa, w imię bogactwa… można z drugim człowiekiem zrobić wszystko? Odpowiedź jest prosta, ale unikanie tego typu błędu już nie… Ilekroć ludzie zastępują miłość dobrobytem, a tak było nie tylko w XX wieku... tylekroć brzuch staje się bogiem, a drugi człowiek tylko narzędziem do powiększania swoich zasobów. Dzisiaj każdy z nas może, a nawet powinien zadać sobie pytanie – jak często zastanawiam się nad tym, co zrobić, żeby być bogatszym a jak często pytam o to, komu jeszcze mogę pomóc? W tym miejscu odkrywamy słabość ludzkiej natury. Dobrze więc, że 75 lat temu, 24 żołnierzy ZWZ AK dało jasne świadectwo, że drugi człowiek ważniejszy jest niż jakiekolwiek bogactwo materialne… że miłość choć połączona z wyrzeczeniami, daje więcej pokoju i radości niż jakiekolwiek zwycięstwo oparte na gwałcie czy przemocy.\nDzisiaj zdają się wciąż do nas mówić polegli żołnierze:\n„Myśleli, że nas pokonali, ale to był tragiczny dla nich triumf. Zyskali bowiem miano morderców. My zaś imię bohaterów. Przychodzicie dzisiaj do nas, na miejsce naszej kaźni i otrzymujecie świadectwo, że w każdej epoce, nawet w tak okrutnych czasach, jakimi były czasy II wojny światowej, zawsze znajdą się ci, dla których miłość nie jest pustym słowem. Dla których jesteście ważni…”\n75 lat temu „Pod Wałką” w Cieszynie życie stracili:\nJózef Bolek z Godziszowa,\nAdolf Chlebek z Gutów,\nJózef Czepczor z Łyżbic,\nAlfons Fójcik z Cierlicka Górnego,\nRudolf Gabzdyl z Pogwizdowa,\nJan Gaszek z Godziszowa,\nJan Halama z Wisły,\nRudolf Heller z Brennej,\nKarol Jadwiszczok z Ligotki Kameralnej,\nBenedykt Kabiesz z Kaczyc Górnych,\nRudolf Kozyra z Cieszyna,\nJan Koźba z Czechowic,\nJan Kuśnierz z Gutów,\nLeopold Leśniara z Poręby,\nJan Martynek z Mostów koło Jabłonkowa,\nPaweł Morżoł z Bystrzycy,\nKarol Piechaczek z Cieszyna,\nKarol Przywara z Pogwizdowa,\nRudolf Szostok z Wiślicy,\nAlojzy Szotkowski z Mostów koło Jabłonkowo,\nJózef Wałach z Wędryni,\nAlojzy Zuberek z Cieszyna\nAlojzy Żebrok z Pogwizdowa\nWilhelm Dworok z Kaczyc\nW imieniu organizacji kombatanckich głos zabrał również Bogusław Haręża, rozpoczynając przemówienie wierszem Emilii Michalskiej pt. „Serce matki – pamięć powieszonym w Cieszynie”.\n- Egzekucja „Pod Wałką” w Cieszynie była kolejną próbą udowodnienia Polakom, że opór jest bezcelowy. Próba ta, chociaż pochłonęła kolejne ofiary z całą pewnością nie powiodła się. Spotęgowała tylko wolę walki z nieprzyjacielem, który w takich, jak ta sytuacjach, odkrywał tylko prawdziwe oblicze… - mówił Bogusław Haręża, podkreślając - Każdy, kto w tych trudnych latach naszej historii nie lękał się być Polakiem, a zwłaszcza wszyscy ci, którzy zapłacili za to cenę najwyższą - zasługują na naszą wdzięczność i pamięć. W imieniu obecnych tu kombatantów składam hołd przed tymi, których nie udało się złamać, a których niemy krzyk nadal brzmi w naszych uszach. Niech mi wolno będzie wyrazić życzenie, którym przepojone jest serce każdego, kto w swym życiu doświadczył walki i męczeństwa. Życzenie to kieruję do współcześnie żyjących rodaków… do młodego pokolenia: żyjmy mądrze, służmy Polsce i brońmy niepodległości. Choć patriotyzm ma dziś inny wymiar, jednak słowo to zawsze powinno oznaczać postawę szacunku i oddania własnej Ojczyźnie.\n- Poznając bohaterów sprzed kilkudziesięciu lat, tych wszystkich, którzy oddawali życie za naszą Ojczyznę – zadajemy sobie pytanie, jak my zachowalibyśmy się w takiej sytuacji? Czy potrafilibyśmy się zachować, jak oni, czyli tak, jak trzeba? Trudno na to pytanie teraz jednoznacznie odpowiedzieć. Nie wiemy tego, ponieważ w naszym życiu pojawiają się sytuacje graniczne, które weryfikują nasze priorytety i które weryfikują nasze zachowania… Tym bardziej jednak podziwiamy to bohaterstwo, tym bardziej wdzięczni jesteśmy za organizowanie tego typu apeli i tym bardziej zdajemy sobie z tego sprawę, że o nich nigdy nie wolno nam zapomnieć… Dlatego też tytułem miłości do Boga, do Ojczyzny i naszych bohaterów – nigdy nie zapominajmy o nich w modlitwie... – mówił podczas uroczystości „Pod Wałką” ksiądz Rafał Jakubiec, modląc się w intencji tych wszystkich, którzy polegli w obronie naszej Ojczyzny.\nApelem pamięci uczczono 24 bohaterskich żołnierzy, walczących o wolną, niepodległą i demokratyczną Polskę. Następnie pod pomnikiem złożono kwiaty i odśpiewano Rotę.


Grill w ogrodzie - jaki rodzaj grilla wybrać? - Wnętrza ze Smakiem- repossessedtrucks.info\nData publikacji: Czwartek, 2017-04-20\nGrill w ogrodzie - jaki rodzaj grilla wybrać?\nSezon grillowy trwa w najlepsze. Jeśli jeszcze nie znaleźliście sprzętu idealnie dopasowanego do Waszych potrzeb – ten artykuł jest właśnie dla Was! Znajdziecie w nim opis najpopularniejszych rodzajów grilli.\nChoć pogoda na razie nas nie rozpieszcza, to słońce wyjrzy w końcu znów zza chmur i ponownie cieszyć się będziemy ciepłem i pięknymi dniami. Oczywiście wraz z powrotem wysokich temperatur, wrócą spotkania ze znajomymi na świeżym powietrzu – a każdy z nas wie, co najlepiej do takich spotkań pasuje. Oczywiście – grill.\nPrzenośny czy stacjonarny?\nW małych ogrodach najlepszym wyborem będzie oczywiście grill przenośny, który po zakończonej imprezie będziemy mogli schować i ponownie cieszyć się otwartą przestrzenią ogrodu. Takie grille to również świetna opcja na małą działkę, gdzie duży stacjonarny grill bardzo by zawadzał. Jeśli jednak jesteście szczęśliwymi posiadaczami dużego ogrodu i często przygotowujecie w ten sposób jedzenie, koniecznie wybierzcie grill stacjonarny, w dodatku ozdobi Wasz ogród.\nWybór mamy duży: klasyczny na węgiel, gazowy a nawet elektryczny.\nIch zaletą jest duża dostępność i cena. Podstawowy grill na węgiel możemy kupić za niewielkie pieniądze. Jest to bardzo atrakcyjna opcja dla Wszystkich, którzy nie mają miejsca na stacjonarnego grilla lub po prostu potrzebują grilla przejściowego. Paleniska takiego grilla są zwykle wykonane z grubej stalowej blachy i pokryte czarną ognioodporną farbą. Ruszty tworzy się zazwyczaj ze stali nierdzewnej. Dla miłośników potraw z grilla świetną opcją będą grille żeliwne, które są niesamowicie odporne na zniszczenia. Co ciekawe coraz więcej grilli na węgiel posiada pokrywę, która dodatkowo skraca czas przygotowywania posiłków i zapobiega paleniu się węgla otwartym płomieniem, zamiast tego żarzy się on równomiernie – a do tego właśnie należy dążyć, chcąc przygotować zdrowe i smaczne potrawy z grilla. W zestawie znajdziemy również popielnik, który daje nam możliwość czyszczenia grilla jeszcze w trakcie używania, co idealnie sprawdza się podczas przygotowywania potraw, które wymagają długiego grillowania.\nDrugim, coraz popularniejszym rodzajem grilla są grille gazowe. Nie musicie obawiać się o smak grillowanych potraw, jest taki sam, jak przy przygotowywaniu ich na grillu węglowym. W dodatku nie trzeba spędzić tak długo czasu na ich rozpalaniu, nie trzeba też pilnować ognia. Jedyne, co musimy zrobić to odpalić palnik gazowy i już po chwili grill będzie gotowy do używania. Daje nam to dużo więcej czasu na interakcję ze znajomymi, zamiast co chwilę wracać do grilla, my możemy zająć się czymś przyjemniejszym. Choć dla niektórych może to odbierać nieco urok tradycyjnego grillowania. Należy pamiętać jednak, by napełniać dołączoną do grilla butlę gazę na stacji LPG. Kolejną zaletą jest łatwość w utrzymaniu takie grilla w czystości – nie musimy martwić się też o popiół i niedopałki. Wadą grilli gazowych jest oczywiście cena – są one droższe od grilli węglowych. W dodatku są cięższe (ze względu na butlę), a ich konstrukcja jest bardziej skomplikowana. Grill gazowy przypomina z wyglądu szafkę na kółkach – na blacie grilla znajdziemy kurki do regulacji mocy płomieni, palenisko oraz ruszt. W zestawie jest również pokrywa, która zabezpiecza grill przed przypadkowym zagaszeniem.\nOstatnim rodzajem jest grill elektryczny. Zaletą jest ich kompaktowy charakter – są zwykle nieduże. Podobnie, jak w przypadku grilli gazowych, utrzymanie grilla elektrycznego w czystości jest bardzo proste, po zakończeniu użytkowania, wystarczy umyć ruszt. Również ich obsługa nie należy do skomplikowanych czynności. Grill elektryczny składa się ze standardowych elementów- nóżek, stolika, rusztów i półki pod nimi. By grill elektryczny rozpoczął pracę, wystarczy podłączyć go do zasilania (pamiętajcie o wybraniu odpowiedniego zasilacza, którego gniazda są zabezpieczone przed wilgocią).\nPoniżej znajdziecie moje 5 grilli, które zwróciły moją uwagę – warto przyjrzeć im się dokładniej ;)\nLubicie potrawy z grilla?


Eclipse Community Forums: Polish users » Tworzenie projektu serwisu internetowego\nHome » General (non-technical) » Polish users » Tworzenie projektu serwisu internetowego\nTworzenie projektu serwisu internetowego [message #552023] Tue, 10 August 2010 14:42\nRe: Tworzenie projektu serwisu internetowego [message #553783 is a reply to message #552023] Wed, 18 August 2010 20:51\nciembor wrote on Tue, 10 August 2010 16:42\nStworzyć projekt PHP i potem tylko korzystać z różnych perspektyw, wewnątrz projektu PHP tworząc pliki CSS, JS itd?\nTo powinno zadziałać. Dla języków skryptowych nie ma potrzeby odpalania builderów które mogłby być powiązane z określonym typem projektu. Zresztą, chyba nic nie stoi na przeszkodzie aby projekt posiadał kilka natur a już na pewno builderów jeśli zajdzie taka potrzeba. W Twoim przypadku istotniejsze jest raczej to aby pliki otwierane były przez odpowiednie edytory.\nPrevious Topic: Repozytorium z pluginami?\nNext Topic: Brak podpowiadania składni styli CSS w plikach php\nCurrent Time: Fri May 29 11:34:36 GMT 2020


wtorek, 19 lutego 2019 Kobiety Buty Buty sportowe Mango - Buty Ross - purpurowy\n269.90 zł 349.90 zł New Balance - Buty WL574ESV - purpurowy Buty z kolekcji New Balance. Model wykonany z połączenia skóry naturalnej, materiału tekstylnego i materiału syntetycznego. - Technologia ENCAP – technologia wytwarzania podeszwy środkowej, stanowiąca połączenie trwałego stabilnego brzegu wykonanego z poliuretanu i miękkiej amortyzującej warstwy EVA. - Okrągły, miękki nosek. - Lekko usztywniony kołnierz cholewki. - Antypoślizgowa, stabilna podeszwa. - Usztywniony zapiętek. - Tekstylne wnętrze. - Sznurowany model. - Długość wkładki wynosi: 24 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: 36,5 cm. Materiał: skóra naturalna Materiał: tekstylny Materiał: syntetyczny Skład: Cholewka: Materiał syntetyczny, Materiał tekstylny, Skóra naturalna Wnętrze: Materiał tekstylny Podeszwa: Materiał syntetyczny ID produktu: 4921-OBD3DZ Kod producenta: WL574ESV


FAFERNUCHY PRZEPISY - Wszystko o gotowaniu w kuchni - Ugotuj.to\nLead: Sierpień to fantastyczny miesiąc dla smakoszy: napychamy - siebie i spiżarnię - sezonowymi owocami, wyjeżdżamy w kulinarne podróże, organizujemy przyjęcia pod chmurką, bo przecież mamy lato, nie będziemy się chować w domach!\ndziałaniach, które poprawiają los zapylaczy w Polsce. Wspólnie będziemy je liczyć i sprawdzimy jak się mają. W prosty sposób możesz pomóc naszym zapylaczom dzięki akcji ADOPTUJ PSZCZOŁĘ , którą wspiera Gazeta.pl! Fafernuchy to specjalność kuchni kurpiowskiej. Tradycyjnie były przygotowywane w okresie\nnawiazujac do artykulu z gazety, kto zna przepis? czachorowski.blox.pl/2014/07/Skad-sie-wziely-fafernuchy.html#TRCuk\nPrzepisy w sieci, efekt jednak dosć rozczarowujący - próbowałam prawdziwych domowych kurpiowskich fafernuchów i imo - sorry, jeśli urażam czyjąś kulinarną dumę - nie wydały mi się godne uwagi. Nudne w smaku o rozczarowująej konsystencji, bez wdzięku -- Wiara w kompleks braku członka to


Windsurfing Hotis.pl - Vademecum Windsurfera - Cabo Verde Sal 2009 Windsurfing World Championships\nStart Warto zobaczyć Sprzęt, wydarzenia, ludzie Cabo Verde Sal 2009 Windsurfing World Championships\nNiebawem, bo już w najbliższą sobotę (14 lutego 2009) rozpocznie się Trzecia Edycja Cabo Verde Windsurfing World Championships 2009. Z roku na rok wydarzeniu temu towarzyszy coraz większe zainteresowanie oraz obecność imprez dodatkowych, co roku również pojawiają się najjaśniej świecące gwiazdy windsurfingu. W tym roku z „dzika kartą” pojawi się również legenda konkurencji Wave, były Mistrz Świata - Francisco Goya.\nTo wyjątkowe wydarzenie w wyjątkowym miejscu – Ponta Preta, słynie z dużych fal, wiatru, i mocnych wrażeń. Miejsce to zyskało sławę jako najlepsze miejsce do uprawiania Wave’u, głównie ze względu na naturalnie ukształtowanie linii brzegowej, gdzie fale załamują się na rafie, skąd tylko 10 metrów dzieli zawodników od publiczności. Ten „naturalny amfiteatr” sprawia, że zawody tam rozgrywane mają niepowtarzalną atmosferę. Publiczność może głośno zagrzewać do walki sowich faworytów.\nCabo Verde Windsurfing World Championships zrodziły się z ogromnej fascynacji Josha Angulo, tak niespotykanym miejscem, idealnym do rozgrywania zawodów wave. Josh Angulo od czasu swej pierwszej wizyty na Cabo Verde w styczniu 1998 roku, dążył do zrealizowania swojego pomysłu, aby „pokazać światu” to niezwykłe miejsce i umożliwić konkurowanie najlepszym windsurferom w najlepszym miejscu.\nWiosną 2006 roku Josh oficjalnie zrezygnował z reprezentacji USA na rzecz Cabo Verde i od tego czasu jego żagle oznaczane były CV-1. Po dwóch wygranych na Hawajach jako CV-1 Josh Angulo na dobre zadomowił się na Cabo Verde.\nOgromny udział w organizacji pierwszej edycji Cabo Verde Windsurfing World Championships w 2007 roku miały Cabo Verde Investimentos (CI) oraz władze Cabo Verde, bez których przedsięwzięcia nie udałoby się zrealizować. Wydarzenie to miało i ma w dalszym ciągu ogromny pozytywny wpływ na rozwój wyspy Sal.\nSal - jedna z wysp archipelagu Wysp Zielonego Przylądka zaliczana do Wysp Zawietrznych (Wyspy Zawietrzne dzielą się na dwie części: zachodnią i wschodnią. Na część zachodnią składają się głownie rolnicze wyspy: Santo Antao, Sao Vicente, Santa Luzia oraz Sao Nicolau, oraz małe drobne skaliste wysepki na zachodnich krańcach archipelagu. Do części wschodniej zalicza się wyspy Sal i Boa Vista, które są płaskimi, do niedawna bezludnymi wyspami, bazującymi gospodarczo na otrzymywaniu soli, a obecnie coraz chętniej zwracającymi się w stronę turystyki. Nazwa Sal to także jeden z 22 okręgów administracyjnych Republiki Zielonego Przylądka.\nPowierzchnia wyspy Sal wynosi 216 km2. Wyspa ma 30 km długości i 12 km szerokości. Jest zamieszkana przez 14 816 mieszkańców. Została odkryta 3 grudnia 1460 i nazwana Llana. Dopiero odkrycie soli przyniosło jej obecną nazwę (port. Sal - sól). Na wyspie rocznie jest około 350 dni słonecznych i dlatego w ostatnich latach można zaobserwować rozwój turystyki.\nNa wyspie jest 6 miasteczek: Pedra de Lume, Palmira, Espargos - główne miasto zamieszkane przez około 8 tysięcy mieszkańców, Terra Boa, Murdeira, Santa Maria.\nSal, podzielona jest na dwie części: od Santa Maria do lotniska jest dwupasmówka, a od lotniska na północ jest…. właściwie nie ma już nic… polne drogi i …coś niespotykanego… samochody z zamkniętymi oknami mijają się i wyprzedzają z odkrytymi pojazdami po zawietrznej, tak żeby nie zapylić tych siedzących „na pace” lub w otwartym aucie. Atrakcje na Sal to m.in. miejsce, z którego widać fatamorganę. Widać jezioro, którego nie ma tam w rzeczywistości…. Ponoć efekt jest powtarzalny i gwarantowany. Na wyspie jest także krater nieczynnego wulkanu. Wnętrze krateru leży poniżej poziomu oceanu i w jednym miejscu przesiąka woda morska. Kilka wieków temu dostrzegli to Portugalczycy i zrobili z tego biznes: uzyskiwanie soli z wody morskiej. Aktualnie jest to atrakcja dla turystów, bo solanka ta jest doskonałym miejscem do kąpieli. Są dwa baseny, jeden z solanką błotnistą, drugi z solanka już prawie krystaliczną. Woda ma 26 razy większe zasolenie niż oceaniczna.\nRok 2008 to zmiany polityczne na CV, ale nie przeszkodziło to w organizacji drugiej edycji Cabo Verde Windsurfing World Championships; kontrakty z PWA zostały podpisane. Druga edycja odbyła się bez przeszkód, ponieważ windsurfing i co za tym idzie dynamiczny rozwój turystyki jest bardzo ważny dla stabilności politycznej i spójności na CV.\nRok 2009 to zupełnie nowy poziom, w tym roku na Ponta Preta będzie zorganizowane „mini miasteczko”, w którym będą nocne imprezy klubowe, dzienne imprezy towarzyszące, turnieje siatkówki plażowej. Pełną parą działać będą bary, drink bary, restauracje, sklepy… Wszystko po to, aby uprzyjemnić pobyt zawodnikom, kibicom oraz turystom.


Przepustka do piekła - Krzysztof Beśka - ebook + książka - Legimi online\nPrzepustka do piekła ebook\n4,0 (19 ocen)\nZawsze ktoś włączy za wcześnie. W tym roku pierwsza syrena odezwała się za Wisłą, już za dwie piąta po południu. No, ale oni na tej Pradze zawsze byli wyrywni.\nCi, którzy zgromadzili się w Śródmieściu, tam gdzie przecinają się dwie najważniejsze arterie Warszawy, Marszałkowska i Aleje Jerozolimskie, wydali się nieporuszeni tym wyjściem przed szereg. Choć, owszem, trzeba było powstrzymać jednego, który już się szykował, aby odpalać flarę. Młody chłopak, ostrzyżony na zero. Ma pewnie w wojskowym plecaku kilka takich zabawek, a na grzbiecie czarną koszulkę z napisem PAMIĘTAMY, kotwicą i biało-czerwoną, nieco przybrudzoną i postrzępioną opaskę na ramieniu. Dopiero gdy przyjrzeć się bliżej, widać, że to nie opaska, ale również nadruk.\nA z roku na rok jakby coraz więcej tych kolorowych rac, a zatem i więcej dymu. Za każdym razem początkowo ściele się po ulicy, by po chwili unieść się nad głowy stojących w bezruchu, nad dachy samochodów, wedrzeć się przez nieopatrznie uchylone okna do wnętrz unieruchomionych autobusów i tramwajów. Coraz rzadszy, ale jeszcze wciąż widoczny, ulatuje nad dachy kamienic, których część pamięta dobrze tamte dni. Czasem nawet dociera do ostatnich pięter wieżowców, które wybudowano dużo później, na gruzach zburzonego miasta…\n– Już czas – powiedział ktoś pod krawatem, jednocześnie kiwnięciem głowy dając znak stojącym dalej.\nZaczęły się odzywać syreny. Robiło się czerwono od zapalanych flar. Kilka osób bezceremonialnie wtargnęło na jezdnię Marszałkowskiej, by zatrzymać ruszający akurat z przystanku autobus. Robili to bez złości, wszak za kierownicą pewnie siedzi Ukrainiec, w dodatku od niedawna u nas, więc skąd ma wiedzieć, jak się zachować w ten szczególny dzień?\n– Cześć i chwa-ła bo-ha-te-rom!!! – skandował równo chór kilkunastu męskich głosów, mocnych, choć nieco schrypniętych. Zapewne po wczorajszym, kiedy to w podobnej sile i z podobnym zapałem i wiarą wołali: „Sę-dzia chuj! Je-bać Le-cha!”.\nKilkadziesiąt, może nawet kilkaset osób zgromadzonych jak co roku w centralnym punkcie miasta stało bez ruchu, jeśli nie liczyć kilku młodych, którzy z zapałem kręcili korbkami przyniesionych na miejsce syren.\nNagle znajdujący się wśród nich starszy mężczyzna zaczął się chwiać. Po chwili ugiął się w krzyżu, wsparł rękami o kolana jak biegacz, który właśnie pokonał morderczy dystans. Ktoś mógł pomyśleć, że człowiek ów zrobił to, by móc lepiej przypatrzeć się syrenie, która wyła ledwo metr od niego. Ktoś, kto stał jeszcze bliżej, z pewnością mógłby dostrzec, że mężczyzna jest blady i oddycha z trudem, a na jego czole perli się pot.\n– Boże! – krzyknęła jakaś kobieta.\nDwoje nastolatków w harcerskich mundurach, chłopak i dziewczyna, pierwsi znaleźli się przy leżącym na chodniku człowieku.\n– Co się panu stało? Źle się pan czuje? – dopytywali się jedno przez drugie, wyraźnie przejęci sytuacją, może nawet pierwszą taką w życiu, kiedy trzeba się wykazać wiedzą zdobytą na zajęciach z samarytanki.\nStarszy pan wybałuszył oczy, chwilę nimi przewracał. Mruczał coś, poruszając sinymi ustami, ale nie sposób było go zrozumieć. Harcerz uniósł mu ostrożnie głowę i położył pod nią swój plecak.\n– Trzeba wezwać pogotowie – powiedział ktoś.\n– Już to zrobiłam. Z Poznańskiej kawałek, więc zaraz pewnie będą – odpowiedział kobiecy głos; być może była to ta sama pani, która pierwsza zareagowała na zdarzenie, krzykiem alarmując najbliżej stojących.\n– Różnie może być, wszędzie korki – biadolił ktoś inny.\nTłumek nad leżącym gęstniał. Coś szeptano, dopytywano. Ktoś kręcił głową, jakby był członkiem konsylium i nie widział już cienia nadziei. Syreny umilkły, ale teraz czekano na jeszcze jedną. Odezwała się na krótko przed dotarciem ambulansu na miejsce, widać jego kierowca miał kłopot z przejechaniem przez południową nitkę Alej. Po chwili koła zastukały na torowisku. Chociaż sygnał wyłączono, niebieskie światła na dachu karetki nie przestawały się obracać.\nTłuszcza rozstąpiła się przed ludźmi w czerwonych kombinezonach. Pochód otwierał mężczyzna z plakietką z czarnym napisem LEKARZ na białym tle i walizeczką w ręku, zamykał zaś chłopak, który dźwigał nosze, jeszcze złożone. Jakoś się nie spieszyli.\n– Halo! Słyszy mnie pan? – Doktor zaświecił w oczy chorego maleńką latarką, po chwili chwycił fachowo za nadgarstek, by sprawdzić puls.\nStarszy pan zamrugał powiekami.\n– Co się stało, panie doktorze? – zapytał.\n– Stracił pan przytomność – odrzekł lekarz, nie spuszczając wzroku z pacjenta, by zaraz zapytać: – Jak się pan czuje?\n– A pamięta pan, jak się pan nazywa?\n– Panie doktorze – żachnął się mężczyzna, po czym nawet się uśmiechnął, pokazując zadziwiająco białe i kompletne uzębienie.\nWianuszek głów nad leżącym zaczął szybko chudnąć. Każdego wołało życie, obowiązki, praca, mimo że było już po piątej po południu. Kolejna rocznica wybuchu powstania, inna niż wszystkie, za nami. O tym, co się wydarzyło, opowiedzą w biurze dopiero następnego dnia rano, przy pierwszej kawie. Jeśli nie zapomną, bo wiele wskazywało na to, że wszystko dobrze się skończy. Wcześniej tę historię usłyszą domownicy przy kolacji.\n– Musimy zabrać pana na obserwację. – Lekarz dał znać sanitariuszowi, aby zaczął rozkładać nosze.\nNa te słowa starszy pan uniósł się, zmieniając pozycję na siedzącą. Rozglądał się na boki i wyglądał na zakłopotanego sytuacją.\n– To nie jest konieczne, doktorze. Po prostu źle się poczułem, ale już mi lepiej, naprawdę. Wrócę do domu i się położę. Mieszkam niedaleko…\nLekarz spojrzał na zegarek. Może chciał sprawdzić, ile czasu upłynęło od chwili, gdy oderwano go od świeżo zaparzonej kawy. I czy jeszcze zdąży ją wypić, zanadto nie wystudzoną. Na Poznańską, gdzie była siedziba pogotowia, było stąd rzeczywiście niedaleko.\n– Nie mogę pana tak zostawić – mruknął.\n– Ale my możemy odprowadzić tego pana do domu – wtrącił się nastoletni harcerz, a jego towarzyszka ochoczo stanęła obok.\nDoktor chwycił walizeczkę za rączkę i wstał.\n– Niech i tak będzie – sapnął. – Ale w razie czego od razu dzwońcie.\n– Tak jest! – odpowiedzieli chłopak z dziewczyną.\n– Komórkę macie?\n– Tak. Ale w razie czego znamy też zasady udzielania pierwszej pomocy – odrzekł z powagą nastolatek.\nPo kilku chwilach karetka odjechała. Nic nie świadczyło już o tym, że coś tu się wydarzyło. W centrum Warszawy trwał normalny o tej porze szczyt popołudniowych powrotów. Tylko kilka kroków od miejsca, gdzie zasłabł mężczyzna, leżały wypalone flary…\n– Dziękuję. – Starszy pan wyciągnął rękę, jakby chciał pogładzić harcerza po włosach, szybko jednak ją cofnął; nie miał przecież do czynienia z dziećmi. – Pójdę już.\n– Daleko pan mieszka? – chciała wiedzieć dziewczyna.\n– Kawałek. Nie kłopoczcie się, poradzę sobie.\nLedwo jednak zrobił krok, stęknął i chwycił się za lewy bok. Zaniepokojeni harcerze spojrzeli po sobie.\n– Nie ma mowy. Obiecaliśmy, że odprowadzimy pana do domu – rzekł twardo chłopak.\nSpoglądał ukradkiem na tych dwoje młodych ludzi i zastanawiał się, jakie myśli mogą pojawiać się w ich głowach. Czy już żałowali decyzji, że pomogą staremu dostać się do domu? Przecież jeszcze przed paroma chwilami omal nie umarł; lekarz chciał go zabrać, ale ten, uparty – jak to stary – powiedział, że nie ma potrzeby.\nA wcale nie czuł się dobrze. Teraz mógł upaść w każdej chwili, rozbić sobie łeb, złamać rękę albo po prostu umrzeć. I dopiero mieliby kłopot. Na nic zdałaby się samarytanka. Pewnie by się nie skończyło na wezwaniu pogotowia, a na rozmowach z policją i prokuratorem…\nCo właściwie, do cholery, tych dwoje nastolatków robiło o tej porze w rozgrzanych murach milionowego miasta? Przecież powinni teraz leżeć na nadmorskiej plaży, iść górskim szlakiem albo płynąć żaglówką po mazurskim jeziorze. Zresztą w mieście też mogli robić sto innych rzeczy. Od siedzenia z rówieśnikami na wiślanych bulwarach, po grę na PlayStation w domowym zaciszu.\n– Rzeczywiście blisko pan mieszka – odezwał się harcerz, a w jego głosie czuć było wyraźną ulgę.\nMężczyzna uśmiechnął się blado. Tak, tutaj mieszkał. W tej kwestii akurat nie skłamał lekarzowi. Stylowa kamienica na rogu Sienkiewicza i Jasnej. Dobry punkt. Będzie to bez wątpienia łakomy kąsek, gdy zejdzie z tego świata, bo przecież kiedyś to nastąpi.\n– Dziękuję, że się fatygowaliście – powiedział, kiedy zatrzymali się przed bramą.\n– To dla nas zaszczyt – odparł z mocą chłopak. – Prawda jest taka, że rzadko kiedy możemy teraz komuś pomóc. Dzisiaj harcerze tylko służą do mszy i stoją na warcie przy pomnikach. I to tylko jedynie słusznych bohaterów…\nStarszy pan spojrzał na niego badawczo i rzekł:\n– Odważny jesteś.\n– Da pan sobie radę? – zapytała dziewczyna.\n– Tak. Jakoś się wdrapię na swój Olimp. Choć urodziłem się w tym mieszkaniu, odnoszę wrażenie, że z roku na rok znajduje się wyżej…\nZaśmiali się. Harcerz zsunął rogatywkę na tył głowy i starł dłonią pot z czoła.\n– A nie powiedziałby nam pan czegoś o powstaniu? – zapytał. – Byłaby to dla nas nie lada gratka. Mielibyśmy o czym opowiadać na zbiórkach.\nStarszy pan splótł ręce na piersiach i przez chwilę wodził wzrokiem po twarzach tych dwojga, którzy spokojnie mogliby być jego wnukami.\n– A skąd wiecie, że ja w ogóle pamiętam powstanie? – zapytał. – Że mam swoje lata i o piątej po południu pierwszego sierpnia znalazłem się w centrum Warszawy? Przecież każdy to może zrobić! Włożyć na ramię biało-czerwoną opaskę, przygarbić się i przybrać bolesno-uroczystą minę. Nie macie dziwnego wrażenia, że każdego roku powstańców warszawskich przybywa, chociaż przecież powinno być ich coraz mniej…\n– Niby dlaczego ktoś miałby się pod nich podszywać? – zapytał hardo nastolatek.\nTeraz to mężczyzna wzruszył ramionami.\n– Nie wiem. Może dla zaszczytów, których mu zawsze w życiu brakowało? Albo żeby przynajmniej tego jednego dnia ktoś mu ustąpił miejsca w tramwaju albo w metrze…\nTego się nie spodziewali. Dziewczyna zrobiła krok do tyłu, jakby chciała uciekać. Wtedy starszy pan oparł się ręką o ścianę. Oddychał głośniej.\n– Wezwij pogotowie – polecił koleżance harcerz.\n– Nie trzeba. – Mężczyzna zmusił się do uśmiechu. – Ale chyba muszę was poprosić, żebyście towarzyszyli mi w drodze do mojego mieszkania.\nWolnym krokiem pokonali niewielkie podwórko i weszli na klatkę schodową. Starszy pan zacisnął pokrytą brązowymi plamkami dłoń na poręczy, sapnął i ruszył w górę po schodach, harcerze zaś krok za nim. Czy zdołaliby go chwycić, gdyby znów zasłabł?\nPięć minut później zatrzymali się przed drzwiami mieszkania. Zabrzęczały klucze wyjęte z bocznej kieszeni marynarki mężczyzny.\n– Wejdźcie, proszę. – Otworzył drzwi.\nAle nastolatka się zawahała. Może brzydziła się mieszkań starych ludzi, a może nawet zaczynała bać się tego człowieka, który mógł się przecież okazać lubieżnikiem. Mało to piszą o tym w gazetach, mówią w telewizyjnych programach informacyjnych. A przecież od najmłodszych lat wkładano jej do głowy, żeby nie rozmawiać z nieznajomymi. Na szczęście miała obok siebie towarzysza, on zaś przy pasku harcerski nóż.\nPo chwili weszli do środka. Mieszkanie było niemal pozbawione mebli, jakby człowiek ten dopiero je kupił, co było dziwne, bo przecież powiedział, że się w nim urodził. Może mieli do czynienia z kimś, kto właśnie odzyskał nieruchomość…\n– Poczekajcie, znajdę coś do siedzenia – powiedział, po czym zniknął za drzwiami mniejszego pokoju.\n– Karolina, co to jest? – zapytał szeptem harcerz, kiedy zostali sami.\nNa jednej ze ścian salonu wisiał ogromny plan przedwojennej Warszawy. Obok umieszczono mniejszy, kolorowy. Współczesny. W oba powbijano szpilki, które łączyły kolorowe nitki. Na stole leżały jakieś dokumenty, które wyglądały na stare. Tu i ówdzie mignęła czarno-biała fotografia i pieczątka z gapą, tudzież leżał stary, pożółkły, otwarty brulion, zapisany równym pismem.\n– „Wypadliśmy na Lwowską, po chwili przecięliśmy Koszykową. Dzielnica była opanowana przez naszych…” – przeczytał chłopak, po czym spojrzał na towarzyszkę i rzekł z triumfem: – A nie mówiłem, że to powstaniec!\nNa progu pokoju pojawił się gospodarz. Niósł dwa stare, drewniane krzesła. Harcerz szybko odłożył brulion i podszedł do niego, aby mu pomóc.\n– Dziękuję – sapnął mężczyzna, oddając mu jedno z krzeseł.\n– Przepraszam, ale zainteresowało mnie… – nastolatek usprawiedliwiał swoją ciekawość, wskazując ruchem głowy na stół.\n– Nie szkodzi. To nie muzeum, gdzie stoją starsze panie, które pilnują, aby nie dotykać eksponatów. – Stary zaśmiał się, ale śmiech szybko zamienił się w krótki kaszel.\nUsiedli. Gospodarz zajął miejsce w głębokim fotelu z powycieranymi podłokietnikami. Młodzi ludzie wciąż rozglądali się po pomieszczeniu.\n– Jak wam się podoba moja pracownia? – zapytał po chwili mężczyzna. – Co prawda dopiero zacząłem ją urządzać, ale już można zacząć prowadzić badania.\n– A co pan właściwie bada? – zapytała rezolutnie harcerka.\n– Co badam? Dobre pytanie – rzekł niegłośno, po czym wstał i zbliżył się do przedwojennego planu miasta. Uniósł głowę i przymrużył oczy.\nMłodzi goście po raz kolejny tego popołudnia wymienili spojrzenia. Stary stał przed ścianą i wyglądał, jakby się do niej modlił. Może więc nadarzała się ostatnia okazja, by dać stąd drapaka.\nA jednak żadne z nich nie ruszyło się z miejsca…\n– …dlatego żądam kary śmierci!\nTwarz człowieka, który wypowiedział te słowa, wykrzywił gniew. Mężczyzna był drobnej budowy ciała, miał czarny cienki wąsik, dzięki któremu przypominał fryzjera. Raczej z zakładu pośledniej kategorii. Wystarczyło ubrać go w biały, nieco wymięty fartuch. Póki co jednak miał na sobie garnitur z granatowego tenisu i żółtą koszulę, rozpiętą pod szyją. Był nieogolony. Kiepska reklama dla zakładu fryzjerskiego.\n– Dodam jeszcze, że w obecnych warunkach wyrok, który, mam nadzieję, zapadnie, powinien zostać wykonany natychmiast – wycharczał gniewnie, tocząc wzrokiem po twarzach obecnych.\nO czym to ja myślałem? A, o weselu. Miało się odbyć w sobotę, pierwszą sobotę sierpnia. W roku 1944 wypadała piątego. Kombinacja cyfr nie była więc jakaś szczególna czy szczęśliwa. Wątpliwe zresztą, żeby pan Cieślik, który wydawał za mąż jedyną córkę, w ogóle nad tym się zastanawiał. Państwo młodzi też pewnie mieli to w głębokim poważaniu. Grunt, że można było bezkarnie napić się wódki czy samogonu, nawet paść pod stół. Nie myśleć o porannych obowiązkach.\nWażne było również to, żeby wszystko odbyło się zgodnie z polską tradycją: kościół, msza, ksiądz, wzruszone matki i ciotki. Potem sakramentalne „tak”, wymiana obrączek wykonanych być może z przetopionego żydowskiego złota. Wreszcie Marsz Mendelssohna. Tego nie było w stanie zakłócić nic i nikt, choć bywały wyjątki. Jak choćby pechowy ślub w kościele Świętego Aleksandra, w czerwcu ubiegłego roku, kiedy to goście wsiedli prosto do bud i zamiast na wesele, pojechali na Pawiak. Niemcy rozbili wtedy nasz elitarny oddział dywersyjny…\nTeraz jednak sytuacja nie miała prawa się powtórzyć. Pan Cieślik to nie był przecież byle kto. Miał zakład wulkanizacyjny na Dolnym Mokotowie i łatał koła w samochodach… Niemców: od eleganckich limuzyn, którymi poruszali się generałowie i wysocy oficerowie, przez kübelwageny, po ciężarowe ople z czarno-białymi krzyżami na burtach i zawsze łopoczącymi złowróżbnie plandekami. Czy były wśród nich także te, które wyjeżdżały rano do miasta, a potem wiozły schwytanych podczas łapanki ludzi? Lepiej było nie pytać…\nOto miało się spełnić największe marzenie Cieślikówny, więc wszystko musiało być naprawdę najwyższej jakości. Na bogato! Choćbyśmy przez następny miesiąc mieli wpieprzać tylko kartkowy chleb z marmoladą z buraków. Dlatego ojciec panny młodej zażyczył sobie wędlin i szynki najwyższej jakości i pierwszej świeżości. A takie w piątym roku wojny i okupacji można było zdobyć tylko w jednym miejscu – na wsi. I, co również było nie bez znaczenia, przez zaufanych ludzi.\nJednym z takich ludzi był mój ojciec. Przed wojną skromny pracownik w państwowym urzędzie, który nie potrafił wyjść z domu bez krawata. Gdy nastała okupacyjna noc, zmienił się w szmuglera. Na palcach jednej ręki można było policzyć tygodnie, w których nie wyjechał z Warszawy, by wrócić z pętami kiełbas obwiązanymi wokół brzucha, szynką ukrytą w plecaku czy bochenkiem prawdziwego chleba.\nWiele razy uciekał z obław, bawił się z bahnschutzami i żandarmami w kotka i myszkę, ryzykował. Wracał z obitą gębą i w podartym ubraniu, konkurencja w procederze wszak była i przemytnicy nie zawsze się tolerowali. Albo wył z bólu, gdy po nocy spędzonej w jakimś rowie przy drodze czy nasypie kolejowym dokuczały mu korzonki. Ale i to nie było w stanie zawrócić go z przemytniczego szlaku. Podobnie jak fakt, że przed ponad rokiem, wiosną 1943 roku, urodził mu się drugi syn, Leszek. Wręcz przeciwnie, bo przecież dziecko potrzebowało pełnowartościowego pożywienia, prawda?\nJednak człowiek jest tylko człowiekiem. W końcu i mojego ojca dopadła niemoc. Odezwały się chyba wszystkie dolegliwości naraz. Ledwo przekroczył próg mieszkania w kamienicy Harczyka, padł na łóżko i nie mógł się podnieść. Alina, ukochana ojca, była w tym czasie z Leszkiem na wsi. Obowiązek opieki na chorym przypadł więc mnie. I inne obowiązki też. Skąd ojciec znał pana Cieślika, nie miałem pojęcia. Nie przypominałem sobie też, żeby wcześniej wspominał jego nazwisko.\nNa szczęście przesyłka była przygotowana i należało ją tylko dostarczyć na miejsce. Mimo że był dopiero wtorek, a wesele, jak już wspomnieliśmy, miało się odbyć w sobotę. Ojcem powodowało coś jeszcze: jeśli kiełbasa miała się zepsuć, to nie u nas. Zatem jak najszybciej do Cieślika, pieniądze do kieszeni i w nogi.\n– A jaka to była kiełbasa?\nWzdrygnąłem się. Miałem wrażenie, jakby ktoś gwałtownym ruchem wyjął mi z uszu zatyczki, które dotąd skutecznie tłumiły wszelkie hałasy, a oczy moje zaczęły łzawić, jakbym przez dłuższy czas wpatrywał się w jakiś punkt, starając się przy tym nie mrugać. Może zresztą tak właśnie było…\n– Czy pan mnie słyszy? – odezwał się ten sam głos.\nSkinąłem głową. Chciałem gest, który sam był chyba mało uprzejmy, przynajmniej w tych okolicznościach, potwierdzić zaraz werbalnie, ale gardło wyschło mi na wiór.\n– Tak, słyszę – wykrztusiłem w końcu z trudem.\nW tym samym momencie za oknem rozległ się wybuch. Nie był pierwszy, ale za każdym razem ktoś z obecnych wzdrygał się nerwowo. W oknie zadzwoniły szyby. Nie wypadły, więc chyba można było być spokojnym: pocisk trafił kamienicę kilka, może nawet kilkanaście przecznic stąd. Może niemiecki, a może już nasz. Nie wiadomo też, czy trafił, czy tylko rozerwał się na jakimś skwerze albo na środku ulicy…\n– Więc co to była za kiełbasa?\nMężczyzna w garniturze z granatowego tenisu pokręcił głową z dezaprobatą, coś mruknął pod tym swoim fryzjerskim wąsikiem. Przeniosłem wzrok w lewo, na tego, który zadał mi pytanie. Miał na sobie wojskowy mundur sprzed września z dystynkcjami kapitana. Na kołnierzu przyszyto łapki koloru malinowego z czarnymi wypustkami.\nPamiętałem, choćby z niegdysiejszych defilad w Alejach Ujazdowskich, ale nie tylko, bo oficerów spotykało się też często na co dzień, że mundury, które nosili, prezentowały się na nich wspaniale. Były dopasowane co do milimetra, a wysokie buty zawsze wyglancowane. Wszystko, od gwiazdek na otoku rogatywki i naramiennikach, po sprzączkę od pasa, wzbudzało podziw i szacunek. Nie tylko u smarkacza, którym byłem…\nNa człowieku, który przed chwilą zapytał mnie o gatunek kiełbasy, mundur nie leżał już tak dobrze. Jakby nie należał do niego albo człowiek ten bardzo schudł. Stawiałbym raczej na to drugie, zważywszy na to, jak Frank, Fischer i ich ludzie bardzo dbali o to, co mieliśmy na co dzień na talerzach. Tu się sukno marszczyło, tam wręcz zwisało, a pomiędzy kołnierzem z tymi malinowymi łapkami a szyją zmieściłyby się z powodzeniem dwa palce, a może nawet trzy. Raziła popękana tu i ówdzie skóra brązowej koalicyjki.\nTo nie był jednak dobry moment na krytykowanie stroju tego człowieka. I nie miejsce. Tym bardziej że kapitan ściągnął srogo brwi, najwyraźniej zdenerwowany przedłużającą się ciszą i brakiem odpowiedzi na pytanie.\n– Nie pamiętam – odparłem.\n– A może pan nie wie… – ni to zapytał, ni to stwierdził człowiek w zbyt obszernym mundurze, podnosząc brew.\n– Może nie wiem – przytaknąłem słabym głosem.\n– To trochę dziwne jak na kogoś, kto zawodowo zajmuje się szmuglowaniem żywności do Warszawy – odezwał się milczący dotąd osobnik, który siedział po prawej stronie mundurowego.\nUbrany był w białą koszulę, w paru miejscach przykurzoną, z podwiniętymi rękawami. Wyglądał, jakby dopiero co wrócił z pikniku nad Świdrem. I nie był z tego powodu zbyt zadowolony, o czym świadczyła czerwona twarz, mars na czole i zaciśnięte w pięści dłonie.\n– Rzecz trzeba przecież jakoś sprzedać, zareklamować – perorował. – Mimo wszystko. I nie pomylić się przy zamówieniach. Sam wiele razy kupowałem w ten sposób mięso. Ktoś lubi myśliwską, a ktoś inny białą…\nPierdolisz jak połamany – pomyślałem ze złością. Dałbym sobie bowiem rękę uciąć, że człowiek ten dopiero od niedawna jest w okupowanej Warszawie, a wcześniej obżerał się angielską wołowiną.\n– Nie zaglądałem do paczki – wyjaśniłem zgodnie z prawdą. – Moim zadaniem było jak najszybciej dostarczyć produkty na wesele córki pana Cieślika.\n– Cieślika? – podchwycił kapitan.\n– Tak. Nie pamiętam imienia. Ma zakład wulkanizacyjny na Dolnym Mokotowie. Możecie to sprawdzić. Zresztą już to mówiłem…\n– Zgadza się, mówił pan. – Kapitan opuścił wzrok i zaczął grzebać w leżących przed nim papierach.\n– Tego Cieślika również dobrze znamy, zresztą nie od dzisiaj – wtrącił się fryzjerczyk. – Zenon ma na imię. I wiemy bardzo dobrze, z kim współpracuje.\nZimny dreszcz przebiegł mi od kości ogonowej aż po kark. Nie pierwszy. Były jak zwierzątka, które schowały się w bezpiecznym kącie i co jakiś czas jedno z nich wymykało się na zewnątrz. Też bym dał wiele, aby stać się takim zwierzątkiem. Jak królik Leo, którego kiedyś przyniosłem z targu do domu z zamiarem nakarmienia nim niespodziewanych gości, co się na szczęście nie stało i zwierzątko żyło sobie do dzisiaj w naszym mieszkaniu…\nW naszym mieszkaniu? – powtórzyłem myśl. I zamiast rzewności, która powinna chwycić mnie za serce, poczułem niepokój. Przecież nie miałem pojęcia, czy kamienica Harczyka jeszcze stoi tam, gdzie stała. W jednym kawałku. I czy ojciec mój żyje…\nWyszedłem z domu we wtorek, pierwszego sierpnia, około południa. Teraz był czwartek. Od dwóch dni w Warszawie trwała awantura. A ja zostałem złapany z niemieckimi dokumentami. Miały mi pomóc, gdyby żandarmi, ci normalni, z blaszanymi półksiężycami na piersiach, zatrzymali mnie z mięsem. Ale zrobili to ludzie z biało-czerwonymi opaskami na ramieniu. Ja już mięsa nie miałem, ale oni mieli broń w rękach…\n– Sąd udaje się na naradę. Wyprowadzić oskarżonego – zarządził kapitan, którego los szczęśliwie postawił po latach przerwy w roli sędziego.\nPo tych słowach poczułem ruch po mojej prawicy i lewicy. Nie tylko ważny człowiek w mundurze siedział otoczony z dwóch stron. Ja też. To byli konwojenci. Żebym nie uciekł przez okno albo nie rzucił się na sąd. Jako groźny szpieg, bo przecież w tej sprawie byłem ni to przesłuchiwany, ni to sądzony, pewnie potrafiłbym ich zabić gołymi rękami.\nTymczasem oni mieli zabić mnie. I, jak kilka chwil wcześniej powiedział prokurator-fryzjerczyk, w obecnych warunkach powinno się to stać jak najszybciej…\n– Zapalisz? – zapytał, wyciągnąwszy w moim kierunku rękę z paczką egipskich, by zaraz się poprawić, nieco ciszej, może nawet konfidencjonalnie: – Zigaretten? Rauchen?\n– Nie szkoda ci dla szkopa? – fuknął drugi z konwojujących mnie powstańców, który szedł dwa kroki z tyłu; czy mierzy w moje plecy ze stena, wolałem nie sprawdzać.\nTamten nic nie odpowiedział. Ale rękę cofnął, może zawstydzony tym gestem niegodnym Polaka, który właśnie wstał z kolan.\n– Schneller – mruknął ten drugi.\n– Nie musicie sobie łamać języka, chłopaki – powiedziałem drżącym głosem, starałem się bowiem stłumić w sobie narastający gniew. – Doskonale mówię po polsku. I to od urodzenia.\n– Dobra, dobra, Helmut, czy jak ci tam dali na chrzcie w Monachium. Maszeruj do przodu, grzecznie i z rączkami przy rozporku. I nie jesteśmy dla ciebie żadne „chłopaki”, tylko polskie wojsko, zrozumiano? – Dźgnął mnie w plecy lufą automatu.\nPrzełknąłem ślinę. Nie mogłem mieć do niego pretensji za takie traktowanie. Pewnie stracił kogoś bliskiego w obozie albo ulicznej egzekucji, więc trudno się dziwić, że kiedy wreszcie miał na muszce kogoś, kto być może współpracował z hitlerowcami, nie silił się na subtelności.\nNa szczęście byliśmy już na miejscu.\n– Właź! – rzucił, na szczęście już nie używając metalu.\nW celi, do której mnie z powrotem odprowadzono, jeszcze do niedawna mieszkańcy kamienicy suszyli pranie. Świadczył o tym obecny tu wciąż zapach krochmalu i mydlin, a także rzędy haków wbitych w przeciwlegle ściany, między którymi może jeszcze tydzień temu rozpięte były sznury. Dzisiaj musiano je zabrać, żeby podejrzani nie wybrali łatwiejszej drogi i nie ubiegli plutonu egzekucyjnego, wieszając się w celi, podczas gdy reszta więźniów ze wszystkich sił udawałaby, że śpi.\nKiedy jeszcze stałem krok za progiem byłej suszarni, doskoczył do mnie Adam.\n– I co? – zapytał, wpatrując się we mnie badawczo.\n– Nic. Jeszcze żyję.\nZa oknem, a w naszych apartamentach była to jedna wąska, jeszcze oszklona i gęsto okratowana szczelina, przez którą nie przecisnęłoby się pewnie nawet dziecko, dobiegł kolejny pomruk wybuchu.\n– To stukasy – rzekł ze znawstwem, odwracając się na chwilę w stronę źródła światła. – Od rana latają jak wściekłe. Jak tak dalej pójdzie, nic z miasta nie zostanie…\nTrochę dziwnie brzmiały te słowa w ustach kogoś, kto tak jak ja siedział w anclu. Nie niemieckim, a polskim, powstańczym. Martwił się o miasto w chwili, gdy los jego samego był niepewny? Dziwne. Miał siedemnaście, może osiemnaście lat. Wsadzili go tutaj rano, razem z „michą”. Na początku w ogóle się nie odzywał. Siedział pod ścianą z podkurczonymi nogami i twarzą wtuloną w kolana. Miałem wrażenie, że płacze. Nie dziwiło mnie, bo sam byłem tego bliski. Po jakimś czasie jako kogoś z większym – co prawda tylko o jeden dzień, ale zawsze – stażem pod celą, postanowiłem wziąć go na spytki.\nOkazało się, że jego wina jest niczym w porównaniu z tym, co zarzucano mnie. Tak, byłem niemieckim szpiegiem, wysłanym na Mokotów, aby rozpoznać pozycje i zamiary Polaków, którzy właśnie chwycili za broń. Adam był tylko zakochanym młokosem, który próbował udaremnić lincz na „foksie”. I dopiął swego, bo kobiecie udało się uciec spod konopnej pętli, a w wyniku powstałego zamieszania – także i z kamienicy.\nOszalały z wściekłości tłum postanowił wziąć odwet na Adamie. Sznur wciąż wisiał i szkoda, żeby trud stróża poszedł na marne. Wtedy z kolei chłopakowi przyszedł z pomocą powstańczy patrol. Lud nie protestował, ale Adam trafił do aresztu.\n– To wszystko to jest pomyłka – powiedział, gdy już ruszyłem się spod tych drzwi i usiedliśmy, każdy na swoim sienniku leżącym wprost na zimnej betonowej podłodze. – Wszyscy jesteśmy tu przez pomyłkę. Ja chciałem tylko pomóc tej biednej kobiecie. Wiele razy pomagała mojej rodzinie, dzieliła się lekarstwami, kiedy byliśmy chorzy. A ty, Antek, też nie możesz być szpiegiem.\n– Dlaczego? – zapytałem cicho.\n– Nie wiem. Szpieg tak nie wygląda – odrzekł.\n– A jak według ciebie powinien wyglądać szpieg? Nosić czarną maskę?\n– Jak w tym filmie z Ordonówną i Pichelskim?\n– Zamknijcie mordy, z łaski swojej! – dobiegł nas schrypnięty, gniewny głos z przeciwległego kąta celi. – Pospać człowiekowi nie dadzą, cholera.\nSpojrzeliśmy po sobie. Adam zrobił błazeńską minę. Przynajmniej tyle dobrego.\n– Przepraszamy czcigodnego pana dziedzica – rzuciłem po krótkiej chwili z udawanym przejęciem. – To się więcej nie powtórzy.\nTamten chyba wyczuł drwinę, bo zaklął szpetnie niczym pijany furman. Resztę stanowiły gniewne pomruki, które można by było przypisać bardziej jakiemuś dzikiemu zwierzęciu, które ktoś próbuje wypłoszyć z jego gawry, niźli człowiekowi.\nNie widziałem jeszcze twarzy tamtego mężczyzny. Nie wyszedł na spotkanie, gdy mnie tu zamykali. Jego też nikt nigdzie nie zabierał. Może był już po wyroku i tylko czekał na egzekucję? W takiej sytuacji można stronić od ludzi albo wręcz przeciwnie – lgnąć do nich przesadnie. Bo kto wie, może tam rzeczywiście nic nie ma.\nSkąd wiedziałem, co czują więźniowie? Prawie rok temu kilku moich bliskich przyjaciół, a jednocześnie kolegów ze szkolnej ławy w warszawskiego liceum Stefana Batorego, spędziło jakiś czas w gościnnych wnętrzach Centralniaka, czyli więzienia przy Daniłowiczowskiej. Władek Michalski, podporucznik podziemnej armii, i Franek Bela, specjalista od załatwiania rzeczy niemożliwych do załatwienia, a taką w tym czasie i miejscu była chyba co druga. Wtedy wszystko skończyło się dobrze, choć pluton egzekucyjny w Aninie już czekał…\nSpytacie, czy podczas procesu nie wymieniłem nazwiska i stopnia Władka? Oczywiście, że to zrobiłem. Jeszcze podczas pierwszego spotkania z człowiekiem w przedwrześniowym mundurze oficera służby sprawiedliwości, któremu po latach przerwy nadarzyła się robota, mężczyzną o wyglądzie fryzjera i gościa, który, jak podejrzewałem, dopiero od zaledwie kilku dni przebywał w kraju, ale zgrywał kogoś, kto wszystko wie. Włącznie z tym, jak przyrządzić schabowego ze zmarzniętej brukwi.\nNie zrobiło to jednak na nich większego wrażenia. Owszem, zanotowali. Ale nie zażądali szczegółów ani dowodów, nie zadawali pytań. Prawdopodobnie a priori przyjęli, że łżę jak pies i że nazwisk i stopni, być może nawet prawdziwych, po prostu wyuczyłem się na pamięć podczas szkolenia w tajnym ośrodku Abwehry…\nA przecież znałem (choć, prawda, od dawna się nie widzieliśmy) nie tylko porucznika Michalskiego, ale też jego przełożonych. Kilka miesięcy temu postanowili urządzić odprawę ścisłego kierownictwa organizacji w fotoplastikonie, w którym pracowałem, a który był własnością innego mojego druha, Czesia Bielawnego, byłego księdza z kresowej parafii. Niewiele brakowało, a wszyscy wpadliby wtedy w szkopskie łapy. I odprawa zamieniła się w obławę. Udało nam się wtedy zdemaskować niebezpiecznego szpiega.\nJednak w życiu bym nie pomyślał, że o szpiegostwo ktoś będzie podejrzewał mnie. W pewnej chwili zacząłem się bać, czy nie ściągnę aby kłopotów na głowy przyjaciół. Szybko jednak udało mi się z tego otrząsnąć. Przecież, do cholery ciężkiej, byłem niewinny!\nZnów huknęło za oknem. Tym razem jednak o wiele głośniej, bo aż zadrżały mury. A to oznaczało, że do eksplozji doszło bliżej. Może nawet całkiem niedaleko. Przecznicę stąd? Dwie?\n– Czy to Ruscy walą z armat? – ożywił się Adam. – Stoją przecież za rzeką, więc może wreszcie się ruszyli, co?\nTego nie wiedzieliśmy. Pewne było za to, że ruszył się nasz towarzysz spod celi, któremu przeszkadzała w drzemce nasza rozmowa. Prawie zapomniałem, że jeszcze ktoś prócz nas tutaj siedzi, mimo że odzywał się przed zaledwie kilkoma chwilami. Teraz jednak nie usłyszeliśmy utyskiwań, słów skargi ani przekleństw godnych fiakra. Mężczyzna przewrócił się na bok, jak podejrzewałem, jęknął przy tym jakby przez sen. Że tak nie jest, przekonaliśmy się, gdy po chwili rzekł cicho, ale trzeźwo, a przede wszystkim zastanawiająco grzecznie:\n– A to całkiem ciekawe, co panowie mówicie. O tych Ruskich znaczy…\nByła to bez wątpienia doskonała okazja, żeby się wreszcie poznać. I może by do tego doszło, gdyby nie młokos, któremu żal się zrobiło „foksy”. Kto wie, może dawała mu coś więcej niż tylko lekarstwa.\n– Śpij, jak ci dobrze! – fuknął w ciemny kąt, gdzie leżał tamten.\n– Żebym ja cię czasem nie ululał, gówniarzu – odparował nieznajomy.\nNa tym rozmowa się skończyła. Nosowe pomruki wybuchów odzywały się raz po raz, a ja, wyciągnąwszy się na starym cuchnącym sienniku (wstręt udało mi się pokonać już dawno) z rękami splecionymi pod głową, zacząłem rozmyślać.\nTak. Armia Czerwona, a wraz z nią polskie oddziały pod dowództwem generała Berlinga stały po tamtej stronie Wisły. Mieliśmy w domu radio, zręcznie ukryte przez ojca w podłodze, i codziennie słuchaliśmy komunikatów. Czuć było, że to już blisko.\nAle po tej stronie rzeki również zmieniła się atmosfera. Nie można się było oprzeć wrażeniu, że mieszkańcy miasta, jeszcze nie tak dawno przygięci do ziemi upodleniem, teraz chodzili jakby bardziej wyprostowani, głowy trzymali wysoko, dumnie. Nie mówiąc już o młodych ludziach, którzy nie zamierzali się już nawet kryć, że należą do konspiracji, działają i tylko czekają na rozkaz, by rozpiąć kapotę. To już nie będą ćwiczenia na strzelnicy, marnowanie „pestek”, jak wielu twierdziło, bo dużo lepiej i z większym pożytkiem byłoby rozorać ołowiem szkopskie flaki. I już nie tylko buty „na szklankach”, energiczny wojskowy krok i samodziałowe marynarki o tym świadczyły, ale pewne wypukłości pod owymi marynarkami czy płaszczami.\nTrwała wojna nerwów i wyścig z czasem: czy ci zza Wisły ruszą pierwsi, czy wcześniej zrzucą tu naszych skoczków. Czy Niemcy czmychną na zachód, co zresztą już od pewnego czasu się działo. I co na to wszystko powie wujek Stalin.\nTak, wiedziałem o ruchach armii, znałem nazwiska polskich konspiratorów, a i nieobce mi były nazwiska wrogów. Nieraz człowiek się nasłuchał, w tramwaju, kolejce po chleb czy po prostu w mieszkaniu u ludzi, którym od czasu do czasu w zastępstwie ojca dostarczałem szynkę i wędliny. Że Hans taki a taki załatwia reklamacje od wywózki do Rzeszy, a Otto taki a taki sprzedaje żołnierskie konserwy. I nie jest wcale drogi.\nWiedziałem wiele. Nawet bardzo wiele. W tym mieście, które bardziej przypominało dżunglę niż „Paryż północy”, w tym czasie naprawdę trudno było nie wiedzieć. Od tego, w którą przecznicę skręcić i mężczyzn w jakich kapeluszach unikać, zależało przecież życie. Nagle przypomniało mi się nawet to, jaką kiełbasę zaniosłem wtedy panu Cieślikowi. Oczywiście, że była to jałowcowa! A przecież jeszcze przed chwilą, gdy mnie o to pytali, czarna zaćma…\nSpojrzałem na młodego człowieka leżącego dwa metry ode mnie z zamkniętymi oczami.\nProblem w tym, że i ty, i ja znaleźliśmy się w nieodpowiednim czasie, w nieodpowiednim miejscu – pomyślałem.\nWtem zza drzwi dobiegły jakieś głosy. Adam drgnął i podniósł głowę.\n– Kurwa! Jeszcze jeden? – wyjęczał w swojej gawrze „przyjemniaczek”; póki co jednak miejsca w celi było dosyć, więc nie wiedziałem, dlaczego się tak piekli.\nDrzwi dawnej suszarni otworzyły się przy akompaniamencie chrobotu jakiegoś kamyka, który dostał się między ich dolną krawędź a podłogę. Usłyszeliśmy odgłos szamotania i sapanie, a potem krótką serię głuchych uderzeń.\n– Właź do środka!\nNikt jednak nie pojawiał się na progu.\nSpojrzałem na swoją starą omegę, której nikt mi jeszcze nie zabrał, choć przecież mogła być tylko atrapą, w której ukryłbym mikrofilmy albo ampułkę cyjanku. Chwilę kręciłem nadgarstkiem w poszukiwaniu światła. Wskazówki pod pokrytym rysami szkiełkiem przypominały ręce rozłożone szeroko, w geście bezradności. Trzy kwadranse na trzecią.\nNa cholerę mi była ta wiedza, nie miałem pojęcia. Może tylko po to, by jeszcze bardziej martwić się o niedomagającego ojca: czy zjadł coś i przy okazji nie wypadł na podwórko, bo nie byłem przecież pewien, czy jeszcze mamy kuchnię. Miałem świadomość, że tak samo jak ja o niego, on martwi się o mnie. Że zastanawia się, dlaczego nie wróciłem i czy w ogóle żyję. I to bynajmniej nie pomagało mu zdrowieć…\n– Właź do środka, powiedziałem! – krzyknął znów strażnik, chyba ten sam, który przekonywał mnie, że nie jest chłopcem, tylko żołnierzem.\nI najwyraźniej polecenie wzmocnił mało uprzejmym i mało delikatnym czynem, bo zaraz ujrzeliśmy człowieka z impetem wpadającego do środka. Podeszwy butów pozbawionych sznurówek odegrały na podłodze krótkie staccato. Niestety, więźniowi nie udało mu się zachować równowagi – runął jak długi na podłogę…\n– Witamy w piekle!\nGburowaty, który, zapewne powodowany ciekawością, wreszcie wypełzł z ciemnego kąta, pochylił się nisko nad leżącym. W nikłym świetle celi wydawało mi się, że go obmacuje.\n– Zostaw! – zawołałem, podnosząc się z siennika.\n– Spokojna głowa – odpowiedział, nie przerywając czynności.\nBył to dobrze zbudowany mężczyzna o kanciastej czaszce, ubrany w biały sportowy podkoszulek i drelichowe spodnie. Nie ma co, wzbudzał respekt.\n– Nie zamierzam go okradać, bo nie ma z czego – powiedział lekkim tonem. – Chyba że nagle za smród zaczęli płacić jak za złoto czy diamenty. Tylko sprawdzam, czy cały. Przecież widzieliście, jak gruchnął…\n– To trzeba umieć – wtrącił się Adam.\n– A skąd wiesz, synku, że tego nie potrafię, co?\nChłopak nic nie odpowiedział. Głos odzyskał za to leżący. Myślałem, że będzie jęczał z bólu, a jak nie, to na pewno wymyślał strażnikowi. Ale on odezwał się zadziwiająco mądrze:\n– Z piekła to ja właśnie wróciłem, drogi przyjacielu.\nPomogliśmy mu usiąść na sienniku i daliśmy blaszany kubek z wodą, która pozostała Adamowi ze śniadania. Po chwili mężczyzna otarł usta krawędzią brudnej dłoni. Rzeczywiście śmierdział okropnie, ale nie to było w tej chwili ważne. Chcieliśmy się dowiedzieć, skąd się tu wziął i co takiego przeżył.\n– A ciosy tego chłopca to muśnięcie skrzydła anioła. Nie powinienem się stawiać, ale, sami rozumiecie, zwierzę drugi raz do rzeźni nie wejdzie… – Westchnął, po czym otarł łzę spływającą po policzku.\n– Za co cię przymknęli? – zapytałem po chwili.\nFacet był dobrze po trzydziestce, ale to, że wszyscy znajdowaliśmy się pod kluczem i równo śmierdzieliśmy, znosiło wszelkie podziały.\n– Za kradzież chleba – odparł.\nOto siedział przed nami współczesny Jean Valjean, choć rewolucja na ulicach wyglądała trochę inaczej. Żal mi było tego człowieka, ale z drugiej strony należało się cieszyć, że ktoś – i nie byli to Niemcy – pilnował porządku, gdy nad głowami gwizdały kule.\n– A wcześniej za handel – dodał nieznajomy.\n– Wcześniej? – wyrwało się nam z Adamem jednocześnie, a ja dopiero teraz zrozumiałem, dlaczego człowiek ten wspomniał o jakimś drugim razie.\nSpojrzał na nas spod oka, a po potem wzruszył ramionami.\n– Siedziałem na Rakowieckiej – wyjaśnił. – Od czterech miesięcy. Dokładnie od czterech miesięcy, dwóch tygodni i czterech dni. Zgarnęli mnie na Kercelaku, kiedy sprzedawałem kilka worków prawdziwego cukru. Dwa dni temu w Warszawie zaczęła się zabawa i nasi zaatakowali także więzienie. Z początku pomyślałem, że może strażnicy otworzą cele i nas wypuszczą. Że spróbują zamienić nas na własne bezpieczeństwo. Fifty fifty, jak to mówią…\nPrzerwał, przez chwilę oddychał ciężko, jakby wypowiedziane zdania kosztowały go wiele wysiłku. Rozejrzałem się za kubkiem z wodą. Był, ale już pusty. Na więcej trzeba było poczekać do kolacji, jeśli w ogóle jej doczekamy.\n– Że tak się nie stanie, zrozumieliśmy, kiedy wkroczyło SS. Najpierw sprawdzili stan cel. Potem wyprowadzili na dziedziniec więźniów z parteru, dali do rąk łopaty i kazali kopać rów na spacerniaku. Gdy to już się stało, wszystkich, co jednego, rozstrzelali…\n– Błogosławiłem w duchu tego, który umieścił mnie na najwyższym piętrze więziennego bloku – rzekł chrapliwie mężczyzna. – Wszystko doskonale widzieliśmy z okien, więc głupi by się nie domyślił, że i po nas zaraz przyjdą, by sprowadzić na dół i załatwić. Postanowiliśmy, że nie oddamy skóry za darmo, choćbyśmy się mieli rzucić na esesmanów z gołymi rękami. Chłopakom w sąsiedniej celi udało się wybić drzwi ławą. Uwolnili nas, my z kolei zaczęliśmy robić to z innymi. Radość nie trwała jednak długo, bo przecież w każdej chwili można się było spodziewać wizyty. Wtedy ktoś wpadł na pomysł, żeby podpalić sienniki…\n– Dobre! – Gburowaty aż klasnął w wielkie łapska.\n– Tak też zrobiliśmy. Szkopy, zupełnie zaskoczeni, szybko się wycofali. Wtedy zabarykadowaliśmy się na piętrze. Musieliby mieć ciężki sprzęt albo użyć samolotu, żeby się do nas dobrać, co oczywiście nie znaczyło, że nie będą go mieli. Dlatego nie było co czekać. W nocy, kiedy zaczął padać deszcz, weszliśmy na dach, a stamtąd na mur. Tam czekali już ludzie z drabinami. Szybko rozbiegliśmy się po Mokotowie.\n– A co z tym chlebem? – chciałem wiedzieć.\n– Rano wszedłem do jakiegoś mieszkania i zabrałem z szafki pół bochenka. Traf chciał, że pojawiła się gospodyni i narobiła krzyku. A potem był drugi traf, czyli trzyosobowy oddział żandarmerii. Tak trafiłem tu. Benedykt Pytka jestem. Handlowiec…\nSłuchając opowieści tego człowieka, na chwilę zapomniałem o własnych problemach, zarzutach, które postawił mi prokurator, a nawet karze, której zażądał.\nWkrótce jednak udręka wróciła – i to ze zdwojoną siłą. Podczas gdy Benedykt Pytka wciąż opowiadał o wydarzeniach w więzieniu mokotowskim, ja gapiłem się bez przerwy na drzwi celi, modląc się ze wszystkich sił, żeby strażnik zgubił od nich klucz. Albo żeby ten kamyk, który za każdym razem irytująco szorował po betonie, zaklinował je na amen.\nKiedyś w więziennej celi Konrad stawał się Gustawem. A drugi szaleniec, Kordian, przynajmniej wiedział, za co umiera. A ja?\nZasnąłem nie wiadomo kiedy na tym starym, cuchnącym sienniku, z którego ocalały z rzezi na Rakowieckiej więzień i jego kompani spod celi potrafili zrobić użytek.\nŚniło mi się, że jestem jednym z bohaterów romantycznych, o których wcześniej myślałem. Chyba był to Mickiewiczowski Konrad-Gustaw, bo bazgrałem coś kawałkiem węgla na ścianie celi. Nie było to jednak świadectwo przemiany, ale jakieś matematyczne wzory. Nie, jednak chemiczne. Może wzór potrzebny do produkcji cudownej broni, która przyniosłaby nam tak upragnione zwycięstwo?\nNagle zapiski zniknęły, choć cela nie. I nie byłem w niej już sam. Na środku stał jakiś mężczyzna, a obok niego Czesio Bielawny we własnej osobie. Ubrany w swój dawny strój, czyli sutannę i biret, mamrotał coś pod nosem z przymkniętymi powiekami.\n– „Ten ksiądz już od godziny dręczy mego pana – powiedział nieznajomy. – Ot! dajcie mu przed śmiercią pokój! Dajcie pokój!”\n– „Grzegorzu, módl się za mnie” – powiedziały moje usta i już wiedziałem, że teraz jestem Kordianem, który w celi czeka na egzekucję.\nPamiętałem go bardzo dobrze z lekcji polskiego w liceum. A kto wie, może gdyby jesienią 1939 roku nie stało się to, co się stało, i zamiast uciekać z Warszawy na wschód jak większość mieszkańców, rozpocząłbym studia aktorskie, już bym zagrał tę rolę, o której marzy każdy młody aktor. Chyba nawet wolałbym go od Hamleta.\nCo było dalej? Sufler! Gdzie jest sufler?! Słóweczko proszę!\n– „O zmarli Polacy…” – doszedł mnie boku kobiecy szept.\n– „O zmarli Polacy, ja idę do was! – podjąłem. – Jam jest ów najemny, któremu Chrystus nie odmówił płacy, chociaż ostatni przyszedł sadzić grono…”\nI znów się zaciąłem. Próbowałem szukać pomocy u Czesia, ale ten zniknął. Wcześniej rozejrzałem się na boki w poszukiwaniu suflerki, ale nikogo nie było. Tylko ten stary sługa, Grzegorz. Stał z opuszczoną głową. W pewnym momencie podniósł ją i wtedy zobaczyłem, że to nie żaden Grzegorz, tylko… mój ojciec.\nBył blady, niemal zielonkawy jak upiór. Na jego wysokim czole błyszczały kropelki potu.\n– Wracaj… – wyrzęził.\nObudziłem się i aż usiadłem. W celi panował nieprzenikniony mrok. Cisza, jeśli nie liczyć miarowych oddechów trzech śpiących towarzyszy. Dobrze, że nikt nie chrapał. Nie zmrużyłbym wtedy oka. Cisza panowała również na zewnątrz. Uspokoiłem oddech i już miałem się na powrót położyć, gdy usłyszałem chrobot klucza. Był czas, gdy na taki dźwięk czekałem z utęsknieniem, leżąc w ciemnościach w naszym mieszkaniu na Jasnej. Czekałem, aż ojciec wróci ze szmuglerskiego szlaku. Czasami zasypiałem, nie doczekawszy się jego powrotu…\nRozległ się zgrzyt tego przeklętego kamyka pod drzwiami. Szybko położyłem się na sienniku i zmrużonymi oczami spoglądałem na smugę światła błądzącą po celi. Ktoś świecił mocną latarką po leżących.\n– Co jest, do cholery?! – zaklął przebudzony gburowaty.\n– Śpij, czerwońcu – mruknął ten ktoś z latarką. – Tym razem nie chodzi o ciebie…\nZacisnąłem powieki. Czerń zamieniła się w purpurę, a to oznaczało, że światło zatrzymało się na mnie. Wstrzymałem oddech. Miałem jeszcze nadzieję, że to nie o mnie chodzi. Wtedy usłyszałem odgłos zbliżających się kroków. Reszty dopełniło kopnięcie w siennik.\n– Co się dzieje? – udawałem zaspanego, zasłaniając ręką oczy przed światłem latarki.\nUniosłem się na łokciu.\nNie znałem człowieka, który mnie niepokoił. Musiał być nowy. Może niedawno zaczął nocną służbę. Sądząc po głosie, był starszy od tamtych. Nie podobało mi się tylko to, że mówi mi na „ty”. Nie był przecież moim towarzyszem spod celi.\n– Znalazł się ktoś, kto może potwierdzić twoją tożsamość – powiedział.\nNie trzeba mi było dwa razy powtarzać. W jednej chwili zerwałem się z leża i stanąłem na równe nogi. Światło latarki uważnie śledziło każdy mój ruch, na szczęście strażnik skierował promień na moje piersi.\n– Idziemy – zaordynował.\nZastanawiałem się, czy nocna wizyta i hałasy obudziły tylko gburowatego, którego strażnik z jakichś powodów nazwał czerwońcem, czy może Adam i Benedykt również odprowadzają mnie w tej chwili wzrokiem. Kto wie, może po raz ostatni. Miałem wrażenie, że w chwili gdy przekraczałem próg celi, usłyszałem szept któregoś z nich:\n– Nie daj się…\nNie zamierzałem. Tym bardziej że czekał na mnie przyjaciel. Czy był to Władek Michalski? A może jego przełożony, pułkownik noszący pseudonim Hieronim. Właściwie było mi to obojętne. Ważne, że ten ktoś zaraz zaświadczy, że nie jestem i nigdy nie byłem żadnym szpiegiem.\n– Tak. To on.\nZdjęcie wykorzystane na okładce: © Narodowe Archiwum Cyfrowe © Shutterstock / Mike McDonald\nKorektaEwa Kłosiewicz-Majka, Katarzyna Szajowska\nTekst © Copyright by Krzysztof Beśka, Warszawa 2018 © Copyright for this edition by Melanż, Warszawa 2018\nISBN 978-83-64378-67-6 Warszawa 2018 Wydanie I


Młodzi naukowcy na tropach białek – za nami pierwsze warsztaty ADAMED SmartUP Academy - ADAMED SmartUP\n28 stycznia br. odbyły się pierwsze warsztaty w ramach tegorocznej odsłony ADAMED SmartUP Academy. Podczas nich młodzież dowiedziała się, jak pracuje się z białkami oraz jak wykorzystuje się wiedzę o nich w biotechnologii, a także czym zajmuje się proteomika. Zajęcia zorganizowano we współpracy z BioCentrum Edukacji Naukowej. Warsztaty składały się z dwóch części – praktycznej […]


Uchiha Itachi by Nagashia w Digital Painting / Anime & Manga - Artani.org, Rysunki\nStary digital przedstawiający moją ulubioną postać z Naruto. 9 Czerwca 2014 o godz. 15:58\nuchiha itachi naruto sharingan\nNagashia 10 Czerwca 2014 o godz. 08:58\nDokładnie, Miyotan - Itachi miał bardzo długie włosy, co widać chociażby podczas jego walki z Sasuke. Owszem, wiązał ją w kitkę, jednak FanArt to FanArt, przedstawiam postać bardziej po swojemu, nie jest ona identyczna jak w mandze/anime.\nMimo wszystko, dziękuję za komentarze :3\nMiyotan 9 Czerwca 2014 o godz. 18:10\nhttp://fc08.devianta...lninja75-d46468q.png Włosy dobrej długości.\nMisia 9 Czerwca 2014 o godz. 18:05\nfaktycznie włosy za długie, aż przypomina mi Kurenai xd\nMiyotan 9 Czerwca 2014 o godz. 18:04\nJak nie miał jak w sumie sporą miał tą kitkę\nHisak 9 Czerwca 2014 o godz. 17:28\nNie zabardzo przypomina Itachiego on nie miał aż tak długich włosów


W świecie słów - horror, kryminał, thriller: Porąb i spal, Lars Myttling\nBlog W świecie słów skupia się na trzech gatunkach beletrystycznych - kryminale, horrorze i thrillerze. Wynika to z moich osobistych preferencji. Lubię poczytać o zbrodniach, o duchach, o przerażających rzeczach i nie widzę w tym nic złego. Jak to mawia mój leśniczy - "jeden lubi ogórki, a drugi ogrodnika córki". Czasami sięgnę po inny gatunek, przy czym często jest to powieść współczesna i klasyczna, zaś jeszcze częściej poezja - bo nie można się tak zupełnie i całkowicie w tej zbrodni taplać, „odchamić” też się należy. A jednak "Porąb i spal" pomimo że może sugerować coś absolutnie adekwatnego do ogólnej tematyki bloga, to nie ma z nią nic wspólnego. No, może poza tym, że to mój blog. Mój. To dość ważna kwestia.\nNie bez powodu wspomniałam mojego leśniczego. Stali czytelnicy bloga i obserwatorzy fanpejdża wiedzą, że jestem leśnikiem. Kocham przyrodę, fascynują mnie procesy w niej zachodzące, zachwyca bioróżnorodność lasu. A równocześnie pociąga mnie drewno - niby pokrewna dziedzina, a jednak nieco inna. Ponadto mieszkanie w domu opalanym drewnem ma też swój udział w tymże pociągu. Dlatego niech nikogo wcale a wcale nie dziwi, że najbardziej wyczekiwaną przeze mnie (jak dotąd) książką w nowym roku był quasi-przewodnik po temacie drewna.\nDrewno. Podstawowy surowiec opałowy, budowlany, stolarski człowieka. Jest ponad 50 tysięcy zastosowań drewna! Daje nam ono schronienie, ciepło, stanowi materiał większości przedmiotów, które umożliwiają nam codzienne funkcjonowanie. To nie jest czcze gadanie. Rozejrzyjcie się wokół siebie. Począwszy od zwykłej półki, przez ramy okna, biurko, przy którym siedzicie i kartki książek, którymi się zaczytujecie - we wszystkim znajdziecie ten magiczny składnik. Znajdziecie go w powietrzu i w ziemi. Pod stopami i nad głową. W kaloryferach i rurach. I do tego bosko pachnie i pięknie wygląda w kominku. Nie bez powodu jeszcze kilka lat temu któraś ze stacji telewizyjnych kończyła nadawanie idyllicznym i relaksującym obrazkiem płonącego drewna w kominku.\nA zastanawialiście się w jaki sposób potężna brzoza staje się szczapką drewna? W jaki sposób trzaskająca w piecu sosna przekształca się z wielkiego pniaka w uciętą na wymiar deskę?\nTo dosłownie bardzo ciepła (i wygodna) książka (na zdjęciu - Majkel)\n"Porąb i spal" to fenomenalnie i pięknie wydany przewodnik o drewnie. Tyle dowiecie się z okładki. Ale wewnątrz? Kolorowe kartki, liczne zdjęcia, ilustracje... a pomiędzy tym bogactwem graficznym tekst, który da się czytać. Wierzcie mi, czytałam sporo publikacji na temat drewna. I żadne nie było tak przystępne, przyjazne, wciągające i ciekawe, jak to. Choć książce bliżej do opracowania naukowego czy praktycznego przewodnika, to czyta się jak świetną beletrystykę. Treść została dostosowana do każdego czytelnika, cechującego się wrażliwością i umiejętnością dostrzeżenia w błahych, codziennych czynnościach subtelne, nieuchwytne piękno, zaś najlepszą jej cechą jest to, że pozwala wejrzeć głębiej w prozaiczne, acz empiryczne doznania.\nTa książka nie jest bowiem zbiorem suchych faktów, tylko ilustracją sztuki i filozofii rąbania drewna. Miłości i szacunku do całego procesu szczapkotwórczego. Autor wyraża swój podziw dla drzew i pokorę wobec ich potęgi. Próbuje uchwycić emocje, wyzwalające się w człowieku uciekającym od miejskiego zgiełku i codziennych stresów. Opisuje zapach i dźwięk, wprowadza czytelnika w trójwymiarowy świat drwala, opisuje sprzęt do rżnięcia, gatunki drewna, ludzi lasu. I robi to z niesłychaną lekkością pióra, wrażliwością artystyczną i ujmującą stylistyką oraz… niezwykłym humorem (z tej książki dowiecie się między innymi, jaki rodzaj stosu odpowiada jakiemu typowi osobowości – parskniecie śmiechem). Mytting łączy rzecz tak niemal banalną i spowszedniałą, jak rąbanie drewna, z poezją życia duchowego. Wskazuje, że to męskie zadanie - dbanie o fizyczne ciepło domowego ogniska - idealnie współgra z procesem tworzenia ponadliteralnego znaczenia słowa "dom". A przy tym pozwala na dogłębne zbadanie samego siebie.\nPodtytuł tej bestsellerowej książki to "Wszystko, co mężczyzna powinien wiedzieć o drewnie". To nieprawda. "Porąb i spal" to wszystko, co każdy powinien wiedzieć o drewnie, bez względu na płeć. Ja po lekturze książki czuję niedopartą chęć złapania za siekierę i...\nZaraz wracam, idę porąbać.\nA Wy sięgajcie po tę książkę. Kupcie ją na prezent – jak nie sobie, to komuś, kto kiedykolwiek trzymał w ręku siekierę. Przeczytajcie. Z pewnością docenicie geniusz wynikający z prostoty i się autentycznie zauroczycie. Ja jestem pod ogromnym wrażeniem (nie tylko dlatego, że wraz z książką dostałam szczapkę drewna bukowego). Warto było czekać.\n"Porąb i spal"


Sanktuarium w Chełmie - co warto zobaczyć w pobliżu?, strona 1 | PolskieSzlaki.pl\nSanktuarium w Chełmie już za Tobą? Oto lista atrakcji, które warto zobaczyć w pobliżu. Atrakcje są posortowane wg odległości, poczynając od tych najbliżej. Maksymalny promień to 100 kilometrów.\nSanktuarium w Chełmie - co warto zobaczyć w pobliżu?, strona 1