Zawieszki literki z brylantami - GOLD MONEY | Jubiler GOLD-MONEY\n584,00 zł - 585,00 zł\nZawieszki to popularne dodatki do łańcuszków, które sprawiają, że biżuteria wygląda oryginalnie i bez trudu można ją dopasować do wielu stylizacji. Dużą popularnością cieszą się złote literki na łańcuszek, które można podarować na prezent lub wybrać dla siebie jako element podkreślający indywidulany charakter. Zawieszki literki są modne i eleganckie. Jeśli szukasz podarunku dla ukochanej, mamy lub przyjaciółki, to sprawdzą się one idealnie.\nEleganckie zawieszki literki złote\nZłote literki można dopasować do swojego imienia. Literka może mieć również nieco głębsze znaczenie. Może symbolizować imię ukochanej osoby lub jakiegoś ważnego wydarzenia. Dzięki temu biżuteria na co dzień stanie się symboliczna i przywodzić będzie wzruszające wspomnienia. Złota biżuteria dodaje elegancji i pewności siebie. Sprawić może, że kobieta poczuje się doskonale w swoim ciele bez względu na to, czy wybiera się na randkę, imprezę ze znajomymi, czy do pracy.\nPonadczasowe złote zawieszki literki\nZłote zawieszki literki znajdujące się w ofercie naszego sklepu internetowego wykonane są z najwyższą starannością i dbałością o każdy szczegół. To biżuteria, która wyróżnia się wytrzymałością, dzięki czemu służyć będzie kobiecie przez długie lata. Przez ten czas stanie się eleganckim i ponadczasowym dodatkiem, który z łatwością można dopasować do wielu kreacji. Można dopasować je do wielu pierścionków i bransoletek znajdujących się w naszym sklepie jubilerskim.\nCena podstawowa 649,00 zł -10% Cena 584,00 zł


Urząd Stanu Cywilnego Ropczyce - Ropczyce - Urzędy Stanu Cywilnego | Wesele.com.pl\nUrząd Stanu Cywilnego Ropczyce\nRopczyce 39-100, woj. podkarpackie\nPlanując ślub w sezonie ślubnym, najlepiej z wyprzedzeniem zarezerwować termin w Urzędzie Stanu Cywilnego w Ropczycach, który znajduje się przy ul. Krisego 1. Następnym krokiem jest dostarczenie dokumentów, na podstawie których kierownik USC sporządza protokół przedślubny, a potem akt małżeństwa. Procedura ta podlega opłacie skarbowej w wysokości 84 zł (można ją wpłacić na konto lub w kasie urzędu), pokwitowanie musicie dołączyć do dokumentacji. Udzielenie ślubu cywilnego w budynku urzędu jest bezpłatne, jednak jeśli zdecydujecie się skorzystać z prawa do ceremonii poza USC, konieczna jest opłata wynosząca 1000 zł. Na uroczystość w nietypowym miejscu zgodę musi wydać kierownik, po wcześniejszym sprawdzeniu, czy dane miejsce nie stanowi dla niego i gości zagrożenia życia i zdrowia oraz jest godne państwowej ceremonii.


Czy praca jest sceniczna? Jak ludzie teatru patrzą na ludzi pracy - Szymon Kazimierczak | Nowy Napis\nNowy Napis Co Tydzień #065 / Czy praca jest sceniczna? Jak ludzie teatru patrzą na ludzi pracy\npraca, prekariat, robotnik, teatr, dramat\nHomo laborans, czyli człowiek pracujący: bohater przeszłości i współczesności albo po prostu: każdy. Pracownik, robotnik, a może – to słowo wychodzi z ekonomicznej niszy i zadomawia się już w naszym codziennym języku – prekariusz. Wiemy, że praca była i jest jedną z podstawowych czynności definiujących człowieka i określających jego tożsamość: wiąże się z nią osobiste ambicje i aspiracje, definiuje nasz status społeczny czy przynależność do konkretnych środowisk. Wiemy też, że może ona być źródłem satysfakcji, ale i frustracji: złe warunki pracy oraz bezrobocie są przyczynami osobistych kryzysów, wpływają na społeczne i polityczne nastroje, prowadzą do wykluczeń, a niekiedy – mogą wpływać na bieg historii. Człowiek pracujący jest podstawową kategorią w słowniku współczesnych ekonomistów, ale czy ten bohater ma dziś swoją reprezentację w polskim teatrze? Z pewnością tak, choć wydaje się, że jako postać dramatu – czy szerzej: jako temat dociekań artystów – jest obecnie wprowadzany na scenę w dość szczególnych okolicznościach.\nHasło, które w tym kontekście nasuwa się nieomal automatycznie, to „teatr robotniczy”. Jego znaczenie jest bardzo rozległe, ma ono jednak zdecydowanie więcej konotacji historycznych niż współczesnych. O tym zjawisku mówimy między innymi w odniesieniu do amatorskiego teatru proletariackiego, który stał się popularny w pierwszych dekadach XX wieku i towarzyszył rozwojowi ruchu robotniczego. Przez „teatr robotniczy” rozumieć można też teatr tworzony dla robotniczej publiczności przez profesjonalne zespoły: wymienić tu wypada choćby rosyjski Pierwszy Robotniczy Teatr Proletkult czy teatr „dla mas” niemieckiego artysty Erwina Piscatora, którego ideą Zeittheater w Polsce inspirował się Leon Schiller.\nTeatr robotniczy korzysta z narzędzi społecznego aktywizmu. Taką sztukę przed wojną w Polsce uprawiał na przykład Witold Wandurski – awangardowy twórca Sceny Robotniczej w Łodzi, a w Stanach Zjednoczonych – między innymi Viola Spolin, pionierka teatru improwizowanego, autorka teatralnych gier, których celem była asymilacja robotników-migrantów. Robotnik był także zakładnikiem propagandowej narracji w radzieckiej sztuce socrealistycznej, która poza architekturą, rzeźbą, malarstwem czy filmem odcisnęła swoje piętno również na historii teatru. W pewnym sensie „robotnicze” – bo przeznaczone dla robotników i opowiadające w pseudorealistycznej poetyce o ich losach, a niekiedy powstające przy ich żywym udziale – były więc spektakle realizowane według doktryny socrealistycznej, w Polsce wprowadzonej w 1949 roku.\nWe współczesnym krajobrazie ekonomicznym i społecznym coraz trudniej mówić o „teatrze robotniczym” w sensie gatunkowym. Co nie znaczy, że człowiek pracujący przestał interesować ludzi teatru. W ostatnich latach powstawały w Polsce teksty dramatyczne, spektakle czy projekty teatralne pokazujące i problematyzujące robotnicze biografie, dzieła, którym postać robotnika dostarcza materiału wyjściowego, jest ich centralnym tematem, inspiracją i głównym punktem odniesienia. Takie spektakle powstają między innymi w instytucjach, dla których najważniejsza jest lokalność. Lokalnej mitologii związanej z robotniczym etosem można szukać w wielu polskich teatrach: w Gdańsku, Poznaniu, Łodzi, krakowskiej Nowej Hucie czy na Śląsku. W oczywisty sposób w repertuarach tych ostatnich powraca temat górnictwa. Dobrym przykładem są spektakle reżyserów, dla których kopalnia jest częścią osobistej biografii i lokalnej tożsamości, jak choćby Roberta Talarczyka, dyrektora Teatru Śląskiego im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach. Wątek robotniczy bywa też częścią szerszych projektów tożsamościowych, prowadzonych przez instytucje teatralne. W ten sposób patrzeć można było swego czasu na działalność Teatru Dramatycznego im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu, który po zamknięciu kopalń – w bardzo bolesnym czasie dla miasta – podejmował istotne rozmowy z mieszkańcami tej upadłej węglowej metropolii.\nCzłowiek pracujący pojawia się w teatrze również wtedy, gdy artyści chcą ze swoją publicznością rozmawiać o historii. Reżyserzy i dramatopisarze nieraz patrzą w przeszłość i doskonale wiedzą, że istotne przełomy społeczno-polityczne epoki PRL-u wiązały się z robotniczymi protestami, często brutalnie tłumionymi przez komunistyczną władzę. Poznański Czerwiec, Grudzień na Wybrzeżu, Czerwiec 1976, karnawał „Solidarności” czy pacyfikacja kopalni Wujek w stanie wojennym to zdarzenia trwale zapisane w polskiej świadomości i będące częścią imaginarium artystów teatru.\nPraca jest także ważnym tematem dla wielu twórców teatru politycznego, takich jak choćby reżyserko-dramaturgiczny tandem Moniki Strzępki i Pawła Demirskiego, który w swoich brawurowych spektaklach wprost używa klasowej retoryki, często pokazując człowieka uwikłanego w kryzysy społeczne, polityczne i historyczne, ale również… w kredyty i umowy śmieciowe. Można też w końcu spojrzeć na sam teatr, jak chciał Piotr Morawski w eseju opublikowanym na łamach „Dialogu” (2020, nr 1), jako na miejsce, gdzie „w czasie wolnym od pracy jedni ludzie oglądają innych ludzi, którzy właśnie pracują”P. Morawski, Praca w teatrze. Reprezentacja – ciało – instytucja, „Dialog” 2020, nr 1, s. 5.. W tym ujęciu teatr staje się przestrzenią uwidaczniania i ścierania się relacji społecznych, ekonomicznych czy klasowych. Przyjmijmy jednak na początek, że teatr jest miejscem, gdzie za każdym razem na nowo wydarza się jakaś opowieść o człowieku.\nDuchy szybów i fabryk\nW Kopalni, dramacie, który Michał Walczak napisał w 2004 roku na zamówienie Teatru Dramatycznego im. Jerzego SzaniawskiegoM. Walczak, Kopalnia, „Dialog” 2004, nr 8, s. 5., nie pada słowo „Wałbrzych”. Tekst opowiada jednak o pewnym mieście, w którym zamknięto kopalnię, a nieczynne szyby zostały zastąpione przez nielegalne i niebezpieczne wyrobiska. Mieście, „które składa się z ulic i domów, a także z różnorodnych ludzi”. Choć miejsce akcji było anonimowe, wałbrzyscy widzowie, oglądając spektakl Piotra Kruszczyńskiego oparty na tekście Walczaka, mogli z łatwością rozpoznać w tej onirycznej fantazji samych siebie. Zaledwie kilka lat wcześniej tysiące z nich straciło pracę w kopalniach, co było dla nich ciosem tyleż ekonomicznym, co tożsamościowym i duchowym. „Wałbrzych musiał wyprzeć się siebie, ale nie wiedział jeszcze, czym ma być w przyszłości. Na tym trudnym zakręcie spotkał teatr, który stał się akuszerem tożsamościowego resetu miasta” – pisała na łamach „Dialogu” Jolanta KowalskaJ. Kowalska, Portret podwójny, „Dialog” 2018, nr 2, 183..\nO wałbrzyskim Teatrze Dramatycznym mówi się, że jest instytucją wyjątkowo uważnie wsłuchaną w puls swego miasta, i to mimo regularnych zmian na stanowiskach dyrektorów artystycznych, następujących w sposób pokojowy. W ciągu ostatniego dwudziestolecia „Szaniawski” stał się też matecznikiem nowatorskiego teatru, goszcząc nieraz na ogólnopolskich festiwalach i burząc stereotypy o prowincjonalnej scenie. Przede wszystkim pozostawał jednak czuły na lokalne nastroje, naczelną misją czyniąc rozmowę z wałbrzyszanami. Robił to na różne sposoby – poruszał historie lokalne i uniwersalne, bywał delikatny i brutalny – ale Michał Walczak, wówczas znany jako autor głośnej Piaskownicy i Podróży do wnętrza pokoju, wybrał drogę empatycznego dialogu. Swoją pracę dramaturgiczną nad Kopalnią rozpoczął od rozmów z mieszkańcami miasta, między innymi z byłymi górnikami i ich rodzinami.\nZ trzyaktowego dramatu wyłania się obraz miasta pogrążonego w depresji i marazmie. Jego mieszkańcy funkcjonują jakby w stanie półsnu, rozpamiętując węglowe prosperity i marząc o innym, lepszym świecie. Ów świat każdy personifikuje na swój sposób: w postaciach Obcego, Królowej, a nawet lokalnego Prezesa, który, niczym w sztuce Gogola, miałby pojechać do stolicy, by wstawić się za nimi. Wśród bohaterów widzimy między innymi trzy pokolenia mężczyzn, z których najmłodszy, osiemnastoletni Adzio, jako jedyny nie miał bezpośredniego związku z górnictwem, dlatego być może nie dotknęła go tak mocno miejscowa trauma. To on przyjmuje rolę narratora tej opowieści, potrafi więc zdobyć się na pewien dystans wobec sytuacji, nocami zaś zajmuje się nachodzeniem Julii, córki Prezesa. W gorszym położeniu znajduje się jego ojciec, Władzio: domyślamy się, że był górnikiem w zamkniętej już kopalni i boleśnie przeżywa odcięcie od pracy. Jest jeszcze najstarsze pokolenie: Dziadek Walek żyjący marzeniem o przybyciu do miasta Królowej oraz wydobyty z biedaszybowego zapadliska wiecznie pijany wujek Zielony.\nNierealistyczny, choć osadzony w bardzo realnym kontekście obraz społeczności rządzi się własnymi prawami. Wydaje się, że bohaterowie utworu tworzą niekiedy wspólny organizm z miastem. Porównania ludzkiego ciała do ulic czy kopalnianych szybów w tekście Walczaka pojawiają się kilkukrotnie. Na przykład w tej rozmowie małżonków:\nWŁADZIO Nie chcę ja. Dobrze mnie pod kołdrą. Ciemno i niewidzialny. W dziurze siedzieć. Tunele kopać, pod kołdrą korytarze odnajdywać, kołdrę stemplować mocnymi stemplami kołdrowymi, żeby się kołdra nie zawaliła…\nKOBIETA Zamek zaciął się znów. Naprawić trzeba. Wstawać. […]\nWŁADZIO Lidzia, ty jesteś taka moja kopalnia. Ja uwielbiam w ciebie głęboko, ciemno. Tunele kopać, chować się, w tobie. Moja ty kopalnio…\nWŁADZIO Ja nie chcę. Nie chcę ja. Nie chcę dorosły. Ja malutki. Ja malutki górniczek pod kołdrą. W dziurce siedzieć. W kopalni swojej malutkiej, przytulnej.\nKOBIETA Nie ma pieniędzy, nie ma kopalni.\nWŁADZIO Bo ty, Lidzia, tak by tylko ekonomicznie do wszystkiego. Ekonomia, proszę ciebie, najważniejsza nie jest.\nKOBIETA Tylko co?\nWŁADZIO Nad ranem. Pod kołdrą. Twoje piersi, słyszeć, jak chrapiesz, to jest tak jakby ziemia trzeszczała, czuć, jaka jesteś ciepła, pachnąca czym podziemnym pachnąca, kopalnią pachnąca…\nKOBIETA Gdyby kto… przyjechał. Ja marzę, żeby przyjechał kto, obcy z zewnątrz, inny, pachnący, bez kopalni. Obcy żeby przyjechał.\nWŁADZIO Wszyscy zapomnieli o nas tu, pod kołdrą. I dobrze, gdy jest to kołdra magiczna, która uniewidzialnia i czyni niewidzialnym dla świata całego i kosmosu także.\nUcieczka w zdziecinnienie, w sen czy po prostu w ciemne, bezpieczne miejsce – do szybu albo do łona – to jednak całkiem wiarygodne psychologicznie mechanizmy obronne, jakie występują w obliczu utraty. W spektaklu Kruszczyńskiego bohaterowie Walczakowego wyobrażenia o Wałbrzychu wyłaniali się spod zapadni: surowa scenografia uwidaczniająca metaforę podziemnego miasta, przywołująca biedaszyby:\n[…] ekstremalny sposób na życie. Na przeżycie. Jeśli się skończył zasiłek, oszczędności, pracy nie ma, a człowiek nie chce kraść, to zaczyna kopać. Mówi się, że to kradzież, a przynajmniej rabunkowa eksploatacja wbrew zasadom gospodarki i ekologii. Być może, ale biedagórnikom pozwala nie tylko na zaspokojenie elementarnych potrzeb, lecz także na zachowanie cienia godnościK. Migdałowska, Trwanie, „Dialog” 2004, nr 8, s. 52..\nFinał sztuki jest słodko-gorzki: wujek Zielony zajmuje się sprzedażą pamiątek po górnikach, Adzio zaś otwiera własną kopalnię, to znaczy knajpę o nazwie „Kopalnia”, w której „mówi się często różne mądre myśli”. Mieszkańcom zostały tylko drobne gesty, pozwalające kultywować pamięć o tożsamości miejsca, ale Walczak nie próbuje tego oceniać. Sam przyznawał, że nie chciał swoim tekstem dawać łatwych diagnoz, ale stawiać miastu pytania. Mówił:\nPewnie nie spełniłem w związku z tym oczekiwań tych moich rozmówców, którzy oczekiwali, że teatr językiem niemal socrealistycznym powie, co tu zrobić, by Wałbrzych odbił się od dna. A tak się nie da. Sztuka nie służy do tego, żeby bezpośrednio naprawiać rzeczywistośćNie jestem od naprawiania rzeczywistości, z Michałem Walczakiem rozmawia Dorota Jovanka Ćirlić, „Dialog” 2004, nr 8, s. 47..\nReportażowa praca Walczaka i Kruszczyńskiego stała się podstawą autorskiej fantazji, spojrzeniem obcych, próbą rozmowy o lokalnej traumie w robotniczym mieście. Spotkania z robotnikami były inspiracją także dla twórców Ceglorza (2013) z Teatru Ósmego Dnia, którzy akcentowali zawodową tożsamość swoich bohaterów oraz ich szczególne związki z miejscem pracy. Spektakl poświęcony pracownikom poznańskiej Fabryki Cegielskiego nie był dla „Ósemek” – przez całą swoją długą historię związanych z Poznaniem – pierwszym spotkaniem z mitem tego miejsca. Ten legendarny kontrkulturowy teatr mierzył się z wydarzeniami poznańskiego Czerwca 1956 (widzianymi z kobiecej perspektywy), które swój początek miały właśnie we wspomnianym zakładzie nie tak dużo wcześniej, bo w 2006 roku, w plenerowym widowisku Czas matek. Późniejszy Ceglorz wpisywał się w relatywnie nową dla poznańskiego zespołu strategię opowiadania o rzeczywistości. Po transformacji ustrojowej Teatr Ósmego Dnia zaczął wyprowadzać swoje narracje w plenery i inne wielkie przestrzenie oraz nadawać im epicki rozmach, coraz częściej przemawiając też afabularnym językiem obrazu. Równocześnie eksplorował z formą teatralnego reportażu, dokumentu czy verbatimuVerbatim – metoda teatru dokumentalnego polegająca na wykorzystywaniu w scenariuszach zapisów prawdziwych wypowiedzi czy relacji świadków jakichś wydarzeń..\nW Ceglorzu „Ósemki” połączyły te dwie strategie twórcze. Widowisko pokazywane w przestronnych, industrialnych przestrzeniach Hali W7 Zakładu Cegielskiego przepełnione było plastycznymi znakami. Chodzących wolno widzów otaczały rzucane na ściany barwne wizualizacje pracujących maszyn, zaś fabryczny hałas przeistaczał się niepostrzeżenie w pulsującą rytmicznie muzykę. Ceglorz był z jednej strony widowiskową medytacją nad fabryką jako zjawiskiem estetycznym, z drugiej – refleksją nad pracującym ciałem. W choreografii scen zbiorowych aktorzy ukazywali trud fizycznej pracy. Półnadzy mężczyźni w nienaturalnym spowolnieniu uderzali wielkimi młotami o podłoże, a łańcuchami o blachy, wywołując „fabryczny” hałas. Ta artystyczna kontemplacja pracującego ciała jest uprawniona. O takim trudzie, jak zauważyła Joanna Ostrowska w recenzji spektaklu,\nopowiadać przekonująco potrafią artyści, którzy tworzenie swojej sztuki łączyli zawsze z ciężką, fizyczną pracą – z aktorstwem bardzo »fizycznym«, opartym na ekspresji ciała, a także z montowaniem własnych przedstawień, z własnoręczną budową ich przestrzeni i scenografiiJ. Ostrowska, Podzwonne dla świata pracy, czyli „Szefie, jaka piękna katastrofa”, portal teatralny.pl, [online], [dostęp: 15.02.2020], http://teatralny.pl/recenzje/podzwonne-dla-swiata-pracy-czyli-szefie-jaka-piekna-katastrofa,36.html..\nKolejnym elementem widowiska były czytane z offu wypowiedzi pracowników Cegielskiego w różnym wieku: potraktowane nie jako punkt wyjścia, ale jako świadectwo.\nOpowiadali o maszynach, z którymi pracują. Ich relacje z maszynami są bardzo osobiste, traktują je jak ludzi. Wiedzą, gdzie postukać, gdzie pogłaskać, żeby działały. Jeden z nich mówił o zapachu oleju zmieszanego ze smołą, zapachu maszynowni okrętowej, który go unosi w przestrzeń niczym Proustowska magdalenka\n– mówiła Ewa Wójciak, współtwórczyni spektaklu. Ceglorz okazał się wydarzeniem dowartościowującym robotników, pozwalającym im wyrazić poczucie przynależności do własnego zawodu, a nawet dumę z pracy w tym miejscu, z bycia elementem tej machiny – nieco zaskakującą w dzisiejszych czasach nastawionych na indywidualizm. Pokazującym też, że praca, jak zauważała Wójciak, może być głęboko przeżywanym, niemal duchowym doświadczeniem.\nTwórcy przywoływali zarówno hasła protestujących w 1956 roku robotników z najbardziej znanym: „Chcemy chleba”, jak i wypowiedzi przywódców oraz twórców powstałego dwie dekady później Komitetu Obrony Robotników, między innymi Jacka Kuronia. Z tej perspektywy można na Ceglorza spojrzeć jak na symboliczną próbę odnowy przymierza inteligencji (tutaj artystów teatru) z ludźmi pracy, które w latach potransformacyjnych zostało zerwane. Przymierza potrzebnego, zwłaszcza że – jak głosi cytat z Kuronia wyświetlany pod koniec spektaklu – „upadek socjalizmu realnego nie przyniósł wcale robotnikom wolności i podmiotowości. Przeciwnie, stracili nie tylko przywileje, ale i prestiż”.\nPamięć i metateatr\nNa polu sztuki „uprestiżowienie” robotnika wiązało się zaś – ironicznie – z jednym z najbardziej wstydliwych momentów w dziejach europejskiej kultury. Choć nie znaczy to, że niewartym namysłu. Marta Fik w 1992 roku w tytule eseju poświęconego książce Michała Głowińskiego Rytuał i demagogia: trzynaście szkiców o sztuce zdegenerowanej postawiła ciekawe pytanie: czy warto pisać o socrealizmie?M. Fik, Czy warto pisać o socrealizmie?, [w:] Autorytecie wróć?, Oficyna Wydawnicza „Errata”, Warszawa 1997, s. 42.. Zawarta w nim ostrożność jest zrozumiała. Ta artystyczna doktryna, która w Polsce obowiązywała przez zaledwie kilka lat, kojarzy się z jednej strony z epoką stalinowskiego terroru, z drugiej zaś – z partyjną fetyszyzacją postaci robotnika: pełną artystycznej naiwności, tandety i patosu. Fetyszyzacją, dodajmy, boleśnie oddaloną od codzienności ludzi pracy przełomu lat 40. i 50. Programowy optymizm, owa sielanka utrwalana w dziełach socrealizmu, niekoniecznie był spójny z warunkami życia robotników tego czasu, „tych, co tak modną halę produkcyjną, stocznię, PGR, problemy produkcyjne, normy itd. poznawali naprawdę, na własnej skórze, w codziennym doświadczeniu”Tamże..\nDzieła realizowane socrealistyczną metodą niezmiernie łatwo więc dziś odrzucić jako wykwit agresywnej propagandy, a następnie wykpić etykietami „śmieszne”, „niewarte namysłu”, „do zapomnienia”. Głowiński tymczasem, jak referuje Fik, uważa taką postawę za „intelektualny luksus”. Oboje autorzy dostrzegają co najmniej kilka powodów, by się socrealizmem zajmować, za bodaj najważniejszy uważając „przewrotność koncepcji propagandowej »soc«”, która miała, jak pisze Głowiński,\nudawać, że propagandą nie jest, że stanowi mimetyczną wizję świata, odwołującą się do rzeczywistości znanej czytelnikom z codziennej empirii i że przedstawia ją z perspektywy zdrowego rozsądkuM. Głowiński, cyt. za: M. Fik, dz. cyt., s. 43..\nW Polsce socrealizm raz na zawsze odesłano do lamusa na fali odwilży, choć i później artyści wielokrotnie opowiadali w swoich dziełach o tym szczególnym momencie w historii sztuki. Chyba najjaskrawszym przykładem jest powstały w ogniu strajków robotniczych 1976 roku Człowiek z marmuru Andrzeja Wajdy. Opowieść o przodowniku pracy Mateuszu Birkucie swoją główną metaforę czerpie właśnie ze sztuki socrealistycznej. Reżyser filmu, tak jak jego bohaterka Agnieszka, usiłował przebić się przez socrealistyczną reprezentację robotnika – marmurowy pomnik – by zobaczyć żywego człowieka. Podobnych przykładów tego rodzaju „inspiracji” jest więcej, choć pewnie ani Marcie Fik, ani Michałowi Głowińskiemu nie przyszłoby do głowy, że w XXI wieku ktoś zechce wziąć na warsztat socrealistyczny dramat.\nBrygada szlifierza Karhana Remigiusza Brzyka z 2008 roku zaczyna się poza sceną. Za pośrednictwem telewizorów widzowie oglądają błąkającego się po ciemnych korytarzach młodego człowieka. Mężczyzna w niedostępnych na co dzień publiczności zakamarkach budynku co kilka kroków natyka się na tekturowe stendy, na których widnieją czarno-białe, realistyczne postaci naturalnych rozmiarów. Rozpoznaje je i przedstawia: Zaruba, Klepacz, siostry Slawikowe, Mila, Fikejs, Jarka Karhan i Stary Karhan. To imiona postaci: pracowników fabryki szlifierskiej z socrealistycznego dramatu czeskiego robotnika Vaška Kani pod tym samym tytułem. Rozpoznawane przez naszego przewodnika sylwetki pochodzą zaś z archiwalnych fotografii polskiej prapremiery tejże sztuki, która w tym samym teatrze odbyła się sześćdziesiąt lat wcześniej, w samym sercu stalinowskiej epoki. Ów przewodnik to epizodyczna postać z dramatu Kani, robotnik Zakora. W przedstawieniu z 1949 roku bohater ten miał mówić zaledwie jedno zdanie, ale ostatecznie został wykreślony ze scenariusza przez twórcę układu dramatycznego Kazimierza Dejmka. Teraz błąka się w teatralnym czyśćcu i czyta współczesne komentarze krytyków na temat zapowiedzi spektaklu Brzyka, którzy uznali wyjściowy materiał przedstawienia za co najmniej kontrowersyjny. Pojawiają się obawy, że utwór zostanie potraktowany jak klasyka i wystawiony z pełną powagą jako wartościowe dzieło.\nŁódzka Brygada z 1949 roku stała się sztandarowym przykładem socrealistycznej poetyki w teatrze i „przeszła do historii jako bodaj jedyny udany, a w każdym razie jeden z niewielu udanych spektakli socrealistycznych”D. Sosnowska, Jak robić teatr robotniczy? „Brygada szlifierza Karhana” w Teatrze Nowym (1949), [w:] Robotnik. Performanse pamięci, Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, Instytut Wydawniczy Książka i Prasa, Warszawa 2017, s. 204.. Akcja sztuki Kani rozgrywa się w podpraskiej fabryce szlifierskiej Sokołowo i ukazuje konflikt dwóch pokoleń robotników: młodzi są entuzjastycznie nastawieni do nowych metod pracy opartych na współzawodnictwie i przekraczaniu norm, starzy zaś czują się odsunięci na bok, nieprzystosowani do wyzwań nowej rzeczywistości. Krótki fragment łódzkiego spektaklu, który zachował się w archiwum Polskiej Kroniki Filmowej, pokazuje szczęśliwe rozwiązanie akcji dramatu: to Stary Karhan otoczony przez młodych szlifierzy triumfalnie oznajmia, że czopy tłokowe dałoby się szlifować z dokładnością do siedmiu setnych milimetra nie w sześć, a w cztery minuty. Propozycja starego szlifierza wywołuje radosną euforię młodych, którzy podnoszą go do góry i wiwatują na jego cześćCiekawym źródłem na temat kształtu socrealistycznego teatru w Polsce jest propagandowy film Dwie brygady w reżyserii Eugeniusza Cękalskiego z 1950 roku, pokazujący modelowy – zgodny z doktryną – proces twórczy doprowadzający do premiery Brygady szlifierza Karhana.. Fragment ten Remigiusz Brzyk puszcza w finale swojego spektaklu.\nBo też reżyser nie wystawił de facto utworu Kani, ale, oscylując luźno wokół motywów tego socrealistycznego dramatu, kompilując ze sobą wyabstrahowane z fabularnego ciągu obrazy i fragmenty scen, dodając własną ramę dramaturgiczną, a w roli partyjnego komisarza Dworzaka obsadzając młodą Monikę Buchowiec w wieczorowej sukni, podjął się zadania nieco bardziej ambitnego i w końcu jednak nie tak kontrowersyjnego, jak obawiali się wspomniani komentatorzy. Brzyk w swojej Brygadzie skonfrontował widzów z wątpliwą „legendą” prapremierowego przedstawienia nie po to, by ją gloryfikować, choć nie chciał też wsadzać jej do muzeum. Pragnął raczej zadać pytanie, czy ludzką pamięć można podzielić na „dobrą” i „złą”? Swoich robotników, granych przez zespół Teatru Nowego, ubrał współcześnie: mężczyzn w białe podkoszulki, kobiety w bluzki i chusty na głowach. W wielu sekwencjach spektaklu wykonują oni zbiorowe choreografie, przypominające, jak pisali recenzenci, „nieomal balet” inspirowany fizyczną pracą w szlifierni. W jednej ze scen rozmowa dwóch robotników omawiających działanie szlifierki bezkłowej niepostrzeżenie przechodzi w zrytmizowany taniec. W finale spektaklu reżyser spuszcza zaś na scenę deszcz metalowych nakrętek, co wywołuje euforię bohaterów.\nSzlifowanie małych nakrętek jako zajęcie definiujące tożsamość człowieka? Tak, jest to wizja skompromitowana przez poetykę socrealistyczną i przede wszystkim propagandę oraz praktykę PZPR. Choć krytykę wyzysku robotników słychać było i w kulturze Zachodu (dość przypomnieć ikoniczną scenę z amerykańskich Dzisiejszych czasów Chaplina z 1936 roku, w której protagonista dokręcający śruby przy fabrycznej taśmie popada w obłęd i trafia do szpitala psychiatrycznego), spektakl Brzyka niemal wcale się tym dotkliwym tematem nie zajmuje.\nCzy więc Brygadę szlifierza Karhana A.D. 2008 powinniśmy czytać jako szczerą afirmację pracy w jej egzystencjalnym wymiarze czy raczej jako ahistoryczny eksperyment ze zużytą formą? W recenzjach spektaklu dominuje narracja historyczno-teatralna, co nie dziwi, skoro powstał w okolicznościach dla łódzkiego Teatru Nowego rocznicowych. Po latach Piotr Morawski w przytoczonym już artykule na łamach „Dialogu” wskazywał pominięty przez krytykę trop, że spektakl Brzyka miał premierę w samym epicentrum światowego kryzysu gospodarczego, a w postaci pięknej aktywistki i, zagrzewającej robotników do pracy widział aktualizację, reżyserską próbę\n– chyba nie do końca udaną – przełożenia Brygady… z 1949 roku na rok 2008, kiedy cały świat widział, jak nie praca w najbardziej tradycyjnym rozumieniu, lecz finansowe spekulacje – giełdowy algorytm kapitalizmu – sprawiają, że jedni się bogacą, a inni tracą wszystko. Z tej perspektywy opowieść o socjalistycznej fabryce brzmi już tylko naiwnie.\nTo prawda. Oglądając rejestrację spektaklu po kilkunastu latach od premiery, można odnieść wrażenie, że eksperyment Brzyka jest tym bardziej nieadekwatny. Reżyser wyciągnął bowiem z lamusa tekst, który przedstawia bardzo wyrazistą wizję człowieka pracującego, i pominął – lub niedostatecznie wyzyskał – temat bodaj najważniejszy: jak ta wizja brzmi we współczesnym świecie? Czy aby tak zwana praca na akord i wyzysk pracowników nie są w dzisiejszych społeczeństwach Zachodu problemami, które powracają w nowych dekoracjach?\nSzczególnym, bo bardzo reporterskim, zapisem kondycji człowieka pracującego jest bez wątpienia dramat Ewy Mikuły i Piotra Fronia Praca, pracaE. Mikuła, P. Froń, Praca, praca, „Dialog” 2020, nr 1, s. 30.. Autorzy zderzają w nim czytelnika z surową – to chyba odpowiednie słowo – transkrypcją autentycznych rozmów, które Mikuła przeprowadziła ze swoimi rodzicami-robotnikami. Uwagę zwraca struktura dramatu: kolejne sceny wydają się zaczynać wraz z włączeniem i kończyć wraz z wyłączeniem dyktafonu. Przepytywani rodzice i sama Mikuła (w dramacie funkcjonująca po prostu jako „JA”) często odnoszą się do sytuacji wywiadu, podkreślają obecność urządzenia, które potrafi wprowadzić dyskomfort („Nie nagrywej mie, ino se to potym spisz”). Tę niewygładzoną konstrukcję dramatyczną wzmacnia jeszcze fonetyczny zapis wypowiedzi bohaterów mówiących śląską gwarą. Dialogi pozbawione są stylizacji i sprawiają wrażenie, jakby celowo pozostały niezredagowane – co wzmaga wrażenie autentyczności rozmowy.\nTematem rozmów studentki reżyserii krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych z jej rodzicami jest praca. Mikuła pyta osobno Mamę i Tatę, jak wygląda ich dzień pracy, gdzie pracowali w przeszłości, czy lubią swoją pracę, czy przynosi im ona satysfakcję, czy widzą w niej sens, w jaki sposób wybierali zawody, jakie wiążą się z nimi trudności – fizyczne, ekonomiczne i zatrudnieniowe. Wreszcie pyta też o czas wolny, o relaks.\nOto czego dowiadujemy się o bohaterach dramatu. Mama skończyła zawodówkę, trzy lata praktykowała w ZSZ dla Młodzieży Pracującej, jest krawcową, choć nie z wyboru: nie uzyskała w szkole średniej ocen, które pozwoliłyby na dostanie się do ogólniaka. Krawiectwem jednak już się od lat nie zajmuje, gdyż wieloletnie siedzenie przy maszynie w schylonej pozycji i używanie jednej nogi do przyciskania pedału stało się dla niej zbyt uciążliwe. Obecnie pracuje w fabryce jako monter elektryczny, gdzie umowę podpisaną ma na rok i gdzie panuje uwłaczający system kar i nagan za naruszanie regulaminu, polegający na obcinaniu rogów karteczek, które pracownicy noszą na szyjach (dowiadujemy się, że może być to podstawą do odebrania premii, a nawet zwolnienia). Po godzinach, by dorobić, Mama dodatkowo sprząta szatnie i toalety. Wyuczony zawód Taty to mechanik maszyn i urządzeń górnictwa podziemnego. Od osiemnastego roku życia pracował jako górnik w szybach, obecnie jest zatrudniony w proszkarni, gdzie przygotowuje i maluje duże metalowe obiekty, takie jak bramy i furtki. W międzyczasie montował też piece do centralnego ogrzewania, ale też, jak mówi, „budował dom kuzynowi”.\nChoć utwór Mikuły i Fronia jest utrzymany w dość afirmatywnym tonie, to w wypowiedziach bohaterów nieraz pojawia się sporo goryczy. Niepewności zatrudnienia, trudnej sytuacji finansowej, rozmaitym dolegliwościom, których przysporzyła bohaterom praca fizyczna, towarzyszy poczucie niesprawiedliwości, wypchnięcia na margines: „Zarabiają ino ci, którzy cyganiom, kradnom albo podatków nie odtrącajom i wszystko robiom na czarno” – mówi Mama. Co zaś szczególnie istotne, ciężko przepracowane życie nie dało bohaterom poczucia spełnienia, nie pozwoliło również ukonstytuować własnej, spójnej tożsamości. Wręcz przeciwnie, o wielokrotnych zmianach zajęć Tata mówi:\nTATA Czyli co jest do wszystkiego, to jest do niczego.\nJA Czymu tak godosz? Przecież mosz zawód.\nTATA Jak ktoś coś robi różne rzeczy, to nie jest w niczym wyspecjalizowany.\nBohaterom obce wydaje się też łączenie pracy z uczuciem satysfakcji. Choć Tata przyznaje w końcu nieco wymijająco: „Całe moje życie jest satysfakcjonujące. Wszistko mi się udało. Żona poznać. Dzieci praktycznie już wychować i tyle”. Mama natomiast mówi, że najbardziej lubi zajmować się ogrodem, co wprawdzie bywa męczące, ale „mosz z tego satysfakcja potym, że coś zrobiłaś, że ładnie to potym wszystko wyglądo, jak to zakwitnie, no tak wyisz… odpoczywosz, zarazym tyż pracujesz”. W finale autorzy oddają głos właśnie Mamie: dramat zamyka długi i poruszający monolog, podczas którego oprowadza ona córkę po ogrodzie i opowiada z wielkim uczuciem o swojej największej pasji.\nPrawdziwym tematem utworu Mikuły i Fronia, na co twórcy wskazywali w wywiadzie opublikowanym obok dramatu, jest jednak spotkanie dwóch pokoleń: „pracującej córki z pracującymi rodzicami i napięcia pokoleniowe”Taka robota, z Ewą Mikułą i Piotrem Froniem rozmawia Justyna Jaworska, „Dialog” 2020, nr 1, s. 47.. W wyreżyserowanym przez autorów spektaklu temat tego spotkania został uwypuklony: słuchając opowieści rodziców Mikuły, widzowie oglądali równocześnie wyświetlane na scenie wideo ukazujące drogę samochodem z Krakowa na Śląsk. Wydawać by się mogło, że studentka piątego roku uczelni artystycznej i jej rodzice, których życie zawodowe wypełniała fizyczna praca, nie znajdą płaszczyzny porozumienia. W pewnym momencie dramatu następuje jednak dygresja autorki, która wyznaje, że aby utrzymać się podczas letnich praktyk (asystentura u Michała Zadary), zatrudniła się w lakierni, gdzie pracuje jej ojciec.\nJak podkreślają twórcy, w spektaklu „wartościowania, który świat jest lepszy, a który gorszy, nie ma”, jednak „sytuacja Ewy jest podobna do sytuacji jej rodziców: i w lakierni, i w teatrze pojawiają się trudności z umowami, ciągle nie wiadomo, czy w pewnym momencie nie zabraknie pracy”. To prawda: prekaryjne doświadczenia dotykają bowiem także ludzi teatru, co obecnie jest tematem środowiskowej debaty – bodaj pierwszej tak jawnej i szerokiej. Głównym celem tej dyskusji jest próba przesunięcia akcentów w myśleniu o życiu teatralnym: teatr niekoniecznie ma być świątynią sztuki, ale przede wszystkim miejscem pracy dla wielu ludzi. I w związku z tym najwyższy czas przywrócić teatrom standardy, jakie obowiązują także w nieartystycznych instytucjach. Przykładów prekaryjnych warunków pracy w teatralnym świecie nie trzeba jednak szukać daleko, bo objawiają się one z całą mocą tu i teraz: podczas pandemii koronawirusa zamknięto teatry i z dnia na dzień niemal całe środowisko teatralne przestało zarabiać. Nawet etaty okazały się często marnym zabezpieczeniem dla aktorów, bowiem głównym źródłem ich zarobków są próby i zagrane spektakle.\nU źródła popularnego terminu „prekariat” stoi słowo precarious, czyli „niepewny”. Jak pisze Guy Standing, twórca pojęcia, owa klasa społeczna składa się z ludzi „poddanych presji i doświadczeniom prowadzącym do niepewnej egzystencji, życia w teraźniejszości, bez tożsamości zapewniającej poczucie bezpieczeństwa, jak również bez szansy rozwoju osiąganego przez pracę i styl życia”Guy Standing, Prekariat. Nowa niebezpieczna klasa, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2014, s. 60.. Jednocześnie „prekariuszom i prekariuszkom brakuje poczucia własnej wartości i społecznego szacunku dla ich pracy; muszą szukać dowartościowania gdzie indziej, z różnym skutkiem”Tamże, s. 69..\nTę nową grupę opisywali nie tylko ekonomiści, ale i artyści. Jej portret wyłania się z dramatu Mikuły i Fronia, którego siła tkwi w autentyczności świadectwa jego bohaterów, choć można też wskazać tu utwór Pawła Demirskiego Ciemności, który Monika Strzępka wyreżyserowała w 2018 roku na scenie kieleckiego Teatru im. Stefana Żeromskiego. Twórcy wzięli w tym spektaklu na warsztat klasyczną powieść Josepha Conrada, ale pozostawili z niej ledwie powidok. Podróż Marlowe’a przez rzekę Kongo do osady pułkownika Kurtza jest tu w zasadzie unieważniona: Kurtza widzimy bowiem od samego początku. I to nie jednego Kurtza, ale dwóch: dziewiętnastowiecznego i współczesnego. Podobnemu rozdwojeniu w tej fantazji ulega i Marlow. Autorzy przerzucają pomost między historycznym kolonializmem a jego najbardziej współczesną formą, czyli korporacyjnym wyzyskiem. I spotykają ze sobą bezwolne postaci prezentujące różne szczeble drabiny klasowej, które właściwie nie wchodzą ze sobą w aktywny dialog czy spór racji. Wydają się raczej bezwolnymi monadami w teatrze niekontrolowanej eksplozji lęków. Spektakl rozpoczyna się wewnętrznym monologiem mówionym przez Ciotkę Marlowe’a, swego rodzaju prekaryjnym poematem:\nWyobraź: Budzik jeszcze nie dzwoni\nAle oczy ci się już otworzyły\nŻeby zobaczyć że jeszcze nie będzie dzwonił\nŻe już oczywiście port doki statek\nAle jeszcze flauta woda w kolorze ołowiu\nw której odbija się cały twojego dzisiejszego dnia (załadunek)\nto co nosisz na plecach na barkach na twardych od spięcia jak rzeczny kamień mięśniach w okolicach szyi\nrozmasowujesz je nasłuchując\nże samochody jeszcze nie szumią po ulicach\nMoże tylko jakaś pojedyncza karetka na sygnale\nAle tym razem nie pod twój adres jeszcze\nPraca jako źródło depresji? Chyba nikogo ta perspektywa nie dziwi. Demirski i Strzępka zobaczyli człowieka pracującego w postaci dzikusa, ofiary brutalnego kolonializmu, a tak naprawdę… prekariusza z dużego miasta na umowie śmieciowej. Wszystkie te wymiary skrzywdzenia i poniżenia uosabia w Ciemnościach Ta Obca (grana przez Martę Grąziowską), która w finale próbuje zamachnąć się nożem na swoich oprawców, ale powstrzymuje ją... konformizm? Lęk przed zmianą status quo? Ostre narzędzia pojawiają się w teatrze Strzępki i Demirskiego bardzo często – zapowiadają bezkompromisowość sporów, są znakiem, że „mamy do czynienia nie tyle z jakąś wyabstrahowaną od rzeczywistości akademicką dyskusją o poglądach, ideach, ale ze sporem na noże – coś może się komuś stać”Jestem w odbiciach, rozmowa Agaty Dąbek z Pawłem Demirskim, e-teatr, [online], [dostęp: 11.04.2020], http://www.e-teatr.pl/pl/artykuly/289065.html. – jak wyjaśniał sam autor. Obca nie potrafi zdobyć się na ten czyn, bo i na żaden czyn nie ma miejsca w tym świecie. Choć, jak to bywa zwykle u Demirskiego, jego bohaterowie są niezwykle przenikliwi w autokomentowaniu własnej kondycji:\nto jest czas straszny\ntaki jak zawsze jest straszny\nale żeby nie ryczeć nad sobą\nw sensie osobistego losu\nczy w ogóle świata w którym znowu jest strasznie\ni nie dziwić się a czemu nie jest tak jak ja chcę\ni tupać nogą przed telewizorem\nludzie są najfajniejsi kiedy muszą się wykazać\njak przychodzi wojna\nktóra przecież przyjdzie w końcu\nbo nie wiem dlaczego ludzie myślą że może ich nie dotknąć\njak przychodzi strach i obóz\nczy sytuację polityczną\nale lęka mi się w oku\nlęka mi się oku\nLęka mi się w oku\nŻeby to zrobić na ulicy\nżeby zamienić jajka na granaty\nNiejeden taki granat nie doprowadziłby do tragedii\nW restauracjach zupą za miliony monet\nPrzy kasie w parku na politycznym spotkaniu\nrozważę tę propozycję\nNo nic zagadaliśmy się na tym przyjęciu\nMasło znowu twarde\nDemirski i Strzępka, którzy zwykle widzą teatr jako miejsce emancypacji, wspólnotowości, a w każdym razie miejsce, gdzie może dokonywać się zmiana świadomości społecznej, Ciemności zakończyli zaskakująco: wyrazem bezsilności i niewiary w zmianę. Ale pokazali jednocześnie, że prekaryjna kondycja jest problemem nie tylko ekonomicznym czy społecznym, ale i egzystencjalnym. Teatr jest bowiem miejscem, które stać na takie rozszerzenie perspektywy, na dostrzeżenie w człowieku pracującym rozmaitych opowieści: indywidualnych i tych, które dotykają historii społeczeństwa w mikro- i makroskali. Potrafi też – co chyba najciekawsze – zadać pytanie o pracę w taki sposób, by stało się ono pytaniem o sens życia.\nŹródło tekstu: Szymon Kazimierczak, Czy praca jest sceniczna? Jak ludzie teatru patrzą na ludzi pracy, „Nowy Napis Co Tydzień”, 2020, nr 65\nPoprzedniNowy Napis Co Tydzień #065Niebieskie oczy proletariatuNastępnyNowy Napis Co Tydzień #065Fabryka, moja miłość. O ciałach pracujących i społecznych w choreografiach Rafała Urbackiego\nPawła Demirskiego potyczki z ideologią\nBogatą i różnorodną twórczość dramaturgiczną Pawła Demirskiego postrzegam całościowo – jako projekt, w którym autor podjął się imponującego zadania opowiedzenia współczesnej Polski.


GEOFORUM - O połączeniu i podziale nieruchomości, czyli jak ożywić rzadko stosowany przepis\n|2020-09-10| Geodezja, Prawo, Kataster\nO połączeniu i podziale nieruchomości, czyli jak ożywić rzadko stosowany przepis\nTylko pozornie połączenie nieruchomości i ich ponowny podział na działki gruntu to procedura uproszczona – zauważa we wrześniowym wydaniu GEODETY Bogdan Grzechnik. Brakuje, niestety, przepisów wykonawczych, wzorów dokumentów i załączników graficznych, które rzeczywiście mogłyby ją uprościć.\nWzór mapy do połączenia i podziału nieruchomości\n• Jakie podstawowe warunki?\nNie ma wątpliwości, że autorzy obowiązujących przepisów dążyli do uproszczenia procedur w sytuacjach, kiedy na obrzeżach miasta mamy po kilka lub kilkanaście działek rolnych (wąskich i wydłużonych), a plan zagospodarowania przestrzennego przeznaczył ten teren pod budownictwo. Procedura scalenia i podziału nieruchomości jest bardzo długa i skomplikowana, no i zaplanowana została dla dużych obszarów, dlatego w opisanym przypadku warto skorzystać z tego uproszczonego trybu. Trzeba jednak spełnić kilka warunków.\nPo pierwsze, niezbędne są „jednorodne prawa do tych nieruchomości (art. 98b ust. 1). Co to znaczy? Nie może być tak, że kilku z zainteresowanych posiada tytuły własności, a pozostali są np. użytkownikami wieczystymi. Załóżmy więc, że mamy do czynienia z właścicielami.\nPo drugie, każda nieruchomość powinna mieć założoną księgę wieczystą, w której nie powinno być żadnych obciążeń.\nPo trzecie, wszyscy właściciele muszą zgodzić się na dokonanie zamiany, czyli wzajemnego przeniesienia praw do części ich nieruchomości, które weszły w skład nowo wydzielonych działek gruntu (wynika to zarówno z treści art. 98b ust. 1, jak i ust. 3). Muszą oni najpierw przygotować zgodny wniosek do urzędu gminy (miasta) o połączenie i ponowny podział działek. Niezbędne jest do tego sporządzenie notarialnej umowy zobowiązującej wszystkich wnioskodawców do dokonania stosownych wzajemnych zamian wraz z przeznaczeniem niezbędnej części nieruchomości pod drogi.\nAle przepisy sobie, a życie sobie. Rozmawiałem jakiś czas temu z dwoma notariuszami i okazuje się, że nigdy takich umów nie sporządzali. Twierdzą też, że wymagałoby to od nich sporo pracy, aby stosowny akt na podstawie tak ogólnych zapisów przygotować.\nSędzia Marian Wolanin w swej książce pt. „Podziały, scalenia i rozgraniczenia nieruchomości” pisze: ...\na to można... Tak połączyć z różnymi KW? Mysle, że raczej nie przejdzie to weryfikacji. Gdyby działki stanowiły jedna nieruchomość w sensie wieczystoksięgowym, to nie ma problemu. Łączymy, dzielimy ponownie i każdy właściciel dostaje swoją wcześniej umówiona działkę. Myślę, że to kwestia dogadania się właścicieli ze sobą i spisania tego na piśmie.\n~geo 2020-09-12 13:56:13\nodp: a to można... A nie można? Gdzie zabraniają? Art.98b jest w rozdziale "Podziały nieruchomości" a nie "Jak zrobić podział jednej nieruchomości". Ustawa jest o gospodarowaniu nieruchomościami, a nie o jednej nieruchomości. Przy projektach podziału robimy wykaz zmian gruntowych, a nie wykaz zmian danych ewidencyjnych w zakresie ustalonym rozporządzeniem o EGB. Bez problemu można dodać w stanie dotychczasowym kolumnę z numerem KW przy każdej działce i w stanie nowych analogicznie wpisać KW docelowe lub uwagę o konieczności założenia nowej KW. Do pomyślenia, do zrobienia, do narysowania, do wyliczenia. Czego się nie da?\n~rozmarzony 2020-09-12 15:17:44\nJak dla mnie zapis a art.98b jest jasny i czytelny... ...a problem leży raczej gdzie indziej, niż przepis w ustawie o GN. Pan Bogdan ma racje, że takie podziały związane z połączeniem działek odbywają się wyjątkowo rzadko. Ale wg mnie problem nie leży po stronie obowiązującego prawa, lecz ma faktyczny związek z dwoma sprawami. Pierwsza z nich jest związana z kosztami umowy przedwstępnej. Notariusze mają swoje taxy i nie mają zamiaru od nich odstępować. A właścicielom sąsiednich gruntów nie zawsze opłaca się płacić więcej notariuszowi niż geodecie za wydzielenie większej ilości działek, które podlegają zamianie, nić regulacji. Inną ważną sprawą jest częsty brak wspólnego interesu dla właścicieli sąsiednich działek, którzy w danym czasie mają inne plany i priorytety. A jeszcze inną jest brak znajomości prawa przez geodetów i notariuszy, którzy powinni coś sensownego doradzić, bo nawet znając prawo, pewne rzeczy załatwić można po prostu szybciej, no i skasować szybciej.\n~Jarek Formalewicz 2020-09-12 00:06:45\nJakoś mnie nie interesuje co pan Bogdan ma do powiedzenia w sprawach geodezyjnych.\n~Zygi 2020-09-11 15:12:30\nodp: Jakoś I to ma być argument, że nikogo nie powinno interesować "Grzechnikowe" zdanie? Jak ktoś nie ma nic do powiedzenia w danym temacie, to chociaż napisze, że go nie interesuje. Takie czasy widać...\n~35 plus VAT 2020-09-14 10:21:08\nDroga przez mękę. Art. 98b(...)należy dołączyć, złożone w formie aktu notarialnego, zobowiązanie do dokonania zamiany. Postępowanie to najmniej 2 wizyty wszystkich właścicieli u notariusza. A już przed pierwszą wizytą projekt podziału powinien być niemal gotowy (no bez opatrzenia przez PODGIK), dobrze jeśli ustalone są przynajmniej granice zewnętrzne. Potem droga przez mękę w ośrodku (weryfikator - inkwizytor czepi się wszystkiego). Nawet jeśli przejdziemy ten etap, to na jakim etapie te działki zostaną przyporządkowane do poszczególnych KW? Wydaje się, że z chwilą zawarcia drugiej umowy notarialnej, o ile notariusz zawnioskuje o to w aktach notarialnych. A czy urzędnik wydając decyzję o takim podziale poradzi sobie z problemem KW?. Zatem wychodzi na to, że jest jeden człowiek do popychania roboty i co najmniej 4 instytucje do hamowania, czy wręcz torpedowania podziału. Czyli jeden ciągnie, a czterech hamuje; tak się nie da jechać. Chyba, że właścicielami są: notariusz, sędzia, weryfikator i wójt.\n~Gienek 2020-09-11 12:56:07\nodp: Droga przez mękę. Przykład: Były działki nr 1, 2, 3 i 4 każda w osobnej KW. Teraz je łączysz i tworzysz działki 10,11,12 i13. Jak je ujawnić w EGiB, kto jest właścicielem. Nie można wydać wypisów i wyrysów do założenia KW bo ich nie ma w EGiB. Można potworzyć mini działki (przecięcie starych z nowymi) tak aby pasowały do stanu w kW, ale nie o to chodziło.\n~GG 2020-09-11 14:42:53\nodp: odp: Droga przez mękę. to jest znacznie bardziej skomplikowane przedsięwzięcie i w ogóle nie oznacza że, np. z 4 działek "starych" będą 4 "nowe" różniące się granicami. Stąd udział również rzeczoznawcy z zakresu szacowania nieruchomości. Ten rozdział Uogn opisuje raczej prace "scaleniowe" tylko w skali "mini". Ilość działek przed i po wcale nie musi być jednakowa a raczej można założyć że nie będzie - podobnie powierzchnie poszczególnych nieruchomości.\n~Andrzej Hamera 2020-09-11 19:42:46\nnazwa A jak tu nazwać taką mapę, zgodnie z dziedziną podaną w §24.1. naszych nowych standardów? Nazwa ze wzoru mapy do połączenia i podziału nieruchomości z grafiki gwarantuje usterkę.\n~nieznośny_weryfikator 2020-09-11 08:00:09\nSą miejsca gdzie takie podziały maja się dobrze notariusze nie maja problemow z umowa przedwstępna. Podziały są praktykowane. Dla autora tekstu czasem Polska kończy się na Warszawie. A wystarczy wyjechać kilkanaście lub kilkadziesiąt km. Na terenach wiejskich często są stosowane. Problem trochę nadmuchany...\n~Kraken 2020-09-10 22:36:32\nodp: Są miejsca gdzie takie podziały maja się dobrze Nie jest tak różowo. U nas żaden notariusz nie zgodził się na spisanie aktów dotyczących wirtualnych nieruchomości nie ujawnionych w KW, a taka sytuacja występuje w trakcie "połączenia i podziału". Sąd Rejonowy nie ujawni z kolei tej przejściowej jednej nieruchomości (wszystkie "stare" nieruchomości w jednym worku). U nas takie połączenia i podziały "nie przyjęły się". To raczej martwy przepis.\n~GG 2020-09-11 11:19:15\nodp: odp: Są miejsca gdzie takie podziały maja się dobrze Przecież w tym trybie nie ma żadnej przejściowej jednej nieruchomości.\n~sockoow 2020-09-13 09:04:23\nTrzeba by zobaczyć miny mądrych weryfikatorów jak oddawaliśmy pierwszy taki podział ;) cała narada się zebrała jak tu nie przyjąć operatu...\n~lodzermench 2020-09-10 21:53:30\nPołączenie i podział A ja mam pytanie? Czy przy połączeniu działek trzeba mieć ustalone wszystkie granice? Jeśli tak, na jakiej podstawie?\n~EG 2020-09-10 21:37:59\nodp: Połączenie i podział Patrz rozp. w spr. Egib i w spr. trybu i sposobów dokonywania podziałów...\n~Kraken 2020-09-10 22:38:05\nodp: Połączenie i podział § 61. 1. Numerycznego opisu granic jednostek e widencyjnych, obrębów oraz działek ewidency jnych dokonuje się za pomocą odpowiednich zbiorów punktów granicznych, których poło� �enie względem osnowy geodezyjnej 1 klasy z ostało określone na podstawie geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych z błędami średnimi nieprzekraczającymi 0,30 m, w sposób zapewn iający odwzorowanie położenia i kształtu tych obiektów przestrzennych oraz wzajemnego� �powiązania między nimi. § 60. 1. Danymi ewidencyjnymi dotyczącymi dzia łki ewidencyjnej są: 2) numeryczny opis granic działki ewidencyjnej; wynika z tego, że jeżeli bpp wyższe niż 2 to nie możesz oczywiście nigdzie w przepisach nie znajdziesz zdania "nie można jeżeli..."\n~Atol 2020-09-11 08:37:48


Ratusz w Arabia saudyjska - gminy - Katalog - List - przewodnik - ratusz - Arabia saudyjska - Cityhallworldwide\nStrona główna › Według kraju › Ratusz w arabia saudyjska\nRatusz w Arabia saudyjska Zalecane:\nJeśli szukasz Ratusz w Arabia saudyjska, który nie jest w naszym przewodniku, a chcesz nam zaoferować bardziej zwięzłe i kompletne informacje, pomóż nam ulepszyć! Chcielibyśmy dodać wszystkie budynki miejskie, które obecnie nie mają profilu w naszej bazie danych, w ten sposób oferujemy lepszą obsługę naszych użytkowników i liczymy na to, że tak się stanie..\nJeśli jesteś pracownikiem jednego z nich Ratusz w Arabia saudyjska , sprawdź te dane na profilu tej uczelni. Jeśli sprawdzisz profil swojego ratusza, znajdziesz wszystkie dostępne dane, a jeśli znajdziesz jakieś błędy lub brak informacji, daj nam znać..\nUzyskiwanie dostępu do wyników pokazów przez Cityhallworldwide z wyszukiwania Ratusz w Arabia saudyjska. Klikając link lub linki swojego ratusza lub najbliżej niego, znajdziesz wszystkie informacje kontaktowe instytucji rządowej..\nChcemy, abyś wiedział, że w przypadku jakiegokolwiek procesu, jaki musisz zrobić z ratuszem miejsca, w którym przebywasz Arabia saudyjska, oferujemy tutaj wszystkie wymagane informacje, aby skontaktować się z nimi i zaplanować spotkanie lub Tylko zadać pytanie..\nWyświetlono 23 Ratusz w Arabia saudyjska\nRatusz w Arabia saudyjska od dużego miasta\nCzy potrzebujesz umówić się na spotkanie lub przejść przez proces z Rijad ratuszem, Arabia Saudyjska, miastem z liczbą obywateli 4205961? Klikając na powyższy link, znajdziesz wszystkie niezbędne informacje, aby skontaktować się z najbliższym biurem..\nCzy potrzebujesz Dzudda numeru ratusza? Możesz go znaleźć klikając link powyżej. Dostęp do tej strony instytucji również chcesz dowiedzieć się więcej o mieście..\nSzukasz Mekka adresu ratusza, numeru telefonu lub adresu e-mail? To miasto Arabia Saudyjska z populacją około 1323624 obywateli. Jeśli chcesz znaleźć dokładniejsze informacje na ten temat, wejdź na ich stronę, klikając link powyżej..\nNowość w Medyna, Arabia Saudyjska? Czy wiesz, że to miasto ma populację blisko 1300000 obywateli? Być jednym z nich, warto poznać wszystkie wymagane procesy, które należy wykonać przed wejściem do środka. Kliknij link powyżej, gdzie znajdziesz wszystkie wymagane dane kontaktowe dla tej samorządu lokalnego..\nCzy potrzebujesz usługi z Sulţānah ratusza w Arabia Saudyjska, tym mieście z liczbą obywateli 946697? Kliknij powyższy link i wejdź na stronę internetową tej instytucji. Jeśli potrzebujesz zaplanować spotkanie dla swojego procesu, możesz to zrobić za pośrednictwem swojej witryny..\nCzy musisz pobrać dokument z witryny ratusza w Ad-Dammam, to piękne miasto Arabia Saudyjska, z liczbą mieszkańców 768602 obywateli? Kliknij powyższy link. Gdy tylko znajdziesz się w środku, kliknij na link do portalu miasta i wyszukaj odpowiedni fragment..\nRatusz w Arabia saudyjska przez państwa\nJeśli nie możesz znaleźć Makkah urzędu ratunkowego, Arabia saudyjska, który potrzebujesz do określonego procesu dokumentowania, możemy podać dokładne i precyzyjne dane kontaktowe i adresy. Wyszukaj w naszej mapce i znajdziecie wszystkie istniejące biura w tej strefie..\nJeśli jesteś zmęczony staraniem się nawiązać kontakt z Ar Riyāḑ ratuszem, Arabia saudyjska, nie przerywaj prób! Mamy aktualizowane i dokładne informacje na temat wszystkich światowych sal miejskich i możemy pomóc Ci znaleźć ten, którego szukasz w tej chwili. Wyszukaj na naszej mapie, a znajdziesz to łatwo..\nCzy próbowałeś poszukać Ash Sharqīyah urzędu ratusza w Arabia saudyjska, i do tej pory nie znalazłeś swojego zaktualizowanego numeru telefonu biura, z którym próbujesz się skontaktować? Jeśli tak, nie przestań patrzeć. Spróbuj wyszukać biuro na naszej mapie i lizać na nim, aby uzyskać dostęp do wszystkich informacji kontaktowych i lokalizacji..\nJeśli potrzebujesz dostępu do usługi świadczonej przez ratusz w Al Madīnah, w Arabia saudyjska, możemy pomóc Ci pomagać. Szukaj na naszej mapie, aby znaleźć miejsce pobytu wszystkich urzędów ratusza w okolicy, dzięki czemu będziesz wiedział, który jest bliżej Ciebie..\nJeśli potrzebujesz usługi z Jīzān ratusza, Arabia saudyjska, możemy pomóc Ci szybko znaleźć i z gwarancją, że wszystkie informacje są aktualizowane i dokładne. Szukaj na naszej mapie, aby uzyskać dokładniejszy wynik..\nJeśli potrzebujesz precyzyjnego ratusza w obszarze Al Qaşīm, w Arabia saudyjska, a na razie szczegóły dotyczące kontaktu i adresy znalezione w internecie nie są dokładne lub aktualizowane, podamy Ci prawidłowe informacje kontaktowe Biuro, którego szukasz. Wypróbuj to.\nPokaż wszystkie: Ratusz w Arabia saudyjska przez państwa\nTop Ratusz w Arabia saudyjska


*Za Moimi Drzwiami*: Korduleczka to jest kicia\nco poznała nieco życia (jak mówi poetka*). :)\nWpadam na szybko, jeszcze nie z życzeniami, żeby pokazać Wam, jak ślicznie wygląda i oswaja się Kordulka. Kicia jest w dobrej formie, przyzwoitej komitywie z rezydentami, najbardziej uwielbia Amisię, w której łaski wciąż próbuje się wkupić.\nŚliczności się, piękni, zachwyca!\nOczami się okrągli wielkimi!\nPo schodach czmycha,\npod stołem leżakuje i zdjęciuje.\nStefci się nie narażać stara.\nPakt o nieagresji respektuje,\ni przed rządzącymi się spokojem popisuje.\nKrok milowy robi! Do dziewczyn na łóżko wskakuje\n(wczorajsze to zdjęcia wieczorne!),\nszybko ucieka, a potem ten wyczyn powtarza, by...\nw łeb dostać od Stefci i iść jak niepyszna... :(\nRaźniej blisko Amisi przebywa,\na najraźniej wieczko po lodach z nią wylizuje.\nI pierwszy raz na Łysą z bliska zerka (a zdjęcia są z wczoraj wieczorem)!\nPlamką na nosie czaruje. Jak MM. :)\nI domu z nadzieją wypatruje...\nKordula szuka ludzi, który po prostu pozwolą jej oswajać się dalej.\nTo proste, z każdym dniem będzie lepiej.\nNa razie trzeba tylko zaakceptować fakt, że kotka nie daje się wciąż dotykać,\njednak w moim odczuciu to kwestia dni u mnie,\nnatomiast w nowym domu kilku tygodni - zawsze trzeba dać kotu czas.\nKomu, komu taką ślicznotkę? Wysterylizowana, zaszczepiona, odrobaczona, wstępnie zadomowiona, odkarmiona i odchuchana. Będzie radością i przyjaciółką. Kordula - serduszko. Komu brakuje serca na co dzień?\n*Wierszyk od Luny dla Kordi:\nWiadomość od Loony:\nDziękuję Wam wszystkim, tym, którzy głosowali za i przeciw. Muszę to jeszcze raz powtórzyć, teraz wiem z własnego doświadczenia, jak bardzo jest potrzebna pomoc, przede wszystkim ta pierwsza.\nWiem też, że kiedy stanę na nogi, to wrócę do swoich działań i będę pomagać. To wszystko, co się stało, tłumaczę sobie tym, że musiałam poznać, jak to wygląda od strony potrzebującego. I naprawdę rozumiem tych wszystkich, którzy są w jakiś sposób doświadczeni przez los.\nCałe pieniądze ze Skarpety zostaną wydane na moje dwa kociaki. Cleo potrzebuje w tej chwili lekarstw, jest w stanie stresowym. Kiedy jeszcze w mieszkaniu brałam ją na ręce z kąta, w którym się schowała... posiusiała się ze stresu. Ona przeżyła pożar bardzo... Tolek natomiast jest spokojny, ale ta moja kochana znajda potrzebuje specjalnej karmy, ponieważ ma alergię skórną. I jeszcze kuweta - dziękuję bardzo za wsparcie, ta kwota pomoże nam przywrócić "koci domek".\nBardzo serdecznie Was pozdrawiam, dziękuję i przesyłam ciepłe uściski od nas i od naszych czarnych kociaków. :)\nEtykiety: adopcja, Ami, dom tymczasowy, Hokus Pokus, Kordula, Kot, Stefania\nOrka 3 kwietnia 2015 06:55:00 CEST\nStefanio!Przecież Kordi nie zabierze ci domku,nie pacaj ją łapką bo jej będzie smutniej.\nŁadna Kordula a ta plamka na nosku,że ach:))))\nGosianka 3 kwietnia 2015 21:06:00 CEST\nTa plamka to jej wielki atut! :)\nLuna-malutka 3 kwietnia 2015 08:15:00 CEST\nO jaka ona śliczna. Jakże się cieszę, że się odważa, że nieco otwiera i oswaja. Oby tak dalej, oby jak najwięcej drobnych kroczków. Cud kotunia. Powodzenia życzę.\nNinka. 3 kwietnia 2015 09:15:00 CEST\nLedwo zdążyłam napisać mój drugi komentarz pod postem o mądrej miłości do zwierząt i odcięło mnie znów od internetu! Tym razem jednak przyczyna była w naszych domowych urządzeniach, ale ja nie umiałam jej znaleźć, a Jacek znów musiał wyjechać. Naprawił to dopiero wczoraj późnym wieczorem i wreszcie jestem :)\nAle do rzeczy: pomoc dla Luny ze Skarpety jak najbardziej popieram. Aneta jest super i na szczęście nie jest wyjątkiem - znam osobiście podobne młode osoby. Korduleczka - śliczności po prostu :)))))\nNinka. 3 kwietnia 2015 13:48:00 CEST\nOczywiście miało być Loony, przepraszam :)\nGosianka 3 kwietnia 2015 21:07:00 CEST\nA ja się martwiłam i dziwiłam, że Cię nie ma. Myślałam, że na pewno być Anecie napisała, gdybyś mogła. Oby już był koniec z tymi przerwami, Ninko. :)\nPięknie dziękuję za prześliczną kartkę!\nhersylia810 3 kwietnia 2015 10:08:00 CEST\nŚliczna koteczka i pięknie się oswaja - przejście przez łóżko z zadartym ogonkiem przed noskiem Stefci - mistrzostwo!\nelkiblog 3 kwietnia 2015 10:09:00 CEST\nŁapie za serce gdybym miała więcej miejsca już byłaby u mnie ale nie mam więc CHCĘ by szybciutko znalazł się dobry dom i kochających ją ludzi, szybciutko już już. :))\nGosianka 3 kwietnia 2015 21:08:00 CEST\nI ja chcę, choć teraz najfajniejszy okres przed nami, trochę szkoda ją oddawać. :) Żartuję. :)\nAniaMaKota :o) 3 kwietnia 2015 10:22:00 CEST\nCzas jest najlepszym lekarstwem, mój Bolesław potrzebował 6 miesięcy, żeby nie uciekać jak się na niego patrzy i wogóle dać się dotykać ot tak, roku, żeby zaufać że nic mu się nie stanie i 2 lat żeby zacząć z nami spać i wpychać się obok-> bo na kolanach jeszcze leżeć nie chce. Ale to całkiem dobry kot ;o) Dlatego jak patrze na postępy Kordulanki to jestem pełna podziwu jak ona szybko wszystko łapie :)))))\nGosianka 3 kwietnia 2015 21:09:00 CEST\n6 miesięcy! To Kordulka jest przy nim jak błyskawica!\nIza z Kidowa 3 kwietnia 2015 10:31:00 CEST\nPiękna koteczka, a ten kokieteryjny pieprzyk... :)\nHana 3 kwietnia 2015 11:50:00 CEST\nPiękna jak Czajnik! I te ślepia... Ani śladu tamtej dzikuski, i jaka puchata, a okrąglutka, ach!\nNie mogę się doczekać aż będę mogła ja głaskać. :)\nJolkaM 3 kwietnia 2015 12:04:00 CEST\nWiadomość dla Loony: trzymaj się. Pomału wszystko się ułoży. Pogłaski dla kotków. :)\nJolkaM 3 kwietnia 2015 12:06:00 CEST\nJestem nieco oburzona na Stefanię. I zdziwiona, że nie działa na nią uwodzicielski urok Kordełki. ;) Ale jeszcze trochę, jeszcze troszkę...\nHana 3 kwietnia 2015 20:02:00 CEST\nZdaje się, że Stefa tak ma. Pamiętasz Jolko, jak prychała na maluszki, a potem je karmiła jak swoje?\nGosianka 3 kwietnia 2015 21:10:00 CEST\nTak, Stefcia jest zasadnicza i broni swojego terenu. Potem za to szybko chce się bawić i szaleć. Fajna kocinka. :)\nerrata 3 kwietnia 2015 13:00:00 CEST\nBo to jest najlepszy sposób wykorzystania pieniędzy ze skarpety. Komu, jak nie kotom Loony najbardziej teraz pomocy potrzeba.\nGosianka 3 kwietnia 2015 21:13:00 CEST\nWłaśnie. Nie ma bardziej potrzebującej osoby.\nLuna-malutka 3 kwietnia 2015 13:17:00 CEST\nPiszę po raz drugi - tym razem do Loony - Bardzo się zmartwiłam tym co piszesz o sikającej ze stresu kici. Wielkie uściski dla Ciebie i kociambrów. Trzymaj się i głowa do góry.\nUnknown 3 kwietnia 2015 13:42:00 CEST\nKordulka jest przesliczna, ta plamka na nosku.....:):)Oby jak najszybciej znalazla domek. Ja tez glosowalam za pomoca dla Loony, chociaz sie nie wypowiadalam w komentarzach i okazuje sie , ze ta pomoc bardzo potrzebna. Trzymam kciuki za domek dla Kordi i za kotki Loony:):)\nzuza 3 kwietnia 2015 14:42:00 CEST\nJa miałam nadzieję, że Kordulka już zamówiona. Szkoda, że widocznie nie wyszło.\nGosianka 3 kwietnia 2015 21:14:00 CEST\nNawet nie wiesz jak żałuję. Szykował jej się dom - marzenie. No cóż, szukamy dalej.\nzuza 3 kwietnia 2015 17:05:00 CEST\nDo Loony : Bardzo cieszę się, że Gosianka i Hana dzięki Skarpecie pomogły Twoim kotkom. Napewno nikt nie zagłosowałby przeciw jakby wiedział, że pieniądze będą przeznaczone dla nich.\nGosianka 3 kwietnia 2015 21:15:00 CEST\nTo prawda, nawet ja nie zdawałam sobie tak bardzo z tego sprawy pojęcia nie mam czemu!). Nie robiłabym wtedy tej sondy.\nAnonimowy 3 kwietnia 2015 18:45:00 CEST\nWiększość ludzi jest złych i pomoc tym co znęcają się nad zwierzetami jest dla mnie nie do pomyślenia. Też nie wiedziałam kim jest Loona. Gdyby Gosianka napisała coś o niej, myślę, że wszyscy byliby za pomocą ze Skarpety.\nGosianka 3 kwietnia 2015 21:16:00 CEST\nPodlinkowałam blog Loony, ale faktycznie mogłam przybliżyć jej postać.\nAbigail 3 kwietnia 2015 20:07:00 CEST\nKordula pięknie się oswaja. Wzrusza :). Loona niech otrzyma jak najwięcej pomocy.\nMysza 3 kwietnia 2015 20:28:00 CEST\nUwielbiam tą Kordulkową kropkę na nosie. Ostatnio w internecie widziałam kota z podobną i od razu zdawało mi się, że to musi być Kordula, ale kocioł okazał się być chłopcem i to sporo większym.\nMam nadzieję, że mój Gruby gdy już wróci do zdrowia także da się tak oswoić i nie będzie się już bał człowieka, może nawet zdobędziemy poziom głasków i mruczanek?\nTrzymam mocno kciuki za dobry dom dla Kordulki!\nGosianka 3 kwietnia 2015 21:17:00 CEST\nA ja za Grubego!\newa z mazur 3 kwietnia 2015 20:32:00 CEST\nstefka to gospocha całom gembom! a kordulka jest przecudowna. te oczy.....piękne.\nloona, cieszę się na koci domek.\nNa koci domek? Będziemy się cieszyć jak się ujawni. :)\nalucha 3 kwietnia 2015 21:08:00 CEST\nKilka dni mnie nie było i tyle do ogarnięcia...\nKordula jest przecudnej urody! Ach te oczyska... babskie zdjęcie na łóżku - boskie :D\nGosianka 3 kwietnia 2015 21:18:00 CEST\nAluszka, pozycja obowiązkowa to wywiad, resztę możesz sobie odpuścić. Taka jestem łaskawa! Hrehre :)\nalucha 4 kwietnia 2015 15:40:00 CEST\nAch! Doceniam :P\nO Loonie nadrobiłam u Pantery, więc tylko wywiad ;)\nelaja 3 kwietnia 2015 21:16:00 CEST\njak ja lubię takie wieści i takie zdjęcia :) ślicznoty, co jedna to piękniejsza :) mam nadzieję, że szybko znajdzie się jej dom\nAnonimowy 3 kwietnia 2015 21:58:00 CEST\nMam wybitnie słabość do czarno-białych kotów. Kizia taka była i Beza też jest.\nTak mocno trzymam kciuki, aby Kordulka znalazła dobry dom i ludzi, którzy będą mieć cierpliwość\ni dużo czasu. Moja Beza potrzebowała tygodnia, aby nam zaufać, ale ja miała dla niej czas.\nKordulko jesteś prześliczna.\ntempo giusto 3 kwietnia 2015 22:35:00 CEST\nsorry, Stefka, ale Kordulka jest najsuperowsza! ale i tak Cię kocham miłością prawie największą. prawie, bo wiesz, moje ogony patrzą, co ja tu piszę.\nkalipso 4 kwietnia 2015 00:06:00 CEST\nPiękna Kordulka i pięknie napisany post! Poezja:)\nUściski dla Loony!


Notatnik kulturalny: Ech ci rodzice, czyli Pani Lowry i syn oraz Słodziak\nOna zawsze miała wysokie aspiracje, uważała, że mąż poprzez swoje błędy wepchnął ją w nędzę. A jemu niewiele było potrzeba do szczęścia. Nawet mieszkanie w okolicy fabryk dawało mu szczęście, bo mógł malować ich pracowników, ich życie. Świetne aktorsko (Redgrave i Spall), kameralne, ale ładne. Tylko smutne.\nSłodziak też jest filmem mało optymistycznym. Wyobraźmy sobie chłopca, złote dziecko Hollywood, który praktycznie od małego spędzał czas na planie filmowym, dla którego normalne życie wśród rówieśników, zabaw i normalnych wygłupów raczej nie istnieje. Praca, ćwiczenia, wciąż nacisk na kolejne role... Ile tak można? Kiedy nastąpi pęknięcie? Można spodziewać się go szybciej niż myślimy, zwłaszcza, że dla chłopca wszystkie sposoby na rozładowywanie stresów przez dorosłych też nie są tajemnicą i czymś odległym. Największe sukcesy i pieniądze raczej nie dadzą mu spełnienia. Nałogi, terapie, depresja to niestety dość częste następstwa takich karier.\nI o tym między innymi opowiada Słodziak. Oczywiście ciekawy jest też wątek relacji z dość toksycznym ojcem, który własne niespełnione ambicje przekłada na syna, nie potrafi okazywać uczuć, walczy z nałogami, ale w tej historii, którą opowiada nam (autobiograficznie?) Shia LaBeouf najważniejsze jest dziecko, które tak pragnie uwagi, miłości i tak mało ich dostaje.\nZdecydowanie warto. Poruszające! Bez wielkich dramatów, a jednak pełne emocji.\nBy przynadziei - września 20, 2020


Ich wysokość jest równa szerokości.\nOdsłony - 2504\nOdporność na odkształcenia trwałe w czasie działania nacisku skupionego na powierzchnię materiału. Wraz ze wzrostem ilości węgla, mangamu, chromu i niklu zwiększa się twardość stali.\nOdsłony - 2508\nZdolność do pszenoszenia obciążeń udarowych (dynamicznych). Maleje wraz ze spadkiem temperatury. Jest to wartość pracy, która jest potrzebna do złamania próbki, za pomocą jednego uderzenia młota.\nOdsłony - 3136\nPołączone elementy, w taki sposób aby była zapewniona stateczność oraz możliwa wzajemna ich współpraca w przenoszeniu obciążeń i oddziaływań. Powinny być podparte na pozostałych elementach konstrukcji lub przy pomocy fundamentów na podłożu gruntowym.\nOdsłony - 2437\nPrzemieszczenia pewnych punktów układu pod wpływem działania sił o małej wartości np. drgania własne. Gdy utrata stateczności występuje pod wpływem sił ściskających, to mamy do czynienia z wyboczeniem, a gdy zginania zwichrzeniem.\nW przypadku płyt utrata stateczności objawia się wybrzuszeniami. W powłokach narażonych na skręcanie, ściskanie i zginanie można zaobserwować powstawanie fal (ich liczba zależy od grubości materiału).\nOdsłony - 2768\nWspółczynnik działania karbu βk\n- Zbk- wytrzymałość zmęczeniowa próbek gładkich z karbem,\n- Zk- wytrzymałość zmęczeniowa próbek gładkich z karbem.\nOdsłony - 6877\nWspółczynnik kształtu αk\nSpiętrzenie naprężeń w postaci nagłych zmian kształtu przedmiotu idealnie gładkiego i sprężystego, który jest wykonany z materiału o izotropowych właściwościach.\nOdsłony - 4946\nWspółczynnik stanu powierzchni βp\n- Zgł- wytrzymałość zmęczeniowa próbki gładkiej (polerowanej),\n- Zp- wytrzymałość zmęczeniowa próbki o danym stanie powierzchni.\nOdsłony - 3365\nWspółczynnik wielkości przedmiotu γ\n- Z- wytrzymałość zmęczeniowa normalnych próbek laboratoryjnych,\n- Zw- wytrzymałość zmęczeniowa próbek laboratoryjnych o dużych wymiarach.\nOdsłony - 3202\nUtrata stateczności pod wpływem działania sił ściskających.\nOdsłony - 7403\nWydłużenie pręta w wyniku przyrostu temperatury\nWraz ze wzrostem temperatury pręt ulega wydłużeniu. Wraz ze spadkiem temperatury pręt ulega skróceniu.\nOdsłony - 3356\nSynonyms - przyrost temperatury wydłużenie pręt\nWydłużenie względne pręta\nWydłużenie względne pręta, gdy rozciągany jest siłą osiową (prawo Hooke’a):\nOdsłony - 6428\nJeden z etapów projektowania konstrukcji i jej elementów. Umożliwia narysowanie rysunków konstrukcji.\nOdsłony - 2366\nJest to takie naprężenie, które gdy zostanie przekroczone, to dojdzie do zniszczenia materiałupod danym obciążeniem statycznym.\nOdsłony - 2893\nWzmocnienie lub zamocowanie czegoś za pomocą kotwy.\nOdsłony - 2174\nCzy jeden klucz sprzętowy, może zabezpieczać większą ilość komputerów wpiętych w sieć?\nKlucz sprzętowy, może mieć więcej niż jedną licencję.\nMoże być podpięty do serwera lub komputera, pełniącego funkcję serwera i działać w sieci komputerowej.


Inwentaryzacja Srodkow Trwalych – Dokumentacja XDEFT\nInwentaryzacja Srodkow Trwalych\nAplikacja Inwentaryzacji środków trwałych dla enova365 została stworzona z myślą o możliwości przeprowadzenia inwentaryzacji środków trwałych przy pomocy urządzeń mobilnych bez konieczności używania papierowych dokumentów.\nPobierz aplikacje ze Sklepu Play\nWymaga zainstalowania i konfiguracji Serwis Wymiany na komputerze w firmie. Pełen opis konfiguracji tutaj: konfiguracja Serwisu Wymiany\n3.1 NOWA INWENTARYZACJA\n3.2 LISTA INWENTARYZACJI\nSystem pozwala przeprowadzić inwentaryzację środków trwałych eliminując całkowicie dokumenty papierowe wykorzystywane przy inwentaryzacji. Użytkownik na terminalu ma możliwość odczytu aktualnych w systemie stanów środków trwałych i skorygowania ich ilości. Dzięki współpracy ze skanerem w prosty i szybki sposób można wyszukać inwentaryzowane pozycje identyfikując je po kodach kreskowych. Po zakończonej pracy użytkownik może wysłać arkusze do enova gdzie założy się dokument INWŚT dla środków trwałych.\nZ ekranu głównego można wybrać następujące czynności:\nNOWA INWENTARYZACJA – daje możliwość rozpoczęcia nowego arkusza inwentaryzacji środków trwałych.\nLISTA INWENTARYZACJI – wyświetla listę wszystkich arkuszy inwentaryzacyjnych tworzonych na urządzeniu wraz z ich statusami.\nKONFIGURACJA – w opcjach wprowadza się dane do połączenia z usługą serwisu wymiany, która służy do połączenia z programem enova oraz domyślne opcje działania aplikacji.\nWYSYŁKA DANYCH – wysyła do systemu enova wszystkie zatwierdzone arkusze inwentaryzacyjne znajdujące się w statusie „Do wysłania”.\nODBIÓR DANYCH – pobiera z systemu informacje o kartotekach środków trwałych i ich lokalizacjach.\nW pierwszym kroku należy określić czy arkusz inwentaryzacyjny będzie tworzony w kontekście określonej lokalizacji. Jeżeli ta to należy wybrać ją z listy pobranych lokalizacji (przycisk LISTA). Następnie decydujemy czy arkusz ma być uzupełniony pozycjami środków trwałych z podpowiedzią dotyczącą ich stanu w systemie oraz czy inicjowany stan ma być w kontekście wybranej przez użytkownika lokalizacji czy ogólny. W kolejnym kroku otworzy się lista pozycji środków trwałych, która będzie uzupełniona pozycjami w przypadku wyboru „Inicjuj stany” w poprzednim kroku. Użytkownik teraz może wprowadzać nowe pozycje środków trwałych poprzez znak + lub poprzez zeskanowanie kodu kreskowego przypisanego w sposób unikalny do danego środka trwałego. Po wyborze / zeskanowaniu pozycji otworzy się okno w którym będzie można zmienić ilość środka trwałego. Po zakończeniu prac należy kliknąć dyskietkę co spowoduje zapis arkusza do pamięci urządzenia ze statusem „Do wysłania”. Jeżeli klikniemy przycisk x to arkusz zostanie usunięty. Jeżeli użytkownik wycofa się z arkusza to zostanie on zapisany ze statusem „Szkic” co pozwoli na jego późniejszą edycję.\nLista wyświetla wszystkie arkusze inwentaryzacyjne zapisane w pamięci urządzenia. Użytkownik ma możliwość poprzez kliknięcie na wybranym arkuszu podglądnięcie wprowadzonym na nich pozycji. Jeżeli arkusz znajduje się w statusie „Szkic” lub jest zezwolona edycja w opcjach na wyższym poziomie to będzie mógł też edytować arkusz inwentaryzacyjny. Z poziomu listy można też próbować wysyłać dokumenty nawet jeżeli były już wysyłane. Wystarczy na odpowiednim arkuszu przytrzymać palcem i w momencie rozwinięcia się menu wybrać „Wyślij dokument”.\nMobilna Inwentaryzacja Środków Trwałych dla enova365 jest rozwiązaniem pracującym trybie offline. Oznacza to że użytkownik przechowuje dane potrzebne do stworzenia na urządzeniu i nie potrzebuje połączenia z siecią w trakcie pracy. Dzięki temu eliminuje z połączeniem podczas pracy użytkownika gdy np. przeprowadza inwentaryzację w miejscach gdzie nie sięga sieć WIFI. Do urządzenia są pobierane informacje o kartotekach środków trwałych, kody kreskowe środków trwałych, definicje lokalizacji oraz stany środków trwałych. Do enova z urządzenia trafiają komunikaty tworzące dokumenty INWŚT środków trwałych. Na serwerze instalowane jest oprogramowanie nazwane SerwisemWymiany które za pomocą protokołu TCP/IP komunikuje się z urządzeniem a z enova365 za pomocą API – a więc cała logika biznesowa oraz system uprawnień enova365 zostaje zachowana.\nTę stronę ostatnio edytowano 26 lut 2019, 16:00.


Jak przygotować się do rozmowy kwalifikacyjnej? Manifest HR\nW dzisiejszym wpisie odpowiadam na pytanie: jak przygotować się do rozmowy kwalifikacyjnej? Przedstawię kilka wskazówek, które pomogą ci dobrze przygotować się i zaprezentować profesjonalnie.\nKoniecznie dowiedz się jak najwięcej o firmie, do której aplikujesz. Poszukuj informacji dotyczących przedmiotu działalności, produktów/usług, trendów, planów, projektów oraz sytuacji finansowej spółki. Zadaj sobie pytanie: dlaczego chcę tam pracować? Będą cię pytać o to na rozmowie. Warto odwiedzić stronę internetową firmy, a szczególnie zakładkę Kariera. Być może znajdziesz tam informacje o procesie rekrutacyjnym i polityce personalnej prowadzonej przez firmę dotyczącej np. szkoleń, projektów rozwojowych czy benefitów dla pracowników.\nSprawdź kto będzie po drugiej stronie\nPrzed spotkaniem nie bój się zapytać rekrutera z kim będziesz miał(a) możliwość porozmawiać. Zagubiony kandydat, nie znający nazwisk osób z którymi spotyka się w sprawie pracy, naraża się na niekorzystny odbiór.\nZnając imiona i nazwiska tych osób, warto dowiedzieć się o nich czegoś więcej. Sprawdź w necie ścieżki ich karier i zainteresowania. Więcej informacji to lepsze przygotowanie i więcej pewności siebie. Pamiętaj! Zdobytych informacji używaj umiejętnie, tak by osoby odpowiedzialne za rekrutacje nie poczuły się inwigilowane.\nPrzeanalizuj ogłoszenie rekrutacyjne\nPodczas rozmowy kwalifikacyjnej rekruter na pewno będzie odnosił się do opisu stanowiska, na które aplikujesz. Skupi się głównie na cechach osobowości kandydata, jego motywacji oraz możliwościach wykonywania konkretnej pracy. Rekruter będzie chciał również sprawdzić, czy pasujesz do kultury organizacyjnej firmy i samego zespołu. Przed spotkaniem zastanów się i przeanalizuj swoje wcześniejsze doświadczenia. Czy w poprzedniej pracy wywiązywałeś(aś) się z podobnych zadań i obowiązków? Jeżeli tak, przygotuj dowody – konkretne przykłady z przeszłości przemawiające za twoją osobą. Pomoże ci w tym niezbędnik osób dbających o karierę udostępniany bezpłatnie zarejestrowanym użytkownikom bloga.\nZastanów się, jakie pytania mogą paść na rozmowie kwalifikacyjnej\nCzęsto na stronie firmy w zakładce Kariera znajdziesz poradniki jak przygotować się do rozmowy. Koniecznie zapoznaj się z tymi informacjami. Ponadto w Internecie znajdziesz również dodatkowe wskazówki, np. przykłady pytań, które mogą paść na rozmowie.\nNie ucz się odpowiedzi na pamięć. Wypadniesz nienaturalnie. Za to b-a-r-d-z-o ważna jest znajomość swojego CV. Podczas rozmowy rekruter będzie dogłębnie analizował czym zajmowałeś/zajmowałaś się u poprzednich pracodawców. Scena, w której na rozmowie rozmijasz się z informacjami zawartymi w twojej aplikacji może być dla ciebie bardzo krępująca.\nJeżeli wystąpienia publiczne są dla ciebie trudne, przećwicz rozmowę z bliską ci osobą, a nawet sam: przed lustrem. Trening pozwoli ci się jeszcze lepiej przygotować.\nD-day (w dniu rozmowy kwalifikacyjnej)\nZałóż adekwatny strój\nNa rozmowie powinieneś czuć się pewnie i wygodnie, a twoje ubranie powinno pasować do wizerunku, który chcesz zaprezentować. Informacja dla osób aplikujących na stanowiska menedżerskie: należy obowiązkowo założyć garnitur. Pamiętaj. Pierwsze wrażenie jest ważne.\nSprawdź wcześniej dokładny adres oraz miejsce rozmowy kwalifikacyjnej. Oszacuj czas dojazdu na miejsce spotkania. Przyjedź około 10 minut przed wyznaczoną godziną. Będziesz miał czas, aby ochłonąć i zebrać myśli.\nRozmowa kwalifikacyjna zaczyna się z chwilą dotarcia na miejsce\nBądź uprzejmy dla wszystkich. Zdarza się, że osoby w recepcji informują mnie o swoich pierwszych wrażeniach, jakie kandydat na nich wywarł. Ponad wszystko bądź kulturalny.\nPamiętaj: najważniejsze jest przygotowanie. Wtedy łatwiej będzie zostawić stres za drzwiami.\nJeżeli macie, jakiekolwiek pytania jestem do dyspozycji. Zapraszam do kontaktu.\nOdmowa zatrudnienia po rozmowie kwalifikacyjnej? To nie zawsze twoja wina [Dla kandydatów] Jak odpowiadać na pytania na rozmowie kwalifikacyjnej? UJAWNIAMY! [DLA KANDYDATÓW] Brak informacji zwrotnej po rozmowie kwalifikacyjnej Czy warto przygotować CV w formie ikonografiki?\ndobrze podsumowujący najważniejsze zagadnienia post! niektóre wydawałyby\nsię oczywiste, ale okazuje się, że nie zawsze. Jeden z kandydatów, z\nktórymi dzisiaj się spotykałam przyszedł na spotkanie w dżinsach i\nkraciastej koszuli… a rozmawialiśmy o wyższej pozycji menedżerskiej\nrzeczywiście w necie roi się od lepszych lub gorszych porad, a i tak nadal bardzo wielu kandydatów szkodzi sobie prostymi błędami których bardzo łatwo uniknąć… no cóż… może Ewelina komuś pomoże\n1200 przykładowych pytań...


Nieleczona grzybica penisa - Grzybice\nPonieważ panowie zwykle boją się wizyt u lekarza, który zajmuje się sprawami intymnymi, infekcje tych okolic w wielu przypadków są pozostawiane same sobie. Powoduje to wiele powikłań, a w skrajnych przypadkach może dojść nawet do niepłodności. Jednym z wielu rodzajów zakażeń układu rozrodczego jest grzybica penisa. Chorują na nią zwykle panowie, którzy często zmieniają partnerki seksualne (u kobiet zachorowanie występuje częściej, niż u mężczyzn).\nJakie mogą być skutki długotrwałego zaniedbywania choroby? Po pierwsze, grzybica rozprzestrzenia się, zmniejszając komfort życia osoby chorej. Może dojść na przykład do stulejki, wtedy, gdy choroba zaatakuje napletek. O wiele groźniejsze są powikłania, gdy choroba przejdzie przez cewkę moczową do dalszych elementów układu rozrodczego. Może dojść do zapalenia najądrza lub prostaty. Takie problemy to prosta droga do bezpłodności. Na szczęście grzybica w takiej postaci występuje bardzo rzadko i w skrajnych przypadkach zaniedbania przez mężczyznę.\nTagi: grzybica penisagrzybica penisa leczeniegrzybica penisa objawygrzybica penisa profilaktykagrzybica penisa przyczynypłyny do higieny intymnejundefined\nJak się uchronić przed zakażeniami…\nJak sie zabezpieczyć przed grzybicą?


Biuro Rachunkowe Brach\nJednoznaczna nazwa na paragonie fiskalnym\nW związku z wieloma wątpliwościami, pytaniami oraz obawami związanymi z wprowadzeniem w życie od 1 października 2013 nowych rozwiązań dotyczących kas fiskalnych Ministerstwo Finansów opublikowało na swojej stronie oficjalne wyjaśnienie.\nProblemem dla podatników jest interpretacja nowych przepisów dotyczących stosowania nazw towarów w jak najbardziej dokładny i szczegółowy sposób oraz obawy czy ich obecna kasa fiskalna posiada pamięć na tyle rozbudowaną, aby nazewnictwo rozszerzyć. Na szczęście Ministerstwo informuje, że kas fiskalnych wymieniać podatnicy nie muszą, jednak są obowiązani w taki sposób pogrupować towary, aby uszczegółowić maksymalnie grupy towarów wykorzystując pełne możliwości pamięci kasy fiskalnej.\nPoniżej zamieszczamy opublikowane przez Ministerstwo Finansów wyjaśnienie w tej sprawie.\n„Odpowiadając na wątpliwości podatników dotyczące obowiązku umieszczania na paragonie fiskalnym nazwy towaru lub usługi pozwalającej na jednoznaczną ich identyfikację, Ministerstwo Finansów informuje.\nZ dniem 1 kwietnia 2013 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. poz. 363). Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 6 tego rozporządzenia, paragon fiskalny zawiera m.in. nazwę towaru lub usługi pozwalającą na jednoznaczną ich identyfikację.\nSposób identyfikacji zależy od oferowanego asortymentu\nSposób „jednoznacznego” identyfikowania towarów i usług jest ściśle związany z asortymentem towarów i usług, jakie podatnik oferuje. Jeżeli przykładowo podatnik dokonuje sprzedaży 5 odmian jabłek i wszystkie są w jednakowej cenie, podatnik może, co do zasady, zaprogramować w kasie nazwę np. „jabłka”. Jeżeli jednak podatnik sprzedaje np. pomidory i pomidory na gałązce, przy czym oba towary mają różną cenę za kilogram, powinien, co do zasady, oddzielnie je identyfikować. Sposób prowadzenia jednoznacznej identyfikacji ma zatem ścisły związek z asortymentem oferowanym przez podatnika.\nW tym kontekście należy wskazać, że w orzecznictwie na tle obowiązujących uprzednio rozporządzeń nie akceptowano prowadzenia ewidencji (i stosowania odpowiedniego nazewnictwa w tym zakresie) bazującego np. na grupach towarowych, w sposób niepozwalający na jednoznaczną identyfikację sprzedawanych towarów lub świadczonych usług (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 63/09).\nSposób dokonywania jednoznacznej identyfikacji towaru lub usługi jest jednak w dużej mierze uzależniony od specyfiki prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, przy czym należy pamiętać, iż w świetle § 5 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków ich stosowania (Dz. U. z 2008 r. Nr 212, poz. 1338, z późn. zm.) – zwanego dalej „rozporządzeniem z 2008 r.”, ilość znaków dla nazwy towarów w kasie musi być nie mniejsza niż 12 znaków i przepisy nie wykluczają stosowania skrótów (praktyka potwierdza, że podatnicy korzystają z tej możliwości).\nJednocześnie jednak dokonując interpretacji § 8 ust. 1 pkt 6 ww. rozporządzenia z dnia 14 marca 2013 r. należy mieć na uwadze stosowne przepisy zawarte w Rozdziale 5. Zgodnie z § 35 ww. rozporządzenia podatnicy użytkujący kasy, które zostały nabyte w okresie ważności:\ndecyzji ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanej na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków ich stosowania,\npotwierdzenia, o którym mowa w art. 111 ust. 6b ustawy, wydanego po dniu 1 września 2011 r.\n– mogą je nadal stosować do prowadzenia ewidencji po upływie tego okresu, pod warunkiem że kasy te zapewniają prawidłowość rozliczeń podatnika.\nZgodnie natomiast z § 36 rozporządzenia z dnia 14 marca 2013 r. podatnicy użytkujący kasy, o których mowa w § 35 oraz art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy – Prawo o miarach (Dz. U. Nr 64, poz. 332), nieposiadające możliwości technicznych spełnienia wymagań określonych w rozdziale 2 (rozdział ten obejmuje m. in. § 8, czyli przepis stanowiący o „jednoznacznej identyfikacji” oraz § 9 tego rozporządzenia) stosują te przepisy odpowiednio.\nDokonując zatem interpretacji § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z dnia 14 marca 2013 r. stanowiącego o konieczności jednoznacznej identyfikacji towarów i usług należy mieć na uwadze § 36 tego rozporządzenia, gdyż na mocy tego przepisu, przepis o jednoznacznej identyfikacji towarów i usług podatnicy użytkujący kasy nieposiadające możliwości technicznych spełnienia wymagań w nim określonych stosują odpowiednio (tzn. stosują przepis § 8 ust. 1 pkt 6 z uwzględnieniem możliwości technicznych kasy).\nNazwę należy dostosować do możliwości kasy\nZ łącznej analizy obu przepisów wynika zatem, że stosowana przez podatnika kasa rejestrująca (system kasowy) i jej możliwości techniczne (w kontekście prowadzonej przez podatnika działalności; w szczególności jej zakresu) mogą mieć istotny wpływ na wymagania, co do sposobu identyfikacji towarów i usług, w tym znaczeniu, że brak możliwości technicznych będzie skutkować mniej szczegółowym prowadzeniem identyfikacji (tj. dostosowanym do możliwości kasy).\nW tym względzie należy zauważyć, że w praktyce podatnicy dysponują różnymi urządzeniami fiskalnymi np. drukarkami fiskalnymi, jak też kasami rejestrującymi o nieskomplikowanej konstrukcji i o znacznie ograniczonych możliwościach technicznych.\nTym samym bardzo często podatnicy prowadzący działalność gospodarczą na szerszą skalę (obejmujący w swojej ofercie dużą liczbę różnorodnych towarów i usług) wykorzystują do jej prowadzenia ww. drukarki fiskalne, z drugiej strony natomiast podatnicy prowadzący działalność gospodarczą na małą skalę (mający w swojej ofercie niedużą liczbę towarów i usług) wykorzystują stosunkowo proste kasy rejestrujące. W takich przypadkach nie powinno być problemów z jednoznaczną identyfikacją, a co za tym idzie nie pojawi się konieczność „odpowiedniego” stosowania przepisu § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z dnia 14 marca 2013 r.\nW przypadku jednak podatników stosujących prostsze modele kas rejestrujących w niektórych rodzajach działalności (gdzie np. występuje duża gama oferowanych towarów, częste rotacje towarów itp.) konieczność „odpowiedniego” stosowania ww. przepisu § 8 ust. 1 pkt 6 (tj. dostosowanego do możliwości) może się pojawić.\nPrzypadek taki może mieć miejsce np. w sytuacji gdy asortyment towarów u danego podatnika jest większy niż liczba dostępnych pozycji w bazie towarowej kasy rejestrującej, którą podatnik wykorzystuje w prowadzonej działalności gospodarczej. W takiej sytuacji podatnik stosuje przepis dotyczący jednoznacznego identyfikowania towarów odpowiednio, co oznacza, że dostosowuje stosowane przez siebie nazewnictwo do liczby dostępnych pozycji w bazie towarowej kasy rejestrującej. Nie wystąpi jednak u niego, w związku z nowymi przepisami, konieczność wymiany kasy rejestrującej. Podobnie w przypadku podatników prowadzących działalność taką jak np. kiosk przy wykorzystaniu prostych kas rejestrujących (specyfika prowadzonej działalności związana z szeroką gamą różnorodnych oferowanych towarów klientowi, który często kupuje pojedyncze towary i chce być szybko obsłużony) spowoduje, że podatnik będzie stosował przepis o jednoznacznej identyfikacji odpowiednio. Jest zatem zrozumiałe, że taki podatnik zapewni inny poziom szczegółowości nazwy towarów na paragonie niż podatnik prowadzący taką samą działalność, lecz stosujący do ewidencji system komputerowy np. wykorzystujący funkcje kodów kreskowych.\nRównież w sytuacji, gdy podatnicy, którzy nie dysponują kasą rejestrującą o odpowiednich możliwościach technicznych pozwalających na częstą zmianę asortymentu oferowanych towarów lub usług, powinni dostosować używane nazewnictwo do specyfiki prowadzonej działalności gospodarczej poprzez stosowanie przepisu § 36 ww. rozporządzenia z dnia 14 marca 2013r. odpowiednio.\nNie ma konieczności wymiany kas na nowe\nOdpowiednie dostosowanie nazwy towaru do specyfiki prowadzonej działalności gospodarczej nie będzie powodowało konieczności wymiany kasy, czy też konieczności zaopatrywania się w dodatkowe urządzenia służące do jednoznacznej identyfikacji towarów lub usług.\nMając na względzie powyższe, przepis § 36 ww. rozporządzenia z dnia 14 marca 2013 r. daje podatnikom możliwość stosowania przedmiotowego przepisu odpowiednio, tj. zgodnie z technicznymi możliwościami użytkowanych kas rejestrujących (w kontekście specyfiki prowadzonej działalności gospodarczej).\nPodatnicy nie są zatem obowiązani z tego tytułu wymieniać „stare” kasy na nowe, gdyż brak odpowiednich możliwości technicznych w „starych” kasach nie powoduje, że nie mogą być one stosowane dla rozliczeń podatkowych. Jeśli natomiast podatnik uznałby, że jakaś dodatkowa funkcja oferowana w nowych kasach byłaby atrakcyjna dla niego biznesowo – wówczas podatnik może wymienić „starą” kasę na tę nową – jest to jednak decyzja podatnika.”\nJakie zmiany wprowadza Nowy Ład?\nJakie zmiany wprowadza Nowy Ład od 2022 roku? Zacząć trzeba przede wszystkim od tego, że ich ilość przyprawia przedsiębiorców [...]\nSplit payment od 1 listopada – dla sprzedawcy i nabywcy\nSplit payment od 1 listopada rodzi wiele pytań dla szerokiego grona przedsiębiorców. W tym artykule przybliżamy przystępnym [...]\nJedno konto do wszystkich składek ZUS\nSystem płacenia składek m.in. na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne został uproszczony. Przedsiębiorcy zamiast na trzy konta [...]\nW związku z wieloma wątpliwościami, pytaniami oraz obawami związanymi z wprowadzeniem w życie od 1 października [...]\nBiuro rachunkowe Brach - kontakt\nW razie pytań dotyczących naszych usług lub możliwości współpracy prosimy o kontakt elektroniczny, telefoniczny lub umówienie spotkania.\n(22) 612 28 76\n(22) 612 58 95\n+48 696 048 684\nul. Grochowska 178/184\nWszelkie prawa zastrzeżone © 2018-2021


Które "egzotyczne" owoce tropikalne warto poznać? - Zdrowe myśli\nDiety i żywienie, Porady zdrowotne, Zdrowie\nKtóre „egzotyczne” owoce tropikalne warto poznać?\n12 marca, 2017 Diety i żywienie, Porady zdrowotne, Zdrowie 0 3576\nNikogo nie trzeba przekonywać, iż owoce powinny stanowić jeden z głównych elementów codziennego jadłospisu. Są nie tylko smaczne, ale przede wszystkim zdrowe i bogate w wiele witamin, minerałów i składników odżywczych, które są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania ludzkiego organizmu. Co warte podkreślenia – zdecydowana większość owoców charakteryzuje się niską kalorycznością i może być spożywana przez osoby będące na diecie (w przypadku suszonych owoców już tak nie jest). Dodatkowym plusem jest fakt, iż obecnie nie ma problemów z ich dostępnością – i to zarówno tych krajowych, jak i bardziej egzotycznych. Owoce tropikalne w ostatnich latach cieszą się coraz większą popularnością, gdyż wnoszą na polskie stoły odmienne smaki i nieco egzotyki. Jeszcze kilkanaście lat temu owoce tropikalne kojarzyły się głównie z bananami i pomarańczami. Dzisiaj w sklepach pojawiają się tak egzotyczne okazy o nic nie mówiących nam nazwach. Warto jednak je próbować i pogłębiać swoją kulinarną wiedzę. Oto przykłady kilku egzotycznych owoców tropikalnych, które warto poznać nieco bliżej:\nKarambola – gwiezdny owoc prosto z Azji\nPitaja – smoczy owoc z niesamowitym wnętrzem\nPersymona – alternatywna wersja pomidora\nKumkwat – pomarańcza o jadalnej skórce\nA co z innymi owocami tropikalnymi?\nTen egzotyczny owoc pochodzący z Azji (głównie Malezji, Indonezji i Chin) posiada niezwykle charakterystyczny wygląd w postaci żółtej pięcioramiennej gwiazdy. Karambola to owoc niezwykle cenny pod względem składników odżywczych – posiada duże dawki witaminy C i A, magnezu, żelaza, wapnia oraz błonnika. Dodatkowo hamuje wchłanianie złego cholesterolu i wspomaga walkę z cukrzycą. Niemniej posiada także duże stężenie kwasu szczawiowego, co powoduje, iż nie powinny jej spożywać osoby borykające się z chorobami układu moczowego. Karambola może być wykorzystywana na wiele sposobów – zarówno do jedzenia na surowo, jak i dodatek do sałatek oraz mięs, jako dekoracja napojów, deserów i ciast, składnik dżemów oraz przystawka do ryb. Kupując karambolę należy zwracać uwagę na skórkę (powinna być jędrna i pozbawiona przebarwień) oraz kolor (im bardziej żółty, tym słodszy smak owocu).\nPitaja (zwana smoczym owocem) to roślina z rodziny kaktusowatych, która jest uprawiana zwłaszcza w południowo – wschodniej Azji. Jej znak rozpoznawczy to czerwona skórka i biały miąższ, nakrapiany ciemnymi nasionkami. Pitaja jest owocem słodkim, który w smaku przypomina nieco kiwi lub melona, ale jest mniej słodki (melon) i kwaskowy (kiwi). Posiada wiele niezwykle cennych substancji odżywczych – między innymi witaminę C i B6, tiaminę niacynę, wapń, żelazo, fosfor oraz betalainy. Dzięki temu jest doskonałym antyoksydantem, który dobroczynnie wpływa na układ krwionośny. Wykazano że może uczulać, dlatego alergicy powinni wykazać się szczególną ostrożnością. Pitaja sprawdzi się zarówno jako samodzielny posiłek, jak i składnik soków, lodów, tortów, musów czy koktajli. Może być także dodatkiem do deserów i sałatek, a jej sproszkowana postać wzbogaca smak napojów i jogurtów. Ze swojej strony polecamy szczególnie egzotyczną sałatkę ze smoczym akcentem.\nZobacz: Retinopatia wcześniacza - skąd się bierze i jak ją leczyć?\nPersymona (czyli owoc kaki) to egzotyczny przybysz z Chin, który z wyglądu przypomina pomidora, a w smaku podobny jest do polskiej śliwki. Persymona jest dostępna w niemal każdym większym sklepie i warto jej spróbować, gdyż charakteryzuje się zawartością wielu dobroczynnych substancji – witamin C, E, A, K i B6, niacyny, tiaminy, kwasu foliowego, żelaza, wapnia, magnezu, potasu i sodu. Dzięki temu polecana jest zwłaszcza osobom o podwyższonym poziomie cholesterolu i borykającymi się z chorobami wzroku. Dodatkowo badania wykazały, iż owoc kaki skutecznie hamuje komórki rakowe. Persymona najlepiej smakuje na surowo, ale może też być wykorzystywana do sałatek owocowych lub produkcji dżemów i galaretek.\nPochodzący z Azji owoc kumkwatu z wyglądu i smaku przypomina dobrze znaną pomarańczę, jednak w odróżnieniu od niej kumkwat może być spożywany włącznie ze skórką. Jak większość owoców tropikalnych także i kumkwat jest bogaty w wiele cennych składników – witaminę C, A i B2, żelazo, magnez, cynk, przeciwutleniacze i flawonoidy. Dzięki temu sprawdzi się nie tylko jako środek wspomagający walkę z przeziębieniem, ale także wspomoże prawidłowe funkcjonowanie skóry, nerek i układu krążenia. Kumkwat najlepiej spożywać na surowo (razem ze skórką), gdyż wtedy nie traci on swoich cennych właściwości. Oprócz tego można go używać jako dodatek do sałatek i deserów oraz przetwarzać w postaci kompotów i marmolad.\nWymienione wyżej przykłady to oczywiście nie jedyne owoce tropikalne, które są dostępne w polskich sklepach. Na półkach coraz łatwiej znaleźć tak egzotyczne rośliny jak granat, papaja, marakuja, acai, mango, durian, rambutan, salak, kiwano i wiele innych. Wiele z tych nazw brzmi obco i prezentuje się co najmniej dziwnie, ale przez to stają się niezwykle kuszące. Egzotyczne owoce tropikalne zawitały w Polsce na dobre i warto je próbować, gdyż są ciekawą alternatywą dla polskich jabłek, śliwek bądź truskawek.\nTags: egzotyczne owoceowoce tropikalne w kuchni\nJakie powinny być okulary rowerowe?


Opublikowano: piątek, 03 listopad 2017 16:33 | Super User | Odsłony: 252\nWarsztaty Terapii Zajęciowej przy parafii pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Lubsku 29 października 2010 r. świętowały 10-lecie swego istnienia. Uroczystej Mszy św. dziękczynnej przewodniczył bp Stefan Regmunt.\nLubskie Warsztaty Terapii Zajęciowej rozpoczęły działalność 2 stycznia 2001 r. Rękę do niepełnosprawnych wyciągnął proboszcz ks. kan. Marian Bumbul, który zaproponował wykorzystanie na ten cel byłych salek katechetycznych. Co tu dużo mówić. Burmistrz Lubska Bogdan Bakalarz ujął to krótko: „Ks. Bumbul jest duży i ma duże serce”. Inicjatywę podjęła Cecylia Kiełbratowska, zostając pierwszym kierownikiem placówki, po 3 latach przekazując pałeczkę Grażynie Biernackiej-Jurszy. Warsztaty liczą 20 osób, zaś przez 10 lat w sumie 38 osób skorzystało z terapii w czterech pracowniach: gospodarstwa domowego, krawieckiej, plastycznej i komputerowo-muzycznej. Prócz tego jest tu wiele innych zajęć, m.in. dogoterapia.\nDuchową opiekę nad uczestnikami sprawują księża z parafii pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Oprócz proboszcza najpierw w to dzieło włączył się ks. Radosław Horbatowski, potem ks. Adrian Put, a obecnie opiekunem i katechetą grupy jest ks. Sławomir Szocik.\n– Praca na Warsztatach Terapii Zajęciowej od strony księdza to niesamowite przeżycie – mówi ks. Put, który uczył tam przez 5 lat. – Dla ks. Radka Horbatowskiego i dla mnie to była pierwsza parafia. Tutaj uczyliśmy się, co to znaczy służyć człowiekowi. Jeszcze dziś często wracam myślą do tych chwil. Tu naprawdę można się nauczyć, co to znaczy służyć drugiemu i jak piękny może być drugi człowiek.\nZ warsztatami związane jest bardzo szerokie grono osób i instytucji, na różne sposoby je wspierających, dlatego w dniu jubileuszu podziękowaniom nie było końca. Trzeba przy tym przyznać, że Lubsko rzeczywiście wyróżnia się na tle diecezji i województwa w trosce o niepełnosprawnych.\nSwoje podziękowania wypowiedział też bp Stefan Regmunt: – Wszystkim tym, którzy założyli warsztaty, którzy tu pracowali i którzy teraz pracują, składam wielkie dzięki. Od waszego uśmiechu tak wiele zależy. Chcę też podziękować władzom samorządowym. Miasto, które ma warsztaty terapii zajęciowej, w moich oczach zyskuje wyższą rangę. Powinniśmy dążyć do tego, by objąć troską wszystkich ludzi, a przecież 14 proc. społeczeństwa to niepełnosprawni.\nRadosnego świętowania dopełnił recital pochodzącej z Lubska Eweliny Flinty. Uczestnicy warsztatów czuli się przy niej bardzo swobodnie. Widać, że to nie pierwsze ich spotkanie.\nDo wszystkich zebranych w Lubskim Domu Kultury zaś rzekli: „Jesteśmy jedną wielką rodziną, dobrze czujemy się ze sobą i cieszymy się, że mamy to nasze miejsce, gdzie możemy realizować siebie i aktywnie uczestniczyć w życiu społecznym. Cieszymy się, że przybyliście na nasze święto. Dobrze jest mieć przyjaciół”.\nźródło: Niedziela - edycja zielonogórsko-gorzowska 46/2010


Nowości - mini haul\nprzez j 30 lipca 2014 0 komentarzy\nDawno na blogu nie pojawiało się nic związanego z skoncentrowana ilością zdjęć i nowości, które pojawiły się w moim domu, zatem teraz czas na to, żeby troszeczkę to nadrobić. Zestaw, który zaprezentuję to zbiór rzeczy kupionych i dostanych. Nie będę za każdym razem podawać cen, ponieważ nie pamiętam wszystkich, ale jeśli Was coś zainteresuje, to na pewno nie będziecie mieć problemu ze znalezieniem tych rzeczy w internecie.\nPierwsza nowość to Pharmaceris pianka do mycia twarzy, cera naczynkowa, łagodząca, kojąca i wzmacniająca. Nowości i nadaje się do mycia oczu co jest dla mnie bardzo istotnym szczegółem.\nKolejne co się pojawia to make up…\nI tutaj Maybelline, color tatoo, endless purple. Cudowny fiolet. Trwałość mega. Jeden z kolorów na to lato w stu procentach trafionych. Oczywiście jest to cień w kremie, działający też troszkę jak baza.\nDo makijażu oka mamy tu jeszcze dwie paletki Make Up Revolution wersja iconic 2 i Iconic 3. Paletki na wzór Urban Decay w wersji Nude 2,3. Konsystencja aksamitna, nie osypują się, dobre napigmentowanie. Nieduży koszt.\nwersja Iconic 2:\nwersja Iconic 3:\nKolejno pojawił się niebieski tusz, kiedyś bym nawet o tym nie pomyślała, a dziś- bardzo dobrze mi się nosi na rzęsach:)\nWersja wydłużająca, Yves Rocher, kolor blue. Kolor widoczny przy drugiej aplikacji na rzęsy, nie kruszy się. Uważam, że to świetny produkt. Nie jest to żadna seria limitowana, więc jak poszukujecie dobrego tuszu innego niż standardowa czerń to polecam ten!\nPłaski pędzel do nakładania cieni, BHCosmetics. Włosie syntetyczne, dobrze zaokrąglone, świetnie zbite. Miękki pędzel, fajnie się nim pracuje.\nPędzel do konturowania Hakuro H14, fajnie ścięty, miękki, włosie syntetyczne.\nPędzel do nakładania fluidów płynnych, pudrów mineralnych. Włosie syntetyczne, dobrze zbite. Świetnie wtapia się podkład w skórę, dzięki użyciu tego pędzla.\nObjawienie – Lolita Lempicka Le Premier Perfume, bajkowy zapach, utrzymuje się długo. Oryginalny i polecam!\nDalej zakup iście biedronkowy – słoiczek do przetworów, inne zastosowanie:)\nI na końcu nowości mamy lakier do poaznokci Opi, wersja różowa czyli cotton candy.\nNa tą chwile niewiele mogę powiedzieć. Jestem dopiero po pierwszej aplikacji – która była okropna. Co do dalszych spostrzeżeń musicie poczekać:)\nOt cały haul! Nowości będzie więcej jak wrócę z wakacji:)\nbhcosmeticsbiedronkacolor tatoodaryhakurohauliconic 2iconic 3lolita lempickamake up revolutionMaybellineopipharmaceriszakupy