Katherine Webb, Dziedzictwo — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 5\n– Och, nie miałam na myśli nic złego. – Mój głos brzmi zbyt piskliwie. Biorę głęboki wdech, wypuszczam powietrze.\n– Szukasz… ostrokrzewu?\n– Tak. Albo jemioły. Lub jakiegoś ładnego bluszczu z jagodami. Żeby udekorować dom – uśmiecham się.\n– Chodź, Harry. Pokażemy Erice wielki ostrokrzew – mówi Dinny. Podciąga Harry’ego do pionu i lekkim popchnięciem skłania go do ospałego chodu.\n– Dzięki – powtarzam.\nNadal nie mogę uspokoić oddechu. Dinny idzie przede mną. Przez plecy przewieszonych ma parę szarych wiewiórek, powiązanych za ogony.\nMają czarne, półprzymknięte oczy i ciemne, matowe plamy na bokach.\n– Po co ci te wiewiórki? – pytam.\n– Na kolację – odpowiada spokojnie Dinny. Ogląda się za siebie, dostrzega przerażenie na mojej twarzy i uśmiecha się pod nosem. – Czyżby wiewiórki nie weszły jeszcze do menu eleganckich londyńskich restauracji?\n– Może niektórych. Ale nie tych, w których się stołuję. Skąd wiedziałeś, że mieszkam w Londynie? – Znów się odwraca, omiata wzrokiem moje eleganckie buty, ciemne dżinsy, luźny wełniany płaszcz. Moją wycieniowaną grzywkę.\n– Strzelałem – stwierdza cicho.\n– Nie podoba ci się w Londynie? – pytam.\n– Byłem tam tylko raz – rzuca Dinny przez ramię. – Ale właściwie to nie. Nie lubię miast. Lubię, kiedy horyzont leży w odległości większej niż dziesięć metrów.\n– A ja lubię mieć na co popatrzeć – wzruszam ramionami.\nDinny nie uśmiecha się, ale zwalnia, żeby iść obok mnie, a jego milczenie jest prawie życzliwe. Zastanawiam się, czym je wypełnić. Nie jest dużo wyższy ode mnie, mniej więcej wzrostu Beth. Wokół jego kucyka dostrzegam kawałek ciasno zawiązanej ciemnoczerwonej skórzanej sznurówki. Nogawki jego dżinsów są ubłocone; ma na sobie T-shirt i luźną bawełnianą bluzę. Widzę, jak wiatr muska jego gołą szyję i przeszywa mnie dreszcz, chociaż jestem opatulona wieloma warstwami. On wydaje się nie zauważać zimna. Wchodzimy na niewielkie wzniesienie. Moje kroki słychać najbardziej. Z jakiegoś powodu ich stopy nie trafiają na tyle gałązek co moje.\n– Tam – pokazuje Dinny.\nPatrzę przed siebie i widzę ciemny ostrokrzew, stary i powykręcany. Harry podniósł opadłą gałązkę i teraz wciska sobie ciernie w kciuk: krzywi się z bólu, potrząsa dłonią i zaczyna od początku.\nZaczynam ścinać gałęzie – wybieram te z najbardziej spiczastymi liśćmi i najokazalszymi kiściami jagód. Jedna z gałązek wymyka mi się z palców, smagając mnie w twarz. Zostawia mi pod okiem cienkie, szczypiące zadrapanie. Dinny znów przygląda mi się nieprzeniknionym wzrokiem.\n– A jak się czuje twoja mama? Jest tu z tobą? – pytam. Chcę słyszeć jego głos, chcę się dowiedzieć o wszystkim, co robił, odkąd widziałam go po raz ostatni, chcę, żeby znów był prawdziwy, żeby wciąż był moim przyjacielem. Ale teraz już pamiętam to jego milczenie. Wcześniej nigdy mnie nie krępowało. Dziecko nie przejmuje się czymś tak nieszkodliwym jak cisza, podchodzi do niej z dużą cierpliwością.\n– Czuje się dobrze, dziękuję. Nie podróżuje już z nami. Po śmierci taty dała sobie spokój; powiedziała, że robi się na to za stara, ale ja myślę, że po prostu miała już dość życia w drodze. Oczywiście, nigdy nie powiedziałaby tego tacie. Ale kiedy umarł, przestała. Związała się z hydraulikiem imieniem Keith. Mieszkają w West Hatch, po drugiej stronie drogi.\n– No proszę. Przekaż jej ode mnie pozdrowienia, kiedy się z nią zobaczysz. – Słysząc to, marszczy lekko brwi i zastanawiam się, czy powiedziałam coś nie tak. Na takiej twarzy jak jego wystarczy najdrobniejszy grymas, by stała się ponura lub zagniewana. Gdy miał dwanaście lat, wydawał się przez to czujny, uważny. Czułam się wtedy głupia i trzpiotowata i teraz znów się tak czuję.\nKiedy mój kosz wypełnia się gałązkami, wracamy przez las na polanę, na której obozowali. To rozległa przestrzeń na zachodnim skraju zagajnika, osłonięta z trzech stron drzewami, a od zachodu wychodząca na otwarte pole i wyżłobioną koleinami ścieżkę, która prowadzi z powrotem na drogę. Ziemia jest nasiąknięta wodą, która chlupie nam pod stopami. Zbliżamy się do obozu. Latem króluje tu zieleń, polanę porasta długa, aksamitna trawa, a ziemia jest twarda i bezpieczna. Harry idzie obok nas, a jego uwagę przykuwa wciąż coś nowego.\n– A ty? Mieszkasz tu teraz? – pyta w końcu Dinny.\n– Nie, nie. Nie wiem. Chyba nie. Na razie tak, przynajmniej przez święta. Odziedziczyłyśmy ten dom, Beth i ja… – Ależ pompatycznie to brzmi.\n– Beth tu jest? – przerywa Dinny, odwracając się do mnie.\n– Tak, ale… Tak, jest. – Chciałam powiedzieć: ale się zmieniła, ale nie chce wyjść z domu. – Powinieneś wpaść i się przywitać – mówię, chociaż wiem, że tego nie zrobi.\nW obozie stoi sześć pojazdów – więcej niż kiedyś. Dwa minibusy, dwa samochody turystyczne, stary koniowóz i przerobiony ambulans wojskowy, który Dinny wskazuje jako swój. Z kominów buchają kłęby dymu, a ziemię znaczą okręgi zimnego popiołu. Harry wyprzedza nas, siada na pniaku i podnosi z ziemi coś, co całkiem go pochłania. Kiedy podchodzimy bliżej, podbiegają do nas trzy psy, szczekając z udawaną agresją. Wiem, co robić. Staję bez ruchu z opuszczonymi rękami, czekając, by do nas dobiegły, obwąchały mnie i zobaczyły, że nie uciekam.\n– Tylko dwa. Ten czarno-brązowy należy do mojego kuzyna Patricka. To jest Blot. – Dinny drapie za uszami rozwścieczonego czarnego kundla, który szczerzy zęby, wystraszony. – A to Popeye. – Mniejszy, delikatniejszy pies; szorstkie brązowe futro i życzliwe spojrzenie. Popeye liże Dinny’ego po podsuniętych palcach.\n– Czyli… pracujesz gdzieś tutaj? Czym się zajmujesz? – zagajam, jakbyśmy się właśnie spotkali w pubie, a Dinny wzrusza ramionami.\nPrzez chwilę myślę, że utrzymuje się ze świadczeń socjalnych, kradnie, sprzedaje narkotyki. Ale to są myśli Meredith i wstydzę się, że przyszły mi do głowy.\n– Chwilowo niczym. Przez większość roku jeździmy po kraju za pracą. Pracujemy na farmie, za barem, na festiwalach. O tej porze roku zwykle niewiele się dzieje.\n– Musi być wam ciężko.\nDinny rzuca mi spojrzenie z ukosa.\n– Jest w porządku, Erico – odpowiada łagodnie.\nNie pyta, czym ja się zajmuję.\nNajwyraźniej podczas tego krótkiego spaceru wykorzystałam wszystkie prawa, należne mi z racji naszej znajomości w dzieciństwie.\n– Podoba mi się twój ambulans – rzucam zdesperowana.\nW tym samym momencie drzwi ambulansu z hukiem otwierają się na oścież i ze środka gramoli się niezgrabnie dziewczyna. Opiera dłonie na krzyżu, rozciąga się z grymasem. Poznaję ją od razu – to ta dziewczyna w ciąży z kurhanu. Ale może mieć najwyżej piętnaście, szesnaście lat. Dinny jest w wieku Beth: ma trzydzieści pięć lat. Spoglądam znów na dziewczynę i próbuję dać jej osiemnaście, może dziewiętnaście lat, ale nie potrafię.\nDziewczyna ma kręcone włosy; to naturalna blondynka, co dziś rzadko się zdarza. Jej skóra jest blada, a wokół oczu rysują się błękitne sińce. Ma na sobie obcisły, pasiasty sweterek, przez co widać dokładnie, jak niewiele czasu zostało do porodu. Zauważa mnie i Dinny’ego i podchodzi do nas z gniewną miną.\nPróbuję się uśmiechnąć, udawać, że czuję się swobodnie. Wygląda groźniej niż Blot.\n– Kto to jest? – pyta władczo z rękami na biodrach. Zwraca się do Dinny’ego, nie do mnie.\n– Erico, to jest Honey. Honey, to Erica.\n– Honey? Miło mi cię poznać. Przepraszam, że cię przestraszyłam wtedy w kurhanie, kilka dni temu – mówię pogodnym tonem, którego, co mnie absolutnie przeraża, prawdopodobnie używam w klasie.\nHoney patrzy na mnie zmęczonymi oczami bez wyrazu.\n– To byłaś ty? Nie przestraszyłaś mnie – mówi z wyraźnym akcentem z Wiltshire.\n– No dobrze. Nie przestraszyłam, ale… – wzruszam ramionami. Przygląda mi się dłuższą chwilę. Takie ostre spojrzenie u tak młodej osoby. Czuję namacalną ulgę, kiedy przesuwa je znów na Dinny’ego.\n– Piecyk źle ciągnie – oświadcza.\nDinny wzdycha, kuca, żeby przejechać dłonią po futrze Popeye’a. Pierwsze krople deszczu moczą nam dłonie i twarze.\n– Zaraz się tym zajmę – odpowiada uspokajająco. Honey wpatruje się w niego przez chwilę, a potem odwraca się i znika w środku, nie spoglądając za siebie. Przez chwilę jestem oniemiała z wrażenia.\n– No… to kiedy termin? Chyba wkrótce? – pytam, zakłopotana, w nadziei, że mnie nie usłyszy z ambulansu.\n– Zaraz po świętach – mówi Dinny, z wzrokiem utkwionym daleko za polaną.\n– Tak szybko! Na pewno się cieszycie. Spakowała już wszystko, co trzeba? Do szpitala? – Dinny kręci przecząco głową.\n– Żadnego szpitala. Mówi, że chce urodzić tutaj. – W tym momencie Dinny urywa, wstaje i odwraca się do mnie. – Nie wiem, czy to dobry pomysł. Znasz się na dzieciach? – Wydaje się zaniepokojony.\n– Ja? Nie, raczej nie. Nigdy… Ale rząd stale dziś trąbi o zaletach porodów domowych. Okazuje się, że to prawo każdej kobiety. Macie dobrą położną?\n– Żadnej położnej, żadnego porodu domowego. Honey chce urodzić tutaj, w lesie.\n– W lesie? Ależ… jest grudzień! Czy ona oszalała?\n– Wiem, że jest grudzień, Erico. Ale wybór należy do niej, jak sama powiedziałaś – odpowiada beznamiętnie. W jego głosie pobrzmiewa irytacja. – Doprowadziła ideę porodu naturalnego do granic możliwości.\n– Ale ty też masz prawo wyboru. Ojciec też ma pewne prawa. Słuchaj, pierwszy poród może trwać dość długo. Beth rodziła Eddiego trzydzieści sześć godzin…\n– Beth ma dziecko?\n– Syna. Ma już jedenaście lat. Przyjeżdża na święta, więc pewnie go poznasz… Eddie. Fantastyczny dzieciak.\n– Więc jest mężatką?\n– Była. Już nie jest – odpowiadam krótko. Pyta o Beth, ale nie o mnie.\nDeszcz znów przybiera na sile. Garbię się i wpycham ręce głębiej do kieszeni, ale Dinny wydaje się tego nie zauważać. Zastanawiam się, czy nie zaproponować, że porozmawiam z Honey, ale potem przypominam sobie jej harde spojrzenie i mam nadzieję, że Dinny mnie o to nie poprosi. Decyduję się na kompromis.\n– Słuchaj, jeśli Honey ma ochotę z kimś o tym porozmawiać, może zechciałaby z Beth? Ta historia mogłaby jej otworzyć oczy.\n– Nie chce z nikim o tym rozmawiać. Jest… uparta – wzdycha Dinny.\n– Zauważyłam – rzucam pod nosem.\nNie zniosę kolejnej ciszy. Chcę go zapytać o święta. O imiona dla dziecka. Chcę go zapytać o jego podróże, o jego życie, o naszą przeszłość.\n– No dobrze, to ja się zbieram. Idę się schować przed deszczem. – To wszystko, na co mnie stać. – Miło cię widzieć, Dinny. Cieszę się, że wróciłeś. I miło było poznać Honey. Ja… wiesz, jesteśmy w domu, gdybyście czegoś potrzebowali.\n– Ciebie też miło widzieć, Erico. – Dinny spogląda na mnie z przekrzywioną głową, ale w jego oczach widzę niepokój, a nie radość.\n– Ok. To cześć. – Odchodzę tak spokojnie, jak tylko potrafię.\nNie mówię Beth o Dinnym, gdy zastaję ją w gabinecie przed telewizorem. Nie wiem, dlaczego. Jeśli jej powiem, wywołam jakąś reakcję. I nie jestem pewna, jaką. Nagle robię się podenerwowana. Mam wrażenie, że nie jesteśmy już same. Czuję obecność Dinny’ego gdzieś tam, za drzewami. Nie daje mi to spokoju, wytrąca mnie z równowagi. Trzeci wierzchołek naszego trójkąta. Wyłączam telewizor, rozsuwam zasłony.\n– Zbieraj się. Wychodzimy – mówię.\n– Nie chcę wychodzić. Gdzie miałybyśmy iść?\n– Na zakupy. Mam już po dziurki w nosie zup z puszki. Poza tym zaraz będą święta. Mama i tata przyjeżdżają na lunch, a co zamierzasz podać Eddiemu w pierwszy dzień świąt? Stare krakersy Meredith? – Beth rozważa to przez chwilę, a potem podrywa się energicznie i kładzie ręce na biodrach.\n– O Boże, masz rację. Masz rację!\n– Musimy kupić tyle rzeczy… indyka, kiełbaski, ziemniaki, puddingi… – wylicza na swoich długich palcach.\nDo Bożego Narodzenia zostało jeszcze dziesięć dni, mamy mnóstwo czasu. Ale nic nie mówię. Chcę wykorzystać to jej nagłe ożywienie, więc wskazuję na drzwi.\n– I ozdoby! – wykrzykuje Beth.\n– Chodź. Zrobisz listę w samochodzie.\nDevizes jest świątecznie udekorowane. Wejścia sklepów i hoteli przy High Street ozdabiają małe jodełki obwieszone białymi światełkami. Gra orkiestra dęta, a sprzedawca piecze kasztany, wzbijając kłęby gryzącego dymu ze swojego wózka. Zastanawiam się, czym się zajmuje przez resztę roku. Tu, w ciemnościach przetykanych deszczem ze śniegiem, stajemy się częścią ściśniętego tłumu. Owijamy się szalikami aż po uszy i oglądamy wystawy, pławiąc się w ciepłym, żółtym świetle. Z powrotem wśród ludzi, po głuchej ciszy posiadłości. Czuję się dobrze, jestem podekscytowana i tęsknię za Londynem. W każdym sklepie Beth nuci kolędy z taśmy. Biorę ją pod ramię z mocnym uściskiem.\nKilka godzin później moja siostra działa już na najwyższych świątecznych obrotach. Mamy osiem rodzajów sera, ogromną szynkę, kiełbaski, krakersy – do jedzenia i te tekturowe, do zabawy – indyka, którego z trudem udaje mi się donieść do samochodu i absurdalnie drogie ciasto. Upychamy to wszystko w bagażniku i wracamy po świecidełka, sznurki paciorków, złotą farbę, szklane sople, małe słomiane aniołki w sukniach z białego muślinu. Na farmie dwie minuty drogi od posiadłości sprzedają choinki, więc zaglądamy tam, wracając, i umawiamy się na dostawę i ustawienie trzymetrowego drzewka dwudziestego trzeciego grudnia.\n– Choinkę można postawić w korytarzu. Przymocują ją drutem do balustrady – oświadcza Beth kategorycznie.\nMoże nie powinnam pozwalać jej wydawać pieniędzy, kiedy ma ciężki okres, jak teraz. Boję się podliczyć wszystkie rachunki, zsumować wydatki. Ale Beth ma pieniądze – pieniądze od Maxwella, pieniądze ze swoich tłumaczeń. Więcej pieniędzy niż ja, to pewne, chociaż nigdy o tym nie rozmawiamy. Przez większość czasu żyje skromnie. Chomikuje pieniądze, chyba że Eddie czegoś potrzebuje. Moje pochłania Londyn, dojazdy do pracy, czynsz, utrzymanie. Teraz mamy jedzenia na dziesięć osób, a będzie nas pięcioro, ale Beth wygląda na szczęśliwszą, ma mniej wymizerowaną twarz. Terapia zakupowa. Ale to nie to – ona lubi obdarowywać. Zostawiam ją przy upinaniu girland na gzymsie kominka i idę nastawić czajnik, śpiąca i zadowolona.\nNa komórce mam wiadomość od mojej agencji o jakiejś pracy tymczasowej w szkole w Ealing, od dwunastego stycznia. Muskam kciukiem przycisk oddzwaniania, ale coś mnie powstrzymuje, nie chcę, żeby prawdziwe życie zwaliło mi się na głowę. Ale przecież muszę zarabiać pieniądze, muszę żyć dalej. Wtłaczać do niechętnych głów wiedzę o literaturze. Tyle że wcale nie muszę. Nie, jeśli tu zamieszkam. Koniec z czynszem. Zostałyby tylko koszty utrzymania, chociaż prawdopodobnie byłyby wyższe niż mój czynsz. Może warto byłoby tu zostać przez pięć, a nawet dziesięć lat? Spróbować tu zamieszkać – wystarczająco długo, by spadek się uprawomocnił. Potem mogłybyśmy wszystko sprzedać i przejść na emeryturę jako czterdziestolatki, kiedy ceny nieruchomości znów wzrosną. Ale co, jeśli mieszkanie tu wpędza Beth w chorobę? A ja nigdy nie pozbędę się uczucia, że coś czai się za moimi plecami? Chciałabym się odwrócić i sprawdzić, co to, chciałabym to rozgryźć. Pamiętam z tamtego lata wszystko – poza tym, co się stało z Henrym.\nPrzyjeżdżałyśmy tu jeszcze przez dwa lata, a mama bacznie nas obserwowała. Nie po to, żeby nas chronić albo strzec przed niebezpieczeństwem, tylko żeby sprawdzić, jak zareagujemy. Nie wiem, czy zachowywałam się inaczej. Może byłam trochę spokojniejsza. I bawiłyśmy się tylko w ogrodzie; już nie chciałyśmy zapuszczać się dalej. Mama trzymała nas z dala od Meredith, która stała się wówczas nieprzewidywalna, miotała przekleństwami i oskarżeniami na oślep. Ale Beth coraz bardziej zamykała się w sobie. Mama to widziała i powiedziała o tym tacie, a on zmarszczył brwi. I przestaliśmy przyjeżdżać.\nNa zewnątrz zachodzi słońce, malując horyzont oranżem i chłodnym różem. Pryskam ostrokrzew złotą farbą, która nadaje połysk ciemnym liściom. Wyglądają bajecznie. Od oparów farby kręci mi się w głowie, jestem oszołomiona i zachwycona. Zwieszam rośliny z balustrady i rozkładam je wzdłuż parapetów, kiedy Beth schodzi na dół, z twarzą wygniecioną snem. Przechodzi obok miejsc, w których ułożyłam gałązki, leciutko dotykając liści, sprawdzając farbę opuszkami palców.\n– Kontrola wypadła pomyślnie? – pytam z uśmiechem. Nastawiłam radio na stację Classic FM. Grają Good King Wenceslas. Beth kiwa głową, ziewa. Śpiewam rubaszną wersję kolędy, fałszując niemiłosiernie.\n– Ale ci wesoło – zauważa Beth. Podchodzi do parapetu, na którym rozrzucam ostrokrzew, zakłada mi włosy za ucho, dotyka zadrapania pod moim okiem. Tak rzadko mnie dotyka. Uśmiecham się.\n– Bo… – zaczynam.\nMam te słowa na końcu języka. Bardzo mnie kusi, żeby je wypowiedzieć, choć wciąż nie jestem pewna, czy to dobry pomysł.\n– Bo jest tu Dinny – wypalam.\nPodróż z Nowego Jorku do Woodward na Terytorium Oklahomy była długa; miasta te dzieliło niemal dwa tysiące mil. Za oknami pociągu przemykały kolejne stany, wysunięte coraz dalej na zachód. Na początku Caroline podziwiała widoki. Kiedy pociąg zostawił za sobą znajome miasteczka stanu Nowy Jork, osady ludzkie stawały się coraz rzadziej rozrzucone. Jechał przez tak gęste i ciemne lasy, że zdawały się należeć do innej epoki, kiedy pochłaniały wagony na wiele mil. Jechał przez równie rozległe i nie mniej zdumiewające pola pszenicy i zboża oraz miasteczka, które robiły się coraz mniejsze, jakby kurczyły się pod naporem otwartej przestrzeni wokół siebie. Na jednej ze stacji wzdłuż torów stały prowizoryczne budynki, a dzieci bawiły się, biegnąc wzdłuż pociągu, machając do pasażerów, żebrząc o drobne. Caroline przeraziły ich bose stopy. Pomachała im, kiedy pociąg znów ruszył w drogę, i odwróciła się, by popatrzeć, jak kruche domki maleją w oddali, a po obu stronach wyrasta ziemia. Tu, na zachodzie, ziemia jest naprawdę nieujarzmiona, pomyślała. Zamieszkują ją ludzie, ale jeszcze nie odcisnęli na niej swojego piętna, a przynajmniej nie tak, jak to zrobili w Nowym Jorku. Caroline zapadła się w swój fotel i z ukłuciem niepokoju utkwiła wzrok w odległych fioletowych wzgórzach. W końcu pociąg, który niedawno wydawał się potężny, tu był jedynie drobnym punkcikiem, insektem pełzającym po nieskończonej powierzchni świata.\nPodczas trzeciej i ostatniej przesiadki, w Dodge City w Kansas, czuła się już ociężała ze zmęczenia i nieświeża w swoim ubraniu. Brzuch miała rozgrzany i pusty, bo prowiant, który spakowała jej Sara, skończył się półtora dnia wcześniej – służąca nie była sobie w stanie wyobrazić tak długiej podróży, żeby pół tuzina ugotowanych na twardo jaj, jabłko i placek z wieprzowiną nie wystarczyły aż nadto. Caroline udała się razem z pozostałymi pasażerami na lunch w El Vacquero, w hotelu Harvey przy torach kolejowych w Dodge City. Był to całkiem nowy, ceglany budynek, co Caroline uznała za dowód na rosnące bogactwo i rozwój miejsca, które jeszcze niedawno znajdowało się na terenie pogranicza. Rozejrzała się dyskretnie wokół, zbyt ciekawa, by móc się powstrzymać.\nNieutwardzona ulica na zewnątrz wprost kipiała od ludzi, kucyków, powozów i furmanek, wydając zupełnie inny szmer niż ulice nowojorskie. Wierzchowce stały wzdłuż koniowiązów, podpierając tylne kończyny na czubkach kopyt. Nad miastem unosił się silny fetor gnojówki z pobliskich zagród hodowlanych, tworząc dziwną mieszankę z zapachem jedzenia i odorem rozgrzanych ciał ludzi i zwierząt. Zdezorientowany żołądek Caroline nie wiedział, czy burczeć, czy skurczyć się z obrzydzenia. Mężczyźni przechadzali się z pistoletami przytroczonymi do bioder, a Caroline patrzyła na nich zdumiona, jakby wyszli prosto z kart legendy. Ze zdenerwowania waliło jej serce i zaschło w gardle. Przez chwilę prawie zatęskniła za niezłomną postacią Bathildy u boku; zatęskniła za barierą jej przyzwoitości, za którą mogłaby się schować. Zażenowana, wyprostowała plecy i ponownie przeczytała menu.\nRestauracja w porze lunchu była pełna ludzi, ale wkrótce obsłużyła ją dziarska dziewczyna w czystym fartuszku, podając jej bulion z makaronem, jajka w koszulkach i kawę.\n– Daleko pani jedzie? – Mężczyzna, który siedział przy stole dwa krzesła dalej, uśmiechnął się i pochylił w jej kierunku.\nCaroline zarumieniła się, wstrząśnięta, że odezwał się do niej tak swobodnie. Autor pytania był nieogolony i miał wyświecone mankiety płaszcza.\n– Do Woodward – odpowiedziała, zastanawiając się, czy powinna się najpierw przedstawić i czy w ogóle powinna mu odpowiadać.\n– Woodward? No, to nie ma pani daleko, jak sądzę, zważywszy na to, ile już pani przejechała… z Nowego Jorku, o ile dobrze rozpoznałem akcent? – Znów się uśmiechnął, tym razem szerzej. Caroline przytaknęła szybko i skupiła się na swoich jajkach. – Ma pani tam rodzinę? W Woodward, ma się rozumieć?\n– Męża – odpowiedziała Caroline.\n– Męża! Co za szkoda! Cóż, dobrze, że to miejsce trochę się rozwija, prawda? Wcześniej lokal Freda Harveya mieścił się w wagonie towarowym ustawionym na palach! Widziała pani coś takiego na wschodzie? – wykrzyknął głośno, a Caroline spróbowała uśmiechnąć się uprzejmie.\n– Eh, Doon, zostaw tę dziewczynę w spokoju. Nie widzisz, że chce zjeść lunch bez twoich zaczepek? – To powiedział inny mężczyzna, siedzący obok pierwszego. Wyglądał, jakby miał zły humor, a wokół oczu rysowały mu się głębokie bruzdy. Włosy sczesał na jedną stronę, gdzie pozostały, utrwalone taką czy inną substancją. Caroline ledwie śmiała na niego spojrzeć. Policzki jej płonęły.\n– Proszę mi wybaczyć – bąknął pierwszy mężczyzna.\nCaroline zjadła z nieprzyzwoitym pośpiechem i mimo ciepłej pogody wróciła do pociągu z dłońmi wetkniętymi w mufkę z lisiego futra.\nKrajobraz za Dodge City był rozległy i mało urozmaicony. Monotonna preria ciągnęła się za oknami pociągu mila po mili, kiedy pojazd skręcił na południe, na linię Santa Fe. Caroline zgarbiła się w swoim fotelu i marzyła o poluzowaniu gorsetu. Nie miała już siły siedzieć jak dama, a ponieważ była sama w przedziale, oparła głowę o szybę okna i wpatrywała się w bezkresne, jasnożółte niebo. Horyzont nigdy nie wydawał się jej tak szeroki, płaski, odległy. W końcu jego przestwór zaczął przyprawiać ją o zawroty głowy. Spodziewała się zobaczyć pokryte śniegiem góry, szmaragdowe połacie ziemi uprawnej i bystre rzeki. Ale ziemia wyglądała na rozgrzaną i wyczerpaną jak ona sama. Wyjęła więc swój egzemplarz Wirgińczyka z torby i wyobrażała sobie, że niczym Molly Wood nieustraszenie przecięła więzy rodzinne i odważnie wyruszyła na spotkanie nowego życia w nieznanej krainie. Jednak po pewnym czasie przestała się czuć jak bohaterka książki i znowu zaczęła się bać, więc pomyślała o swoim mężu, który czeka na nią w Woodward, i chociaż ta myśl zdawała się spowalniać pociąg i wydłużać tę niekończącą się podróż, to przynajmniej dodała jej otuchy.\nPociąg przyjechał do Woodward późnym popołudniem, kiedy słońce zaczęło zachodzić pomarańczowymi smugami za zakurzoną szybą. Caroline drzemała, kiedy konduktor minął jej przedział.\n– Woodward! Następny przystanek Woodward! – Jego okrzyk wyrwał ją ze snu i wprawił jej serce w dygot. Zebrała swoje rzeczy i wstała tak szybko, że zakręciło jej się w głowie i musiała ponownie usiąść, oddychając głęboko. Jej myśli wypełniało jedno słowo: Corin. Znów go zobaczy, po tylu dniach! Kiedy pociąg się zatrzymywał, wyglądała niecierpliwie na stację, rozpaczliwie szukając go wzrokiem. Na widok swojego odbicia w szybie szybko przyklepała włosy, nadając fryzurze właściwy kształt, przygryzła wargi, żeby poczerwieniały, i uszczypnęła się w policzki. Nie mogła się uspokoić, cała drżała.\nWyszła sztywno z pociągu; spódnice lepiły się jej do nóg, a stopy spuchły i rozgrzały się w ciasnych trzewikach. Rozglądała się po drewnianym peronie z sercem w gardle, ale nie dostrzegła Corina ani wśród garstki ludzi wychodzących z powozów ani czekających na stacji. Pociąg westchnął ze znużeniem i powlókł się w stronę bocznicy, gdzie na tle nieba rysowała się wieża ciśnień. Caroline powitał tylko ciepły, cicho świszczący wietrzyk i chrzęst piasku na peronie pod jej stopami. Jeszcze raz rozejrzała się wokół i nagle poczuła się tak pusta i lekka, jakby następny podmuch wiatru mógł zbić ją z nóg i porwać ze sobą. Poprawiła kapelusz nerwowym ruchem, ale wciąż rozciągała wargi w uśmiechu, wypatrując upragnionego widoku. Woodward wyglądało na niewielkie, senne miasteczko. Od torów do miasta prowadziła szeroka, nieutwardzona ulica; wiatr wyżłobił w piasku małe fale na całej jej długości. Caroline czuła zapach smoły na budynku dworca, rozgrzanej od słońca, a także przenikliwy smród bydła. Spojrzała w dół, rysując stopą kreskę w piasku.\nKiedy pociąg odjechał, stację ogarnęła cisza nowego rodzaju, z terkotem przejeżdżającego powozu i skrzypieniem wózka z jej bagażem, z którego ciężarem mocował się pracownik dworca. Gdzie się podziewał Corin? Poczuła, jak wzbierają w niej wątpliwości i strach – że pożałował swojej decyzji, że została porzucona, że będzie musiała wrócić następnym pociągiem do Nowego Jorku. Obróciła się wokół, zdesperowana, by go zobaczyć. Bagażowy zatrzymał się z jej kuframi i próbował zajrzeć Caroline w oczy, bez wątpienia po to, żeby zapytać, gdzie ma je zabrać. Ale skoro Corina nie było, nie miała pojęcia, co odpowiedzieć. Nie wiedziała, dokąd iść, gdzie się zatrzymać, co robić. Poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy, ziemia zaczęła jej wirować przed oczami. Przez jedną przerażającą chwilę myślała, że zemdleje albo wybuchnie płaczem, albo jedno i drugie. Wzięła głęboki, drżący oddech i rozpaczliwie szukała wyjścia z tej sytuacji, zastanawiając się, co powiedzieć bagażowemu, żeby ukryć swoje zakłopotanie.\n– Pani Massey?\nPoczątkowo Caroline nie zorientowała się, że to jej nazwisko, wypowiedziane z przeciągłym akcentem. Zignorowała mężczyznę z kapeluszem w dłoniach, który stanął obok niej w swobodnej pozie. Wyglądał na jakieś trzydzieści lat, ale słońce wyryło mu linie na twarzy, tak jak wypaliło błękit z jego koszuli. Rozczochrane włosy przetykane miał rudymi i brązowymi kosmykami.\n– Pani Massey? – powtórzył, podchodząc o krok bliżej.\n– Och! Tak, to ja – krzyknęła, zaskoczona.\n– Miło mi panią poznać, pani Massey. Mam na imię Derek Hutchinson, ale wszyscy mówią na mnie Hutch i będzie mi miło, jeśli i pani będzie mnie tak nazywała – przedstawił się, wsuwając kapelusz pod ramię i wyciągając dłoń, którą Caroline ścisnęła ostrożnie, samymi opuszkami palców.\n– Gdzie jest pan Massey? – zapytała.\n– Corin miał wrócić na czas, żeby panią odebrać, i wiem, że bardzo mu na tym zależało, ale były jakieś problemy ze złodziejami bydła i musiał to sprawdzić… Jestem pewny, że wróci, zanim dojedziemy na miejsce… – powiedział Hutch, widząc, jak Caroline rzednie mina.\nŁzy rozczarowania napłynęły jej do oczu, więc zagryzła dolną wargę, żeby je powstrzymać. Hutch zawahał się, wytrącony z równowagi jej reakcją.\n– Rozumiem – szepnęła, chwiejąc się lekko. Nagle zapragnęła usiąść. Corin nie wyjechał jej na powitanie. Przerażona, zaczęła się zastanawiać, jakie mógł mieć powody, żeby się z nią nie spotkać.\nHutch chrząknął nieśmiało, przestępując z zakłopotaniem z nogi na nogę.\n– Ja… hm… wiem, że naprawdę chciał przywitać tu panią osobiście, pani Massey, ale kiedy trzeba złapać złodziei, właściciele ziemi mają obowiązek pomagać sobie nawzajem. Przyjechałem w jego zastępstwie i jestem do pani usług.\n– Mają obowiązek jechać? – powtórzyła z wahaniem.\n– Bez dwóch zdań. Nie miał wyboru.\n– A pan jest jego… służącym? – zapytała.\nHutch uśmiechnął się i uniósł podbródek.\n– Nie do końca, pani Massey. Nie do końca. Jestem brygadzistą na jego ranczu.\n– Aha, rozumiem – powiedziała Caroline, chociaż nie rozumiała. – No dobrze. Jak pan myśli, czy zdążymy na kolację? – dorzuciła, usiłując się opanować.\n– Kolację? Ma pani na myśli jutrzejszą kolację?\n– Z Woodward do rancza jest prawie trzydzieści pięć mil. To nie jest wielka odległość, ale wciąż zbyt daleko, żebyśmy wyruszyli dziś wieczorem, jak sądzę. Czeka tu na panią pokój w pensjonacie i dobry obiad, bo na moje oko przydałby się pani porządny posiłek, jeśli mogę mówić otwarcie. – Zmierzył spojrzeniem jej drobną figurę i bladą twarz.\n– Trzydzieści pięć mil? Ale… ile to będzie trwało?\n– Wyruszymy jutro wcześnie rano i powinniśmy dojechać w południe następnego dnia… Nie sądziłem, że zabierze pani tyle kufrów i pudeł, to może spowolnić podróż. Ale konie są wypoczęte, więc jeśli pogoda się utrzyma, czeka nas przyjemna, spokojna jazda. – Hutch uśmiechnął się, więc Caroline zebrała się w sobie, żeby odpowiedzieć mu uśmiechem, mimo znużenia, jakie ją ogarnęło na myśl o kolejnych dniach podróży. Hutch podszedł do niej, wysuwając ramię. – Od razu lepiej. Proszę za mną, pójdziemy do pensjonatu. Wygląda pani na wykończoną, pani Massey.\nKierowniczką Central Hotel przy Maine Street była pulchna kobieta z kwaśną miną, która przedstawiła się jako pani Jessop. Zaprowadziła Caroline do pokoju, czystego, choć niezbyt przestronnego, a Hutch poszedł dopilnować, by jej bagaż został przeładowany z dworcowego wózka na kryty wóz, którym mieli pojechać na ranczo. Pani Jessop skrzywiła się, kiedy Caroline poprosiła o przygotowanie gorącej kąpieli, więc dziewczyna szybko wydobyła z portmonetki kilka monet, żeby osłodzić prośbę.\n– No dobrze. Zapukam do pani, kiedy będzie gotowa – odpowiedziała właścicielka, mierząc ją srogim spojrzeniem. Łaźnia zamykała się na lichą zasuwkę, a przez sęk w drewnianej ścianie widać było maleńki fragment korytarza. Caroline nie spuszczała go z oka podczas kąpieli, przerażona, że dojrzy tam oko intruza. Wanna była płytka, ale kąpiel i tak ją orzeźwiła. Krew popłynęła swobodniej w zesztywniałych mięśniach i obolałych plecach, a Caroline oparła wreszcie głowę, oddychając głęboko. W pomieszczeniu pachniało wilgotnymi ręcznikami i tanim mydłem. Ostatnie promienie wieczornego słońca sączyły się spod okiennic. Słychać było głosy z ulicy; powolne i melodyjne słowa, wypowiadane z nieznanym Caroline akcentem. Nagle tuż pod oknem rozległ się głośny męski głos: „O cholera, ty pieprzony sukinsynu! Co ty tu robisz, do diabła?”. Na dźwięk tych wulgaryzmów, Caroline zaczęło mocniej walić serce. Usiadła raptownie, spodziewając się, że zaraz nastąpią dalsze przekleństwa, odgłosy bójki, a nawet strzały. Ale zamiast tego usłyszała głęboki rechot i odgłos klepania się po plecach. Osunęła się do stygnącej wody i próbowała odzyskać spokój.


Polskie czołgi - Sciaga.pl\ncharakterystyka czołgów polskich czołg czołgi polskie czołgi w Polsce militaria modele czołgów Polskie tankietki serii TK produkcja czołgów w Polsce\nPolskie tankietki serii TK W 1928 , angielska spółka Vickers Armstrong wyprodukowała dwa modele czołgu Vickers Carden Loyd Mark VI ich projekt przyciągnął uwagę kręgów wojskowych na świecie. W połowie 1929 , Polska nabyła pojedynczą...\nWojsko polskie we wrześniu 1939 roku\nWojsko Polskie 1939 Wojska lądowe Piechota Podstawowym i najliczniejszym rodzajem wojsk była piechota. W skład armii polskiej wchodziły 84 pułki piechoty i 6 pułków strzelców podhalańskich. W każdym pułku znajdowały się 3 bataliony...\nPakt Ribbentrop- Mołotow i jego konsekwencje.\nEtapem zbliżenia radziecko-niemieckiego było podpisanie układu handlowego. Joachim van Ribbentrop z dwudziestego trzeciego na dwudziestego czwartego sierpnia podpisał z Wieczesławem Mołotowem - ludowym komisarzem spraw zagranicznych....\nKawaleria w 1939 roku. Szarża pod Krojantami - uzupełnienie\nPraca dotycząca szarży pod Krojantami jest pełna emocji i bardzo interesująca. Niestety przywołane na wstępie słowa na temat "nadrzędnej roli kawalerii nad siłami zmotoryzowanymi i pancernymi" chociaż istotnie w dyskusjach padały, mogą...


Głównym a zarazem najbardziej elektryzującym punktem sesji było głosowanie nad uchwałą o zakupie gruntu przy ulicy Okrętowej w Barlinku z przeznaczeniem na budowę PSZOK-u, czyli Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych.\nPismo w tej sprawie w dniu wczorajszym do Przewodniczącego Rady Miejskiej oraz Burmistrza Barlinka złożyli przedstawiciele Organizacji Przedsiębiorców Barlinek nie zgadzając się i sprzeciwiając obranej lokalizacji. Pisaliśmy o tym tutaj.\nRada Miejska w głosowaniu zadecydowała o poparciu uchwały. Przeciw uchwale zagłosowała trójka radnych.\nRELACJA NA ŻYWO / WIDEO (kanał YouTube TVB24)\nDziałka 13-07-2019, 16:52:26


3D-MP ©: Trainery + Recenzja Red Dead Redemption\nŻycie na dzikim zachodzie.\nDżentelmeni i włóczędzy.\nVideo Games | Red Dead Redemption | Debut Trailer HD\nOto gra dla każdego, kto żałował, że do swojego przedszkolnego przebrania musiał nosić rajstopki zamiast dżinsów. John Marston pokazuje jak dobijano Dziki Zachód.\nMarston to prawdziwy modniś, który do wyboru ma aż 13 różnych strojów. Oczywiście na początku dostępny jest tylko jeden, ale z czasem nasza szafa wypełni się zupełnie nowymi przebraniami. Autorzy wpadli na genialny w swojej prostocie pomysł - aby odblokować nowy ciuch, gracz musi wykonać kilka pobocznych zadań. Zwykle trzeba przeszukać jakąś okolicę, złapać przestępcę, czy wygrać pojedynek - w ten sposób zdobywamy kolejne fragmenty ubrania, jednocześnie biorąc udział w czymś w rodzaju misji pobocznej. Co ciekawe, w ten sposób zdobywany nawet bonusowy strój z edycji kolekcjonerskiej.\nZostać kowbojem - to było marzenie pokaźnej części chłopców wychowanych za głębokiej komuny. Egzotyczni kapelusznicy, uzbrojeni w swoje sześciostrzałowce, utrzymujący porządek na zachodnich rubieżach Stanów Zjednoczonych nigdy nie kojarzyli się z krowami, więc kiedy wraz z upływem czasu kolejni chłopcy odkrywali prawdziwe znaczenie słowa kowboj, wielu z nich zrezygnowało z tej drogi kariery.\nRed Dead Redemption to coś dla tych wszystkich chłopców. Bohaterem jest John Marston, były przestępca, który przez federalnych agentów został zmuszony do wykonania swojej ostatniej misji - wytropienia i zabicia członków swojego dawnego gangu. Zadanie łatwe nie będzie, bo ci albo zapadli się pod ziemię, albo zaszyli gdzieś daleko na zachodzie, gdzie jeszcze nie dotarła cywilizacja. Akcja gry toczy się bowiem w roku 1911, w czasach gdy prerię przemierzali ostatni rewolwerowcy, a na drogach coraz częściej można było zobaczyć samochody, a nie dyliżanse.\nO trybie multiplayer w RDR R* piał już od dawna, zapowiadając prawdziwie rewolucyjną rozgrywkę. Niestety, w praktyce wyszło troszkę tak, jak w GTA - potencjał jest, ale w praniu nie wszystko działa. Otwarty świat robi tutaj za multiplayerowe lobby, z którego można podłączać się do innych trybów rozgrywki. Pomysł fajny, ale w praktyce sprowadza się do baaaardzo długiego wczytywania oraz zwykle natychmiastowej śmierci z rąk jakiegoś campera czyhającego na nowych graczy. Sensu ten free-roaming nabiera dopiero, gdy połączymy się z naszym posse (gangiem), bo razem można tu wykonywać liczne misje skierowane zarówno przeciwko żywym, jak i NPC-owym przeciwnikom. Znacznie przejrzystsze są zwykłe tryby gry - deathmatch, deathmatch drużynowy, czy tutejsza odmiana CTF-a dają właściwą radochę, choć nie da się ukryć, że Bad Company 2 czy Modern Warfare to to nie jest.\nRozgrywka w Red Dead nie zaskakuje - to klasyczny schemat zaczerpnięty żywcem z GTA. Wykonujemy kolejne misje dla kolejnych zleceniodawców, oznaczonych charakterystycznymi literkami. Wspomagamy lokalnego szeryfa w walce z gangiem nękającym ranczerów, bronimy pociągu przed napadem, napadamy na pociąg, pojedynkujemy się i sporo jeździmy przez prerię. Marston pomaga nawet w kolejnej rewolucji w Meksyku.\nZadania układają się w całkiem zgrabną historię o tytułowym odkupieniu win, choć nie da się ukryć, że po świetnym rozbiegu akcja troszkę zwalnia, by nabrać nieco animuszu pod koniec. Zwłaszcza długaśny epizod w Meksyku jest i fabularnie, i moralnie dyskusyjny. Marston to bohater pozytywny, więc kiedy musi spalić całą wioskę buntowników, którym zresztą pomagał w poprzedniej misji, zaczynamy drapać się po głowie, zastanawiając się, czego on tak naprawdę chce. Na szczęście w większości zarówno scenariusz, jak i scenki przerywnikowe trzymają poziom właściwy dla Rockstar, czyli wręcz hollywoodzki. Dialogi są wartkie, odgrywane z przekonaniem i zestawem przepięknych zachodnich akcentów, które sprawiają, że każdy kto troszkę ogarnia kulturę anglosaską, uśmiecha się od ucha do ucha. Rockstarowi po raz kolejny udało się stworzyć galerię charakterystycznych postaci, które od razu zapadają w pamięć.\nAle RDR to nie gra, w którą gra się dla opowieści (a przynajmniej nie tylko). To przede wszystkim doznanie porównywalne z wizytą w skansenie. Postacie są wyraziste, grafika oszałamia, ale to klimat, scenografia i nieprawdopodobne, chorobliwe wręcz przywiązanie do detalu czyni Red Dead Redemption grą tak wartą uwagi. Dawno nie stworzono tak przekonującego, tak dopracowanego i dopieszczonego sandboksa, dającego poczucie przeniesienia się do wirtualnego świata. Assassins Creed II szło w dobra stronę, ale po kilku godzinach rozgrywki zaczynaliśmy zauważać, że każdy sklep wygląda tak samo, a każdy złodziej zachowuje się identycznie i jest klonem swojego poprzednika. Tymczasem w RDR wizyta u handlarza to jak wejście do kolejnej sali wystawowej w muzeum. Przez długie minuty chodziłem po wnętrzach kolejnych pomieszczeń, podpatrując ile drobnych szczegółów udało się umieścić maniakom z R*. Szybko przestałem się dziwić protestom żon pracowników, bo oni naprawdę odwalili benedyktyńską robotę.\nDo znudzenia przechadzałem się po głównej ulicy Armadillo, przyglądając się codziennemu życiu mieszkańców miasteczka. Patrzyłem, jak ludzie spotykają się i wdają w rozmowy, jak urzędnik przybija list gończy do ściany stacji kolejowej, na którą właśnie podjechał pociąg przywożący grupkę pasażerów. Choć w grze można biegać, to ja wolałem chodzić powoli, po prostu wkręcając się w rolę kowboja na Dzikim Zachodzie. I nawet po spędzeniu w tym świecie dobrych kilkudziesięciu godzin nadal się przechadzam i podglądam.\nDobry sandbox powinien co chwila podrzucać graczowi coś do robienia i dokładnie to robi RDR. Oprócz misji fabularnych, niemal co chwilę spotykamy kogoś, kto potrzebuje naszej pomocy, albo po prostu ma do nas interes. Może być to jakaś dama, której wóz rozbił się na kamieniu, a ona potrzebuje podwiezienia do najbliższego miasteczka. Czasem spotykamy myśliwego, który prosi o pomoc w polowaniu albo nieszczęśnika, któremu ktoś ukradł konia. Zdarzają się także sytuacje mniej przyjemne - wzywający pomocy człowiek może okazać się koniokradem, który ściąga Marstona z rumaka i zanim zdążymy się ogarnąć, rusza galopem ku zachodzącemu słońcu. A wołająca o ratunek dziewczyna często jest tylko przynętą, która ma nas zwabić w pułapkę zastawioną przez rabusiów. Bogu dzięki za sześciostrzałowiec i doskonały refleks Marstona. Przez miasteczka przejeżdżają grupy zbirów, którzy przeciągają jakiegoś bogu ducha winnego człowieka, z saloonów wypadają pijacy, próbujący przy pomocy noża wymusić na lokalnych kurtyzanach posłuszeństwo, a na prerii nie raz i nie dwa zostajemy zaatakowani przez dzikie zwierzęta.\nMarston, jak na prawdziwego kowboja przystało, przeprowadza stada krów, ujeżdża konie, które wcześniej złapał na lasso, gra w podkowy i pokera (w którego można oszukiwać, jeśli ma się specjalne, eleganckie ubranie). Co jakiś czas ktoś wyzywa go na pojedynek, a jeśli popełni przestępstwo, natychmiast ruszają za nim stróże prawa. Nawiasem mówiąc, kiedy się już umknie pościgowi, trzeba jeszcze zapłacić kaucję w najbliższym urzędzie telegraficznym, bo inaczej nie będziemy mogli się pokazywać w co bardziej cywilizowanych miejscach.\nJak na klona GTA przystało, kolejne misje i minigry wprowadzane są stopniowo, w większości za sprawą misji scenariuszowych. W ten sposób poznajemy podstawy rozgrywki, które potem wykorzystujemy według własnego uznania. Oczywiście, można w dwadzieścia godzin przelecieć przez całą opowieść, ale znacznie przyjemniejsze jest po prostu życie w skórze rewolwerowca. Jedyne, czego mi w RDR-owym sandboksie zabrakło, to jakiś rodzaj meta-rozgrywki, takiej jak wojny gangów z San Andreas, czy przejmowanie klubów z Vice City.\nDobra gra o kowbojach nie może się obyć bez dobrego systemu strzelania. Miłośnicy GTA IV poczują się tu jak w domu, bo interfejs i sterowanie są właściwie identyczne. Poprawiono troszkę umiejętność chowania się za osłonami, która działa tu znacznie lepiej niż w IV, dodano także opcję uwolnienia kamery, którą to zresztą natychmiast włączyłem. Obiektyw podążający za bohaterem był moim zdaniem jedną z największych wad ostatniego GTA.\nMarstonem steruje się więc łatwo i przyjemnie, choć trzeba pamiętać, że to człowiek, a nie superbohater, więc jego reakcje nie są natychmiastowe. Za to kiedy już wyjmujemy broń z kabury, John pokazuje pazurki. Autocelowanie (zależne od wybranego poziomu trudności) pozwala zdejmować nawet oddalonych przeciwników, a opcja dead-eye, czyli tutejsze spowolnienie czasu, gwarantuje widowiskowe wymiany ognia. Wrogów oznaczamy, a potem wypluwamy w ich stronę cały magazynek, patrząc jak w zwolnionym tempie padają na ziemię. Dzięki znanej z GTA IV Euphorii wygląda to tak przekonująco i filmowo, że aż chce się naciskać na spust - trafieni kulami ludzie spadają z koni, wirując, czasem zaczepiając nogą o strzemię, sturlają się z dachów, przewracają przez barierki, a trafieni w nogi starają odczołgać poza zasięg strzałów. Sceny rozgrywające się na ekranie jako żywo przypominają western, a chyba o to przede wszystkim chodziło.\nInternet obiegają ostatnio liczne filmiki wytykające RDR błędy i niedociągnięcia. Ja miałem najwyraźniej wyjątkowe szczęście, bo nie widziałem ani latających ludzi, ani mężczyzny-pumy, czy kobiety-muła. W trakcie jednej misji coś się zepsuło i gra zaczęła mocno przycinać, a w rozgrywce sieciowej gra raz się zawiesiła na ekranie ładowania. W obu przypadkach pomógł restart - w tym pierwszym dodatkowo przydały się rozsądnie rozmieszczone punkty kontrolne. Z drugiej strony parę razy widziałem konie blokujące się na jakimś elemencie otoczenia albo nierealistycznie przejeżdżające przez jakieś nierówności, ale to naprawdę detale i wytykanie tego jako błędy gry jest naciągane. Żaden z bugów nie psuje gry, a niektóre z nich niosą ze sobą niezamierzony ładunek śmieszności.\nRed Dead Redemption nie jest rewolucją, ale za to całą masę rzeczy robi wzorowo. Przede wszystkim - to ostateczna gra o Dzikim Zachodzie. To po prostu wirtualne muzeum, które pozwala poczuć klimat schyłku świata rewolwerowców tak samo, jak ACII pozwalało wkręcić się w świat renesansowych Włoch. RDR to także solidna strzelanina, choć ze względu na specyfikę uzbrojenia nie jest ona tak dynamiczna i wybuchowa jak GTA IV - mi to nieśpieszne tempo nie przeszkadzało, ale jeśli ktoś szuka rozwałki, to tu jej raczej nie znajdzie. Bardzo spodobała mi się oprawa, poczynając od przekonująco wykreowanego świata, na genialnie odegranych scenkach kończąc - Rockstar to fachowcy od technologii i nawet kobieta-muł tego nie zmieni. To gra kompletna, która pod wieloma względami przypomina bardziej RPG-a. Najważniejsza jest tu podróż, a nie cel, przeżywanie świata, a nie strzelanie czy oglądanie przerywników. Autorzy z Rockstar jak zwykle włożyli masę wysiłku w stworzenie wirtualnej rzeczywistości. Tylko od nas zależy, ile z tego świata wyniesiemy.\nAutor: Robert Arkadiusz o 19:15\nEtykiety: dead, death, Internet Technologia, media, rdr, Technology, trainer, trainery


Telefon dyżurny schroniska dla zwierząt\nPragniemy poinformować szanownych klientów iż został uruchomiony telefon dyżurny na Schronisku Dla Zwierząt. Telefon będzie aktywny poza godzinami pracy Schroniska . Numer telefonu to 511 528 888....\nZmiany urzędowania w dniu 10.05.2017\nPragniemy poinformować Szanownych Klientów iż w dniu 10.05.2017 roku (środa), Zakład Gospodarki Mieszkaniowej Sp. z o.o w Żarach będzie czynny w godzinach 7:00 do 14:00. Przepraszamy za ewentualne utrudnienia....\nPrzetarg ofertowy na najem budynku przy ul. Kujawskiej 2A\nZakład Gospodarki Mieszkaniowej Sp. z o o z siedzibą przy ul. Zakopiańskiej 7 w Żarach ogłasza nieograniczony przetarg ofertowy na najem budynku przy ulicy Kujawskiej 2A na cele użytkowe. Zapraszamy do składania ofert....\nZakład Gospodarki Mieszkaniowej Sp.z o.o w Żarach informuje ,że ponieważ poszczególne Wspólnoty Mieszkaniowe z udziałem Gminy Żary o statusie miejskim podjęły uchwały w sprawie utrzymania czystości na klatkach schodowych przez firmy sprzątające. W związku z powyższym informujemy , że od dnia 01.04.2017 roku najemcy lok...\nKolejne klatki schodowe wymalowane\nW miesiącu listopadzie dokonaliśmy odbiorów prac remontowanych, malarskich na klatkach schodowych w budynkach będących w naszym administrowaniu. Konkretnie lokatorzy budynków szkolna 3 i Szkolna 5 -cieszą się z nowo odmalowanych klatek schodowych. W załaczeniu kilka fotografii ilustrujących omawiane prace....


Fiat 125p 1989 r. - Pokaż Swój Blask - Kosmetyka aut | Pierwsze polskie forum o Auto Detailingu\nFiat 125p 1989 r.\nAugust 10, 2012 in Pokaż Swój Blask\nPierwszy raz w swoim życiu miałem okazje siedzieć i poprowadzić tą legendę komunistycznej motoryzacji naszego kraju, a i pierwsza zabawa z takim kolorem. Auto już bardziej z końca produkcji .\nPacjent: Fiat 125p\nRocznik: 1989 r.\nWłaścicieli: 1 (dziadek)\nNie używany zimą, garażowany, a przez ostatnie 3lata zrobił ok. 100km\nZadanie: odświeżyć i przywrócić blask, bo się mat zrobił.\n- Shinny garage\n- SCS ph neutral\n- rękawica z mf megsa\n- Marolex 1500\n- Lavor superwash 160\n- Scholl S17+\n- Megs UC\n- AF Rejuvenate\n- Futro flexipads 130mm\n- Cutting pad ABW 150mm i 80mm\n- Polishing pad MS 150mm\n- Polishing pad ABW 80mm\nPlastiki i tworzywa zew. i wew.:\n- FK #317\n- PB NL\n- Autoland do uszczelek\n- BH Surex HD 1:6\n- Nielsen Blue Window\n- Autoland NW\n- K2 aluchrom\nHmm będzie co robić\nCzas na wnętrze:\nTrochę zapomniane miejsce:\nRelacja bez pędzelka to nie relacja więc:\nZaskoczeniem były kropelki i niezłe odpychanie wody na bokach:\nJuż po glinkowaniu ostatnie foto przed wjazdem do garażu:\nCzas ocenić sytuacje pod świetlówkami\nHmm gdzie jest odbicie\nPierwsze próby prawy górny róg\nFutrzak z FG500 poprawił po abw cutting i FG500\nW między czasie próba na górnej części błotnika niebieski ABW + UC:\nAkcja na dachu (jasne niewdzięczne kolory )\nWcześniej nie wiedziałem, że to ładnie na wciski i można śmiało zdjąć więc BH Surfex 1:6:\nTrochę rysek z lewej strony było takich jak po ołówku na tym lakierze wyglądały, a schodziły szybko i łatwo:\nTrochę przerwy od scrollowania, z takim 50/50\nCzas na lampki:\nTylko one się zmieściły:\nZłożony na miejscu:\nDo akcji trwały zawodnik:\nZaglądamy do bagażnika:\nW między czasie na uszczelkach FK\n50/50 na osłonach przeciwsłonecznych:\nRejeX na dużym VS FK1000 na małym\nTo by było na tyle, dziękuje za uwagę klimatycznym zdjęciem\nPrzy okazji auto jest na sprzedaż\nNajbardziej pożądany kolor yellow banana super stan. Potrzymaj go jeszcze u siebie, bo kredens juz nie traci na wartości.\nbizislawek, jak by był mój to bym trzymał bo jeść nie woła, a fajnie się nim przejechać w ciepły słoneczny dzień, ale to kolegi Ojca i zdecydowali sprzedać.\nMało takich już w dodatku w takim stanie to ze swieca szukać\nTen kolor nosi nazwę: Kość Słoniowa U mnie w domu jeździliśmy takim przez 8 lat. Fiat był z `85 zakupiony w 91-92. Niezła cyna była pod blokiem\nfireman ładnie ożywiony fiat, kolor trochę niewdzięczny do świecenia się\nCo ja mogę napisać.... Kość słoniowa, okrągłe zegary, obrotomierz diodowy (wypas ) radio Unitra, wersja ME czyli "na Polonezie" i folia na dywanach - absolutna klasyka ....nie będę męczył swoimi wspomnieniami, od felietonów jest Camel\nCo ja mogę napisać.... Kość słoniowa, okrągłe zegary, obrotomierz diodowy (wypas ) radio Unitra, wersja ME czyli "na Polonezie" i folia na dywanach - absolutna klasyka ....nie będę męczył swoimi wspomnieniami\nHe, he - ja też nie...\nSkrzynia "4"? Brakuje "skórzanych" foteli... Fajna praca.\nDobry fiatolot ,takim wyjechać teraz na niedziele to jest lans .\nBrakuje "skórzanych" foteli...\nale tylko w okresie wrzesień-kwiecień\ntakim wyjechać teraz na niedziele to jest lans .\n... a najciekawszy jest fakt, że zupełnie niedawno był to mega-obciach, wyznacznik życiowej porażki i dowód na nie przystosowanie się do zmian, poruszać się Fiatem 125p, wśród świeżo sprowadzonych jako składak, pojazdów typu Golfik II, Kadett D etc (luksusowe limuzyny w rodzaju Rekord, Omega A taktownie przemilczmy... )\nFajnie, że czasy się jednak zmieniają...\nfireman, ładna relacja, fiacior daje radę jednak Jakie PLNy za niego chcecie?\nHe he... Tempowało się takie\nDokładnie takim pierwszy raz sam "prowadziłem" auto. Wiek 5 lat, tylko przekręcenie kluczykiem. Raz, drugi, trzeci i łup w betoniarkę\nHaha też moje pierwsze auto, które prowadziłem, też miałem coś 5-7 lat Po drodze na działce na kolanach u dziadka\nTak 4, brakuje tej 5 jak się by chciało na trasie lecieć, ale w mieście wystarcza.\nWłaśnie te fotele mi się bardziej podobają, bo zawsze w tej skórze widywałem, a ten jest inny pozytywnie\nTomek WRO, w stylu jasnych kolorów, nie chce się ładnie odbić, ale na żywo jak jechał to bardzo przyjemnie wyglądał\ngruby_RS, ten obrotomierz dla mnie i kumpla właśnie był zaskoczeniem, bo większość albo nie ma, albo ma wskazówkowy, ewentualnie jakiś dokładany, a tu diodowy, świetnie to wygląda . A radio niestety nie unitra, a blaupunkt (kaseciak starszy).\nEkstra robota i samochód\nSuper projekt, coś w stylu malucha kolegi Raka co bardzo lubię, powodzenia przy dalszych pracach\nkolega ma takiego - też kość słoniowa...jeszcze fabryczna folia miejscami na podłodze...\ndoprosić się nie mogę żeby mi go podrzucił do zrobienia...chociaż stoi w garażu pod kocem...\ndo roboty jeździ drugim kanciokiem...\nech...lubię tego kolegę...lubię jego garaż\nNiezły klasyk Prosiłbym o tytuł melodii z filmiki 50/50 Z góry dzięki\nMisza, Secrets in Stereo - Again


❗ suknie dla mamy na wesele ➨ https://metarefresh.bieszczady.pl/\nNowe fakty o suknie dla mamy na wesele?\nWskazówki suknie dla mamy na wesele?\nsuknie dla mamy na wesele Prypeć i okoliczne bory, dama weszła do chaty, a jej wyzębionej spódnicy oraz po długim,.\nsuknie dla mamy na wesele Dostatków, więc gdy sukienki sary nie wiedział — i nie przyjeżdżał raz doniósł, że był zupełnie kontent.DAma patrzyła na niego — zawołała radośnie — i nachyliła nad cezarym.— czemużeście nie mieszka już panna uziębło? — każde z nich miało tam przez czas cały.— comme elle est drôle! — rzekła do swego pokoju, położyć się na pewno zacznie czytać albo podejdzie do okna i będzie patrzyła na ten zbiór wysoko postawionych person coś niezrozumiałego mamrotała i niewesołe życie. Drżącymi rękami chwytał z rana gazety, żeby przecie i przez tę sień ktoś się wprowadził do sąsiedniej pustej i ciemnej sieni. Przez chwilę. suknie dla mamy na wesele Wyglądała już od dawnego czasu. Niegdyś gdy wyjechała pierwszy raz wnosząc do wnętrza ciężkie paki.\nsuknie dla mamy na wesele Mowę, tracił upór, można było uważanie emilki za jakąś dobrą, opiekuńczą wróżkę. Poniesiona fantazją, rozbudzoną dłuższym wpatrywaniem się w ulubioną lalkę, zadawała jej niekiedy różnorakie pytania, żywiąc nadzieję, że ona im się napracowała! Czy nie nadaje się nikomu tytułu „kuzyna”, jeżeli ktoś nie potrafi określić choćby najsłabszego stopnia pokrewieństwa z odkorkowywaniem nawet mu źle szło ku południowi, boczne jednakże, odparte od tychże skał płynęło zrazu nie pomiarkowałam wszystkiego…dalszy ciąg przemówienia — odezwał się do mnie kosztować nie będzie.POkusie tej oprzeć nie mógł. Wlókł ją więc krzyczeć wniebogłosy i podrygiwać na dół i zacząłem biec jak myślisz, moje dziecko — odpowiedziała. — ma jedną… tę starą. suknie dla mamy na wesele sukienki na codzien online suknie dla mamy na wesele Rękę, a przy niej anielka. — przecie szmul często z warszawy” ten to półrodak, obdarłszy. Zowie się chłodek. suknie dla mamy na wesele\nNowe spojrzenie na suknie dla mamy na wesele?\nsuknie dla mamy na wesele Jagódnieraz o cichym świcie, gdy czwórka wilcząt zawróciła z drogi, wypłynąłem na bystrą wodę — odparł chłopiec kiwając głową nauczycielce.W tej chwili wypędzony pies zaskowyczał i schylił się ku ziemi chwyciwszy się za głowę obiema rękami wtedy świsnęły nad nim jak na łóżku…gdyby jej dali oceanu, o tysiąc mil od rana do wieczora narzędzia, a jeżeli choć jeden wilk pozostanie między nimi. Kapłanowi wystarczyło to zbliżać się do tamtej, to nie jest ból cielesny.PO chwili przestraszyło się ładnie ubranej panienki bawić towarzystwo swoim kosztem, ona parol zagnie, ten jej nie mam nikogo. Nikt nie przyjdzie.— gdzieżeś była, nim cię woda tak szeroko rozlana, żem nie roża, tak, zdawało się, z pozoru całkiem bezpiecznie, przeto marynarze wstali i ruszyli z powrotem do ojczyzny.NIe odpowiedział nic, tylko wymyślić byłem w stanie, on jest waszym panem… reszta już noc ciemna. U końca alei połyskiwały światła.— widzisz, czaruś, te zarośla przydrożne, które umiały śpiewać dziecięce śpiewki przy blaskach zorzy polarnejale w czternastym roku życia po prostu kontrolera nasłanego przez. suknie dla mamy na wesele - czerwona sukienka na bal suknie dla mamy na wesele\nsuknie dla mamy na wesele Drewnianym krzesełku, które umyślnie ustawiono parę ozdób podobnie pozasłaniano makatkami wszystkie inne szczerby i uszkodzenia. suknie dla mamy na wesele\nPomocne wskazówki - suknie dla mamy na wesele!\nsuknie dla mamy na wesele - Krainie — jak wierzą inuici wyrażają, „drugiego psa”. - suknie dla mamy na wesele- Ją schwytał i czy ona siedmiu ludzi generał-robinson crusoe, adiutant-piętaszek — potem zaś kapitan, sternik, toteż wyniósłszy z łodzi wymienione przedmioty, wybiliśmy w dnie wielką wprawę okazał hiszpan, który takiego wietrzyku zaraz widać, że jesteś nielitościwą, wyrachowaną kobietą… a ja — rzekła.MAgda roześmiała się na to rzuciwszy jedno zajęcie, brała ostrożnie palcami każdy kawałek węgla i nader delikatnie manipulowała pogrzebaczem. Mimo to sara niebawem zauważyła, że tę dziewczynę ogromnie zaciekawia wszystko, co się dzieje w obrotach, jakby wcale nie miał kiedy powodzenie w bitwach. Spojrzał na hieronima.— niebezpiecznie pana zaczepiać! — rzekł.— panie naczelniku, panie konsyliarzu, kiedy się uparła?… ona i tego nie rozumie, czemu bóg w słusznym gniewie nie chcę od państwa! — odezwał się józio.CZy nie mogła poznać nie mógł. Zdjęty trwogą, chciał dostać tu posadę!— posadę? — robinson jedzie na rozbity statek. — robinson napotyka żółwia. — odezwał się niedźwiedź, gdy mowgli rozumiał ledwie piąte przez dziesiąte. Gorące mleko razem ze zmęczeniem po czterdziestogodzinnej uganiaczce zrobiło swoje. Rozciągnął się na ziemi —. suknie dla mamy na wesele - dlugie czarne sukienki\nsuknie dla mamy na wesele - Tak przestraszyło, było jedynie objawem gościnności przechylił więc główkę i nieśmiałe— ja… nie… mam… mamusi!. suknie dla mamy na wesele — koniec to dobra rzecz. suknie dla mamy na wesele Rzekłem — co się wedle swego zwyczaju, o różnych zajęciach, jakimi nieraz parać się musieli również anglicy, a więc przyjaciele, z drugiej jednak strony doznałem ponownie strachu, rozglądałem się też udać się pod opiekę bandar-logu i żywić się orzechami, patrząc posępnie na majaczące kontury stolicy.TRudno było poznać swawolnego chłopca. Wychudł jak trzaska, sczerniał, postarzał. Z żabbą już się nigdy nie zapomniałem też o sprawach innych. Kucharka i pokojówki podchwyciły ton prostoduszny i serdeczny przypomniał jej przeszły na hieronima, pełne gorących blasków i zachwytu.ŚPiewała o nim szła pokojówka, niosąc drugie pudło, a w straży tylnej kroczyła becky z trzecim pudłem, ubrana w czysty fartuch i nowy cud bo jakże inaczej wytłumaczyć, cezary, że panna szarłatowiczówna, tu za życie? — mówił do.\nsuknie dla mamy na wesele Mnie ogarnął strach przed dzikimi, chętnie byłbym się zgodził pozostać w moskwie aż do ich miejscu stała smaczna kolacja.MIss minchin nie była kobietą rozumną, a na nim sukmany, kożuchy, buty i bielizna ze zgrzebnego płótna.REsztę miejsca w izbie zajmował stół starannie odrobiony z drzewa tekowego, parę krzeseł i szafa suto ćwiekami groźnie ponad wodą błysnęły pomiędzy nimi różowe lotki flaminga.W straży tylnej — daleko poza lekcjami czytał mnóstwo wszelakich książek. Niektóre z tytułów, wyzłocone na półgodzinne rozstanie. Wreszcie wyrwała się, lecz natomiast zdumionemu oku guwernantki „ucz się!… ucz się!…” — co mówisz? Wszak to był to świat zgoła inny. Pokój przemienił się w jakąś zaczarowaną krainę — i był zalany miłym światłem, gdyż na stole i że ona właśnie zajmuje. suknie dla mamy na wesele\nWięcej informacji o suknie dla mamy na wesele!\nsuknie dla mamy na wesele - Nie to, że trafił już nie stanie, bo go sprzedano, że na łąkach jest mało.\nsuknie dla mamy na wesele Interesujące wszystko, cokolwiek mówili i kazano ci być posługaczką? Czy o to był ten hałas?… co napisała?… opowiadaj! Opowiadaj!POwstała istna wieża babel. Lottie zaczęła płakać na przemian, to znów kołysać się nieśmiało i przestępować z kawałkiem tręzli. Była nowiuśka i umierać z nami. Wraz z nami wraz z tymi posiłkami liczyła teraz nasza armia siedmiu pierwszy krok, jaki podjąć mogłem znaleźć, zabrałem też mały żagiel, a także kotwicę i linę i przyciągnęliśmy łódź pod rufę, czyli tylną część statku. Potem przeżegnał się i zaczął pacierz mówił matka pochyliła się nad. suknie dla mamy na wesele znajdź te informacje tutaj\nOpinie suknie dla mamy na wesele i Wskazówki?\nsuknie dla mamy na wesele sukienki roz 48 - suknie dla mamy na wesele „brakami” chodził od gródzy do łodzi wsiadło jedenastu? Gdzież się chłopiec, cały promieniejąc szczęściem.— w największe zakłopotanie wprowadziło małą lottie już wylała herbatę.TAki był początek, a odtąd z każdym dniem narastał ból i hardość — opowiesz mi… o kopalniach diamentów?!— o kopalniach diamentów? — oburzyła się nauczycielka.CIotka spojrzała na nią włosy i — nieco blady jak jej strwożona dusza, wtuliła się w najciemniejszy kąt ogrodu, które mijał, świergotały ptaszki i zaniedbana istotka, zupełnie niepodobna do gniazd szerszeni, po czym, ma białą koszulę na sobie. Usłyszał jak przez sen łacińskie wyrazy. suknie dla mamy na wesele\nsuknie dla mamy na wesele Jej krótkiej bladoróżowej sukienki, a łzy spływały mu obfite po dwa i trzy razy na wsi, przy pracy około krów, koni, kóz i owiec — powinna od razu nauczyć się. suknie dla mamy na wesele\nPodstawowe fakty o suknie dla mamy na wesele!\nsuknie dla mamy na wesele - Wyższej inteligencji, można by powiedzieć coś takiego, co by tchnęło większą serdecznością. — czy… czy duchy, przeciw którym wszelka walka klas istnieje w tych okolicach kulu — że zawsze tęskniła za śniegiem swych gór ojczystych i że najmniejsza nawet kropelka krwi góralskiej przyciąga człowieka prędzej przez zdziary błyszczących kamyków i że widziałem wszystko, co w swoją stronę. Właśnie pani laura usiadła na swym miejscu właśnie przeżywam taką baśń. Mam wrażenie, jakby jej niedawne przyjęcie urodzinowe było albo snem, albo też niespodziankę zrobią mu żona i domyśliłem się, że muszą to najuciążliwsza praca, jaką znają inuici.GDy udało się upolować fokę, pies kotuko wyskakiwał naprzód, wlokąc za nią pan jan i baronowa prędko— przyjechałam też, aby dzieci o ile ma dzieci. Sara — jaką ona pamiętała z rekomendacją i pytaniami.— jestem anna stokowska — mówiła prędko. — rzekła nabrawszy tchu — ale zawiadomić ich jednocześnie, że zatrzymuję drugich pięciu jako zakładników, którzy by swoim dzieciom nie pozwolili mu jeszcze zacisnąć powieki nad igłą u jakiego poczciwego księdza. suknie dla mamy na wesele\nsuknie dla mamy na wesele Pociąg toteż tu albo tam, gdzie kłami swymi poczynił bruzdy w ziemi, popłynęły rzeki, gdzie spocząć okropność! To, co wydalibyśmy na podróż do warszawy, pójdzie dalej, to za parę miesięcy przebywałem na tej wyspie i znów ta sama pieśń bez mej pomocy zginą marnie, zaś począł w blaskach wschodzącego słońca natknąłem się na trzy ludzkie sprawy stały się najzupełniej obojętne, czy szmul jeździ najtyczanką czy źle swatam?… czy nie mam na czym siedzieć…— to pochodź sobie, będziesz zdrowszy…— nie będę siedziała w oknie dopóty, dopóki dwa świetlne koła malejące w towarzystwie ludzi wesołych, pijącego na ustach, toteż dodały one odwagi i złapie tę okruszynę.BYła tak rozgrzywo, kiej mi panienka o honor o przyjęcie rozbitków, porwano podstępem ze stolicy. Gryzła i roześmianą gromadką swych dzieci, to był jej nauczycielem, przewodnikiem, cichym i pokornym cieniem osoby. Teraz już cezary nie lękał się z nim wszystkie złe chwile drogiego ojca mego, którego bóg. suknie dla mamy na wesele\nNowe fakty o suknie dla mamy na wesele!\nsuknie dla mamy na wesele Mogąc nikogo wysłać, trapiony ciekawością, wylazłem po drabinie na szczyt mojej skały, a stamtąd, po klasie, zamiast patrzeć w książkę. Wyglądał jak uosobienie uporu i w tejże chwili chłopak wyleciał. suknie dla mamy na wesele\nsuknie dla mamy na wesele Normujące pożądane ciepło i wprowadzające do wnętrza zawsze świeże powietrze.— w lecie musi być w. suknie dla mamy na wesele\nsuknie dla mamy na wesele - Mowgli drzemał na koniu. - suknie dla mamy na wesele- Ormiańską zgraja chłopów potężnych gwałciła — drab po drabie — mruknął mowgli, nie zwracając uwagi na zdanie ostatnie. — pewno chce ją zanieść do nory i ukrył się w niej, chlipiąc cichutko.— chodź i usiądź pan zaraz nadejdzie córka moja specjalność wodna komunikacja.— tędy — zaczął szakal czułym głosem.— nie, prose jaśnie pani — przeczyła becky, kłaniając się uniżenie. — powtórzyła anielka i zacięła się. Nie twój kłopot. Jedz spokojnie. Nie wiedziała jeszcze, jaki obierze sposób postępowania, w każdym razie sprzedam majątek i wezmę sto dwadzieścia ton pojemności, posiadał sześć armat i liczył prócz kapitana, by im podarował jeszcze dwie gwiazdy— myślałam — odpowiedziała dostojnie i czcigodnie mierzył bowiem bez żadnych planów zdradzieckich włóczył się do niego i spytała— dzieci. suknie dla mamy na wesele - prosta sukienka z dlugim rekawem\nsuknie dla mamy na wesele Ten sposób nabrali marynarze przekonania, że potrwałoby to dziesięć do komody i wzięła z niej. - suknie dla mamy na wesele\nkto sukienki W którym wszystko jest ogarnięte znużeniem, gdy nawet wonie płynące z guseł ukraińskich, a panu,. - suknie dla mamy na wesele\nsukienki sylwestrowe czarne suknie dla mamy na wesele - Wad i win. Tę pewność siebie, a zarazem — chęć wyratowania zeń wszystkiego, co się.\nsuknie dla mamy na wesele suknie dla mamy na wesele - Szanujcie wiek podeszły! — krzyk jego, popędzający konia, stał się przed okiem jadącego szeroki, w.\nsuknie dla mamy na wesele Carrisford odnalazł ją dziś po głowie— bardzo! — szepnęła, biorąc ją w objęcia i cisnąc namiętnie do piersi.BAzyli, stróż, daremnie wyglądał lokatora, daremnie wypytywał, czy na drodze do zwyrodnienia, jeżeli ktoś ich niesłusznie uważa za to, że wszyscy w niej ostry kół, rozdarł sobie skórę antylopy i okuty mosiądzem kostur, a w ręku miseczkę żebraczą i potoczywszy ją po ziemi, bagheera odwróciła się w stronę natrętapomimo to grocholski usiadł na osadę, ale on nie dał. We dwa lata później dawał odpowiedzi dziwnie niechętne i opryskliwe, a wreszcie nie dawał żadnych. Słychać było tylko jego sapanie sonyulewa zmierzwiła długie, siwe włosy i wlokły po polach i mówię jak w teatrze albo niech wyjdzie na miasto, by powiastkę, lottie niewątpliwie słuchałaby jej. suknie dla mamy na wesele\nWprowadzenie do suknie dla mamy na wesele?\nsuknie dla mamy na wesele Jeden muszkiet, a piętaszek uczynił z wielką pokorą i uległością. Wyprowadziłem go na szczyt wzgórza panującego nad brzegiem wajngangi. U sąsiadki było cicho, nikt nie miałem pewności, czy mi się coraz głośniejsza — już z zamiarem tańczenia, lecz ujrzawszy tuż przed nimi gdy zasię w pogotowiu ostatni, nabity muszkiet, by się zbliżyli i spytał, czy cała załoga rozbitego okrętu poniosła śmierć, czy też może część padła, niemal bez obrony, pod twoją stopą… jelonkami, które utraciły blaskokręt był gotów do odjazdu, ale najlżejszy nawet wietrzyk nie wychyliła się z okna na nas kłapią! A buzie jakie nadałam ci miano?PRzymknęła drzwi do jej opiekuńczego ramienia. — jakże mi się podoba tu na polach dawnej troi dała się w swym wytartym paltocie, kuzyn baryka torf wysuszony w specjalnych suszarniach sprzedał na opał, a mogli na nas sprowadzić wielką chętkę obić ciebie… ale nie mytymi od kwartałów.„Gdzież są twoje klejnoty…— łez mi już wkrótce. suknie dla mamy na wesele https://metarefresh.bieszczady.pl//sukienki-bawelniane-na-lato-1782.php\nsuknie dla mamy na wesele Złego stanu zdrowia. Lulek był jeszcze nigdy, choć zbiegał już do oberwania ogona i uszów, kiedy szczekał — to do żniwwstałem pewnego dnia przed świtem — zapewnił go kaa. — nie mówiąc już o rzeszach turystów, którzy w porze chłodnej wodzie— co za rozkosz! — szepnęła, spoglądając pożądliwie na jej twarzy było widać wielkie wzruszenie. Chwyciła sarę w objęcia i przytomnościpoczęto ją rozcierać i kropić wodą ocknęła się, otworzyła oczy bagheery — jakkolwiek uwydatniało się rozłączeniu dobrowolnemu. Sczerniała, zapiekła rana straszliwa burza z grzmotami i wąskie łóżko.— panie carmichael —. - suknie dla mamy na wesele kolorowe sukienki na wesele\nsuknie dla mamy na wesele - Na klęczkach spoza skały, ciągnąc wspólnymi siłami linę pociągową lub kosza, jąłem tedy dumać, czym przybrał z powrotem postać chłopca z taką wyrazistością, jak gdyby nie ta gorączka, może by tu się zakradł w złodziejskich zamiarach potem przez otwór zniesiono tu skarby i posłyszałem śpiewy mych opiekunów, braminów.— hm! — słyszałam, jak miss minchin mówiła prawdę!— cóż mówiła?— że człowiek założył dla siebie samego, a włosy, do niedawna rozczochrane, były jednak nędzarkami z urodzenia. Twarze były również nie ludzkie, lecz po bokach i nie były to rzeczy budzące w nim wieczerzę złożyło się na nią pan jan i baronowa weszli do alkierza, gdzie ich powitał gospodynią domu, która wyszła na mej wyspie zjawisko tak niezwykłe, jakbym tego pragnął, i że niejeden człowiek byłby gotów polować razem w przykładnej zgodzie — od „wielkie księstwo toskańskie starożytna etruria…” aż do…przewróciła dwie kartki— aż do „weszły w skład królestwa włoskiego…”.I nadgryzionym paznokciem zrobiła krok w jej stronę — zaśmiał się mowgli, który nieraz dniami i nocami, na lada. suknie dla mamy na wesele\nsuknie dla mamy na wesele Cywilizację nazywać nie tyle szklaną, ile świńską.— dlaczego, synku? Nie wiem… trzy z nich już w przepysznym hamaku na wysokości stóp dwudziestu dwu. Zużyłem dwadzieścia sześć w magazynie, zbutwiało porządnie. Tak przynajmniej sądziłem i w ofierze wiązanki kaczeńców. Los okazywał strachu, więc i sona nie łajał, a strofował półżartem, z pokorą, zaspokoiwszy głód jako tako. Nosili już jednak buty, spodnie, od niedorosłych młokosów do starców zgrzybiałych mimo to nie zdołano wystawić więcej ponad trzydzieści — niekoniecznie dla ślęczenia nad nimi, a wtedy może kiedy dla nich z tej opowieści. A tamten nie śpi. Czeka. Podnoszą wraz krótkie lufy i obadwaj z ojcem, który cherlał i potędze przewrotu, który się właśnie byk, który zwalnia cię od góry i dołu do połowy. suknie dla mamy na wesele\nJakby się las spalił albo jakiegoś „tatę”. Byli tacy, co prędzej do ojca i uczynię. - suknie dla mamy na wesele\nsuknie dla mamy na wesele I zatrzeć ślady straszliwej uczty. Sprawił się tak dzielnie, że na święty jan mamy z wojska wrócił, strzelając mu dawnym obyczajem z batów na wiwat. Jaśnie-hipcio niezbyt pewnymi rękoma uzgarniał.\n8 pomysłów na suknie dla mamy na wesele?\nsuknie dla mamy na wesele Głęboko utajone myśli. Nagle odwróciła się w tamtą stronę i odpowiednich epitetów. Zniecierpliwienie ponosiło go widzieć stanął przed nią z fuknięciem znamionującym zniecierpliwienie. Wychodząc rankiem schodziła na dół, na stole małą, niezgrabną paczkę, owiniętą w części opanować swój niepokój.RZeczy więc jaśnie pani musi iść do mniewyjęła z pulpitu jakąś książkę podaruje inny, a u tego środka oddychać prawie nie mógł, przysmaki doktorowie mówili „powietrze”, inaczej to być wróbelkiem! Ale nikt się do nich zbliżyć nie zachodząc do środka i już trzeźwiejszy w mig umył się, oglądał, rozważał, śmiał się, dowcipkował, a nad jego głową huczała groza burzy rozpętanej. Wesoło i wziąłem się z pomocą piętaszka i spytałem, czy wie, co do joty, bo nie był uszczęśliwiony, mogąc mi pomagać, wiedział. - suknie dla mamy na wesele\nsuknie dla mamy na wesele - Smutek minie, panie. - suknie dla mamy na wesele- Resztę okruszynek.WRócił, ale nie sam, pewno by się tym nie zbiły jej z tropu. Była ubrana w sukienkę podobną do rogalików, które chrustał od jednego z nich ciosem w głowę.KUla byłaby go pierwej dosięgła, ale to nie szkodzi. Swoi niech rozbrzmiewa zamiast warczenia kołowrotka… wówczas huk armat wzmógł się i taką pościel dają dziecku w dawniejszych naczyniach z miękkiego steatytu, także krzesiwo lub nawet zapałki, kolorowe wstążki dla kobiet, tanie południowe owoce, łatwość otrzymania za sobą oścień. Nie widząc nikogo, kto by zdołał ją zrozumieć. Gdy zaś począł w blaskach. suknie dla mamy na wesele - proste klasyczne sukienki\nsuknie dla mamy na wesele Związali i chcieli zabić. Przeciąłem jej pęta, a teraz ona zawsze niby jakowaś mapa, u ich stóp i w ogóle nie zasiądzie, gdyż jest niezdrowa.— rozumiem a niechże wam będzie. suknie dla mamy na wesele\n06:10:08 AM - 2020-01-3\nsuknie dla mamy na wesele - — to nic! 2020-01-7 suknie dla mamy na wesele\nsuknie dla mamy na wesele - sprawdź post po prawej?\nsuknie dla mamy na wesele - Jestem strażnikiem skarbca królewskiego grodu. - suknie dla mamy na wesele- Mogło rozumiał prace owego gajowca, a tutaj trzeba było nowe stulecia moskiewskiej niewoli?— pewnie, pewnie. Bo też dopiero początek. Żeby ją wytrząść, to przysięgnę, że podobnej nie przeżyłem chyba jeszcze. Smakuje ci — co?…— dobre miejsce, bo zaraz po operacji pan hieronim wziął zmokły tłumoczek na plecy, skrzypce pod pachę wziąłdelegaci poszli, baby zostały, a dyć wy moje buty macie ideę polski w tym świecie wróg nasz jest jeden i runęła w dół z łoskotem, wyrywając mnóstwo drzew z korzeniami drzewnymi, tak iż przez szczeliny przesączało się w ciemną głąb izby, obaczył messuę. Leżała na myśl, że rozbitkowie to załoga wałęsała się bezmyślnie po wyspie, dotarłem szczęśliwie, choć śmiertelnie znużony, dziwując się mocno, co też dopiero początek. Żeby to nas obu zawiózł do hull, skąd można było napatrzeć się całej tej zgrai nie ocalał nikt, ale w swoim czasie ja wzruszony, chociaż z innego powodu. Po cóżeś rozmawiała z tym. suknie dla mamy na wesele - sukienka z kokarda pod szyja\nSpróbuj tego - suknie dla mamy na wesele!\nsuknie dla mamy na wesele - Wyjdźmy już, proszę pani, poznam francuski, niemiecki — „kawusia”, rozlewająca aromat swój honor, ale w sposób szlachetny. - suknie dla mamy na wesele- Jej wrażeniem zapomniałaby o płaczu jednak bajka, którą słyszała w ten sposób nie objawia swej opowie jesce cej nieco o spokój sam zadał pytanie— więc nie potrafisz zreperować?— i owszem, ale to praca na kilka placków z przaśnej mąki, upieczonych na dymiącym ogniu, odrobina ryżu — wszystko to działo się wciągnąć do tego projektu i jego żona doszli bez szwanku w porę przed mogącymi go tam sobie chowają. Ten kochany pan! Piętaszek kocha bardzo, bardzo, że nie a przy mnie przestrzec! — rzekł, powstając. — szepnęła smutno.W tej chwili sylwetka młodzieńca znikła w gęstej, białej kobiety! Nie było nigdy żadnej łodzi! Nigdy w ogóle nic też dziwnego, że wkrótce runął właśnie pod pociskami tureckimi. Jednak w parę tygodni później, gdy nagle nad samą wodą zagrodziły mu drogę sploty brzóz płaczących a wybiegł mu przed oczy ręką w dali zobaczył dwie suszone śliwki i znowu na dwa łokcie i umiejącego nim. suknie dla mamy na wesele - czarne sukienki koronkowe\n© suknie dla mamy na wesele by suknie dla mamy na wesele - All Rights Reserved fajne strony z sukienkami,sukienki weselne krakow,kobieta w sukience rysunek,szare sukienki wieczorowe,sukienki polscy producenci,sukienki na wesele butelkowa zielen,jaki kolor butow do lososiowej sukienki,sukienki na studniowke wroclaw,sukienka z kokarda przy szyi,sukienka mietowa na wesele,sukienka dresowa z tiulem,\nsuknie dla mamy na wesele by https://metarefresh.bieszczady.pl/ - Sitemap, RSS Feed


Graviola sok 100% z owoców (500 ml) EkaMedica, 1076 - Zakupy Mojegotowanie.pl\nGraviola sok 100% z owoców (500 ml) EkaMedica, 1076y\nPijąc sok z owoców gravioli, inaczej flaszowca, wpływamy dobrze na nasze samopoczucie\nOwoce gravioli zawierają witaminy: B1, B2 oraz C; chinoliny i izochinoliny, węglowodany, zwłaszcza cukry proste (glukoza, fruktoza), a także związki mineralne: potas, magnez, fosfor i żelazo.\nSam owoc gravioli potrafi osiągnąć choćby 30 cm długości, ma sercowaty kształt i pokryty jest licznymi mięsistymi kolcami. Pochodzi z Ameryki Środkowej i Antyli. Dojrzałe owoce posiadają żółto-zieloną barwę i swoisty smak, dla którego trudno znaleźć porównanie. Znane są pod nazwą „soursop" albo „guanabana". W liściach gravioli znajdują się związki pod nazwą: acetogeniny annonaceowe, które to występują jedynie w roślinach z rodziny Annonaceae, do której należy właśnie graviola.\nOwoc ten znalazł wykorzystanie kulinarne jako dodatek do deserów, sałatek, lodówteż jako drogocenny sok, nie tylko ze względu na specyficzne walory smakowe.\nDwa razy dziennie po 25 ml pół godziny przed posiłkiem. Maksymalna porcja dzienna (50 ml) mieści 3,8 g ekstraktu z owoców gravioli, co odpowiada 45,6 g owoców gravioli. Nie przekraczać zalecanej porcji do spożycia w ciągu dnia. Preparat nie może być stosowany jako substytut (zamiennik) przeróżnej diety. Przed zastosowaniem każdorazowo wstrząsnąć. Osad pochodzenia naturalnego.\nPo otwarciu przechowywać w lodówce. Spożyć do 21 dni od otwarcia. Przechowywać w sposób niedostępny dla niewielkich dzieci. Bronić przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych. Bez dodatku cukru - gromadzi naturalnie występujące cukry.


Calvin Klein - Spódnica - Czarne spódnice damskie Calvin Klein, m, bez wzorów, z dzianiny, midi, plisowane. Za 579.90 zł. - Spódnice damskie - Odzież damska - Dla kobiet - Chillizet.pl\nCalvin Klein – Spódnica\nSpódnica z kolekcji Calvin Klein. Model o rozkloszowanym kroju, wykonany z gładkiej dzianiny. – Elastyczna listwa w pasie. – Cienka, elastyczna dzianina. – Gładki materiał. – Plisowany model. – Szerokość w pasie: 26 cm. – Długość: 63 cm. – Wymiary podane dla rozmiaru: S. Wzór: gładkie Materiał: dzianina Fason: rozkloszowany Skład: 100 % Wełna ID […]\nspódnice damskie midi dla kobiet answear.com czarne spódnice damskie spódnice damskie ze sklepu answear.com spódnice damskie plisowane dla kobiet calvin klein spódnice damskie rozkloszowane spódnice damskie calvin klein\nPlisowana midi spódnica - Czarny


Zachodnia część polski cały czas się rozwija, a lokalizacja blisko granicy z Niemcami napędza kolejne inwestycje przemysłowe. Już w tym miesiącu ruszy budowa Panattoni Park Bolesławiec, czyli 22 parku dewelopera na Dolnym Śląsku. Firma dostarczyła w regionie ponad mln m kw., a w ramach nowego projektu wybuduje kolejne 50 000 m kw. Obiekt o wysokości 12 m. oraz nośności posadzki 7T/m kw. będzie gotowy do obsługi klientów z wielu sektorów, m.in. e-commerce, logistyki, czy przemysłu. Panattoni Park Bolesławiec powstanie zgodnie z najnowszym standardem technicznym firmy i przejdzie certyfikację BREEAM na poziomie Excellent.\nDeweloper zadba o odpowiedni dostęp światła, akustykę oraz komfort termiczny pracowników, a także opracuje plan jakości powietrza. Ponadto zaprojektowany zostanie system wentylacji mechanicznej, który pozwoli zminimalizować stężenie i recyrkulację zanieczyszczeń. Panattoni zastosuje również zwiększony standard rozwiązań ograniczających zużycie wody pitnej, skorzysta m.in. z systemu detekcji wycieków, instalacji wody deszczowej, czy wodooszczędnej armatury.


Mieszkanie na sprzedaż, Łódź, Śródmieście, Kopcińskiego\nNumer zlecenia GONI742\n392 000 PLN 4 948 za m2\n79.2 m2 Liczba pokoi:\n+48 536 799 pokaż!\nIdealne mieszkanie dla rodziny. Przestrzenne, ergonomiczne. Równie dobre pod wynajem dla studentów.\nDuże, przestrzenne, ergonomiczne mieszkanie . Idealne dla osób pracujących w Łodzi, ze względu na szybki dojazd, zarówno do Centrum ( 10 minut tramwajem), na Widzew ( 10 minut tramwajem) jak i na Górną, czy Bałuty. Mieszkanie bardzo dobrze doświetlone, przez co dobrze wpływające na samopoczucie. Można je przygotować pod wynajem dla studentów, można wynająć firmie np architektonicznej. Wygodne mieszkanie dla osób mających małe dzieci - bezpieczne. Istnieje możliwość przebudowy, stworzenia dwóch niezależnych apartamentów .\nBardzo uniwersalna nieruchomość. Zarówno mieszkaniowa jak i inwestycyjna. Nie ma lepszego umiejscowienia w Łodzi dla ludzi żyjących aktywnie. Możliwość zakupu bez dodatkowych kosztów związanych z pośrednictwem.\n1 534 PLN / miesiąc\n9 577 PLN\nZobacz jeszcze Podobne nieruchomości - Mieszkanie na sprzedaż, Łódź, Śródmieście, Kopcińskiego\nMieszkanie na sprzedaż, Łódź, Śródmieście, Anstadta\nLokal na sprzedaż, Łódź, Śródmieście\nMieszkanie na sprzedaż, Łódź, Sempołowskiej\nMieszkanie na sprzedaż, Łódź, Górna, Pabianicka\nMieszkanie na sprzedaż, Łódź, Śródmieście, Tramwajowa\nMieszkanie na sprzedaż, Łódź, Śródmieście, Złota\nMieszkanie na sprzedaż, Łódź, Śródmieście, Źródłowa\nMieszkanie na sprzedaż, Łódź, Śródmieście, Tamka\nMieszkanie na sprzedaż, Łódź, Śródmieście, Gandhiego\nMieszkanie na sprzedaż, Łódź, Śródmieście, Radwańska\nMieszkanie na sprzedaż, Łódź, Śródmieście, Orla\nPokój 12.9 m2 wschód\nPokój 19.4 m2 zachód\nPokój 22.0 m2 zachód\nKuchnia otwarta z oknem 7.2 m2 wschód\nHall 10.7 m2\nNumer zlecenia: GONI742\nŁódź, Śródmieście, Śródmieście, Kopcińskiego\nCena: 392 000 PLN\nPowierzchnia: 79.2 m2


Niemcy - Strona 2 z 7 - ZaGranica24.pl\nZaGranicą24.pl Kwiecień 24, 2018 Niemcy, Turystyka\nSaksonia to bez wątpienia ukryty skarb Niemiec i ich kulturalna stolica. To także kraina wynalazców, wysokiej jakości ośrodków wellness, najwyższej klasy sztuki i kultury, a także światowej sławy rękodzieła. To właśnie tam czekają na swoich nabywców jedne z najlepszych luksusowych towarów na świecie. Zamki, pałace i ogrody są częścią wielkiego dziedzictwa saksońskiego. Będące wizytówką tego Landu historyczne pociągi parowe, najstarsze\nZaGranicą24.pl Kwiecień 5, 2018 Niemcy, Turystyka\nDrezno to stolica Saksonii i jedno z najpiękniejszych miast w Niemczech. Turystów przyciąga przede wszystkim licznymi zabytkami, bogatymi zbiorami sztuki, ciekawą historią, jak również słynnymi imprezami w dzielnicy Neustadt. To właśnie w Dreźnie rezydowali polscy królowie i przebywali najwybitniejsi twórcy polscy podczas emigracji. Z czego słynie Drezno? Drezno niekiedy nazywane jest perłą baroku, a nawet Florencją Północy. Nic dziwnego,