Praca w salonie sukien ślubnych od kuchni - pytania i odpowiedzi\nNajlepiej, jak ktoś sam się przekona. Bardzo nie lubię podejścia typu “niech Pani nawet tego nie mierzy, bo to na pewno nie jest dla Pani!”. W 90% przypadków klientka sama dochodzi do wniosku, że to jednak nie suknia dla niej, mimo że to właśnie taki fason sobie wymyśliła. Szczególnie kiedy zejdzie z podestu w przymierzalni i zobaczy, że suknia rzeczywiście skraca jej nogi czy robi inne tego typu rzeczy.\nAle zdarza się też tak, że klientka ma silną wizję konkretnego typu sukienki, mimo że wie że to nie najlepsza opcja dla niej. I wtedy trzeba to jakoś wypośrodkować, żeby wyglądała możliwie najlepiej. Nie może być tak, że dziewczyna, która uwielbia błyskotki, idzie do ślubu w całkowicie matowej sukience, bo my tak zdecydowałyśmy. Tak nie można zrobić. Trzeba coś wymyślić, zaproponować jakieś nowe rozwiązanie, może podsunąć błyszczącą biżuterię?\nNiestety nie da się tego dowiedzieć z książki. Dlatego najlepszą drogą jest zatrudnienie się do pomocy w salonie ślubnym na kilka miesięcy, choćby na bezpłatny staż. Najlepiej go szukać w wakacje, wtedy w salonach jest największy ruch.\nOczywiście, przymierzyć też czasem trzeba – ja też to robię i to nie dlatego, że jestem jakąś maniaczką, ale zwyczajnie potrzebuję wiedzieć, czy sukienka jest wygodna, czy nie gryzie. To jednak bardzo mały wycinek tego, czym musisz się zajmować i co musisz wiedzieć.\nDo tego zawsze musi być porządek, suknie nie mogą leżeć porozwalane, trzeba je pięknie pozapinać. Pilnować, czy coś się nie odpruwa, czy nie odstaje jakaś nitka. No i jeszcze jedno – w wakacje nie ma wakacji. Sezon ślubny trwa od czerwca do września. Mało który salon daje wtedy dwa tygodnie urlopu, dlatego lepiej nastawić się na wakacje w listopadzie.\nTrzeba mieć też swego rodzaju zmysł w palcach, wyczucie – żeby na przykład nie założyć sukni za wysoko albo za nisko. Częściowo można to wyćwiczyć, ale częściowo trzeba mieć to w sobie. Stylistka musi też umieć zauważyć, że jak skróci trochę rękawek, to dłoń nagle wyda się zgrabniejsza, ramię smuklejsze. Potrafić pokazać klientce, że po zmianie paska na węższy o kilka centymentrów talia wydaje się mniejsza, a wcześniej wyglądała topornie.\nI musi być cierpliwa, umieć pracować z ludźmi – niezależnie od tego, czy potrzebuje się potem po pracy wyciszyć, czy bycie wśród ludzi dodaje jej energii. Czasem klientka potrafi wybierać sukienkę trzy godziny. I nieważne, czy jesteś zmęczona, czy właśnie się z kimś pokłóciłaś albo bolą Cię nogi (przy okazji – trzeba mieć wygodne buty!) – musisz poświęcić jej czas i zawsze pamiętać, że ona przyszła tu pierwszy raz i pierwszy raz wybiera sukienkę. To nie jest zakup nowych dżinsów! Więc nawet jak masz najgorszy humor świata, to nie możesz tego po sobie pokazać. Trzeba być opanowanym i empatycznym.\nZaczyna się dość wcześnie. My otwieramy o 9, trzeba być pół godziny wcześniej. U nas – i myślę, że w większości salonów jest podobnie – dzień zaczyna się organizacją pracy. Spotyka się cały zespół, patrzymy w terminarz i sprawdzamy, co mamy na dany dzień, czy na przykład klientka, która jest umówiona, była już u nas wcześniej.\nPotem dobrze jest sobie zrobić jakąś kawę, żeby postawić się na nogi i pozytywnie nastroić na cały dzień. A o 9 zaczynają przychodzić klientki. Poświęca się klientce tyle czasu, ile potrzebuje. Przynosisz sukienki, doradzasz, dobierasz dodatki – jeśli to pierwsza przymiarka. Bo później są jeszcze drugie i trzecie, jeśli ktoś już się zdecyduje na dany model.\nTak, chyba że masz do pomocy osobę, która się uczy. Wtedy ona pomaga zakładać sukienkę, a Ty proponujesz kolejne fasony. Bo nie tylko klientka wybiera sukienki. Jest bardzo różnie. Niektóre klientki oczekują od Ciebie, że to Ty im wskażesz wszystkie pasujące modele, a one nie będą się angażować, bo ufają, że znasz się na tym najlepiej.\nPóźniej donosi się jeszcze dodatki, żeby klientka mogła sobie wszystko razem wyobrazić. A na koniec trzeba sukienkę z powrotem rozsznurować, ściągnąć i znów włożyć na manekina.\nNo właśnie, myśląc o pannie młodej, najczęściej mamy przed oczami dwudziestopięcioletnią dziewczynę w rozmiarze 36, a przecież klientki muszą być różne! No jasne, są przecież drugie małżeństwa, czasem panie decydują się na ślub dopiero w starszym wieku – najstarszą klientkę mieliśmy chyba w okolicach sześćdziesiątki. Czasem klientki przychodzą już z dziećmi.\nŚrednio około godziny. Są panie, które od razu mówią “to ta sukienka, jestem zdecydowana, proszę mi tu czasu nie zabierać”. Ale są i takie, które spędzają u nas 2-3 godziny i tyle czasu trzeba im poświęcić. Dlatego staramy się, żeby każda pani miała chwilę odpoczynku po kolejnej klientce. Bo zwykle ma się w głowie daną dziewczynę z jej wymiarami, oczekiwaniami, pytaniami i trudno jest po minucie przeskoczyć do kolejnej. Dlatego najlepiej jest zrobić sobie małą przerwę, przejść się po pracowni, i dopiero wrócić do kolejnej klientki. W ciągu jednego dnia pracy spotyka się nawet 5-6 kobiet. Jedna jest spokojna i cicha, druga wybuchowa, płacze, a trzecia ma gorszy dzień i niekoniecznie jest dla Ciebie miła. I z każdą z nich trzeba sobie poradzić.\nA wracając do emocji – ja zawsze staram się wzbudzić zaufanie. Tak, żeby klientka wiedziała, że jest w dobrych rękach, że nam się nie spieszy ani że nie chcę jej niczego wcisnąć. Nie miałoby sensu, żeby poszła do ślubu w czymś, co jej się nie będzie podobać, bo jak jej się nie będzie podobać, to dla mnie to też później żadna reklama. Jak się rozpłacze, to podbiegam z tą chusteczką, jak w tych wszystkich programach telewizyjnych. Podchodzę, pomagam się wyciszyć, czasem dziewczyna musi wyjść na chwilę, bo cała jest poryczana. Dopiero wtedy człowiek zdaje sobie sprawę, jaki to jest ważny moment.\nTak, i to często wiąże się z wieloma negatywnymi emocjami. Dziewczyny wyobrażają sobie, że wejdą do salonu i my sprawimy, że nagle zaczną wyglądać jak z żurnala. A przecież niekoniecznie mają wygląd modelki z Berty, obrobionej na piątą stronę. To chyba jest najgorsze w pracy stylistki – poczucie, że klientka Cię w ogóle nie słucha i traktuje z góry. Ale zawsze sobie wtedy myślę, że kurczę, może mnie by też tak odbiło, i staram się to za wszelką cenę zrozumieć. I niektóre dziewczyny po początkowym dystansie się wtedy otwierają, więc może jest to jakaś recepta?\nWeszła do salonu i najbardziej spodobała jej się dopasowana sukienka z gipiury. Nazywała się chyba “Matra” – bo u nas wszystkie sukienki mają nazwy. Pamiętam, że nie obsługiwałam jeszcze wtedy klientek, tylko byłam obserwatorem, pomocnikiem Św. Mikołaja. I kiedy założyła tę sukienkę, wszyscy stanęli, cały salon, łącznie ze mną – a każdy coś robił, coś gdzieś przenosił. Nie mogliśmy oderwać od niej wzroku, a ona się tak pięknie popłakała.\nWiem jak to brzmi, ale jak przytuliła się do siostry ze “szkoda, że mama teraz tego nie widzi”, to naprawdę był to poruszający moment. Widać było, że poczuła się nagle kobietą, właśnie w tamtej chwili. A dla mnie to był jeden z pierwszych momentów, w którym poczułam że ta praca absolutnie nie jest nudna.\nI sporo jest takich osób, które opowiadają w salonie swoje historie? Czy raczej wchodzą, kupują, wychodzą? Różnie, ale mam wrażenie że u nas sporo dziewczyn się otwiera, to jednak nie jest szybka wizyta w sieciówce. Spędzasz z klientką przynajmniej godzinę, cały czas jesteś blisko niej. Dobierasz, ściągasz, pomagasz, szybko się wytwarza intymna atmosfera i od razu człowiek ma skłonność do zwierzeń.\nMusisz każdej klientce poświęcić uwagę, a dziennie masz ich po dwanaście czy piętnaście. Wszystkie za moment mają ślub i sukienka musi być gotowa, choćby dziewczyna zgrubła czy schudła. Często w ostatniej chwili, już przy odbiorze, okazuje się, że klientka zrzuciła pięć kilo. I choćby się zarzekała, że nie, to widać to po sukience. Trzeba wtedy prosić panie w pracowni o szybkie zwężenie, szczególnie jak ktoś przyjechał z daleka. I robi się kolejka klientek, które przecież też czekają!\nW przymierzalni jest podest, więc buty na obcasie nie są konieczne, ale warto je mieć, jeśli mierzy się krótką sukienkę – nogi zupełnie inaczej wtedy wyglądają. No chyba, że ktoś planuje założyć baleriny. A jak ktoś już ma buty, to ja uważam, że lepiej je zabrać i przejść się kawałek. Bo jak tylko stoisz, to nie wiesz do końca, jak sukienka będzie się układać w ruchu, w tańcu, czy będzie Ci wygodnie. Dlatego zawsze proszę też klientki, żeby podniosły ręce do góry, usiadły, uklękły. Słynny jest “test makareny” – jak potrafisz zatańczyć w sukience makarenę, to już jest dobrze.\nNie o to chodzi. Zwykle nie pozwalamy robić zdjęć, chyba że to już ostatnie przymiarki, bo działa tzw. “czarny PR”. Dziewczyny robią zdjęcia w przymierzalni, zwykłym aparatem. I znajdowałyśmy później na forach nasze piękne sukienki, zupełnie niedopasowane, wyglądające po prostu koszmarnie. Jeśli ktoś chce sobie dokładnie przypomnieć sukienkę, to są właśnie zdjęcia na stronie. Wiem, że to trudne, bo inaczej wygląda na Tobie, a inaczej na modelce, ale musimy z tego jakoś wybrnąć.\nTrzeba się bardzo pilnować, żeby salon i suknie nie były jedynym tematem, żeby nie oduczyć się tego zwykłego, rodzinnego “co tam u Ciebie słychać?”. Dobrze jest wyjść, napić się kawy, porozmawiać o książce, o zakupach o głupim programie w telewizji.\nMoże to nie jest wybitnie ambitny sposób relaksu, ale są osoby, które zupełnie nie potrafią wypoczywać, więc sukces jest już wtedy, jak umiesz się wyłączyć i nie czujesz się winna. Miałam tak przez jakiś czas, bardzo trudno jest się odciąć, kiedy masz dzień wolny i wiesz, że w firmie jest sajgon, dzieje się mnóstwo rzeczy na raz. Ale trzeba nad tym popracować – inaczej to wszystko przestaje cieszyć.\nTagi: post we współpracy z Vichy, praca w salonie ślubnym, stylistka ślubna, zawodowe dziewczyny\tPrzeczytaj więcej na podobny temat:Zawodowe dziewczyny: psychoterapeutka. O swojej pracy opowiada Adriana KlosZawodowe dziewczyny: makijażystka. Wywiad z Klaudią KopaczZawodowe dziewczyny: dziennikarka radiowa. Wywiad z Justyną Dżbik-Kluge10 lekcji, które wyniosłam z prowadzenia własnego biznesuUczysz się i rozwijasz? Czy może po prostu tchórzysz?9 niewygodnych prawd o kobiecych biznesach\n← Podsumowanie 2016, plany na 2017 i odkrycia roku\nWalka z podróżniczym FoMo, czyli dlaczego nie biorę aparatu do Gwatemali →\newka 3 stycznia 2017 o 13:56\tFajny artykuł ja właśnie jestem w trakcie poszukiwać i bywały różne panie „doradzające” jedna nawet poradziła żebym troszkę zeszła z wagi … ale nawet w sposób delikatny :) Przy innej zaś miałam wrażenie że każda suknia do mnie pasuje byle bym kupiła. byłam w salonie gdzie spodobała mi się suknia jak z marzeń tyle że tak jak piszesz kategorycznie zakaz był zdjęć bardzo chciałam zdjecie na potrzeby swoje by pokazaj swojej chorej mamie sukienkę bo nie ma możliwośći aby mogła być przy mnie w wyborze sukni niestety pani potraktowała mnie dość chłodno twierdząć że przyszłam tylko po to by zciągnąć wzór dla krawcowej…niestety ciezko trafić na profesjonalizm (przynajmniej w miejscowosci gdzie mieszkam na podbeskidziu)\nOdpowiedz +\tOlga | Gray Moka 3 stycznia 2017 o 13:57\tBardzo ciekawy artykuł :). Sama szukałam z przyjaciółką sukni ślubnej w salonach, więc teraz sobie „przyklejam” to, co czytam z tym, co mnie spotkało :).\nOdpowiedz +\tBabs 3 stycznia 2017 o 14:27\tDokładnie tak. Ostatnio wybierałam suknię i nie byłam w stanie po przymiarkach przypomnieć sobie jak w tych sukniach wyglądałam. Potem już przy ostatecznym wyborze mogłam zrobić zdjecia i przyznam, że dużo mi to dało- zobaczyć siebie na fotografii. Zupełnie inaczej wtedy na siebie spojrzałam. A tak trochę to wygłada jak kupowanie kota w worku.\nPrzez to ludzie robią zdjęcia ‚z ukrycia’. Widziałam wielokrotnie. Nie jest to może najlepszy zwyczaj, ale rozumiem bo sama też chciałbym mieć swoje zdjęcie gdy w domu na chłodno analizuję co faktycznie mi pasuje. W salonie mimo wszystko są jakieś emocje, presja, próbujemy czegoś nowego albo inni nas namiają do kupna czegoś innego niż planowaliśmy. Mam nadzieję, że ktoś kiedyś zmieni ten zakaz.\nOdpowiedz +\tStyle Digger Autor wpisu3 stycznia 2017 o 14:36\tDla mnie to też trudne do zrozumienia, taki trochę relikt przedinternetowych czasów i obstawiałabym, że salon, który pozwoli dziewczynom robić zdjęcia do woli, zrobi sobie tym super promocję w social mediach – ale możliwe też, że czegoś do końca nie rozumiem, bo nie znam branży. W końcu salony chyba nie mają masowej zmowy działania na swoją szkodę:)\nOdpowiedz +\tAnia 5 stycznia 2017 o 07:51\tSuknie przepiękne :) aż trochę żałuję, że ja już po ślubie ;) myślę, że te zdjęcia to też polityka poszczególnych salonów. W moim przypadku nie było żadnego problemu ze zdjęciami! wręcz przeciwnie – mogłam pstrykać ile chciałam :) wydaje mi się, że to jednak obawa żeby nie pójść ze zdjęciami do innej krawcowej… (choć to bezsensu skoro i tak foty są na www)\nOdpowiedz +\tBasia Kwinta 3 stycznia 2017 o 16:15\tDziewczyny, świetnie rozumiem te emocje związane ze zdjęciami :). Nie wiem jak w innych salonach, ale my pracujemy nad tym by i wilk był syty i owca cała :). Pomijając wszystkie (często dziwne) tłumaczenia różnych salonów, moim zdaniem najważniejsze jest zdrowe podejście obu stron, trochę empatii i sprawę zawsze da się jakoś załatwić.\nOdpowiedz +\tMarta 4 stycznia 2017 o 08:48\tGdy ja kupowałam swoją suknię byłam tylko w jednym salonie we Wrocławiu i w ogóle nie doświadczyłam tych kłopotów z robieniem zdjęć. Projektantka, która była właścicielką salonu i która pomagała mi dobrać suknię w ogóle nie miała problemu z tym, że mama i przyjaciółka robiły mi ciągle zdjęcia w sukniach, wręcz sama też mi robiła zdjęcia żebym miała, a potem w mojej wybranej robiła mi zdjęcia żeby wrzucić na swój profil na facebooku:) A jest to naprawdę znana projektantka w całej Polsce i projektuje cudowne suknie:) Także wydaje mi się, że projektanci ślubni także zdają sobie sprawę z tego jak się świat zmienia. Ale np. za granicą w salonach mody ślubnej nadal jest zabronione w ogóle robienie zdjęć i filmowanie.\nOdpowiedz +\tOla 4 stycznia 2017 o 18:47\tSalon Agnieszki Światly? :)))\nOdpowiedz +\tMarta 4 stycznia 2017 o 21:35\tpodpowiesz jaki to salon ?:) Jestem z Wrocławia\nOdpowiedz +\tAnia 5 stycznia 2017 o 12:38\tw poście jest podlinkowana strona salonu\nAda 4 stycznia 2017 o 11:13\tA ja zastanawiam się nad tym, żeby w salonie zrobić mini studio i przeszkolić stylistyki do robienia zdjęć? Dzięki temu powstawałyby fotki pod Waszą kontrolą, lepsze niż z telefonu, a i klientki miałyby to upragnione zdjęcie do podglądania czy pochwalenia się ;)\nOdpowiedz +\tAnna 7 stycznia 2017 o 09:45\tTym bardziej, ze juz spotkalam sie z tym, ze dany salon nie pozwala robic zdjec a podrobka sukienki (dokladna kopia wizualna, ale nie materialna :) i tak wystepuje w innym salonie. To tak, jakbysmy wszystkich klientow traktowali z gory jak zlodziei, a przeciez nie na tym polega handel. Caly powyzszy wywiad super ale odpowiedz na to pytanie bardzo lakoniczna i nie dajaca rozsadnych argumentow.\nOdpowiedz +\tOla 3 stycznia 2017 o 14:03\tChociaz to nie moja tematyka to przeczytalam caly wywiad z zapartym tchem!\nOdpowiedz +\tKlaudia 3 stycznia 2017 o 14:05\tNawet nie wiesz jak się ucieszyłam kiedy zobaczyłam ten post! Sabe jest moim wymarzonym salonem, w którym zamierzam kupić swoją suknię ślubną. Mają przepiękne suknie ślubne, często przyjeżdżam koło ich salonu i nie mogę oderwać od nich wzroku, każda jest absolutnie fenomelna!\nOdpowiedz +\tMartyna 3 stycznia 2017 o 14:10\tKoordynacja ślubnych przgotowań to moje marzenie, póki co, koordynje tylko wystawy w muzeum sztuki. Tez ciekawe zajęcie ale jednak emocje na innym poziomie. zdecydowanie bardziej wolałabym nawet najgorszą bridezille od sfochowanego artysty ;)\nOdpowiedz +\tStyle Digger Autor wpisu3 stycznia 2017 o 14:21\tHaha:)\nOdpowiedz +\tAmpa 3 stycznia 2017 o 20:59\tKoordynator wystaw w muzeum sztuki brzmi interesująco. Może wywiad z Martyna?\nOdpowiedz +\tWiktoria 23 stycznia 2017 o 15:44\tTak, taki wywiad też z chęcią bym przeczytała :)\nOdpowiedz +\tNatalia 3 stycznia 2017 o 14:19\tWłaśnie niedawno zamówiłam wymarzoną suknie w Sabe, wszystko co piszesz jest prawdą. Panie są bardzo miłe i pomocne, sama wybrałam kilka sukienek, a panie zaproponowały dodatkowych kilka modeli. Jak się okazało wybrałam model z ich propozycji i wiem że to „moja” sukienka :) Ogromnym plusem w Sabe jest także możliwość personalizacji sukienki. W wybranej przeze mnie robimy dekolt na plecach i dobrałyśmy dół z innego modelu bo lepiej się układał na mojej figurze. Wszystkim życzę tak przyjemnych wizyt jak w Sabe :)\nOdpowiedz +\tEd 4 stycznia 2017 o 19:14\tJak cenowo stoją sukienki? Ja jade na pierwszą przymiarke 4 lutego i chciałabym mieć jakiś orient w tym temacie :)\nOdpowiedz +\tNatalia 10 stycznia 2017 o 20:06\ttrzeba liczyć się z kosztem 4-5 tys, ale chyba wszystko zależy od modelu i dodatków :)\nOdpowiedz +\tPies do kwadratu 3 stycznia 2017 o 14:20\tWow, super ciekawy tekst – nie sądziłam, że z tą pracą wiąże się aż taki ładunek emocjonalny. Czytając opowieści Basi aż mam ochotę na własnej skórze sprawdzić, jak to jest wybierać sukienkę na taki ważny dzień… chociaż ślub raczej już nigdy nie będzie mi grozić. ;)\nOdpowiedz +\telf 3 stycznia 2017 o 14:23\toch, och, ja Say yes to the dress tez ogladam zawsze z ekscytacja, to takie moje guilty pleasure:). Mysle ze to nie jest latwy zawod, bo oczekiwania pań sa bardzo wysokie, wiec tu chodzi poniekad o spelnienie czyjegos marzenia. I przełożenia gustu klientki nad swoim. No chyba ze sie pracuje w takim miejscu jak to opisane, gdzie nie ma brzydkich sukien;):)). Pozdrawiam i zabieram sie do czytania\nOdpowiedz +\tOla 3 stycznia 2017 o 14:29\tŚwietny wywiad, który przeczytałam z przyjemnością i zaciekawieniem tym bardziej że właśnie w przeciągu najbliższych miesięcy czeka mnie poszukiwanie sukni ślubnej.\nOdpowiedz +\tEWA 3 stycznia 2017 o 15:09\tNajgorsze jest to jak się wahasz pomiędzy dwoma czy trzema. I chcesz na spokojnie rozważyć za i przeciw w domu. Realnie ocenić to, jak w nich wyglądasz. A jak jeszcze każda kosztuje koło 5 tys. to naprawdę jest słabo, że nie możesz tego przemyśleć.\nOdpowiedz +\tNika 3 stycznia 2017 o 14:38\tJaka piękna, spokojna, mądra pani! Oby było jak najwięcej takich osób, w każdym zawodzie.\nOdpowiedz +\tAnna 3 stycznia 2017 o 14:38\tŚwietny wywiad :) W ich sukniach jestem zakochana od roku i bardzo żałuję, że salon jest tak daleko ode mnie :(\nOdpowiedz +\tBasia 3 stycznia 2017 o 14:38\tMogłybyście dziewczyny polecić jakiś fajny salon sukien ślubnych w Krakowie/Lublinie/Rzeszowie? Powoli zbliża się ten dzień i trzeba się rozejrzeć :D\nOdpowiedz +\tEWA 3 stycznia 2017 o 15:07\tKarolina na ul. Filipa. Weszłam tam „z ulicy” po wizytach w kilku salonach i… mam moją wymarzoną! :) Super ludzie tam pracują!\nOdpowiedz +\tEd 4 stycznia 2017 o 19:15\tAnna kara ;)\nOdpowiedz +\tA 5 stycznia 2017 o 15:35\tNiedawno zaliczyłam kilka takich „maratonów” w Krk z przyjaciółką wychodzącą w tym roku za mąż- najładniejsze w swojej cenie były w Kaldedoni (ul. Długa), w Karolinie i w Karolina Nova czy jakoś tak- też na ul. Długiej. Na ulicy Długiej jest dosłownie salon na salonie, ale mnóstwo tam kiczu : ( Bardzo ładne były też suknie w salonie Fulara&Żywczyk, okolice miasteczka AGH.\nOdpowiedz +\tIwona 3 stycznia 2017 o 14:43\tŚwietny artykuł! Ślub jeszcze przede mną, więc na pewno skorzystam ze wskazówek w nim zawartych.\nOdpowiedz +\tKasia 3 stycznia 2017 o 14:51\tPrzyznam, że program „Say Yes to the Dress” również uwielbiam. Wersję amerykańską, oczywiście, bo ta nasza polska jest dla mnie zbyt nadęta, sztuczna, a panien młodych, takich zwyczajnych, to chyba nigdy tam nie widziałam. Swoją drogą, obejrzałam może ze dwa odcinki, i to w dodatku same fragmenty, więc nie do końca chyba mogę na ten temat się wypowiadać. Poza tym, nigdy jakoś nie widziałam się w roli panny młodej w takiej białej sukni. Aż do teraz. Bo od razu jak tylko przejrzałam zdjęcia, które umieściłaś na stronie, weszłam na stronę salonu i zakochałam się. Ich suknie są cudowne, lekkie, piękne. I teraz już wiem, że jakikolwiek to ślub by nie był, widzę siebie w jednym z ich modeli. Sam zawód wydaje mi się być takim, o jakim ludzie jak pomyślą, to nie powiedzą, że kurczę, to jednak ciężki kawał roboty. Przykładowo – podobnie myslałam o pacy kelnerki. Co w tym takiego ciężkiego, dlaczego niektórzy tak narzekają. Do czasu, gdy sama nie popracowałam jakiegoś czasu w tym zawodzie. Trzeba być zawsze uśmiechniętym i miłym, pamiętać, że „klient ma zawsze rację”, nawet jeśli wiemy, że jest zupełnie odwrotnie. I buty. Bez wygodnych butów można w ogóle nie zaczynać ;)\nOdpowiedz +\tEWA 3 stycznia 2017 o 15:05\tBardzo ciekawy artykuł, który przeczytałam „od deski do deski”! :) Niedawno sama wybierałam suknię ślubną, oglądałam mnóstwo kreacji online. Ostatecznie byłam umówiona do najlepszych salonów w Krakowie i okolicach i co? I kupiłam piękną, romantyczną suknię w „przypadkowym” salonie, do którego weszłam z ulicy. Nie rozumiem tego umawiania się. W jednym z salonów odbiłam się od klamki. Widzę ludzi w środku salonu, oni patrzą na mnie, ale drzwi są zamknięte. Dopiero jakaś kobieta, która czekała przed salonem na swoją kolej przymierzania powiedziała mi, że trzeba się umawiać. Nie wróciłam tam. Jak mam się umawiać do miejsca, które nie wiem co oferuje? To oczywiste, że najpierw chcę obejrzeć modele, dotknąć tkanin… Byłam też u Anny Kary. Na wizytę trochę się czeka, ale trudno. Suknie, które widziałam w internecie tak mnie oczarowały, że postanowiłam czekać. I pojechałam. I wahałam się pomiędzy dwoma w zupełnie innym stylu. Suknie po 5 tys. jedna, a ja nie mogę zrobić zdjęcia! To absurd! Rozumiem wymienione wyżej powody, ale bez przesady. Nie podejmę tak ważnej decyzji w minutę. Moja wymarzona suknia, którą już zamówiłam czekała na mnie kilka dni. Na szczęście w tym przyjaznym moim zdaniem salonie pozwolili mi zrobić zdjęcie. Kreacja też nie była idealnie dopasowana, bo była akurat za mała. Nie rozumiem argumentacji, że ktoś wrzuci fotę do internetu. Jeśli suknie są dobrej jakości i mają piękny krój, który ktoś obejrzy na stronie i w salonie to same się obronią. Zdjęcie w sieci tego nie zmieni. Widziałam mnóstwo paskudnych przez kogoś wrzuconych, które na mnie wyglądały super. Chyba tylko niedojrzałe osoby mogą się tym sugerować. Polecam salon sukien ślubnych Karolina w Krakowie na ul. Filipa. Przyjazna atmosfera, duża wyrozumiałość, otwartość i poczucie humoru. I co najważniejsze – piękne, miękkie tkaniny i nie drapiące koronki. :) Pozdrawiam zwłaszcza panią Smutek, która mnie osobiście bardzo pomogła.\nOdpowiedz +\tAnia 3 stycznia 2017 o 15:16\tTo jest chyba najlepsza seria artykułów, jaką ostatnio czytałam. Czekam z niecierpliwością na kolejny.\nOdpowiedz +\tMimi 3 stycznia 2017 o 15:24\tJa uważam, że dobry salon powinien mieć aparat nawet ustawiony jak w parkach rozrywki, i po wyjściu każda panna powinna dostawac na maila zestaw swoich zdjęć w każdej sukni, z nazwą i cenami. Wtedy zdjęcia byłyby dobre, nie z ukrycia, i można się spokojnie zastanowić.\nOdpowiedz +\tBasia Kwinta 3 stycznia 2017 o 16:12\tMimi szukam takiego rozwiązania dla mojego salonu od dłuższego czasu. Uważam, że to genialny pomysł <3!\nOdpowiedz +\t100krotna 4 stycznia 2017 o 20:34\tEwentualnie zdjęcia z tego małego, błyskawicznie wywołującego aparatu. Oczywiście w dobrym oświetleniu (jakiś kącik z mini-tłem i lampami?). Klientka dostaje do ręki dwa lub trzy papierowe, nie cyfrowe, zdjęcia najlepszych sukienek. Na odwrocie ma zapisaną cenę, nazwę modelu, ewentualne porady w kwestii dodatków czy stylizacji, np. „rozpuszczone włosy”, „potrzebna bielizna z wysokim stanem”, „złote pantofelki”, „kwiat we włosach”.\nOdpowiedz +\tPola - Odpoczywalnia 3 stycznia 2017 o 15:26\tŚwietna jest ta seria postów!\nOdpowiedz +\tKlawdia 3 stycznia 2017 o 15:28\tWychodzę za mąż w przyszłym roku i coś czuję, że przy wybieraniu sukni będę tą rozryczaną histeryczką :P\nOdpowiedz +\tBasia Kwinta 3 stycznia 2017 o 16:11\tKlawdia, nic się nie przejmuj, to właśnie takie Panny Młode najdłużej zostają w pamięci ślubnych stylistek. Poza tym kiedy się wzruszać jak nie w takiej chwili? :D\nOdpowiedz +\tEileen 3 stycznia 2017 o 16:17\tW tym salonie będę szyła moją suknię :) Super artykuł!\nOdpowiedz +\tJoanna 3 stycznia 2017 o 16:19\tBardzo interesujące masz te wywiady! Poproszę takich więcej! Sama chciałabym żebyś przeprowadziła wywiad z kimś kto pracuje w zawodzie projektanta form przemysłowych. Cała masa dziewczyn kończy ten kierunek, ale z tego co widzę głównie mężczyźni odnoszą finansowe sukcesy. Może znasz / znajdziesz kobietę, która się w tym spełnia? Może ta osoba opowiedziałaby o powstawaniu produktów codziennego użytku, od szkicu, koncepcji przez zderzenie z technologią oraz produkcją. Pozdrawiam :)\nOdpowiedz +\tPati 3 stycznia 2017 o 16:34\tPrzeczytałam z ogromnym zainteresowaniem! A na jednym ze zdjęć zobaczyłam nawet sukienkę, która mi się marzy.. I wydaje mi się, że jak ten dzień kiedyś nadejdzie, to polecę właśnie do salonu Basi :) Dziękuję za ten ciekawy wpis!\nOdpowiedz +\tAsia 3 stycznia 2017 o 16:45\tJa akurat jestem już po ślubie i niestety kilka razy miałam niezbyt przyjemne odczucia po wizycie w salonach. Przede wszystkim nie rozumiem umawiania się – oczywiście, jeśli panie są zajęte, inna klientka przymierza suknię, to wiadomo, przyjdę później. W salonie nie było nikogo, ale pani stwierdziła, że do ICH SALONU trzeba się umówić przynajmniej 2 tygodnie wcześniej. Innym razem prosiłam o sprawdzenie dostępności i ceny sukienki, która spodobała mi się na stronie producenta. Pomimo wielu telefonów i dwóch wizyt w salonie do tej pory nie uzyskałam informacji. Swoją drogą czy zauważyłyście, że cena sukni ślubnej to swoisty temat tabu? W internecie tego nie znajdziesz, w salonach podają ją bardzo niechętnie, raz nawet zdarzyło się, że jedna z pań z salonu powiedziała, że poda mi cenę dopiero gdy zdecyduję się na kupno.\nOdpowiedz +\tMarcelina 3 stycznia 2017 o 16:53\tŚwietny tekst, bardzo miło się czyta! Ja też jestem już po wyborze własnej sukni ślubnej i to się czuję, kiedy wybierasz ‚tą jedyną’! :)\nOdpowiedz +\tCzytelniczka 3 stycznia 2017 o 17:26\tA czy może ktoś polecić jakiś salon bez nadecia z Poznania, Do którego nie trzeba się umawiać na 1 wizytę? Zupełnie do mnie nie przemawia ten cały patos i krolewska otoczka :P\nOdpowiedz +\tmagda 3 stycznia 2017 o 18:28\tMogę polecić salon bez nadęcia, ale jednak trzeba się umawiać – Cameoo na Głogowskiej. Z terminami raczej nie ma problemu, ja odezwałam się pod koniec grudnia i wymyśliłam sobie wizytę w jakąkolwiek sobotę w styczniu – w każdą mieli wolne godziny. Wejść z ulicy też można, ale naprawdę lepiej mieć pewność, że jak się już przyjdzie, to przez powiedzmy godzinę przymierzalnia będzie cała Twoja i nikt nie będzie Ci sterczał nad głową czy w kolejce (no i Ty też nie musisz stać w kolejce ;)) . Panie są bardzo miłe, w szczególności Pani Justyna, sprzedadzą nawet info gdzie kupić najlepszą bieliznę pod dany model sukni (co uratowało mi życie!). No i absolutnie bez żadnego problemu można robić zdjęcia. Non stop ;) I jeszcze Ci Panie pomogą „ja Pani rozepnę ten stanik i schowam i tu przytrzymam, bo będzie lepiej na zdjęciu wyglądało, po co ma to Pani wystawać” :D\nOdpowiedz +\tKarolina 3 stycznia 2017 o 22:48\tz Poznania zdecydowanie najlepiej wybrać się do atelier Fanfaronada w Szczecinie! :D tylko 2-2.5 h drogi, byłam z przyjaciółką wybierać suknię.\nOdpowiedz +\tCzytelniczka 4 stycznia 2017 o 12:55\tdziękuję ;)\nOdpowiedz +\tAna 3 stycznia 2017 o 18:03\tOjjjj… Ja mam super pomysł! Nie wiem czy chcesz jechać do Poznania robić wywiad, ale na Jeżycach jest super miejsce, gdzie cudowna Agnieszka wypieka chleb. Codziennie wstaje o 3 żeby na 7 mieć gotowy chleb dla pierwszych kupujących.\nOdpowiedz +\tkajko 5 stycznia 2017 o 09:34\tW Bielsku na targu na Grunwaldzkim tez jest taka mloda dziewczyna z wlasna piekarnia, tylko nie pamietam teraz jej imienia ani nazwy piekarni :(\nOdpowiedz +\tAnia 3 stycznia 2017 o 18:14\tWchodzę sobię tu, z założeniem, posprzątania w swoich internetowych czeluściach, w poszukiwaniu jakiegoś pomocniczego materiału, patrzę, a tu salon w którym kupiłam moją wymarzoną suknię ślubną i który polecam każdemu na każdym kroku :)\nOdpowiedz +\tBasia Kwinta 3 stycznia 2017 o 18:47\tPani Aniu, bardzo nam miło :). Pozdrawiamy:D.\nOdpowiedz +\tAgata 3 stycznia 2017 o 18:37\tJejku, świetny wywiad, piękna praca :) i jak się wzruszyłam historią o blondyneczce! ❤\nOdpowiedz +\tAnia 3 stycznia 2017 o 19:40\tJakie sa ceny sukienek w tym salonie?\nOdpowiedz +\tEwa Macherowska 3 stycznia 2017 o 20:53\tŚwietny post Asiu :)\nOdpowiedz +\tPat 3 stycznia 2017 o 21:03\tChętnie poczytałabym właśnie bez zadęcia o bohaterce Lokal Bakery na Koszutce w Katowicach. W pt odwiedziłam ich pierwszy raz, po tym, jak natkelam sie na historie w mediach i na lifetrampie. Cudowne doswiadcznie, troszkę taka Charlotte, ale na Slasku z przemilymi ludźmi!\nOdpowiedz +\tAgnieszka 3 stycznia 2017 o 21:07\tJa też bardzo lubię ten cykl postów, cieszę się, że marka Vichy to wspiera :) P.s. Chyba banner Vichy miał być podlinkowany, a nie jest :)\nOdpowiedz +\tDaria 3 stycznia 2017 o 21:26\tAwww :D Też uwielbiam ten program!! Cudowny post ;) Zwłaszcza, że sama niedługo planuje bliżej poznać salony sukien w moim mieście ;)\nOdpowiedz +\tkobieta lemur 3 stycznia 2017 o 23:23\tBardzo ciekawa praca, ale nie dla mnie. Nie lubię pracy z ludźmi i nie znam się na kroju i szyciu. Spełniam chyba tylko jeden warunek, a mianowicie szybko chodzę.\nOdpowiedz +\tGosia 3 stycznia 2017 o 23:33\tŚwietny wywiad! ;) swoją wizytę w salonie wspominam bardzo miło. To bardzo ważne, by pracownicy salonu dodawali swoją cegiełkę do budowania atmosfery ślubnej- przyjemnej i trochę filmowej, ale bez przesady;p\nOdpowiedz +\tBasia Kwinta 4 stycznia 2017 o 10:11\tGosiu, jeśli chodzi o przerobienie sukienki po ślubie, jest o tym cały rozdział w mojej książce ;). Przy odrobinie kreatywności można dać kreacji nowe życie.\nOdpowiedz +\tGosia 5 stycznia 2017 o 10:56\tOoo dzięki, zajrzę do niej ;)\nOdpowiedz +\tNamysłowska 3 4 stycznia 2017 o 07:03\tCzyli to tak naprawdę ciężka praca. Jak każda inna tyle, że w pięknym otoczeniu.\nOdpowiedz +\tDorota 4 stycznia 2017 o 07:03\tW przesądy nie wierzę, ale przed zanim wyszłam za mąz w wieku 26 lat, nigdy nie zakładałam żadnej sukni slubnej, nie mierzyłam, nie próbowałam nawet ot tak ….zresztą nie wiedziałabym po co mam to zrobić, wystarczy że popatrzyłam na manekin z suknią….\nOdpowiedz +\tvesper 4 stycznia 2017 o 10:01\tMoje ulubione „W przesądy nie wierzę, ALE…” – czyli chyba troszkę wierzysz ;) Przesad ślubne są naprawdę śmieszne, tak samo jak ciążowe :D\nOdpowiedz +\tDorota 4 stycznia 2017 o 13:46\tNie wiem:), nie kuszę losu…. wiem, że nie przymierzałam nigdy sukni slubnej przed slubem, ani obraczek i mam super udane malżeństwo od 12 lat! coś w tym jest :PPPPP\nOdpowiedz +\tAnika 4 stycznia 2017 o 08:06\tPiękny post, mimo że wzięłam ślub w maju tego roku, to nadal kocham patrzeć na suknie ślubne. Swoją sukienkę kupiłam w Krakowie,na ul.Długiej ,w salonie Mendelsson. Była to piąta suknia jaka mierzyłam, w dodatku w stylu księżniczki czyli zupełnie inna od moich skromnych wyobrażeń, a przymierzylam ja tylko po to żeby zobaczyć jak wyglądają sukienki z filmów. Kiedy pani założyła mi welon do ziemi po prostu czułam jak mi serce rośnie, od razu powiedziałam ze to to.I mimo że mama ze łzami w oczach nalegala żebym się zastanowila bo to dopiero drugi sklep, to ja juz wiedziałam :-) a w dzień ślubu usłyszałam od mamy ze to był najlepszy wybór :-) życzę Wam dziewczyny żeby z ta suknia było jak z mężem – wiesz ze to to :-) ciekawi mnie z kolei bardzo zawód wedding planerki, to dopiero musi być ekscytujące!\nOdpowiedz +\tKarola 4 stycznia 2017 o 14:26\to tak, wedding plannerka – jestem bardzo ciekawa tej pracy!\nOdpowiedz +\tvesper 4 stycznia 2017 o 10:07\tŚwietny tekst (i w ogóle cały ten cykl) :) Wynika z niego, ze całkiem nieźle nadaję się na stylistkę ślubną – no, może kiedyś ;) Podłączam się do oburzenia zakazem robienia zdjęć. Kiedy człowiek się waha między 2-3 sukienkami, dobrze jest zerknąć na zdjęcie, nawet jeśli suknia nie jest do końca dopasowana, itd. Ja na swoją zdecydowałam się bardzo szybko, ale leciutko żałuję, że decyzja była podyktowana raczej względami finansowymi… Gdybym miała dzisiaj wybierać suknię, kupiłabym coś wygodniejszego (i używanego) w podobnym przedziale cenowym :)\nOdpowiedz +\tAgnieszka | mojaWenecja 4 stycznia 2017 o 11:13\tNa szczęście w Poznaniu chyba zmieniła się już mentalność fotografowania sukni – miałam przyjemność jako fotograf być ze „swoją” Panną Młodą i robić jej zdjęcia – właścicielka salonu wręcz sama doradzała jakie ujęcia mam robić ;)\nOdpowiedz +\tCzytelniczka 7 stycznia 2017 o 10:31\tW jakim to było salonie? :)\nOdpowiedz +\tKot 4 stycznia 2017 o 12:46\tTo jest po prostu śmieszne, że nie można zrobić zdjęcia sukni. Argument w wywiadzie jest żenujący.\nOdpowiedz +\tSaraBella91 4 stycznia 2017 o 13:50\tSuper artykuł q ja coraz bardziej zastanawiam się nad współpraca z takimi salonami jako projektant i stylista…\nOdpowiedz +\tMarcelina 4 stycznia 2017 o 18:38\tPrzepiękne suknie!\nOdpowiedz +\tDorota 4 stycznia 2017 o 22:02\tUwielbiam ‚Say yes…’:D\nOdpowiedz +\tmaleza 4 stycznia 2017 o 22:35\tSuper się czyta ten artykuł. Wychodziłam za mąż prawie dwadzieścia lat temu i wciąż doskonale pamiętam, że byłam zachwycona suknią.Miałam dwadzieścia dwa lata, byłam drobna i żywa, a sukienki nie zdjęłam do rana, bo mi było szkoda. Ostatecznie nie da się chodzić w takich kiecach na co dzień, a mnie by się akurat podobało. Wtedy była moda na dodatkowe osobne halki i to było niewygodne, ale mnie się udało znaleźć taką z lekką sztywną firaną zamiast halki (w każdym razie tak wyglądała suknia pod spodem). Była wszyta na stałe i dało się w tym przetańczyć do rana, nie odmawiając sobie żadnej karkołomnej sztuczki. Wybawiłam się na swoim weselu, jak na żadnej innej zabawie. Sukienka była ładna i wygodna, chociaż następnego dnia po przebudzeniu byłam zdziwiona, że tak „ubłocona” na dole, a ona po prostu od tego wywijania nogami zakurzyła się dokumentnie. Pozdrawiam serdecznie i życzę miłych wspomnień ślubnych oraz trochę szaleństwa. Czasem nie warto silić się na doskonałość.\nOdpowiedz +\tAga 5 stycznia 2017 o 00:10\tBawi mnie to, że na świecie jest takie szaleństwo, gdy bierze się ślub… hm… a jednocześnie budzi się taka tęsknota- cóż, choćbyśmy chciały zaprzeczać, to matki wychowały nas w kulcie księżniczek, zresztą, czy chciałybyśmy? Ostatnio trafiłam na program, który bardzo mi się spodobał- włoskie spojrzenie na pannę młodą Enzo Missione Spose- moim zdaniem rewelacyjne wyczucie mody, ale to, co urzekło mnie najbardziej całkowite skupienie na dobraniu sukni dla panny młodej, a suknie… mniam!… i do tego taki włoski rys, pazur, krzyk. Tak, jak piszesz w artykule: najważniejsze jest to nieuchwytne coś, co sprawia, że suknia wyróżnia nas, w tym dniu szczególnie, ale i na co dzień, bo moda już taka jest, że chce się patrzeć. Pozdrawiam i sukcesów w 2017.\nOdpowiedz +\tMalwina 5 stycznia 2017 o 09:15\tNaprawdę ciekawy cykl wywiadów. Miło się czyta. Czy można się jeszcze zgłaszać do Ciebie w sprawie przeprowadzenia wywiadu? Czy interesują Cię tylko nietypowe zawody?\nOdpowiedz +\tStyle Digger Autor wpisu5 stycznia 2017 o 10:10\tPewnie że można! Dziękuję:)\nOdpowiedz +\tPostraszek 5 stycznia 2017 o 10:21\thej dziewczyny, co zrobiłyście ze swoimi sukniami po ślubie? pytam, bo jakoś nie mam serca sprzedać swojej i zastanawiam się nad przerobieniem (obszyciem gorsetu na granatowo, żebym mogła ją jeszcze gdzieś założyć). w sumie trochę mnie dziwi moje podejście, bo skłaniam się ku minimalizmowi, a tu mam zagwostkę… :)\nOdpowiedz +\tlemur 5 stycznia 2017 o 14:17\tja bardzo nie rozumiem tego szału na suknie i wydawania kosmicznych pieniędzy na jednorazowe ubranie.\nOdpowiedz +\tMarie Velte 5 stycznia 2017 o 23:13\tFantastyczny wywiad, przeczytałam cały jednym tchem, a naprawdę rzadko się to u mnie zdarza :)\nOdpowiedz +\tWiwerna 6 stycznia 2017 o 01:10\tUwielbiam ten cykl z wywiadami! Jak zwykle bardzo ciekawie, aż chce się więcej :).\nOdpowiedz +\tAnka 6 stycznia 2017 o 19:07\tBardzo fajny i profesjonalny artykuł. Jestem księgową, ale aż zamarzyłam o takiej pracy, choć z igłą i nitką nie jest mi po drodze…;) Ps. Kiedy blogi szafiarskie zaczynały być popularne, obserwowałam. tego bloga, jak i kilkanaście innych. Później nastąpił przesyt i przez kilka dobrych lat w ogóle nie zaglądałam do szafiarek. Teraz wracam do niektórych. Jedne blogi mnie zawodzą, a inne ( właściwie dwa) mile zaskakują. Twój blog należy do drugiej grupy, bardzo mi się podoba kierunek, w którym poszedł. Plan na najbliżesze tygodnie-kupić Twoje książki i nadrobić zaległe wpisy😊\nOdpowiedz +\tKasia P-J 6 stycznia 2017 o 20:28\tBrałam ślub 3 lata temu i w tym salonie, w którym moglam.zrobić zdjęcie kupilam sukienkę. W kilku salonach zostałam olana do tego stopnia, że pani nie chciała zdjąć sukienki z manekina, bo stwierdziła, że jest za droga. Aż mi szczęka opadła o tylko zapytałam, czy się nie przesłyszałam. Chodziłam od rana i w tygodniu, dzięki temu nie musiałam się specjalnie umawiać, tzn. tam, gdzie było ok. Z moją siostrą było podobnie, choć tu magia zaczynała się w chwili założenia welonu. Szukaliśmy do niej sukni 8h i każda była taka sobie, po założeniu welonu każda była piękna… I bądź tu człowieku mądry ;) Ostatecznie kupiła piękna koronkową suknię, której zabraliśmy kilka drobiazgów, żeby była delikatniejsza i bardziej dopasowana do urody siostry. Ja miałam maksymalnie prostą, wiec nie ma się nad czym rozpisywać. Obie były kupione w Łodzi, moja na Sienkiewicza na przeciwko komendy, a siostry na Zachodniej obok Teatru Nowego /wejście po schodach na taki wyższy parter/. Obsługa i jakość sukienek na 5+ a obie w cenie szokująco niskiej ;) Zauważyłam, że część panien młodych licytuje się, która ile wydala na sukienkę, ale ja nie widzę specjalnie różnicy pomiędzy dwoma dobrze uszytymi i z dobrego materiału.\nOdpowiedz +\tGabrysia 7 stycznia 2017 o 14:58\tJoasiu, wydawało mi się, że gdy opublikowałaś ten post, było w nim zdjęcie jak Ty przymierzasz sukienkę? Teraz go nie ma…\nOdpowiedz +\telf 9 stycznia 2017 o 17:47\tTo bylo na instagramie:)\nOdpowiedz +\tMilli 7 stycznia 2017 o 15:22\tJa miałam zupełnie inne wyobrażenie, jak powinna wyglądać moja suknia ślubna. Przymierzyłam wszystko co wyglądało podobnie i okazało się, że wyglądam w tym koszmarnie. W ostatnim salonie który miałyśmy z mamą w planach, zauważyłyśmy sukienkę na manekinie zupełnie nie w moim stylu. Mama poprosiła, żebym przymierzyła. Pamiętam moją odpowiedź – „Ale ona jest brzydka ;)”. Przymierzyłam i wtedy pierwszy raz poczułam się jak panna młoda. To było to :) Panie z salonu też były bardzo pomocne, kolejnych przymiarek wręcz nie mogłam się doczekać. Mówiły, że jestem jedyną panną młodą która tak się cieszy na przymiarkach, że widać po mnie że jestem szczęśliwa. Podobno reszta panien młodych zachowuje się zupełnie odwrotnie, aż zdołować się można :)\nŚlub brałam w czerwcu a sukienki szukałam już rok wcześniej w sierpniu. W niektórych salonach nas wręcz wyganiano, „bo to za wcześnie, co my tu w ogóle robimy!”, albo „eee rozmyśli się pani”, albo poświęcano nam 10 minut, byle przymierzyć i się nas pozbyć, mimo umawianych wizyt. Salon w którym kupiłam suknię był bardzo elegancki, a okazało się, że panie są mega wyluzowane i pomocne. Poświęciły mi tyle czasu ile trzeba. Nie czułam się poganiana. No i nie przeszkadzało mi, że chcę kupić suknię tak wcześnie, nawet mówiły, że akurat trafiłam na początek wyprzedaży i na pewno uda mi się coś znaleźć taniej :)\nOdpowiedz +\tKarolina 8 stycznia 2017 o 12:47\tNapisałam e-maila w sprawie mojego pomysłu na kolejny zawód :) Sprawdź w wolniejszej chwili, pozdrawiam!\nOdpowiedz +\tRubii 9 stycznia 2017 o 15:01\tOh, jaki wspaniały wywiad i… salon! Przypominam sobie poszukiwania sukni ślubnej dla siostry oraz niedługo potem dla mnie. Jak trudno było wtedy znaleźć tak piękne fasony, a to zaledwie dwa lata! Nie mówiąc o fachowej doradzie… Pozdrawiam najgoręcej!\nOdpowiedz +\tMarcelina Górska | Garderoba w Pigułce 10 stycznia 2017 o 20:57\tI to jest coś, co zdecydowanie mogłabym robić jeszcze poza moim zawodem osobistej stylistki! :) Cieszę się, że Basia ma tak wspaniałe podejście do swoich Klientek, bo z tego co doświadczyłam i co czytam w komentarzach, niestety jest to rzadkość… A przecież one są tego warte! Często niepewne, podekscytowane, przerażone, zniechęcone Panie poszukują kogoś, kto oprócz tego, że dobrze doradzi, to jeszcze mniej więcej zrozumie i zaakceptuje, co one teraz czują. Od siebie dodam jeszcze, że stylistka, która otwarcie mówi o tym, że na szersze biodra, czy duży brzuch pasuje nie jeden, a kilka fasonów sukienek (ale nie wszystkie!) zasługuje na uznanie. Bo wykuć na pamięć A = prosta, Y = kloszowana, H = taliowana to nie filozofia ;) Co do zdjęć, to również myślę, że najlepszym sposobem byłoby znaleźć jakieś pośrednie rozwiązanie np. zdjęcie wykonywane przez stylistkę i po nałożeniu dużego znaku wodnego wysyłamy na podany adres e-mail. W efekcie mamy zadowoloną klientkę i zbieramy bazę e-mailową – 2w1 :D\nOdpowiedz +\tBasia Kwinta 16 stycznia 2017 o 17:56\tSuper spostrzeżenie odnośnie zdjęć!\nOdpowiedz +\tBeller.pl 11 stycznia 2017 o 11:26\tWywiad super. Rodzi on sporo wspomnień, kiedy sama brałam ślub. Aż łezką zakręciła się w oku na myśl o dawnych czasach.\nOdpowiedz +\tJustyna ze Slowkariera.pl 11 stycznia 2017 o 15:15\tJa chciałabym przeczytać wywiad z doradczynią kariery : ) Albo z kimś, kto czuwa nad rozwojem zawodowym młodych ludzi. Jest bardzo mało takich (dostępnych) osób, tak by nie były horrendalnie drogie. A problem niewiedzy „co dalej ze sobą” wśród młodych ludzi jest…\nOdpowiedz +\tVikuu 11 stycznia 2017 o 21:21\tMam pytanie a generalnie jaka szkole trzeba skonczyc by zostac stylistka ślubna? Marzy mi sie taka praca a za niedługo przyjdzie pora na wybranie szkoły.\nOdpowiedz +\tBasia Kwinta 16 stycznia 2017 o 17:54\tMożesz skończyć szkołę wizażu i stylizacji, projektowania odzieży albo kierunki kulturalno -artystyczne. To jeden z tych zawodów, w których trzeba być dosyć wszechstronnym :). Dobrze też „zahaczyć” o kurs kroju i szycia.\nOdpowiedz +\tmagda 12 stycznia 2017 o 16:07\tJa chetnie przeczytalabym o zawodzie stewardessy, profesjonalnego kelnera i trenera personalnego :)\nOdpowiedz +\tEmi 12 stycznia 2017 o 19:57\tCiekawy pomysł na wpis. Inspirujący…\nOdpowiedz +\tDorota 12 stycznia 2017 o 21:12\tMnie ciekawi w zasadzie każdy zawód! No może poza własnym, bo ten znam od podszewki:D Ale wywiad ze stewardessą faktycznie byłby super. Podobnie pani kwiaciarka, pani fryzjerka, pani szef kuchni, pani przedszkolanka (albo lepiej pani w żłobku!), pani położna… Można wymieniać i wymieniać… Najważniejsze, żeby była to osoba z pasją i powołaniem:-)\nOdpowiedz +\tNatalia 13 stycznia 2017 o 23:03\tTrafiłam tutaj przypadkowo, jednak bardzo się z tego cieszę!\nBlog mnie hipnotyzuje, a powyższy post jest wspaniały! Delikatny, świeży, kobiecy… klimaty, jakie lubię najbardziej! :) jeśli chciałabyś przeprowadzic wywiad z Panią ze żłobka polecam moją szefową! Gdybyś chciała namiary – odezwij się! :D Oby więcej takich postów, kochana!\nOdpowiedz +\tMarta 28 stycznia 2017 o 10:03\tTrochę zazdroszczę, mało jest osób które robią to co kochają. Praca to przeważnie przymus, taki zawód to skarb :)\nOdpowiedz +\tKarolina 7 lutego 2017 o 17:05\tJaka fajna seria!\nOdpowiedz +\tMarta 5 marca 2017 o 23:13\twszystko super byłam w salonie mierzyłam :) suknie piękne spodobały mi się 3 niestety kategoryczny zakaz zdjęć ciężko się zdecydować gdy koszt suknie to 4000zł! może panie myślą że każdego stać, prosiłam grzecznie czy mogę się „przespać” z zdjęciami bo nie wiem co wybrać i mi odmówiono. coż znalazłam inny salon gdzie zdjęcia nie raziły. P.S Pani szefowo Sabe proponuję zastanowić się nad możliwością zdjęć…\nOdpowiedz +\tBasia 25 marca 2017 o 11:38\tBardzo, bardzo mi się ten wpis spodobał, nawet łezka mi się w oku zakręciła. Ja co prawda wybierałam suknię w komisie sukien (salon niestety nie na moją kieszeń), ale Pani była bardzo pomocna i wyrozumiała. W zasadzie wybrałam sukienkę w 45 minut, będąc zupełnie sama (nie chciałam nikogo ciągnąć ze sobą) i to jeszcze zupełnie nie taką, jak planowałam, bo faktycznie źle mi było w uprzednio zaplanowanych fasonach. Pani zaproponowała mi inną i to był strzał w 10 :) Fajnie, że Pani Basia podchodzi tak profesjonalnie do tematu, aż chciałoby się wpaść w jej ręce :)


Kto dziś rządzi i odpowiada za Polską gospodarkę ? | eioba.pl\nKto dziś rządzi i odpowiada za Polską gospodarkę ?\nKTO DZIŚ RZĄDZI I ODPOWIADA ZA POLSKĄ GOSPODARKĘ ? Marszałek Polski, Naczelnik Państwa Józef Piłsudski na pytanie, co należy zrobić w gospodarce, podobno, machając ręk...\nWyświetlenia: 355 Zamieszczono 20/06/2016\nNa szczycie jest wszechwładny Jarosław Kaczyński. Metoda rządzenia partią Jarosława Kaczyńskiego, gdy był w opozycji polegała na dwóch zasadach. Pierwsza zapożyczona od Konrada Adenauera brzmiała: nic bardziej prawicowego od mojej partii powstać nie może, na prawo ode mnie „tylko ściana”. Jarosław Kaczyński konsekwentnie i bezwzględnie likwidował wszelkie próby powstania prawicowej konkurencji. Druga zasada, którą stosował wewnątrz partii polegała na „byciu arbitrem poprzez kreowanie konfliktów”. Oznaczało to, że w każdej ważnej sprawie Jarosław Kaczyński wyznaczał dwóch lub więcej konkurujących o wpływy podwładnych, by samemu mieć głos decydujący. Dodajmy, że on sam jak większość czołowych działaczy opozycji słabo bądź wcale nie znali się na gospodarce. Mieli z tego powodu kompleks, ale rozumiejąc wagę gospodarki w sprawowaniu władzy dobierali ludzi bez zaplecza partyjnego bądź autorytetu, by byli zawsze zależni od przywódcy.\nProblem Jarosława Kaczyńskiego dotyczy metody rządzenia, którą należy stosować po wyjściu z opozycji i przejęciu władzy. Otóż uważam, że w chwili kiedy wygrało się wybory i rządzi się samodzielnie, bez koalicjanta politycznego i parlamentarnego należy zmienić sposób kierowania podległymi strukturami z zarządzania poprzez konflikty na tworzenie i zarządzanie zgodnie współpracującymi zespołami ludzi. Ponieważ tego nie ma, to obserwujemy już bezwzględną walkę o wpływy i zakres kompetencji między najwyższymi urzędnikami. Polem bitwy jest obsada ważnych stanowisk w ministerstwach, instytucjach, urzędach i firmach państwowych a także rozmiary środków finansowych, głównie budżetowych jakie znajdą się w dyspozycji konkretnego ministra. Ta walka trwa. Minęło już ponad pół roku rządów, a ustaw fundamentalnych z punktu widzenia nowego podejścia do gospodarki z gabinetów ministerialnych do Sejmu wpłynęło niewiele. Natomiast wydłuża się lista nazwisk osób powołanych na wysokie stanowiska, a rekomendowanych przez bądź to ministrów, bądź premierów.


Przyznaję się bez bicia, chętnie sięgam sama po książki dla dzieci. Nie tylko dla takich, jak moje dzieci, ale i trochę starszych. Uwielbiam wyszukiwać dla nich perełki, które będą mogły czytać, jak będą starsze.\nNie przepadam wprawdzie czytać od środka serii, ale w tym przypadku jest trochę inaczej. Smocza straż rozpoczyna bowiem kolejny cykl, chociaż nawiązuje do Baśnioboru.\nKendra i Seth Sorensonowie mieszkają wraz z dziadkami w Baśnioborze, czyli w magicznym rezerwacie. Pozornie, dla zwykłego człowieka, to po prostu ogrodzony, wielki teren w lesie. Pewnego dnia, do jego bram podjeżdża tajemniczy przybysz, ale jej nie przekracza. Odbywa krótką rozmowę z dziadkiem Sorensenem, który jest kapitanem Rycerzy Świtu. Ta wizyta rozpoczyna cały ciąg wydarzeń. Przed Kendrą i Sethem stanie ogromne wyzwanie.\nSmoki i inne magiczne stworzenia\nW Smoczej straży nie zabraknie magicznych stworzeń - od wróżek poprzez fauny aż po trolle. Brandon Mull korzysta z całego wachlarza dostępnych istot w świecie fantasy - od tych, mających baśniowe korzenie, a także pochodzących z mitologii z różnych części świata. Bardzo podobał mi się pomysł na Fauny. Umiejętnie "przerobione" zachowały swoje podstawowe cechy i wprowadzały wiele zabawnych sytuacji.\nAkcja, przyjaźń, miłość\nMłody czytelnik znajdzie w Smoczej straży akcję, walki, pościgi, intrygi i to, o czym marzy przede wszystkim chłopiec. Ale i dziewczęcych tematów nie brakuje. W końcu bohaterami jest Kendra i Seth - rodzeństwo o różnych temperamentach i zainteresowaniach. Finalnie daje to bardzo ciekawy miks, który po prostu nie jest nudny. Nie ma tutaj przewagi żadnej z płci, przez co lektura staje się fascynująca zarówna dla chłopaka, jak i dla dziewczyny. Mnie, dorosłą kobietę, również książka wciągnęła i nie mogłam sie od niej oderwać.\nEtykiety: Książki dla dzieci Literatura młodzieżowa Mull Brandon WAB


W(szystko) C(o) K(ocham) Super Akcja – Młody Kraków\nW(szystko) C(o) K(ocham) Super Akcja\nW każdym działaniu najważniejszy jest początek, lecz nie można również zapominać, że wszystko ma też swój koniec. Wraz z nadejściem pierwszych majowych dni w samorządowym gronie zastanawialiśmy się jak efektownie zakończyć naszą tegoroczną przygodę z Samorządową Ligą Mistrzów. (Nie)spodziewanie inspiracją stał się dla nas tekst jednego z polskich przebojów muzycznych, który trochę zmieniliśmy na potrzeby Super Akcji. „Zabawa, radość przyjaźń, śmiech, a uczniowskie życie ciekawsze stanie się. Będzie zabawa! Będzie się działo! Będzie się grało! I znowu czasu będzie mało. Będzie głośno, będzie radośnie, bo spędzimy czas jak nasi rodzice za dawnych lat. Gdzie? Na patio!”. Wewnątrzszkolny dziedziniec wyłożony płytami chodnikowymi to nasze kultowe miejsce, gdzie oprócz pięciokolorowych olimpijskich kół znajduje się też napis „Szybciej, wyżej, dalej …”. Każdego roku wraz z nadejściem cieplejszych wiosennych dni dla społeczności uczniowskiej otwierają się nowe możliwości spędzania czasu między lekcjami. Jednak tradycyjnie też pojawia się standardowe pytanie – w co się bawić? Jako Samorząd Od Kusego postanowiliśmy wyjść naprzeciw potrzebom starszych i młodszych uczniów organizując dla nich „Igrzyska na patio”. Motywem przewodnim miały być dawne gry i zabawy podwórkowe rozgrywane pod gołym niebem w gronie przyjaciół. Naszym celem było ukazanie, że wszystko co kochamy na co dzień (sport, muzyka oraz gry) znajdziemy na patio, a nie w telefonie komórkowym czy na ekranie komputera. Nasza Super Akcja była również zaproszeniem do powrotu ze świata on – line do gier i zabaw na żywo „bez prądu”.\nTytuł Super Akcji: W(szystko) C(o) K(ocham), czyli Igrzyska na Patio\nKategoria konkursu: Sport to zdrowie, czyli wydarzenie o charakterze sportowym i/lub promującym zdrowy tryb życia.\n– popularyzacja aktywnego spędzania czasu wolnego na przerwach międzylekcyjnych,\n– „międzypokoleniowa” integracja społeczności szkolnej wokół wartości olimpijskich ,\n– kształtowanie umiejętności zespołowego współdziałania i współzawodnictwa,\n– propagowanie idei samorządności i ukazanie realnego wpływu na codzienne życie szkolne.\nTermin: 27 – 31 maja 2019 r. (poniedziałek – piątek)\nMiejsce: patio, czyli wewnątrzszkolny dziedziniec\nOrganizatorzy: władze Samorządu Od Kusego i Przyjaciele (20 osób)\nUczestnicy: cała społeczność szkolna (maluchy i starszacy) i nauczyciele\n1. Poprzez trójki klasowe przekazanie informacji klasom o celach i założeniach programowych Super Akcji, zachęcenie da aktywnego włączenia się w jej organizację.\n2. Samodzielne zdobycie funduszy na zakup małego co nieco (różnych słodkości) dla uczestników Igrzysk na Patio poprzez organizację kiermaszu ciast i wyprzedaży książek.\n3. Poszukiwanie sprzymierzeńców wśród nauczycieli oraz Społecznej Rady Rodziców, która zakupiła dla nas sprzęt sportowy (paletki, rakietki, skakanki, piłki piankowe itp.)\n4. Zacieśnienie współpracy z Małym Samorządem Uczniowskim edukacji wczesnoszkolnej poprzez organizację z okazji Dnia Dziecka akcji „Starsi młodszym”.\n5. Odnowienie na patio istniejącego „ślimaka” służącego do gry w kolarze oraz namalowanie nowych rzeczy służących do gier (np. klasy – chłopek czy państwa – wojna).\n6. Organizacja według przygotowanego wcześniej programu Igrzysk na Patio, gdzie przypomnieliśmy dawne gry podwórkowe, ą wśród nich „biegańca” wokół stołu do ping ponga..\nCo nam dała Super Akcja?\n1. Świadomość, że nie tylko gry na telefonie komórkowym , komputerze czy konsoli PS 4 mogą być ciekawą i atrakcyjną formą spędzania czasu wolnego.\n2. Znajomość różnego rodzaju gier i zabaw o charakterze podwórkowym, które mogą urozmaicić spotkania towarzyskie z przyjaciółmi nie tylko na patio.\n3. Doświadczenie, że największą wartością jest bezpośredni kontakt „na żywo” z drugim człowiekiem, a nie gra „on – line” (nawet w kultowe Fortnite).\n4. Przekonanie, że pomagać można na wiele sposobów i nie zawsze wiąże się to ze zbieraniem pieniędzy, a np. organizacją czasu wolnego młodszym uczniom.\n5. Stworzenie pozytywnego obrazu gimnazjalisty jako inicjatora ciekawej rozrywki, którego nie trzeba się obawiać na szkolnym korytarzu czy pod sklepikiem.\n6. Wiedza, że największą wygraną jest otwarcie się na potrzeby drugiego człowieka co może stać się motywacją do podejmowania działań prospołecznych.\nKilka zdań na podsumowanie ….\nDla poprzednich pokoleń podwórko było najważniejszym miejscem dzieciństwa. Tam zawiązywały się przyjaźnie i rozgrywane były niesamowite pojedynki. Teraz coraz częściej zabawy na podwórku zastępuje komputer czy tablet, konsola play station lub telefon komórkowy. Niestety ta choroba cywilizacyjna dotyka coraz młodsze pokolenia. Nieraz już kilkuletnie dzieci nie wyobrażają sobie dobrej zabawy i udanego spędzania czasu wolnego bez jakiegoś urządzenia z dostępem do internetu. Przez to staja się one rozleniwione i mało kreatywne, bo maja gotowe rozwiązania na czas wolny. Magiczny guzik, po wciśnięciu którego elektroniczna rozrywka zajmuje im nieraz długie godziny dnia. Brak znajomości gier „bez prądu” w połączeniu z nieumiejętnością bezpośredniej zabawy z innymi powoduje, że w różnych sytuacjach społecznych dzieci dotyka najzwyklejsza w świecie nuda. Dlatego mamy nadzieję, że Super Akcja ukazała wszystkim alternatywne formy spędzania wolnego czasu. To była taka wycieczka w przeszłość, aby ocalić od zapomnienia dawne gry i zabawy podwórkowe. A przy okazji rozreklamować takie hasło: „Chcesz być piękny, młody, zdrowy, wybierz z Samorządem Od Kusego styl życia sportowy”. A na koniec przeżyjmy to jeszcze raz …


Strych to znakomite miejsce do przechowywania potrzebnych | Srtony Zgora\nHome » biznes » Strych to znakomite miejsce do przechowywania potrzebnych\nadmin / Kwiecień 24, 2022 / Brak komentarzy\nStrych to znakomite miejsce do przetrzymywania rzeczy niekoniecznie przydatnych w danym momencie ale jednocześnie będących na tyle cennymi, by się ich pozbyć. Dzięki dużej przestrzeni zdołamy gromadzić tam ubrania, przytulanki, pamiątki, a nawet meble czy sprzęt gospodarstwa domowego. Równie doskonałym miejscem do przechowywania jest piwnica.\nJeśli mieszkamy w bloku zazwyczaj przysługuje nam jedno z takich pomieszczeń. Znajduje ono zastosowanie do magazynowania narzędzi, rowerów, opon do samochodów, mebli, przetworów i innych rzeczy. Przez lata nasz strych, piwnica, garaż może zapełnić się pod same brzegi, a my będziemy zmuszeni do opróżnienia i posegregowania nazbieranych przedmiotów. Opróżnianie piwnicy lub wynoszenie rzeczy ze strychu może być zajęciem nie tylko nieprzyjemnym, długim ale także niewygodnym. Co można zrobić w takiej sytuacji? O ile nie czujemy się na siłach, nie mamy wystarczająco dużo czasu czy też ochoty można skorzystać z kompetentnej firmy zajmującej się opróżnianiem pomieszczeń.


Strony związane z hasłem: artykuły - strona 1 - Mohacz.pl\nUbranka dla niemowląt wysokiej jakości »\nEndo już od wielu lat zdobywa doświadczenie w dziedzinie ubranek dla najmłodszych. Chcemy, by każdy brzdąc mógł nosić bezpieczne oraz komfortowe ubranka, jakie jednocześnie dodają stylu i charakteru. Nasz sklep istnieje, by umożliwić dostęp do najlepszych gatunkowo ciuszków każdemu opiekunowi. Ciepło zapraszamy do obejrzenia naszej szerokiej oferty wyrobów, które fascynują, a czasem zadziwiają interesującymi tekstami. Spraw, by Twoje maleństwo mogło doświadczać najpiękniejszego okresu w swoim życiu bez żadnych ograniczeń, które są związane z niewygodną odzieżą.\nCi, którzy mają w dysponowaniu prywatną firmę ładunkową, pod każdym względem zauważają, jak ciężko w obecnych czasach obronić swoją grupę przewozową. Uporczywe zwyżki etyliny, do tego co rusz wprowadzane nowe systemy pobierania opłat za przejazdy drogami, skutecznie blokują życie spedytorom. A przecież, im większe są koszty tranzytu danego wyrobu z miejsca X do miasta B, tym samym wzrasta cena tegoż artykułu.\nPrzyzwoicie, że są jeszcze tak usłużni sprzedawcy autoczęści samochodowe Częstochowa, którzy z powodu używania niewygórowanych marż cenowych chcą przez to pomagać kierowcom. Należy do nich też przedsiębiorstwo RMG TRUCK PARTS. Wykorzystuje ona z autoryzowanych, sumiennych dostarczycieli modułów wymienialnych do ogromnych ciężarówek, wszystkich liczących się na rynku wytwórców marek.\nCzęści samochodowe Częstochowa do tirów takich jak: MAN, to dla nich nie jest jakikolwiek problem. Gwarancja zaś, w poniektórych możliwościach jest obliczona wręcz na kilka lat.


Magazyn Familia - Kochać na sto procent\nKochać na sto procent\nBeata Deskur i Tomasz Królak\nCzłowiek nie może przed ślubem tak poznać drugiego, żeby nabrać pewności, że kupuje dobry "towar". Wchodząc w małżeństwo, zawsze staje wobec drugiej osoby jako tajemnicy, której zawierza swoje życie i od której spodziewa się takiej samej odpowiedzi – mówi ojciec Mirosław Pilśniak w rozmowie Beatą Deskur i Tomaszem Królakiem.\nMałżeństwo jest w Kościele katolickim sakramentem. Co to znaczy?\nfot. Sergey Ryzhov/Shutterstock\nOd strony dogmatycznej oznacza to tyle, że jest formą życia, która człowieka może skutecznie doprowadzić do nieba. Albo inaczej: jeśli człowiek zaangażuje w małżeństwo całe swoje życie, to wypełni wszystko, czego potrzebuje do spełnienia na ziemi. W katechezach o małżeństwie (mających ogromne znaczenie w myśli Kościoła, a wydanych w zbiorze „Mężczyzną i niewiastą stworzył ich”) Jan Paweł II mówił, że małżeństwo jest sakramentem, ponieważ z jednej strony jest miejscem obecności i działania miłości, która łączy Chrystusa z Kościołem (nie jest to nauka nowa, ale wyrażona w nowy sposób), a z drugiej, że w małżeństwie człowiek otrzymuje łaskę odtworzenia pierwotnego zamysłu Bożego wobec niego, czyli jego godności, wolności i co ważne – zintegrowania jego osoby z ciałem. Już Sobór Watykański II wskazywał, że najwyższą zdolnością człowieka do okazania miłości jest dar z samego siebie. Właśnie małżeństwo jest tym, co umożliwia ofiarowanie takiego daru rzeczywiście: w codzienności, a nie tylko w formie czegoś heroicznego i w chwilach wyjątkowych.\nA co jest głównym celem małżeństwa? Kościół katolicki, w przeciwieństwie do innych religii monoteistycznych, najmocniej chyba akcentuje tu aspekt prokreacyjny.\nŻyjemy w czasach, kiedy ten cel jest odkrywany głębiej i chyba ostrzej niż dotychczas. Wcześniej, do lat 60. ubiegłego wieku, pierwszorzędnym celem małżeństwa było przekazanie życia dzieciom. Podkreślało to naturalny sens małżeństwa, wręcz biologiczny, uwzględniający to, że naturą związku mężczyzny i kobiety jest jego płodność. Oczywiście, ma to w sobie coś z mistyki, bo można się w tym dopatrzyć ziemskiej realizacji wieczności: dzięki potomstwu człowiek nie przemija bezpowrotnie. Ale niemiecki teolog Dietrich von Hildebrand (1889–1977), obserwator na Soborze Watykańskim II, zwrócił uwagę na to, że cel małżeństwa sformułowany jest zbyt wąsko i zaproponował rozróżnienie: celem małżeństwa jest przekazanie życia, ale sensem jest jedność męża i żony. Znalazło to wyraz w dokumentach soborowych, które mówiły o dwóch równorzędnych celach małżeństwa: małżeńska jedność i płodność. Jakie to ma praktyczne znaczenie? Jedność małżeńska – tak poszukiwana i decydująca o ocenie związku jako szczęśliwego i satysfakcjonującego – znajduje swoje uzasadnienie. Zostają też w efekcie docenione małżeństwa niepłodne, a właśnie niepłodność stanowi dziś ogromny problem. Na pytanie o cel małżeństwa takich par Kościół odpowiada, że jedność małżeńska jest zachowana także w sytuacji cierpienia z powodu bezpłodności. Nie chodzi więc o automatyczne ustawianie ich w kolejce do adopcji dziecka, lecz raczej wskazanie, że dawanie życia jest zawsze owocem miłości i może się ono wyrazić także w postaci ofiarowania go dziecku adoptowanemu. Posługa miłości jest zawsze oddawaniem życia, a więc takie bezpłodne małżeństwo także jest zdolne do pełni miłości. Tak wynika z nauki Soboru Watykańskiego II.\nJakie cele Kościół stawia kursom przedmałżeńskim? Kiedy można powiedzieć, że narzeczeni są dobrze przygotowani do tego decydującego kroku, jakim jest sakramentalne przyrzeczenie sobie wspólnego życia aż do śmierci?\nKatecheza przedmałżeńska dotyczy bardzo prostych rzeczy: celów małżeństwa, świadomości jego skutków; zdefiniowania, czym jest nierozerwalność, wyłączność, trwałość. Następnie kwestie etyki małżeńskiej: wierność, uczciwość, sprawa rozpoznawania płodności, a więc wiedzy, jak poradzić sobie z zadaniem odpowiedzialnego rodzicielstwa i praktyki życia seksualnego; podstawowe wymogi dotyczące przyjęcia i wychowania dzieci. Ten poziom absolutnego minimum zakłada też uzmysłowienie narzeczonym, że sakrament powinni przyjąć w stanie łaski uświęcającej, a świadomość tego nie jest dziś znowu tak powszechna.\nNaturalnym impulsem w spotkaniu mężczyzny i kobiety jest czynnik seksualny i nie należy udawać, że jest inaczej. Tylko że drogą rozwoju tej więzi jest większe uczłowieczenie tego wymiaru, wyprowadzenie z impulsów i wrażeń do poziomu zaciekawienia się i spotkania z człowiekiem, spersonalizowania tej relacji.\nA dlaczego tak ważna jest czystość przedmałżeńską Czy nie lepiej, by młodzi ludzie poznali sią także od strony fizycznej i uniknęli jakichś zawirowań spowodowanych niewiedzą o tym aspekcie swojego związku?\nDziś bardzo powszechne jest pytanie: Jak można związać się z kimś, jeśli się go wystarczająco nie pozna? Jednym ze sposobów poznania się, którego czasem się próbuje, jest wspólne zamieszkanie. Ale spójrzmy na statystykę: na siedem małżeństw, które się rozpadają, sześć wspólnie mieszkało lub współżyło seksualnie przed ślubem, niezależnie od tego, czy byli wierzący, czy nie – takie wyniki badań uzyskała Krystyna Slany z UJ z Krakowa. To musi dawać do myślenia. W tej łatwo podejmowanej praktyce musi tkwić jakaś pułapka, zagadka, błąd. Można się też odwołać do badań socjologów amerykańskich niezwiązanych z religią – Rhoadesa, Stanleya i Markmana – oni większy odsetek rozwodów w grupie osób mieszkających razem przed ślubem tłumaczą motywacją, która pchnęła je do małżeństwa. Zdaniem naukowców decyzja o ślubie zostaje podjęta „z rozpędu”, na zasadzie: „Skoro już i tak mieszkamy razem, możemy też się pobrać”. Naukowcy ostrzegają przed takimi wyborami – twierdzą, że nikły procent par żyjących wcześniej jak małżeństwo podejmuje decyzję o ślubie w sposób głęboki.\nCo do duszpasterskiego i moralnego punktu widzenia – przypominają się zaczerpnięte z Ewangelii słowa piosenki Kory: „Nie może złych owoców dobre drzewo wydawać...”. Nie należy przemilczać, że quasi-małżeństwo przed ślubem jest złem, bo przekracza Boz˙e przykazanie: „Nie cudzołóż˙”, a więc zakaz współżycia nie ze swoim mężem i nie swoją żoną. Owszem, niczyją inną, ale i nie ze swoją. Ale jeżeli ktoś świadomie decyduje się na coś takiego, bierze na siebie odpowiedzialność za zło moralne w swoim związku.\nPo drugie: współżycie przedmałżeńskie jest gestem bardzo zobowiązującym, ale za nim nie kryje się faktyczne zobowiązanie, lecz dopiero zamiar zobowiązania. A zamiar zawarcia małżeństwa nie usprawiedliwia współżycia seksualnego. Kościół zaś naucza, że ten akt jest tak ważny, znaczący, wartościowy, że ma on właściwą miarę tylko we wzajemnym oddaniu męża i żony. Bez tego jest rodzajem świętokradztwa. Jan Paweł II mówił, że jeśli współżycie małżeńskie jest podjęte godziwie – to znaczy w miłości małżeńskiej – to kobieta i mężczyzna, celebrując pierwotny plan Boga wobec swojego powołania do życia, spełnienia swojej osoby w miłości, włączają się w nieskończoną wymianę Miłości Osób Boskich. Tymczasem dziś się słyszy: „Musimy się poznać, nie znamy się... więc podjęliśmy współżycie”. Wymienieni socjologowie potwierdzają zatem mądrość ukrytą w tradycji Kościoła: że człowiek nie może przed ślubem tak poznać drugiego, żeby nabrać pewności, że kupuje dobry „towar”. Wchodząc w małżeństwo, zawsze staje wobec drugiej osoby jako tajemnicy, której zawierzy swoje życie i od której spodziewa się takiej samej odpowiedzi. Praktyka czystości przedmałżeńskiej, którą postuluje Kościół, to nie tylko brak seksu. To jest wrażliwość na czystość relacji, motywacji bycia z drugim, na to, w imię czego jestem dla ciebie i czy jestem gotów zapłacić za to, by nasza jedność była prawdziwym dobrem. Czystość ma także wartość edukacyjną, domaga się twórczości: odkrycia innych – aniżeli seks – sposobów wyrażania miłości. Pozwala też odkryć prawdziwe motywy małżeństwa.\nCo oznacza odpowiedzialne rodzicielstwo? To sformułowanie bardzo często używane jest w Kościele?\nOdpowiedzialne rodzicielstwo to oprócz świadomej decyzji o powołaniu dziecka do życia również przygotowanie się na poczęcie dziecka i towarzyszenie mu z mądrą miłością na każdym etapie jego życia aż do starości. Oczywiście towarzyszenie dziecku na różnych etapach życia się zmienia i kończy bezinteresownym uczuciem dziadków do dzieci i wnuków. Rodzicielstwo to także przyjęcie pomocy dzieci, której potrzebują ludzie starsi. Przyjęcie tego typu troski dorosłych dzieci wobec starych rodziców jest także towarzyszeniem swojemu dziecku. Odpowiedzialne rodzicielstwo to zaangażowanie w wychowanie dzieci bez zaniedbywania relacji małżeńskiej. Zaangażowanie ponad miarę w dzieci może zagrażać stabilności związku rodziców.\nWreszcie czwarty aspekt odpowiedzialnego rodzicielstwa to świadome korzystanie z rozpoznawania cyklów płodności. Zgodnie z encykliką „Humanae vitae” Pawła VI odpowiedzialni rodzice wybierają okres płodny na współżycie, jeśli chcą mieć dzieci, a niepłodny, jeśli woleliby ich teraz nie mieć.\nPojawia się pytanie: Co robić, gdy u jednego ze współmałżonków pojawi się HIV? Czy wobec ryzyka zakażenia dalej podejmować współżycie czy nie? Różne osoby różnie odnajdują się i decydują w takiej sytuacji. Ale decyzja musi oznaczać sposób, w jaki chcą okazać sobie miłość. Dzisiaj mówi się o konieczności realizowania swoich potrzeb bez względu na możliwość wyrządzenia szkody drugiemu, a to już nie jest miłość.\nOdpowiedzialne rodzicielstwo to także trudna decyzja o przyjęciu wszystkich konsekwencji narodzin dziecka takiego, jakie ono jest, w tym również dziecka upośledzonego. Także decyzja co do posiadania potomstwa w sytuacji, kiedy istnieje możliwość choroby dziecka lub wady genetycznej. To równiez˙ kwestia adopcji dziecka w sytuacji, gdy małżeństwo cierpi na niepłodność.\nChrześcijanie z innych Kościołów, zwłaszcza protestanci, zdecydowanie bardziej liberalnie podchodzą do antykoncepcji we współżyciu małżeńskim. Z czego to wynika?\nZ tego między innymi, że Kościół katolicki uznaje wagę widzialnych znaków niewidzialnej łaski Bożej, czyli sakramentów, i tego, co nich wynika. Dostrzega także wagę tego, co nazywane bywa prasakramentem – czymś pierwotnym wobec obrzędów sakramentalnych. Za taki prasakrament uznaje małżeństwo: mężczyznę i kobietę związanych w niepowtarzalny sposób, poprzez jednoczące działanie Boga w nich. Dlatego ich ciała – widzialność osoby – mają wyjątkową wartość. Wynika z tego szczególna uwaga etyczna odnosząca się do ciała człowieka i gestów ciała.\nGest seksualny jest działaniem osoby wobec osoby, czyli podlega normom odnoszącym się do etyki osoby. Stąd maksymalistyczne wymagania czystości gestu i postulaty zachowania pełnego sensu znaku. To leży u podstaw wysokich wymagań etycznych, odnoszących się do czystości współżycia seksualnego, nie zaś kryteria restrykcyjne, jak to się niekiedy przedstawia, że katolikom coś wolno, a czegoś nie.\nJan Paweł II zwracał uwagę na to, że człowiek jako osoba musi być zawsze przyjęty taki, jakim jest. W antykoncepcji dostrzegamy brak takiej postawy. Kościół pokazuje, że nie da się z założenia kochać kogoś w 95 czy 99 procentach. Jeżeli kochamy, to musimy chcieć kochać go całego, miłością bezwarunkową. Zastosowanie antykoncepcji to kochanie człowieka, ale nie takiego, jaki jest, a jest płodny lub niepłodny. Miłość do drugiej osoby domaga się przyjęcia tej osoby zawsze takiej, jaka jest, czyli włącznie z jej płodnością i niepłodnością. Potraktowanie płodności jako tylko przypadłości osoby to brak miłości.\nA jeśli jeden z małżonków nie widzi nic zdrożnego w antykoncepcji?\nTeologia moralna Kościoła uczy, że w takiej sytuacji konfliktu, ten, kto jest mniej wrażliwy, powinien stosować normy tego bardziej wrażliwego. Jeżeli nie chce, wtedy małżonek bardziej wrażliwy etycznie i dostrzegający zło w antykoncepcji może – w imię ratowania trwałości małżeństwa z osobą, która przypuszczalnie – nawet szczerze – nie dostrzega owego zła, tolerować antykoncepcję po stronie współmałżonka, pod warunkiem że jej forma nie jest uderzeniem w poczęte życie ich dziecka.\nJednakże nie powinien tolerować tak zwanej antykoncepcji wczesnoporonnej, co dzisiaj może dotyczyć także pigułek hormonalnych, bo sposób ich działania niekiedy prowadzi nawet do wczesnego poronienia poczętego dziecka. A więc osoba, która w imię ratowania związku toleruje antykoncepcję w postaci prezerwatywy, nie popełnia grzechu. Sprawa wymaga wielkiej uważności i wrażliwości sumienia.\nNiemniej kwestie antykoncepcji są dziś w samym Kościele katolickim mocno dyskutowane i zróżnicowanie stanowisk w jego obrębie (zapewne także w praktyce spowiedniczej) jest jednak faktem...\nPrawdą jest, że jeden z naszych braci dominikanów odpowiedzialnych za formację przypomniał wszystkim wykładnię Kościoła na ten temat, bo pojawiała się zbyt zróżnicowana interpretacja nauki Kościoła, na przykład skwapliwe zauważanie wyjątków, które miałyby usprawiedliwiać stosowanie antykoncepcji.\nWielu księży – nie tylko dominikanie – zadaje sobie pytanie, czy występują dziś jakieś nowe okoliczności usprawiedliwiające stosowanie antykoncepcji częściej aniżeli kiedykolwiek wcześniej. Kościół uczy, że takich nowych okoliczności nie ma. Jan Paweł II podkreślał, że w zastosowaniu antykoncepcji zawsze jest jakieś zło. Zawsze. Czasami to zło – jak mówiliśmy – może być tolerowane z powodu jakiejś konieczności. Jeżeli ktoś jest nosicielem HIV i decyduje się na współżycie, to lepiej, żeby zastosował prezerwatywę, by zmniejszyć ryzyko zarażenia drugiej osoby, ale on już porusza się w obszarze czynu, który sam w sobie jest zły. Wtedy oczywiście lepiej możliwie zmniejszyć skutki zła. Ale, uwaga, tą klauzulą, która usprawiedliwiałaby zastosowanie antykoncepcji, nie jest ewentualność posiadania niechcianego dziecka ani ryzyko posiadania dziecka upośledzonego. Kościół widzi potrzebę wysokiej wrażliwości etycznej w odniesieniu do osoby ludzkiej. Mamy świadomość, że wymagania etyczne pod względem czystości aktu seksualnego są wysokie, bo zrezygnowanie z nich zawsze obróci się przeciwko nam.\nRozmowa pochodzi z książki Beaty Deskur i Tomasza Królaka „Drogi do Boga”, wydanej przez Edycję Świętego Pawła\nOjciec Mirosław Pilśniak – (ur. w 1959 r. w Mosinie) dominikanin, doradca ruchu formacji dialogu małżeńskiego „Spotkania Małżeńskie”, prezes Fundacji „Sto Pociech”, członek Stowarzyszenia Mediatorów Rodzinnych. Mieszka w Warszawie.


Macie czas dla siebie? - page 2 - Tryb życia - WeselewStolicy.pl\nMacie czas dla siebie?\nAutor: weddingplanner Wątek: Macie czas dla siebie? (Przeczytany 4232 razy)\n« Odpowiedź #15 dnia: 16 Kwiecień 2015, 11:50 »\nMusisz to zmieniać, przecież trzeba cos zrobić, aby ten czas był, bo to szkodliwe dla związku, wręcz niebezpieczne.\n« Odpowiedź #16 dnia: 28 Kwiecień 2015, 10:52 »\nMoże nie przesadzałabym z tym niebezpieczeństwem, ale dla własnego komfortu psychicznego warto jest zadbać o siebie.\n« Odpowiedź #17 dnia: 28 Maj 2015, 23:11 »\nTrzeba być dobrze zorganizowanym, żeby wygospodarować czas wolny dla siebie.\n« Odpowiedź #18 dnia: 16 Czerwiec 2015, 10:40 »\nMi pomaga tworzenie małych zadań, które danego dnia mam wykonać. Konsekwentnie jest realizuję i mam potem czas dla siebie.\n« Odpowiedź #19 dnia: 16 Czerwiec 2015, 20:35 »\nOd jakiegoś czasu codziennie staram się wygospodarować trochę czasu dla siebie. Czasem to dłuższa kąpiel, pomalowanie paznokci, lektura gazety.\n« Odpowiedź #20 dnia: 21 Czerwiec 2015, 15:44 »\nStaram się go mieć jak najwięcej. Póki co to w weekendy udaje się wygospodarować trochę wolnego czasu. Lubię wtedy choćby pobiegać czy pójść na fitness. Jeszce w domu zrobić sobie siłownię i będzie git Podobają mi się takie bieżnie http://profitness.pl/bieznie/20-pacer.html [nofollow] do niej dokupić sobie rowerek i hantle i mini siłownia gotowa na wolne chwile\n« Odpowiedź #21 dnia: 06 Lipiec 2015, 15:28 »\nCytat: kaczuszka w 16 Czerwiec 2015, 20:35\nTeż to u mnie tak wygląda. Czasami zwykłe pomalowanie paznokci potrafi mi uprzyjemnić dzień.\n« Odpowiedź #22 dnia: 07 Lipiec 2015, 14:21 »\nCzasu dla siebie mam jak na lekarstwo, ale staram się go dobrze wykorzystywać\n« Odpowiedź #23 dnia: 30 Sierpień 2015, 19:26 »\nJa przez bardzo długi czas byłam bardzo zestresowana i właściwie to nie miałam czasu dla siebie, na przyjemności. Dopiero gdy poszłam na terapię do pracowni psychorozwoju na ul.Gocławskiej odkryłam jak powinnam gospodarować swoim czasem żeby nie być cały czas zmęczoną i też mieć trochę przyjemności w życiu.\nTa terapia to w zasadzie taki coaching który uczy jak radzić sobie ze stresem w życiu codziennym i lepiej wykorzystywać to co mamy. Więcej możecie sobie o nim poczytać tutaj: http://psychoterapia-kielczyk.pl/life-coaching/ [nofollow]\n« Odpowiedź #24 dnia: 23 Wrzesień 2015, 14:33 »\nDobrze jednak znaleźć dla siebie trochę czasu. Chwila wytchnienia potrzebna jest każdemu przynajmniej raz w tygodniu.\n« Odpowiedź #25 dnia: 02 Listopad 2015, 16:49 »\nZawsze znajduję czas na zabawę z moim kotem To jest mój codzienny relaks. Ostatnio kupiłam dla niego laserowy wskaźnik [nofollow] i teraz biega za nim po całym mieszkaniu\n« Odpowiedź #26 dnia: 26 Listopad 2015, 10:25 »\nStaram się znaleźć trochę więcej czasu dla siebie każdego dnia, ale nie zawsze jest to realne.\n« Odpowiedź #27 dnia: 22 Luty 2017, 17:36 »\nJesli chcemy wymodelować swoją sylwetkę to bardzo dobrym rozwiązaniem jest właśnie chodzenie na siłownię! Osobiście wiem, że także przyjmowanie odżywki 4+SPORTS NUT [nofollow] może pomóc nam szybciej zbudować naszą tkankę mięśniową!\n« Odpowiedź #28 dnia: 25 Luty 2017, 19:17 »\nMnie znajoma próbuje namówić na chodzenie na siłownie, ale niestety nie mam kiedy... Dla niej siłownia to jedno z ważniejszych miejsc w jej codzienności. Z tego co ostatnio wspominała, zaczęła nawet przyjmować odżywki APS [nofollow] by zwiększyć swoją masę mięśniową.\n« Odpowiedź #29 dnia: 10 Marzec 2017, 14:04 »\nJa staram się godzinę dziennie musowo wygospodarować dla siebie, dobra organizacja czasu to podstawa. Przeznaczam na sport - albo jazdę rowerem (mój ulubiony środek transportu) albo spacerek. Nie ma to jak fizyczne zmęczenie organizmu, od razu człowiek się wyluzowywuje, stres gdzieś odpływa. Mam przy tym motywację, bo 5 kg nadwagi na wadze robi swoje. Porzuciłam na dobre słone przekąski i słodkie napoje, zamiast tego warzywa, owoce i orzechy. Plus niepodjadanie między posiłkami i w nocy i za jakiś czas, mam nadzieję, będzie mniej kilo. Dorzucam jeszcze pierzgę - nie wiem, czy orientujecie się, co to jest, ale po kolei. To po prostu pyłek kwiatowy przerobiony przez nielotne pszczoły w komórkach plastrów. Działa prozdrowotnie, i co ciekawe, ma więcej witamin i minerałów niż tradycyjny pyłek. Ja korzystam z niego, bo reguluje metabolizm i poprawia czynności związane z trawieniem, ważne przy odchudzaniu . Jakby któraś z Was była zainteresowana, podrzucam stronkę, z której zamawiam - https://www.jedzpij.pl/pierzga-pszczela [nofollow]. Tanio, szybka dostawa, a na stronie mają wiele przydatnych informacji o zdrowym odżywianiu.


Tabliczka na ścianę Funny: I Live Here, Respect Please [Allplate] - Plakaty metalowe\nMetalowy plakat Funny: I Live Here, Respect Please [Allplate]\nnapisypo angielskudomstyl plakatukotyplakaty metalowe\nTabliczka metalowa "Funny: I Live Here, Respect Please [Allplate]"\nPlakaty metalowe to zupełnie nowe oblicze dekoracji ściennych. Wyjątkowy jest nie tylko materiał, z którego są one wykonane, ale także atrakcyjne wzory. Na metalowych tabliczkach znalazły się grafiki inspirowane sztuką street art, plakatami motywacyjnymi oraz obrazami w stylu retro. Nietypowy materiał obrazu sprawia, że taka dekoracja ścienna zachwyci oryginalnym designem.\nTabliczka metalowa "Funny: I Live Here, Respect Please [Allplate]" jest najlepszym przykładem na to. Atrakcyjny motyw sprawia, że miłośnicy nowoczesnych i industrialnych wnętrz zyskają nową, oryginalną dekorację na ścianę. "Funny: I Live Here, Respect Please [Allplate]" idealnie pasuje do nowoczesnych wnętrz, pokoju młodzieżowego oraz loftów. Ponadto, metalowe plakaty idealnie uzupełnią aranżację kawiarni, restauracji, biura oraz innych przestrzeni usługowych.\nPolecamy zarówno metalową tabliczkę "Funny: I Live Here, Respect Please [Allplate]", jak i pozostałe produkty z naszej najnowszej kolekcji dekoracji ściennych wykonywanych na metalu.


Działki na sprzedaż: gmina Biała Naramice | Morizon.pl\nmorizon.pl działki łódzkie Biała Naramice\nBiała Naramice - działka na sprzedaż\nDziałki gmina Biała, Naramice - oferty sprzedaży\nZnaleziono 4 ogłoszenia, średnia cena 53 500 zł (10 zł/m²)\nDziałka rolna Naramice\nDo sprzedania atrakcyjna nieruchomość gruntowa o powierzchni ok.4,5 ha usytuowana w Naramicach. Na działce znajdują się stawy, częściowo już wybudowane i zarybione. Na budowę kolejnych stawów zostało wydane Nieruchomość położona jest w cichej, spokojnej okolicy Do Łodzi i Wrocławia ok. 100 km, do Wielunia ok. 15 km, do Wieruszowa ok.10 km.\nDziałka budowlana Naramice\nNa sprzedaż działki budowlane, położone w miejscowości Naramice, gmina Biała, pow. Wieluń; o powierzchni około 2100m2 każda.Spokojna okolica, z dala od miejskiego zgiełku. Mnóstwo zieleni i lasy w pobliżu są niewątpliwą zaletą tej lokalizacji.Dojazd do nieruchomości drogą asfaltową. Linia energetyczna i wodociągowa w granicy działek. W odległości 3 km jest miejscowość gminna, w której znajduje się kościół, szkoła, ośrodek zdrowia i\nNa sprzedaż działka budowlana, położona w miejscowości Naramice, gmina Biała, pow. Wieluń; o powierzchni około 2350m2.Działka w kształcie litery LSzerokość działki przy drodze: około 20mDługość działki: około 71mSpokojna okolica, z dala od miejskiego zgiełku. Mnóstwo zieleni i lasy w pobliżu są niewątpliwą zaletą tej lokalizacji.Dojazd do nieruchomości drogą asfaltową. Linia energetyczna i wodociągowa w granicy działki.W odległości 3 km jest\nNa sprzedaż działka budowlana, położona w miejscowości Naramice, gmina Biała, pow. Wieluń; o powierzchni około 1400m2.Szerokość działki: około 20mDługość działki: około 70mSpokojna okolica, z dala od miejskiego zgiełku. Mnóstwo zieleni i lasy w pobliżu są niewątpliwą zaletą tej lokalizacji.Dojazd do nieruchomości drogą asfaltową. Linia energetyczna i wodociągowa w granicy działki. W odległości 3 km jest miejscowość gminna, w której znajduje się


Trenuj w Krakowie - Magiczny Kraków\nZarząd Infrastruktury Sportowej w Krakowie zachęca do udziału w akcji „Trenuj w Krakowie”. W programie – trening nordic walking, biegi oraz zajęcia dla dzieci. Aktywności nie będą ukierunkowane na rywalizację sportową, a raczej na zdrowie i sprawność fizyczną. Zajęcia są bezpłatne, obowiązują zapisy.\nW sobotę, 1 maja, na terenie Ośrodka Sportu i Rekreacji KOLNA przy ul. Kolnej 2 odbyły się pierwsze zajęcia w ramach projektu „Chodźże z nami! Trening nordic walking”. Dzień później, 2 maja, na stadionie lekkoatletycznym Międzyszkolnego Ośrodka Sportowego Kraków Wschód na os. Szkolnym 39, odbyły się zajęcia z cyklu ,,Biegaj w Krakowie”, a na boisku w kompleksie sportowym KS Wanda przy ul. Bulwarowej 39 zorganizowano treningi dla dzieci, pod hasłem „Dzieciaki na start”.\nW związku z wprowadzonym rozporządzeniem dotyczącym zmian w obostrzeniach epidemicznych i możliwością uprawiania sportu w obiektach sportowych do 50 osób, postanowiono zwiększyć limity uczestników na wszystkie zajęcia organizowane w ramach projektu „Trenuj w Krakowie!”.\nZajęcia są bezpłatne, obowiązują zapisy.\nChodźże z nami po Krakowie!\nSpotkania odbywają się w co drugą sobotę, a dokładny harmonogram zajęć, lokalizację, kadrę trenerską można sprawdzić na stronie ZIS.\nRozbiegaj z nami Kraków!\nSpotkania odbywają się w każdą niedzielę, a dokładny harmonogram zajęć, lokalizację, kadrę trenerską można sprawdzić na stronie ZIS.\nSpotkania odbywają się w co drugą niedzielę, a dokładny harmonogram zajęć, lokalizację i kadrę trenerską można sprawdzić na stronie ZIS.\nUWAGA! O bezpieczeństwo i prawidłowy przebieg wszystkich zajęć, z zachowaniem reżimu sanitarnego, zadbają trenerzy z AZS AWF Kraków Masters.\nSpecjalne zajęcia „Biegaj w Krakowie” – jak było podczas pierwszego treningu?\nDlaczego aktywność fizyczna jest tak ważna? Wywiad z trenerem Grzegorzem Sudołem\nZakochaj się w nordic walking! Dlaczego ten sport uzależnia?


Opublikowano: 2012-09-14 15:22:57 przez system\nMuzeum Żup Krakowskich Wieliczka zaprasza 15 i 16 września w godz. 9.00 – 16.30 na Europejskie Dni Dziedzictwa – Tajemnice codzienności solnych górników”, które będą miały miejsce w Zamku Żupnym i Muzeum w kopaln\nDo współpracy zaproszono górników, którzy opowiedzą o swojej pracy ze zwróceniem uwagi na dziedzictwo niematerialne - dawne zwyczaje i tradycje. Górnicza codzienność czyli praca w kopalni stała się inspiracją do zadań przygotowanych z myślą o rodzinach: wspólna budowa kasztów, rozbijanie soli w stępie, ładowanie beczek solą i ich transport wózkiem węgierskim (tzw. psem węgierskim), poznawanie górniczych przysłów oraz dawnych gier i zabaw naszych babć i dziadków znanych też dzieciom górników.\nWażnym elementem programu będzie prezentacja dawnych fotografii górników oraz ich ubiorów i mundurów. Niektóre z nich będzie można przymierzyć. Temat górniczej tradycji i codzienności przybliżą warsztaty „Poznaj pieśni górnicze” oraz pokaz najstarszych filmów o kopalni z lat 50 i 60 XX w.\nGoście imprezy będą mogli też uczestniczyć w programie edukacyjnym „Od kopacza do górnika” pokazującym dawne prace oraz tradycje na trasie muzealnej w kopalni soli.\nW programie zaproponowano także zwiedzanie wystaw czasowych „Wielcy i mali. Początki przemysłu naftowego w Polsce” w Muzeum w kopalni i „Europejskie malarstwo XIX-XX wieku” prezentującej cenny dar malarstwa dla Muzeum w Zamku Żupnym.\nUdział w programie realizowanym w Muzeum w kopalni wymaga wcześniejszej rezerwacji: Biuro Obsługi Turystów Muzeum – tel. 12 278 58 49, <http://www.muzeum.wieliczka.pl>


Koronawirus - Strona 18 - www.tarnobrzeg.info\nPost autor: Dawid_tbg » 28-03-2020 23:12\nMamy już 12 przypadków w naszym powiecie (ziemskim, grodzkim) jest to drugi największy wynik w naszym województwie tuż po leżajskim gdzie jest 16/1 przypadków i jeden zgon.\nDużo zaczyna się robić, strach pomyśleć co będzie za kilka dni\nPost autor: karas » 29-03-2020 00:36\nOj słabiutko. Post typu "nie mam nic do powiedzenia, ale się wypowiem".\nPost autor: dino » 29-03-2020 09:15\nNiewiele jest opcji:\n1. wirus mógł powstać samoistnie na naszym terenie\n2. został przywieziony z zewnątrz\n3. wydostał się z laboratorium działającego w naszej okolicy\n4. pojawił się na skutek celowych i zaplanowanych działań rządu/firm biotechnologicznych.\nNajbardziej prawdopodobna odpowiedź to punkt nr 2.\nPost autor: admin » 29-03-2020 12:08\nPraktycznie wszędzie dotarł z zewnątrz, a granice to kwestia umowna.\nPost autor: XYZ » 29-03-2020 15:48\nPost autor: cenzor » 29-03-2020 16:49\nOd znajomego wiem że dzisiaj na porannej mszy w Tarnowskiej Woli było ok.40 osób nic dodać nic ująć w tym temacie.\nPost autor: XYZ » 29-03-2020 17:16\nPost autor: admin » 29-03-2020 17:20\nRzecznik Praw Obywatelskich twierdzi, że ograniczenia praktyk religijnych i kwarantanna w obecnej formie są niezgodne z Konstytucją.\nMoże są i słuszne, ale narzucone w ten sposób (specustawa) łamią porządek prawny.\nhttps://www.rpo.gov.pl/pl/content/koron ... e-z-ustawa\nPost autor: A1313 » 29-03-2020 17:29\nPost autor: caro3139 » 29-03-2020 17:43\nWydaje mi się że zasadnym byłoby umieszczenie na forum i poinformowanie mieszkańców o sposobie postępowania na wypadek stwierdzenia i siebie objawów korono wirusa.\nKrótki harmonogram i nr telefonów\nPost autor: admin » 29-03-2020 18:21\nZe strony szpitala\nPost autor: caro3139 » 29-03-2020 18:25\nNo a jest podobno specjalna izba chorych w szpitali tarnobrzeskim dla podejrzanych\nPost autor: dino » 29-03-2020 19:17\nA na Okęciu znowu tłoczno\nPost autor: alek » 29-03-2020 19:39\nW instrukcji jest to opisane:\n"...nie udawaj się do szpitala bez wcześniejszego uzgodnienia gdzie masz się zgłosić..."\nMiędzy innymi dla takich właśnie jest ta nowa izba przyjęć, ale nie tylko. Jeśli pogotowie przywiezie podejrzanego zakażeniem to właśnie tam pacjent będzie oczekiwał na wynik testu . Chodzi o to by nie zamykać podstawowej izby przyjęć na kilka godzin jeśli pacjent okaże się pozytywny. Czy to takie trudne do zrozumienia?\nPost autor: caro3139 » 29-03-2020 19:58\nMasz świadomość że mogą zachorować i starzy, samotni ludzie którzy nie będą w obecnym kociokwiku wiedzieć co robić? Nie będą wiedzieć gdzie dzwonić.Taka była idea mojego postu aby stworzyć harmonogram czynności , gdzie dzwonić? Co robić gdy nie można się dodzwonić na infolinię? Jest chaos .Czy dzwonić tylko na infolinię? Czy do sanepidu? Czy na pogotowie.Wydaje mi się ważne takie precyzyjne uszczegółowienie.Człowiek chory nie zawsze ma zawsze jest zdolny do twórczego myślenia. A już na pewno starszy i samotny\nPost autor: A1313 » 29-03-2020 20:16\nSytuacja sprzed kilkunastu dni -izba przyjęć naszego szpitala,szpital obklejony jak słup ogłoszeniowy, procedury ,strzałki,telefony ,świeci się wszystko na czerwono nawet ślepy by zauważył. Kolejka na kilka osób ,kobieta lat 40-45 kaszle i kicha, podchodzi w końcu do okienka i wyjaśnia ze źle się czuje, ma temperaturę ,a kilka dni temu wróciła z Włoch.\nPost autor: horse » 29-03-2020 22:34\nPost autor: new90 » 29-03-2020 23:04\nhorse pisze: ↑\nzwykłe polipropylenowe po 8zł, z zaworkami ffp1 po 15zł mam jeszcze trochę\nPost autor: orange » 30-03-2020 09:24\nNa dziś mamy takie smutne statystyki w Polsce:\n-zakażonych koronawirusem 1905 osoby,\n-zmarło 26 Polaków.\nTylko dziś doszły kolejne 4 ofiary śmiertelne:\n71-letni mężczyzna - szpital Poznań\n83-letnia kobieta - szpital Tychy\n32-letnia kobieta - szpital Łańcut\n80-letnia mężczyzna - szpital Łańcut\nPost autor: orange » 30-03-2020 09:27\nA na naszym podwórku jak podaje Echo Dnia:\n-starsza kobieta z powiatu stalowowolskiego, hospitalizowana,\n-starsza kobieta z powiatu tarnobrzeskiego, ścisła kwarantanna,\n-starszy mężczyzna z powiatu tarnobrzeskiego, ścisła kwarantanna,\n-kobieta w sile wieku z powiatu przemyskiego, hospitalizowana,\n-mężczyzna w sile wieku z powiatu jarosławskiego, hospitalizowany,\n-starszy mężczyzna z powiatu tarnobrzeskiego, hospitalizowany,\n-starsza kobieta z powiatu tarnobrzeskiego, hospitalizowana,\n-młody mężczyzna z powiatu strzyżowskiego, ścisła kwarantanna,\n-młoda kobieta z powiatu sanockiego, hospitalizowana.


Opinie (4325) Więcej\nSuper, bez problemu, szybko i bezbłędnie\nZamawiałem nie 1 raz bez żadnych problemów zawsze solidnie i szybko\njestem bardzo zadowolona z przebiegu transakcji, szybko,tanio i towar idealnie taki jak w katalogu polecam\nPSB Lobo.pl - opinie (4325)\nzakupy przebiegły bez zarzutu. Informacje o statusie zamówienia były przekazywane na bieżąco, była możliwość śledzenia, na jakim etapie zamówienie się znajduje Super 😉\nDostarczenie przesyłki przebiegło bez zarzutu. Produkt dotarł do mnie szybko. Paczka była nienaruszona. Super\nEurofirany Zasłona Gotowa Tamara 140X250Cm Bezowy Srebrny


Nowa bramkarka piłkarek ręcznych Korony Handball Kielce Marta Chodakowska zagra ...za rok. Ma dziurę w kolanie! | Echo Dnia Świętokrzyskie\nNowa bramkarka piłkarek ręcznych Korony Handball Kielce Marta Chodakowska zagra ...za rok. Ma dziurę w kolanie!\nMarta Chodakowska (na zdjęciu z lewej, obok inna kontuzjowana zawodniczka Korony Handball, Karolina Mochocka) na debiut w kadrze będzie musiała poczekać około roku Sławomir Stachura\nBramkarka Korony Handball Kielce Marta Chodakowska, która pod koniec listopada 2018 roku podpisała kontrakt z kieleckim klubem, będzie mogła w nim zadebiutować za około rok. Okazało się, że 19-letnia reprezentantka Polski juniorek ma ...dziurę w kolanie.\nChodakowska pod koniec listopada podpisała 2,5-letni kontrakt z występującą w PGNiG Superlidze Koroną Handball Kielce. Trafiła do niej z wycofanej z rozgrywek z powodu kłopotów finansowych Arki Gdynia. Zawodniczka pojechała od razu na zgrupowanie kadry narodowej juniorek (w jej barwach grała w sierpniu 2018 roku w Kielcach na mistrzostwach świata juniorek). Nie zdążyła wziąć udziału w nawet jednym treningu swojego nowego klubu, bo okazało się, że ma poważną kontuzję kolana. W jej rzepce jest dziura wielkości około 2 centymetrów na półtora.\nZOBACZ>>> Ciężkie chwile bramkarki. Wysoka wygrana Korony Handball Kielce [ZDJĘCIA, VIDEO]\n- Ten uraz wykluczy ją z treningu na dłuższy czas, który oceniamy na 9 do 12 miesięcy - mówi wiceprezes Korony Handball Kielce i jednocześnie klubowy fizjoterapeuta, Krzysztof Demko. - O kontuzji dowiedzieliśmy się już po podpisaniu kontraktu. Trudno powiedzieć, kiedy powstał ten uraz. Zawodniczka zgłaszała w trakcie przygotowań do mistrzostw świata w Kielcach, że to kolano ją boli. Jest to przewlekły stan, który wymaga leczenia operacyjnego. Jesteśmy w trakcie ustalania, kto zajmie się leczeniem Marty. Będziemy się w tej sprawie kontaktować ze Związkiem Piłki Ręcznej w Polsce, bo zawodniczka jest reprezentantką Polski. Chcemy się wywiązać z podpisanego kontraktu, bo warto w tę zawodniczkę zainwestować i na nią poczekać - dodaje Demko.\nW miejsce Chodakowskiej Korona Handball nie będzie szukała innej bramkarki.\nAcetali 06.01.2019 23:56:41\nTo jest profesjonalny klub? Wiedzieli, że dziewczyna miała kontuzje. Potem nie sprawdzili ale za to podpisali umowę? Facet jest w dodatku medykiem? Czy ja dobrze czytam?\nNowy stadion budują w Kielcach (WIADOMOŚCI SPORTOWE)\nW Kielcach powstaje nowy stadion [WIDEO I ZDJĘCIA Z DRONA]\nNabiera tempa budowa stadionu sportowego Politechniki Świętokrzyskiej. Wielofunkcyjny obiekt, który powstaje między Galerią Echo a campusem uczelni przy Alei Tysiąclecia Państwa Polskiego, ma zostać oddany do użytku w lipcu 2020 roku.\nZnów dwóch z PGE VIVE Kielce w "siódemce kolejki"\nDwóch piłkarzy ręcznych PGE VIVE Kielce - Arkadiusz Moryto i Artiom Karaliok - znalazło się w "siódemce kolejki" po 15. serii rozgrywek PGNiG Superligi.


Artysta Walczy z Nowotworem! -\nAdam Klacka 2 grudnia 2021 Podopieczni 0 Komentarzy\nMateusz swoją pasję, jaką jest rysowanie, zaczął odkrywać w wieku czterech lat, gdy wraz z Tatą udawał się na zloty samochodowe. Niestety w wieku 13 lat dowiedział się, że w jego organizmie zadomowił się nieproszony gość, jakim jest Chłoniak Hodgkina (ziarnica złośliwa). Był to ogromny cios dla młodego artysty, ale to nie powstrzymało Mateusza przed kontynuowaniem pasji.\nPomimo zmagania się z epilepsją, niedoczynnością tarczycy oraz powikłaniami po radio i chemioterapii, nie poddał się a w walce z chorobą oraz jej następstwami. Zawsze jest uśmiechnięty i stara się żyć normalnie, a w tym pomaga mu sztuka. Specjalizuje się on w rysunku ołówkiem i markerami – wyczarowuje nimi cuda! Mateusza bardzo interesuje motoryzacja i plastyka, przy tym osiągając w nauce doskonałe wyniki.\nChłoniak Hodgkina to niestety bardzo podstępna choroba-czasem bardzo długo nie daje widocznych objawów, dlatego Mateusz bardzo potrzebuje tych badań. Przez kolejne lata czekają go kontrole, badania i nierefundowane, bardzo kosztowne badania typu Pet, Rezonans-tomograf.\nDlatego zwracamy się do Państwa z ogromną prośbą o pomoc finansową. Każda złotówka się liczy i może pomóc Mateuszowi kontynuować swoją pasję.\nWięcej prac Mateusza można zobaczyć na jego stronie. Każde ciepłe słowo dodaje mu siły i otuchy!\nW zbiórkę także zaangażowani są jego rówieśnicy tworzący projekt Tożsami opierający się o kiermasz, licytację oraz bieg charytatywny, na rzecz Mateusza!\nDziękujemy za wsparcie i zrozumienie!\nWspieraj również oddając 1% podatku na KRS 0000292978 w celu szczegółowym wpisując Mateusz Papierkowski\nPoprzedni Poprzedni wpis: Pomóż w leczeniu Gabrysia\nNastępny Następny wpis: Siemianowickie Barwy Wolontariatu 2021 r.


Kim Kardashian przeżyła w Cannes chwile grozy! - Kozaczek.pl\nKim Kardashian przeżyła w Cannes chwile grozy!\nniedziela 28-06-15, czytany: 13385 razy, autor: Sisi\nKim Kardashian / © Fame/Flynet Kim Kardashian (34 l.) nie zna słowa "prywatność". Żona Kanye Westa dzieli się ze światem zdjęciami, które zdecydowanie powinny zostać jedynie w jej telefonie.\nW każdym razie, celebrytka, która ostatnio bawiła się w Cannes przeżyła chwile grozy w tamtejszym hotelu. Całą sprawę Kimmy relacjonowała na Twitterze. Co się stało? Do apartamentu gwiazdy o godzinie 4 nad ranem zaczęła dobijać się naga i pijana kobieta. Tak przestraszyła gwiazdę, ze ta nie mogła zmrużyć oka! Co za tragedia.\nSwoją drogą, Kim nie uznaje alkoholu. Mimo że swojego czasu Kardashianka dużo czasu przebywała z nieodmawiającą kieliszka Paris Hilton (33 l.), sama nie doprowadzała się do stanu upojenia alkoholowego. Czyżby bała się, że zdradzi jakiś rodzinny sekret? UdostępnijSkomentuj\nTaka tragedia -_- dzieci w nigerii są oskarżane o ,,czary" i otruwane a ona za wejście a właściwie próbe wejścia pijanej laski do pokoju uważa za tragedie to jest dziwką\nPrzyjaciel Kim Kardashian to PROSTAK! Zobacz, co pisał na IG tej kobiety!\tCzy w przyszłości będzie powtarzał takie słowa Nori?\tczytano: 18888 razy\nU Kim Kardashian synek na rękach, a na nogach... (ZDJĘCIA)\tBezpiecznie?\tczytano: 13627 razy


Wiadomości > Wydarzenia > Policja poszukuje świadków...\nPolicja poszukuje świadków wypadków z 14 grudnia na DK6\nWydział Dochodzeniowo-Śledczy Komendy Powiatowej Policji w Lęborku prowadzi czynności dotyczące wypadku drogowego w dniu 14 grudnia 2018 r. w miejscowości Jamy na drodze nr 6 Lębork - Wejherowo, z udziałem samochodów Ford Transit oraz Daewoo Lanos a także Dacia Duster.\nJak wynika z ustaleń przeprowadzonych na miejscu zdarzenia, kierujący pojazdem Ford Transit jadąc od strony Wejherowa, nie chcąc doprowadzić do zderzenia czołowego z pojazdem marki Volvo koloru brązowego o początkowych numerach rejestracyjnych GD, wykonującego manewr wyprzedzania samochodu Dacia Duster i Daewoo Lanos, gwałtownie zahamował w wyniku czego zjechał ze swojego pasa ruchu i doszło do zderzenia trzech pojazdów, a kierujący samochodem marki Volvo odjechał z miejsca zdarzenia.\nKierującego pojazdem marki Volvo, który odjechał z miejsca zdarzenia, prosi się o kontakt telefoniczny lub stawienie się osobiście w Komendzie Powiatowej Policji w Lęborku przy ul. Toruńskiej 5.\nŚwiadków zdarzenia lub osoby posiadające wiedzę na temat tego zdarzenia, prosi się o kontakt telefoniczny z prowadzącym postępowanie tel. 59 863 48 70 lub telefon alarmowy 112 bądź z najbliższą jednostką policji.


5 Porad Dotyczących Tworzenia Najlepszych Tapas Tego Lata! (Gotowanie) 2020\n5 porad dotyczących tworzenia najlepszych tapas tego lata!\nNa udaną imprezę tapas naczynia są niezbędne. Tak jest w przypadku papryki\nmarynowane, patatas bravas i oczywiście tortille. Niezbędna jest również sałatka z ośmiornicy, smażenie, smażone kalmary. Podobnie jak marynowane oliwki. Zielony lub czarny, cokolwiek. Tak długo, jak są na stole. Odrzuć również pomidor we wszystkich jego postaciach: kostki, rondelles, gaspacho. Wreszcie, nie zapomnij o szynce Serrano. Aby skosztować sam lub na kromce chleb.\nNa południu Francji tapas są synonimami plasterków chleb, wcieraj czosnek i posyp oliwą z oliwek. Na wieczór tapas przygotuj różne tosty: z szynką Serrano, pomidorami pokrojonymi w kostkę i papryką, ale także z serem. Na przykład umieść kawałek Ossau-Iraty na plasterku bagietki i udekoruj czarnym dżemem wiśniowym. Rozkosz!\nKalmary, ośmiornice, anchois, sardynki ... Dumni z owoców morza Jeśli nie lubisz smażenia, ugotuj grillowane krewetki. Zrobić akry dorsza i towarzyszyć im w pikantnym sosie. Przygotuj szaszłyki z krewetek i pieprzu, gotuj krokiety z makreli, pączki z tuńczyka, sałatki z ośmiornicy lub rillettes z łososia. Krótko mówiąc, czerp inspirację z tego, co robi morze najlepiej.\nTapas wyprodukowane we Francji\nJeśli nie znasz hiszpańskiej kuchni lub chcesz się trochę zmienić, przygotuj aperitif-kolację. Zrób świeże bułeczki z szynką serową, chrupiącą bazylię lub palmy pesto, kruche parmezan ... Pomyśl też o cieście z krewetek, paluszkach chlebowych, kanapkach z kraba mini, plackach ziemniaczanych. I przygotuj szaszłyki z surowego melona-szynki lub Saint-Jacques-chorizo. Najważniejsze jest postawienie na odmianę.\nI zamknąć posiłek ?\nChociaż tapas są w większości słone, można je także odrzucić w słodkiej wersji. Kebab z marshmallow, żebrak, mus czekoladowy, panna cotta ... Przygotuj różne słodycze, jak na kawę dla smakoszy. Nie wahaj się podawać łyżki lodu, aby odświeżyć gości. Przede wszystkim nie przegap kremu katalońskiego i słynnych „czekoladowych churros”, które zazwyczaj smakujesz do herbaty. Są to churros, które są zanurzone w bardzo gęstej gorącej czekoladzie, która prawie wygląda jak krem do ciast. Służę im desery tradycyjne tapas na ucztę dla gości i zakończenie posiłek w pięknie!\nTony Robbins's Top 10 Rules For Success (@TonyRobbins) (Marzec 2020)\nprzystawka, deser, posiłek, danie, chleb


Limity w kościołach do lekkiej korekty. Rzecznik rządu zapowiada zmiany w przyszłym tygodniu - PCH24.pl\nStrona głównaWiadomościLimity w kościołach do lekkiej korekty. Rzecznik rządu zapowiada zmiany w przyszłym tygodniu\n#koronawirus #Kosciół #limity\nNie jest wykluczone, że wraz z rozpoczęciem odmrażania poszczególnych dziedzin gospodarki, zmienią się też narzucone przez rząd limity w kościołach. Obecnie jest to przelicznik 1 osoba na każde 20 m2.\nMożliwość zmian limitów zapowiedział rzecznik rządu Piotr Müller. Pytany o tę kwestię w programie „Tłit” na portalu wp.pl odpowiedział, że limity, „wraz z obniżającą się liczbą zakażeń będą się nieco powiększały – więcej osób będzie mogło uczestniczyć we mszach świętych”.\n– Spodziewam się, że w przyszłym tygodniu, oprócz planu odmrażania poszczególnych obszarów gospodarki, zmienią się lekko limity w miejscach kultu religijnego – powiedział.\nRzecznik rządu nie ujawnił jak mogłyby zmienić się limity. Gdyby zastosować tylko mały krok wstecz, wyniosłyby one nie 20m2 na osobę, ale 15m2 na osobę.\nChcesz poznać pierwotną wersję nowenny pompejańskiej? Znajdziesz ją w tej wyjątkowej książce!