Taste Buddy – nowy wymiar jedzenia - Gastro-Punkt.pl\nInżynier Adrian Cheok z Uniwersytetu w Londynie wraz z zespołem naukowców stworzył narzędzie, dzięki któremu w niedalekiej przyszłości nasza dieta diametralnie ulegnie zmianie. Rewolucyjny gadżet mający na celu oszukać kubki smakowe i poprawić smak potraw został zaprezentowany na targach The Big Bang UK Young Scientisis and Engineers Fair.\nCo to za urządzenie? Taste Buddy to w dużym uproszczeniu elektryczne sztućce.\nUrządzenie dołączone do sztućców emituje niskopoziomowy prąd elektryczny, który pobudza kubki smakowe, naśladując słodkie i słone smaki i może umożliwić ludziom prowadzić zdrowszy styl życia. Czyli jedząc jakiś produkt o niskiej zawartości cukru lub soli będziemy odczuwać większą ilość tych składników, a co za tym idzie będziemy się zdrowiej odżywiać. Inżynier uważa, że jego gadżet osiągnie taką moc, że zmieni całkowity smak danej potrawy, np. jedząc toffu będziemy odczuwali smak steku.\nAdrian Cheok powiedział:\n“Wiele dzieci nie znosi smaku warzyw. Wiedziałem więc, że kiedy zostanę inżynierem, chciałbym zrobić urządzenie, które może pozwolić dzieciom jeść warzywa, które smakują jak czekolada! “ Czy marzenie inżyniera się spełni?\nJak dokładnie działa Taste Baddy? – W swojej obecnej postaci Taste Buddy składa się z 2 cm (0,8 cala) szerokości zakładki, która znajduje się na języku i jest podłączona do wielkogabarytowego procesora. Umieszczony w ustach, “Smak Buddy” emituje sygnały cieplne i elektryczne, które pobudzają kubki smakowe. Aby zwiększyć słodycz, urządzenie nagrzewa się bardzo szybko i stymuluje receptory smakowe specyficzne, które reagują na ciepło. Słaby prąd elektryczny jest wykorzystywany do kierowania innych kubków smakowych odpowiedzialnych za słony smak.\nInżynier o projekcie: “To, co zaczęło się jako zabawny eksperyment inżyniera, doprowadziło do czegoś znacznie bardziej ekscytującego, mogącego mieć pozytywny wpływ społeczny…”\nPrototyp jest w ciągłej fazie testów i udoskonaleń. W przyszłości naukowcy nie chcą się ograniczyć tylko do sztućców, są też plany związane z kubkami i puszkami. Przewidują że w ciągu najbliższych 20 lat urządzenie trafi do ogólnego obiegu i każdy będzie mógł z niego skorzystać\nJeśli chcesz na własne oczy zobaczyć i przetestować Taste Buddy to wybierz się na targi do National Exhibtion Centre do Birmingham w Wielkiej Brytanii w dniach 15 -18 marca 2017 r.\nSzalony eksperyment naukowy czy przydatny gadżet, dzięki któremu ludzie chętniej sięgną po zdrową żywność?\nCo o tym sądzicie? Chcielibyście mieć takie gadżety w domu?\nCzego nie wypada robić przy stole TOP 20


Strona głównaPPKCzym są PPK\nPracownicze plany kapitałowe (PPK) to powszechny, dobrowolny system długoterminowego oszczędzania. Ma na celu zwiększenie bezpieczeństwa finansowego osób zatrudnionych i ich wsparcie w budowaniu oszczędności na czas po zakończeniu aktywności zawodowej.\nKogo dotyczą PPK\nJak utworzyć PPK\nDlaczego PPKKogo dotyczą PPKJak działają PPKJak utworzyć PPKPytania i odpowiedziDokumenty do pobrania\nPPK pozwalają pracownikom budować własne oszczędności niezależne od powszechnego systemu emerytalnego.\nPracodawcy mogą wyróżnić się na rynku i pokazać, że dbają o pracowników, zwiększając swoje wpłaty do PPK.\nPPK dostarczą gospodarce i przedsiębiorstwom niezbędny kapitał na inwestycje długoterminowe.\nDo planu może przystąpić każda osoba zatrudniona, która podlega obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnym i rentowym.\nPracownicy zostaną automatycznie zapisani do PPK, ale będą mieli możliwość rezygnacji z planu w każdej chwili.\nPPK docelowo obejmie wszystkich pracodawców, którzy będą mieli obowiązek utworzenia planu dla swoich pracowników.\nPPK będzie wdrażane etapami. Od 1 lipca 2019 roku obowiązkiem zostaną objęte największe firmy zatrudniające powyżej 250 pracowników.\nMalejąca liczba urodzeń dzieci i rosnąca średnia długość życia powodują, że wysokość powszechnych emerytur znacząco spadnie. Obecnie stosunek wysokości ostatniego wynagrodzenia do pierwszej emerytury stanowi około 50%. Według prognoz Głównego Urzędu Statystycznego może się on zmniejszyć nawet do 25% w ciągu następnych 20 lat!\nPracownicze plany kapitałowe finansowane są z trzech źródeł: przez pracownika, pracodawcę i państwo.\nPodstawowe wpłaty ze strony pracownika i pracodawcy będą uzależnione od wynagrodzenia brutto pracownika. Będą wynosiły odpowiednio 2% i 1,5%.\nPaństwo zachęca do oszczędzania w PPK, gwarantując dopłaty 250 zł na start oraz 240 zł rocznie. Są one niezależne od wysokości wynagrodzenia.\nPracownik i pracodawca będą mogli dokonywać wpłat dodatkowych - odpowiednio do 2% i do 2,5%, co umożliwi oszczędzanie do 8% wynagrodzenia brutto.\nŚrodki odkładane w ramach PPK są własnością prywatną. Zostało to wyraźnie zapisane w ustawie o PPK (art. 3. ust. 2).\nZarządzanie środkami PPK\nŚrodki odkładane w PPK będą zarządzane przez instytucje finansowe spełniające rygorystyczne kryteria i wpisane do tzw. ewidencji PPK.\nTylko cztery typy instytucji finansowych mogą oferować PPK:\nWysokie wymogi dla podmiotów mogących oferować PPK - również w zakresie polityki inwestycyjnej oraz zasad ograniczania ryzyka inwestycyjnego - mogą istotnie zwiększyć bezpieczeństwo środków gromadzonych w ramach PPK.\nOszczędności w ramach PPK będą inwestowane w fundusze z określoną datą docelową inwestycji, która jest zbliżona do momentu przejścia na emeryturę. W zależności od wieku uczestnika, oszczędności będą inwestowane w różne aktywa - na początku w aktywa o większym stopniu ryzyka (np. akcje), a z czasem - w bezpieczniejsze (np. obligacje).\nPPK jest sposobem na oszczędzanie na dodatkową emeryturę.\nWypłata środków przez uczestnika może nastąpić po 60. roku życia. Wtedy uczestnik jednorazowo będzie mógł wypłacić do 25% zgromadzonych oszczędności, a pozostałą część (minimum 75%) rozłożyć na co najmniej 120 miesięcznych rat.\nW szczególnych sytuacjach istnieje możliwość wypłacania środków bez utraty korzyści podatkowych. W razie poważnej choroby uczestnika PPK, jego małżonka lub dziecka można wypłacić do 25% zgromadzonych środków, natomiast w przypadku zakupu domu lub mieszkania do 100% środków, z koniecznością zwrotu w ciągu 15 lat.\nPoza wspomnianymi przypadkami, środki zgromadzone w PPK będą mogły być również wypłacone w każdej chwili. Będzie się to jednak wiązało m.in. z utratą ulg podatkowych oraz dopłat od państwa.\nŚrodki zgromadzone w PPK podlegają dziedziczeniu.\nJak utworzyć PPK w PZU\nTFI PZU SA, stanowiące część Grupy PZU, przygotowuje się obecnie do pełnienia roli instytucji finansowej, z którą będzie można zawrzeć umowę o zarządzanie PPK. Po wpisaniu do ewidencji PPK, TFI PZU SA służyć będzie swoją pomocą w przeprowadzeniu i wdrożeniu PPK w Państwa firmie.\nCzy jest gwarancja odzyskania przekazanych wpłat, jeśli instytucja finansowa poniesie stratę?\nWażną zasadą PPK jest „kryterium szczególnego bezpieczeństwa” dla inwestowanych pieniędzy. Zakłada ona m.in., że oferta funduszy inwestycyjnych musi być dopasowana do wieku uczestnika PPK. Chodzi o to, że wraz ze zbliżaniem się do 60. roku życia, polityka inwestycyjna będzie automatycznie zmieniała się w taki sposób, aby ograniczyć poziom ryzyka inwestycyjnego. Należy jednak zawsze brać pod uwagę, że inwestowanie wiąże się z ryzykiem, a środki zgromadzone w PPK nie są gwarantowane.\nZarówno pracownik, jak i pracodawca mogą w każdym czasie podjąć decyzję o zwiększeniu lub zmniejszeniu wysokości wpłat dodatkowych do PPK. W praktyce zmiany wysokości wpłat będą obowiązywać od kolejnego miesiąca. Wpłaty dodatkowe mogą być różnicowane przez pracodawcę ze względu na staż pracy lub na podstawie przyjętego regulaminu wynagrodzeń/ układu zbiorowego pracy.\nCzy można mieć kilka rachunków PPK?\nTak, pracownik może mieć kilka rachunków PPK. Należy pamiętać, że pracownik jest uprawniony do otrzymania tylko jednej wpłaty powitalnej oraz raz w roku dopłaty rocznej niezależnie od liczby posiadanych rachunków PPK.\nCzy wprowadzenie PPK to kolejna reforma emerytalna?\nNie. Ustawa o PPK nie wpływa na dotychczasowe elementy systemu emerytalnego, a jedynie poszerza jego możliwości. PPK to kolejny dobrowolny, prywatny sposób oszczędzania. Środki zebrane na indywidualnym koncie pracownika są wyłącznie jego własnością – mogą być w każdej chwili wypłacone i są dziedziczone. Państwo jedynie pomaga je pomnożyć poprzez przekazywanie wpłaty powitalnej i dopłat rocznych.\nCzy wpłaty do PPK przechodzą przez ZUS?\nNie, PPK to całkowicie odrębny od ZUS system oszczędzania na emeryturę. Wpłaty dokonywane do PPK, niezależnie czy finansowane przez zatrudniającego, zatrudnionego czy państwo, nie będą powiązane z ZUS poza wyjątkami określonymi w ustawie (por. art. 83 oraz art. 105 ustawy). Pracodawca przekazuje je bezpośrednio na rachunek uczestnika PPK prowadzony przez wybraną przez niego instytucję finansową.\nCzy wszystkie grupy zawodowe będą objęte PPK?\nPPK obejmie wszystkich pracowników bez względu na wykonywany zawód. Uczestnikami PPK nie mogą być jednak funkcjonariusze służb mundurowych oraz sędziowie i prokuratorzy, którzy objęci są odrębnym systemem zaopatrzenia emerytalnego i nie odprowadzają składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe do ZUS.\nKto dba o bezpieczeństwo środków w PPK?\nNadzór nad PPK w zakresie zgodności z prawem oraz interesem pracowników i pracodawców sprawuje Komisja Nadzoru Finansowego. Instytucje finansowe muszą spełnić szereg określonych ustawowo wymogów, by zostały dopuszczone do zarządzania środkami gromadzonymi w PPK. Oszczędnościami w PPK będzie mogła zarządzać tylko instytucja, która posiada odpowiednie doświadczenie opisane w ustawie.\nGromadzone środki będą inwestowane w fundusze zdefiniowanej daty, których polityka inwestycyjna w miarę zbliżania się pracownika do 60. roku życia będzie się automatycznie zmieniała w taki sposób, aby ograniczyć poziom ryzyka inwestycyjnego. Należy jednak zawsze pamiętać, że inwestowanie wiąże się z ryzykiem, a środki zgromadzone w PPK nie są gwarantowane.\nPROSPEKT INFORMACYJNY - PPK inPZU SFIO\nNiniejsze treści zostały przygotowane wyłącznie w celu informacyjnym i reklamowym i nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do podjęcia decyzji o skorzystaniu z usługi zarządzania pracowniczym planem kapitałowym (PPK) oferowanej przez TFI PZU SA.


Rozstąpiła ci się kiedyś ziemia pod nogami? Tak na serio. Naprawdę. Z hukiem rozrywanej gleby. Z nieskończoną czeluścią między pionowymi krawędziami.\nRaz mi się to zdarzyło, ale najpierw Rysiek mówił coś o swojej działce pod Bykowicami. Że jedzie tam na dwa tygodnie trochę się poobijać. Taki ostatni urlop przed pójściem na emeryturę. Potem miał przeprowadzić się tam na stałe. Pierdolił Warszawę bo tu szło jedynie zdechnąć.\n– Ten smog – powiedział – to może człowieka kurwa wykończyć. Jakbyś wdychał raka.\nMówił to wszystko gazując silnik dwudziestoletniego merola, którym toczyliśmy się w nieskończenie długim korku przy wyjeździe z miasta. Rysiek musiał co jakiś czas zwiększać obroty, bo silnik zaczynał przygasać.\n– Nie wiem o co mu chodzi – tłumaczył, przecierając palcami srebrne wąsy. – Nigdy tak nie robił.\nJa odciągnąłem kolejny raz pas bezpieczeństwa od spoconej klatki piersiowej. Próbowałem odkleić koszulkę od pleców, ale natychmiast przyległa z powrotem. Pierwszy raz siedziałem ubrany w saunie. Tak się właśnie czułem. Pot wyciskał się z mojej skóry tworząc na plecach strumyki wilgoci. Świszczałem ustami wciągając łapczywie powietrze. Kierowca gmerał palcami przy klimatyzacji, ale powietrzem z nawiewów można było jedynie suszyć włosy.\n– Takiego lata jeszcze nie było – zauważył Rysiek. To samo mniej więcej stwierdził głos szmerający z radia. Okazało się, że ten dzień był najgorętszym odkąd zaczęto rejestrować temperatury. Czterdzieści jeden stopni w cieniu. Ludzie padali jak muchy. Przepełnione szpitale odsyłały mdlejących mieszkańców za miasto. W centrum światła drogowe migały na pomarańczowo.\n– A jak tam z tyłu? – zapytał kierowca. – Wszystko ok?\n– Tak – odpowiedziała nasza współpodróżniczka ledwo przebijając się przez warkot silnika. Spojrzałem we wsteczne lusterko na Marię siedzącą za plecami Ryśka. Nie spodziewałem się jej. Mój szofer chyba też. Chodziło o to, że umówiłem się z nim na podwózkę do Bykowic przez internet . Jako jedyny jechał w tamtą stronę, a nie chciało mi się tłuc przez pół Polski autobusem. Myślałem, że prywatnie furą będzie szybciej i taniej. Grubo się jednak pomyliłem. Jeżeli chodzi o dziewczynę, to w ostatniej chwili odezwała się do Rycha że też chce jechać. Jemu to było obojętne, a ja nie miałem za wiele do gadania w tej sprawie więc w ten właśnie sposób wylądowaliśmy wszyscy razem w tym pieprzonym gruchocie, w drodze za miasto, tkwiąc w piekielnym korku przyprawiającym mnie o udar mózgu. Myślałem sobie, że nie byłoby tak źle, gdyby chociaż trafiła się nam jakaś fajna laska. Jakaś blondi studentka w koszulce na ramiączka z wylewającymi się na wierzch cyckami. No ale nie, niestety, dostaliśmy Marię. Nie miałem pojęcia czy bliżej jej było do dwudziestki czy czterdziestki. Siedziała z twarzą przyklejoną do zamkniętej szyby, jakby cały ten upał nie robił na niej żadnego wrażenia. Była opięta obcisłą czarną bluzką ledwo utrzymującą w ryzach wszystkie jej zbędne kilogramy. Po co jechała do Bykowic? Jak był jej cel? Zanim zaczęło mi się kręcić w głowie zapytałem sam siebie w myślach, czy przypadkiem nie jechała tam po to samo co ja. Mój żołądek przewrócił się na drugą stronę. Nie jadłem śniadania i zrobiło mi się słabo. Żałowałem, że podszedłem do tej podróży tak lekkomyślnie.\nRadio zaczęło szumieć niezrozumiale i nagle całkowicie zgasło. Rysiek próbował coś kręcić pokrętłami, ale nic to nie dało. Totalny brak sygnału. W końcu z przekleństwem pod nosem całkowicie je wyłączył. Podjechaliśmy kolejne kilka metrów. Silnik oscylował obrotami z większym wahaniem. Przesuwaliśmy się powoli do przodu, ale w tym tempie dotarlibyśmy do celu na jesień. Miałem ochotę wysiąść i wrócić na piechotę do domu. Spróbować jeszcze raz następnego dnia albo przełamać się i złapać jakiś autobus.\n– To musi być jakiś wypadek – dedukował kierowca. Ja generalnie miałem to gdzieś, marzyłem tylko o tym, żeby to wszystko się już skończyło.\nPrzed nami ktoś w wielkim, czarnym SUVie też zaczynał gazować. Dwa razy zgasł mu silnik. Za nami, w pordzewiałym escorcie, dwóch łysych kolesi klęło tak, że słychać ich było jakby siedzieli mi za plecami. Słońce przepalało się przez szybę rozgrzewając kokpit do punktu skwierczenia. Byłem pewien, że przykładając do niego rękę, mógłbym się poparzyć. Wystawiłem łokieć przez otwarte okno i natychmiast poczułem, jak promienie słońca zaczęły wypalać mi pot na skórze.\nTakiego lata rzeczywiście jeszcze nie było. Przynajmniej nie w mojej pamięci.\nZanim dotarliśmy do winowajcy całego zamieszania przeleciałyby ze dwa bloki reklam – gdyby oczywiście radio nadal grało. Na poboczu stało białe porsche. Obok niego blondyna stukała tipsami w szklaną powierzchnię telefonu. Facet w za ciasnej, białej koszulce kontrastującej z jego ciemną karnacją rozmawiał z kimś przez swoją komórkę. Żeby ich wyminąć, musieliśmy poczekać aż przejadą samochodu z naprzeciwka. Dlatego zrobił się korek. Tak przynajmniej twierdził Rysiek, ale po tym jak minęliśmy nieszczęśnika, kilometr dalej trafiliśmy na kolejny zastój. Jeszcze jedna fura zdechła na środku drogi. Jakieś nowe audi. Byłem zdziwiony, bo gdybym miał obstawiać co pierwsze wyzionie ducha, to mój wybór padłby na naszego merola, ale on się jeszcze jakoś trzymał.\n– To przez te wszystkie elektroniki – powiedział Rysiek. Twierdził, że to ciągle pada w tych nowych furach. – A mesiek ciągnie dalej – dodał klepiąc ręką kokpit. Według niego, w takich porszawach czy audikach to strzeli jeden bezpieczniczek i całe auto jest unieruchomione. Jego kolega prowadził serwis, to się na tym znał. W starej furze to połowa auta mogła się spalić i jechało dalej.\nJa nie byłem tego taki pewien ale się nie kłóciłem.\nKolejne kilometry rozsiewały po poboczach następne ofiary rekordowej temperatury. Same świeże auta. Gdzieś na dziesiątym kilometrze poza Warszawą zaczęły się pojawiać jednak i starsze modele. Kiedy słońce wdrapało się w zenit, dotarliśmy do korka absolutnego. Pomyślałem sobie, że to koniec i mamy totalnie przerąbane. Że musimy wracać. Rysiek jednak się nie poddawał i odbił gdzieś w bok. Znał niby drogę objazdową, co znaczyło tyle, że zmieniliśmy asfalt na ubitą ziemię. Przedzierając się przez piaskową trasę wzbijaliśmy w powietrze tumany kurzu. W środku zrobiła się pustynna atmosfera. Nawet Rysiek zaczął charczeć. Nie było jednak opcji, żeby zamknąć okna, bo wiązałoby się to z natychmiastowym przegrzaniem. Nas i auta. Zacząłem godzić się z myślą, że za chwilę stracę przytomność w momencie gdy warczący silnik zgasł i w aucie rozległ się jedynie dźwięk trzaskającego pod oponami piachu. Kierowca próbował panicznie rozkręcić silnik ponownie, ale po kilku agonalnych obrotach alternatora auto całkowicie zamarło.\n– To chyba koniec – stwierdził Rysiek opadając na fotelu. Przetarł kilka razy wilgotne czoło i oznajmił, że zadzwoni po kumpla żeby po nas przyjechał. Że to ogarnie i żebyśmy się nie martwili. Wszystko będzie ok.\nSam chyba nie wierzył w swoje własne słowa, ale się nie odzywałem. Razem z moją przymusową koleżanką wyszliśmy z auta na zewnątrz narażając się na wylew krwi do mózgu. Przestałem się pocić ale nie uważałem tego za dobry znak.\nStaliśmy na środku drogi przecinającej gęsty las. Promienie słońca raziły nas prosto w oczy. Rychu chciał zepchnąć auto w cień drzew, ale pordzewiała karoseria mogła robić za patelnię. Dosłownie. Zostawiliśmy więc auto zabierając z bagażnika jedynie nasze skromne bagaże – mój plecak oraz torbę Marii – i sami przenieśliśmy się pod drzewa. Rysiek dreptał między drzewami ze słuchawką przyklejoną do ucha, spoglądając co raz na wyświetlacz. W końcu zaczął w niego stukać palcami, aż wreszcie podszedł do nas i zapytał, czy może pożyczyć telefon. Jego zdechł. Oboje jak zsynchronizowani wyciągnęliśmy z Marią swoje komórki. Widocznie tak samo zależało nam żeby jak najszybciej opuścić to piekło. Niestety, wyświetlacz mojego złomu migotał tak, że nie dało się na nim nic zobaczyć, a pęknięty ekran Marii przez chwilę oznajmiał o całkowitym braku zasięgu, a potem zgasł. Mój dołączył do niego po niecałej minucie. Wychodziło na to, że byliśmy na tym pustkowiu uziemieni.\nPo czterdziestu minutach uciekania przed słońcem stwierdziliśmy z Marią, że nie warto już dłużej czekać. Że nikt się nie pojawi. Nikt nas nie uratuje. Rychu jednak nie zamierzał się ruszać. Twierdził, że telefon pewnie zaraz wstanie albo że ktoś pojawi się na drodze. Że nie ma sensu się mordować wracając na piechotę. Oddychał przy tym jak uszkodzony respirator a wiśniową twarz obrosły mu pulsujące żyły.\nNie zamierzałem się nim przejmować. Maria najwidoczniej też, bo kiedy ruszyłem sam w drogę powrotną, po chwili szybko do mnie dołączyła. Byłem wściekły. Wiele mnie kosztowało zdobycie się na tą podróż i wszystko poszło się chrzanić. Bałem się, że ta porażka wpłynie na moją decyzję. Że się rozmyślę. Zrezygnuję. Że wrócę do domu i wszystko będzie po staremu. Nie byłem pewien, jak bym to zniósł. Wracając piaskową drogą zaczynałem jednak wątpić czy w ogóle przyjdzie mi tego dożyć. Zamykając oczy mógłbym przysiąc, że trzymam twarz nad bulgoczącym wrzątkiem.\nKilkanaście zakrętów później wróciliśmy na asfalt. Wyczerpani rażącym upałem stanęliśmy przy drodze. Maria położyła torbę i usiadła obok niej. Kilkaset metrów od nas para kłóciła się przed otwartą maską niebieskiego golfa. Maria siedziała nieruchomo z podciągniętymi pod czoło kolanami. Zapytałem, czy na pewno wszystko było w porządku.\n– Tak – odpowiedziała podnosząc głowę. – Tylko zaraz zdechnę.\nCzułem się podobnie. Postanowiliśmy iść dalej starając się trzymać jak najbliżej cienia drzew. Nawet chwilowa styczność ze słońcem była dla nas nie do zniesienia. Nie zauważyliśmy nawet kiedy podszedł do nas gościu od golfa. Zapytał, czy mamy pożyczyć telefon, bo jego totalnie wykitował. Pokazał nam uszkodzoną komórkę. Cały tył był nadpalony.\n– Wybuchł mi w aucie – powiedział, machając kawałkiem bezużytecznego plastiku. Poradziłem mu, że lepiej byłoby, gdyby się go pozbył. Facet schował go jednak do kieszeni. Nie należał raczej do najbystrzejszych.\n– Nasze też nie działają – oznajmiła Maria.\nGość pokręcił głową.\n– Co tu się dzieje? – zapytał sam siebie.\nW mojej głowie panował chaos. Od samego rana miałem burzę myśli. Ten dzień miał być wyjątkowy. Najważniejszy w moim życiu. Nic się już dla mnie nie liczyło, ale w tym momencie, nagle się ocknąłem i dotarło do mnie, że rzeczywiście działo się wokół mnie coś dziwnego. Liznąłem w życiu trochę elektroniki, ale nie przychodziło mi do głowy żadne sensowne wyjaśnienie. Upał nie był w stanie uziemić tylu samochodów. Telefony nie wybuchały ot tak sobie. Wiedziałem jedynie, że wydarzyło się coś wyjątkowego.\n– Idziemy? – zapytała Maria.\nStaraliśmy się trzymać ścieżek, ale czasami musieliśmy przedzierać się przez gęste chaszcze. Nie mogłem patrzeć jak moja towarzyszka męczyła się ze swoją torbą, więc zaproponowałem jej pomoc. Zgodziła się z oporem. Była dużo lżejsza niż myślałem, ale i tak niosąc ją na spółkę, po kilkuset metrach nie czułem ramienia. Przesuwałem papierowym językiem po chropowatych ustach marząc o łyku jednego z browarów z mojego plecaka. Głupio mi było jednak wyciągać alkohol przy tej dziewczynie. Co by sobie jeszcze o mnie pomyślała? Kto zabiera browary na trasę z obcymi ludźmi. W sumie sam się nad tym zastanawiałem. Po kiego mi one były? Przecież mogłem kupić coś na miejscu.\nMaria powiedziała, że to pewnie będzie głupie pytanie, ale czy nie mam przypadkiem czegoś do picia? Zawahałem się, ale język drapał mnie już w podniebienie, więc przyznałem się do czteropaka.\n– Dawaj – powiedziała, puszczając ramiączko torby.\nWyjąłem browar. Niestety puszki zdążyły nabrać temperatury otoczenia, ale było nam to obojętne. Przysiedliśmy pod drzewem na suchych liściach. Przed nami rozpościerała się polana porośnięta wysoką trawą. W oddali wystawały z niej wysokie, stalowe maszty linii wysokiego napięcia. Nawet z takiej odległości słychać było ciche buczenie prądu. Pejzaż wyglądał jak rysunek sześciolatka. Pastelowo zielona trawa i niebieskie niebo bez ani jednej chmury. Temperatura trochę zelżała. Słońce przesuwało się na zachód. Podałem puszkę Marii i pstryknąłem swoją. Pierwszy łyk był jak zbawienie. Jakbym dotarł do oazy po czterdziestu dniach wędrówki przez pustynię. Dopiłem jeszcze łyk i odruchowo beknąłem. Przeprosiłem ale Maria nie zwracała nawet na mnie uwagi. Wciągała w siebie browar jak zawodowy alkoholik. Nawet ja w swoich najlepszych czasach nie dałbym rady opróżnić puszki tak szybko jak ona.\n– To po co chciałeś jechać do Bykowic? – zapytała zgniatając puszkę. – Masz jeszcze jedno?\nPodałem jej kolejny browar. Swojego nie zdążyłem opróżnić nawet w połowie. Nie wiedziałem co jej odpowiedzieć. Na pewno nie mogłem wyznać prawdy. Niby miałem już na wszystko wyjebane, ale nadal próbowałem udawać kogoś normalnego.\n– Chciałem odwiedzić znajomych – palnąłem bez sensu nie biorąc pod uwagę tego, że pewnie zaraz będę musiał zmyśleć jakich i po co. Na szczęście Maria zbyła to jedynie krótkim „aha”.\n– A ty? – odparłem, bojąc się krępującej ciszy.\nMaria spiła porządny łyk i odpowiedziała, że miała tam do załatwienia jakiś biznes. Ja też nie drążyłem tematu. Wymienialiśmy się jedynie słowami bez ochoty na głębszą rozmowę. Niestety dopadła nas cisza, która składała się głównie z brzęczenia linii napięcia. Miałem wrażenie, że zrobiło się ono trochę głośniejsze. Dopiero w tym momencie zorientowałem się, że poza buczeniem nie słychać było nic innego. Siedzieliśmy na skraju lasu, ale nie docierał do nas szum liści. Żadnego świergotu ptaków czy cykania owadów. Nic. Tylko oddalone buczenie. Słońce nadal niemiłosiernie smażyło. Mogło być z czterdzieści kilka stopni. Albo i z pięćdziesiąt. Atmosfera jak w saunie. Do tego żadnego wiatru. Nawet najdelikatniejszego podmuchu.\nOpróżniliśmy z Marią browary, ale nie chciało nam się już więcej iść. Nie wiem jak ona, ale ja się trochę schlałem. Pomimo tego, że byłem nieźle wytrenowany w tej dziedzinie, to słońce plus temperatura zrobiły swoje. Gadaliśmy o tym co się wokół nas działo. Że to było nienormalne. Te padnięte samochody. Martwe telefony. Pustynna pogoda. W końcu stwierdziłem, że chyba nas dopadło to całe globalne ocieplenie, ale sam w to nie wierzyłem. Zmiana była zbyt radykalna. Musiało się za tym kryć coś bardziej tragicznego.\nI nagle buczenie ustało.\nPodnieśliśmy się ze ściółki.\n– Słyszysz? – zapytała Maria.\nSłyszałem. Jakby zbliżał się rój miliona pszczół. Dudniący, elektroniczny syk. Jak nieustające spięcie. I wtedy pojawił się błysk. Zamrożeni patrzyliśmy na linie elektryczne, po których przesuwał się piorun. Ogromny łuk elektryczny spod którego padało rozżarzonymi kawałkami stopionego metalu. Toczył się jak tramwaj. Kiedy dotarł do słupa pojawił się oślepiający błysk, a po milisekundach opóźnienia poczuliśmy w klatkach huk eksplozji. W tym momencie zaczęliśmy biec.\nPrzystanęliśmy przy asfaltowej drodze prowadzącej do miasta. W oddali górowały nad drzewami warszawskie wieżowce. Nie byliśmy już daleko od mojego mieszkania. Parę kilometrów góra. Maria była wściekła na to, że zostawiła swoją torbę, ale nie było szans żebyśmy się po nią wrócili. Wybuch wzniecił ogromny pożar. Nad lasem zaczął unosić się szary dym. Słońce nie dawało za wygraną. To cud że oboje jeszcze staliśmy na nogach. Żadne z nas nie było przystosowane do wysiłku fizycznego. Ciężko rzeżąc zdjąłem koszulkę, obnażając oponę brzucha w kolorze kredy. Maria też się rozebrała, odsłaniając jeszcze gorszą figurę. Zdjęła opinające cellulit dżinsy i ciemną bluzkę spinającą boczki jej nadwagi. Spodnie rzuciła do rowu, a bluzką osłoniła sobie tyłek zawiązując rękawy z przodu. Starałem się na nią nie patrzeć. Wcale nie z powodu przyzwoitości. Ostatni raz widziałem kobietę w bieliźnie sześć lat wcześniej i bałem się że wyjdzie to na jaw. Maria w ogóle się mnie nie wstydziła, bo bez żadnego zażenowania ruszyła drogą w stronę Warszawy. Ja po poprawieniu przyrodzenia ruszyłem za nią starając się głęboko oddychać i myśleć o rozjechanych kotach.\nPo drodze napotykaliśmy na porzucone samochody. Spotkaliśmy kilka osób, które łudziły się, że przyjedzie po nich pomoc drogowa. Z każdą minutą naszej drogi upewniałem się, że coś się stało. Coś poważnego. Coś, czego raczej nikt się nie spodziewał. Rozmawialiśmy z niektórymi ale nikt nie miał pojęcia do czego tak naprawdę doszło przed południem. Ktoś tam powiedział, że może nas zaatakowali. Że to jakaś broń. Ktoś inny mówił, że to koniec świata. Apokalipsa. Koniec dni. Ja tam nie byłem do końca pewien. W sumie to nawet mnie to nie obchodziło. Wkurwiony byłem jedynie na to, że pokrzyżowało mi to plany. Nie tak miał wyglądać ten dzień. O tamtej porze powinienem był robić coś zupełnie innego.\nKilometr od domu znowu zacząłem się pocić. Świat przed oczami przeskakiwał co chwilę o parę metrów. Musiałem się skupić żeby iść prosto. Maria też wyglądała niewyraźnie. Nasza wycieczka dała się nam we znaki. Doszliśmy do mojej klatki i uścisnęliśmy sobie dłonie. Zaproponowałem że odprowadzę ją do domu, ale dziewczyna machnęła ręką.\n– Pójdziesz tak rozebrana? – zapytałem.\n– Mam wyjebane – odpowiedziała ruszając w swoją stronę. – To nara – dodała odwracając się na chwilę zanim zniknęła za rogiem. I to by było na tyle. Tak się skończyła moja podróż do Bykowic. Cały mój plan poszedł się jebać. Nie tak to miało wyglądać, ale nie mogłem się dziwić. Takie wyglądało całe moje popieprzone życie.\nWlazłem chwiejnym krokiem po schodach klatki do mojej małej celi na drugim piętrze. Winda oczywiście nie działała. Nadal nie było prądu. Dopiero kiedy wlazłem do mieszkania dotarło do mnie, że po drodze nie minął nas żaden samochód. Że nigdzie nie paliło się światło. Całe miasto było jak wymarłe. Drzwi do ulicznych sklepików oblepione były białymi karteczkami z informacjami o zamknięciu do bliżej nieokreślonego czasu.\nCoś się srogo powaliło i nadal nie miałem zielonego pojęcia co. Na szczęście mało mnie to obchodziło. Przynajmniej w tamtym momencie.\nRzuciłem plecak na blat oddzielający część kuchenną od części sypialnej mojej trzydziestometrowej celi. Otworzyłem lodówkę, z której wylała się na podłogę woda. W środku znalazłem jedynie słoik z dwoma kiszonymi ogórkami i starą kanapkę. Zjełczały odór jednak odebrał mi resztki apetytu. Spróbowałem sobie nalać do szklanki kranówy, ale po odkręceniu kurka usłyszałem jedynie głuche dudnienie. Nie było wody. Wkurzony wyciągnąłem z plecaka jego przed ostatnią zawartość. Pół litra wódki. Upał był taki, że nie dało się tego wypić, więc nie chwaliłem się nią przed Marią. Zresztą co by sobie o mnie pomyślała. Browary pewnie już i tak zniszczyły moją cienką reputację. Wypiłem jednym haustem setkę wódy. Raz, że chciało mi się pić, a dwa że chciało mi się jeszcze nawalić do końca. Potem wyciągnąłem z plecaka pięć metrów polipropylenowej linki, którą kupiłem dzień wcześniej w budowlanym. Generalnie, chodziło o to, że zabrałem ze sobą to wszystko, bo przed samobójstwem chciałem się ostatni raz porządnie najebać.\nBoleslawGruz opublikował opowiadanie 06.04.2020 w kategorii przygoda i inne, użył 3672 słów i 20538 znaków. Tagi: #katastrofa #katastroficzne #koniecświata


Biologia lasu – czym jest?\nBiologia lasu to dziedzina wiedzy badająca najbardziej zróżnicowane i najwyżej uorganizowane lądowe układy przyrodnicze, jakimi są lasy. Las definiowany jest jako układ (sieć) połączonych wielostronnymi powiązaniami organizmów i współoddziałujących procesów. Poza klasycznymi relacjami troficznymi, (krążenie materii, przepływ energii, sieci pokarmowe), badane są też zależności strukturalne, a więc wytwarzanie siedlisk (np. współzależność dziupli i organizmów z nimi powiązanych) oraz oddziaływania typu komunikacyjnego (sieci informacyjne). Analizy obejmują zjawiska zachodzące w różnych skalach przestrzenno-czasowych, od krótkotrwałych interakcji behawioralnych między pojedynczymi organizmami, po zmiany zachodzące w skali kontynentów na przestrzeni wielu wieków. Zrozumienie powiązań biologicznych w lasach wymaga integracji podejść wielu dyscyplin biologicznych (ekologia, etologia, fizjologia, ewolucjonizm, biogeografia). Poświęcona głównie badaniom podstawowym biologia lasu jest dziedziną komplementarną do podejścia utylitarnego, dominującego w naukach leśnych. Wyniki jej badań dostarczają koniecznego punktu odniesienia dla badań stosowanych (użytkowanie zasobów leśnych) oraz ochrony lasów, zachowania ich biologicznego bogactwa.\nBiologia lasu – dlaczego potrzebna?\nBadania naukowe w lasach są prowadzone przez różne jednostki badawcze i są bardzo rozproszone, a jednocześnie zdominowane przez potrzeby gospodarki. Różne aspekty funkcjonowania lasów badane są głównie na wydziałach leśnych, kształcących specjalistów od gospodarczego wykorzystania lasu. Taki utylitarny stosunek do lasów na tyle zdominował podejście do ich badań, że dotąd nie wykształciła się dyscyplina biologiczna, zajmująca się badaniem lasu jako skomplikowanego układu biologicznego. Nie istnieją płaszczyzny wymiany myśli, nie ma seminariów, forów czy towarzystw naukowych biologii lasu. Nie istnieją też czasopisma naukowe poświęcone tej problematyce. Takie rozdrobnienie wysiłków powoduje, że nie widać „lasu spoza drzew”, że rozumiejąc pewne fragmenty, nie jesteśmy w stanie dokonać syntezy.\nUtworzenie Pracowni Biologii Lasu na Uniwersytecie Wrocławskim jest pierwszym krokiem w kierunku stworzenia i wypromowania Biologii Lasu jako nowej dyscypliny biologicznej. Obiektem jej badań mają być lasy, a celem badanie i zrozumienie interakcji biologicznych w nich zachodzących. Ma być to dziedzina poświęcona głównie badaniom podstawowym, komplementarna do utylitarnego podejścia dominującego w naukach leśnych. Jej wyniki dostarczać będą wzorców dla działań gospodarczych. Stanowić też będą podstawę planowania działań na rzecz ochrony przyrody w lasach.


Trudno precyzyjnie określić, ile kobiet żołnierzy wzięło udział w działaniach powstańczych, prawdopodobnie było ich około 7 tysięcy. Stanowiły prawie 30 procent wszystkich żołnierzy Armii Krajowej walczących w powstaniu warszawskim. Wykonywały wiele zadań pomocniczych i tym samym stanowiły cenne uzupełnienie oddziałów męskich.\n25 lipca 1944 r. dowódca AK gen. Tadeusz Komorowski „Bór” wydał komendantowi Okręgu Warszawskiego płk. Antoniemu Chruścielowi rozkaz o gotowości podjęcia walki w stolicy. Kilka dni później, 31 lipca 1944 roku, został wydany rozkaz o rozpoczęciu powstania następnego dnia – 1 sierpnia o godzinie 17. Na początku sierpnia stan liczebny Armii Krajowej w Okręgu Warszawskim wynosił ok. 50 tys. żołnierzy. Do walki przystąpiły wówczas nie tylko jednostki Okręgu Warszawskiego i oddziały podległe Komendzie Głównej AK, lecz także siły Armii Ludowej, Korpusu Bezpieczeństwa, Narodowych Sił Zbrojnych i innych mniejszych organizacji.\nKwestia udziału w powstaniu\nKwestie związane z udziałem kobiet w powstaniu wyjaśniono dopiero 12 sierpnia 1944 r. w rozkazie gen. Chruściela nr 15. Podkreślono w nim, że wszystkie kobiety, „które w okresie konspiracji złożyły przysięgę i zostały zaliczone w stan formacji AK”, zgodnie z rozkazami Komendy Głównej Armii Krajowej nr 59, 129 i 1367 zostały zobowiązane do służby w czasie powstania warszawskiego. Oprócz nich do udziału w walce zgłosiło się również wiele ochotniczek pozostających wcześniej poza konspiracją. Ponadto do Wojskowej Służby Kobiet (WSK) włączono wówczas także zespoły harcerek przeszkolonych w zakresie łączności i służby sanitarnej.\nZadania w działaniach zbrojnych\nPrzez cały okres trwania walk kobiety ofiarnie wykonywały przydzielone im zadania. Po wybuchu powstania szefem WSK pozostawała pełniąca od początku tę funkcję płk Maria Wittek. Szefostwo WSK składało się wówczas z 10 osób i zajmowało kolejno następujące lokale: przy ul. Gęstej, Szczyglej, Chmielnej oraz na rogu Koszykowej i Mokotowskiej. Załatwiano tam przede wszystkim sprawy porządkowe i ewidencyjne oraz przeprowadzano inspekcje zespołów WSK. Kobiety zatrudnione w szefostwie od czasu do czasu pełniły również funkcję łączniczek i wysyłano je z rozkazami lub z pocztą do siedziby KG AK i do innych jednostek.\nPozostałe dziewczęta wykonywały różnego rodzaju zadania. Najwięcej wśród nich, bo aż ok. 5 tys., było pielęgniarek i sanitariuszek. Drugą co do wielkości grupę stanowiły łączniczki, których w momencie wybuchu powstania zewidencjonowano aż 783. Inne zadania wykonywało zwykle od kilkunastu do kilkudziesięciu kobiet, np. zespół kolporterek Biura Informacji i Propagandy składał się z 43 do 45 osób, kobiecy oddział sabotażowo-dywersyjny„Dysk” z 85 kobiet, natomiast minerek było ok. 16. Warto tu przypomnieć, że na skutek coraz gorszej sytuacji militarnej wiele kobiet, niezależnie od przydzielonych im zadań, pełniło jednocześnie służbę łączniczek i sanitarną.\nStraty liczebne wśród kobiet\nTrudno precyzyjnie określić, ile kobiet poległo w powstaniu warszawskim. Podczas walk zginęło, zaginęło lub zostało rozstrzelanych prawdopodobnie ok. 700–800 sanitariuszek i pielęgniarek. Poważne straty odnotowano także wśród łączniczek. Wiele z nich zginęło w kanałach lub zostało zasypanych pod gruzami walących się domów. Ogółem straty te wynosiły prawdopodobnie ok. 300 osób, nie licząc harcerek pozostających w służbie WSK. Ponadto w powstaniu warszawskim zginęło m.in. 8 kolporterek Centralnego Kolportażu KG AK, 11 członkiń „Dysku”, 8 minerek oraz kilkanaście kobiet służących w „Wawrze”.\nPrezentujemy kolejne wydawnictwo IPN, po które warto sięgnąć, by uzupełnić swoją wiedzę na temat powstania warszawskiego. W książce autorstwa Anny Marcinkiewicz-Kaczmarczyk „Kobiety w obronie Warszawy”, ukazano nie tylko dziewczęta uczestniczące w powstaniu, lecz także te, które służyły w strukturach Wojskowej Służby Kobiet Armii Krajowej w okresie okupacji, oraz członkinie Ochotniczej Legii Kobiet, które m.in. brały udział w bitwie warszawskiej w 1920 roku.\ndr Anna Marcinkiewicz-Kaczmarczyk , IPN Warszawa, autorka książki „Kobiety w obronie Warszawy”\nMiałem przyjemność jeść obiad w święta z kobietą , która uczestniczyła w PW. Pochowana w 2006 z Honorami. 1. miała 14- lat i życie ( oraz 4 dzieci, męża , ..) zawdzięczała niemieckiemu oficerowi, który wyciągnął Ją z kolejki do Auschwitz po upadku powstania ( młoda , ładna). 2. Romantyczny zryw, który w późniejszym Jej życiu nie znajdował uzasadnienia i oceniany był dość skromnie. p.s. Więcej "zdziałała" będąc obstawą grup likwidujących szmalcowników. Niemcy nie podejrzewali 14-latki uzbrojonej i gotowej strzelać.


Przepis - Hummus z pieczoną dynią przepis - Gotujmy.pl\nłyżeczką sody oczyszczonej\nszklanka purée z pieczonej dyni (½ małej dyni hokaiddo)\nCiecierzycę moczymy przez noc w zimnej wodzie. Po nocy odlewamy płyn i zalewamy ziarna świeżą wodą w której gotujemy ciecierzycę do miękkości z dodatkiem łyżeczki sody (bez soli). Ciecierzyca jest dobra kiedy nie rozpada się podczas gotowania a ściśnięta palcami daje się rozgnieść.\nUgotowaną ciecierzycę umieścić w kielichu blendera razem z pastą sezamową, czosnkiem, oliwą, sokiem z cytryny/limonki, zimną wodą oraz puree z dyni. Zblendować na gładką masę.\nDoprawić do smaku solą l, świeżo mielonym czarnym pieprzem oraz kuminem.\nDynię (u mnie Hokkaido) umyć, wydrążyć i pociąć na ćwiartki. Każdą owinąć dokładnie folia aluminiową i upiec w piekarniku w 200 stopniach C do miękkości (przez około godzinę). Po tym czasie dynię wyciągnąć z foli, oddzielić łyżką miąższ od skórki i zblendowac na gładko.\nDyni Hokkaido ma mniejsza zawartość wody dzięki czemu puree jest bardziej zwarte niż z innych odmian dyni.\n28 lut 2016 17:00\nhumus pasta dynia\nHummusu z dynią jeszcze nie miałem okazji spróbować. Twój wygląda znakomicie.


O BLOGU - Dozór Elektroniczny\nW blogu znajdziesz przede wszystkim porady dla osób podejrzanych, oskarżonych i poszkodowanych, na różnych etapach postępowania karego. Postępowanie karne można bowiem podzielić na postępowanie przygotowawcze (prowadzi prokurator, Policja), sądowe i to, które odbywa się już po wydaniu wyroku (postępowanie wykonawcze). W ogromie tych przepisów możesz się pogubić i nie wiedzieć jakie uprawnienia w danym momencie tobie przysługują.\nW artykułach podpowiem Tobie jakie prawa i obowiązki posiadasz w danym momencie postępowania. Wskażę Tobie drogę oraz podpowiem jakiej argumentacji użyć przy dochodzeniu swych praw.\nPierwsze wpisy na blogu dedykuję Tym, dla których wymiar sprawiedliwości wydał już wyrok, a karę chcieliby odbyć na wolności. O czym mowa? Oczywiście o dozorze elektronicznym, który uważam za najlepszy sposób odbywania kary w drobnych przestępstwach.\nPo pierwsze śledź najnowsze wpisy- może akurat dotyczyć będzie Twojego przypadku.\nPo drugie jeśli chcesz znaleźć zagadnienie w ekspresowym tempie to skorzystaj z wyszukiwarki – prawy, górny róg strony.\nPo trzecie możesz dowiedzieć się o danych kategoriach osobno, wtedy wystarczy kliknąć w jedną z wybranych kategorii (np. dozór elektroniczny) i czytać wszystkie artykuły od deski do deski ;P.\nPo czwarte żeby wpis nie był dla ciebie zbyt nudny i monotonny będę starąc się ubarwić go w zdjęcia. Ten zabieg upiększenia pomoże Ci zapamiętać wpis.\nJeśli masz jakieś wątpliwości w swojej prywatnej sprawie – pytaj. Możesz wtedy albo dać komentarz pod wpisem ale musisz wtedy liczyć się, że odpowiedzi nie uzyskach od razu, albo dzwonisz lub e-mailujesz – takie sprawy traktuje priorytetowo. Odpowiedź wtedy uzyskasz w tempie ekspresowym.


Hotele z basenem — Nekob\nHotele z basenem - Nekob\nNekob — hotele (z basenem)\nNekob — wyszukaj hotele z basenem\nNekob — hotele z basenem\nJeśli planujesz pobyt w hotelu z basenem w mieście takim jak Nekob, nasza oferta Ci się spodoba. Na Hotels.com znajdziesz świetny hotel w miejscu takim jak Nekob. Na pewno spędzisz tam miło czas i zwiedzisz okolicę. Czy chcesz poznać okoliczne atrakcje, zanim wrócisz do swojego hotelu z basenem, w którym możesz się popluskać lub popływać? Kasr w Ajt Bin Haddu to miejsce, dla którego warto na chwilę zamienić kostium kąpielowy na wygodne ubranie.\nJakie są najlepsze hotele z basenem, które można znaleźć w miejscu takim jak Nekob?\nSprawdź, które hotele z basenem w miejscu takim jak Nekob nasi podróżni oceniają najwyżej:\nHotel (3 gwiazdki) w mieście Nekob — pobyt uprzyjemni bar\n• Basen odkryty • Basen dla dzieci • Leżaki basenowe • Restauracja • Recepcja całodobowa


Sadownicy walczyli o przetrwanie. Chcą pomocy i zniesienia embarga - AgroNews - Wiadomości rolnicze - Ceny rolne\nSadownicy walczyli o przetrwanie. Chcą pomocy i zniesienia embarga\nWczoraj w Warszawie przed Kancelarią Premiera odbyła się manifestacja sadowników. Około siedmiuset producentów owoców domagało się reakcji rządu i pomocy ze względu na niskie ceny skupu oferowane przez zakłady przetwórcze. Demonstranci apelowali także o podjęcie działań umożliwiających powrót na rynek rosyjski oraz o wzmocnienie pozycji producenta w relacji z zakładami przetwórczymi.\nWalczymy o przetrwanie – pod takim hasłem protestowali wczoraj w Warszawie sadownicy. O godzinie 10 wyruszyli spod pomnika marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie i przeszli pod Kancelarię Prezesa Rady Ministrów. Protestowali także przed siedzibami resortów spraw zagranicznych, rozwoju oraz rolnictwa.\nNa transparentach mieli wypisane hasła "Sadownictwo, nie embargo", "Rząd polski = niemoc, niekompetencja, chaos, bałagan", "Szacunek dla pracy sadownika", "Nie dla niskich cen skupu".\nBez Rosji będzie źle\nSadownicy przyjechali do Warszawy, bo nie godzą się na ceny, jakie za owoce proponują im przetwórnie. Dziś za kilogram jabłek przemysłowych producent dostaje ok. 20 gr. Cena ta nie pokrywa nawet połowy kosztów produkcji.\nJedną z przyczyn niskich cen jest przedłużające się embargo. Do sierpnia 2014 roku Rosja była największym odbiorcą polskich jabłek. Za wschodnią granicę wysyłaliśmy nawet 1 mln ton tych owoców. Dziś nadwyżki te trzeba zagospodarować, ale na to potrzeba czasu. Owszem, Polska postarała się o nowe rynki zbytu. Nasze jabłka trafiają i do Kanady, i do Indonezji. W ostatnim sezonie znacznie wzrósł wywóz jabłek do Egiptu i innych krajów Afryki Północnej. Poza tym Trwają rozmowy z Chinami i Indiami. Ale i tak na rynki te, póki co, nie wyślemy tylu jabłek, ile wysyłaliśmy do Rosji. Dlatego Związek Sadowników RP domaga się natychmiastowych działań, które umożliwią powrót na rynek rosyjski.\n– Polscy sadownicy nie mogą płacić na to, że nasz kraj wysuwa się na czoło antyrosyjskiej krucjaty. Trzeba załatwiać te sprawy w inny sposób na pewno nie kosztem naszych sadowników – mówił wczoraj podczas protestu Mirosław Maliszewski, prezes Związku.\nJednak, zdaniem wiceministra Rafała Romanowskiego, kwestia rozmów z Rosją na temat zniesienia embarga leży w gestii Unii, a nie samej Polski.\n– To kompetencje unijne, a decyzje zapadają na najwyższym szczeblu – powiedział wiceminister. Ale obiecał, że wraz z państwami Grupy Wyszehradzkiej zostanie wypracowane wspólne stanowisko w tej sprawie.\nJaka pomoc dla sadowników?\nRozmawiający z protestującymi sadownikami wiceminister rolnictwa Rafał Romanowski, zapewnił, że „większość z przedstawionych postulatów dotyczy działań długofalowych i one są już przez resort podjęte”.\nPowiedział też, że Polska domaga się zrównania wsparcia za wycofywanie produktów z rynku, aby te przeznaczone na cele inne niż charytatywne były tak samo finansowane.\nResort rolnictwa pracuje również nad zmianami w funduszach promocji, które mają wzmocnić pozycję producentów.\nSadownicy mogą liczyć także na rekompensaty oraz inne mechanizmy wsparcia rynkowego.\nMinisterstwo pracuje właśnie nad uruchomieniem tzw. wsparcia ratunkowego. Będzie ono przysługiwało na każdy hektar produkcji dla tych, którzy mieli straty w uprawie co najmniej 70 procent.\nPoza tym sadownicy, których sady ucierpiały w wyniku np. burz lub gradobicia będą mogli skorzystać z funduszy przeznaczonych na odtworzenie potencjału produkcyjnego. A w zamian za rekompensaty wycofają z rynku na cele charytatywne ponad 90 ton jabłek i gruszek, a także śliwek i winogron. Mechanizmem tym zostaną objęci także producenci niektórych warzyw.\nGUS szacuje, że produkcja jabłek wyniesie w tym roku 3,5 miliona ton. Na eksport trafi ok. 880 tys. ton.\nRedakcja AgroNews, fot. ZS RP\nPoprzedni artykułMniej zbóż i rzepaku w UE. Rolnicy dostaną po kieszeni\nNastępny artykułRolnicy w centrum metropolii


Krucjaty: Bóg tak chce!, A - galeria sztuki komiksu ArtKomiks.pl\nKrucjaty: Bóg tak chce!, ANastępna »\nOryginalny rysunek (ołówkiem i tuszem) autorstwa Zygmunta Similaka do historycznego komiksu wg scenariusza Roberta Zaręby pt. "Krucjaty: Bóg tak chce!", wydanego nakładem wydawnictwa Kameleon (2017). Praca przedstawia spotkanie przedstawicieli dwóch religii: chrześcijańskiego Boga wraz z islamskim Allahem.\nO samym komiksie: "Komiks Krucjaty. Bóg tak chce! jest drugą częścią trzytomowego cyklu historycznego duetu autorskiego: Zygmunta Similaka i Roberta Zaręby. Autorzy pokazuję pierwszą wyprawę krzyżową w szerokim kontekście historycznym. Na kilkudziesięciu stronach przedstawiają historię wojen toczonych o panowanie nad Jerozolimą między wyznawcami różnych religii, w okresie 2000 lat poprzedzających zdobycie miasta przez krzyżowców."\nTagi: komiks polski, bóg, anioł, niebo, kosmos, noc, komiks historyczy, historia


Pasy do pończoch | Parine.pl\nKlasyczny Koronkowy Pas Do Pończoch\nKoronkowy Pas Do Pończoch Z Kokardkami\nKoronkowy Pas Do Pończoch Z Podwyższonym Stanem\nKoronkowy Pas Do Pończoch Z Transparentnymi Elementami\nLateksowy Pas Do Pończoch\nPas Do Pończoch Z Podwójnymi Zapięcami\nSubtelny Koronkowy Pas Do Pończoch\nTransparentny Pas Do Pończoch Z Koronkowym Wykończeniem\nKażda kobieta uwielbia czuć się wyjątkowo i niepowtarzalnie, dlatego tak ważnym elementem w damskiej garderobie jest nocna bielizna i akcesoria. Unikatowe modele podkreślają zmysłowość i kobiecość zarówno na co dzień, jak i podczas wieczornych momentów z ukochanym. Parine jest marką, która pragnie dopasować swoje produkty do różnorodnych upodobań i potrzeb, dlatego asortyment jest pełen rozmaitych modeli, krojów i wielu wariantów kolorystycznych. Jeżeli chodzi o różne dodatki i akcesoria, które podkreślą kobiecość i nadają seksapilu, zdecydowanie będą nimi pasy do pończoch. Wykonane z najwyższej jakości materiałów charakteryzują się wytrzymałością i doskonale trzymają pończochy. Sprawdź, czym jeszcze wyróżniają się akcesoria marki Parine.\nPasy do pończoch Parine – charakterystyka\nRozmaite modele pasów do pończoch zaskakują kobiecymi i seksowymi fasonami. Internetowy sklep Parine oferuje zarówno bardziej minimalistyczne pasy, jak i koronkowe, pełne zmysłowości akcesoria. W zależności od naszej sylwetki możemy dobrać elementy, które bardziej podkreślają kobiece kształty, eksponując biodra czy uda. Dla kobiet, które szukają pasów zakrywających brzuszek, zdecydowanie sprawdzą się pasy do pończoch z podwyższonych stanem. Koronkowe akcesoria nadają kobiecości i zaskakują wykonaniem, które uwydatniają kobiece kształty, a zakrywają kobiece kompleksy. Co więcej, Parine proponuje modele w każdym rozmiarze, gdyż stawia na podkreślanie niepowtarzalności każdej z nas. Różniące kształty oraz sylwetki sprawiają, że potrzebujemy indywidualnie dopasować dany fason do naszej figury, a marka Parine zdecydowanie to umożliwia.\nMinimalistyczne pasy do pończoch Parine\nDla kobiet, które stawiają na prostotę i klasykę, idealnie sprawdzą się ponadczasowe pasy do pończoch, które zachwycają elegancją. Jednolite pasy bądź akcesoria z minimalnymi elementami koronki lub siateczki zachwycają kobiety, które stawiają na proste, a zarazem olśniewające rozwiązania. Ich wykonanie pozwala na podkreślenie kobiecych kształtów i wyeksponowanie atutów. W zależności od potrzeb można wybrać pasy z wysokim stanem, pasy do pończoch z podwójnymi zapięciami lub subtelne akcesoria, które będą doskonałym dodatkiem dla osób, które chcą wyglądać jednocześnie zmysłowo i delikatnie. Minimalistyczne pasy do pończoch charakteryzują się również precyzyjnym wykonaniem, które sprawia, że przez długi czas zachowują niezmienny wygląd i spełniają swoją funkcję.\nSeksowne pasy do pończoch Parine\nJeżeli poszukujesz seksownych i zmysłowych pasów do pończoch, koronkowe akcesoria z elementem dodatkowych wstążek sprawdzą się doskonale. Unikatowe wykonanie i zaprojektowanie pasów nadaje kobietom zmysłowości oraz seksapilu. Idealny model pasów do pończoch na romantyczne chwile z ukochanym. W zależności od preferencji oraz potrzeb oferujemy szeroki wybór akcesoriów, które mają inną budowę, przez co mogą uwydatnić biodra, podkreślić wcięcie w talii, czy zniwelować lekko odstający brzuszek. Pasy do pończoch występują w rozmaitych kolorach, dzięki czemu z łatwością znajdziesz to, czego szukasz. Poza najbardziej klasyczną czernią i bielą, znaleźć można czerwone pasy do pończoch, różowe, niebieskie, granatowe i wiele innych, gdyż wariantów kolorystycznych jest naprawdę mnóstwo. Różnorodne kroje cechują się doborem grubości pasa, ilością zapięć, materiałem wykonania oraz dodatkowymi zdobieniami.\nPasy do pończoch Parine – podsumowanie\nPasy do pończoch są seksownym elementem kobiecej garderoby, które doskonale sprawdzą się pod spód wieczornej kreacji czy jako seksowny dodatek do skompletowanej bielizny na wieczór z ukochaną osobą. Zakładając ponadczasowy, subtelny czy odważny pas do pończoch, będziesz czuć się niesamowicie kobieco i seksownie. Bogaty asortyment różnych modeli oraz rozmaitych wariantów kolorystycznych sprawia, że z łatwością dobierzesz najbardziej dopasowany pas do pończoch. Zaprojekowany w sposób, który gwarantuje maksymalny komfort podczas użytkowania, a także doskonale trzyma pończochy. Jeżeli poszukujesz sprawdzonych i zmysłowo wyglądających pasów do pończoch, zaufaj marce Parine i dołącz do grona zachwyconych klientek.


Październik 1981 - Kalendarium - Sierpień 1980\n► Z tajnych dokumentów MSW.\nMinister Czesław Kiszczak na posiedzeniu kierownictwa MSW sporządza notatkę z listą zadań:\n1) przygotowanie list „pozytywnych” dziennikarzy, filmowców, członków PAN i senatów uczelni, prokuratorów i sędziów;\n2) weryfikacja osób przewidzianych do internowania;\n3) ocena miejsc izolacji i kadr w zakładach karnych;\n4) ustalenie ekip zastępczych dla każdego zarządu regionalnego i większych zarządów fabrycznych czy zakładowych „Solidarności”;\n5) zbadanie, czy wszystkie województwa mają być objęte stanem wojennym;\n6) przygotowanie potrzebnego sprzętu (może dojść do użycia broni palnej, choć będzie to ostateczna konieczność) […]\n24) aktywnie działać w tym kierunku, aby „wpuszczać” przeciwnika „w maliny”, w sytuacje, które będą stawiać wroga w trudne lub kompromitujące go położenie, a zwłaszcza pokazywać, że jest on nieodpowiedzialny, awanturniczy i prowadzi kraj do nieszczęścia.\n► W MSW powstaje lista 7768 osób godnych najwyższego zaufania, które mogą zostać uzbrojone.\n► Delegacja „Solidarności” z Lechem Wałęsą przebywa we Francji.\n► Trwają rozmowy przedstawicieli rządu i „Solidarności”. Tematem obrad jest m.in. wysunięta przez Związek propozycja powołania Społecznej Rady Gospodarki Narodowej.\n► Rada Ministrów podejmuje uchwałę przedłużającą o 2 miesiące służbę wojskową żołnierzom mającym z końcem października przejść do rezerwy: […] Złożona sytuacja wewnętrzna, w tym pogłębiające się drastyczne trudności gospodarcze kraju wymagają i wymagać będą zwiększonego zaangażowania wojska na rzecz pomocy określonym dziedzinom gospodarki narodowej, zwłaszcza pod kątem przygotowania do zimy.[…]\n► Obraduje IV Plenum KC PZPR. Nowym I sekretarzem KC, po rezygnacji Stanisława Kani, zostaje gen. Wojciech Jaruzelski. Z oświadczenia KC: W sytuacji istniejącego zagrożenia bytu narodowego i bezpieczeństwa państwa, KC uważa za niezbędne sięgnięcie przez najwyższe władze PRL w razie wyższej konieczności – do konstytucyjnych uprawnień w celu obrony najżywotniejszych interesów narodu i państwa.\n► Powstaje Komitet Założycielski Krajowej Federacji Samorządów.\n► Zapis rozmowy telefonicznej Leonida Breżniewa i Wojciecha Jaruzelskiego:\nL. Breżniew: Drogi Wojciechu, wysłaliśmy już do ciebie oficjalne gratulacje, ale chcę także bezpośrednio pogratulować ci wyboru na stanowisko pierwszego sekretarza KC PZPR. Słusznie postąpiłeś, wyrażając zgodę na takie rozstrzygnięcie. Nie ma obecnie w PZPR działacza, który cieszyłby się takim autorytetem, jak ty – potwierdzają to wyniki głosowania na plenum. Rozumiemy, że stoją przed tobą bardzo trudne zadania. Lecz jesteśmy pewni, że dasz sobie radę, że zrobisz wszystko, aby opanować nieszczęście, które zwaliło się na wasz kraj. Myślę, że teraz najważniejszą chyba dla ciebie sprawą jest dobranie sobie właściwych pomocników spośród oddanych i pewnych komunistów, zwarcie szeregów, doprowadzenie do aktywności całej partii, przepojenie jej duchem walki. To jest w dosłownym sensie klucz powodzenia. I oczywiście ważne jest, aby nie tracąc czasu przejść do zaplanowanych przez nas stanowczych działań przeciw kontrrewolucji. Mamy nadzieję, że teraz wszyscy – tak w Polsce, jak i za granicą – poczują, iż sprawy w kraju ruszą nową drogą. Życzę ci zdrowia i powodzenia!\nW. Jaruzelski: Serdecznie dziękuję, drogi Leonidzie Iljiczu, za życzenia, a przede wszystkim za okazane mi zaufanie. Chcę wam powiedzieć otwarcie, że zgodziłem się na objęcie tego stanowiska z wielkimi oporami i tylko dlatego, że wiedziałem o waszym poparciu i że to wasza decyzja. Gdyby było inaczej, nigdy bym się nie zdecydował. To bardzo ciężkie i trudne zadanie w tej skomplikowanej sytuacji w kraju, w której muszę działać jako premier i minister obrony. Ale rozumiem, że to słuszne i konieczne, skoro wy sami tak uważacie.\nL. Breżniew: Wojciechu, od dawna tak uważamy. Od dawna mówiliśmy o tym przyjaciołom.\nW. Jaruzelski: Dlatego się zgodziłem. Zrobię wszystko jako komunista i jako żołnierz, Leonidzie Iljiczu, żeby sytuacja się poprawiła, żeby doprowadzić do przełomu w kraju i w naszej partii. […] walcząc o zdrowe siły narodu, które zbłądziły i wstąpiły do „Solidarności”, będziemy je przeciągać na naszą stronę, jednocześnie jednak będziemy atakować przeciwnika, i to, naturalnie, tak atakować, żeby to przyniosło rezultaty. Dziś spotkam się z waszym ambasadorem. Postaram się omówić z nim bardziej szczegółowo niektóre problemy i będę prosił o waszą radę w sprawach, które on wam zapewne przekaże. Będziemy was informować o wszelkich naszych posunięciach i wyjaśniać, jakie motywy nami kierują przy podejmowaniu takiej czy innej decyzji. […]\n► Ukazuje się 1. numer „Gazety Strajkowej” – Regionalnej Komisji Strajkowej NSZZ „Solidarność” Ziemi Sandomierskiej. Redakcję tworzą: E. Brzezińska, Adam Krakowiak, Mirosław Majewski, Wacław Szczoczarz, Robert Wiciński, Marian Karaś.\n► W centrum Katowic dochodzi do zajść ulicznych po tym, jak funkcjonariusze MO zlikwidowali samochodowy punkt kolportażu prasy związkowej oraz wydawnictw bezdebitowych. Prowadzący go członek Zarządu Regionu NSZZ „Solidarność” Tadeusz Buranowski oraz pomagające mu osoby zostali zatrzymani, auto odholowane. Demonstranci wywrócili milicyjną nysę i próbowali uwolnić z komisariatu zatrzymanych. Uczestnicy manifestacji rozeszli się dopiero przed godziną 22, po pojawieniu się na rynku zwolnionego T. Buranowskiego.\n21 X – 4 XI\n► Strajk powszechny w Żyrardowie. Rozpoczął się w Żyrardowskich Zakładach Tkanin Technicznych i objął wszystkie zakłady w mieście, około 12 tys. pracowników. Wśród 16 postulatów strajkowych główny to poprawa zaopatrzenia miasta w żywność.\n22 X - 13 XI\n► Strajk powszechny w województwie zielonogórskim na tle konfliktu w PGR Lubogóra. Postulatem strajkującej załogi PGR było przywrócenie do pracy przewodniczącego Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” Zbigniewa Kłosowskiego oraz odwołanie z funkcji dyrektora Zakładu Rolnego Henryka Leśniewskiego, jego zastępcy Marka Kobersteina, a także dyrektora Kombinatu PGR Roberta Skwiry. Głównymi punktami spornymi w negocjacjach, w sprawie których nie podpisano porozumienia, był brak zgody wojewody na odwołanie dyrektora Zakładu Rolnego w Lubogórze oraz kwestia zapłaty za strajk.\n► Komisja Krajowa NSZZ „Solidarność” stwierdza w uchwale stan zagrożenia Związku i społeczeństwa i wzywa do powszechnego strajku ostrzegawczego w dniu 28 października.\n► Rząd powołuje Wojskowe Terenowe Grupy Operacyjne.\n► W wyniku konfliktu wokół wyboru rektora w radomskiej Wyższej Szkole Inżynierskiej – Michała Hebdy, na uczelni rozpoczyna się strajk okupacyjny.\n► Przed bramą KWK Sosnowiec nieznani sprawcy podrzucają fiolki z substancją trującą. W proteście przeciwko prowokacji załoga podejmuje strajk okupacyjny.\n► W Potulicach grupa 275 więźniów pracujących w przywięziennej lakierni ogłasza strajk okupacyjny pomieszczeń produkcyjnych, przedstawiając listę postulatów. Po wkroczeniu służb porządkowych więźniowie podpalają lakiernię. Przez cały kraj przetacza się kolejna fala protestów w więzieniach, podczas których dochodzi do mniej lub bardziej groźnych ekscesów.\n► Odbywa się ogólnopolski 1-godzinny strajk ostrzegawczy pod hasłem „O żywność i kontrolę społeczną”.\n► W Moskwie na posiedzeniu BP KC KPZR. Jurij Andropow, przewodniczący KGB, referuje: […] Polscy przywódcy napomykają o pomocy militarnej ze strony bratnich państw. Musimy bronić naszego stanowiska – nie wprowadzać naszych wojsk do Polski. […]\n► PAP informuje, że w 6 województwach trwają strajki o charakterze ciągłym, w 7 województwach zostały zapowiedziane, w 10 trwa gotowość strajkowa.\n► Z oświadczenia Prezydium KK „Solidarności”: […] Akcje protestacyjne przybrały charakter żywiołowy i niezorganizowany. Grozi to rozbiciem Związku i utratą poparcia społecznego. […]\n► Sformułowany zostaje „List Otwarty Komitetu Założycielskiego Związku Zawodowego Funkcjonariuszy MO do posłów na Sejm PRL”, podpisany przez przewodniczącego Ireneusza Sierańskiego. List opisuje represje wobec członków założycieli Związku: […] 500 osób zwolniono, w mieszkaniach przeprowadzane są rewizje, straszy się rodziny, szkaluje przypisując nieróbstwo, pijaństwo, nadużywanie władzy, kłusownictwo itp., grozi się innym milicjantom zwolnieniem za jakikolwiek kontakt z nimi (wydany rozkaz KG MO), zabrania się wejścia na tereny jednostek MO pod groźbą zatrzymania itp. […]\n► Załoga KWK Sosnowiec złożyła na ręce premiera wotum nieufności wobec wojewody katowickiego.\n4 października 1981 r. - Hala Olivia w Gdańsku


Magazyn Yoga & Ayurveda 3(10)/2015 - Multimedia \_ Prasa - sklepYoga Bazar\nW tym numerze coś dla chcących połączyć świat jogi i biegania. Polecamy artykuł Lucjana Wieczorka „Zabiegani jogini”, maratończyka i jogina.\nJak w każdym wydaniu, zapraszamy do lektury tekstu nauczyciela numeru. Tym razem na naszych łamach gościmy Ewelinę Godlewską , dyplomowaną nauczycielkę Jogi Iyengar'a. W artykule „Joga jest kobietą” Ewelina pokazuje jak wpleść jogę do życia nowoczesnej kobiety.\nStartują innowacyjne studia podyplomowe „Holistyczne zarządzanie zdrowiem”. Inicjatywa ta współtworzona przez Politechnikę Opolską i Fundację Fundację Centrum Współpracy Polska-Indie „Instytut Jogi i Ajurwedy w Sulisławiu”. Skierowane są przede wszystkim do menadżerów, aby podejmowali oni decyzje obciążone jak najmniejszym ryzykiem, przede wszystkim dzięki lepszemu opanowaniu stresu.\nOprócz tego wiele artykułów o tematyce wakacyjnej - „Pozwól sobie odpocząć”, „Joga na fali”, czyli wywiad z Karoliną Winkowską, mistrzynią świata w kitesurfingu, „Relaks z perspektywy tradycji jogi” oraz „Joga w drodze. Jak ćwiczyć w podróży?”\nPonadto w numerze wiele ciekawych wskazówek dietetycznych, m.in. jak żyć bez cukru, jakie bogactwo witamin kryje w sobie owoc rokitnika oraz przepisy na dania z bobu.\nPromocjaPrzecenaJoga - magazyn wyjogowanych nr 12 marzec/kwiecień 2015


Jest producentką, autorką tekstów, wokalistką i jedną z najbardziej intrygujących osobistości, które pojawiły się na polskiej scenie muzycznej w ostatnich latach. Po świetnie przyjętych singlach "My Baby Gone" i "Fala", w ubiegłym roku zdecydowała się nagrać debiutancki krążek, a jego wydanie sfinansować przy udziale internautów. Ci wsparli ją kwotą ponad 27 tysięcy złotych. Specjalnie dla Legalnej Kultury Ifi Ude.\nWydałaś płytę, korzystając z crowdfundingu. To rzadki przypadek w Polsce.\nTo jest jeszcze nowa rzecz. U nas ludzie nie znają jeszcze zasady publicznej zbiórki pieniędzy. Kickstarter w Polsce jeszcze nie działa. Ale działa parę innych platform, które dają taką możliwość.\nCzujesz się dłużnikiem internautów?\nAle ja nie jestem dłużnikiem, ponieważ ja dałam im płytę. Wywiązałam się z tego, co obiecałam./p>\nW jakim sensie dałaś?\nW tamtym roku wydałam trzy single, które się ludziom spodobały. Pomyślałam sobie: jeżeli to się komuś podoba, a widzę, że się podoba, a ja nie mam kasy na zrobienie płyty, to może poprosić ludzi, którym się spodobało to, co robię, o wsparcie finansowe. I się udało.\nNo więc dałaś im płytę, którą mogą kupić?\nWidzę, że nie do końca rozumiesz mechanizm. W crowdfundingu za każdą wpłatę, za każde wsparcie ty dajesz im coś w zamian. Z 5 złotych np. wlepka lub uśmiech, za 10... – nie wiem... tapeta, za 50 – płyta z autografem, plakatem itd.\nA jak wysyłasz ten uśmiech?\nAkurat u mnie nie było uśmiechów, u mnie po prostu była płyta z autografem.\nNa twoim profilu można też zamówić koszulki.\nZrobiłam taką pamiątkową koszulkę z okazji Heinekena. Koszulka jest czarnobiała, gdyż na razie nie mogłam więcej zainwestować, ale już wkrótce będą kolory, bo lubię kolory. W przyszłości chciałabym mieć całą kolekcję kolorowych ciuchów...\nPłytę wydałaś sama – dlatego, że inni nie chcieli, czy postanowiłaś mieć pełną kontrolę?\nPo prostu trzy lata temu siadłam do komputera, zaczęłam szukać fajnych aplikacji. Urządziłam studio w domu. Powiedziałam sobie: czemu ktoś ma dla mnie to robić, skoro ja to mogę zrobić sama? Nikt mi tego nie zrobi lepiej. Miałam słowa w głowie, miałam melodie, siadłam przy pianinie i zaczęłam robić swoje.\nDlaczego kiedy robisz sama, ma być lepiej?\nJeżeli ty na przykład chcesz napisać książkę, to nie idziesz do copywritera i nie mówisz mu: napisz mi książkę, bo ja mam takie marzenie. Najpierw próbujesz swoich sił samemu.\nTak więc płyta jest. Co z dystrybucją? Masz jakieś niestandardowe źródła dystrybucji?\nMoją płytę można kupić w sklepach, ale także na wszystkich platformach: Itunes, Deezer, w sklepiku zielonapropaganda.pl i oczywiście na koncertach w formie fizycznego krążka.\nRozumiem że forma fizycznego obiektu, nie jest formą, którą preferujesz?\nLubię fizycznie czuć w rękach płytę.\nTak samo jest z papierową książką i formatem pdf.\nWiem, bo książkę też napisałam w formie książki. Dla dzieci.\nDla dzieci? Co Cię do tego skłoniło?\nZaprosiło mnie wydawnictwo, które utworzyło taką serię, w której autorzy są pół Polakami – a pół obcokrajowcami. Mówią o swoich doświadczeniach, o swoim kraju... sens tej serii jest trochę terapeutyczny. Autorzy mogli wybrać, do jakiej grupy wiekowej ma trafić książka. Mogła to być książka dla dzieci, dla nastolatków... Ja wybrałam przedział 3-8.\nSzok w drodze po bułki\nCzujesz się pół obcokrajowcem?\nNa każdym kroku Polacy mi dają do zrozumienia, że nie jestem Polką. Cokolwiek zrobię, to nie przeskoczę tego.\nW jaki sposób dają do zrozumienia?\nNp. O Jezu! zobacz jakie afro.\nNo, ale w pociągach podmiejskich przecież są ludzie, którzy wyglądają naprawdę egzotycznie.\nTo im jeszcze bardziej współczuję, mogą się natykać na dziwne reakcje.\nJeśli jest się artystką, to może to lepiej, niż gdyby nikt nie zwracał uwagi?\nTylko jak chcesz iść rano po bułki, to chcesz iść po prostu w dresie po bułki i się niczym nie przejmować. Nie chcesz po drodze mijać dziesięciu osób, które doznają szoku na twój widok.\nJak jest mecz, to komu kibicujesz?\nJak jest mecz Nigeria-Irlandia, to moi przyjaciele murem stoją za Nigerią. Nie dlatego, że ja jestem pół Nigeryjką, tylko może dlatego, że wolą tę drużynę. Polska z Nigerią chyba jeszcze nigdy nie grała, ale jak będą grać, to będę kibicować obu drużynom. To będzie podwójna radość.\nMuzyką też tworzysz pewną wspólnotę kolorowych dusz.\nLubię inicjatywy oddolne. Jeśli w kamienicy mieszkańcy mówią – ojejku, ale mamy straszne podwórko! – to wykarczujmy, zasiejmy trawę, postawmy ławkę, latarnię i będzie przyjemnie. Takie rzeczy się najbardziej sprawdzają i mają najsolidniejsze podstawy. Z przyjaciółkami robimy teledyski, szyjemy. Chciałabym, aby ta wspólnota obejmowała cały kraj, ale to jest bardzo powolny proces. Wytwórnie powinny teraz proponować inny procent udziału, szukać nowszych rozwiązań. Nie wiem, może jestem zbyt dynamiczna, a może zbyt idealistyczna.\nŚpiewasz po angielsku i po polsku, ale jest też piosenka w ibo?\nPo prostu chciałabym znać ten język. To jest ciągle moja próba. Kiedy ostatnio byłam w Nigerii, tata powiedział mi: bądź konsekwentna, rób swój styl. Moi znajomi mówią, że zupełnie inaczej dzielę bit... wiesz, trochę po afrykańsku. Do tego mogę dodać fidel płocką (rodzaj skrzypiec) i nagle może coś fajnego wyjść.\nWychowałaś się w Polsce, choć masz kontakt ze swoją nigeryjską rodziną, gdzie mogłaś złapać taki etniczny rytm?\nMoże w sobie? Może po prostu mam talent? Świetnie improwizuję po chińsku, wiesz jak artysta jest otwarty, to wiele można zrobić...\nDlaczego używasz imienia Ifi, a nie Diana?\nW domu rodzina mówiła na mnie Ifeoma, a w szkole wołano na mnie Diana. To moje pierwsze imię. Moi przyjaciele zawsze wołali na mnie Ifi, i tak zostało. To skrót od mojego drugiego imienia.\nIfeoma. Co to znaczy?\nCoś dobrego. Good think. Jestem dumna z tego imienia. Czuję, że do niego dorastam.\nKto z kim w duecie?\nWracając do samodzielnej produkcji płyty – skąd wiedziałaś, jak samemu to wszystko zrobić?\nWszystkiego uczyłam się w trakcie.\nSama jesteś producentką i autorką... jaki jest Twój stosunek do nielegalnych źródeł, czyli dystrybuujących muzykę bez zezwolenia producenta?\nWydaje mi się, że odbiorcy nielegalnej kultury w pewnym sensie napędzają w ogóle kulturę. Często jest tak, że jeśli ktoś sobie ściągnie płytę i zakocha się w danym artyście, to pójdzie na jego koncert i zapłaci za bilet. Najgorsze są darmowe imprezy, na których jest wielki spęd wielkich gwiazd, staroci, że tak powiem. I to efekt odgórnej promocji, czasami efekt tego, co proponują nam gminne władze przed wyborami. Szanuję osoby, które samodzielnie, kierując się swoim gustem, szukają artystów, a potem chodzą na ich koncerty.\nArtysta, który daje koncert, jeszcze jakoś sobie poradzi, a co z producentami, którzy nie organizują koncertów, tylko wypuszczają nośnik, płacą za samą produkcję muzyki.\nMuzyk, który nie gra koncertów, ginie. Aby stworzyć płytę, trzeba poświęcić czas i środki. Większość ludzi w ogóle nie zdaje sobie z tego sprawy. Oczywiście nowe media ułatwiły proces promocji, ale nie ma co zbyt przeceniać tych możliwości. Od zawsze najlepiej działa tworzenie jak największej ilości dobrej muzyki i granie koncertów.\nA więc nie ma środowiska? Jest tylko towarzystwo?\nZamiast rynku jest ryneczek. Prawda jest taka, że dajemy się sterować osobom, którym nie zależy na tym, żeby kultura była wartościowa. Nie patrzą długodystansowo, sieciowo, myślą bardzo krótkoterminowo: jeśli tę gwiazdę wcisnę tu, to jakoś ujdzie z tłumem. Nie myślą, żeby łączyć – tu jakaś fajna dziewczyna zrobiła dobry kawałek, tam jakiś fajny koleś zrobił świetne bity, połączmy to. Nagrajmy jedną płytę zobaczmy, jaki będzie efekt. Polacy chyba nie lubią nowości.\nLubimy te piosenki, które znamy.\nOstatnio moja przyjaciółka, skrzypaczka mówiła mi o problemie Maryli Rodowicz, która chciałaby pokazać swoją nową twarz, a od publiczności słyszy tylko: Małgośka, Małgośka... ile można?\nKiedy wreszcie starsi sobie uświadomią, że łącząc się z młodymi artystami, mogą sami odetchnąć, że duety mogą być taką odskocznią... bo ile lat można śpiewać to samo?\nJeśli ktoś lubi...\nJeśli ktoś lubi robić ciągle to samo, to dobra. Myślę, że większość artystów lubi trochę poeksperymentować.\nA ty z kim byś chciała zrobić duet?\nJa na przykład chciałabym zrobić coś z Kapelą ze wsi Warszawa, z Kasią Nosowską, z Korą, z Łąki Łan, z Możdżerem, ale też z osobami w ogóle nieznanymi, z muzykami klasycznymi i eksperymentalnymi. Ciągnie mnie do eksperymentów. Ostatnio nawiązałam relację z pianistą Woodkida, albo z producentem z Los Angeles. Dzieje się.\nTymczasem płytę nagrałaś solo i już ją dałaś słuchaczom. Co jeszcze im dajesz?\nŚwietną zabawę na koncertach. Gdy występowałam w Gdańsku, na koncercie było 10 osób na scenie i tańczyliśmy razem. Wyobraź sobie: mamy właśnie grać z zespołem piosenkę „Day”. To jest utwór strasznie energetyczny. Zapraszam ludzi na scenę, kto chce, niech wpadnie z nami potańczyć! Jest jedna dziewczyna, Karolina. Jest taka szczęśliwa. Pytam: „Boisz się?”, „Tak boję się”. No to weź koleżankę. OK. Tam jakiś kolega chciał też z nią pójść, więc mówię – chodźcie, chodźcie! Ida, jesteśmy razem. Myślę, że daję im pewną świeżość, radość, pewną szczerość.\nPo takim koncercie, na którym sprzedajesz płytę, wyobraźmy sobie, że idziesz ulicą i widzisz koszulkę z twoim profilem, ale nie kupioną od ciebie. Ktoś sobie ściągnął wzór. Jak reagujesz?\nTo ciekawe, bo dzisiaj powstała strona na FB, fanowska „Miłościoszczelny – Ifi Ude”. I ja wiem, kto zrobił tą stronę. Zrobił ja 10-letni fan i wysłał mi jej link i napisał „Ifi polub”. Ja patrzę na tą stronę, a tam jest tylko zdjęcie w tle i moja twarz jako profil. Mówię, kurczę ok., polubiłam tę stronę, ponieważ wiem, że zamiary są dobre. Będę śledzić losy tej strony.\nOk., ale to jest rzadko z miłości...\nCo jeśli ktoś chce zarabiać na mnie? Myślę, że w pewnym stopniu jestem w stanie dopuścić coś takiego, że ktoś będzie promować moją twarz, czy moją twórczość. Jeśli komuś się spodoba ta koszulka – to jest Ifi Ude, wejdzie sobie w Internet, wpisze Ifi Ude i wyskoczy moja oficjalna strona. Wiele rzeczy można zrobić z miłości do nich. Tak było z trailerem Kris de Valnor, do którego robiłam muzykę. Robiłyśmy zdjęcia na zamarzniętym jeziorze, minus 20 stopni. Po tych powrocie do domu byłam tym wszystkim tak przejęta, że usiadłam i nagrałam muzykę. Wysłałam reżyserce. Posłuchała i mówi: „Jesteś genialna, to będzie trailer”. I te działania uruchomiły u niej cały łańcuch zdarzeń. To wcale nie miał być trailer. Chciałyśmy pobyć wojowniczkami, zobaczyć co z tego wyjdzie, ja dałam muzykę, Julka zrobiła trailer, Rosiński zobaczył ten trailer i powiedział, że świetne i mamy robić to dalej: daję wam prawa do postaci. I to połączenie starego z nowym. On się tego nie boi, a młodzi chcą kontynuować, rozwijać jego dzieło. Gdyby tylko starsi zrozumieli, że mogą być autorytetami i że młodzi czekają, by zwrócili na nich swoją uwagę!\nRozmawiał: Jacek Wasilewski\nUstawa do śmieci. Bezprawne przepisy\nKredyt na energooszczędny dom lub mieszkanie\nBanki Spółdzielcze finansują małe firmy


230 - Owieczkowy Plac Zabaw - budżet obywatelski w Warszawie\nOwieczkowy Plac Zabaw\nProjekt zakłada utworzenie niewielkiego naturalistycznego placu zabaw w miejscu zdewastowanego trawnika i piaskownicy znajdującej się pomiędzy blokami na Blaszanej i kamienicami na Panieńskiej. Proponowane jest zbudowanie piaskownicy otoczonej drewnianymi kołkami z siedzeniami, rzeźb owieczek, łąki kwietnej, płotków wiklinowych, oraz uzupełnienie roślinności dla stworzenia kompozycji.\nLokalizacja jest własnością m. st. Warszawy (nr obrębu 41504, nr działki 12/4, 12/5 i 12/6) Teren Owieczkowego Placu Zabaw o powierzchni około 185 m2 otoczony jest od południa i wschodu trzema dużymi dwunastopiętrowymi blokami (Panieńska 1A, Olszowa 8 i Blaszana 2), a od północy i wschodu L-kształtną kamienica na ul. Blaszanej i Panieńskiej\nTeren około 185 m kw. otoczony od południa i wschodu trzema dużymi dwunastopiętrowymi blokami (Panieńska 1A, Olszowa 8 i Blaszana 2 oraz do północy i wschodu L-kształtna kamienica na ul. Blaszanej i Panieńskiej na którym znajduje się częściowo zagospodarowana zieleń (przez okolicznych mieszkańców) i zarazem już stary i zdewastowany obszar (stara piaskownica z spróchniałych pni, rozjeżdżone rzadkie trawniki, połamane krzewy i uszkodzone pnie istniejących drzew. Zieleń poprzecinana jest szlakami komunikacyjnymi tworząc niewielkie zniszczone wyspy zieleni (trawniki i drzewa). Na istniejącej „wyspie” z zachowaniem istniejącego układu komunikacyjnego planuje się budowę piaskownicy otoczonej drewnianymi kołkami robinii lub dębu. Część ogrodzenia piaskownicy będzie zarazem ścieżką sensoryczną (kołki o różnej wysokości do wspinania). Po zewnętrznej i wewnętrzne stronie palisady będą znajdować się kołki dużej średnicy, które będą siedziskami dla rodziców. Na terenie piaskownicy będzie zestaw piaskowy "Żwirek" (plac budowy). W pobliżu piaskownicy na terenie trawnika ulokowane zostanie małe stado 4 szt. rzeźb owieczek (ojciec-baran, matka owca, owieczka i czarna owca), które otoczone będą łąką kwietną ogrodzoną płotkami wiklinowymi. Na całym obszarze planuje się uzupełnienie roślinności. Zagospodarowanie tej przestrzeni w formie przytulnego placu zabaw o charakterze naturalistycznym sprawi, że miejsce zacznie zachęcać do zatrzymania się i wypoczynku okolicznych mieszkańców. W przyszłości planuje się dalsze zagospodarowanie terenu z nasadzeniami krzewów kwitnących i budową małej architektury ogrodowej. Owieczkowy Plac Zabawa będzie dostępny dla wszystkich na zasadach korzystania z publicznych terenów zieleni.\nNa obszarze Starej Pragi znajduje się niewiele terenów zagospodarowanej zieleni. Opisana okolica jest otoczona monumentalnymi wieżowcami (blokami) oraz kamienicami, gdzie łącznie mieszka kilka tysięcy osób, bezpośrednich potencjalnych użytkowników. Obecnie teren jest tylko szlakiem komunikacji pieszej i miejscem wyprowadzania psów. Tylko bezpośrednio przy kamienicy (ul. Blaszana i Panieńska) są skrawki zagospodarowanej zieleni przez mieszkańców). We wskazanym obszar nikt się nie zatrzymuje, a pobliskie trawniki są zdewastowane i rozjeżdżane na krawędziach przez osoby parkujące. Obecne działanie jest poszerzeniem zagospodarowanej zieleni i zwiększeniem przyjazności terenu dla mieszkańców. W miejscu planowanej inicjatywy znajduje się stary, rozpadający się plac zabaw (powstał w całości jako inicjatywa społeczna), który ze względu na bardzo zły stan techniczny nie jest użytkowany. W każdej klatce 4 piętrowych kamienic na ul. Blaszanej i Panieńskiej jest po kilka mocno zainteresowanych użytkowników :). Łącznie w kamienicach mieszka ponad 20 dzieci w wieku przedszkolny i wczesnoszkolnym. W bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się też dwunastokondygnacyjne bloki w każdym mieszka po 20 i więcej dzieci. Liczba potencjalnych beneficjantów wraz z opiekunami to ponad 100 osób. Projekt zakłada zmianę tylko pewnej części terenu, jako naturalistyczny plac zabaw, ale również tworzy miejsca do siedzenia np. osób starszych, którzy są dodatkowymi użytkownikami. Przy takiej gęstej zabudowie zagospodarowanie tak niewielkiego terenu jest oczywistą koniecznością, jeżeli myślimy o poprawie życia mieszkańców. Zakładałem, że jeżeli tym razem uda się, to następnych latach projekt zostanie poszerzony z własnych środków oraz pozyskanych z funduszy społecznych.\nWykonanie dokumentacji projektowo – 25 000,00 zł\nUrządzenia zabawowe – 55 000,00 zł\nZałożenie łąki kwietnej – 5 000,00 zł\nZasadzenia krzewów – 12 500,00 zł\nWygrodzenia – 2 500,00 zł\nWykonanie palisady – 25 000,00 zł\nŁączna kwota realizacji projektu: 125 000,00 zł\n*koszt utrzymania w kolejnych latach - 10 000,00\nSkutkiem realizacji projektu będzie powstanie przyjaznej przestrzeni dla mieszkańców dzielnicy, miejscem rekreacji dla dzieci, które stanie się jednocześnie strefą integracji mieszkańców okolicznych bloków.\nKoncepcja - Owieczkowy Plac Zabaw.jpg\n1 Wizualizacja - Owieczkowy Plac Zabaw.jpg\n2 Wizualizacja - Owieczkowy Plac Zabaw.jpg


kreowanie - Audiobooki, e-booki\nJeśli czujesz, że z twoim życiem jest coś nie tak. Od dłuższego czasu bezskutecznie poszukujesz klucza do szczęścia i sukcesu, to najlepszy moment na zmianę. Wioletta Wilczyńska, autorka książki "Żyć szczęśliwie, czyli jak kreować swoją przyszłość" namawia czytelników, by zmianę sposobu życia zacząć od własnego myślenia. Przekonuje, że wiedza zawarta w tej krótkiej, ale jakże treściwej publikacji,...\nKreowanie informacji. Media relations - ebook\nJak zaistnieć w mediach - kreowanie wizerunku placówki medycznej. Praktyczne wskazówki z zakresu PR - ebook\nKreowanie pozytywnego wizerunku placówki medycznej w oczach pacjentów, to podstawa gwarantująca sukcesu w zarządzaniu placówką medyczną. Sprawdź, jak zapewnić sukces medialny placówce medycznej? Poznaj praktyczne wskazowki z zakresu PR w ochronie zdrowia\nGlamour – e-wydanie – 8/2019\nGlamour – e-wydanie – 7/2019


KROSNO: Na ulicach pojawiają się świąteczne dekoracje. Miasto zapłaci za nie ponad 100 tys. zł (ZDJĘCIA) | tvPodkarpacie.pl\nTagi: choinka, Gmina Krosno, ile kosztują ozdoby, KROSNO: Na ulicach pojawiają się świąteczne dekoracje. Miasto zapłaci za nie ponad 100 tys. zł (ZDJĘCIA), ozdoby świateczne, ozdoby w krośnie, sople, światełka na boże narodzenie, światełka w krosnie\n« HOKEJ: Sanoczanie walczyli dzielnie, kibice robili co mogli, ale mecz po karnych wygrywa Liptovský Mikuláš (FILM, ZDJĘCIA)


W ogólnopolskim, populacyjnym retrospektywnym badaniu kohortowym, 3710 osób, które przeżyły co najmniej trzy lata po rozpoznaniu raka w dzieciństwie lub w okresie dojrzewania w latach 1943-1990, a które żyły stycznia 1970 roku lub urodziły się po tej dacie zostały zidentyfikowane w duńskim rejestr...\nUdział kobiet w sporcie na świecie gwałtownie wzrósł w ciągu ostatnich 30 lat. W Stanach Zjednoczonych decydującym wydarzeniem było przejście do tytułu IX poprawek edukacyjnych z 1972 r., Który nakazał kobietom i kobietom równe szanse uczestnictwa w programach sportowych finansowanych ze środków federalnych. Obecnie około jedna trzecia wszystkich sportowców szkół średnich, kolegialnych i zawodowych to kobiety. Korzyści zdr...\nCykl 2 składał się z cytarabiny (1000 mg na metr kwadratowy podany dożylnie przez 2 godziny co 12 godzin w dniach od do 6) i amsakryny (120 mg na metr kwadratowy podany dożylnie przez 60 minut w dniach 4, 5, i 6). G-CSF (lenograstim, Aventis) podawano podskórnie lub dożylnie w dawce 150 .g na metr kwadratowy na dzień, zaczynając na jeden dzień przed chemioterapią (dzień 0) i kontynuując do ostatniego dnia cykli i 2. Podawanie G- C...\nJednak ich zastosowanie w rzeczywistym świecie nie jest tym, czym powinno być, i musimy dowiedzieć się, dlaczego i wypróbować nowe podejścia, aby zmienić tę sytuację. W rzeczywistości istnieją dowody na to, że znaczną poprawę można osiągnąć po prostu poprzez zwiększenie poziomu odpowiedzialności w praktyce lekarskiej. Na przykład Krajowy Komitet ds. Zapewnienia Jakości (NCQA) dostarcza model działania za pomocą swoich...


Sprawdzian to jest chemia materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego - edukolandia.pl\nSprawdzian to jest chemia materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego\n22 kwietnia 2020 18:28Ogólne\nsprawdzian to jest chemia materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego.pdf\nMateriały i tworzywa pochodzenia naturalnego. sprawdzian.rar, który jest możliwy do pobrania z odnośników nie .Biologia, Chemia, Fizyka, Matematyka, Historia, Niemiecki, Angielski, WOK, WOS - sprawdziany i odpowiedzi. Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego • To jest chemia- sprawdziany • pliki użytkownika maciek7001. Testy i odpowiedzi do tematów 1AMateriały i tworzywa pochodzenia naturalnego A 1B Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego B 1 A i B Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego ODPOWIEDZI 2A Źródła energii A0DWHULDá\_ i tworzywa pochodzenia naturalnego 1. „Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego" - grupa B, plik: sprawdzian-1-materialy-i-tworzywa-pochodzenia-naturalnego-grupa-b.doc (application/msword) To jest chemia ZPSprawdzian ,,Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego '' -Technikum -książka - ,,To jest chemia '' Pisał ktoś ? Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego, źródła energii drukuj. Chemia- Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego. Szybka, łatwa i lokalna sprzedaż rzeczy z drugiej ręki. Na czym polega proces twardnienia zaprawy gipsowej? Prosze o pomoc gdyż jutro pisze.Sprawdzian Liceum/Technikum To jest Chemia 1 zakre. Wymagania programowe na poszczególne oceny do klasy pierwszej liceum poziom podstawowy z chemii 1. Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego zna i stosuje zasady BHP obowiązujące w pracowni chemicznej.\nwapno palone G. próchnica B. zaprawa wapienna E. wapno gaszone H. wietrzenie skał C. zaprawa gipsowa F. właściwości sorpcyjne gleby I. degradacja glebyOgłoszenia o tematyce: materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego to jest chemia na Sprzedajemy.pl - Kupuj i sprzedawaj rzeczy używane i nowe w Twojej okolicy. Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego.docx na koncie użytkownika Wykrooopkowana • folder Chemia • Data dodania: 24 maj 2014 Wykorzystujemy pliki cookies i podobne technologie w celu usprawnienia korzystania z serwisu Chomikuj.pl oraz wyświetlenia reklam dopasowanych do Twoich potrzeb.sprawdzian To jest chemia 1 Żywno. - Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego - Odzież i opakowania. sprawdzian.rar, który jest możliwy do pobrania z odnośników nie zawiera sprawdzianu ani odpowiedzi do żadnego prawdziwego sprawdzianu, a strony umożliwiające pobranie pliku .1. hydraty D. w apno palone G. pUyFKQLFD B. zaprawa wapienna E. w apno gaszone H. w LHWU]HQLHVNDá C. zapraw a gipsowa F. w áD FLZR FLVRUSF\_MQHJOHE\_ I. degradacja gleby ,PMHMZLPlik Chemia. hydraty B. zaprawa wapienna C. zaprawa gipsowa D. wapno palone G. prchnica E. wapno gaszone H. wietrzenie ska F. waciwoci sorpcyjne gleby I. degradacja gleby. Bardziej szczegółowoChemia. Jeśli tak to co na nim było ? To jest chemia 1 Nowa Era. W skład tego paliwa kopalnego wchodzą też inne węglowodory - etan, propan, butan oraz azot, tlenek węgla II, tlenek węgla IV, hel i siarkowodór.\nPodczas ogrzewania hydratów wydziela się z nich woda.\nNieruchomości, Motoryzacja, Komputery, Meble, Antyki, Telefony, Sprzęt sportowy i inneTest 1. 2010-03-18 22:12:53; Czy ma ktoś na komputerze sprawdzian z chemii "ciekawa chemia 3" włókna i tworzywa? Od 1 do 1 z 1 .1 Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego 1. Dział I - Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego - To jest. Przyporzdkuj opisom odpowiadajce im pojcia. Zaprojektuj doświadczenie pozwalające wykryć CO2 w wydychanym przez człowieka powietrzu. Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego - To jest chemia 1 sprawdzian i odpowiedzi sprawdzian To jest chemaia 1 materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego grupa A i B .1 Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego 1.Nie musicie już wybierać swojego podręcznika! .To jest chemia - Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego -. - rozwiązanie zadania. Trudne.pl › ponadgimnazjalna › Chemia. „Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego" - grupa A, plik: test-1-materialy-i-tworzywa-pochodzenia-naturalnego-grupa-a.pdf (application/pdf) To jest chemia ZPSprawdziany: mapa świata, ludność I urbanizacja globalna gospodarka, globalbe problemy relacje człowiek - środowisko kartkówki: Zmiany na mapie politycznej świata, Liczba ludności świata i jej zmiany, Rozmieszczenie ludności na świecie, Migracje na świecie, Urbanizacja na świecie, Czynniki rozwoju rolnictwa, Energetyka na świecie + klucz odpowiedzi.Tags: jak sprawdzić jaką mam kartę graficzną, materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego sprawdzian, skyrim spolszczenie napisów Nowa rola inhibitora kinazy zależnej od cykliny p27Kip1 w stymulowanym przez angiotensynę IIp rozkurczu komórek mięśni gładkich naczyń cdSprawdziany, testy, kartkówki, odpowiedzi, prace domowe, wypracowania, lektury, Sprawdziany (+ odpowiedzi!) Im jej wicej w glebie, tym lepsze warunki rozwoju rolin.Sprawdziany do książki „To jest chemia" liceum i technikum Nowa Podstawa Programowa 2012.\nzakres podstawowy Nowa Era.\naktywuj konto premium przykładowe nagranieSprawdzian chemia. TikTokk; 8.10.2013 To jest chemia - Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego - miał ktoś test ? Poniżej przedstawiamy działy, z których sprawdziany posiadamy i udostępniamy (wraz z odpowiedziami): Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego; Źródła energiiChemia • Klasa 1 • pliki użytkownika AEROXKOBRA przechowywane w serwisie Chomikuj.pl • Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego wersja A (2).jpg, Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego wersja A (1).jpgWyniki dla: chemia nowej ery materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego. 2012-10-23 21:20:57Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego - To jest chemia 1 sprawdzian i odpowiedzi. Hydrat (sól uwodniona) - związek chemiczny zawierający w swojej sieci krystalicznej cząsteczki wody, np. CaSO 4 * 2 H 2 O siarczan(VI) wapnia - woda(1/2). Wpisz litery (AI) w odpowiednie kratki. Jeśli ktoś miał niech napisze pomóżcieSprawdzian Liceum To jest chemia Nowa Era "Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego" Nazwa sprawdzianu : Liceum To jest chemia Nowa Era "Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego". Chemia, liceum technikum klasa I.Sprawdzian MATERIAŁY I TWORZYWA POCHODZENIA NATURALNEGO Liceum/Technikum To jest Chemia zakres podstawowyIdealne dla słuchowców - zamień swoje słówka w audiokurs i ucz się: podczas jazdy autobusem czy samochodem na spacerze z psem czekając w kolejce przed snem Funkcja dostępna tylko dla użytkowników premium. Wpisz litery (A-I) w odpowiednie kratki. Miał juz może ktoś sprawdzian z chemii z działu ''Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego'' 1 klasa technikum książka pt To jest chemia. 2011-03-23 15:57:32; Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego miał ktoś sprawdzian? Chemia, liceum technikum klasa I. której głównym składnikiem jest metan. Sprawdzian Liceum/Technikum Spotkania z kulturą 1 .Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego - To jest chemia 1 sprawdzian i odpowiedzi sprawdzian To jest chemaia 1 materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego grupa A i B. Sprawdzian + odpowiedzi! Przyporządkuj opisom odpowiadające im pojęcia. Zaprawa gipsowa to mieszanina gipsu palonego i wody.Sprawdzian 1. 🙂 Np. paczka "sprawdziany" zawiera wszystkie dostępne sprawdziany dla 1 klasy liceum do chemii. Sprawdzian Liceum To jest chemia Nowa Era "Żywność.Dlaczego materiały pochodzenia naturalnego są zastępowane materiałami produkowanymi na drodze chemicznej? Zaznacz rodzaj szkła i sprzętu laboratoryjnego oraz odczynników niezbędnych do przeprowadzenia tego doświad-to jest chemia, zakres podstawowy i rozszerzony [NOWA ERA] DOWNLOAD To jest chemia Sprawdziany: materiały I tworzywa pochodzenia n.Grupa A. Materiay i tworzywa pochodzenia naturalnego 1. Chemia nowej ery 3 ćwiczenia odpowiedzi .Grupa A Materiały i tworzywa pochodzenia naturalnego Zadanie 1. Wpisz litery (A ±I) w odpowiednie kratki..\nOdpowiedzi matematyka gimnazjum 2019\nOdpowiedzi biologia klasa 5\nCharlie i fabryka czekolady sprawdzian z treści lektury


Kres Feliks W., KC t4, Pani Dobrego Znaku, oba podtomy (recenzja, E) – Beatrycze Nowicka Opowiadania\nPani Dobrego Znaku: Wieczny pokój, Wieczne cesarstwo (recenzja, E)\nFeliks W. Kres, wyd. Fabryka Słów\nCzwarty tom cyklu „Księga całości”\nKolejny tom „Księgi całości” to okazja, by odwiedzić następną krainę Szereru, a przy tym najlepiej jak do tej pory napisana część cyklu.\nOto książka, której pierwsze trzy czwarte czytałam zainteresowana odkrywaniem przez autora mechanizmów wojny i w przyjemnym poczuciu obcowania z fikcją. A potem, pomiędzy jednym a drugim rozdziałem, bitwy, polityczne ambicje, bohaterstwo i podłość stały się jak najbardziej realne i bliskie, a termin „orre seg gever”, używany przez bohaterów powieści w odniesieniu do sił mających samym swoim istnieniem wiązać przeciwnika, nagle przestał oznaczać armie i floty Szereru, a zaczął – głowice nuklearne.\nO wszelkim eskapizmie mogłam zatem zapomnieć, choć przynajmniej „Pani Dobrego Znaku” okazała się dla mnie – a więc osoby nieczytującej pozycji historycznych – lekcją, aby na wojnę patrzeć w szerokiej perspektywie. Do tej pory nie przeczytałam żadnej innej powieści fantasy, której autor przedstawiłby ten temat tak całościowo. Owszem, pisarze lubują się w bitwach, czasem dodają nieco polityki. W „Pani Dobrego Znaku” Kres opisuje nie tylko stronę stricte militarną (uwzględniając też takie kwestie, jak szkolenie oraz zaopatrzenie wojsk), ale także ekonomiczną i psychologiczną. Wszystko ma znaczenie – zarówno wielka machina tworząca „zaplecze” dla realizowanych działań, jak i to, by na odpowiednich pozycjach znaleźli się odpowiedni ludzie. O zwycięstwie lub porażce zdecydować mogą tak różne rzeczy, jak warunki pogodowe, ale też gesty i symbole. Znaczenie ma oczywiście dotychczasowa historia Szereru oraz kwestie etniczne.\nPodoba mi się to, jak Kres podszedł do stworzonego przez siebie świata, ile namysłu i pracy włożył w to, aby jego wizja była spójna. Rozumiem, że niektórych czytelników cała ta podbudowa oraz opisy ruchów wojsk mogą znudzić – dla mnie było to ciekawe. Cieszę się, że autor umieścił akcję tego tomu w Dartanie, do tej pory znanym jedynie ze wzmianek. Za zaletę uważam, że wraz ze zmianą krainy zmienił się też klimat. „Pani…” nie jest tak ponura jak „Grombelardzka legenda”, choć jeśli się głębiej zastanowić, to wydarzenia opisane w tym tomie wiążą się ze śmiercią największej liczby ludzi.\nZgadzam się z Miłoszem Cybowskim z Esensji, że dobrym pomysłem było przedstawienie konfliktu z obydwu stron. Po jednej stoi Ezena, tytułowa pani Dobrego Znaku, po drugiej – między innymi – znana z „Północnej granicy” Tereza. Z uwagi na naszą polską historię, sympatię budzą Dartańczycy dążący do odzyskania niepodległości. Starania owe są jednak okupione śmiercią tysięcy ludzi, w tym zwykłych wieśniaków i mieszczan, których jedyną „winą” było to, że mieszkali w rejonie, którego spustoszenie miało osłabić morale przeciwnika i pozbawić go źródeł dochodu. Ustami cesarskiego namiestnika Kres przedstawia także pytania o przyszłość tej krainy. Dartan przecież nie upadł bez powodu.\n„Panią Dobrego Znaku” uważam za najdojrzalszą i zarazem najsprawniej napisaną z dotychczas wznowionych tomów „Księgi całości”. Narracja jest bardziej płynna i spójna, a pierwszoplanowi bohaterowie zostali nakreśleni wystarczająco dokładnie, by przekonać do siebie czytelnika. Ezena przypadła mi do gustu bardziej niż Karenira z „Grombelardzkiej legendy”, choć i ona miewa napady dziwacznych nastrojów – tyle dobrze, że potrafi je powściągać, kiedy nie może sobie na nie pozwolić. W porównaniu z tomem poprzednim złośliwych uwag o kobietach jest dużo mniej, a i czasem któremuś z mężczyzn w głowie zaświta, że on także nie jest bez wad. Zresztą, w „Pani…” to kobiety są głównymi rozgrywającymi. Zawiązanie akcji uważam za nieco zbyt długie (cały „Wieczny pokój” jest w zasadzie prologiem do wydarzeń z „Wiecznego cesarstwa”), ale przynajmniej odpowiednio odmalowane zostały tam tło oraz kluczowe postaci.\nŻałuję, że czytelnik nie dowiaduje się w tym tomie wiele więcej o Szerni – podobne wyjaśnienia co Ezena słyszeli bohaterowie „Króla Bezmiarów” i „Grombelardzkiej legendy”. Czy jednak Przyjęci nie mylą się w swych rachubach, a ich wiara w przewidywalność siły wiszącej nad kontynentem nie jest cokolwiek na wyrost? Mam nadzieję, że dowiem się tego z kolejnych tomów.\nPS. Niektórzy narzekają na dzielenie kolejnych części na podtomy, mnie jednak nowe wydanie podoba się pod względem edycyjnym – spójna szata graficzna, nie do końca odzwierciedlające opisy z książek, ale przyzwoicie narysowane grafiki okładkowe, udane ilustracje wewnętrzne. Szkoda, że jakość druku nie jest zbyt dobra, wystarczy dłużej przytrzymać i rozmazuje się pod placami.


Nasz wiek jest niewątpliwie Wiekiem Nonsensu. Mądrzejsze nonsensy przeznaczone są dla dzieci, a głupsze – dla dorosłych. Osiemnaste stulecie nazywano Wiekiem Rozumu. Sądzę, że nie ma wątpliwości co do tego, iż wiek XX należałoby nazwać Wiekiem Bezrozumności. Ale i to jest zbyt łagodne określenie. Termin „Wiek Rozumu” pochodzi od tytułu książki napisanej przez wyznawcę racjonalizmu [Thomas Paine, The Age of Reason, 1794-95]. Racjonaliście temu chodziło jednak nie tyle o to, żeby nieracjonalnemu przeciwstawić to, co rozumne, ile przede wszystkim o to, żeby to, co naturalne, przeciwstawić temu, co ponadnaturalne. Tymczasem skutki bezrozumności mogą być groźniejsze niż skutki nienaturalności. Bezrozumność nie posługuje się niewiarygodną bajeczką, lecz niespójną ideą. Dawno temu powiedziałem w jakiejś rozmowie, że czym innym jest wiara w to, iż łodyga fasoli może wyrosnąć do samego nieba, a czym innym przekonanie, iż 57 fasolek równa się pięciu fasolkom.\nKtoś może na przykład nie wierzyć w cuda. Zwykle wynika to z apriorycznego założenia związanego z determinizmem, a czasami nawet z analizy dowodów. Gdy jednak powiemy takiej osobie o cudzie rozmnożenia chleba i ryb, to informujemy ją o zdarzeniu racjonalnym, choć nienaturalnym. Nie mówimy, że ilość ryb zmniejszyła się w wyniku ich pomnożenia. Pomnożenie pozostaje określeniem matematycznym. Tłum, który zaspokoił głód rozmnożonymi rybami, jest zjawiskiem mniej niezwykłym niż człowiek, który twierdziłby, że mnożenie jest tym samym, co odejmowanie. Dla sceptyka historia ta nie będzie wprawdzie brzmiała przekonująco, ale nie będzie pozbawiona sensu. Jeśli nawet nie pojmie on logicznej przyczyny, to uzna istnienie logicznego wynikania. Przecież żaden papież ani żaden ksiądz nie kazał mu wierzyć, iż tysiące osób dlatego zmarły z głodu na pustyni, że miały pełno chlebów i ryb. Żadna prawda wiary, żaden dogmat nigdy nie głosił, że zabrakło żywności, ponieważ było za dużo ryb. I to jest właśnie praktyczna i prozaiczna definicja sytuacji, w której znajduje się obecnie nowoczesna ekonomia. Człowiek Ery Nonsensu musi pochylić czoło i powtarzać swoje „credo”, motto swoich czasów: „Credo quia impossibile” [„Wierzę w to, ponieważ jest to niemożliwe”].\nNie chcę przez to powiedzieć, że jest to obecnie proste w praktyce. Żadne zagadnienie praktyczne nie jest proste, zwłaszcza w dzisiejszych czasach, gdy wszystko jest pogmatwane przez nieuczciwych, wprowadzających zamieszanie krętaczy nazywanych pragmatycznymi politykami. Tym niemniej zasada pozostaje prosta. A jedynym sposobem na to, żeby poradzić sobie w skomplikowanej sytuacji, jest wyjście od właściwej podstawowej zasady. Zupełnie innym zagadnieniem jest to, do jakiego stopnia możemy się pozbyć niedogodności związanych ze sprzedawaniem i kupowaniem, albo jak dalece możemy kontrolować lub modyfikować te procesy. Niedogodności wynikają jednak ze sprzedawania i kupowania, nie zaś z produkowania. Nawet nie z produkowania w zbyt dużych ilościach. I z pewną ulgą uświadamiamy sobie, że nie żyjemy w sennym koszmarze, gdzie NIE znaczy to samo co TAK; że nawet dzisiejszy świat nie popadł – mimo wszystkich pomysłowych starań czynionych w tym kierunku – w kompletne szaleństwo; że dwa plus dwa równa się cztery, i że człowiek, który ma cztery jabłka, naprawdę posiada ich więcej niż człowiek, który ma trzy jabłka. Niektórzy bowiem współcześni metafizycy i filozofowie moralności skłonni są pozostawić nas w niepewności co do tego, czy tak rzeczywiście jest. Wina nie leży w fundamentalnych podstawach rzeczy; szkopuł lub fałsz pojawił w wyniku stosowanej ostatnio sztuczki polegającej na tym, że wszystko rozpatruje się w odniesieniu do handlu. W handlu jako takim nie ma niczego złego, ale handel postawiono w miejsce prawdy. Handel, który ze swej natury jest rzeczą drugorzędną, podporządkowaną, traktowany jest jako coś najważniejszego i niezależnego, jak absolut. Przedstawiciele najnowszych generacji, mając obsesję na punkcie mnożenia, utworzyli nawet liczbę mnogą czegoś, co jest odwiecznie pojedyncze – w znaczeniu: jedyne. To, co wszyscy starożytni filozofowie nazywali „dobrem”, zamienili na mnogie „dobra”.\nOscar Wilde prawdopodobnie zemdlałby natychmiast, gdyby powiedziano mu, że posłużono się jego cytatem w dyskusji na temat sztuki kupieckiej w Ameryce, albo w obronie zapobiegliwego i nobliwego życia rodzinnego na farmie. Tak się jednak składa, że wśród wielu niemądrych epigramatów jego autorstwa znajduje się jeden, który zwięźle oddaje pewną prawdę dotyczącą nie (o czym z zadowoleniem donoszę) sztuki, lecz wszystkiego, co chciał on oddzielić od sztuki, a więc etyki, a nawet ekonomii. W jednej ze swoich sztuk powiada tak: „Cynik to człowiek, który zna cenę wszystkiego, ale nie zna wartości niczego” [cytat pochodzi z Lady Windermere’s Fan (1892)]. Stwierdzenie to jest niezwykle prawdziwe i stanowi odpowiedź na większość innych wypowiedzianych przez Wilde’a kwestii. Jeszcze bardziej niezwykłe jest jednak to, że ludzie, którzy w tak ewidentny sposób popełniają dzisiaj ten błąd, najprawdopodobniej nie są cynikami. Przeciwnie, są to ludzie, którzy nazywają siebie optymistami, a nawet być może idealistami; z pewnością zaś popełniają ten błąd ci, którzy uważają się za zwykłych facetów, synów obowiązku i kariery. Bardzo często to właśnie ci ludzie odpowiadają za zniweczenie korzystnych efektów swojego wysiłku i rozmycie względnie dobrego przykładu, jaki dają w pracy i w kontaktach społecznych. A wszystko przez ten błąd: przez to, że uważają, iż rzeczy należy osądzać ze względu na ich cenę, a nie ze względu na ich wartość. Ponieważ zaś cena jest czymś szalonym i niedającym się wyliczyć, a wartość jest czymś, co tkwi w samych rzeczach i co jest niezniszczalne, to sprawili oni, że przestaliśmy być społeczeństwem solidnym, a staliśmy się społeczeństwem opartym na płynnych podstawach, niezgłębionym jak morze i zdradliwym jak ruchome piaski.\nPowyższy tekst pochodzi ze zbioru esejów G. K. Chestertona pt. „The Well and the Shallows”, wydanego w roku 1935. Powyższy polski przekład ukazał się w „Obywatelu” nr 19, w roku 2004.\n1. Nieprzetłumaczalna gra słów, kojarząca trzy różne zjawiska połączone słowem „bull”: Irish bull – absurdalny żart, powiedzenie zawierające logiczną sprzeczność; Papal Bull – bulla papieska; bull – byk, zwierz.\n2. Ponownie gra słów: Irish bull, mad bull.\n3. Spowodowany zarazą ziemniaczaną głód w Irlandii w latach 1845-1851, w wyniku którego zmarło około miliona osób.\n4. Mad Hatter – Szalony Kapelusznik – postać z Alicji w Krainie Czarów.


SlowFoodzik: listopada 2012\nŻytni chleb na zakwasie z suszonymi pomidorami.\nChleby to moja pasja już od kilku lat, przez ten czas napiekłem ich sporo. Piekę głównie na zakwasie, choć od drożdży nie uciekam. Niestety większość chlebów nie sfotografowałem, zbyt szybko znikają, szczególnie jak mamy gości, którzy domowego chleba na zakwasie nie jedli wcale lub bardzo dawno. Suszonych pomidorów nie muszę chyba nikomu reklamować, używam odmiany Lima własnoręcznie we własnym piekarniku suszonych, przepis jest tutaj. Chleb ten jest niezwykle aromatyczny,pomidorowy i ziołowy dzięki dodatkowi oleju z pomidorów i kawałków pomidorów, doskonale smakuje sam lub tylko z masłem, a plasterek goudy lub jeszcze lepiej old amsterdam dopełni eksplozje smaków.\nAutor: Ojciec Dyrektor o 15:32 6 komentarzy:\nEtykiety: chleb, suszone pomidory, wegetariańskie, zakwas\nTrwa odwieczny spór czy smaczniejszy jest rydz czy borowik. A Wy jak sądzicie? Ja uważam, że rydz smaczniejszy. Najczęściej spotkamy go marynowanego w occie, ale jak pojawią się świeże to zawsze je smażę, a w tym roku obrodziły. Smak mają wyborny i nieporównywalny z innymi grzybami. Jadłem je ponad miesiąc temu, ale dopiero teraz znalazłem czas, aby się pochwalić.\nAutor: Ojciec Dyrektor o 16:58 3 komentarze:\nEtykiety: grzyby, na szybko, przystawki, tapas, wege, wegetariańskie\nNaleśniki orkiszowe na zakwasie.\nKokosowy kurczak w słodkim sosie chili\nKebabożerco, masz krew na rękach!