Wiadomość Wysoka sprzedaż gry FIFA 11. EA wygrzebuje się z finansowej zapaści. 05.05.2011 - Forum | GRYOnline.pl\nWiadomość Wysoka sprzedaż gry FIFA 11. EA wygrzebuje się z finansowej zapaści.\npo prosty ea robi coraz lepsze gry Fifa praktyczne rządzi i dzieli a po 12 zapowiada się jeszcze lepiej\nB3 może wreszcie zagrozić temu corocznemu pochodowi call of duty i wątpie aby nowy cod sprzedał się tak dobrze jak black ops\nWystarczy ze cod się nie sprzeda i Kotik leci na zieloną trawkę Ea ma więcej marek wiecej lepszych gier a nie bazują na jednej\n"Tendencja ta pokrywa się zresztą z wcześniejszymi prognozami Johna Riccitiello, szefa EA, który zakłada, że elektroniczna część biznesu związanego z grami wideo stanie się niedługo najbardziej rentownym obszarem branży."\nI gdyby jeszcze gry w dystrybucji elektronicznej kosztowały jak to wielokrotnie zapowiadano mniej niż pudełkowe wersje...\nW sumie po co, skoro można je sprzedawać drożej niż wersje box. o_O\nElektroniczne kosztują mniej niż pudełkowe, ale za granicą. W Polsce dystrybutorzy i tak wywalczyli cenę o 30-50% niższą, niż za granicą, więc nie ma się co dziwić, że nawet po obniżkach ceny ledwo dorównują naszym polskim. Inna sprawa, że siedząc na steamie można wychaczyć promocje rzędu 50-75%, które biją na głowę nawet ceny gier w Polsce. Nie twierdzę, że jest u nas tak tanio, ale sprzedaż elektroniczna ustala ceny globalnie, więc to raczej opłaca się Europejczykom, niż nam.\nFifa 11 oprócz PES 11 nie ma konkurencji, a jest dużo lepsza to co się dziwić..Sam mam 11 i polecam ; D W Battlefield 3 bym zagrał, ale nie mam 7, tylko XP.No i oczywiście ME 3, który został przełożony.A Hot Pursuit jakoś mnie nie kręcił...\nskoro rok temu stracili 276mln a w tym roku wynik jest lepszy o 111mln to w tym roku stacili 165mln ;p\nale trzeba poczekać do końca roku\nsama FIFA 11 , 12 MILIONOW SPRZEDANYCh = ~~ 220 zl =\n12,000,000 kopi * 220zl = 2,640,000,000 2640 milionów 2,6 BILIONA\ni ONI MOWIA ZE MAJA STRATY hhaahaa\njak produkcja Wiedzmina jest bardziej kosztowna co CDPROJECT RED wydaje na nia max 50 Milionow\na FIFA na produkcje odgrzewanego kotleta moze wynosic 30-40 milionow (oni tylko kopiuj i wklej)\ndo tego reklama 20 minionow\nKoszt___ Produkcji : 60,000,000\nZysk Produkcji : 2,640,000,000\nI ONI TRACJA KASE ??? hahahahhhaahhaahahahaha sciema roku\nTo nie są biliony tylko miliardy. Żyjemy w Polsce, więc posługuj się naszymi nazwami.\nI parę sprostowań\n- na pewno wiele kopii na PC się sprzedało, które są dużo tańsze niż konsolowe wersje\n- wersje konsolowe za granicą są tańsze niż w Polsce, więc tą średnią 220 zł to możesz sobie...\n- odlicz sobie marże sprzedawców, za darmo tego nie sprzedają tylko swój % biorą\n- odlicz sobie jeszcze 23% VATu. (od tych 220 zł około 50 zł idzie do budżetu naszego pańśtwa!)\n- odlicz sobie jeszcze marże dystrybutorów\nTo twórców może idzie około 100-130 zł/egzemplarz. Z tego muszą opłacić pracowników, płacić podatki, wydać niemałą sumkę na reklamę, na licencje itd. itd. Więc zysk jest o wiele, wiele, wiele mniejszy niż ty podałeś. (matury z matmy to byś na pewno nie zdał :) )\n...Proszę nie rób z siebie pośmiewiska...\nMano1986 - ile ja juz razy odpowiadalem na to pytanie... Przydalby sie jakis FAQ chyba w Google przypiety! Sprzedaz elektroniczna musi brac pod uwage ceny w detalu, bo jak dadza cene 30 euro w dystrybucji elektronicznej i 50 euro w detalu, to sklepy nie beda sprzedawac ich produktow. A sprzedaz detaliczna jest jeszcze zbyt duza, zeby ja zupelnie zignorowac. Do tego dochodzi efekt marketingowy, ktory przynosza sklepy detaliczne - sa czesto albo w centrach handlowych albo w centrach miast, stoja tam standy, widac pudelka itd. Ludzie, ktorzy nie wchodza na portale growe moga mimo wszystko zobaczyc te reklamy i kupic gre.\nSprzedac elektroniczna pokazuje pazury w trakcie promocji, których juz detal nie blokuje. I tak EA sprzedawala w trakcie promocji Wielkanocnej tytuly sprzed kilku miesiecy z 50 % znizka. Steam oferuje promocje 2 razy w tygodniu itd. itp.\nAsasynX ->>> Wyjaśniam, że nie są to dane o sprzedaży, ale o osiągniętym nakładzie (inaczej ile kopii wyprodukowali i rozesłali do sklepów). Sprzedaż pewnie jest w okolicach 8-10 mln egzemplarzy.\nSasori666 ->>> Rok podatkowy w Stanach zaczyna się 1 kwietnia i kończy 31 marca. Dlatego ostatni kwartał to 1 stycznia - 31 marca. Strata 276 mln dolarów dotyczy całego roku. Oznacza to, że po trzecim kwartale (październik - grudzień 2010) EA było w plecy jakieś 426 mln zł, ale dzięki zyskowi (150 mln) w IV kwartale (styczeń-marzec) strata stopniała do wspomnianych 276 mln.\nJeżeli od dnia premiery zamówienia na Dead Space 2 wyniosły 2 mln kopii to jest to zapewne zawód dla EA,zwłaszcza które narzekało na niską sprzedaż pierwszej części Dead Space która znalazła 2.76 mln nabywców.\nA co z Bulletem ? Cichosza ? Uch a taki sukces mial byc .\ndokładnie, sprzedaż Bulletstorma to chyba jeden wielki niewypał. Potwierdza się tylko by gra mogła odnieść sukces musi mieć porządne multi...\nME3 i BF3 ---> Praktycznie nie mają konkurencji. Z takimi grami EA nie ma się co martwić o sprzedaż...\ndurni amerykanie pójdą do sklepu po te gry o północy gdy bd premiera czegoś tam ,a osobiście\nwyczekuję na Alisa Madness Returms która bardzo mi spodobała na trailerach\nDługi? na co Oni hajs wydają... rok w rok wydają dobre gry o olbrzymim popycie a mimo to brak kasy....śmieszne.\nA rzeczywiście Bulletem się nie pochwalili tak samo jak Pan Chmielarz, zapewne nie ma czym.\nWidocznie nawet nie został przekroczony 1 mln sprzedanych pudełek.\nA miało być tak różowo.\nzaluje ze wychodza z dolka, bo taki szajs jak Fifa 11 to juz dawno nie widzialem. Az dziw bierze ze ludzie kupuja to ustrojstwo. Kompletnie gra odbiega od realizmu a bledow w niej jest tyle ze nie starczyloby zycia by je zliczyc. Jedno wiec totalne dno i radze im poprawic wszystko w 12 albo przejde na oklepanego PES-a.\nTaka firma jak EA, co myśli jedynie o zżeraniu kasy zrobi wszystko, żeby tylko każdy grosz wyciągnąć. Szkoda cholera, że wychodzą z dołka, bo każdego dnia mam nadzieję, że ta chodząca komercja się rozsypie -.- Albo przynajmniej znajdą się w takiej sytuacji, że zaczną wydawać dobre gry. A co do Fify, to doskonała strategia - "Jak wydawać każdego roku to samo gówno, jedynie z poprawioną lekko grafiką, a zarabiać na tym grube kokosy". Serio, Fifa 10 to powinien być patch do 09, bo prawie niczym się nie różniło.


Katechezy Maryjne wracają po wakacjach |\nKatechezy Maryjne wracają po wakacjach\nPo przerwie wakacyjnej, zapraszamy na kolejne (już 4.) spotkanie w ramach cyklu „Wieczory Maryjne – Katechezy z Janem Pawłem II”. Poprowadzą je tradycyjnie: dr Wincenty Łaszewski wraz z o. Wojciechem Decem, paulinem. Tematem katechezy będzie: „Program duszpasterzowania w Polsce i w świecie współczesnym!”. Polska maryjność wizją Polski jutra i przyszłego Kościoła.\nWieczory z Janem Pawłem II to cykl spotkań, których celem jest przypomnienie i rozważanie słów świętego papieża z pierwszej pielgrzymki na Jasną Górę z 1979 r. Wspomnienie dat i celebrowanie wydarzeń związanych z Janem Pawłem II służyć ma przede wszystkim odkrywaniu na nowo i utrwalaniu jego nauczania.\nZapraszamy na najbliższe spotkanie w niedzielę, 8 września o godz. 19.30 do Kaplicy Różańcowej na Jasnej Górze.\nInstytut Maryjny na Jasnej Górze pragnie w ten sposób przypomnieć szczególnie ważne słowa, jakie Ojciec Święty wypowiedział przed 40. laty w czasie pierwszej pielgrzymki do Polski i na Jasną Górę.\nW czasie wrześniowej katechezy usłyszymy m.in. znamienne słowa, jakie Jan Paweł II wypowiedział do Prymasa Wyszyńskiego 4.VI.1979 r.: „Księże Prymasie! Pozwól mi tylko to jedno jeszcze powiedzieć, że ci się spełnia – i ja za to Bogu dziękuję – że ci się spełnia ten punkt twego odważnego, bohaterskiego programu, duszpasterzowania w Polsce i w świecie współczesnym!”\nSpytamy: dlaczego Jan Paweł II określił program duszpasterski Prymasa Wyszyńskiego – bohaterskim…? O jakim programie mówi Ojciec Święty?\n„Kiedy Papież mówi: ‘bohaterski’ podkreśla, że program jest w najwyższym stopniu ‘odważny’, że jest ‘zuchwały’, że jest ‘ofiarny’, że jest właśnie ‘szaleńczy’” – zaznacza we wprowadzeniu do katechezy dr. Wicenty Łaszewski. Dodaje jeszcze – „Program Prymasa jest odważny aż po przekroczenie nawet ostatniej z granic lęku… Dla Księdza Prymasa i dla każdego innego to nietrudne, jeśli ma się prawdziwą wiarę. Ten bohaterski program wymaga bohaterów, ludzi gotowych nawet na męczeństwo. Pierwszym ‘odważnym’ jest oczywiście kardynał Wyszyński. Program ten wymaga nie tylko jego zaangażowania, ale odwagi i ofiary…”\nCzy program, do którego wezwał Prymas, nie był „szalonym”, gdy Kościół w Polsce roku 1966 był zagrożony zniszczeniem, był atakowany i prześladowany, a Prymas mówił, że przez całkowite oddanie się Maryi do Jej dyspozycji – można uratować Kościół – więcej: ocalić Kościół na całym świecie!\nCzy Prymas Wyszyński chciał zmienić historię całego Narodu, a może nawet świata? I dlaczego „obecność jasnogórskiej Bogarodzicy“ jest w tym planie taka ważna…?\n– 13 października, godz. 19.30 (ndz) – „Tu bije serce Kościoła i serce Ojczyzny w Sercu Matki”. Spotkanie serc, czyli poznanie Prawdy o Kościele i Polsce\n– 10 listopada, godz. 19.30 (ndz) – „Akt Oddania Mówi o niewoli”. Pytanie o wolność, którą obdarzył nas Bóg\n– 8 grudnia, godz. 19.30 (ndz) – „ZAWIERZENIE DO NAJDALSZYCH GRANIC MIŁOŚCI”. Profetyczny akt odmówiony przez Papieża i przez nas\nNowszeAbp Polak: w Warszawie powstaje biuro delegata KEP ds. ochrony dzieci i młodzieży\nStarszeInauguracja roku szkolnego dla woj. śląskiego


W Bieszczadach niedźwiedź zaatakował mężczyznę\nW lesie, w miejscowości Jałowe niedźwiedź zaatakował człowieka. 53-letni mężczyzna z licznymi obrażeniami trafił do szpitala. Na szczęście jego życiu nie zagraża niebezpieczeństwo.\nWczoraj około godz. 9, dyżurny Komendy Powiatowej Policji w Ustrzykach Dolnych został poinformowany o ataku niedźwiedzia w lesie w miejscowości Jałowe. Ze wstępnych ustaleń wynika, że 53-letni mieszkaniec naszego powiatu wybrał się ze swoim szwagrem do lasu. Mężczyźni mieli zbierać narzędzia pozostawione po wycince drzew. Rozdzielili się. 53-latek nie zauważył, że przeszedł blisko gawry.\nNagle zobaczył biegnącego w jego stronę niedźwiedzia. Zwierzę zaatakowało. Niedźwiedzia odstraszyły prawdopodobnie głośne krzyki mężczyzny. Poraniony zdołał jeszcze dojść do szwagra. Szybko wrócili do samochodu i pojechali do domu, skąd wezwali pogotowie.\n53-latek z urazami rąk i nóg został przetransportowany śmigłowcem do szpitala w Sanoku. Na szczęście jego życiu nie zagraża niebezpieczeństwo.\nŹródło: KPP Ustrzyki Dolne, fot. pixabay\nDzielnicowi rozmawiają z działkowcami\nNiezły cyrk … zatrudniał nielegalnie\nMotocykliści powracają na drogi


W czwartek, 10 marca 2016 r. w Galerii Sztuki Pałacu Kultury Zagłębia odbył się wernisaż wystawy malarstwa prof. Stanisława Baja. Oficjalne otwarcie poprzedził klimatyczny występ zespołu Old and Young Jazz Combo, który umilił czas licznie zgromadzonym gościom. Wernisaż zaszczycili swoją obecnością przedstawiciele Uniwersytetu Śląskiego: prof. Ewa Ogłoza, prof. Józef Olejniczak oraz prof. Marek Pacukiewicz. Podczas uroczystego rozpoczęcia głos zabrała Pani Małgorzata Majewska – Dyrektor Pałacu Kultury Zagłębia oraz prof. Stanisław Baj – współczesny&nbs


Wzrosło pogłowie świń w Polsce - Gazeta rolnika.pl\nWedług danych duńskiego urzędu statystycznego, pogłowie trzody chlewnej w Danii na dzień 1 stycznia 2017 r. wynosiło 12,281 mln sztuk i w skali roku obniżyło się o 3,3%. W największym stopniu spadła liczebność tuczników (-7,7%) oraz warchlaków (-2,6%), głównie ze względu na wzmożony eksport warchlaków do dalszego tuczu do Niemiec i Polski. Pogłowie prosiąt było o 1,2% niższe niż przed rokiem. Produkcja wieprzowiny w Danii będzie zatem spadała przynajmniej do połowy tego roku.\nStado zarodowe loch ogółem było stabilne, obniżyła się liczebność loch i loszek prośnych, wzrosła natomiast o 6% liczba loszek niepokrytych. Świadczy to o planach odbudowy produkcji przez hodowców w odpowiedzi na poprawę opłacalności produkcji, po wzroście cen żywca, jaki miał miejsce w roku ubiegłym. Notowania podwyższyły się o 22% z bardzo niskiego poziomu 120 euro/100 kg w marcu 2016 r. do 146 euro/100 kg w grudniu 2016 r. Powodem wzrostu cen była ograniczona podaż wieprzowiny w UE oraz wzrost popytu eksportowego, głównie ze strony Chin. Pogłowie trzody chlewnej w Niemczech w listopadzie 2016 r. wyniosło 23,3 mln sztuk i było o 1,4% niższe niż rok wcześniej. Redukcję zanotowano głównie w stadzie zarodowym, liczba loch obniżyła się bowiem o 3,4% do 1,9 mln sztuk. Wzrosła natomiast o 1,7% do 12,2 mln sztuk liczebność tuczników z przeznaczeniem do uboju, głównie z uwagi na wzrost importu duńskich warchlaków. Według danych GUS, pogłowie świń w Polsce w grudniu 2016 r. liczyło 11,1 mln sztuk, wzrastając o 4,9% w skali roku. Zwiększyła się liczebność pogłowia wszystkich grup struktury stada, najwięcej prosiąt o 8,4% i loch prośnych o 8,2%, warchlaków o 6,7%, trzody chlewnej na chów o wadze 50 kg i więcej o 5,4%, trzody chlewnej na rzeź (tuczników) o wadze 50 kg i więcej o 1,3%. W 2016 r. przeciętna cena 1 kg żywca wieprzowego wynosiła w skupie 4,65 zł i była o 8,1% wyższa od notowanej w 2015 r., a w obrotach targowiskowych wynosiła 4,61 zł, wykazując wzrost o 1,5% w stosunku do notowanej przed rokiem – podaje FAMMU/FAPA. Oprac. GEM


Packard Bell lj75 - Wylacza sie po wlozeniu baterii\nmartel3007 16 Maj 2016 20:53 483 3\n#1 16 Maj 2016 20:53\nWitam, nigdzie nie moglem znaleźć takiego samego problemu, po włożeniu baterii do mojego laptopa, po jakichś 20/30 minutach wyłącza się, gdy wyjmę baterie może działać nawet 2 dni. Ktoś wie co może być przyczyna?\n#2 16 Maj 2016 21:10\nJakaś awaria akumulatora. Jak pracujesz z nim? Włożysz akumulator i co dalej? Pracuje na samym akumulatorze 30 minut, czy po podłączeniu do sieci też pracuje tylko 30 minut? Masz jakiś akumulator na podmianę?\n#3 16 Maj 2016 21:16\nNa samym kablu nic sie nie dzieje, wloze baterie, zacznie ja ladowac, wszystko jest tak samo i po okolo 20 minutach sie sam wylacza.\n#4 16 Maj 2016 21:44\nCoś jest nie tak z akumulatorem albo ładowarką. Spróbuj dopasować jakąś ładowarkę o identycznej wtyczce i parametrach, zobaczymy czy będzie się działo tak samo. Jeśli nie, to trzeba zdobyć nowy akumulator. Ile lat ma ten co robi problemy? A jeśli to nie to, w co wątpię, to jest coś nie tak z układem ładowania w samym laptopie.\nPodobne tematy do packard Bell lj75 - Wylacza sie po wlozeniu baterii\nWitam. Mam problem z moim lapkiem takim jak w tytule, mianowicie strasznie się przegrzewa, po kilku minutach od włączenia sam się wyłancza. Lapek ma ... (1)\nPackard Bell Lj75 - Modele na podobnych podzespołach.\nWitam. Mój problem z którym zwracam się do Was to płyta od Packard bella lj75 oznaczenia to la-5881p. Czy znacie modele do których pasuje ta płyta? S... (2)\nSterownik Karty dźwiękowej packard bell easynote lj75\nWitam serdecznie jestem tu początkujący mam 11 lat nie wiem jak znaleźć sterownik do Karty dźwiękowej do laptopa packard bell easynote lj75 szukałem j... (4)\nWitam, kupiłem nową baterie do laptopa ( trochę większą pojemność ), po wymianie wszystko ładnie sie ładowało, gdy bateria miała 100% zniknęła ikonka ... (5)\nhey, jakiś czas temu nie pamiętam dokładnie, wiatraczek zaczął buczeć, walniecie go oczywiście uciszy, ale po jakimś tam czasie zaczął mi się wyłącza... (15)


Wydmy są żywsze, niż mogłoby się wydawać. Udało się zaobserwować, jak funkcjonują | CHIP\nWydmy są żywsze, niż mogłoby się wydawać. Udało się zaobserwować, jak funkcjonują\nW toku badań przedstawionych na łamach Journal of Geophysical Research: Earth Surface okazało się, że wydmy regularnie emitują i pochłaniają niewielkie ilości pary wodnej.\nNaukowcy, chcąc uwiecznić tę wymianę, skorzystali z niezwykle czułej sondy. Została ona wykorzystana na pustyni w Katarze, wykonując pomiary dotyczące temperatury, promieniowania i wilgotności otoczenia. Pomiary powtarzano co niecałe trzy minuty na przestrzeni dwóch dni. W efekcie zgromadzone zostały spore ilości danych obejmujących między innymi obieg wilgoci w tym środowisku.\nCzytaj też: Marsjańskie wydmy o niecodziennym kształcie. Uwieczniono je na zdjęciach z orbity\nRozdzielczość przestrzenna i czasowa wykorzystanej sondy były tak wysokie, że – łącząc zebrane przez nią informacje z danymi dotyczącymi prędkości i kierunku wiatru – autorzy badań byli w stanie określić zachowanie niemal każdego pojedynczego ziarna piasku. O ile ciepło może być przewodzone przez każde takie ziarnko, tak para wodna wydaje się przenikać między nimi.\nBadaniami zostały objęte wydmy na pustyni w Katarze\nNa podobnej zasadzie mogłyby wyglądać misje skierowane na Marsa. W przypadku badań prowadzonych w Katarze udało się między innymi oszacować, że proces „oddychania” prezentowany przez wydmy może być częścią tego, co umożliwia mikrobom przetrwanie głęboko pod powierzchnią. Dzieje się tak nawet w sytuacji, w której nie mają one dostępu do ciekłej wody.\nCzytaj też: Na pustyni powstanie elektrownia o mocy 450 GW. Chińczycy mają ambitny plan\nSonda wykryła, że parowanie na powierzchni wydm jest słabsze niż zakładano. Okazało się bowiem, że emisje wilgoci do atmosfery były wyższe, a cały proces przebiegał stosunkowo powoli. Dalsze badania z wykorzystaniem tego typu instrumentów powinny umożliwić dokładniejsze pomiary dotyczące procesu przekształcania się terenów rolniczych w pustynię. Obecnie proces ten nasila się w związku ze zmianami klimatycznymi.


MariuszStachowiak.pl | ODERWANY innych świat - MariuszStachowiak.pl\nODERWANY innych świat\nSłowo “oderwany” posiada w słowniku pięćdziesiąt dwa synonimy. Choć w rzeczywistości sposobów na oderwanie jest pewnie o wiele więcej. Czy można wszystkie zebrać w jedną całość? Pewnie byłoby trudno. Ponoć jednak najtrudniej oderwać się od swojej codzienności. Wzbić się ku co nieprzewidywalnemu. Porzucić to, co znane, komfortowe, czasami też nudne. Nie każdy człowiek jest ciekaw świata. Żyje i musi się z tym faktem uporać, a im mniej wysiłku w to włożył – tym lepiej.\nPytam się czasem innych, co chcieliby robić w życiu. Odpowiadają, że myślą o stabilizacji, dobrej pracy i o komforcie. Obserwuję też innych, dla których stabilizacja kojarzy się z nogą w gipsie lub z dyskiem, który im przypadkiem wypadł.\nPisałem ostatnio o marzeniach, dzisiaj napiszę o tych, którzy je spełniają. Nie brakuje odważnych, czasem zwariowanych, pozytywnie zakręconych ludzi, którzy wyruszają w pogoń za marzeniami i ich realizacją. Przekonałem się szybko, kiedy zapchali mi skrzynkę ze swoimi zdjęciami i opowieściami, a przecież ja tylko zadałem im pytanie, jak odrywają się od swojej codzienności.\nOderwany pomysł, aby pokazać, że można\nProjekty? Poprawki? Deadline’y? Już nie pamiętam co to… Oderwana od codzienności! Doskonałe uczucie! Podróż to czas świętowania drobnych, codziennych przyjemności.\nOdpowiedziała Magdalena Mokrzan, która wraz z Marcinem Korzonkiem opisuje na blogu Danakil Bike 2015 ich wspólne przygody. Oto jedna z nich:\nGramoląc się z obładowanym rowerem na kolejną przełęcz na wysokości 3000 m coraz mocniej zaciskam zęby. Ughh… Rozchodzący się aromat dzikich ziół na szczycie i fantastyczne widoki górskich szczytów rekompensują wszystkie wysiłki! Hurra! Kocham drobne przyjemności! Teraz długi zjazd. I depresja. Całe sto dwadzieścia metrów poniżej poziomu morza. Tuż przed Dalolem, najgorętszym miejscem na Ziemi, jest gigantyczne solnisko. Na wojskowym checkpoincie dołącza do nas eskorta uzbrojonych żołnierzy. Nikt tam nie wjedzie bez obstawy. Teraz niestraszna nam Erytrejska partyzantka ani niegościnne plemię Afarów słynące z obcinania przybyszom jąder. Dalol zdobyty! Jest magicznie!”\nDo tego oderwać się w takim towarzystwie? Podziwiam.\nMonika znana wielu jako Amused Observer przełożyła marzenie w cel. Boliwia była jej marzeniem. Być tam, aby totalnie oderwać się od rzeczywistości – po pierwsze ze względu na bajkowe krajobrazy, po drugie odcięcie się od internetu, a po trzecie, na samym już końcu dla ogromnej radości, że tam jest. Takie miała marzenie. Zrealizowała je!\nCzy można oderwać się z jednej pracy do drugiej? Czy jest to jakieś oderwanie? Jest, jeśli rzuca się słuchawkę w call center za 1200 złotych i życie na kredyt na poczet pracy w organizacji pozarządowej to można. Co w zamian? Słońce, możliwość nauki nowego języka. Wiola Starczewska pozdrawia z Portugalii. Pewnie teraz siedzi w kafejce pod swoim biurem. Robi to codziennie w przerwie w pracy lub podczas pisania swojego bloga starczewska.com\nOderwany okazał się Sam. Wszystko w imię miłości. Gonił swoją Julię i ruszył za nią w podróż dookoła świata. Dogonił w Nowej Zelandii. Później jeszcze w Meksyku, a na koniec w Polsce. Tak, tak, wiem – romantyczna i ckliwa historia. Ja w nią wierzę, bo jak sobie przypomnę jak ja poznałem się z Dorotą… Dalej wydaje mi się to niewiarygodne. Wracając do Julii i Sama – dzisiaj wspólnie odrywają się w Australii. Kiedy Sam robi kolejne zdjęcie typu “star jump”, Julia pisze właśnie kolejny wpis na blogu whereisjuli.com\nSzymon Nitka trzyma się zasady, że nieważne ile chwila trwa, ale co w niej jest. Najważniejsze aby była chęć i rower. To podstawowe narzędzie do oderwania się. Rowerem oderwać się jest łatwo. Gdziekolwiek jesteś, cokolwiek robisz – po pół godziny jazdy możesz być zupełnie oderwanym od pracy, domu, codziennego życia. Tu, na zdjęciu, oderwał się od ziemi podczas weekendowej wycieczki, w dodatku na oderwanej od stałego lądu Wyspie Portowej, należącej do Gdańska, niedającego oderwać się od Polski. Zanim wyruszysz w kraj, “znajkraj.pl” Szymona.\nODERWANY na każdy sposób\nHania i Michał czyli mała i duży w podróży starają się oderwać tak często jak to możliwe. Dalej, bliżej, byle się oderwać. Tak jak na tym zdjęciu – oderwali się razem z lodowcem podczas ponad dwumiesięcznego pobytu na Islandii. Po drugiej stronie ziemi oderwała się też Agnieszka. Dokładnie na Filipinach, na jednej z pięknych wysp. Gdzie jest teraz Agnieszka? Odwiedźcie jej blog “w krainie tęczy”. Na kolejnym kontynencie odrywa się Justyna i na swoim blogu wafryce.pl opisuje jak tam jest.\nKażdy sposób jest dobry. Dla Weroniki piszącej bloga “Biszka o miejscach” odrywanie to też czytanie książek i robienie zdjęć. Jak już gdzieś jest, to bez oderwanego zdjęcia nie wraca. Oderwaną fotkę z Boliwii przesłała mi Danuta. Zdjęcie zrobione na pustyni solnej ‘Salar de Uyuni’. Wygląda, jakby robiła orla na śniegu. Jak jest naprawdę w Boliwii, możecie zobaczyć to subiektywnym okiem Danuty na boliviainmyeyes.com\nTeoretycznie staram się twardo stąpać po ziemi – mówi Ola Zagórska. Jednak są takie miejsca, gdzie jest się bliżej nieba, gdzie zmęczenie miesza się z nieokiełznaną wprost radością. Oczywiście mam na myśli góry, zarówno te wysokie i monumentalne, jak i te mniejsze, bardziej swojskie. Czasem mówię o sobie, że jestem niskopienną góralką z Gór Świętokrzyskich, ale prawda jest taka, że od dziecka moje serce należy do Tatr. To właśnie tam najczęściej odrywam się od rzeczywistości i skupiam na tym, co “tu i teraz”. Jednak nie samymi Tatrami żyje człowiek. Odkąd w 2010 roku odkryłam Bałkany, to właśnie w tamtejszych górach odrywam się od trosk i problemów, radując każdą chwila, każdym widokiem i każdym pokonanym kilometrem.\nJeśli interesują Cię Bałkany, zajrzyj na blog rudej, tam znajdziesz odpowiedź na wszystko w tym temacie.\nKartkazpodrozy.pl napisana przez Łukasza:\nOderwij się od szarej codzienności i rusz w świat. Spakuj walizkę i zamknij za sobą drzwi. Gdziekolwiek postawisz buta podróżnika, niech będzie oderwany od ziemi trosk i kłopotów. Mentalne oderwanie jednak nie zawsze musi iść w parze z naszym stanem fizycznym. Są miejsca i chwile, kiedy lepiej jest dobrze trzymać się podłoża, kiedy mokry lód lub zimna skała pozwalają zapomnieć o zgiełku gdzieś tam na dole i trwać w oderwaniu.\nCo Wy na to? Ja się zgadzam!\nZapytałem też Ewę i Romka. Jak odrywają się od swojej codzienności.\nGonimy słońce! Ta nasza forma “oderwania” zaczęła się w 2012, gdy nawarstwianie się trudności w życiu codziennym i pogłębianie rutyny rytmu: praca-dom, doprowadziły nas do chęci ucieczki dosłownie na “koniec świata”. Tym naszym końcem miała być Wyspa Wielkanocna i… była:). W zasadzie stała się częścią całej wyprawy, bo ja [Ewa] zostawiłam rodzinną firmę (w dobrych rękach, ale jednak… narażając się nieco familii ;)) a Romek rzucił pracę na etacie i zapakowaliśmy się w bezterminową podróż dookoła świata. Tak w kilku zdaniach to może brzmieć banalnie, ale wcale tak nie było, a od tamtej pory wszystko w naszym życiu się pozmieniało i wciąż zmienia na lepsze Przeprowadziliśmy się na drugi koniec Polski (z Krakowa nad morze!), wciąż podróżujemy i już nie praca ma nad nami władzę, a to my mamy nad… wszystkim! No… prawie.\nNa samą myśl z oderwanym projektem Natalia z Łukaszem ze złotej porcji oderwali się ponad horyzont. W tym wszystkim coś jest, bo nigdy nie wiemy, co za nim jest. Mimo tego rzucamy wszystko choć na chwilę i ruszamy przed siebie w nieznane. Wszystko, aby oderwać się choć na chwilę.\nOderwany sposób na chwilę, na rok, jak tylko się da\nPaulina pisze swój atlas perspektyw i odrywa się nawet wtedy, gdy totalnie nie ma już sił, odrywa się, gdy ma pod górkę i gdy wiatr wieje jej w oczy, odrywa się w deszczu i śniegu, a głównie dlatego, by być minimalnie bliżej nieba, bo w chmurach jakoś łatwiej o uśmiech!\nAnia i Rafał z bloga zlaptrop.com w zeszłym roku oderwali się od codziennego życia. Rzucili pracę, sprzedali mieszkanie i wszystkie zbędne rzeczy materialne.\nCały dobytek spakowaliśmy w 2 plecaki i ruszyliśmy przed siebie. Może nie brzmi to oryginalnie ale takie oderwanie od codzienności nieźle poprzewraca w głowie. Przyznali się do tego, jak również, że to była słuszna decyzja.\nAga i Maciek odpisali krótko:\nOdrywamy się od rzeczywistości, kiedy tylko możemy. Podczas weekendowych wypadów, spacerów podczas lunchu w pracy, nie mówiąc od dłuższych podróżach, czy nawet na te parę sekund, kiedy obie nasze stopy lądują w powietrzu podczas kolejnego kroku. Odrywamy się przeskakując przez kałuże, siedząc na krześle w pracy, kiedy podnosimy obie nogi do góry pod biurkiem i uśmiechamy się pod nosem. Codziennie pracujemy nad tym, żeby czas poszczególnych oderwań zwiększał się proporcjonalnie do naszego czasu spędzonego na ziemi. Na zdjęciu Maciek z www.isawpictures.com w portugalskich górach.\nAgnieszka i Tomek Błądek wysłali mi zdjęcie i kilka tych słów:\nNa każdym wyjeździe, czy to krótkim czy dłuższym, czy gdzieś blisko czy daleko odrywamy się od codziennego życia głównie poprzez “wyrzucenie” wszelkich firmowych telefonów, laptopów i maili. Czas ten poświęcamy tylko sobie i zwiedzanemu miejscu, a daleko za nami zostawiamy szefów i codzienne problemy. Nie martwimy się, nie narzekamy, a w zamian cieszymy, uśmiechamy i spędzamy miło czas.” Bo taki jest cały nasz świat– podkreśla Tomek.\nTubywalcy też nie próżnują. Magda i Jarek zwiedzają, bawią się, fotografują, smakują, a dzięki oderwanemu projktowi do listy swoich zajęć mogą dopisać, że latają.\nMagda i Tomek oderwali się na dłużej i też daleko. Dokładnie za ocean i na swoim blogu not-bornintheusa.com piszą dużo o USA. A będąc w temacie Stanów, Kasia z vanillaisland.pl przesłała mi oderwane zdjęcie zrobione na początku podróży dookoła świata w Rocky Mountain National Park w Kolorado, USA. Energia bije po oczach, nic tylko ładować od niej baterie.\nZ oderwanymi zdjęciami zaszalała też Natalia, która na blogu prowadzi zapiski ze świata. Okazuje się, że odrywa się jak tylko jest okazja.\nKasia pojechała na pierwsze Toskańskie wakacje, które wywróciły życie do góry nogami, oderwały od dawnego życia już na zawsze. Uparła się, że zrobi wszystko, by zamieszkać w małym toskańskim miasteczku. Oderwała się od Warszawy, kiedyś tak ukochanej, od głośnego, pędzącego miasta, od anonimowości i chaosu. To odrywanie się zajęło parę lat. Teraz odrywa się codziennie, ale już lekko, toskańsko… Odrywa się, by nie zgnuśnieć, odrywa się od ziemi ze szczęścia, że dane jest żyć w tak wspaniałym miejscu, wśród wyjątkowych ludzi. Lubię zaglądać do Kasi domu z kamienia…\nOdrywać można się na różne sposoby. Jednak czasami trzeba twardo stąpać po ziemi. W przypadku Pawła – stać na dachu. Paweł Człowiek Przygoda dużo podróżuje, ale jak siedze w domu to i tak nie siedzi, tylko chodzi po tych dachach, do tego jeszcze po nocach, kiedy ciemno i pioruny walą. Byłem raz z nim na takim jednym wieżowcu i muszę przyznać, że bardzo podoba mi się jego oderwanie…\nCzy to wszystko jest możliwe? Jest trzeba tylko chcieć. Znaleźć sposób aby coś zrobić, a nie powód, aby nie działać.\nUwierzcie, że zdjęcia nie są fotomontażem, a opowiedziane historie nie są zmyślone. Uwierzcie tylko w jedno, że życie, szczególnie takie, to wysiłek, bo poznawanie świata to czasami wyrzeczenia i trud pochłaniający i wyczerpujący człowieka. To jest praca na wspomnienia. Wszystko po to, aby na starość nie żałować tego, czego się nie zrobiło. Oderwany sposób na życie to podstawa ludzi, nieuleczalnie już chorych podróżników, i filozofia ich życia.\nBo życie jest jedno, ale jeśli przeżyjesz je dobrze, to uwierz, że to jedno wystarczy!\nfotograf, podróż, podróżnik\nWritten By mariusz stachowiak\tOn 15 czerwca 2015\nPORTRETY CZARNO-BIAŁE... niezapomniane twarze Kuby\nTunezja... dasz wiarę, że to ona?\n22 czerwca 2015, 08:30\nFajny, motywujący artykuł! I do tego największe chyba nagromadzenie zdjęć w podskokach w całym polskim internecie 🙂\nW takim razie będzie trzeba pobić rekord 🙂\n21 czerwca 2015, 22:01\nRewelacyjnie wyszła ta oderwana akcja! Następnym razem z chęcią się dołączę, bo też uwielbiam odrywać się od ziemi i rzeczywistości na wszelkie sposoby. Piękne słowa na koniec! Sama prawda 🙂\n20 czerwca 2015, 13:11\nSuper artykuł i świetny sposób na przedstawienie kilku z najbardziej fajnych blogerów w Polsce! Czapki z głów!\n21 czerwca 2015, 10:04\nDlatego Maćku żałuję, że Ciebie tu nie ma. Dziękuję za komentarz i do następnego projektu.\n20 czerwca 2015, 09:48\nWyszło rewelacyjnie! Jestem w szoku ile oderwanych zdjęć zebrałeś!\n19 czerwca 2015, 16:49\nGenialny projekt. I świetne “odrywki”. Burze Pawła wymiatają 🙂 Podziwiam Go\n19 czerwca 2015, 10:10\nŚwietny klimat! Filozofia oderwania jest mi również bardzo bliska! 😉\n19 czerwca 2015, 10:07\nUśmiecham się szeroko pisząc ten komentarz. Widzę, że nie tylko ja wyrażam swoje zadowolenie w podróży skacząc jak szalona. Mam mnóstwo takich zdjęć, nie wiem dlaczego ale zawsze miałam taką potrzebę aby oderwać się od ziemi. Dziękuję Mariusz, świetny wpis 🙂\n19 czerwca 2015, 17:32\nW takim razie przypomnę się podczas kolejnego oderwanego projektu 🙂\n17 czerwca 2015, 16:16\nGenialny tekst 🙂 bardzo inspirujący. Ja właśnie zbieram się do mojego ‘najpoważniejszego’ wyjazdu i choć jeszcze nie jestem tam na miejscu to już czuję, że się odrywam i bardziej chwytam każdy dzień tutaj 🙂 jak widać sam plan i wizja też już daje niezłe oderwanie!\n17 czerwca 2015, 16:34\nRyszard Kapuściński mawiał: Podróż przecież nie zaczyna się w momencie, kiedy ruszamy w drogę, i nie kończy, kiedy dotarliśmy do mety.\nW rzeczywistości zaczyna się dużo wcześniej i praktycznie nie kończy się nigdy, bo taśma pamięci kręci się w nas dalej, mimo że fizycznie dawno już nie ruszamy się z miejsca…………\n16 czerwca 2015, 15:38\nCudowny artykuł! Tak trzymać, jesteście wspaniali :)!\n16 czerwca 2015, 13:19\nRewelacyjny pomysł na artykuł i oczywiście wykonania. Tak patrząc na niektóre zdjęcia to niektórzy tam mają mocne mięśnie nóg, bo żeby tak się wybić jak pani w czerwonym… Chyba że to taka perspektywa 🙂\n16 czerwca 2015, 17:16\nOderwanie to doświadczenie, perspektywa i odpowiedni moment naciśnięcia spustu migawki zobacz https://www.mariuszstachowiak.pl/galleries/oderwane-od-codziennosci/ 🙂\n15 czerwca 2015, 16:23\nNo cudnie! I mój kangur wreszcie sławny 😉 Chyba umawiamy się na wino, na którymś końcu świata, oderwać się od rzeczywistości i poopowiadać sobie te nasze romantyczne historie, co? Machamy Wam!\n15 czerwca 2015, 20:26\nJesteśmy za 🙂 w taki razie do zobaczenia przy winie 🙂\nBardzo fajnie wyszło, podoba mi się. A propo słów na początku twojego tekstu, o stabilizacji, chciałabym dodać, że za granicą tez można się ustabilizować, a do tego być bardziej cool: mając ocean za rogiem, kangury, najlepsze zachody słońca, pole winorośli. I skakać sobie po tych polach, po tych plażach.\n15 czerwca 2015, 14:22\nUskrzydlający tekst i bardzo mi miło, że znalazłam sie w spisie oderwanych! Dzięki Mariusz i gratulacje:)\n15 czerwca 2015, 15:25\nCieszę się, że Ci się podoba. Dziękuję za przyjęcie zaproszenia do projektu 🙂 Twoje oderwanie też robi wrażenie i to w takich okolicznościach. Pozdrawiam 🙂\n15 czerwca 2015, 13:38\nSuper artykuł…. Cokolwiek chcesz zmienić, zacznij już teraz.Trzeba tylko wziąć się w garść i wydobyć odwagę i mieć plan!\n15 czerwca 2015, 14:17\nDziękuję. Sama prawda! Każda podróż zaczyna się od pierwszego kroku a każda napisana powieść od pustej kartki. Trzeba mieć tylko plan 🙂


Awarie i wpadki w Jedynce - Strona 7 - tvpforum.pl\nPost autor: michal » (ndz) 13 mar 2016, 10:27\nWe wtorek w TVP1 debiutował turecki serial "Rozdarte serca". Lektor Marek Ciunel przeczytał jednak tytuł "Rozdarte serce". Dziś podczas emisji powtórkowej prawidłowy tytuł odczytał Stanisław Olejniczak. Podejrzewam, że odcinków z tym błędem nagrano już więcej (taki tytuł wyciekł w pierwszych zapowiedziach w "Świecie Seriali", więc chyba roboczo taki planowano, ale potem go zmienili). Do wtorku jest jeszcze trochę czasu i prawidłowy tytuł w drugim odcinku może już dograć właściwy dla tego serialu lektor i będzie to już wtedy niezauważalne.\nPrzypomina ta sytuacja inną wpadkę, z "Mody na sukces", kiedy tytuł i numer odcinka zamiast Olejniczaka odczytał Janusz Szydłowski. Zapewne Olejniczak się pomylił w numeracji, a tylko Szydłowski w momencie wykrycia pomyłki tuż przed emisją był pod ręką.\nPost autor: BW134 » (ndz) 20 mar 2016, 12:00\nDziś podczas finałego konkursu skoków narciarskich w Planicy dosył ze skoczni padł dwa razy. Za pierwszym razem zniknął obraz i wskoczył kadr z identu (plansza awaryjna), później kadr z czołówki PŚ w skokach, a później przez kilkanaście sekund znowu działała transmisja, ale później znowu dosył padł i na 10 sekund pojawiła się plansza PŚ w skokach narciarskich. Później już ok\nPost autor: michal » (pt) 29 kwie 2016, 16:17\nPodczas emisji "Wspaniałego stulecia: Sułtanki Kosem" emitowany jest pasek, informujący o zmianie godziny emisji od 4 maja. Na końcu piszą "Zapraszamy mmmo 18:35!".\nPost autor: michal » (śr) 04 maja 2016, 19:30\nNa napisach końcowych "Wspaniałego stulecia: Sułtanki Kosem" lektor zapraszał na nowy serial "Tannbach - Podzielona wioska", który nie będzie jednak dziś emitowany.\nPost autor: michal » (śr) 04 maja 2016, 21:17\nSerial "Zbrodnia II" przez pierwsze 30 minut emitowany był bez żadnego oznaczenia wiekowego. Pojawiło się tuz przed 21:00. Wpadka dotyczy sygnału w TVP1 HD, nie wiem jak było w zwykłym.\nPost autor: michal » (ndz) 05 cze 2016, 22:09\nNie chcę tworzyć wątku o Opolu, w którym i tak pewnie nie będzie żadnych postów, ale dziś kilka razy w ciągu dnia było emitowane studio festiwalowe, które Lidia Piechota prowadziła rzekomo na żywo (zgodnie z napisem pod logo i zapisami w ramówce), ale na żywo na pewno ono nie było (wszystko szło płynnie, bez zbędnej zwłoki, co było widoczne zwłaszcza między zmianami rozmówców i przy emisji jingli). Moim zdaniem nagrali te rozmowy kilkanaście minut wcześniej i po drobnej obróbce i montażu poszło to do emisji.\nPost autor: michal » (czw) 09 cze 2016, 15:24\nDziś o 15:20, a więc przed chwilą, po reklamach pojawiła się na kilka sekund plansza kontrolna (kolorowe pionowe pasy) z kontrolnym dźwiękiem, kwadratowymi ramkami z napisami w każdym rogu Studio 4, 16:9 i jeszcze jakieś. Po chwili rozpoczął się Okrasa.\nPost autor: michal » (pn) 13 cze 2016, 1:02\nPo pierwszej połowie niedzielnego meczu po wyemitowaniu pierwszej planszy sponsorskiej pokazywano dłuższy czas Jana Tomaszewskiego w rozglądającego się po studiu i czekającego na wejście antenowe. Coś mu chyba nie pasowało, bo wyglądał na nerwowego, być może widział siebie na podglądzie i nie wiedział co robić. W tym czasie kolejny spot sponsora emitowany był wyłącznie w formie dźwiękowej, Nie przełączono się po nim jednak do studia, lecz rozpoczął się blok reklamowy.\nWpadka była też w "Sportowej niedzieli". Sylwia Dekiert rozmawiała z trenerem Stephanem Antiguą. Rozmowa została zapewne zgodnie ze scenariuszem nagle przerwana materiałem, ale nie wyłączono prezenterce mikrofonów. Usłyszeliśmy zatem Sylwię mówiącą "teraz panie trenerze puściliśmy materiał, a zaraz po nim zapytam o...". I w tym momencie mikrofon został wyłączony.\nPost autor: michal » (czw) 16 cze 2016, 19:19\nW związku z nagłymi zmianami w ramówce związanej z przywróceniem emisji "Wspaniałego stulecia: Sułtanki Kosem" dzisiejszy premierowy odcinek leci bez napisu "Premiera" pod logo, co wcześniej zawsze miało miejsce.\nPost autor: Trzeciak » (czw) 16 cze 2016, 21:28\nTeraz z powodu awarii technicznej nie słychać ani Szpakowskiego, ani Juskowiaka. Zastępuje ich z Warszawy Jacek Laskowski.\nEDIT z 33 minuty meczu: I po awarii\nEDIT z 23:05: W 78 minucie wystąpił ponownie problem, ale Szpakowski wrócił do gry w 81 minucie.\nPost autor: michal » (czw) 23 cze 2016, 23:35\nPrzed chwilą wyemitowano zwiastun serialu "Północ Południe Księga II" (sobota, 15:50), jednakże serial ten w tym tygodniu nie będzie w ogóle emitowany, bo wypada z powodu meczu.\nPost autor: michal » (wt) 05 lip 2016, 23:21\nW miniony czwartek zamiast programu "Chodzi o pieniądze" wstawiono program "Notacje" z Antonim Piechniczkiem. Co ciekawe był on emitowany z napisem "premiera" pod logo, który miał być przy zdjętym programie. Program o Piechniczku jest z 2012 roku i był już wielokrotnie emitowany na antenie Jedynki.\nPost autor: tvnfan1 » (czw) 25 sie 2016, 19:34\nMinutę po rozpoczęciu głównego wydania Wiadomości pojawił się znak ostrzegawczy i dopisek do loga ekranowego "Na żywo".\nPost autor: janekpogwad » (czw) 25 sie 2016, 20:32\nZnak ograniczenia wiekowego od lat 12.\nPost autor: michal » (pt) 26 sie 2016, 11:57\nI tak było tylko na chwilę czy do końca?


Premiera DarkFall Online przesunięta o miesiąc | GRYOnline.pl\nWiadomość gry 17 stycznia 2009, 16:25\nPremiera DarkFall Online przesunięta o miesiąc\nStudio Aventurine poinformowało o kolejnym przesunięciu daty premiery swojej długo wyczekiwanej sieciowej gry cRPG – DarkFall Online. Planowany termin wydania to teraz 25 lutego.\nWraz z 22 stycznia, czyli poprzednim terminem wypuszczenia DO na rynek, rozpoczną się „prawie publiczne” testy. Prawie, ponieważ liczba osób chętnych do wypróbowania gry (ponad 200 tysięcy) przekroczyła nie tylko najśmielsze oczekiwania Aventurine, ale również jego aktualne możliwości sprzętowe. Z wszystkich zgłoszeń wybranych zostanie tylu graczy, aby serwery dały radę „uciągnąć” pierwsze próby.\nPowodów „obsuwy” jest wiele, począwszy od – paradoksalnie – zbyt dużego zainteresowania, przez świąteczne „zatrzymanie się czasu” i zaległości organizacyjne, na niedostatecznie intensywnych testach kończąc. Ważne jednak, że studio chce wypuścić produkt jak najbardziej dopracowany, a takie podejście jest sporym usprawiedliwieniem.\nJuż w połowie lutego gra ukaże się w przedsprzedaży, co ma wstępnie zobrazować prawdziwe zainteresowanie. Dodatkowo osoby, które wcześniej zakupią DarkFall Online, otrzymają pierwszeństwo w przypadku konieczności rozłożenia w czasie dostępu do serwerów na kilka etapów.\nKolejne informacje (o przedsprzedaży, cenie itp.) ukazać mają się w niedalekiej przyszłości, a premiera – już raczej ostateczna – 25 lutego. Więcej informacji o DarkFall Online znajdziecie w naszej Encyklopedii.\nO patchach i zombie w Call of Duty: World at War\nStar Wars: Battlefront wraca do swoich pierwotnych twórców?\nLudo ergo sum - Gry są dla dzieci\nNie będzie PSP-fonu\nSony dołącza do Steama\nKolekcjonerska edycja Resident Evil 5 zapowiedziana


Jak spędzić wieczór kawalerski? | Porady Trustico.com.pl\n17-09-2021 Karolina Mózgowiec\nW dzisiejszych czasach wiele osób poszukuje ciekawych pomysłów na spędzenie wieczoru kawalerskiego. Warto pamiętać o tym, że tego typu impreza powinna być przede wszystkim odpowiednio dopasowana do upodobań osób biorących w niej udział, a zwłaszcza do upodobań najważniejszego uczestnika, czyli przyszłego Pana Młodego.\nCo warto wiedzieć na temat organizacji wieczoru kawalerskiego?\nPrzyjęto, że za organizacje wieczoru kawalerskiego odpowiedzialny jest Świadek. Jednak dobrze byłoby gdyby taka osoba układając scenariusz tego typu imprezy wzięła pod uwagę pomysły i oczekiwania Pana Młodego. Warto zaznaczyć, że to właśnie Pan Młody powinien przekazać świadkowi listę gości, z którymi chciałby spotkać się tego dnia.\nJakie atrakcje dobrze jest uwzględnić w planie tej legendarnej imprezy?\nDo atrakcji, które cieszą się duża popularnością na wieczorach kawalerskich zaliczamy miedzy innymi udział w różnego rodzaju grach zespołowych takich jak np. paintball czy ucieczka z escape roomu. Dobrym pomysłem na męską integracje jest też strzelanie na strzelnicy. Jeżeli jesteśmy zwolennikami sportu możemy udać się także do parku linowego, na kajaki czy też na ściankę wspinaczkową. Jeśli zaś świętowanie wieczoru kawalerskiego chcielibyśmy przedłużyć na cały weekend to możemy pomyśleć o zagranicznej podróży czy też o wyjeździe na tak zwany weekend survivalowy. Alternatywą dla tego typu przeżyć może być również wykwintna kolacja w eleganckiej restauracji bądź przyjęcie niespodzianka w domu Pana Młodego. Przy organizacji imprezy w domu nie możemy zapomnieć jednak o odpowiednim ozdobieniu mieszkania za pomocą klimatycznych dekoracji na wieczór kawalerski. Dobrze jest również przygotować sobie pomysły na zabawy np. karty z zadaniami dla Pana Młodego. Obowiązkowym punktem każdego wieczoru kawalerskiego powinny być także prezenty. Z tej okazji możemy podarować Panu Młodemu np. jego ulubiony trunek, ale zapakowany w nietypowy i wyjątkowy sposób. W roli prezentu sprawdzi się także voucher na wydarzenie zgodne z zainteresowaniami Pana Młodego.\nJaką wybrać czapkę zimową?\nUprawa róż - sposób na piękny ogród.


Nowe lody od Zielonej Budki - Handel Nowoczesny - Wiadomości\nNowe lody od Zielonej Budki\nAutor: produkty 1 kwietnia 2011 13:03\nZielona Budka przygotowała nowości na sezon 2011 zarówno jeśli chodzi o lody impulsowe, jak i familijne.\nAfter Party o smaku mięty z sosem kakaowym, w czekoladzie i obsypane kruszonym waflem. Cena 1,99 zł.\nBahama - smak tradycyjnych lodów śmietankowych oblanych sosem truskawkowym. Cena 2,20 zł.\nCosmodrom - w kształcie rakiety połączone zostały smaki truskawek, owoców leśnych i cytryn z dodatkiem czekoladowej polewy. Cena 1 zł\nGuma Balonowa patyk. Cena 1 zł\nKanapka piłkarska - kremowa lodowa masa i ciasteczka z wytłoczeniem piłki nożnej. Cena 1,55 zł\nKanapka Muuucia w ciemnych waflach. Cena 1,99 zł\nRożek Toffi Intenso polane karmelowym sosem z orzechową posypką. Cena 2,20 zł\nSummer Twist o smaku ananasa i malin. Cena 2,20 zł\nMaxi Cup w 3 smakach: toffi z sosem toffi i kawałkami karmelowo-migdałowymi w mlecznej czekoladzie, o smaku miętowym z sosem kakaowym i kawałkami czekoladowo-cukrowymi, czekoladowe z sosem kakaowy i ryżowymi kulkami w mlecznej i białej czekoladzie. Cena 5,49 zł\nZielona Budka RSS lody RSS


Eleganckie buty najlepiej na skórzanej podeszwie\nNajbardziej eleganckim i oficjalnym jest obuwie na podeszwie skórzanej .Ze względu na cienkie wymiary nadaje butom lekkości. Taka podeszwa „oddycha” i odprowadza część wilgoci na zewnątrz, po pewnym czasie dopasowuje się do kształtu stopy dzięki czemu buty są bardzo wygodne a stopy wolniej się męczą. Takie buty idealnie komponują się ze strojami wieczorowymi na przykład garniturem wieczorowym czy smokingiem. Ponieważ są bardziej formalne, będą najlepszym wyborem na wszelkie uroczyste okazje: wesela, oficjalne gale czy formalne kolacje i bankiety.\nJakie buty są uważane za najelegantsze\nNajbardziej klasycznym modelem obuwia wizytowego są buty typu oksford w których przyszwa jest wszyta w konstrukcję cholewki- jest nazywana „zamkniętą” Buty z zamkniętą przyszwą są uważane za bardziej eleganckie niż z otwartą. Buty czarne ze skóry licowej są najelegantsze, ogólnie buty wizytowe ciemne są bardziej eleganckie niż jasne. Na wieczorne oficjalne imprezy najlepsze są buty czarne, sznurowane bez zbędnych zdobień i dodatkowych przeszyć. To model odpowiedni na elegancki ślub lecz wymaga ciemnego garnituru .\nDla panów którzy pragną wystąpić we fraku lub smokingu czarne oxsfordy powinny być lakierowanie. Najlepiej pasują do tego typu okrycia wierzchniego i bardzo formalnych okazji. Takie obuwie dominuje w Europie tam gdzie klasyczna elegancja jest bardzo ważnym elementem. W Polsce najczęściej wybierane są buty- model derby z otwartą obłożyną. Należą do grupy mniej formalnych, natomiast nie ustępują absolutnie elegancji klasycznym oxsfordom. Poza tym ze względu na konstrukcję derby mogą być lepszym wyborem dla panów o wysokim podbiciu.\nDo smokingu odpowiednie będą buty w stylu Oksford, natomiast do zwykłego garnituru można założyć już buty typu derby (z otwartą przyszwą). Buty i spodnie powinny nie powinny różnić się stopniem elegancji dopiero wtedy tworzą spójną całość i ogólne wrażenie, że wszystko do siebie pasuje. Duże znaczenie dla uzyskania pozytywnego efektu końcowego ma dobór obuwia do koloru garnituru czy spodni. Nie chodzi tu o ścisłe trzymanie się ustalonych reguł. Ten kto ma wyczucie i umiejętności bez problemu zestawi różne kolory i materiały, jednak tym, którym dobór kolorów sprawia trudność wytyczne mogą ułatwić proces doboru obuwia i odpowiedniego ubioru.\nCzarny garnitur czy czarne, eleganckie spodnie łączy się wyłącznie z czarnymi, eleganckimi butami. Garnitury granatowe i w odcieniach niebieskiego wyglądają dobrze z butami w kolorze czarnym, brązowym lub wiśniowym czy burgundowym. Do garnituru grafitowego dopasujemy obuwie czarne lub burgundowe, do szarości czarne, brązowe lub w odcieniach niebieskiego. Brązowe spodnie dobrze wyglądają z brązowymi butami jednak trzeba pamiętać, żeby buty były ciemniejsze od spodni. Ogólna reguła jest taka – im ciemniejsze spodnie tym ciemniejszy odcień obuwia. Nie każdy pragnie bardzo formalnego ślubu. Ślub ma być wyjątkowy szczególnie dla Was Młodych i to Wy decydujecie czego chcecie i jak będziecie wyglądać.\nObecnie coraz popularniejsze są śluby plenerowe, w których nie trzeba trzymać się ściśle kanonów wyglądu. Ważne aby czuć się dobrze i tak samo dobrze wyglądać, bo to jest podstawą elegancji. We Włoszech do ślubu Panowie często wybierają buty jaśniejsze (niż w Polsce) np. jak model Piemont, jest szary ale z zamknięciem oxfordzkim. tam panowie młodzi idą do ślubu często w jasnych garniturach do których czarne obuwie by nie pasowało.\nKobieta kiedy zakłada szpilki staje się wyższa, wyprostowana, smuklejsza i dumnie unosi głowę – wie, że wygląda doskonale. To samo dzieje się z mężczyzną który zakłada buty podwyższające Betelli, bo podwyższają mężczyznę o 7 cm, a są przy tym klasyczne i eleganckie Pracując nad naszymi butami bardzo zwracaliśmy uwagę aby pasowały do wszystkich mniej lub bardziej formalnych okazji żeby zachowały klasyczny kształt i wygląd eleganckiego buta przy zachowaniu wysokiej jakości.\n495,00 zł495 pkt.


Kultura i Sport - Muzeum Mleczarstwa - Rys historyczny - Serwis informacyjny Urzędu Miasta Rzeszowa\nMuzeum usytuowane jest w halach produkcyjnych dawnego budynku szkolnej mleczarni.\nW muzeum zgromadzono urządzenia i maszyny związane z mleczarstwem oraz archiwalne dokumenty obrazujące powstanie i działalność Spółdzielczości Mleczarskiej w Galicji, a także Krajowej Szkoły Mleczarskiej.\nKolejnym krokiem było otwarcie w 1974 roku Szkolnej Izby Pamięci. Inicjatorem i wykonawcą był ówczesny dyrektor Lech Łabaj. W udostępnionej zwiedzającym Izbie Pamięci zostały wyeksponowane muzealne materiały: dokumenty, pamiątki, fotografie, albumy i kroniki szkolne.\nDuży wkład przy uzupełnianiu zbiorów wnieśli seniorzy-działacze spółdzielczości mleczarskiej, którzy wzbogacili istniejące eksponaty o dokumenty pionierskiej pracy mleczarzy z rejonu Rzeszowszczyzny.\nunikalną kolekcję maszyn i urządzeń mleczarskich;\nzbiory Szkolnej Izby Pamięci;\npamiątki zebrane przez działaczy spółdzielczości;\nczęść ostatniego wyposażenia Szkolnego Zakładu Mleczarskiego.\nMuzeum Mleczarstwa kiedyś\nMuzeum Mleczarstwa dziś


Po I etapie konkursu w Krakowie - Archiwum Rzeczpospolitej\n387 kandydatów na sędziów i prokuratorów przeszło do drugiej części zmagań. agata Łukaszewicz\n5 listopada w hali EXPO w Krakowie odbył się pierwszy etap konkursu na aplikacje: sędziowską i prokuratorską. Kandydaci mieli do rozwiązania test – 150 pytań (żeby zdać, należało poprawnie odpowiedzieć na 100 z nich). Pomyślnie do drugiego etapu przeszło 387 kandydatów. Do obsadzenia jest w sumie 180 miejsc – 100 na aplikacji sędziowskiej i 80 na prokuratorskiej.\nDrugi etap konkursu na aplikacje odbędzie się 3 grudnia 2019 r. Kandydaci dostaną do rozwiązania trzy kazusy z prawa prywatnego, publicznego i karnego. Czas na rozwiązanie – 180 minut. Za każdą pracę można otrzymać maksymalnie 25 punktów, czyli za trzy prace – maksymalnie 75 punktów.\nWyniki zostaną ogłoszone w ciągu miesiąca. Aplikanci rozpoczną szkolenie w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w marcu 2020 r. Każda z aplikacji trwa 36 miesięcy.


W drodze do Ausfahrt - Podróże do miejsc dalszych i bliższych - Jakub Kępiński — Ridero\nBezpłatny fragment - W drodze do Ausfahrt\nPodróże do miejsc dalszych i bliższych\nz trudem znajdujemy, co mamy pod ręką.\nKsięga Mądrości 9,16\nTu spoczywa Nowakowa Marcela.\nRepatriantka z Drohobycza.\nZ nagrobka na cmentarzu w Ołdrzychowicach Kłodzkich\nJutro nowy fragment wiosny na innym papierze.\nNiegdyś ziemia poprzecinana była siatką niezliczonych ścieżek. Według niektórych były one pierwotną formą pisma i alfabetu, który tworzył labirynt leśnych linii, zapisanych ludzkimi stopami czy też racicami migrujących sezonowo zwierząt. Później zastąpiły je kamieniste dukty, kupieckie trakty oraz kręte pielgrzymkowe szlaki. Na początku łączyły one osady, później średniowieczne grody, wreszcie renesansowe perły miast. Prowadziły dosłownie wszędzie, rozbudzały wyobraźnię: u jednych blaskiem bursztynu, u innych delikatnością jedwabnej szaty czy też znalezionym grotem mongolskiej strzały. Ciągnęli nimi żądni zysku kupcy, bezimienni nomadzi, pospolite rzezimieszki, rycerskie bandy w drodze na kolejną krucjatę i obdarci, głodni ludzie w poszukiwaniu odpowiedzi, w poszukiwaniu zbawienia. Później zaczęto budować drogi, a nitki leśnych gościńców przykrywało igliwie, zarastały krzakami. Wijący się asfalt i żelazne tory nadeszły ze wschodu i zachodu, by stopniowo ukształtować krajobraz, znany później z map i atlasów, a wszystkie te antyczne szlaki pozostawiono jakby na wieczne odpoczywanie. Ot, kolejny ukwiecony cmentarzyk do odwiedzania przez przypadkowych turystów.\nO tych właśnie szlakach pisał w swojej „Filozofii chodzenia” francuski filozof Francois Gros. Mieszając opowieści o barwnych, acz melancholijnie samotnych postaciach Nietzschego, Kanta i Verlaina, można było odkrywać fenomen zwyczajnego chodzenia tych wielkich, od ich własnych górskich wspinaczek i pospiesznego oddalania się od miejskiego zgiełku i sławy, do cichej medytacji, którą gwarantuje spacerowa rutyna\nJa też, od wielu lat, z nabożną czcią i nierzadko bijącym sercem odwiedzam zapisane w pamięci swoje własne ścieżki. Niektóre wystają jak barwne zakładki z opasłych notesów lub śpią, spakowane po dwa lub trzy, w albumach o twardych okładkach. Są jak kolejne linijki pacierzy wyuczonych w dzieciństwie i odkrytych na nowo w dorosłym życiu. Przywoływanie ich to w istocie ćwiczenie pamięci — pełnej barwnych zapisów kolejnych modlitewnych uniesień czy też prozaicznych ucieczek przez kwitnące nizinne łąki, nierówne zęby skalistych wybrzeży, aż do górskich turni, po zdobyciu których pozostawały jedynie mgliste wspomnienia i odrapane dłonie.\nObraz ten byłby jednak niekompletny bez kolorytu miejskich ścieżek. Biegną regularnie lub zupełnie arytmicznie wzdłuż wartkich strumieni i bocznych dróg; przecinają rynki prowincjonalnych środkowoeuropejskich miasteczek, bliskowschodnich medin bądź też śródziemnomorskich deptaków. Bije od nich hałas i zgiełk. Są płodną ziemią, na której bujnie rozkwita samotność tłumu, lecz oferują również wyjątkową okazję, by uczyć się znowu patrzeć, obserwować i słuchać. Chłonąć woń świata, siedząc na dziurawych kanapach ukraińskich marszrutek, pędzących pośród wyboistych dróg, przytulając się do zimnych murów kamiennych wiat w walijskich wioskach, czy też dzieląc papierosowy dym i tymczasowość wypowiadanych na przemian słów na krawężnikach anonimowych ulic.\nŚcieżki to też ludzkie losy. Labirynty i sploty wydarzeń, zarówno tych większych jak i nieznanych. Historie, które zamazał niekiedy czas, odpoczywają w starych fotelach, z pomarszczonymi dłońmi zaciśniętymi na drewnianych oparciach. Kiedy indziej parują na sennych rynkach małych miast, przesiąknięte dymem tanich papierosów. Wszystkie te ścieżki warte są ratowania przed zapomnieniem.\nMiasta przyciągają komfortem miękkich kanap, dzikie szlaki napawają lękiem. Wygoda miejskiego życia i przewidywalność parkowych spacerów nie mają wiele wspólnego z niepewną przygodą pod ponurym niebem, do której zaprasza świat po drugiej stronie dziurawego ogrodzenia. Wspaniale uwalniające są te pierwsze kilometry marszu w nieznane, gdy zagłębiasz się w lekko porażającą ciszę lasu wieczorną porą. Jesteś cudownie sam, izolowany od uśpionych żywiołów jedynie cienką warstwą kurtki czy koszuli. I właśnie wtedy, nieśmiało i jakby niewinnie, początkowe drżenie rąk ustaje, oddech dostosowuje się do kształtu podłoża pod stopami, a mentalny łańcuch trzymający nas na uwięzi tego, co pewne, sprawdzone i bezpieczne, mięknie. I dopiero wtedy może zacząć się prawdziwa modlitwa.\nPomimo wielu niewątpliwie urokliwych miejsc Polska wczesną wiosną wciąż jednak kojarzy mi się z brzydotą. Nasza swojska feeria reklamowego syfu, chaotycznie zagospodarowanej przestrzeni i zwykłego, pospolitego brudu odkrywa się przede mną w szczególnie intymny sposób po przerwie spowodowanej przebytą chorobą. Mam tak właśnie po kolejnym zapaleniu zatok. Zwabiony słupkiem rtęci, który bojaźliwie wynurza się z ogólnie przyjętego jako normalny stanu 0 stopni, wychodzę z domu na pierwszy krótki spacer. Moje oczy co chwilę odbijają się od wszędobylskiej szarzyzny, bezpłciowych, steranych twarzy i poprzewracanych butelek po piwie. Ponadczasowa pocztówka centrum Wrocławia. Jakby śnieg, którego wcale nie było tej zimy, jednak stopniał przez ten długi weekend i odsłonił kolejne warstwy nie tak całkiem prehistorycznego paskudztwa, które Matka Ziemia czule skrywała pod swoją skórą przez te wszystkie zimowe miesiące. A jednak nie. Śniegu nie było, a pozorna trójwymiarowość zastanej przestrzeni wciąż tkwi tutaj i mieni się niczym chorobowe plamy na wątrobie alkoholika z wieloletnim stażem. Jako niepoprawny esteta łaknę czegoś więcej.\nWracam wtedy myślami do Pobierowa nad morzem, gdzie podobno jest kino 8D. Tak przynajmniej twierdzą błękitne napisy na ciemnym tle billboardu gdzieś przy bocznej drodze za Niechorzem. Jest sierpień i dziś mami on feerią kolorów i tanim blichtrem parawanowego szczęścia. Jesteśmy w drodze ze Zgorzelca na Hel. Kilkaset kilometrów gładkich nadodrzańskich asfaltów bez historii i dziur dobiega końca niedaleko za supermarketem w Ahlbeck, niemieckiej części Świnoujścia. Sielankowy krajobraz bagnistych rozlewisk, falujących wzgórz, malowniczych wiosek i uśmiechniętych niemieckich rowerzystów po 60tce szybko zostaje zastąpiony swojskością i rowerowym tangiem pomiędzy pędzącymi tirami na popękanym asfalcie wojewódzkiej sto dwójki pod Łukęcinem. Naszej własnej autostrady słońca. Spotkany Litwin, który również jedzie rowerem, lecz w drugą stronę, do Berlina, z roztrzęsieniem opisuje swój chybotliwie narkotyczny rejs po polskich drogach. Z lekkim przerażeniem tłumaczę mu, że czerwone nitki krajowych nie nadają się do jazdy rowerem i dla własnego spokoju podarowuję mu swoją własną, wysłużoną już mapę. Klepiemy się nawzajem po plecach i ruszamy dalej.\nJest środek długiego weekendu nad polskim morzem. Jestem tu po raz pierwszy od kilku lat, tym razem przemierzając bez pospiechu ten skrawek świata na dwóch kołach. Bałtyk. Morze. Nasze morze. Nasz Bałtyk. Te słowa, powtarzane w każdym niemalże rejonie Polski co lato, brzmią jak odległe echo słów napisanych przez kapitana Kowalskiego z „Chociaż każdy z nas jest młody”:\n„Na dnie z honorem”. Wybitnie polski oksymoron. Coś z serii jak „polska riwiera” „słońce w lutym” „obniżka podatków” „krótkie reklamy” czy „piękna porażka,” do której zdążyli już przyzwyczaić nas koszykarze, bobsleiści czy piosenkarki na Eurowizji w pstrokatych sukienkach. W tym roku gazety i kolorowe magazyny rozpisują się nie o oksymoronach jednak, lecz o pladze wspomnianych parawanów. Towarzyszy jej najazd wąsatych Januszy, którzy w skali nieurągającej mongolskim hordom zalewają wszystkie te bary Jantar czy Mewa, wylewając się z kolejnych pekaesów i lanosów o egzotycznie brzmiących rejestracjach z B czy N na przedzie. Podobno łączy ich pragnienie coraz to dłuższych zapiekanek, coraz to lepiej wysmażonych kiełbas, czy, co wcale nie dziwi, co raz to smaczniejszych ryb. Osobiście nic do nich nie mam i niewiele mnie interesują. Zauważam jednak, że działa to tylko w jedną stronę, co chwilę wyłapując zmieszane spojrzenia i abstrakcyjne jak dla mnie komentarze. — Ale żeby rowerem? — Ale w namiocie? — I co, tak na kuchence przez dwa tygodnie? — Ale jak to, obiad bez piwa? A siostra to naprawdę mięsa nie je? —\nLitanii westchnień i sapnięć nie ma końca. Mdle uśmiecham się w niemej odpowiedzi na zaślepki na ludzkich oczach i życie w wiecznym pasmie wyuczonych zachowań, nawyków i rutyn, które każą patrzeć na zwykły przejaw dewiacji rowerowej albo z narastającym zdziwieniem, lub też politowaniem. Podróże rzekomo kształcą. A już na pewno uczą, że 99% populacji świata w niedzielne popołudnie wcale nie je schabowego. Cóż, często kusi mnie, by na takie wyjazdy jeździć w złotej koszulce głoszącej, że jestem gejem na wegańskiej diecie w samotnej krucjato-pielgrzymce pod banderą równouprawnienia zwierząt.\nZ tego myślowego transu wybija mnie nieoczekiwana przerwa w pedałowaniu. Most zwodzony w Dziwnowie skutecznie nas wyhamowuje. Zauważam, że po lewej stoi jeszcze jeden rower. Mocno opalony, szczupły gość w średnim wieku odwraca się i uśmiecha. Po chwili podjeżdża obok i zagaja. Stoimy tak pośród powiększającej się plamy topiących się w słońcu aut i pojedynczych pieszych i rozmawiamy. Facet co wakacje zamyka mieszkanie gdzieś w centralnej Polsce i pakuje, co ma, do auta z przyczepą kempingową. Jeździ tu i tam, zaszywa się, gdzie podoba mu się bardziej. Co kilka dni zmienia kajak na rower lub motocykl, który też jakimś cudem wiezie przymocowany do całego tego dziwnego cyrku na kółkach. Co jakiś czas przyjedzie odwiedzić go dorosły już syn czy córka, a on sam z nieco wymuszoną grzecznością wysłucha biadolenia o kredytach, pomysłach na komunijne prezenty czy kaprysach wiecznie niezadowolonych żon. Gdy odjadą, być może on sam zanurzy się w ciszy nadmorskiego lasu, by najzwyczajniej w świecie korzystać z dobrodziejstw emerytury. A może nie tak zwyczajnie? Jakże czynią to tysiące mu podobnych ludzi miedzy Odrą a Nysą Łużycką; cała ta niezmordowana rzesza kucharek, niań i krzyżówkowiczów wycierających podczas długich godzin obicia tanich foteli czy polerująca łokciami parapety mieszkań na sennych rynkach miast, o których zapomina pogodynka z telewizji.\nRozmawiało się nam bardzo dobrze, wymieniliśmy się spostrzeżeniami z różnych wyjazdów, zaprasza nas nawet na coś do picia, lecz grzecznie odmawiamy. Most za chwilę znów się podniesie, a nam zostanie kilkadziesiąt kilometrów spokojnego pedałowania, coraz bliżej Trójmiasta.\nMyślę o tym wszystkim dziś, w bezbarwny marcowy poranek. Myślę też o nim. Ciekawe, jak ma na imię i czy też siedzi teraz w domu, w bezimiennym bloku między Bydgoszczą a Poznaniem, zamyślony nad rozwiniętą mapą, by odgonić szare myśli, by zafundować sobie najlepszą z kuracji i terapii znanych światu. Ucieczce w świat własnych myśli bez konieczności tłumaczenia z niczego. W kolejny polski, domorosły oksymoron.\nPociąg zaczął zwalniać i z pewnym mozołem całym tym swoim ciężarnym cielskiem niezauważenie przekroczył węgiersko-słowacką granicę. Na wpół obudzony, ze starym, sfatygowanym telefonem w nieco skostniałej dłoni, zacząłem marzyć o kubku kawy. Zanim subtelne fałdy nagich bałuch przemieniły się we wzbudzające cichy zachwyt, zadrzewione wzgórza nad szerokim Dunajem, okolica nie miała prawa nazywać się malowniczą, ani tym bardziej robić na kimkolwiek specjalnego wrażenia. Było szaro, buro i jakby bezpłodnie. Linia pomiędzy Słowacją a Węgrami była na wskroś umowna i hipotetyczna — te kilkaset metrów nie zmieniło wszak nic. Długie ramiona zarówno Budapesztu jak i Bratysławy ledwie dotykały rozpadających się dwu czy trzypiętrowych budynków i niedokończonego asfaltu drogi, prawie co do linijki wyznaczającego i definiującego szczodrość brukselskich urzędników. Wszystko to otaczały nagie wciąż pola, które pomimo wczesnego maja wciąż nie chciały nabrać wystarczająco zielonej barwy. Przy drewnianym garażu kilku chłopaków w bluzach od ciemnogranatowych dresów grzebało przy jakimś starym Audi czy Passacie. Przyozdobiony i upiększony był w ten sam sposób jak tysiące podobnych aut na linii gdzieś miedzy Rygą a Bukaresztem. Być może, by uzupełnić ten sielankowy widok, słuchali przy tym brokatowego disco i zaciągali się mocno tanimi papierosami?\nI właśnie wtedy, w momencie, w którym ospały skład z Katowic zaczął nieśmiało nabierać szybkości, uderzyła mnie ta myśl. Ten szarobury krajobraz, ta pachnąca spleenem sceneria przede mną była niczym innym jak idealnym podsumowaniem tego efemerycznego miejsca, które z takim trudem definiujemy jako prowincję na styku środka i wschodu Europy. Całej tej prowizoryczności, układanki z nie do końca pasujących do siebie elementów, spuścizny zaborów i od zawsze potężniejszych od nas mocarstw, wyklepanej w stali estetyki, reklamowego chaosu i nienarzucającej się brzydoty. Ta wioska mogłaby równie dobrze stać gdzieś w podwileńskiej okolicy jak i w tak dobrze znanym mi Pogórzu Sudeckim lub nawet lepiej, Kotlinie Kłodzkiej. Scenografia roztaczająca się przed kołami wagonu pasowała do każdej z dziesiątek sudeckich mieścin i wiosek ze całą tą swoją prowincjonalną ikonografią, identycznie rzeźbionymi z płyty pilśniowej barami Promyk, Kaktus czy Santana, wszędobylskim drukiem wielkoformatowym, chaosem niezagospodarowanej przestrzeni, szalonymi kierowcami w zdezelowanych autach i znudzonymi mężczyznami w znoszonych jeansach i wypłowiałych koszulach, snującymi się piwnym szlakiem w okolicach dyskontów o niemiecko-brzmiących nazwach. Zagubione rymy niedbałej poezji te kilka zakrętów przed wjazdem do Bystrzycy Kłodzkiej lub Barda.\nOd razu przypomniałem sobie to miasto z wyjazdu niecały rok wcześniej. Bystrzyca, coś jak Paczków, kolejne „polskie” Carcassonne w niedzielę o dziewiątej rano. Kamienice na Rynku z sypiącym się tynkiem, romska rodzina spiesząca być możne do kościoła i ta wszędobylska aura nieleczonej i długo ignorowanej choroby alkoholowej. Chłopak na ławce w centrum z litrową butelką napoju energetycznego zdawał się nie reagować na moje pytania dotyczące najbliższej kawiarni. Kawa rano? Tutaj?\nCo ma w sobie i czym jest Europa Środkowa? Pisał o niej Stasiuk, Szczerek, Springer i wielu innych. To nie paszport, to światopogląd. To barwny i na pozór jednakowy twór, który pozwala i zachęca się odkrywać. Jest go pod dostatkiem wszędzie w tej części świata, a często jego miejska, niejako rakowa tkanka wrzyna się w świat naturalnych cudów górskiej bądź też nizinnej przyrody. Jest domem i czasem czuję, że jej echa można odnaleźć nawet w dalekich zakamarkach globu. Sudeckie czy naddunajskie krajobrazy są wszak jak delikatna dziewczyna o subtelnej słowiańskiej urodzie. Być może brak jej gorącego spojrzenia opalonej Włoszki czy Greczynki, podobnie jak ciężko porównywać kostkę bauma przed dworcem PKS w Złotym Stoku z piazzą w Asyżu czy idyllą jońskich wysp. Niemniej jednak to właśnie ta przygraniczna węgierska sceneria z jej pozornie bezkrwistym sznytem staje się tak często punktem odniesienia i to do jej swojskości wzdycha się z tak wielu na pozór egzotycznych miejsc.\nW Armenii wiedzą, że pamięć umiera ostatnia.\nPojedźmy też nieco dalej, do Gruzji. Wzdłuż krętych i zygzakowatych dróg rejonu Svaneti człowiek natyka się na małe kapliczki wzniesione przy poboczu co kilka, kilkanaście kilometrów. Niespecjalnie atrakcyjna architektura jakoś bez wyraźnej zgody z górską scenerią dookoła. Zbudowane są przez rodziny tragicznie zmarłych w wypadkach drogowych, by upamiętnić ich świętej pamięci synów, córki lub mężów. Nierzadko, niczym jakiś fantomowy mur, stoją przed nimi rządki wypitych do połowy butelek lokalnych wódek. Kolorowe etykiety zdobią i straszą zarazem, każą przejeżdżającym obok zdjąć stopę z gazu i przystanąć, by w ciszy napić się tego nektaru pamięci. Być może czują się oni wówczas jak dawni żołnierze, weterani zapomnianych wojen wspominający towarzyszy broni sprzed lat. — To mogłem być przecież ja. Taki zakręt w deszczu. Patrz, jaki młody był. — Stoją, piją i kontemplują, a kwiat lotosu pod stopami zastępuje im rozjeżdżone błoto. Zaraz potem wtaszczają swoje wymiętolone ciała z powrotem do starych, wyklepanych aut i odjeżdżają z piskiem opon w stronę kolejnego zakrętu, niepewności tego, co po drugiej stronie i z czym zmierzą się na pamięć, na czuja. I po prawej czy lewej migną im tylko co jakiś czas małe kapliczki z rządkami butelek kaukaskiego bimbru, który przypomni palący smak w gardle.\nNieco inne miejsce znam też na obrzeżach Wrocławia. Samotny krzyż, otoczony metalowym płotem, stoi na krzyżowaniu ulic Rumiankowej i Kardamonowej, kilkaset metrów od miejsca, gdzie urodził się mój ojciec. W podobnej do kaukaskiej ciszy jest niemym świadkiem dawnej tragedii i jednocześnie moim punktem odniesienia w tym szybko zmieniającym się kalejdoskopie nowo budowanej podmiejskiej dzielnicy. Na tabliczce jest data śmierci — rok 1957 — i kobiece imię — Ludosława Kazimiera. Pamiętam, jak nieraz wracaliśmy z odwiedzin u rodziny ojca i z nosem przyklejonym do szyby piaskowego malucha pozwalałem sobie na kilka sekund spotkania z zagadką tego miejsca. Dla giętkiej wyobraźni małego chłopca, który niedawno wcześniej i bez zgody rodziców odkrył mroczny świat Miasteczka Twin Peaks, ta lokalna Laura Palmer była paliwem i magnesem. Musiało jednak minąć wiele lat zwykłego zapomnienia i braku rodzinnych wizyt, bym ponownie odkrył prawdę zakopaną kilka stóp pod ziemią. Zginęła śmiercią męczeńską w bohaterskiej walce w obronie swej nieskalaności. Napis z przerdzewiałej tabliczki zawsze działa na mnie jak zimny prysznic i w pewien sposób niszczy sielankowy obraz podmiejskiej oazy spokoju dla nowobogackich w srebrnych SUVach wiozących dzieci na balet czy jazdę konną za miasto. Ciekawe ilu z nich wie, kim była Laura Palmer, i czy choć kilku odważyło się przystanąć przy białym krzyżu?\nJest więc ich wiele.\nMamy cmentarze i cmentarzyki, pomniki, figurki, krzyże drewniane i metalowe przy krętych wiejskich drogach, tabliczki na fasadach kamienic, ulice zadrukowane nazwiskami. Przy drodze na Unisław Śląski krzyż ozdabia nawet kask na motocykl — dodatek do zdjęć portretowych czy, gorzej, obozowych fotografii, odpoczywających w zakurzonych albumach o ciemnych okładkach. Wszystkiego dopełniają czarno-białe monidła nad wersalkami obitymi skajem w ciasnych klitkach mieszkań. Wiszą przyklejone do dawno niemalowanych ścian, w pękniętych ramkach z brązu.\nDalej są szpitale czyjegoś imienia z ultranowoczesnymi oddziałami intensywnej terapii — nienazwana, zimna sterylność niechętnych pożegnań. Dalej uliczne graffiti na cześć kogoś tam z osiedla; dziury po kulach z sowieckich karabinów, które niechętnie utkwiły w fasadzie ciemnozielonej kamienicy w centrum Budapesztu — odpoczywają wbite w miejską tkankę, osłanianie od żywiołów przez szklaną płytkę. Mamy monumentalne obeliski i posągi zbudowane jakby w przeczuciu, że smartfony kiedyś przyjdą, a one same staną się zaledwie tłem dla niekończącego się ciągu strzelanych sobie fotek. Wreszcie są dedykacje na początkowych stronach książek i tomików wydawanych w podziemiu wierszy — krótkie i schludne linijki tekstu, których nie czytamy, bo to bez sensu, bo po co. I wreszcie jesteśmy my: ich synowie, córki i wnuki, być może spłodzeni, by swoim byciem tu i teraz świadczyć, że i oni byli tam i wtedy, że to wystarczy, by było wiadome, że życie i świat toczą się bez niczyjej pomocy.\nPodróżując, dobrze od czasu do czasu zatrzymać się przy wiejskich krzyżach lub małych cmentarzykach zanurzonych w cieniu starych drzew. Dla niektórych mogą wydać się ciemniejszą stroną podróżowania, nie przyznaje się im wszak gwiazdek ani komentarzy ociekających wielosylabowymi przymiotnikami. Weźmy dla przykładu kilka z nich. Ten przycerkiewny w Cisnej w Bieszczadach zaskakuje mnogością włoskich nazwisk. Rodzina Mainardich, potomków kamieniarzy, którzy przed laty przybyli na te ziemie za chlebem, pokazuje, iż Polska od wieków była wielokolorową mandalą rozwianą dopiero przez chłodny wiatr, zrodzony w nazistowskich czy sowieckich płucach.\nKolejny cmentarz zaskakujący nagromadzeniem języków nagrobnych opisów znajduje się przy Kapliczce Czaszek niedaleko za Kudową. Czeskie, polskie i niemieckie inskrypcje, gotyk i pospolita kursywa okraszona słowiańskimi znakami przypominają, że każde pogranicze w tej części świata posiada skomplikowaną historię i nie pozwala ująć się w proste schematy.\nPodobnie jest na zapomnianym i zdewastowanym Cmentarzu Żołnierzy Radzieckich na Skowroniej Górze we Wrocławiu. Wybrakowane kwatery i pojedyncze fragmenty rozłupanych, wymiecionych kamiennych nagrobków zerkają wzdłuż wąskich, nieco zarośniętych alejek. Jest pusto i zwyczajnie smutno. Pozostało raptem kilka grobów ozdobionych skromnymi wieńcami i parafiną odpoczywającą cicho w tanich plastykowych kubkach. Za nimi proste medaliony i krótkie napisy cyrylicą. Garść imion, nazwisk i dat młodych sołdatów. Jest też zagadkowa, laminowana kartka z adresem e-mail. Być może rodziny poszukującej jakichś informacji o losie syna, ojca czy nigdy nie poznanego dziadka? Laminowana kartka przypomina, że wiele miejsc kryje w sobie zagadki i że wcale nie trzeba wjechać na kręte kaukaskie drogi, by je odkryć.\nByć jak Bob Graham\nTo właśnie Kraina Jezior jest miejscem by ćwiczyć uwalnianie pamięci i pozbywanie się niezręczności dźwigania codziennych balastów. Na północ od Manchesteru, na południe od Muru Hadriana — wciśnięta między mniej lub bardziej umowne linie, z pogodą równie niepewną jak gęste chmury spływające po szarym niebie od pobliskiego wybrzeża. Góry i jeziora, gdzieniegdzie trochę lasu i malownicze wioski w długich dolinach, z chatami budowanymi z lokalnego kamienia. Ciemnografitowy łupek i sprawne ręce lokalnych kamieniarzy pracują bez grama jakiejkolwiek zaprawy.\nTym, co ciągnie jednak człowieka właśnie tam, nie jest wątła wstążka kominowego dymu, lecz dzikie górskie szlaki. Nieoznakowane i nieoczywiste. Grząskie, skąpane we mgle, rozmyte od częstego deszczu. Pocięte dominem nierówno i chaotycznie porozrzucanych kamieni. Nierzadko wyglądające identycznie w lutym i czerwcu. Pozwalają zagłębić się w cichym skupieniu nawigacji podczas przelotnej mżawki, tym ciągłym gubieniu się i odnajdywaniu. Poprzedzają je nocne podróże tanimi rejsowymi autobusami i otępiający łańcuch przesiadek, by móc odkryć tę dzikość choć na weekend, chociaż na kilka wyrwanych z kalendarza dni. Wybrudzić się, wypocić, wymęczyć, by wrócić na południe czystym, wrócić trochę lepszą wersją samego siebie. Te ścieżki są tam właśnie po to.\nKilka lat temu wybrałem się do Lake District, by zmierzyć się na swój własny sposób z legendą Boba Grahama. Ten niepozornie wyglądający właściciel małego pensjonatu zasłynął z tego, iż w czerwcowy dzień 1932 roku, w asyście kilku znajomych przebiegł w ciągu jednej doby nieco ponad stukilometrową pętlę, półprzezroczystą linię wątłego szlaku łączącą 42 najwyższe lokalne szczyty i wzgórza. Legenda niesie, iż dokonał tego w spodniach od piżamy i flanelowej koszuli, a na jego dietę składało się trochę owoców i ciastek. Do dziś każdego roku dziesiątki czy też setki samotnych biegaczy i wędrowców odbywają tę szaloną pielgrzymkę w nadziei, iż uda się im ponownie dotknąć ściany kościołka w Keswick na minuty przed upływem 24 godzin od startu.\nJa wyruszyłem tam z lekkim plecakiem, nieco zmienioną trasą i trzema dniami zapasu. Na starcie ulga — brak jakiegokolwiek zasięgu telefonów komórkowych. Dookoła ruiny dawnego rzymskiego fortu i wąska strużka asfaltu wijąca się pośród kamienistych wzgórz. I mozolna wędrówka w stronę najwyższego szczytu Anglii — Scafell Pike. Wszędzie zionie himalajska wręcz pustka, żółtawe trawy i niekończące się warstwy kolejnych szczytów, wyłaniające się z oddali horyzontu. Ogrom skalnych ścian. Ta chyba najciekawsza — Central Buttress, została zdobyta zaraz przed wybuchem pierwszej wojny światowej przez Siegfrieda Herforda. Lubię oglądać zdjęcie, które zrobił jego partner tamtego ciepłego dnia 1914 roku. Gruba pleciona lina, podkute metalem buty i szelmowski uśmiech spoglądający z czarno-białej fotografii, która równie dobrze mogła być zrobiona gdzieś na tatrzańskiej Kazalnicy. Siedzi niedbale w skalnym zacięciu, jakby niechlujnie, w ciemnej marynarce, spod której wystaje biała koszula. Siedzi tak i chyba nie przypuszcza, że za niecałe dwa lata jego marzenia o wysokich alpejskich lub himalajskich turniach prysną razem z odgłosem granatniego wybuchu.\nKrótka lekcja zagmatwanej historii dwudziestego wieku na Scafell Pike. Płaski szczyt pokryty jest morzem głazów i kamieni. Kilka zachłannych łyków wody pozwala na chwilę przystanąć i odetchnąć. Zaraz później następuje zejście, by dotrzeć do kolejnego siodła i rozpocząć ponowną wspinaczkę na następny szczyt. Setki metrów wejść i zejść. Długie godziny później, Coledale Horseshoe. Wiatr i cisza czerwono-rudego podłoża, jakby koryta prastarej rzeki, którą biegniesz spokojnie z nadzieją, że zdążysz dotrzeć do doliny przed zmrokiem. Wreszcie szlak pomiędzy Ambleside a Coniston. Do jeziora dobiega się najprzyjemniej późną jesienią. Liściasty dywan dobrze absorbuje uderzenia zmęczonych stóp i utrudzonych kolan.\nWracam chętnie do tych szlaków i ścieżek wyrysowanych pomiędzy kolejnymi jeziorami i łączących skaliste szczyty podszyte grubą warstwą zieleni. Dobrze jest wyjść na nie wcześnie rano i po długim dniu zaszyć się w ciepłych murach, wpatrując w strzelające iskry schroniskowego kominka. Uprościć to, co skomplikowane, wyprasować codzienność miejskiego pędu o zapachu kwaśnego stresu i uwolnić pamięć. Zrobić jakby więcej miejsca. Przemeblować w spokoju ten niby-twórczy bałagan własnej głowy, który po kilku dniach tutaj przypomina już bardziej czysty minimalizm uporządkowanej przestrzeni małego mieszkania. Ciekawe, czy na fotelu w kącie dalej odpoczywa zmęczony Bob Graham?\nKlimatyzowana sala przylotów lotniska Ben Guriona w Tel Avivie mami złudnością miękkiego lądowania. Pierwsze kroki są bezbolesne. Przyjemnie chłodne korytarze ramion gwieździstego budynku prowadzą wzdłuż niekończących się galeryjek lodówek, szczelnie wypełnionych butelkami z lokalnym piwem. Żart, czy też pierwsza zapowiedź odwiedzin w krainie kontrastów?\nPotem wyjątkowo szybka kontrola graniczna, wyuczony angielski młodych izraelskich biurokratów i ogrom, porażający ogrom kamiennych ścian terminala, przywodzącego na myśl jakąś quasi-antyczną świątynię i w niczym nie przypominającego szklanych kolosów europejskich lotnisk. Po kilku chwilach nadchodzi to pierwsze zderzenie z kolorowym tłumem pasażerów, pielgrzymów, backpackersów i Bóg wie kogo jeszcze. Wystarczy jednak przebrnąć przez szpaler zniecierpliwionych krewnych oraz przyjaciół, tuż pod sufitem udekorowanym morzem pozostawionych na pastwę losu baloników z helem, wszystkich tych tandetnych i cukierkowych misiów, serduszek i napompowanych, nadętych liter i cyfr, by zbliżyć się do tego jakże innego świata, czekającego nieuchronnie po drugiej stronie drzwi.\nPustynny upał jest jak wolno schnący klej, który szczelnie wypełnia nozdrza, ma dziwnie spokojną zdolność przeciskania się przez najmniejsze nawet szpary i wolne przestrzenie — co jak co, on nie toleruje próżni, wręcz nie może jej znieść. Jest podejrzanie wilgotny, jakby zdrętwiały i sztywny wiatr znad pustynnej patelni mieszał się w dzikim tańcu z nie mniej odważną solną bryzą wiejącą od morza. Ta mieszanka zionie innym, niespokojnym światem. Poznany w Tel Avivie Wenezuelczyk podsumował to dość trafnie: aircon is never too cold in Israel (klimatyzacji nigdy za wiele w Izraelu).\nKlimatyzacja jest tu prawie religią lub posiada co najmniej właściwości magnetyczne niczym sklepowa wystawa w Pewexie. Do niej człowieka ciągnie i o niej się marzy, stawiając kolejne kroki w upalne dni. Spacer długimi ulicami centrum izraelskiej stolicy w środku dnia przypomina uliczną walkę z ulewnym deszczem podczas czerwcowej burzy. Interwałowy szał ni to biegu, ni jakiejś dziwnej gimnastyki. Od bramy do bramy. Od witryny z nisko zawieszoną markizą do wiaty autobusowej. Byle nie zmoknąć i byle gdzieś tam zdążyć.\nPamiętam, jak często w swoich utworach, właśnie z Izraela, o upale pisał i wspominał Marek Hłasko. Pojawiał się co kilka stron, jakby był to kolejny bohater jego powieści, jakaś drugoplanowa rola bez jasno nakreślonych cech, amorficzna w swojej postaci i ciężka do wyobrażenia sobie przez czytelnika. A jednak wszędobylska i ważna. Obmacywała człowieka swoimi lepkimi łapami, by zaraz potem skroplić się i uciec z niego przez wilgotne koszule, przez mokre rękawy. Szybko zrozumiałem, co Hłasko miał na myśli. Ten upał posiadał jednak prawie namacalne ludzkie cechy.\nUświadomiłem sobie to aż za dobrze podczas mozolnej wspinaczki na Górę Oliwną. Wąska asfaltowa droga otoczona kamiennym murem prowadziła zakosami ku szczytowi. Po prawej stronie leżał rozległy cmentarz sefardyjskich Żydów — setki, tysiące wręcz kamiennych grobów, piaskowych sarkofagów ułożonych jeden przy drugim jak jakieś dziwne klocki. Jednokolorowa i dwuwymiarowa mozaika bez ani jednego drzewa czy choćby skrawka cienia. Zwiedzany w powolnym ruchu leniwego ni to spaceru, ni przechadzki, był jak otwarta dłoń krążąca delikatnie w bezpiecznej odległości od kaganka zapalonej świecy. Wystarczyło jednak przystanąć na chwilę, by poczuć tchnienie tego suchego języka czterdziestostopniowego ognia. Omiotłem wzrokiem połać cmentarza, by wyłowić z niej dwóch czy trzech mężczyzn krzątających się bez cienia pośpiechu przy kilku grobach. Naprawiali coś czy też sprzątali. Byłem dla nich pewnie chwilowym punkcikiem na tym porowatym, kamiennym blacie.\nOpuszczając to miejsce, zastanawiałem się, jak to możliwe, że czytając Pismo Święte, wszystkie te opisy pustyń i gorejących krzewów, nieufnych i rozczarowanych żydowskich nomadów, przemierzających bezkres piaszczysto-kamienistych szlaków na drodze do Ziemi Obiecanej, jakoś nie potrafiłem przypomnieć sobie żadnego opisu tego ognistego kleju. Upału. Żaru. Skwaru. Musiał im przecież doskwierać strasznie. Apostołowie z całą pewnością przemierzali ten sam płomienisty szlak co ja. Wprawdzie bez komfortu gumowych podeszew ocierających się o asfaltową ścieżkę, lecz wciąż pod palącym oddechem słońca, podejrzanie z dala od bezpiecznych murów Jerozolimy z całym jej zgiełkiem i gwarem.\nBy zrozumieć lepiej ludzką ripostę na bliskowschodni skwar, wybrałem się na zwiedzanie Białego Miasta — dzielnicy Tel Avivu umieszczonej na liście światowego dziedzictwa UNESCO ze względu na blisko 4000 budynków zbudowanych w stylu Bauhaus. Pogoda i klimat w oczywisty sposób wymuszają na człowieku umiejętność bycia elastycznym, potrzebę wyraźnego dostosowania się i zmiany wielu drobnych elementów, nawyków, właśnie po to, by sprostać tym nowym, na pierwszy rzut oka nieludzkim warunkom.\nW latach międzywojennych słynni architekci żydowskiego pochodzenia ciągnęli do tego rozrastającego się w niesamowitym tempie miasta po to, by tworzyć. W skórzanych kufrach chyboczących się na sfatygowanych statkach przywozili ze sobą inspiracje i pomysły ze Starego Świata, obrazy i kalki nakreślone na stołach i biurkach niemieckich uczelni czy też austriackich pracowni. Tel Aviv wszakże miał być w swoim zamierzeniu eksperymentem, idealnym połączeniem Berlina i Nowego Jorku — artystycznej bohemy i nowego wspaniałego świata, zbudowanego nie ma tysiącletnich podwalinach różnobarwnego tel’a — tortu formowanego przez Fenicjan, Rzymian i krzyżowców, lecz na grząskiej płaszczyźnie rozżarzonego piasku.\nW niezliczonej układance budynków Białego Miasta uderza po pewnym czasie bardzo oszczędne użycie szkła i umiejscowienie okien. Rewolucyjne założenia stylu formalnego Jugendstilu czy Bauhausu musiały zostać zaadoptowane do klimatu tej nowo rodzącej się metropolii. Upał, panujący tu jak stary tyran, wykorzystuje szklane witryny jak dziecko, które odkrywszy starą lupę w dawno nieużywanej szufladzie, eksperymentuje z suchymi liśćmi w słoneczny dzień. Ten właśnie skwar był niczym uciążliwy sąsiad w bloku z gipsowych ścianek. Można było z nim walczyć, ostukując wszystkie kąty drewnianymi trzonkami mioteł w nadziei, że zrozumie, że się nawróci na tę religię pokoju, błogostanu i tęczowego wręcz szacunku. On jednak nieubłaganie produkował hałas i eratyczne dźwięki tej jakże znajomej kakofonii wierteł, okrzyków wydobywających się z gardeł niedzielnych kibiców oraz totalnego muzycznego bezguścia. Tak więc zasypiasz w zatyczkach, z głową otuloną zbyt miękką i cienką poduszką, z nadzieją, ze senny umysł wzniesie się na wyżyny i będzie ponad tym wszystkim.\nA upal wciąż trwa i trwa.\nJest takie miejsce na południu Polski, na którym ziemia od lat rzekomo paruje tymczasowością. Kształtem przypomina ono nieregularny diament. Na północy wyznacza je przełom bardzki, na wschodzie Lądek Zdrój i Stronie, na południu Międzylesie, zaś na zachodzie odgradzają ją lesiste mury Gór Orlickich i Bystrzyckich. Wszystko to przecinają nitki krajowej ósemki i trzydziestki trójki. Wspomniana tymczasowość jest tym, co uderza przejeżdżających i smaga niczym wiatr wzmagający na sile ku sudeckim szczytom. Staje się ona jak gruba warstwa cebulowej skórki; drażni oczy, nos i skórę. Zamienia człowieka w karykaturę — czułego barbarzyńcę, który przecież uroni kilka łez, choć nierzadko zrobi to, trzymając jednocześnie w ręku tasak.\nOstatnio o Kotlinie Kłodzkiej zrobiło się całkiem głośno. Agnieszka Holland nakręciła film na podstawie książki Olgi Tokarczuk. Temat stary jak świat — rodzima małomiasteczkowa patologia, obkuta w ramy wojny polsko-polskiej. Oglądasz to, czytasz, trochę myślisz. W końcu jedziesz tam, na południe. Droga nie ma pobocza, pełno na niej tirów i krzykliwych billboardów — słowem idealne polskie warunki, by jechać wolniej i chłonąć. Mijasz więc jakieś zamki czy pałace, marzniesz na obdartej kłodzkiej starówce w poszukiwaniu restauracji czy choćby baru, wreszcie z ulgą uciekasz w góry. Ciężko czasem powiedzieć coś sensownego o tym miejscu, które przecież tak często zionie brzydotą i oddycha tymczasowością. A jednak. Jak podczas sesji medytacji z uporem maniaka wracaj do mantry, a kolejnymi oddechami odganiaj obłoki piętrzące się nad twoim umysłem.\nKotlina pokazuje, że osiem kilometrów to dla czasoprzestrzeni niemal wieczność.\nNajpierw w Żelaźnie zjeżdżam z krajowej trzydziestki trójki na drogę nr 392 w kierunku na Lądek. W Ołdrzychowicach Kłodzkich przykościelny cmentarzyk sam w sobie jest plenerową lekcją historii. Potężny grobowiec rodziny Magnisów oraz kilkanaście niemieckich tablic grobowych stoją kilkadziesiąt metrów od grupki nieco zaniedbanych grobów z lat czterdziestych i pięćdziesiątych. Pisane gotykiem złote litery kontrastują z tanimi metalowymi krzyżami i tłoczonymi tablicami na polskich mogiłach.\nZginęła śmiercią tragiczną… Hier ruht im Gott… Repatriant z Drohobycza… Friede Sei Mit Euch.\nLektura nazwisk, dat i skromnych zapisków w dwóch językach daje do zrozumienia, że sto lat to szmat czasu, a ziemia pod stopami zdaje się mieć pamięć lepszą od ludzi. Starsi Niemcy, którzy już nielicznie tylko przyjeżdżają w te rejony, nierzadko naginają historię i bez zbędnego romantyzowania wciąż wracają do siebie z bólem promieniującym gdzieś w klatce piersiowej. My i oni, nasze i ich. Było, było, a teraz nagle jest. I to jest też musiało być szokiem dla nowych — przesiedlonych z Kresów. Jakże wielu z nich nie doczekało nawet Odwilży. Odeszli w tęsknocie za tym, co było, raptem trzy, cztery lata po wojnie. Poza grobami pozostały po nich liche pamiątki, jak te po ciotce mojej matki. Srebrzysty pęk kluczy do dawnego, lwowskiego mieszkania, który przez lata wisiał w jej przedpokoju na Opolszczyźnie. Jest więc przed i po, było i jest, my i oni. Tylko uważne porównywanie epitafiów po niemiecku i polsku daje do zrozumienia, że są w zasadzie o tym samym, że wszystko przemija, a sama ziemia i owszem, pamięta więcej i lepiej niż nam się wydaje.\nNie inaczej jest kilka kilometrów dalej, w Trzebieszowicach. Zamek na Skale to kolejna wielowarstwowa skórka. Piastowie, Prusacy, Austriacy, Niemcy, Polacy. Ostatni właściciel Zamku na Skale, Georg Muller, rzekomo miał przed wojną znać się z samym Żukowem. Dzięki temu w 1945 roku zamek unika losu dziesiątek podobnych budowli na Dolnym Śląsku i nie zostaje złupiony przez sowietów ani nawet przemieniony na PGR. Swój udział w ratowaniu tego zabytku ma nikt inny jak peerelowski minister rolnictwa Mieczysław Jagielski. Przyjeżdżał tu jak do swojej letniej rezydencji, być może by napawać oko intarsjowanymi drzwiami zaprojektowanymi przez samego Alfonsa Muchę. Ciekawe, czy siedział tam pod oknem na piętrze zamku wpatrzony w drewniany profil młodej Żydówki o długich włosach, głowiąc się nad upałem, który napływał z wybrzeża sierpniową porą 1980 roku?\nKolejne osiem kilometrów to dystans z ronda w Domaszkowie do Długopola Zdroju oraz z Długopola do Bystrzycy Kłodzkiej.\nZnowuż trzydziestka trójka i odbicie przy cmentarzu na lokalną drogę biegnącą wzdłuż Nysy Kłodzkiej. Jedziesz wolniej, chwilami ścigasz się z pociągiem i filtrujesz krajobraz. Domy, kamieniołom, zakręt za zakrętem. W połowie listopada powietrze jest tu szare, wisi nieruchomo, więc kroisz je metalicznym cielskiem, które redukujesz do dwójki na kolejnym zakręcie. Mijasz Długopole z nieco rozsypującym się domem zdrojowym, kościołem ewangelickim przemienionym na burger bar, gdzie lane piwo kosztuje pięć pięćdziesiąt, i luksusowymi autami zaparkowanymi przy hotelu ze spa. Powoli i stopniowo droga zaczyna się wypłaszczać, a liczba zakrętów spada. Dojeżdżasz do Bystrzycy.\nJan Liwacz co prawda urodził się w Dukli w Beskidzie Niskim, jednakże pół swojego życia spędził właśnie tu. O jego historii dowiaduję się od Karola, mojego przyjaciela. Liwacz z zawodu był kowalem i ślusarzem, którego Naziści aresztowali jesienią 1939 roku. Ciężko doszukać się powodów, dla których ten z pozoru prosty człowiek przeszedł długim więziennym szlakiem z Sanoka przez Krosno, Kraków oraz Nowy Wiśnicz. Rzekomo dopuścił się spalenia kukły samego fuhrera, ale poszukiwania nie dają jednoznacznej odpowiedzi. Fakt faktem, latem 1940 roku Liwacz trafia do Auschwitz. Dostaje pasiasty uniform i obozowy tatuaż z numerem 1010. Na obozowej fotografii o numerze 29553 wygląda na zagubionego. Ma szeroko otwarte oczy i skupioną twarz. Na zdjęciu z żoną z lat 60 wygląda już zupełnie inaczej. Przy kości, w długim płaszczu i kaszkiecie stoi przy wylocie ulicy Okrzei na bystrzycki rynek. Przypomina bardziej starszego Birkuta z filmu Wajdy.\nLiwacz w obozie zajmował się różnymi zajęciami: wykuwał lampy, poręcze, a nawet zabawki. Pewnego dnia dostał zadanie inne od wszystkich wcześniejszych — miał wykonać slogan, który zawiśnie nad obozową bramą. Slogan o treści makabrycznego żartu. Nie przypuszczając nawet, czym stanie się ta żelazna konstrukcja, zabrał się do pracy. 73 lata po zakończeniu wojny zdanie o tym, że praca czyni wolnym wciąż może przyprawić o ciarki.\nPo wojnie Liwacz pieszo przedostał się z Austrii na teren Kotliny. W 1946 zaczął pracować jako kowal w Bystrzycy. Zarówno tam jak i w nieodległym Międzygórzu można znaleźć kilka dzieł jego rąk. Przechodząc obok, łatwo zagapić się na nieodmalowane fasady zaniedbanych kamienic lub nierówny bruk. Rozmyślać nad tymczasowością tych miejsc, brudem i obwiniać o to ludzi. Synów i wnuków tych przesiedlonych, którzy przyjeżdżając na te ziemie po wojnie, wyrywali rzekomo krany ze ścian, wierząc, że magia kurków z wodą pochodzi od samego diabła. Można też oddawać się zabawie tanią symboliką. Osiem kilometrów, krajowa ósemka. Obrócona o dziewięćdziesiąt stopni ósemka to wszakże symbol nieskończoności. Ja sam odganiam myśli o tymczasowości. Dla mnie słowem kluczem, pozwalającym na odrobinę lepsze zrozumienie tego miejsca, jest nieoczywistość.\nO ludziach, a w szczególności mężczyznach, z tej części świata mówi się często: zaradny, obrotny, robotny. Coś skombinuje. Załatwi. Zrobi. Jest magikiem rozwiązującym codzienne problemy za pomocą nieskomplikowanych sztuczek z wykorzystaniem a to śrubokręta, a to otwartej dłoni czy też kilku krótkich słów. Porusza się w jakby zmiennym tempie — szybciej w stronę samochodów lub budek z jedzeniem, nieco wolniej i ociężalej na własnych nogach. Być może w jakiś sposób przyczynił się do tego obrazek utrwalony w świadomości wielu w zachodniej Europie — Polak jako facet w „błękitnym kołnierzyku,” o ubrudzonych dłoniach, budowlaniec, hydraulik, spedytor. Jednoosobowa orkiestra, która często połyka zachłannie kolejne kilometry białym vanem i chodzi w przybrudzonych farbą, ciemnoszarych spodniach roboczych, uparcie zwijając kolejne papierosy na wolnym skrawku blatu. A wszystko to gdzieś pomiędzy kawą w styropianowym kubku a przedwczorajszą gazetą z zakreślonymi ogłoszeniami o pracę.\nMiałem szczęście poznać w życiu wielu takich ludzi. Zdarzało mi się rozmawiać z nimi w oczekiwaniu na ostatni wieczorny autobus, w angielskich pubach, w autokarach na granicy, pod sklepikami na obskurnych rynkach małych polskich miast. Wszystkich tych panów Stefanów, Mietków, Karoli, Sławków. Wielu z nich, nierzadko z mniejszych miejscowości, szukało kogoś, by dzielić z nim te swoje historie. Zagmatwane życiorysy z bruzdami przecinającymi Polskę z Rzeszowa do Gdańska i później na południe, aż w okolice Gryfowa czy Baligrodu. Dawni muzycy, pospolite złote rączki, sportowcy o nagle przerwanych karierach w okręgówkach lub złamane, pogięte losy okraszone częstym kacem płacenia kolejnych alimentów i cichymi dramatami z szarych blokowisk. Byli oczywiście wśród nich i prości, uczciwi ludzie, ale tych, podobnie jak piątkowych uczniów, rzadko zdarza się wyraźnie pamiętać.\nW Kijowie po raz kolejny przekonałem się, że właśnie ci mężczyźni nie są tylko polską domeną. Przypomniałem sobie, jak wiele lat wcześniej, we włoskiej restauracji gdzieś na południu Anglii pracowałem z pewnym Albańczykiem o imieniu Giovanni. Budowlaniec za dnia, kelner wieczorami. Jego angielski mógł wprawić w zakłopotanie niejednego studenta z Polski przyjeżdżającego do pracy pod Londynem, z głową pełną pewności siebie. Historia Giovanniego, którą opowiedział mi pewnego wieczora, gdy klientów było jak na lekarstwo, była o tym, jak na kradzionym greckim paszporcie niczym albański Odys dostał się z okolic Aten przez Włochy do Anglii. Słuchałem tego jak wykładu o skróconym kursie pływania, zrobionym w ogrodowym baseniku przed próbą przepłynięcia wpław jeziora. Lata przed tysiącami formującymi anonimowy tłum, znany z wieczornych wiadomości, szturmującymi brzegi Europy na drewnianych tratwach, on, jednoosobowy grajek, przerobił ten szlak w pojedynkę.\nW stolicy Ukrainy zatrzymaliśmy się w hostelu popularnym zarówno pośród Ukraińców jak i innostrańców. Zupełnie przeciętne miejsce, zajmujące dwa ostatnie piętra kamienicy niedaleko Parku Szewczenki. Do góry jechało się najbardziej zdezelowaną windą świata. Z wypolerowanych od ucisku przez znoszone płaszcze ścian zerkały niechlujnie przyklejone naklejki. Były zwiastunem nadchodzących zmian, Zachodu, całego tego kolorowego blichtru i podniecenia, którymi powinna mamić europejska stolica — kolaż tej feerii barw, od piana party aż do sklepu z używanymi samochodami, był cudownym remedium na hipsterskie fanaberie.\nBył środek lata, od rana upał przybierał na sile. W pokoju poznaliśmy się z jednym Ukraińcem. Do dziś nie pamiętam, jak miał na imię. Sasza? Anton? Jurij? On też był człowiekiem orkiestrą. Dało się to wyczuć w nim zanim jeszcze otworzył usta i zaczął rozmowę. Świadczyć o tym mogła jego grillowa opalenizna i żywe, rozbiegane oczy. Pracował rzeczywiście jako budowlaniec gdzieś w byłym NRD i miał niesłychany dar mieszania kilku języków w jednym zdaniu. Uliczny poliglota. Rzadki gatunek. — Sprechen Sie Deutsch? You speak Russian? U mienia rabota, a wy skud? Z Polszy? No zajebiście! —\nMówił i gestykulował w tempie mechanicznej pomarańczy. — Ja rabotał z Polakami w Germanii i trochę się od nich nauczył. „Zajebiście” i „chujowo”. Oni tak cały czas, albo zajebiście, albo chujowo — kończy z promiennym uśmiechem na twarzy.\nTe dwa słowa, zderzone ze sobą w jednym zdaniu, brzmiały jak jakaś krótka mantra. Albo jak motto, którym posługuje się klasa robotnicza pomiędzy Bugiem a Nysą Łużycką czy ta na placach budów w okolicach Renu lub Tamizy. Ukrainiec wplatał te słowa z ogromną łatwością pomiędzy kolejne spoiwa niemieckich, rosyjskich, angielskich i ukraińskich zwrotów, tworząc z tego jakiś dziwny łańcuch, pstrokaty twór, który brzmiał w jego ustach nader naturalnie.\nRozmowa z nim kazała mi się zastanowić się poważnie nad moją własną definicją wszystkich tych subtelnych podziałów i linii dzielących Europę. — Wie weit von der deutschen Grenze? Und von Dresden? Von Berlin? — Jego pytanie o to, jak daleko od Drezna czy Berlina mieszkamy w Polsce było jak ostrożne zataczanie koła ołówkowym cyrklem. Jak daleko na wschód od Drezna jest jeszcze Zachód? Trzeba minąć Gorlitz, to na pewno. Legnica? Ja. Wrocław? Charaszo. Katowice? Zajebiście. — I dopiero gdzieś na wylotówce z Krakowa w stronę Bochni z jego świadomości zaczął powoli wyłaniać się Wschód.\nTam, gdzie kończy się A czwórka, zaczyna się kraina ulicznych poliglotów. Zaczynają się rozmowy o dzięgach i saksach, wartość liczy się w zielonych dolarach, w końcu w portfelach lub poszewkach poduszek całej szerokiej Ukrainy gnieżdżą się zwinięte w rolki głowy amerykańskich prezydentów. Ta wschodnioeuropejska chęć, by uciec do lepszego świata w nadziei na bogatsze życie, świata, który trwa jeszcze długo na wschód od Drezna.\nTen exodus milionów ludzi kłóci się w pewien sposób z ogromnym banerem zasłaniającym zniszczoną ścianę budynku na kijowskim Majdanie. Zerwany muskularny łańcuch na błękitnym tle okraszony jest zdaniem — Freedom is our religion (wolność jest naszą religią). Przechodząc tamtędy nieraz zastanawiałem się, na ile cala ta binarność pozornego zajebiście i chujowo nie odbija wolności i pieniędzy. I czy wolno kogoś sączącego kawowe latte na lwowskim rynku pytać o sens walki o Krym toczonej przez jego młodszych kuzynów?


Parkowanie w Chełmie. Jak zaparkować samochód?\nChełm. Parkowanie po polsku\nMożliwość komentowania Chełm. Parkowanie po polsku została wyłączona\nChełm, Chełm ciekawostki, ciekawostki o kierowcach, kierowcy w Chełmie, parkowanie, parkowanie Chełm, podróże, Polska, samochody Chełm\nJak mieć 99 procent pewności na zaparkowanie przed swoim blokiem?\nProblem z miejscami parkingowymi od wielu lat mają kierowcy na całym świecie. Nie inaczej jest w Chełmie. Ale od czego polska pomysłowość? Aby zdecydowanie zwiększyć szansę na zaparkowanie samochodu przed blokiem w którym mieszka, jeden z mieszkańców Chełma (woj. lubelskie) ustawia dwa krzesełka, połączone ze sobą biało-czerwoną szarfą. Tak ustawione krzesełka skutecznie odstraszają kierowców, którzy chcieliby akurat w tym miejscu zaparkować swój samochód.\nKiedy z ulicy znikają krzesełka? Oczywiście zaraz potem, gdy ich właściciel podjeżdża tu samochodem, aby zaparkować.\nStąd wniosek, że w XXI wieku domowe osoby wydzielania prywatnego terytorium z własności należącej do wszystkich, są w Polsce najskuteczniejsze.\nTekst i foto: (c) SuperPolonia.info\nDowcipy o Amerykanach\nMożliwość komentowania Dowcipy o Amerykanach została wyłączona\nAnegdoty o aktorach amerykańskich\nMożliwość komentowania Anegdoty o aktorach amerykańskich została wyłączona\n10 najśmieszniejszych nazw polskich miejscowości\nMożliwość komentowania 10 najśmieszniejszych nazw polskich miejscowości została wyłączona\nHumor. Jeśli wybierasz się do Australii\nMożliwość komentowania Humor. Jeśli wybierasz się do Australii została wyłączona\nMożliwość komentowania Śmieszne memy polityczne została wyłączona\nPolski humor zaatakuje Wielką Brytanię?\nMożliwość komentowania Polski humor zaatakuje Wielką Brytanię? została wyłączona\nUFO w herbie miasta?\nMożliwość komentowania UFO w herbie miasta? została wyłączona\nMożliwość komentowania Śmiech jest uniwersalny. The smile is universal została wyłączona\nNajlepsze dowcipy o góralach\nMożliwość komentowania Najlepsze dowcipy o góralach została wyłączona\nMetro w Warszawie – humor\nMożliwość komentowania Metro w Warszawie – humor została wyłączona\nDowcipy o Włochach\nMożliwość komentowania Dowcipy o Włochach została wyłączona


Ojciec przejechał swojego ośmioletniego synka walcem\nDo tragedii doszło na polu na terenie gminy Suchań. Dziecko w stanie ciężkim trafiło do szpitala klinicznego nr 1 w Szczecinie. - Trwa śledztwo wyjaśniające okoliczności zdarzenia - mówi Łukasz Famulski, rzecznik Komendy Powiatowej Policji w Stargardzie Szczecińskim.\nMałzeństwo Nokii i Microsoftu - najważniejsze fakty i mity\nGdy pozbieraliśmy już szczęki z podłogi, przyszła pora na podsumowanie - tutaj znajdziesz najważniejsze fakty i mity, dotyczące umowy Nokii i Microsoftu.\nMicrosoft zaprzyjaźnia się z twórcami jailbreaka do Windows Phone 7\nMicrosoft spotkał się z twórcami ChevronWP7, czyli projektu, który miał na celu złamanie zabezpieczeń Windows Phone 7. Spotkanie odbyło się ponoć w wesołej i przyjaznej atmosferze.