Doświadczenia z Auresoil Sensi & Secure - Czy Auresoil Sensi & Secure zdrowia naprawdę udaje się w badaniach?\n9.9/10 6:51 Diana Rangel\nAuresoil Sensi & Secure jest obecnie uważany za prawdziwą wskazówkę Auresoil Sensi & Secure, ale świadomość szybko wzrosła. Auresoil Sensi & Secure wiele pozytywnych niespodzianek.\nJeśli rozglądasz się za poradami online, często prowadzi to do wniosku, że Auresoil Sensi & Secure środek na witalność i zdrowie. Aby mieć uzasadnione fakty, możesz przeczytać wszystko, co należy wziąć pod uwagę w aplikacji, dawce i skutkach ubocznych.\nLekarstwo składa się wyłącznie z naturalnych składników, wykorzystując znane efekty. Rozpoczęła się w ten sposób z najmniejszymi możliwymi skutkami ubocznymi, a także niedrogim.\nW końcu dostawca produktu jest absolutnie poważny.\nAkwizycja może być przeprowadzona bez recepty i może być dokonana za pośrednictwem bezpiecznej linii.\nWielkie zalety Auresoil Sensi & Secure nie pozostawiają wątpliwości, że zakup będzie świetną decyzją:\nAuresoil Sensi & Secure nie jest klasycznym lekiem, dlatego jest bardzo strawny i ma niewiele skutków ubocznych\nPakowanie i dyspozytorzy są proste i absolutnie bez znaczenia - zamawiasz online i pozostaje tajemnicą, co kupujesz\nJak działa Auresoil Sensi & Secure?\nDziałanie produktu wynika naturalnie z interakcji składników.\nJednym z powodów, dla których Auresoil Sensi & Secure jednym z najskuteczniejszych preparatów do skutecznej poprawy zdrowia, jest to, że reaguje tylko na własne mechanizmy działania organizmu.\nCiało faktycznie ma sprzęt do poprawy zdrowia i chodzi o uruchomienie tych funkcji.\nEfekty, które uwzględniają następujące zjawiska, są zatem zadziwiające:\nSą to wymienione efekty, które są możliwe w przypadku produktu. Jednak musi być jasne, że w zależności od osoby wyniki te mogą być naturalnie silniejsze lub nawet łagodniejsze. Tylko osobisty test przyniesie niezawodność!\nAuresoil Sensi & Secure jest dobrze zbilansowana i zasadniczo opiera się na następujących głównych składnikach:\nPodsumowując, należy powiedzieć, że efekt występuje nie tylko przez te składniki, ale także przez ilość odpowiedniej dawki. Jest to niezwykłe w porównaniu do Piperinox\nNa szczęście kupujący w Auresoil Sensi & Secure pewnością nie muszą martwić się dawką - wręcz przeciwnie: Te i te składniki są dość mocno agregowane ze względu na dostępne wyniki.\nAuresoil Sensi & Secure opiera się na procesach wspieranych przez poszczególne składniki aktywne.\nW przeciwieństwie do setek konkurencyjnych produktów, produkt współpracuje z ciałem jako całość. To jest również przyczyną prawie nie występujących skutków ubocznych.\nCzy jest szansa, że pierwsza aplikacja może wydawać się nieco nieznana? Czy użytkownicy potrzebują trochę czasu, aby mieć pewność, że unikalne wyniki są rozpoznawalne?\nZdecydowanie! W każdym razie zauważalne są zmiany fizyczne, czy to tymczasowa regresja, czy po prostu dziwne uczucie ciała - jest to powszechne i po pewnym czasie reguluje się.\nProdukty uboczne nie są przekazywane przez klientów.. .\nSą to czynniki, które sprawiają, że produkt zdecydowanie nie może być używany:\nCzy już wiesz, że nie będziesz mógł regularnie używać tego preparatu? W takim przypadku lepiej nie próbować. Jeśli masz mniej niż 18 lat, powstrzymaj się od jego przyjmowania. Ogólnie rzecz biorąc, czy wcale nie jesteś skłonny poświęcić funduszy na swoją satysfakcję, zwłaszcza dlatego, że nie wydajesz się mieć pilnego zainteresowania poprawą zdrowia? W tych okolicznościach lekarstwo nie jest dla ciebie właściwą drogą.\nPodejrzewam, że nie zobaczysz siebie w żadnym z tych punktów. Jesteś gotowy, aby rozwiązać problem i coś dla niego zrobić. Należy rozwiązać swój problem!\nTen preparat stwarza optymalne szanse na osiągnięcie rzeczywistych rezultatów.\nJest niezwykle łatwy w użyciu i nie stanowi głównej bariery, którą należy w ogóle omówić lub wyjaśnić.\nAuresoil Sensi & Secure można zawsze nosić bez uprzedzenia. Jak korzystać z produktu i osiągać pożądane wyniki, można znaleźć za pomocą dołączonych informacji - pomoże to w odzyskaniu bez nadmiernego wysiłku\nJestem przekonany, że jest na to więcej niż wystarczające dowody, a także dobre recenzje.\nW jakim stopniu i jak szybko zaczyna się poprawa? To zależy od indywidualnego konsumenta - każdy mężczyzna reaguje inaczej.\nJak szybko zauważalne są wyniki? Najlepiej jest to ustalić samemu! Być może wkrótce poczujesz efekty Auresoil Sensi & Secure.\nMożna sobie wyobrazić, że konsekwencje Auresoil Sensi & Secure się widoczne kilka tygodni później lub będą mniej zauważalne.\nTwoja nowo odkryta samoocena będzie oczywiście widoczna. Dzięki temu jest zdecydowanie silniejszy niż Zytax. Oczywiście w ogóle nie zauważysz tej zmiany, ale inni ludzie będą cię komplementować nieoczekiwanie.\nCo powiedzieli inni, którzy Auresoil Sensi & Secure?\nJest niezaprzeczalną prawdą, że istnieje wiele satysfakcjonujących Auresoil Sensi & Secure temat Auresoil Sensi & Secure. Z drugiej strony lek jest również czasami krytykowany, ale w sumie ma bardzo dobrą reputację.\nJeśli nie wypróbujesz Auresoil Sensi & Secure, prawdopodobnie po prostu brakuje ci chęci przeciwstawienia się swoim zmartwieniom.\nPoniżej opiszę kilka rzeczy, które pokazują, jak bardzo przydatne są preparaty:\nAuresoil Sensi & Secure osiąga niezwykłe wyniki w raportach terenowych\nDoświadczenia z Auresoil Sensi & Secure są niezwykle pozytywne. Od lat monitorujemy rynek tych produktów w postaci tabletek, żelu i kilku środków zaradczych, przeprowadziliśmy już wiele badań, a także przetestowaliśmy je na nas. Eksperymenty rzadko wyglądają tak obiecująco jak Auresoil Sensi & Secure.\nSkładniki aktywne zachwycają swoim wyborem i składem. Do tego dochodzą liczne opinie klientów i cena sprzedaży: działają one również jako silna motywacja.\nW rezultacie każdy, kto weźmie pod uwagę wszystkie powody przemawiające za lekarstwem, powinien móc wyciągnąć wniosek: lekarstwo robi to, co obiecuje na wszystkich poziomach.\nWypróbowanie tego jest dobrym pomysłem. Udało mi się wypróbować wystarczającą ilość produktów zdrowotnych, aby móc Auresoil Sensi & Secure : Auresoil Sensi & Secure oferuje ostateczne rozwiązanie tego problemu.\nPonadto największą zaletą jest łatwość obsługi, co oznacza, że potrzebujesz tylko kilku minut.\nPodsumowując, lekarstwo jest zatem dobrą metodą. Należy jednak zdecydowanie zwrócić uwagę na dodatkowy aspekt: produkt można kupić tylko bezpośrednio od producenta.\nDodatkowe zalecenia dotyczące zakupu Auresoil Sensi & Secure\nChciałbym jeszcze raz podkreślić, że należy zachować ostrożność przy zamawianiu Auresoil Sensi & Secure, ponieważ niestety w Internecie powtarzają się imitacje.\nWszystkie zamówione przeze mnie artykuły otrzymałem z wymienionych źródeł. W oparciu o zdobyte przeze mnie doświadczenie mogę jedynie zasugerować, abyś kupił produkty z wymienionych źródeł, ponieważ bezpośrednio przekieruje Cię to do oryginalnego producenta produktu. Lycium próbą. Wykazano, że zalecane jest zamawianie produktu tylko z oryginalnego źródła, dlatego zakupy z innych źródeł często wywołują nieprzyjemne skutki zdrowotne i finansowe.\nKup produkt wyłącznie od potwierdzonego przez nas dostawcy: tam postaraj się stworzyć dyskretną, wolną od ryzyka i wreszcie ochronę sfery prywatnej.\nOpłaca się kupować duże ilości, zwłaszcza że oszczędności są tutaj największe i unika się irytujących zamówień. Jest to powszechna procedura, ponieważ długotrwałe leczenie jest najbardziej obiecujące.


Nowoczesna apeluje do min. Ziobry ws. ekshumacji ofiar katastrofy smoleńskiej - WP Wiadomości\nnowoczesnaekshumacjaraport katastrofa smoleńska\n• Nowoczesna apeluje do ministra sprawiedliwości o uszanowanie woli rodzin ws. ekshumacji\n• "Celem tych ekshumacji nie jest potwierdzenie tożsamości ofiar lecz szukanie domniemanych dowodów, dowodzących tezę zamachu" - napisali w liście do Ziobry\nPosłowie Nowoczesnej wystosowali w piątek list do ministra sprawiedliwości, prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry o uszanowanie woli rodzin ws. ekshumacji ciał ofiar katastrofy smoleńskiej - poinformowali podczas briefingu w Sejmie posłowie.\nPiątkowy briefing polityków Nowoczesnej związany był z doniesieniami medialnymi, że rodziny ofiar katastrofy smoleńskiej otrzymują pisma od prokuratury ws. ekshumacji. W pismach widnieje informacja, że mają być przeprowadzone ekshumacje, powołuje się zespół biegłych i te czynności mają być wykonane bez żadnych terminów - mówił w czwartek PAP jeden z pełnomocników proszący o zachowanie anonimowości.\nOdnosząc się do tych informacji poseł Jerzy Meysztowicz podczas piątkowego briefingu zwrócił uwagę, że od ponad roku działa komisja ds. katastrofy smoleńskiej "pod wodzą szefa MON Antoniego Macierewicza, która miała dowieść tezy zamachu". - Zamachu, który został przedstawiony i ogłoszony przez ministra już kilka lat temu. Ta komisja, której koszty sięgają 4 mln zł nie znalazła żadnych dowodów na to, że doszło w Smoleńsku do zamachu - podkreślił polityk.\nWyraził też obawę, że kosztem cierpienia i bolesnych przeżyć rodzin ofiar katastrofy smoleńskiej prowadzona jest gra polityczna. - Nie ma na to zgody. Będziemy starali się wspierać rodziny tych, którzy zginęli w katastrofie lotniczej (pod Smoleńskiem), tych rodzin, które nie wyraziły zgody na ekshumacje - podkreślił poseł.\nWiceszefowa klubu Nowoczesna Katarzyna Lubnauer oceniła, że "nikt tak skutecznie jak minister Macierewicz nie morduje pamięci o ofiarach Smoleńska". - Jego działania, jego apele smoleńskie, jego dyletancka komisja i zespół (...) powodują, że morduje się pamięć o ofiarach tej katastrofy. O ofiarach katastrofy, która jest już elementem polskiej historii, która była katastrofą nie tylko dla rodzin, ale dla wszystkich Polaków - podkreśliła.\n- Apelujemy do ministra Macierewicza, aby uszanował cierpienie rodzin (smoleńskich), aby uszanował brak zgody części rodzin na ekshumacje - mówiła Lubnauer. Zwróciła też uwagę, że jeżeli ekshumacje są rzeczywiście konieczne, to "niech zaczną się one od tych ofiar, których rodziny się na to zgadzają".\n- Ministrze Macierewiczu proszę nie mordować pamięci o ofiarach katastrofy smoleńskiej. Proszę przestać ośmieszać wszystko, co jest związane z tą katastrofą. Proszę uszanować cierpienie tych rodzin; to nie powinien być element gry politycznej - apelowała.\n- Jeśli ekshumacje te i przeprowadzone badania wyjaśnią wszystkie wątpliwości i odpowiedzą na pytania śledczych możliwe będzie odstąpienie od ekshumacji ofiar, których rodziny nie wyraziły na to zgody - dodano.\nPosłowie Nowoczesnej ocenili w liście, że "celem tych ekshumacji nie jest potwierdzenie tożsamości ofiar lecz szukanie domniemanych dowodów, dowodzących tezę zamachu". - Najlepszym przykładem jest fakt, że w pierwszej kolejności będzie ekshumowana Para Prezydencka, której tożsamość nie budzi najmniejszych wątpliwości - czytamy w piśmie.


Gdynia: Mecz ostatniej szansy Informacje Aktualności z Pomorza Nadmorski24.pl\nPortal informacyjny - Trójmiasto, Wejherowo, Rumia | Nadmorski24.pl Gdynia: Mecz ostatniej szansy\n01.04.2011 11:06 0\nGdynia: Mecz ostatniej szansy\nKoszykarki Lotosu muszą wygrać dzisiejsze spotkanie, jeśli liczą na udział w finale Mistrzostw Polski. Mecz rozpocznie się o 20.15 w gdyńskiej hali.\nDwie ostatnie porażki w Krakowie sprawiły, że podpieczone Georgea Dikaioulakosa znalazły się pod ścianą. Przed eliminacją z dalszych rozgrywek w ekstraklasie może uratować je tylko zwycięstwo. W ostatnich mecz o przegranej decydowały ostatnie minuty meczu. Gdyniankom wyraźnie brakowało sił się w kocówkach.\nSporym problemem jest także brak kilku podstawowych zawodniczek. Nie wiadomo, czy dziś na parkiecie pojawią się Daria Mieloszyńska, Marta Jujka oraz Ketia Swanier. Miejmy nadzieję, że mimo osłabionego składu koszykarki Lotosu, niesione silnym doping kibiców, jakiego można się spodziewać w gdyńskiej hali, odniosą niezbędne zwycięstwo. Wygrana przedłuży fazę półfinałową, ponieważ turniej trwa do trzech zwycięstw. W takiej sytuacji następny mecz odbędzie się w sobotę o 16.00, także w Gdyni.


Jak gotować naleśniki z mleka? | LadyJournal.EU Polska\nJak gotować naleśniki z mleka?\nPlacki z mlekiem bez gąbki\nIstnieje wiele przepisów kulinarnych do przygotowywania naleśników. Ciasto ich ugniatania może oparnym jak (drożdże) i bezoparnym sposób. Zgodnie z an_1urą może być stosowany do różnych mąki do pieczenia .. Pszenica, żyto, gryka, itd. Mogą być naleśniki Rosy Podawać jako samodzielne danie, a także z różnymi nadzieniami. Można zrobić ciasto naleśnikowe lub ciasto. Placki jedzone z masłem, śmietaną, dżem, i tak kawioru. D.\nEgg – 3pc.\nSol – ¼ łyżeczki ..\nOlej roślinny – 50-70 g\nW ogniu mleko rozpuścić drożdże. Żółtka oddzielone od białek i wymieszać je z mlekiem. Dodać dwie łyżeczki cukru (odbywa się to w celu „nakarmić” drożdże), sól. Przesiać mąka jest lepiej jest wzbogacona w tlen, a placki będzie porowata. Mąka cienkim strumieniem wlać uzyskany płyn i energicznie miesza się ciasto otrzymane bez grudek. Zaparzyć miskę z serwetką i postawić w ciepłym miejscu na około 40-50 minut.\nGdy ciasto jest odpowiedni, i zacznie się oddzielić, wlać do białek. Proteiny dobrze przeniesiono do pianki o stromym cukru pozostałej i delikatnie wymieszać z wyrośniętego ciasta. Gotową ciasto ponownie objąć prosty szmatką i odstawić na 30 minut. Kiedy ciasto nadaje się po raz drugi, w każdym przypadku, nie należy mieszać go, w przeciwnym razie nie gotowe naleśniki okaże się wspaniały. Przed rozpoczęciem smażenia, przetrzeć patelnię solą. Piec placków na patelni oraz (po obu stronach), uprzednio smarowane olejem. Jest to bardzo wygodne do posmarowania patelni z pędzlem. Starać ciasto delikatnie trzymać go „wioskę”.\nDo ciasta drożdżowego do naleśników był soczysty, ten przepis ma kilka sekretów: wszystkie produkty są dodawane do niego, musi być wystarczająco ciepłe. Jajka są wstępnie podgrzewane w gorącej wodzie, mleku, mąki i naczynia do ciasta dla placków wcześniej przez ciepło. Ale nie można przegrzać. Jeśli, na przykład, mleko jest bardzo gorąco, drożdże i napar ciasto „usiądź”.\nMleko – 150 g\nEgg – 6 szt.\nCukru – 2 łyżeczki ..\nRoślinny lub olej z oliwek – 50 g\nSoda – ¼ łyżeczki ..\nCukier, żółtka i sól trochę trzepaczka zemleć, wymieszać całe mleko. Strużka mąki wlać małe porcje i mleko ubijania ubijania do uzyskania jednorodnego ciasta. Sody gaszenia ocet (to zapach nie będzie odczuwalne) i wlać do naleśników. Roślinnego lub oliwy z oliwek, dodać bezpośrednio do ciasta, odbywa się to w celu uniknięcia smar patelni każdym razem. Białka ubić dobrze i wprowadzić bezpośrednio do ciasta przed pieczeniem, wtedy naleśniki są puszyste.\nDobrze ogrzewane PAN, wlać ciasto i wirówka panewki rozłożone ciasta na nim. Po czekał aż zbrązowiałego dolnej krawędzi, obrócić i smażyć z drugiej strony. Temat do wszystkich punktów tego przepisu można uzyskać wiele cienkich naleśników.\nJeśli chcesz, aby je z nadzieniem, wówczas druga strona nie może smażyć, i po prostu dać jej „złapać”. Następnie na tosty bocznej umieścić farsz, zwinąć naleśnik kopertę i dopiero potem smażyć z obu stron.\nGrzyby (grzyby) – 500 g\nWątroba (wołowina, wieprzowina) – 500 g\nOlej roślinny – 150 g\nSer (stały) – 350 g\nGrzyby wymyte cięte i smażonych w oleju roślinnego, z łuku, które było konieczne wcześniej do cięcia półpierścieni. Sól i pieprz, pokrywa z kwaśną śmietaną i dusić w niskiej temperaturze przez 5 minut.\nPrzed smażyć wątroby, powinien być moczone przez 10 minut w mleku. Mycia wątroby, skórka z folii i żył oraz korby szlifierki. Na gorąco Patelnia szybko podsmażyć z cebulą (niż smażyć wątroba szybciej, więc będzie bardziej kruchy i soczysty). Doprawić solą i pieprzem.\nJajka gotować przez 10-15 minut. Wlać zimną wodę. Obrać i pokroić w kostkę. Wcierać w cienkiej jaj tarka czosnek, sól, pieprz i wymieszać z drobno pociętych zieleni.\nPlacki wytworzone przez jedną z wymienionych wyżej metod, rozłożone jeden na upieczeniu naprzemiennych warstw wypełnienia: grzybów warstwa, warstwa wątroby, warstwa jaj. Top naleśnik położył nieobsadzone Smarować ciasto z roztopionym masłem. Ser rub na drobnej tarce i posypać na wierzchu ciasta. Boca ciasto smarujemy dobry ser. Umieścić ciasto dobrze ogrzewanym piecu przez około 15 minut, sery topione i rumiane.\nTe przepisy pomogą Ci dużo pysznych naleśników i naleśnik ciasto gotować. Wiele proste przepisy i sposoby ich przygotowywania naleśników wprowadzanych do sieci i gospodyń domowych.


Zgarnij 5.000 zł\nopublikowano: 2015-07-03 10:55:27\nProducenci programu telewizyjnego „Ugotowani” poszukują uczestników z Łodzi i Pabianic.\nProgram „Ugotowani” polega między innymi na konkurencji kulinarnej, pomysłowości i spotykaniu nowych osób. W każdym odcinku czwórka nieznanych sobie osób z jednego miasta lub regionu spotyka się na organizowanych kolejno w ich mieszkaniach kolacjach.\nUczestnicy przygotowują 3-daniowe przyjęcia. Wymyślają też wspólne zabawy, gry, występy artystyczne.\nPo każdej kolacji reszta uczestników ocenia osobę przygotowującą kolację. Najlepszy wygrywa nagrodę: 5.000 zł. O programie: http://ugotowani.tvn.pl/\nProducenci poszukują osób o ciekawych pasjach, zainteresowaniach, zawodach. Tak, aby na kolacjach w programie spotkały się osoby z przeróżnych środowisk.\nOsoby zainteresowane proszone są o kontakt: j.zenczewska@tvn.pl lub 519 520 329.\nZ wybraną 4 uczestników program nagrywany będzie w terminie 26-30 sierpnia 2015.\nSzansę na wystąpienie w telewizji pabianiczanie będą mieli również w lipcu: http://www.zyciepabianic.pl/wydarzenia/miasto/nasze-sprawy/zagraj-w-serialu.html\nChcesz gotować z Kozaneckim? Zapisz się na warsztaty\nNauczyli się (zdrowo) gotować\nKomentarze do artykułu: Zgarnij 5.000 zł


[CAŁY WYKŁAD] Lord Alderdice „Religia – jako źródło pokoju czy niepokoju w społeczeństwie?”\nReligia stanowi próbę zaprowadzenia pokoju w nas samych, pomiędzy nami, a także z wszechświatem, w którym żyjemy, a wielkie religie świata były próbami umożliwienia ludziom włączenia ich własnych, indywidualnych różnic w ramach wspólnego uznania złożoności naszego doświadczenia – mówił Lord Alderdice podczas wykładu „Religia – jako źródło pokoju czy niepokoju w społeczeństwie?”, wygłoszonego w ramach Wykładów Janopawłowych organizowanych przez Instytut Kultury św. Jana Pawła II na Angelicum.\n7 listopada przypada pierwsza rocznica śmierci rabina Jonathana Sacksa, wybitnego żydowskiego teologa, filozofa, publicysty i społecznie zaangażowanego intelektualisty. Znaliśmy się z brytyjskiej Izby Lordów, gdzie wielu wciąż odczuwa żal po jego odejściu, brakuje nam jego cennych spostrzeżeń. O wierzących powiedział kiedyś: „Jesteśmy powołani, by wspólnie uleczyć popękany świat”. Przy tym sam rabin Sacks miał spore problemy ze strony własnego środowiska żydowskiego, gdy w pierwszym wydaniu książki The Dignity of Difference, opublikowanej w sierpniu roku 2002 w następstwie zamachów 11 września, zasugerował, że chrześcijaństwo i islam są równie zasadne co judaizm. Burza krytyki zapoczątkowana przez zagorzałych ortodoksyjnych rabinów w Wielkiej Brytanie i w Izraelu sprawiła, że w drugim wydaniu książki, w roku 2004, zmodyfikował inkryminowane sformułowania, by nie tak silnie wyrażały uznanie dla pluralizmu. Trudno o bardziej przejrzyste i aktualne ukazanie znaczenia pytania postawionego w tytule mojego wykładu – „Religia – źródło pokoju czy przyczyna niepokojów w społeczeństwie?”\nBywa, że kiedy oskarża się religię o wprowadzanie podziałów, jej obrońcy twierdzą, że sporna kwestia ma charakter polityczny a nie religijny, w tym jednak przypadku mieliśmy ewidentnie do czynienia z konfliktem religijnym w obrębie jednej społeczności, dotyczącym jej kontaktów z innymi grupami wyznaniowymi, a także natury samej przynależności religijnej. O tym, że owe podziały stanowią wyzwanie, z którym trzeba będzie się zmierzyć, jasno przekonuje papież Franciszek, i to nie tylko słowami, ale również działaniami. Samo imię Franciszek wybrał jako jednoznaczne odniesienie do św. Franciszka z Asyżu, a w encyklice Fratelli tutti wskazuje, że w okresie krucjat św. Franciszek odwiedził sułtana Malika-el-Kamila w Egipcie; wizyta owa wiązała się ze znacznymi trudnościami, między innymi wynikającymi z ubóstwa Franciszka, ograniczonych zasobów, konieczności pokonania ogromnych odległości, a także różniących ich języka, kultury i religii. Działanie to podjął jako zapowiedź nie tylko swojego zaangażowania w dialog ekumeniczny, czego przejawem było choćby spotkanie z prawosławnym patriarchą Bartłomiejem, ale także dialogu międzyreligijnego, który podjął wraz z wIelkim imamem Ahmadem Al-Tayyebem w Abu Dhabi, gdzie wspólnie zadeklarowali, że „Bóg stworzył wszystkie istoty ludzkie równymi pod względem praw, obowiązków i godności, i powołał je do wspólnoty życia jako bracia i siostry”. Papież przekonywał, że to wspólne oświadczenie nie jest czczym gestem dyplomatycznym, ale odzwierciedleniem rodzącego się dialogu i wzajemnego zaangażowania – wskazaniem, że w jego rozumieniu nadrzędny nakaz religii to, słowami Psalmisty (Ps 34, 14–15): „szukaj pokoju, idź za nim”.\nBywa, że kiedy oskarża się religię o wprowadzanie podziałów, jej obrońcy twierdzą, że sporna kwestia ma charakter polityczny a nie religijny\nCi, którzy cenią to, co sami określiliby mianem „przekonań religijnych”, przyjmują zwykle co najmniej dwa fundamentalne założenia. Pierwsze, że istnieje coś takiego jak religia, drugie zaś, że jest ona, ogólnie rzecz biorąc, czymś dobrym. Niewierzący niejednokrotnie przypisują znacznie bardziej szkodliwe konsekwencje akceptowaniu tego, co nazywają „przekonaniami religijnymi”, które odrzucają jako w najlepszym przypadku zwykły zabobon, często jednak jako narzędzie, którego skutkiem – a być może nawet zamierzeniem – jest sprawowanie kontroli nad naiwnymi, służące interesom potężnych.\nInni, w tym osoby, które spędziły całe życie badając zjawiska rytuału i religijności, wątpią w możliwość skonstruowania definicji, która obejmowałaby wszystko, co przeważnie określamy mianem „religii” i wysuwają wniosek, że w definiowaniu tego, co „religijne”, zawsze występuje element arbitralności. Być może zatem istnieje problem w naszej koncepcji religii jako takiej, zwłaszcza, że to, o czym zwykliśmy myśleć jako religijności, jest czymś, co jednych dotyczy a innych – nie, a nie czymś, co stanowi istotowy element bycia człowiekiem.\nPrzez długi okres historii i tego, co ją poprzedzało, większość społeczności nie uznawała religii za osobny byt. To, co nazywamy religią, dla nich było po prostu sposobem pojmowania i odnoszenia się do siebie jako społeczności i do wszechświata, w którym się znaleźli. Był to szereg koncepcji na temat tego, w jaki sposób zaistniała dana społeczność, co ma ostateczne znaczenie w życiu oraz jak [jej członkowie] rozumieją swoje zobowiązania wobec pobratymców a także nie tyle wobec świata, a całego uniwersum, w którym się znaleźli, bez względu na to, jak je pojmowali. Owe rozumienia nie zawsze stanowiły twierdzenia doktrynalne, jak my byśmy to rozumieli. Były to odczute wglądy w życie. Niejednokrotnie wiązały się z opisami innego rodzaju życia po śmierci, a także z rozpoznaniem życia przekraczającego codzienne ludzkie doświadczenie, któremu zwykle towarzyszyło słowo „Bóg” lub jego odpowiednik. Elementy owe nie były nieodzowne, ale ukierunkowują one a nierzadko stanowią kluczowy czynnik przy definiowaniu religijności, zwłaszcza przez zwolenników sekularyzmu. Jednakże powyższe ujęcie wyklucza ludzi, którzy sami określiliby siebie jako religijnych, mimo iż nie wierzą życie po śmierci lub w transcendentnego „Boga” w tradycyjnym sensie.\nW toku swojego życia, ludzie miewają doświadczenia, które, jak się wydaje, przynoszą swoiste poczucie sensu, przeświadczenia i znaczenia. I tak zaangażowanie seksualne i podniecenie nadają głębi relacjom, i ułatwiają ludziom wiązanie się ze sobą. Podobnie, odczuwamy pewne poczucie graniczącego z grozą szacunku, gdy spoglądamy na wysokie góry; cieszy nas, ale i przeraża, potęga burzy z piorunami; z zadziwieniem wpatrujemy się w nocne niebo usiane niezliczonymi ciałami niebieskimi – ich światło, docierające do nas, opuściło swe źródła tak dawno temu, że nie jesteśmy w stanie objąć tego umysłem. Takie doświadczenia sprawiają, że ludzie czują, że natrafili na coś, co wyprowadza ich poza zwyczajność życia, często też pojawia się pragnienie zachowania owych odczuć, dlatego zdarza się nam powracać do działań, które, jak sądzimy, umożliwiły uzyskanie owo szczególne doświadczenia – pragniemy je zapamiętać, powtórzyć i zrozumieć, co znaczą.\nZ rozdziału 9 Ewangelii wg św. Marka dowiadujemy się, że apostołowie przeżyli szczególne doświadczenie na pewnej górze, prawdopodobnie Tabor, która zyskała miano Góry Przemienienia Pańskiego. Pragnęli więc zbudować pamięć o tym, co tam zaszło, a opuszczając owo miejsce dyskutowali między sobą, jaki był sens i waga wydarzenia, którego byli świadkami. Było to rzecz jasna doświadczenie niezwykłe i wyjątkowe, ale i w codziennym życiu zwykli ludzie wchodzą w kontakt ze sobą nawzajem i ze swoim otoczeniem, i zostają przez to poruszeni. Pragną zatem wypracować szereg wglądów, które ułatwią im kierowanie swoim postępowaniem. Jesteśmy stworzeniami poszukującymi sensu. Przez większość dziejów ludzkości koncepcja, że sposób, w jaki ludzie rozumieją życie i go doświadczają, powinien być jakoś izolowany i oddzielony od wszystkich innych aspektów ich rzeczywistości i pojmowania, wydałaby się większości z nich zupełnie dziwaczna. Ich sposób bycia-w-świecie był czymś totalnym, ponadto zaś nie był kwestią prywatną, ale czymś dzielonym z resztą społeczności. We wspólnocie życia w społeczności chodzi o relacje; nie tylko o to, co o kimś sądzę, ale także co do niego czuję; w jaki sposób wchodzimy ze sobą w relację i co razem robimy.\nTakie działania – sprawiające, że ludzie wraz z potomstwem mają co jeść, co pić, gdzie się schować przed niepogodą i jak się obronić – są skuteczniejsze, gdy się je rozumie w jakimś układzie odniesienia podzielanym przez innych, jednak rozumienia owe nie są statyczne. Wraz z upływem czasu pewne sposoby działania i bycia okazywały się skuteczniejsze od pozostałych, a pewne sposoby rozumienia, co się dzieje, były bardziej przekonujące, nie tylko dlatego, że nadawały sens zagmatwanemu, nieprzewidywalnemu i niepewnemu światu, ale także ponieważ były zgodne z odczuwanym doświadczeniem i ułatwiały ukształtowanie grupy społecznej w taki sposób, by zapewnić jej pewien poziom bezpieczeństwa.\nWyłonił się sposób kształtowania relacji – odnoszenia się do siebie, do innych w danej grupie, a także do nieba i ziemi, których jednostka czuła się pewną, choć bardzo drobną, cząstką. W jaki sposób i kiedy to wszystko się zaczęło, jaki i kiedy będzie koniec? Jak rozumieć tak doniosłe sprawy, jak pojawienie się nowego życia, kres życia najbliższych, a nawet swojego własnego? Te najniezwyklejsze i najważniejsze ze wszystkich kwestii – narodziny, życie i śmierć – wszystkie zakorzenione są w relacjach. Rodzimy się w wyniku relacji, długotrwałej lub przelotnej; żyjemy, ale bynajmniej nie tylko dla samych siebie; kiedy zaś umieramy, ma to wpływ na tych, z którymi żyliśmy. Jesteśmy również powiązani z resztą stworzenia. Jakiś czas temu rozmawiałem z wodzem pewnego rdzennego narodu Ameryki Północnej, który skarżył się na lokalnych aktywistów na rzecz środowiska. „Byłem na nich zły” – powiedział – „ponieważ uniemożliwiali nam polowanie. Zapytałem ich, dlaczego zabraniają nam robić czegoś, co moi ludzie praktykowali przez setki lat. Jeden z tych ekologów odpowiedział, że chodzi im o ochronę środowiska, na co odpowiedziałem, że ja też jestem częścią tego środowiska, ale mnie nie chronią”. Wódz stwierdzał coś dość fundamentalnego w ramach zupełnie innej perspektywy, jaką miał na to, że ludzkość stanowiła część przyrody i naturalnego porządku. Nie jesteśmy zjawiskiem odrębnym.\nIrlandzki teolog J. Ernest Davey zdefiniował religię jako „najbardziej ostateczną, najbardziej rzeczywistą i najbardziej nieodpartą formę, w jakiej pojmujemy życiowe relacje i zobowiązania zarówno społeczne, jak i te związane ze wszechświatem; w przypadku zaś tych, których określić można mianem niereligijnych, konieczne jest jedynie odwrócenie porządku tego zdania; najbardziej ostateczna, najbardziej rzeczywista i najbardziej nieodparta forma, w jakiej pojmują oni swoje relacje i zobowiązania zarówno społeczne, jak i te związane ze wszechświatem, to ich prawdziwa religia”. Innymi słowy od czasu, kiedy istoty ludzkie wyrobiły sobie umiejętność świadomego namysłu nad własną kondycją, weszły w świadomą relację z resztą stworzenia. Jednak ów „sposób-bycia-w-świecie” nie był wyłącznie poznawczy; miał także aspekt doświadczenia; a doświadczenie to było wspólne dla wielu i wspólnotowe – nie wyłącznie indywidualne. Przynosi to definicję religii i doświadczenia religijnego ujętą od innej strony. Nie chodzi bowiem zaledwie o zestaw przekonań, które mogą, ale nie muszą, wpływać na to, jak prowadzi się życie, ani o szereg rytuałów, które wykonuje się, reprezentując daną kulturę lub społeczność, ani wreszcie o nadzieję, że przez tego rodzaju praktyki manipulować można niewidzialnymi „władzami, które są”. Religia to sposób, w jaki wchodzi się w harmonijny kontakt z samym sobą, ze społecznością i całym wszechświatem – o którym wiadomo, że jego złożoność przekracza wszystko, co jesteśmy w stanie pojąć i kontrolować.\nIrlandzki teolog J. Ernest Davey zdefiniował religię jako najbardziej ostateczną, najbardziej rzeczywistą i najbardziej nieodpartą formę, w jakiej pojmujemy życiowe relacje\nW tym sensie religia jest metodą pokojowego życia w świecie. Konstruując lub przyjmując od innych, których uznajemy za godnych szacunku, światopogląd lub punkt widzenia, jesteśmy w stanie zrozumieć coś z tego, co dzieje się wokół nas i jak należy żyć. Ma to również wpływ na relacje z inni ludźmi i z resztą stworzenia. Tryb wspólnego życia wyłania się w społeczności wraz ze zgodą na pewne granice zachowania. Posiadanie pewnego pojęcia o sposobie, w jaki świat powstał, w jaki istnieje i jak być może się skończy, daje jakiś poziom rozumienia rzeczy, co do których po prawdzie nie sposób być pewnym.\nO tyle zatem, o ile religia jest tym, co J. Ernest Davey opisał jako „najbardziej ostateczna, najbardziej rzeczywista i najbardziej nieodparta forma, w jakiej pojmujemy życiowe relacje i zobowiązania zarówno społeczne, jak i te związane ze wszechświatem”, jest ona słowem opisującym coś odczuwanego jako głęboko znaczące, co kieruje tym, jak żyjemy nasze życie i jest przynajmniej w pewnym stopniu podzielane przez osoby, które związane są bliskie relacjami społecznymi. W tym sensie religia przynosi pokój, umożliwiając żyjącym razem ludziom zachowanie spokoju wobec fundamentalnej niepewności życia, a także głębokie, fizyczne, emocjonalne i duchowe dzielenie się z innymi.\nWszelkie życie jest do pewnego stopnia wspólne, ale ponieważ – jak to zademonstrował René Girard – jesteśmy stworzeniami naśladowczymi, a naśladownictwo jednych przez drugich prowadzi do konfliktów, imitujemy bowiem nawzajem swoje pragnienia i chcemy tej samej rzeczy, a czasem tej samej osoby, musimy ustanawiać granice, zasady i wspólne interpretacje, które umożliwią nam życie ze sobą we względnym pokoju. Owe granice, reguły i wspólne interpretacje wyłaniają się z doświadczenia, a następnie są przekazywane kolejnym pokoleniom, wśród których mogą zostać zmodyfikowane w świetle innych doświadczeń lub z upływem czasu zyskać na doniosłości; zatem podczas gdy doświadczenia narodzin, miłości, przetrwania i śmierci wspólne są dla całej ludzkości, wyjaśnienia nadawane owym doświadczeniom i sposoby postępowania, przyjęte przez każdą jednostkę i społeczność jako użyteczne, poruszające i motywujące w ich konkretnej sytuacji i momencie historii, nie muszą być identyczne, co te obowiązujące w innej społeczności. Owe prawa, przekonania, rytuały i opowieści same w sobie nie stanowią religii, ale jej epifenomeny, podobnie jak można pokazywać życie lub dowodzić go, opierając się na funkcjach i działaniach naszego ciała i ciał innych zwierząt, i roślin, ale owe funkcję nie są „życiem” samym w sobie. Gdy zatem pewni myśliciele kwestionują, czy w ogóle istnieje coś takiego jak „religia”, mylą, jak mi się wydaje, nieskończoną różnorodność epifenomenów religii ze wspólną rzeczywistością religii jako takiej – faktu, że wszyscy posiadamy znaczące odniesienie do reszty stworzenia.\nZjawiska, które społeczności wypracowały, by wyrazić lub urzeczywistnić swoje relacje i zobowiązania społeczne lub te związane ze wszechświatem, obejmują niemal nieskończoną różnorodność wyjaśnień, rytuałów, konwencji społecznych i elementów ekspresji kulturowej, dlatego też nie sposób stworzyć obejmujących wszystko definicji w oparciu o obserwowane epifenomeny. Spostrzeżenie, że wiele społeczeństw nie dysponuje słowem na określenie religii, nie powinno prowadzić do wniosku, że dla nich religia nie istnieje, a przeciwnie, że jest dla nich wszystkim, całością doświadczenia życiowego.\nKonflikt pojawia się, kiedy jeden sposób życia i rozumowania ściera się z innym, wyrażanym inaczej, i kiedy nie da się ich pogodzić. Brak wówczas porozumienia co do tego, jaki jest „dobry sposób” doświadczania życia. W małych społecznościach takie różnice sposobów, w jaki należy prowadzić życie, były rozstrzygane przez grupę jako całość w drodze wykluczenia wszelkich odstępców, albo przez najpotężniejszą osobę w społeczności, która podejmowała decyzję o tym, co jest „dobre” i narzucała reszcie swoją wolę. Odnalazłem to w rozmowach z wodzami kanadyjskich Pierwszych Narodów ma Jukonie, kiedy opowiadali mi, w jaki sposób ich prawo orzekałoby, że poważny przestępca powinien zostać wypędzony ze społeczności. Na tych terenach w przeszłości oznaczałoby to spore prawdopodobieństwo samotnej śmierci na przenikliwym mrozie. Obecnie znaczy to tyle, że ów gorszyciel zostałby przeniesiony do innej społeczności, by siać w niej zgorszenie, a tak czy owak byłoby to sprzeczne z zapisami dotyczącymi praw człowieka zawartymi w kanadyjskim prawie federalnym. Coś, co działało jako prawomocna sankcja w przeszłości, nie jest już możliwe, ale stanowi źródło trudności między ludami Pierwszych Narodów a głównym nurtem społeczeństwa kanadyjskiego.\nAlternatywą dla takiego mechanizmu „kozła ofiarnego” stosowanego wobec jednostki było, by ci, którzy pragnęli zachować zdanie osobne, odeszli i utworzyli inną społeczność lub rozpoczęli konflikt, który zagroziłby spójności grupy. Mechanizmy te zaobserwować można dość wyraźnie w dziejach chrześcijaństwa.\nW pierwszych kilku wiekach różne społeczności kształtowały odmienne koncepcje na temat przesłania Jezusa. Przyjmowana przez niego samego perspektywa była niezwykła. Z wersu 40. w 9. rozdziale Ewangelii wg św. Marka dowiadujemy się, że udzielił reprymendy apostołom, którzy chcieli określić granice ich grupy, wykorzystując jego autorytet, i powiedział im „Kto nie jest przeciwko nam, ten jest z nami”. Jeśli dana osoba czyniła dobro, to właśnie było istotne.\nTa sama postawa widoczna jest w jego interakcji z Samarytanką przy studni. Dla Jezusa nie stanowiło problemu poproszenie jej o wodę, ona zaś była zdziwiona z powodu społeczno-kulturowych granic, wzniesionych historycznie między tymi dwoma ludami. Naciskała go jeszcze, dzięki czemu stało się jasne, że nie trzymał się ściśle owych kulturowych granic nie z powodu pragnienia, ale dlatego, że miał na nie inną perspektywę. Kiedy przywołała konflikt między Żydami a Samarytanami o to, gdzie należy sprawować kult – na górze, gdzie się znajdowali, czy w Jeruzalem, Jezus odpowiada w kategoriach wiary w duchu i prawdzie, nie zaś w konkretnym miejscu, następnie zaś zaczyna metaforycznie mówić o wodzie życia wiecznego.\nTa historia pokazuje wyraźnie, że chociaż kobieta przeżyła silne i poruszające doświadczenie religijne, i dostrzegła, że dzieje się coś ważnego, co przekracza wszystko, co dotychczas wiedziała, wciąż nie rozumie, o czym on mówi, dlatego prosi: „Panie, daj mi tej wody, abym już nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać”.\nOwe dwie zasady, że ducha nie wiążą ani żadne granice społeczne, ani fizyczne, stoją w centrum nauczania Jezusa, ale od samego początku są rozumiane opacznie lub ignorowane. Przechodzi to w spór między chrześcijanami pochodzenia żydowskiego a tymi pochodzenia pogańskiego – jakie rytuały należy odprawiać; w które wyjaśnienia należy wierzyć; wreszcie w czyich rękach powinna spoczywać władza decydowania o takich kwestiach. Pojawiają się konflikty między biskupami, starszymi lub prezbiterami na kolejnych soborach, aż wreszcie cesarz Konstantyn, zniecierpliwiony tymi różnicami zdań, powołuje Sobór w Nicei w roku 325, oczekując autorytatywnego oświadczenia, wprowadzającego granicę między tym, co akceptowalne w wierze i zachowaniu, a tym, co nie. [Konstantyn] Był wojskowym, do władzy doszedł dzięki swojej armii, a przez większość życia był też poganinem, nie jest więc zaskoczeniem, że przyjął silnie autorytatywną linię, można powątpiewać, czy przeprowadził głęboki namysł nad złożonością niezwykłego przesłania Jezusa. Tym, co udało mu się osiągnąć, było wprowadzenie wspólnego sposobu wchodzenia w relację ze światem – wspólna religia, która wchodziła w konflikt głównie przy granicach z tymi, którzy wykształcili inny sposób angażowania się w życie. Krzyżowcy byli wyrazem owego konfliktu na granicach, jednak z upływem czasu różnice ujawniające się wewnątrz doprowadziły do rozłamów, najpierw między Kościołem Wschodnim a Zachodnim, następnie zaś do wojen religijnych w Europie, między państwami, które trwały przy tradycyjnej wierze rzymskiej a protestantami, którzy wytworzyli inne podejście, uznawane przez nich za bliższe ich własnemu doświadczeniu i pojmowaniu przesłania Jezusa. Po tym, jak wojny te doszły do swego rodzaju zamknięcia wraz z pokojem westfalskim, to panujący w każdym poszczególnym kraju mieli decydować o religii swoich poddanych. Z tym, że taki stan nie mógł się utrzymać. Gdy przyjęto, że nie ma ostatecznego autorytetu zewnętrznego, i że każdy ma prawo i obowiązek zajmowania się kwestiami ostatecznymi, religia przestała być sposobem pokojowego życia z sobą samym i z innymi, stając się ciągłą walką o to, czym jest „to, co dobre” w życiu.\nOwe dwie zasady, że ducha nie wiążą ani żadne granice społeczne, ani fizyczne, stoją w centrum nauczania Jezusa, ale od samego początku są rozumiane opacznie lub ignorowane\nOświecenie zmieniło reguły. Religia przestała być ogółem tego, jak prowadzi się i pojmuje życie, stała się raczej osobistym zestawem punktów widzenia i zachowań ograniczonych do sfery prywatnej. Najsurowszą postać tego poglądu odnaleźć można w zasadzie laïcité obowiązującej we francuskiej kulturze politycznej. To nie król posiada boskie prawo decydowania o tym, w co wierzę, a społeczność wiedziona Rozumem, czy bardziej zgodnie z prawdą – Racjonalizmem, wraz z wymogiem, by było to praworządnie egzekwowane.\nZ zasady można było wierzyć, w co się chciało, jednak zachowanie musiało być dostosowane do norm grupowych. Była to sytuacja bardzo różna do społeczeństw i społeczności, w których brak specjalnego słowa na określenie religii, jako że nie ma w życiu niczego, co wymykałoby się jej jurysdykcji. W takiej społeczności nie ma tego, co świeckie, ponieważ całość życia przeniknięta jest podzielanym przez wszystkich uznaniem świętości całego stworzenia. Sprywatyzowanie kwestii celu, znaczenia i pytań ostatecznych jako rozwiązanie ukształtowało dla religii odrębną domenę. Nie było już możliwe utrzymanie religijnej perspektywy życia, w którym wszystko jest połączone i przepełnione takimi samymi wartościami i jednym sensem. Sekularyzm zepchnął tego rodzaju wartościujące punkty widzenia na margines i uczynił wszystko kwestią pragmatyzmu, a ludzie i instytucje religii wycofali się ze sfery publicznej, za wyjątkiem tego, gdzie naruszała ona ograniczony zakres konkretnych postaw społecznych i moralnych, które wyprowadzone zostały z wcześniejszych, przeważnie przed-naukowych, czasów, społeczności i doświadczeń. Jak mówiłem już gdzie indziej, być może najważniejszym dokonaniem papieża św. Jana Pawła II było położenie nacisku na to, że wiara doprowadziła go do podjęcia kwestii z zakresu polityki i nauki. Gdy został wybrany, w październiku 1978 r., był pierwszym niepochodzącym z Włoch papieżem od wieku XVI, kiedy chrześcijaństwo ponownie się podzieliło, a Kościół Rzymski zaczął skupiać się na zachowaniu tylu wiernych i obszarów, ile to możliwe, i zwrócił się ku sobie. Papież Jan Paweł II zaangażował się w proces patrzenia na zewnątrz. Stał się nie tylko najwięcej pielgrzymującym papieżem, ale jednym z najwięcej podróżujących przywódców światowych w historii, kiedy zaś udzielił osobistej zachęty kształtowaniu ruchu Solidarności, okazał się kluczową postacią nie tylko kresu komunistycznych rządów w swojej ojczyźnie i ostatecznie również w całej Europie, ale też upadku całego systemu sowieckiego. Poprowadził również Kościół Rzymski do podjęcia relacji z nauką, postrzegając pracę naukowców jako ich wkład w poszukiwanie prawdy i bliźniaczą siostrę poszukiwań wiary. Był to priorytet całego jego pontyfikatu. Udzielił autentycznego wsparcia Papieskiej Akademii Nauk, niezależnej instytucji w obrębie Stolicy Apostolskiej, której pierwszym kierownikiem był Galileusz. Papież Jan Paweł II zainteresował się czynnie Akademią, uaktualnił jej statuty i zwiększył liczbę uczonych. W roku 1979 w orędziu na Akademii na stulecie urodzin Alberta Einsteina zarządał powołania komitetu historyków, teologów i naukowców, który ponownie rozważyłby sprawę Galileusza, by usunąć nieufność, którą ów epizod wciąż generował i wszelkie przeszkody, jakie spiętrzył na drodze do owocnego porozumienia między nauką a wiarą. Komitet ogłosił raport w roku 1992, wtedy to papież Jan Paweł II dał jasno do zrozumienia, że decyzja Kościoła była błędna, i że katolicy nie żywią wrogości wobec nauki.\nDziałania te pomogły przywieść Kościół Rzymski na powrót do szerszej rozmowy na temat religii jako pewnego podejścia do życia, a nie odgrodzonej murem przestrzeni prywatnej.\nOd samego początku myślenie o religii, zwłaszcza na Zachodzie, skupiało się przeważnie na tym, w co ludzie wierzą i na przestrzeganiu rytuałów i zachowań, a także na tym, w jaki sposób te są tłumaczone. Reformacja podniosła fundamentalne pytania dotyczące wagi „dzieł” religijnych – rytuałów i wymogów, które postrzegano jako zbyt podatne na zepsucie, skupiła się zamiast tego na centralnej pozycji „łaski”, która stanowiła niezasłużoną przychylność Boga nie dla skutków działania, ale dla „wiary” zgodnie z tym, co protestanci uważali za z przesłanie Biblii – „Sola Gratia”, „Sola Fide” i „Sola Scriptura”.\nJednak próba odniesienia się do tych problemów ostatecznie się nie udała. Po pierwsze, jeśli wcześniej religia dotyczyła ludzi szukających sposobów, by żyć w zgodzie ze sobą samymi, ze swymi bliźnimi i ze światem, obecnie owe odmienne perspektywy narzucane przez poszczególne władze wywołały konflikt najpierw między państwami, których władcy przyjmowali różne perspektywy, następnie zaś między społecznościami tych, którzy dzielili przekonania, przeciwko tym, którzy mieli inne. Zasada, że „kto nie jest przeciwko nam, ten jest z nami” opierała się na tym, co ludzie robili – leczyli innych, było to oczywiste dobro. Nie było ono jednak aż tak oczywiste. Apostołowie pochodzili ze sfer, w których nawet czynione dobro mogło stać się mniej dobre, jeśli dokonywała go niewłaściwa osoba, niewłaściwego dnia lub w niewłaściwy sposób.\nPonadto po wynalezieniu druku, gdy ludzie zaczęli czytać, pierwotne interpretacje dokonane przez autorytety straciły swoją wiarygodność. Podczas gdy bardziej konserwatywni teologowie zanurzyli się w jeszcze bardziej skomplikowane wyjaśnieniach, by obejść pozorne sprzeczności lub niekonsekwencje starych wierzeń, bardziej postępowym teologom coraz trudniej było wiązać nowe odkrycia naukowe z biblijnymi opisami życia Chrystusa. Uznali oni, że problemem jest to, że opis jego życia został zniekształcony przez pokolenia przekazujące sobie ową historie z coraz większym nawarstwieniem nadprzyrodzoności. Uważali, że aby naprawdę zrozumieć Jezusa, trzeba usunąć owe warstwy, zeskrobać historyczne naleciałości i zdemitologizować opowieści, by objawić „prawdziwego” Jezusa. Moglibyśmy wówczas dojść do porozumienia odnośnie do owego „prawdziwego” Jezusa oraz tego, co powiedział i co miał na myśli. Uważali, że mity to historie o rzeczach, które nigdy się nie zdarzyły, dlatego, by odnaleźć prawdziwego, historycznego Jezusa, należało usunąć elementy mityczne. Mity nie są jednak opowieściami o rzeczach, które się nie zdarzyły. Wręcz przeciwnie, są to symboliczne opowieści o rzeczach, które dzieją się cały czas; mają więc potencjał przynosić nam głębokie wglądy w niezmiennie istotne, autentycznie życiowe dylematy ludzi. Zdemitologizowanie owych historii po prostu odziera je z większości znaczenia. Należy pojmować je nie jako nieprecyzyjną historię ani prymitywną naukę, ale jako coś bardziej zbliżonego do poezji, która niesie prawdziwe przesłania dotyczące kondycji ludzkiej. Jest to prawdą w odniesieniu do religii abrahamowych, religii dharmicznych i wszystkich innych tradycji mądrościowych. Gdyby nie było tak, że przekazują pewne rzeczywiste prawdy, zaniknęłyby.\nJedna z przyczyn, dla których ludzkość wytworzyła ów wysoce symboliczny sposób mówienia i działania, była taka, że dysponujemy z konieczności bardzo ograniczoną i skromną zdolnością pojmowania wszechświata i wchodzenia z nim w relacje. Im więcej się o nim dowiadujemy, tym bardziej przekonujemy się, że nasze rozumienie ogranicza się do pewnego wąskiego pasma, które nie obejmuje na przykład bardzo drobnego świata sub-atomowego, ani ogromnego międzygalaktycznego multiwersum, podobnie jak zakres naszego wzroku i słuchu ogranicza się do tego, co mogą odebrać nasze zmysły. Nietoperze potrafią komunikować się i odnajdywać drogę w ciemności dzięki temu, że emitują częstotliwości sonaru spoza zakresu ludzkiego słuchu. Można to wykryć, używając odpowiedniego urządzenia, jednak bez niego ludzie pozostają głusi na owe dźwięki i nie są w stanie dostrzec nietoperzy w ciemności. Dotyczy to nie tylko tego, czego nie potrafimy zobaczyć albo usłyszeć. Zawsze będą rzeczy pozostające poza pasmem ludzkich zdolności, szczególnie kiedy rozważamy kwestie sensu i celu. Skoro tak jest, możemy myśleć, mówić o takich sprawach i wchodzić z nimi w kontakt jedynie w sposób symboliczny. Opowiadamy sobie historie, które przekazują jakiś element lub aspekt tajemniczej rzeczywistości, która przerasta nasze zdolności. Nie ma takiej pojedynczej historii, która by przekazała lub wyjaśniła je wszystkie, dlatego konieczna jest cała biblioteka ksiąg zawierających historie, z których niektóre są ze sobą w sporze lub wręcz sprzeczne, i tym właśnie jest Biblia. Jest tak, ponieważ zarówno rzeczywistość, jak i „dobro” cechuje złożoność. Wiele do powiedzenia na ten temat miał Isaiah Berlin.\n„Koncepcja doskonałej całości, rozwiązania ostatecznego, w którym współistnieją wszystkie rzeczy dobre, wydaje mi się nie tylko nieosiągalna – to truizm – ale wręcz niespójna pojęciowo; nie wiem, co miałaby oznaczać tego rodzaju harmonia. Część Wielkich Dóbr nie może zamieszkać razem. Jest to prawda pojęciowa. Jesteśmy skazani na wybór, a każdy wybór prowadzić może do nieodwracalnej straty. Szczęśliwi, którzy żyją z dyscypliną, przyjmowaną bez pytania, którzy z łatwością zachowują posłuszeństwo wobec poleceń przywódców, duchowych lub doczesnych, których świat jest przyjęty w całości jak prawo, którego nie sposób złamać; albo ci, którzy swoimi własnymi metodami osiągnęli jasne i niewzruszone przekonanie o tym, co robić i czym być, które nie dopuszcza żadnych wątpliwości. O tych, którzy spoczywają w tak wygodnych łożach dogmatów, mogę powiedzieć jedynie, że są ofiarami dobrowolnej krótkowzroczności, klapek na oczach, które dają być może zadowolenie, ale nie zrozumienie, czym jest bycie człowiekiem”.\nInnymi słowy to nie religia prowadzi do konfliktów, ale fakt, że bez względu na to, czy wierzymy w to, co określa się mianem „wielkich religii”, czy nie, nieuchronnie napotkamy różnice punktu widzenia, ponieważ wyboru nie da się z życia usunąć, a z całą pewnością podjęliśmy różne decyzje i doszliśmy do różnych punktów tak w naszych myślach, jak w naszym postępowaniu. Więcej nawet, gdy [Berlin] wspomina o „tych, którzy żyją z dyscypliną, przyjmowaną bez pytania”, mówi o ludziach stosujących system myślenia, który nie jest ich własnym, ale który przyjęli w oparciu o autorytet. Mówiąc inaczej, to nie tradycyjnie pojmowana religia prowadzi do konfliktu, ale rozpad autorytetu religijnego – nieunikniony, kiedy pojawia się możliwość wyboru.\nMyślenie jest zaledwie jednym aspektem naszego zaangażowania lub naszych relacji z innymi i z szerszym wszechświatem. Wypracowaliśmy również szereg wspierających relacje zachowań. Owe etyczne granice umożliwiają nam odnoszenie się do innych istot ludzkich, mamy rownież rytuały, które ułatwiają nam wyrażanie naszych relacji z szerzej pojmowanym stworzeniem. Jeśli naszemu postępowaniu brak granic, rychło natrafimy na trudności z innymi, wśród których żyjemy, a w istocie, biorąc rzecz ogólniej, z naturą. I choć w różnych społeczeństwach w różnych okresach wykształciły się odmienne granice zachowania, wszystkie społeczeństwa stają wobec konieczności ustanowienia jakiegoś zestawu ograniczeń. Odrzucenie ich jako arbitralnych bądź głupich jest niezrozumieniem fundamentalnej konieczności granic, jeśli mamy chronić się przed samymi sobą, a także obronić nas wszystkich przed głupimi lub destruktywnymi aspektami każdego z osobna. Niektóre granice będą od czasu do czasu podlegać zmianom, tak jak zmieniają się obyczaje społeczne i kulturowe, ale potrzeba jakichś granic nie staje się mniejsza, jeśli społeczeństwo ma dalej funkcjonować. Istnieją również pewne bardziej uniwersalne ograniczenia zachowań. Nie zabijaj, nie kradnij, nie kłam są zakazami dość powszechnie przyjmowanymi, można je słusznie uznawać za wartości ogólnoludzkie. To, czy należy wiązać się z jedną osobą tej samej płci, podlega zmianie. Wielcy patriarchowie żydowscy mieli po kilka żon i konkubin, a dziś w niektórych krajach związki osób tej samej płci są w pełni akceptowane. Te kwestie jawiłyby się więc bardziej jako normy społeczne lub kulturowe, niż podstawowe wartości ludzkie. Wielu byłoby skłonnych twierdzić, że wymuszony stosunek seksualny jest moralnie nie do przyjęcia, bez względu czy z osobą tej samej czy innej płci, i dlatego znajduje się w innym porządku – jako fundamentalna, ludzka wartość moralna.\nMyślenie jest zaledwie jednym aspektem naszego zaangażowania lub naszych relacji z innymi i z szerszym wszechświatem\nJednak wchodzimy w kontakt lub relacje nie tylko poprzez to, jak myślimy, a także jak postępujemy, ale również przez to, jak czujemy. Gdy patrzymy na majestat przyrody i mamy wrażenie grozy i podziwu, możemy próbować przekazać owo wrażenie za pomocą słów, obrazów lub muzyki, ale doświadczamy go w tym, jak je odczuwamy. Jest to transcendentalne doświadczenie takiego rodzaju, że możemy, ale nie musimy, stosować w odniesieniu do niego termin „religijne”, w zależności od tego, czy w taki właśnie sposób myślimy, czy nie. Bez względu jednak na różnice w naszym jego postrzeganiu, czy myślimy i mówimy o górach w kategoriach naukowych, artystycznych czy religijnych, przekazywać będziemy doświadczenie, które jest wspólne nam wszystkim jako istotom ludzkim, a bez takich doświadczeń, nasze życie byłoby płaskie i wątłe.\nMówiłem o tym, jak udaje się nam skonstruować życie nie tylko jako jednostkom, ale również jako społeczności. Ludzkie niemowlę nie przeżyje żadnego okresu bez pewnych mniej lub bardziej opiekuńczych relacji, w całym zaś biegu naszego życia powiązania społeczne stanowią niezwykle istotny motor działania. Religia wiąże się z tym, jak myślimy, jak postępujemy i co czujemy w odniesieniu do ludzkiej egzystencji, nie tylko jako jednostki, ale również jako społeczności, a te praktyki, które opisujemy jako „religijne”, niemal zawsze obejmują jeszcze kogoś, czy to obecność tu i teraz innej osoby, czy też sięgające dalej transcendentalne doświadczenie powiązania.\nPodczas gdy antropologiczne postrzeganie religii przeważnie skupiało się głównie na obserwacji działań zewnętrznych (rytuałów, konwencji, a także sposobów zachowania), badaniu przekonań religijnych (wyznań wiary i doktryn), a także opisie struktur religijnych (kościołów, meczetów, świątyń oraz autorytetu przywódców religijnych), są to kwestie, w których zwykle różnimy się między sobą, zależnie od religii i miejsca, ale także w różnych okresach historii społeczności religijnych. Istnieją jednak inne elementy, które są nam wspólne jako istotom ludzkim, nade wszystko coś, co nazywamy „doświadczeniem religijnym”, potrzeba granic etycznych jako odrębnych od przyjęcia granic partykularnych, a także wymóg wspólnych praktyk, które umożliwią nam stworzenie relacji.\nKiedy zajmowałem się gwałtownym konfliktem w Irlandii, część osób zaangażowanych w politykę skłonna była skupiać się na różnicach w tym, jak nasze społeczności myślą, zachowują się i wchodzą w relacje. Podczas gdy często różnice te były postrzegane jako religijne, precyzyjniej można je pojmować jako różnice tożsamości i przywiązania. Były one rzeczywiste i skutkowały niespokojnymi relacjami między protestantami, z których większość utożsamiała się ze Szkocją lub Anglią i czuła się do nich przywiązana, a katolikami, dla których kluczową relacją była ta z resztą wyspy, Irlandii. Były to rywalizujące ze sobą koncepcje tego, „co dobre”, nie dało się więc znaleźć rozwiązania, dążąc do zwycięstwa jednego punktu widzenia i klęski drugiego, czy nawet obu. Konieczne było przyjęcie, że istnieje mnogość perspektyw i poszukiwanie wspólnoty potrzeb. Takie podejście reprezentował niedawno zmarły John Hume, przywódca konstytucjonalnych nacjonalistów z Północy i laureat – wraz z przywódcą unionistów, Davidem Thimble – Pokojowej Nagrody Nobla w roku 1998. John często mówił o pracy razem nad wspólnymi wyzwaniami społecznymi i gospodarczymi – nazywał to „wylewaniem potu zamiast krwi”. Skutkiem tego podejścia było pluralistyczne porozumienie pokojowe z Wielkiego Piątku / z Belfastu – nawet jego nazwa przedstawia dwa odmienne punkty widzenia. Tego rodzaju pluralizm nie jest ani multikulturalizmem, ani relatywizmem. To uznanie różnych sposobów wchodzenia w kontakt lub relację ze światem. Protestanci i katolicy mają różne sposoby myślenia o problemach i rozwiązywaniu ich, i jedne, i drugie trzeba było uszanować.\nJaka jest zatem odpowiedź na pytanie postawione w tytule tego wykładu – „Religia – źródło pokoju czy przyczyna niepokojów w społeczeństwie?”\nZgodnie z argumentacją, której starałem się tu trzymać, odpowiedziałbym, że religia stanowi próbę zaprowadzenia pokoju w nas samych, pomiędzy nami, a także z wszechświatem, w którym żyjemy, a wielkie religie świata były próbami umożliwienia ludziom włączenia ich własnych, indywidualnych różnic w ramach wspólnego uznania złożoności naszego doświadczenia. Nasza determinacja, by mieć wybór, nieuchronnie prowadzi do głęboko osadzonych różnic perspektywy i kultury, a zatem do możliwości konfliktu, gdy obawiamy się, że jeśli nasza kultura, nasz sposób-bycia-w-świecie jako społeczności nie przetrwa, to co istotowe dla nas jako jednostek i jako społeczności zostanie zniszczone – my zaś w owym fundamentalnie ludzkim sensie „umrzemy”. Wydaje się prawdopodobne, że jedynie pluralizm religijny jest w stanie uwzględnić podstawowy cel religijny, jakim jest zaprowadzenie pokoju – co prowadzi mnie z powrotem do uwag, o których wspomniałem na początku tego wykładu; uwag, które przyniosły rabinowi, Lordowi Jonathanowi Sacksowi tak wiele problemów ze strony jego ortodoksyjnych współwiernych. Ruch ekumeniczny usiłował osiągnąć to w obrębie znacznej części chrześcijaństwa bez znaczących sukcesów, być może jednak wynikało to ze skupiania się na zjawiskach zewnętrznych – wierzeniach, rytuałach i strukturach religijnych – rzeczach, co do których się różnimy. Jeśli dialog międzyreligijny skupiał się będzie na tych samych zagadnieniach, będzie miał zapewne podobny skutek. Jeśli jednak zdoła zgłębić fundamentalną naturę i cel religii, i uczyni to w trybie pluralistycznym, być może religii uda się osiągnąć swój pierwotny cel przyniesienia pokoju drugiej stronie konfliktu.\nReligia stanowi próbę zaprowadzenia pokoju w nas samych, pomiędzy nami, a także z wszechświatem, w którym żyjemy\nJaka jest więc rola w społeczeństwie tych z nas, którzy dostrzegają centralne znaczenie owych elementów życia, w odniesieniu do których stosujemy termin „religijne”? Jest nią być może badanie rozumienia, w jaki sposób zobowiązania naszego życia, a także sens wszechświata, w którym mieszkamy, mogą zostać poznane jedynie za pomocą symboli i opowieści; bycie powściągliwym co do naszego obecnego zrozumienia; oddawanie się w pełni dążeniu tam, gdzie wiedzie Duch, w naszym rozwoju tak indywidualnym, jak wspólnotowym; docenianie bogactwa doświadczenia, którym możemy się cieszyć; przede wszystkim zaś poważne traktowanie tego, jak powinniśmy zachowywać się w relacji do innych i do naszego świata – postępując świadomie, kochając miłosierdzie i pokornie chodząc z naszym Bogiem.\nTłumaczenie: Michał Szczurowski\n M. Braybrooke, Healing a Fractured World, „Faith Initiative” 2020, nr 42, s. 10.\n W tekście angielskim cytaty z Pisma Świętego wg przekładu Biblii króla Jakuba (KJV), w tekście polskim wg Biblii Tysiąclecia (przyp. tłum.).\n R. McKay, H. Whitehouse, Religion and Morality, „Psychological Bulletin” 2015, nr 141 (2), s. 447–473, http://dx.doi.org/10.1037/a0038455\n J.E. Davey, Religious Experience – its nature, validity, forms and problems, London 2021, s. 7.\n R. Girard, Sacrum i przemoc, Poznań 1993.\n I. Berlin, „The Pursuit of the Ideal” [w:] tegoż, The Proper Study of Mankind, London 1998, s. 11.\n➤ 22 października 2021 – Religion as Source of Peace or Unrest in Society?\nLord John Alderdice – urodzony w 1955 w Ballymena w Irlandii Północnej. Emerytowany kierownik Centre for Resolution of Intractible Conflict (Centrum Rozwiązywania Nierozwikływalnych Konfliktów), które wcześniej założył i prowadził przez wiele lat. W 1996 został wskazany na para dożywotniego w Izbie Lordów, izbie wyższej brytyjskiego parlamentu. W ostatnich trzydziestu latach Lord Alderdice był zaangażowany w niemal każdy aspekt procesu pokojowego w Irlandii. Od 1987 roku, przez 11 lat był przewodniczącym Partii Sojuszu Irlandii Północnej i głównym negocjatorem w porozumieniach wielkopiątkowych z 1998 roku. Lord Alderdice zawodowo jest lekarzem, psychiatrą, zarówno klinicystą i akademikiem.\n➤ 18 listopada 2021 – The Phenomenological Openness of Revelation\nProf. Jean-Luc Marion – urodzony 3 lipca 1946 roku w Meudon we Francji. Historyk filozofii, fenomenolog i teolog rzymskokatolicki. Wykładał na Sorbonie oraz na Uniwersytecie Chicago. W 1992 roku otrzymał Grand Prix du Philosophie de l'Académie Française, a w roku 2008 Karl-Jaspers Preis. Jean-Luc Marion jest byłym uczniem Jacquesa Derridy, którego dzieła opierały się na teologii mistycznej, fenomenologii i filozofii nowożytnej. W listopadzie 2008 został wybrany do Akademii Francuskiej, jako immortel zasiadł na fotelu nr 4 w miejsce zmarłego kardynała Lustigera. Napisał wiele książe, między innymi Bóg bez bycia czy też Będąc danym. Esej z fenomenologii donacji.\n➤ 9 grudnia 2021 – Karol Wojtyła's Areopagus Meditations: Lessons for the 21st Century West\nGeorge Weigel – urodzony w 1951 roku w Baltimore, filozof i teolog katolicki, autor kilkudziesięciu książek, z których większość przetłumaczono i wydano również w Polsce – m.in. dwutomową biografię Jana Pawła II pt. Świadek nadziei oraz Kres i początek. Prowadzi Katedrę Studiów Katolickich Williama E. Simona w Ethics and Public Policy Center w Waszyngtonie. Odznaczony papieskim Krzyżem Pro Ecclesia et Pontifice oraz polskim Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.\n➤ 21 stycznia 2022 – Giovanni Paolo II: eccezione o illusione?\nProf. Andrea Riccardi – urodzony w 1950 roku w Rzymie. Włoski historyk, profesor i polityk. Jest profesorem historii współczesnej na Uniwersytecie La Terza w Rzymie, nauczał również na Uniwersytecie Bari. Kilka uniwersytetów przyznało mu tytuły honorowe w uznaniu za zasługi w dziedzinach kultury i historii. Uzyskał międzynarodową rozpoznawalność dzięki założeniu w 1968 roku Wspólnoty Sant’Egidio. W roku 2011 objął stanowisko ministra współpracy społecznej krajowej i międzynarodowej w rządzie, na czele którego stanął włoski premier Mario Monti. Urząd ten sprawował do 28 kwietnia 2013.\n➤ 17 lutego 2022 – Virtue, Integralism and the Priority of the Social in Catholic Political Thought\nProf. John Milbank – urodzony w 1952 roku w Kings Langley w Anglii. Jest emerytowanym profesorem na Wydziale Teologii i Religioznawstwa Uniwersytetu w Nottingham, pełni funkcję prezesa Centrum Teologii i Filozofii. Jest najważniejszym reprezentantem kierunku myśli znanej jako Radical Orthodoxy. Charakterystyczną cechą tego ruchu jest przekraczanie konwencjonalnych granic między teologią, filozofią, polityką i teorią socjologiczną.\n➤ 17 marca 2022 – Christianity and Culture: A Truly Christian Life Bears Witness to Christ\nCarl A. Anderson – amerykański prawnik, trzynasty Najwyższy Rycerz Zakonu Rycerzy Kolumba - największej na świecie katolickiej organizacji świeckiej o charakterze charytatywnym zrzeszającej obecnie około 2 milionów członków. od 1983 do 1987 roku pracował w biurze Prezydenta Stanów Zjednoczonych. Był specjalnym asystentem prezydenta i pełnił funkcję dyrektora White House Office of Public Liaison. Od 1983 do 1998 roku jako profesor wizytujący wykładał prawo rodzinne w Papieskim Instytucie Studiów nad Małżeństwem i Rodziną im. Jana Pawła II przy Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie. W 1988 roku został zastępcą prezydenta i pierwszym dziekanem nowo powstałego oddziału Wyższej Szkoły Teologicznej w Waszyngtonie, znajdującej się obecnie przy Katolickim Uniwersytecie Ameryki. W 1998 roku papież Jan Paweł II mianował go członkiem Papieskiej Akademii Pro Vita. Jest autorem bestselleru New York Timesa Cywilizacja miłości: Co każdy katolik może zrobić aby zmienić świat.\n➤ 7 kwietnia 2022 – Non-Germanic Central Europe: Can Christian Europe Survive Without It?\nProf. Ewa Thompson – urodzona w 1937 roku w Kownie (obecnie Litwa), profesor slawistyki na Uniwersytecie Rice (Houston). Laureatka nagrody Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie za upowszechnianie kultury i literatury polskiej w świecie (2015). Autorka pracy Trubadurzy imperium. Literatura rosyjska i kolonializm (2000). Jej książki i artykuły są tłumaczone na język polski, ukraiński, białoruski, rosyjski, włoski, chorwacki, czeski, węgierski i chiński. Praca Zrozumieć Rosję. Święte szaleństwo w kulturze rosyjskiej została przetłumaczona na chiński i opublikowana w Hongkongu w 1995, w Pekinie w 1998 oraz 2015 roku. W 2019 roku książkę w polskiej wersji językowej wydała „Teologia Polityczna”.\n➤ 18 maja 2022 – John Paul II as Statesman: Lessons for 21st-Century World Politics and Vatican Diplomacy\n➤ 9 czerwca 2022 – John Paul II and Philosophy\nProf. Stanisław Grygiel – urodzony w 1934 roku w Zembrzycach - polski filozof, filolog i wykładowca. Współzałożyciel kwartalnika „Il Nuovo Areopago” i do 2002 roku jego redaktor naczelny. W latach 1980-1983 był dyrektorem Polskiego Instytutu Kultury Chrześcijańskiej. Od 1981 był wykładowcą filozofii człowieka na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie, gdzie kierował katedrą Karola Wojtyły na antropologii filozoficznej na Papieskim Instytucie Jana Pawła II. Był konsultorem Papieskiej Rady ds. Rodziny. W 1991 jako konsultor był uczestnikiem Synodu Biskupów dla Europy; po raz drugi uczestniczył w nim w roku 1999 wraz z małżonką.\nWykłady Janopawłowe w roku 2021/2022\n[RELACJA] Fenomen solidarności. Relacja z wykładu Dariusza Gawina\n[CAŁY WYKŁAD] Prof. Rémi Brague: „Znaczenie sztuki w nowożytnym chrześcijaństwie”\n[CAŁY WYKŁAD] Prof. Renato Cristin: „Europa formalna i Europa witalna”


Pośrednik nieruchomości Anna Staniszewska - WGN Nieruchomości\nBolesławiec, Otok, Osła, Suszki, Nowogrodziec, Szczytnica, Biedrzychowice, Bolesławice, Bożejowice, Brunów, Kraszowice, Krzyżowa, Legnica, Nowe Jaroszowice, Raciborowice Górne, Warta Bolesławiecka, Wróblowice, Zebrzydowa\nDom 342.00 m² Wróblowice\nDom wolnostojący, Wróblowice, Wrocław, gm. Miękinia, wysoki standard, przy lesie. Przedstawiam Państwu funkcjonalną nieruchomość w estetycznym wydaniu, o tradycyjnej, ciekawej bryle, dedykowaną dla 4-5-osobowej rodziny, zlokalizowaną na zachód od Wrocławia, 19km od centrum. Nieruchomość z 2010 roku, o pow. użytkowej 155 m2 oraz 38m2 garażem, usadowiona na pięknie zagospodarowanej działce o pow. 1050 m2 z pięknym widokiem na Ślężę. BLISKIE SĄSIEDZTWO LASU I TERENÓW ZIELONYCH DOM GOTOWY DO ZAMIESZKANIA wraz z pełnym wyposażeniem (m. in. meble kuchenne z unikatowymi płytkami ściennymi typu...\nDziałka 3157.00 m² Brunów\nLwówek Śląski, Brunów, działka budowlana, grunt. Do sprzedania 2 działki budowlane o powierzchni 3157m2, usytuowana w miejscowości Brunów, woj. Dolny Śląsk, gmina Lwówek Śląski. Działki zbliżona kształtem do prostokąta, usadowione na równym terenie, w bliskim sąsiedztwie z Pałacem Brunów. Lokalizacja działek umożliwia bardzo dobre połączenia z Lwówka Śląskiego (3 km) słynącego głównie z Agatowego Lata do Jeleniej Góry (38km) (Uzdrowisko Cieplice), Bolesławca (20 km) (miasto ceramiki). Atutem nieruchomości jest niewątpliwie jej lokalizacja w pięknym i zielonym zakątku Brunowa, powierzchnia...\nDziałka 2920.00 m² Centrum\nDziałka na sprzedaż Nowe Jaroszowice\nNowe Jaroszowice, Dolny Śląsk, las, 2, 92ha. Na sprzedaż piękny i gęsty las mieszany, obsadzony głównie starodrzewiem - dęby, buki, brzozy oraz inne. Działka leśna nr 103/2 o powierzchni 2, 92 ha, znajduje się w miejscowości Nowe Jaroszowice, na obrzeżach Bolesławca, gm. Bolesławiec, woj. Dolnośląskie. Bardzo urokliwa i spokojna okolica, piękne krajobrazy i niczym niezmącony spokój. Dojazd drogą asfaltową prawie pod sam las, następnie 100m pieszo. W pobliżu szlak żółty i zielony oraz ścieżka rowerowa oraz naturalne źródła wód głębinowych. Las położony w bezpośrednim sąsiedztwie wąwozu...\nDziałka 2200.00 m² Widok\nDziałka budowlana, działka usługowa, Bolesławiec. POSZUKIWANA LOKALIZACJA Na sprzedaż duża, ładna działka o pow. 0, 22 ha w miejscowości Bolesławiec. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działka przeznaczona pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, oznaczona symbolami I- MU3: 1. PRZEZNACZENIE TERENU Przeznaczenie równorzędne: tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej, rozumiane jako tereny i związane z nimi budynki o charakterze: a. mieszkalnym: teren zabudowy jednorodzinnej (w rozumieniu przepisów odrębnych), mieszkania towarzyszące stanowiące część obiektu związanego z...\nDom 255.00 m² Centrum\nDom wolnostojący, Bożejowice, Bolesławiec. Przedstawiamy Państwu ofertę sprzedaży domu wolnostojącego o pow. użytkowej ok. 200m2, idealnego dla 4-5 osobowej rodziny, który z powodzeniem może być również zaadoptowany na 2 rodziny lub połączony z działalnością gospodarczą. Nieruchomość usytuowana jest na przedmieściach od Bolesławca w cichej i malowniczej części Bożejowic, w pobliżu szkoły i przedszkola. Nieruchomość usadowiona na działce o powierzchni 900 m2 w przyjaznym i zadbanym otoczeniu. Uwzględniona w projekcie część dzienna z pewnością zadowoli osoby lubiące cieszyć się wspólnymi...\nDom wolnostojący, Krzyżowa, Bolesławiec, duży metraż, stylizowany. Nieruchomość bardzo zadbana, idealna dla dużej rodziny lub do zaadoptowania jako pensjonat, pokoje pod wynajem. Do sprzedania duży, komfortowy dom wielorodzinny po kapitalnym remoncie i modernizacji o pow. użytkowej 333 mkw, posadowiony na malowniczej działce 3511 mkw, w centrum miejscowości Krzyżowa. Nieruchomość z powodzeniem może być zamieszkana przez wielopokoleniową rodzinę lub też zaadoptowana pod wynajem lub klimatyczny pensjonat. Na uwagę zasługuje nie tylko sama nieruchomość, ale również duża budowlana działka. Na...\nMieszkanie, Bolesławiec, 3 pokoje, ogród, parking. PRZESTRONNE I KOMFORTOWE MIESZKANIE 3 POKOJOWE Z OGRODEM Do sprzedania atrakcyjne, słoneczne i doskonale zlokalizowane mieszkanie 3 pokojowe o pow 60, 2 mkw. znajdujące się na bezpiecznym wysokim parterze w kameralnym budynku. Mieszkanie składa się ze słonecznego salonu (17, 53 mkw), ustawnego pokoju (16 mkw), sypialni (7, 75 mkw) oraz kuchni (10, 56 mkw), przedpokoju i łazienki (3, 19 mkw). Nieruchomość znajduje się w cichym i atrakcyjnym zakątku miasta przy ul. Zagłoby. DO NIERUCHOMOŚCI PRZYNALEŻNY OGRÓDEK ORAZ 2 (UMOWNE) MIEJSCA...\nMieszkanie, 2 pokoje, Szczytnica, Bolesławiec. Do sprzedania w pełni wyremontowane i urządzone mieszkanie 2 pokojowe z balkonem o pow. 47 mkw zlokalizowane na trzecim piętrze wielorodzinnego budynku mieszkalnego. Nieruchomość położona przy wspaniałym lesie iglastym, dogodne miejsce dla osób ceniących sobie bliskość przyrody. Do Państwa dyspozycji jasna kuchnia (6, 32 m2) z wyjściem na balkon, słoneczny pokój (10, 78 m2) z wyjściem na duży balkon, salon/sypialnia (15, 72 m2) łazienka (3, 58 m2), pomieszczenie gospodarcze (1, 96 m2), przedpokój (7, 26 m2). Standard wykończenia-NOWE: stolarka...\nMieszkanie, 2 pokoje, parter, garaż, ogródek, Bolesławiec. Na wynajem przestronne 2 pokojowe mieszkanie o powierzchni 55, 80 mkw. Nieruchomość usytuowana jest na parterze kamienicy kilkurodzinnej w budynku po termomodernizacji przy ul. Garncarskiej. Do mieszkania przynależy murowany garaż o powierzchni 12, 30 mkw, znajdujący się obok budynku oraz piwnica o powierzchni 5, 30 mkw. Do Państwa dyspozycji: - Salon 26 mkw z dużym kominkiem, - słoneczny i przytulny pokój 11, 30 mkw, - otwarta, jasna kuchnia 16, 50 mkw, - łazienka 2 mkw, Standard wykończenia: - okna plastikowe, - podłogi wyłożone...\nMieszkanie, 2 pokoje, parter, garaż, ogródek, Bolesławiec. Mam przyjemność przedstawić Państwu ofertę, sprzedaży przestronnego 2 pokojowego mieszkania o powierzchni 55, 80 mkw. Nieruchomość usytuowana jest na parterze kamienicy kilkurodzinnej w budynku po termomodernizacji przy ul. Garncarskiej. Do mieszkania przynależy murowany garaż o powierzchni 12, 30 mkw, znajdujący się obok budynku oraz piwnica o powierzchni 5, 30 mkw. Do państwa dyspozycji: - Salon 26 mkw z dużym kominkiem, - słoneczny i przytulny pokój 11, 30 mkw, - otwarta, jasna kuchnia 16, 50 mkw, - łazienka 2 mkw, Standard...


Totalne zaskoczenie. Były szef Ferrari zostanie dyrektorem generalnym F1\nByły szef Scuderii Ferrari, Stefano Domenicali, ma zamiar niespodziewanie wrócić do Formuły 1 jako dyrektor generalny tego sportu. Taką informację przekazał zazwyczaj dobrze poinformowany Dieter Rencken z serwisu racefans.net.\nFot. Scuderia Ferrari / źródło inf.: racefans.net\nStefano Domenicali zastąpi Chase’a Careya\nStefano Domenicali w roli dyrektora generalnego zastąpi Chase’a Careya. Urodzony w Irlandii przedsiębiorca objął to stanowisko w styczniu 2017 r. po przejęciu Formuły 1 przez Liberty Media.\nNajważniejszym jego sukcesem w ostatnim czasie można uznać pomyślne zakończenie negocjacji w celu przedłużenia Concorde Agreement. Nadal urzędujący dyrektor generalny F1 dogadał się bowiem ze wszystkimi dziesięcioma zespołami F1 – uczestnikami mistrzostw świata. Carey, który pełni również funkcję prezesa F1, ma zachować powiązania ze sportem w zewnętrznej roli.\nWłocha nie trzeba przedstawiać kibicom F1\n55-letni Domenicali jest doskonale znany ze swoich powiązań zarówno z dyrektorem zarządzającym F1, Rossem Brawnem, jak i prezesem Międzynarodowej Federacji Samochodowej (FIA), Jeanem Todtem. Wszystkich łączy pobyt w Scuderii Ferrari.\nUrodzony w Imoli i wykształcony na Uniwersytecie w Bolonii Domenicali dołączył do Ferrari w 1991 roku. W 2007 roku przejął od Todta kierownictwo zespołu i nadzorował jego ostatnie dotąd mistrzostwo w 2008 roku. Ze stanowiska ustąpił w 2014 r.\nW grudniu tego samego roku Domenicali objął stanowisko szefa komisji FIA zajmującej się jednoosobowymi pojazdami wyścigowymi. Dwa lata później został dyrektorem generalnym firmy Lamborghini, która jest obecnie uważana za wystawioną na sprzedaż przez macierzystą firmę Audi, która z kolei oczywiście należy do koncernu Volkswagena.\nDodać należy, że w ostatnich latach włoska marka sportowych samochodów pod przywództwem Domenicaliego radzi sobie bardzo dobrze. W 2019 r. sprzedała bowiem ponad 8 200 samochodów, co jest absolutnym rekordem w historii Lamborghini.\nZmiana ma się dokonać przed rozpoczęciem kolejnego sezonu\nDomenicali ma przejąć rolę przed rozpoczęciem kolejnego sezonu. Liberty Media odmówiło komentarza w tej sprawie dla serwisu RaceFans. Informację w swoich źródłach potwierdził natomiast także inny z szanowanych dziennikarzy, Andrew Benson. Według BBC o zmianie już zostali poinformowani szefowie zespołów.\nNominacja Domenicaliego oznacza, że najwyższe role zarówno w organie zarządzającym F1, jak i posiadaczu praw handlowych, będą zajmować byli dyrektorzy Ferrari. Trzeba jednak zaznaczyć, że Jean Todt, który został prezydentem FIA w 2010 roku, wyznał już, że nie będzie ubiegał się o ponowny wybór. A jego obecna kadencja wygaśnie pod koniec przyszłego roku.\nTo dość zaskakująca informacja, biorąc pod uwagę że znacznie częściej mówiło się o możliwym stanowisku dyrektora generalnego F1 dla Toto Wolffa. Austriak przyznał jednak niedawno, że najprawdopodobniej zostanie w Mercedesie, co teraz wydaje się być oczywiste biorąc pod uwagę nominację Domenicaliego. Twórca ostatnich sukcesów zespołu z Brackley powiedział to jednak w taki sposób, iż można było wywnioskować, że rzeczywiście toczyły się rozmowy na temat innego stanowiska dla niego.\nPierwsze komentarze dotyczące tej zmiany są jednoznacznie pozytywne. Domenicali jest bardzo szanowaną i lubianą postacią w F1. To charyzmatyczna postać z dużym doświadczeniem w zarządzaniu, którą z pewnością nie było łatwo namówić na odejście z Lamborghini.\nPowiązane tematy:Chase CareyF1Liberty MediaMotoHighStefano Domenicali


Powiększanie przy użyciu klawiatury\nMożesz używać klawiatury do szybkiego powiększania lub zmniejszania wyświetlanego rozmiaru slajdu.\nPowiększenie - klawisz Plus (+).\nPomniejszenie - klawisz Minus (-).\nW przypadku korzystania z myszy wyposażonej w kółko przewijania można przytrzymać klawisz Ctrl i obrócić kółkiem, aby zmienić współczynnik powiększenia we wszystkich głównych dokumentach programu LibreOffice.\nSkróty klawiaturowe prezentacji\nTitle is: Powiększanie przy użyciu klawiatury


Arena XXIV – NimfadoraEnigma vs Merszyt [zakończony] - I Turniej Magicznych Pojedynków - MLPPolska\nturniej Arena XXIV – NimfadoraEnigma vs Merszyt [zakończony]\nNa pierwszy rzut oka arena dwudziesta czwarta nie wyglądała jak arena. Wyglądała jak polana nad którą górowało nocne, rozgwieżdżone niebo. Wiał przyjemny wiaterek, nad podłożem unosiła się mgła. Niby zwykły, nocny krajobraz… Ale jednak nie. Wystarczyło pstryknięcie palcami, by nocne niebo zamieniło się w jasny, do bólu realistyczny obraz błękitnego nieba usłanego śnieżnobiałymi chmurami. Dłuższa obserwacja wystarczyłaby, by dostrzec, że to wszystko było jedynie iluzją. To nie była zwyczajna arena. To był pokój iluzji. Tu mogło być cokolwiek. Deszcz, burza, śnieżna zamieć, a może także obrazy pochodzące z umysłów magicznych wojowników? Tak, wyglądało na to, że jedynym ograniczeniem jest tu wyobraźnia.\nW tym pojedynku NimfadoraEnigma, wyjątkowa wojowniczka, zmierzy się z Merszytem, pisarzem i „(nie)Największym twórcą ever”, który lubi także rysować. Myślę, że zaskoczą nas swymi mocami i pomysłami, wszak mają spore pole do popisu. A zatem, czas rozpocząć pojedynek! Powodzenia!\nJesteś słaba. Obie jesteście słabe. Wystarczy tylko wmówić wam że ktoś kogo kochacie jest w potrzebie, a wy zaraz pędzicie, choćby i na koniec świata, nie zważając na konsekwencje. To żałosne.\nTeraz, mamy ciebie. Nie będzie mogła nic poradzić. Jest w potrzasku. A przynajmniej, tak będzie uważała. Pewnie zastanawiasz się, skąd to wiem? Nie jesteście zbyt skomplikowane. Można przewidzieć każdy wasz ruch. Każde nawet najmniejsze posunięcie. Wiesz jak to robię? Kierujecie się miłością. A nawet takie monstrum jak ona, ma w sobie miłość, i podążając za tym znikomym uczuciem ma nadzieję zmazać swoje winy. Ale, nie uda jej się to. Na zawsze pozostanie potworem. Nie, żebym jej żałował.\nObiecałaś że mi pomożesz.\nCo ty tam mamroczesz? Czy ty.... Nie, to nie możliwe, przecież... Nie! Nie, nie, nie, nie! Ona ma połączenie! Wzmocnić siłę zaklęcia! Nie może się z nią skontaktować! Nie może!!! Szybko, bo wszystko przepadnie! Nimfadora nie ma prawa się o nas dowiedzieć!\nJej ciało, pokrywał zimny pot. Myślała, że kiedy rzuci czar koszmary już nie będą jej nękać. Najwidoczniej się pomyliła. Złe sny, prześladowały ją noc, w noc. Każdy z nich był taki sam, ale inny. Najgorsze jednak było to, że po obudzeniu się, nie pamiętała treści snu. Nic a nic. Nawet najmniejszego szczegółu. Wiedziała tylko jedno. Że pojawiały się, budziły, napawały strachem i lękiem. I tak noc, w noc. Od pewnego dnia. A dokładniej, od dnia w którym zgłosiła się na turniej.\nWchodzę na arenę, bez zbędnych świstów, czy wybuchów. Niektórzy czarodzieje lubują się w takich sztuczkach, ale nie ja. Uważam to za najzwyklejsze w świecie marnowanie energii.\nMój przeciwnik jeszcze się nie pojawił, ale nie to zaprząta mi teraz głowę. Z uwagą przyglądam się arenie.\nLekki powiew wiatru, wprawił w ruch liście rosnącego nieopodal drzewa. Rozgwieżdżone niebo, niekoniecznie całkowicie czyste, zapowiada jednak ładną noc. A raczej, zapowiadało by, gdyby było prawdziwe.\nIluzja? Na to walczymy? Muszę przyznać, że dają uczestnikom spore pole do popisu, nie ma co. A iluzja, faktycznie, wyjątkowo dopracowana. Ciekawe, ile czarodziej musiało się trudzić żeby stworzyć tak realną i jednocześnie tak podatną na zmiany arenę? Ciekawe też, ile pozostawili tu aury?\nGłęboko wciągam powietrze. Wyraźnie czuć tu obecność wielu zaklęć. Zbyt wielu. W innych okolicznościach, była bym zafascynowana obecnością tak wielu zaklęć, oraz ich energii, ale teraz, nie cieszą mnie one wcale.\nNo, pięknie. Trzeba przyznać, że moc tego miejsca jest imponująca, nawet dla mnie, ale jeśli będę zmuszona asymilować... może już nie być tak pięknie.\nEdited September 16, 2013 by Nimfadora Enigma\nCóż, przez dłuższy czas na arenie niewiele się działo, ale wreszcie ktoś na nią wkroczył. Tym kimś była Nimfadora Enigma, która najwyraźniej swą mocą odstraszyła swego rywala, gdyż ten na miejscu potyczki się nie pojawił.\nTurniej musi trwać, tak więc kończąc ten pojedynek ogłaszam, że do następnej rundy przechodzi Nimfadora Enigma. Kto wie kogo spotka w następnym starciu...


Afera w policji, 3 wysoko postawionych mundurowych zgwałciło młodszą koleżankę z pracy. Ogłoszono wyrok sądu dla rosyjskich funkcjonariuszy | Z kraju Pikio\nPikio Z kraju Afera w policji, 3 wysoko postawionych mundurowych zgwałciło młodszą koleżankę z pracy. Ogłoszono wyrok sądu dla rosyjskich funkcjonariuszy\nAfera w policji, 3 wysoko postawionych mundurowych zgwałciło młodszą koleżankę z pracy. Ogłoszono wyrok sądu dla rosyjskich funkcjonariuszy\nŹródło: Pexels.com / Kat Jayne\nGwałt, jakiego dopuścili się wysoko postawieni mundurowi, był karygodny. Mężczyźni dokonali tego haniebnego czynu na młodszej koleżance z pracy. W ich sprawie zapadł już wyrok, zostali surowo ukarani.\nGwałt na 23-letniej policjantce miał miejsce w Rosji w październiku 2018 roku. Funkcjonariuszkę napadło i zgwałciło trzech funkcjonariuszy na komisariacie. Cała czwórka piła tam po pracy alkohol. W sprawie haniebnego czynu mężczyzn zapadł wyrok rosyjskiego sądu. Mundurowi najbliższe lata spędzą za kratkami. Muszą także zapłacić skrzywdzonej w okrutny sposób 23-letniej kobiecie zadośćuczynienie.\nZa gwałt na koleżance spotka ich surowa kara\nJesienią ubiegłego roku trzej wysoko postawieni policjanci zgwałcili młodszą koleżankę z pracy, z którą najpierw pili alkohol. Ten pozornie miły, październikowy wieczór skończył się dla niej ogromną tragedią. To wyjątkowo haniebny czyn, biorąc pod uwagę fakt, że popełniły go osoby wykonujące zawód zaufania społecznego i służący m.in. pokrzywdzonym ludziom, w tym ofiarom gwałtów. Po roku od tamtych strasznych wydarzeń rosyjski sąd skazał mężczyzn na karę więzienia.\nWszyscy trzej mundurowi zostali uznani za winnych zbiorowego gwałtu i napaści seksualnej przez sąd rejonowy w Kirowie (zachodnia część Ukrainy). Edward Matwiejew, Sałat Galijew oraz szef wydziału migracji Paweł Jaromczuk najbliższe lata spędzą za kratkami.\nPolicjanci mają wypłacić także odszkodowanie swojej ofierze\nMężczyźni zostali skazani na 6 i 7 lat więzienia. Co więcej, zobowiązano ich do wypłaty odszkodowania 23-letniej koleżance z pracy. Jak informuje portal "Moscow Times", zadośćuczynienie ma wynosić 3 miliony rubli, czyli około 185 tysięcy złotych.\nZ uwagi na to, że w trakcie rozprawy ujawniono wiele szczegółów haniebnego czynu, jakiego policjanci dopuścili się na 23-latce, rozprawa nie była jawna. Nie ujawniono także tożsamości kobiety - ofiary tego brutalnego zbiorowego gwałtu.\ngwałt o2 policjanci


Nierówne udziały w majątku wspólnym małżonków - Infor.pl\nStrona główna » Prawo » Sprawy rodzinne » Rozwody » Podział majątku » Nierówne udziały w majątku wspólnym małżonków\n26 kwietnia 2011, 06:27\nZgodnie z art. 43 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego zasadą jest, że małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Odstępstwem od tej zasady jest możliwość opisane w § 2 – ustalenia nierównych udziałów.\nPrzepis art. 43 § 2 k.r.o. wskazuje dwie przesłanki ustalenia nierównych udziałów, które muszą wystąpić łącznie, a mianowicie ważne powody oraz różny stopień przyczynienia się każdego z małżonków do powstania majątku wspólnego.\nZa „ważne powody” uznaje się tylko takie zachowania drugiego małżonka, które powoduje, że zgromadzony przez małżonków majątek wspólnym jest mniejszy niż ten, który powstałby, gdyby postępował właściwie. Chodzi tutaj przede wszystkim o nieprawidłowe, rażące lub uporczywe nieprzyczynianie się do zwiększania majątku wspólnego, pomimo posiadanych możliwości zdrowotnych i zarobkowych.\nW myśl ustalonego orzecznictwa za ważne uznane mogą być takie tylko powody, których doniosłość wynika z zasad współżycia społecznego (postanowienie SN z dnia 28 kwietnia 1972 r., III CRN 626/71, LEX nr 7084). Przy ocenie istnienia "ważnych powodów" w rozumieniu art. 43 k.r.o. należy mieć na uwadze całokształt postępowania małżonków w czasie trwania wspólności majątkowej w zakresie wykonywania ciążących na nich obowiązków względem rodziny, którą przez swój związek założyli. W praktyce najczęściej dotyczy to okoliczności gdy jeden z małżonków w sposób zawiniony przez siebie przez długi okres pozostaje bez zatrudnienia lub jeśli podejmuje inwestycje gospodarcze, które w sposób oczywisty przynoszą jedynie stratę.\nSąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 czerwca 2003 r., wskazuje, że "okoliczności natury majątkowej mieszczą się już w niejednakowym przyczynianiu się małżonków do powstania majątku wspólnego, ważnymi powodami są zaś względy natury etycznej, które sprawiają, że w danych okolicznościach równość udziałów małżonków w majątku wspólnym wyraźnie kolidowałaby z zasadami współżycia społecznego".\nCiężar wykazania „różnego stopnia przyczynienia się każdego z małżonków do powstania majątku wspólnego” obciąża małżonka, który wnosi o ustalenie nierównych udziałów w majątku wspólnym.\nZobacz: Forum-prawo rodzinne\nPrzesłanka ta odnosi się w głównej mierze do wartości ekonomicznej wkładu każdego z małżonków w zgromadzenie lub powiększenie majątku wspólnego. Przy czym nie chodzi tu tylko o wkład majątkowy każdego z małżonków. Zgodnie z § 3 przy ocenie, w jakim stopniu każdy z małżonków przyczynił się do powstania majątku wspólnego, uwzględnia się także nakład osobistej pracy przy wychowaniu dzieci i we wspólnym gospodarstwie domowym. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się również, że art. 43 § 2 k.r.o. nie dotyczy każdej faktycznej nierówności przyczynienia się do powstania majątku wspólnego, lecz tylko "wypadków, gdy małżonek, przeciwko któremu skierowane jest żądanie ustalenia nierównego udziału, w sposób rażący lub uporczywy nie przyczynia się do powstania dorobku stosownie do posiadanych sił i możliwości zarobkowych". Brak ekonomicznego wkładu małżonka w gromadzenie majątku musi więc wynikać z zawinionego zachowania się tego małżonka.\nNierówne udziały w majątku wspólnym mogą dotyczyć tylko całego majątku małżonków. Prawo nie przewiduje możliwości ustalenia nierównych udziałów w poszczególnych rzeczach wchodzących w skład majątku wspólnego.


wna była możliwa, zawsze warto wiedzieć jak szukać prawnika dla siebie. Najprościej o tego typu fachowca będzie oczywiście w dużych ośrodkach miejskich, gdyż to właśnie tam urzędują zazwyczaj adwokaci katowice na przykład mogą być miastem, gdzie takich specjalistów znajdziemy. Oczywiście zawsze dokonując konkretnego wyboru zwracajmy uwagę też na to, jaką renomą cieszy się dany adwokat katowice, które podawaliśmy wcześniej w przykładzie dają szeroki wybór specjalistów, lecz ich mnogość może utrudniać ten proces. Dobrym źródłem informacji natomiast na ten temat mogą być zarówno znajomi, jak i opinie w sieci. Dzięki nim będziemy mieli jasność, co do tego, która będzie nas nas najlepsza kancelaria adwokacka katowice nie padają tu zresztą przypadkowo, gdyż ogólnie w regionie śląskim jest sporo prawników. Gdy jednak mieszkamy w innych regionach i miastach, to także i wtedy podane przez nas rady mogą okazać się jak najbardziej skuteczne. Nie wahajmy się więc i przemyślmy bardzo dobrze cały proces wyboru adwokata.Wtedy potrzebny jest nam adwokat któregoChcąc skorzystać z usług jakiejkolwiek firmy po raz pierwszy, nigdy nie wiemy do kogo się zgłosić. Na początku wiemy tylko, że zależy nam na pomocy odpowiedniego fachowca. Warto jednak wiedzieć, że w jednym mieście może funkcjonować nawet kilka placówek, w których świadczone są te same usługi, a więc nawet kilku ludzi może pracować w tych samych zawodach. Jak więc wybrać najlepszego z nich? Można, jeśli to możliwe, poczytać opinie w internecie na temat poszczególnych placówek i specjalistów. Jeśli to niemożliwe, warto zapytać o zdanie kogoś z naszej rodziny lub bliskich znajomych, którzy korzystali z usług jakiejś firmy, albo czy znają kogoś, kto był klientem fachowca, do którego sami chcemy się wybrać. Na tej podstawie dokonamy ostatecznego wyboru, który jednak musi być nasz. Opinia kogoś innego oczywiście może bardzo nam pomóc, ale dokonanie wyboru zawsze musi należeć do nas. Pomocy, jakiej możemy potrzebować jest pomoc prawna. Być może chcemy się rozwieść, wystąpić o alimenty, odzyskać pieniądze, czy udowodnić niewinność. Wtedy potrzebny jest nam adwokat, którego zadaniem będzie reprezentować nas podczas sprawy sądowej i tak przedstawić razem z nami wersję wydarzeń, aby wyrok sądu był dla nas korzystny. Kontaktu do adwokata możemy szukać w internecie, poprzez wpisanie odpowiedniego hasła kluczowego, którym może być adwokat Katowice, kancelaria adwokacka Katowice, lub adwokaci Katowice.Udają się więc do kancelarii prawnejSprawy rodzinne albo gospodarcze należą do niezwykle skomplikowanych. Zawiłośći prawne sprawiają, że wiele osób decyduje się na skorzystanie z pomocy prawnej. Udają się więc do kancelarii prawnej, gdzie możemy liczyć na kompleksową obsługę dotyczącą najróżniejszych dziedzin prawnych. Renomowane kancelarie prawne zatrudniane są przy okazji poważnych negocjacji biznesowych przy konkraktach opiewających na miliony złotych. W takich przypadkach prawidłowa interpretacja zapisów odgrywa ogromną rolę. Adwokat katowice jest osobą cechującą się dyskrecją. W tym zawodzie to podstawa wykonywania swoich czynności. Złamanie takiej tajemnicy i działanie na niekorzyść klienta prowadzić może do wykluczenia takiego adwokata ze środowiska, co praktycznie oznacza zakończenie kariery. Szczególnie ważna dyskrecja jest w sprawach rodzinnych oraz karnych. Adwokaci katowice aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie powinni oprócz wiedzy posiadać odpowiednie cechy charakteru. Umiejętność opanowania emocji, zachowanie zimnej krwi na pewno przydadzą się podczas stresujących rozpraw sądowych. Kancelaria adwokacka katowice przy procesie rekrutacji bierze pod uwagę ten aspekt charakterologiczny, który jest sprawdzany podczas rozmowy kwalifikacyjnej.Usługi adwokackieProblemy natury prawnej mogą dotknąć każdego z nas. Jeśli uważamy, że nasza wiedza z dziedziny nauk prawa jest niewystarczająca, zawsze możemy ze swoim problemem udać się do specjalistów posiadających stosowną wiedzę oraz doświadczenie. Kancelaria adwokacka jest w takiej sytuacji najlepszym wyborem. Zatrudnieni w niej adwokaci najczęściej specjalizują się w jednej dziedzinie prawa, dlatego ich wiedza jest na bardzo wysokim poziomie. Kancelaria adwokacka katowice podejmuje się współpracy zarówno z wielkim korporacjami jak i z osobami prywatnymi. Zakres działalności renomowanych kancelarii jest więc niezwykle szeroki, co pozytywnie wpływa na poziom ich konkurencyjności. Z usług kancelarii prawnych korzystają przykładowo największe światowe korporacje. Potrzebują one wsparcia z dziedziny prawa gospodarczego lub prawa pracy. Profesjonalne doradztwo finansowe w zakresie optymalizacji podatkowej pozwala na oszczędności szacowane w niektórych przypadkach na miliony złotych. Adwokaci katowice tworzą w takich wypadkach profesjonalne zespoły zajmujące się danym zagadnieniem w sposób kompleksowy. Adwokat katowice w każdym wypadku zobowiązany jest do dyskrecji, co w tym zawodzie jest fundamentem profesjonalizmu.Doradztwo prawneProfesjonalna obsługa prawna pozwala liczyć na pozytywne roztrzygnięcia sporów sądowych, których możemy stać się stroną w każdym momecnie. Adwokat katowice, któremu powierzymy nasze sprawy, musi charakteryzować się odpowiednimi cecharami charakteru oraz posiadać specjalistyczną wiedzę z zakresu danej dziedziny prawa. Warto wiedzieć, że adwokaci katowice przeważnie już na studiach wybierają sobie specjalizację, w której zamierzają się rozwijać przez resztę swojej kariery. Pozwala to na bycie bardziej konkurencyjnym, co buduje markę każdego prawnika. Osoby prywatne najczęściej zgłaszają się do kancelarii w sprawach rodzinnych. Kwestie rozwodowe niosą ze sobą duży ładunek emocjonalny, oraz ogromną dawkę stresu. Przy okazji takich spraw pomoc prawnika może okazać się bezcenną. Kancelaria adwokacka katowice zatrudniana jest na stałe przez większe przedsiębiorstwa nie posiadające swoich działów prawnych. Prawnicy specjalizujących się w prawie gospodarczym oraz konsumenckich podejmują się analizy pod kątem prawnym zawieranych kontraktów oraz umów. Bardzo często świadczą też profesjonalne doradztwo w sprawach prawa pracy oraz kwestiach dotyczacych optymalizacji podatkowej. Ich doradztwo ma więc kompleksowy wpływ na działanie przedsiębiorstwa.Równie ryzykowne może być wejście wŚwiat prawa jest skomplikowany i potrzebne jest ogromne doświadczenie poparte odpowiednim doświadczeniem, aby w danej sytuacji podjąć najlepszą decyzję prawną. Adwokat Katowice jest doskonałym wyborem dla każdego, kto potrzebuje szybkiej i pewnej porady związanej z trudną sytuacją prawną. Ważne sprawy należy powierzać specjalistom. Kancelaria adwokacka Katowice poprowadzi każdą sprawę. Wspomoże również przy tworzeniu ważnych umów oraz pism, aby były one zgodne z literą prawa, a jednocześnie nie pozostawiały żadnych furtek, które mogą zostać wykorzystane przez oszustów lub naciągaczy. Równie ryzykowne może być wejście w konflikt z prawem poprzez niezastosowanie się do jednej z setek ustaw, które są publikowane każdego tygodnia. Jest to niezwykle ważne w dzisiejszym świecie, opartym na setkach dokumentów, ustaw i regulaminów. Adwokaci Katowice doskonale poradzą sobie z każdym przypadkiem i doprowadzą sprawę do najlepszego, możliwego do uzyskania, wyniku dla klienta. Warto postawić na wieloletnie doświadczenie oraz ogromną wiedzę pracowników, by wszystko było dopięte na ostatni guzik i zgodne nawet z najbardziej zawiłymi przepisami. Pozwoli to bowiem na spokojny, niczym niezmącony sen.\nCzy w 2020 dasz radę rozwieść się?To Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak uzyskać pomoć prawną (chyba, że Popełniasz Te 12 Największych Błędów)Szlachetny zawód adwokataPomoc prawna w zamówieniach publicznychCzy można znaleźć adwokata w niedzielę?Czy można korzystać z porad prawnika w Gliwicach po godzinach?Sprawy karne, rodzinne i inneJak nie zgubić się w przepisach prawa?Radzimy jak uzyskać porady prawne taniejJak zatrudnić adwokata - stawka godzinowaNowe podejście w 2021 jak dokonać rozwoduNowoczesne sposoby jak znaleźć dobrego prawnika w każdych warunkachCzy warto znaleźć dobrego prawnika?Gdzie taniej rozwodzić się?STUDIUM PRZYPADKU Jak prowadzić sprawy prawne W 8 Dni?Krótko o kancelariach prawniczych i adwokackichCzy wiesz jak prowadzić sprawy prawne żeby później tego nie żałować?Kancelarie prawnicze od wszystkiego. Czy warto?Czy możesz znaleźć dobrego prawnika?Jak w 2021 znaleźć adwokata na sto procent!Jak szukać prawnika w stolicyNowe dane jak rozwieść sięSprawy dla prawnikaPoradnik o prawieOto Jak Szybko I Bezpieczenie uzyskać porady prawneCzy są zmiany w prawie jak prowadzić sprawy prawne?Czy w 2021 zdołasz dokonać rozwodu?Sytuacje w których prawnik to podstawa!3 Wypowiedzi O Tym Jak Znaleźć Dobrego Prawnika, Które Nie Powinny Nigdy PaśćSprawy dla prawnika


Sport – Strona 3 – Bogate Braniewo\nSportowe widowisko na bardzo wysokim poziomie, zdrowa rywalizacja, wspaniały doping publiczności, bliższe spotkanie z policyjnymi służbami – tak w skrócie można podsumować zawody, które odbyły się w Braniewie. Główny cel, …\nO tym, że warto być dobrym piłkarzem wiemy już od dawna. Dziwi więc, że polscy piłkarze tak mało dbają o swój rozwój na treningach co widzimy po wynikach polskich klubów …\nZatoka Braniewo pechowo przegrywa z rezerwami Olimpii Elbląg\nMecz niedzielny, 16 września, miał być dla Zatoki Braniewo dobrą okazją do rewanżu za przegraną w sierpniu w wojewódzkim Pucharze Polski. Dla braniewian nie okazał się to udany mecz wyjazdowy …\nW weekend, 11-12 sierpnia, na Jeleniej Dolinie k. Elbląga odbyły się zawody motocyklowe – IV i V runda SuperEnduro. Udział w zawodach wzięli czołowi sportowcy startujący nawet w Mistrzostwach Świata. …\nW najbliższy weekend w Ogrodnikach, po raz pierwszy odbędą się zawody motocrossowe – 4 i 5 Runda Mistrzostw Polski i Pucharu Polski SuperEnduro\nJuż w najbliższy weekend 11-12 sierpnia, w Ogrodnikach, po raz pierwszy odbędą się niebywałe zawody 4 i 5 Runda Mistrzostw Polski i Pucharu Polski SuperEnduro. Zawodnicy przyjadą z całej Polski, …\nElblążanin leci z reprezentacją Polski na Mistrzostwa Świata w Australii. Czy zdobędzie medal?\nJuż w sierpniu odbędą się Mistrzostwa Świata w Rugby na wózkach w dalekiej Australii. W turnieju udział weźmie aż 12 zespołów. Po 8 latach przerwy awans uzyskała również reprezentacja Polski. …\nBraniewo może być nowoczesne. Kompleks kortów tenisowych zrealizowany z prywatnej inicjatywy Anny Wajdlejt i Wojciecha Penkalskiego\nW piątek, 20 lipca w Braniewie odbyła się oficjalna inauguracja Braniewskiej Akademii Tenisa. Przybyła spora grupa mieszkańców zachwycona kolejną prywatną inicjatywą Anny Wajdlejt i Wojciecha Penkalskiego.\nDrużyna z Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Straży Granicznej wywalczyła III miejsce w II Mistrzostwach SG w Biegach z Przeszkodami. Zawody rozegrano w ramach V edycji Nadbużańskiego Biegu pod Prąd, w którym zawodnicy …\nZłoto w klasyfikacji indywidualnej i III miejsce drużynowo zajęli funkcjonariusze z Warmińsko-Mazurskiego OSG, podczas VII Mistrzostw Straży Granicznej w Biegach Przełajowych organizowanych w ramach XVIII Międzynarodowego Biegu Przełajowego po Plaży …\nWakacje z Miejskim Ośrodkiem Sportu ZATOKA\nW miesiącu lipcu Miejski Ośrodek Sportu przygotował dla dzieci i młodzieży kilka atrakcji sportowych i rekreacyjnych.


10:05 / 05.05.2013\nNasz patronat. Elbląski Lions Club wyda książkę dla dzieci\nRedakcja elblag.net objęła patronat medialny nad wydaniem książki dla dzieci autorstwa Ewy Karolak. W publikację bajek jest zaangażowany elbląski Lions Club. Książka będzie promowana na „Światowych Dniach Bajki w Ostródzie.\n- Przesłaniem Prezydenta Światowego LCI obecnej kadencji Wayne A. Maddena jest walka z analfabetyzmem. Idąc w kierunku głównej idei LCI, a także z ogólnopolskim nurtem akcji „Cała Polska czyta dzieciom” - Okręg LCI 121 Polska postanowił zrealizować projekt mający na celu wydanie książki dla dzieci i szeroko pojętą promocję czytelnictwa wśród najmłodszych - mówi Dorota Wcisła, koordynator projektu.\nCelem tego projektu jest wydanie książki dla dzieci (od 7 do 107 lat) autorstwa Ewy Karolak, zatytułowanej „Tajemnice Krasnego Lasu”. Książka to opowieść o przyjaźni, ofierze, poświęceniu i miłości, a także tolerancji i otwartości na innych, choćby ci inni byli...krasnoludkami. - Książka podczas II Konkursu Literackiego im. A. Lindgren na współczesną książkę dla dzieci i młodzieży znalazła się na prestiżowej liście dwunastu „dzieł dostrzeżonych”.\n- Fundacja Cała Polska Czyta Dzieciom tworzy taką listę, by zachęcać wydawnictwa do zainteresowania się polecanymi tytułami - mówi Dorota Wcisła.\n14 lutego 2013 roku ukazała się pierwsza książka Ewy Karolak zatytułowana „Zmysłowy urok krótkich myśli”. Książka znajduje się m. in. w księgarniach Empiku na terenie całego kraju, a także w księgarniach internetowych. Autorka otrzymała I nagrodę w konkursie „Zostań polskim Whartonem” organizowanym przez Dom Wydawniczy REBIS i tygodnik Naj. Nagrodą była wycieczka, dzięki której autorka zwiedziła niemal całą Europę.\nNowa książka Ewy Karolak będzie promowana na „Światowych Dniach Bajki w Ostródzie (31 maja - 2 czerwca 2013 r.). Impreza objęta jest patronatem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Polskiego Komitetu do spraw UNESCO, Biblioteki Narodowej, Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego, Warmińsko- Mazurskiego Kuratora Oświaty oraz Uniwersytetu Warmińsko- Mazurskiego.