2017-12-26 22:42:40 wpis\nJest drugi dzień świąt, ta pora dnia, którą uwielbiam, czyli dziecko śpi, mąż śpi. Ja też bym mogła spać, ale jestem zbyt oczadziała myślą, że nie muszę latać nad dzieckiem, tylko mogę w pełni skupić się na sobie. Więc nadrabiam internety, czytam książki i… Spieszę z nowym wpisem.\nSpieszę z wieścią, że it's official - karmiłam swoim mlekiem cztery i pół miesiąca.\nMyślicie pewnie, cóż się stało, cóż to za nagła zmiana frontu… No to już opowiadam.\nPrzez ostatnie tygodnie byłam nieustępliwa w poszukiwaniu przyczyny alergii mojego dziecka. Noce mijały na czytaniu zagranicznych artykułów. Śmieję się, bo w ciąży toczyłam ogromną bekę z ludzi, którzy diagnozują się u doktora google, ale muszę przyznać, że tak - to w internecie dowiedziałam się więcej o stanie zdrowia Miśki niż u lekarzy. Przede wszystkim dotarło do mnie, że moje dziecko ma alergiczny utajony refluks, a nie żadne, kuźwa, problemy z napięciem mięśniowym, bo wyginanie się w łuk przy karmieniu to niekoniecznie problemy neurologiczne, a walka z palącym gardłem. Biały nalot i te kilka aft, które miała w buzi, to nie pleśniawki (rany, a ja jej to smarowałam, głupia pipa, gencjaną!), to konsekwencja kwasu podrażniającego przełyk. Jedzenie sprawiało jej fizyczny ból, więc go odmawiała. Refluks objawia się też ciągłym ślinieniem, ogromnym, odkąd mała skończyła miesiąc, choć zębów na horyzoncie brak.\nPrzeanalizowałam historię mojej rodziny i naprawdę mam ogromny żal do tego, że nikt nie przygotował mnie na to, że na stówę urodzę alergiczne dziecko. Najstarsza siostra do dziś boryka się z problemami na tle gastrycznym. Moja matka upiera się, że miała jako niemowlę epizody padaczki, ja dziś jestem pewna niemal na stówę, że to były fundowane jej przez tłuste krowie mleko wstrząsy anafilaktyczne (bo tak była karmiona po drugim miesiącu życia). Jako dziecko wykazała też w szpitalu silne uczulenie na penicylinę. Druga siostra silnie zareagowała na ukąszenie pszczoły, spuchła okrutnie. Moja matka też brała w pewnym momencie jakieś leki antyhistaminowe, bo strasznie wywaliło ją na rękach, blizny ma do dziś. Siostrzeńcowi w testach alergologicznych wyszło kuźwa wszystko - pszenica, żyto, mleko, jajko, orzechy… Przeżył również wstrząs, wszyscy to zbagatelizowali, a moja siostra truła go żarciem, bo "parę razy dała mu i nic mu nie było!". Sama u siebie również podejrzewam jakieś alergie pokarmowe, które manifestowały się w sumie całe życie nieustającymi kolkami i wzdęciami, z którymi chyba nauczyłam się żyć, rozregulowanymi hormonami, epizodami lęków i depresji, bolesnymi miesiączkami z cyklu "widocznie masz taką urodę". Gdyby dotarło to do mnie jeszcze w ciąży, już wtedy żarłabym probiotyki na umór.\nNaczytałam się dużo o zbawiennym wpływie kp na rozwój alergii pokarmowej. Uparłam się więc na eliminację. Było ciężko. W opór. Głód, zmęczenie i wieczny strach o to, że coś, co wsadzam sobie do paszczy, szkodzi dziecku. I ten odgłos burczącego żołądka, a w lodówce NIC, co mogłabym bez strachu zjeść, i czekanie, aż mi ktoś coś kupi, bo przecież z Miśką i jej wiecznymi próbami karmienia i moim odciąganiem nie mogłam nigdzie sama wyjść. Poprawa, jakaś tam, była, bo była, nie powiem. Czułam się mimo wszystko, jakbym dźwigała krzyż. I tak długo, jak czułam, że to ma sens, to dźwigałam. Wszystkim kazałam się wypchać. Do czasu, kiedy "jakaś tam" krew utajona w kale w badaniach ze szpitala zmieniła się w taką widoczną gołym okiem, a objawy refluksu nasiliły się u małej… w sumie kij wie, po czym. Albo kaki, albo ziemniak, albo kapusta. Czaicie to? Nie mleko, nie kakao, nie jajko, nie pszenica. ZIEMNIAK. To też mnie przerażało. Że mogę eliminować coś miesiąc, a w międzyczasie jadłabym pozornie niealergizującego brokuła, który dla Miśki byłby trucizną. Serio, są i takie przypadki. No ale wierzyłam. W ten sens, ten garnuszek złota na końcu drogi...\nW międzyczasie dotarłam do publikacji na temat celiakii. U niemowląt - słabe przyrosty masy. Natychmiastowa reakcja przewodu pokarmowego po kilku łykach mleka. No wypisz-wymaluj moje dziecko. Sama zaczęłam u siebie to podejrzewać jakąś nietolerancję glutenu. I myślę sobie, ok, I've got this! Na efekty odstawienia czeka się sześć tygodni. Ja za sobą mam cztery. Ciężkie dwadzieścia osiem dni w głodzie i strachu. Ale jeszcze dwa. To mniej niż połowa! Dam radę! Może po tych dwóch mała zacznie jeść ze smakiem moje mleko? W sumie ma to sens. Nabiał eliminowałam już, i to bardzo długo, bezskutecznie. Inne większe alergeny też. Tylko ten cholerny gluten… Hang in there, Marysiu! Rany, co ja tak z tym angielskim… No chyba za dużo się nasiedziałam na zagranicznych forach.\nW dniu wigilii byliśmy już u rodziców Michała. Pełna obaw, jak zniosę wigilię pod gradobiciem pytań od rodziny, czemu nic nie jem, malowałam się i wizualizowałam sobie, co za chwilę się wydarzy. Że przyjdę, na chwilę usiądę, potem wstanę, połamiemy się opłatkiem… Właśnie, z czego jest zrobiony jest opłatek?... I właśnie wtedy… Jak obuchem w łeb.\nDzień wcześniej, na do widzenia, matka połamała się ze mną opłatkiem. Mąką pszenną z wodą.\nTak mała ilość wystarczyła, żeby przekręcić licznik z czterech tygodni na zero. I zacząć całą zabawę od nowa.\nKiedy sobie to uświadomiłam, to zawirowało mi w głowie. Kazałam mężowi wziąć małą i wyjść, bo wiedziałam, że zaraz mogę komuś zrobić krzywdę.\nWpadłam w taką histerię, że nie wiedziałam, co robić. Zalałam się łzami. Jak mogłam być tak głupia?! Z taką lekkością przekreślić cały swój wysiłek, tygodnie głodu, tęsknoty za jedzeniem… które okazały się zupełnie niepotrzebne! Mam zacząć od nowa? Kolejne tygodnie? Kolejne tygodnie patrzenia, jak dziecko odmawia jedzenia, jak śluz nie znika z kup, słuchania, jak mała non stop mieli coś w ustach i przełyka? Mam czekać półtora miesiąca na coś, co może nigdy nie dać rezultatu, zrobi mojemu dziecku z przełyku jedną wielką nadżerkę i wpędzi ją w nawykowy jadłowstręt? Mam kolejne dni jeść żarcie, które smakuje jak dykta a i tak z każdym kęsem czuć, jak staje mi w gardle, bo jest winne chorób mojego dziecka?\nWtedy pomyślałam… stop. To zabrnęło za daleko. Jak mogłam dać się tak omotać? W którym momencie fanatyzm wokół kp zacisnął na mnie swoje szpony?\nCzy to było wtedy, kiedy przeczytałam, że mleko matki ma zawsze zajebisty skład, nawet, gdy matka nie je nic? Kurwa, serio?! Jaki to ma sens? Skąd te witaminy mają się brać w moim mleku? Pomimo galopującej anemii mam ich jakieś tajemne złoża między palcami u stóp, które biorą się z powietrza, ale o nich nie wiem? Banalny przykład - jest sobie cielaczek. Które mleko lepiej, by pił - krówki pasionej na łące, zażywającej kąpiele słoneczne, czy tej, która siedzi zamknięta w jakiejś ubojni, wpieprzająca przetworzoną paszę i antybiotyki? Każdemu na usta z pewnością ciśnie się oczywista odpowiedź. Natomiast cóż… Ludziom wydaje się, że są jacyś inni od pozostałych ssaków. Lepsi. Że są niezniszczalni. I tak o to kobieta może wpierdalać garściami piguły, jeść pół roku sam ryż… ale jej mleko będzie prima sort. No kurwa jak?! Jak mogłam dać się na to nabrać?\nCzy dałam się omotać wtedy, gdy czytałam, że mleko matki to lek na alergię? Tylko kto zazwyczaj to pisał… niech sobie przypomnę… No tak. Matki dzieci bez alergii i te, które wystarczy, że nie jadły nabiału. Nie te, takie jak ja, które wylądowały na diecie trzyskładnikowej, a i tak nie doczekały się żadnej poprawy. W którym momencie szczątkowe alergeny są jeszcze ok, a w którym są zagrożeniem?\nCzy było to może wtedy, kiedy czytałam, że MM BEZPOWROTNIE I NA AMEN zmienia mikrobiom w jelitach dziecka? Boże! Przecież to brzmi jak prośba o śmierć! Aż kuźwa dziw, że dziecku się w ogóle rozszerza kiedykolwiek dietę… Powinniśmy ssać cycki tylko i wyłącznie do trzydziestki.\nPodjęłam decyzję bardzo szybko. Przechodzimy na mieszankę. Na razie na Neocate LCP.\nTo było równoznaczne z jedzeniem już wszystkiego na wigilijnym stole. Ale jadłam te pierogi, rybę po grecku, barszcz z uszkami… I nie poczułam ulgi. To był smak przegranej.\nJutro muszę ustawić małą do alergologa, abyśmy mogli dostać ryczałt na aminokwasy. Najgorsze jest teraz to, że nie mogę się tak po prostu odciąć. W cyckach mam rozhulaną maszynę. Ściągam dwa razy na dobę i wylewam do zlewu. W lodówce dwie szuflady mrożonek. Piję szałwię. Myślę o bromergonie, ale boję się skutków ubocznych w postaci stanów depresyjnych. Przecież mam ich już wystarczająco dużo…\nMąż mówi mi, że i tak mnie podziwia, że dałam radę tak długo. Że zrobiłam wszystko, by karmić piersią. No i… co? No i chuj. Co mi z tego zapewnienia? Co mi z tej laurki? Mam sobie dać medal? Za co? Że byłam uparta? Że szkodziłam własnemu dziecku swoją głupotą i klapkami na oczach?\nCzeka mnie długa żałoba.\nwalabia / 2017-12-27 04:40:57\nJesteś twarda, tyle Ci powiem. I podziwiam.\nCzy dajesz dziecku probiotyk jakis?\nrybuuu / 2017-12-27 08:49:27\nOd miesięcy nieprzerwanie. Uznawane za bezpieczne przy alergiach. Sama też biorę.\nwalabia / 2017-12-27 13:06:47\nJa też, razem z córką. Od miesiąca jestem bez nabiału. Podziwiam Cię, że wytrzymalas tak dlugo....\n/ 2017-12-27 21:51:27\nOby maleńkiej się tylko poprawiło. Walczyłaś jak lew i bądź dobrej myśli! Porównanie do krów jest tak obrazowe i daje do myślenia. Czekam na następny wpis.\n2017-12-29 01:10:04 wpis\nOdpaliłam kompa tylko po to, by znów móc nocną porą wylewać żale. Dziecko śpi, mąż śpi. Pomolestowałabym męża, żeby mnie poprzytulał, dodał otuchy, ale wcale nie mam sumienia budzić go o tej porze, skoro musi wstać do pracy. A poza tym wiem, że on nie rozumie tego, co kłębi mi się w głowie.\nPewnie też jesteście zdania, że na rodzicielstwo powinny być jakieś testy, żeby uchronić świat przed zniszczeniem i cierpieniem dzieci. Też takowego zdania jestem. Aczkolwiek… stwierdzam wtedy ze smutkiem, że nigdy nie poczęlibyśmy Miśki, bo ja się po prostu na matkę nie nadaję i oblałabym od razu bez możliwości poprawki. Jestem ostrą szajbuską. I nie wiem, czego to wina - cech osobowości czy przesiąknięcia "dobrymi radami" spływającymi zewsząd.\nPisałam, że zaczynam cieszyć się macierzyństwem… Haha… Figa! Mam nieustające wrażenie, że wszędzie popełniam błąd. I to nieustające wrażenie odbiera mi całą radość, nie tylko wychowania dziecka, ale życia w ogóle. Z dzieckiem alergicznym jazd w ogóle jest milion.\nSzeroko pojęty temat leków i suplementów… Co temu dziecku dawać? Witaminę D, Fenistil, probiotyki, delicol, debridat… może jeszcze odżywki dla sportowców na lepsze wyjście z progu? Kuźwa, nie za dużo na tak mały żołądeczek? A może moja wątpliwość i odstawienie tych specyfików to dopiero małej zaszkodzą? Trzymać się zaleceń lekarzy, czy brać je za głupie pierdolenie i robić po swojemu? Hm?\nO karmieniu to w ogóle nie wiem, czy powinnam jeszcze pisać. Zazdroszczę matkom, które podejmują takie decyzje w pierwszym miesiącu życia dziecka. Moje… moje już skończyło pięć (! właśnie sobie z tego zdałam sprawę), a ja dalej nie wiem, czym je karmić i jak.\nRozszerzanie diety… Ja pierdziele - papki, srapki, BLW, czekać, nie czekać… Kupić automatyczną strzykawkę z adrenaliną w razie wstrząsu? Da się to załatwić bez recepty?\nNiania, żłobek, iść do pracy, nie iść… Kurwa, nie wiem nic.\nCzy to dobrze, że będąc tak bardzo przytłoczona tym wszystkim prawie w ogóle do dziecka nie mówię? Boże… oczywiście, że tak. Czy wyrośnie przez to na umysłową kalekę? Czy będzie mnie kojarzyło tylko z "Hej, Misiaczku!", "Hej, Sokole!" ("Hej sokoły…" to jej ulubiona piosenka… nie pytajcie), "Zrobiłaś kupę?", "Mama da mleczko" (kuźwa, mówię o sobie w trzeciej osobie, choć miałam tego nie robić!), "Ojej, ale czemu marudzisz?", "Kto się tak uśmiecha?". Ych. Mąż nadrabia w gadaniu na fristrajlu durnych rzeczy do niej, to moja jedyna nadzieja na to, że dziecko będzie miało jakąkolwiek styczność z językiem polskim w swoim życiu, bo ja naprawdę mam jakiś zombie mode… Bez przerwy.\nSmarować ją każdego dnia emolientami w razie wu, czy tak po prostu dać jej skórze odpocząć? Kąpać ją w 38 stopniach czy może 35, żeby nie zaostrzać objawów alergii? Może w ogóle nie kąpać?\nCo znajdę w kolejnej pieluszce? Bać się jej? W sumie z mężem boimy się zawsze, z tego prostego powodu, że na aminokwasach kupy są… o matko, są straszne - walą zgniłymi jajami. Taka "uroda" tegoż specyfiku. Jak dziecko walnie pierda przy odbijaniu, a więc tyłkiem koło twarzy, to już w ogóle jest kaplica. Szczypie w oczy.\nZresztą szczypać może. Byle nie było krwi.\nI tak sobie żyję… mielę w sobie milion różnych dylematów dziennie. Mam wrażenie, że każdy jest ważny, każdy trzeba rozstrzygnąć, znać na wszystko odpowiedź. Inaczej moje dziecko czeka zatracenie, chujowe życie i nigdy sobie z niczym nie poradzi, jeżeli ja już teraz, natychmiast, nie przemyślę tego wszystkiego.\nCycek to temat gorzki. Mam w sobie podobną rozterkę, jak jeszcze jakiś czas temu, kiedy rozpaczałam, że ja nie rozumiem tego wszystkiego, co się wydarzyło. To już pięć miesięcy, a ja dalej nie rozumiem. I ciągle mam w sobie takie "a gdyby tylko…". Tak. Uważam, że gdyby tylko nie rozdzielano nas po porodzie (po dwóch miesiącach sobie uświadomiłam, że mojego dziecka nie było ze mną od porodu caluteńką dobę!), gdyby tylko mój mąż, dupa wołowa, czytał wszystko, co mu pod nos podtykam, kangurowałby małą i zaparł się jak osioł, żeby jej nie oddawać, gdybym tylko wiedziała, jak wielkie ryzyko alergii jest u mnie w rodzinie, to mała nie dość, że może załapałaby cyc, to może, gdyby już, dostałaby Bebilon Pepti a nie pierwszy lepszy Hipp z ogromną ilością białka mleka krowiego na samym starcie. Może nie cierpielibyśmy tak długo.\nZ drugiej strony jednak myślę sobie, że jestem dzieckiem karmionym trzy i pół roku. To sporo. Ale czy to karmienie uchroniło mnie przed problemami ze zdrowiem? Czy dało mi umiejętność urodzenia dziecka bez kleszczy? Czy uchroniło mnie przed depresją? Czy ta mityczna więź z matką, która mnie wykarmiła, ma teraz jakiekolwiek odwzorowanie? Czy ten cycek i brak smoczka dały mi normalny zgryz (spoiler alert - nie, każdy ząb mam w inną stronę)? Czy gdybym miała wystawić mojej matce laurkę za to, jaka dla mnie jest, to czy zaczęłabym od cycka? Nie, z pewnością zaczęłabym od tego, jak strasznie nie idzie jej wspieranie mnie w najtrudniejszych momentach mojego życia. Przed którymi też, tak btw, cycek nie uchronił mnie ani trochę.\nJakby ciężar tych myśli był za mały, to jeszcze obrastam w syf. Nasz pokoik wygląda jak nora meneli. Aż się chce wstawić tego słynnego mema z psem siedzącym na koniu bujanym, z podpisem "MOPS już jedzie". Normalnie, jakby cygański tabor się rozwalił na tych kilku metrach kwadratowych. Dywanu już nawet nie odkurzam, bo cały jest w moich włosach, które wypadają hurtowo i pełno na nim pamiątek w postaci ulewań i skapnięć śliny Miśki. Łóżko jest wiecznie rozbebeszone. Zabawi wyglądają z każdego kąta. Każdy mebel, nie będący szafą, robi za szafę. Wszędzie Miśko-rzeczy, wszędzie! A przecież ona sama ich nie rozwala, ja to robię. Co będzie, jak zacznie to robić… Jezusie słodki. Nie wygrzebiemy się. A ja i tak nie daję rady sprzątać, bo Miśka to high need nad high needy.\nMarzę, by już miała 5 lat i żeby to cholerne niemowlęctwo się skończyło.\n… dobra, jeszcze szybki raport na 5 miesięcy.\nJak pisałam - Miśka kocha "Hej, sokoły". Do tego uwielbia mojego wyplaszczonego na hemoroidach podczas warsztatów "Mamo, to ja" Szczeniaczka-Uczniaczka i książeczki z Kicią Kocią. I jeszcze ściągać skarpety i je memlać.\nŚpi na boczku zazwyczaj, tak sobie upodobała.\nCoraz częściej przewraca się na brzuch, choć mam wrażenie, że to nie jest świadome, a raczej to jakaś wypadkowa walki ciała z refluksem…\nWaży 6,6kg. 2.5 więcej od urodzeniowej. Nie podwoimy masy na półrocze, choćbyśmy się mieli skichać.\nKocham ją dalej szalenie.\nzielińska / 2017-12-29 13:39:22\nMoże czytając po internetach różne ciekawostki już to znalazłaś, a może jeszcze nie i ci się przyda Ja siedzę na tym forum już chyba czwarty rok (?!) a dopiero taki wątek odkryłam. Dosyć stary, ale ciekawy.\nA, chciałam ci już wcześniej napisać, jeżeli chcesz się badać na celiakię, to nie przechodź na razie na dietę, bo diagnostyka będzie utrudniona. A bałagan to mały pikuś, kiedyś się wkurzysz i wszystko hurtem posprzątasz i będzie dobrze Pozdrawiam!\nrybuuu / 2017-12-30 19:47:52\nA znalazłam. Ale olałam. Posty z 2007 i już nieaktualne. Najnowsze badania dowodzą, że ani kp ani czas ekspozycji na gluten nie mają żadnego wpływu.\nZ tym sprzątaniem to racja.\n2017-12-30 20:46:23 wpis\nMój mąż jest moim mężem chyba, bo o wielu rzeczach myślimy zaskakująco identycznie, choć w ogóle tego z sobą nie konsultujemy.\nZapytałam go, jak podsumowałby ten rok. Odparł: "Ciężko stwierdzić… Z jednej strony pojawiła się nasza córeczka, każda chwila z nią spędzona jest wspaniała. A z drugiej strony… to był tak chujowy, stresujący rok, że ja już nie wiem, co musiałoby się wydarzyć w 2018, żeby stwierdzić, że będzie gorszy".\nOj tak, mężu. W punkt.\nSłuchajcie, dzisiaj wydarzyła się rzecz wspaniała. Przyjechaliśmy na mieszkanie, aby ogarnąć na nim to i owo, by już jutro móc spędzić Sylwestra właśnie tam, we trójkę. Rozgardiasz jest niesamowity, bo od tego całego chciejstwa zmiany układu pomieszczeń było full burzenia, gipsowania, malowania i wszędzie pełno pyłu. Jechaliśmy dziś na miotle, mopie i odkurzaczu, ale pewnie będzie trzeba tak jeszcze z pięć razy. Brakuje drzwi, każdy może nam zajrzeć przez okno, w którym brak jakiejkolwiek zasłonki, w kuchni na ścianie, gdzie oficjalnie mają być meble, straszy zielony regips, nie wszędzie są listwy przypodłogowe. Schowek pod schodami jest dziurą jakąś, zresztą schody też nie są zabudowane do końca i można do niego zajrzeć przez ścianę. Teście przywieźli nam jakieś relikty PRL-u w postaci starych kuchennych szafek w ilości sztuk trzy, do tego małą gazową kuchenkę z butlą, nasz elektryczny piekarniczek, więc można gotować w warunkach polowych. Wisi jeden kibelek (bez deski), wczoraj zawisła umywalka. W sumie do pełni szczęścia brakuje chociaż wanny, tylko że łazienka główna jest rozbebeszona na amen i leży w niej wata szklana. Jest niezły sajgon generalnie.\nAaale… Jak już posprzątaliśmy z grubsza… I mój mąż walnął spaghetti (tak btw wcale mi to "normalne" jedzenie nie podchodzi po tak długim poście…), zaniósł na stół, usiedliśmy na taboretach i zjedliśmy… To ogarnął mnie tak błogi spokój…\nRany… NASZ DOM. Tak realny, tak namacalny… Z naszą Miśką w środku!\nJutro spędzamy tam cały boży dzionek. Na spokojnie. W swoich kątach. Będziemy się udamawiać.\nRazem z Miśką życzymy Wam wszystkiego, co dobre. Na ten 2018.\nFreshMm / 2017-12-30 22:00:57\nW nowym domu - wspaniały początek nowego roku, to musi być dobra wróżba szczęśliwego Nowego Roku\nzielińska / 2017-12-31 16:34:09\nHej Rybuś, to jeszcze ja w tym linku nie tyle ciekawa była dyskusja o wprowadzaniu glutenu, bo te wytyczne zmieniają się nawet nie tyle co roku, co jeszcze u każdego lekarza są inne, ja to wszystko tez olałam i kierując się własną głową wprowadzam gluta dopiero teraz, po roczku, no ale u mnie obciążenie genetyczne. Chodziło mi bardziej o ten ciekawy głos kogoś w tej dyskusji, kogoś kto się zastanawiał, czemu jednym dzieciom nic nie szkodzi i mamy spokojnie zajadają się czekoladą i cytrusami a inne musza kombinować. Przy zdrowej mamie żadne substancje - białka alergizujące czy szkodzące - nie powinny przenikać do krwiobiegu matki i dostawać się do jej mleka. Ale jeżeli u mamy pojawia się problem z nieszczelnością jelit, wynikający np. z długotrwałego stanu zapalnego czy nie wykrytych (lub lekceważonych) alergii, to wtedy owe białka przenikają, przechodzą do mleka i szkodzą dziecku. Nie jest to naukowa teoria, ale uważam, ze na tyle ciekawa jest to myśl, że warto się nad tym zastanowić. I siebie przebadać Szczęśliwego Nowego Roku - na swoim!\nEtuś / 2018-01-02 15:14:00\nTen rok na pewno był dla Was ciężki. Niezaprzeczalnie. Ale dał Wam Miśkę a to chyba piękny dar Mam nadzieję, że ten 2018 będzie już tylko same szczęśliwe chwile Wam przynosił. Wszystkiego najlepszego Rybuś :*\n2018-01-02 20:10:01 wpis\nNie chcę, by uciekały mi mądre słowa, które gdzieś wynajduję i w których znajduję ukojenie. Będę je tu od dziś wklejać.\nBlog Mataja - 'Największy kit wciskany matkom' (klik)\n(...) „Wszystko jest kwestią chęci i dobrej organizacji” to parszywie szkodliwy mit i kłamliwy stereotyp, który może i kogoś zmotywuje na 3 dni, ale potem wpędzi w ogromne poczucie winy i frustrację. (...) Łączy nas to że mamy dzieci, ale różni właściwie wszystko – wiek, sytuacja materialna, rodzinna, zawodowa, stan zdrowia, umiejętności, doświadczenia życiowe, miejsce zamieszkania, liczba dzieci, ich wiek i temperament i masa innych rzeczy z których każda w mniejszy lub większy sposób decyduje o tym czy w naszym wypadku coś może być jedynie kwestią chęci i dobrej organizacji. (...) mam dwójkę dzieci. Przy pierwszym mi się wydawało, że jestem alfą i omegą rodzicielstwa, bo dziecko było wiecznie uśmiechnięte, rzadko płaczące, ugodowe, nigdy nie wisiało na piersi tylko od pierwszych chwil życia jadło 7 minut i cześć pieśni na następne 3-4 godziny, noce przesypiało od 8 tygodnia życia i słodko spało podczas podróży samochodem. Można było wychodzić, relaksować się, podróżować i chodzić do fryzjera, bo dziecko żyło powietrzem, energią słoneczną i od czasu do czasu suchą bułką, więc pieniądze zaoszczędzone na żywieniu latorośli można było radośnie trwonić na przyjemności. A potem urodziło się nam drugie dziecko – też słodkie i uśmiechnięte, ale przy tym krzykliwe, charakterne, przyklejone do mamy i żądające kilkudziesięcio minutowych sesji picia mleka co godzinę, budzące się w nocy niezliczoną ilość razy przez pierwsze 2 i pół roku życia, drące się jakby go obdzierano ze skóry chwilę po włożeniu do fotelika samochodowego i z apetytem tak wielkim, że byłam bliska wpisaniu w google tekstu „nisko oprocentowany kredyt na wyżywienie półrocznego dziecka”. Bezrefleksyjnie wciskanie matkom frazesów typu „wszystko jest kwestią dobrej organizacji” sprawia, że prędzej czy później część z nich czuje się jak największy przegrany. Bo skoro innym wychodzi i z taką lekkością mówią, że to tylko kwestia organizacji i wystarczy wstać przed dziećmi o 5 rano żeby zrobić trening na ciało jak ta lala, a my o 5 i owszem wstajemy, ale nie na trening tylko dlatego, że miłościwie nam panujący krasnolud wsadza nam o tej porze palec w oko i żąda śniadania, po czym lata jak króliczek Duracella do 20, kiedy w końcu ładuje się do łóżka i łaskawie zasypia, a my padamy z wycieńczenia na pyszczycho i ze łzami w oczach lustrujemy panujący w mieszkaniu chaos, to znaczy, że z nami coś nie tak, bo jesteśmy leniwi, nieudolni, niezorganizowani i niedostatecznie mocno chcemy. Stawiamy sobie jakieś nierealne do wykonania w naszej sytuacji cele, bo wierzymy frazesom rzucanym przez ludzi, których sytuacja jest diametralnie różna od naszej. A wiecie w kogo to uderzy najmocniej? Nie w nas, a w nasze dzieci. Kiedyś napisałam, taki prześmiewczy, jak to zwykle u mnie bywa tekst o różnych typach matek – pod nim pojawił się komentarz, który był jednym z tych komentarzy, które zostają w głowie na zawsze: "(...)jestem matką, która się poświęca i wróciła do formy bardzo szybko, a na dodatek nosi swoje dziecko non stoper. I to nie dlatego, że tak sobie wybrałam. Dopiero jak zostałam mama zobaczyłam, że tkwię w schematach. Że dociska mnie syndrom matki polki, że ciśnie mnie presja, że muszę dać sobie radę. To nie jest tak, że ja tego wszystkiego chciałam. (...) Nie chciałam wchodzić w schemat. Ja tylko się zorientowałam, żę od początku w nim tkwię. Ze wyssałam go z mlekiem matki, tej z kolei wydrukowała babcia i idzie z pokolenia na pokolenie. Cała masa kobiet chce pokazać swoim matkom, że będą lepsze od nich, stawiają sobie to za cel najwyższy i zajeżdżają się, żeby komuś coś udowodnić.” I choć powyżej mamy chęć udowodnienia czegoś matce, to w mojej opinii w dobie mediów społecznościowych i łatwości wymiany poglądów (i perfekcyjnych zdjęć) on line, dochodzi jeszcze kwestia udowodnienia czegoś sobie samym i połowie internetu. Bo skoro one mogą i piszą, że to jest kwestia organizacji i chęci, to z nami coś nie tak, więc teraz musimy się spiąć, zorganizować i odpowiednio chcieć, a wyjdzie. I nie zrozumcie mnie źle – nie ma nic złego w tym, że komuś wychodzi ćwiczenie, realizowanie pasji, utrzymywanie domu w perfekcyjnym porządku i opiekowanie się dziećmi. Ale jest coś parszywie okrutnego we wmawianiu innym, że też tak mogą, a może i muszą, bo nie zawsze mogą i niczego nie muszą. A czasem nawet jeśli mogą, to w ich przypadku koszt tej możności daleko przewyższa zyski, bo życie to skomplikowana układanka na która składa się masa małych elementów i nie można własnej miary przykładać do innych. Znakomita większość matek stara się działać i organizować życie swoje i swojej rodziny najlepiej jak może w sytuacji w której się znajduje. I to jest świetne. To wystarczy. Bo nie wszystko jest kwestią chęci i dobrej organizacji – zwłaszcza przy dzieciach.\n2018-01-04 00:03:35 wpis\nNasza pierwsza noc na mieszkaniu za nami. Mała wprawiła nas w osłupienie. Normalnie potrafi ją wybudzić szelest ruszonej nogą kołdry, albo kość strzelająca w mojej stopie, tuż po tym, jak trzeci raz próbuję ją odłożyć do łóżeczka, w końcu z dobrym skutkiem, i zechce mi się głupiej oddalić. W Sylwestra naokoło nawalały petardy, huk jak podczas wojny… A ona nic. Zen i kwiat lotosu. Z mężem wypiliśmy sobie po hipstersku buteleczkę cydru na spółkę, bo nie mogliśmy namierzyć w żadnym okolicznym monopolowym małego szampana. I tacy rozmemłani, w pidżamach, oglądając nawalonych sąsiadów (ale kulturka!), przywitaliśmy nowy rok. Wtuleni w siebie. Robiąc w głowie projekt łazienki. W swoich czterech kątach, z nadzieją, że to wróżba na 2018.\nCiągle żrą mnie wyrzuty sumienia i żal. Z tym mlekiem. Nosz zabijcie mnie. Nie potrafię się z tym wszystkim pogodzić. Nie wiem, czy kiedykolwiek pogodzę.\nPrzy okazji doszłam do pewnego wniosku, który walnął mnie z siłą czołgu. Wczoraj na przykład, pomimo przemiłego wieczoru - dziecko śpi, z mężem przytulanki i serial, dopadła mnie mega żałość. Spłakałam się. Poszły standardowe teksty: ‘‘zawiodłam jako matka…’‘. Mąż robi, co może, by mnie wyciągnąć z tego psychicznego dna. Pociesza, głaszcze, całuje, mówi, że jestem najlepszą mamą na świecie, że jak robić dzieci, to tylko z taką, jak ja. Bla bla bla. Ja i tak ryczę. Mam wrażenie, że w głowie siedzi mi bezustannie jakiś chór. Wiecie, taki chór jak to jest w tych wszystkich dramatach. Bohaterowie robią swoje, a chór komentuje. I ten chór w mojej głowie podważa każdą moją myśl. ‘‘Może mogłaś wytrzymać jeszcze trochę… A może wcale nie robisz tak dobrze, jak Ci się wydaje… A może wystarczyło kupić homeopatyczne kropelki... A byłaś z dzieckiem u: neurologa/logopedy/rehabilitanta/gastrologa/alergologa/osteopaty (niepotrzebne skreślić)? Czemu jeszcze nie?!’‘. I wiecie co… jestem durna, że ja od razu nie wpadłam na to, kto tym chórem jest.\nOlśniło mnie, kiedy położyłam dzisiaj małą do kojca, i nagle przydreptała moja matka… ‘‘Jak ta stara Cię ubrała? Gacie krzywo, skarpetka spada, koszulka niewetknięta w spodenki… Ja poprawię, o… Bo ona nic nie widzi, nic a nic… A dziecko się męczy... Proszę… Od razu lepiej… Przyszła babcia i naprawiła...’‘.\nKuźwa, tym chórem w mojej głowie jest moja matka. Matka, która zawsze ma ‘‘B’‘ na moje ‘‘A’‘ a z ‘‘C’‘ to wyskakuje, nawet jak nie mam do powiedzenia nic.\nWkurwiała mnie dziś dokumentnie, choć ani razu nie powiedziałam NIC takiego.\n- Co ty będziesz tam robić całymi dniami na tym mieszkaniu?\n- No… nie wiem. Coś na pewno.\n- Boże jedyny, nudy takie, nawet telewizora nie macie.\n- … tutaj są telewizory aż dwa, a nie wiem, czy zauważyłaś, ale żadnego nie oglądam.\n- … nieważne! Chodzi mi o to, że tu się przynajmniej dzieje coś. Ktoś zawsze coś gada, czasem się z kimś posprzeczasz, życie…\n- [patrzę na nią wymownie] No właśnie… zawsze…\n- Ach… no tak. Ja zapomniałam. Że tobie tu źle. Że ty nas nienawidzisz! No tak. Że ja trójkę dzieci wychowałam, ale, haha, no tak! Głupia stara nie wie nic! I cię tak denerwuję, królewnę… Wiesz co ja ci powiem? Jak ja bym była tobą i by mi było tak baaardzo, baaardzo źle, jakbym tak nienawidziła tych moich starych, jakbym tak nienawidziła tej wsi, tego domu i w ogóle wszystkich, no bo to jesteś cała ty - ty wszystkich nienawidzisz, to bym się już dawno wyniosła. A tak to nie wiem, co ty tu robisz… Boże, weź temu dziecku popraw ten kaftan, bo tak odstaje… Że ty tego nie widzisz! Ale babcia widzi…\nKurwa, dajcie mi order, bo NIC jej nie odpowiedziałam. Przyjęłam sobie za punkt honoru, że nie dam się już sprowokować.\nTak… To jej kwestionujący wszystko skrzek dźwięczy mi w głowie. Zawsze.\nKarmię swoim mlekiem? ‘‘Boże, może byś przeszła już na ten Bebilon, co to siostrzeńcowi smakował, no. Chociaż spróbować. Czemu jesteś taka uparta? Przecież nie każda może!’‘\nKarmię mm? ‘‘No dobra, może już starczy, heloł? Są dwie szuflady mleka w zamrażalniku. Może by tak jej podawać raz dziennie? No czemu nie?’‘\nOdciągam? ‘‘Boże, po co tak się męczyć? Dzieckiem byś się zajęła, a nie… Ten odgłos laktatora… ‘‘Buu, buu, buu…’‘. Słuchajcie, jak ona się meczy! To niby ten laktator, a tak naprawdę to ty. ‘‘Buu,buu, buu…’‘. Co za męczarnia! Jak mleczna krowa!’‘\nNie odciągam? ‘‘No i co? Już nie odciągasz a dzieckiem się nie zajmujesz. Siedzę z nią tu pół dnia. Co? Byłaś na pięć minut w toalecie? Nie, jak Boga kocham, siedzę tu z nią pół dnia. Ekhem, no wiesz… Nie, żebym jej nie kochała, ale z nią tu siedzę, choć WCALE NIE MUSIAŁAM, a ty i tak jesteś dla mnie wredna. Heee? I co? Widzisz, wnuczko, jaką masz dobrą babcię…’‘.\nChcę iść z małą do lekarza? ‘‘Jezu, no. Bakterie w moczu. No i co? Ty też pewnie nie raz miałaś i pewnie sama z tego się wylizałaś. Nigdy z tobą do lekarza nie chodziłam. Po co niby? Co z tego dziecka robisz za kalekę? No fajna przecież jest, śmieje się. Co, płacze? Przy mnie nie płacze. PRZY MNIE. NIE PŁACZE. A przy tobie tak. Hee? O czymś to chyba świadczy!’‘.\nNie idę do lekarza? ‘‘Boże, to dziecko ma coś na oku, przysięgam. Zadzwoń, niech ktoś przyjdzie i to obejrzy! Co? Firanka się odbija w tęczówce? Nie, to niemożliwe, to jakiś kłak… Albo ją ktoś zauroczył… Czemu jej jeszcze nie ochrzciłaś?!’‘\nDlaczego ja się dziwię, że mam jakąś pieprzoną schizofrenię i nie mogę raz a dobrze podjąć jakiejś decyzji i się tego trzymać?\nTo mi też trochę uświadamia, że czy się nam podoba, czy nie - zawsze z pokolenia na pokolenie przechodzi jakiś schemat. Rany, jak ja nie chcę niczego takiego wdrukować Miśce! A i tak pewnie jej przekażę jakiś zaraz… Jak nie skrzek mojej matki, to może uporczywe usiłowanie, by być przy niej na tip-top pod każdym względem, właśnie żeby się czasem nie podłożyć i nie dać jej złego wzorca. Rżnięcie idealnej matki to też nic dobrego. Nie chcę, by mała dorastała w poczuciu, że nie ma mieć furtki na żadną życiową pomyłkę.\nA tak w ogóle to zastrzelcie mnie. Mam dość swojego dziecka ostatnio. Tak, napisałam to. Rrrany… Podobno po trzech miesiącach jest cud, miód, malina i orzeszki? No ja nie wiem. Mi się córka uwsteczniła. Nadaje gorzej niż noworodek. Kiedy zasypia wieczorem, to siadam do swoich rzeczy z, dosłownie, ogromną ulgą, a jak budzimy się obie (a raczej… ona wybudza mnie) rano, to w głowie mam ‘‘Ja pierdolę, od nowa tango…’‘. W sumie gdzieś tak od dziewiątej rano do jakiejś osiemnastej, kiedy z mężem odpalamy cały rytuał - kąpiel, smarowanie, ubieranie w pidżamkę, butla, próba ukojenia dziecka w histerii (za często się to zdarza…), znów butla (ta nieruszona w poprzedniej próbie) - dla mnie to jest jedna wielka walka o przeżycie. Dziecko jest super ekstra do dwunastej, a potem klękajcie narody. Trze oczy, wierci się, marudzi pod nosem, stęka, ale spać nie pójdzie. Próbuję ją usypiać na milion sposobów, działa oczywiście tylko jedna rzecz - noszenie w pionie, co zmusza mnie do odkurzenia chusty (byliśmy raz na warsztatach, ale że bałam się ją taką wiotką motać i że, z fizjoterapeutycznego punktu widzenia, mogłabym jej zrobić kuku nieprawidłowym motaniem, skapitulowałam). Odłożona na powierzchnię płaską podnosi alarm, co raz, że nie jest miłe dla ucha, a dwa, że włącza mi się Pawłow i mam stresa, że zaraz wparuje moja matka mówiąc, że biję dziecko (‘‘w żartach’‘ kuźwa…). Drzemki dwie, maks to pół godziny. I przez te pół godziny też nie mogę nic zrobić, bo muszę ją albo trzymać i nie oddychać, albo siedzieć obok i nie ruszać. I tak cały, kurna, dzień. Czasem się zastanawiam, czy to nie moja wina. Może jestem przy niej zbyt spięta? No ale przecież nie krzyczę na nią, delikatnie podnoszę, delikatnie odkładam, głaszczę, całuję, przytulam, pieluchy zmieniam z ogromną delikatnością, przez obroty, żadnych unoszeń… Nie mam pojęcia, co to dziecko chce. Nie cierpi jakoś wybitnie, bo jak uda mi się ją zagłuszyć podczas jej arii operowych wspomnianym "Hej, Sokoły!" albo ostatnim hitem: "Pędzą konie po betonie…" to śmieje się rycząc i sama nie wie, co jej dolega. Na zęby to nie wygląda. Prawdę mówiąc nie zdziwię się, jak zęby wyjdą grubo po szóstym miesiącu, przez te nasze przeboje z jedzeniem. Nie zdziwię się, jeśli moje dziecko ma jakieś problemy z odpowiednim wchłanianiem i niedoborami…\nWłaśnie… Mamy niezłą wyprawę do poczynienia. Ósmego mamy alergologa, oczywiście prywatnie. Nie mam zamiaru wydać ponad stówy na tekst, że mam zrobić takie, takie i takie badania, i wtedy dopiero zaczniemy wywiad - za kolejną stówę. Dlatego zdecydowałam, że robimy komplet badań: siku ogólne i posiew, kupa posiew, morfologia z rozmazem ręcznym, ferrytyna, witamina D. I stwierdziłam, że najlepiej w szpitalnym laboratorium, bo najdokładniej. Dlatego jutro robimy wyprawę życia - jedziemy wieczorem na mieszkanie na kolejną nockę, żeby tam z małą zabumelować, z samiutkiego rana tam skoczyć, zrobić pobranie (BOJĘ SIĘ JAK CHOLERA!) i w sumie spędzić na mieszkaniu kolejny dzień, co by zminimalizować podróże z dzieckiem i jakoś ułatwić Michałowi start w pracy tego dnia. Matko, ile zachodu… O ile prostsze byłoby nasze życie, gdybyśmy już tam mieszkali!...\nAch, no i co jeszcze… Mała je Neocate od dwóch tygodni. Generalnie mam wrażenie, że pod względem skóry jest lepiej. Refluks alergiczny jakby ustępował. W kupach śluz jest cały czas, ale na to pewnie potrzeba czasu, aby zniknął całkiem. Jedynie gazy się nas przykleiły, ale to podejrzewam bardziej wina tego, że mała akceptuje tylko najprostsze i najtańsze (dając tym faka dziesiątkom złotych, które wydałam na aventy, habermany, lovi, medele i inne cuda na kiju) wąskie butelki Canpola, które nie mają żadnego odpowietrzania, a mała też dzikuje przy tych karmieniach. Idzie do nas wąski Dr Browns i to moja ostatnia nadzieja. Je też bardziej świadomie - zdarza jej się na śpiku, ale coraz mniej. Co do ilości - nie poprawiły się, są nawet mniejsze niż na moim mleku. Zjada 550-650 dobowo. Dalej przybiera tak samo - 10g na dobę to jej standardowe tempo, niezależnie, co je. Jedyna dobra rzecz, że wyleczyłam się z wciskania jej jedzenia, bo wyleczyła mnie książka "Moje dziecko nie chce jeść" Gonzaleza. I kuźwa… powinnam to była przeczytać jeszcze w ciąży. To powinna być obowiązkowa lektura dla każdego przyszłego rodzica. No ale trudno… Postaram się chociaż rozszerzania diety nie spieprzyć, choć pewnie będzie to dla nas niezwykle trudne… Szykuję się na rzeź.\nZazdroszczę mojemu mężowi, że tak po prostu zasypia, a ja produkuję w tym czasie wpisy na Kidz...\nEtuś / 2018-01-04 10:27:11\nKochana masz order! Bo ja bym najzwyczajniej w świecie nie wytrzymała. Ale teraz już będzie lepiej może to właśnie było Ci potrzebne. Przerwa od tego ciągłego "doradzania". Pamiętaj - jesteś mamą i to Ty wiesz najlepiej co potrzebne Twojemu dziecku. Jak ma mieć krzywo włożoną bluzkę to tak ma być i koniec trzymam kciuki :* a co do butelki to u nas sprawdził się dr Browns mozes z jeszcze wypróbować Mam. Też ma odpowietrzenie buziaki :*\nMilcia / 2018-01-04 20:39:25\nPodziwiam, że wytrzymujesz wszystkie te przytyki swojej mamy. Moja tez była nadgorliwa przy pierwszej wnuczce, ale ja jej robiłam wszystko na przekór, po swojemu, bo to moje dziecko. Mała miała straszne kolki przez 2 miesiące i jej wieczne codzienne telefony, jak noc, jak mała, doprowadzały mnie do szału. Także wiem, co czujesz. Na szczęście nie mieszkałyśmy razem, bo chyba byśmy się na siebie poobrażały na śmierć.\nCo do usypiania, to może spróbuj w wózku ją bujać w przód i w tył. U mnie to czasem jeszcze skutkuje mimo, że ma 1,5 roku.\nOwieczkaaaJo / 2018-01-05 01:16:30\nRybuu. Mój syn podobnie miał drzemki krótkie w ciągu dnia i w nocy się budził ale później zaczęłam walczyć żeby były trochę dłuższe. Miałam do wyboru spacery w zimie z dziećmi lub spanie syna w ramionach przez 45 minut. Niestety nie miałam zawsze ochoty na spacery w ziemię więc najczęściej siedziałam na kanapie lub na łóżku z synem i poduszka pod jego głową. Czasami wychodziły 3-4 drzemki w ciągu dnia później 16przygotowanie do kąpieli butla i spać. . Później córka itd. Niestety zajęło mi chyba 4 tygodnie zanim zaczął ładnie spać. W ciągu dnia i nocy. Używałam butelek Mam Anti-colic są rewelacne mam zestaw 2 butelek wogole nie otwarty mogę wysłać bez żadnych kosztow.\nZa to Córka moja miała ogromne kolki i jej tylko pomagało chodzenie przy oknie jej głową przymskie moim sercu i bujanie się przy oknie. Możesz to spróbować na piłce.\nOwieczkaaaJo / 2018-01-05 01:28:20\nOoh zapomniałam . Tak twoja mama to klasyka czasami nie wiem skąd takie teksty bierze i mam nadzieję że już wkrótce się wyprowadzić ie na swoje. Trzymam kciuki.:-) :-). Ja mam podobna babcie i bratowa więc rozumiem Cie.\nTak twoje Samopoczucie może wpływać ,że córcia płacze ale da się to ogarnac. Ja naprzykład znalazlam jakąś głupia grę na telefonie i która kiedyś działała na mnie relaksacyjnie a później znalazłam książkę która pomaga mi skupić się na czymś innym ale nie na problemach, to też może byc cokolwiek innego uspakajacego.\nPS. To tylko moje osobiste doświadczenia. Wiadomo Ty znasz swoją córcie więc wiesz co się jej może spodobać lub co zadziała. Pozdrawiam Asia\nAntiR / 2018-01-12 12:57:56\nKochana najlepsze wyjście z całej sytuacji to przeprowadzka i to jak najszybciej bo oszalejesz. Wiesz mi wiem co mówię mieszkałam u teściowej 5 miesięcy po urodzeniu małej i chociaż zachód siła do mnie tylko raz dziennie to myślałam że kawalerkę d dobrych rad . Podziwiam cię że tyle wytrzymujecie wszyscy z nią i jej tekstami.\nrybuuu / 2018-01-15 09:02:44\nOwieczko - dziękuję za rady. W sumie robię dokładnie tak, jak Ty. Że tak powiem filozofia "Rób to, co działa" - jak nie piłka, to leżenie razem na łóżku albo spacer. Co do butelek - czy mają wąską szyjkę? Bo obawiam się, że mała innych nie będzie tolerować .\n2018-01-15 09:26:10 wpis\nParafrazując pana od numeru 'Miłość w Zakopanem' - cześć, tu Maria.\nOj, działo się dużo w ciągu ostatnich dni.\nZaliczyliśmy naszą wyprawę na kompleksowe badania małej. Nawet nie wiecie, jak strasznie się wku...rzyłam, gdy zajechaliśmy piątego do szpitala (po nocy na mieszkaniu poprzedzonej jednodniową wyprowadzką, a wiecie, jak to jest z małym dzieckiem - auto napchane siatami, jakby cyganie jechali) a tam mówią nam, że laboratorium nieczynne, bo JUTRO trzech króli i oni mają wolne. Kuźwa. 'Służba' zdrowia. Wylądowaliśmy w sumie w punkcie poboru, do którego nie chciałam za bardzo jechać, ale trudno. Plan był taki, że przy pobraniu krwi miał być tylko mój mąż, a ja miałam wyjść i nie słuchać (taką samą strategię mamy na kolejne szczepienia), ale sumienie nie pozwoliło oddalić mi się od gabinetu i w ten sposób wwiercałam się czołem w ścianę, kukając jednym okiem zza futryny na drącą się Miśkę. O mało nie padłam ze stresu, a oczywiście moje dziecko dostało naklejkę 'Dzielny pacjent' i tuż po salwie histerii nie omieszkało wpakować ją sobie do ust, uśmiechając się szeroko. Ych.\nWyniki przyszły dość szybko i cóż mogę rzec. W posiewie kupy czysto, w moczu też, rozmaz ręczny krwi trochę świadczy o obniżonej odporności, morfologia cacy, CRP też, krew utajona w kupie znikła (jupi!), witamina D w normie iii… moje największe zdziwienie. Po tym, jak kazali nam suplementować w szpitalu żelazo, a ja deczko olałam ten fakt i skończyło się na dwóch saszetkach Actiferolu, byłam przekonana, że to moje chuchro z podkrążonymi oczami, które nie chce jeść, na stówę ma jakąś anemię. Jakież było moje zdziwienie, kiedy zobaczyłam to: hemoglobina 11.4 (widełki 10.1-12.9), Żelazo 93 (!!! widełki 40-100), Ferrytyna 58 (widełki 11-307). No i dobra, zapasy żelaza się kończą, ale moje dziecię nie ociera się nawet o niedokrwistość fizjologiczną. Generalnie przebadałam od stóp do głów zdrowe dziecko - czy jestem psycholką?\nZ kompletem badań wybraliśmy się w końcu do alergolog, która po wywiadzie (bardzo zresztą dokładnym) wydała nam oświadczenie - mamy dziecko alergiczne , to już oficjalne. I możemy kupować Neocate na ryczałt. Jakaś uparta cząstka mnie ciągle myśli o karmieniu moim mlekiem, więc zapytałam, czy mogłabym spróbować zrobić za jakiś czas prowokację (pomału schodziłam z ilości ściągań i w końcu zostałam przy jednym wieczornym, ilości poleciały z 1L na 200ml, ale tak czy siak - maszyna wciąż działa). Dostałam zielone światło po miesiącu aminokwasów. Postanowiłam, że sama spróbuję zrobić sobie panel pokarmowy z krwi. Jestem ciekawa, czy coś wyjdzie.\nPotem zajechałam na trzy dni do teściów. Generalnie chyba nie ma bardziej patowej sytuacji - uciekać do rodziców męża przed własnymi rodzicami. Ech. Ale tak żeśmy postanowili po ostatnim 'zwarciu do masy' - Michał spada na delegację, a ja spadam z domu, bo w pojedynkę po prostu nie potrafię żyć z moją rodziną pod jednym dachem. To były dość… ciekawe trzy dni. Przede wszystkim w godzinach popołudniowych druga babcia i czternastoletni wujas Miśki zajmowali się nią bez mrugnięcia okiem, stęsknieni i porażeni obecnością gościa, jednocześnie nie smęcąc jak moja rodzicielka. Nie zmienia to faktu, że do południa mała była po prostu… uuuh, no straszna w obyciu. Myślałam, że jej ukręcę ten mały, słodki, włochaty łepek. Smęciła niesamowicie, ja już włosy z głowy zdzierałam. Jedynym momentem oddechu był spacer, podczas którego czułam się, jakbym goniła własny ogon, do tego wysyłałam w myślach ogrom faków osobie, która zaprojektowała chodniki w rodzinnej wiosce męża, bo krawężników było multum i to co kawałek, więc wachlowałam wózkiem jak nienormalna. Szczeniaczek-Uczniaczek naprawdę ratuje nam dupę, bo Miśka dziada uwielbia, a najbardziej tryb zapuszczenia wszystkich piosenek pod rząd. Nie wiem ile ich jest, sporo. Z mężem znamy wszystkie na pamięć i to na tyle, że jak jeden hit się kończy, to my już wiemy, jaki jest następny. Tak czy siak - jak bardzo by nie wyła, wystarczy jej go podstawić pod nos i nagle jest 'ooo, ale super!'.\nPodczas tej wizyty teściowa zabiła mnie jednym tekstem: 'Michała siostra też nie lubiła jeść, ale to do czasu operacji nerek w wieku trzech lat'. Cooo, kuźwa?! Moje dziecko miało dwie infekcje układu moczowego, a ty mi dopiero teraz, teściowo, mówisz, że w rodzinie krąży jakaś wada? Dokładnie chodziło o brak zastawek i refluks moczowy. Sporo się o tym naczytałam. Tego dnia postanowiliśmy z mężem, że odwiedzimy jeszcze nefrologa, którego odwiedzić mieliśmy, ale przez alergię totalnie żeśmy olali temat, a poza tym wszystkie badania siuśków małej są spoko od ostatniego zumu.\nYch… Kolejny pediatra. Dużo ich już widziałam. Plus jest taki, że mam jakieś w końcu pojęcie, do kogo warto iść. Minus - wydaliśmy już na te wizyty tyle pieniędzy, że spokojnie mogłabym z nich sfinansować małej porządny, nowy fotelik, tyłem do kierunku jazdy ze wszystkimi bajerami. Tak czy siak pani nefrolog była bardzo spoko, tylko że… stwierdziła, że warto by zrobić dziecku cystografię, nawet dała nam skierowanie. Dla tych, co nie wiedzą - cystografia polega na tym, że do pęcherza wpuszczają przez cewnik kontrast, a potem robione są zdjęcia rentgenowskie, co by właśnie wykluczyć refluks dróg moczowych. Brzmi hardkorowo. Uzasadnienie - dwa zumy i obciążenie historią rodziny. No i że małe dziecko nie będzie raczej tego pamiętać. Mąż próbował mnie do tego przekonać, ale chyba spasuję… Robić dziecku tak inwazyjne badanie… bo tak? Bo coś 'może' być? Kurna, nie wiem. Stwierdziłam, że badanie moczu co miesiąc plus kontrolne usg nerek powinno wystarczyć, powtarzamy je zresztą w przyszłym miesiącu. Jeżeli, odpukać, coś się stanie, i będę musiała zrobić to badanie dwulatce… pewnie dopiero wtedy pożałuję swojej decyzji. No ale cóż… Wystarczyło mi, że nefrolog stwierdziła, że jeżeli brak zakażenia dróg moczowych to w sumie samo cofanie się moczu na tym etapie nie powodowałoby jazd z apetytem. Więc obecne jedzenie małej nie ma z tym żadnego związku, a cóż… Mogłabym zmienić znane porzekadło na: 'Ciebie lepiej żywić niż ubierać', bo moje dziecko żyje cały czas na energii słonecznej. Często sobie myślę, po cholerę ją odstawiałam, skoro niezależnie od rodzaju mleka i 'naczynia' jest, jak jest. Eh. Czasu nie cofnę.\nPewnie to czytacie i myślicie 'raaany, jaki sajgon'. Generalnie patrząc na małą nie stwierdzilibyście, że coś jej jest. Pomału klaruje się jej temperament. Cytując fizjoterapeutkę (tak, tam też dotarliśmy) - Miśka to taki zachowawczy typ. Kiedy pojawia się ktoś nowy albo jest w nowym miejscu, zachowuje spokój. Obserwuje dookoła. Bada grunt. Dopiero, jak poczuje się 'swojo' to pokazuje pełny wachlarz swoich możliwości - głośno daje znać o dyskomforcie albo jajcuje aż miło. Odkryła, że grzechotki grzechoczą. Czasem tak napitala, że boję się, że sobie oko wybije. Rozwala mnie jej natura badacza - biorąc do ręki zabawkę ogląda ją i zezuje na nią z każdej strony, bada metki, koraliki, ćwiczy na każdym chwyt pęsetowy, smakuje, potem znów ogląda… Jest to do bólu komiczne. Jestem mega dumna patrząc, jak sobie radzi próbując sięgać po zabawki - kiedy muska jakąś daleko położoną grzechotkę czubkiem palca to przypomina małego dorosłego, któremu nie chce się wstać po pilota, ale ciągle walczy, by po niego sięgnąć. Na brzuch przewraca się w sumie bez problemu, z brzucha na plecy w sumie nie udało jej się świadomie ani razu, więc czekamy. Leżąc na boku potrafi jednak unieść głowę, wypina też leżąc na brzuszku dupcię, więc chyba zbliżamy się małymi krokami do siadu i raczkowania. Mówię 'małymi', bo w sumie moja koszykarka to taki mały słabeusz, co w sumie potwierdziła fizjo, więc nieco jeszcze poczekamy. Matko, czy ja to ogarnę? Póki co próbuję ją chustować - dopiero, bo przez to, że była tak długo taka wiotka strasznie się bałam. Ale idzie coraz lepiej. Niedługo będziemy królować na dzielni podczas wiosennych spacerów - mam wrażenie, że dużo łatwiej będzie zrobić małe zakupy z dzieciakiem z przodu niż tachając ze sobą ogromny wózek. Zobaczymy.\nA u mnie taka zmiana, że moja introwertyczna natura dostała prezent wczoraj - byłam cały dzień sama na mieszkaniu i sprzątałam w totalnej ciszy. Rany. To było cudowne.\nOwieczko - odpowiedziałam w poprzednim wpisie na Twój komentarz.\ndewa / 2018-01-15 21:42:39\nRany, jaki sajgon, dokładnie tak sobie pomyślałam. Nie jesteś psycholką, bo coś jest na rzeczy. I cudownie, że badania w normie, chociaż tyle dobrze! Oczywiście główna zainteresowana ma zapewne na wszystko wywalone, ot taki typ Nie wiem co tu się ostatnio z komentarzami odbywa ale spieszę donieść, że przynajmniej dwa moje zeżarło, a były już popełnione. Widocznie strasznie smęcę, taki los Wysyłam resztę optymizmu! Wiesz, u mnie to klasyczna choroba dwubiegunowa, raz euforia a za chwilę dolina A;e walczę, walczę dzielnie. No i zara wiosna! Będzie git. I spoko, na pewno Misia zawstydzi Pierdosława (ey, zupełnie nie wiem co ja mam z tymi gazami, przecież on nie wietrzy częściej niż statystyczne niemowlę, hmmm)i pierwsza przekręci się z brzucha na plecy. No na bank! Buzi dla Was :*\n2018-01-23 21:18:18 wpis\nZa sześć dni dzieć mi skończy pół roku, ha! Czaicie to? Bo ja nie. Dzisiaj mam ochotę popełnić sobie wpis… taki o, Miśkowy. Totalnie nielekarzowy, niekupowy, niealergiczny, nierefluksowy, bo przez te wszystkie nasze przeboje za mało piszę, jak fantastyczne mam dziecko.\nOtóż małej już nieco wyklarował się temperament i usposobienie, co z jednej strony napawa mnie optymizmem, a z drugiej sprawia, iż "cierpię" niemożliwie. Miśka ma wszelkie cechy hajnida ciekawego świata. To się objawiało już od chwil, gdy leżała plackiem - wszystkich wprawiało w osłupienie, z jak dużym skupieniem obserwuje świat, jak bardzo wydaje się chłonąć wszystko, co dzieje się naokoło. Teraz już wiem, że to nie była moja nadmierna interpretacja, napędzana egoistyczną potrzebą stwierdzenia, że mam ponadprzeciętnie inteligentne dziecko, a smętne preludium do tego, co jest teraz.\nDzień mała zaczyna na pełnej petardzie - sru na brzuch, śmieje się do mnie. A potem jazda… Jedna grzechotka, druga, trzecia, książeczki (BOŻE, JAK ONA KOCHA KSIĄŻKI! <3), grające przytulaki. Potem kwik - "matka, noś mnie, chce oglądać dom!". Bardzo często kończy się tak, że 3/4 dnia ją noszę i przez to mam nieustanny syf naokoło siebie, bo nie mam kiedy go uprzątnąć. Chusta nie daje rady niestety - jakby się dało przodem do świata to by było pozamiatane… dosłownie i w przenośni. Wszystko jest ciekawe, ale tylko na pięć minut, bo świat trzeba odkrywać bez przerwy. Także Miśka śmieje się - a to do lustra, a to do mnie, a to do babci, a to do psa. Łóżeczko parzy - no chyba, że stoję nad nią i do niej gadam albo śpiewam. Z fascynacją w oczach obserwuje, kiedy coś jem, co już mi powoli podpowiada, że dzieć robi się gotowy na rozszerzanie diety. Jak już uda mi się legnąć cielskiem, to zazwyczaj z dzieckiem obok i z "Kicią Kocią" w rękach. Z drzemkami się nam poprawiło, ale, hahaaa, i tak jest walka nieustanna. No bo po co spać, jak można eksplorować? Już trze oczy, oj trze, trze, ślepia czerwone jak królik, ale… ale ej, co to… "Czy to mój zajebisty rękawek? Koniecznie muszę go wymemlać i na niego popatrzeć!". Skończy się faza na rękawek, to jest faza na kołderkę, bo ma taki fantastyczny wzorek i trzeba go oblukać z odległości 5 milimetrów! A w międzyczasie zmęczenie rośnie i jest histeria z zapasami na łóżku w tle. No bo ja ją głaszczę, masuję, mruczę "Hej sokoły" w wersji Smooth Jazz do ucha, a ona oczywiście musi walnąć po dziesięć obrotów na brzuch, przez jedno i drugie ramię. Jak już zaśnie, to lepiej, żeby nikt się nie ruszał i nie oddychał. Miśka jest na nieustannym standby - przez pierwsze dziesięć minut snu ma lekko otwarte oko, monitoring działa, wiecie - w razie jakby wydarzyło się coś zajebistego. Ech. Mam wesoło.\nNo ale chciałam mieć wesoło. To mam.\nŚpi właśnie obok, w łóżeczku, w którym niedawno była taka maleńka, a teraz… teraz żałuję, że nie mamy dla niej jakiegoś wybiegu. Rany, ile razy ją przyłapałam, jak leży w poprzek z nogami między szczeblami, zadowolona z siebie. Tak bardzo nie mogę się doczekać, kiedy zacznie mówić (a mam wrażenie, że to będzie całkiem szybko). Powiecie, że zwariowałam. Ale same widzicie… mam taką niesłychaną potrzebę wodolejstwa, gadania non stop o wszystkim. We dwie na pewno się skumamy. Choćbym miała odpowiadać na milion "Ale mamusiu - dlaciemu?" danego dnia. Mój stary z nami oszaleje - trudno!\nRany, ile to energii i niezachwianego niczym optymizmu… W tak małym ciałku, pomimo tylu przeszkód… Powinnam się od niej uczyć tego. Tego jej bycia tu i teraz. Tego: "dobra, to już widziałam - chodźmy dalej, szybciej, poznawać świat!". Nie mogę się nadziwić, że rano otwieram oczy i z bólem dupy wstaję z łóżka, myśląc o kolejnym maratonie z siedmiokilowym tobołkiem na rękach jak o czymś NAAAJGORSZYM, czekam cały dzień aż zaśnie, a jak już śpi to mam ochotę ją obudzić i tulić do siebie. Ach, mamą być!\nwalabia / 2018-01-24 17:44:14\nCzekam z niecierpliwością na każdy Twój wpis.\nMoja Matylda zaczęła od tygodnia pełzac i powiem Ci, że to ulga dla calej rodziny, naszych rąk i kregoslupow. Także i Ty niebawem odpoczniesz. Dziecko jest tak szczęśliwe, że może sie samo przemieszczac, że nie domaga sie takiej uwagi.\nTo co piszesz o swoim domu przypomina mi jak wyglądało moje mieszkanie 4 lata temu, kiedy urodzilam synka. Wieczny bajzel i nawet nie mialam jak sie umyc. I tak sobie myślę, dlaczego teraz mając dwojke dzieci mam posprzatane i ja też chodze umyta i z makijazem? Wniosek? Moze warto rozwazyc opcje drugiego dziecka w przyszlosci?\nAntiR / 2018-01-24 20:17:43\nMisia fajnie się rozwija i ty jesteś szczęśliwa służy ci matka macierzyństwo służy a co do braku miejsca to wiem coś o tym jeszcze niedawno kisiłam się w jednym pokój a teraz mam przestrzeń i luz i matę rozkładamy gdzie nam przyjdzie do głowy wam też potrzebna jest przestrzeń i to jak najszybciej bo Misia już nieźle fika\n2018-01-26 21:41:59 wpis\nBlog Mataja - Narodziny matki - najtrudniejsza faza porodu (klik)\n[justify]W pierwszej ciąży intensywnie przygotowywałam się na narodziny dziecka – czytałam, chłonęłam wiedzę – byłam wzorową uczennicą obkutą do egzaminu z bycia matką na blachę. Nie byłam jednak przygotowana na to, że wraz z dzieckiem narodzę się także ja… na nowo. W ciąży bowiem naiwnie zakładałam, że po pojawieniu się dziecka niewiele się zmieni. Będziemy żyli sobie jak dawniej, tylko z dzieckiem u boku. Wydawało mi się kompletnie nieprawdopodobne, że niemowlę może namieszać w życiu, emocjach, a już zwłaszcza tożsamości, bardziej niźli taki powiedzmy chomik. Przecież małe to jest, śpi dużo, nie mówi, nie chodzi, więc po prostu trzeba sobie dzień zorganizować, znaleźć trochę czasu na zmiany pieluch i gotowe. Cóż, jakie było moje zdziwienie, gdy okazało się, że to jednak ja muszę dostosować się do półmetrowej istoty, która nawet nie ma zębów, a mimo to decyduje o tym kiedy śpię, kiedy jem, kiedy odpoczywam, kiedy rozmawiam z mężem. (...) Stawanie się matką nie jest bowiem czymś na co można się przygotować – możemy pochłonąć wszystkie poradniki świata, ale na narodziny naszej nowej tożsamości nie przygotuje nas nic, bo proces przekształcania się z osoby odpowiedzialnej li tylko za siebie w osobę, w rękach której spoczywa los innej istoty, jest drogą pełną niespodziewanych zwrotów akcji i powodzią emocji, w których nie zawsze łatwo się odnaleźć. (...) Stawanie się matką nie jest bowiem tożsame z wydaniem na świat dziecka i trzymaniem go po raz pierwszy w ramionach. Stawanie się matką to proces znacznie dłuższy niż najdłuższy nawet poród. To okres życia, w którym wiele kobiet czuje się zagubionych pomiędzy tym, kim było przed pojawieniem się dziecka, tym kim sobie wyobrażało, że będzie w oparciu o nierealistyczny, perfekcyjny obraz macierzyństwa ułożony w ciążowej głowie, a tym kim się faktycznie stało. (...) Nie twierdzę, że kobiety kiedyś miały łatwiej, bo wszystko zależy od tego, na który aspekt ich żywota spojrzymy, ale śmiem twierdzić, że nasze mamy nie musiały tyle energii i wysiłków intelektualnych poświęcać na dokonywanie pewnych wyborów. Ot zwykle wychowywało się dziecinę w podobny sposób, w jaki samemu zostało się wychowanym i finito. Dziś mamy dziesiątki wzajemnie wykluczających się filozofii wychowawczych i setki sprzecznych porad. Weźmy dla przykładu temat, który aktualnie wałkuję, czyli szkołę. Gdy ja i moje siostry byłyśmy małe, nikt się nad tym nie głowił – dzieci szły do szkoły mając lat 7. Szkołę narzucała z góry rejonizacja i cześć pieśni. A dziś? A dziś zatapiamy się w setkach artykułów roztrząsających kwestię tego, czy lepiej posłać do szkoły sześcio- czy siedmiolatka, a gdy już uda nam się zdecydować, jest jeszcze gorzej, bo pytanie brzmi: szkoła publiczna, a jeśli tak to która, bo ta ma lepszą salę komputerową, a ta mikroskopy w pracowni biologicznej, ale wtedy przyjdzie ktoś, kto powie Ci, że szkoła państwowa to strzał w kolano, bo najlepsza będzie szkoła demokratyczna, a inny, że figa, bo lepsza prywatna z drugim językiem wiodącym, a trzeci, że jedynym gwarantem szczęśliwej przyszłości jest Montessori, a na końcu i tak ktoś powie, że tylko edukacja domowa i co wy w ogóle wiecie o życiu. I choć to wspaniale, że dzisiejsi rodzice poświęcają mnóstwo czasu i pomyślunku na zastanowienie się nad tym, co najlepsze dla maluczkich, to mnogość opcji spośród których możemy wybrać, przytłacza i przeraża, a jak sugerują badania, w ekstremalnych przypadkach może prowadzić do symptomów zbliżonych do tych obserwowanych przy wypaleniu zawodowym. To przerażenie szczególnie wyraźnie jest w pierwszych etapach (czytaj latach) macierzyństwa, w których ogrom miłości, szczęścia, strachu i zwątpienia w swoje kompetencje tworzą mieszankę wybuchową pod tytułem „nie wiem, co ja robię i czy robię to dobrze”. (...) Dzisiejsze macierzyństwo jest bowiem inne od tego, którego doświadczano kilkadziesiąt lat temu – dziś od rodziców oczekuje się znacznie więcej w zakresie poświęcania maluchom uwagi i inwestowania w ich rozwój, a dodatkowo od kobiety oczekuje się ekspresowego powrotu do formy i mimo rewolucji, jakiej doświadcza, niezaniedbywania żadnej ze sfer jej dotychczasowego, intensywnego życia, nakładając tym samym gigantyczną presję na matczyne barki. Wszystko to sprawia, że to, jakie wsparcie zapewnimy matce na tym wymagającym etapie przejściowym, będzie mocno rzutowało na jej dobrostan emocjonalny i psychiczny, który bezpośrednio wpłynie na jej stosunek do małego człowieka i nowych obowiązków.(...) Dla mnie ten okres przejściowy po narodzinach Pierworodnej nie był łatwy. Rozdarcie i ambiwalencja uczuć najlepiej oddają to, co wówczas działo się w mojej duszy, głowie i sercu. (...) Bo macierzyństwo generuje tak splątaną mieszaninę uczuć i myśli, że trudno mi to ubrać w słowa. Bo owszem czasem bywa trudne. Męczące. Przytłaczające. Ale daje przy tym niewyobrażalną siłę – dopóki nie miałam dzieci nie wiedziałam, że potrafię być tak silna, waleczna, odważna. Dla nich. Daje motywację. Dystans do bzdur. I miłość. Tak wielką i tak obezwładniającą, że żaden cholerny poradnik Cię na to nie przygotuje. Więc jeśli gdzieś tam jesteś droga upieczona matko i wkraczasz właśnie na wyboistą drogę przekształcania się z dawnej siebie w nową siebie, to dbaj o siebie, daj sobie czas, pozwól na niedociągnięcia i błędy, bo nie ma mam idealnych, są tylko prawdziwe, ale przede wszystkim pamiętaj, że w końcu będzie łatwiej – najtrudniejsze w macierzyństwie jest bowiem pierwszych 25 lat!\n2018-01-26 23:05:48 wpis\nAntiR - napisałaś, że jestem szczęśliwa i macierzyństwo mi służy. Otóż nie jestem i otóż nie służy. Tzn. no dobra - jaram się rozwojem mojego dziecka jak niczym innym, cieszę się każdym dniem, który nie ma w sobie aż tylu stresogennych czynników jak wtedy, gdy urodziłam i gdy zdiagnozowano zumy. Ale nie jest ze mną dobrze. Czasem mam momenty, że myślę: 'o, od dzisiaj cieszę się macierzyństwem!', piszę o tym a Wy gratulujecie mi w komciach. Niestety zazwyczaj przechodzi po paru godzinach.\nChyba jeszcze ani razu tego nie napisałam - jestem wykończona. Psychicznie i fizycznie. Celowo wkleiłam tu cytat z Mataja przed chwilą, bo początek jest o mnie. Też chyba myslałam, że jak pojawi się dziecko, to będzie ono po prostu kolejną osobą w rodzinie, której wydzielę po prostu część doby, a te pozostałe części to w sumie poświęcę albo sobie, albo mieszkaniu, albo mężowi, oczywiście patrząc z ukradka na dziecko, marudząc, że 'macierzyństwo jest takie wymagające!', no bo nie mogę gotować obiadu patrząc tylko na patelnię. Ha! Kurwa, ja nie wiedziałam, że ta pozostała część to będzie jakiś lichy skrawek dnia, i że jak już zostanie, to nie będę wiedziała, czy podczas niego zjeść, iść się wysikać, odetchnąć chwilę w ciszy, pójść spać czy ogarnąć chaos naokoło - zazwyczaj żaden wybór nie daje mi satysfkacji. Nie myślałam, że po pół roku to tak może wyglądać - miał być 'czwarty trymestr' a potem dziecko zajmujące się sobą na macie edukacyjnej, i tylko ja z boczku. A jest co? Miśka marudząca all day long, i ja, jedząca dwa posiłki dziennie (słuchajcie - to się niczym nie różni od diety eliminacyjnej, bo jem kaszę, którą się da wrzucić do gara na piętnaście minut), muszę nawet pomagać jej spać (już nie ma dramy na piłce do fitnessu, ale muszę koło niej leżeć plackiem i dać się trzymać za rękę, inaczej klops), no i to noszenie, noszenie, noszenie... I cyrk z jedzeniem. I stres.\nJeżeli za czymś tęsknię bardzo, to właśnie za takim 'Ok, coś za dużo się martwię - wezmę sobie urlop, zresetuję się i wrócę do żywych'. Odkąd w ósmej dobie po terminie porodu przekroczyłam drzwi szpitala, to stresuję się codziennie. Są jakieś pojedyncze momenty na 'uff', ale zaliczam je z bólem dupy, wiedząc, że zaraz się skończą, a po nich przyjdzie znów - stres, ból głowy i niepokój. No ale przecież nie mogę wziąć urlopu. Powiedzieć dziecku, że ma zaczekać dwa tygodnie. Ono nie zaczeka. Prawdę mówiąc to ma problem z leżeniem w łóżeczku przez pięć minut bez towarzystwa.\nZaczęłam sama siebie zagrzebywać i to jest smutne. Wyglądam jak żałość. Codziennie odkładam obcięcie paznokci u stóp, które wyglądają naprawdę obleśnie już, ale z Miśką nie mam czasu znaleźć cążek, a jak śpi, no to przecież nie będę hałasować otwieraniem szuflady, co nie? Zaczęłam chyba sabotować w głowie myśl o tym, że mogłabym kiedyś wyjść na ćwiczenia, potańczyć albo na randkę. I w związku z tym przestałam też widzieć sens w dbaniu o siebie. No bo po co poświęcać czas na coś, co jest niepotrzebne, zwłaszcza, gdy tego czasu nie mam? Żeby się pokazać z tuszem na rzęsach w biedronce raz kiedyś? Nie, szkoda energii... Najchętniej zakopałabym się pod kołdrę i nie wyszła. Ale z Miśką się nie da...\nMam z tyłu głowy taką myśl, że się ubezwłasnowolniłam na własne życzenie. Na własne życzenie spętałam się ciągłym zamartwianiem o jej zdrowie. Wycięłam się z rzeczywistości, tak jak ewaporowano niechciane jednostki w 'Roku 1984' Orwella. Byłam, nie ma mnie. Jest tylko jakaś bezkształtna, nieuczesana masa z nieświeżym oddechem, której istnienie zredukowało się do butlowania, zmieniania pieluch i przenoszenia dziecka z miejsca na miejsce.\nNie, nie jestem szczęśliwa i macierzyństwo mi nie służy. I wkurwia mnie, jak o takich jak ja, mówi się, że 'straszą macierzyństwem', nie jest przecież tak źle... No to niestety. Jest kijowo, jest bardzo źle. Ostatnio doszłam do wniosku, że bycie matką to nieustanny trening zaciskania dupy, choć już czasem myślisz, że bardziej nie możesz, bo już nią łupiesz orzechy włoskie, to zaraz leci drugi, trzeci, czwarty miesiąc takiego 'już kurwa nie mogę!!!' i budzisz się w momencie, jak dalej łupiesz, ale już orzechy kokosowe.\n... ale Miśka i tak jest super hiper. Niech Was to nie zmyli.\nbergamotka / 2018-01-27 15:05:54\nA ja paznokcie u nóg maluję Cały czas tym samym lakierem co dzień przed porodem, czyli rok temu, ponieważ od roku nie chce mi się go porządnie zmyć zmywaczem, więc domalowuję do resztek ten sam kolor. A i tak dopiero wtedy gdy zejdzie więcej niż połowa. Z obawą oglądam dno w buteleczce- jak mam kupić nowy, skoro w Rossmanie używam tylko półek z kaszkami, pieluchami i słoiczkami z rybką w warzywach? Balsam do ciała kupiony w 38 tygodniu ciąży stoi nadal ten sam. Bo mi się nie chce smarować. Butów nie czyszczę, bo mi się nie chce. Tusz do rzęs służy dziecku do turlania. Czuję się zadbana i mam poczucie dobrze spełnionego obowiązku jak się wykąpię i umyję zęby.\nA co do przenoszenia dziecka z miejsca na miejsce... jak nosiłam to marzyłam żeby zaczęło chodzić. No i chodzi .Jeszcze za rączkę. Moją rączkę oczywiście przez 96% dnia. I jak po raz 48 w ciągu ostatniego kwadransa podchodzę do tego samego kaloryfera i po raz 48 kucam, żeby mała rączka mogła pokręcić termostatem, to uwierz, że mówię sobie "kurwa już nie mogę". Obliczyłam, że w ciągu ostatnich 365 dni przynajmniej 5 tysięcy razy zamiauczałam jak kotek i zagdakałam jak kurka . A cały ten wywód jest po to, żeby Ci przekazać , że bardzo dobrze Cię rozumiem. Trzymaj się Rybuuu, one rosną. Mam też 14-latka więc wiem to na pewno\nzielińska / 2018-01-27 15:23:22\nBergamotko, zapomniałaś o piosenkach i wierszykach czytanych tysiąc razy dziennie... Rybuuu, jedno jest pewne - to mija. To tylko rok, dwa z twojego życia, a dla twojej małej to cały świat, cały jej czas. Czytalas bloga 'matki denatki'? Bo czasem to juz tylko smiech, chocby przez łzy zostaje... trzymaj się!\nAzzurra / 2018-01-27 16:12:49\nTo i ja się dołączę do lamentu nad paznokciami Moja Misia była chrzczona pod koniec sierpnia i wtedy zrobiłam pedicure. Resztki tego lakieru usunęłam w przeddzień Wigilii. Wcześniej, podobnie jak komentująca Koleżanka, uzpełniałam tym samym lakierem\nOstatnio rozmawiałam z mamą, która zauważyła,że powinnam pójść zrobić paznokcie. Może i racja, tylko po co?:/\nTrzymaj się dzielnie. Nasze Michaliny w końcu przecież kiedyś urosną\nEtuś / 2018-01-29 08:54:49\nWiesz ja Ci powiem że też się przejechałam na macierzyństwie - zresztą wiesz. Jak mi koleżanki odpowiadały, że przez pierwsze miesiące przeczytały masę książek, albo nie wiedziały nawet że mają dziecko bo ciągle spało to aż się we mnie gotowało. I ciągle pytanie: czemu moje tak nie może? Spacerowalam z Jaśkiem i wspominalam dawnw beztroskie czasy kiedy to nic ani nikt mnie nie ograniczał. Weekend we Lwowie? Why not?! Jedziemy jutro nad morze? Jasne! Knajpa, piwo, impreza? Taaaaak! Tylko że jak tak czasem siądę to myślę sobie że to moje życie sprzed Jaśka było strasznie puste. Owszem, beztroskie i spokojne, ale nudne. Życzę Kochana i Tobie, żebyś mogła wreszcie zacząć cieszyć się macierzyństwem. Każde tak na prawdę jest inne. Ale niech i Twoje poza trudnościami przyniesie też radość. Ściskam :*\nAntiR / 2018-01-29 16:11:26\nKochana rozumiem.co czujesz jeszcze ponad miesiąc temu miałam podobne odczucia. Siedziałam sama z niunią w małym pokoiku unikałam wychodzenia z niego żeby się nie widzieć z domownikami i czekałam na męża najpierw jak wróci z pracy i wpadnie na 15 minut na obiad który oczywiście gotowała teściowa a później wieczorem aż wróci z budowy czasami miałam ochotę ściany gryźć. Ciężko mi było tam wytrzymać przepłakałam nie jedną noc . Ty masz podobnie mieszkasz u swojej mamy z ktgórą ciężko jest ci się dogadać jak mniemam też w jednym pokoju mąż całymi dniami w pracy i tak leci dzień za dniem jesteś sama tylko z Misią i najnormalniej w świecie masz dość. Ją po przeprowadzce odżyłam staram się myśleć pozytywnie i teraz widzę że niunia też.potrzebowała przestrzeni .\nTak więc życzę ci kochana jak najszybszej przeprowadzki na swoje tam się pozbierasz ja zbieram się wciąż i staram się nie dawać chcę iść do przodu chociaż czasem też nie jest łatwo bo 5 miesięcy tkwiłam w dołku i tylko dzięki niunia nie zwariowałam.\n2018-02-01 22:32:25 wpis\nMała se wzięła i se skończyła pół roku cztery dni temu, ha!\nKilka dni przed tą ważną datą zrobiła obrót z brzucha na plecy. I teraz w sumie wychodzi jej to bezproblemowo. Robię trochę pod siebie na myśl o jej mobilności, a z drugiej strony ręce zacieram - może się skończy to pieprzone noszenie (#rodzicielstwobliskościtakbardzo…). No dobra, może przesadzam z tym 'pieprzonym', ale cóż - kto miał hajnida ten wie, o czym mówię. Wczoraj nawet udało się jej jakąś dziwną kombinacją przewrotów, szurania buzią po łóżku i unoszeniem kupra dosięgnąć do zabawki, do której bez tejże nie miałaby szans.\nJak się małej weźmie na gadulenie, to nie ma zmiłuj. 'Eeełgułee. Gigu, gighu, giri giri. Mmmmaaa, gggaa, hhh, giiiii.' - tego typu rozmowy sobie prowadzimy.\nOficjalnie rozszerzyliśmy dziś dietę. Nie mówię, ile stresu mnie to kosztuje… Małej kupy w sumie są brzydkie non stop, więc jeżeli trafimy na alergen to nie wiem, czy ja to wyłapię. No i co - jestem matką wyrodną, bo urodzić naturalnie nie dałam rady, cyckiem nie karmię, noszenie mnie doprowadza do spazmów a na pierwszy posiłek dałam coooo? Tak, wszyscy już wiedzą. Słoik! Nic nie na to nie poradzę, że chciałam od warzyw zacząć, a znaleźć bezpieczne warzywo dla alergika w styczniu to huhu… Padło na 100% eko puree z dyni od Humany. Miśka chyba nie skumała o co be. W sumie to tak trochę na wcisk ją uraczyliśmy dwoma łyżeczkami, minę walnęła z serii 'Co tu się odpierdziela?'. Jutro podejście numer dwa.\nNiedługo czeka nas drugie podejście do Infanrixa (dopiero…) i USG brzuszka.\nCodziennie miewam mniejsze i większe kryzysy, na każdym polu. Mąż mi się trochę psychicznie sypie mieszkaniem u teściowej. Chwilami go rozumiem, a chwilami mam ochotę go zdzielić przez głowę, bo mam wrażenie, że po wszystkich przejściach powinien mi i Miśce dać płaszcz ochronny, jak to przystało na ojca rodziny, a nie mi się rozklejać, bo za mało zarabia. Użył nawet sformułowania: 'Moje życie jest bez sensu', czym mnie niemało wkurzył. Bo co, jak co - moje przypomina ostatnio jakiś małośmieszny dowcip, ale czy straciłam sens? Oczywiście, że nie - mój sens śpi właśnie w łóżeczku w pokoju obok. Jak bardzo byłoby kijowo - nigdy nie wątpię w to, że to chwilowe, na końcu czeka nas spokój, a jedyne, co mnie przeraża, to że może on nastąpi za dziesięć lat. Dopiero. Ale nie, że sensu nie ma… Jak można tak powiedzieć żonie po trudnej ciąży i porodzie, która nocami ślęczy w internecie, żeby znaleźć ratunek dla alergicznego dziecka? Nie rzygnęłam mu, dopiero tutaj to zrobiłam. Jeszcze tego brakuje, żebym musiała go wychowywać… No ale czego się spodziewaliśmy, prawda? Mówiłam Wam, jak to zaliczaliśmy zgrzyty, kiedy ostrzegałam go, że życie nam się wywróci do góry nogami. Nie przyjmował tego do wiadomości. A teraz jest w ciężkim szoku, z którego się chyba nie może otrząsnąć.\nSmuci mnie w tym wszystkim to, że chyba już nie mam ochoty mówić mu o swoich problemach, które kłębią mi się w głowie. A tym samym wyczerpałam liczbę osób, z którymi mogę rozmawiać.\nCzuję się jak samotny wojownik na placu boju.\nEtuś / 2018-02-02 11:14:23\nWiem że to nie to samo ale zawsze możesz pogadać z nami :*\ndewa / 2018-02-02 16:16:24\nRybuu, jego "życie jest bez sensu" można włożyć do tego samego słoika co Twoje "No i co - jestem matką wyrodną, bo urodzić naturalnie nie dałam rady, cyckiem nie karmię". Obie te sentencje nawet koło prawdy nie stały ale padły, bo padły. Ty rodziłaś naturalnie zdecydowanie za długo a karmiłaś tak długo, że większość z nas już dawno jebłaby cycem o podłogę. I dobrze o tym wiesz! Czasem po prostu wszystko jest z dupy, oboje macie prawo tak myśleć i nawet gadać. I nie poddawaj się, Mąż to wciąż ktoś, z kim możesz i powinnaś rozmawiać. Wyrzygaj mu się. Nam też zawsze możesz :*\nAntiR / 2018-02-09 07:05:42\nSłoiczek to nie zło to konieczność ja też się ratuję słoiczkami część warzyw mam pomrożonych że swojej działki ale owoce i niektóre warzywa kupuję w słoiczkach. Co do męża to wydaje mi się że właśnie dlatego że czuje się za was odpowiedzialny to tak trzeszczy i marudzi.


O mediach rozmaitych - gloswagrowiecki.pl\nO mediach rozmaitych\nOpublikowano: czwartek, 21, wrzesień 2017 13:28\nOpole za nami, a w wraz z nim żenujący popis Jana Pietrzaka, który niezbyt przypadł do gustu publiczności. Konkurować z nim może jedynie Andrzej Rosiewicz ze swoją debilną piosenką sławiącą Donalda Trumpa. No, ale kiedyś pucował Gorbaczowowi, więc przynajmniej konwencja zachowana.\nJak już jesteśmy w okolicach Rosji, to warto przypomnieć, że w maju zmarł Stanisław Pietrow, pułkownik, który powstrzymał się od uruchomienia procedur kontrataku nuklearnego (wystąpił błąd odczytu elektroniki, sugerujący, że Amerykanie wystrzelili rakiety na ZSRR). Człowiek, który prawdopodobnie ocalił świat, został zwolniony z pracy i ukarany naganą, ponieważ nie zastosował się do ustalonych wytycznych. Żenującą postawą wykazał się aktor Kevin Costner, który nakręcił o nim film, a słysząc o jego problemach życiowych, wysłał mu czek na... 500 dolarów. Jego śmierć nie obeszła nikogo, dowiedziano się o niej dopiero teraz.\nW radiowej Trójce kolejne dobre zmiany, tym razem odchodzi Niedźwiedzki. Podczas komentowania sprawy, nie omieszkał wbić delikatnej szpili obecnej władzy, którą wielu obwinia za upadek tej stacji.\nSieć księgarni Matras bankrutuje i powoli zamyka swoje obiekty. Ale to chyba nikogo specjalnie nie dziwi. Książki nie są zbyt popularne wśród gawiedzi, natomiast stanowczo są zbyt drogie. Natomiast te sprzedawane w supermarketach to bardzo często niestety chłam, na który nie każdy się skusi (mimo niskich czasami cen i przecen). Ja w ogóle mam z tym nielichy problem, bo bibliotek nie lubię (każdy tom pchałbym od razu na półkę i żeby już tam została), a pieniądze, które dziś trzeba wydać na książki, potrafią skutecznie przerazić.\n-1 #1 Jan 2017-09-26 14:16\n"....a w wraz z nim żenujący popis Jana Pietrzaka, który niezbyt przypadł do gustu publiczności. Konkurować z nim może jedynie Andrzej Rosiewicz ze swoją debilną piosenką sławiącą Donalda Trumpa. No, ale kiedyś pucował Gorbaczowowi, więc przynajmniej konwencja zachowana...."\nNa pewno do gustu przypadłaby w Opolu twórczość Nergala czy Dekapited. Sam szczyt elegancji i dobrego smaku, zaiste ... A Gorbaczow to nie był to ten który zaprzestał wyścigu zbrojeń, pozwolił na zjednoczenie Niemiec, poluznił sznurki Polsce i pozwolił na pierestrojke? Laureat pokojowej nagrody Nobla z tego tytulu ? Nie rozumiem w związku z tym do końca co zrobił żle Rosiewicz pucujac mu? Pucowanie Jaruzelskiemu byloby bardziej na miejscu zapewne?


Tinedol opinie 2020 - Eksperci ujawniają niewiarygodne wyniki\nDoświadczenie Tinedol : Czy istnieje jakieś silniejsze rozwiązanie problemu utraty wagi na rynku?\n7/10 9:24 Karla Mcdaniel\nCoraz bardziej fascynuje nas raport o Tinedol i jego sukcesach z Tinedol. Referencje są logicznie ciekawe. Jesteś niezadowolony ze swojego ciała? Naprawdę chcesz schudnąć na dłuższą metę?\nZ pewnością zauważyłeś również, że Tinedol naprawdę bardzo interesujących referencji. Tinedol rezultacie, Tinedol naprawdę pomaga zmniejszyć wagę? Ty w tym artykule na blogu.\nTa żmudna utrata wagi nie działa zgodnie z przeznaczeniem i nie odpuścisz tej nieproporcjonalnej wagi? To może być twoja wyjątkowa okazja, aby jak najszybciej schudnąć!\nChciałbyś tak bardzo, że możesz ostatecznie kupić rzeczy, które najlepiej pasują do twojego nowego i cienkiego wyglądu?\nUwielbiasz wakacje na plaży, gdzie możesz pokazać się w pływaniu?\nW żadnym wypadku nie jesteś sam z tym problemem, ponieważ jest wiele innych osób, które mają bardzo podobny problem: kilka osób nie zdołało sobie z tym poradzić. Prędzej czy później jesteś po prostu rozczarowany i nie możesz wrócić do bezsensownej diety.\nPrzepraszam, ponieważ, jak się teraz dowiesz, masz wiele obiecujących przedmiotów do wyboru, które są niezwykle korzystne pod względem rozkładania masy. Czy jest Tinedol? Gdy będziesz na bieżąco, dowiesz się wszystkiego.\nCo należy wiedzieć o Tinedol?\nProducent produkuje Tinedol w celu zmniejszenia masy. Dla niezbyt ambitnych miejsc używać go tylko krótko.\nW przypadku bardzo dużych planów może być z łatwością używany przez długi czas.\nPożądani szczęśliwi ludzie opowiadają o osiągnięciach z Tinedol. Co powinieneś doświadczyć przed zakupem online?\nProducent ma szeroki zakres praktycznych doświadczeń w tej dziedzinie zastosowań. Powinieneś korzystać z tego doświadczenia, aby efektywniej realizować swoje zamiary.\nDzięki swojej naturalnej bazie można oczekiwać, że weźmiesz Tinedol doskonale.\nDzięki Tinedol firma produkuje lekarstwo, które pomaga rozwiązać problem utraty wagi.\nSkładniki tego produktu służą tylko jednemu celowi, ale z nieskazitelnym wynikiem - coś takiego okazuje się nietypowe, ponieważ zdecydowana większość handlowców preferuje preparaty, które są ukierunkowane na wszystko, tylko po to, by wydobyć jak najwięcej sloganów reklamowych. Z tej obserwacji wynika, że taka suplementacja ma zbyt niską dawkę składników aktywnych. Nic więc dziwnego, że użytkownicy tej kategorii pomocy bardzo rzadko osiągają zadowalający wynik.\nTinedol producenta w sklepie internetowym, który jest wysyłany bezpłatnie, szybko i niepozornie. To odróżnia go wyjątkowo od artykułów takich jak Fast Burn Extreme.\nErgo, wszystkie wielkie aspekty Tinedol oczywiste:\nW pełni naturalne składniki lub składniki zapewniają niezrównaną kompatybilność i łatwość użycia\nCzy lubisz mówić o odchudzaniu? Najlepiej w ogóle nie? Nie ma też powodu, aby to robić, ponieważ możesz zamówić ten produkt sam, bez zauważenia\nW jaki sposób rzeczywiście działa Tinedol?\nPrzede wszystkim efekty Tinedol można zrozumieć, gdy spojrzysz na różne badania i przyjrzysz się bliżej specyfiki artykułu.\nW praktyce wdrożyliśmy to z wyprzedzeniem. Odpowiedzi na wpływ zostały przez nas sprawdzone, zanim w szczegółach zapoznamy się z wiedzą użytkowników.\nNie będziesz już dłużej pragnął jedzenia, więc nie będziesz ciągle kuszony i będziesz spędzać cały swój czas, opierając się pokusie\nPrędkość, z jaką organizm przetwarza żywność, jest zmaksymalizowana, a zatem jeszcze szybciej redukuje się nadwagę\nGłównym celem jest zatem zmniejszenie masy ciała i bardzo ważne jest, aby Tinedol utrata masy ciała jest jak najbardziej przyjemna. Kupujący opisują wielokrotnie swoje szybkie wyniki i redukcję do kilku kilogramów.\nWszystkie znane zalecenia dotyczące Tinedol są Tinedol zarówno przez oficjalne, jak i poszkodowane strony, a także można je znaleźć w badaniach i przeglądach.\nW przypadku produktu najważniejsze są zarówno poszczególne elementy, jak i te, które mają największy wpływ.\nFakt, że polegasz przede wszystkim na przepisie i jako silnej podstawie, dowodzi, że w każdym przypadku można osiągnąć znaczący efekt.\nPodawana dawka zazwyczaj nie jest skuteczna, ale nie w przypadku tego produktu.\nSkłonny konsument może początkowo wydawać się idiosynkratycznym wyborem, ale jeśli spojrzeć na bieżące badania, substancja ta wydaje się służyć do osiągnięcia niskiego odsetka tkanki tłuszczowej.\nJakie są moje obecne wrażenia w oparciu o składniki Tinedol?\nRozważne, dobrze zrównoważone stężenie substancji i wspomagane przez inne składniki, które również przyczyniają się do trwałej utraty tkanki tłuszczowej.\nTeraz ważne jest uświadomienie, że Tinedol jest przyjemnym produktem, który wykorzystuje normalne procesy organizmu ludzkiego.\nCzy istnieje możliwość, że pierwsza aplikacja wydaje się nieco niekonwencjonalna? Czy to potrwa chwilę, dopóki nie pojawią się wyniki pierwszej klasy?\nJasne! Zmiany fizyczne są namacalne i mogą być spadkiem, ale tylko nieznanym uczuciem - to efekt uboczny, który później znika.\nInformacje zwrotne od Tinedol pokazują również, że większość skutków ubocznych nie występuje.\nKto musi unikać Tinedol?\nNastępujące czynniki oznaczają, że nie możesz korzystać z metody: nie osiągnąłeś jeszcze pełnoletności. Brakuje im mistrzostwa, aby przejść lekarstwo z Tinedol.\nMyślę, że nie widzisz siebie w wymienionych tutaj punktach. Jesteś gotowy, aby rozwiązać swój problem i zrobić coś w tej sprawie.\nTa metoda jest ogromną ulgą dla tego projektu.\nNieuniknionym najlepszym sposobem na poznanie pozytywnych efektów Tinedol jest zapoznanie się z zaleceniami producenta.\nNie musisz mieć pojęcia o skutku, zanim dostaniesz lek. W związku z tym można wyraźnie stwierdzić, że Tinedol można łatwo zintegrować z codzienną rutyną.\nO tym, jak łatwe jest korzystanie z produktu, świadczy porównanie odpowiednich raportów z doświadczeń.\nW dostarczonym opisie, jak również w oryginalnym sklepie internetowym (link w tym artykule) otrzymasz wszystkie informacje, które są ważne, aby przygotowanie było opłacalne i skuteczne w obsłudze\nNiezliczeni użytkownicy opisują, że udało się osiągnąć ogromną poprawę już przy pierwszej aplikacji. Dlatego nie jest niczym niezwykłym, że po stosunkowo krótkim czasie można już świętować udane doświadczenia.\nW teście Tinedol często twierdzili, że Tinedol bezpośredni skutek, który początkowo Tinedol krótko. Przy regularnym stosowaniu wyniki są potwierdzane, więc nawet po zakończeniu użytkowania wyniki są trwałe. W przeciwieństwie do Titan Gel Gold, może być zauważalnie bardziej korzystne.\nZ wielką fascynacją wielu użytkowników nadal entuzjastycznie podchodzi do produktu później!\nW związku z tym nie należy nadmiernie kusić raportami z testów, które dostarczają niesamowicie szybkich wyników. W zależności od użytkownika pojawienie się wyników zajmie trochę czasu.\nJak go znaleźli mężczyźni, którzy próbowali Tinedol?\nBadania pokazują, że Tinedol ma wiele satysfakcjonujących referencji. Z drugiej strony, produkt jest czasami oceniany nieco negatywnie, ale ogólnie cieszy się bardzo dobrą opinią.\nJeśli nadal Tinedol o Tinedol, nadal nie jesteś w nastroju do Tinedol sobie z problemami.\nPamiętaj, że są to postawy faktyczne jednostek. Ich suma jest jednak bardzo fascynująca i dochodzę do wniosku, że można ją przenieść na szeroką większość - a także na twoją osobę.\nPozbądź się swojego niepopularnego balastu i zbuduj sobie przyszłość, gdzie będziesz cieszyć się życiem i baw się dobrze!\nUczucie wewnętrznego ciała jest po prostu oszałamiające, gdy tylko pierwsze efekty procesu odchudzania mogą być rozpoznane na ciele.\nJestem pewien, że zastosowanie Tinedol daje duże szanse na szybkie rezultaty.\nKilkakrotnie szczupli ludzie mówią ci, że czujesz się dobrze, a mimo to każdy, kto stracił na wadze, mówi, że uczucie nowego ciała jest znacznie lepsze.\nPrzede wszystkim najważniejszym czynnikiem jest perspektywa dumnego spojrzenia na własne ciało. Ale nie ignoruj dodatkowych korzyści! Inni zaczną przychodzić do ciebie twierdząco. Bądź swoim idolem. Bądź od razu cieńszy!\nWielu zadowolonych użytkowników, którzy niedawno znaleźli się w podobnej sytuacji, z dumą zgłasza dziesiątki wspaniałych opinii klientów. Setki innych mężczyzn i kobiet poszło już własnym stylem życia, zacznij już dziś.\nOprócz skutecznego składu zadowolonych opinii klientów na wyniki, które ogłasza dostawca.\nOgólnie rzecz biorąc, lekarstwo to dobry produkt dla Ciebie.\nNależy jednak zwrócić uwagę na jedną rzecz: zamów produkt wyłącznie bezpośrednio z oryginalnego źródła. Nigdy nie wiesz, co otrzymujesz od niezweryfikowanych dostawców.\nPrzede wszystkim łatwa obsługa jest ważnym atutem, dzięki któremu użytkownik traci tylko kilka minut.\nPodsumowując, można stwierdzić, że istnieje wiele kryteriów, które przemawiają za lekiem, więc z pewnością warto je przetestować.\nZalecane jest wypróbowanie środków. Po wielu testach i rozczarowaniach w dziedzinie odchudzania jestem przekonany, że produkt wykazuje zaskakujący wyjątek.\nAby przypomnieć ostrzeżenie: Kup produkt od sprzedawcy określony w tym artykule. Tinedol przyjaciel, po poleceniu Tinedol za wybitne wyniki, pomyślał, że autentyczny produkt będzie dostępny u wszystkich dostawców zewnętrznych. Efekt był rozczarowujący. To będzie niesamowite w porównaniu do FreshDepil\nWszystkie towary, które kupiłem pochodzą z wymienionych tutaj źródeł. Przy okazji moich doświadczeń mogę teraz sugerować, aby kupować towary tylko za pośrednictwem wymienionych adresów internetowych, ponieważ wracasz bezpośrednio do oryginalnego producenta. W przypadku takich produktów odradzamy Ebay, Amazon i tym podobne, ponieważ nie można zagwarantować autentyczności i dyskrecji. Jeśli chcesz spróbować z farmaceutą, nie powinieneś oczekiwać zbyt wiele.\nW sklepie internetowym autentycznego producenta produktu dyskretne, wolne od ryzyka i ponadto bezproblemowe procesy są oczywiste.\nW związku z tym powinieneś bez wahania korzystać z linków, które zbadaliśmy i bez wątpienia bezpiecznych.\nMoja ostatnia rada: jeśli zamówisz większą ilość, będziesz mógł zamówić taniej i nie będziesz się już o nic martwić. Opóźnianie części postępu podczas oczekiwania na kolejną dostawę produktu jest całkowicie denerwujące.\nZobacz Green Barley Plus.


Dzisiaj jest 12 lip 2020, 21:30\n08 cze 2015, 20:31\nTemat: Szukam płyty Chrisa Bowatera...\nSzukam płyty Chrisa Bowatera...\nCzy ktoś ma w jakiejkolwiek wersji: LP, CD, w mp3 koncertową płytę Chrisa Bowatera z 1987 pt. Proclaiming Jesus? miałem to na kasecie ale nie mam, obecnie jestem w posiadaniu kilku piosenek z niej z You Tube, .Ew. proszę o kontakt na PW.\n03 cze 2015, 21:20\nblog z wykonawcami chrześcijańskimi: głównie metal, ale też pop i coś tam, nie znam się, ja słuchałem i lubię: power metal, metal symfoniczny i progresywny. Jest tam trochę tego...\n15 gru 2014, 11:26\na ja chciałbym wiedzieć więcej o co chodzi i usłyszeć wersję drugiej strony, nie przez wścibskość, tylko osoba mi bliska należy i chodzi do jednego ze zborów w Krakowie i chciałbym sie dowiedzieć czy to ewentualnie oni i co się tam dzieje....\n22 wrz 2014, 12:21\nTemat: modlitwa z postem- bardziej skuteczna?\nLigia pisze: Czy kiedyś łączyłeś modlitwe z postem?\nja kiedyś pościłem ale nie zauważyłem żadnych skutków tego postu, tylko się umęczyłem i tyle. Obecnie nie poszczę bo mam spadki cukru jak nie jem regularnie\n20 sie 2014, 20:13\nOliwka, mogłabyś przestać ciągle komentować co kto słucha? Tutaj podaje się linki do swoich ulubionych utworów. Jak chcesz to załóż temat w odpowiednim dziale i tam prowadź dyskusje. Kolejne takie posty będą lądowały w koszu. trochę to moja wina bo sie niepotrzebnie wdałem w dyskusję. Dragonar fajn...\n20 sie 2014, 10:15\nOliwka przypisałaś dowolnie werset biblijny do stylu muzyki chrześcijańskiej, wyrwałaś z kontekstu, to jest nadużywanie Słowa bożego, podajesz się za Boga, że w jego imieniu się wypowiadasz i dołączasz wersety do sytuacji, która w ogóle nie pasuje?. Bardziej mi podany przez Ciebie werset pasuje do z...\n19 sie 2014, 20:52\nTemat: Kaznodzieje nurtu charyzmatycznego\ntez sobie o tym przypomniałem ale chyba nie jestem zbyt błyskotliwy bo przypomniałem sobie po czasie. Przepraszam, można to wyrzucić albo przenieść, nie ma sprawy, jakos mi sie skojarzyło bo to też charyzmatyk, niedawno słuchałem, a jakoś niewiele osób pisało w tym wątku.\nnajlepiej to posłuchać w internecie, nacisnąć na ten trójkąt i leci, można też ściągnąć na dysk ale trzeba sobie do mozilli plugin dograć downloadhelper i potem jak leci kazanie na niego nacisnąć i pokazać gdzie zapisać na dysku... i to nie koniec bo trzeba jeszcze zmienić rozszerzenie pliku, czyli ...\n19 sie 2014, 19:46\nwrzuciłem na wrzute parę kazań skopiowanych z innego forum, też nauczyciela charyzmatycznego, jakby ktoś miał czas to proszę o przesłuchanie i opinię, jak ktoś ma czas i ochotę: http://w407.wrzuta.pl/audio/1rgs4B6ri3C/jacek_terelak_-_jestesmy_pielgrzymami http://w407.wrzuta.pl/audio/18yHeg9uTaE/jace...\n19 sie 2014, 18:41\ndałem mu szanse i posłuchałem pierwszych 5 minut, dużo by pisać, z tego co pamiętam: on - mówi, że niektóre te piosenki pisali nieprzemienni ludzie odp. moja: w sumie to mało mnie obchodzi co kto pisał i jaki był, Bóg osądzi, nie wiem kto pisał pieśni z Pielgrzyma i jaki był - mówi, ze naśladują świ...\n18 sie 2014, 21:13\nnajwięcej naczytałem i nasłuchałem się Branhama... i jego uczniów: Śniegoń, Kupka, inni to: Derek Prince, pojedyncze Ulonska-dawno temu, Wikerson, Wiesław Janik, no i chyba najwięcej to Kulec, trochę Sosulski, Guńka.\n18 sie 2014, 08:40\nJa wolę muzyke chyba podobną jak Dragonar, dla mnie ważny jest tekst i to przesłanie musi być jasne, a nie jakieś ukryte, lubię Narnię, Audiovisoin, Golden Resurrection, Diviniefire (we wszystkich ten sam wokalista), H.B. już polecałem zobacz sobie to http://www.youtube.com/watch?v=ZZTnJKrcX5Y oraz ...\n17 sie 2014, 12:26\nJa mieszkam w części katolickiej PL, to specjalnie jak pojechałem do Cieszyna to poszedłem na cmentarz ewangelicki i pofociłem niektóre napisy, głównie wersety, często się powtarzał: Kto we mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie i podpis Jezus lub Jezus powiedział, bo jak będzie np. Mat.3:43 to 95%...\n15 sie 2014, 01:45\nTemat: Test wiary - sprawdź, jakim jesteś katolikiem!\nja 85% pytania chyba nie zrozumiałem jednego, a jedno jak Małgorzata wybrałem, ale jak na 25 lat po wypisaniu się z KK to wynik niezły, nawet o Wojtyle wiedziałem bo ta data to początek nieszczęść Polski, potem zima stulecia, odejście Gierka, stan wojenny i inne kataklizmy...\n13 sie 2014, 15:25\nTemat: Psycholog chrześcijanin\nnie tak całkiem pasuje ale zobacz tego człowieka, lekarz, pastor, doradca, słuchałem jego wykładów, w razie czego może cos pomóc http://www.schpolnoc.pl/poradnictwo.html


Matthewgroup Łukasik M. - Ruda Śląska\nMatthewgroup Łukasik M.\nRuda Śląska Grzegorzka 4 zamów Taxi Ruda Ślaska tanie taksówki.\nFirma Matthewgroup Łukasik M. z siedzibą w Rudzie Śląskiej na ul. Grzegorzka 4, znajduje się w śród innych lokalnych firm działających w obrębie miasta. Świadczy swoje usługi dla mieszkańców Rudy Śląskiej i okolicznych miast. Adam TAXI online Taksówki dla Ciebie Ruda Śląska – miasto na prawach powiatu, położone w południowej Polsce, na Górnym Śląsku, w województwie śląskim, w centrum Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego. Ruda Śląska została utworzona w 1959 r. z połączenia miast Ruda i Nowy Bytom. Według danych Urzędu Statystycznego w Katowicach liczba ludności Rudy Śląskiej w 2016 roku wynosiła 139 125 mieszkańców. Wikipedia\nOnline Taksówka w Rudzie Śląskiej\nOnline Taksówka w Rudzie Śląskiej - zamów telefonicznie 666388830 w mieście funkcjonuje kilkanaście firm taksówkarskich, które mają inne stawki za przewóz osób. Często zastanawiamy się, jakie przedsiębiorstwo wybrać, by nie przepłacić za jazdę taxi. Może w tym być pomocny nasz kalkulator cen taxi. Kalkulator korzysta z aktualnej wersji map Google, która umożliwia między innymi wyszukiwanie konkretnego adresu, wytycza najkrótsze trasy, podaje ilość kilometrów oraz orientacyjny czas przejazdu.


Nowy czy odnowiony? Fiat 500: pierwsze spojrzenie - Motoryzacja\nNowy czy odnowiony? Fiat 500: pierwsze spojrzenie\n4 lipca to ważna data dla Fiata 500: w 1957 r. został przedstawiony "mały, wielki samochód", symbol masowej motoryzacji we Włoszech, który został sprzedany w ilości ponad 3,8 mln egz. i na stałe zagościł w wyobraźni społeczeństwa. Pół wieku później, w 2007 r., w oparciu o to dziedzictwo, Fiat pokazał nową generację "pięćsetki". Po 8 latach i z ponad 1,5 mln sprzedanych egzemplarzy, pałeczkę przejmuje nowy Fiat 500. Zaprojektowany przez Centro Stile Fiat, zewnętrzne i wewnętrznie odświeżony projekt jest bez wątpienia Fiatem 500, który nie jest większy, ale obejmuje bogatszą ofertę w zakresie technologii, układów napędowych i możliwości indywidualizacji.\nDostępny w wersji hatchback i kabriolet, nowy Fiat 500 w dniu premiery dostępny będzie w dwóch wersjach: Pop i Lounge. Pierwsza z nich ma w standardzie 7 poduszek powietrznych, manualną klimatyzację, system Uconnect Radio 5" z 6 głośnikami, porty AUX-IN i USB, wielofunkcyjną kierownicę i światła do jazdy dziennej LED. Wersja Lounge jest wzbogacona o takie elementy, jak panoramiczny szklany dach, felgi aluminiowe 15", system Uconnect Radio LIVE 5'' z ekranem dotykowym oraz skórzaną kierownicę z przyciskami, które pozwalają - dzięki integracji z smartfonem - korzystać z różnych aplikacji w systemie pokładowym, tak by móc być stale "online".


LADY MILLION Paco Rabanne Pojemność 50ml\nKup tę nutę zapachową w postaci zamiennika Mistral 043 lane perfumy\nZapach piękna i hołd dla siły kobiecości. Aromat nektaru białych kwiatów, wśród których prym wiedzie arabski jaśmin, przewija się przez całą kompozycję. W nucie głowy uzupełnia ją malinowy akcent,...\nWoda perfumowana o zniewalającym, luksusowym, niezwykle wyrafinowanym aromacie. Dedykowana kobietom pewnym siebie, przebojowym, eleganckim, z klasą. Świeży, drzewno-kwiatowy zapach o tajemniczych zmysłowych nutach.\nZapach piękna i hołd dla siły kobiecości. Aromat nektaru białych kwiatów, wśród których prym wiedzie arabski jaśmin, przewija się przez całą kompozycję. W nucie głowy uzupełnia ją malinowy akcent, który w głębszych nutach zastępuje nęcąco słodka esencja kremowego miodu. Całość uzupełniają czyste akordy paczuli i ambry.


Jesteś tutaj: Start O nas Nasz zespół\nBarometr Zaangażowania to rezultat współpracy osób, które wierzą w nieograniczone możliwości jakie organizacjom daje zaangażowanie pracowników.\nChcąc zwiększyć konkurencyjność polskich przedsiębiorstw zarówno małych, jak i dużych oraz organizacji nie nastawionych na zysk stworzyliśmy narzędzie do e-pomiaru potencjału zasobów ludzkich. Prace w ramach tego projektu prowadzone są przy częściowym wykorzystaniu funduszy unijnych w ramach programów: Innowacyjna Gospodarka i Narodowa Strategia Spójności.\nNasze motto to: PASJA. DZIAŁANIE. REZULTATY.\nPasjonat kształtowania postaw i zachowań Pracowników z wykorzystaniem innowacyjnych rozwiązań. Jeden z prekursorów koncepcji zwiększania zaangażowania jako sposobu na efektywną realizację strategii organizacji w Polsce. Współtwórca innowacyjnego produktu – Barometru Zaangażowania – pozwalającego projektować dopasowane do potrzeb organizacji Programy Kształtowania Zaangażowania oraz skutecznie zwiększać zaangażowanie Pracowników. Ekspert w dziedzinie zarządzania strategicznego oraz praktyk posiadający bogate doświadczenia we wdrażaniu nowoczesnych systemów zarządzania strategicznego opartych na Balanced Scorecard w dużych organizacjach. Wykładowca na konferencjach poświęconych tematyce Balanced Scorecard. Autor licznych publikacji dotyczących Balanced Scorecard. Pełni funkcję Prezesa BENTEN oraz Prezesa PALAMEDES właściciela marki BAROMETR ZAANGAŻOWANIA. Absolwent l'Ecole Superieure de Commerce de Rouen oraz Politechniki Gdańskiej.\ndr Anna Szabowska-Walaszczyk\nEkspert w zakresie badania i zwiększania zaangażowania Pracowników. Tytuł doktora nauk społecznych zyskała na Uniwersytecie Gdańskim, gdzie od 2008 roku prowadziła badania dotyczące mechanizmów powstawania zaangażowania. Odpowiedzialna za opracowywanie i wdrażanie narzędzi związanych z metodologią BAROMETR ZAANGAŻOWANIA - od prowadzenia badań po wdrażanie kompleksowych Programów Kształtowania Zaangażowania.\nCzłonek Akademickiego Stowarzyszenia Psychologów Ekonomicznych i Polskiego Stowarzyszenia Psychologii Pozytywnej. Autorka wielu publikacji w zakresie zaangażowania Pracowników (m.in. Wydawnictwo Naukowe PWN, Psychologia Jakości Życia) oraz uczestniczka polskich i zagranicznych konferencji (Węgry, Irlandia). Wielokrotnie wyróżniana za wybitne osiągnięcia, m.in. laureatka stypendium dla najlepszych doktorantów oraz zdobywczyni grantu dla Młodych Naukowców i Doktorantów 2012.\nMotywacja i zaangażowanie pracowników to jej największa pasja. Miłośniczka najnowszych trendów w kształtowaniu potencjału zasobów ludzkich. Swoje zainteresowanie miękkim HR rozpoczęła od studiów na Uniwersytecie Warszawskim oraz licznych praktyk i wolontariatów. Do każdego nowego zadania podchodzi z wielkim zapałem - poświęca mu 100% energii i kreatywności.\nJej rolą jest wsparcie realizacji projektów doradczych i wdrażania usług związanych z metodologią BAROMETR ZAANGAŻOWANIA. Ekspert w zakresie prezentacji i wizualizacji danych. Zapewnienie najwyższej jakości przebiegu badania i pomoc przy zwiększaniu zaangażowania pracowników stanowi dla niej główny priorytet.\nTrener o 20-letnim doświadczeniu w zakresie coachingu i szkoleń w sferze zarządzania zasobami ludzkimi i psychologii zachowań ludzkich w biznesie. Ekspert w swojej dziedzinie – przez wiele lat pełnił funkcję Dyrektora Personalnego, a także Prezesa bądź Członka Zarządu w kilku dużych przedsiębiorstwach. Polityka personalna w połączeniu z zarządzaniem operacyjnym nie stanowi dla Artura Pawłowskiego żadnych tajemnic. Pełen pozytywnej energii, inspiracji i pasji, którą zaraża klientów. Zajmuje się prowadzeniem szkoleń na temat motywacji i zwiększania zaangażowania pracowników.\nAutor licznych artykułów prasowych, recenzji („MANAGER”, „Personel”, „Liders Guid”), a także podręcznika akademickiego „Kierowanie i zarządzanie personelem”.\nKrzysztof Groszyk wspiera realizację projektów szkoleniowych dedykowanych kadrze kierowniczej, zwłaszcza w obszarze oceny okresowej pracowników i prowadzenia rozmowy oceniającej budującej zaangażowanie. Zorientowanie na potrzeby Klienta w połączeniu z bogatym doświadczeniem Krzysztofa powodują łatwość w osiąganiu celów prowadzonych działań rozwojowych, zarówno jakościowych jak i ilościowych (twardych mierników).\nTo Trener, Coach, Praktyk zarządzania i sprzedaży z dwudziestopięcioletnim doświadczeniem biznesowym (od 1991) i dwudziestoletnim doświadczeniem trenerskim (od 1996). Zrealizował już ponad 1700 dni szkoleniowych, w takich branżach jak: FMCG, Handel, Energetyka, Finansowa, Motoryzacyjna, Telekomunikacyjna, IT, Farmaceutyczna, Kurierska, Wydawnicza, Reklamowa, Maszynowa i Produkcja.\nPiotr Warot posiada ponad 15-letnie doświadczenie w tworzeniu oraz wdrażaniu nowoczesnych narzędzi raportowania pomagających osiągać sukces polskim firmom. Ekspert zarządzania projektami. Może poszczycić się współpracą z organizacjami z różnych branż: od przemysłu ciężkiego po organizacje nie nastawione na zysk.\nJego specjalnością jest projektowanie baz i hurtowni danych oraz narzędzi raportowania wykorzystujących zaawansowane metody analityczne oraz najbardziej aktualne rozwiązania technologiczne. Specjalista od rzeczy niemożliwych.\nAmbitna, pełna zapału i otwarta na nowe wyzwania specjalistka ds. analiz statystycznych. Funkcjonowanie gospodarki zarówno w skali mikro, jak i makro stanowi dla niej prawdziwą skarbnicę wiedzy, którą zgłębia za pomocą desk research. Zdolność do syntezy informacji i opracowywania cennych materiałów z wynikami analiz czyni z Izabeli ogromne wsparcie dla zespołu przy wdrażaniu szeregu projektów.\nSwoje działania opiera na wiedzy pozyskanej w trakcie studiów na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie oraz doświadczeniu jako asystentka koordynatora projektu w Małopolskim Instytucie Samorządu Terytorialnego i Administracji.