Król Edyp by Damian Wysocki - issuu\nUtwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Nowoczesna Polska.SOFOKLESKról Edyp\nł.  WSTĘP [KAZIMIERZA MORAWSKIEGO]\n.      \nLajos, król Teb i mąż Jokasty, otrzymał był groźną wróżbę, że zginie\nz rąk własnego syna. Gdy mu więc syn ten się naroǳił, oddał on go niewolnikowi i kazał wynieść w pobliskie góry Kiteronu. Przebito ǳiecięciu kostki,\njak ǳiś jeszcze zabitej zwierzynie przebĳa się skoki, a przeciągnąwszy przez\nrany w stopach sznur, uniósł go powolny rozkazom pana pachołek w ǳikie ustronie. Zdjęty jednak litością nie porzucił on tam ǳiecka na śmierć\ngłodową czy też łup ǳikich zwierząt, lecz oddał je znajomemu pasterzowi\nz Koryntu, który na tych samych polanach górskich pasał swoje bydło. Ten\nznów powierzył nieszczęśliwe pacholę bezǳietnym panom Koryntu, królowi Polybosowi i jego małżonce Meropie. Tutaj tedy wzrastał młoǳieniec,\nnazwany Edyp , czyli dosłownie r\n, od blizn, które widniały\nna jego zranionych niegdyś stopach.\nSpęǳił on pierwsze lata szczęśliwe w błogiej nieświadomości, że nie był\nwłaściwie synem przybranych tych roǳiców. Nierozważne jednak słowo towarzysza wzbuǳiło w nim pewne niepokoje, których nie umiał stłumić;\npostanowił tedy w Delfach od Apollina dowieǳieć się prawdy. Bóg jednak, zamiast pożądanego światła, dał mu straszną odpowiedź, że własnego\nojca zamorduje, pojmie za żonę własną matkę i spłoǳi z nią nieszczęsne pokolenie. Aby uniknąć tej grozy, opuścił tedy Edyp Korynt, gǳie pozostali\njego mniemani roǳice, i samowolnie puścił się na wędrówkę przez Focydę.\nW tym samym zaś czasie król tebański Lajos wybrał się był w podróż do\nwyroczni delﬁckiej. Przypadek zrząǳił, że w ciasnym wąwozie poczet króla spotkał się z młoǳieńczym pielgrzymem. Przy wymĳaniu się doszło do\nzwady i bójki, która zakończyła się krwawo. Młody Edyp zabił Lajosa i jego\ntowarzyszy, z wyjątkiem jednego, który wrócił do Teb i aby zakryć się tutaj\nprzed hańbą i zarzutem tchórzostwa, rozsiewał wieść, iż król zginął z rąk\nEdyp tymczasem, pielgrzymując dalej, przybył do stolicy tebańskiej. Tutaj sprawował po śmierci Lajosa rządy Kreon, brat królowej Jokasty. Ale\nmiasto jęczało pod obuchem srogiego nieszczęścia; bóstwo bowiem zagniewane, podobno Hera, nasłało tu jakiegoś potwora, który porywał i uśmiercał\ntebańskich młoǳieńców. Potwór ten o twarzy luǳkiej, ciele i szponach lwa\nskrzydlatego, nazywał się\n, czyli zmorą albo „dławicielką”. Dłuższy\nczas oczekiwano już tam zbawcy, który by gród od tej plagi wyzwolił; nagle\npojawił się nieznany przybysz z obczyzny, Edyp, i zwalczył groźnego potwora. W nagrodę miasto oddało mu rękę królowej Jokasty. — Jest to motyw częsty w baśniach wszystkich wieków i narodów, opowiadających chętnie o rycerzach, którzy przez czyn waleczny, zwycięskie pokonanie ǳikiego\nzwierza czy też ǳiwoląga zdobywają sobie rękę księżniczek czy królewien.\nPóźniej baśń ta została przetworzona i Sﬁnks stawiał śmiałkom zagadki, od\nktórych rozwiązania zależało ich życie. Edyp według tych opowieści odgadł\nrzekomo, że zagadka o istocie, która z rana na czterech nogach choǳi, w południe na dwóch, a na trzech pod wieczór, odnosi się do człowieka i jego\nżywota; po czym Sﬁnks, uznawszy się za pokonanego, rzucił się sam w przepaść ze skały, z której dotąd groził miastu i gnębił jego mieszkańców.\nǲielny przybłęda objął więc rządy w Tebach i pojął Jokastę za małżonkę.\nJako ǳieci z kazirodczego tego związku nazywa poezja znane postaci Eteokla\ni Polinika, Antygonę i Ismenę. Po pewnym czasie zaczyna się atoli prawda\ni groza położenia na wierzch wybĳać. Edyp sam usiłuje ją odkryć i wyśleǳić.\nKiedy zaś łuski z oczu mu spadły, targa się on na wzrok swój, a oślepiony\nznosi teraz różne cierpienia, czy to w ciemnicy więzienia, czy, według innego\npodania, na tułaczce.   Król EdypDojrzeliśmy pewne rysy baśni ludowej w tej opowieści; na dnie jednak\ntego mitu o Edypie leżała jakaś wiara w bóstwo ziemne, które z matki ziemi\nzroǳone, jak każdy jej płód, następnie znów się z nią łączy i żeni, ciągle\nwięc się odnawia i usuwa przeszłość, t. j. dawny rok, czyli własnego ojca. To\nziemskie bóstwo morduje więc corocznie swego roǳica i poślubia własną\nmatkę. — Fantazja Greków zmieniła z czasem matkę-ziemię w śmiertelną\nkobietę, a jej syna-małżonka w króla i bohatera, ubierając ich losy w tysiączne\nbarwy i różnorodne zdarzenia. Wielka groza osiadła odtąd na całym tym\npodaniu..         Król Edypyl wprowaǳił zapewne pierwszy mit o Edypie na scenę ateńską. W r.\n wystawił on swą niezachowaną tetralogię, osnutą na tym podaniu. Cztery sztuki:\n, Edyp, d\ni satyrowy dramat p. t.\nzłożyły się na całość, z której tylko trzecia sztuka się uratowała. Później opracował E ryp d mit o Edypie, zarówno w swej tragedii Edyp, jako też w trylogii z r. , której trzy sztuki\n, ry pp i\nprzedstawiły całe podanie o losach nieszczęsnego rodu Labdakidów. Ponadto w innych\njeszcze sztukach wprowaǳił postaci tego cyklu na scenę; ale jedynie\nzachowały się po ǳiś ǳień z tragedii Eurypidesa, których osnową\nbyły tebańskie podania.\nSzczęśliwiej obszedł się los pod tym względem ze spuścizną starszego rówieśnika Eurypidesa. Z zachowanych siedmiu tragedii\nl trzy sztuki\nodnoszą się bowiem do mitu o Edypie. Król Edyp, Edyp K l\nprzedstawiają nam z kolei trzy fazy tego roǳinnego dramatu. Nie tworzyły te sztuki trylogii, bo w rozmaitych czasach jako odrębne i samoǳielne\ntragedie pojawiły się na scenie. Najstarszą pod względem czasu powstania\n, ǳiełem zaś starości poety Edyp K l . Król Edyp wreszcie wystawiony został według prawdopodobnego przypuszczenia krótko po\nroku  przed Chr., a więc w pierwszych latach wojny peloponeskiej.Kiedy nasz dramat się zaczyna, położenie w Tebach przedstawia się nam\nw następujących zarysach. Edyp panował już cały szereg lat nad miastem\nobok żony swej Jokasty, która go obdarzyła kilkorgiem ǳieci. Teraz złowrogie Erynie, które prześladują Labdakidów od pokoleń, zaczynają się dobierać\ndo odrzwi pałacu, w którym zgroza i ohyda bez luǳkiej wieǳy i winy Edypa\nrozgościły się i gǳie już zawiązał się najstraszniejszy z dramatów. Dobierać\nsię też do tych odrzwi poczyna prawda.\nZaraza, której przyczyn i powodów nikt zbadać nie umie, naraz wybuchła\nw Tebach, i ǳiesiątkuje miasto. Zapytana wyrocznia delﬁcka odpowiada,\nże krew zamordowanego Lajosa woła o pomstę i sprowaǳa te klęski, że\nwinowajcę wytropić należy i usunąć z kraju. Natenczas Edyp zabiera się do\nspełnienia tego zadania, chce rozjaśnić ciemności, a ǳiałanie jego gromaǳi\nwraz ze światłem coraz cięższe gromowładne chmury nad jego głową, tak\nciężkie, że go spychają wreszcie w otchłań bezbrzeżną rozpaczy i nęǳy.\nPoeta przeprowaǳa tę walkę o prawdę, raniącą i miażdżącą bohatera\ndramatu, z wspaniałym artyzmem. Mamy tu całą skalę od buǳących się wewnętrznych niepokojów, od szarpania się i miotania ze świtającym światłem\naż do ostatecznego przejrzenia rzeczywistości, której oko bohatera znieść już\nnie może. Jeżeli cię oko twoje gorszy, wyjmĳ je, — to wypełnia Edyp, bo mu\nsię w końcu tak otwierają oczy na prawdę pełną grozy, że aż patrzeć na nią\nnie jest w stanie i woli w ślepocie zamknąć się przed tej sromoty obrazem.\nKiedy wreszcie ona w całej nagości i przejrzystości mu się wyłania, zwraca   Król Edypsię Edyp w przepięknej inwokacji do słońca i światła ǳiennego, żegna się\nz jego strugami, aby niebawem własną ręką na wzrok swój się targnąć.\nStoczenie się ze szczytu chwały i potęgi chyba w żadnej tragedii takiego\nodgłosu nie znalazło. Fortuna rzadko się pastwi w tak okrutny sposób nad\nswoją oﬁarą. Edyp ma w królu Lirze postać pokrewną przez bezmiar nieszczęścia, które setką ramion i sieci sięga po przeznaczone oﬁary, nasuwa\nprzy runięciu w przepaść ułudne gałęzie ratunku, które łamią się za dotknięciem i pogrążają gwałtowniej i głębiej w czeluściach rozpaczy. Rozpacz\nta wybrzmiewa w końcu tragedii w tych urywanych, poszarpanych przemowach Edypa, które są jękami bólu i nęǳy wobec wiǳa, jękami bólu, sromoty… i miłości wobec własnych ǳieci, które jak białe anioły opromieniają\nswym zjawieniem się w końcu dramatu oślepionego starca, uchwyconego\nw szpony czarnego demona nieszczęścia. Wszystkie boleści tych, co szukają winy w sobie, by kraj ratować, tych, którzy wszelką oﬁarę, nawet własnej\nosoby, własnego szczęścia gotowi złożyć na ołtarzu prawdy i dobra ogólnego,\nprzedstawiono tu w sposób pełen grozy.\nd dramatu Sofoklesa jest następujący:\nW pr l (w. –) wiǳimy mieszkańców znękanego miasta u stóp ołtarzy; błagają oni bogów o zmiłowanie i odwrócenie zarazy. Edyp przyrzeka\nim, że nie zaniecha niczego, aby wyśleǳić przyczyny gniewu nieśmiertelnych. Posłał on już był Kreona do wyroczni delﬁckiej, od której wszyscy się\nspoǳiewają wyjawienia prawdy i rady skutecznej. Kreon rzeczywiście powraca i obwieszcza, iż Febus nakazuje usunąć z kraju co najpręǳej mordercę Lajosa. Edyp więc postanawia go wyśleǳić i wśród zebrania starszyzny\nobmyślić środki wybawienia i ratunku.\nNastępuje wejście czyli p r d chóru (w. –): w pieśniach swych\nmaluje on wszystkie klęski, płynące z zarazy, wzywa z kolei bóstwa opiekuńcze grodu, aby stanęły w jego obronie. — Następują dialogi, czyli p r y\np d sztuki (w. –). Edyp rzuca przed starszyzną swe klątwy na\nmordercę Lajosa; te wyklinania, miotane nieświadomie na własną osobę,\nsą pełne tragicznej ironii. Przywołany przez Edypa wróżbita, ślepy Tyrezjasz, ma wskazać sprawcę dawnej zbrodni i wyjaśnić ciemności. Tyrezjasz\nzna jej przebieg, ale nie chce stanowczo odsłonić prawdy, waha się przed\njej nagim wypowieǳeniem; lecz gdy Edyp uniesiony gniewem obrzuca go\npodejrzeniami oszustwa i spiskowania, wybucha także Tyrezjasz gwałtownymi groźbami i klątwą. Niepokoją one Edypa, lecz odbĳają się jeszcze od\njego przekonania i duszy, zaćmionej coraz natarczywszymi podejrzeniami, że\ncałe otoczenie czyha wyłącznie na jego zgubę. Edyp sarka i miota się przeciw słowom wróżbity, jak królowie izraelscy Jeroboam i Manasse, karcący\nAmosa i Izajasza. Wieczny bunt człowieka przeciw bolącej prawǳie buǳi się\nw Edypie wśród usiłowań, aby tę prawdę wydrzeć tajemnicy, która go otacza. Tyrezjasz rzuca wobec tego słowo, które odtąd w rozlicznych odmianach\ntylokrotnie pobrzmiewać miało w starciach mięǳy władcami ziemi a potęgą\nChór także w swej pieśni (p r y\n, w. –) wĳe się wśród\nniepewności, nie wie, na kogo jako na sprawcę zbrodni wskazywał głos z Delf\ni następnie Tyrezjasz, a ostatecznie wyraża swój hołd i poǳiw dla tyle zasłużonego dla Teb Edypa.\n(w. –) wytrącony z równowagi Edyp znieważa w podobnym rozdrażnieniu szwagra swego Kreona, wypowiada także\nprzypuszczenie, że on podkopuje rozmyślnie jego właǳę i powagę, spiskując z Tyrezjaszem. Kreon, brat i szwagier królewski, przedstawia powszedni\ntyp człowieka, rozkoszującego się w błogości wysokiej parenteli, w wygodach swej dworskiej a nieodpowieǳialnej godności, w służbie u zdrowego,\n   Król Edyppoziomego rozsądku. Jest to jeden z tych luǳi, którzy pchają swą taczkę\nstatecznie, a w wyścigach życia taczki idą nieraz pewniej, a czasem i pręǳej\nod rydwanów dobiegają do mety. W sporze mięǳy Edypem i Kreonem porywczego władcę łagoǳą chór i królowa Jokasta. Chór ten towarzyszy całej\nakcji jako życie powszednie, coǳienne, rozwĳające się na szarej płaszczyźnie\nu stóp góry, na której grzmią burze dramatu. — Ten chór tragedii greckiej\nniże na wątku akcji swe sądy i zdania, wplata w prozę i grozę życia pogodne kwiaty poezji, w dramat życiowy odgłosy praktycznego, czasem prawie\npoziomego rozsądku. Ta\np p l bywa niekiedy\n, ale najczęściej\ngłosem tego boga, którego poeta ancuski nazwał l d d\nPrzez cały nasz dramat chór ten, współczujący z Edypem, chwieje się mięǳy\nprzywiązaniem i ufnością do władcy a strachem przed grozą, która zawisła\nnad jego głową. Wobec Jokasty, która targa się na uświęcone stanowisko\nwróżbitów, ujmuje się za bogów prawami i powagą. Bo\n, żona dwóch\nkrólów tebańskich, ojca i syna, gwałtownie się uczepia swego szczęścia i dostojności, z której dopusty losów mają ją strącić; nie chce ona długo uznać\ni przejrzeć grozy skłębiającej się nad jej i Edypa głową, wiǳi grę obłoków\ntam, gǳie spiętrzają się chmury przed burzą, odurza siebie i innych zbyt\ndługo błogą niepewnością, a na wszystko znajduje wybieg, nawet w okolicznościach, w których trudno o wyjście. Kiedy wróżby goǳą coraz wymowniej\nw Edypa jako mordercę, sarka ona na wróżbiarzy i lekceważy ich słowa.\nWobec tych bluźnierstw podnosi zbożny protest chór w pieśni następującej w dr\n, w. –, ujmując się za naǳiemskimi prawami\ni świętością przepowiedni, uskarżając się na krnąbrność śmiertelnych, wskutek której\n(w. –) Jokasta, zgnębiona rosnącymi niepokojami męża i coraz barǳiej ujawniającą się prawdą, że Edyp zgłaǳił\nLajosa, zanosi modły do tego samego Apollina, z którego co dopiero się\nnatrząsała. Błagać zamierza ona boga, aby nie odsłaniał ostatnich rąbków,\nokrywających groźną rzeczywistość. Przypomina ta modlitwa podobne błagania Sofoklesowej Klitemnestry w El r , aby bóg zaniechał ukarania jej\nmordu spełnionego na mężu. Jokasta jest mniej winna, ale modły jej mają\nrównież poziome pobudki i nieziszczalne cele. — Bezpośrednio potem pojawia się posłaniec z Koryntu, niosący wieści ważne dla Edypa. Uǳiela on tedy\nwiadomości, że Polybos, władca Koryntu umarł, co wyzwala na razie Edypa od obawy przed zabiciem ojca. Pozostaje jednak drugi szczegół dawnej\nprzepowiedni, że Edyp poślubi własną matkę, i ten szczegół nie przestaje\nEdypa niepokoić. Na to zapewnia go ów posłaniec, iż nie był ǳiecięciem\nzroǳonym z Polybosa i Meropy, lecz przybranym ich synem, przyniesionym niegdyś z obczyzny; posłaniec stanowczo może to stwierǳić, bo on\nbył właśnie owym sługą Polybosa, który niegdyś z rąk pasterza Lajosowego\nodebrał wysaǳone w górach ǳiecię. Wystarczy według niego zawezwać tego pasterza, aby ostatecznie i zupełnie wyjaśnić położenie. Edyp postanawia\nwięc to zaraz uczynić, bo nie cofnie się on przed żadnym krokiem, wiodącym do światła, chociażby ono miało go zmiażdżyć i powalić. Jokasta na\npróżno chce go odwieść od tego, a wiǳąc, że wszystkie jej wybiegi i ułudy\npryskają wniwecz pod nawałem prawdy, która się wybĳa z nieprzepartą siłą,\nucieka wreszcie do wnętrza domostwa, aby się targnąć na własne życie. —\nSamobójstwo, które jak r\nprzecina dramaty życiowe, zamiast\nby je rozwiązywać, pojawia się cztery razy w tragediach znanych Sofoklesa.\n— Chór tymczasem jeszcze nie wie, co Jokasta postanowiła uczynić, a nie\nzdaje sobie także sprawy, że katastrofa zawisła już bezpośrednio nad całym\ndomem. I jak w życiu przed zgonem nęǳę luǳkości złoci czasem złudny\n   Król Edyppromień naǳiei, tak i w tragedii greckiej wyprzeǳają niekiedy ostateczną\nperypetię jakieś wybuchy otuchy i ułudy.\nW radosnej pieśni (w. –) chór wyraża swe przypuszczenie, że\nEdyp, który nie był ǳieckiem korynckich władców, ujrzał światło ǳienne\nwśród szczytów Kiteronu jako syn jakiegoś boga lub bogini.\nBezpośrednio jednak potem prawda w całej nagości i sromocie ujawnia\nsię przed Edypem. Posłaniec z Koryntu wraz z dostawionym pasterzem tebańskim wyznają w\nry p d\n(w. –) wszystkie szczegóły\nz przeszłości Edypa; ów pasterz tebański odebrał był z rąk Jokasty niemowlę\ni wręczył je znajomemu pachołkowi korynckiemu. W przystępie rozpaczy\ni szału teraz Edyp, podobnie jak przedtem jego żona i matka, wybiega ze\nsceny, aby we wnętrzu domostwa porachować się ze swoim nieszczęściem,\nz tym, że przejrzał już do głębi otchłań swego upadku i klęski. Po stopniach\ncoraz większego poniżenia i przez ciernie i głogi coraz barǳiej krwawiące\ndoprowaǳił poeta swego bohatera z wyżyn tronu do nęǳy i poznania siebie, największego i najtrudniejszego\n, jaki widnieje na kartach\nI przejrzał nawet wreszcie ten chór, któremu wǳięczność wobec Edypa\nzamykała dotąd oczy na rzeczywistość. Przejrzał tak dalece, że wobec tego\nupadku przestał wierzyć w możliwość szczęścia na ziemi. Ponurym\nnad marnością życia i znikomością chwały i powoǳenia wybrzmiewa pieśń\nchóru, płacząca nad luǳkości i Edypa nieszczęściem (\nOd w.  następuje\nd czyli zakończenie dramatu. Wychoǳący\nz wnętrza domu sługa obwieszcza zgon Jokasty i ostatnie chwile zrozpaczonej kobiety. Potem zjawia się sam Edyp, który wyłupił sobie oczy, aby odtąd\nw lamentacjach nad swoją nęǳą ulżyć swej zmiażdżonej duszy, a zwrócić się\ndo nowego władcy, Kreona, któremu teraz ster państwa przypadł w uǳiale,\nz prośbą, aby go jak najpręǳej wygnano z Teb do jakiejś pustynnej ustroni,\nw pełnych wreszcie uczucia słowach pożegnać swe córki, Antygonę i Ismenę,\nktóre poleca troskliwej Kreona opiece. Rozbitek życia, stojący na ostatnim\nprogu nieszczęścia, stargany pasmem klęsk i poniżeń, jedno wyraża życzenie,\n……… z ręki losu\nTak uczucie znękane człowieka pokrzepia się albo wspomnieniem minionego szczęścia, albo promieniami, których w przyszłości śmie się spoǳiewać, choćby one już nigdy nie miały rozjaśnić własnej nęǳy kirów ponurych. — I kończy się tragedia słowami, które niewątpliwie wypowieǳiał\nsam ociemniały Edyp, stwierǳającymi znikomość luǳkiej chwały i szczęścia:\nA więc bacząc na ostatni bytu luǳi kres i dolę,\nTo był rǳeń ﬁlozoﬁi Sofoklesa, który mimo tego nie pogrążył się w jałowym pesymizmie, lecz z ugodowością sobie wroǳoną brał od życia to,\nco ono przynosi. Bez wyniosłości i upojenia jego czarami i uśmiechami, ale\nteż bez upadku przyjmował ducha konieczny wymiar zawodów i nieszczęść.\nW tragediach jego widoczne jest to falowanie dni czarnych i jaśniejszych:\njeżeli komu, jak Edypowi, bezmiar klęski przypadnie w uǳiale, to mogły do\ntego się przyczynić jakieś dawne klątwy, ciążące nad rodem człowieka. Uchylić czoła należy przed tym brzemieniem, uznać ze spokojem i rezygnacją, że\nwszechmoc boga zmiażdżyć może śmiertelnika, choćby sprawiedliwego. Bo\nżadna wina osobista na nieświadomym Edypie nie ciąży; Sofokles nie głosił\n   Król Edypkazań i nie pouczał w swych tragediach o winach luǳkich i sprawiedliwości, która je karze, lecz przedstawiał życie, jakim jest, z jego ciosami często\nniespoǳiewanymi i niezasłużonymi. Niemniej pozostanie ta tragedia jedną\nz najszczytniejszych pieśni o luǳkim nieszczęściu i za taką uznał ją słusznie\nPóźniejszy dramat Sofoklesa, Edyp K l , przedstawił, jak stargany\nklęską bohater znalazł w końcu w Attyce, w miejscu roǳinnym Sofoklesa, wyzwolenie w kojącej śmierci i zadośćuczynienie w błogosławieństwach,\nktóre z jego grobu spływać miały na potomnych. Lecz tworząc Król Edyp ,\nnie myślał jeszcze Sofokles o takim kojącym epilogu historii, lecz zostawił oﬁarę szeregu klęsk i okrutnego losu na progach bezdomnej tułaczki,\nw której zazna i chłodu, i głodu, i sieroctwa serca, i gniewu bogów, co go\nścigał na tronie, a nie ostygł jeszcze wobec zwalonego w niedolę wygnańca.\nŚmierć nie składa w tej tragedii swego wyzwalającego pocałunku na skroni\nbohatera, który iǳie z pełnią świadomości, że jest „w bogów nienawiści”\n(w. ), w kraj dalszych trudów i klęski.Podejmowali to podanie o Edypie późniejsi pisarze jako osnowę dla\nswych tragedii. Napisał w pierwszym wieku po Chrystusie Edyp ﬁlozof\n, w siedemnastym wielki r ll , w osiemnastym wreszcie l\nr ; żaden z nich nie sprostał zadaniu¹. Dla bezmiernych udręczeń szukano\nwielkich wyrazów, a retoryka wyszukanymi słowami mrozi wielkie boleści,\nbrzemieniem ich je przygniata. Silenie się wątli siłę zarówno u Seneki, jak\nnawet u Corneille'a; Voltaire zaś użył Edypa za tłumacza swych religĳnych\nczy antyreligĳnych przekonań i protestów.\nZ porównania Sofokles wychoǳi zwycięsko ze swoją tragedią, w której\nuznając królewskość bogów, uwielbił zarazem królewskość wielkiego śmiertelnika i jego cierpienia.  Król Edyp przekładali na polski język: Alfons\nl (Wilno ), Franciszek\ny , którego przekład ukazał się dopiero w pośmiertnym wydaniu\n(Kraków ), następnie Jan\n(Kraków ). Wreszcie znajdujemy tłumaczenie tej tragedii w całkowitych przekładach Sofoklesa, ogłoszonych przez Zygmunta\nw Poznaniu , Kazimierza K\nw Warszawie , Kazimierza\nw Krakowie . — Dla\nszkół opracował sztukę Franciszek\nZ prac zagranicznych wymienimy wydanie r rd\n(Berlin, Weidmann) wielokrotnie ponawiane, wreszcie obszerne ǳieło Karola\n(Berlin , T. I i II). ł \nLosPrzyszła ku tobie z twarzą lodowatą\nW mieǳianym ręku trzyma jak buławę\nRózgi, którymi zamierza cię chłostać,\nMłot, którym ściera w proch śmiertelnych cienie\nSpójrz na tę siną, bezlitosną postać:\nr   Król EdypEdyp pó\nl dr rd\n— por. ǳieło Karola\nr, Lipsk . Tom II, str.  i n.\nW pochoǳie swoim jałowy kłos skruszy\nI zapomnienia zasnuje całunem;\nWie, że w nią trzeba ugoǳić piorunem,\nGniewem na luǳką dostojność zapłonie\nI cała w strasznym wysiłku się zdębi²,\nW mroźne więc ramion ująwszy cię sploty\nRęce ci zbruka posoką roǳica,\nPotem z krwi strugi w kał pęǳąc sromoty³,\nWystępną żąǳą zrumieni twe lica\nŻe ty, omotan w piekielnej nić przęǳy,\nI bezdeń nęǳy⁴.\nWyrywać bęǳiesz jej słowa… twej zguby.\nRunąć i polec.\nNad polem hańby, sromu i boleści. —\nAż kiedy groza nad głową się spiętrzy,\nO ciemny⁵ starcze! W twych łkaniach żałoba\nLuǳkości mówi, w bezmiarze twej męki\nChoć los potargał szkarłatne opony⁶,\nBĳe ci z twarzy majestat, o królu!\nWięc żeś w oﬁarnej za prawdę szermierce,\nZa twych najbliższych i całe twe plemię\n(neol.) — zapewne: stanąć dęba.\ny — błąd logiczny. Można przypuszczać, że sens\ntego zdania miał być następujący: (własne) staczanie się w hańbę i przepaść (tj. bezdeń) nęǳy weźmiesz za\nstopnie prowaǳące do twej chwały.\ny — tu: ociemniały.\n(daw.) — zasłona (por. opończa).   Król EdypWidnieć ty bęǳiesz, jak prawdy i woli\nNad świata nęǳą, serdeczna baśń ludu,\nDojrzy oﬁary wśród krwawej łez toni\nI śpiesząc z lekiem dla cierpień i trudu,\nUjmie boleści w miłosne we dłonie\nI w kraj zawieǳie, gǳie w słońca lazurze\nNieba zapłaczą srebrzystymi rosy,\nTam skarǳe twojej słowiki przyǳwonią,\nA żal z ich pieśnią gǳieś pójǳie w niebiosy\nSzmer Aodyty ułoży cię do snu\nI zaśniesz w śmierci kojącej pieszczocie…\nKolonu wzgórze.   Król EdypKRÓL EDYP\n• CHÓR TEBAN\n• POSŁANIEC Z KORYNTU\n• SŁUGA LAJOSA\n• POSŁANIEC DOMOWY \nO ǳieci, Kadma⁷ starego potomstwo,\nTrzymając w ręku te wiązki błagalne⁸?\nCzemuż nad miastem dym wonnych kaǳideł\nO tym zasłyszeć, sam tutaj przybyłem,\nJa, Edyp, sławą cieszący się luǳi.\n— Rzeknĳ więc, starcze, boś ty powołany\nGdyby ten widok mu serca nie wzruszył. ł\nWiǳisz, jak garnie się wsze pokolenie\nSiadły gǳie inǳiej, gǳie chramy Pallady⁹\nI tam, gǳie ołtarz Ismena¹⁰ popielny,\nBo miasto — jak ty sam wiǳisz — odmęty\nPłonnych od kiedy bóg ogniem zionący¹¹Kara, Los, Przywódca,\n— mąż Harmonii, uchoǳił za założyciela Kadmei, czyli Teb w Beocji.\nl — wiązki takie, wykonane z gałązek wawrzynu lub oliwek składali błagalnicy na ołtarzach\n⁹ ll — przydomek bogini Ateny.\n— rzeka pod Tebami. Nad nią leżała świątynia Apollina, Ismenion. Była ona sieǳibą wróżbitów,\nktórzy wróżyli z płomieni buchających na ołtarzu.\ny — demon zarazy, ǳierżący ognistą pochodnię, która szerzy śmierć.\n¹¹ ó   Król EdypZaciążył srogą nad miastem zarazą,\nAni te ǳieci, siedliśmy w tych progach,\nBo ciebie pierwszym mienimy wśród luǳi,\nOd strasznych oﬁar dla Sﬁnksa¹² wyzwolił,\nNic od nas wprzódy się nie wywieǳiawszy,\nNi pouczony; nie, z ramienia bogów\nZnajdując leki, czy z luǳi natchnienia.\nBo przecież wiǳę, jako doświadczonych\nNuże, rozważnie ǳiałaj, bo ta ziemia\nI ǳiś dorównaj tej szczęsnej przeszłości.\nPiękniej ci mężom przewoǳić, niż próżni.\nJeśli nie stanie męża dla ich straży.Państwo, Przywódca,\nO biedna ǳiatwo! Nazbyt ja świadomy\nGnębi choroba, lecz wśród zła powoǳi\nNajgorsza nęǳa w mą osobę goǳi.\nZa miasto całe; ze snu się nie buǳę\nNa wasze głosy; wieǳcie, że łzy ronię\nI częstym troski błąkaniem się truǳę,\nBy co obmyślić ku ludu obronie.\nSyna Menojka¹³, a żony mej brata\nDo Apollina pytyjskich wyroczni¹⁴\nPosłałem, aby Kreon się wywieǳiał,\nA odmierzając ǳień jego odejścia,\n— potwór z twarzą kobiety, ciałem lwa, skrzydłami orła i ogonem węża, który zatrzymywał podróżnych zdążających do Teb, zadając im podchwytliwie sformułowane pytanie, a gdy nie umieli na nie odpowieǳieć, zabĳał ich. Edyp odgadł zagadkę potwora i w ten sposób pokonał Sﬁnksa. Zagadka brzmiała: co\nto za zwierzę, które rano choǳi na czterech nogach, w południe na dwóch, a wieczorem na trzech? Właściwa\nodpowiedź to: człowiek, który jako ǳiecko raczkuje, jako dorosły używa tylko kończyn dolnych, a na starość\nwspomaga się laską.\n— Kreon, brat Jokasty.\np ll py y\n— do Delf. Miejsce wyroczni zwało się pierwotnie Pytho; stąd starą kobietę,\nktóra tam wróżyła, zwano Pythią.   Król EdypZwykłą nie widać go w domu z powrotem.\nGdybym za głosem nie postąpił boga. ł\nOkrzyki luǳi Kreona przybycie…\nTak zbawczym przyszedł, jak wygląd ma jasny. ł\nInaczej wieńczył swą głowę wawrzynem¹⁵?\nJakież przynosisz nam wieści od bóstwa!\nZ dobrym obrotem szczęsnymi się stają.\nStrachu bym nie mógł wysnuć, ni otuchy.\nCzy chcesz, bym mówił od razu przed ludźmi,\nLub wszedł do domu; na wszystko ja gotów.\nBarǳiej mnie dręczą, niż strach o mą duszę.\nBóg, Kara, Los, Zbrodnia,\nZbrodniarzNiech więc wypowiem, co Bóg mi obwieścił. —\nFebus¹⁶ rozkazał stanowczo, abyśmy\nZiemi zakałę, co w kraju się gnieźǳi,\nWyżęli i nie znosili jej dłużej.\nJakim obrzędem? gǳież skryta ta zmora?\nWypęǳić trzeba, lub mord innym mordem\nOkupić¹⁷, krew ta ściąga na nas burze.\nJakiegoż męża klęskę Bóg oznacza?¹⁵\nnoszono dobre wieści.\n¹⁷ rd y\nzęba za ząb.   Król Edypr y— wieniec z wawrzynu wkładano na głowę przy oﬁarach lub kiedy przy-p — mowa tu o tzw. zemście krwi, która żądała śmierci za śmierć, oka za oko,\nRząǳił, o królu, niegdyś nad tą ziemią\nLajos, zanim tyś ujął ster rządu.\nWiem to z posłuchu, bom męża nie zaznał.\nBóg nam ukarać i pomścić stanowczo.\nAle gǳież oni? Gǳież znajdą się ślady\nDawnej i wiekiem omszałej już zbrodni?\nW tej, mówił, ziemi; śledźmy a schwytamy.\nUjǳie bezkarnie to, co człek zaniecha.\nCzy w wnętrzu domu, czy też gǳie na polu,\nCzy na obczyźnie Lajosa zabito?\nJuż nie powrócił do swojej stolicy.\nCzyż niema, by się go można wypytać?\nKrom¹⁸ jednej rzeczy nic nie wie stanowczo.\nByleby czegoś mógł domysł się czepić.\nMówił, że Lajos nie z jednej padł ręki,\nLecz że liczniejsi napadli go zbóje.\nCzyżby zbójowi, gdyby on pienięǳy\nStąd nie był dostał, starczyło odwagi?\nNikt nie wystąpił, by pomścić tę zbrodnię.\nPrawdy wyświecić tutaj nie zdołano?¹⁸ r(daw.) — oprócz.   Król Edyp\nSﬁnks ciemnowróży ku troskom chwilowym\nOd spraw tajemnych odciągnął uwagę.Bóg, Grzech, Kara,\nZbrodniarzWięc od początku ja rzeczy ujawnię.\nZbrodniczą ǳisiaj na mnie podnieść rękę.\nNuże więc, ǳieci, powstańcie z tych stopni\nCo pręǳej wiązki podniósłszy błagalne¹⁹.\nIżby gotowym mnie wieǳiał; a z woli\nBogów los szczęścia spłynie lub niedoli. ł\nPowstańmy, ǳiatwo; przecież nas tu wiodły\nJak zbawca z ciężkiej nas wywiódł zagłady. \nZ Delf grodu, co się złotem lśni²⁰,\nDelicki władco, o Peanie²¹,\nGłosie niebiański, ty przemów, ty ǳiecię złotej naǳiei!\nPrzyjdź i Febie²² w dal goǳący,\nBóg, Kara, Miasto, Naród,\nPaństwo, ŚmierćZło mnie bezbrzeżne dotknęło. O biada!\npd ó y\nl — po szczęśliwym wysłuchaniu modłów błagalnicy usuwali wiązki z ołtarzy.\nl — Del sławne były ze skarbów oﬁarowanych Apollinowi.\n— Apollo uroǳić się miał na wyspie Delos, a zwano go także Peanem (Paian), co\noznacza boga niosącego pomoc i zbawienie.\n— Pallada (Atena), Artemida i Feb (Febus, czyli\n²² pr ód\nApollo) byli trzema bóstwami opiekuńczymi miasta Teb.   Król EdypKu obronie i odsieczy,\nMkną luǳie cwałem w Hadesu ciemnice.\nŻałobnym zawoǳą głosem.\nO Zeusa złota córo, uǳiel nam pomocy!\nChoć oszczęǳi ciemna noc,\nTo ǳień wtóry zgnębi dom,\nTy, co grzmotów ǳierżysz moc,\nZeusie, ciśnĳ grom!\nZ którymi mkniesz wśród Lykii skał²³.\nCiebie wzywam, złotosploty²⁴,\nW Boga klęsk²⁵, co niesie mór,\nŻagwią mieć, co płonie!    \nI obcy — sprawie, wypowiem. Toć sam bym\nKto z was by wieǳiał, z czyjej zginął rękiPrzywódca, Sprawiedliwość²³ ród y\n— Apollina i siostrę jego Artemidę czczono także w Lykii w Azji Mniejszej. Artemida\ni nim z jej orszaku przebiegały z żarzącymi się pochodniami w ręku ǳikie ostępy gór i lasów.\npl y — Bakchus o bujnym włosie, spiętym złocistą przepaską, uroǳił się rzekomo w Tebach. Wśród\nblasku pochodni harcował on po pobliskich górach w otoczeniu szalejących Menad, ǳiewic mu oddanych.\n²⁵ ó l — Ares, który tu występuje jako bóstwo dżumy.   Król EdypŚmiercią ugoǳon Lajos Labdakida²⁶,\nGdyby zaś bał się sam siebie oskarżać.\nA jeśli w obcej by ziemi kto wieǳiał\nI nadto sobie na wǳięczność zasłuży.\nLecz jeśli milczeć bęǳiecie, kryć prawdę,\nTedy usłyszcie, co wtedy zarząǳę.\nNad którą właǳę ja ǳierżę i trony,\nNi do żadnego wspólnictwa w oﬁerze.\nJa więc i Bogu i zbrodni oﬁerze\nNęǳy, pogardy doświadczył i sromu.\nZ moją się wieǳą w mym odnalazł domu,\nŚmierci przedniego człowieka i króla\nLecz rzecz wyśleǳić. Że ja teraz ǳierżę\nŁoże i wspólną z nim ǳielę niewiastę;\nŻe moje ǳieci byłyby roǳeństwem\nMógł się był cieszyć; że grom weń ugoǳił,\nPrzeto ja jakby za własnym roǳicem\nA tym, co ǳiałać omieszkają, bogi\nNi ǳiatek z niewiast; niech oni marnieją\nWśród tej zarazy, lub gorszym dopustem.\nWspólnictwo Diki²⁷ niech skrzepi łaskawie\nI bogi w każdej niech poprą was sprawie.LosObowiązek, Roǳina²⁶\nd d — Agenor, król Fenicji, miał syna Kadmosa, który założył Teby. Kadmosa synem był\nPolydoros; ten zroǳił Labdakosa, a Labdakos Lajosa, którego synem był Edyp.\n— bogini sprawiedliwości.\n²⁷   Król EdypÓ\nFebus, sam jeden odkryłby złoczyńcę.\nCzego nie zechcą, nie zdoła śmiertelny.Ó\nLecz drugie wyjście śmiałbym ci polecić.\nMów i o trzecim, jeżeli ci świta.Ó\nMistrzowi wieǳy najbliżej dorówna\nTyrezjasz²⁸, jego więc rady sięgając,\nNajwięcej, książę, zyskałbyś ǳiś światła.\nSłałem umyślnych, a zwłoka mnie ǳiwi.Ó\nInne bo rzeczy są głuche i marne.\nCo mniemasz? Każdy tu szczegół ma wagę.Ó\nMówią, że zginął z rąk luǳi podróżnych.\nI ja słyszałem. Lecz świadka nie widać.Ó\nOn się przed twymi ulęknie przekleństwy.\nNie strwożą słowa, kogo czyn nie straszył.Ó\nBo już prowaǳą boskiego wróżbitę,\n(Teiresias; od r : ǳiwy) — imię to dosłownie znaczy: tłumacz znaków i ǳiwów, nosił je\nsłynny ślepy wróżbita tebański.   Król EdypChociaż ty ślepym, nie uszło twej wieǳy,\nSkoro odkrywszy morderców Lajosa\nTy przeto, lotu ptaków nie niechając,\nW tobie naǳieja; kto, czym tylko może,\nWesprze bliźniego, spełni ǳieło boże.  \nBiada, o biada tej wieǳy, co szkodę\nNiesie wieǳącym; znam ja to zbyt dobrze\nI pomny na to nie byłbym tu stanął.\nW czym powód, żeś tu przybył po niewoli?  \nI ja co moje zniosę, gdy usłuchasz.\nOjczyznaMiastu, któregoś ǳieckiem, służyć radą\nJest obowiązkiem miłości i prawa.  \nWiǳę, że słowa niekoniecznie w porę\nTyś wyrzekł; obym ja równie nie zbłąǳił.Ó\nNa bogów, wieǳąc nie ukrywaj światła,\nPrzecież my wszyscy na klęczkach błagamy.  \nWy wszyscy w błęǳie. Ja nigdy złych rzeczy\nMoich, by nie rzec… twoich, nie wyjawię.\nWięc wieǳąc, zmilkniesz? czyż myślisz człowieku\nMiasto to zdraǳić i zniszczyć ze szczętem?  \nPróżno mnie kusisz, nie rzeknę już słowa.\nObruszył — wiecznie więc milczeć zamierzasz\nI niewzruszony tak wytrwać do końca?   Król Edyp  \nUpór mój ganisz, a w sobie nie wiǳąc\nObłędów gniewu, nade mną się znęcasz.\nKtórymi nasze znieważasz ty miasto?  \nZejǳie to samo, choć milcząc się zaprę.\nPrzeto co zejǳie, winieneś nam jawić.  \nChoćby najǳikszą wybuchnĳ wściekłością.\nJuż świta; wieǳ ty, iż w moim mniemaniu\nTo i za czyny bym ciebie winował.  \nJako ten, który pokalał tę ziemię.\nI gǳież zamyślasz przed srogą ujść karą?  \nUszedłem, prawda jest siłą w mej duszy.\nGǳieś ty ją nabył? Chyba nie z twej sztuki.  \nOd ciebie. Tyś mnie zmusił do mówienia.\nCzego? Mów jeszcze, abym się pouczył.  \nCzyś nie rozumiał, czy tylko mnie kusisz?\nNie wszystko jasnym; więc powtórz raz jeszcze  \nKtórego szukasz, ty jesteś mordercą.\nNie ujǳiesz kary za wtórą obelgę.   Król Edyp  \nMam mówić więcej, by gniew twój zaostrzyć?\nMów co chcesz, słowa twe na wiatr ulecą.  \nW sromie obcując, nie wiǳisz twej hańby.\nCzy myślisz nadal tak breǳić bezkarnie?  \nJeżeli w prawǳie jest moc i potęga.\nNa uchu, oczach i ślepym na duchu  \nWnet staniesz wszystkim na urągowisko?\nNocy ty synem, zaszkoǳić nie zdołasz.\nNi mnie, ni innym, co w słońce patrzymy.  \nMocen Apollo, aby to wykonać.\nCzy to są twoje sztuki, czy Kreona?  \nNie Kreon, lecz ty sam sobie zatratą.Przywódca, WłaǳaSkarby, królestwo i sztuko, co sztukę\nI tak podstawią tego czaroǳieja,\nBo, nuże, rzeknĳ, kiedyś jasno wróżył?\nMógł był rozwiązać — bez jasnowiǳenia.\nNic nie wieǳący zgnębiłem potwora,\nDucha przewagą, nie z ptaków natchnienia,\n   Król EdypMnie więc ty zwalić zamierzasz, w naǳiei,\nŻe bliskim bęǳiesz przy Kreona tronie.\nLecz ciężko i ty jak ów, co podżega,\nWraz byś otrzymał kaźń za twe zamysły.Ó\nNam mowa starca wydała się gniewną,\nByśmy głos boga spełnili najlepiej.  \nLecz sam ci powiem, tobie, który szyǳisz\nZ mojej ślepoty, patrzysz a nie wiǳisz\nNęǳy twej, nie wiesz z kim życie ci schoǳi,\nGǳie zamieszkałeś i kto ciebie roǳi.\nMięǳy żywymi i zmarłymi braćmi\nA wzrok, co, światło ogląda, się zaćmi.\nJakiż Kiteron²⁹ i jakie przystanie\nNie znasz, co z ǳiećmi cię zrówna i zgnębi. —\nSzydź więc z Kreona, szydź z mojej ty mowy\nBo niema człeka mięǳy śmiertelnymi,\nKtórego złe by straszniej zmiażdżyć miało.Kondycja luǳkaLos, Wizja\nPrecz stąd co pręǳej sprzed mego oblicza,\nCo żywo z tych się wynosić mi progów!  \nNie byłbym stanął, gdybyś nie był wzywał.\nGdybym był wieǳiał, że brednie pleść bęǳiesz,\nNie byłbym ciebie zawezwał przed siebie.  \nBreǳącym może li tobie się wydam, —\nTym, co cię na świat wydali, rozsądnym.\nJakim? Zaczekaj! Któż moim roǳicem?  \nTen ǳień cię zroǳi i ten cię zabĳe.\n²⁹Kiteron — góry w pobliżu Teb.   Król Edyp\nJakież niejasne ty stawiasz zagadki?  \nCzyś nie ty mistrzem w ich rozwiązywaniu?\nUrągaj temu, w czym uznasz mnie wielkim.  \nA jednak to cię zgubiło zdarzenie.\nJeślim wyzwolił gród — niech i tak bęǳie.  \nWięc już uchoǳę. — Prowadź mnie, pacholę.\nNiech cię prowaǳi. Obecność twa przykra,\nTwoje odejście usunie tę plagę.  Los, Roǳina, WizjaRzekłszy co miałem — idę, nie z obawy\nZ dawna pogróżki i wici o morǳie\nLajosa głosząc, jest tutaj na miejscu.\nIż on zroǳony w Tebach; nie ucieszy\nTym się odkryciem; z wiǳącego ciemny,\nZ bogacza żebrak — na obczyznę pójǳie,\nI wyjǳie na jaw, że z ǳiećmi obcował\nSynem i mężem był, wreszcie roǳica\nWspółsiewcą w łożu i razem mordercą.\nZa niemądrego ogłoś mnie wróżbiarza. \nBóg, Kara, LosNa kogóż wskazał delﬁckich głos skał\nKto strasznej zbrodni krwią ręce swoje zlał.\nI niechybne wnet Eryǌe³⁰ grozie tej przywtórzą.\nWięc z Parnasu³¹ śnieżnych wirchów głos błyszczący padł,\nBy przestępcy ukrytego badać wszęǳie ślad\nOn jak buhaj w ǳikim lesie\n³¹ r— ǳiewice zemsty ścigające zbrodniarzy.\n— góra w środkowej Grecji; w starożytnej mit. gr. sieǳiba Apolla, Muz i Dionizosa.   Król EdypRaz postoi w ciemnych grotach,\nOd wyroczni w środku ziem³² w dalsze pomknie sioła,\nStraszną, o straszną wróżbiarz buǳi trwogę,\nBłąǳę wśród obaw; i błąǳąc, już nie wiem,\nMięǳy Labdakidów rodem\nA fałszywy sąd tego, któryby nade mnie\nStawiał wróżbiarza. Bywa, iż posięǳie\nLecz nie przywtórzę mu nigdy, aż prawda na jaw się dobęǳie.\nBo gdy potwór skrzydlaty³³ w groǳie naszym gości,\nNie dozna on mojej przygany    \nDroǳy ziomkowie, doszło moich uszu,\nNie drobną tylko wyrząǳa mi krzywdę,\nWam i mym bliskim przewrotnym się wydam.Ó\nRaczej się począł, a nie w głębi duszy.\nWróżbiarz kłamliwe wygłasza twierǳenia?Ó\nSłowo to padło; skąd poszło, ja nie wiem.\nTakie tu na mnie miotano zarzuty?(³² yr\n— Del. W świątyni delﬁckiej znajdował się głaz biały, zwany po grecku pępkiem\np l ), który oznaczał środek Grecji, czy też całej ziemi.\n³³p ór r ydl y — Sﬁnks.   Król EdypÓ\nNie wiem. Co władcy czynią, ja nie śleǳę.\nLecz otóż książę sam kroczy z pałacu.\nI z właǳy króla mnie gwałtem ograbić?\nRzeknĳ, na bogów, czy słabość czy głupstwo\nCzyż nie przewrotnem twoje przedsięwzięcie,\nKtóre się ludźmi zdobywa i złotem?\nRaǳę ci naprzód wysłuchać mej mowy,\nA potem rzeczy poznawszy, osąǳić.\nW słowach ty ǳielny, lecz złym ci ja będę\nUczniem, bo mam cię za zdrajcę i wroga.\nPosłuchaj oto, co powiem w tej sprawie.\nNie praw ty oto, że jesteś bez winy.\nJeżeli mniemasz, że upór jest skarbem,\nChoć bezrozumny, to mniemasz przewrotnie.\nJeżeli sąǳisz, iż krzywǳąc krewnego\nNie zaznasz kary, to sąǳisz fałszywie.\nCóż ci się teraz wydarzyło złego?\nBym tu sprowaǳił znanego wróżbitę?\nI ǳiś obstaję przy tej samej raǳie.\nJakże, to dawno od czasu, gdy Lajos…\nCóż począł? Słów twych nie całkiem pojmuję.\nZniknął śmiertelnym ugoǳony ciosem?\n   Król Edyp\nBęǳie już dawno od tego zdarzenia.\nCzyż wtedy wróżbiarz sprawował swą sztukę?\nRównie był mądrym i w równej już cenie.\nCzyż on naówczas mnie wspomniał choć słówkiem?\nNigdy, przynajmniej jam tego nie słyszał.\nA czyście wtedy zarząǳili śleǳtwo?\nTak, oczywiście, lecz było daremne.\nI czemuż wtedy nie gadał ten znachor?\nNie wiem; a kiedy czego nie wiem, milczę.\nLecz tyle z wieǳą mógłbyś rzec i znawstwem…\nCo znów? nie zaprę się rzeczy mi znanych.\nGdyby nie schaǳki z tobą, nie nazwałby\nŚmierci Lajosa on moich rąk ǳiełem,\nChciałbym wypytać, jak ty mnie badałeś.\nBadaj, bo mordu mi nikt nie dowieǳie.\nMów więc — masz li ty mą siostrę za żonę?\nTego pytania zaprzeczyć nie mogę.\nCzy nie dopuszczasz onej do współrządów?\nCokolwiek zechce, przyznaję jej chętnie.\nCzyż więc ja trzeci nie równam się z wami?   Król Edyp\nW tym właśnie wiǳę twą złość i przewrotność.\nNie, gdybyś słuchał, jak ja cię słuchałem\nRządy wśród trwogi nad spokój pogodny,\nByć raczej niżli królewskie mieć życie,\nNad stanowisko, co ǳierżę wśród wczasów?\nNie jestem' przecie głupim, by pożądać\nAni bym powziął ja takich zamiarów,\nAni też innych nie poparł w tym ǳiele.\nCzy w całej prawǳie oddałem głos boga;\nWespół z wróżbitą, to chwyć mnie i zabĳ\nBo się nie goǳi złych mienić prawymi,\nA złość nieprawych ǳień jeden wyjawi.Przywódca, WłaǳaSprawiedliwośćÓ\nBo człek porywczy zbyt łatwo się potknie.\nGdybym w spokoju trwał, to on by ǳieła\nDokonał, ja zaś doznałbym wnet szwanku.\nCóż więc zamierzasz? czy z kraju mnie wygnać!\nNic mniej; chcę śmierci twojej, nie wygnania.\nDowiedź mi naprzód, w czym moja jest wina.   Król Edyp\nWięc ani folgi mi nie dasz, ni wiary?\nBo ci rozwagi brak.\nMam ją dla siebie.\nTrza jej i dla mnie.\nTy złym jesteś człekiem.\nA gdybyś błąǳił?\nJednak słuchać trzeba.\nI złego pana?\nO miasto, ty miasto!\nI ja też miasta cząstką, nie ty jeden.Ó\nWychoǳi z domu Jokasta; z nią razem\nTrzeba zażegnać drażniące te swary.\nNie wstyd wam luǳi, gdy ogół chorzeje,\nBy błahych żalów nie spiętrzać nad miarę.\nGroźby, podwójne wyǳiela mi kaźnie:\nAlbo wygnanie, lub życia utratę.\nPodstępnie przeciw mej knutych osobie.\nNiech bym nie uszedł, lecz zginął pod klątwą,\nJeśli prawǳiwe twoje oskarżenia.   Król Edyp\nA potem na mnie i tych co obecni.Ó\nUsłuchaj chętnie i mądrze, o to cię błagam, mój władco!\nW czym mam ustąpić?Ó\nZważ, iż nie był przewrotnym, uszanuj jego zaklęcia\nWiesz, czego żądasz?Ó\nA więc wypowieǳ?Ó\nHańbiącej w twarz jego winy!\nWieǳ ty, iż tego żądając ode mnie,\nŻądasz mej śmierci i mego wygnania.Ó\nKlnę się na słońce, co niebios wieǳie rej,\nNiech bym zginął marnym zgonem,\nMyśl ta postała; w sercu ja zgnębionym\nNowych klęsk przydacie brzemię.\nNiech więc on iǳie, choćbym i ze szczętem\nLitość mą buǳą twe słowa, nie jego.\nMoja nienawiść wszęǳie go doścignie.\nTakie natury są sobie katuszą.\nPrecz stąd nareszcie!\nUchoǳę w tej chwili.\nNiechby wbrew tobie tamci mnie uczcili.   Król EdypÓ\nKsiężno, czemu ty zwlekasz, by go wprowaǳić do domu?\nNiech bym poznała, co zaszło.Ó\nCiemnych głos padł podejrzeń, które wgryzają się w serce.\nCzy z ust ich obu?Ó\nCóż więc rzekli?Ó\nRany tej jątrzyć na nowo!\nWiǳisz, gǳieś zaszedł ty z twoją mądrością,\nZdraǳasz mą sprawę i tępisz mi serce,Ó\nŻe brakłoby mi rozumu i sądu,\nGdybym się zaparł miłości, co z tobą mnie wiąże —\nO nie puszczaj steru z rąk!\nNa bogów, powieǳ i mnie wreszcie, królu,\nCzemu tak wielkim zapłonąłeś gniewem.\nRzeknę — bo więcej cię nad tamtych cenię,\nJakie to Kreon knuł na mnie zamysły.\nMów, jeśli pewne masz winy poszlaki.\nOn mnie nazywa Lajosa mordercą.\nCzy z własnej wieǳy, czyli też z posłuchu?\nSłów mu oszczęǳił i głowę osłonił.\nMnie raczej słuchaj i wieǳ, iż śmiertelnych\n   Król EdypSztuka wróżenia nie ima się wcale.\nWieǳ więc, że Lajos otrzymał był wróżby,\nCo zeń zroǳony — i z mojego łona.\nA to niemowlę, gdy trzeci ǳień świtał,\nPrzebiwszy u nóg kosteczki, wysaǳił\nOn ręką obcą gǳieś w górskich ostępach.\nŻe Lajos legnie pod syna zamachem.\nBóg chce co wydrzeć, on sam to odsłoni.Bóg\nPo twoich słowach, jakiż mną owładnął,\nŻono, niepokój i ducha wzruszenie!\nNowa więc troska znów ciebie się czepia?\nSłyszałem, tak mi się zdaje, że Lajos\nLegł, gǳie potrójne rozchoǳą się drogi?\nTak wieść głosiła i dotąd się krzewi.\nA gǳie spełniono nieszczęsną tę zbrodnię?\nFocydą³⁴ zwie się kraj ów, a dwie drogi\nZ Delf i Daulidy zbiegają się w jedną.\nA jak to dawno od tego zdarzenia?\nZostałeś, wieść ta doszła do stolicy.\nO Zeusie, cóż ty kazałeś mi spełnić?\nCóż ci tak serce, Edypie, porusza?\nNie pytaj więcej, lecz powieǳ mi, jaki\nLajos miał wygląd i w jakim był wieku?\n³⁴ yd — kraina położona w środkowej Grecji nad zatoką Koryncką, na zachód od Beocji. W Focyǳie\nleżało miasto Del, jak również miejscowość Daulis.   Król Edyp\nOd twej postawy niewiele się różnił.LosBiada mi, straszną rzuciłem ja klątwę,\nJak się wydaje, nieświadom na siebie.\nCóż mówisz, książę! Z trwogą na cię patrzę.\nRzecz mi wyjaśnisz, gdy jedno odpowiesz.\nWaham się, ale odrzeknę, gdy spytasz.\nLiczną drużynę miał na swe rozkazy?\nWóz tylko jeden Lajosowi służył.\nTakich szczegółów uǳielił wam, żono?\nJeden ze służby, co uszedł ze życiem.\nCzyż on się teraz znajduje w tym domu?\nŻe ty u steru, że Lajos zabity,\nZwrócił się do mnie z pokornym błaganiem\nBym go posłała na wieś mięǳy trzody,\nTej lub i większej był goǳien nagrody.\nNiechby on tu się pojawił co żywo!\nŁatwem to; ale cóż go tak pożądasz?\nWięc z tej przyczyny oglądać go pragnę.\nByś mi powieǳiał, co gnębi twą duszę.   Król Edyp\nNie skryjęć tego, skorom tak daleko\nMatką Merope z Dorydy³⁵. Zażyłem\nTam ja czci wielkiej, aż się przytraﬁło\nA więc bez wieǳy roǳiców poszedłem\nZa to mi inne wypowieǳiał wróżby,\nŻe matkę w łożu ja skalam, że spłoǳę\nRód, który luǳi obmierznie wzrokowi,\nI że własnego roǳica zabĳę.\nTo usłyszawszy, zdała od Koryntu\nBłąǳiłem, kroki gwiazdami kierując,\nGǳie według ciebie ten król był zabitym.\nZeznam ci wszystko po prawǳie; gdym idąc\nWoźnica spęǳał wraz z owym staruchą.\nOddałem z lichwą; ugoǳon kosturem\nRunął on na wznak ze środka sieǳenia. —\nŁączyło jakie z Lajosem krewieństwo,\nTo któż nęǳniejszym byłby od zabójcy,\nKtóż w większej bogów pogarǳie i nieba?\nPrzecież go obcym, ni ziomkom nie wolno\nA ręką kalam oﬁary ǳiś łoże,\nCo w krwi broczyła. — Czyż ja nie zhańbiony?\nNie. zbezczeszczony doszczętnie? Jeżeli\nTułać się przyjǳie, w tułaczce już moich,\n³⁵Kondycja luǳka, Los,\nRoǳinaZbrodniaLosr — mały kraik górski nad rzeką Keﬁsosem, na północ od Focydy.   Król EdypInaczej matkę bo pojąć i zgłaǳić\nOjca bym musiał, tego, co dał życie. —\nKto by w tym wiǳiał srogiego demona\nNiech bym nie zajrzał, o boże wy mocy,\nZ pośród śmiertelnych, nim takie nieszczęście\nOstrzem by w moją ugoǳiło głowę.Ó\nPrawdy nie wyzna, trwaj jeszcze w naǳiei.\nŻyje też we mnie li tyle naǳiei,\nBy się owego doczekać pasterza.\nJakąż otuchę opierasz ty na nim?\nZaraz ci powiem; jeśliby tak samo,\nJak ty, on mówił, uszedłbym ja zguby.\nJakież wyrzekłam ja słowa znaczące?\nZnowu potwierǳił, to nie ja zabójcą.\nNatenczas zbrodnia się na mnie przewali.\nWieǳ więc stanowczo, że tak brzmiały słowa,\nTo i tak przecie zgon ten Lajosa\nSię nie oglądam, a tyle je ważę…\nTrafnie to mówisz, poślĳ jednak kogo,\nAby przystawił pasterza, nie zwlekaj.\nWnet poślę wstąpmy tymczasem do domu,\nBo, co ci miłe, nie zniecham niczego.   Król Edyp \nNiech bym ja słowom i sprawom co święte\nNaǳiemskie strzegą zakony.\nPycha roǳi tyranów; gdy pychy tej szały\nRunie na głowę ze stromej gǳieś skały,\nGǳie głębie zgubą się mroczą.\nA gdy luǳi czyn lub głos\nGdy od luǳi złych nie stronią,\nŚwiętość grzeszną skazą dłonią.\nKtóżby jeszcze się, chełpił, iż kary on groty\nNie ujrzy mnie abejski chram³⁶,\nMowom luǳi zada kłam.\nBacz na krnąbrność luǳkich głosów.\nCo Bóg o Lajosie wieści,\nWniwecz idą wiary.    \nW wieńce i wonne dla bogów kaǳidła.\n³⁶d l p\n— w Olimpii była stara wyrocznia, sławna w Delfach;\nw Abai, mieście północnej Focydy, znajdowała się prastara świątynia Apollina, połączona także z wyrocznią.   Król EdypWięc gdy mu żadnej nie wlałam otuchy,\nr yyK rył   Czy mógłbym od was dowieǳieć się, kumy,\nGǳie tu mieszkanie jest króla Edypa.\nLub raczej mówcie gǳie teraz przebywa.Ó\nI otóż żona, matka jego ǳieci.ł \nOna, co prawą jest jego małżonką.\nTwego przybycia, jaką wieść przynosisz.ł \nDobrą wieść niosę dla domu i męża.\nJaką nowinę? Skądże to przybywasz?ł \nZ Koryntu, — słowa, które wnet wypowiem,\nSprawią ci radość — a może i troskę.\nCóż to, co siłę podwójną mieć może?ł \nJego chcą luǳie istmĳskiej krainy³⁷\nPosaǳić na tron; tak o tym mówiono.\nCóż? czyż już stary Polybos nie rząǳi?ł \nPrzestał, bo śmierć go zabrała do grobu.\nCóż znowu? umarł więc, starcze, Polybos?ł \nNiech zginę, jeśli prawdy nie wyrzekłem.³⁷r— Korynt, leżący w pobliżu Istmosu, czyli przesmyku korynckiego.   Król Edyp\nDonieś więc o tym, służebno, co pręǳej\nMojemu panu. O bogów wyrocznie\nA teraz los weń — nie Edyp ugoǳił.\nPo coś mnie tutaj wywołała z domu?\nJako się pustym okazał głos bogów.\nCo on za jeden i cóż nam zwiastuje?\nIǳie z Koryntu z nowiną o ojcu,\nŻe już nie żyje Polybos, że — skonał.\nCóż to przybyszu! Sam mów, co przynosisz.ł \nWieǳ, że ów człowiek już poszedł na mary.\nPodstęp go, czyli zwaliła choroba?ł \nDrobna niekiedy rzecz starca powali.\nA więc z słabości skończył, jak się zdaje.ł \nI z miary wieku, która nań przypadła.\nPrzebóg! po cóżby, o żono, kto zważał\nNa Pytji trony, niebieskie świergoty\nPtaków³⁸, za których to głosów przewodem\nZa mną go zmogła; — tak byłbym zabójcą.\nLegł on w Hadesie i starł je na nice.\nCzy nie mówiłam ci tego już dawno?\n³⁸rypó — Edyp ma na myśli wróżenie z lotu i głosów ptaków.   Król Edyp\nNadal więc nie bierz tych rzeczy do serca.\nLecz matki łoże, czyż nie ma mnie trwożyć?Kondycja luǳka, Los,\nMatkaCzemuż by troskał się człowiek, co w ręku\nLosu, przyszłości przewiǳieć nie zdolny?\nBo wielu luǳi już we śnie z matkami\nKto snu mamidła lekko sobie waży.\nPięknem byłoby to wszystko, coś rzekła,\nGdyby nie matka — przy życiu; że żyje,\nChoć pięknie mówisz; ja muszę się trwożyć.\nI z grobu ojca nie zabłysł ci promień?\nZabłysł, nie przeczę, lecz matki się boję.ł \nJakaż niewiasta tak wielce was trwoży?\nMeropa, starcze, żona Polybosa.ł \nCóż więc takiego, co grozę wam sprawia?\nStraszliwa wróżba zesłana od bogów.ł \nPoznać ją można, czy milczeć musicie?\nOwszem, znać możesz. Loksjas³⁹ mi zwiastował\nMĳałem Korynt, na szczęście; lecz przecież\nPatrzeć w roǳiców oblicze rozkoszą.ł \nCzyż dla tej trwogi uszedłeś ty z kraju?\nTak, starcze, nie chcąc być ojca mordercą.³⁹(od l: skrzywiony, ciemny, dwuznaczny) — przydomek delﬁckiego Apollina.   Król Edypł \nCię nie wywiodłem, gdym przybył tu chętny?\nA przecież wǳięczność zyskałbyś tym wielką.ł \nPotom tu przybył, by skoro do domu\nWrócisz, i mnie się też co okroiło.\nO! z roǳicami nie stanę pospołu!ł \nSynu, toć jasnym, iż nie wiesz, co czynisz.\nJak to, mój stary, poucz mnie, na bogi!ł \nCzyż dla tych luǳi unikasz ty domu?\nW trwoǳe, by Febus się jasno nie ziścił.ł \nByś od roǳiców nie przejął zakały?\nTo właśnie ciągle, o starcze, mnie trwoży.ł \nWięc nie wiesz, że się strachasz bez powodu.\nJakoż? gdy jestem tych ǳieckiem roǳiców.ł \nPolybos tobie żadnym nie był krewnym.\nCóż to, Polybos nie byłby mi ojcem?ł \nNie więcej ojcem ode mnie, lecz równym.\nSkąd by się ojciec z tym równał, co nie jest?ł \nWszakże ni ja cię spłoǳiłem, ni tamten.\nWięc skądże wtedy on mienił mnie synem?ł \nWieǳ, iż z rąk moich otrzymał cię w darze.   Król Edyp\nI z obcej ręki przyjąwszy, tak kochał?ł \nBezǳietność takie mu dała uczucia.\nA tyś mnie kupił, czy znalazł przypadkiem?ł \nZnalazłem w krętych Kiteronu jarach.\nJakże dostałeś się do-tych ostępów?ł \nGórskiemu bydłu za pastucha byłem.\nPastuchem byłeś wędrownym i płatnym?ł \nI twym wybawcą natenczas, o synu.\nA w jakiej ty mnie zeszedłeś potrzebie?ł \nStopy nóg twoich dać mogą świadectwo.\nBiada mi, dawne wspominasz niedole.ł \nJa zdjąłem pęta z twoich stóp przebitych.\nZ pieluch więc straszną wyniosłem ohydę?ł \nOd nóg nabrzmiałych nadano ci imię.\nPrzebóg, mów, ojciec je nadał czy matka?ł \nNie wiem, wie lepiej ten, co mi cię zwierzył.\nNie sam mnie zszedłeś, lecz z innejś wziął ręki?ł \nNie sam, lecz inny cię wydał mi pastuch.\nKtóż on? Czy zdołasz go jeszcze oznaczyć?ł \nMówiono, że był u Lajosa w służbie.\n   Król Edyp\nW służbie u króla dawnego tej ziemi?ł \nA jużci; pasał on Lajosa trzody.\nCzy on przy życiu, czy mógłbym go wiǳieć?ł \nMiejscowi luǳie to wieǳieć by mogli.\nCzyż więc wśród luǳi, którzy tu obecni,\nCzy go nie wiǳiał czy w polach, czy w domu?\nMówcie, bo światła nadarza się pora.Ó\nWezwać już z pola kazałeś Jokasta\nChyba najlepszej uǳieli wskazówki.\nPosłałem w pole, o którym ten prawi?\nSłów tu mówionych nie pomnĳ na próżno.\nǲierżąc, nie badał mego pochoǳenia.\nNie badaj tego; mej starczy katuszy.\nZ ǳiadów i ojców pochoǳił niewoli.\nJednak mnie słuchaj, błagam, nie czyń tego.\nZbytnia uległość nie zawrze mi prawdy.\nZ serca najlepszą ci służę poradą.\nCo zwiesz najlepszym, od dawna mnie dręczy.\nNieszczęsny, niech byś nie wieǳiał, kim jesteś.   Król Edyp\nTa — niech się cieszy świetnością swych przodków.\nRzeknę, a głos ten już bęǳie ostatnim.\nDlaczegóż żona w tak ǳikiej rozpaczy\nŻe jaka klęska w milczeniu się zerwie.\nMojej nęǳoty powstyǳić się przyjǳie.\nOn-to mi matką, a druhy miesiące\nGdy poznam w pełni pochoǳenie moje. \nZwąc cię Edypie matką, żywicielką.\nPląsem cię uczczę, iż byłeś ostoją mym panom\nJakaż bo ciebie zroǳiła ǳiewica⁴⁰?\nCzyś ty był ojcem, o Panie⁴¹,\nCzy bóg, co włada w kyllenejskim jarze⁴²,\nLub Bakchus lśniący na wirchów gǳieś tronie\nOd krasnych ǳiewic otrzymał cię w darze,\nNimf w Helikonie⁴³?    \n— tu: nimfa gór lub lasów, Oreada lub Driada.\n— duch i bóg przyrody, duch lasów, gąszczów i dolin.\nr — Hermes, syn Zeusa i Mai, uroǳony na szczytach góry Kyllene w Arkadii.\n— pasmo gór na granicy Focydy i Beocji, słynne jako muz sieǳiba.\n⁴³ l   Król Edyp\nJeśli ja także, choć wprzód go nie znałem,\nA zresztą w luǳiach, którzy go prowaǳą,\nWiǳę me sługi; osąǳisz to łacniej,\nBoś znał człowieka przed dawnymi laty.Ó\nOn to, mój panie, wśród domu Lajosa\nWiernym był sługą, jak mało kto inny.\nCzyś tego mienił?ł \nTego, co tu stanął.\nStarcze patrz na mnie, i wręcz odpowiadaj,\nGdy spytam; byłeś ty sługą Lajosa?ł \nTak, byłem sługą domowym, nie kupnym.\nJakie tu miałeś zajęcia i służbę?ł \nNajwięcej, panie, choǳiłem za bydłem.\nA w jakich miejscach miałeś twe szałasy?ł \nNa Kiteronie i bliskich polanach.\nCzyś wiǳiał kiedy tego tu człowieka?ł \nPrzy jakiej sprawie? Kogóż masz na myśli?\nTego tu, czyś ty z nim zadał się kiedy?ł \nNa razie ciężko to sobie przypomnieć.ł \nNie ǳiw, o panie! ja wraz mu przypomnę\nJa przepęǳałem bydło do mych stajen,\n   Król EdypOn do Lajosa obory; no! mówże,\nCzy tak się ǳiało, czy zmyślam te rzeczy?ł \nBęǳie to prawda — choć temu już dawno.ł \nWięc powieǳ dalej, czy pomnisz, żeś ǳiecko\nOddał mi jakieś na pielęgnowanie?ł \nCóż to, po cóż mi pytanie to stawiasz?ł \nOto ten, kumie, co wtedy był ǳieckiem.ł \nCóż ty, do licha, nie zamkniesz raz gęby?\nZgromić należy, nie jego przemowy.ł \nW czymże ja, dobry panie, zawiniłem?\nŻe przeczysz ǳiecku, za którym on śleǳi.ł \nPlecie bo na wiatr, nie wieǳieć dlaczego.\nNie zeznasz z chęcią, to zeznasz pod batem.ł \nPrzebóg, nie smagaj, o panie, staruszka.\nNiechaj mu ręce spętają na grzbiecie.ł \nZa co? o biada! jakiej chcesz nowiny?\nCzyś dał mu ǳiecię, o które się pyta?ł \nDałem; bodajbym dnia tego był zginął.\nPrzyjǳie do tego, gdy prawdy nie zeznasz.ł \nDoszczętniej zginę, skoro ją wypowiem.\nCzłowiek ten szuka, jak widać, wykrętów.   Król Edypł \nO nie, toć rzekłem, iż dałem je dawno.\nSkąd wziąłeś? z domu? czy dał ci je inny?ł \nMoim nie było, z innej wziąłem ręki.\nKtóż był tym mężem, z jakiego on domu?ł \nNa boga, panie, nie pytaj mnie więcej!\nZginąłeś, jeśli raz pytać nie dosyć.ł \nA więc — z Lajosa to było pomiotu.\nCzy z niewolnicy, czy też z krwi szlachetnej?ł \nBiada, ma mowa tuż u grozy kresu.\nI słuch mój również, lecz słuchać mi trzeba,ł \nNajlepiej powie, jak rzeczy się miały.\nCzy tedy ona oddała?ł \nW jakimże celu?ł \nBym zabił to ǳiecię.\nWyrodna matka!ł \nTrwożyły ją wróżby.\nŻe ǳiecko to ojca zabĳe.   Król Edyp\nPo cóż je tedy oddałeś tamtemu?ł \nǲiecię do kraju, skąd przybył; i otóż\nTyś owym ǳieckiem, to jesteś nęǳarzemKondycja luǳka, LosBiada, już jawnym to, czegom pożądał,\nO słońce, niech bym już cię nie oglądał!\nZ kim nie przystało — a swoich zabiłem. \nNad to, co w sennych rojeniach uwĳe,\nGǳieś daleko za granice\nWróżą zmogłeś ty ǳiewicę,\nA ǳiś kogo większa moc\nNa syna, ojca, kochanie\nPłoǳących i płód.\nO niechaj byś się Lajosa ǳiecię\n   Król EdypNie byłbym teraz rozpaczą, co miecie\nI ǳiś ty grążysz mnie w mroczy.  \nł Grzech, Kara, Los, Matka,\nMąż, Roǳina, Rozpacz,\nSamobójstwo, Syn, ŻonaO wy, którzyście starszyzną tej ziemi,\nJakież bęǳiecie wnet słyszeć i wiǳieć\nMyślę, iż Istru, ni Fasisu wody⁴⁴\nWoli to ǳieła. A najgorszą męką\nTa, którą człowiek własną ściągnie ręką.Ó\nI dosyć jęków. Cóż nadto przynosisz?ł \nWieǳcie, że boska Jokasta nie żyje.Ó\nO, ta nieszczęsna! Jak ona zginęła?ł \nTo was oszczęǳi, boście nie patrzeli.\nAby płoǳiła dalej z własnym płodem.\nMęża po mężu i po ǳieciach ǳieci,\nJuż nie wiǳiałem, co ona poczyna,\nLecz jego tylko śleǳiłem już ruchy.\nWołał, gǳie żona — nie żona, gǳie rola\nNie żaden z luǳi, którzy tam obecni.\ndy — wody dwóch największych rzek Europy i Azji, Istru, ǳisiejszego Dunaju, i Fasisu,\nǳisiejszego Rion, na południe od Kaukazu, wpadającego do Morza Czarnego.   Król EdypRunął ku odrzwiom i wnet ze zawiasów\nWysaǳił bramę i wpadł do komnaty. —\nWęzeł oﬁary, a kiedy jej ciało\nWzniósł je wraził w swych oczu źrenice,\nJęcząc: że dotąd wyście nie wiǳiały,\nZa dni minionych, w dniu jednak ǳisiejszym\nNie brak niczego, co złem się nazywa.Ó\nCóż więc poczyna teraz ów nieszczęsny?ł \nCo matkę — wstręt mi przytoczyć te słowa;\nWoła, że z kraju uchoǳąc, pod klątwą\nTaki wam widok, że wróg by zapłakał.Ó\nO straszny los dla luǳkich ócz,\nKtóre wiǳiałem na ziemi.\nJakiż wśród nęǳy nagarnął cię szał\nBiada ci, biada, wymĳa cię wzrok\nWiele się zwieǳieć i wiele rozważyć,\nLecz strach mną trzęsie i groza.\n   Król EdypPodążę? gǳież uleci głos?\nO losie, w coś ty mnie powalił?Ó\nW strasznego coś, co słyszeć, wiǳieć grozą.\nBiada mi! — jakże po równo w niedoli\nRany i pamięć mych czynów mnie boliÓ\nNie ǳiw, że pośród tak ogromnej męki\nPodwójnie cierpisz, zdwojone ślesz jęki.\nNie uszło mi to! Bo chociaż mi ciemno\nGłos twój ja słyszę nade mną.Ó\nKtóryś mu w oczy pchnął dłonie!\nTemu, co wiǳąc, nie dojrzy słodyczy?Ó\nTak, jako mówisz, się stało.\nKtóżby mnie witał, kto kochał w tym mieście,\nO przyjaciele! co pręǳej unieście\nGniew i klątwę bogów.Ó\nCzemuż cię, czemu poznały me oczy?\nO niechajby się ten nie był naroǳił,\nKtóry mnie znalazł ǳieckiem opuszczonym\nŻycie zratował i z pęt oswoboǳił.\n   Król EdypÓ\nPo mojej także byłoby to woli.\nǲiś nęǳny ja, wyrodny syn,\nW głowę goǳą, dręczą duszę.Ó\nŻyć w takiej ciemni! O lepiej ci nie żyć.\nNie praw mi tego i szczędź mi nauki. —\nBo jakim wzrokiem patrzałbym na ojca,\nA czyżby ǳiatki przy ojcowskim boku —\nBom ja najwyższą w Tebach ǳierżąc chwałę,\nChoćby z Lajosa była pokolenia.\nDźwigając, podnieść ku ǳieciom me czoło?\nO nie! lecz raczej podniósłbym me ramię\nNa słuch i ten bym zmiażdżył, by wokoło\nSzczelnie odgroǳić nieszczęsne me ciało,\nWieść gǳieś zamarła, z jakiego ja łona!\nǲiś ja nieszczęsny, z nieszczęsnych zroǳony!\nCo ojcobójczą posokę sączycie,\nCzy wam wiadomym, czy dotąd pomnicie,\nNas zroǳiłyście, a potem posiewy\nObjęły matki i żony, i ǳiewy\nI hańby bezdeń wśród luǳkiej roǳiny.\n   Król EdypPrzebóg, ukryjcie mnie kędyś w oddali,\nZabĳcie, albo w toń morza odludną\nBierzcie mnie! niech się z was żaden nie wzdrygnie,\nNadszedł tu Kreon, by ǳiałać i raǳić,\nBo on po, tobie tej ziemi jest stróżem.\nSroǳe ja wobec niego zawiniłem.\nBaczcie przynajmniej na to wszechwiǳące\nŚwiatło Heǉosa⁴⁵, aby nie wystawiać\nA więc zawrzyjcie go w domu co pręǳej,\nKrwi swojej grozy i wiǳieć i słyszeć.\nRaczej na ciebie bacząc, niż na siebie.\nO co więc błagasz mnie z takim naciskiem?\nTam, gǳie bym żadnych nie spotykał luǳi.\nBóstwa chcę spytać, co czynić należy.\nChce bezbożnego śmierci ojcobójcy.\nTaki był wyrok, lecz w ǳisiejszej doli\nLepiej wybadać, co począć nam trzeba.⁴⁵\nraził bogów, szczególnie słońce, czyli Heliosa.   Król Edyp— widok luǳi przeklętych, pokalanych, jako też zmarłych\nO mnie nęǳnego ty badać chcesz bogów?\nBo i ty pono dasz teraz im wiarę.\nAbyś pogrzebał tę w domu, jak zechcesz,\nWystrzela w nieba, gǳie moi roǳice\nŚmierć ja przeżyłem, by w grozie paść wielkiej\nA z ǳieci moich — o chłopców, Kreonie,\nLecz o biedaczki, sieroce ǳiewczęta,\nKażdą się strawą ǳieliłem ze stołu,\nCzyż mnie słuch zwoǳi, na bogi, czy słyszę\nLitośnie wezwał najdroższe me ǳieci?\nCzyż to nie złuda?\nWieǳąc, co serce twe zwykło radować.\nO ǳiatki! gǳież wy? nie strońcie ode mnie,\nSpłoǳił was roli, która mnie wydała.\nChoć was nie wiǳę, zapłaczę nad wami,\nKtórą na świecie wam pęǳić wypadnie:\n   Król EdypRzadką zabawa, w której by się na dnie\nRoǳiców miażdży i ǳieci przygniata?\nKtóż bo w straszniejszej ohyǳie tu broǳił?\nZ której ma życie i sam się naroǳił,\nWaszym był ojcem, o nieszczęsne ǳiatki!\nŻyć wam tu przyjǳie bez czci i miłości\nTułać się samym wśród nęǳy i głodu.\nBoś dla tych oﬁar jedyną ostoją;\nPrzyrzeknĳ, poręcz to, książę, mi dłonią.\nGdyby nie wiek wasz, o ǳieci, ni głosu,\nNi rad bym szczęǳiła ǳiś prośbą skończycie,\nBym żył, gǳie daǳą, a wam z ręki losu\nLepsze niż ojcu przypadło tu życie.\nŁez już dosyć, dość już żalu, wstępuj więc do wnętrza już.\nSłucham, choć mi to bolesne.\nWszystko ma swój kres i czas.\nWiesz ty, jaką mam naǳieję?\nMów, bym poznał twoją myśl!\nŻe mnie wyślesz stąd daleko.\nCo nastąpi, wskaże Bóg.\nLecz ja w bogów nienawiści.\nToż osiągniesz, czego chcesz.   Król Edyp\nA więc zgoda?\nCo nie w myśli, tego w fałsz nie stroję słów.\nA więc stąd mnie już uprowadź.\nIdź, lecz wprzódy ǳieci puść.\nNie odrywaj ich ode mnie.\nBo coś przedtem ty osiągnął, zniszczył dalszy życia bieg.\nKtóry słynne zgłębił tajnie i był z luǳi najprzedniejszym,\nW jakiej nęǳy go odmętach srogie losy pogrążyły.\nAż bez cierpień i bez klęski krańców życia nie przebieży.Ten utwór nie jest chroniony prawem autorskim i znajduje się w domenie publicznej, co oznacza że możesz go\nswobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać. Jeśli utwór opatrzony jest dodatkowymi materiałami\n(przypisy, motywy literackie etc.), które podlegają prawu autorskiemu, to te dodatkowe materiały udostępnione\nsą na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa – Na Tych Samych Warunkach . PL.\nTekst opracowany na podstawie: Sofokles, Król Edyp, tłum. Kazimierz Morawski, wyd. , Zakład Narodowy\nim. Ossolińskich, Kraków \nwykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochoǳącego ze zbiorów BN.\nOpracowanie redakcyjne i przypisy: Aleksandra Sekuła, Dariusz Gałecki.\nOkładka na podstawie: dynamosquito@Flickr, CC BY-SA .\nPrzekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.   Król EdypAll pages:3456789101112131415161718192021222324252627282930313233343536373839404142434445464748495051525354InfoSaveLikeShareDownloadMoreKról Edyp Published on Sep 11, 2013 damianwysocki9FollowRead moreRead moreSimilar toPopular nowJust for youGo explore


Kursy do matury - perfekcyjne przygotowanie do ważnego egzaminu dojrzałości - ug-mstow.com.pl\nMatura to ogromnie istotny egzamin, który zdoła zadecydować o naszej przyszłości. Nic zaskakującego w tym, że sporo maturzystów ogromnie niepokoi się tym egzaminem. Taki stres może być niezwykle szkodliwy, wobec tego warto go zminimalizować.\nPosiadając wyśmienite przygotowanie do matury, nie musimy niczego się obawiać, albowiem egzamin bezsprzecznie pójdzie nam bardzo dobrze. Niemniej jednak żeby tak było, powinnyśmy regularnie przeznaczać czas na naukę do matury. Na maturze może pojawić się wszystko oraz nie jesteśmy w stanie założyć z którymi zadaniami będziemy musieli się zmierzyć. Wskazane jest też uzupełnić braki wiedzy, i także podszkolić się z materiału, z którym nie radzimy sobie zbytnio dobrze.\nWspółcześnie uczniowie obowiązkowo muszą zdać egzamin ustny i pisemny z języka polskiego oraz wyłonionego języka obcego, do tego dochodzi także pilny egzamin z matematyki. Jeżeli posiadamy problem z jakimiś zagadnieniami maturalnymi to dobrym pomysłem będzie zapisanie się na kursy matura. Kursy maturalne idealnie przygotowują nas do egzaminu maturalnego. W szkołach nie zawsze jest czas na to, żeby pieczołowicie omówić wszelki temat. Uczniowie nieraz muszą poszerzać swoją wiedzę w pojedynkę, na przykład w domach.\nNiemniej jednak nie z każdym zagadnieniem poradzimy sobie sami, bowiem niekiedy potrzebujemy pomocy kogoś, kto pomoże nam w nauce czy wyjaśni nieścisłości i kłopotliwe do zrozumienia kwestie. Jeżeli masz kłopot z nauką do matury oraz poszukujesz biegłej pomocy, to kursy do matury okażą się wybornym wyborem. Oferuje je mnóstwo nauczycieli oraz korepetytorów, do tego możemy skorzystać ze specjalnych ofert placówek, jakie oferują profesjonalne przygotowanie do matury - http://www.collegium-novum.pl/.\nKursy maturalne wspomogą nam sprawnie i prędko uzupełnić braki, dzięki nim uwiecznimy też do tej pory zyskane wieści. Nie czekaj więc na ostatnią sekundę i jak najszybciej zarejestruj się na kurs maturalny. Pożądane byłoby pamiętać, że żeby dobrze przygotować się do matury, powinnyśmy zabrać się za naukę znacznie wcześniej, a nie na ostatnią chwilę.


Hemoroidy po porodzie | Oto domowe sposoby jak leczyć hemoroidy!\nSam nie spodziewałem się, że będę przygotowywał kiedyś tego typu tekst, w którym omawiał będę tak intymny kobiecy problem. No, ale jednak, zrobiłem to pomimo tego, że było to dla mnie bardzo bolesne i bardzo męczące, niczym hemoroidy z resztą. Wszystko dlatego, że według moich danych około 2000 kobiet w ciągu miesiąca wpisuje w Google hasło takie jak „hemoroidy po porodzie„. Niewątpliwie są one świeżo upieczonymi mamami, a mi zależy na tym, aby mogły one znaleźć mój blog parentingowy, polubić go, a później na niego wrócić. Zależy mi też na tym, aby dostarczyć im porcję rzetelnej wiedzy, dzięki której łatwiej będzie im zrozumieć ten problem, a także podjąć walkę mającą na celu jego likwidację. I tak właśnie powstał ten tekst, w którym opowiem Ci nieco o hemoroidach, które pojawiają się u kobiet nie tylko w czasie ciąży, ale też po porodzie.\nDziewczyny, bierzcie się więc za lekturę i za walkę z tym dziadostwem. I pamiętajcie, nie ma się czego wstydzić, czy czym krępować. Serio – problem ten doskwiera całej masie młodych mam. A większość z nich potrafi pozbyć się go bez wizyty u specjalisty. Mam nadzieję, że w Twoim przypadku będzie podobnie.\nDomowe sposoby na leczenie hemoroidów po porodzie\nDbaj o sposób odżywiania\nDbaj o odpowiednią ilość ruchu\nNie obciążaj swojej dupencji i dbaj o nią\nStosuj maści, żele, tabletki, czopki\nRób sobie okłady, kąpiele, nasiadówki\nJak nie w domu, to lecz hemoroidy u specjalisty\nPrzyczyny pojawiaja się hemoroidów\nNie jestem lekarzem. Nigdy nim nie będę. Sam z siebie nie miałem więc żadnej rozbudowanej wiedzy w zakresie hemoroidów i metod ich leczenia. Musiałem przewertować całą masę stron internetowych, aby być w stanie zebrać tu esencję przydatnych informacji. I tak buszując po tym internecie stwierdziłem, że na zdecydowanej większości stron internetowych autorzy opisują nie metody leczenia hemoroidów po porodzie, a sposoby ich zapobiegania. Dzieje się tak dlatego, że po prostu łatwiej zapobiegać hemoroidom, niż je leczyć. Prawda jest jednak taka, że nie zawsze da sie to zrobić. No bo przecież przy naturalnym porodzie nie da sie uniknąć parcia, które to znacząco wpływa na częstotliwość pojawiania się u kobiet tego problemu.\nW każdym razie ja przesiałem te informacje i podzieliłem na kilka grup. Oto one.\nO walce z hemoroidami powinnaś myśleć już w czasie ciąży. Jednak skoro tu jesteś, to znaczy, że albo tego nie zrobiłaś, albo w niczym Ci to nie pomogło. W każdym razie problemy z wypróżnianiem się, przesadnie twarde stolce nie chcące opuścić końcowego fragmentu jelita grubego i ogólne zaparcia są czymś, co tylko pomaga w rozwoju hemoroidów nadwyrężając wiadome fragmenty Twojego ciała. Jednym z podstawowych pomysłów na to, jak możesz pomóc swojemu organizmowi w leczeniu hemoroidów po porodzie jest rozsądne zaplanowanie swojej diety. Powinnaś jeśc dużo owoców i warzyw, a także innych pokarmów bogatych w błonnik. To on bowiem zbawiennie wpływa na nasz układ trawienny wspomagając jego pracę. Ba, możesz nawet pomyśleć o zakupie błonnika witalnego, który to swobodnie spożywany może być i przez ciężarne i przez karmiące.\nW takiej diecie niezwykle ważne jest również to, aby odpowiednio nawadniać organizm. Zarówno kobiety w ciąży, jak i kobiety karmiące powinny pić dużo wody. W okresie tym zwiększa się zapotrzebowanie organizmu na płyny. Zużywa on więcej energii na rozwój dziecka czy produkcję pokarmu, przez co staje się z lekka „wysuszony”. A jak jest sucho, to wiadomo, wszystko idzie jak po grudzie. Dlatego zwłaszcza kobieta walcząca z hemoroidami powinna wypijać 2 litry wody dziennie, jak nie więcej.\nByło już o tym co powinno się jeść. To teraz o tym, czego jeść nie wolno. Tutaj odpadają wszelkiego rodzaju potrawy: wzdymające, mocno pikantne czy ostre. Zamiast pieczywa jasnego warto pomyśleć o takim pełnoziatnistym.\nW mojej ocenie to bardzo ważna kwestia. Wiadomo, że żadna kobieta dwa dni po porodzie nie zacznie robić pompek, nie będzie biegała maratonów czy robiła ćwiczeń typu skalpel Ewy Chodakowskiej. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, aby po okresie połogu zwiększyć swoją aktywność fizyczną. Unikaj ciągłego siedzenia, zacznij wychodzić z dzieckiem na dłuższe spacery, gimnastykuj się czy wykonuj jakieś ćwiczenia dla kobiet w ciąży lub młodych mam. Ja polecam dodatkowo zakup psa, który do spacerowania po prostu zmusza 😛\nW czasie leczenia hemoroidów po porodzie broń Boże nie możesz robić czegokolwiek, co obciąża Twój odbyt i Twoją piękną dupcię. W związku z tym zapomnij o dźwiganiu ciężkich przedmiotów, daruj sobie jakieś mocniejsze parcia i zbyt długie przesiadywanie na kibelku (o pomocy w tym temacie za chwilę). W walce z hemoroidami nie pomoże Ci też seks analny i przetrzymywanie kupy, które jak wiadomo narażają te rejony na niebezpieczeństwo.\nCo jeszcze można zrobić, aby zadbać o swoją pupcię? W czasie odpoczynku pamiętaj, aby nie siedzieć cały czas na czterech literach. Czasem warto się położyć, aby nie obciążać odbytu. Musisz pamietać też o tym, aby odpowiednio zadbać o higienę okolic odbytu. Bardzo łatwo może dojść tam do różnego rodzaju infekcji, jeśli więc hemoroidy drażnią Cię nawet najbardziej na świecie, to nie drap ich i nie podrażniaj. Nawet przy podcieraniu się rób to bardzo delikatnie i zwracaj szczególną uwagę na to, aby niczego nie uszkodzić. Aby ochronić te rejony przed papierem możesz pomyśleć o tym, aby po załatwieniu się zamiast atakować je papierem przemywać je letnią wodą. No i zdecydowanie powinnaś zaopatrzyć się w odpowiedni płyn do higieny intymnej, którym będziesz sie myć.\nJeśli udasz się do apteki i powiesz miłej pani z okienka, że masz problem z hemoroidami po porodzie, to wyciągnie ona ze swej głowy około pierdyliarda nazw różnych leków, które mogą Ci pomóc. Jedne zmniejszą ból i będą miały właściwości odkażające, inne pomogą w wypróżnieniu się. Jedne będą w tabletkach, inne w czopkach, a jeszcze inne w żelu. Jest tego sporo, oczywiście mówię tu u lekach sprzedawanych bez recepty.\nTo właśnie tego typu środki skutecznie pomogą Ci i w zmniejszeniu dolegliwości i w powstrzymaniu rozwoju hemoroidów. Nie chcę wymieniać tu konkretnych specyfików, o wyborze zdecyduj sama. Ja mogę powiedzieć Ci tylko to, abyś zwróciła uwagę, aby wybrany lek mógł być stosowany przez kobietę karmiącą. A także to, że jeśli masz problemy z zaparciami, to zdecydowanie postawić powinnaś na czopki doodbytnicze. No chyba, że podrażnienia są zbyt wielkie, aby zdecydować się na ich użycie. Wtedy… idź do lekarza.\nSporą ulgę i pomoc w skutecznym leczeniu hemoroidów po porodzie przynieść mogą Ci różnego rodzaju kąpiele, okłady czy nasiadówki, np. z kory dębu.\nJeśli żaden z domowych sposobów na hemoroidy nie okazał się w Twoim przypadku skuteczny, to niestety nie pozostaje Ci nic innego jak wizyta u lekarza oraz późniejsze leczenie właśnie u specjalisty. Na całe szczęście medycyna rozwinęła się na tyle, że w chwili obecnej znanych jest przynajmniej kilka zabiegów, dzięki który pozbyć można sie hemoroidów. Także tych poporodowych.\nMowa tu między innymi o zabiegach takich jak: krioterapia, skleroterapia, rubber binding, fotokoagulacja czy po prostu operacyjne usuwanie żylaków odbytu. O wyborze zabiegu i o nim zamym opowie Ci już jednak sam lekarz.\nSkoro napisałem o tych hemoroidach już tak dużo, to dodam jeszcze kilka zdań na temat przyczyn ich występowania. Sama zauważysz, że w dużej mierze łączą się one z tym, co należy robić, aby hemoroidów się pozbyć.\nNiemniej jednak muszę powiedzieć Ci, że jeśli masz mieć hemoroidy, to prawdopodobnie nawet jeśli staniesz na głowie, zastosujesz wszystkie możliwe sposoby zapobiegania hemoroidom, a później pojedziesz na porodówkę, będziesz wytężała swój organizm, parła rodząc dziecko, to i tak jest mega duża szansa na to, że Twój odbyt ucierpi, w efekcie czego pojawią się hemoroidy. I nic Ci tu nie pomoże. Bo to jest główna przyczyna hemoridów występujących u kobiet po porodzie. A oto reszta z nich:\nzła dieta – za mało błonnika, za mało płynów\nzmiany hormonalne zachodzące w organizie ciężarnej (na to nic nie poradzisz)\ndziecko uciskające na układ żylny (na to nic nie poradzisz)\nzłe nawyki związane z wypróżnianiem się: wstrzymywanie kupy, przesiadywanie na wc, opóźnianie wizyty w wc\nDobra, kończę to, bo dawno pisanie jakiegokolwiek tekstu nie było dla mnie tak bolesne :D.\n4 komentarze do “Hemoroidy po porodzie”\n5 października 2016 o 09:11\nNie wolno robić nasiadówek z nie zagojonym jeszcze kroczem.\n19 stycznia 2017 o 11:53\nCzemu nie wolno robić nasiadówek? Przecież mój lekarz mówił, że kora dębu ma właściwości ściągające. Może chodzi o temperaturę? A może o rozpuszczalne szwy? Ja mam Biobidet i nie mogłam z niego korzystać przez pierwszy tydzień póki mi się trochę nie wygoiło a szwy nie rozpuściły. A później było nawet wskazane, żeby się częściej podmywać. Dla mnie było to wygodniejsze bo nie musiałam się schylać i nic sobie nie podrażniam wodą.\nSądzę, że chodzi właśnie o temperaturę no i kwestie związaną z tym, że w czasie „nasiadówek” może dochodzić do obciążenia wiadomych okolic. Nic więcej w czasie pisania tekstu nie doczytałem :/\n17 października 2016 o 20:50\nMoze komus sie przyda moja rada ja se wyleczylam wkladajac w odbyt kawalek oleju kokosowego /mocno schlodzic wlodwoce i kroic nozem wielkosci czopka / olej nawilza i goi ..ja sprawdzilam na sobie i super podzialalo


kancelaria gdańsk 2022 − kodopole.pl\nPorada profesjonalisty w zakresie prawa, z pewnością jest niezbędna, jeśli mamy do czynienia z prawem cywilnym, karnym lub też cywilnym. Kancelaria adwokacka jest miejscem do którego należy się udać po pomoc. W tego typu placówce zdobędziemy wszelkie najważniejsze informacje dotyczące obecnej sytuacji prawnej. Dzięki fachowej poradzie oraz doświadczeniu adwokata, możemy zdobyć wiedzę związaną z regulacjami prawnymi, które nas obowiązują. Bez względu na to czy jest to sprawa o alimenty, reprezentacja pokrzywdzonego w procesie karnym lub też odroczenie kary, Klienci otrzymają odpowiednią poradę prawną, a dzięki wielu latach praktyki adwokat znajdzie rozwiązanie korzystne dla sprawy. Na poradę mogą liczyć nie tylko osoby indywidualne, ale również podmioty gospodarcze poszukujące doradztwa prawnego jeśli chodzi o tworzenie umów lub obrotu gospodarczego . Kancelaria zajmuje się świadczeniem porad prawnych w zakresie prawa cywilnego, rodzinnego, karnego, rzeczowego, pracy oraz zajmie każdego rodzaju sprawami administracyjnymi. radcy prawni Gdańsk opinie grlaw.pl .\nDzięki perfekcyjnej znajomości polskiego prawa, adwokat będzie mógł zaoferować swoje usługi również i Polakom mieszkającym za granicą. Kancelaria prawna stara się prawidłowo zarządzać posiadanym zapleczem personalnym, tak, żeby zasadnicze czynności prawne mogły być poprowadzone szybko i sprawnie. Prawo jest zawiłą i skomplikowaną dziedziną, dlatego nieprzerwane podnoszenie posiadanych kwalifikacji oraz przyswajanie wprowadzanych zmian jest gwarantem tego, że kancelaria prawna będzie w stanie zaoferować swoim Klientom dogodną pomoc.\nWyjątkowe znaczenie ma również tajemnica adwokacka, ponieważ pracownicy kancelarii zwracają szczególną uwagę do poufności danych każdego z Klientów. Dzięki właściwemu przechowywaniu oraz procedurom niszczenia, dokumenty związane z Klientami z pewnością będą skrupulatnie chronione. Coraz częściej na nawiązanie współpracy z adwokatem decydują się doradcy podatkowi, tłumacze, notariusze, a także różni specjaliści zajmującymi się dziedzinami, w których przydatne są porady prawne. Dzięki doświadczeniu oraz odpowiedniej wiedzy zdobywanej przez wiele lat praktyki, dobra kancelaria adwokacka może każdego dnia wspierać każdego ze swoich Klientów.


FlyPR 22 kwietnia 2018 Surówka wiosenna SmakMAK Fresh – powiew wiosny na talerzu2018-04-22T20:19:29+02:00 Kulinaria No Comment\nPrawdziwi smakosze zgodnie twierdzą, że sekret idealnej surówki tkwi w umiejętnym połączeniu rożnych rodzajów warzyw, doskonale zbalansowanym smaku i soczystej konsystencji. Dokładnie takie walory ma nowa propozycja firmy SmakMAK – apetyczna surówka wiosenna z linii Fresh. Dzięki niej nawet prosty obiad stanie się prawdziwą ucztą i nabierze świeżego wymiaru.\nWiosna to czas, kiedy po zimowej przerwie na naszych stołach zaczynają pojawiać się młode, świeże warzywa. To właśnie wtedy ich smak jest najbardziej wyjątkowy, a przygotowywane z nich potrawy zachwycają niepowtarzalnym aromatem i fantastycznymi kolorami. Firma SmakMAK, ceniony producent wysokiej jakości posiłków gotowych, zaczerpnęła inspirację z natury i wprowadziła do swojej oferty pyszną surówkę wiosenną SmakMAK Fresh. Jej głównym składnikiem jest chrupiąca i jędrna biała kapusta, a kompozycję wzbogaca młoda marchewka, zielony ogórek i aromatyczna natka pietruszki. Całość dopełnia lekki dressing na bazie oleju rzepakowego. Nowa surówka wiosenna z linii Fresh przypadnie do gustu wszystkim wielbicielom świeżych i soczystych dodatków, a jej wyjątkowy smak doskonale będzie komponował się z niemal każdym daniem głównym: mięsnym, mącznym czy wegetariańskim. Szczególnie dobrze surówka będzie jednak współgrała z potrawami obiadowymi marki SmakMAK.\nNowa, warzywna propozycja firmy SmakMAK to ukłon w stronę tych konsumentów, którzy szukają zdrowych i apetycznych dodatków, przygotowywanych z najlepszych, starannie wyselekcjonowanych składników. Surówka wiosenna z linii Fresh, poza niepowtarzalnymi walorami smakowymi i jakościowymi, ma jeszcze jeden atut – została zamknięta w wygodnym, praktycznym opakowaniu o pojemności 300 gramów. Dzięki temu można po nią sięgnąć w dowolnym miejscu i czasie, bez konieczności samodzielnego jej przygotowywania.\n300 g/ 2,99 zł\n« Kolorowa kuchnia na wiosnę\nCommvault rozszerza integrację ze środowiskiem Microsoft Azure Stack »


87,00 zł - WEIDER L-Arginine 100 kaps | Sklep z odżywkami i suplementami - Kraków\nWEIDER L-Arginine 100 kaps\nPo zakupie otrzymasz: 8.70 pkt.\nProdukt zawierający l-argininę najwyższej jakości w formie prostych do połknięcia kapsułek. Suplementacja preparatem marki Weider jest bardzo wygodna, ponieważ dawkę dostosowujesz pod własne zapotrzebowanie\nL-arginina zawarta w suplemencie diety marki Weider działa rozszerzająco na naczynia krwionośne. W ten sposób krew przepływa znacznie szybciej, a co za tym idzie – przyspieszeniu ulega dotlenienie i odżywienie mięśni. Jest to doskonały sposób na duży wzrost masy mięśniowej oraz przyspieszenie regeneracji po odbytym treningu.\nDlaczego warto wybrać WEIDER L-Arginine?\nłatwy skład o wysokiej skuteczności,\ndaje niesamowitą pompę mięśniową,\npotężna dawka substancji aktywnych,\nzwiększa motywację do ćwiczeń,\ndaje znacznie lepsze efekty treningowe.\nw jednej porcji (5 kaps.)\nL- Arginina 5000 mg\nSkładniki: 87,7% l-arginina HCl, żelatyna, substancja przeciwzbrylająca (sole magnezowe kwasów tłuszczowych), barwnik: tlenek żelaza.\nIlość porcji w opakowaniu: 20 kaps.\nDzień Treningowy: jedna porcja (5 kaps.) dziennie, przed treningiem. Dzień Nietreningowy: jedna porcja (5 kaps.) dziennie, na czczo.\nPrzechowywać poza zasięgiem małych dzieci, w suchym miejscu w temperaturze do 25°C. Chronić przed działaniem promieni słonecznych.


Sienkiewicz wyszedł z sali plenarnej w asyście Budki. "Dziwne zachowanie" - WP Wiadomości\nDo zaskakującej sytuacji doszło podczas wieczornego posiedzenia Sejmu. Bartłomiej Sienkiewicz z PO podszedł do siedzącego w pierwszym rzędzie Borysa Budki, pochylił się nad nim, a następnie w jego asyście opuścił salę plenarną. Zdarzenie wywołało wiele komentarzy. Do sprawy odniósł się w czwartek rano Borys Budka.\nBartłomiej Sienkiewicz wyszedł z sali obrad w asyście Borysa Budki Fot: Leszek Szyma�ski\nSytuacja miała miejsce pod koniec środowej sesji plenarnej. Poseł Koalicji Obywatelskiej - co widać na zamieszczonym w mediach społecznościowych nagraniu - wszedł na salę obrad i podszedł do pierwszego rzędu, w którym siedzieli obok siebie Borys Budka i Małgorzata Kidawa-Błońska.\nPolityk pochylił się nad Budką, a ten natychmiast wstał, powiedział coś do Sienkiewicza i obaj wyszli z sali.\nSienkiewicz opuszcza salę obrad. W sieci krążą nagrania\nZiobro będzie musiał walczyć o przetrwanie w przyszłym rozdaniu politycznym\n- Mieliście czelność się odzywać w tej chwili ? Widziała pani, jak się zachowywał wasz poseł? W jakim był stanie? I pani jeszcze teraz podnosi głos? To naprawdę jest bezczelność - grzmiał z kolei Terlecki, zwracając się do posłanki opozycji.\nSienkiewicz pod wpływem alkoholu? Szef klubu PO: To są bzdury\nW czwartek rano w programie "Gość Radia ZET" całą sprawę skomentował szef klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskije, Borys Budka. Zapytany o to, czy poseł - jak sugerowali politycy PiS - był pod wpływem alkoholu, stanowczo temu zaprzeczył.\n- Bartek Sienkiewicz podszedł do mnie poprosić o rozmowę w sprawie tego co dzieje się przeciwko rodzinie Brejzów, Krzysztofa i Doroty – te fake SMS-y, telefony. I poszliśmy porozmawiać - powiedział Budka.\n- To są jakieś bzdury, rozmawiałem z Bartkiem Sienkiewiczem przed debatą i w trakcie (debaty - red. ) wyszliśmy omówić tę sprawę - dodawał. Zapytany wprost, czy Bartłomiej Sienkiewicz był trzeźwy odparł: - Oczywiście!\nDopytywany o to, dlaczego wyszli na rozmowę akurat w trakcie debaty ws. odwołania Kamila Bortniczuka, odparł: - Mam zasadę, że jeśli ktoś skłamie z mównicy, to ja ich po prostu nie słucham. To była skandaliczna debata. Nikt nie powiedział słowa "przepraszam" za Łukasza Mejzę - zaznaczył.\n- To jest po prostu poziom debaty sejmowej. Rozmawiamy o facecie, który próbował wyłudzać pieniądze od rodziców ciężko chorych dzieciaków, a zamiast tego mamy jakieś filmiki produkowane przez pisowskich trolli i posłów, sugerujące tego typu rzeczy - podkreślił Budka.\nFala komentarzy i sugestie posłów PiS\nSytuacja uruchomiła lawinę komentarzy w mediach społecznościowych. "Dziwne zachowanie posła Sienkiewicza, który salę obrad opuścił w asyście posła Budki" - napisał na Twitterze poseł PiS Jan Mosiński.\n"Co było powodem wyprowadzenia Bartłomieja Sienkiewicza z sali przez Borysa Budkę? Czy były to %?" - pytał z kolei sekretarz stanu w Ministerstwie Klimatu i Środowiska Jacek Ozdoba, zamieszczając nagranie z Sejmu.\nWpis Ozdoby skomentował również Polski Janusz Kowalski z Solidarnej Polski. "Jeżeli pracownik przyjdzie do pracy 'pod wpływem' zawsze kończy się to dyscyplinarką. Poseł nie jest świętą krową, ma rzetelnie i zgodnie z prawem wykonywać swoje obowiązki. Na pewno nigdy 'pod wpływem'. Dyscyplinarką dla posła jest złożenie mandatu. Sprawa pilnie do wyjaśnienia" - napisał poseł.\nWcześniej o komentarz w tej sprawie poprosiliśmy rzecznika PO Jana Grabca, ale do chwili publikacji tekstu odpowiedzi nie otrzymaliśmy.


Zwyczaje i kultura ludowa\nKulturę ludową Styrii można przeżywać w wielu miejscach: stroje, taniec i rzemiosło są ważną częścią styryjskiego dnia codziennego. Nie da się także pozbyć zwyczajów, towarzyszą on ludzion od wiosny do zimy będąc mocno powiązanymi z naturą oraz porami roku. Odkryjcie wybór rzeczy wartych zobaczenia, wydarzeń oraz coś wartego wiedzy o tradycjach w ciągu roku.\nCo mówią Ci określenia pless lub ratschen? Już odpowiadamy na te pytanie: zwyczaje rozwinęły się w różny sposób, w regionach rozwinęły się różne ich formy. Zwyczaje mają conajmniej bezpośredni związek z wiekami oraz krajobrazami. Poprzez tradycję zaznaczane i podkreślane w kalendarzu sąważne punkty w czasie – często dzieje się to poprzez przekazywane opowieści, tańce, piosenki lub niezwykłe stroje, np. pless. Stroje te przeznaczone są na zimę, którą na czas karnawału należy przegonić od dzieci. Ważnym aspektem w codziennym życiu wiejskim było: po zimie wiosna ma przynieść rozwkit i słońce. Ratschen zaś, czyli dźwięk drewnianego instrumentum brzmi od Zielonego Czwartku, aż do Wielkiej Soboty i ma zająć miejsce kościelnych dzwonów milczących w czasie Wielkanocy. Zwyczaj współgra silnie z obrazami i rytuałami, które stoją w zgodzie z naturą. Jest on także w wielu przypadkach bardzo ściśle związany z wiarą. Od wiosny po zimę świętowane są stare tradycjem od stawiania drzewka majowego przez spęd bydła z hal aż do święta zbiorów i adwentu. Ten, kto chciałby poznać lepiej pojedyncze aspekty i wyjątkowe cechy styryjskich tradycji, powinien skorzystać z następującego wyboru:\nWszystko o zwyczajach, strojach, muzyce ludowej i rzemiośle\nZwyczaje i muzea\nPrzeżyć styryjską kulturę ludową i codzienną na miejscu\nW niektórych muzeach kultury ludowej w Styrii można przyjżeć się fascynującemu stylowi życia rolników i rzemieślników. Inne muzea cechują zaś historie uprawy wina lub tematy krążące wokół polowania i gospodarki. Zanurzćie się w odmiennych światach przeżyć!\nPoznać muzea kultury ludowej


Podróże Polaków z dziećmi - Turystyka\nInformacja prasowa » Turystyka\t» Podróże Polaków z dziećmi\nArtykuł nr 2278 utworzony: 01.06.2015, 06:32\nRodzinny wyjazd równa się 2+1Europejskie miasta są ulubionymi kierunkami wśród rodzinnych wyjazdów, kto jednak najczęściej bierze w nich udział? Dane Tripsta.pl wskazują, że wyjazd w gronie rodziny najczęściej oznacza podróż 2 dorosłych i 1 dziecka. Rezerwacje te stanowią ponad 1/3 wszystkich rodzinnych wyjazdów. Interesujący jest także fakt, że rodzinne wycieczki z więcej niż jednym dzieckiem również nie należą do rzadkości. Jeśli pod uwagę weźmiemy rezerwacje rodzinne, to wśród pasażerów bardzo często możemy odnaleźć dwie dorosłe osoby z dwójką dzieci.\nMali podróżnicyNawet dla doświadczonych rodziców podróże z dziećmi to swego rodzaju wyzwanie. Oprócz listy formalności i kwestii związanych z logistyką – dojazd na lotnisko, wczesne godziny wylotu, odprawa, przewóz wózka, zabawek, czy specjalnego jedzenia – należy pamiętać o samym locie. Bo choć samolot często jest najszybszym środkiem transportu to nawet 2-3-godzinna podróż może być wymagającym zadaniem, zwłaszcza jeśli decydujemy się na wyjazd z młodszymi dziećmi. Jak wskazują dane internetowego biura podróży Tripsta.pl Polacy nie unikają podróży z dziećmi w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Wręcz przeciwnie to najliczniejsza grupa podróżujących dzieci, jeśli pod uwagę weźmiemy wyjazdy rodzinne – ponad połowa młodych podróżnych to dzieci pomiędzy 2 a 11 rokiem życia. Dużą popularnością cieszą się też wyjazdy z dziećmi w wieku od 12 do 18 lat. Nastolatkowie stanowią 33% młodych podróżujących, a średnio co dziesiąty bilet zarezerwowany został dla dziecka poniżej 2. roku życia.\nPodwójna trójkaAby podróż mogła minąć komfortowo warto zaplanować ją z odpowiednim wyprzedzeniem, zwłaszcza jeśli wybieramy się poza granice Unii Europejskiej. Wyrobienie paszportu, czy też uzyskanie wizy do danego kraju może zająć od kilku do kilkunastu tygodni. Oprócz kwestii formalnych warto mieć na względzie, że wcześniejsze planowanie wyjazdu pozwala także obniżyć wydatki z nim związane. Podróż nie musi być droga. Zgodnie z danymi Tripsta.pl najtańsza rezerwacja rodzinna kosztowała ok. 270 PLN (bilet zakupiony na lot Warszawa – Kraków), a najdroższa wyniosła ok. 23 700 PLN (Warszawa – Boston). Warto dodać, że decydując się na wyjazd z dziećmi średnio Polacy rezerwują bilety na prawie trzy miesiące przed datą wylotu, a na rodzinną podróż samolotem średnio wydają 3245 PLN.


Bolesławiec dla Ciebie - Bolec.Info: Ciągnik i maszyny rolnicze za 450 000 zł dla uczniów szkoły\n9 grudnia 2021r. godz. 08:55, odsłon: 1548, ZSET Rakowice Wielkie/Lwowecki.info\nCiągnik i maszyny rolnicze za 450 000 zł dla uczniów szkoły\nKolejna duża inwestycja w rakowickiej szkole, tym razem w kierunek rolniczy. Tak wyglądają pomoce dydatktyczne!\nNowy sprzęt rolniczy w ZSET Rakowice Wielkie (fot. lwowecki.info)\nSzkoła w Rakowicach Wielkich koło Lwówka Śląskiego do dziś przez wielu nazywana jest szkołą rolniczą. Nie dzieje się to bez powodu. Od początku jej istnienia kierunki rolnicze miały w niej swoją silną pozycję.\n– Szkoła powstała, jako Zespół Szkół Rolniczych w roku 1972, czyli dokładnie 50 lat w przyszłym roku minie i do roku 1997 była to typowa szkoła rolnicza kształcąca z początku tylko w kierunkach rolniczych a w latach 90- tych już inne kierunki się pojawiły. – wspominał w rozmowie z Lwówecki.info Pan Marek Łukasik Dyrektor Zespołu Szkół Ekonomiczno- Technicznych w Rakowicach Wielkich.\nZ biegiem czasu świat się mocno zmienił. Zmiany nastąpiły także w szkole. Powstały nowe, dostosowane do potrzeb rynku pracy kierunki nauczania. Dziś wielką popularnością cieszy się tu technikum informatyczne, czy technikum logistyczne, jednak szkoła nigdy nie odcięła się od kształcenia w kierunkach rolniczych.\n– My mamy zobowiązania, jako szkoła, jako instytucja wobec ojczyzny, bo oprócz bezpieczeństwa fizycznego jest potrzebne bezpieczeństwo energetyczne, ale i bezpieczeństwo żywieniowe i jeżeli mamy warunki do tego, by kształcić młodzież po to by później produkowali żywność dla nas, to trzeba w to inwestować. To jest to zadanie szkoły, może takie górnolotne, ale uważam, że niezwykle ważne. – dodawał dyrektor, który nie krył, iż kierunek rolniczy cieszy się dużą popularnością.\nCo ciekawe szkoła w Rakowicach Wielkich jest prawdopodobnie jedną z dwóch placówek na Dolnym Śląsku kształcącą na kierunku technik mechanizacji rolnictwa i agrotroniki. Stąd też dziś w ZSE-T jest młodzież z okolic Kamiennej Góry, Bolesławca, Zgorzelca, … Młodzi ludzie, którzy planują zostać na roli, ale jednocześnie chcą, by ich gospodarstwo było nowoczesne i opłacalne stawiają szkole wysokie wymagania.\nRozmawialiśmy z Michałem, który pochodzi z Krzeszowa i jest uczniem trzeciej klasy TMR w rakowickiej szkole. Jego rodzice mają duże gospodarstwo, w którym Michał od dziecka pomagał. Praca na roli spodobała mu się do tego stopnia, iż kończąc podstawówkę zdecydował o wyborze kierunku rolniczego. Wybrał szkołę w Rakowicach Wielkich, bo jak mówi słyszał o niej dużo dobrego. Dla Michała i jego rodziców oprócz samej dobrej opinii o szkole i towarzyszącej jej internacie był także dostęp do sprzętu, na którym mógłby się uczyć zawodu w praktyce. – Teoria, to teoria, ale to na sprzęcie możemy uczyć się praktyki. – podkreślał Michał.\nDyrekcja i nauczyciele zdają sobie sprawę z tych oczekiwań, dlatego nieustannie unowocześniają bazę sprzętową. Szkoła ma umowę z lokalnym gospodarstwem rolnym o współpracy. To właśnie tam młodzież praktykuje, ale władze placówki dostrzegają także konieczność posiadania własnego, nowoczesnego sprzętu. W ubiegłym roku szkoła w Rakowicach Wielkich zakupiła ciągnik rolniczy Ursus C-360. Ten wykorzystywany jest głównie do prac ogrodniczych i transportowych.\nWczoraj do ZSE-T dotarł drugi, tym razem zdecydowanie większy pojazd. Jest to ciągnik CASE HI 105 o mocy silnika 107 KM. Ciągnik posiada pneumatyczny układ hamulcowy (2-obwodowy), doposażony jest w system sterowania GPS: system zintegrowanego z ciągnikiem automatycznego prowadzenia dla GPS – (systemy kierowania sterowane przez GPS), terminal obsługi nawigacji kompatybilny z ISOBUS, terminal sterowania oraz monitorowania ważnych funkcji ciągników i innych maszyn z możliwością obsługi o nowe funkcje ISOBUS, kontroler nawigacyjny z żyroskopem, system telematyki, podgląd danych pozycji i parametrów pracy ciągnika. Nowy ciągnik, który dotarł do rakowickiej szkoły został dodatkowo wyposażony w dwie maszyny. Są to siewnik zbożowy oraz agregat talerzowy.\nWjazd nowego sprzętu na szkolny plac powitany został oklaskami. Młodzież oglądała go z każdej strony. Pan Dyrektor zapewniał, iż sprzęt będzie służył celom ściśle edukacyjnym, które są związane z wymaganiami egzaminacyjnymi na egzaminie zawodowym, ale nie krył, iż liczy, że ciągnik wkrótce wyjedzie na szkolne pola.\n– Do września przyszłego roku pola są oddane do użytkowania gospodarstwu rolnemu, od którego mamy świadczone usługi w zakresie szkolenia młodzieży, gdyż nie mieliśmy dotychczas takich możliwości żeby szkolić na odpowiednim poziomie, więc mamy umowy, że młodzież zajęcia praktyczne ma na sprzęcie gospodarstwa rolnego, ale już podjęliśmy działania żeby w przyszłym roku już na naszych polach ten nasz sprzęt mógł pracować. – mówił dyrektor Łukasik, który przyznawał, iż nie wyobraża sobie, żeby teraz ten nowoczesny ciągnik nie pracował.\n– Obiecuję, że będziemy ten sprzęt użytkować w praktyce. – zapewniał dyrektor ZSET.\nCo w tym ciągniku jest takiego fajnego? – Wszystko mi się w nim podoba – odpowiadał Michał, uczeń trzeciej klasy TMR, który nie krył, iż jego rodzice pracują w gospodarstwie na podobnym sprzęcie i wie już sporo o jego możliwościach.\nZ nowego zakupu cieszą się także nauczyciele, którzy przyznają, iż teraz będą mogli przekazać młodzieży zdecydowanie więcej wiedzy, w szczególności tej praktycznej.\n– To wielki dzień dla szkoły. – przyznawał Pan Łukasz Kobak, który, na co dzień zajmuje się sprzedażą części do maszyn rolniczych oraz współprowadzi rodzinne gospodarstwo rolne. Ukończył on studnia na Uniwersytecie Przyrodniczym we Wrocławiu na kierunku technika rolnicza i leśna oraz na kierunku zarządzanie i inżynierię produkcji. Ma więc szeroką wiedzę teoretyczną i praktyczną, którą od niedawna przekazuje młodzieży pracując dodatkowo, jako nauczyciel przedmiotów zawodowych, rolniczych w rakowickiej szkole. Jak nam tłumaczy w ciągniku, który we wtorkowe popołudnie dotarł do Rakowic Wielkich niezwykle ważne są właśnie systemy, w które ten jest wyposażony. To one pomagają operatorowi w pracy na polu i to ich opanowania będzie uczyła się młodzież w ZSE-T. – Już w okresie wiosennym, kiedy zaczną się prace polowe, jak zasiewy, to będziemy go wykorzystywać do pracy w polu. – zapewniał Pan Kobak.\nRównież Pan Piotr Łyczek, który od lat jest przedsiębiorcą z branży rolniczej, ale także nauczycielem przedmiotów zawodowych w szkole w Rakowicach Wielkich mówił nam, iż najciekawsze rzeczy ciągnik ma w środku. – Ciągnik ten wyposażony jest we wszystkie nowe systemy agrotroniczne do precyzyjnego rolnictwa. – wskazywał nauczyciel, którzy dodawał, iż wprawdzie nie jest to tak, że ten ciągnik sam wszystko robi, ale z pewnością bardzo ułatwia pracę w polu.\n– W praktyce jest tak, że zawsze musimy zwracać uwagę, ale ciągnik sam jedzie, sam programuje ścieżki i wyjeżdżając z pola zawsze wjedziemy w tą samą ścieżkę. – dodawał nauczyciel, który wspominał, iż będzie kładł duży nacisk na naukę systemów komputerowych, obsługi GPS-ów i zastosowania tej wiedzy w praktyce na polu.\nZakup ciągnika oraz maszyn rolniczych możliwy był dzięki pozyskaniu środków unijnych w ramach projektu „Kwalifikacje i staże szansą rozwoju dla kolejnych roczników uczniów szkół zawodowych z powiatu Lwóweckiego”.\n– Szkoła w Rakowicach Wielkich zabiegała o to, by ten sprzęt był najnowszy, bo jak się młodzież ma uczyć to na najnowszym sprzęcie, który teraz funkcjonuje na rynku tak żeby w momencie, gdy wyjdą ze szkoły byli przygotowani do pracy w nowoczesnych gospodarstwach – podkreślał Pan Dawid Kopeć Naczelnik Wydziału Rozwoju, Integracji Europejskiej i Promocji w Starostwie Powiatowym w Lwówku Śląskim, który wyjaśniał, iż koszt zakupu ciągnika to blisko 360 tysięcy złotych, a towarzyszące mu maszyny to dodatkowe 40 tysięcy złotych.\n– Wszystko to jest dofinansowane ze środków Unii Europejskiej, z Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2014 – 2020. Projekt jest zrealizowany z tzw. projektów miękkich, czyli ma pełne finansowanie – dodawał Pan Kopeć, który podkreślał, iż projekt zaczął się 1 września i jego pierwszym etapem był zakup wyposażenia. Natomiast kolejnym etapem będzie począwszy od nowego roku prowadzone z uczniami zajęć praktycznych na tym sprzęcie. Cały projekt trwa do końca czerwca 2023 roku.\nDostawcą ciągnika jest spółka Osadkowski- Cebulski. Szkoła w Rakowicach Wielkich już miesiąc temu podpisała z nią umowę o współpracy. Jak tłumaczy Pan Dyrektor dzięki tej umowie młodzież będzie miała zapewnione specjalistyczne szkolenia. – Młodzież wyjeżdża tam na szkolenia w różnych zakresach przygotowywane przez pracowników – tłumaczył Pan Marek Łukasik.\nPan Łukasz Kobak zapewniał nas, iż jeżeli ktoś myśli o zdobyciu zawodu w kierunku rolniczym to szkoła w Rakowicach Wielkich będzie bardzo dobrym wyborem. – Jak najbardziej warto wybrać szkołę w Rakowicach, szkoła się rozwija, mamy nowoczesny sprzęt i młodą kadrę dydaktyczną, także jak najbardziej polecam. – mówił nauczyciel.\n~~Jasnoturkusowy Świerk 9 grudnia 2021r. o 9:08\nRolnictwa juz dzięki pisowi nie będzie. To bydło wszystko rozwali\nPost nr 2406843, autor: ~~Jasnoturkusowy Świerk\n~~Ceglastoróżowa Śliwa 9 grudnia 2021r. o 10:06\n~~Jasnoturkusowy Świerk napisał(a): Rolnictwa juz dzięki pisowi nie będzie. To bydło wszystko rozwali\nPost nr 2406862, autor: ~~Ceglastoróżowa Śliwa\n~~Ceglastoróżowa Śliwa 9 grudnia 2021r. o 10:07\n~~Ceglastoróżowa Śliwa napisał(a):\nKtoś napisał: ~~Jasnoturkusowy Świerk napisał(a): Rolnictwa juz dzięki pisowi nie będzie. To bydło wszystko rozwali\nAle masz zryty beret, człowiecze.\nPost nr 2406863, autor: ~~Ceglastoróżowa Śliwa\n~~Żółtawozielona Inkarwilla 9 grudnia 2021r. o 11:22\nKtoś napisał: ~~Ceglastoróżowa Śliwa napisał(a):\nKtoś napisał: Ktoś napisał: ~~Jasnoturkusowy Świerk napisał(a): Rolnictwa juz dzięki pisowi nie będzie. To bydło wszystko rozwali\nTy też wierny wyborco\nPost nr 2406886, autor: ~~Żółtawozielona Inkarwilla\n~~prognoza 9 grudnia 2021r. o 21:01\nZanosi się że rolnictwo tak jak wszystko inne zostanie przeniesione do sektora państwowego.\nPrywaciarzom wystarczy gdy się zatrudnią do pracy w kołchozach XXI wieku.\nE- edukacja , E-recepty , E-porady medyczne , E-mailowe zgłoszenia szkód na policję , E-armia , E-urzędy ,\nPodatki i mandaty prawdziwe.\nSzkoła gastronomiczna , szkoła handlowa , szkoła budowlana , szkoła mechaniczna - czekamy na wykaz finansowych sukcesów ich absolwentów.\nTeraz czas na wypasiony kombajn.\nPost nr 2407079, autor: ~~prognoza


Jaką lodówkę Amica chłodziarkę w klasie energetycznej A wysoką (powyżej 185 cm) małą (poniżej 300 litrów) w kolorze białym wybrać?\nStrona główna > Jaką lodówkę wybrać? > Amica > chłodziarka > klasa energetyczna A > wysoka (powyżej 185 cm) > mała (poniżej 300 litrów) > w kolorze białym\nLodówka Amica chłodziarka klasa energetyczna A wysoka (powyżej 185 cm) mała (poniżej 300 litrów) w kolorze białym to polski akcent w kuchni. Dobry akcent, bo Amica oferuje nowoczesne urządzenia, w szerokiej gamie produktów, z różnego rodzaju systemami elektronicznymi.\nLodówka Amica chłodziarka klasa energetyczna A wysoka (powyżej 185 cm) mała (poniżej 300 litrów) w kolorze białym - wybrane oferty:\nJaka lodówka Amica chłodziarka klasa energetyczna A wysoka (powyżej 185 cm) mała (poniżej 300 litrów) w kolorze białym - wybierz dla siebie\nMasz wciąż problem, jaką lodówkę wybrać? Spokojnie, pomożemy! Wybrałeś już, że jesteś zainteresowany lodówką Amica chłodziarka klasa energetyczna A wysoka (powyżej 185 cm) mała (poniżej 300 litrów) w kolorze białym. Poniżej prezentujemy dalszy podział tych lodówek. Wybierz typ, jaki interesuje Cię najbardziej i przejdziesz do listy lodówek dopasowanych idealnie do Twoich potrzeb.