Paweł Białęcki | walk the wine…\nOpublikowano 30 stycznia 2013, autor: pawelbialecki\nKłącza szparagów już powoli zaczynają spoglądać z nadzieją w stronę Słońca przykrytego na razie zimowym wieńcem gleby i śniegu. Ich nieodziane łodygi drżą na myśl kąpieli w ciepłych strugach kwietniowego deszczu, chłeptania tej chłodnej ambrozji prosto z nieba. Jesteśmy na polach południowej Saksonii, gdzie na dotyk plazmy z eksplozji termojądrowych ze źródła życia niesłusznie mylonego z bogiem, kłącza tańczą w niedostrzegalnym rytmie, równo i powoli. Dróg tutaj nie pokonują poprzecinane ciężarówki rodzin Joadów szukających pieniądza i szczęścia, tu wszystko jest na miejscu. Pędy skapią się wczesnym latem w potokach białego wina, szparagi zgotowane na prędki i giętki posiłek posilą się maślanymi sosami i kwasowym sylvanerem, i kwiatowym rieslingiem. Zatańczą raz jeszcze i raz ostatni.\nTaki jest sezonowy kierat warzyw i owoców, i wina. Kupujemy szampana na sylwestra, a rieslinga w połowie kwietnia. Rezygnując z radości jaką daje szampan poza czasem zmiany dat i z czułości nut moreli, gruszki, papai, czułości mozelskich łupków nasłonecznionych hojnością Sauli i jej dzbana wylewającego potoki światła na lustrzaną powłokę rzeki i szaleńczo stromych stoków. Dzban z równą powściągliwością traktuje nas Słowian, jak i mieszkających w krainie szparagów winogrodników z Hesji, Palatynatu, Turyngii, Saary. Nasze żołądki są równo obdzielane kapustą i kiełbasą, wieprzowiną i zimowymi przetworami. Słodycz dojrzałego rieslinga ratuje kwasowość berberysu i rokitnika, ratuje porzeczkę i ałyczę. Witamina C posiadła bardziej ludzkie oblicze. Starte ziemniaki, por i boczek z musem jabłkowym, doppekooche alias babka ziemniaczana, kuchnia nizin społecznych, prostego wina i czerstwego chleba żytniego. Nawet w Bordeaux ludzie kupują wino w plastikowych bukłakach prosto z kadzi, często przyjeżdżając po nie rowerem. Chyba że trafią na domkniętą bramę parkerowskiego buhaja rozdętego od beczki i alkoholu arystokraty domagającego się miętowego listka, only a tiny little thin one.\nPodczas sprawdzania możliwie ciekawych połączeń smakowych do takich dań jak śledź z pianą ogórkową, czy wywar ze sfermentowanego chleba i wędzonej śliwki nieustannie wracam szparagową drogą z Luneburga do Brunszwiku, ale to tylko 1/3 trasy, która się kończy w środkowej Mozeli koło Bernkastel. Cztery zakręty Mozeli mówią więcej o winie niż wszystkie chenal z Lewego Brzegu, krótkie czterowersowe haiku zamiast rozdętego trzynastozgłoskowca. Dr. Loosen i Schloss Lieser, na tle domów z ciemnego łupku, ściana z tego samego tworzywa – Bernkasteler Doctor, potem już w rzędzie Domprobst, Sonnenuhr, za winklem Wurzgarten i Treppchen. Nazwy wywołują ciarki. Poniżej, równolegle zasilająca Ren – Nahe, z czystą ekspresją ziemi i Słońca jaką zasilałem pokłady charyzmy, ta ekspresja to Dorsheimer Goldloch Sekt od Armina Diela z 2007 roku. Na razie znajduje się w pierwszej trójce najbardziej emocjonujących win jakie próbowałem, bo wypiłem trzy kieliszki, które wryły mi się w moją substantia grisea jak rozpędzony motocyklista w objęcia tira.\nNie mogłem pojąć jak zwykłe wino może być tak tkliwe, ulotne i jednocześnie niemal niezniszczalne, tak jak nie mogłem pojąć kiedy drzewo papierówki w domowym ogrodzie rodziło tylko 3-4 owoce, które smakiem wykraczały w region absolutu, poza wszelkie normy dla jabłek, o ile takie istnieją. Taka hojność z natury, chcecie to macie, tylko zrywać. Riesling musi tylko przełamywać lata czarnego PR-u uosobione w podłużnej butelce o kolorze dojrzałego denaturatu z po-brzemienną pannicą na okładce, liebfraumilch, najlepiej to przecedzić przez kromkę chleba jak sugeruje kolor butelki. Dziś szczep utożsamiany nadal z winem kwaśnym lub zbyt słodkim, odurza aromatami i często w pierwszej próbnej degustacji przy stole, po dekapitacji jest zawracany do lodówki. Jakże niesłusznie. Dziś niuansów się nie docenia, lepsi są winni celebryci, butelkowe grycanki. Jakie czasy takie obyczaje.\nOpublikowano 14 grudnia 2012, autor: pawelbialecki\nNuta ściery mnie prześladuje, od kiedy ją wywołałem z niebiańskiego letargu, niedostępną i głęboko zakonspirowaną, zaczyna hydra wielogłowa, śmierdzący bazyliszek uważać mnie za swojego przyjaciela. Nie mam lustra żeby się obronić, jak już wciągnę włochatą, kosmatą, mokrą, pozlepianą od aromatycznych kołtunów nutę, następuje odcinka. Ściera się wdziera, szmata kudłata, zaczynam ją lubić, tak jak lubi się siennik we więzieniu, który szczypie w lędźwie nierówno pociętą słomą i szorstką pledową fakturą. Tak jak lubię się zmęczyć, żeby potem móc odpocząć, schechłać żeby odespać.\nWykryłem, że Nuta, nazwijmy ją z dużej litery żeby nie wywoływać tej, której imienia nie można wywoływać, lubi się schować pod krzaczorem. W cieniu czegoś innego, żeby wywołać konfuzję, zaatakować niepodziewanie. Jak stara wyszminkowana ciotka na weselu, która cię łapie kościstymi szponami uzbrojonymi w tombakowe pierścienie za okolice uszu rozcapierzając palce i rozwierając chrapy transferuje szminę na naszą twarz. Niektórym się podoba, niektórym nie. Zależy od koloru pomadki i kąta rozcapierzenia. Lepszy większy, bo wtedy jeszcze coś słychać. Pachnąca kioskowym dezodorantem Nuta przyatakowała mnie z butelki alzackiego pinot gris, ok, może i szurkebarat i ribolla to podobne winogrona z ciemnej strony Mocy, w końcu sivi pinot Simcica to też prawie sekta oranżterrorystów, no ale proszę, Alzacja? Tam się schowałaś, szmato? Lekko żywiczna woń połączona z bukietem oblanych świecowym, komunijno – gromnicznym woskiem pęku pokrzyw. Do tego tłuste warzywne ragout w rybnym wywarze. To tło mi się narzucało jak pijak na przystanku. Po wywietrzeniu było trochę lepiej, nie u pijaka, u wina. Pojawiły się typowe zapachy szczepu, dojrzałe jabłka, miła kwiatowa woń wypełniła moje nozdrza. Nuta tylko pogroziła palcem, nie chciała zrobić krzywdy tylko dać do zrozumienia, że może. Przez chwilę pomyślałem że spotka mnie to co Hansa Castorpa i cygara Maria Mancini, że wino przestanie mieć tajemnicę i przynosić przyjemność.\nTajemnicę ocalił geniusz-sobowtór kapitana Jean-Luc Picarda ze Słowenii Ales Krstanic i jego LUNAR. Movia jest postrzegana przez oranżfanów trochę jako zły gliniarz, duża winnica, spore tradycje, kłóci się to z garażowym entouragem wielu awangardowych członków winiarskiej pomarańczowej alternatywy, ale przynajmniej nie śmierdzi hipsterską grzywką i zapinanym swetrem. Jest pewny siebie, zresztą mało który winiarz miałby na tyle self-esteemu żaby sprzedawać PURO, wino musujące jeszcze nie zdegorżowane. Robi się to w kuble w wodą, szał w Nowym Jorku już od paru lat, Jankesi się zakochali w Słowenii. Chodząc po restauracji z wiadrem wprowadzamy bez wątpienia poczucie estetycznego zdumienia w głowach gości. A jeszcze bardziej jak we wiadrze eksploduje szaro bura chmura drożdży. Rozdwojenie jaźni w restauracji, zresztą Ales powinien jako ambasadora zatrudnić Sama Rockwella z „Moona” – nie dosyć że rozdwojenie to jeszcze firma dla której pracował to…Lunar Enterprises. Jesteśmy w domu, czyli na księżycu.\nMoja trudna miłość do księżycowych ścier trwa od pierwszej butelki Edi Simicica parę lat temu, to związek bez przyszłości, powtarzali, wina zbyt trudne. Ha! Wódkę single distillation też już podaje się ciepłą. O tempora, o mores, drogi Katylinie. Białe wino nie-białe i nie-zimne i nie-takie-jakbyśmy-chcieli-ale-takie-jakie-jest. Take it or leave it. Dodatkową szczyptą dziegciu jest obecność aromatu sosny. Dziegieć pełni rolę podwójna, jest aromatycznym koniem trojańskim – podczas 8 miesięcy maceracji skórek w Lunarze zdążył okrzepnąć w postaci aromatu sosny, ale występuje też w roli niemetaforycznej – po prostu jest jednym z aromatów w winie. Obok szarego mydła, rajskiego jabłka – kwasiora zerwanego z przydrogowego drzewa (trudno nazwać drzewem półtorametrowego pokurcza z pięcioma jabłkami ale niech mu będzie), i berberysu. Lunar zlewany jest do butelek w trakcie pełni księżyca, widać wtedy lepiej Sama Rockwella w przerośniętym dżipie na tle srebrnego globu, i jego alter ego. Wino białe które jest czerwone, albo czerwone, które chce być białe. Pomalujmy księżyc na pomarańczowo.\nOpublikowano 26 listopada 2012, autor: pawelbialecki\nPełznąłem powoli w trzewiach wybrzuszonej jak od pogrochowego wzdęcia wielkiej betonowej dżdżownicy okulbaczony manelami na kółkach. Pomyślałem, przybywam do was sommelier z lasa, hopsasa, hopsasa…Opuściłem gościnne mury lotniska CDG w tempie wybitnie nie-dżdżowniczym, dyliżans grafitowy, miejsc – cztery, niezwykle jak dla tej marki, ja, Francuz, Andreas z Austrii i Geoffroy z Genewy. Start.\nPo niemałej godzinie transferu kołowym Enterprisem – Epernay. Chateau wieńczyło wzgórze jak metalowy cypelek na rozpostartej parasolce, dookoła samo chardonnay, na podjeździe chrupotały pod kołami bialutkie kamyczki, wydając z siebie szumo-chrobot. Okoliczności przyrody wybitnie medytacyjne, ale może dla kontrrewolucjonistów o potrójnych nazwiskach 200 lat temu. W salonie na proletariuszy zaś czekał już jeroboam w blokach startowych i reszta sommelierów zerkających na nas z ciekawością przetykaną siatkówkową mgłą z wypitego już aperitifu. Non vintage bronił się dość dzielnie, nie bez przyczyny jest zdaje się najczęściej otwieraną butelką świata i jego korkowa zatyczka pstryka co parę minut, w Bombaju i w Szanghaju.\nDo kolacji z Benoit Gouez’em zasiedliśmy w komplecie jak z Santa Maria delle Grazie, rąk z nożami było jednak więcej niż tylko św.Piotra. Ustawione z wypiętymi klatami kieliszki degustacyjne Moeta zwiastowały posiłek pełen napięcia. Grand Vintage 2004, szampan nietuzinkowy, rocznik z dużymi zbiorami, ale przy zachowanej dobrej kwasowości. Świeżo zdegorżowany, zresztą te słowa „just degorged” będą nam towarzyszyć często i gęsto. 2004 jest bardzo aromatycznym pulsującym winem, jeszcze nadal młodym i żwawym, pomimo burgundzkiej melodii. Ale bardziej AC/DC niż Pink Floyd. Potem wraz z kolejnymi daniami cofamy się w czasie, 2000, 1993, 1983. Rocznik milenijny czuć słabszym charakterem, jest zamknięty, cierpki, pomimo wyższego niż zwykle, 9-gramowego dosage i niemal 40-procentowego udziału pinot noir. ’93 oraz ’83 to musująca śmietana, płynny jedwab – dania przy tych winach nie istniały, szampan dominował całkowicie. Zwłaszcza ’93 – doskonała ekspresja.\nKończący kolację 1983 zaskoczył mnie młodością, wino, pomimo pewnych oznak utlenienia, nadal zachowywało bardzo lekki, przejrzysty charakter. Nie mogłem oderwać nosa od brzegu kieliszka, po jego odłożeniu miałem odciśnięte wąsy sięgające łukiem do oczu. Aromaty dojrzałych jabłek, anyżu, wanilii, trawy cytrynowej.\nNa sam koniec – 1973. Sztorm w aparacie zmysłowym. Notatki się urywają w kajecie.\nNastępnego dnia piwnica w Epernay, Thierry, który pracuje w piwnicy niemal od urodzenia w kącie dyskretnie degorżował nam do porównania na bieżąco butelki wina. Mieliśmy więc kilkanaście roczników już zabutelkowanych i po dosage oraz w wersji świeżo rozprutej, tuż po szoku oksydacyjnym degorżmentu. Jeżeli miałem wcześniej jakiś sentyment do naturalnych win pozbawionych dosage, tych wszystkich brut zero, non dosage – w Epernay się go pozbyłem. Roczniki sięgając od 2004, przez ’03, ’02, ’00, ’96, ’95, ’78 – każdy po kolei w dwóch wersjach, wynik bez bramki dla zerowców. Spośród nich – wiele win doskonale złożonych, o wysokiej naturalnej kwasowości szampana dopiero co pozbawionego osadu drożdżowego, sporo aromatów dojrzałego burgunda, wiele pięknych doznań. Niemniej – dosage zawsze wstawiał te same roczniki półkę wyżej co do złożoności, filigranowości smaków, natura z zimowego lasu przemieniała się we wiosenną polanę.\nPod koniec tego poznawczego eksperymentu wino leżakujące w pupitre 50 lat na osadzie, ostatni z roczników Moet et Chandon fermentowany w beczce dębowej. 1962 – świeżo zdregorżowany. Wina rocznikowe dojrzewają na osadzie nie pod (albo z czasem – nad) kapslem ale wyjątkowo – zatknięte korkiem, który jest dość ciekawą formą przypominającą smardza. Zarówno w 1978 jak i w 1962 dominacja pinot noir sięgająca 70-80 procent, i konstrukcja smakowa sięgająca gwiazd. Musujący absolut.\nGdybym miał wybierać spośród roczników, które mi najbardziej smakowały wymieniłbym bez wahania ’95 i ’96. Roczniki stare to zupełnie osobny świat win medytacyjnych, win, które nie muszą się starać by zachwycać. Rocznik 1978 zahaczający o mój dość niedaleko, będzie na pewno jednym z moich najciekawszych, bo niespodziewanych, doznań.\nAfter all, Number One, we’re only mortal.\nOpublikowano 6 listopada 2012, autor: pawelbialecki\nŚciera to w gwarze fanów skrót-pseudonim znakomitego gitarzysty basowego Krzysztofa Ścierańskiego, w którego w czasach ubiegłej młodości byłem mocno zapatrzony. Zwłaszcza w jego gitary, których gryfy emanowały przytłumionym odbiciem aluminiowego światła, bo Ściera grał na Kramerach o rozkraczonych zmysłowo główkach. Ściera to także sposób jaki mi zdradził jeden koleżka, kiedy zasklepi się korek w starej butelce, namoczona ciepłą wodą ściera ma pomóc, jakoby korek się roztkliwiał od tej ciepłoty i poddawał szybciej. Taki korek się przydarzył mnie w butelce Clos de Vougeot ostatnio, dłubałem w nim wkrętakiem trybuszona jak jakiś niedorozwinięty dzięcioł, bo tylko takie dłubią w beznadziejnie zasklepionym korku. Wydziubałem ze dwa centymetry, potem się wkręcałem, tak by chociaż zrobić małą dziurkę, udało się po 15 minutach. Potem gaza, przesiewanie wina i syfu z korka i serwis w karafce, a jakże. Klasa musi być. Niech mi ktoś potem powie, że to prosty zawód.\nOd jakiegoś czasu historie z korkami zaczęły mnie prześladować jedna po drugiej, pierw zaczęły mi masowo pękać korki. Nie dlatego, że były suche i słabe, krzywo się wkręcałem. Jakbym się oduczył tej banalnej umiejętności, każda butelka nagle była zagadką, czystą kartą, którą nie wiedziałem jak zapisać, ani jak się do tego zabrać. Intelektualna niemoc, bo moc w prawicy była, wyciągałem korki ekspresem, ale połamane. Popiszczały, popiszczały i wyskakiwały, a właściwie wyskakiwało to co z nich zostało, połowa, czasem trzy czwarte, a czasem jak u kolegi Burgunda – walka trwała kilkanaście minut. Gdy wybrzmiał ostatni gong walki z Faiveleyem próbowałem się dobrać do korka (w trakcie naszego intercoursu mówiłem do niego mniej grzecznie) przy pomocy łyżki, żeby nie dać za wygraną, ale za wygraną dała łyżka której trzonek uległ wertykalnej dezintegracji jak w Matrixie.\nNiemoc trwała i trwała, dopóki nie wyrwała mnie z letargu ściera Gialla Ribolla.\nOtwierałem Ribolla Gialla, Damiana Podversica. Na szczęście korek się nie połamał, choć już zacząłem rozważać, żeby mieć w zapasce kilka całych korków i dla ukrycia faktu, chować połamane i podawać na talerzyku całe. Taka desperacja.\nPierwszy węch i doznałem konfuzji, zapach nie przypominał wina, nurzałem nos w kieliszku mając nadzieję, że w końcu wyczuję coś podobnego do owoców, kwiatów. Ściera podlana lizolem, żywicą i butaprenem. Przelałem wino przerażony do karafki i odstawiłem do właściwej temperatury około 15 stopni w tym przypadku, po kilkunastu minutach nadal to samo, a nawet gorzej. Ale wino zaczynało się zmieniać, pojawiły się nuty owocowe, lekko tłustawe, maślano – waniliowe, ale wzmocnione taką energią mineralności, tanin i słono – pieprznej charyzmy, że obawiałem się czy kieliszek nie pęknie mi w dłoni. Wino pozostawiało przyjemny i intrygujący piach na podniebieniu, piach garbników jakiego nie powstydziłoby się niejedno wino czerwone. Ale jednocześnie było tak agresywne i narzucające swoją wolę, że klękajcie albo uciekajcie. Aromaty butaprenu na szczęście odeszły wraz ze złymi wspomnieniami, lizol i żywica pozostały, ale przestawały powoli mi przeszkadzać. Czasem coś jest piękne nie wiadomo dlaczego, są wina białe i wina z Friulii, są z Friulii i od Podversica.\n3 dni w C.K. monarchii i co z tego wynikło\nOpublikowano 2 października 2012, autor: pawelbialecki\n1. Dlaczego lubimy unwooded chardonnay z Missouri?\nTuż po opuszczeniu granic stolicy, gdy serwetki wyschły nam od łez, z Andrzejem Strzelczykiem na backside i Piotrem i Tommym Lee na frontside w krótkich strzałach tego sommelierskiego debla przerzucamy się pytaniami i zagadkami. Jak nazywa się krzyżówka durezy i mondeuse blanche, co to desant z Zurichu, ile brix dla BA i ile dla TBA, jakie odmiany są w Tracji, gdzie oprócz Egeru leje się strumieniami bycza krew, gdzie jest ten zjazd z highwaya na Wiedeń i gdzie są moje halls’y. Synonimy blaufrankischa, lembergera, auxerrois, gdzie uprawia się humagne rouge, gdzie jest drugie oprócz beaujolais’owego Flerieu, trzy szczepy białe z Grecji na „A”, Andrzej weź tą nogę. Podczas tej nierównej walki (Tomasz jednocześnie odpowiada, zadaje pytanie, pije kawę i prowadzi samochód operując radiem w poszukiwaniu Abby) wychodzi na jaw ukrywana prawda o dostawcy win bazowych dla największych sławą apelacji tego świata. Missouri. Drugi po Kaliforni obszar upraw w USA, ale przepraszam, kto pił wina z Missouri, np. unoaked chardonnay albo white zinfandel? Dochodzimy do wniosku, że nikt i tajemnica leży w miastach portowych i spoczywa w beczkach w przestrzeniach magazynowych statków o podejrzanej banderze wiozącej wino do…no właśnie, gdzie?\n2. Biegiem przez Wiedeń.\nJedziemy na szybką kolację w Wielkim Johnem i spotkanie z Thomasem Klingerem z Brundlmayera, droga do centrum zamiast 15 minut zajmuje 45, dziś wielki maraton, oczywiście. BIG JOHN to niestety nie J.Goodman ani Jeff Bridges walczący z niemieckimi nihilistami tylko wino. Podczas kolacji tuż po świeżym grunerze od J. Donabauma z Wachau odpalamy butelkę Big Johna, kupaż bordoski z Weingut Scheiblhofer z Neusiedlersee….Mocno załadowany beczką jak drabiniaste wozy snopami siana albo hinduskie autobusy Hindusami, dużo materii i atłasu, mało wina. To poczucie sycylijskiej dojrzałości i bliskiego spotkania z dębem towarzyszyć będzie jeszcze później przy kilku winach z Węgier. Nawet słynny Kopar Atilla Gere, wino dojrzałe, pełne (rocznik na eliminacjach był w blind tastingu podany 2003) został opisany przeze mnie jako „overwhelmed by toasted vanilla and oaky flavour with smoked plum, liquor cherry and asphalt, leather and cedar”. Wino niewątpliwej klasy, ale dość męczące i przytłaczające. Refreshment następuje wraz z przybyciem Thomasa i kilkoma butelkami Brundlmayera w winebarze Wein&Co. Zaczęliśmy jednak od Siller Sturm, nazwa jak imię austriackiej marki producenta czołgów oznacza młode, jeszcze pracujące wino. Jednym słowem, wszyscy mają mambę, mam i ja\nNajwiększe wrażenie wywarł na mnie Kaferberg Gruner Veltliner 2010. Z tym winem mógłbym spędzić cały wieczór i nie nudzić się przez sekundę. Z Thomasem też, niesamowity gość. Po grunerze nabraliśmy sił na ogarnianie małego stosu wurstów w przydworcowej budzie, przy której, o 2 w nocy stała kilkunastoosobowa kolejka.\n3. Egipski bóg miłości – półfinały.\nW położonym na uboczu hotelu, gdzie odbywają się mistrzostwa lądujemy w niedzielę, check-in zawodników już w pełnym rynsztunku zaczął się kilka minut przed naszym przybyciem, więc mamy okazję obejrzeć cały skład. Imponujące są uniformy sommelierów z Rumunii, co niektórzy mają po 3-4 różne rodzaje złotych winogronopodobnych przypinek, plus tastevin, plus naszywka z logo stowarzyszenia, również złota, plus brwi wydepilowane w kształt łopoczącego żagla. Zwłaszcza u jednego z bardziej charyzmatycznych kandydatów o aparycji bollywood top movie star. Wyglądaliśmy z Andrzejem raczej skromnie, no, Andrzej to przynajmniej miał przypinkę z winogronem, ja wteknąłem w kieszonkę fartucha długopis, zawsze to coś błyszczącego, co nie? Braku balejażu na brwiach nie zdążyliśmy nadrobić.\n4. Zawody i WTF is Pearl of Moldova.\nTest (jeszcze niedzielny) wyglądał bardzo tradycyjnie, pytania owszem dość mocno skupione na rejonie centralnej Europy, ale to zrozumiałe w przypadku Mistrzostw ograniczonych do tego regionu. Na 25 pytań około 3-4 z Francji (co to Grenouille na przykład), 2-3 z Włoch, 2 z Niemiec (jak jest primary rock w Kaiserstuhl w Badenii, minimalny poziom cukru dla Liebfraumilcha) i reszta z Węgier, Rumunii, Bułgarii. Przykładowo: najpowszechniej uprawiana czerwona odmiana na Węgrzech, jak nazywa się krzyżówka Aligote i Cabernet Sauvignon et cetera, et cetera. Trudność testu była zastanawiająca, ponieważ pytania były, jak wskazują powyższe, raczej łatwe. No może oprócz pytania, cóż to za cud jest nazywany „perłą Mołdawii”. Opis win podanych w trakcie eliminiacji jest w każdych zawodach bardzo ciekawą konkurencją i zawsze z niecierpliwością czekamy na ujawnienie win. Wino białe o gładkiej fakturze, pewnej tłustości, aromatach dojrzałych jabłek i gruszek, spora kwasowość sugerowała Europę centralną. Grauburgunder?Szurkebarat? Blisko – Pinot Grigio od Livio Fellugy z Friuli. Czerwona zagadka, o której było wyżej, czyli węgierski Kopar, już trudniej. Wino bardzo beczkowe, dymne, ale również eleganckie i zrównoważone. Strzelaliśmy z Andrzejem w blend bordoski, z tym , że Andrzej – Goriska Brda, a ja – Austria, więc cabernet/merlot, ale z dodatkiem zweigelta. Rocznik obydwoje typowaliśmy na 2004, okazał się rok starszy.\nNastępna dekantacja, bez niespodzianek, stół, wino, Goście, karafka i 6 minut do wykorzystania.\n5. Czekanie, czekanie, czekanie\nWyników od razu nie było, dopiero na drugi dzień ujawniono nam, po pobycie w klasztorze Pannonhalma Apatsagi, skład finału, w którym miałem zaszczyt występować, razem z Julią Scavo z Rumunii oraz Jakubem Pribylem z Pragi. Dziewczyna pracuje w Nicei, Kuba wrócił z Prowansji, więc mimo presji na centralną Europę, mocno międzynarodowy finał. Konkurencji znacznie więcej, podawanie szampana, dekantacja, wychwytywanie błędów w karcie, dobór win do potraw oraz mały surprise na koniec – rozlanie magnum szampana do 13 kieliszków. Potem znów czekanie. Wyniki. Drugie miejsce, puchar. A jakże, złoty…Wygrała bezapelacyjnie Julia, z doskonałym serwisem i przygotowaniem teoretycznym. Złote oploty i biskupie pagony jednak nie są mierzalnym wyznacznikiem umiejętności, choć nie wiem, może ten długopis 50 Centa też mi trochę pomógł…\nReally Rhein Riesling\nOpublikowano 7 września 2012, autor: pawelbialecki\n„Nastawiam żagle na nieskończony wiatr” mawiał pewien jezuita. Ani jezuici, ani żeglarstwo nie są moją pasją, ale moją pasją są rieslingi, które dmą w żagle i nie wydaje się żeby to miało ustać. Poza silvanerami, które mnie bardzo zaciekawiły na premierowej degustacji VDP w Berlińskim Kulturforum, cel degustacji był oczywisty. Przytulić rieslingów ile się da, wywąchać co się da, zaczerpnąć charyzmy i wrócić.\nNastępnego dnia po finale Mistrzostw Polski sommelierów, przyjąć sto kwasiorów wydawało się w miarę rozsądnym wyjściem, alternatywą dla lodowego Moeta, albo białego pessaka Haut – Bailly. Czyli jednym słowem sponsorem dnia była literka R, jak riesling refreshment.\nNa samo wejście czekał na nas nikt inny jak niekoronowany książe Wiltingen z Weingut Van Volxem, czyli Roman Niewodniczański. Same 2011, w tym Goldberg, bardzo świeży i czysty, perfekcyjny. Następnie Volz, bardziej przyjazny, mniej kwasowy, raczej skryty, ale czego się spodziewać po zabutelkowanym 3 tygodnie wcześniej winie, które winiarz radził dekantować przynajmniej 5 godzin, i to w przypadku wina 3 letniego, o roczniaku litościwie nie wspomniał. Potem emocje rosły, gdyż następny w kolejce prężył się Scharzhofberger „Pregentsknopp”, oleisty, rozpuszczony kamień, aromaty owocowe śladowe, trochę słodyczy ale niewiele cech saarskiej lekkości. No i last but not least Altenberg, miodowy melon, nuty petrolowe, mango, brzoskwinia i obezwładniająca mineralność, poczucie obcowania z uduchowionym bytem. Takim bytem jak zabierane na wizyty w Watykanie przez niemieckich kanclerzy butelki Van Volxem, może w celach inspiracji? Albo zaprezentowania tego czego tam szukają od 2 tysięcy lat, a w Mozeli już znaleźli. U Romana.\nSpośród win mozelskich, które znajdowały się pierwsze na trasie Polska-Niemcy-Polska, udało się spróbować oczywiście winnic Heymann-Lowenstein z parcel Kirchberg, Stolzenberg, Rottgen, Uhlen Blaufüßer Lay, Uhlen Laubach. Wszystkie genialne, od lekkiej, owocowej równowagi w pierwszym, do długiej, łupkowej minieralności w dwóch ostatnich. Poza tym Weingut von Othegraven z interesującą cierpką nutą z parcel Bockstein (i bardzo ciekawym podstawowym gutswein – MAX Riesling, z iście barokową nutą owocową), win od Clemens – Busch, Reinhold Haart, Dr. Loosen.\nNa koniec mozelskiej ścieżki Schloss Lieser, czy można być jednocześnie winem delikatnym, zrównoważonym i potężnym? W tym schlossie tak, Niederberg Helden, mineralna perfuma (jak za dużo słowa mineralna, to powiedzcie), gruszka, mango, lekko tłusty zapach świńskiego smalcu ( bardzo fajny ). Juffer Sonnenuhr, lżejszy (czy to wskazówki słonecznego zegara rzucają taki cień?) i lekko perlisty. Do picia na co dzień, minimum 2 butelki do obiadu, 1 do podwieczorku, 1 przed akcją.\nDalej w krainie równowagi, Nahe i lokalny cesarz – Helmut Donhoff, jak mówią amerykańskie podręczniki „legendary winemaker from Nahe region“. Tak, na pewno Amerykanie wiedzą gdzie jest Nahe. Ciekawe, czy Nahe im się myli z Mayhem. U Helmuta do zapamiętania jest doskonała jakość owocu, czyste jabłkowe, gruszkowe, brzoskwiniowe dominanty są obecne w każdym winie, od Felsenberg, przez Dellchen. Bombą jest Hermannshole, może nie V-1, ale siła rażenia jest ogromna, bardzo żwawe, lekko gryzące, jeszcze pracujące, niech pracuje. Nie było legendarnego Brucke, z którego spatlese auslese są opisywane jako „divine“, następnym razem.\nJeszcze w Nahe Weingut Kruger – Rumpf, jeden z moich ulubionych producentów. Pittersberg, doskonale zrównoważony, cierpki i naftowy. Dautenpflanzer, równie ascetyczny, owocowy na bogato, ale owoc daleko za plecami. Bardzo intrygujący weissburgunder w kategorii gutswein, cytrusowy, pełny, o kręgosłupie przyzwoitego pouilly-fuisse.\nRheinessen. Kuhling – Gillot, kolejny po Kruger – Rumpf faworyt dwuczłonowy z pierwszym słowem na „K“. Olberg (czerwony łupek), już nie barok, to już rokokoko, niemniej pod tym bogactwem owoców, miły, kwasowy smak szczepu. Rothenberg, krzewy nieszczepione, ponad siedemdziesięcioletnie, głęboka (w notesie napisałem „zaszczytna“ ) podbudowa, z kwasu oczywiście. Pettenthal to również czerwony łupek, oleista faktura, pełny, wytrawny smak, nuty naftowe, ananas, papaja. W Polsce brak importera.\nZ kolei spośród grupy zaskoczeń ewidentnie wybijał się Weingut Wittmann, również z Rheinhessen. Aulerde uderzało bardzo wykwintnym perfumem, z dominującą nutą dojrzałych gruszek i papai. Wino z parceli Kirchsipel również wybijało się intrygującym zapachem, rocznik 2011 podziałał na nie bardzo tuningująco, bardziej powściągliwe było Morstein, kamienne i wyniosłe.\nTakich delikatesów było wiele, w kolejce czekał Palatynat i Rheingau, więc po Manny Pacquaio przyszedł czas na Floyda Mayweathera Jr. Oby walka nie trwała 30 sekund.\nOpublikowano 5 września 2012, autor: pawelbialecki\nCoroczna premiera nowego rocznika win niemieckich o statusie Grosse Gewachs, czyli najlepszych etykiet każdego producenta zrzeszonego w VDP, czyli Verband Deutscher Qualitäts- und Prädikatsweingüter, jest planowana zawsze na początku września. Nazwa skrócona litościwie do VDP oznacza organizację, której 197 członków produkujących ilościowo ok.2% niemieckiego wina, stanowi czołówkę krajowego, i w wielu przypadkach – również światowego – winiarstwa.\nNa początku września kiedy wina te są przez wielu zabutelkowane na 5 minut przed wyjazdem na premierę, zawartość butelek jest na etapie młodzieńczym i dobieranie się do nich, jak mówi winiarska metafora, to gastronomiczna pedofilia. Widać to było również po winiarzach, na twarzach których widać było litość dla nas, tych którzy próbowali wina na 5-7 lat przed ich właściwym terminem otwarcia. Na szczęście kilku z nich w przypływie braterskiej sympatii przyniosło starsze roczniki, które w większości przypadków (zwłaszcza tych zahaczających o 2002 rok) były spektakularne.\nW ciągu 3 godzin udało mi się spróbować win około 20 producentów, z grupy, która należała do kategorii MUST TRY, czyli idoli, których wina siedzą mi w głowie od dłuższego czasu, głównie Schloss Lieser i Kruger Rumpf, ale w takiej kotłowaninie rieslingów nie było opcji na niespróbowanie czegoś wcześniej nieznanego.\nRieslingów powiedziałem? Nie tylko, okazało się że dla mnie osobiście najciekawszą tego dnia była degustacja silvanerów z Frankonii. Rządek bocksbeutlów był okazały. Na pierwszy ogień Weingut Johann Arnold (nie wiem dlaczego akurat Arnold pierwszy . I od razu ciarki, Julius-Echter-Berg Erste Lage ‘11, wino słone, ziołowe (estragon, bazylia), ultra wytrawne, przepyszne. Moje szkliwo zawyło wprawdzie o litość i do dziś myję zęby tylko od wewnętrznej strony, ale było warto, naprawdę interesujące wino, zwłaszcza do jedzenia. Rocznik wcześniejszy tej samej etykiety, już bardziej rubensowski, trochę słodyczy daleko tam w gardle, piorunująca jakość owocu. Rok starsze 2009 to już wino prawie gotowe do picia (piłbym nawet 2011, ale nie umiem otwierać kapslów samymi dziąsłami), ewolucja w stronę budowania jakości wina na owocowej powściągliwości, bez utraty mineralno – słonego kręgosłupa, aromaty brzoskwini, zielonego jabłka ale i płatków soli Maldon. Gites.\nSilvaner po raz drugi – Weingut Bernhard Hofler, przy którym książka degustacyjna jest upstrzona krzywymi (w jednej ręce długopis z kieliszkiem, w drugiej notes) wykrzyknikami. Wina klasy Erste Lage to parcela Apostelgarten w rocznikach 2011 i 2010. Młodszy, co ciekawe, mocno naznaczony cukrem resztkowym, zwłaszcza w nosie (nos to trzeci element sommelierskiego trójkąta po duecie długopis/kieliszek-notes), barokowy i jakiś taki nie-niemiecki. Zrehabilitował się w ustach, pełny, ściągający wytrawny charakter młodego wina, owocowy, tak, ale i silnie żrący swoją ledwo-co-zabutelkowaną kwasowością. Tak jakby wino było zaskoczone, że ktoś je przelał z beczki do bocksbeutla. W przypadku Hoflera interesujące również było wino kategorii Ortswein, niższego niż Erste Lage, zwłaszcza Michelbacher Riesling Kabinett (takoż bocksbeutel, zresztą kilku producentów miało bocksbeutle pojemności 0.5 oraz 0.375, które nijak wina nie przypominały tylko połączenie piersiówki z perfumem). Riesling tego producenta był czysty, zielony, mineralny, powściągliwy.\nSilvaner po raz trzeci – Weingut Juliusspital Wurzburg, Erste Lage wszystkie wystąpiły w roczniku 2011, sama młodość. Trzy parcele – Stein, Julius-Echter-Berg oraz Karthauser ( ostatnia to weissburgunder, Stein podzielony na silvanera i rieslinga). Siła utkwiła tutaj w warzywnych, morskich nutach z elementami owocowości, które raczej uzupełniały tylko wrażenie mineralnych mięśni. Ze wszystkich najciekawszy weissburgunder, trzymany na osadzie do końca maja, butelkowany w czerwcu. Pełny burgundzkiej treści i melodii, zapakowany owocowymi aromatami po sam brzeg, ananas, gruszka, mango, czarny bez. Intrygujące.\nSilvaner po raz czwarty – nikt inny jak tylko Horst Sauer, z polsko brzmiącą nazwą winnicy klasy Erste Lage – LUMP. Silvaner o bardzo dobrym dojrzałym owocu już w tak świeżym roczniku jak 2011, kwasowe rusztowanie bardzo silne, ale jednak owoc dominuje, dla bardziej gruszkolubnych fanów Frankonii. Riesling z Lump już bardziej mineralny, żwawy i kwasowy, nuty wapienne, aromaty zielonych jabłek i pigwy. TBA niestety nie zdążyłem spróbować ponieważ w kolejce czekały rieslingi, których rogi domagały się dłoni Ursusa.\nPorco Rosso Manga Polacco\nOpublikowano 26 sierpnia 2012, autor: pawelbialecki\nW swoim słynnym filmie anime „Porco Rosso” Hayao Miyazaki umieścił w czasach międzywojennych, w burzliwej przestrzeni powietrznej nad Adriatykiem, zaprzęgniętą do drążka Macchi M5 świnię. Chociaż nie do końca stuprocentową świnię – pilota Marco Pagota obłożonego klątwą i posiadającego świńską aparycję. Nie może on używać swojego prawdziwego imienia. Co jest dość ciekawe ponieważ w „Spirited Away” Hayao ukazał jak złośliwa czarownica sprawuje kontrolę nad bohaterką filmu właśnie zabierając jej oryginalne imię, które z czasem zapominane – jest przyczyną rozterek i zagubienia samej siebie.\nHayao zafascynowany wczesną awiacją ukazał w filmie co najmniej kilkanaście wżerających się w mieszaninę wodoru i tlenu samolotów wyjących silnikami, to prawdziwa uczta dla miłośników dolno- i górnopłatowców. Zresztą nazwa studia filmowego Ghibli, w którym geniusz japońskiej sztuki reżyserskiej wraz z Takahatą realizował swoje wizje jest również zaczerpnięta od nazwy włoskiego samolotu.\nAle wracajmy do świni, Porco walczy ze świńską gracją z piratami i grupami militarystów (twierdził zawsze, że woli być świnią niż faszystą) rozpruwając kadłuby wrażych statków powietrznych. Po bitwie przybija do przystani (jego samolot to tzw. flying boat) na wyspie i zakrywając dyskretnie szyję białym szalem przedwojennego pilota wypija espresso i odrobinę nafty z Pernoda.\nSpoglądając na jego świński image nigdy nie potrafiłem wyrzucić z pamięci „twarzy” mangalicy – węgierskiej świni pastwiskowej, moim zdaniem jednym z najbrzydszych zwierząt na świecie. Wizualnie, ponieważ nie ulega wątpliwości, że smakowo i zdrowotnie ten wełniasty, pomarszczony karypel jest mistrzem świata, przynajmniej tego naddunajskiego. Jakość mięsa jest zdumiewająca, zawartość cholesterolu bardzo niska – manga (zdrobnijmy ją trochę w duchu anime Miyazakiego, jest taka brzydka że się jej należy) akceptuje tylko wolny chów rośnie bardzo powoli i tylko na wolnej przestrzeni. Trudniej ją złapać wtedy, ale mała przebieżka z siekierą po węgierskich stepach polepszy nasz bilans tlenowy.\nMiałem okazję zajadać się kilka dni kiełbasą z mangi i takimże salcesonem (z dodatkiem ziaren nasturcji), salceson przywiódł mi od razu wspomnienia z podstawówki, kiedy po raz ostatni odkrywałem ten uroczy konglomerat różnych podrobów zaklęty w galaretowatą formę utkniętą pomiędzy pajdami szkolnych kanapek. Tym razem nie wahałem się tak długo jak wówczas przed zjedzeniem, kiełba i salceson były, a w zasadzie po chwili nie było ich. Pikantne, mięsne, i znakomite.\nBardzo mięsne, jakość tłuszczu dla nieprzyzwyczajonego kiełbasomaniaka na tyle wysoka, by zaskoczyć trochę kubki smakowe i wprowadzić je w stan przyjemnego odrętwienia. Poziom tanin w winie musi być stratosferyczny, czyli nie mamy wielkiego wyboru. Nebbiolo, Pinot Noir, Tannat może, ale raczej te dwa pierwsze. Nebbiolo oldskulowe albo kwasowy burgund. Takim tanicznym Gerlachem albo Pikiem Pobiedy jest na pewno barbaresco od Bruno Rocca, barbera zresztą żeby pozostać przy pogańskich nazwach też się spisze nienajgorzej. O ile nie jest to metroseksualna hybryda zleżała w barrique. Kwas, kwas, kwas, Panie. Jak by powiedział Porco Rosso: wolę być świnią niż pić dębowy budyń.\nŻurrieq na Malcie\nOpublikowano 9 sierpnia 2012, autor: pawelbialecki\nTo może z powodzeniem być nazwa modernistycznej zupy na zakwasie ze słodowej whisky, ale nie jest. Żurrieq to jedno z najbardziej malownicznych miejsc na wyspie słynnych kawalerów rodyjskich, których próbowali wykorzenić z wyspy brodaci pra-pra-pradziadkowie talibów przy pomocy ognia i miecza w XVI wieku. Trochę się udało a trochę nie, jak mówił Bohdan Smoleń ” oni pierw napadną ale potem przeproszą”. Zagmatwane losy wyspy więc składały się w dużej mierze z okresów pierw panowania zakonników, a potem ich cichej bezdomności. Taka dziwna dychotomia funkcjonuje również w świecie maltańskich win, ponieważ one są, ale w sumie to ich nie ma. Wyspiarze dumni ze swojej wyspiarskowości wypijają wszystko sami. Zbiór rozpoczyna się pod koniec lipca, jak donosi Times of Malta, kiedy Minister Rolnictwa odwiedza największe winiarnie. Gazeta nie uściśla czy to na jego widok krzewy rodzą winogrona a jelenie gubią poroże z wrażenia, ale obecność ministra wpłynie być może stabilizująco na niepokojącą sytuację zawłaszczania winnic pod hotele i baseny, gdyż nawet pod okiem gospodarza zbiory są bardzo niewielkie, Marsovin, największy hurtownik ma pod swoją pieczą 1200 tumoli winnic, jest to prosty maltański przelicznik – 1 tumoli to 256 quasba. Czyli jakieś 2o hektarów. Pomimo posiadania lokalnych szczepów takich jak Gellewza oraz Ghirghetnina, winnice rodzą głównie caberneta, merlota i chardonnay. Czołowe wino, Cheval Franc 2009, które miałem okazję pić jest skomponowane z Cabernet Franc oraz Syrah.\nWino w dość sophiopodobnej acz zmysłowo wygiętej butelce było co najmniej bardzo dobre. Ziemiste aromaty dominującej odmiany, asfalt, żużel, śliwka przypominały dobre loarskie przykłady jak robić wino z tego szczepu. Pikantność syrah i jego owocowa agresja, której na codzień nie lubię bo mnie zawstydza, tym razem nie krępowała smukłych kształtów wina, lecz je podkreślała. Truskawkową Australią wino trochę pachniało dopiero w finiszu, kiedy radość już wystąpiła na scenę. Wino znaleźć niestety trudno, Ministerstwo chwali się, że w bieżącym roku 2012 może się uda po raz pierwszy eksportować wino do USA, więc co? Biuro podróży odpada, pozostaje kajak dla odważnych (blisko Sycylia) albo samolot dla wygodnych. Błękitna Grota czeka.


Perfumy na urlop : Kreskówki\nWczasy to wolny czas, kiedy tak właściwie wybitnie mnóstwo się dzieje. W szeregu przypadków podejmujemy spontaniczne decyzje, które powodują, że nasze życie staje się ciekawe. Jest to czas pięknej pogody, gdzie wielokrotnie chodzimy nad jezioro oraz kąpiemy się oraz pocimy. Działamy tak błyskawicznie, że niekiedy zapominamy zatroszczyć się o siebie. Ty niemniej jednak winnaś zafundować sobie jak najwięcej splendoru. Na lato optymalne są mgiełki o delikatnych zapachach, które dodają świeżości. Eksperci polecają, żeby wybierać zapachy owocowe i kwiatowe. Dzięki temu będziesz bliżej natury, a ty poczujesz się odświeżona i zawsze pociągająca. Mgiełki to naturalnie nie takie trwałe perfumy, właśnie dlatego możemy się nimi pryskać w ogromnej ilości i kiedy tylko chcemy. Nie są intensywne, a zapach szybciej mija. Pamiętaj, że ostre zapachy absolutnie nie pasują w lecie. Pryskanie mgiełką daje orzeźwienie oraz odświeżenie. Jeżeli jeszcze bardziej pragniesz się ochłodzić, to możesz ją włożyć do lodówki. To właśnie dzięki temu zdobędziesz jeszcze lepszy efekt. Warto je mieć przy sobie w czasie podróży, kiedy tak właściwie nie ma się czasu na dokładną toaletę. W zależności od rodzaju osobowości możesz dostosować do siebie właściwy zapach. Chociaż wydaje się to nadzwyczajne, to tak w istocie jest. Warto jest nieraz zastanowić się nad sobą i dokonać jak najlepszego wyboru. W ten sposób zapach odzwierciedli charakter. Kiedyś dopasowywano perfumy damskie do koloru włosów, gdzie brunetki zdołały wykorzystywać zapachów orientalnych, tudzież blondynki znacznie bardziej lekkich. W dzisiejszych czasach jednak są one dostosowywane do rodzaju osobowości. Osoby, które kochają uprawiać sport oraz są niezmiernie aktywne muszą zwrócić uwagę na zapachy lekkie, odświeżające, zwłaszcza mgiełki.\n2015/04/07Urokliwych wystrój domu\n2015/02/13Kasa fiskalna Olsztyn


Duet idealny - Polonia.sk\npost-title Duet idealny\nELEMENTARZ POLSKO-SŁOWACKIEJ RORZINY\nGdy we wspólnym domu spotka się polska i słowacka tradycja, przed związkiem dwunarodowym staje nie lada wyzwanie. Jak sprawić, by kanon rodzinnych zwyczajów nie spuchł od ich nadmiaru, ale nęcił swą obfitością? Co zrobić, by poszczególne tradycje nie walczyły między sobą o palmę pierwszeństwa, ale stworzyły idealną harmonię? I – w świetle nadchodzącej Wielkanocy całkiem praktycznie – jak pogodzić słowacką kolację wielkanocną z polskim wielkanocnym śniadaniem?\nOd kiedy tworzę rodzinę dwunarodową, nie opuszcza mnie przekonanie, że nasz stół rodzinny (przynajmniej w wymiarze symbolicznym) jest jakby szerszy, a wszystkie obchodzone przez nas święta bogatsze. Stół, przy którym zasiądzie polsko-słowacka rodzina, musi przecież pomieścić polskie i słowackie potrawy, a w świątecznym czasie powinny się zmieścić polskie i słowackie obrzędy i zwyczaje. Oczywiście nie zawsze wszystko i wszyscy w jednym czasie – i chyba to właśnie jest nasz klucz do sukcesu.\nMamy z mężem liczną rodzinę zarówno z jednej, jak i drugiej strony. Staramy się spędzać święta na zmianę – raz na północ od wspólnej granicy, a raz na południe. Ponieważ najczęściej świętujemy w domach naszych rodziców, siłą rzeczy dominują tradycje, które są w nich pielęgnowane od lat.\nAle od kiedy naszą rodzinną mozaikę wzbogaciliśmy my sami jako małżeństwo dwunarodowe, a potem nasze dwunarodowe dzieci, nic u nas nie jest już takie jak przedtem i tylko po polsku czy tylko po słowacku. Ramy wyłącznie jednej tradycji są dla nas zwyczajnie zbyt ciasne i mamy to szczęście, że nasi bliscy dostrzegają to, rozumieją i wychodzą potrzebom naszej rodziny naprzeciw.\nDotykam tu zresztą kolejnej niezwykle istotnej kwestii – wsparcie rodziny i przyjaciół w budowaniu dwunarodowego domu jest bardzo ważne i wiele rzeczy zwyczajnie ułatwia. Akceptacja ze strony naszych najbliższych chroni przed poczuciem wyobcowania, niedopasowania do żadnej kultury i brakiem przynależności.\nPomaga się odnaleźć w sytuacji łączenia kultur i wypracować spójny zbiór zasad i zwyczajów, który będzie dla nas najlepszą płaszczyzną do rozwijania związku. Natomiast samo odnalezienie właściwej dla nas drogi do pogodzenia obu naszych światów to szansa, by również nasze dzieci nie doświadczyły poczucia obcości, ale wyrastały w przekonaniu, że dwunarodowa rzeczywistość to coś niesłychanie naturalnego i oczywistego.\nWarto, żebyśmy my sami tak na to patrzyli, choć przecież ze swojego dzieciństwa wiemy, jak wygląda świat wyłącznie polski. Jednak wchodząc w związek z obcokrajowcem, otworzyliśmy się na więcej i warto to bogactwo przekazywać dalej. W naszym życiu, niczym w inwencji dwugłosowej mistrza polifonii Bacha, jest przestrzeń dla dwóch równoważnych tematów, które mogą współistnieć i które wybrzmiewają na przemian, wzajemnie dialogując.\nGdy nadamy naszej rodzinnej narracji właśnie taką perspektywę, odpowiedzi na zadane przeze mnie we wstępie pytania stają się nagle niezwykle proste. Najważniejsze okazuje się stworzenie przestrzeni do równoważnego zaistnienia tradycji obydwu naszych krajów, a nie kwestia, który zwyczaj podczas danych świąt będzie w naszym domu dominował, bo to zagadnienie niezwykle indywidualne i zależne od wielu czynników. Tworząc rodzinę dwunarodową, mamy coś, czego nie mają inni. Warto dać okazję temu zaistnieć i wybrzmieć. Połączone w naszych domach tradycje Polski i Słowacji mają bowiem szansę rozwinąć nie tylko nas, ale też całe nasze otoczenie.


Insulinooporność – podstępna dolegliwość, która niszczy Twoje zdrowie - Oficjalny sklep Pillosophy\nInsulinooporność – podstępna dolegliwość, która niszczy Twoje zdrowie\nInsulinooporność śmiało można nazywać kolejną epidemią XXI wieku – co roku liczba osób zmagających się z tą dolegliwością systematycznie wzrasta. Niestety, świadomość społeczeństwa na temat tego problemu wciąż jest niska, a przecież zmniejszona wrażliwość na insulinę rozwija się zazwyczaj niepostrzeżenie i powoduje poważne konsekwencje zdrowotne. Dowiedz się, czym jest ta przypadłość i jak z nią walczyć!\nCiągłe zmęczenie i niekontrolowane przybieranie na wadze? To mogą być problemy z wrażliwością na insulinę!\nInsulina to główny hormon, który kontroluje odpowiedź naszego organizmu na zawartą w spożytym pożywieniu glukozę. Do najbardziej znanych chorób, których przyczyna leży w upośledzeniu mechanizmu wydzielania i odpowiedzi na insulinę, należy cukrzyca. Warto jednak pamiętać o insulinooporności, która może znacząco wpływać na samopoczucie, a nieleczona – może również doprowadzić do rozwoju cukrzycy.\nInsulinooporność jest zaburzeniem metabolicznym, w przebiegu którego tkanki organizmu wykazują zmniejszoną wrażliwość na działanie insuliny – hormonu, który kieruje glukozę do wszystkich tkanek i komórek naszego organizmu. Ta, wydawałoby się błaha, dolegliwość zapoczątkowuje rozwój kolejnych zaburzeń, wśród których najczęściej wyróżnia się podwyższone stężenie insuliny, trójglicerydów i cholesterolu.\nNajwiększy wpływ na rozwój insulinooporności ma otyłość – tworzą one wzajemnie napędzającą się pętlę, która prowadzi do stopniowego pogarszania się zdrowia. W patogenezie tego zaburzenia mogą uczestniczyć także inne choroby (w tym zespół policystycznych jajników) czy przyjmowane leki (na przykład glikokortykosteroidy).\nDlaczego temat insulinooporności jest tak ważny? Nie jest ona klasyfikowana jako choroba, a zaburzenie, lecz jej konsekwencje są wyjątkowo poważne. Nieleczona insulinooporność często prowadzi do rozwoju cukrzycy typu II oraz nadciśnienia tętniczego. W literaturze naukowej istnieje również powiązanie tego zaburzenia z niealkoholowym stłuszczeniem wątroby i hiperprolaktynemią. U kobiet, insulinooporność może być przyczyną poważnych problemów z płodnością. To tylko nieliczne choroby, których źródło leży w zaburzeniach gospodarki węglowodanowej, nie warto więc bagatelizować subtelnych sygnałów naszego organizmu.\nPoczątkowe symptomy tego zaburzenia są niespecyficzne, a złe samopoczucie często jest zrzucane na karb przepracowania i intensywny styl życia. Do zastanowienia powinna jednak skłaniać sytuacja, w której przez dłuższy czas obserwuje się kilka z następujących objawów:\nnagłe spadki energii;\nodczuwanie senności w ciągu dnia;\nsystematyczny wzrost masy ciała;\nprzebarwienia skórne, tzw. rogowacenie ciemne;\npodwyższony poziom glukozy, cholesterolu bądź trójglicerydów.\nDiagnostyka obniżonej wrażliwości na insulinę\nChoć można spotkać się z próbami postawienia diagnozy insulinooporności na podstawie występujących objawów, standardem powinno być wykonanie kilku prostych metod diagnostycznych. W przypadku zauważenia niepokojących symptomów, warto zainteresować się wykonaniem:\ntestu tolerancji insuliny;\noznaczenia średniego stężenia glukozy i insuliny w doustnym teście obciążenia glukozą;\nPodejrzenie insulinooporności powinno być przede wszystkim skonsultowane ze specjalistą – diabetologiem lub endokrynologiem. Prawidłowo postawiona diagnoza jest podstawą wprowadzenia kompleksowej terapii.\nLeczenie insulinooporności wymaga holistycznego podejścia\nWspółczesna medycyna stawia na zintegrowane leczenie insulinooporności, które zakłada zarówno farmakoterapię, jak i ważne zmiany w stylu życia chorej osoby, takie jak wprowadzenie aktywności fizycznej czy zmianę diety. Odpowiednio wdrożone postępowanie terapeutyczne prowadzi do znacznej poprawy samopoczucia, ale przede wszystkim jest profilaktyką groźnych chorób przewlekłych związanych z obniżoną wrażliwością na insulinę.\nZmiana stylu życia to podstawa!\nZwiązek insulinooporności z otyłością i zespołem metabolicznym wskazuje, że kluczowa w leczeniu tego zaburzenia jest zmiana codziennych nawyków.\nLiczne publikacje naukowe wskazują, że wprowadzenie regularnej aktywności fizycznej o umiarkowanym natężeniu pomaga zwiększyć wrażliwość na insulinę nawet o 40%! Jest to jedno z najskuteczniejszych zaleceń, jeśli chodzi o terapię insulinooporności. Warto podkreślić, że regularne ćwiczenia bądź spacery, stanowią także profilaktykę chorób przewlekłych, takich jak nadciśnienie tętnicze czy miażdżyca tętnic.\nWażnym elementem terapii insulinooporności jest również dieta. W przypadku współistniejącej nadwagi czy otyłości, jadłospis nie powinien przekraczać ujemnego bilansu kalorycznego. Dieta powinna bazować na żywności wyróżniającej się niskim indeksem glikemicznym, z wyłączeniem takich produktów jak cukier, słodycze czy białe pieczywo.\nOprócz zmiany stylu życia i farmakoterapii, warto równocześnie wprowadzić dodatkową suplementację. Istnieje kilka naturalnych substancji, które w skuteczny sposób poprawiają odpowiedź tkanek na insulinę. Wspomagająco, w terapii insulinooporności, sprawdza się:\nmorwa biała – liście tej rośliny wyraźnie zmniejszają poziom glukozy we krwi, a także regulują wydzielanie insuliny;\nekstrakt z liści banaba – ta egzotyczna roślina zawiera wysokie stężenie kwasu korozolowego, który reguluje gospodarkę glukozy, stabilizując stężenie cukru we krwi, dodatkowo sprzyjając utracie masy ciała;\nberberyna – skutecznie obniża stężenie glukozy we krwi, uwrażliwia tkanki na insulinę, a jednocześnie poprawia profil lipidowy;\ncynamon – wystarczy odrobina tej przyprawy, by zapobiec skokom insuliny po spożytym posiłku;\nkurkuma – zawarte w tej przyprawie kurkuminoidy wykazują szerokie działanie prozdrowotne. Skutecznie obniżają stężenie glukozy we krwi, a ponadto działają silnie przeciwzapalnie.


Aplikacja przypomni o niedzielach i świętach bez handlu / Wiadomości Polska\nZOBACZ WIĘCEJ Kanada: Macron i Trump zadowoleni z postępów w negocjacjach handlowych Czechy: protest przeciwko planom zniesienia zakazu handlu w święta. "Nie zabierajcie nam świąt" Nasz Dziennik: w całym kraju odbędą się kontrole przestrzegania zakazu handlu w niedzielę Oskarżony Tunezyjczyk nie przyznał się do zabójstwa przy ełckim barze W niedzielę sklepy zamknięte. Kiedy będziemy mogli zrobić zakupy? Gdańsk: handlowali kobietami, zmuszali je do prostytucji. Ile takich przypadków jest w Polsce?\nAplikację mobilną z informacjami nt. wszystkich dni wolnych od handlu lub z ograniczonym handlem przygotowali informatycy jednej z gliwickich firm.\nMogąca przypominać o takim nadchodzącym dniu aplikacja "Dni bez handlu - wolne niedziele" jest darmowa i wolna od reklam.\nUstawa ograniczająca handel w niedziele weszła w życie 1 marca br. Zakłada, że w tym roku, w każdym miesiącu, będą dwie niedziele handlowe - pierwsza i ostatnia. Od 1 stycznia 2019 r. będzie to tylko jedna niedziela w miesiącu - ostatnia, a od 1 stycznia 2020 r. będzie obowiązywał zakaz handlu we wszystkie niedziele, z wyjątkiem siedmiu w roku.\nW związku z ustawą, która do dotychczasowych ograniczeń handlu w święta dołożyła wybrane niehandlowe niedziele, gliwiccy informatycy przygotowali aplikację mobilną. Zawiera ona kalendarz kolejnych niedziel z podziałem na "sklepy otwarte/zamknięte", a także funkcję przypominania o zbliżających się niedzielach - z możliwością osobnego ustawienia przypomnień dla dni handlowych i wolnych od handlu.\nJak przekazał PAP w sobotę Jarosław Kacprzak z firmy Future Processing, szef produkcji tamtejszego działu dostarczania oprogramowania Paweł Pustelnik wpadł na pomysł takiej aplikacji podczas rozmowy o tworzeniu wartościowych treści dla odbiorców. W tworzenie rozwiązania zaangażowało się wolontaryjnie kilku innych pracowników spółki.\nW efekcie w ciągu kilku dni powstały aplikacja oraz strona internetowa, gdzie również można szybko sprawdzić ustawową dostępność sklepów w wybrane niedziele. "Chcemy pomóc oswoić wolne niedziele (…)" - zadeklarowała jedna z wolontariuszek zaangażowanych w projekt, Ewa Kieczka.\nAplikacja jest dostępna poprzez stronę dnibezhandlu.pl, a także w sklepie z aplikacjami Google Play (za kilka dni także w AppStore). Aplikacja zawiera spis niedziel, z podziałem na handlowe i wolne od handlu, a także świąt z całkowitym lub częściowym (od godz. 14.) zakazem handlu. Udostępnia możliwość wcześniejszego automatycznego przypominania o takich dniach. Jest darmowa i wolna od reklam.\nTagi: nowa ustawa, handel w niedziele, aplikacja niedziele bez handlu


O Nas - Magmed - Biorezonans w Białystoku\nMagmed - Biorezonans w BiałystokuO Nas\nmgr. Małgorzata I. Zieniuk\nLicencjonowana specjalistka metody Kierowanej i Kontrolowanej Detoksykacji wg dra Josefa Jonasza, dietetyczka i diet coach, doradca i promotor zdrowia, specjalistka szeroko pojętej medycyny holistycznej i autorskiego programu Redukcji Stresu, Przewlekłego Zmęczenia i Bólu, a przede wszystkim humanistka, która nieustannie, z wielką pasją studiuje, analizuje, łączy fakty i wyciąga wnioski.\nW diagnostyce oprócz metody biorezonansu Volla, wykorzystuję również Kwantowy Skan Elektromagnetyczny, który świetnie uzupełnia wiedzę o stanie organizmu osoby badanej, m.in. o niedobory na poziomie komórkowym: witamin, minerałów, aminokwasów i Niezbędnych Nienasyconych Kwasów Tłuszczowych.\nW diagnostyce, terapii i dietetyce korzystam także z wiedzy:\nTradycyjnej Medycyny Chińskiej,\nmedycyny izopatycznej prof. Enderleina,\nmedycyny mitochondrialnej i komórkowej.\nZ pasją wykorzystuję również w praktyce rozwiązania:\nA co najważniejsze – zawsze zadaję sobie pytanie: DLACZEGO? Co oznacza, że – jak dobry śledczy – szukam przyczyn wykrytych stanów. Jestem głęboko przekonana, że samo usunięcie, np. wykrytych pasożytów, nie poprawi na długo stanu zdrowia osoby z wieloma problemami zdrowotnymi, gdyż bez przeanalizowania i usunięcia właściwych przyczyn, infekcje pasożytnicze będą powracać. Potrzebne jest właściwe połączenie zdiagnozowanych obciążeń i zaplanowane, sukcesywne ich rozwiązywanie.\nOprócz testów diagnostycznych całego organizmu i precyzyjnego oczyszczania z wykrytych pasożytów, metali ciężkich, leków, szczepionek i innych obciążeń toksycznych, specjalizuję się w terapii osób z zapaleniem tarczycy Hashimoto oraz innych chorób autoimmunologicznych.\nSama choruję na Hashimoto i wiem jak bardzo jest to niedoceniana przez endokrynologów choroba, jak wiele cierpienia może przynieść, gdy pacjent nie jest prowadzony holistycznie.\nZdobywana przeze mnie – nieustająco od ponad 30 lat – wiedza daje mi możliwość:\nskutecznego oczyszczenia organizmów moich klientów z wykrytych obciążeń,\nzindywidualizowanego uzupełnienia niedoborów witamin czy minerałów,\nwprowadzenia spersonalizowanej diety – w oparciu o wykryte nietolerancje czy alergie pokarmowe – co skutkuje usunięciem dolegliwości fizycznych czy psychicznych, z którymi się do mnie zgłosili,\nale też – co ważne – odbudowaniem ich odporności, a więc profilaktyki wielu groźnych chorób cywilizacyjnych.\nMoją pasją jest zgłębianie tajemnic ludzkiego zdrowia w wielu wymiarach: fizycznym, psychicznym i duchowym. Od wielu lat nie tylko studiuję zagadnienia filozofii i medytacji chrześcijańskiej, dalekowschodniej oraz techniki Mindfullness, ale też praktykuję je na co dzień.\nBliska jest mi psychologia głębi Carla Gustawa Junga, duchowe podejście do człowieka psychologii dra Viktora Frankla oraz droga kontemplacji i integralnej duchowości benedyktyna Willigisa Jägera oraz – wreszcie kobieta – św. Hildegardy z Bingen.\nWieloletnie studia, ale też codzienna praktyka medytacyjna, zaowocowały stworzeniem własnej metody pracy ze stresem, bólem i wypaleniem duchowym. Zdobytą wiedzą dzielę się – oprócz gabinetu – na kursach, wczasach i zajęciach tematycznych. Uczę rozmaitych technik wizualizacyjnych, relaksacyjnych, oddechowych i pracy z ciałem, gdyż wiem, jak negatywny wpływ na zdrowie ma przewlekły stres, a właściwie nieumiejętność radzenia sobie z nim.\nZajęcia wzbogacam o elementy muzykoterapii, gdyż wierzę w oczyszczającą moc dźwięków. Stąd: gongi tybetańskie, kije deszczowe, kalimba, fletnia pana, magiczne dzwonki wietrzne Koshi, kosmiczna muzyka Bacha i św. Hildegardy z Bingen oraz wiele, wiele innych… Szukam też najnowocześniejszych, najbardziej skutecznych rozwiązań technologicznych wspomagających procesy zdrowienia. Wdrażam je w Podlaskim Centrum Promocji Zdrowia „MagMed” – jako terapie uzupełniające, szybko poprawiające jakość życia moich klientów.\nDumna jestem z odkrycia zintegrowanej terapii, łączącej w jednym zabiegu: pulsujące pole magnetyczne, podczerwień i lecznicze światło niebieskie, fotony plazmowe … To terapia, która naprawdę czyni cuda a jej cena nie przyprawia o zawrót głowy.\nPodobnie skuteczne w leczeniu – co ważne – także przyczyn dolegliwości: bólu, zwyrodnień, złamań, ran, haluksów, cieśni nadgarstka, łokcia tenisisty, przewlekłych owrzodzeń, złogów soli w stawach itd. jest odkryte przeze mnie unikatowe urządzenie ultradżwiękowe, niezbyt znane w Polsce, ale z sukcesem używane w szpitalach i klinikach rehabilitacyjnych w Europie Zachodniej.\nNieustannie propaguję także zdrowe, ale zindywidualizowane nawyki żywieniowe – bo nie ma idealnej diety dla każdego – oraz uczę rozważnego, czyli wybiórczego, korzystania z osiągnięć współczesnej cywilizacji.\nPonieważ zależy mi na edukowaniu – jestem bądź co bądź coachem zdrowia – podpisałam umowę wydawniczą na książkę – kompedium wiedzy dla każdego – pod roboczym tytułem: Jak żyć w zdrowiu i nie zwariować ?


Dolce & Gabbana Intenso Eau de Parfum 75 ml\nMęska woda toaletowa Armani Stronger With You jest pełna pasji i miłości. Aromat przypraw, który w nieprzewidywalny sposób zaskakuje swoją oryginalnością i zmysłowością energetyzującej woni, oddaje uczucie bezwarunkowej i radosnej miłości.\nNazwa perfum symbolizuje miłość do kobiety, dzięki której czujesz się silniejszy i lepszy.\nKompozycję zapachową otwiera mocny i ostry akord kardamonu oraz różowego pieprzu zbalansowany subtelnym liściem fiołka. Aromatyczna i energetyzująca szałwia wypełnia serce kompozycji. Głębi oddaje ambra oraz karmelizowany kasztan, którego zmysłowość wzmacnia aromat wanilii. Pozostawia na skórze silną moc miłości, obok której żadna kobieta nie przejdzie obojętnie.\nMęskie perfumy Emporio Armani Stronger With You Eau de Toilette pojawiły się na rynku w 2017 roku i cieszą się niezwykłą popularnością. Aromatyczno – fougere kompozycję zapachową wykreowała Cécile Matton.\nPerfumy doskonałe na co dzień, rekomendowane na chłodne dni i wieczory we dwoje.\nnuta głowy – kardamon, liść fiołka, różowy pieprz,\nnuta serca – szałwia,\nnuta bazy – ambra, karmelizowany kasztan i wanilia.\nkardamom, pink pepper, violet leaf,\namber, sugar coated chestnut and vanilla.


100 GB gratis do wybranych Planów Mobilnych Orange - TECHNOSenior\n17 września 2020 17 września 2020 TECHNOSenior\tBrak komentarzy\t100 GB, Orange Polska, promocja\nDla tych, którzy wybiorą Plan Mobilny 55 lub 75 Orange ma specjalną ofertę – dodatkowe, jednorazowe doładowanie 100 GB.\nAby zyskać bonus należy w w/w Planach podpisać nową umowę, przedłużyć obecny kontrakt, przenieść numer do Orange lub przejść z karty na abonament. Ofertą objęci będą ci, którzy złożą zamówienie w dniach 17-30 września br. poprzez stronę http://www.orange.pl, Infolinię Digital 801 235 567 lub aplikację Mój Orange w wersji 5.0 oraz podpiszą umowę/aneks.\n← Test Realme x50 5G – na pewno zasługuje na zainteresowanie\nXbox Game Pass – 3-miesięczna subskrypcja w sprzedaży →\nOrange w Dusznikach-Zdroju wypożycza elektryczne rowery górskie


Czasy w których żyjemy nie sprzyjają zdrowiu psychicznemu. Wszechobecny stres zatruwa psychikę człowieka i powoduje wiele chorób nie tylko umysłowych, ale również fizycznych. W tej gonitwie współczesnego świata wielu z nas wymaga pomocy psychologa, psychiatry, jak i psychoterapii. Psychoterapia jest jedną z metod leczenia zaburzeń psychicznych. Stosowana jest w psychologii i ma za zadanie pomóc\nKto Jeszcze Chce pożyczć meble?Karoseria i silnik - co z nimi zrobić?Szybalski-stomatologia.plNie bój się stomatologaReduce smoke in your carTańsze panele słoneczneKilka technicznych ciekawostekJak kłaść wykładziny? Czego użyć?Znany i lubiany geodetaCzysty dywanPodwozie nadwozie - naprawa i serwis Zima - co warto wiedzieć o ogrzewaniuKilka faktów i i formacji o dentystachMałe drukarnie a duże agencje drukuKto musi cyklinować parkiet?Czy można przetransportować maszyny rolnicze w niedzielę?Poradnik o dywanachO atrakcjach w AndaluzjiDobrze przemyślana garderoba - tanio i ładnieKardiologia - krótko i na tematNaprawa samochodu - co, jak i gdzie?Badania i diagnoza: EndoskopTworzenie stron dla firm- kilka faktówPoradnik skutecznego biznesu - marketing internetowyTaxi- symbol miastaJeden z etapów naszego życia - o ceremoniach pogrzebowychPlumbing service - in case of emergencyDj na każdą okazjęO naszych czworonożnych kompanachWoreczki na bieliznę i inne ciuchy


Ortodonta - Dąbrowa Górnicza, Katowice, Sosnowiec, Śląsk\nOrtodoncja to dziedzina stomatologii odpowiedzialna za leczenie wad zgryzu oraz wad szczękowo-twarzowych. W swojej pracy lekarz ortodonta zajmuje się korygowaniem nieprawidłowości zębowych, zarówno tych wrodzonych, jak i nabytych w wyniku różnych urazów. Ortodoncja jest dziedziną stomatologii, z której dorobku mogą korzystać pacjenci niezależnie od wieku. Leczenie podejmuje się ze względów profilaktycznych oraz estetycznych.\nOrtodoncja to dziedzina stomatologii, która zajmuje się leczeniem wad zgryzu oraz korygowaniem nieprawidłowo ustawionych zębów u dzieci, młodzieży i dorosłych. Szczególną uwagę zwraca też na poprawę wyglądu tkanek miękkich (rysów twarzy)\ni estetykę uśmiechu. Nowoczesne rozwiązania takie jak aparaty stałe, mikroimplanty pozwalają na leczenie pacjentów dorosłych, nawet z licznymi brakami zębowymi.\nPodczas pierwszej wizyty konsultacyjnej ortodonta przeprowadza dokładne badanie, pobiera wyciski diagnostyczne oraz wykonuje niezbędne zdjęcia rtg i foto dla zaplanowania i udokumentowania przebiegu leczenia. Pełna diagnostyka odbywa się na miejscu, co stanowi istotną oszczędność czasu. W trakcie drugiej konsultacyjnej wspólnie z pacjentem ortodonta uzgadnia indywidualny plan leczenia.\nDysponujemy szeroką gamą zamków ortodontycznych, które możemy dopasować do możliwości finansowych pacjenta jak również do jego preferencji estetycznych.\nPlanując leczenie ortodontyczne, często konieczne jest przeprowadzenie konsultacji laryngologicznych, logopedycznych, chirurgicznych, periodontologicznych. Dla wygody naszych pacjentów ich realizację umożliwiamy również w Centrum Zdrowia Jomadent.\nBliska współpraca z lekarzami stomatologami innych specjalności Centrum Zdrowia Jomadent pozwala nam na bieżąco konsultować pacjentów wymagających kompleksowego leczenia ortodontyczno- implantologiczno- protetycznego tak aby zapewnić najlepszy wynik leczenia nawet w trudnych sytuacjach.\nPlan i kosztorys leczenia ortodontycznego ustalany jest wspólnie z pacjentem podczas drugiej wizyty konsultacyjnej. Oferujemy również możliwość kredytowania leczenia. Więcej w zakładce finansowanie leczenia\nOrtodoncja w pytaniach i odpowiedziach. czytaj więcej...\nnowość: Oferujemy także leczenie z użyciem niewidocznych aparatów Invilsalign >>\nspec. ortodonta lek. dent. Olga Krukowska – Drozd