Witness, tell me. What you think of my life ? Judge me. Jury. If I’m wrong or I’m right ...: 42. You said it would be painless *\n42. You said it would be painless *\nedit: Akira (raz jeszcze - dziękuję)\nWalentynki spędzone z Jaredem będą czymś, co zapamiętam chyba do końca życia. Mężczyzna niesamowicie się postarał, bo wszystko było oryginalne i otoczone aurą magiczności, tajemnicy. Noc, księżyc, skrzypce i my tańczący. Po takiej niespodziance miałam obawy co do prezentu dla wokalisty. Nie mogło to być nic zwyczajnego. W końcu pomysł sam wpadł mi do głowy. Mianowicie była to stara, winylowa płyta Jefferson Airplane. Pierwsze wydanie. W dodatku z zapisaną przez zespół całą tylną okładką! Unikat. Miałam naprawdę więcej szczęścia niż rozumu, a to za sprawą bezdomnego siedzącego na jednej z ulic przed studiem, i sprzedającego różne graty. Już miałam przejść obok, gdy nagle zauważyłam, że z kartonu wystaje kawałek płyty, a coś w mojej głowie kazało mi sprawdzić, co to za winyl. Szok, jakiego doznałam w następnej chwili, był nie do opisania. Takie rzeczy, o ile ma się szczęście, można wylicytować na aukcjach za zawrotne sumy, a nie kupić na ulicy za bezcen. To musiał być znak, innego wytłumaczenia nie potrafiłam znaleźć. W dodatku Jared lubił ich muzykę.\nGdy rano się budzę, Jareda nie ma już w łóżku. Oboje mamy teraz masę pracy i różnych zajęć, więc żadne z nas nie może sobie pozwolić na dłuższe wylegiwanie się. Pogodzona z tym faktem maszeruję do łazienki. Kiedy jestem gotowa do wyjścia, schodzę na dół. Odnajduję tam Jaya i ku mojemu małemu zaskoczeniu słyszę Jefferson Airplane! Mężczyzna kuca przy segmencie w salonie i zafrapowany przeszukuje szuflady. Nie zauważa mnie. Postanawiam to wykorzystać i podchodząc, kucam oraz wtulam się w plecy, obejmując go w pasie.\n- Hej, śpiochu - odzywa się i przekręca na bok głowę.\n- Hej, pracusiu. Przerażasz mnie, wiesz o tym?\n- Ja? - pyta, udając, że nie ma pojęcia, o czym mówię, i uśmiecha się.\n- Zaczynam wierzyć, że plotki o wampiryzmie Jareda Leto nie są wyssane z palca. Spałeś w ogóle?\n- Wystarczająco, spokojnie. Genialna jest ta płyta, dziękuję ci. - Wokalista zmienia temat i całuje mnie w policzek. - Chodź na śniadanie - dorzuca jeszcze i się podnosimy.\n- Znów musli? - wtrącam rozbawiona, kiedy chwyta mnie za rękę.\n- Znów? To dopiero czwarty dzień… Och, wy kobiety.\nJest to jedna z nielicznych, małych chwili, jakie spędzamy ze sobą przez kolejne dni. Jared jest pochłonięty pracą nad teledyskiem do singla promującego nową płytę i musi wszystkiego doglądać. Ponadto razem z Tomo, Shannonem i Stevem kończą masterować płytę, więc praktycznie nie opuszczają studia. W domu wokalisty codziennie jest kilkanaście osób, pracujących na zmianę to nad wideo, płytą czy filmem z trasy. Niestety, terminy nieustannie się zbliżają i nie można niczego odpuścić. Cieszę się, że nie muszę uczestniczyć w tym szaleństwie i że, gdy wracam już do domu, jest spokój, choć Jared z Jamiem i Shannonem potrafią czasem siedzieć po nocach. Inną sprawą, która zajmuje bruneta, jest kwestia wysłania singla w przestrzeń kosmiczną i ich wycieczka na Florydę do siedziby NASA oraz zorganizowanie kolejnego VyRT’a.\n- Jak było? Terry zrobił ci zdjęcia? - zwracam się do wokalisty, gdy ten wraca z pre-oscar party, które odbyło się w Mr.Chow, w Beverly Hills dwudziestego pierwszego lutego. Jared chciał zabrać mnie ze sobą, ale mój etat reżysera na to nie pozwolił. Kręcenie filmu o budżecie kilkuset milionów nie jest zabawą. Muszę być odpowiedzialna.\n- Zrobił - rzuca znużony, po czym przyciąga mnie do siebie i robiąc krok w tył, przewraca nas na łóżku. Ląduję na Jay’u, a ten się szeroko uśmiecha. W jego oczach dostrzegam jednak zmęczenie. - Pewnie zamieści je na swojej stronie. Była masa ludzi i snobistyczny klimat, ale z Terrym się nie nudziłem.\n- A jakieś wycieki oscarowe? Wiadomo, kto dostanie? Wiesz, ktoś mógł się wygadać… - próbuję go pociągnąć za język, ale Jared tylko się uśmiecha. - E, to nic fajnego się tam nie działo.\n- Jestem tego samego zdania - przytakuje i obraca mnie tak, że ląduję u jego boku. - Chodźmy się wykąpać, bo zaraz zasnę w ubraniu. Jestem wyczerpany - dodaje, wtulając się w moją pierś.\n- Jaki nagły przypływ czułości. Ostatnio wybierałeś studio i Jamiego zamiast mnie… - żartuję sobie. Nagle coś przychodzi mi do głowy. - Czekaj, czy ty nie chcesz mi jeszcze czegoś powiedzieć?\nPróbuję się od niego oderwać i spojrzeć na twarz wokalisty. Nie znam go od wczoraj, by nie wiedzieć, jaki z niego „czaruś”. Przez kilka sekund patrzymy na siebie. Ja staram się znaleźć wyjaśnienie, a Jared… mam wrażenie, że analizuje, co powiedzieć. A to niby kobiety są przebiegłe?\n- A więc słucham… I tak zobaczę zdjęcia, nie masz co zmyślać.\n- Nie mam nawet takiego zamiaru. Co chcesz wiedzieć? - odpowiada mi pewny siebie, uśmiechając się pod nosem.\n- Nie chciałabym dowiedzieć się z brukowców, że masz nową dziewczynę.\n- Zazdrośnico! - Jared się śmieje i łapie mnie za nadgarstki tak, że nie mogę się ruszyć, przysuwając się bliżej. Jestem zmuszona go wysłuchać.\n- I co z tego? Może się z tym dobrze czuję. Co ty na TO? - dodaję jeszcze na przekór mu, za co dostaję całusa w czoło.\n- Chcę to na piśnie! A wracając… Nic takiego się nie wydarzy. Terry zrobił mi tylko parę zdjęć ze swoją przyjaciółką. Poza tym siedziałem przy stoliku z Pamelą Anderson i Sashą Grey, więc z nim też mogę mieć jakąś fotografię. I uprzedzając twoje pytanie, nie mam pojęcia, dlaczego z nimi. To wszystko.\nPrzyglądam się Jaredowi przez następny moment i dostrzegam, jak na jego twarz wkrada się uśmiech. Powiedział mi, co chciałam, nie mogę się więcej czepiać.\n- Możesz mnie już puścić, Jay - dodaję, gdy mężczyzna wciąż więzi moje nadgarstki.\n- A jak będzie z tą kąpielą? - Nie potrafi opanować wewnętrznej radości i ociera się o mój policzek.\n- Jak? Idziesz do łazienki i odkręcasz wodę - odpowiadam, próbując zachować jak najwięcej powagi i obojętności. - Jestem wręcz pewna, że nawet ty sobie poradzisz.\n- Za parę dni wyjeżdżamy… - odpowiada, zupełnie lekceważąc docinkę, a jego głos jest bliski błagania i niski. Wpatrujemy się w siebie, a ja udaję, że nie wiem, o co mu chodzi i patrzę na niego z wyczekiwaniem.\n- … i co w związku z tym?\nJared poluzowuje uścisk i powoli przesuwa dłonie po moich rękach, ku górze. Usta bruneta zdobi tajemniczy uśmieszek. Kiedy zatrzymuje się na ramionach, podnosi wzrok i przyciska mnie do łóżka, demonstrując po raz kolejny swoją przewagę. W końcu się odzywa:\n- Grasz czasem taką… nieugiętą. Podoba mi się to, ale… - w tym momencie wokalista zmienia pozycję, uwalniając mnie spod ucisku swoich rąk, a jedna z dłoni wędruje wzdłuż mojego uda, zakradając się pod bieliznę, a druga głaszcze po skroni - … czy jesteś świadoma, że… - Jared nachyla się nade mną, tak, że czuję jego gorący oddech na karku -… nie będzie mnie kilka długich, bardzo samotnych nocy? - Dłoń mężczyzny zaciska się delikatnie na moim kroczu, a ciało natychmiast mnie zdradza. W tej samej chwili dostrzegam roześmiane błękitne tęczówki. - Moglibyśmy sprawić, że ta rozłąka nie byłaby tak… bolesna. - Jay muska moje usta swoimi - … ale chyba powinienem iść się umyć, a ty padasz ze zmęczenia. Odpuśćmy to sobie.\nOstatnie słowa wypowiada z zadziwiającą jak na niego obojętnością, po czym podnosi się ze mnie. O, nie, nie rób mi tego, krzyczę wewnątrz siebie, po raz kolejny nie mogąc mu się oprzeć. Co za drań.\n- Ej, ty! - krzyczę i siadam na łóżku, gdy Jared wycofuje się z pokoju.\nZatrzymuje się jak na komendę i nie musi się odwracać, bym wiedziała, że uśmiecha się właśnie szerzej niż kiedykolwiek. Jest niemożliwy. Podnoszę się i zachodzę go od tyłu.\n- Nienawidzę cię - cedzę z przekąsem i potrząsam jego głową, która pod moim dotykiem staje się bezwładna. Jared śmieje się i łapie mnie za pośladki tak, że przyklejam się do bruneta.\n- Kocham to jak mnie nienawidzisz - dodaje jeszcze. W następnej chwili pochyla się i sadza mnie sobie na plecach, a ja odruchowo łapię go za szyję, piszcząc przy tym jak dziecko.\nJednocześnie dobiega nas dźwięk BlackBerry’ego Jareda, które wibruje na łóżku. Uśmiech powoli schodzi z mojej twarzy, bo wiem, że oznacza to koniec miłosnych wygłupów.\n- Odbierz - odzywam się, gdy tkwimy w bezruchu, a mężczyzna wciąż mnie trzyma. W końcu stawia mnie na ziemię i podnosi telefon. Jednak to, co robi w następnej chwili, zaskakuje mnie, bowiem odrzuca komórkę z powrotem na łóżko.\n- Emma. Nie mam siły teraz z nią rozmawiać. Chcę mieć chwilę dla siebie, niech to zrozumie - dodaje, zbliżając się do mnie.\n- Ale przecież to Emma… - wypominam mu, gdy przyciąga mnie do siebie.\n- … która pracuje dla mnie. Nie odwrotnie, więc skończmy już ten temat… - wokalista nie tracąc czasu, zaczyna mnie całować. Pocałunek jest intensywny i pozwala mi wyczuć, jak bardzo Jared mnie potrzebuje. Odwzajemniam jego pieszczotę, przygryzając z lekka wargę bruneta.\nReszta wieczoru mija nam już tylko przyjemniej i bez zakłóceń.\nJest wtorkowy wieczór a ja siedzę razem z Shannonem, Tomo, Stevem i Jamiem w studio. Mogę powiedzieć, że oficjalnie skończyliśmy pracę nad płytą. Lillywhite przesłuchuje materiał, który jeszcze dziś zawiezie do wytwórni. Ja w tym czasie urządziłem na twitterze #AskJaredLeto i ludzie zadają mi masę pytań, na które staram się odpowiadać.\nDlaczego jesteś takim profesjonalistą? Nie opieprzam się. Ulubiony album na długą drogę? Na to odpowiadam bez zastanowienia - „Rumours” Fleetwood Mac. Czy lubisz chodzić do fińskiej sauny? Tak! Czy lubisz słowo „soon”? Uwielbiam! Jakie egzotyczne zwierzę mógłbyś posiadać? Człowieka. Czy jesteś wciąż wampirem? Tak! Jakaś rada dla młodych, ambitnych aktorek? Pracujcie ciężej niż inni. Co myślisz o Brazylijkach? Uwielbiam. Czy Shannon potrafi śpiewać? Tak! Co myślisz na temat „Wojny i Pokoju”? Bardzo długa książka. Czy oglądałeś „Avengers”? Bardzo podobał mi się ten film. Wampiry czy wilkołaki? Oczywiście wampiry! Twoja ulubiona piosenka Smushing Pumpkins? „1979”. Kiedy ostatnio gotowałeś? Dziś wieczorem zrobiłem moim znajomym wegańskie burritos. Gdybyś miał możliwość zaśpiewania z nieżyjącym piosenkarzem, to kogo byś wybrał? Liberace. Po paru turach odpowiedzi mam dość, a moja głowa znów jest w bezładzie…\nW tym momencie powinienem się cieszyć z zakończenia masteringu i obgryzać paznokcie ze stresu, jak przyjmie to produkcja, czy podołaliśmy poprzeczce, jaką nam postawiono? Jednak moją głowę zajmują zupełnie inne myśli…\nAnnabelle. Od jakiegoś czasu próbuje się ze mną skontaktować w sprawie badania, na które zdeklarowałem się z nią pójść. Nie mogłem dłużej oszukiwać, że to Emma do mnie wydzwania, bo robiło się podejrzanie. W końcu porozmawiałem z Ann, a ona podała mi dokładną datę wizyty u lekarza, która wypadała już jutro…\n- Jared? - Z zamyślenia wyrywa mnie głos Tomo.\n- Daj mu spokój, on jest już myślami na stacji kosmicznej, prawda, braciszku? Bo wcale nie jesteś potrzebny nam tutaj. - Jak zwykle Shannon nie potrafi powstrzymać się od docinek.\n- Ja przynajmniej myślę… Chcecie coś, czy tak się droczycie?\n- Podpisz się tutaj - zwraca się do mnie Steve i podsuwa jakieś papiery.\nSą to dokumenty z naszej wytwórni płytowej, składające się na kontrakt, dotyczące zakończenia procesu twórczego i dostarczenia materiału.\n- Dziesięć miesięcy ciężkiej pracy na jednym krążku… - blondyn obraca płytę w dłoniach - dobrze mi się z wami pracowało, chłopaki. Widzimy się za parę dni na Florydzie. - Steve zabiera teczkę i żegna się z nami. - To naprawdę będzie ważna płyta. Czuję to.\nGdy producent znika za drzwiami studia, odzywa się mój telefon. Powiadomienie z twittera: „@ShannonLeto: Mastering zakończony. Płyta została dostarczona do wytwórni!”. Szybki jest, nie ma co!\nSpoglądam na Tomo i Jamiego, uśmiechamy się.\n- Trzeba się dzielić swoim szczęściem z rodziną - odzywa się Shannon, gdy dostrzega nasze miny.\nW następnej chwili Jamie i Tomo zbierają się do domu, bo jest już dość późno. Kiedy zostajemy sami z bratem, muszę się komuś wygadać.\n- Wyjdziemy na chwilę do ogrodu?\n- W sumie chciałem się już zbierać, Antoine dał mi coś do przesłuchania i… - nagle urywa i przygląda mi się tak, jak tylko on potrafi - … chwila mnie nie zbawi, chodźmy.\nWieczór jest niesamowicie ciepły. Siadamy na plastikowych leżakach przy basenie, a mrok wokół nas oświetla jedynie lampa przy domu.\n- Brakowało mi tego relaksu… Gdy wrócimy z Florydy, jadę gdzieś na cały weekend - rzuca mi Shannon, kiedy wyciąga się na fotelu i zakłada ręce za głowę.\n- Ale najpierw świętujemy twoje urodziny. Nie wymigasz się!\n- Przyjęcia są przereklamowane - odpowiada znudzonym głosem, po sekundzie jednak ożywia się. - Zróbmy orgię!\nJego oczy połyskują jak dwa złote talary, a ja jestem bliski wybuchnięcia śmiechem. Nagle brat mierzy mnie błagalnym spojrzeniem i bezgłośnie wręcz woła: Ale Jared!\n- O nie! Żeby mnie Veronica przechrzciła? Nie ma mowy, możesz co najwyżej dostać… - przez moment zastanawiam się, co mogę mu dać. W końcu patrząc na brata, idę na kompromis - … jedną, ale to musi zostać między nami.\nPrzyglądamy się sobie, a Shannon szeroko się uśmiecha. Nie muszę pytać, by wiedzieć, że sięga pamięcią do czasów, kiedy dziewczyny były naszymi najlepszymi prezentami urodzinowymi…\n- Pamiętasz Lisę? - Brunet podstępnie się uśmiecha.\n- Boże, Shannon! Zdeprawowałeś mnie wtedy, wiesz o tym. - Na wspomnienie mojej pierwszej prostytutki, którą dostałem od brata, nie potrafię się nie zawstydzić. Chociaż minęło tyle lat, wciąż mam przed oczami te wszystkie zbereźne rzeczy, które ze mną wyprawiała. Miałem dwadzieścia dwa lata i dopiero wtedy poznałem życie w najlepszej odsłonie…\n- Chciałeś o czymś pogadać, nie? - Na ziemię sprowadza mnie głos brata.\n- Idę jutro z Annabelle na USG i nie wiem, co robić. Starałem się o tym nie myśleć, ale teraz, kiedy skończyliśmy nagrywanie, nie mam już czym zająć głowy. To powraca do mnie jak bumerang. Te wszystkie wątpliwości…\n- Jesteś za przeproszeniem w dupie, ale to wiesz. Musisz się trzymać, rozumiesz, inaczej ludzie to zauważą, skojarzą fakty… - Shannon stara się mnie pocieszyć. - A to nie może wyjść teraz, przy premierze płyty, rozumiesz? A póki co Annabelle milczy dla własnego dobra, więc ty nie możesz zawalić… Co na to Vera?\nOstatnie zdanie odbija się echem w mojej głowie.\n- Nie powiedziałem jej o tym jeszcze…\n- Ale te badania są jutro.\n- Nie musisz mi przypominać - upominam Shanna, choć wiem, że jest po mojej stronie. - Ta sprawa jest dla niej ciężka i unikam tego tematu. Nic innego nie przychodzi mi do głowy.\n- Ale to nie jest dobre rozwiązanie - Shannon poprawia się na leżaku, tak, że siedzi teraz naprzeciwko mnie. - Wallis za trzy miesiące urodzi i jeśli to będzie twoje dziecko…\n- Skończ! - Przerywam mu, bo dłużej nie mogę tego słuchać. Wstaję na równe nogi. Miałem nadzieję, że rozmowa mi pomoże, a tylko mnie zdenerwowała.\nShannon też się podnosi.\n- Obiecałeś, że jej nie zranisz.\n- Bo nie zranię. - Próbuję się bronić.\n- Ale właśnie już to robisz! Podziwiam ją, bo przyjęła całą tę sytuację ze spokojem, stara się to zaakceptować dla ciebie i wiesz, co myślę? Poszło tak łatwo, bo tego dziecka jeszcze nie ma na świecie, ale gdy się pojawi… będzie bolało bardziej niż cokolwiek innego. - Mężczyzna kończy swój wywód, nie odrywając ode mnie wzroku.\n- Zawsze musisz mi dokopać, nie? Nie byłbyś sobą bez tego - nie mogę się powstrzymać, by tego nie powiedzieć.\n- Dzielą nas niecałe dwa lata, ale mam wrażenie, jakbym rozmawiał z gówniarzem. Zawsze dostosowywałeś sytuacje do siebie, teraz do niej dorośnij. Pokaż mi, że nie pomyliłem się co do ciebie. - Shannon przez chwilę trzyma mnie za ramię, aż w końcu odchodzi. - W czwartek o ósmej masz być gotowy, bo nie będę czekał.\nGdy słyszę odjeżdżający samochód, wracam do domu. Muszę odnaleźć Veronicę i porozmawiać z nią. Znajduję ją w łazience, siedzi na brzegu wanny i szczotkuje zęby. Siadam obok niej, a gdy kobieta mnie dostrzega, uśmiecha się szeroko, pokazując usta pełne piany. Od czego mam zacząć? Postanawiam wykorzystać sytuację, że nie może chwilowo mówić.\n- Powiem ci coś, ale nie denerwuj się - robię krótką pauzę, by wziąć oddech - jutro idę z Annabelle do lekarza. Nie ważne, jaka jest prawda, ona jest moją przyjaciółką i martwię się o nią, ale to ciebie kocham. Chcę, byś to wiedziała i spróbowała zrozumieć.\nVeronica przygląda mi się cały czas z miną, z której nie potrafię niczego wyczytać. W końcu się podnosi i idzie wypłukać usta. Jej obojętność potrafi przyprawić mnie o obłęd!\n- Hej, chyba nie jesteś zła? - zwracam się do niej, gdy próbuje mnie wyminąć.\n- Pęka mi głowa, padam ze zmęczenia, czeka mnie jutro ciężki dzień i muszę się wyspać. Czego się spodziewałeś? Mam skakać z radości, a może ci pogratulować?\nDziewczyna wypowiada te słowa obojętnie, choć dostrzegam w jej oczach smutek, który próbuje nieudolnie ukryć. Przyciągam ją do siebie i przytulam z całej siły.\n- Obiecałam, że nie pozwolę ci się pogubić, a ty przyrzekłeś, że nie dopuścisz by nas rozdzielili… ufam ci - szepcze, opierając głowę na moim ramieniu.\nZ Annabelle mam spotkać się już na miejscu, w klinice św. Anny, w zachodniej dzielnicy Los Angeles. Dzień jest naprawdę piękny, dostrzegam to, gdy wysiadając z auta, słońce oślepia mnie do tego stopnia, że jestem zmuszony założyć okulary. Wchodząc do środka, błagam Opatrzność o jedno - niech nikt mnie nie rozpozna. W recepcji zielonooka blondynka wskazuje mi odpowiedni gabinet i miejsce, gdzie mogę poczekać.\nNa całe szczęście jest dość wcześnie i hol kliniki jest prawie pusty, nie licząc pary staruszków w przeciwległym rogu oraz pielęgniarki podającej im leki. Siadając wygodnie na krześle, zerkam na swój telefon. Mam jeszcze ponad dziesięć minut… Zdejmuję okulary i wtedy na ścianie naprzeciwko mnie dostrzegam plakaty i banery opowiadające o ciąży. Zrządzenie losu? Nie sadzę! Bart podśmiewa się w mojej głowie, więc by go zagłuszyć, zaczynam przeglądać tablice.\nPoczęcie. W brzuchu u mamy. Pierwsze dni na świecie. Tablice rozwoju. Gdy tak przerzucam wzrok między tytułami, postanawiam przyjrzeć się temu ostatniemu - rozwój. Bez problemu sięgam do pamięci, licząc, który to miesiąc, a następnie na plakat… Od dwudziestego trzeciego do dwudziestego szóstego tygodnia ciąży postępuje znaczny rozwój mięśni, dzięki czemu ruchy dziecka stają się silniejsze. Płuca powoli przygotowują się do oddychania, a dziecko potrafi już chwytać. Maluch posiada wczesną formę pamięci. Przetwarzam w głowie przeczytane informacje i jestem w małym szoku. Istota, która… osiąga od dwudziestu ośmiu do czterdziestu centymetrów i może ważyć od trzystu dziewięćdziesięciu do tysiąca trzystu gram, która jeszcze się nie narodziła i która ma coś takiego jak pamięć! To takie niesamowite. W tym miesiącu dziecko będzie się w twoim brzuchu wiercić, kręcić, kopać i rozpychać. Maleństwo szybko przybiera na wadze, rozwijają się zdolności motoryczne, co z pewnością odczujesz na własnej skórze - a ściślej rzecz biorąc na własnych żebrach…\nKtoś kładzie mi dłoń na ramieniu, a na dźwięk własnego imienia aż podskakuję.\n- Przepraszam, nie chciałam cię przestraszyć. - Annabelle wydaje się być zakłopotana. Szybko się podnoszę i dodaję:\n- No coś ty, nic się nie stało. Jak się masz?\nDopiero teraz rzuca mi się w oczy jej mały brzuszek, którego nie jest w stanie już ukryć. Od samego patrzenia moje serce przyśpiesza.\n- Całkiem dobrze. Byłam niedawno u rodziców, musiałam im w końcu powiedzieć…\nBlondynka przez chwilę milczy, a ja dostrzegam przemykający po jej twarzy cień zakłopotania.\n- Powiedziałam im, że to dziecko Feltwooda. Im mniej wiedzą, tym lepiej. Ale nie chcę o tym rozmawiać… Wchodzimy?\nSpoglądam na drzwi z napisem „Dr Winchester” i wiem, że jeśli jeszcze chwilę tu postoję, to nie dam rady się ruszyć.\nKiedy przekraczamy próg pokoju, od razu wita nas czujny wzrok doktora siedzącego w ogromnym skórzanym fotelu za mahoniowym biurkiem. Mężczyzna może być po pięćdziesiątce, co zdradzają jedynie jego siwe włosy, bowiem twarz ma wciąż młodą. Podchodzimy bliżej i doktor nas wita, uśmiechając się krzywo. Chyba nie przepada za takimi uprzejmościami. W czasie, gdy Annabelle omawia z nim swoje ostatnie wyniki badań, ja nie potrafię się na niczym skupić i błądzę wzrokiem po ścianach.\nGabinet od razu przyciąga mój wzrok. Urządzony jest w kolorystyce brązu, beżu i bieli, co w połączeniu wypada naprawdę dobrze. Jest przytulnie i spokojnie, a o to chyba chodzi, by zaufać lekarzowi i poczuć się bezpiecznie. Ściana za plecami doktora jest całkowicie oszklona i zawieszone są na niej długie, kremowe rolety. Przez zwisające paski dostrzegam jednak rozpościerający się krajobraz zielonych wzgórz Miasta Aniołów. W promieniach słonecznych prezentują się jeszcze piękniej. Gdy wracam z powrotem do gabinetu, tym razem moją uwagę przykuwają zawieszone na ścianie liczne osiągnięcia lekarskie doktor Winchestera. Już chcę przyjrzeć się im bliżej, gdy czuję na kolanie dłoń Ann.\n- Doktor zrobi mi teraz USG. Musimy przejść do sali obok.\nKiwam głową i kieruję się za blondynką.\nSala, do której wchodzimy, jest już o wiele inna niż gabinet doktora. Sprzęt i białe ściany przywołują szpitalny klimat.\n- Proszę się położyć i podciągnąć koszulkę, a pana zapraszam z tej strony - zwraca się do nas lekarz, a my posłusznie wykonujemy jego polecenia.\nGdy kobieta jest odpowiednio ułożona, doktor smaruje jej brzuch żelem. Annabelle uśmiecha się.\n- Kopie i to mocno.\n- Proszę się przyzwyczajać, teraz to już będzie normalne - odzywa się lekarz, po czym siada na swoim stołku, a ja przypominam sobie tekst, który przeczytałem w holu: odczujesz to na własnej skórze, a ściślej rzecz biorąc na żebrach. - Gotowi? - Doktor Winchester przygląda się nam.\nAnnabelle kiwa głową, a po chwili lekarz przykłada ultrasonograf do jej brzucha. W tym samym czasie na ekranie monitora pojawia się szary obraz i dobiega nas głośny stukot małego serduszka.\n- Proszę spojrzeć tutaj. - Pokazuje mi lekarz. - W tym okresie dziecko jest już bardzo dobrze widoczne. Widzi pan zarys główki?\nZapiera mi dech. Annabelle łapie mnie za rękę, ale nawet to nie pomaga. Doznaję szoku. Maleńka istota poruszająca się na ekranie może być moim dzieckiem? I jeszcze to serce… walące niczym ptak próbujący wyrwać się z klatki, mające tyle siły, tyle woli życia…\n- Czy wiadomo już jaka to płeć, doktorze? - Z powrotem na ziemię sprowadza mnie głos blondynki.\n- Oczywiście, widzi pani to tutaj? - Lekarz wskazuje nam fragment obrazu.\nAnnabelle się uśmiecha.\n- Czy to… chłopiec?\n- W rzeczy samej. Duży, silny mężczyzna, który rozwija się w pełni prawidłowo. Dam pani skierowanie na testy poziomu glukozy we krwi, które należy zrobić w tym okresie, bo oczywiście… - doktor jeszcze coś mówi, ale ja się wyłączam.\nCzyli Annabelle urodzi chłopca… W sumie dopiero dziś ten fakt staje się dla mnie prawdą. Dziś, kiedy zobaczyłem to na własne oczy i poczułem. Mogę mieć syna? Małą miniaturkę siebie? O dobry Boże…\n- Czy dziecku na pewno nic nie zagraża? - zwracam się do lekarza, gdy kończy już badanie.\n- A co chciałby pan wiedzieć? Praktycznie wszystko jest w porządku, dziecko ma się dobrze, matka również. Jeżeli będzie pani o siebie dbała, to nic mu nie zaszkodzi. Nie może pani się przepracowywać, a raczej nawet wskazane jest lekkie wyhamowanie w pracy.\n- A co jeśli poród zacznie się wcześniej… teraz? - Odezwał się chyba we mnie Bart, bo nagle musiałem się tego dowiedzieć.\n- Hm, pyta pan o szanse na przeżycie dziecka? Sięgają ponad osiemdziesiąt pięć procent. Ale bardzo rzadko zdarzają się tak wczesne porody. Naprawdę, nie ma się czym martwić.\n- Jared, nie poznaję cię - odzywa się do mnie Annabelle, na co doktor przygląda nam się z uwagą.\nW ciągu kilku następnych minut lekarz dokonuje wpisu do karty Ann i wręcza nam zdjęcie USG. W końcu możemy opuścić klinikę. Odwożę przyjaciółkę do domu. Całą drogę milczymy i dopiero wysiadając, Annabelle odzywa się do mnie:\n- Dziękuję ci za dzisiaj. Nie wiesz, ile znaczy dla mnie twoje wsparcie.\n- Nie dziękuj… - próbuję coś powiedzieć, ale przerywa mi\n- Zatrzymaj je. - Kładzie na mojej dłoni zdjęcie USG. - Nawet jeśli nie jesteś ojcem, zachowaj je. Jesteś przyjacielem i ważną osobą w moim życiu. Chcę, byś je miał.\nNim zdążam odpowiedzieć, jej już nie ma, a ja zostaję z czarno-białą fotografią, której po raz kolejny się przyglądam.\n- Jared, ale ja będę tęsknić!\nRzucam do wokalisty, siedząc na kanapie, nie wiem już który raz tego ranka. Czy naprawdę łudzę się, że powie: „jeśli tak, to nie pojadę” i niczym w harlequinie wyzna mi dozgonną miłość? Ha. Nienawidzę siebie za to rozczulenie, ale nie potrafię udawać, że jest mi obojętny ten wyjazd, nawet jeśli wcześniej ponaglałam Jareda, by sobie już pojechał. Nieubłaganie nastał czwartek, a to z kolei oznaczało wyjazd na Florydę. Dwa dni wcześniej skończyli ostateczny mastering płyty i trafiła ona do wytwórni. Teraz została już tylko promocja.\n- Ależ ja też będę tęsknił, moja duszko - odpowiada, obejmując mnie i przekomarzając się. Oglądaliśmy wczoraj „Jeźdźca bez głowy” i to stamtąd brunet zapożyczył swoje nowe ulubione powiedzonko „duszko”, którym doprowadza mnie do szału. Na twarzy oczywiście gości mu szeroki uśmiech. Jest w wybornym humorze, w przeciwieństwie do mnie.\n- Nie pogorszaj swojej i tak marnej sytuacji - odpowiadam.\n- To jedź ze mną!\n- A ty wciąż to samo? Tłumaczyłam ci, że nie mogę. Nie pracuję w warzywniaku żeby wziąć od tak urlop, tylko na planie filmowym. Powinieneś to świetnie rozumieć - ostatnie słowa wypowiadam z lekkim wyrzutem, bo po raz kolejny przerabiamy ten temat.\n- Przepraszam. Nie chcę się kłócić i… - W tym momencie dobiega nas odgłos klaksonu samochodowego.\n- Idź lepiej po walizkę, bo Shannon nie będzie na ciebie czekał - rzucam i podnoszę się z kanapy.\nW czasie, gdy młodszy Leto znika na górze, ja otulam się szczelniej szlafrokiem i idę otworzyć perkusiście, który o dziwo zjawia się punktualnie.\n- Co powiesz na kawę? - zwracam się do bruneta, kiedy uwalnia mnie z powitalnego uścisku.\n- Wiesz, jak mnie podejść - uśmiecha się tak serdecznie, że mimowolnie robi mi się cieplej na sercu - ale niestety nie tym razem… zabieram tylko naszą divę i lecimy. Muszę jeszcze zajechać po Tomo, a potem prosto na lotnisko - dorzuca, zajmując miejsce na stołku barowym i kładąc dłonie na blacie. - W końcu sobie od nas odpoczniesz. Wiesz, pięć dni to szmat czasu…\n- … na imprezę? - wtrącam, uśmiechając się.\n- Na przykład. - Shannon odwzajemnia uśmiech, kiwając palcem.\n- Będę mieć to na uwadze.\nDolewam sobie kawy, a widząc, że Jareda jeszcze nie ma, postanawiam zapytać perkusistę o nurtującą mnie sprawę.\n- Co zamierzasz w sprawie Katii?\n- Ja? Już chyba nic, bo to nie ma sensu.\n- O czym ty mówisz? - Odpowiedź perkusisty zupełnie mnie zaskakuje.\n- Powinnaś wiedzieć.\n- O czym? - Shannon powoli doprowadza mnie do szału.\n- Po koncercie próbowałem się do niej dodzwonić kilka razy, ale nie odbierała albo wyłączała telefon, a kiedy pojechałem do niej, pocałowałem klamkę i to dwa razy. Nie zamierzam być nachalny, a ona widocznie nie chce ciągnąć naszej znajomości.\nSłowa Shannona powodują, że nie wiem, co myśleć. Rozmawiałam z przyjaciółką parę dni temu i nie wspomniała o niczym, a kiedy zapytałam ją o mężczyznę, wydawała się być zawiedziona, że tak go potraktowała i teraz się nie odzywa. Na koncercie rzeczywiście wzięła jakieś tabletki, ale to dlatego, że gdy zobaczyła Shanna, zaczęła się strasznie denerwować…\n- Ale ja z nią rozmawiałam…\n- I co ci powiedziała? - Ton Shannona jest chłodny i obojętny, a nawet lekko pretensjonalny.\nJuż chcę odpowiedzieć, gdy nagle…\n- Możemy się zbierać. - Do kuchni wchodzi Jared, ciągnąc za sobą walizkę.\nWymieniamy jeszcze ze starszym Leto spojrzenia, ale w końcu macha mi ręką, dając znać, że nie chce już tego słuchać i zwraca się do brata:\n- W końcu, na ciebie zawsze trzeba czekać, jak na rasową divę przystało, nie?\nJared w kontrze posyła mu tylko krzywy uśmiech i wychodzi za nim. Kiedy jesteśmy już w holu, wokalista zwraca się jeszcze do brata:\n- Mama do ciebie dzwoniła?\n- Yhmm - Shanimal kiwa głową.\n- Co wie? - wtrącam, czując się pominięta i zakładam ręce na piersi. Obaj odwracają się w moją stronę, ale po minie Shannona widzę, że nie rwie się z wyjaśnieniami.\n- Mama przylatuje z Londynu w ten weekend. Znajomi, których domem się opiekowała, wracają z podróży, więc ona, analogicznie do tego, również. - Jared sili się przy tych słowach na serdeczny uśmiech, ale mu nie wychodzi, co wywołuje u mnie śmiech.\n- Zapomniałeś dodać, że ma dla nas „małą niespodziankę” - upomina go brat, kreśląc w powietrzu, ze stoickim spokojem na twarzy, cudzysłów - i zaprasza nas na powitalny obiad. Czyż to nie wspaniała wiadomość? - Ostatnie słowa są pytaniem retorycznym, a perkusista odwraca się na pięcie do wyjścia. - Czekam w aucie.\nGdy Shannon odchodzi, Jared przytula i całuje mnie na pożegnanie.\n- Nie przymilaj się, bo i tak cię nienawidzę. - Odsuwam się od bruneta, siląc się na odrobinę powagi. - Nie dość, że zostawiasz mnie samą, to jeszcze z twoją matką, która w dodatku nie przepada za mną. Nic tylko cię ubić. - Wytykam mu to palcem, co on od razu wykorzystuje, bo łapie mnie za niego.\n- Ona nie gryzie a nawet jeśli, to była szczepiona.\n- To wcale nie jest śmieszne - pouczam go i staram się wyrwać mu palec, gdy ten próbuje mnie rozweselić. Szczerzy się głupkowato.\n- Nie przesadzaj, już do ciebie przywykła, tak mi się wydaje. Poza tym mówiłem jej, że nas nie będzie, więc nie powinna cię nawiedzać. - Jared puszcza mi oczko i daje całusa, a gdy się obracam, klepie mnie z impetem po tyłku. - Pamiętaj, bądź grzeczna - szepcze mi do ucha.\nWprawia mnie tym w otępienie i sprawia, że się czerwienię. Odwracam się i dostrzegam jak perwersyjnie się uśmiecha, a potem oblizuje wargę. Nim jestem w stanie się odezwać, Jared znika już za drzwiami, a mnie dobiega odgłos silnika auta Shannona.\n- Pamiętaj… bądź grzeczna? - powtarzam sobie słowa wokalisty i wciąż nie dowierzam, że potraktował mnie jak jakąś lalkę. - Co ty sobie myślisz, perwersyjny draniu… - Jestem wkurzona, ale nagle do głowy przychodzi mi pewien pomysł. - Hm, chcesz żebym była… grzeczna? Nie ma sprawy…\nPo wyjeździe Jareda, aby nie zadręczać się myślami i tęsknotą, postanawiam zająć się w pełni pracą. Mamy już nakręcone ważniejsze sceny do filmu i poza ujęciami, które będziemy robić w Teksasie, zostało sporo w przestrzeni zamkniętej. Kilka dni temu dostałam wiadomość od Emersona, że plan filmowy miasteczka został w pełni skończony, dlatego już w czwartek całą ekipą jedziemy na obrzeża Los Angeles. Niestety mamy ograniczony czas, więc pracujemy do późna w nocy.\nPiątek mija tak samo. W dodatku od samego rana nie idzie mi praca z młodymi aktorami, którzy starają się zrozumieć moją wizję, ale im to nie wychodzi, dlatego po raz enty powtarzamy tę samą scenę.\n- Nie, to nie może tak wyglądać… Robimy pół godziny przerwy, bo inaczej to nie ma sensu. Wy zastanawiacie się, jak to przedstawić, by ta kłótnia wyszła z zaskoczenia - zwracam się do aktorów. - Rob, chcę zobaczyć tę scenę z bocznego ujęcia - kiedy kończę z młodymi, odzywam się do kamerzysty, a ten w odpowiedzi unosi rękę. - Świetnie… Brian - teraz czas na mojego pierwszego reżysera i jednocześnie prawą rękę - idę na kawę do dźwiękowców, jakby mnie ktoś szukał, nie wiesz, gdzie jestem, tak?\n- Jasne. - Chłopak się uśmiecha.\n- Dostanę kręćka, jeśli nie złapię oddechu… Ach, i obejrzyj z Taylorem ujęcia z tej sceny. Chcę wiedzieć, co o nich myślisz.\nZarzucam na głowę kaptur i oddalam się na tył planu filmowego, gdzie znajduje się przyczepa dźwiękowców. Czuję się wypompowana z energii, w dodatku znów boli mnie głowa.\n- Hej, Nicky. Może pysznej kawy? - zwraca się do mnie Tom i obraca na krześle, gdy wchodzę do pomieszczenia.\n- Czytasz mi w myślach - rzucam i posyłam mu uśmiech - Cześć, Micky, hej, Frank - witam się z resztą zespołu i zajmuję miejsce na starej wersalce pod ścianą, na której wszyscy z planu od czasu do czasu sypiają. Uwielbiam do nich przychodzić, bo tu zawszę mam spokój, a chłopcy są specyficzni i cudowni, za co tak bardzo ich lubię. Przypominają mi trochę informatyków, mających swój własny świat.\n- Ciężki dzień? - zagaduje mnie Frank, który jest najbardziej małomówny, aż nie wiem, co odpowiedzieć.\n- Hm, no tak się złożyło, ale co zrobić…\nPodkulając nogi, wyciągam z kieszeni telefon i ku zaskoczeniu mam wiadomość od Jareda: „Jesteśmy już w stacji NASA i za godzinę nasz singiel wyleci w kosmos. To takie ekscytujące! To miejsce jest inspirujące, a Shannon stwierdził, że jednak mógł zostać astronautą. Tęsknię.”\nWariat. Uśmiecham się pod nosem. On jest niesamowity. Obiera sobie cele, do których zawzięcie dąży i osiąga je.\n- Kawa - oznajmi mi Tom i podaje kubek z napojem - Należy się hm… może podwyżka?\nOdwzajemniam uśmiech i odbieram kawę:\n- To chociaż całus!\n- Na to mogę przystać. - Unoszę się i całuję go w policzek. Tom to zdeklarowany homoseksualista, więc wiem, że to koleżeński gest. Dziś jest w świetnym humorze. Domyślam się, że pogodził się ze swoim chłopakiem, bo kiedy byłam tu przedwczoraj był zdołowany i próbowałam go jakoś rozweselić. Gdy siada przy mnie, upijam łyk kawy.\n- Pyszna! - komplementuję go, szeroko się uśmiechając. - I czy to jest… Hello Kitty? - Zaczynam się śmiać, gdy dostrzegam, co mam na kubku. Oglądam go jeszcze dokładniej, bo w pomieszczeniu panuje półmrok.\n- Jak ma się w domu pięciolatkę, to masz nawet sztućce z tym kotem - odzywa się nagle oburzony Mick i nie muszę pytać, by wiedzieć, kogo to kubek.\nRazem z Tomem wybuchamy gromkim śmiechem.\nDo domu wracam wpół do pierwszej w nocy i jestem tak zmęczona, że padam na łóżko, od razu zasypiając. Budzi mnie dopiero Strider liżący moją twarz, od czasu do czasu szczekając.\n- Jesteś bardziej upierdliwy niż Jared… Idź sobie! - rzucam do psa i zakrywam się kołdrą po samą szyję. Mam świadomość, że muszę wstać, ale nie mam motywacji. W końcu, gdy psiak ściąga ze mnie przykrycie, nie mam wyjścia i wstaję, przeklinając się w myślach za wpuszczenie do domu Stridera.\n- Za dobre serce się płaci… - mruczę do siebie. - Jared kazałby ci spać w ogrodzie, ale ja nie potrafię, gdy piszczysz - zwracam się do psa, głaszcząc go po łbie. - Nie wykorzystuj tego.\nOd kiedy psiak w grudniu nieźle podrósł i zaczął wariować, Jared zaczął na noc wypuszczać go do ogrodu, bo zwierzak hałasował tak, że budził nas, nie mówiąc już o bałaganie w salonie.\nGdy staję na równe nogi, zauważam, że i tu psiak nie próżnował.\n- I co ja mam z tobą zrobić, co? Strider!\nPrzeganiam go za drzwi sypialni i zaczynam zbierać porozrzucane po pokoju ubrania. Zamykam dolną szufladę, którą otworzył, wrzucając tam kolorowe skarpetki Jareda. W momencie, gdy podnoszę z dywanu kurtkę wokalisty, wypada coś z kieszeni. Podnoszę czarno-biały skrawek papieru i doznaję małego zdziwienia. Siadam na dywanie i przyglądam się zdjęciu USG.\nWidoczny na nim zarys dziecka sprawia, że na miejsce zaskoczenia wkrada się smutek. Cały czas wmawiałam sobie, że to nic takiego, że to nie musi być dziecko Jareda. A teraz… Po powrocie ze spotkania z Annabelle Jay, choć starał się maskować, był radosny. Myślał, że uda mu się to ukryć, ale ja zauważyłam, że poniekąd fakt, jakim było dziecko, wywoływało u niego coś na miarę szczęścia. A tego właśnie się obawiałam, siły, jaką posiada fakt bycia ojcem.\nUcisk, który łapie mnie w tej chwili za serce, jest nie do opisania. Czuję fizyczny ból, który narasta. Rozdziera mnie milimetr po milimetrze. Coś we mnie pękło, a ja nie jestem w stanie utrzymać tego w środku. Chcę, by ktoś usłyszał mój ból… Łzy same zaczynają napływać mi do oczu, zmywając resztki wczorajszego makijażu. Nie mam pojęcia, co się ze mną dzieje. Ściskam w dłoni zdjęcie i osuwam się na dywan. Zaczynam kwilić jak dziecko, któremu odebrano zabawkę. Jednakże mój żal jest nieporównywalnie silniejszy.\n- Boże… niech to… nie będzie… prawdą… - mówię do siebie, głośno łkając.\nCiskam zdjęciem w kąt z całej siły, jakby to mogło pomóc.\nW tej chwili czuję się niczym zraniony kanarek w złotej klatce. Cierpiący i niemogący wydostać się z więzów uczucia, które pociąga za sobą agonię. Cała moja miłość, Jared - to wszystko jest jak narkotyk. Gdyby mnie teraz opuścił, załamałabym się, dlatego właśnie nie chciałam go kochać. Jego władza nade mną jest przerażająca.\nDo rzeczywistości sprowadza mnie nagle dźwięk dzwonka. Podnosząc się z dywanu, jestem zdezorientowana. Kogo do cholery niesie? Ocierając wilgotne od łez policzki, zbiegam na dół.\n- Chwila! - krzyczę, gdy ktoś notorycznie dobijając się, denerwuje mnie.\nJeszcze poprawiam włosy, które pouciekały mi z kitki, w końcu otwieram drzwi i…\n- Witaj, Veronico.\nMoje zdziwienie w tej chwili osiąga maksymalny poziom. Z trudnością upominam się w myślach, by nie rozdziawiać ust. Constance lekko się do mnie uśmiecha, co nadaje jej twarzy młodzieńczy wyraz. Ubrana w jasne dżinsy, białą bawełnianą koszulę i różowy asymetryczny sweterek, z kapeluszem na głowie – wygląda świetnie. Przynajmniej wiem, skąd Jared ma manię kapeluszy. Długie blond włosy swobodnie opadają jej na ramiona. Po chwili zastanowienia stwierdzam, że wygląda jak moja przyjaciółka niż ewentualna teściowa. Boże, to jest u nich dziedziczne, dodaję w myślach.\nWpuszczam ją do środka.\n- Dzień dobry, pani - odzywam się, kiedy ciało już mi na to pozwala.\n- Skarbie, płakałaś? Wybacz mi, ale nie wyglądasz najlepiej. Czy coś się stało? - Dotyka mojego ramienia, a na jej twarzy pojawia się cień troski. W tym momencie stres odpuszcza.\n- To nic takiego - śmieję się - reakcja na stres i ocieram resztki łez. Miałam wczoraj ciężki dzień w pracy - rzucam w odpowiedzi, by Constance nie zaczęła drążyć tematu, a że nie zna mnie wystarczająco długo, byłoby to nachalne i nietaktowne. - Jareda…\n- Wiem - nie daje mi skończyć i ponownie się uśmiecha. - Przyszłam tu do ciebie. Chciałabym porozmawiać. Jeśli oczywiście masz czas, bo nie zapowiedziałam się wcześniej…\nMogłabym ją teraz zbyć, ale Constance jest jak najbardziej przyjazna i nawet już mój strach odpuścił…\n- Możemy porozmawiać. Zapraszam panią do kuchni - odpowiadam i wskazuję jej drogę.\nIdąc za blondynką, w korytarzu dostrzegam swoje odbicie w lustrze i jestem przerażona. Moja wczorajsza odsłona nie jest najbardziej reprezentatywna do takich wizyt, więc zaglądając do kuchni, dodaję:\n- Przepraszam, że zostawię panią na chwilę samą, ale nie zdążyłam wziąć prysznica i…\n- Idź spokojnie, kochanie, zajmę się sobą - odpowiada mi radośnie, posyłając serdeczny uśmiech.\nKochanie? Okej, tego jeszcze nie grali, myślę sobie, śmiejąc się sama do siebie i znikając w korytarzu. Nagle łapię się też na tym, że przez Constance zapomniałam o tym, co było na górze… i jest mi lepiej.\nKończę się ubierać, gdy dobiega mnie krzyk Constance.\n- Veronica! Chodź tu szybko!\nPrzerażona, przerzucam szybko bluzkę przez głowę i biegnę na dół. Po drodze, na korytarzu ślizgam się na parkiecie, bo jestem w skarpetkach, co w efekcie kończy się upadkiem na jedno kolano. Jednak w ekspresowym tempie zbieram się na równe nogi i nie tracąc czasu, zbiegam po schodach.\n- Pani Leto! - krzyczę, wbiegając do salonu.\nKu mojemu zaskoczeniu Constance siedzi wygodnie (i bezpiecznie) na kanapie, głaszcząc leżącego u jej nogi Stridera.\n- Spójrz. - Starsza kobieta wskazuje mi telewizor, po czym pogłaśnia dźwięk. Prezenter przedstawia poranne wiadomości:\n… Nowy singiel 30 Seconds To Mars „Up In The Air” wczoraj, 1 marca, został wystrzelony w przestrzeń kosmiczną. Zespół obserwował osobiście start kapsuły Dragon w ramach programu SpaceX w ośrodku NASA Cape Canaveral na Florydzie. „Up In The Air” to pierwszy singiel promujący ich nadchodzący, czwarty już album, który zostanie wydany w tym roku. Płyta nie ma jeszcze tytułu, ale fakt ujawnienia nazwy pierwszego singla, potwierdza końcowe prace nad krążkiem…\nW czasie zapowiedzi w tle puszczane są zdjęcia ukazujące zespół w studio, a także kilka pochodzących z Instagramu, przedstawiających ich właśnie na Florydzie. Gdy leci kolejny news, Constance wyłącza telewizor.\n- Moi synowie, jestem z nich taka dumna… Veronica? Jesteś jakaś blada, w porządku? - Pani Leto przygląda mi się uważnie.\nW tej samej chwili zdaję sobie sprawę, że stoję jak wryta na środku salonu i wciąż jeszcze lekko zmieszana. Sorry, Constance, ale ja tylko biegłam jak na złamanie karku, bo myślałam, że coś ci się stało, ciśnie mi się na usta, ale ostatecznie powstrzymuję się od komentarza.\n- Po prostu krzyczała pani… Z resztą, nieważne.\n- Wybacz, ale te emocje… Podoba mi się twój T-shirt, jest dość… ciekawy - dodaje jeszcze, oglądając mój strój, po czym idzie do kuchni. - Chodź, zrobiłam nam kawę.\nOtępiała spoglądam na swoją koszulkę, przez pośpiech chwyciłam pierwszą lepszą… i nagle zaczynam się śmiać. Jestem pijana i ty wciąż jesteś brzydki.** – tak, mi też podoba się ten napis.\nW niedzielę udaje się szybciej skończyć zdjęcia, ale to tylko i wyłącznie za sprawą awarii kondensatora i systemu elektronicznego, która okazuje się na tyle poważna, że trzeba wszystkich ewakuować.\nPo wczorajszych rewelacjach, których dołożyła mi jeszcze Constance, muszę z kimś pogadać. Czuje się psychicznie wypompowana i potrzebuję kogoś pozytywnego, z masą energii. Wybór nie jest trudny. Vicky.\nMam szczęście, bo przyjaciółka jest w domu, więc mogę ją bez problemu odwiedzić. Gdy prowadzę auto, odzywa się mój telefon. Jared. Próbuje dodzwonić się do mnie od kilkunastu godzin. Nie mogę dłużej go unikać, bo nie da mi spokoju pytaniami, o co chodzi. Wczoraj nie byłam na siłach z nim porozmawiać, ale po wizycie Constance, nie wiem czemu, ale poczułam się lepiej. Sprawę z Annabelle ponownie poukładałam sobie w głowie i znów jakoś się trzymam.\n- No hej! W końcu odebrałaś. Dlaczego nie chciałaś ze mną rozmawiać? - Jared wydaje się być zatroskany i o dziwo na mnie nie krzyczy. A tylko spróbowałby.\n- Pisałam ci, że byłam bardzo zajęta, nie mogłam rozmawiać.\n- Nawet przed pracą?\n- Miałam twoją matkę na głowie. Tak, tę, co miała niby mnie wcale nie nawiedzać - wypominam mu jego własne słowa, uśmiechając się sama do siebie.\n- Naprawdę? Co chciała? - Jay jest zaskoczony.\nObawiałam się właśnie tego pytania. To, co usłyszałam wczoraj od Constance, a czego bracia Leto mieli się dopiero dowiedzieć, nie było dla mnie niczym dziwnym, ale dla nich, jak obstawiała, to było by zaskoczenie. Wybrałam wersję opcjonalną - okrojoną prawdę:\n- Stwierdziła, że chyba jestem dla Ciebie kimś ważnym, więc chciałaby byśmy poznały się lepiej, skoro wróciła do Los Angeles. Poza tym mam jej pomóc w przygotowani tej powitalnej kolacji, wiesz, tak w ramach poznawania się.\nSkręcam w Santa Barbara Avenue i widzę z daleka dom przyjaciółki.\n- Świetnie, tak się cieszę - odpowiada mi wokalista, a w jego głosie słyszę głupkowatą radość - … czyli nie będziesz zła, jak wrócę w środę? Trochę się nam pobyt przedłuży, a jeśli mama tak powiedziała, to uwierz mi, zrobi z ciebie najlepszą psiapsiółkę.\n- Żartujesz sobie?! - Zatrzymuję samochód pod domem Vicky i czuję, jak Jared podnosi mi ciśnienie.\n- No może trochę przesadzam, ale będziesz jej towarzyszką w zakupach i innych sprawach - Jared nie rozumie, o czym mówię.\n- Trochę się wam pobyt przedłużył? - Naśladuję wokalistę, ale w głębi duszy jestem już wkurzona. - Genialnie.\n- A wiesz, że BBC mówiło o nas wiadomościach? Robili relację ze startu rakiety i rozmawiali też z nami. Wiesz, jesteśmy pierwszymi, którzy wysyłają singiel w kosmos. W sumie… - Jared mówi dalej jak nakręcony, ale ja go nie słucham. Wyłączam się. W ogóle się mną nie przejął!\n- Prowadzę auto, muszę kończyć. Odezwę się potem. Pa - przerywam mu ostro i żegnam się. Mam nadzieję, że to da mu coś do myślenia.\nWysiadam z auta i trzaskam z całej siły drzwiami. Może to przez całą tę sytuację, oczekiwania wszystkich wobec mnie, a może po prostu przez bezsensowną i głupkowatą radość Jareda. W każdym razie, biorę głęboki oddech i staram się od siebie odsunąć złość.\nPodnoszę wzrok i dostrzegam w drzwiach przyjaciółkę. Macha mi wesoło i przywołuje do siebie.\n- Już idę! - odkrzykuję.\nZabieram jeszcze torebkę z samochodu i siatkę z ciastkami, które kupiłam w pobliskiej cukierni.\nPopołudnie spędzone z Vicky mija mi bardzo szybko. Brunetka za trzy tygodnie ma termin rozwiązania i niektóre ruchy sprawiają jej już lekki kłopot. Pomagam więc w przygotowaniu obiadu. Szczerze powiedziawszy, to Vicky mówi mi, co idzie po kolei, siedząc na sofie. Stanęło na zapiekance warzywnej.\n- Poczekaj, powiedz mi to jeszcze raz, bo nie wiem, jaka jest twoja rola w tym? - zwraca się do mnie Victoria, gdy mówię o odwiedzinach matki Jareda i jej rewelacjach.\n- No okej, ale czego chce od ciebie?\n- Przyszła do mnie, bo chce, bym pomogła jej przekazać tę wiadomość Jaredowi i Shannonowi. Boi się, jak zareagują, bo poprzedni związek odbił się na jej relacjach z synami - tłumaczę powoli, co powiedziała mi pani Leto.\n- Jest dorosłą kobietą. To, że się z kimś spotyka, nie jest rewelacją, a Jaredowi i Shannonowi nic do tego. - Vicky nic nie rozumie…\n- Vi, nie powiedziałam ci wszystkiego jeszcze. - Zamykam zapiekankę w piekarniku i siadam obok przyjaciółki na kanapie. - Jest trochę młodszy od niej.\n- Pff, ale mi problem. Spójrz na ciebie i Jareda. - Vicky szeroko się uśmiecha. - Ile lat?\nPrzez moment waham się, czy powiedzieć jej prawdę…\n- O dwadzieścia aż…\nSpoglądam na Vicky i dostrzegam, jak uśmiech miesza się na jej twarzy z zakłopotaniem.\nNie dodawałam tu nic tak długo, że aż mi wstyd. PRZEPRASZAM. Nie chcę się usprawiedliwiać bo nie mam wystarczająco dobrej wymówki. Mam jedynie cichą nadzieję, że rozdział nie znudził Was za bardzo, może troszkę rozśmieszył? I przede wszystkim - spełnił choć odrobinę Wasze oczekiwania, które zdążyłam już troszkę poznać.. ;) Mam pomysł, który tutaj już po części wcieliłam i który będę rozwijać dalej. Jak podoba Wam się niespodzianka Constance? Będzie jeszcze ciekawiej!\nP.s. Wiem już jak zakończę to opowiadanie ( co kiedyś nastąpi) i powiem Wam, że tak nie skończyło się jeszcze nic co czytałam. Kręci mnie by już je napisać i chyba tak zrobię, ale spokojnie - będzie czekało na odpowiedni moment.\nP.s.s. Zapraszam do ankiety, nich no zobaczę co myślicie ;)\nMogę liczyć na jakieś uwagi/ komentarze/ nagany ? Stęskniliście się za mną? :)\n* "Mówiłeś, że to będzie bezbolesne" - The National, Pink Rabbits.\n** I’m drunk and You’re still ugly.\nAutor: Mary o 23:11\nLidka Bobrowska 20 sierpnia 2013 23:44\nNo, więc... Jestem. Całkiem ze mnie irytujący czytelnik, bo najpierw czytam całość, a później komentuję nowo dodany. Czyli teraz.\nOd kwestii ogólnych, do szczegółów... Soł, 41 rozdziałów, wcale nie krótkich, pochłonęłam w jeden dzień. Całkiem dobre tempo. A o czym to świadczy? O tym, że mi się podoba oczywiście!\nPozwolisz, że nie będę wnikać we wszystkie postaci, skupię się na Veronice, która mnie urzekła. Ma lekko... wybuchowy(?) charakter i to mi się podoba. Nie przesadza z imprezowaniem, piciem i ćpaniem etc. Potrafi się postawić, co jest kolejnym plusem. No i... jest reżyserką! Asdfghjkl;. Jedna z (wielu) profesji, którą chciałabym się zająć.\nW zasadzie jest dość późna pora, na wyłapywanie szczegółów, tym bardziej na czepianie się, więc pozwolisz, że już zakończę.\nWięc do następnego,\nAnonimowy 21 sierpnia 2013 15:39\nZakończenie jakiego nie było. Przychodzi mi tylko na myśl to, że to jednak dziecko Jareda i podejmuje się ojcostwa, zostawiając Veronice i wiążąc z Anabell, bo tego jeszcze nie czytałam.Jeśli się rozstawali to tylko na chwilę, ale nigdy na stałe.\nZ tym narzeczonym Constance to tak na serio- serio? Byliby barwną rodzinką. Ojczym, który mógłby być synem swoich przyszywanych synów. Naprawdę barwną. Ale skoro jej syn może być z kobietą w wieku jakim mogłaby być jego córka i nikt nie ma im tego za złe to Constance też może.\nMary 21 sierpnia 2013 15:54\nNie nic z Annabelle. Myślę, że ciężko będzie się wam domyślić, ale tak to jest jak rozmawiam z Doris - moim dobrym duchem ;) nasze pomysły razem są... przekonacie się sami :)\nCo do Constance... Zobaczycie. Nie dopisałam ale on jest o 20 młodszy - jest w wieku jej synów.\nŹle zinterpretowałam. Nie wiem skąd wzieło mi się, że o 20 lat młodszy ale od braci. Mój błąd, ale teraz to ma większy sens :D\nAnonimowy 31 sierpnia 2013 14:28\nYello! Wróciłam ja i moje czepialskie komentarze! ;)\nChociaż dzisiaj czepiać się nie będę. Bardzo się cieszę z tego rozdziału! Już dawno miałam napisać ten komentarz, ale jakoś nie miałam na to czasu.\nNie mogłam się już doczekać tego rozdziału, zaczynałam się poważnie martwić, że porzuciłaś tę historię, ale na szczęście moja obawy okazały się niepotrzebne.\nWątek z mamuśką jest genialny. Chłopaków trafi szlag. Chociaż kto jak to, ale Jared to nie powinien mieć do niej pretensji. Sam ma dużo młodszą dziewczynę. Ciekawe czy okaże się takim hipokrytą jak myślę.\nAnabelle będzie zołzą czy nie? :D W tym rozdziale jakoś nie mogłam wyczuć o co jej tak naprawdę chodzi. Myślę, że Jared i Veronica powinni o tym wszystkim poważnie porozmawiać. Unikanie tematu niczego nie rozwiązuje.\nP.S. Uwielbiam tego gifa z Jaredem ;)\nMary 31 sierpnia 2013 16:34\nNo witam ;) Mam straszną ambicję by skończyć tę historię, więc tak łatwo się nie poddam.\nWątek z mamuśką się na pewno rozwinie i będzie ciekawie. A bracia - cóż, to jest dobre pytanie :)\nAnnabelle nie jest zła dopóki nie nadepnie się jej na odcisk. W głębi serca, zakochała się w Jaredzie, ale ma też świadomość, że dla niego będzie przyjaciółką. Dlatego nie podda się.\nSprawa ciąży - dla Niko to naprawdę ciężka psychicznie sprawa do zaakceptowania. Z jednej strony boi się, że w Jaredzie obudzi się instynkt ojca i być może będzie chciał wrócić do Ann. Z drugiej strony trzymając przy sobie Jareda, pozbawia to dziecko pełnej rodziny. W dodatku to oznacza już zawsze kontakt z Annabelle. Wszystko się jeszcze okaże.\nChemical Rainbow. 3 września 2013 20:31\nCześć, na Ostrzu Krytyki pojawiła się ocena Twojego bloga (post nr 195). Przepraszam, że musiałaś na nią tyle czekać :)


[07.05.2016] Hitman - Episode 2: Sapienza [PS4] - Giermasz - Radio Szczecin\n[07.05.2016] Hitman - Episode 2: Sapienza [PS4]\n2016-05-07 Rafał MOLENDA\nPo wykonaniu zlecenia w Paryżu - co miało miejsce w pierwszym odcinku serialu HITMAN - wybieramy się do słonecznej Italii. Lądujemy w małym, przybrzeżnym, fikcyjnym miasteczku o wdzięcznej nazwie Sapienza - w rzeczywistości tak nazywa się uniwersytet w Rzymie.\nNasza przygoda zaczyna się na niewielkim placu w centrum miasta. Jest piękna - jak to we Włoszech - słoneczna pogoda. Sapienza tętni życiem. Ulice, ławki, ogródki przy restauracjach i pobliską plażę wypełniają turyści. Słychać leniwie prowadzone rozmowy. Jednym słowem, mamy sezon urlopowy w pełni. Nie jesteśmy tu jednak na wczasach...\nW drugim rozdziale serialu Hitman naszym zadaniem jest wysłanie na tamten świat naukowca, który pracuje właśnie nad zabójczym i nieuleczalnym wirusem. By nie czuł się samotnie, towarzyszyć mu będzie jego współpracowniczka. Posiada ona wystarczającą wiedzę, aby dokończyć projekt samodzielnie na wypadek wypadku, któremu może ulec autor projektu. Dodatkowo musimy zniszczyć laboratorium, w którym opracowywana jest broń biologiczna. Dlaczego musimy to zrobić?\nNasi zleceniodawcy uznali, że w laboratorium rodzi się właśnie niepotrzebna konkurencja na rynku zabójców. Proste?\nPrzy placu na którym zaczynamy grę, wznosi się okazała posiadłość. To tam - jak doniosła nam wcześniej nasza agentka - przebywają nasze cele.\nWstajemy z ławki i zaczynamy zwiedzanie okolicy. Wystarczyło pokręcić się trochę po placu, uliczkach i posłuchać tego, o czym rozmawiają ludzie, aby zebrać wystarczający pakiet informacji do ułożenia własnego planu wykonania zlecenia. W grze funkcjonuje system podpowiedzi, które prowadzą nas za rękę do celu, ale osobiście polecam poszukiwania narzędzi i możliwości bez ściągawek. Dzięki temu wrażenie obecności w tym wirtualnym świecie jest bardziej intensywne.\nMożliwości wykonania zadania jest mnóstwo. Ja do tej pory wypróbowałem dwie.\nW jednym wypadku przedostałem się do willi dzięki skradzionej karcie magnetycznej, otwierającej drzwi dla służby. W przebraniu kucharza przygotowałem posiłek dla gospodarza domu. Nie muszę dodawać, że przyprawiony był znalezioną wcześniej trucizną. Po "przyprawieniu" obiadu pozostało czekać na rozwój wypadków. Gdy nasz cel krztusząc się i dławiąc odszedł na stronę, żeby wyrzucić z siebie to, co przed chwilą wchłonął, bezczelnie przechodząc obok ochroniarzy zepchnąłem go ze skarpy. Nieszczęśliwy wypadek...\nMetoda eliminacji pierwszego, głównego celu może być też taka, że podając się za dostawcę kwiatów, w dniu rocznicy śmierci matki naukowca, dostarczamy mu bukiet. Nasz cel idzie na cmentarz. Tam w ciszy i spokoju wysyłamy go na tamten świat. Możliwości jest znacznie więcej.\nKolejny rozdział serialu Hitman oferuje nam piękną i obszerną lokację z wieloma zakamarkami do zwiedzania i szeroką paletą rozwiązań. Graficznie - zachwyca.\nNie obyło się jednak bez drobnych usterek. Bywa, że postacie przenikają się a strażnicy nie widzą naszej obecności. Są też literówki w polskiej wersji tekstowej. Irytujący jest bardzo długi czas wczytywania gry.\nOstatecznie jednak misja w Sapienzy jest dobrze przygotowanym rozdziałem serialu. Drugi odcinek jest ciekawszy, bardziej złożony a lokacja rozleglejsza niż w pierwszej części. Możliwości dotarcia do celów i ich eliminacji również jest chyba więcej.\nSzkoda tylko, że fabularnie jest tak marnie.


GLEAN 75 WG 3x8g 24g | Assortment \_ PLANT PROTECTION \_ PROFESSIONAL USERS \_ HERBICIDES |\nGlean® 75 WG to nowy, trzyskładnikowy herbicyd o unikalnym składzie wzajemnie uzupełniających się substancji aktywnych. Doskonale zwalcza chwasty jedno- i dwuliścienne w terminie powschodowym, włączając także i te uciążliwe.\nchlorosulfuron (związek z grupy pochodnych sulfonylomocznika) – 75% (750 g/kg)\nGrupa HRAC B\nGlean 75 WG to herbicyd przeznaczony do kompleksowego zwalczania miotły zbożowej i chwastów dwuliściennych w terminie jesiennym w zbożach ozimych.\nKorzyści płynące z zastosowania środka Glean 75 WG:\nherbicyd do kompleksowego zwalczania miotły zbożowej i chwastów dwuliściennych, w tym przytulii czepnej, rumianowatych, tasznika pospolitego, tobołków polnych, dzięki czemu wystarczy tylko jeden zabieg na chwasty\nW strategii zwalczania chwastów zakładającej zabieg jesienny (zwalczanie chwastów jedno- i dwuliściennych) i zabieg wiosenny (zwalczanie form jarych chwastów wschodzących wiosną), Glean® 75 WG jest idealnym środkiem do wykonania zabiegu w terminie jesiennym.\nNajlepszy środek na polskim rynku do zwalczania samosiewów rzepaku w zbożach, dzięki czemu jest komponentem wielu mieszanin i stanowi doskonałe uzupełnienie innych środkow, które z tym problemem sobie nie radzą.\nMożliwość zastosowania w najszerszym okresie czasu (przedwschodowo, jak i po wschodach zboż, aż do końca wegetacji jesiennej) w stosunku do innych herbicydów stosowanych w zbożach jesienią, dzięki czemu istnieje możliwość wykonania zabiegu na chwasty w optymalnym terminie.\nDoskonały partner do tworzenia mieszanin zbiornikowych, dzięki czemu idealnie można go wpasować w rożne programy zwalczania chwastów w zbożach, dopasowane do zagrożeń ze strony chwastów występujących na konkretnym polu.\nGlean 75 WG jest selektywnym herbicydem o działaniu systemicznym. Pobierany jest poprzez liście oraz korzenie roślin i szybko przemieszczany w całej roślinie. Charakteryzuje się selektywnością czynną - tzn. rośliny chronione mają zdolność rozkładu środka.\nWstrzymuje całkowicie lub ogranicza wzrost i rozwój chwastów wkrótce po zabiegu. Chwasty silnie zahamowane we wzroście i rozwoju nie stanowią konkurencji dla rośliny chronionej. Zastosowany przedwschodowo niszczy chwasty znajdujące się w fazie siewek. Susza, niskie, a także bardzo wysokie temperatury opóźniają działanie środka.\nNajlepszy efekt uzyskuje się stosując środek przedwschodowo lub na młode intensywnie rosnące chwasty. Chwasty jednoliścienne są skuteczniej niszczone przed wschodami.\nChwasty wrażliwe np.: bodziszek drobny, gorczyca polna, gwiazdnica pospolita, jasnota purpurowa, jasnota różowa, maruna bezwonna, miotła zbożowa, przytulia czepna, rdesty, rumian polny, tasznik pospolity, samosiewy rzepaku.\nŚrodek stosować po siewie - przed wschodami lub po wschodach (od początku fazy drugiego liścia zboża), do końca wegetacji jesiennej. Przy przewadze zachwaszczenia miotłą zbożową zabieg wykonać najlepiej przed wschodami lub po wschodach do fazy trzech liści miotły.\nGdy na polu przeważa przytulia czepna opryskiwać po wschodach do fazy trzech okółków przytulii.\nRośliny inne niż zboża i len mogą być wrażliwe nawet na znikomą pozostałość środka w glebie. Najważniejszymi czynnikami warunkującymi rozkład środka w glebie są: kwasowość, wilgotność oraz aktywność mikrobiologiczna gleby. Wraz ze wzrostem kwasowości (zmniejszanie się wartości pH), wilgotności i temperatury gleby środek rozkłada się szybciej.\nPrzed zastosowaniem środka Glean 75 WG należy:\nW roku stosowania wyłącznie zboża,\nPrzed siewem lub sadzeniem rośliny następczej zaleca się wykonanie orki. len.\nGlean 75 WG zwalcza większość występujących w lnie chwastów dwuliściennych w fazie siewek.\nŚrodek stosować powschodowo, w fazie "jodełki" gdy wysokość lnu wynosi 5-12 cm. Zabieg wykonać jak najwcześniej, po wschodach większości chwastów.\nZalecana dawka: 10-15 g/ha.\nPo zastosowaniu w lnie środka Glean 75 WG roślinami następczymi mogą być:\n1. W przypadku konieczności likwidacji plantacji traktowanej środkiem Glean 75 WG, po wykonaniu orki można uprawiać wyłącznie zboża.\n• na jednym polu lub użytku więcej niż raz w sezonie\n• jednorazowo w dawce wyższej niż 25 g/ha\n• na polach o pH gleby wyższym niż 7,5\n• w zbożach, w których przewidziane są wsiewki roślin pastewnych,\n• aparaturą agrolotniczą,\n• na zamarzniętą lub pokrytą śniegiem powierzchnię pola,\n• na rośliny uszkodzone przez mróz, suszę, szkodniki, choroby,\n• w uprawie lnu w warunkach wysokiej temperatury, dużego nasłonecznienia i przewlekłej\nZe względu na szczególne zagrożenie zniszczenia roślin, do odchwaszczania których Glean\n75 WG nie jest polecany, nie dopuszczać do:\n• znoszenia cieczy użytkowej na sąsiednie pola oraz nakładania jej na stykach pasów i\n• wylewania resztek cieczy użytkowej oraz wody użytej do mycia sprzętu w miejscach


Kołdra Moonline Light Paradies puchowa 135x200,155x200,220x200 dostawa gratis Rozmiar 135x200\nKołdra Paradies Moonline Light ma ochronić ciało śpiącego przed utratą ciepła i stworzyć komfortowe warunki dla spokojnego snu. Puch jest bardzo lekki i doskonale, w naturalny sposób zatrzymuje ciepło. Im puch jest większy i pełniejszy, tym więcej może zatrzymać ciepła.\nWysokogatunkowy puch jest rozluźniony świeżym powietrzem, oczyszczony z resztek kurzu, a następnie, już idealnie czysty, delikatnie wdmuchiwany do kasetonowej tkaniny wierzchniej z eleganckiego białego, bawełnianego batystu puchoszczelnego. Każdy kaseton oddzielony wszytą ścianką jest oddzielnie napełniany konkretna ilością puchu. Kołdry dostępne w rozmiarach 135x200, 155x200, 200x220 oraz 180x200,200x200,220x240 na zamówienie.\nnadaje się do użytku w okresie letnim,\nKołdra Moonline Light wypełniona jest świeżym 90% białym puchem gęsim, klasy I, idealnie czystym i max. 10% małych piórek.


Nowe rozporządzenie w sprawie sposobu prowadzenia dzienników budowy, montażu i rozbiórki - Asystent BHP - akty prawne, ocena ryzyka zawodowego, prawo pracy, porady\ninne, Obiekty budowlane, Wydarzenia, Zmiana prawa - BHP, Zmiana prawa - prawo pracy Prawo pracy\nZ dniem 19 września 2021 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii określające sposób prowadzenia dzienników budowy, montażu i rozbiórki.\nPotrzeba wydania rozporządzenia wynika z nowelizacji ustawy – Prawo budowlane dokonanej ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471). Rozporządzenie nie wprowadza jednak zasadniczych zmian w stosunku do obowiązujących regulacji dotyczących dziennika budowy zawartych w dotychczasowym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki, tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (które utraciło moc 18 września 2021 r.). Koniecznym jednak było dostosowanie przepisów rozporządzania do obecnego brzmienia art. 45 ustawy – Prawo budowlane, ponieważ uregulowane zostały w niej kwestie związane z tablicą informacyjną i ogłoszeniami zawierającymi dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia, a także wykaz osób uprawnionych do dokonywania wpisów w dzienniku budowy, montażu lub rozbiórki, informacje te zostały powtórzone w nowym rozporządzeniu. Dodatkowo rozporządzenie wprowadziło zmiany redakcyjne w stosunku do obecnie obowiązujących regulacji, np. określenie, iż przez pojęcie „dziennik”, należy rozumieć dziennik budowy, montażu lub rozbiórki, co pozwoliło na posługiwanie się w rozporządzeniu wyłącznie zwrotem „dziennik”.\nProwadzenie dziennika budowy, montażu lub rozbiórki\nDziennik prowadzi się odrębnie dla każdego obiektu budowlanego, w przypadku którego wymagane jest pozwolenie na budowę albo zgłoszenie.\nAdministruje się go w taki sposób, aby z zawartych w nim wpisów wynikała kolejność zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót budowlanych i mających znaczenie przy ocenie technicznej prawidłowości wykonywania budowy, montażu lub rozbiórki.\nW przypadku obiektów liniowych lub sieciowych dziennik prowadzi się odrębnie dla każdego wydzielonego odcinka robót budowlanych.\nDziennik ma format A-4, ponumerowane strony i jest zabezpieczony przed zdekompletowaniem. Strony dziennika przeznaczone do wpisów są podwójne – składają się na nie oryginał i kopia z perforacją umożliwiającą łatwe jej wyrywanie.\nNa poszczególne strony dziennika właściwy organ nanosi pieczęcie.\nWłaściwy organ wydaje dziennik w terminie 3 dni od dnia wystąpienia inwestora, w przypadku, gdy:\ndecyzja o pozwoleniu na budowę jest wykonalna albo\ninwestor nabył prawo do wykonywania robót budowlanych na podstawie zgłoszenia albo\ndecyzja o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, o której mowa w art. 49 ust. 4 ustawy Prawo budowlane jest wykonalna, albo\ndecyzja o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, o której mowa w art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane jest wykonalna.\nBrzmienie artykułów, o których mowa powyżej:\nArt. 49 ust. 4 ustawy Prawo budowlane:\nPo uiszczeniu opłaty legalizacyjnej organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o legalizacji, która: 1) zatwierdza projekt budowlany albo projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz\nArt. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane:\nPo upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo – jeżeli budowa została zakończona – o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.\npkt 3, o którym mowa powyżej:\nw przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę – nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz – w razie potrzeby – wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.\nStrona tytułowa dziennika\nNa stronie tytułowej dziennika właściwy organ zamieszcza:\nrodzaj i adres budowy, rozbiórki lub montażu; w przypadku braku adresu należy podać jednostkę ewidencyjną, obręb ewidencyjny i nr działki ewidencyjnej lub identyfikator działki ewidencyjnej, na której zlokalizowany jest obiekt budowlany;\nnumer i datę wydania pozwolenia na budowę albo numer i datę dokonania zgłoszenia, albo numer i datę wydania decyzji,\npouczenie o sposobie prowadzenia dziennika i odpowiedzialności określonej w art. 93 pkt 4 ustawy Prawo budowlane.\nNa pierwszej stronie dziennika inwestor zamieszcza imię i nazwisko lub firmę wykonawcy albo wykonawców oraz imiona i nazwiska osób pełniących funkcje kierownika budowy lub kierownika robót oraz osób sprawujących nadzór autorski i inwestorski, a także ich specjalności i numery uprawnień budowlanych. Osoby te potwierdzają podpisem i datą przyjęcie powierzonych im obowiązków.\nNa kolejnych stronach dziennika dokonuje się wpisów dotyczących przebiegu robót budowlanych. Każdy wpis oznacza datą i podpisuje go osoba dokonująca wpisu, z podaniem imienia, nazwiska, wykonywanej funkcji i nazwy jednostki organizacyjnej lub organu, który reprezentuje, a w przypadku osoby wykonującej czynności geodezyjne na terenie budowy podaje się również numer i zakres posiadanych uprawnień zawodowych.\nPod każdym wpisem w dzienniku osoba, której dotyczy wpis, potwierdza podpisem i datą zapoznanie się z jego treścią. Odmowę potwierdzenia dokonujący wpisu stwierdza adnotacją.\nCo w przypadku zmiany kierownika budowy, kierownika robót, inspektora nadzoru inwestorskiego lub projektanta sprawującego nadzór autorski?\nJeżeli w trakcie wykonywania robót budowlanych następuje zmiana kierownika budowy, kierownika robót, inspektora nadzoru inwestorskiego lub projektanta sprawującego nadzór autorski, w dzienniku dokonuje się wpisu określającego stan zaawansowania i zabezpieczenia przekazywanej budowy, rozbiórki lub montażu. Wpis ten potwierdza się datą i podpisami osoby przekazującej i osoby przejmującej obowiązki.\nKolejne tomy dziennika\nKierownik budowy stwierdza wpisem w dzienniku fakt zamknięcia dziennika albo jego kontynuację w następnym, kolejno numerowanym tomie. Przepisów dotyczących strony tytułowej i pierwszej nie stosuje się do kolejnych tomów dziennika.\nWpisy, poprawki i załączniki\nWpisów w dzienniku dokonuje się w sposób trwały i czytelny na oryginałach i kopiach stron. Zamieszcza się je w porządku chronologicznym, w sposób uniemożliwiający dokonanie uzupełnień.\nW przypadku konieczności wprowadzenia poprawek do dokonanych już wpisów niewłaściwy tekst należy skreślić w sposób umożliwiający jego odczytanie i wprowadzić właściwą treść, z uzasadnieniem wprowadzonej zmiany. Należy także zamieścić imię i nazwisko osoby dokonującej poprawki lub skreślenia, datę dokonania tej czynności oraz podpis tej osoby. Skreślenia i poprawki są dokonywane w formie wpisu do dziennika.\nCzynności kontrolne lub inne wynikające z przepisów prawa, przeprowadzone przez pracowników organów nadzoru budowlanego i innych organów uprawnionych do kontroli przestrzegania przepisów na budowie, są każdorazowo potwierdzane wpisem do dziennika.\nNie dokonuje się wpisów na odwrocie ponumerowanych stron dziennika.\nDo dziennika załącza się protokoły związane z budową lub sporządzone w trakcie wykonywania robót budowlanych.\nDopuszcza się sporządzanie protokołów na oddzielnych arkuszach. Arkusze te załącza się w sposób trwały do dziennika albo zamieszcza się w oddzielnym zbiorze oraz dokonuje się w dzienniku wpisu o fakcie prowadzenia tego zbioru.\nUstawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.)\nRozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 6 września 2021 r. w sprawie sposobu prowadzenia dzienników budowy, montażu i rozbiórki (Dz. U. poz. 1686)\nOpracowane przez redakcję Asystent BHP Portal


Zestawienie poradników w tematyce ogrzewanie elektryczne na stronie dom i Ty\nFolie grzewcze na podczerwieńPromieniowanie podczerwone na pozytywny wpływ naSposób na ogrzanie pomieszczeń w domu jest bardzo wiele. W ostatnim czasie coraz większą popularnością cieszą się promienniki. Emitują one promieniowani dowiedz się więcej tutaj\nMaty grzewczeKorzyści z mat grzewczychObecnie wielu z nas poszukuje alternatywnych do klasycznych pieców węglowych form ogrzewania domu. Współczesna technologia daje nam wiele możliwości - mamy nowoczesne pompy cieplne, piece eko czytaj\nMaty grzewcze PoznańJedną z technologii która szybkoJedną z technologii, która szybko się rozwija jest ogrzewanie podłogowe. Zastosowane w tym wynalazku ogrzewanie podłogowe przez elektryczność daje mnóstwo korzyści oraz możliw zobacz więcej


Modernizacja komputera, co da się z tym zrobić 11.02.2019 - Forum | GRYOnline.pl\nForum: Modernizacja komputera, co da się z tym zrobić\nModernizacja komputera, co da się z tym zrobić\nMam taki oto komputer\nTzn prawie taki bo zamiast tego Radeona ze zrzutu mam RX 480 8gb, dokupiłem też dysk SSD.\nPlanuje zmianę procesora ale na dobrą sprawę nie wiem jaki do tej płyty glownej będzie pasował. Wymieniłbym cała płytę bo to groszowe sprawy ale ze wiązałoby się to ze złożeniem kompa od zera to boję się tego podjąć. Chciałbym dokupić też ramu do 16gb ale też nie wiem jaki mogę dokupić żeby to współgrało? Obojętnie jaka kość 8gb byle działała w częstotliwości 1600?\nMyślałem na prockiem i7 4790 bo to chyba najwydajniejszy z socketem 1150.\npost wyedytowany przez Yarpen z Morii 2019-02-11 17:25:41\nUzywka i7 4770. RAM w jednej kosci ? Jezeli tak to dorzucasz druga o identycznych parametrach aby dzialal Dual Channel. Uzyskujesz kolejny wzrost wydajnosci. Do i7 4770 mozna wrzucic RTX 2060, lub uzywke GTX 1070/ti/1080. Lepszej karty sie nie oplaca.\npost wyedytowany przez Zaborr1 2019-02-11 17:33:24\nParametry ramu mozesz sprawdzic jakims programem z netu.\npost wyedytowany przez Zaborr1 2019-02-11 17:36:51\nJak juz masz 2x4 to po prostu dokup kolejne 2x4.\npost wyedytowany przez Zaborr1 2019-02-11 17:44:33\nWyzej sie rypnelem powinno byc oczywiscie i7 4790.\nJeszcze jakieś rady i opinie?\nNie rozumiem co mu niby da zmiana tego procka ? Dla 1080/2060 ten procek co poleciles i tak bedzie bottleneckiem. Jestem w tej samej sytuacji co TY. Tylko ja mam 4590 bez k i 970 gtx, te same pamiatki cl 8. Tez sie troche orientowalem na co zmienic i stwierdzilem, ze nowy komp to bedzie na ryzen+2060 pod koniec tego roku. Nie ma sensu upgradowac cos co jest juz 3 generacje do tylu IMHO.\nPewnie, ze lepiej kupic nowa platforme, tylko trzeba miec kase.\npost wyedytowany przez Zaborr1 2019-02-11 22:26:04\n[url= [ [link] ] ]the impossible quiz[/url]\npost wyedytowany przez suka 2019-02-12 05:18:09


OT - wyrok w sprawie neutralnośći sieci - Auto-Moto - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\njureek 16.09.20, 11:06\nPamiętam, że parę lat temu mieliśmy na tym forum ożywioną dyskusję na ten temat, dlatego wklejam informację o wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE na ten temat. Trybunał podzielił moje ówczesne stanowisko - niedopuszczalne jest faworyzowanie przez dostawców internetu (w tym przypadku operatora sieci komórkowej) określonych serwisów. To nie może być tak, że spotyfaj czy inne wybrane usługi są faworyzowane i np. słuchanie muzyki nie zalicza się do zakupionego pakietu danych, a przeglądanie wiki leaks się zalicza.\nvogon.jeltz Re: OT - wyrok w sprawie neutralnośći sieci 16.09.20, 11:21\nTakie numery robi wielu operatorów komórkowych. Często widzę oferty typu: 10 GB transferu danych miesięcznie plus Facebook, Instagram i Messenger bez limitów.\njureek Re: OT - wyrok w sprawie neutralnośći sieci 16.09.20, 11:40\n> Takie numery robi wielu operatorów komórkowych. Często widzę oferty typu: 10 GB\n> transferu danych miesięcznie plus Facebook, Instagram i Messenger bez limitów.\nWiem, że tak robią. Sąd jednak stwierdził, że takie faworyzowanie pewnych serwisów jest naruszeniem zasady neutralności sieci. Jest podstawa do pozwów.\nvogon.jeltz Re: OT - wyrok w sprawie neutralnośći sieci 16.09.20, 12:00\nNo ale kto ich pozwie? Użytkownicy, którzy cieszą się jak głupi, bo mają fejsa i insta za free i nie zdają sobie sprawy, że w ten sposób podcinają gałąź na której siedzą, bo za chwilę nie będzie już nic poza fejsem i insta? Konkurencja, która robi dokładnie to samo? Bezzębni regulatorzy rynku, który zanim wprowadzą reguły, nałożą kary i przejdą całą ścieżkę sądową, to operatorzy do spółki z internetowymi korpo wymyślą nowy cheat?\njureek Re: OT - wyrok w sprawie neutralnośći sieci 16.09.20, 12:06\n> No ale kto ich pozwie?\nPodmioty z tej samej kategorii, które pozwały węgierską spółkę.\ntbernard Re: OT - wyrok w sprawie neutralnośći sieci 16.09.20, 12:26\n> > No ale kto ich pozwie?\n> Podmioty z tej samej kategorii, które pozwały węgierską spółkę.\nCzyli webmasterzy, którzy piszą strony i chcieli by aby często na nie ludzie wchodzili ale ludzie wolą te bardziej popularne?\njureek Re: OT - wyrok w sprawie neutralnośći sieci 21.09.20, 11:02\n> Czyli webmasterzy, którzy piszą strony i chcieli by aby często na nie ludzie wc\n> hodzili ale ludzie wolą te bardziej popularne?\nKtóre to nie dlatego są popularne, że są lepsze, lecz dlatego, że stosują dumping.\nbimota Re: OT - wyrok w sprawie neutralnośći sieci 22.09.20, 16:59\nZnaczy - nizsze ceny sa gorsze ?\ntbernard Re: OT - wyrok w sprawie neutralnośći sieci 16.09.20, 12:24\n> > Takie numery robi wielu operatorów komórkowych. Często widzę oferty typu:\n> > transferu danych miesięcznie plus Facebook, Instagram i Messenger bez li\n> Wiem, że tak robią. Sąd jednak stwierdził, że takie faworyzowanie pewnych serwi\n> sów jest naruszeniem zasady neutralności sieci. Jest podstawa do pozwów.\nNo ale jeśli klientowi pasuje to, aby mieć nielimitowane pewne usługi, na przykład Youtube, Skype, Hangouts ?\nvogon.jeltz Re: OT - wyrok w sprawie neutralnośći sieci 16.09.20, 15:22\n> No ale jeśli klientowi pasuje to, aby mieć nielimitowane pewne usługi,\n> na przykład Youtube, Skype, Hangouts ?\nTo nie ma znaczenia, że w krótkim terminie klientowi pasuje. Regulator powinien chronić rynek przed monopolizacją, bo to jest w interesie klienta w długim terminie - nawet jeśli on sam nie zdaje sobie z tego sprawy.\nbimota Re: OT - wyrok w sprawie neutralnośći sieci 17.09.20, 12:30\nCiekawe jak ten regulator chroni przed monopolizacja...\ntbernard Re: OT - wyrok w sprawie neutralnośći sieci 20.09.20, 13:43\n> Ciekawe jak ten regulator chroni przed monopolizacja...\nNie mówiąc o tym, że na regulator to ktoś musi mieć monopol, bo jakoś nie wyobrażam sobie konkurencji między regulatorami.\ngaltomone Re: OT - wyrok w sprawie neutralnośći sieci 16.09.20, 12:58\nWtedy było chyba o USA i zjawisku "throttling'u".\nbigzaganiacz Re: OT - wyrok w sprawie neutralnośći sieci 16.09.20, 13:08\nChyba tak czyli zmniejszanie transferu do serwisow ktore nie zaplacily a dawanie lepszego tym co zaplacily a uzytkownik koncowy sie w koncu przesiada na to co lepiej dziala\nvogon.jeltz Re: OT - wyrok w sprawie neutralnośći sieci 16.09.20, 15:31\nTo jest to samo, tylko inaczej opakowane. Po przekroczeniu limitu masz "odwrotny throttling" czyli faworyzowanie wybranych dostawców treści.\nbimota Re: OT - wyrok w sprawie neutralnośći sieci 16.09.20, 15:21\nSkretynienie postepuje, a potem placz, ze laduja nam ACTA i inny syf... niedlugo zatesknimy za komuna...\nallegropajew Re: OT - wyrok w sprawie neutralnośći sieci 20.09.20, 11:20\nJa mam bez internetu w cenie, ale facebook i messenger mam za darmo. Znaczy nalicza się coś, ale po przeresetowaniu telefonu stan konta wraca do wyjsciowego.\nTo oczywiście pewna chytra PUŁAPKA, bo jak na fejsie się w cokolwiek kliknie, co wyprowadzi poza, to taksują jak za zboże.\n30.09.20, 18:22 Świeża krew na forum (83) galtomone\n30.09.20, 18:20 tuning silnika (35) piataziuta\n30.09.20, 18:12 OT - Trump moze mowic prawde, ale... (42) galtomone\n30.09.20, 17:12 Czy ktoś kojarzy tego grubego, brodatego zwyrola? (44) schweppes1\n30.09.20, 16:34 Samochód do wykończenia (dosłownie i w przenośni). (140) qqbek\n30.09.20, 16:09 Tesla 3 w eksploatacji (67) galtomone\n30.09.20, 15:46 Polecicie jakąs fajną knajpę w Monachium? (32) jeepwdyzlu\nNo to pozgadujmy sobie jesiennie!\nKlucz / Crack / Aktywator do Rainbow Six Siege\nZmarł Jan Bógdoł-aktor Teatru Śląskiego\nfotelik 15-36 do samochodu bez isofix\nHomosie schodzą na psy\nOT - te pieprzone, niezależne media...\nMichal Pwlak - RPD - co to za\nTakie akumulatory byłyby więcej niż fajne...\nSnilo mi sie ze bylem wewnatrz opony.\nc&A i h&m\nCo Za Lato\nSzkolenie z mediacji dla studentów prawa. Warszawa\nKto wygra pierwszy Oficjalny Turniej SGE?\njaki film byście zabrały...\nRafał Trzaskowski nagrany w klubie. Jest nowa wers\nKochanka mnie wyrolowała\nRady dla początkującej kociary\nOdszczekuje ws. wysepek


Parapety z piaskowca - Piasmar\tParapety z piaskowca - Piasmar\nParapety kamienne cieszą się niezmienną popularnością wśród osób budujących lub remontujących swoje domy. Parapety wykonane z tego rodzaju materiału swoje powodzenie zawdzięczają przede wszystkim eleganckiemu wyglądowi, nie jest to jednak jedyny czynnik, jaki biorą pod uwagę osoby decydujące się na zakup. Poznaj wszystkie zalety parapetów z piaskowca.\nJak powszechnie wiadomo, walor estetyczny decyduje o pierwszym wrażeniu. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że parapet z piaskowca jest eleganckim elementem wykończenia wnętrz. Wykonany z kamienia parapet prezentuje się bardzo estetycznie, dzięki czemu sprawdza się w każdym rodzaju aranżacji wnętrz, zarówno tych utrzymanych w tradycyjnym stylu jak i tych nowocześnie urządzonych.\nParapety z piaskowca charakteryzują się dużą trwałością, są szczególnie odporne na uszkodzenia mechaniczne, mogące nastąpić w trakcie codziennego użytkowania. Piaskowiec jest wytrzymałą skałą, dlatego też sprawdzi się znakomicie jako element umieszczony wewnątrz lub na zewnątrz budynku. Cechy kamienia powodują, że z wiekiem nie ulega on zniszczeniu, czego nie można powiedzieć o innych popularnych materiałach, z jakiego wykonane są parapety.\nDobrze wykonane parapety z piaskowca są takim elementem wystroju wnętrza, który pozostaje niezwykle łatwy do utrzymania w czystości. W przeciwieństwie do innych materiałów nie wymaga malowania, zalecamy jednak wykonanie impregnacji, która przedłuży żywotność i piękny wygląd parapetu. Sam proces czyszczenia przebiega szybko i sprawnie, nie ma też konieczności używania specjalistycznych środków bądź narzędzi.\nCena parapetu z piaskowca\nOgromnie ważnym czynnikiem jest również cena. Parapet z kamienia to bardzo opłacalna inwestycja na długi okres czasu. Stosunek jakości do ceny powinno się brać pod uwagę w perspektywie trzydziestu lub więcej lat. Z takiego punktu widzenia montaż parapetu z piaskowca jest bardzo opłacalny, gdyż przez dziesięciolecia nie ma konieczności wymiany parapetu, niezależnie od tego, czy został on zamontowany wewnątrz lub na zewnątrz budynku.\nParapety z piaskowca są zatem najlepszym rozwiązaniem dla wszystkich tych, którzy cenią sobie elegancję i trwałość w atrakcyjnej cenie. Najbardziej atrakcyjne cenowo oferty można znaleźć bezpośrednio u producenta. Każda kopalnia piaskowca prowadzi sprzedaż bezpośrednią, dlatego też warto uważnie sprawdzić wszelkie dostępne propozycje.\nKamienna ścieżka w ogrodzie Październik 28, 2015\nRodzaje piaskowca na elewację Październik 18, 2018\nZabytki wykonane z piaskowca Październik 17, 2018