Najważniejszym wyposażeniem jest różaniec\n"Najważniejszym wyposażeniem jest różaniec"\nW poniedziałek (5 sierpnia) wyrusza z naszego miasta X Rowerowa Pielgrzymka na Jasną Górę. Wyjazd na pielgrzymi szlak nastąpi po mszy św. o godz. 7, która odbędzie się w kościele Miłosierdzia Bożego przy ul. Bema.\n- Marta Kowalczyk: „Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie” to hasło tegorocznej X pielgrzymki rowerowej z Elbląga na Jasną Górę. Dlaczego wybraliście właśnie te słowa?\n- Ks. Krzysztof Sękuła, organizator pielgrzymki rowerowej: Hasło tegoroczne związane jest przede wszystkim z podkreśleniem wybrania, powołania każdego człowieka przez samego Boga. W dobie dzisiejszej uświadomienie sobie kim jesteśmy, kto za nami stoi niejako w obronie, napełnia radością z wyznawanej wiary, co więcej pozwala niezachwianie trwać przy Bogu i bronić wartości.\n- Ile osób zdecydowało się w ten sposób spędzić część wakacji lub urlopu?\n- Wszystko wskazuje na to, że w tym roku pobijemy rekord ilości osób uczestniczących w pielgrzymce, będzie zapewne ponad 150 osób.\n- Czy grupa pielgrzymujących na rowerach z roku na rok powiększa się? Co sprawia, że pielgrzymka na rowerach jest atrakcyjną formą spędzenia urlopu?\n- Wzrost pielgrzymów oczywiście jest dostrzegalny. Jest to związane z różnymi czynnikami. Na pewno rozwój turystyki rowerowej ma wpływ, jednak mam nadzieję i wierzę w to głęboko, że przede wszystkich jest to związane z pragnieniem poszukiwania Boga i spotkania Go w życiu, a przez to pogłębienia swojej wiary.\n- Który odcinek jest najtrudniejszy do przejechania?\n- Najtrudniejszy odcinek jest wówczas, gdy jadę, aby jechać i nie mam żadnej intencji. Wtedy czekam i męczę się ogromnie kiedy już ten etap się zakończy. Gdy mam intencję nic mnie nie przeraża.\n- Kiedy spotykacie się z pielgrzymami, którzy z Elbląga idą pieszo?\n- Spotkanie obu pielgrzymek nastąpi dopiero na Jasnej Górze 11 sierpnia, gdyż nasze trasy w większości celowo nie pokrywają się, by nie być zbyt wielkim ciężarem dla miejscowych gospodarzy.\n- Czy można jeszcze dołączyć do Waszej grupy? Gdzie i do kogo można się zgłosić?\n- Trzeba naprawdę się mocno postarać gdyż listę zamknęliśmy 25 lipca, jednak modlitwa wiadomo czyni cuda.\n- Co ze sobą zabiera pielgrzym jadący na rowerze?\n- Najważniejszym wyposażeniem jest różaniec.\n- Życzę szczęśliwego powrotu.\nNa różańcu nie pojedziesz gdy dętka pęknie. Wiec na wyposażeniu musi byc tez detka i narzedzia.\nNa różańcu pojedziesz jeszcze dalej Gdy zaczniesz się modlić to znajdzie się ktoś kto da Ci dętkę a drugi pomoże Ci wymienić Tylko w to uwierz????\nCzy pielgrzymi otrzymali instrukcje, co robić jeśli na trasie pojawi się na niebie tęcza?\n@le-karz - Tęcza - największy wróg Polskich prawdziwych katolików, hehe\nSą dwie tęcze. Tej "jednej" brakuje jednego koloru symbolizującego Boga.\nFajnie ze nie trzeba isc z buta. Ile dziennie pokonuja pielgrzymi km? 100?\n@le-karz - Na niebie pojawić się może tęcza złożona z siedmiu kolorów. Natomiast flaga używana przez ideologów LGBT (następców marksizmu) ma 6 kolorów (bez indygo) i jest używana, gdy przestała być modna czerwona, z sierpem i młotem. .. .\nPrawdziwa tęcza ma 7 kolorów - tęcza ruchów neomarksistowskich (obecnie nazywają się LGBT) ma 6 kolorów. Widzisz różnicę. To taka drobna różnica, jak pomiędzy demokracją a demokracja socjalistyczną. .. .\n"Prawdziwa tęcza ma 7 kolorów - tęcza ruchów neomarksistowskich ma 6 kolorów. " A rozdąjacy nie swoje pieniądze za głosy wyborcze PIS, do jakiego ruchu zaliczymy?\nSymbolem homoloby jest flaga żółto/ biała\n@Jamaleg - dokładnie, i ta flaga nie przeszkadza.\nGdyby pukali się między sobą to miałbym to w .... Ale jak wykorzystują bezbronne dzieci to już jest problem nas wszystkich. Nagonka na lgbt to próba odwrócenia uwagi od skandali z nimi w rolach głównych . Tam każdy jest umoczony po uszy w g... . Nawet nabór do tej organizacji jest tak przeprowadzony żeby wybrać ludzi o skłonnościach homoseksualnych bo innego do swojego szemranego towarzystwa nie wpuszczą


1 procent na SIEMACHĘ — Site\n1 procent na SIEMACHĘ\nO mądrości pomagania, wychowaniu rówieśniczym, modelowej współpracy z Fundacją PKO Banku Polskiego rozmawiamy z ks. Andrzejem Augustyńskim, Przewodniczącym Zarządu Stowarzyszenia SIEMACHA.\nSIEMACHA to organizacja, która pomaga młodym ludziom. Wspiera ich w poszukiwaniu wartości, wzmacnia więzi społeczne i rozwija poczucie odpowiedzialności za siebie i innych. W jaki sposób?\nSIEMACHA pomaga dzieciom! Skuteczność tej pomocy tkwi w jej prostocie. Po prostu pomagamy, a nie pozorujemy pomoc. Nie fundujemy pomagającym dobrego samopoczucia i nie upokarzamy podopiecznych „sprzedając” ich, często tragiczne, życiorysy. Dla nas pomoc to przemyślane działanie, oparte na solidnej wiedzy i – zazwyczaj – rozłożone w czasie. Wciąż powszechne, niestety, dawanie dzieciom czy też dorosłym pieniędzy na ulicy uważamy za wyrządzanie im krzywdy. Czy bezdomny to ktoś kto nie ma domu? Nie, to ktoś, kto nie umie „mieszkać”. Brak domu jest zazwyczaj objawem, konsekwencją wcześniejszych zdarzeń. Dlatego wychodzenie z bezdomności to długi i trudny proces, a nie prosta czynność, jaką jest zakupu mieszkania. Podobnie jest z większością problemów społecznych. Ich rozwiązanie wymaga najpierw mądrości, a potem pieniędzy.\nIlu w ciągu roku podopiecznych trafia do SIEMACHY? W jakim są wieku?\nWiększość naszych podopiecznych jest w wieku szkolnym, choć w domach dziecka są także młodsi. Najliczniejszą grupę, bo ok. 2000 osób stanowią dzieci korzystające z placówek dziennych. Mieszkają w swoich domach rodzinnych, a do SIEMACHY przychodzą na zajęcia, które pozwalają im nadrobić zaległości szkolne, kulturowe, emocjonalne czy społeczne. Tu odkrywają i rozwijają talenty, uczą się praktycznych umiejętności, np. gotowania, nabierają śmiałości, odwagi lub kontrolowania wybuchów agresji. Jesteśmy organizacją, która wyeksponowała wartość tzw. „wychowania rówieśniczego” czyli zbawiennego wpływu, jaki na młodego człowieka może mieć kontakt z rówieśnikami, choć nie zawsze musi. Kolejną grupę stanowi 150. wychowanków naszych domów dziecka. Wyróżnikiem placówek SIEMACHY jest ich kameralność, nowoczesność i samodzielność. Dzieci żyją tu, jak w prawdziwym domu i ponoszą odpowiedzialność za jego funkcjonowanie: robią zakupy, sprzątają, gotują, opiekują się zwierzętami, uprawiają rośliny... Taki wymarzony dom dziecka powstał dzięki wsparciu PKO Banku Polskiego kilka lat temu w Odporyszowie k. Tarnowa. Wśród naszych podopiecznych dużą grupę, bo około 1000 osób, każdego miesiąca, stanowią osoby korzystające z psychoterapii, które indywidualnie lub wraz ze swoimi rodzinami przechodzą przez poważne problemy życiowe. W ostatnim czasie dużo uwagi poświęcamy dzieciom, które straciły bliskich w wypadkach komunikacyjnych. Organizujemy dla nich specjalne turnusy psychoterapeutyczne. Ważną grupę tworzy także ponad 500. młodych amatorów sportu skupionych w sekcjach, m.in. piłki nożnej, pływackiej czy tenisa stołowego. Dodam tylko, że nasz AS Progres znajduje się w gronie kilku najlepszych młodzieżowych klubów piłkarskich w Polsce.\nCo to znaczy „wychowanie rówieśnicze”?\nWychowanie rówieśnicze działa, jak lekarstwo prosto z natury. Dzieci najszybciej i najchętniej uczą się od siebie. W relacjach ze swoimi kolegami i koleżankami zdobywają niezbędne kompetencje społeczne. Stworzenie rozwojowego środowiska rówieśniczego nie obędzie się jednak bez udziału dorosłych, którzy są swoistymi moderatorami tego procesu. Dzieci z natury są aktywne i chcą uczestniczyć – fizycznie czy emocjonalnie, a jeśli sygnalizują, że nie chcą, to znaczy, że czegoś się boją. Znalezienie sposobu na włączenie ich w aktywność grupy, społeczności jest kluczem do sukcesu – wedle zasady Antoniego Kępińskiego „kto nie buduje ten musi burzyć”.\nProwadzicie Państwo wiele form działalności, np. opieka całodobowa, Akademia Sportu, terapie, a nawet zajęcia w galeriach handlowych. Którą z nich planujecie rozwijać, może proponować nowe?\nMamy kilka kierunków rozwoju według wypracowanych modeli. Pierwszy to kilkunastoosobowe domy dziecka. To placówki zlokalizowane na wsi, gdzie relacje społeczne są wciąż żywe. Ich zadaniem jest pomoc podopiecznym w powrocie do rodziny biologicznej lub, gdy to niemożliwe, na pełne usamodzielnienie się wychowanka. Kolejny to lokowanie placówek dla młodzieży w obiektach wielofunkcyjnych, w tym wielkich centrach handlowych, które coraz częściej stają się miejscem spędzania wolnego czasu. Chcemy też rozwijać i doskonalić pomoc psychoterapeutyczną dla dzieci dotkniętych nagłą utratą rodziców. Wielki potencjał rozwojowy widzimy także w organizowaniu różnych form aktywnej rekreacji, dlatego ostatnio sporo uwagi poświęcamy zajęciom jazdy konnej.\nSIEMACHA od lat współpracuje z Fundacją PKO Banku Polskiego. Jak układa się ta współpraca?\nZ Fundacją PKO Banku Polskiego jesteśmy związani od początku jej istnienia. Bank, w którym mamy rachunki i wie o nas prawie wszystko, wydawał się być wymarzonym partnerem. Ta współpraca to ogromna wartość – pracownicy banku poznają się z naszymi wychowawcami i wychowankami, organizujemy wspólne warsztaty i uroczystości. Ta współpraca działa jak laboratorium. Najbardziej spektakularnym sukcesem jest budowa nowoczesnego domu dziecka w Odporyszowie.\nDlaczego dla organizacji takich, jak Państwa ważny jest każdy 1 proc.?\nUnikam kampanijnych zaklęć, więc nie powiem, że „liczy się każda złotówka”. To oczywiste, że pieniądze są niezbędne, ale mam wrażenie, że niektóre organizacje są pochłonięte przez fundraising tak dalece, że już nie starcza im czasu na pomaganie. My patrzymy na wpłaty 1 procenta podatku, jak na głosy oddane na nasz koncept pomagania i okazanie społecznego poparcia.\nJakiego rzędu wsparcie z tytułu 1 procenta otrzymali Państwo w ubiegłym roku? Na co te środki zostały przeznaczone?\nW ubiegłym roku z tytułu 1 proc. otrzymaliśmy ok. 250 tys. zł. To znacznie mniej, niż moglibyśmy skutecznie zaangażować. Nie prowadzimy jednak drogich kampanii, choć darczyńcy często działają pod wpływem łzawych reklam. Wierzę, że w niedalekiej przyszłości, ludzie będą dokonywać bardziej przemyślanych wyborów. Ważnym argumentem przemawiającym za wyborem naszej organizacji jest to, że u nas 100 procent pozyskanych środków przeznaczamy na funkcjonowanie placówek, bez kosztów pośrednich, administracyjnych, itp. Dwie trzecie pozyskanych pieniędzy przeznaczamy na zakup wyposażenia w placówkach dla dzieci, a jedną trzecią na organizację zajęć dla nich.\nW placówkach SIEMACHY pomoc znajdują dzieci, nierzadko mocno doświadczone przez los czy własnych rodziców.\nOwszem i jest ich zbyt wiele, dlatego nasze ośrodki są tak potrzebne. Pamiętam, jak blisko dziesięć lat temu kolega opowiedział mi o głuchej dziewczynce z malej wioski pod Krakowem, która wychowywała się w skrajnej biedzie pod opieka ojca. Dziewczynka wydawała z siebie dźwięki podobne do szczekania pasa. Zajęliśmy się nią, zaczynając od wizyty u lekarza, który stwierdził, że pomoże dobry aparat słuchowy. Zebraliśmy wiec pieniądze na zakup urządzenia i po krótkim czasie dziewczynka nie tylko słyszała, ale też zaczęła mówić. Dziś uczy się grać na pianinie, bo jej imię i nazwisko zobowiązują – to Anna Maria Jopek. Z resztą nasza podopieczna regularnie spotyka się ze swoją imienniczką – popularną artystką Anną Marią Jopek, która często odwiedza SIEMACHĘ. Wspólnie planujemy na urodziny Ani kupić jej instrument.\nCo podopiecznym SIEMACHY daje najwięcej radości?\nKumulacją radości są wszelkie wycieczki i wyjazdy. Zwłaszcza dla tych z naszych podopiecznych, którzy uczestniczą w nich po raz pierwszy. Pamiętam, jak po wycieczce na Maltę, dzieci pisały na kartkach: pierwszy raz leciałam samolotem, pierwszy raz widziałam morze, pierwszy raz byłem na wyspie, pierwszy raz widziałem palmę, czy też jadłem potrawy inne niż w Polsce. Odkrywanie, doświadczanie czegoś nowego, zwłaszcza w towarzystwie osób, które się lubi i z którym czuje się bezpiecznie to dla nich wielka radość i to na długo. Po takiej dawce nowości, dzieci wracają zupełnie odmienione, idą do swoich szkół z mnóstwem opowieści, dzięki czemu czują się lepiej i pewniej.\nW tym roku SIEMACHA obchodzi 25-lecie działalności. Co jest największym sukcesem organizacji?\nRzeczywiście, 2 października minie 25 lat od otwarcia naszej pierwszej placówki w Krakowie.\nW rocznicę tego wydarzenia organizujemy wielką galę. Będziemy świętować sukcesy wszystkich, którzy przez te lata wychowywali się w naszych placówkach. To jest nasz najważniejszy powód do świętowania, uważam bowiem, że miarą sukcesu organizacji są osiągnięcia jej podopiecznych. A jest ich bardzo dużo! Udało nam się stworzyć wielką i stabilną instytucję, która jest w stanie zapewnić bezpieczeństwo i warunki rozwoju tysiącom podopiecznych. Tak, to jest powód do dumy!


Przemoc wobec osób starszych - czubek góry lodowej\n30.12.2020 00:02:00 top 0 3350\n- są zależni w codziennym funkcjonowaniu od innej osoby;\n- mają trudną sytuację finansową lub są zależni materialnie/mieszkaniowo od opiekuna;\n- mają obniżoną sprawność fizyczną lub psychiczną;\n- rzadko kontaktują się z osobami spoza najbliższego otoczenia;\n- ich współdomownik doświadcza stresu, ma choroby psychiczne, zaburzenia osobowości lub nadużywa substancji psychoaktywnych.\n- przemoc fizyczna – czyli zachowanie wiążące się z ryzykiem uszkodzenia ciała. To zadawanie bólu fizycznego lub powodowanie obrażeń, na przykład: bicie, szarpanie, popychanie, krępowanie ruchów seniora, wymuszanie kontaktów seksualnych.\n- przemoc psychiczna – czyli znęcanie się emocjonalne, słowne. To na przykład: wyzywanie, zastraszanie, grożenie, szantaż („Jak dalej taki będziesz, to oddam cię do domu opieki.”), obwinianie za niepowodzenia, oskarżanie („Sama jesteś sobie winna! Dobrze wiesz, jaką byłaś dla mnie matką.”), szydzenie („W końcu masz za swoje, za swoją podłość!”), nieuzasadnione zakazy (chowanie przed osobą starszą pamiątek i przedmiotów, które są dla niej ważne, ale według opiekuna są jej już niepotrzebne), ośmieszanie, poniżanie i upokarzanie („Znowu narobiłeś w majtki, jak dziecko!”), wmawianie choroby psychicznej, milczenie i ignorowanie, izolowanie seniora od osób z którymi chce utrzymywać kontakt (zabranianie mu dzwonienia do jego znajomych, niewybieranie mu numeru telefonu do jego bliskich, gdy nie jest on w stanie zrobić tego samodzielnie), wymuszanie (na przykład zmiany testamentu lub przeprowadzki do domu opieki wbrew woli osoby starszej).\n- zaniedbanie – czyli odmowa wypełniania obowiązku opieki lub nienależyte jej sprawowanie. To na przykład: ograniczanie seniorowi jedzenia i picia, niezmienianie mu środków higieny osobistej lub niepodawanie leków (gdy sam nie potrafi zaspokoić tych potrzeb), ograniczanie dostępu osoby starszej do pomocy lekarskiej, pozostawienie seniora w szpitalu lub placówce całodobowej i nieinteresowanie się jego stanem zdrowotnym.\n- przemoc ekonomiczna – to na przykład zaciąganie pożyczek na nazwisko osoby starszej bez jej świadomej zgody lub zmuszanie jej do tego, samowolne dysponowanie majątkiem seniora (np. zabieranie rzeczy z jego mieszkania „bo i tak z nich nie korzysta”, używanie przedmiotów będących własnością osoby starszej bez jej zgody), kontrola wydatków seniora (gdy on sam jest w stanie decydować o nich), wydzielanie pieniędzy osobie starszej z jej własnych środków, wymuszanie dostępu do konta bankowego seniora, nieudzielanie pomocy przez osoby z najbliższej rodziny, gdy wydatki osoby starszej na leki czy środki higieny osobistej przekraczają jej możliwości.\n- naturalne oznaki starzenia się, takie jak narażenie na upadki i urazy ciała;\n- problemy ze słuchem i wzrokiem (co utrudnia przemieszczanie się, orientację w terenie i dotarcie do instytucji pomocowych);\n- trudność w orientacji odnośnie osób czy instytucji pomocowych i przysługujących seniorom praw;\n- niedarzenie przez osoby starsze zaufaniem ośrodków zajmujących się przeciwdziałaniem przemocy;\n- niedowierzanie i lekceważenie ze strony osób, którym zgłaszają ten problem;\n- trudność w zweryfikowaniu czy rzeczywiście dochodzi do stosowania przemocy wobec osoby starszej, czy też ma ona na przykład objawy wytwórcze występujące w chorobie psychicznej bądź w otępieniu;\n- trudność w zweryfikowaniu czy lęk, obniżony nastrój, niedbałość o higienę, zmniejszenie apetytu są przejawem stosowania przemocy wobec seniora czy też objawem depresji lub procesu otępiennego.\n- wstyd (sprawcy często są osobami z najbliższej rodziny);\n- zależność na co dzień od osoby, która wyrządza krzywdę (np. od opiekunów w całodobowej placówce);\n- silne emocjonalne związanie ze sprawcą (gdy jest to osoba z najbliższej rodziny);\n- odczuwanie poczucia winy (np. starsza matka – ofiara przemocy ma przekonanie, że to z powodu jej złego wychowania syn tak się zachowuje wobec niej);\n- ufność, że sprawca zmieni swoje zachowanie;\n- lęk przed odwetem ze strony osoby, która wyrządza krzywdę.\n- obawiają się pogorszenia i tak już złej sytuacji rodzinnej oraz utraty pozycji społecznej przez rodzinę;\n- mają przekonanie, że o problemach w rodzinie nie powinno się mówić obcym;\n- boją się umieszczenia w całodobowej placówce;\n- nie wiedzą, gdzie mogą uzyskać pomoc i kogo powinni zawiadomić, nie zawsze mają też możliwość dotarcia do odpowiednich służb;\n- wyczuwają, że osoby, którym się zwierzą, i tak im nie uwierzą (w przypadku zetknięcia się z różnorakimi formami przemocy wobec osób starszych częściej reaguje personel socjalny niż medyczny).\n- to najczęściej osoba z rodziny - dorosłe dziecko;\n- syn jako sprawca przemocy najczęściej dopuszcza się zaniedbania;\n- przemoc psychiczną stosuje najczęściej współmałżonek i opiekun niespokrewniony;\n- wykorzystywania materialnego najczęściej dopuszcza się opiekun spokrewniony, wnuki oraz synowa.\n- zauważasz siniaki i rany, które występują w miejscach, które raczej nie są wynikiem upadków (np. na szyi, ramionach, w okolicach żeber)?\n- senior ma obniżony nastrój?\n- osoba starsza reaguje agresją przy próbie dotyku?\n- senior nie chce rozmawiać o swojej sytuacji rodzinnej (jest wtedy zalękniony), ale jednocześnie czyni aluzje na jej temat (wyraża informacje nie wprost)?\n- osoba starsza jest odwodniona lub niedożywiona bądź zaniedbana w zakresie higieny?\n- senior nie chce wracać do miejsca, gdzie jak podejrzewasz jest stosowana wobec niego przemoc (np. jest tak bardzo zadowolony z pobytu w szpitalu, że nie chce wracać do domu)?\n- u osoby starszej są ignorowane lub nieleczone problemy zdrowotne?\n- senior ma niesanitarne lub niebezpieczne warunki mieszkaniowe (brak ogrzewania, insekty, zapach moczu i kału)?\n- osoba starsza jest odcięta od kontaktów z innymi ludźmi?\n- senior nie chce spożywać posiłków i napojów, odmawia przyjmowania leków (mogą to być oznaki myśli samobójczych wyrażonych nie wprost)?\n- czy go obmawia, nie dowierza mu, obwinia;\n- czy ma wybuchowy, drażliwy charakter lub zachowuje się w sposób nieprzewidywalny;\n- czy dąży do sprawowania opieki nad seniorem w pojedynkę i odmawia pomocy ze strony innych osób (przy jednoczesnym podkreślaniu, że inni tej pomocy udzielić nie chcą lub chcą ją sprawować w niewłaściwy sposób);\n- czy podaje niejasne wyjaśnienia odnośnie zdrowia i stanu psychicznego swojego podopiecznego;\n- czy jest niechętna do pozostawienia seniora na indywidualną rozmowę ze specjalistą (np. lekarzem, psychologiem).\n- W sytuacjach zagrożenia zdrowia i życia nie obawiaj się skontaktowania z Policją lub Pogotowiem Ratunkowym.\n- Możesz też zgłosić się do najbliższego Ośrodka Pomocy Społecznej, Centrum Pomocy Rodzinie, Ośrodka Interwencji Kryzysowej.\n- Możesz zadzwonić pod Telefon Zaufania, na przykład na Niebieską Linię lub do Stowarzyszenia Mali Bracia Ubogich. Przysługują Ci porady i konsultacje telefoniczne, wsparcie psychologiczne, porady prawne, psychiatryczne i grupy wsparcia.\n(Źródło: Joanna Szczuka dla zdrowie.pap.pl)


Zakład Usługowy Wita Kochański Witold, Warszawa - Serwis sprzętu AGD - Panorama Firm\nZakład Usługowy Wita Kochański Witold\n22 644 46 08 email Zgłoś błąd\nAmundsena 3, Warszawa\nPrzy Bażantarni 13 /31A, Warszawa\nMroczkowski Michał Serwis AGD\nKoźmińska 11 m. 12, Warszawa\nFantastyczny serwis - kompetentny , fachowy , szybki - Pan Marek to profesjonalista, z moją whirpoolowską pralką rozprawił się w parę minut (gdzie inny serwis się poddał). Panie Marku wielki szacun i dziękuję bardzo.\nPełna profeska, bez zastrzeżeń.\nrzeczywiście trudno się dodzwonić, ponieważ serwis jest oblegany przez klientów. Jednak warto być wytrwałym, ponieważ tam znajdziesz profesjonalistów. Ci ludzie naprawdę wiedzą co robią.\ntragedia , nikt nie odbiera telefonów , a co chwila sygnał jest zajęty więc dzwonią , to niby serwis whirpoola , ale nie mają części !!!


Pacjenci nie przestrzegają zaleceń lekarzy, więc ... - FINANSE I ZARZĄDZANIE\nRefundowane leki warte setki milionów złotych co roku przekraczają termin ważności w domowych apteczkach lub lądują w koszu. A pacjenci, którzy powinni je zażywać, trafiają do szpitala z poważnymi powikłaniami, a nawet narażeniem na trwałą utratę zdrowia. Wszystko przez brak tzw. compliance, czyli przestrzegania zaleceń lekarskich - pisze "Rzeczpospolita".\nWedług raportu przygotowanego przez NFZ dotyczącego nadciśnienia tętniczego, mniej niż 50% chorych na nadciśnienie, którzy samodzielnie przyjmują leki, zgłasza się po kolejną porcje leków po pół roku leczenia. Natomiast aby osiągnąć założone cele terapeutyczne chory powinien przestrzegać zaleceń lekarskich w co najmniej 80% .\nPrzyczyny braku compliance wśród pacjentów mogą być różne i wynikać zarówno z błędów pacjenta, jak i lekarza prowadzącego terapię. Ponadto do przyczyn niskiego compliance pacjentów można zaliczyć możliwe skutki uboczne przyjmowania leków lub skomplikowany schemat leczenia, np. przyjmowanie dwóch substancji czynnych w oddzielnych tabletkach zamiast jednej tabletki złożonej.\nRównież przekonania pacjentów odgrywają istotną rolę w procesie leczenia, w szczególności, brak przekonania o ciężkości choroby i możliwych skutków braku jej leczenia. Brak natychmiastowych skutków zaprzestania terapii może utwierdzać pacjenta w przekonaniu o własnym zdrowiu i braku konieczności regularnego przyjmowania leków.\nNa podstawie danych sprawozdawczych Narodowego Funduszu Zdrowia podjęto próbę oszacowania poziomu stosowania się do zaleceń lekarskich na przykładzie leków z substancją czynną ramiprilum. W analizie uwzględniono dorosłych pacjentów, którzy wykupili co najmniej jedną receptę na lek z substancją czynną ramiprilum w 2016 roku oraz w latach 2016–2018 nie zrealizowali recepty na leki z żadną inną substancją stosowaną w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz żyli co najmniej 24 miesiące od daty realizacji pierwszej recepty w 2016 roku. Okres obserwacji wynosił dwa lata.\nZ badania wynika, że 57 proc. pacjentów przestrzega zaleceń w mniej niż 80 proc., a 29 proc. w mniej niż 40 proc. Choć w wielu przypadkach nieprzyjmowanie leków grozi poważnym pogorszeniem stanu zdrowia, a nawet zagrożeniem życia, 30 proc. pacjentów nawet nie wykupuje recepty.


Prototype - recenzja gry | GRYOnline.pl\nRecenzja gry 19 czerwca 2009, 12:08\nPrototype ma to do siebie, że nie ma tu wielu kwestii dyskusyjnych. Większość elementów gry można jednoznacznie określić jako dobre lub złe. Tylko które przeważają?\nPrototype to tytuł wyczekiwany od dłuższego czasu i dają temu wyraz zarówno redaktorzy serwisów i pism o grach, jak i sami gracze na forach dyskusyjnych. Co więcej, gra od samego początku jawiła się jako tytuł całkiem innowacyjny jak na grę akcji. Nic więc dziwnego, że Prototype ma dość wysoko zawieszoną poprzeczkę. Na szczęście, produkt Radical Entertainment wypada całkiem nieźle i z całą pewnością spełni oczekiwania wielu osób.\nTo ptak! To samolot! Nie, to Alex Mercer, trzecia strona konfliktuna Manhattanie.\nGra zaczyna się… od końca. Poznajemy głównego bohatera, Alexa Mercera, gdy wyspa Manhattan jest już kompletnie opanowana przez mutanty. Pozwala to graczowi na zapoznanie się z najlepszymi i najciekawszymi zdolnościami Alexa, które ten zdobył w trakcie całej swojej przygody. Po krótkim i dość efektownym wprowadzeniu gra przenosi nas do dnia, w którym Mercer obudził się w prosektorium, nie pamiętając wcześniejszych wydarzeń. Od tej pory sami decydujemy, jak rozwiniemy bohatera, które miejsca zwiedzimy i czym zajmiemy się podczas pobytu w Nowym Jorku. Mercer nie jest, niestety, jedyną zmodyfikowaną genetycznie postacią. Wszystkie stwory i mutanty hasające po ulicach to tak naprawdę mieszkańcy wyspy, którzy zarazili się wirusem stworzonym w laboratoriach korporacji GENTEK. Mercer, choć być może dałby i radę samemu zwiać z Manhattanu, woli pozostać w Nowym Jorku, by powstrzymać infekcję i dowiedzieć się, kto odpowiada za wprowadzenie przeróbek do jego ciała.\nPrototype może na samym początku wydać się dość odpychający, głównie ze względu na grafikę, która – jak na grę akcji – jest wyjątkowo uboga w detale. Nie ma tu różnych drobiazgów urozmaicających obraz tętniącego życiem miasta, spotykani na ulicach przechodnie są podobni do siebie, zaś sam Manhattan ma dość jednostajny rozkład dróg i budowli. Rozumiem, że prawdziwe Wielkie Jabłko też tak prezentuje się na mapach, ale nie zmienia to faktu, że na potrzeby gier wideo można nieco nagiąć rzeczywistość i trochę ten teren urozmaicić. Wygląd gry na szczęście ratują pierwszorzędne animacje głównego bohatera.\nWarto jeszcze uwzględnić brak pewnych detali charakteryzujący każde większe miasto. Nie uświadczymy tu np. sygnalizacji świetlnej dla przechodniów, znaków drogowych, ludzi rozmawiających z sobą (w tym również przez telefony komórkowe), śmieci na ulicach itd. Grand Theft Auto IV pokazało, że da się to wszystko zrobić porządnie, a efekt końcowy naprawdę może się podobać. Do tego lekko negatywnego pierwszego wrażenia dokłada swoje trzy grosze również sterowanie – choć mysz i klawiatura jak najbardziej są obsługiwane (i na pewno kontrolery te znajdą zagorzałych zwolenników), zdecydowanie wygodniej jest grać na padzie.\nPolecaneNews 27PoradnikRecenzjaWideo 18Dyskusja 2KOceń gręKolekcja gier\nPliki 2Galeria 132Gry z seriiKody 4Trainery 10\nWedług naszych czytelników gra Prototype w wersji PC jest rozczarowaniem – oczekiwania przed premierą były wyższe niż aktualna średnia ocena użytkowników.\n5460 ocen czytelników\n1300 głosów czytelników


"kapitanowi Wiktorowi Rebrowi" =\nRebrowowi, gimbazo GW.\nGlina - najlepszy polski serial.\nGość: Zygmunt Kuliz\n"Bez tajemnic" nie jest polskim serialem tylko kopią amerykańskiego, który z kolei wzorował się na izraelskim oryginale.\n"PAkt" s.2 porażka. Bardziej skomplikowane aspekty i wątki przedstawione jako tekst do czytania\nGość: Martta Kurkowska\nszukam serialu "głęboka woda" na dvd. czy ktoś wie gdzie mogłabym kupić?\nRojst lepszy niż Belfer. A przynajmniej do tej pory (4 odcinki). Serdecznie polecam.\ndurny jak polski serial - pookrągłostołowy ;)\nNajlepszy polski serial Kruk a potem Rojst


Strona 2 - Koszatniczka - opowiadania granice.pl\nKoszatniczka opowiadania >\nte najszczęśliwsze chwile, które rozjaśniają i ogrzewają, tak mocno, że można jeszcze w coś uwierzyć i zaufać. Wczesnowiosenne popołudnie chłodem okryło miasto. Ubrała więc pięciolatkę w płaszczyk, czapkę i kalosze, po czym wyszły z budynku. Wolnym krokiem, w rytm kroków małej dziewczynki zmierzały w górę ulicy, w kierunku kamienicy, gdzie mieszkały. Jagoda szczebiotała nieustannie. W końcu doszły do katedry. Obie lubiły to miejsce. - Mamo wejdziemy? – radośnie podskakiwała Jagoda, prosząc błagalnie ze swoistą niewinnością.\n- To chodź, ale tylko na chwilę – odparła Agata\nChwila miała być na tyle krótkim czasem, aby nie móc zdążyć zanurzyć się w sacrum i poczuć przynależności do Kościoła. Ciągle stała na rozdrożu. Nie mogła ostatecznie wybrać drogi dla swojego dziecka, które i tak właściwie zaczęło już samo podążać w swoim kierunku. Starała się uwzględniać w wychowaniu skrajną opinię swojego męża, który wspólnotę wierzących uważał za mafię, obrażał i odrzucał do woli.\nAgata odciągnęła toporne poobdzierane drzwi starej windy, duszne powietrze z wnętrza szybko ja otuliło i wciągnęło do środka. Jagoda była zbyt mała, aby nad tym się zastanawiać, z trudem dosięgała pierwszych kilku odrapanych przycisków. Leniwie, z łomotem jechały w górę – do małego mieszkanka, które było dla nich wszystkim, gdyby je straciły na skutek niepłacenia czynszu zostałyby z niczym, tak jak rodzice Agaty ,albo jej męża. Szukamy ludzi podobnych do siebie, nawet, jeśli nam się wydaje, że to przeciwieństwa przyciągają się. Zawsze gdzieś istnieje to zdradliwe podobieństwo, które jest naszym lustrem. Czasem nie jesteśmy tego świadomi, nie zastanawiamy się nad tym bo łatwiej jest bezwolnie krytykować, obrażać i odwracać twarz do okna. Mieszkać razem, ale stać daleko, żeby nie okazać słabości ,lecz pozornie chwilowo tryumfować.\nRodzice Waldka zamieszkali na dalekiej wsi po tym jak zamienili swoje mieszkanie w melinę. Zabrali resztki osobistych rzeczy i pożegnali się z miastem. Zdążyli przetoczyć szczenięce lata swoich dzieci zanim oddali się we władanie alkoholowej hienie. Waldek związał się z Agatą, jego siostra tymczasowo wyjechała do Rabki chora na gruźlicę.\nOna zawsze stała na straży swojego gniazdka, pilnowała, aby rachunki były zapłacone na czas ,doskonale wiedziała czym jest utrata domu.\nWeszły do malutkiego przedpokoju, rozebrały buty i kurtki. Z tego miejsca widać było całe mieszkanie-klitkę, gdzie podłogę remontował dawny chłopak Agaty w nadziei na wspólną przyszłość. Wszystko potoczyło się jednak inaczej. Niski chłopak w okularach przegrał z Waldkiem – wysokim, ciemnym mężczyzną, który mógł się wydawać życiową ostoją i szansą na lepsze życie. Wśród koleżanek Agaty budził podziw i zazdrość, a to już wiele znaczyło dla dziewczyny, która nie wierzyła w siebie, czuła się samotna i zagubiona w świecie po opuszczeniu domu dziecka. Uwikłana w chore związki ostatecznie wybrała jego. Siedział teraz przygarbiony w pokoju obok. Wpatrzony w monitor nie odwrócił wzroku na przywitanie.\n- Byłeś szukać pracy? – zapytała Agata\n- Nie – odpowiedział zdawkowo.\nAgata czuła jak narasta w niej złość i poczucie żalu, że to na jej barkach spoczywa odpowiedzialność za utrzymanie domu. Ogromne poczucie odpowiedzialności przytłaczało ją od zawsze, dusiło i nie pozwalało nigdy zapomnieć o młodszym bracie Andrzeju, a teraz o Waldku. Praca była dla niego sprawą drugorzędną. Ambicje i wysokie mniemanie o sobie nie pozwalały mu pracować tylko dla zarabiania pieniędzy. Kwalifikacji nie miał bo anarchistyczne wybryki z wczesnej młodości przyczyniły się do tego, że rzucił szkołę i rozpoczął życie wolnego ptaka. Teraz znalazł się w klatce i nie potrafił do końca zdecydować co robić dalej. Agata tego nie rozumiała. Całymi dniami siedział i czytał, albo tkwił przed komputerem czekając na swoją życiową zawodową szansę, która nie wiadomo skąd miałaby nadejść. Zadzwonił telefon, gdy myła ręce. Przyjemny, łagodny dźwięk wydobywał się z jej torebki. Szum wody i chichotanie Jagody zagłuszyło sygnał. Patrzyła na umywalkę, ręczniki, toaletę, aż w końcu wzrokiem kilka razy prześwietliła całą łazienkę, w której przez moment\noczami wspomnień widziała swojego brata. Delikatnie, pokręciła głową, jakby chciała czemuś zaprzeczyć. Z niedowierzaniem myślała, jak to się mogło stać, że dorosły, najbliższy jej człowiek tak naraził zdrowie Jagody. Zawsze nad nim czuwała, wspierała go, czasem nawet kontrolowała, wiedziała o nim dużo. Nawet o jego skłonnościach, gdy był jeszcze w domu dziecka. Uważnie obserwowała i już wtedy podejrzewała, że jest inny. Widziała jak się ubierał, jak dbał o swoje ciało, gdy gładził przed lustrem napięty brzuch nastolatka. Nie zrażało jej to, akceptowała swojego brata takim, jakim był. ale tak naprawdę nie znała do końca. Dzieci tych samych rodziców, więzy krwi i wspólne doświadczenia to za mało, aby wiedzieć o kimś wszystko. Zaskoczył ją, nie myślała o nim w ten sposób. W gruncie rzeczy był egoistą. Ego szeptało mu obrzydliwie słodko na uszko co myśleć, jak robić, aby było mu wygodnie. Ukrywał się pod osłonką uprzejmości, , grzeczności i delikatności, która kobiety uwielbiają. Czarował uśmiechem i emanował łagodnością. Może to sfeminizowane środowisko wychowawczyń sprzyjało\nWaldek leniwie podniósł się z obrotowego krzesła, zatrzymując jeszcze na parę sekund wzrok na ekranie, po czym w ostatniej chwili zaniósł torebkę Agacie. Zdążyła odebrać. Kiedyś Iga była dla niej ciocią, teraz nie wiadomo do końca .Tak rzadko widywały się, że nie ustaliły jaką formę należy przyjąć, czy coś w ogóle zmieniać.\n- Cześć Agatko! Co słychać? – usłyszała beztroski, znajomy głos.\n- A wszystko dobrze – odpowiedziała.\n- Jagoda zdrowa. Właśnie wróciłam z pracy – ciągnęła dalej.\n- Może umówimy się, pogadamy spokojnie? Jeśli masz ochotę to zapraszam Cię do siebie – Iga czekała na odpowiedź.\n- Dobrze. Tylko kiedy?\n- Ta sobota?\n- Może być. Jagoda ucieszy się. To do soboty Pa – Agata nie chciała dłużej rozmawiać. Krępowała ją ta sytuacja. W sumie mogła na Igę liczyć, ale nigdy sama nie zabiegała o tę znajomość. Idze kiedyś zależało , aby utrzymać ten kontakt. Szukała ku temu okazji. Choćby wtedy, gdy Agata przeprowadzała się do swojego pierwszego mieszkania. Pomogła jej przy przeprowadzce, wioząc całą przydziałową wyprawkę z domu dziecka, zapakowaną na dachu malucha, którym wtedy jeździła do pracy. Przypisywała temu wielkie znaczenie bo zaangażowała się w ważną rzecz. Agata wykorzystała jedynie okazję darmowej przeprowadzki. Zawstydzona siedziała na miejscu pasażera, spoglądając czasami w jej kierunku z łagodnym uśmiechem. Iga żartowała z całej sytuacji, choć w gruncie rzeczy oczekiwała wyrazów wdzięczności i potwierdzenia, że ta relacja przerodzi się w przyjaźń. -    - Ocena:\nDodany:2016-03-24 19:55:29, Ocena: 5.0


Osiągnięcia | Armored Warfare Gamestone\nPoradniki Short News W grze\nShort News: Ukryte osiągnięcia Solomona\n7 września 2018 15 września 2018 sebastor 0 Comments 0.26, Osiągnięcia, Solomon Schreiber\nWitajcie, Wraz z wprowadzeniem 0.26 do gry zostały dodane trzy ukryte osiągnięcia, które można zdobyć używając pojazdów od nowego dealera. Są to:\nWitajcie, Wraz z 0.26 w grze pojawi się czwarta misja drugiego sezonu Specjalnych Operacji oraz nowy dealer. Oznacza to, że dostaniemy również nowe osiągnięcia, a jest ich całkiem sporo.\nWitajcie, Wraz z aktualizacją 0.25 został wprowadzony nowy sezon Specjalnych Operacji o nazwie Black Sea Incursion. Tak jak to było w przypadku Caribbean Crisis, tak i teraz przygotowałem dla Was poradnik. 🙂\nZbugowane osiągnięcia BSI\n8 czerwca 2018 8 czerwca 2018 sebastor 0 Comments Black Sea Incursion, Osiągnięcia, Specjalne Operacje\nWitajcie, Jeżeli mieliście w planach wykonanie osiągnięć Peacemaker oraz Top Operation w nowych Specjalnych Operacjach Black Sea Incursion to mam dla Was złą wiadomość.\nWitajcie, Z racji, iż do tej pory nie ukazał się żaden szczegółowy poradnik dotyczący kamuflaży i osiągnięć w trybie Specjalnych Operacji to postanowiłem takowy dla Was przygotować. 🙂\n6 marca 2018 6 marca 2018 sebastor 0 Comments kamuflaż, Osiągnięcia\nWitajcie, Wraz z aktualizacją 0.24 w grze pojawiły się nowe osiągnięcia. Oferują one nie tylko detale, czy kredyty, ale również kamuflaże. Tutaj znajdziecie ich opis.


Hipnoza - wasze opinie\n03-12-14, 09:29 #1\nWitam Z natury jestem człowiekiem nieufnym więc przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji staram się skonsultować z ludźmi mądrzejszymi ode mnie. Na forum o hipnozie wyczytałem że hipnoza naprawdę działa i może pomóc mi wyleczyć się z nałogu, ktory niestety posiadam Ktoś z was był kiedyś u hipnotyzera? Wierzycie w to czy uważacie za magiczne sztuczki rodem z cyrku?\nOstatnio edytowane przez wolf ; 19-03-15 o 12:04\n19-03-15, 12:01 #2\nNie widziałem dowodów naukowych na skuteczność hipnozy, dlatego nie wchodził bym w to. Są natomiast badania i zdarzenia, które pokazują niebezpieczeństwa hipnozy. Bo na czym ta cała hipnoza polega? Na manipulowaniu w podświadomości przez jakąś tam osobę, która nazywa się "ekspertem" i udaje, że wie co robi. Sprawdź sobie temat wszczepiania wspomnień, to zobaczysz jak taki "ekspert" potrafi namieszać, a nawet zniszczyć życie człowieka ... Są też kwestie zagrożeń duchowych związanych z hipnozą (ten argument jest ważny tylko dla wierzących ;-))\nZamiast magicznych sposobów polecam zwykłą pracę nad sobą, która przyniesie pewne rezultaty i opłaci się w dłuższej perspektywie.\n18-09-15, 13:29 #3\nW pełni się zgadzam z przedmówcą. W każdym przypadku walka z nałogiem to ciężka praca i nie ma magicznego sposoby aby pozbyć się nałogu. Tego typu metody wydają się kuszące, jednak najczęściej jest to kwestia dobrej sprzedaży a nie faktycznej skuteczności.\nTak jak z tymi wszystkimi książkami co to po przeczytaniu ich się rzuca palenie ;D\nChociaż przy paleniu to podobno (usunięta nieopłacona reklama) jest faktycznie skuteczny Nie sprawdzałem osobiście, ale znajomi rzucali przy jego pomocy i mówili że pomaga. Oczywiście to samo w sobie nie załatwi sprawy. Znam też wielu znajomych którzy pomimo brania tego typu rzeczy nie rzucili.\nOstatnio edytowane przez wolf ; 18-09-15 o 14:32\n19-09-15, 10:05 #4\nHipnoza leczy depresję!\n18-06-16, 18:40 #5\nWierz w siebie, a osiągniesz więcej.Hipnoza działa nie na każdego.Jeśli coś postanowisz, to trzymaj się tego.Nikt Ci nie pomoże.Masz jedno życie i tylko Ty decydujesz.\n08-02-17, 17:19 #6\nJeśli wierzysz w to że hipnoza wyleczy Ciebie z nałogu to chcę powiedzieć że się rozczarujesz.\n24-08-17, 08:36 #7\nHipnoza może być pomocna, ale raczej wątpię, by potrafiła zmienić człowieka o 180%.. :/\n13-12-17, 14:29 #8\nznam bardzo dobrego psychologa który uważa , że hipnoza i wszelkiego typu manipulacje są złe\n21-01-20, 10:04 #9\nhipnoza- stanowcze nie


Najbardziej problematyczne więzy rodzinne jakie spotkałam w artykułach o seryjnych mordercach przedstawiają osoby: Zdzisława Marchwickiego i jego rodzeństwa. Moim skromnym zdaniem. Zapraszam do zapoznania się z lektura...\nPoniższy tekst skopiowałam ze strony:\nDla wiadomości własnej i refleksji. Polecam- ciekawa strona.\nPs. Zdenerwowałam się właśnie bo skasowały mi się moje przemyślenia;/.\nOjciec Zdzisława Marchwickiego, Józef, miał pięć żon i czworo dzieci. Z pierwszą żoną: Halinę, Zdzisława i Jana. Po trzecim porodzie pierwsza żona umarła. Najmłodszego syna, niemowlaka Jana, na wychowanie wzięła dalsza rodzina. Józef Marchwicki ożenił się po raz drugi. Z drugiego małżeństwa urodził się syn Henryk. Potem jeszcze Józef miał trzy kolejne żony. Halina, Zdzisław i Henryk chowali się w domu, w którym trudno było znaleźć wzór, jak należy żyć.\nJan w okresie okupacji został oddany do sierocińca, skąd wziął go na wychowanie ksiądz. Zapewne z tego powodu znalazł się najpierw w Niższym Seminarium Duchownym w Poznaniu, a następnie w Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie - usunięto go jednak stamtąd. Wówczas zdobył średnie wykształcenie świeckie, pracował jakiś czas jako nauczyciel, następnie został zatrudniony na stanowisku administracyjnym w Uniwersytecie Śląskim. Był homoseksualistą - w trakcie śledztwa okazało się, że brał udział w licznych przestępstwach (na wiosnę i w lecie 1974 roku został skazany w kilku odrębnych procesach). Do początku lat sześćdziesiątych Jan nie utrzymywał bliższych kontaktów z rodziną. W rodzinie, w Dąbrowie, mówiono o nim z nutką podziwu i lekkim uśmieszkiem jednocześnie: "profesorek", "biskup", "bożek". Jan urodził się w 1929 roku.\nHalina, urodzona w 1924 roku, także odegrała, jak się później okazało, pewną rolę w przestępstwie ciągłym. Otrzymywała drobne przedmioty, jakie jej brat (Zdzisław) zabierał ofiarom.\nHenryk, najmłodszy, przyrodni brat, urodzony w 1930 roku, był dwa razy żonaty (jego pierwsza żona, Maria, była później żoną Zdzisława), z drugą rozwiódł się przebywając w areszcie śledczym w związku ze sprawą "zagłębiowskiego wampira".\nZdzisław Marchwicki urodził się w październiku 1927 roku, miał pięcioro dzieci. Gdy jego żonaty już z Marią brat Henryk siedział rok w więzieniu za kradzież - Zdzisław sprowadził się do Marii, i tak już pozostało. W 1956 roku Henryk rozwiódł się Marią; nawet nie potrzebowała zmieniać nazwiska, aby połączyć się formalnie ze Zdzisławem. W 1964 roku we wrześniu żona opuściła go. Wyprowadziła się do innego mężczyzny. Pierwszy raz wampir zamordował kobietę w listopadzie 1964 roku. Pod koniec 1966 roku małżonkowie znów się spotykali. Zdzisław prosił Marię, aby wróciła. Zaczęli ze sobą korespondować. Zachowały się listy z tego okresu. Wiadomo z nich, że Zdzisław błagał żonę o powrót. Miała ona już dzieci z innym mężczyzną, z którym się związała; mimo to wróciła do męża w grudniu 1967 roku. To, co działo się miedzy małżonkami, a więc odejście Marii, późniejsza nadzieja na jej powrót, wreszcie powrót, na krótko zresztą, ściśle nakłada się na daty morderstw dokonywanych przez wampira. Gdy Zdzisław miał nadzieję na powrót żony, wampir nie mordował. Gdy Maria wreszcie do niego wróciła, Zagłębie oddychało spokojem przez równy rok. Potem jednak odeszła do tamtego mężczyzny, a październiku 1968 roku, znów na Śląsku znaleziono zamordowaną kobietę.\nZagłębiowski wampir działał 5 lat i 4 miesiące. Przez cały ten okres trwało żmudne, szalenie trudne śledztwo. Szukano igły w stogu siana. Marchwicki dokonywał morderstw na terenie o łącznej powierzchni 590 km2, zamieszkałym przez 725 tys. ludzi.\nW Komendzie Wojewódzkiej MO w Katowicach obok mapy Zagłębia z naniesionymi na nią oznaczeniami miejsc, gdzie znaleziono ofiary Marchwickiego, wisiał tragiczny wykaz jego ofiar. Przy imieniu i nazwisku podany był wiek, data i godzina dokonania przestępstwa oraz miejscowość. Przy 6 spośród 20 nazwisk widniał znak szczególny oznaczający, że te kobiety przeżyły.\nOfiary wampira miały od 16 do 58 lat. W jednym dniu (15.VI.1966) dokonał dwóch napadów na kobiety, z których jeden skończył się śmiercią ofiary. Dwukrotnie zamordował dokładnie w rocznicę poprzedniego mordu (15.VI.66 i 15.VI.67 oraz 3.X.67 i 3.X.68).\nCzęsto atakował kobiety wracające z drugiej zmiany, późnym wieczorem. Znajdowano przy nich torby wypełnione drobnymi zakupami, jedna z ofiar niosła garnki. Śpieszyły się do domów. Szły na skróty, przez odludne tereny. Kilka razy zdarzyło się, że gdy napadł na ofiarę spłoszyli go idący ludzie - dlatego niektóre ofiary przeżyły. Uderzał z tyłu. Atakował nagle. Z tych które przeżyły, tylko dwie miały obiektywne warunki, żeby go rozpoznać. I rozpoznały go przy konfrontacji.\nGdy znaleziono pierwszą ofiarę, organa ścigania zaczęły badać sprawę jak każdą inną. Nawet posądzono męża Anny M., uznano go za podejrzanego o morderstwo żony. Siedział trzy miesiące - wypuszczono go.\nPotem została zamordowana Lidia N. W podobny sposób. W niedługim czasie po jej śmierci usiłowano zamordować takim samym uderzeniem Irenę S., a potem w Sosnowcu znaleziono Jadwigę Z. Znów podobna metoda działania, podobne obrażenia - mord na tle seksualnym. W ostatnim przypadku podejrzewano przez jakiś czas przyjaciela ofiary. Ale nie mógł być sprawcą - miał niezbite alibi.\nNastępnego dnia po morderstwie dokonanym 22 lipca 1965 roku skojarzono w Komendzie Wojewódzkiej i w prokuraturze te trzy jednakowe morderstwa i czwarte usiłowanie. Podsumowano wszystko co było wiadome w tych sprawach - na ludzi biorących udział w owej naradzie padł blady strach. Nie ulegało wątpliwości, że wszystkie napaści były dziełem jednego człowieka - mordercy kobiet na tle seksualnym, wampira, który zaczął grasować w Zagłębiu i co kilkadziesiąt dni atakował nową ofiarę.\nSprawca działał w odludnych miejscach, natychmiast wsiąkał w tłum, milicyjne psy gubiły ślad na ruchliwych drogach, wszelkie normalnie stosowane metody wykrywania zabójstw zawodziły. Potem napisano: "Stopień komplikacji wykrywczych był olbrzymi".\nSprawca zadawał ciosy w skroniowo-poltyliczną część głowy. Motyw zbrodni był zawsze taki sam - seksualny. Narzędzia zbrodni nigdzie nie znaleziono, śladów nie udało się odkryć. Wampir działał na otwartym terenie. Potem odciągał ofiary w ukryte miejsca. Były to wypadki z różnych pór roku. Deszcz zacierał ślady. Wszystkie ofiary zostały znalezione dopiero po kilku lub kilkunastu godzinach (najwcześniej po 2, najpóźniej po 30).\nMilicja niemal od początku zaangażowała swoje najlepsze siły, wiedzę, ambicję, zdrowie - i nic. Ludzie, którzy zaczęli zajmować się wampirem (operacja została nazwana kryptonimem "Anna" - od imienia pierwszej ofiary), nie spali po nocach, nie mieli czasu zjeść obiadu, przychodzili do domów późną nocą, wychodzili o świcie.\nDrukowano ulotki przestrzegające kobiety przed samotnym chodzeniem po ustronnych miejscach, mężowie odprowadzali żony do pracy i przyprowadzali z niej, rodzice nie wypuszczali wieczorem dorosłych córek, zakłady pracy odwoziły autokarami robotnice do domów.\nDo niesłychanie żmudnej pracy zaangażowano ogromne siły. Już nie tylko milicja z województwa katowickiego, ale i z innych rejonów kraju zajmowała się operacją "Anna". Wykorzystano całą dostępną w tamtych czasach wiedzę na temat morderstw seksualnych.\nW Wydziale Specjalnym telefon "wampirowski" - 25-555 - działał niemal bez przerwy. Apelowano do społeczeństwa o zgłaszanie wszelkich podejrzanych zachowań. Podstawiano funkcjonariuszy "na wabia". Najpierw mężczyzn przebranych za kobiety, ale ci, choć w damskich płaszczach i perukach, poruszali się dziwnie, ludzie się za nimi oglądali. Sprowadzono więc 100 milicjantek z różnych jednostek MO, przeszkolono je w judo, wyposażono w miniaturowe radiostacje i broń, przebrano w cywilne ubrania. Dzielnie wychodziły późnymi wieczorami na odludne ścieżki. Pod chustkami miały specjalne plastikowe pancerze, które osłaniały tył i lewą część głowy w pobliżu ucha, bo wiadomo było, że w tą okolicę wampir zadawał pierwszy cios.\nPodczas śledztwa Marchwicki powiedział: "Myślicie, że ich nie zauważyłem? Że nie spostrzegłem, że mi podstawiacie babki? Szły tak jakoś dziwnie, jakby im na tym nie zależało, gdzie dojdą. Rozglądały się. A kobieta, jak wraca z roboty, to głowę pochyli do przodu i śpieszy się do domu".\nTymczasem do komendy milicji napływały tysiące listów. Trzeba je było sprawdzać. Każdą informację telefoniczną czy listowną badano z całą starannością. To zaprzątało czas i angażowało ogromną liczbę ludzi. Ale nie zaniedbywano niczego. Były setki fałszywych alarmów, były i kawały, choć naprawdę nie było się z czego śmiać. Skrzętnie zbierano każdy najdrobniejszy szczegół, który mógłby się okazać przydatny.\nPoza tym każde morderstwo kobiety należało badać w dwóch płaszczyznach: w płaszczyźnie normalnego morderstwa, które mogło być upozorowane na działanie wampira (odkryto 6 takich pozorowanych morderstw), i w tej drugiej płaszczyźnie, określonej kryptonimem "Anna".\nOdwołano się do pomocy najwybitniejszych seksuologów, psychologów, psychiatrów, specjalistów z dziedziny kryminologii. 40 naukowców współpracowało z organami ścigania, nabywając nową wiedzę. Stworzono specjalny system organizacyjny, który pozwalał trwać w stałym pogotowiu setkom ludzi.\nAlarm trwał. A mimo to nie udało się uniknąć następnych ofiar. Od chwili, kiedy milicja zdała sobie sprawę, że ma do czynienia z seryjnym mordercą, do końca 1965 r. i w roku 1966 zaatakował 12 kobiet, z czego tylko 4 wyszły z życiem.\nAni na moment nie ustawała praca śledcza akcji "Anna". Setki ludzi skwapliwie wyławiało informacje, które analizowano, poddawano ocenie ekspertów. Zbierano także dane osobowe o tysiącach mężczyzn. W pewnym momencie w kręgu podejrzanych znalazło się ich sto tysięcy.\nPo dokładne analizie miejsc dokonania zbrodni stwierdzono, że musi to być ktoś, kto mieszka w Będzinie lub Dąbrowie Górniczej, bo tam było epicentrum. Funkcjonariusze służby operacyjnej MO chodzili "po kolędzie" od domu do domu. Spisywali mężczyzn. Pytali o wszystko.\nSporządzono specjalne perforowane kartoteki, a w nich fiszki z nazwiskami. "Prześwietlano" najrozmaitsze grupy ludzi i środowiska. Pod baczną obserwacją znajdowali się właściwie wszyscy mężczyźni zamieszkali na tym terenie.\nGdy żadne z działań nie doprowadziło do celu, a wszelkie metody wypróbowane w podobnych przypadkach na świecie, przeszczepione na nasz grunt, zawiodły - postanowiono wykonać gigantyczną pracę.\nW czerwcu 1970 roku powstała kolejna problemowa analiza całokształtu materiału działań. Była to ostatnia z kilkudziesięciu dokonanych analiz i planów. W dokumencie tym przyjęto za ustalone pewne fakty i podporządkowano im dalsze działania. Ustalono, że sprawca musi odpowiadać określonym cechom fizycznym i psychicznym i że jego miejscem zamieszkania lub trwałego związku jest Dąbrowa Górnicza. Autorami tej analizy byli: naczelnik Wydziału Specjalnego Komendy Wojewódzkiej MO w Katowicach, ppłk Jerzy Gruba oraz naczelnik wydziału zabójstw Komendy Głównej MO, płk Józef Muniak. Na jej powstanie złożył się ogrom prac oficerów operacyjnych. opierając się na tym, co zdołano na pewno ustalić, sporządzono wykaz cech osobowych, fizycznych i psychicznych, jakie powinien posiadać zagłębiowski wampir. Cech tych było 485. Wiadomo było na pewno, że wampir nie mógł mieć w roku 1964, na początku swej zbrodniczej działalności, mniej niż 25 lat, że miał do 170 cm wzrostu, ciemne, falowane włosy, musiał być sprawny fizycznie, mieć taki wzrok, aby móc chodzić bez okularów, pracować w systemie trójzmianowym lub na stanowisku, które mógłby opuszczać bez specjalnej kontroli, musiał to być człowiek faktycznie (ale niekoniecznie formalnie) samotny itd., itd.\nZnaczniej trudniej było ustalić cechy psychiczne. Ale ustalono, że musi to być człowiek konfliktowy, nieśmiały, małomówny, skrzywdzony przez kobietę (w jakikolwiek sposób) lub uważający się za skrzywdzonego, psychicznie zrównoważony, brutalny w pożyciu z najbliższymi, wreszcie, że człowiek ten może mieć dobrą opinię w aktualnym miejscu pracy.\nWrócono jeszcze raz do materiałów zebranych o mężczyznach mieszkających w pobliżu terenu działania wampira. Karty perforowane z cechami mężczyzn najdokładniej opisanych położono na arkusz owych 485 cech. Całość położono na podświetlarkę i wyszedł spiczasty trójkąt. Na dole znaleźli się ci, co mieli tych cech najmniej, na samej górze, na spiczastym wierzchołku, z 56 cechami na 485 możliwych, znalazł się Zdzisław Marchwicki - sam jeden. Poniżej tego wierzchołka plasowały się inne nazwiska z dość znaczną różnicą punktową. Miały najwyżej 35 cech.\nZdzisław Marchwicki został aresztowany 6.I.1972 roku pod zarzutem serii morderstw na tle seksualnym. Stało się to po 7 latach i 2 miesiącach od chwili pierwszego mordu.\nZaczął się nowy etap: Postępowanie przygotowawcze przeciwko Zdzisławowi Marchwickiemu. Aresztowanie Marchwickiego było połową drogi - należało mu jeszcze udowodnić winę. Należało zebrać dowody. Jak najwięcej dowodów. Nie mówił bowiem nic. Przyznanie się podejrzanego to nie jest wystarczający dowód w sprawie, ale przecież wiadomo, że przywiązuje się doń wagę niemałą. Zbierano więc dowody, gromadzono tysiące informacji, analizowano najdrobniejsze zdarzenia. Nie było rzeczy błahych, nieważnych. Materiał dowodowy rósł. Kryminogenna rodzina podejrzanego, została prześwietlona jak w rentgenie, obraz działań, ogrom zbrodni, tło - wszystko zaczęło rysować się wyraźną kreską. Sam podejrzany zaś "pękł" 10.V.72 r. Zaczął mówić.\n21.V.72 r. został aresztowany Henryk Marchwicki - brat podejrzanego. 24.V.72 r. - Jan Marchwicki, drugi brat podejrzanego, 4.VII.72 r. - Halina Flak z domu Marchwicka, siostra podejrzanego (w ten sposób wszystkie dzieci Józefa Marchwickiego znalazły się w areszcie śledczym w związku z tą samą sprawą), wreszcie 11.XI.72 r. - Józef Klimczak - przyjaciel Jana, i 29.XII.72 r. - Zdzisław Flak, syn Haliny i siostrzeniec głównego podejrzanego.\nW 142 tomach akt głównych, 500 tomach akt kontrolnych i kilkudziesięciu tysiącach teczek z materiałami operacyjnymi zamknęło się śledztwo w sprawie zagłębiowskiego wampira, który paraliżował strachem przemysłowy, gęsto zaludniony okręg przez kilka lat.\n29.VI.74 r. do Sądu Wojewódzkiego w Katowicach wpłynął akt oskarżenia przeciwko Zdzisławowi Marchwickiemu i innym oskarżonym. Akt oskarżenia, obejmujący wraz z uzasadnieniem 200 stron zarzucał Zdzisławowi Marchwickiemu, ur. w 1927 r. w Dąbrowie Górniczej, zam. w Siemianowicach przy ul. Krupanki 36, pochodzenia i przynależności społecznej, posiadającemu wykształcenie 6 klas szkoły podstawowej i 3 klas szkoły zawodowej, żonatemu, ojcu ośmiorga dzieci - zabójstwo 14 kobiet i usiłowanie zabójstwa 6 kobiet. Ponadto urząd prokuratorski zarzucił mu znęcanie się nad rodzina, znieważenie funkcjonariusza MO i zabór społecznego mienia.\nJanowi Marchwickiemu, ur. w 1929 r., pochodzenia robotniczego, przynależności do inteligencji pracującej, o wykształceniu średnim, stanu wolnego, postawiono osiem zarzutów (został on zresztą skazany w innych procesach na kary wieloletniego więzienia i grzywny). Tym razem został oskarżony o nakłanianie Zdzisława do zabójstwa dr Jadwigi K., a Henryka oraz Józefa Klimczaka do udzielenia mu pomocy, o nakłanianie Klimczaka do zabójstwa młodej dziewczyny, która miała z nim dziecko, o czyn nierządny wobec nieletniego, o nakłanianie siostrzeńca - Zdzisława Flaka, do kradzieży, o przyjęcie skradzionych rzeczy, poświadczanie nieprawdy oraz gmatwanie toczącego się postępowania przygotowawczego poprzez nakłanianie różnych osób do składania nieprawdziwych zeznań.\nHenrykowi Marchwickiemu, ur. w 1930 r. w Dąbrowie Górniczej, zam. w tejże Dąbrowie przy ul. Korzeniec 24 a, pochodzenia robotniczego, o wykształceniu podstawowym, renciście, rozwiedzionemu, ojcu trojga dzieci, prokurator przedstawił sześć zarzutów. Najważniejszy z nich, którym objęty został również Józef Klimczak, dotyczył wspólnego działania, za namową Jana Marchwickiego, polegającego na udzieleniu pomocy Zdzisławowi w dokonaniu zabójstwa dr Jadwigi K. poprzez obserwowanie jej na trasie jej powrotu do domu z Uniwersytetu Śląskiego, a nadto przypisano mu kradzież zamordowanej, wspólnie z bratem Zdzisławem - zegarka, wreszcie znęcanie się nad rodziną, paserstwo oraz pomoc w oszustwie.\nPo dwa zarzuty prokurator przedstawił Halinie Flak i jej synowi. Halina Flak, z domu Marchwicka, ur. w 1924 r. w Dąbrowie Górniczej, zamieszkała tamże przy ul. Królowej Jadwigi 7, skończyła 6 klas szkoły podstawowej, jest zamężna, ma dwoje dzieci, zatrudniona była jako pracownica fizyczna. Jej syn, Zdzisław Flak, urodzony w 1952 r. w Dąbrowie Górniczej i tam też zamieszkały, z ukończona szkołą podstawową i zawodową, pracujący, kawaler, karany już przez sąd dla nieletnich, również zastał objęty aktem oskarżenia.\nSiostrze wampira zarzucono, że przyjmowała od brata Zdzisława drobne przedmioty skradzione ofiarom i że wiedziała o ich pochodzeniu oraz to, że wyłudziła bezprawnie zasiłek chorobowy z miejsca pracy, zaś siostrzeńcowi Marchwickiego zarzucono, iż mając wiarygodną wiadomość o dokonaniu zabójstwa dr Jadwigi K. nie zawiadomił o tym organów ścigania i że, ulegając namową stryja Jana, dopuścił się kradzieży akcesoriów samochodowych.\nJózefowi Klimczakowi, ur. w 1948 r. w Bielsku-Białej, zam. w Katowicach w mieszkaniu Jana Marchwickiego, o wykształceniu podstawowym i zawodowym, kawalerowi, ojcu jednego dziecka, pozostającemu na utrzymaniu Jana, akt oskarżenia zarzucił pomocnictwo Zdzisławowi Marchwickiemu w dokonaniu zabójstwa dr Jadwigi K. przez obserwowanie jej na trasie powrotu do domu i wskazanie jej zabójcy.\nNie wszystkie zarzuty aktu oskarżenia miały jednakowy ciężar, ale chodziło o to, aby jak w zwierciadle odbiła się moralność ogromnej większości członków tej rodziny, jej nastawienie do życia, solidarność wewnątrzrodowa, wreszcie całe obyczajowe tło i środowisko, w którym oskarżeni się wychowywali, aby uplastycznić niejako te wszystkie ponure i straszne aspekty - niezrozumiałe dla ogromnej większości obywateli w naszym kraju.\nZdzisław Marchwicki wywodził się z rodziny niewątpliwie ewenementnej, której losami i uwikłaniami zajmowali się biegli psychiatrzy, psycholodzy i specjaliści kryminologii.\n18.IX.74 r. przed Sądem Wojewódzkim w Katowicach zaczął się proces seryjnego mordercy kobiet. Proces odbywał się w dużej świetlicy huty cynku "Silesia", ponieważ w gmachu katowickiego sądu trwał remont i nie można było nigdzie znaleźć sali tej wielkości, by mogli pomieścić się ci, którzy z różnych racji mają prawo, a czasem i obowiązek przebywać na sali rozpraw. W ciągu 125 procesowych dni, rozciągnęły się one w czasie na 11 miesięcy (bowiem posiedzenia sądu odbywały się tylko w środy, czwartki i piątki), sąd pracował pod przewodnictwem sędziego Sądu Wojewódzkiego Władysława Ochmana. Za stołem sędziowskim zasiadali także: sędzia Andrzej Rembisz i ławnicy Franciszek Tatarczuk, Ryszard Kukwa i Eryk Skiba. Protokołowały na zmianę: Władysława Starek i Maria Gnacik. Oskarżało dwóch prokuratorów: prokurator generalny Józef Gurgul, który nadzorował postępowanie przygotowawcze, i jako wiceprokurator - prokurator wojskowy Zenon Kopiński. Każdego z oskarżonych broniło po trzech obrońców.\nSąd dysponował następującym materiałem dowodowym na którym oparł swój wyrok:\na. wyjaśnienia 6 oskarżonych złożone podczas śledztwa i podczas rozprawy,\nb. zeznania przesłuchanych na sali bezpośrednio przez sąd przeszło 500 świadków,\nc. zeznania ok. 100 świadków złożone w postępowaniu przygotowawczym i odczytane na rozprawie,\nd. ekspertyzy i opinie przeszło 20 biegłych z różnych dziedzin nauki,\ne. protokoły z eksperymentów procesowych, przeprowadzonych w postępowaniu przygotowawczym, i wizje lokalne, przeprowadzone przez sąd wraz dołączoną dokumentacją,\nf. ponad 1000 dokumentów dotyczących różnych kwestii szczegółowych i ogólnych, przedłożonych wraz z aktem oskarżenia i zażądanych przez sąd z urzędu i na wniosek stron,\ng. ponad 100 różnych dowodów rzeczowych,\nh. 25 taśm magnetofonowych z przesłuchania oskarżonych i świadków w postępowaniu przygotowawczym oraz 6 filmów i 325 przeźroczy i zdjęć,\ni. 141 tomów akt postępowania przygotowawczego wraz z załączonymi aktami dowodowymi, dotyczącymi innych spraw, lecz mającymi bezpośredni związek z rozpoznawaną przez sąd sprawą,\nj. 10 tomów protokołów z rozpraw sądowych, 255 taśm magnetofonowych i 5 taśm wideo z rozpraw sądowych, a ponadto 10 tomów akt postępowania przed sądem poza protokołami z rozpraw.\nWedług opinii biegłych "z powodu nie wykształconej w pełni zdolności do normalnego życia seksualnego potrzebował silnych bodźców zewnętrznych w formie wynaturzonej, w postaci widoku krwi, konwulsji ofiary i jej agonii. Cechy sadyzmu, jakimi się odznaczał, wykorzystywane były przez niego w sposób świadomy, zaplanowany i konsekwentny".\nDlatego też Sąd przyjął, iż główny oskarżony to człowiek sprytny, działający z przemyślnym zamiarem, przygotowujący się do dokonania przestępstwa, zabezpieczający sobie ucieczkę z miejsca mordu. Że cechuje go pewność siebie, zdecydowanie w działaniu, chytrość, spryt i umiejętność oceny sytuacji.\nNapadał znienacka na samotnie idące kobiety, często pod osłoną ciemności lub mgły, uderzał z tyłu, zadawał ciosy z dużą siłą. To tylko kwestia przypadku, że cztery jego ofiary przeżyły. Był głęboko przekonany, że z wyjątkiem jednego przypadku - zostawiał je martwe.\nMoże właśnie dlatego tak gorliwie zaprzeczył zarzutowi dziewiętnastemu z aktu oskarżenia, tzn. napaści na pielęgniarkę Irenę W. Zadał jej - w myśl aktu oskarżenia - tylko jeden cios, który spowodował złamanie szczęki, napadnięta kobieta upadła, jego coś spłoszyło - uciekł. Może uznał, że to "spartaczona robota", niegodna jego, i dlatego od początku do końca wypierał się właśnie tego czynu? Jest to dylemat dla psychologów, dlaczego wielokrotny morderca kobiet wypiera się tak stanowczo i uparcie czynu, który wśród innych dziewiętnastu obciążonych straszliwymi skutkami jest najlżejszy?\nChoć ofiary były przypadkowe, okazje planował szczegółowo, mścił się na kobietach z powodu własnych niepowodzeń życiowych, zaspokajał swój popęd płciowy w sposób bestialski, okrutny, działał w atmosferze pewności siebie oraz okresowej bezkarności, jakby na złość organom ścigania.\nDziewiętnaście zamachów na życie kobiet jak klamra spinają dwa morderstwa szczególne. Pierwsza ofiara, Anna M., była sąsiadką teściowej Zdzisława Marchwickiego - Florentyny Król. Kobiety nie znosiły się, kłóciły wielokrotnie.\nCzy chciał przysłużyć się swojej teściowej, by wsparła go w prośbach kierowanych do Marii o jej powrót z dziećmi na Śląsk? Czy Florentyna wiedziała, kto zamordował sąsiadkę? Czy sam sprawca przeciągając trupa w krzaki doznał orgazmu i zorientował się przypadkowo, że to może być sposób zaspokajania popędu seksualnego? Proces nie dostarczył na te pytania jasnych odpowiedzi. Natomiast ostatnie morderstwo, dr Jadwigi K., zostało wyjaśnione w szczegółach nie tylko dlatego, że tak postanowił wymierzyć swoją zemstę Jan i że Zdzisław powiedział: "Trzeba było bratu pomóc", ale i dlatego, że jest to jedyne spośród wszystkich morderstw zagłębiowskiego wampira, w którym nie działał on sam (co zresztą wprowadziło kiedyś do toczącego się śledztwa znaczne zamieszanie i było wówczas trudne do zrozumienia).\nTrzej bracia i Klimczak składali sobie po zabójstwie dr K. przysięgę, że nie ujawnią szczegółów tego czynu, że nie zdradzą się wzajemnie. Właściwie jeden Zdzisław przysięgi dotrzymał.\nWszyscy oskarżeni, a także żona głównego podsądnego, poddani byli dokładnym badaniom, nie tylko zresztą psychiatrycznym.\nOpinię z zakresu seksuologii dotyczącą Zdzisława Marchwickiego wydali prof. dr hab. Edmund Chróścielewski i doc. dr hab. Władysław Nasiłowski. W czasie śledztwa i później, na rozprawie, dokonali oni szczegółowej analizy materiału dowodowego w zakresie zboczeń seksualnych i analizy poszczególnych przypadków zabójstw, przeprowadzili wywiady, zapoznali się z dokumentacją lekarską i orzekli:\n- stwierdzono cechy manipulacyjnego działania (w szeregu przypadków) wokół narządów rodnych, lecz brakuje danych o ewentualnym odbywaniu stosunków płciowych z ofiarami;\n- nie było wybiórczego działania (ofiarami były różne kobiety);\n- sprawcę cechuje psychopatologiczna struktura osobowości;\n- stwierdzono sadyzm-tyranizm;\n- w realizacji działania popędowego zasadniczym celem było dokonanie morderstwa, reszta (np. zabieranie drobnych przedmiotów) to działanie uzupełniające;\n- u sprawcy istniały nieprawidłowości w realizowaniu popędu seksualnego: bicie i znęcanie się nad żoną, ekshibicjonizm, kazirodztwo, odbywanie stosunków z żoną w czasie menstruacji, w czasie ataków epileptycznych, z półprzytomną.\nOpinię lekarsko-psychiatryczną, złożoną po obserwacji szpitalnej trwającej od 30 VII do 5 XII 1973 w Szpitalu Psychiatrii Sądowej w Grodzisku Mazowieckim, podpisali lekarze medycyny, specjaliści z zakresu psychiatrii, Andrzej Różycki i Józef Milczarek. Stwierdzili oni na wstępie:\n"1. Niemal wszystkie zabójstwa lub usiłowania noszą w sobie cechy zabójstw na tle seksualnym;\n2. sprawca zawsze działał jednakowo;\n3. w żadnym wypadku nie stwierdzono, by odbył stosunek z ofiarą".\nA dalej w opisie można przeczytać:\n"Na podstawie akt sprawy, wielokrotnych badań, badań dodatkowych, obserwacji oraz danych:\n1. u Zdzisława Marchwickiego nie stwierdzamy choroby psychicznej ani też niedorozwoju umysłowego;\n2. stwierdzamy nieprawidłowe cechy osobowości typu psychopatycznego oraz sadystyczne zboczenie popędu seksualnego;\n3. brak jest danych, by w okresie dokonania zarzucanych mu czynów posiadał zmienioną lub ograniczoną zdolność rozumienia ich znaczenia i kierowania postępowaniem;\n4. jest zdolny do stawania przed sądem".\nSąd Wojewódzki w trakcie przewodu nie zgodził się z opinią biegłych w kwestii odbywania przez oskarżonego stosunków płciowych ze swymi ofiarami (Zdzisław Marchwicki zawsze utrzymywał, że w przeważającej większości przypadków z ofiarami swymi takie stosunki odbył). Biegli stwierdzili nadto i Sąd to przyjął, że:\n"życie seksualne jest czynem popędowym, ale wychodzimy z założenia, że popęd seksualny nie dominuje nad wolą człowieka... w przypadku podsądnego zabójstwo z lubieżności nie uległo takiemu utrwaleniu, by dominowało nad jego intelektem".\nRównież biegły psycholog mgr Jerzy Jaworski przedstawił na rozprawie swoją opinię. Brzmiała ona:\n"1. Intelekt badanego funkcjonuje prawidłowo;\n2. w wypowiedziach badanego przejawia się poczucie winy za dotychczasowy styl życia i własne postępowanie w przeszłości;\n3. wyraźna jest tendencja do panowania nad sytuacją w sensie dawania kontrolowanych wypowiedzi;\n4. badania psychologiczne nie wykazują aktualnie choroby psychicznej".\nRównież pozostali oskarżeni poddani byli badaniom psychiatrycznym i psychologicznym.\nJan Marchwicki przebywał na obserwacji w szpitalu w Gnieźnie od 18 II do 25 III 1974. Pod opinią podpisali się doktorzy medycyny Marian Jaska i Marian Drogowski. Badał go również psycholog. Biegli stwierdzili, że:\n"jest to psychopata o zboczeniu seksualnym pod postacią homoseksualizmu. Nadto cechuje go dążenie do zaspokojenia własnych potrzeb bez liczenia się z konsekwencjami i normami społecznymi; jest to egocentryk przerzucający winę na innych; usiłuje wykazać, iż padł ofiarą walki ideologicznej. Cechują go skłonności pieniacze, a cel swój stara się osiągnąć wszelkimi metodami".\nOpinia Sądu, po kilkunastu miesiącach obserwowania podsądnego, była znacznie ostrzejsza niż biegłych. Sąd Wojewódzki orzekł w uzasadnieniu wyroku, że to, co powiedzieli o nim biegli, jest zbyt łagodne. Sąd uważa, że:\n"Jan Marchwicki to człowiek wulgarny, zdemoralizowany, zdeprawowany i zdegenerowany, typ sadysty psychicznego, który chce zdeptać i zniszczyć każdego, kto odważa się występować przeciwko niemu".\nRównież Henryk Marchwicki skierowany był do Grodziska Mazowieckiego na badania psychiatryczne. Po obserwacji trwającej od 27 IV do 4 VII 1974 ci sami biegli, którzy opiniowali jego brata Zdzisława, stwierdzili, że:\n"jest to psychopata nałogowo nadużywający alkoholu, a dostrzeżone cechy charakterologiczne należy uznać za psychopatyczne, a nie pochodzenia organicznego uszkodzenia mózgowego".\nBiegli nie stwierdzili objawów psychodegeneracji występującej w alkoholizmie przewlekłym, a biegły psycholog dodał:\n"Prymitywizm środowiskowy, zaniedbania wychowawcze, brak właściwej stymulacji pewnych funkcji intelektualnych. Kłamie, ale to cecha nałogowych alkoholików".\nHalina Flak przebywała w Grodzisku od 7 III do 13 IV 1973. Biegli psychiatrzy stwierdzili, że:\n"intelekt ma ociężały, na dolnej granicy prawidłowego rozwoju. Zdradza nieprawidłowości charakterologiczne, jest nieszczera, nieprawdomówna, łączy ją solidarność z rodziną, szczególnie z bratem Zdzisławem. Nie chorowała i nie choruje psychicznie z wyjątkiem krótkotrwałego okresu depresji reaktywnej (pobyt w szpitalu psychiatrycznym w Lublińcu w 1969). Zdradza jedynie odchylenia charakterologiczne, endogeniczne, częściowo pogłębione zaniedbaniem wychowawczym".\nAmbulatoryjnie, przez doktorów Różyckiego i Krzaka, byli przebadani dwaj ostatni oskarżeni. O Józefie Klimczaku biegli orzekli, że:\n"jest to osobnik psychopatyczny, homoseksualista bierny, uprawiający homoseksualizm w celu osiągnięcia korzyści majątkowych przy jednoczesnym utrzymywaniu normalnych stosunków seksualnych z kobietami".\nO Zdzisławie Flaku zaś powiedziano tylko, że:\n"ma nieprawidłowo wykształconą strukturę osobowości".\nZ takimi to podsądnymi, z których jeden strachem paraliżował Zagłębie w ciągu przeszło siedmiu lat, miał do czynienia w czasie rozprawy Sąd Wojewódzki.\nNa sędziowskim stole leżało 141 tomów akt śledczych, rosły tomy sądowych akt (w sumie 27 342 strony). Uciążliwe, całymi dniami trwające przepytywanie świadków, bezpośrednie konfrontacje "wampira" z ofiarami, które udało się odratować, taśmy filmowe z utrwalonymi szczegółami sekcji zwłok kilkunastu kobiet, protokoły z ekshumacji (bo i takie były), trzy kartony dowodów rzeczowych, wśród których znalazły się i ubrania, i narzędzia zbrodni, zidentyfikowane po ekspertyzach (przecinak metalowy, pejcz stalowy, szyna), koral, fragmenty obrączki i zegarki zabrane kiedyś ofiarom, a teraz stanowiące niezmiernie ważne dowody rzeczowe, taśmy z zanotowanymi wyjaśnieniami, ekspertyzy sporządzone przez placówki naukowo-badawcze, dotyczące mikrowłókien znalezionych na odzieży, cały olbrzymi materiał dowodowy w tej najpoważniejszej, bezprecedensowej nie tylko w Polsce, lecz i na świecie sprawie - oto z czym zetknął się komplet orzekający I instancji.\nA na ławie oskarżonych siedziała w komplecie rodzina silniej niż więzami krwi związana solidarnością, przy jakiej bledną więzy rodziny Corleonów, przez którą niezmiernie ciężko było się przebić i w śledztwie, i na rozprawie. W gromadzie, ściśnięci na ławie oskarżonych, między mundurami milicjantów, prezentowali swoją brutalność i taki stosunek do życia, jakby całe zło tego świata skondensowane zostało w jednej pigułce: czworo rodzeństwa - dzieci Józefa, który w czasie procesu już nie żył.\nZdzisław Marchwicki, podczas śledztwa nic nie mówił; 10, 11, 16, 23 i 24 V 1972 przyznał się do wszystkiego, potem kręcił, ale w zasadzie cała jego linia postępowania w śledztwie to było przyznanie się do zarzucanych mu czynów.\nNa rozprawie najpierw zaprzeczył wszystkiemu, potem powiedział: "Postąpiłem trochę brawurowo w Warszawie, przez co narobiłem bałaganu przyznając się". A potem: "Nie wiem, od czego zacząć, bo czego się dotknąć to kłamstwo". Tak było na początku rozprawy. Potem zaczął sobie zdawać sprawę, jak obciąża go materiał dowodowy. Linia jego obrony powoli zaczęła nie wytrzymywać próby sił i zaczął się załamywać. Był bezradny wobec rozpoznań świadków, kapitulował pod naporem faktów.\nPrzewód dowodowy był już zamknięty. Przyszła kolej na przemówienie rzeczników oskarżenia publicznego. Prokurator Józef Gurgul mówił przez 12 i pół godziny w ciągu czterech dni. Po procesie powiedział: "Cały czas w trakcie przewodu dowodowego zastanawiałem się, jak dotrzeć do głównego oskarżonego. Którędy prowadzi do niego droga. Czytałem wtedy masę rozpraw z dziedziny psychiki zbrodniarzy, literaturę fachową, literaturę piękną. Zastanawiałem się, jaką argumentację on może przyjąć za swoją? Dlaczego raz się przyznaje, raz odwołuje przyznanie? Co w nim siedzi naprawdę, tam gdzieś, potwornie głęboko, na dziesiątym dnie? Wiedziałem ze swojego prokuratorskiego doświadczenia: anioły przestępstw nie popełniają. A ci ludzie siedzący na ławie oskarżonych byli szczególnie niebezpieczni, agresywni, niebezpieczni".\nWięc prokurator szukał do niego drogi. Przebijał się przez słowa napisane uprzednio, analizował dowody, "malował" obraz ściśniętego strachem Zagłębia. Mówił do sądu, do ludzi zabranych na sali, do oskarżonych, ale przede wszystkim do niego. Do Zdzisława Marchwickiego.\nI pod koniec trzeciego dnia przemówienia prokuratora chyba coś pękło w Marchwickim. Bo wstał i nagle i wychrypiał:\n- Tak przyznaję się do winy. Jestem wielkim mordercą. Nie wiem, ile kobiet zabiłem, może 20, może 26, nie pamiętam, nie liczyłem. Ponoszę wielką winę. Narobiłem wiele krzywdy.\n28 VII 1975 roku w zapełnionej do ostatniego miejsca świetlicy Huty "Silesia", zamienionej na sądową salę. Sąd ogłosił wyrok w procesie seryjnego mordercy kobiet.\nSąd uznał Zdzisława Marchwickiego winnym zabójstwa 15 kobiet, usiłowania zabójstwa 4, zaś od zarzutu usiłowania zabójstwa pielęgniarki Ireny W. oskarżonego uniewinnił. Zostały mu także udowodnione pozostałe zarzuty z aktu oskarżenia. Sąd postanowił skazać go na karę śmierci. Karę śmierci wymierzył też sąd Janowi Marchwickiemu. Henryka Marchwickiego skazał na 25 lat pozbawienia wolności, Józefa Klimczaka na 12 lat, Halinę i Zdzisława Flaków na karę 4 lat pozbawienia wolności.\n29 VI 1976 na wokandzie Sądu Najwyższego znalazła się sprawa Zdzisława Marchwickiego i innych. Szara teczka. Numer II, Kr. 171/76, fioletowa pieczątka: "kara śmierci".\nW sądzie nie było tylko obrońców Klimczaka, ponieważ napisał on do sądu:\n"Proszę cofnąć rewizję złożoną przez obrońców. Są to niepotrzebne korowody, nie zamierzam wnosić rewizji".\nJan Marchwicki prosił, aby mu pozwolono być na rozprawie rewizyjnej, ale jego wniosek nie został uwzględniony. Sąd zarządził przesunięcie rozprawy, która się właściwie jeszcze nie zaczęła, bo prokurator przedłożył nowe dokumenty: pamiętnik Zdzisława Marchwickiego, jego list do córki Barbary i pismo KW MO w Katowicach.\nSąd postanawia: zaliczyć dokumenty w poczet dowodów, a w związku z treścią przedłożonego pamiętnika i koniecznością uzyskania od autora dodatkowych wyjaśnień uzupełnić postępowanie poprzez:\na) przesłuchanie w Katowicach Zdzisława Marchwickiego (z udziałem biegłych psychiatrów) co do okoliczności czynów zawartych w tym pamiętniku i celu napisania pamiętnika,\nb) przesłuchanie współwięźnia Zygmunta Alany, któremu autor pamiętnik wręczył, na okoliczność, jak długo przebywał w celi z oskarżonym i w jakich okolicznościach Marchwicki pisał pamiętnik; i wreszcie\nc) płka Jerzego Grubę na okoliczność sporządzonych przez niego notatek służbowych.\nZwykły zeszyt za 4 zł 50 gr. w brązowej okładce z rysunkiem wrocławskiego ratusza, z tyłu stempel zachęcający do składania datków na Centrum Zdrowia Dziecka. Na pierwszej stronie: "Ten oto pamiętnik dedykuję koledze, z którym siedzę w jednej celi - Marchwicki Z. - wampir Zagłębia", a dalej w kratkach, równe pismo, w sumie 38 stron zapisanych przez oskarżonego (w aktach załączona ekspertyza autentyczności pisma).\n"Ja Marchwicki Zdzisław opisuję swoje życie i zacznę od tego że urodziłem się w Dąbrowie Górniczej dnia 18-X-1927 a więc jako młody chłopiec chodziłem do szkoły podstawowej w Będzinie nauka nieszła mi dobrze, a właściwie to uczyłem się bardzo słabo i chyba tylko dlatego że chodziłem na wagary i oglądałem się za dziewczynkami... Gdy siedziałem z dziewczynką nie byłem zainteresowany lekcjami a tą z którą siedziałem. Często zdarzało mi się że na przerwie chodziłem do ubikacji bawiłem się członkiem. Po szkole podstawowej parę miesięcy tokarskiego. Kiedy zaczęła się wojna wywieziono mnie do Niemiec na prace przymusowe. Tam pierwszy miałem stosunek z kobietą, starszą ode mnie - mężatką, miała ona na imię Ewa..."\nA potem jest o pracy u Gaborki, o pierwszym stosunku odbytym z krową w oborze"... wyglądało to tak jakby z kobietą, tyle że musiałem stać na stołku i było mi trochę niewygodnie...", a potem Gaborka złapała go na tych praktykach na łące i nie chciała go trzymać u siebie. Dalej jest mowa o obozie w Kędzierzynie, o pracy w Prudniku, o sypaniu okopów w Żywcu i powrocie do domu, przed samym końcem wojny. O siostrze i kazirodczych stosunkach z nią (mąż Haliny pobił go pogrzebaczem, stąd złamany nos), o nielegalnym handlu, jaki uprawiał po wojnie, i o dwóch miesiącach spędzonych w więzieniu w Mysłowicach, a wreszcie o pierwszej prawdziwej pracy w kopalni "Generał Zawadzki", o ślubie - najpierw cywilnym w 1956, a później kościelnym w 1958 - z Marią i o kłótniach z nią, o wzajemnym robieniu sobie na złość, o jej kochankach i jego przyjaciółce Helenie.\nPotem Marchwicki cofa się w lata dzieciństwa, przypomnienie, że matka umarła, gdy miał dwa lata, że ojciec pracował w kopami "Paryż", że ciągle się przeprowadzali. I że ma czwórkę dzieci z żoną. Wymienia ich imiona: Marek, Zbyszek, Barbara, Iwona. Lesław i Jolanta noszą jego nazwisko, ale to nie jego dzieci. (Ostatnie dziecko zarejestrowane na jego nazwisko, ponieważ Maria nie chciała, mimo iż jej to proponowano, przeprowadzić z nim rozwodu, urodziło się w dwa lata po aresztowaniu Zdzisława Marchwickiego. Jest to dziewczynka, ma na imię Karina).\nTeraz w pamiętniku następuje relacja o dokonanych przestępstwach. Różni się ona od aktu oskarżenia i od tego, co było przedmiotem rozprawy w I instancji. Przede wszystkim Marchwicki pisze tu o 35 napaściach na kobiety. Część z tych relacji pokrywa się z przestępstwami z aktu oskarżenia, ale jest też wiele zupełnie nowych, dokonanych zresztą - wg wersji pamiętnika - poza Zagłębiem, gdy Marchwicki wyjeżdżał, czasem służbowo jako konwojent, czasem prywatnie, kilka razy z bratem Henrykiem. Występują więc w pamiętniku zupełnie nowe miejscowości, jak: Strzemieszyce, Rogoźnik, Rybnik, Pszczyna, Ogrodzieniec, Szopienice, Ruda Śląska, Limanowa, Wirek, Piotrków, Mysłowice, Końskie, Radomsko. Marchwicki podaje zapamiętane szczegóły zbrodni, "modus operandi", drobne przedmioty, jakie zabrał ofiarom. Opis tych przestępstw jest straszliwy w swojej monotonności. Autor miesza daty, cofa się w czasie, ale wynika z tej relacji, iż zaczął mordować w 1951, a ostatniej napaści na kobietę dokonał w 1971.\n"opisałem całe swoje życie" Opowiada o aresztowaniu, śledztwie, badaniach psychiatrycznych i rozprawie; dodaje: "myślałem, że dostanę 25 lat albo mnie Rada Państwa ułaskawi". A dalej: "chciałem i nie chciałem, żeby mnie powiesili, myślałem, ile jest warte moje życie i ile krzywdy ludziom i rodzinie narobiłem d że w tak paskudny sposób mam odejść z tego świata".\nPrzytacza różne "wygłupy", jak sam to nazywa, jakie robił w więzieniu, jak wylewał mannę na głowę.\n"...rozdrażnienie i nienawiść nie opuszczały mnie... w tym czasie jak siedzę odczuwam taką potrzebę żeby kogoś zabić chociaż wiem, że to niemożliwe... drapię się bo odczuwam potrzebę krwi widzenia... w zapachu czuję zadowolenie i mimo że mnie boli to jednak żywcem wyrywam ciało by wymazać się krwią... po całych dniach i nocach myślę tylko o tym, że lada dzień wszystko się skończy.... normalny stosunek z kobietą nie dawał mi tyle ile stosunek z zamordowaną kobietą... myślałem, że taka rozczochrana i niewładna a najbardziej podniecała mnie jej krew..."\nPotem pisze o stosunkach z siostrą i o tym, jak szwagier przetrącił mu nos pogrzebaczem, o stosunkach homoseksualnych z siostrzeńcem. Wreszcie stwierdza: "postanowiłem udawać głupka bo może mi to pomoże..." Pisze o sobie: "siedzę teraz w kącie między szalką a zlewem i piszę"; a później zastanawia się nad przyczynami swojego zboczenia: "to po prostu zboczenie i zemsta". Pamiętnik kończy się prośbą wygłoszoną do czytających, by przestrzegali piątego przykazania.\n10 VII 1975 do Sądu Najwyższego wpłynął list od Zdzisława Marchwickiego:\n"Wobec tego że sam i dobrowolnie wyjaśniłem przestępstwa nie objęte aktem oskarżenia bardzo proszę o wzięcie pod uwagę moich dobrych chęci i szczere przyznanie się przed wykonaniem wyroku to znaczy, że proszę o przedłużenie tego jak najdłużej... Następnie o wszystkich swoich przestępstwach i całym swoim życiu opisałem w pamiętniku koledze lecz nie wiem co się z nim stało. Prawdopodobnie uległ on zniszczeniu... Trudno, popełniłem przestępstwo i muszę być ukarany. Tylko proszę o przedłużenie tego wszystkiego..."\n13 VII 1976 delegowani ze składu orzekającego Sądu Najwyższego sędziowie: przewodniczący kompletu Jerzy Bratoszewski, Wacław Sutkowski i Zbigniew Kwiecień pojechali do Katowic, by przesłuchać trzy osoby.\nOd godz. 10.30 do 12.00 w sali nr 219 Sądu Wojewódzkiego przy ul. Andrzeja trwało przesłuchanie, na którym prócz przesłuchiwanych byli obecni: Halina Flak z obrońcą, obrońcy Zdzisława, Jana i Henryka Marchwickich oraz obrońca Zdzisława Flaka, a także prokurator Gurgul i biegli psychiatrzy, dr Różycki i dr Milczarek.\nZdzisław Marchwicki wyjaśnił:\n"Pamiętnik pisałem dobrowolnie... w okresie kiedy go pisałem, oprócz mnie w celi było jeszcze dwóch więźniów... pisałem go od razu na czysto, nie robiąc wcześniej żadnych notatek. Pisałem kilka godzin dziennie... W pamiętniku, który napisałem, część jest prawdą, a część nie... Prawdą jest to, co napisałem na temat zabójstw opisanych w wyroku, natomiast to, co pisałem na temat innych zabójstw, jest zmyślone przez mnie... nie wiem, jak mam wytłumaczyć, że pewne fakty wymyślone przeze mnie mają pokrycia w rzeczywistości. Nie wiem, co mam mówić, nie spodziewałem się, że będę doprowadzony dzisiaj na przesłuchanie. ...Wszystko pisałem samodzielnie, nikt mi nic nie podpowiadał..."\nOkazano mu pamiętnik.\n"Tak, to jest ten pamiętnik, który pisałem".\nNa pytanie adwokata odpowiedział:\n"Pisałem ten pamiętnik, bo chciałem sobie przedłużyć trochę okres wykonania wyroku... Kiedy pisałem pamiętnik, byłem załamany, w chwili obecnej czuję się tak samo".\nNa pytanie obrońcy Haliny Flak:\n"...Nie żyłem fizycznie z siostrą. Ona nie wiedziała nic na temat faktów, do których się przyznałem".\n"Udział brata Henryka Marchwickiego w tych nie wykrytych zabójstwach należy uznać za fakt wymyślony przez mnie...\n...Wszystko co pisałem na temat pomocy członków mojej rodziny w zabójstwach, jest zmyślone. Prawdą jest to, co podałem o współudziale braci, jeśli idzie o zarzuty opisane w wyroku".\nNa pytanie obrońcy Jana Marchwickiego:\n"Jan nie miał żadnego udziału w zabójstwie dr Jadwigi K."\nI zaraz na pytanie Sądu:\n"Prawda jest zupełnie inna. Raczej nie chciałbym na temat tej prawdy wyjaśniać".\nNa pytanie biegłych:\n"Sam już nie wiem, co mam mówić, tyle się wszystkiego narobiło..."\n"Pisałem do płka Gruby, bo chciałem z nim jeszcze porozmawiać..."\nProtokół z tego przesłuchania, uzmysławia czytelnikowi, przez jaki gąszcz odwoływanych po wielokroć stwierdzeń, wyjaśnień i zeznań musiał się przebijać w tej sprawie sąd, jak w tym bardzo trudnym procesie trzeba było analizować wypowiedzi świadków, dowody, jak szalenie trudno było dotrzeć do prawdy materialnej, która musiała być udowodniona.\nZ przesłuchania płka Gruby warto chyba wynotować to, iż powiedział:\n"W ramach nadzoru poszedłem do Zdzisława Marchwickiego i zastałem go w innym nastroju niż zwykle... pisał do mnie wiele. Pisał z prośbą o rozmowę... odkładałem listy ad acta".\nZygmunt Alana, 27-letni stolarz siedzący za rozbój, powiedział:\n"Przez 10 miesięcy przebywałem w celi ze Zdzisławem Marchwickim. On się nudził, zaczął się wygłupiać, zaproponowałem mu, żeby przepisywał książkę. Ale go to nudziło, bo miał słaby wzrok. Powiedział, że mi napisze coś od siebie. Napisał mi "dyplom dla wampira młodszego". Zaproponowałem, by napisał coś o sobie. Kupiłem mu zeszyt z wypiski. Pisał po dwie, trzy godziny dziennie. Nie rozmawiałem z nim wtedy. Pisał powoli, od razu na czysto, kilka miesięcy, on nie wiedział, że pamiętnik dałem władzom... Zawsze sensownie odpowiadał na pytania..."\n"Nie stwierdzamy zaburzeń psychicznych. Dostrzegamy obniżenie nastroju, adekwatne do sytuacji". A dalej nawiązując do treści pamiętnika: "Pederastia czy zoofilia są znamionami ubocznymi przy sadyzmie: dla nas zasadniczy jest sadyzm".\n22 IX 1976 rano woźny Sądu Najwyższego załadował na wózek tomy akt sądowych i zwiózł na salę rozpraw, na III piętro. Punktualnie o wyznaczonej godzinie za stołem usiadło pięciu sędziów, zdjęli birety, i przewodniczący oznajmił na wstępie, iż zebrane zostały w tom liczący 504 strony wszystkie pisma, jakie wystosował do sądu Jan Marchwicki. Zarzucał sądowi I instancji oszustwo procesowe, którego ofiarą padł jego brat Zdzisław, i to, że z całej rodziny Marchwickich zrobiono zakładników.\nJan złożył różne wnioski dowodowe, ale Sąd Najwyższy nie uwzględnił ich, bo były odległe od przedmiotu rozprawy. Przypomniał tylko to, co działo się między instancjami, by przejść do zreferowania rewizji wniesionych przez obronę. Obrońcy Zdzisława Marchwickiego wnosili o uniewinnienie oskarżonego, zarzucając Sądowi I instancji obrazę prawa procesowego, dowodząc, iż sąd źle ocenił zeznania świadków, kwestionując wszystkie niemal opinie biegłych; przyznanie się oskarżonego najpierw w śledztwie, a później na rozprawie określili jako akt załamania i bezradności, powstały w depresji reaktywnej.\nW ciągu dwóch dni kolejno przemawiali przed sądem obrońcy rodziny Marchwickich (Klimczak wycofał rewizję), kwestionowali zeznania świadków i twierdzili, że wszystko w tym procesie kręci się wokół prawdopodobieństw, rozpoznań, którym nie można przypisać wiarygodności, i domniemań nie wytłumaczonych na korzyść podsądnych.\nPo obrońcach mówił prokurator. Punkt po punkcie zbijał argumenty obrony. Powoływał się na protokoły zeznań, podpisane przez podejrzanych, na taśmy filmowe i na wyniki ekspertyz, na dowody przeprowadzone w postępowaniu dowodowym, na rzeczowe dowody z olbrzymim trudem zidentyfikowane w drodze działań tak żmudnych i drobiazgowych, że czasem aż nie chciało się wierzyć, iż mogły być przedsięwzięte.\nDowodząc raz jeszcze winy głównego oskarżonego i reszty podsądnych, prokurator wnosił o utrzymanie w mocy wyroku Sądu I instancji, z tym że wnioskował zmniejszenie kary wymierzonej Halinie Flak o połowę, jako że Sąd uchybił przepisom prawa materialnego, gdyż w chwili orzekania wyroku obowiązywała amnestia, a oskarżona miała ukończone 50 lat. Kara pozbawienia wolności zatem winna jej być zmniejszona.\n25 IX o godz. 10.30 Sąd Najwyższy zebrał się po raz ostatni w tej sprawie, oznaczonej numerem II Kr 171/76.\nSąd Najwyższy postanowił uchylić rewizje wniesione przez obrońców Zdzisława, Jana i Henryka Marchwickich i wyroki Sądu I instancji w części dotyczącej trzech braci i Józefa Klimczaka utrzymać w mocy.\nW stosunku do Haliny Flak Sąd Najwyższy orzekł karę łączną pozbawienia wolności na lat 3.\nNa 2 lata i 8 mieś. pozbawienia wolności skazany został Zdzisław Flak. (Sąd uznał przestępstwo, jakiego ten ostatni się dopuścił, za jednorazowe, nie zaś ciągłe, a nadto oskarżony nie miał osiemnastu lat w dniu zabójstwa Jadwigi K., tzn. 4 III 1970).\nSąd Najwyższy w ustnym uzasadnieniu wyroku podniósł, że sprawa, w której musiał orzekać, należy do niecodziennych nie tylko ze względu na długość działań sprawcy, ogrom zbrodni, jakich się główny oskarżony dopuścił, i pobudek, jakie go do tych działań popchnęły, ale i ze względu na stopień demoralizacji rodziny Marchwickich, która niemal w całości zasiadła na ławie oskarżonych.\nconclusa pią07:44:10 25/02/2011 [Powrót] Komentuj


Dante Exum zerwał ACL; Kobe zapowiada playoffs - Gwiazdy Basketu\nWitajcie, zaczynamy od przykrych wieści, które napłynęły do nas dziś rano… Dante Exum zerwał ACL w lewym kolanie. Zdarzenie miało miejsce w Słowenii, dokąd 20-latek udał się na mecz towarzyski z reprezentacją Australii. Noga nie wytrzymała obciążenia przy naskoku. Sami zobaczcie, jeśli nie jesteście hipochondrykami i wyobraźnia Wam na to zezwala:\nOto ziścił się najgorszy koszmar atletycznego zawodnika na starcie zawodowej kariery. Zostanie gwiazdą koszykówki nie jest mu chyba pisane. Przypomina mi się historia Shauna Livingstona, pamiętacie jego początki? Pogruchotał kolano znacznie gorzej, powrót do zdrowia zabrał mu parę lat, osiem razy zmieniał barwy klubowe, musiał też całkowicie zmienić styl gry. Dziś jest mistrzem NBA z Golden State Warriors, przytomnym playmakerem oraz wszechstronnym obrońcą. Tacy zawsze znajdą zatrudnienie.\nExum podobnie jak Livingston wszedł do ligi w wieku 19 lat, wybrany z piątym numerem draftu 2014 mówiąc delikatnie: jak dotąd nie spełnia oczekiwań. Efektywność na dramatycznym poziomie (PER 5.7) skuteczność z gry słaba, agresji brak, wymuszonych rzutów wolnych jak na lekarstwo, wolumen strzelecki śmieszny (4.8 ppg) zamiast asyst zachowawczość, żeby nie powiedzieć strach.\nTak to bywa gdy z poziomu australijskiego liceum trafia się od razu do najlepszej ligi świata… Brak pewności siebie można powiązać z gabarytami rywali. No cóż, teraz będzie miał okazję by wrzucić na siebie nieco mięsa.\nDo poprawy jest wszystko: korzystanie z zasłon i decyzyjność przy pick and rollach, poruszanie bez piłki, praca nóg tyłem do kosza. W końcu chłopak mierzy 198 cm wzrostu, łapska ma długie jak John Wall, a to każdemu rozgrywającemu powinno dać olbrzymią przewagę i to po obu stronach parkietu. Trzymajcie kciuki! Oby kontuzja nie była bardzo poważna.\nerwin3m 5 Sierpień, 2015 at 12:12\n“Nie zależy mi na pieniądzach” powiedział gracz, który zgarnia 25 mln $ za rok, serio…..\nZybiss 5 Sierpień, 2015 at 12:22\nDziwisz sie bo zyjesz w przeswiadczeniu , ze te 25 baniek to tylko zachlannosc. To jest przede wszystkim marketing , ktory przyniesie na koniec sezonu kase, ktorej nawet sobie nie wyobrazasz. Do tego dostajesz zawodnika pokroju Kobego. Gdzie by nie poszedł dostał by zapewne taką kasę.\nPP 5 Sierpień, 2015 at 12:44\nMoże i dostałby te 25 mln wszędzie ale jemu przecież nie zależy na pieniądzach. Dodatkowo sam twierdzi że dla Lakers zrobiłby wszystko a jakoś taki kontrakt raczej klubowi nie pomaga…\nNie zależeć na pieniądzach może Nowitzkiemu który zgodził na spore obnizenie kontraktu, Wade tez poswiecil kilka ladnych mln zeby sciagnac James’a…\nPrawda jest taka że w nadchodzącym sezonie Bryanta nie powinno być w składzie Lakers bo powinien z rodziną odpoczywać n swojej emeryturze. Wątpie żeby w tym roku dał drużynie więcej niż np. Russell biorąc pod uwagę kontrakt, możliwości celność itp. Tylko że Bryant na siłe bedzie robil z siebie lidera mimo rozegrania 40 meczow na 30% skutecznosci….\nLALfan 5 Sierpień, 2015 at 13:18\nCo do produktywności Exuma w zeszłym sezonie to czytałem gdzieś, że miał zakaz wjeżdżania pod kosz właśnie po to, aby nie odnieść kontuzji (lekarze chcieli, aby najpierw wzmocnił swoje ciało). W Utah huhano i dmuchano na Dante i było widać w jego grze progres pod koniec sezonu.\nDo tego trzeba dodać, że jest ponad przeciętnym obrońcą. Szkoda chłopa.\n$tasiek$oyka 5 Sierpień, 2015 at 13:20\nZ tego co powszechnie wiadomo Kobe nie “targowal” sie o kwote w kontrakcie. Lakers zaproponowali 25 baniek za sezon wiec je wzial. Taka sytuacja. A jesli Nowitzki zgodzil sie na obnizke to fajnie, szkoda ze te obnizki nic nie wniosa do Dallas bo dalej beda grac piach. Pozdro dla kumatych.\nShumpert4 5 Sierpień, 2015 at 13:22\nJeszcze sezon się nie rozpoczął a już kontuzje. Masakra.. A co miał powiedzieć Kobe? ” Sorry, ale z takim składem nie mamy co myśleć o Play Offach”???? Kevin Garnett też zapowiada udział Minesoty w Play Off a każdy w miarę pojęty kibic Nba wie , że Timberwolves najprawdopodobniej nie zobaczymy w rozgrywkach posezonowych…\nno3 5 Sierpień, 2015 at 13:24\n“Oby kontuzja nie była bardzo poważna” – pisząc o zerwanym ACL to optymizm graniczący z abstrakcją niestety…\nNa zdjęciu “rodzinnym” Divac wygląda jakby miał o kilkanaście centymetrów więcej wzrostu niż Cousins – sprawdziłem 216cm do 211cm\nAlbo to perspektywa aż tak przekłamuje albo któregoś zmierzyli w bardzo grubej podeszwy butach:)\nCiuus 5 Sierpień, 2015 at 13:55\nRóżnica jest taka, że Dirk grał w zeszłych PO, a Kobe nie 🙂\nDirk w Dallas dał możliwość sprowadzenia Elisa, Rondo, Chanderów itp itd. Kobe nie dał żadnej możliwości…\nA nie wierzę, że nie było by gracza, który woli Lakers od Dallas 🙂 Tylko jeszcze trzeba mieć miejsce.\nSzybkiCJ 5 Sierpień, 2015 at 15:17\nWierzę w Sacto ! 😀 może to bardzo optymistyczna opinia, ale.. 🙂\nTen skład serio wygląda obiecująco, RR & Boogie to będzie naprawdę dobry duet i miła koszykówka dla oka. Czekam na nich z niecierpliwością i mam nadzieję na PO : 🙂\npln 5 Sierpień, 2015 at 22:02\nKobe- człowiek hipokryzja:D\nRodzina zabezpieczona, powiedział ubierajac gumę gwałcąc laskę w hotelu:D\nJa 6 Sierpień, 2015 at 17:17\n^^ blyskotliwy komentarz, masz plusika


Nowoczesne leczenie cukrzycy - pdf pdf, eBook | Księgarnia Gandalf.com.pl\nNowoczesne leczenie cukrzycy - pdf, eBook\nStanisław Czekalski , Krzysztof Pawlaczyk , red. Zuzanna Zozulińska-Ziółkiewicz\nNowoczesne leczenie cukrzycy - pdf - opis produktu:\nMonografia ,,Nowoczesne leczenie cukrzycy. Leki inne niż insulina stanowi kompendium wiedzy na temat jednej z najczęściej występujących chorób cywilizacyjnych - cukrzycy. To znakomity przewodnik pełen praktycznych wskazówek dotyczących optymalnego postępowania z tą chorobą. Uwzględnia najnowsze wytyczne dotyczące leczenia cukrzycy według PTD 2020. Autorzy omawiają tradycyjne terapie, koncentrują się na lekach najnowszej generacji oraz wskazują na nowe rozwiązania terapeutyczne, zwracając szczególną uwagę na kwestie ryzyka sercowo-naczyniowego i konieczności interdyscyplinarnego podejścia do pacjenta z cukrzycą typu 2. Podręcznik ten powinien znaleźć się w bibliotece nie tylko każdego diabetologa, lecz także lekarzy innych specjalności, studentów medycyny i dietetyków.\neBook pdf Nowoczesne leczenie cukrzycy - pdf pochodzi z wydawnictwa Medical Education. Autorami książki są Stanisław Czekalski, Krzysztof Pawlaczyk, Zuzanna Zozulińska-Ziółkiewicz. Należy do gatunków: poradniki, zdrowie, choroby i schorzenia. Książka Nowoczesne leczenie cukrzycy - pdf liczy 164 stron.\n-22% Nowoczesne leczenie cukrzycy - pdf ebook


Tatuażysta z auschwitz - Najnowsze informacje - WP Książki\n"Podróż Cilki": syn bohaterki złoży pozew. "Matka nie była seksualną niewolnicą"\n"Podróż Cilki" to kontynuacja bestsellera "Tatuażysta z Auschwitz", który rzekomo opowiada prawdziwe historie ocalonych z Holocaustu. Autorka obu książek była już krytykowana za mieszanie prawdy z fikcją,...\nNiezwykła miłość w Auschwitz. Wytatuował jej obozowy numer i nie mogli się rozstać\nBył Żydem, który tatuuował innych Żydów w niemieckim obozie koncentracyjnym. Dzięki temu udało mu się przetrwać i znaleźć miłość na całe życie. Lale Sokolov, numer obozowy 32409 trafił do Auschwitz w...\nPoznali się w Auschwitz i spędzili ze sobą całe życie. Wzruszająca historia pary, która przeżyła obóz koncentracyjny\nObóz koncentracyjny przetrwał dzięki nietypowej umiejętności - robieniu tatuaży. To on zapisywał na ciałach więźniów numery, które stawały się ich imionami. Nikomu o tym nie powiedział. Dopiero po śmierci...


Qūshnak pogoda w październik ☀ Jakie są warunki śniegowe? ❄\nHome»Afganistan»Qūshnak»Pogoda w Qūshnak w październik\nPogoda w Qūshnak w październik\nJakie są średnie warunki pogodowe w październik dla Qūshnak w Afganistan? Jakie są szanse, że wylądujesz w deszczu? A co ze śniegiem lub wysokimi i niskimi temperaturami w tym miesiącu? Mamy dla Ciebie odpowiedzi!\nJaka jest pogoda dla Qūshnak w październik?\nZazwyczaj maksymalna temteratura w październik w Qūshnak wynosi 11°, a najniższa 2°. Opady atmosferyczne w październik wystepują przez 3 dni, a ich całkowita ilość wynosi 6 mm.. Ono w tym miesiącu w Qūshnak przez 27 dni jest sucho i a opady śniegu w październik występują średnio przez 1 dzień.\nWyświetl aktualną pogodę dla Qūshnak


Żeglarska przygoda na wyciągnięcie ręki... TTSR 2019, Dni Morza, rejsy, oficerowie łącznikowi... - Zachodniopomorski Okręgowy Związek Żeglarski\nStrona główna » Żeglarska przygoda na wyciągnięcie ręki… TTSR 2019, Dni Morza, rejsy, oficerowie łącznikowi…\nPrzypominamy, że do końca kwietnia trwa rekrutacja do Reprezentacji Szczecina 2019, na regaty The Tall Ships Races. Poszukujemy 80 reprezentantów, którzy stworzą zgraną, szczecińską załogę i popłyną na Fryderyku Chopinie, Darze Szczecina, Zrywie i Urtice. Tegoroczne regaty rozpoczynają się w duńskim Aalborgu, następnie załogi płyną do norweskiego Fredrikstad i przez Hanstholm do Bergen i Aarhus. Regaty będą odbywać się w dwóch etapach – I etap – 03-17.07.2019 r. [Aalborg (Dania) – Fredrikstad (Norwegia) – Hanstholm (Dania)] oraz II etap – 17.07-04.08.2019 r. [Hanstholm (Dania) – Bergen (Norwegia) – Aarhus (Dania)]. W rejsie mogą uczestniczyć zarówno ci, którzy jeszcze nigdy nie pływali na jachtach, jak i osoby z doświadczeniem żeglarskim. Aby popłynąć z nami w niezapomnianą przygodę trzeba mieć ukończone 15 lat, umieć pływać wpław oraz znać języki obce – zwłaszcza angielski w stopniu komunikatywnym. Nabór odbywa się za pośrednictwem strony internetowej www.ttsr.eu zakładka rekrutacja.\nKto nie jest pewien udziału w The Tall Ships Races, może spróbować swoich sił w trakcie rejsów doprowadzających lub odprowadzających jachty na regaty TTSR. W ofercie Centrum Żeglarskiego znajdziemy dwa rejsy odprowadzające oraz dwa rejsy doprowadzające. UWAGA! Rekrutacja na rejsy odprowadzające i doprowadzające odbywa się za pośrednictwem strony www.centrumzeglarskie.pl -> zakładka e-rekrutacja. Czekamy na chętnych…