Niechaj w każdej duszy będzie dusza Maryi – Kołobrzeg Wiary\nMaj to taki „matczyny” miesiąc. W całości poświęcony Matce Najświętszej, to również Dzień Mamy. Z kolei na początku nowego miesiąca będziemy obchodzić Dzień Dziecka. Mama i Dziecko są ze sobą nierozerwalnie związani, stanową niejako jedno – ciało z ciała, kość z kości. Ale zdarza się też tak, że między tymi – wydawałoby się najbliższymi sobie osobami – potrafi istnieć prawdziwa przepaść. Niezrozumienie, odrzucenie, brak akceptacji czy nawet znęcanie się, zaniedbywanie, porzucenie… Wokół nas rozgrywa się wiele takich tragedii, niestety. Ale są też problemy, które wynikają z różnicy wieku, innych poglądów, innego podejścia do życia, innego środowiska. Jednym słowem -rozdźwięk międzypokoleniowy. I najgorzej, gdy każda ze stron zamknie się w swoim pokoju racji. I jedno i drugie chce dominować, narzucać swoje patrzenie, chcą się wzajemnie pokonać, podeptać – zwłaszcza młode pokolenie, które chciałoby „zwojować świat”. Tylko czy… Matka jest źródłem życia. Cóż się z nami stanie jeżeli zniszczymy to źródło? Czy drzewo mogłoby rosnąć bez korzeni? Bez czerpania życiodajnych soków z pewnej i mocnej gleby?\nSnując tę refleksję, chciałabym zaprosić Państwa do domu św. Elżbiety. Pośpieszmy tam razem z Maryją – tym bardziej, że maj zakończymy wspomnieniem Nawiedzenia św. Elżbiety.\nKim jest Maryja? Kim dla nas jest w tej scenie? Pozwólmy by stała się obrazem Młodości. Jest już Matką, unosi pod Sercem Dziecię. Ale zatrzymajmy się na tej młodości (bo obie niewiasty z tej sceny są w stanie błogosławionym). Jej podróż przebiega z pośpiechem, chce jak najszybciej dotrzeć do swojej Krewnej. Jest pełna radości, przecież „wielkie rzeczy uczynił Jej Wszechmocny”. Ale zapewne unosi w sobie jeszcze to zmieszanie, to zaskoczenie; może i jakiś lęk, obawę, niepewność. Jest Niewiastą Wiary, ale często będzie poddawana próbie, będzie konfrontowana z różnymi sytuacjami. Jeszcze tak wiele przed Nią. Może zastanawia się jak ją przyjmie społeczeństwo – jest brzemienna, a „nie zna męża”. Jej Serce jest szlachetne, pełne idei, kochające i otwarte – inaczej nie pomyślałaby o Krewnej i nie skierowała do niej swych kroków po tak wielkim wydarzeniu. Śpieszy z pomocą. Ale zapewne udała się do niej także ze względu na słowa Archanioła – przywołanie Elżbiety w jego mowie było tym pieczętującym wszystko argumentem, po którym Maryja wypowiedziała swoje „Amen”. Chce sprawdzić? Chce zaczerpnąć wiedzy od doświadczonej już Elżbiety. Chce razem z nią dzielić to wszystko, co sama przeżywa.\nMaryja dochodzi na miejsce i wychodzi ku Niej, na powitanie, „podeszła w latach” Kuzynka. Kim dla nas jest Elżbieta?Za nią już niemal większość życia. Nie było ono łatwe – ze względu na jej bezdzietność nie była dobrze przyjmowana w swoim otoczeniu; to było dla niej powodem hańby. Przez lata zdobyła wiele doświadczenia, od najdrobniejszych czynności gospodarski rozpoczynając po tworzenie relacji aż zapewne po znoszenie pierwszych dolegliwości fizycznych związanych z wiekiem. Teraz, w swojej jesieni i jej Bóg uczynił wielkie i przedziwne rzeczy. Jest dowodem, że nic nie jest dla Boga ani niemożliwe, ani skończone. To największy zwrot w jej osobistej historii.\nI oto te dwie Niewiasty stają przed sobą. Wiążą je ludzkie więzy krwi, ale także jeden Pan, który każdą z nich uczynił wybraną w swoich niepojętych planach. Są równe w dziecięctwie Bożym. Wyznają jedną wiarę. Zaufały i służą temu samemu Panu. Obie wydadzą życie i wiedzą, że macierzyństwo jest darem – obie podchodzą do tego daru z pokorą i skromnością. Gdy stają przed sobą żadna z nich nie chce pierwsza mówić o sobie. Jest cała nastawiona na przyjęcie drugiej i na wysłuchanie jej. To są dopiero przepiękne spotkania!\nZaczyna Maryja. Ona przerywa milczenie – zapewne Elżbieta była zaskoczona, nieuprzedzona o tych odwiedzinach . Maryja jest młodsza, wypada by Ona pierwsza pozdrowiła Krewną. I choć jest świadoma swojego szczególniejszego Wybrania, nowej godności jaką została obdarowana przez Boga – milczy o sobie. Ewangelista podaje, że pozdrowiła Elżbietę. To, że Krewna wypowie za moment pochwałę Jej macierzyństwa, wynika z jakiegoś wewnętrznego natchnienia, objawienia, nie z przekazu Maryi, bo ta jest cała skupiona na Elżbiecie.\nMaryja jest więc obrazem Młodości, młodego pokolenia. Elżbieta to symbol starszego pokolenia. I tak patrzmy na to, co się dzieje. I Młodość i Starszeństwo (trochę niefortunnie brzmiałoby tu wyrażenie: starość) są płodne. I są ze sobą powiązane. Każde Nowe Pokolenie ma misję szczególną, niewątpliwie wnosi coś nadzwyczajnego w otaczający je świat. Św. Benedykt powiedział, że należy „czcić starszych, kochać młodych” (słowa te w swoim dokumencie apostolskim przytacza Papież Franciszek, który wielokrotnie i przy różnych okazjach podkreśla także wzajemną relację między pokoleniami). I tego doświadczamy w Nawiedzeniu. Maryja okazuje szacunek Elżbiecie, ona zaś z miłością przyjmuje Maryję. A co widzimy w otaczającej nas rzeczywistości? Młodzi, jeśli już wejdą w jakiej struktury, chcą dominować, chcą wszystkim zawładnąć i wszystko zmieniać. Zmiany te mogą iść w dwóch kierunkach – albo totalnego liberalizmu, źle rozumianej wolności i swobody, legalnego bezprawia, w duchu konsumpcjonizmu, hedonizmu i egoizmu; albo w kierunku nadgorliwego radykalizmu, którym będą przykrywać jak płaszczem próby pseudoreform. Jak wiemy żadna ze skrajności ostatecznie nie jest dobra. Zwłaszcza, że często Młodość nie patrzy na metody, nie zna hamulców by osiągnąć cel (nie myślę tutaj o dobrze rozumianej i prawidłowo rozwijanej ambicji, która faktycznie może stać się pozytywną cechą). Jest jednak też tak, że Starszeństwo zamyka się w sobie, a stwierdzenie „zawsze tak było” staje się czymś negatywnym a nie bezpieczną opoką, ważnym punktem odniesienie.\nElżbieta wyszła na spotkanie Maryi. Tak naprawdę, one obie wzajemnie wyszły na to spotkanie. Nie budują murów otaczających pałac ich „Ja”. Obie wzajemnie uznają cud, który każda z nich nosi pod sercem. Chcą niejako razem przeżywać swoją płodność. Lubię tę scenę wyobrażać sobie tak – obie, i Maryja i Elżbieta, stoją za zewnątrz, przed domem, otulone słonecznymi promieniami. To też alegoria dla naszego rozważania. Obie „coś” opuściły, wyszły na zewnątrz, poza jakieś schematy, obwarowania, poza jakiś jeden krąg swojego istnienia.\nMaryja pozostała u swojej Krewnej trzy miesiące. Dlaczego? Zapewne nie po to, by doznawać chwały i względów. Młodość usiadła u stóp Starszeństwa by w tym wspólnym życiu pod jednym dachem, uczyć się, zdobywać mądrość, przejmować niejako ten bagaż doświadczeń, który już miała Elżbieta. Maryja w czynie zrealizowała to , co powiedziała Archaniołowi – „jestem Służebnicą” (najpierw Pana, ale z miłości dla Niego i w Nim, także bliźniego). Maryja i Elżbieta razem tworzyły świat. Źle jest chyba wtedy kiedy każda ze stron chce zmieniać stronę przeciwną. Wspólne bytowanie jest wielkim wyzwaniem. Ale naprawdę, Młodość nie byłaby pełna gdyby odcięła się od Starszeństwa. Nie na wyniosłości i pysze mamy budować swoją tożsamość. Św. Jan Paweł II napisał: „Pamięć i tożsamość” – nie można tego rozdzielać, bo utracimy płodność, wszystko stanie się chwilowe i skupione jednostkowo a nie na dobru ogółu. Św. Paweł napisze: „Nikt z nas nie żyje dla siebie”. Inaugurując przed laty Rok Życia Konsekrowanego, Papież Franciszek w swoim specjalnym liście poruszył także temat pamięci – szczególnie zwracając właśnie uwagę młodych osób powołanych na ten istotny aspekt. Ale pisał o tym także w kontekście wdzięczności, dziękczynienia – za wkład poprzednich pokoleń w życie i tworzenie wspólnoty. Można to także odnieść do funkcjonowania rodzin czy każdej innej grupy. Młodość musi podejść do Starszeństwa z wdzięcznością. Ten szacunek powinien wypływać także z uznawania dobra uczynionego przez naszych Poprzedników, ich wkładu i trudu. W Ojczyźnie czcimy i musimy czcić, kultywować pamięć o wielkich bohaterach, działających na różnych niwach – inaczej naród utraci tożsamość. Dobrze wiemy, co dzieje się z człowiekiem, który cierpi np. na sklerozę, demencję czy jeszcze poważniejsze zaburzenia utraty świadomości. Pewnie niejeden z nas mógł oberwać zagubienie takiej osoby. Oczywiście, zdaje sobie sprawę z pewniej idealizacji, którą uprawiam w tym tekście – śmiało i słusznie, ktoś może zarzucić, że nie zawsze Starszeństwo zachowało się godnie i nie ma za co, dziękować, raczej trzeba zmierzyć się z „najtrudniejszym kunsztem przebaczania win”. Przebaczenie nie oznacza zapomnienia, nie jest związane ze sferą emocji, lecz z aktem woli, a zdecydowanie nie jest, nie może być, usprawiedliwieniem w fałszowaniu prawdy, w chowaniu prawdy pod przysłowiowy dywan.\nMaryja by dotrzeć do Elżbiety musiała pokonać górską drogę, Jej wędrówka nie była łatwa. Jeśli zwrot „w stanie błogosławionym” zastąpimy „jest brzemienna”, można snuć kolejne alegoryczne refleksje. I Młodość i Starszeństwo są brzemienne – w swoje nawyki, naleciałości, przyzwyczajenia, już podjęte decyzja, dokonane czyny… Tylko, że ta brzemienność nie przeszkadza im w spotkaniu. Spotkanie staje się tym piękniejsze im bardziej stają w prawdzie. Elżbieta przyjmuje pozdrowienie Maryi, uznaje to kim jest i dlaczego Maryja do niej przybyła. Ale i Maryja – bez wywyższania, bez nadęcia – przyjmuje pozdrowienie Elżbiety. Bywa, że ukrywanie prawdy wyrządza większą krzywdę niż jej wyjawienie. Nie należy jej także sztucznie wybielać. I Młodość i Starszeństwo są brzemienne w skutki swojego postępowania, swoich poglądów i muszą podejść do tego odpowiedzialnie. Jest to także odpowiedzialność za siebie wzajemnie. W przypadku Młodości jest to odpowiedzialność by otoczyć właśnie opieką, szacunkiem Starszeństwo, by „ocalić od zapomnienia” to, co piękne i szlachetne, to wielkie dziedzictwo – ale jeśli trzeba także prawdę „bolącą” (jednym z rodzajów nauki, jaki otrzymujemy od życia i w ciągu życia, jest nauka na błędach). W przypadku Starszeństwa jest to odpowiedzialność za wychowanie Młodości, przekazanie jej najcenniejszych, autentycznych wartości, rzeczywistych wzorców, skarbca wiary i moralności. Można to porównać do sztafety. Starszeństwo pielęgnowało sztafetę poprzedniego Starszeństwa (ono też musi pamiętać, że było kiedyś Młodością, a to powinno skłonić to pewnej wyrozumiałości, oczywiście w racjonalnych granicach, by nie popaść w ryzykowne pobłażanie – jedną z form nauki jest również poprawianie i korygowanie błędów, upominanie) i ją przekazuje dalej. Później Młodość uczyni to, gdy już będzie Starszeństwem wobec kolejnej grupy (dlatego Młodość powinna również od początku mieć wzgląd na to, że kiedyś stanie się Starszeństwem – jeśli dobrze nie wykorzysta okresu nauki, formacji, cóż później przekaże, ale też jak kiedyś, w „nowej ziemi, nowym niebie” spojrzy w oczy minionemu Pokoleniu – przecież będzie musiała zdać rachunek , cóż uczyniła z odziedziczonym dziedzictwem; jak pielęgnowała i rozwijała trud minionych Pokoleń? Bo jak Młodość mówi teraz o Starszeństwie, tak kiedyś, kolejna Młodość będzie mówiła o niej. W kiedyś bardzo znanym filmie „Gladiator” główny bohater, generał Maximus, wypowiada ciekawą myśl – chcą zmotywować swój oddział przed kluczową bitwą mówi: „nasze czyny”, to , co uczynimy za życia, „będą brzmieć echem w wieczności”.) Owa „brzemienność” to także wszelkie problemy w porozumieniu się, różnice poglądowe, kulturowe, obyczajowe. Nieraz wydaje się, że tak wiele dzieli, tylko czy to na tym mamy się skupić? Zdecydowanie bardziej szukać trzeba i pielęgnować to, co łączy, na czym można razem budować. Papież Franciszek mówiąc o pamięci, jednocześnie radzi, by nie zatrzymywać się na przeszłości. Potrzeba nam ufnego i pełnego nadziei spojrzenia w przyszłość. Przed nami też „coś” jest. To też rozwijanie ducha odpowiedzialności.\nTo, że Maryja pozostaje u Krewnej oznacza także to, że Elżbieta otworzyła dla niej swój dom, przyjęła Jej pomoc. Starszeństwo otworzyło się na Młodość. Jest to oznaka wzajemnego zaufania, pewna forma docenienia, uznania trudu drogi. Papież Franciszek wielokrotnie podczas spotkań z młodzieżą, także w Polsce na ŚDM, pytał, czy młodzi rozmawiają ze swoimi dziadkami, czy ich pytają, proszą o rady i słuchają ich opowieści. Dziadków nazywał prawdziwymi skarbami, skarbnicami wiedzy i mądrości. Czy my, młodzi, chcemy z tego korzystać czy też raczej omijamy je źródła? Ile w nas jest ducha lekceważenia! Jak bardzo nieraz powierzchownie patrzmy, zewnętrznie oceniając. A czyż Elżbieta – albo starotestamentalna Sara i Anna – nie uczą nas, że to, co po ludzku wydawało się już „przekwitnięte”, bardziej chylące się już ku końcowi, może być niezwykle płodne i piękne? Skarby mają to do siebie, że lubią być dobrze schowane, ukryte, pokryte kamuflażem i kurzem. I to – wielkie pole do popisu dla młodzieńczego zapału i entuzjazmu. Ale można odwrócić pytanie Papieża. Czy Starszeństwo chce słuchać i odkrywać Młodość? Elżbieta daje tego wspaniały przykład. Znamy jednak z codziennych obserwacji nieco inne „scenariusze”. Jakże bowiem często Starszeństwo przyodziewa się w pychę, zamyka się w swojej wyniosłości, obwarowuje się murami: „ja, tylko ja,zawsze to robiłem”, „to jest jedyny słuszny sposób wykonania tego”. I nawet jeśli zaryzykuje i pozwoli sobie na przyjęcie Młodości, zaraz próbuje ją osaczyć, zagarnąć i zmanipulować. I w ten sposób zabija się płodność Młodości, jej entuzjazm i ducha poszukiwania, sprawie się, że staje się ona zgorzkniała, skostniała. Są reguły, normy, które muszą pozostać, które zapewniają ład i porządek, ale są takie drobne przestrzenie życia, takie „pokoje”, w których – bez szkody – można nieco „otworzyć okna” i „przewietrzyć”, np. choćby pozorna sprawa, co dzisiaj na obiad albo jak ubrać choinkę… Medal ma zawsze dwie strony… Istnieje także pytanie, czy Młodość zawsze postępuje w porządku? Czy nie próbuje podstępem dotrzeć do Starszeństwa a potem wszystko rozwalić; porywa się nawet na niszczenie fundamentów. Wydaje się jej, że coś buduje, tylko czy naprawdę coś osiągnie depcząc Starszeństwo?\nByć może te trzy miesiące spędzone u Elżbiety były dla Maryi swoistego rodzaju szkołą formacyjną do macierzyństwa. Ale w tej scenie jest jeszcze jeden, niezwykle ważny element. Magnificat. Tuż po wzajemnym pozdrowieniu, po serdecznym i szczerym błogosławieństwie – wypowiedzianym w duchu prorockiego uniesienia przez Krewną – Maryja wyśpiewuje Bogu swój wspaniały hymn uwielbienia. Nie uczyniła tego w Nazarecie, w tej niepojętej dla nas chwili całkowitego zjednoczenia z Bogiem i „osłonięcia” przez Ducha Świętego. Czyni to – dopiero – tutaj, przed domem Elżbiety, na jej oczach,jako autentyczna Służebnica, pełna miłości bliźniego (dwa wielkie Przykazania w Maryi były doskonale zespolone w jedno). I można powiedzieć – przy współudziale Krewnej, ponieważ ta pieśń – powtarzana przez tysiąclecia przez Kościół powielekroć każdego dnia i na całym świecie – rodzi się, wynika, niejako z tego spotkania. Maryja w słowach Elżbiety otrzymała ostateczne potwierdzenie słuszności swojego „Amen” i prawdziwości Bożego Objawienia (Bóg do takich celów lubi posługiwać się ludźmi). Młodość w Starszeństwie znalazła oparcie, podporę i umocnienie. Może więc całym swym jestestwem wyśpiewać „Wielbi dusza moja Pana…” To hymn bardzo osobisty, ale kto wie, czy nucąc wersy o „rozproszeniu pyszniących się” nie myślała Maryja także o tych, którzy dokuczali Elżbiecie? Podobnie gdy uwielbiała wierność Bożego Przymierza i Jego nieskończone Miłosierdzie. Pieśń utkana jest – choć tak osobista – z wersetów Starego Testamentu. Maryja czerpie z dziedzictwa, które często rozważała, kontemplowała, przyswajała sobie; w którym szukała odniesień do swojego życia; z którym w końcu zżyła się – stanowiło ono cząstkę Jej a i Ona stanowiła część jego.\nW tej scenie są jeszcze dwaj „niewidoczni Bohaterowie”. Już bardzo króciutko, zauważmy, że generalnie to, co powiedzieliśmy powyżej w odniesieniu do Dziewicy z Nazaretu i Elżbiety, można odnieść także do nienarodzonych jeszcze, jak i w latach późniejszych już działających, Jezusa i Jana Chrzciciela. Wzajemnie pozdrawiają się, są świadomi zależności jaka jest między nimi; później Jezus w swojej pokorze, okaże posłuszeństwo Janowi przyjmując z jego rąk chrzest. Z kolei Jan będzie podprowadzał swoich uczniów do Chrystusa, niejako Mu ich przekazywał – nie będzie zaborczym tyranem zatrzymującym uczniów dla siebie i skupiających ich na sobie, od początku był świadomy, że Ktoś nadejdzie, nie wychowywał ich więc dla siebie , ale dla Kogoś. Wyczekiwał Go więc, wskazał. Jan był więc człowiekiem budującym przyszłość, otwartym i świadomym swojej misji i jej pewnej skończoności – skończoności, która okazuje się początkiem Nowego. Owszem, Jan będzie musiał zmierzyć się z także z chwilą niepewności – niektórzy mówią, że to pod wpływem otoczenia naszły go takie myśli wątpiące co do osoby Jezusa (przecież Żydzi inaczej wyobrażali sobie Mesjasza i nadejście Jego królestwa); inni komentują, że to właśnie po to by rozwiać wątpliwości innych, sam będąc od nich wolnym, wysłał posłów z owym zapytaniem do Jezusa. Tak, Starszeństwo nieraz może przeżywać takie chwile patrząc na Młodość, na jej różne zachowania, postawy, czyny. Tylko czy zostaje podjęty dialog? Bo co przychodzi z narzekania? Z drugiej strony, znów powraca pytanie, czy jeżeli coś zostanie wykonane nieco inaczej, a efekt i zastosowane metody będą dobre, czy to oznacza, że to jest złe? Potrzeba wsparcia, nie narzekania i negatywnego nastawienia. Jan nie utracił nadziei. Bo takie wątpliwości mogą „zaatakować” – i to całkiem słusznie – Starszeństwo także wtedy gdy widzi, że naprawdę jego wysiłki zostają zaprzepaszczone, jego starania odrzucone, a lata wychowywania nie przynoszą owoców i doznaje krzywdy od Młodości, a plany posypały się jak domki z kart… Bóg pisze i po krzywych liniach piękne symfonie… Piękne i wiele znaczące jest także zachowanie Jezusa, który wygłasza swoistego rodzaju pochwałę Jana – nie ma większego wśród narodzonych z niewiast. Uznaje jego zasługi, docenia jego trud, niezachwianą postawę prawości i i wierności,w końcu męczeńską śmierć. Ale jednocześnie nie zatrzymuje się na tym i zaraz dodaje, że mimo to, „najmniejszy w Królestwie Niebieskim większy jest od Jana” – to przekazanie owej sztafety, to zachęta dla Młodości. Żyć razem a nie we wzajemnym cieniu. W końcu i ten „najmniejszy” i Jan Chrzciciel spotkają się razem przez tronem Baranka. Chodzi przecież o Bożą chwałę, Jego wolę.\nJakże rozsądną, naturalną i „zdrową” jest rzeczywistość, w której wszystkie te sfery przenikają. Jedno unosi w sobie dwoje. W łonie Elżbiety jest malutkie, bezbronne jeszcze dziecię – w Starszeństwie jest cząstka Młodości. A w Młodości – cząstka Starszeństwa (Maryja unosi w sobie Syna Bożego, który mimo bycia Dziecięciem jest idealną pełnią Starszeństwa, Pierwszeństwa i Władzy). Nie zatracić tego w sobie i nie zabijać tego w innych. Pozwolić Starszeństwu cieszyć się swoją Młodością i wciąż ją w sobie pielęgnować; pozwolić i pobudzać Młodość do odkrywania w sobie Starszeństwa i rozwijania go w duchu odpowiedzialności, dojrzałości.\nZakończmy te rozważania pobożnym westchnieniem św. Ambrożego: „Niechaj w każdej duszy będzie dusza Maryi, aby wielbiła Boga; niechaj w każdym duchu będzie duch Maryi, aby radował się w Bogu”.


Szukamy Dawczyń komórek rozrodczych\nSzukamy Dawczyń komórek rozrodczych\nLondyn, 28 Nov 2020, 15:45\nPoszukujemy wspanialych kobiet - dawczyń komórek rozrodczych. Komórki są potrzebne dla kobiet, ktore nie mogą zajść w ciaże.\nSzukamy zdrowych Pań od 18 do 35 lat, mieszkających w Londynie, lub okolicy Londynu, ktore chcą poddac sie procesowi stymulacji IVF w celu oddania komórek jajowych. W swietle prawa angielskiego taka osoba może otrzymac 750 funtów kompensacji.\nWszystkie, bardzo dokladne badania sa za darmo, mozna sie wiele dowiedziec o swoim organizmie. W przypadku wykrycia jakiejś choroby to ją w klinice wyleczymy lub skierujemy Panią na dalsze leczenie.\nPrzy stymulacji IVF-u trzeba brać zastrzyki przez okres ok. 10 dni (cienkie igly, zastrzyki pod skorę na brzuchu, robi się je samemu). Po tych lekach sie nie tyje . Pobieranie komórek jest pod pelnym znieczuleniem. Caly proces jest ściśle regulowany, wszystkie kliniki maja licencje HFEA.\nJeśli jesteś taką wspaniałą kobieta i nie boisz się zastrzyków to możesz pomóc innej kobiecie i wykreować nowe życie!\nPo dalsze informacje prosze o maila na ovp1@mail.com\nNorthampton (15) Londyn (8) Portsmouth (1) Birmingham (1) Wembley (1) Reading (1) Rossendale (1) Croydon (1) Catford (1) Cambridge (1) Grays (1) Gloucester (1) Nottingham (1) Watford (1) Belfast (1) Acton (1) St Helens (1) Coventry (1) Bromley (1) Barnsley (1) Southampton (1)


Żyć tym, co jest dane | Magdalena Dampz, Szał na latawce – Zupełnie Inna Opowieść\nby Małgorzata Żebrowska 17 stycznia 2022 25 stycznia 2022\nZamieść komentarz we wpisie Żyć tym, co jest dane | Magdalena Dampz, Szał na latawce\nKrótkie, precyzyjne opowiadania, prowadzące czytelnika przez zwykłe historie ku trudnym refleksjom. Pióro oszczędne i czułe, emocje kryjące się pod powierzchnią, naszkicowane subtelną kreską. Świat, którego już nie ma, a jednocześnie wciąż w nas żyje, w pamięci genów, w podświadomości. O „Szale na latawce” Magdaleny Dampz pisze Małgorzata Żebrowska.\nDla mnie to narodziny gwiazdy – mam nadzieję, że „Szał na latawce” to zaledwie początek błyskotliwej kariery Magdaleny Dampz, która swoim debiutanckim zbiorem krótkich form dociera w miejsca, do których współczesne pisarki zapraszają nas zbyt rzadko.\nM., główna bohaterka kilku historii zaprezentowanych w zbiorze, to kobieta pochodząca z dysfunkcyjnej rodziny. Jej codzienność wypełnia walka o byt, o kawałki normalności, troska o zdrowie najbliższych. Wyposażona w niezwykłą wrażliwość, bystrość umysłu i siłę radzi sobie jak może, wciąż tęskniąc za miłością, której nie zaznała w dzieciństwie. Pochodzi z głębokiej, popegeerowskiej prowincji i zbyt wiele rzeczy, które inni biorą za pewnik, jest dla niej nieosiągalne. Na przekór przeciwnościom stara się „przejść przez bramę, do innego świata”, odnaleźć w literaturze, w przygodnych, choć intensywnych relacjach okruchy tego, czego jej zabrakło.\nPowyższe streszczenie, jakkolwiek adekwatne, nie oddaje mocy opowieści, które czyta się z narastającym wzruszeniem. Ich siła tkwi w niedopowiedzeniach, przemilczeniach i skojarzeniach z naszymi osobistymi traumami i lękami. Niejeden z nas pamięta marzenia, plany, dalekosiężne cele, które mieliśmy kiedyś, w młodości, a które nigdy nie miały szans się spełnić. Światy kreowane w wyobraźni, podsycane popkulturą, która sączyła się z telewizora, pozwalały znosić szarą rzeczywistość, której symbolem był klucz na szyi, pusta lodówka i szwendanie się bez celu.\nNiezwykłe w prozie Magdaleny Dampz jest to, że autorka nie poszła łatwiejszym, bardziej powszechnym i oczywistym szlakiem – nie oskarża ani nie rozlicza rodziców bohaterki, nie pozwala sobie na łatwe współczucie i szybkie wnioski. Przeciwnie, ukazuje ich w całej pełni, niedoskonałych, zagubionych, ale również troszczących się na tyle, na ile potrafili, sami zwichnięci przez system i własne deficyty. Jest w jej opowiadaniach również miejsce na humor, na ironię, na dystans i cudzysłów, na otwartą interpretację i znaki zapytania. „Żebym tak mogła zacząć od początku – i od razu dobrze. Szczęśliwe dzieciństwo, wspólne posiłki przy stole, posprzątane pokoje i łazienki z pachnidłem zawieszonym w muszli klozetu” – to jedno z wielu zdań, w którym patos spotyka się z codziennością, szczęśliwe dzieciństwo symbolizuje pachnidło w muszli klozetu, a nie „czułe ramiona matki”, zbyt często ogrywane w tzw. literaturze kobiecej.\nDzięki formie, która zaprasza do dyskusji z tekstem, dzięki luźnym, onirycznym skojarzeniom czytelnik może wniknąć do opowieści i wypełnić ją własną treścią. Oswoić ją i oswoić własną przeszłość, bez upiększających filtrów i okłamywania samego siebie. Wybrane przez autorkę środki stylistyczne podbijają treść, podkreślają przesłanie, nigdy go nie przysłaniając. Podziwiam jej wstrzemięźliwość i oszczędność środków wyrazu, bo dzięki temu historia głównej bohaterki wybrzmiewa mocno i wyraźnie, nie dając o sobie zapomnieć wiele godzin po lekturze.\n„Szał na latawce” wypełnia literacką lukę, niewiele jest tak mocnych, autentycznych opowieści o kobietach, niekoniecznie dla kobiet. To jedna z najlepszych polskich książek, jakie miałam okazję przeczytać w zeszłym roku. Autorka ma do przekazania coś ważnego, czyni to pięknie dojrzałym, wyrobionym piórem, a do tego w istocie otwiera nam bramę do innego świata, w którym możemy stanąć w prawdzie przed samymi sobą.\nTrzymam mocno kciuki za jej rozwój i za kolejne publikacje Wydawnictwa papierwdole, na które czekam z niecierpliwością.\nMagdalena Dapz, Szał na latawce\nShort, precise stories that lead the reader through ordinary stories to difficult reflections. The pen is economical and sensitive, the emotions hidden under the surface, sketched with a subtle line. The world that no longer exists, and at the same time still lives in us, in the memory of genes, in the subconscious. Małgorzata Żebrowska writes about Magdalena Dampz’s „Szał na latawce” (Kite Frenzy).\nTagi: Magdalena Dapz Małgorzata Żebrowska papierwdole Szał na latawce\nWcześniejszy element Poprawiać ludzi, bawiąc ich jednocześnie | 400 lat temu urodził się Molière\nNastępny element Ojciec i syn. I Kubuś Puchatek | 140 lat temu urodził się Alan Alexander Milne


Sala weselna i konferencyjna dla przedsiębiorców i osób prywatnych. - Bieg Mikołajkowy\nHome » Wiedza » Konferencje, Sale Szkoleniowe » Sala weselna i konferencyjna dla przedsiębiorców i osób prywatnych.\nDodane: 2016-10-13 :: Kategoria: Wiedza / Konferencje, Sale Szkoleniowe\nNie wiesz, w którym mieście można znaleźć świetny hotel, gdzie do twojej dyspozycji będzie sala weselna? Okolice Poznania, jak również dalsze zakątki Polski to regiony z których przyjeżdża do nas wielu klientów. Posiadamy sale bankietowe, w których możesz zorganizować szybko imprezę weselną czy też inną uroczystość. Jesteśmy do dyspozycji zarówno klientów prywatnych, którzy poszukują miejsca na wyprawienie hucznego wesela, jak również z naszych usług korzysta wielu przedsiębiorców, którzy organizują u nas szkolenia dla swoich współpracowników. Prowadzimy również restaurację, w której gotują nasi znakomici kucharze, a jeśli któryś z twoich gości będzie przyjeżdżał do nas z dalekich stron to również możesz wynająć dla nich od razu u nas nocleg. Nie musisz więc dłużej szukać odpowiedniego miejsca, w którym do twojej dyspozycji jest sala weselna. Okolice Poznania mają więc świetnej jakości hotel, w którym wyprawisz swoje wesele.


Kurtki z Twoim logo - Logos Dystrybucja\n» Kurtki z Twoim logo\nKurtki z Twoim logo\nPoszukujesz kurtek dla Twoich pracowników, a dodatkowo firmy która wykona na nich Twoje logo? Dobrze trafiłeś! Zajmiemy się wszystkim kompleksowo.\nRozumiemy, że szukasz czegoś innego niż softshell? Nie ważne, czy interesuje Cię kurtka przeciwdeszczowa czy ciepła kurtka zimowa, mamy wszystko czego potrzebujesz. Jeśli nie znajdziesz produktu spełniającego Twoje oczekiwania - zadzwoń lub napisz do nas a postaramy się zdobyć produkt który sprosta Twoim wymaganiom!\nOd 2008 roku pomagamy małym i dużym firmom dobierać odzież pracowniczą, która stanie się najlepszą wizytówką ich biznesu. Znakując kurtki zwracamy uwagę na wszystkie czynniki wpływające na jakość znakowania - chcąc zaoferować Ci produkt najwyższej jakości, dokładamy wszelkich starań, aby Twoje zamówienie w 100% spełniło pokładane w nim oczekiwania.\nOferując ponad 100 modeli kurtek, o różnym przeznaczeniu zdajemy sobie sprawę, że wybór tego jedynego nie jest łatwą rzeczą.\nChcesz zobaczyć modele oferowanych kurtek? Przejdź do listy wszystkich produktów z kategorii kurtki.


Licznik odwiedzin:127 390 / 2488 dni\nStworzona, by żyć: Koszula cudeńko! <3\nPearlita: @drinkence: Na 100% nie pamiętam, bo kupiłam ją już bardzo dawno, ale wydaje mi się, że na promocji za 50 zł :)\ndrinkence: Ile dałaś za koszulę ? Szukam podobnej\nZabeczkaa: Super zestaw ;)\nAffi: Komin-mam taki sam :D\nPrincessAurora: elegancko i stylowo\nTo co najlepsze w prostocie.\nmartuska112: jeszcze letnio, kiedy to było :(\nKaasiaa20: śliczna torebka :)\nCzas na spódniczkę.\noparzeni: Witam.Czasem warto jest...\nandzia0806: no mnie te chusteczki nie przekonały :D\nLato i upał.\nperasperaadastra81: świetnie wygladasz:)\n0cukierek0: świetne spodenki :)\nHi,I'm Monic!: super sandałki i spodenki :)\n#Klasyka #No name #Outfit\nKiedy widzę ołówkową spódnicę od razu przychodzi mi na myśl koszula i szpilki. Jednak tym razem postanowiłam połączyć ją z bluzką o raczej sportowym charakterze. Dla mnie to mała ekstrawagancja, bo bardzo rzadko wychodzę poza utarte kanony. Baleriny to bardzo wygodne obuwie a duża torba jest niezwykle funkcjonalna. Tym sposobem połączyłam wygodę z klasycznymi elementami i kolorami, dzięki czemu zachowałam swój lekko poważniacki styl.\nHalska: bardzo ładnie\nwiosna radosna: Na luzie, ale z klasą :)\nmuszę. kogoś. przytulić. ♥: podoba mi się :)\nRoksanka :*: Pięknie. ale ja nie jestem zwolenniczką noszenia torebek wole plecaki :P\nTa Dziewczyna z Problemem.: wow, jak elegancko :)\nmartuska112: bardzo ładne te spodenki :)\nCzerwona sukienka po raz setny.\nandzia0806: śliczna sukienka :)\nshopaholicc: Super, odważna stylizacja, która dodaje Ci dużo uroku! ;)\nwiosna radosna: Piękna sukienka i bosko w niej wyglądasz, ale "obcięłabym" krawcowej dłonie za ten toporny suwak na plecach. Nie rozumiem dzisiejszej mody na udziwnianie.\nRuda1990: Ładnie ten róż przełamałaś ciemniejszymi kolorami. Podoba mi się :)\nAleksandraSamulska: super masz te spodnie, kolor mi się bardzo podoba, idealny na takie chlodniejsze dni w lato :D zapraszam do mnie częściej :*\nZwykła jak zawsze...: Moje ulubione zestawienie kolorów- róż, szarość i czerń!\nCzerń na co dzień.\nfreudunia: Hmm... nie jestem żadną specjalistką od mody ani stylizacji, ale tutaj akurat nie jestem przekonana. Kompletnie mi ta bluzka nie pasuje. Niemniej miło patrzeć, że kombinujesz :).\nPróbując zapomnieć, pamiętam bardziej: świetna stulizacja :) i w ogóle fajny blog\nωαℓ ѕιę тσ נєѕт мóנ śωιαт !: bardzo ładnie wyglądasz! super ;)\nTrochę bardziej szykownie.\nODZIEŻ MEDYCZNA i ROBOCZA RATES: MASZ DOBRY GUST.\nforever young♥: Piękny zestaw ubrań a te buty są po prostu prześliczne.\nBlair.♥: Świetne stylizacje :)\n#H&M #Marywilska #Bershka\nGranat z maliną.\nRzadko ubieram się od stóp do głów( a raczej głowy) w jednym kolorze Jednak tym razem zdecydowałam się na granatowy total look. Jednak nie pozostałabym sobą, gdybym jednak czymś tego zestawu nie urozmaiciła. Nie chciałam zakładać czarnych ani beżowych szpilek- wydaje mi się, że w tej kompozycji wypadłyby nudno. Dlatego wybrałam buty w kolorze malinowym. Do tego jeszcze mała, czarna torebka.\nNatBct: @pearlita1995 bardzo dziękuje za wyczerpująca odpowiedz :D i mam nadzieje ze coś znajdę :)\nPearlita: @NatBct: Niestety są bardzo niewygodne :( Zakładam je tylko wtedy, gdy czeka mnie max 2 godziny na nogach. Ale na pewno można znaleźć coś w podobnym kolorze a w miarę wygodne :) Ja te kupiłam na swoją imprezę osiemnastkową, ale krótko w nich wytrzymałam a ja nie z tych co przy pierwszej lepszej okazji wyskakują ze szpilek :P\nNatBct: jak bardzo wygodne sa te buty?! :) polecilabys je np na wesele ?! bardzo podoba mi sie ich kolor :)\nMałymootylek: Bardzo fajne stylizacje i blog :D pozdrawiam. :)\nviqen: buciki i torebka super :)\nPearlita: @ρяιη¢єѕѕα: Do większości rzeczy przez uniwersalny kolor :D Ale już zaczyna mi się nudzić.\nBo prosto często znaczy najlepiej.\nMrs Dangerous: Na tych zdjęciach przypominasz mi dosłownie moją koleżankę :)\nAngellusiaa: ładnie wyglądasz ;) kolor pokoju super !\nAneta A.: Zestaw fajny, potwierdzam :D Wygodnie i modnie, czyli idealnie! :D Ale ja zwrócę uwagę na mocno mocnoooo fioletowy pokój! *.* ale czad! :D\n#Terranova #Bershka #CCC\nTę kurtkę kupiłam pod wpływem impulsu. Miałam tylko rozejrzeć się co znajduje się obecnie w sklepach, ale skusiła mnie obniżka -75%. Ostatecznie okazał się to nie najgorszy zakup. Kurtka jest całkiem ciepła jak na wiosenno-jesienny model, co biorąc pod uwagę kapryśną pogodę w tym roku okazało się bardzo pożądane\nst.anger: Super kurtka.\nMalMat: świetna ta kurteczka :)\nOndiblondii: Superr kurteczka :D Zapraszam do mnie obserwuj :*\n#House #Orsay #CCC\nCo prawda sezon na kozaki już się skończył( przynajmniej kalendarzowo), ale mi został do pokazania jeszcze jeden zestaw z nimi Czerwony to mój ulubiony kolor. Mimo, że to barwa symbolizująca pewność siebie i zwracająca uwagę bardzo dobrze się w niej czuję. Należę też do zwolenników łączenia jej z czernią- klasycznie i nie ma możliwości, żeby coś nie wyszło. Także czerwoną sukienkę dzisiaj prezentuję Wam w duecie z czernią oraz dodatkiem złota.\nLovely Mess: Bardzo ładnie Ci w tym kolorze :)\nforever young♥: Ale ślicznie wyglądasz :) bardzo do ciebie pasuje czerwony kolor :)\nCytaty mym Życiem ♥: Świetny blog zapraszam do mnie :*\n#rocznica #instagram #outfit\nKochani, 1 kwietnia minęły 3 lata odkąd założyłam tego oto skromnego bloga na Pingerze. Z tej oto okazji chciałabym Wam bardzo podziękować za wszystkie odwiedziny, komentarze, obserwacje i wyrazy sympatii Blog to już nieodłączna sfera mojego życia i cieszę się, że mam ją z kim dzielić. Jeszcze raz dziękuję i zapraszam na podsumowanie stylizacji, które przez te 12 miesięcy się tutaj pojawiły\nZapraszam również na mojego świeżo założonego Instagrama\nODZIEŻ MEDYCZNA i ROBOCZA RATES: ELEGANCKO SIĘ UBIERASZ. MASZ DOBRY GUST.\nThe Fitness Inspiration: różowe spodnie i biała koszula= naprawdę super wyglądałaś!\nI ♥ Sardo: BARDZO podoba mi się 6 i 17 zdjęcie. Wyglądasz świetnie w tego typu stylizacji! Ciekawy blog :) Dodaje do obserwowanych ;*\nKotek :**: Śliczna ♥\nLadyBuug: No płaszczyk jest naprawdę śliczny\nUnderneath it all - Violetta Ever <3: Mam podobny płaszczyk ;)\nZwykły zestaw na zwykły dzień.\nJULKA ♡: Wyglądasz świetnie! Szkoda tylko że pomieszczenie fioletowe bo fiolet i pomarańcz się 'gryzą' :/ a tak poza tym to super. :)\ngabyy: slicznie :)\nTamika: fajna torebka:) w wolnej chwili zajrzyj do mnie myślę, że Ci się spodoba:)\nJak nie zmarznąć na obcasach.\nJelsa Forever: Wszystkie twoje torebki są boskie! A te buty? Zabić bym się dała za nie! :D\nmisery.: świetne buty :)\nzaczarowana1997: super zestaw! :P\n#H&M #No name #C&A\nTen sweter to jedna z moich ulubionych rzeczy w szafie. Jest miły w dotyku, bardzo ciepły, dłuższy, przez co może służyć zarówno za bluzkę jak i tunikę. Do tego ma bardzo uniwersalny kolor. Osobiście bardzo podoba mi się połączenie beżu z butelkową zielenią, dlatego wybrałam te spodnie, do których dobrałam torebkę ze złotymi ćwiekami i rude kozaki\nbasku_12: Mi sie podoba ;)\nnessy78: kozaki sa super.\nObsession♥: b.fajny outfit świetny motyw sowy na sweterku ! ślicznie wyglądasz :) pozdrawiam\nIKillYouuu: płaszczyk jest śliczny ! *__*\nZniszczę wszystko, co mi się sprzeciwi.~: Idealny płaszczyk ! :)\n#2015 #Facebook #podsumowanie\n12 miesięcy przed nami, nowe postanowienia są, ale zanim w pełni zacznie się nowy rok warto podsumować ten, który minął U mnie zaszło wiele zmian, stałam się w większym stopniu odpowiedzialna za siebie samą, bardziej weszłam w dorosłe życie. W zasadzie wszystko dobrze się ułożyło, jednak mimo to 2014 roku do najszczęśliwszych nie zaliczę. Wiele rzeczy mogło potoczyć się inaczej. Mam nadzieję, że 15 okaże się dla mnie szczęśliwsza. Wiem też, że to jak minie mi cały ten rok w dużej mierze zależy ode mnie, dlatego postaram się z całych sił osiągnąć swoje cele\nA tymczasem wspomniane wyżej podsumowanie\n1.Bawiłam się na swoim pierwszym poważnym balu- studniówce.\n2. Zarejestrowałam się w banku dawców szpiku.\n3. Po raz ostatni leniuchowałam w ferie jako uczennica.\n4. Moja chrześnica skończyła 2 latka.\n5. Do mojej rodziny dołączył Bąbel.\n6. Blog skończył 2 lata.\n7. Świętowałam swoje 19 urodziny.\n8. Skończyłam liceum.\n9. Zdałam maturę.\n10. Poszłam do pracy i mogłam celebrować swoją pierwszą w życiu wypłatę.\n11. Uczestniczyłam w jednodniowej pielgrzymce.\n12. Rozpoczęłam studia.\n~Yaoi rodem z czasów wiktoriańskich~: Uroczy piesek.. Powodzenia, na studiach :3..\nCarmeLowa23: Bąbel jest cudny.\nKotek :**: Trzymam kciuki abyś w tym roku osiągneła swoje cele ♥ Ale śliczny ten bąbel :) O to tylko pogratulować 2 lat na tym blogu.\n#H&M #No name #CCC #C&A\nW zwyklaku przez zimę.\nKiedy rozchorowałam się na święta mój laptop, który bardzo się ze mną solidaryzuje również źle się poczuł Ale obecnie już nam lepiej i wracamy do blogowania\nDzisiaj mam dla Was zwykły zestaw, który bardzo dobrze sprawdza się w zimowe dni. Kiedy nie mam ochoty na sukienki i spódnice zazwyczaj wybieram bardzo neutralne i wygodne zestawy, składające się ze spodni, sweterka, wygodnych butów i dużej torby. Oto jedna z propozycji.\nA dzisiaj życzę Wam udanej zabawy i szczęśliwego Nowego Roku\npoprostuFASHION: Super torebka\n~.Diana y Damien- verdadero amor.~: śliczna torebka :)\npoprostuFASHION: Sliczne :) może lukniesz na stylizacje na moim blogu / Ad. Marry


Posty: 612 • Strona 34 z 41 • 1 ... 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37 ... 41\nprzez Kisho » 15 lip 2019, o 15:17\n- Zabijesz kolejne osoby w całkiem nieznanej ci sprawie? - spytał z ciekawości i najwyraźniej bez większego zastanowienia nad własnymi słowami. Co jak co, ale bynajmniej nie był w odpowiedniej pozycji do jakichkolwiek zaczepek, nawet tych słownych. Najeżone wokół jego głowy drewniane kolce nie wróżyły szczęśliwego zakończenia. - Naoki! - Zawołał głośno, by głos mógł przebić się przez ścianę do uszu Uchihy. - Dość już trupów i uciekania! Sprowadź tu Masaru, niech pokaże zwoje, które otrzymał od straży! - Sprawa byłaby znacznie trudniejsza, gdyby kapitan nie wydał im żadnego poświadczenia o niewinności, ale całe szczęście i o to z wyprzedzeniem zadbał Ranmaru. Szkoda tylko, że Masaru od razu nie spróbował z niego skorzystać i postąpił na odwrót do zaleceń Kisho. Dzięki temu uniknęliby całkiem sporo problemów.\n- Początkowo także ich ścigałem - zaczął wyjaśniać, tym razem już na spokojnie, nie krzycząc, a mówiąc normalnie wprost do przedstawiciela Senju. - Nie miałem zamiaru ich zabijać, a jedynie doprowadzić do straży by ich osądzono. Sprawa była jednak znacznie bardziej skomplikowana i po przejrzeniu ich myśli przez wynajętego Yamanaka, udało się potwierdzić ich niewinność. Wszystko jest zapisane w zwojach. Problem w tym, że ani jeden, ani drugi nie chcieli tego wyjaśniać, z obaw przed kolejnym wrobieniem bądź atakiem. - Krótkie streszczenie sytuacji powinno nieco rozjaśnić sytuację i dać wgląd w to, co rzeczywiście się wydarzyło, a o czym nie miał pojęcia Senju.\nprzez Chise » 17 lip 2019, o 00:29\nKolce minimalnie wysunęły się z koła, w niemej groźbie. Kisho rzeczywiście nie był w sytuacji w której to mógł wydawać opinie na temat tego człowieka, nie kiedy ten miał ten miał go na widelcu - pstryknięcie palcami albo i to nie, i Ranmaru padłby martwy zanim zdążyłby wyjaśnić sprawę do końca.\n- Niewyparzony masz język - wycedził przez zaciśnięte zęby, wyraźnie rozdrażniony - Znałem sprawę doskonale, sprawę morderstwa i porwania członków klanu Senju. Widziałem ciała, wszystko wydawało się jasne. Ale skoro twierdzisz, że masz dowody i jesteś w stanie zaryzykować życie by je przedstawić.. - zawiesił głos, wzruszając ramionami. Nic na tym nie tracił przecież, może jedynie trochę czasu, a mógł zyskać.. Wszystko. Prawdę. Czyste sumienie. Życie członka klanu.\nA to wszystko naprawdę zaczynało się klarować i wyglądać coraz lepiej. Była spora szansa na to, że uda się jeszcze wszystkim wyjść z tego cało, a to byłby definitywnie jego sukces.\nKisho zwrócił się do tej prawdopodobnie rozsądniejszej połowy tego duetu. Naokiego znał może krócej, ale wiedział o nim przynajmniej tyle, że nie był w gorącej wodzie kąpany jak Uchiha. I to on miał większe szanse na przekonanie Masaru by postępował rozsądnie i podał im te dokumenty. W czasie gdy trwała dyskusja między tą dwójką, słabo dla nich słyszalna, Kyuzazame opowiedział o tym jak to wyglądało z jego strony. W sumie była to historia podoba do tej Senju, z tym, że Ramnaru od razu dążył nie do ukarania winnych, tylko do rozjaśnienia całej sytuacji. Drewniak wydawał się na razie nieporuszony, ale widać było błysk zainteresowania w jego oczach.\nWtedy zza dotonowej bariery wyszedł Uchiha. Cichy, zdeterminowany, zaciskał w dłoni nie ostrza, a zwoje - tym razem to miała być jego broń. Przyzwyczajony do walki pazurami i zębami o swoje, widocznie czuł się niekomfortowo próbując sprawę wyjaśniać. Senju ustawił się w pozycji obronnej, wycofał się o krok i położył dłoń na broni. Jego klon zamajaczył gdzieś za jego plecami, gotowy do obrony. A może to był oryginał?\nPrzekazanie informacji przebiegało w nerwowej atmosferze, po wszystkim niemal odskoczyli od siebie. Masaru jednak nie oddalał się od niego, strzelając oczami we wszystkie strony, szukając innego wyjścia z tej sytuacji na wypadek, gdyby dokumenty nie wystarczyły.\nSenju przeglądał dokumenty zaś, jednym okiem patrząc na sytuację. Z czasem jednak bardziej się skupiał na czytaniu i coraz bardziej marszczył brwi. Sprawdził podpisy i pieczęcie, szukając jakiś śladów tego, że są podrobione lub nieprawdziwe.\n- A więc to prawda - wymruczał w końcu przez zęby, wydając się.. Niemal zawiedziony. Nie tak miało wyglądać jego zadanie, miało być jasne i proste, a tymczasem.. Westchnął głęboko, podnosząc wzrok na Masaru.\n- Będziecie musieli udać się ze mną do Shinrin by ostatecznie wyjaśnić tą sprawę - powiedział głośniej, jego ton był gorzki - Ale wygląda na to, że nie ma powodu by was ścigać - zakończył, a korzenie oplatające Kisho i koło z kolcami zaczęły się wycofywać. Wracające czucie w nogach było niemal bolesne, nieprzyjemne.. Ale lepsze to niż unieruchomienie.\nMasaru wydawał się być niepewny, ale wtedy zza bariery wyszedł Naoki, spokojny, zdeterminowany, opanowany. I już wiadomo jaką decyzję podjął, Uchiha także zrozumiał to od razu.\n- Nie możemy żyć w strachu - powiedział, jakby potwierdzając to o czym myślała reszta. Nie mogli żyć uciekając, chowają się, wiecznie w strachu, wiecznie w opałach, cały czas oglądając się za sobie.\nMusieli w końcu wyprostować to wszystko.\nStarszy z Senju kiwnął głową, zrezygnowany. Wyciągnął zza pasa mieszek, naprawdę obfity i gruby. To było zdecydowanie więcej niż mógłby uzyskać za pojedynczą misję, zdecydowanie.\n- To jest nagroda za ujecie zbiegów i środki przekazane mi na ten cel. Są twoje, to ty to wyjaśniłeś - powiedział bezpardonowo i zanim Kisho zdążył zaprotestować, poczuł na ramieniu dłoń Masaru.\n- Pomyśl o tym ile istnień możesz dzięki temu ocalić - powiedział miękko - Tak jak zrobiłeś z nami - dodał.\nNiewiele zostało do zrobienia po tym. Może zameldować straży odnalezienie Naokiego? Nie było to koniecznie, z pewnością. Dwójka rannych zdążyła się podnieść i uwolnić, klnąć na czym świat stoi, nie wymagali pomocy. Masaru i Naoki postanowili udać się z Senju do Shinrin i pożegnali się ze swoim, nie bójmy się użyć tego słowa, wybawcą.\nBył ładny, słoneczny dzień. Czuło się powiew wiosny na skórze.. Może warto to potraktować jako nowy rozdział? Zamknąć oczy, wymazać pamięć.. I żyć dalej by czynić dobro, jak do tej pory.\nKoniec misji i serii. Dzięki wielkie za piękną przygodę, mam nadzieje, że podobała ci się równie mocno, co i mi. Ostatecznie to właśnie dążenie Kisho do wyjaśnienia sprawy w całości, nie po łebkach, okazało się właściwym kluczem do wszystkiego <3\nMiłej dalszej gry i powodzenia!\nprzez Kisho » 30 lip 2019, o 12:41\nHappy end? Zapewne mało kto spodziewał się takiego rozwiązania sprawy, zwłaszcza że dwójka, wokół której wszystko się kręciło, najchętniej zamiotłaby wszystko pod dywan, uciekła i żyła gdzieś hen hen daleko z dnia na dzień licząc na spokój ze strony rodów. Ciekawe czy faktycznie daliby radę uciec, zostawić cały bałagan za plecami. Kto wie, może i takie rozwiązanie miałoby miejsce, gdyby nie upartość Kisho w dążeniu do całkowitego rozwiązania problemu.\n- Doprowadźcie to do końca - rzucił, jednocześnie ukradkiem podrzucając mieszek Ryo jednemu z niedoszłych uciekinierów. Nie potrzebował pieniędzy, jakoś do tej pory dawał sobie radę bez nich to i czemu by po miałoby być inaczej? Dodatkowo sądził, że to im bardziej się należą. Będzie to swoista rekompensata od rodów, a przynajmniej jej początek, za wszystko, co im uczyniono.\nUkłonił się ostatecznie na pożegnanie wszystkim obecnym. Poznał tyle nowych twarzy... Tylu ludzi w ciągu bo ja wiem, tygodnia? Co ciekawe, zastanawiał się, w jakich okolicznościach spotka ich ponownie. Mimo swoich rozmiarów świat jest mały, nie? Przynajmniej tak mówią...\nTo co, reset myśli, szybkie wspomnienie ostatnich dni i ruszamy dalej!\nTakże dziękuję za wspaniałą serię misji! Bawiłem się przednio, czasem myśląc, że Kisho sobie nie poradzi, bo psychicznie wysiadł w pewnym momencie, ale takie smaczki są najlepsze. Charakterek chłopaka nieco się zmienił, choć nadal pozostaje chętnym do pomocy głupolem zdolnym wpakować się w każde kłopoty i to na własne życzenie. Jak się okazało B nie takie straszne, jak je opisują :P Wypadałoby też przeprosić za słabą a w zasadzie nikłą frekwencję w ostatniej fazie, ale cóż, nazbierało mi się kilka spraw, przez które z niechęcią zabierałem się do wszystkiego innego. Także przepraszam i dziękuję za cierpliwość.\nprzez Yoshimitsu » 16 sie 2019, o 15:47\nYoshimitsu po uzupełnieniu swojego sprzętu wyszedł ze sklepu i trafił na targowisko, na którym mieścił się sklep. Chwilkę stał przed drzwiami i robił porządek w swojej torbie. Nałożył swój płaszcz, chowając swoją głowę w kapturze. Obserwował targowisko, które było wyjątkowo żywe. Tego na pustyni nie było, ludzie pustyni nie spędzali czasu wspólnie na rynkach, ludzie tutaj byli mało praktyczni.\nSzukał kogokolwiek kto mógłby mu zlecić pracę albo sytuacje, w którą będzie mógł się wplątać. Patrzył na ludzi z chłodną wyższością, pochodził ze szlacheckiego rodu, czuł się lepszy od innych. Zaczął spacerować między stoiskami, z jednego z nich zabrał jabłko, rzucając handlarzowi jedną monetę. Nie wiedział czy to wystarczająco, nie dbał o to. Był tutaj nietykalny i nie martwił się nikim.\nprzez Hiroki » 16 sie 2019, o 22:39\nYoshimitsu - C\nPiękny dzień. Słońce wysoko w górze, przebijało się przez targowe stragany co jakiś czas oświetlając twarz Yoshimitsu. Był teraz na "swoim terenie", jednak wokół wręcz roiło się od przedstawicieli różnych rodzin. Cóż, nic dziwnego. W końcu to targowisko, na którym każdy miał jakieś wpływy. Staruszek, któremu Yoshi podwędził jabłko miał już go zrugać, jednak moment w którym promyki słońca oświetliły jego twarz powstrzymał go przed tym występkiem. Kolejna alejka, kolejna, kolejna. Błąkał się bez celu w poszukiwaniu jakiegoś zajęcia. Nagle jego oczy dostrzegły, nadchodzącego mężczyznę. Rosłego, masywnego. Ubranego w czarny płaszcz, pomimo takiej pogody...\nPostać mknęła w jego stronę dosyć szybko, jednak nie biegła - raczej po prostu szybkim krokiem chciała go wyminąć. Na jej twarzy nie można było zobaczyć żadnego uczucia. Nie było w niej strachu, nie było w niej radości, ani żalu. Kamienna twarz, jednak to, co Mitsu mógł zobaczyć to wzrok, który był wbity niemal cały czas w jego postać. Kiedy wreszcie zeszli się, mężczyzna odwrócił głowę by dokładnie się przyjrzeć twarzy Kaguyi, a wtedy, gdy był już pewien, że osoba którą obserwował jest tą właściwą, złapał jego prawe ramię, nie ściskając zbyt mocno.\n- Za mną, ktoś ważny chce się z tobą zobaczyć. - powiedział, a następnie delikatnie pociągnął go w kierunku w którym podążał. - Nie zadawaj zbędnych pytań, nie jesteśmy tutaj bezpieczni. Zbyt dużo ludzi nas obserwuje.\nI cóż... zdawało się, że mężczyzna miał rację. Yoshi mógł naliczyć co najmniej kilka wrogich spojrzeń na swojej postaci. Mimo wszystko miał wybór - bowiem mężczyzna nie zabrał go siłą, nie obezwładnił go tylko jak normalny gość, poprosił by za nim podążał. Jaką decyzję podejmie szlachcic?\n1) Zakapturzony człowiek\nprzez Rika Kari Matsubari » 17 sie 2019, o 10:48\nNiestety pamiętała wszystko co wydarzyło się poprzedniego dnia. Pijacki powrót do domu i nieszczęśliwy wypadek, który przydarzył się jej tuż po przekroczeniu progu drzwi. Straciła równowagę i wpadła z impetem w szafkę, która z kolei runęła na nią. To naprawdę mogło skończyć się gorzej, niż... właściwie nie wiedziała co jej jest. Spojrzała w prawo na swoje ramię, niemal w całości pokryte bandażami. Bolało jak diabli, ale tylko gdy dotykała i próbowała ruszać. Co wydarzyło się po zderzeniu z mebelkiem? Kojarzyła, że ratowała ją mama, a sama Rika musiała chwilę później usnąć. Sen o 18, no pięknie.\nNic więc dziwnego, że pomimo sporej dawki winiacza w organizmie wstała co świt. Wyszła z pokoju i zeszła na dół do kuchni. Zjadła śniadanko i przyjrzała się szkodą, które wyrządziła. Zupełnie spontanicznie wpadła na pomysł, by nie czekać na pobudkę pozostałych i wyjść z domu. Uciec przed smutkami, które do tego doprowadziły jak i tymi, które są konsekwencją poprzednich.\nSuszyło ją w gardle i czuła się nieswojo. Malutki kacyk po wypiciu kilku kieliszków, który minie tak szybko, jak się pojawił. Wyszła z domu nie wiedząc dokąd chce iść. Los pokierował ją do niewielkiej rzeczki, która kilka kilometrów dalej wpada do oceanu między Ryuzaku a Morskimi Klifami. Usiadła na pieńku wpatrując się w wodny nurt. Nierzadko powtarzała, że ona nie jest do bicia, tylko do przytulania. Brak tej fundamentalnej wiedzy za złe miała nawet u rabusiów, których spotykała na jej licznych już misjach. Tyle tylko, że żaden z nich nie wyrządził jej porównywalnych szkód, jak ona sobie poprzedniego wieczora. To wszystko przez mamę i nowego braciszka - tłumaczyła sobie, lecz sama wiedziała, że to nie jedyny powód.\nWstała z zamiarem puszczenia kilku kaczek, ale ból w dominującej ręce na to nie pozwalał. Wróciła więc na ścieżkę i poszła na targowisko. Znajome twarze handlują tam już od przeszło godziny. Choć nie dopuszczała do siebie tej myśli, to chyba liczyła, że ktoś zatroszczy się o kontuzjowanego Ryuzackiego Aniołka.\nprzez Meijin » 18 sie 2019, o 20:58\nTragedia, naprawdę tragedia. Gdzie był rozum i godność człowieka, gdy pozwalano dziecku pić alkohol? Gdzie byli rodzicie? Gdzie była jakaś społeczna odpowiedzialność? Tamtego wieczoru zawiodło naprawdę wiele rzeczy, ale pojawiły się również pozytywy, ot, chociażby poczucie dobrze spędzonego czasu. Przynajmniej takie wrażenie sprawiała Rika, że byłaby skłonna powtórzyć ten wyczyn, nie bacząc na płynące z nań konsekwencje... O taka mała hedonistka.\nNiestety, jej organizm nie był aż tak "dojrzały" jak jej pomysły, przez co o poranku pojawiła się konieczność pozbycia się kaca. Jej instynktowne działania okazały się całkiem sensowne. Ucieczka przed rodzicami, aby nie wyłapać jakiejś kary, poszukiwanie napoju, aby zaspokoić pragnienie i najważniejsze; udała się nad rzeczkę, gdzie chłodny wiatr smagał jej ciało, zmuszając organizm do pobudzenia się. Czy coś ciekawego wydarzyło się w tamtej okolicy, że poświęciliśmy temu tyle czasu? Oczywiście, że nie.\nNa targowisku wszystko było jak zawsze, czyli paradoks gonił paradoks. Zorganizowany chaos. Tłum, który w sumie nie zachowywał się, jak tłum oraz przekupki, których krzyki nie irytowały tak mocno jak powinny. Po prostu targ był miejscem specjalnym, które wymykało się zasadom działającym w normalny świecie. W ten świat wkroczyła poraniona Rika. Liczyła na jakieś wsparcie albo chociaż ojojanie rany, ale niestety, handlarze byli w szale, teraz był ich czas, aby najwięcej zarobić. W końcu to z samego rana jest największy ruch, bo wtedy babcie chodzą tam i robią zakupy! Zamiast ratunku dziewczynka mogła pooglądać czy nie dzieje się coś ciekawego. Z obydwu stron mijała stragany pełne wszelkich różności. Owoce, warzywa, zabawki, ciuchy, alko... chwila, alkohol? O matko, fuuuuuj.\nJednak w pewnym momencie coś przestało się zgadzać, bystry wzrok dziewczyny dostrzegł, że obok straganu stal jakiś starszy mężczyzna z kartką i coś pokrzykiwał. Gdyby dziewczyna chciała się przyjrzeć albo chociaż przysłuchać, to mogłaby się dowiedzieć, iż mężczyzna poszukuje pomocy w mającej się niebawem otworzyć restauracji. Mówił też coś o darmowym obiedzie i wodzie. Dla Riki woda zapewne miała największe znaczenie, ciekawe tylko czy zagada.\nprzez Rika Kari Matsubari » 18 sie 2019, o 22:04\nOjojanie. Nie dało się tego lepiej ująć. Rika potrzebowała ojojania! Dlatego poszła na rynek. Dlatego drugi dzień z kolei szuka pocieszenia. Wczoraj przychodząc tu po raz pierwszy dotkliwie poczuła brak zainteresowania. Wtedy była jednak w jednym kawałku, a teraz zdawało się, że w dwóch. Czy liczyła podświadomie, że coś się zmieni, albo że po prostu wczoraj był wyjątkowy dzień? Jakkolwiek nie było, ponownie odbiła się od ściany stworzonej z gęsto ułożonych obok siebie monet ryo. Kupcy byli zajęci. Pracowali. Nawet przechodnie byli jakby bardziej zobojętniali. Ona ratuje im tyłki, a teraz, gdy jest w opłakanym stanie nikt nie zwraca na nią uwagi!?\nA przecież sytuacja była dramatyczna. W domu całą uwagę pochłaniał ten mały brzdąc i panienka Matsubari łapała się nie na żarty na myślach o tym, że może niepotrzebnie mu pomagała. Miała tego serdecznie dosyć. A przecież nie była zwykłym Homo Sapiens. Co to, to nie! Była Uwagojadem Pospolitym, szukającym zainteresowania u innych. Ludzie ubodzy, którym głównie pomagała w ostatnich tygodniach nie byli jak widać najlepszym targetem. Ah, trudne jest życie celebrytki w latach osiemdziesiątych trzeciego wieku...\nPoprzedniego dnia poszła do karczmy się rozpłakać. Dzisiaj nie mogła tego zrobić. Wykluczone. W domu, do którego nie miała ochoty wracać, teraz dodatkowo czekał na nią mentalny wpierdol. Wymyśl coś, no wymyśl...\nZaczęła rozglądać się za potencjalnym zajęciem. Szerokim łukiem omijała stoiska z alkoholem. Tym razem wyjątkowo nie interesowały jej także zabawki. Musi znaleźć jakiś punkt zaczepienia. Jak powiedziałby Yami, musi znaleźć swoją ofiarę, której będzie mogła pomóc. Tym razem to naprawdę ona chciała być komuś potrzebna. Wtedy ujrzała jakiegoś typa. Twarz, której bynajmniej nie kojarzyła. A przecież znała tu niemal wszystkich, chociaż z widzenia. Trzymał wypisaną kartkę na wysokości piersi i coś pokrzykiwał. To mogła być jej szansa. Jedyna!\nWyrwała do niego nieco gwałtowniej, niż wypadało. Przedarła się przez gęstą ścianę przechodniów i dotarło do niej, że mężczyzna planuje otworzyć w pobliżu restaurację. Restauracja... to brzmi o wiele dostojniej, niż karczma. Bialutki obrusik, pyszny obiad i czerwone win... sok malinowy! - rozmarzyła się. Facet zaś gadał coś o wodzie, co przecież też było całkiem dobre, na początek.\n-Otwiera pan restaurację? - "przywitała się" z zachwytem. - jestem Rika Matsubari, może mogłabym pomóc?\nprzez Yoshimitsu » 18 sie 2019, o 22:46\nSpacer po targowisku, przynosił możliwość obserwacji zachowań ludzi. Handlarze, którzy przehandlowaliby własne matki w zamian za kilka groszy, biedota próbująca związać koniec z końcem, oszuści i bandyci czekający na okazje i na samym końcu osoby takie jak Yoshimitsu lub człowiek, którego napotkał i który do niego podszedł. Dobrze zbudowany facet podszedł do białowłosego, położył dłoń na ramieniu w delikatny sposób.\nMłody chłopak przyglądał się swojemu rozmówcy, a w jego umyślę rozchodziła się głęboko skrywana irytacja. Czemu ten śmieć mnie dotyka. Jak on śmiał dotknąć przedstawiciela szlacheckiego rodu. Kaguya kiedyś też został dotknięty, a osoba która się tego dopuściła została przebita kością. Był bardziej doświadczony niż wtedy i potrafił się opanować. Poprawił kaptur na swojej głowie i złapał mężczyznę za nadgarstek co by po prostu zabrać jego rękę ze swojego ramienia. Westchnął kiwając twierdząco głową i ruszył za tym gościem. Nie musiał się go obawiać, bo był pewien tego, że da sobie radę bez względu na wszystko.\nRuszył za nim bez strachu, rozglądając się sprawdzał okolicę czy aby nikt nie chce zaatakować. Yoshimitsu nawet nie zwrócił uwagi na złe spojrzenia, halo przecież on jest Kaguya, wszyscy się go boją albo go nienawidzą. Kiedy wyrównają się w tempie swojego chodu Yoshi zacznie mówić. -Kto jest taki ważny, że muszę się z Nim spotkać?\nLiczył na odpowiedź ale spodziewał się, że jej nie otrzyma. Wszystko okaże się na miejscu.\nprzez Meijin » 19 sie 2019, o 11:03\nSzukająca uwagi czternastolatka, która obawia się swoich rodziców, jednocześnie domagając się ich uwagi. Może to spożycie alkoholu, zadawanie się ze starszymi ludźmi czy chociażby zabawa w ninja są po prostu jej rozpaczliwym krzykiem dziecka domagającego się uwagi. Na pewno nie jest to miłe, gdy żyje się samotnie, mając wkoło siebie rodzinę. Może jednak nie było tutaj żadnej głębi i Rika po prostu się buntowała, próbując udowodnić swoją dorosłość? Trudno powiedzieć, może jak będzie starsza o te dziesięć lat, to dowiemy się, o co chodziło, o cokolwiek będzie pamiętać.\nZainteresowanie osobą mężczyzny było nikłe. Przez cały ten czas, gdy był on na widoku Riki, podeszła do niego jedna osoba, jakiś chłopak, nastolatek, pewnie nie miał nawet osiemnastu lat. Ich rozmowa trwała może z minutę, po czym chłopak, z uśmiechem na twarzy, ruszył w swoją stronę. Wtedy nadeszła kolej na dziewczynę. Jej intencje nie były ważne, liczyło się to, że była gotowa zaoferować swoje pokiereszowane ciałko do trudnej, restauracyjnej pracy. Czy jednak zdawała sobie sprawę, jak to tam wygląda? Mężczyzna spojrzał na nią i skrzywił twarz, dając do zrozumienia, że jest zdziwiony jej słowami. Po chwili otrząsnął się i odpowiedział. -Dziecko, czy ty wiesz, co mówisz? Praca w restauracji nie jest łatwa. Trzeba nosić rzeczy, pomóc w przygotowywaniu potraw, radzić sobie z niemiłymi klientami, a do tego wymagamy używania żywiołów chakry... Tutaj mężczyzna zrobił niepewną przerwę i dodał. -Jeśli więc nie jesteś ninja, to najprawdopodobniej nie będziesz pomocna. Ciekawe czy chciał ją tylko odstraszyć, bo była za młoda, czy po prostu był z nią szczery i jasno zaznaczył czego należy oczekiwać. Tak czy siak pałeczka jest po stronie Riki.\nprzez Rika Kari Matsubari » 19 sie 2019, o 17:57\nRika nigdy właściwie nie była na rozmowie o pracę. Początkująca kunoichi wyręczana była przez tatusia, potem zaś wszystko działo się samo z siebie. Wyglądała chyba ok. Biała, symbolizująca czystość (aczkolwiek jednocześnie łatwa do przybrudzenia sosem czy innymi keczapami) suknia, złoty naszyjnik, kwiatuszek we włosach i buzia słodsza od czekolady. No i obandażowane ramię, sugerujące raczej kiepskie możliwości fizyczne. Nie mogła się teraz poddać. Zwłaszcza, że używanie chakry w restauracji szalenie ją podekscytowało. Co kombinował ten mężczyzna?\n-Zaraz, zaraz... a po co chakra w restauracji!? - zapytała, gdy udało jej się dojść do głosu. Coś szalenie ją zmieszało. Jej potencjalny pracodawca mówił coś o naturze chakry. Rany boskie, jaką ja mam naturę chakry? - zapytała samą siebie w myślach.\n-... ale to się dobrze składa, bo jestem kunoichi. - dygnęła przed nim, jakby to było coś wspaniałego i w sumie chyba było. - powiem więcej. Jestem akolitką. - powiedziała bardzo wyraźnie, unosząc do góry palec wskazujący zdrowej ręki na znak, jakie to ważne. Podjęła dalej. - Widzi pan tę ranę? Kontakt pierwszego stopnia z katonem rangi B. - powiedziała z nieskrywaną dumą, że wyszła z tych opresji bez większych uszkodzeń. Spadająca na upitą dziewczynkę szafa to przecież także niemałe zagrożenie.\n-Szukam zajęcia podczas swojej rekonwalstaputencji... no wie pan. Co prawda nie przeniosę za wielu talerzy na rękach, ale mam na to o wiele, wiele ciekawsze sposoby. - zapewniła, podczas gdy kilka kosmyków jej włosów utworzyło nad głową kształt koła. Koła, które zdawało się uśmiechać, a nawet puszczać oko.\n-Naprawdę, naprawdę chciałabym spróbować. Stoi przed panem odpowiednia osoba na odpowiednim miejscu. - uderzyła się kilkakroć kciukiem ponad mostkiem, wskazując na siebie, tuż nad rozczarowującym dekoltem lekkiej jak piórko panienki.\nprzez Hiroki » 19 sie 2019, o 22:29\nMężczyzna szedł w miarę szybko, nie biegł jednak, więc Yoshi nie miał problemu by dotrzymać mu kroku. Ręka, która została położona na ramieniu znienawidzonego przez świat chłopaka osunęła się. Gość jeszcze bardziej przyśpieszył kroku by po paru, parunastu krokach skręcić pomiędzy stragany. Zdecydowanie wyglądał na kogoś kto próbuje komuś umknąć, co chwilę rozglądając się i odwracając głowę za siebie. Pytanie Yoshimitsu kompletnie zignorował, a chwilę po nim skręcili w kolejną alejkę. Dokładnie się rozejrzał, by po dosłownie paru sekundach się odezwać.\n- Powiedziałem chyba, że masz nie zadawać zbędnych pytań. Kieł. Powinno Ci to wystarczyć. A teraz ruszamy dalej, czeka na nas w jednym z pobliskich lokali. - Powiedział tylko tyle, albo, aż tyle. Jeden z pietnastu przedstawicieli samej głowy mafii. Yoshimitsu spotkał już wcześniej kogoś ważnego, jednak było to spotkanie w nieco innych okolicznościach. - Za mną.\nW tym też momencie Yoshimitsu mógł zauważyć, jak pojedyncze robale wylatują spod płaszcza rozlatując się na wszelkie strony. Najprawdopodobniej miało to na celu przeczesanie terenu w celu wykrycia ewentualnych nieprzyjaciół. Po chwili jednak robaki wróciły do hosta, a on sam obrał najbardziej bezpieczną trasę. O ile oczywiście Yoshimitsu nie miał zamiaru stwarzać problemów i zmieniać kierunku w między czasie.\nJeżeli Yoshimitsu podążał za mężczyzną, trafił pod drzwi Karczmy, w okolicy centrum osady.\nprzez Meijin » 20 sie 2019, o 14:34\n-Po co chakra? Otóż moja żona wpadła na genialny pomysł- restaurację ninja. Jest ona wyjątkowa ponieważ wszystkie dania powstają z pomocą żywiołów chakry. Chcemy coś podgrzać? Nie musimy się męczyć rozpalaniem, po prostu jeden z naszych kucharzy używa ognistej techniki i viola, mamy ogień. Tak samo z wodą. Najmniej przydatne są błyskawice, nadają się tylko do jakichś przedstawień przy publiczności, ale to całkiem niebezpieczne... Tutaj mężczyzna przerwał swoją wypowiedź i zaczął cię lustrować wzrokiem. Dlaczego to robił? Możliwości było kilka. Pierwsza z nich- był pedofilem. Druga, szukał czegoś co mogłoby cię skreślić, ułatwić mu odrzucenie twojej "kandydatury". Ewentualnie mógł też oceniać swoim fachowym okiem, czy w istocie nadajesz się do pracy.\n-Dobrze, w takim razie cię przetestuję. Jeśli dasz radę, to pozwolę ci przyjść. Poczekaj tutaj, zorganizuję tylko potrzebne rzeczy. Mężczyzna sięgnął za plecy i wyjął niewielki zwój. Nagle puff, a przed wami stała mała, drewniana, okrągła tacka oraz trzy gliniane kubki. Następnie mężczyzna zalał kubki używając swojej natury chakry, suitonu. Umieścił kubki na tacę, podniósł ją i powiedział. -Twoje zadanie jest proste. Masz przejść piętnaście kroków w tamtym kierunku, zawrócić i przyjść znowu do mnie. Nie możesz uronić ani kropelki, taca musi być sucha. Jeśli ci się nie uda, cóż... Dam ci jeszcze jedną szansę, ale będzie to całkowicie inne zadanie. To co, gotowa? Mężczyzna wystawił tacę w twoim kierunku i czekał aż ją przejmiesz.\nprzez Rika Kari Matsubari » 20 sie 2019, o 19:42\n-TO ODJAZDOWY POMYSŁ! - pochwaliła z entuzjazmem przedsiębiorczego w jej mniemaniu mężczyznę. - potrawy wykonane z użyciem technik... - rozmarzyła się, wyobrażając te wszystkie możliwości. To musiało być coś.\n-Każda z nich zawiera w sobie odrobinkę wewnętrznej energii, jaką ma każdy ninja. - zdaję się, że Rika jakby zatraciła się w opisywaniu nieswojego pomysłu. Była nim zachwycona i aż dziwne że tutaj, w Ryuzaku, nikt wcześniej na to nie wpadł.\nMężczyzna przyglądał jej się uważnie, a Rika nie była pewna, czy powinna się uśmiechać, zachować powagę... może prężyć muskuły, jak prawdziwy ninja? Trwało to dłuższą chwilę, po której właściciel restauracji, czy kimkolwiek on był, zdecydował się przetestować jej umiejętności. Rika była już napalona na tę pracę. Wiedziała, że musi dać z siebie wszystko. Wcześniejsza opowieść zadziałała na jej wyobraźnię. Ten raiton, ten katon... no właśnie! Skoro pracuje tam jakaś Viola, która zajmuje się katonem, to przynajmniej nie będzie jedyną kobietą w towarzystwie. Ha, zawsze raźniej!\nPrzytaknęła na propozycję zadania próbnego i czekała na polecenie, jak przedszkolak przygotowany do swojej kolejki w klasowym wyścigu rzędów. Pracodawca odwrócił się na chwilę by przygotować kubeczki i tacę. Następnie użył techniki suitonu, by wypełnić kubki płynem. Wysłuchała polecenia i na jej buzi pojawił się nieznaczny grymas. To zadanie na kelnerkę, a ja wolałabym być szefową kuchni. - pomyślała. Koniec końców machnęła jednak na to ręką i postanowiła przyłożyć się do tego najlepiej jak potrafi.\nZłożyła malutkie dłonie w pieczątkę dzika, doprowadzając do wzrostu swoje włosy. Złapała je najdalej jak sięgnęła i przyciągnęła czubek, a następnie przełożyła przez rączki u tacy i zrobiła pętelkę. Powoli uniosła do góry tackę opartą na grubej, włochatej podstawie. Tacka osiągnęła wysokość jakichś 2-3 metrów, tak że z trudem przychodziło śledzenie kubeczków. Upewniła się, że wszystko gra i ruszyła w mniej oblężoną przestrzeń licząc przy tym kroki jak dziecko uczące się liczb w języku obcym.\n-Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć...\n-Piętnaście, czternaście, trzynaście, dwanaście - następnie od tyłu.\n-Zero - powiedziała stając ponownie przed mężczyzną. W tym momencie rzuciła iluzję na kieliszki, zmieniając ich kolor na żółty. Włosy powoli zaczęły sprowadzać tacę na ziemię. Rika nie śpieszyła się. Czekała na właściwy moment, na adekwatną wysokość. Skupiła wzrok na opadającej tacce, jakby chcąc skłonić mężczyznę, by również się temu przyglądał, o ile w ogóle była taka potrzeba. Mniej więcej metr przed powrotem na parter Rika złożyła pieczęć psa, zwierzęcia o nad wyraz dobrym węchu i niemal widziała, jak pociąga przedsiębiorcę za jego kinol. Właśnie w tej chwili powinien poczuć zapach cytryny, który wzmagać będzie się z każdą chwilą. Ale nie takiej zwykłej cytryny. Lemoniady. Lemoniady słodkiej jak Rika. Tak słodkiej, że niemal słychać strzelające pod zębami kryształki cukru. Gdy tacka była już na miejscu, oboje przyjrzeli się zawartości kubeczków.\n-Nalewał pan lemoniady? - zapytała teatralnie.\nprzez Meijin » 21 sie 2019, o 13:23\nMężczyzna westchnął. -Cieszy mnie twoja ekscytacja, chciałbym cię jednak ostrzec... Zamknął oczy i pogładził się po brodzie. Widać było, że bije się z myślami. -No będę z tobą szczery. To będzie nasze drugie otwarcie. Za pierwszym razem, ledwie po tygodniu działania, nasz kucharz przypadkiem przesadził z katonem, albo ktoś mu zaserwował za dużo fuutonu... No nieważne, w każdym razie były duże straty, musieliśmy się zamknąć i teraz chcemy się otworzyć na nowo. Mężczyzna uśmiechnął się delikatnie. Po chwili dodał. -Mówię ci to, abyś znała ryzyko. Jesteś tylko dzieckiem, nie chcę cię mieć na sumieniu, jeśli nie dasz rady i coś sobie zrobisz.\nPotem nadszedł czas na prezentację. Facet przybrał poważny wyraz twarzy i czekał na pokaz umiejętności Riki Kari. Niewerbalne wyrażanie niezadowolenia nie powiodło się, mężczyzna całkowicie zignorował zachowanie Riki, był skoncentrowany na tym, aby wyselekcjonować jak najlepszą grupę pracowników, którzy nie zniszczą mu całego dobytku. TERAZ ALBO NIGDY RIKA. JAK CHCESZ TĘ ROBOTĘ TO MUSISZ DAĆ RADĘ, MAMY JUŻ UKRA...INNYCH LUDZI NA TWOJE MIEJSCE. O tak by mógł powiedzieć. No, ale nie powie. Będzie stał i czekał.\nW końcu jednak dziewczyna rozpoczęła realizację swojego zadania. Rika powinna była spojrzeć na mężczyznę, gdy wykonała swoją pierwszą technikę. Zobaczyłaby wtedy jak wiele emocji miesza się na jego twarzy. Ot chociażby szok, zadowolenie, a nawet jakaś radość. Potem wszystko poszło już z górki. Wszystko co dziewczyna sobie wymyśliła, powiodło się. Dopiero gdy Rika zwracała tackę i zapytała o lemoniadę, to mężczyzna zdziwił się i powiedział. -Czyżbyś...? Następnie użył Kai. I puf, okazało się, że dał ci się złapać w genjutsu. Zaczął się śmiać. Chwilę mu to zajęło, ale w końcu doszedł do siebie i zaczął mówić. -No no. Masz mnie dziewczyno. Dałaś radę przenieść tackę. Dałaś radę złapać mnie w genjutsu. Przydasz się nam. W takim razie chodź ze mną. Pójdziemy od razu do restauracji i tam ci wyjaśnię co byś musiała robić, w jaki dzień i ile płacimy. Jeśli masz jakieś pytania to możesz je zadać w drodze.\nJeśli jesteś zdecydowana, to zt, a następny post tutaj: viewtopic.php?p=124185#p124185


jak trenowac na silowni | TrenerOK - kulturystyka amatorska profesjonalnie\nKiedy trening siłowy może szkodzić\nSiłownia dla rozważnych i systematycznych Trening siłowy może być najlepszym sposobem na uzyskanie wspaniałej sylwetki i zachowanie wzorowej sprawności i zdrowia. Poza wzmocnieniem wszystkich grup mięśni może nastąpić poprawa sprawności układów: ruchu krążenia oddechowego nerwowego wydzielania pokarmowego Niemniej trzeba pamiętać o tym, że działanie treningu zależy od zachowań osoby trenującej. Podobnie jak lekarstwo, trening siłowy\nKulturystyka dla osób powyżej 45 lat, Podstawy kulturystyki, Strefa treningu Tematy: jak trenowac na silowni, kiedy trening siłowy może szkodzić 0\nTrening siłowy wykorzystywany jest do poprawiania wyników prawie w każdej dyscyplinie sportu. Przy pracy nad daną cechą motoryczną wykorzystuje się jednak tylko ściśle określone metody treningowe. Poznaj jak trenuje się w celu poprawy siły maksymalnej, zwiększenia masy mięśniowej czy wytrzymałości. Tylko na początku można poprawić wszystkie cechy motoryczne I mam na myśli tylko niewytrenowane osoby,\nKulturystyka dla zaawansowanych, Strefa treningu Tematy: jak trenowac na silowni, trening na siłę, trening na wytrzymałość na siłowni 7\nTrening siłowy najbardziej uniwersalny Trening siłowy jest najpopularniejszym treningiem wśród sportowców. Do siłowni chodzą lekkoatleci, piłkarze, rugbiści, siatkarze, narciarze, bokserzy, zapaśnicy, judocy, pływacy, armwrestlerzy, strongmani, sztangiści, trójboiści, kulturyści, itp, prawie wszyscy sportowcy. Każdy z nich ma jednak inne cele treningowe, które realizuje treningiem ze sztangą. Jedni potrzebują rozwinąć siłę eksplozywną, używając jej w krótkim czasie (do kilku\nPodstawy kulturystyki, Strefa treningu Tematy: jak trenowac na silowni, spadek siły mięśniowej na siłowni 1\nCzy praca fizyczna przeszkadza w treningu siłowym\nTrening siłowy a praca fizyczna Praca, pracy nierówna. Jeśli nie jest to praca ponad siły, kilkanaście godzin codziennie, to taką pracę można pogodzić z treningiem. Trzeba pamiętać jednak o kilku ważnych elementach: o odpoczynku - najważniejszy jest odpowiednio długi sen o odżywianiu - każdy posiłek musi być pełnowartościowy i odpowiednio duży suplementy powinny być najwyższej jakości\nPodstawy kulturystyki, Strefa treningu Tematy: jak trenowac na silowni, trening siłowy a praca fizyczna 1\nIlość treningów zależy od celu To jak często powinno trenować się na siłowni jest wypadkową priorytetów i możliwości czasowych. Jeśli ktoś stawia sobie chociaż najmniejszy cel do osiągnięcia, powinien skalkulować koszty jego osiągnięcia. Oznacza to mentalne zaakceptowanie wyrzeczeń i potencjalnych trudów oraz ustalenie precyzyjnego planu prowadzącego do osiągnięcia celu. Oczywiście na początku, kiedy trudno jest\nPodstawy kulturystyki, Strefa treningu Tematy: jak trenowac na silowni 2\nPoczątkujący powinni trzymać się podstaw Kiedy ktoś ciągle zdobywa doświadczenie na siłowni, to powinien trzymać się podstawowych zasad i najprostszej techniki wykonywania ćwiczeń w kulturystyce. Ile wynosi zwykle taki okres? Do osiągnięcia pewnego rozwoju swojej sylwetki, kiedy ta prosta technika już nie daje rezultatów. Ten okres może być różny, dla jednego to 12 miesięcy a\nPodstawy kulturystyki, Strefa treningu Tematy: jak trenowac na silowni, technika wykonywania ćwiczeń w kulturystyce 2\nKiedy realizujesz wszystkie elementy wpływające na osiągnięcie celu, to sukces jest bardzo prawdopodobny. Kiedy pewne czynniki pomijasz, to zmniejszasz swoje szanse. Stare polskie przysłowie mówi: "Łańcuch jest tak silny jak jego najsłabsze ogniwo". I ta prawda sprawdza się w przypadku pracy nad sylwetką. Aby zoptymalizować efekty powinno się optymalizować każde "ogniwo". Poniżej w tabeli pokazane\nPodstawy kulturystyki, Strefa treningu Tematy: jak trenowac na silowni 0\nW tym artykule zajmiemy się rozgrzewką specjalistyczną na siłowni, czyli przygotowaniem ciała do wykonania konkretnego, intensywnego ćwiczenia. Dowiesz się też jakie mogą wystąpić błędy podczas rozgrzewki, które mogą nawet niwelować efekty treningu. Przypomnę, że w sportach siłowych intensywność oznacza zastosowane obciążenie względne w stosunku do aktualnych możliwości siłowych. Prościej mówiąc - jakiego, określonego procentowo obciążenia używasz.\nJan Łuka, Podstawy kulturystyki, Strefa treningu Tematy: jak trenowac na silowni, rozgrzewka na siłowni 0\nSiłownia po 40 tce Naturalne jest, że młodzi ludzie w wieku szkolnym ruszają się więcej, niż kiedy pójdą do pracy i wpadną w obowiązki męża, żony i rodzica. Czasami taki okres zmniejszonej aktywności trwa wiele lat a przebudzenie w temacie zdrowia następuje około czterdziestki. Kiedy ktoś zaczyna poszukiwać sportu dla siebie to jednym z wariantów\nKulturystyka dla osób powyżej 45 lat, Podstawy kulturystyki, Strefa treningu Tematy: jak trenowac na silowni, kulturystyka po 40 tce, kulturystyka treningi 1\nMałe obciążenia ale duża objętość Trening endomorfika powinien odbywać się na stosunkowo małym obciążeniach i mieć dużą objętość. Oznacza to, że powinien wykonywać co najmniej 6 serii każdego ćwiczenia i wykonywać po 15-20 powtórzeń w każdej z nich. Przerwy między seriami powinny być maksymalnie skrócone a wskazane jest też stosowanie super-serii i serii łączonych. Tempo\nKulturystyka dla zaawansowanych, Strefa treningu Tematy: jak trenowac na silowni, trening endomorfika 4


Brelok skórzany mini smycz serce - UNISTYLE\nCena: 68,20 zł PLN dostawa od: 9,00 zł\nWysokiej jakości mini smycz/brelok to propozycja dla osób, poszukujących idealnego dodatku do kluczy, do pendrive lub do telefonu. Cechuje go funkcjonalność, trwałość i estetyczny wygląd. To powszechnie używany gadżet codziennego użytku.\nBreloczek wykonany z płaskiego rzemienia (10mm, kolor karmelowy - można zmienić) do przypinania klasyczny karabińczyk (23x12mm) + solidne kółko (śr.23mm) na klucze. Atrybutem piękne duże (15x60mm) serce, symbol miłości i dobrych uczuć.\nCałkowita długość 13cm (w tym samego rzemienia 6cm - mogę zmienić).\nZadaj pytanie dotyczące produktu: Brelok skórzany mini smycz serce


Myszka na plasterku sera - etui na telefon - Etui, piórniki - Akcesoria\n> Akcesoria > Etui, piórniki > Myszka na plasterku sera - etui na telefon\nMyszka na plasterku sera - etui na telefon\nEtui na telefon w formie plasterka żółtego sera z dziurami i szarą myszką :) Etui wykonane z filcu. Kolor jasno żółty (wewnątrz ciemniejszy żółty). Wzór jednostronny. Wymiary zewnętrzne ok. 8,3 x 14,5 cm. Nasi klienci dokonują u nas zakupów od 2006 roku. Każdy z nich ma prawo do zwrotu w ciągu 14 od dnia otrzymania przesyłki.\nfilc, etui na telefon, żółte etui


Brigitte Macron odwiedziła liceum. Uczniowie krzyczeli do niej jedno zdanie - WP Kobieta\nPierwsza dama odwiedziła liceum we francuskim mieście Dijon. Miała rozmawiać z uczniami o cyberprzemocy i problemie znęcania się w szkołach. Niestety, wizyta Brigitte Macron nie przebiegła tak, jak powinna.\nDo niefortunnego spotkania pierwszej damy z uczniami doszło na początku marca. Jak donosi lokalny portal infor-dijon.fr, żona prezydenta zakończyła wizytę wcześniej, niż planowano, ze względu na skandaliczne zachowanie licealistów.\nMłodzi mieli zakłócać jej wystąpienie okrzykami "Brigitte, wyjdź za mnie!". W ten sposób żartowali z przeszłości pierwszej damy, która poznała Emmanuela Macrona, gdy była nauczycielką w szkole w Amiens. Brigitte miała wówczas niemal 40 lat, a Macron zaledwie 15. Młody Emmanuel bez pamięci zauroczył się swoją nauczycielką i zaproponował małżeństwo. W jednym z wywiadów Brigitte przyznała, że bardzo schlebiało jej zainteresowanie młodzieńca. Para wzięła ślub dopiero w 2007.\nWedług doniesień portalu, zachowanie uczniów miało na tyle rozzłościć pierwszą damę, że zdecydowała się przerwać spotkanie przed czasem. Dyrektor szkoły niechętnie komentuje sprawę. Lokalnym mediom powiedział jedynie, że "wizyta przebiegła z ogólnym entuzjazmem".


Co z dokumentem o badaniu technicznym pojazdu na Węgrzech? Mamy wyjaśnienie węgierskiej policji - Trans.INFO\nCo z dokumentem o badaniu technicznym pojazdu na Węgrzech? Mamy wyjaśnienie węgierskiej policji\nZwiązek Międzynarodowych Przewoźników Drogowych poinformował niedawno o nowym wymogu dokumentacyjnym na Węgrzech, którego niedopełnienie przez kierowcę skutkuje dotkliwymi karami. O nowy obowiązek zapytaliśmy węgierską policję.\nW odpowiedzi na pytanie redakcji Trans.INFO dotyczące nowego wymogu, biuro prasowe węgierskiej policji tłumaczy, że wynika on z wprowadzenia unijnych przepisów do węgierskiego prawa w rozporządzeniu 5/1990. (IV 12.) KöHÉM.\nChodzi o dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii. Węgierska policja powołuje się na artykuł 7 wspomnianego aktu prawnego. Zgodnie z nim państwa członkowskie wymagają, by zaświadczenie o zdatności pojazdu do ruchu drogowego było przewożone przez kierowcę (uwierzytelniony lub oryginalny wydruk takiego zaświadczenia, protokół najbardziej aktualnej drogowej kontroli lub dokument w wersji elektronicznej). Ponadto art. 7 wymaga, by zarówno przedsiębiorcy, jak i kierowcy pojazdu zapewnili służbom dostęp do pojazdu, jego części i wszelkiej dokumentacji do celów kontroli.\nKar na razie nie będzie\nWęgierskie rozporządzenie – 5/1990 (IV 12.) KöHÉM wprowadziło wymóg posiadania w pojeździe zaświadczenia o kontroli technicznej przechowywanego w pojeździe lub dostępnego elektronicznie. Powinno ono poświadczać wyniki ostatniej okresowej kontroli technicznej oraz, w stosownych przypadkach, sprawozdanie z badania technicznego. Do 21 stycznia br. mandat za brak wymaganego dokumentu wynosił aż 800 tys. forintów czyli prawie 11 tys. złotych (zgodnie z Dekretem rządowym nr 8, art. 19 rozporządzenia rządowego (CE) nr 156/2009 (VII 29.) w sprawie kar administracyjnych związanych z transportem pasażerskim i transportem drogowym).\n21 stycznia 2019 r. węgierski ustawodawca uchylił ten przepis. Według informacji, jaką Trans.INFO otrzymało od węgierskiej policji, trwają prace nad nowymi przepisami. Wysokość kar, które będą groziły za niedopełnienie obowiązku posiadania wspomnianego zaświadczenia, nie jest na razie znana.\nFot. Pixabay/ivabalk Pixabay License\nWalka z uszkodzonymi pojazdami z zagranicy...\nBrytyjczycy będą honorować przedłużenie wspólnotowych licencji...\n#badanie techniczne pojazdu#mandaty#przepisy#Węgry\nWalka z uszkodzonymi pojazdami z zagranicy będzie efektywniejsza? Prezydent zatw...\nBrytyjczycy będą honorować przedłużenie wspólnotowych licencji transportowych\nChcą zwiększyć maksymalną masę zespołu pojazdów do 50 ton. Będzie jednak kilka w...\nCo dalej z TMS? Wskaż, w którym kierunku powinien się rozwinąć [ANKIETA]


listopad 2020 – Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w Mławie\nDnia 1 grudnia (wtorek) o godz. 18:30 na Mławskiej Hali Sportowej w Mławie rozpoczną się rozgrywki Dan-Bud Amatorskiej Ligi Futsalu. Dziewięć zespołów będzie rywalizowało o miano najlepszej amatorskiej drużyny w piłce halowej z Mławy oraz Powiatu Mławskiego. Z uwagi na panującą pandemię, rozgrywki będą odbywały się bez udziału publiczności! Poniżej przedstawiamy terminarz rozgrywek. Pobierz: Terminarz\nZa nami pierwszy Turniej Tenisa Stołowego o Puchar Dyrektora MOSiR. W sobotę 21 listopada na obiektach Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w Mławie odbył się pierwszy turniej tenisa stołowego o puchar dyrektora MOSiR. Do rywalizacji przystąpiło siedmiu zawodników. W meczu finałowym po emocjonującym pojedynku Adam Pydyn z Mławy pokonał Wojciecha Pogorzelskiego 3:1. Kolejny zacięty pojedynek\nMiejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w Mławie zaprasza dzieci, młodzież oraz dorosłych na „Turniej Tenisa Stołowego o Puchar Dyrektora MOSiR”. Pierwszy turniej odbędzie się dnia 21.11.2020 r, w dwóch kategoriach wiekowych: kategoria 15 lat i młodsi – godz. 10:00 kategoria OPEN – godz. 10:00 Poniżej przedstawiamy regulamin. Pobierz: REGULAMIN


Pentakill: Grasp of the Undying dowodzi, że nikt nie łupie tak, jak nieumarli.\nprodukcja „Blade of the Ruined King” i orkiestracja do „Mortal Reminder”\nproducent wykonawczy, inżynier\nprodukcja, miks i wokal do „The Hex Core mk-2”\norkiestracja do „Blade of the Ruined King”\nEugene „kyugene" Kang\nJason „chupacobbler” Willey aka ProtoShredanoid\nwokal do „Cull”, „Mortal Reminder”, „The Bloodthirster”, „Dead Man’s Plate” i „Frozen Heart”\norkiestra i chór do „Blade of the Ruined King” i instrumenty smyczkowe do „Mortal Reminder”\nprodukcja, perkusja, gitara prowadząca, gitara akustyczna i syntezatory\nwokal do „Tear of the Goddess” i „Frozen Heart”\nwokal do „Infinity Edge” i „Rapid Firecannon”\nperkusja, gitary: rytmiczna, akustyczna, prowadząca oraz syntezatory\nprodukcja i miks „The Hex Core mk-2”, syntezatory do „The Bloodthirster”\nnagrania perkusji i inżynieria\nperkusja do „The Hex Core mk-2”\nZiarna zostały zasiane. Teraz pora zbiorów.\nGdy niebo na północy Freljordu przybierze mroczny odcień, a wojownicy zgromadzą się wokół ognisk, czasami opowiadają o niebezpiecznej nocy, podczas której szalała niepohamowana furia. To historia opowiadana wyłącznie w szeptach. Niektórzy twierdzą, że to tylko legenda, której celem jest straszenie młodych, podczas gdy inni mówią, że nawet najmniejsze wspomnienie ponownie przywoła tych metalowych wojowników z ich trasy po innych wymiarach. Nie przeżył nikt, kto mógłby opowiedzieć o tej ponurej nocy, ale czasami lekkomyślny bajarz wspomni o berserkerze z toporami, którymi powalał ludzi. Powiadają, że nawet jego bracia nie byli w stanie go powstrzymać. Dopiero zawalenie góry na głowę tego metalowego olbrzyma powstrzymało jego szaleństwo.\nNa południe od niebaNa południe od nieba\nOpowieści o przybyciu Kayle do Runeterry wspominają o tym, że została zrodzona z ognistej komety, która rozdarła niebo, albo że przyleciała dosiadając błyszczącego, wężowego smoka. To tylko dwie spośród wielu legend związanych z jej przybyciem do świata śmiertelników. Ubrana w lśniącą zbroję, była wojowniczką z rozdartego wojną świata, która poszukiwała sojuszników do epickiej walki przeciwko demonicznym hordom dowodzonym przez jej zdradziecką siostrę. Ziemia nie posiadała wojowników, którzy byliby w stanie stanąć u jej boku, więc wyruszyła do Runeterry w poszukiwaniu wojowników metalu.\nNikt, za wyjątkiem Karthusa.\nPod szczątkamiPod szczątkami\nPo katastrofalnym zakończeniu ostatniego występu, podczas którego Mordekaiser zniszczył całą freljordzką widownię, Karthus wydał Olafowi fatalne polecenie zagrania „Rytmu Rozdzieracza Światów”, który zniszczył krainę i zawalił na Mordekaisera największą górę tej lodowej krainy. Gdy skały spadały, członkowie zespołu uciekli do najdalszych zakątków Runeterry, aby umknąć przed gniewem freljordzkich wojowniczych królowych oraz zalewem nieuniknionych odwetów.\nKarthus dotarł do Bilgewater, gdzie zarabiał na chleb jako recytator pieśni żałobnych. Niespodziewanie wpłynęło to na stan zdrowia mieszkańców Bilgewater, którzy zaczęli dbać o siebie, zamiast narażać własne rodziny na takie przejścia. Karthus zrobił karierę, odbywając tournée po barach, w których śpiewał podczas zakrapianych alkoholem pogrzebów zamordowanych piratów — jego ponure pieśni żałobne były znacznie lepsze niż szanty. Powoli pogrążał się w szaleństwie i nieszczęściu, dopóki świetlista Kayle nie przybyła do Bilgewater.\nPośród żywychPośród żywych\nZakapturzony i zgarbiony Yorick wyruszył na południe po krwawej rzezi we Freljordzie i nie zatrzymywał się, dopóki nie dotarł do wypalonych słońcem piasków Shurimy. Światło słoneczne było dla niego czymś nowym. Czymś, czego unikał ze względu na strach przed reakcją ludzi na twarz, której nie pokochałaby nawet matka. Pomagał przy wykopaliskach grobowców dawno zmarłych imperatorów, dzięki czemu mógł spędzać większość czasu w podziemnych ciemnościach — było to coś, za co jego współpracownicy byli bardzo wdzięczni.\nKopał głęboko pod powierzchnią ziemi, aby stworzyć swoje mroczne mauzoleum, w którym pragnął się pochować w całkowitej ciemności i spędzić wieki w błogim odosobnieniu. I tak oto Yorick spał pod piaskami pustyni, dopóki Karthus i Kayle nie otworzyli jego grobowca. Dwójka wokalistów nie zrobiła nic, aby wyprowadzić go z błędnego założenia, że minęły już wieki i wszyscy, którzy pragnęli jego śmierci, są martwi.\nPowiedzieli mu, że świat śmiertelników jest gotowy na ponowne nadejście Pentakill.\nNiech zabrzmi rockNiech zabrzmi rock\nPogrzebanie Mordekaisera pod górą we Freljordzie było bardzo inspirujące dla Sony. Podczas gdy inni członkowie zespołu uciekli w rozpaczy do odległych zakątków Runeterry, ona postanowiła tworzyć wspaniałe opery rocka symfonicznego. Odbyła tournée po największych świątyniach świata (i nie tylko), ale akustyka każdego z tych miejsc nie była w stanie zaspokoić jej potrzeb. Ponieważ lodowe świątynie Freljordu były przed nią zamknięte, wynajęła statek z przeklętą załogą Uczty Węża i popłynęła na archipelag wulkanicznych wysp na nieznanych wodach na wschód od Bilgewater.\nI właśnie wtedy płonąca łódź, na pokładzie której znajdowali się Karthus, Yorick i Kayle, przybiła do bazaltowego pierścienia ognia Sony.\nMimo że sprzeciwiało się to całkowicie jego instynktowi, Olaf nie pozostał na miejscu, aby zginąć pod zawaloną górą razem z Mordekaiserem. Gdy Yorick wyruszył na południe, Olaf stracił swojego ulubionego partnera do picia. Aby lamentować nad przeżyciem tego, co uważał za swój ostatni występ na żywo, zapragnął zapić się na śmierć najbardziej zabójczym trunkiem w Runeterze. Spotkał gościa imieniem Gragas i wylądował z nim w najgorszych rejonach Zaun, gdzie pił slumsowe drinki, przechwalał się na temat szczytu swojej kariery i wyzywał naładowanych chemtechem zbirów na bijatyki.\nUdało mu się znaleźć sposób na wykorzystanie swojego talentu do walenia w różne rzeczy i wkrótce potem wplątał się w nielegalne walki golemów. Występując przeciwko golemom zasilanym chemtechem odkrył, że jego talent do walenia w bębny świetnie nadaje się też do rozwalania mechanicznych gigantów na kawałki. Z każdą kolejną walką poszukiwał coraz groźniejszych przeciwników, w końcu stając się ofiarą metalowego młota należącego do Drago, jednego z najbardziej morderczych tworów Viktora. Gdy jego przeciwnik miał zadać śmiertelny cios, świdrujące wycie roztrzaskało kryształową kulę, w której znajdował się przeszczepiony mózg golema. Rozwścieczony z powodu uratowania przed śmiercią, Olaf zerwał się na nogi, gotowy do obicia kogoś. I wtedy stanął twarzą w czaszkę ze swoim starym wokalistą.\nRdzewiej w pokojuRdzewiej w pokoju\nGdy na Mordekaisera spadła góra, uznał to za znak od Bogów Metalu, że jego demoniczne zadanie zesłania ludziom metalu zostało wykonane i stał się wcieleniem metalu. Jego akordy były tak potężne, że rozdarły strukturę świata i wszechświat postanowił walnąć go górą. To odpowiedni koniec najwyższego kapłana metalu.\nGdy góra wreszcie się rozstąpiła, potężny bóg rocka powrócił do świata. Mordekaiser powstał, aby poznać giganta, który wydobył jego topór ze skały, i wtedy zobaczył swoich starych kolegów z zespołu w towarzystwie ognistej walkirii z innego świata. Karthus podał mu topór, a jego ostre jak brzytwa struny drżały z niecierpliwości.\n„Mój piec nie tylko dochodzi do jedenastu. On ***** niszczy jedenaście.”\nGdy na Mordekaisera spadła góra, uznał to za znak od Bogów Metalu, że jego demoniczne zadanie zesłania ludziom metalu zostało wykonane i stał się wcieleniem metalu. Wiedział, że któregoś dnia się odrodzi, ale po upływie pewnego czasu zapadł w sen. Olbrzymia góra składała się z czarnego metalu i przeklętych skał. Na jej szczycie tkwił wbity w skałę olbrzymi topór o lśniącej, obsydianowej rękojeści. O tym przeklętym miejscu zaczęły krążyć legendy, które głosiły, że ten, kto wydobędzie topór ze skały, zostanie prawdziwym heroldem nowej ery metalu.\n„Niech będzie, co ma być — zginiesz z mojej ręki.”\nKarthus rozpoczął solową karierę w Bilgewater, gdzie zarabiał na chleb jako recytator pieśni żałobnych. Niespodziewanie wpłynęło to na stan zdrowia mieszkańców Bilgewater, którzy zaczęli dbać o siebie, zamiast narażać własne rodziny na takie przejścia. Karthus zrobił karierę, odbywając tournée po barach, w których śpiewał podczas zakrapianych alkoholem pogrzebów zamordowanych piratów — jego ponure pieśni żałobne były znacznie lepsze niż szanty.\nDochodząc do wniosku, że spróbuje czegoś nowego, Yorick udał się na wakacje do wypalonej przez słońce Shurimy. Światło słoneczne było dla niego czymś nowym. Czymś, czego unikał ze względu na strach przed reakcją ludzi na twarz, której nie pokochałaby nawet matka. Jego wyjątkowa gitara basowa była idealnym narzędziem do kruszenia miękkich skał Shurimy, ale często wywoływała efekt uboczny, który roztapiał piasek do tego stopnia, że wielu robotników wykonujących prace archeologiczne w odległych grobowcach zostało pogrzebanych żywcem. Niejeden spośród tych nieszczęśników wolał to od konieczności spędzenia choćby nawet jednej chwili więcej w towarzystwie osoby, która kruszyła skały.\n„Załatwcie mi nową chinę, kotły, werbel, podwójną stopę i krowi dzwonek. Tak, w zasadzie cały nowy zestaw. Stary się zepsuł. Spalił się. Tak, podpaliłem go.”\nPo przeżyciu tego, co uważał za swój ostatni występ, Olaf zapragnął zapić się na śmierć najbardziej zabójczym trunkiem w Runeterze. Wylądował w najgorszych rejonach Zaun, gdzie pił slumsowe drinki, przechwalał się na temat szczytu swojej kariery i wyzywał naładowanych chemtechem zbirów na bijatyki. Wkrótce potem Olaf wplątał się w nielegalne walki golemów. Występując przeciwko gigantom zasilanym chemtechem odkrył, że jego talent do walenia w bębny świetnie nadaje się też do rozwalania mechanicznych robotów na kawałki.\n„Czy w twoich żyłach płynie gorąca lawa, wlana tam przez bogów metalu? Tylko wtedy jesteś godzien mojej uwagi.”\nKayle, złota wojownicza bogini ze świata rozdartego konfliktami, przybyła do Runeterry na grzbiecie lśniącego, wężowego smoka. Poszukuje sojuszników do epickiej walki przeciwko demonicznym hordom dowodzonym przez jej zdradziecką siostrę. Ziemia nie posiadała wojowników, którzy byliby w stanie stanąć u jej boku, więc wyruszyła do Runeterry w poszukiwaniu wojowników metalu. Porozumiewając się za pośrednictwem wspaniałych, metalowych oper, jej arie pełne niezgłębionego smutku wbijają się głęboko w serca wszystkich, którzy je usłyszą. Dosłownie.\nRównonoc wiosenna / Noxus\nPrzesilenie zimowe / Stonehenge\nDzień czerwonego śniegu / Freljord\nFestiwal Karneja / Góra Olimp\nDzień Zrujnowania / Wyspy Cienia\nButcher’s Bridge w Dokach Rzezi\n14 piltopada / Zaun\n2017 / Nowe pustkowie\nZapytaliśmy Pentakill ile będzie kosztował ich nowy album, ale w odpowiedzi dali nam tylko liczbę bestii, więc album Grasp of the Undying będzie do pobrania za darmo z naszej strony (jest także możliwość streamowania — informacje poniżej).\nDostępne od 04.08.2017:\n© 2017 Riot Games, Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone. Riot Games, League of Legends, PvP.net i Pentakill są znakami towarowymi, znakami usługowymi i zarejestrowanymi znakami handlowymi Riot Games, Inc.


Biuro księgowe Margonin profesjonalny księgowy w Margoninie\nNRDB.pl > Biuro księgowe Margonin profesjonalny księgowy w Margoninie\nDobre biuro księgowe w Margoninie\nW dynamicznie zmieniającym się świecie przepisów w Margoninie i technologii, aktów prawnych, które znajdują zastosowanie w każdej firmie z Margonina jest sporo. W celu prawidłowego wypełniania obowiązków w mieście Margonin wynikających z przepisów wiele podmiotów gospodarczych bardzo często decyduje się na podjęcie współpracy w Margoninie z biurem księgowym.\nBiuro rachunkowe w miejscowości Margonin świadczy usługi dla różnych przedsiębiorców, zarówno małych jednoosobowych firm z Margonina, jak również średnich i dużych spółek. Usługi księgowe, które świadczy obejmują różnego rodzaju zagadnienia, począwszy od wsparcia w rozpoczęciu działalności w Margoninie, poprzez usługi księgowo-finansowe w trakcie prowadzonej działalności, a także unijne rozliczenia podatków. Powierzone zagadnienia w lokalizacji takiej jak np. Margonin wykonywane są profesjonalnie, rzetelnie, skrupulatnie i terminowo. W trosce o jak najlepszą jakość świadczonych usług w Margoninie, współpracą z przedsiębiorcami zajmują się zatrudnione w biurze osoby z odpowiednimi uprawnieniami, wiedzą i kompetencjami.\nSprawdzone biura księgowe z Margonina cieszące się dobrą reputacją\nBiuro księgowe z Margonina oferuje doradztwo przy wyborze formy prowadzenia firmy, pomoc w zakładaniu przedsiębiorstw, rejestracji podmiotów gospodarczych w mieście Margonin oraz wybór najkorzystniejszej formy opodatkowania.\nJak znaleźć biuro profesjponalne biuro księgowe w Margoninie\nAby zaoferować Klientom z Margonina korzystne rozwiązania zatrudnieni pracownicy nieustannie podążają za zmianami i trendami. Dlatego też biuro księgowe wspiera firmy w Margoninie we wdrożeniu i prowadzeniu e-księgowości czyli aplikacji umożliwiającej zdalną obsługę firmy w mieście Margonin z wykorzystaniem dostępu do internetu oraz przeszkolenie pracowników w Margoninie z obsługi systemu, pomoc techniczną i merytoryczną.\nDługoletnie istnienie biura z Margonina jest powodem do dumy, a doświadczenie, fachowa wiedza, zaangażowanie i profesjonalizm z jakim podchodzimy do realizacji powierzonych usług w Margoninie czynią nas dobrym i godnym zaufania partnera w biznesie.


Program do archiwizacji - ProPrint PDF/TIFF - Kopertownice, Kopertownica, Maszyny i Urządzenia Kopertujące\nProPrint PDF/TIFF umożliwia uzyskiwanie dokumentów w formacie PDF lub TIFF. Dokumenty w tych formatach mogą być wszędzie publikowane i rozsyłane: w formacie drukowanym, jako załączniki do poczty elektronicznej, na serwerach firmowych lub na stronach internetowych. Są szczególnie przydatne w przypadku elektronicznej dystrybucji on-line.\nProPrint PDF/TIFF może być użyty jako system archiwizujący, gdyż każdy dokument jest odpowiednio nazywany i umieszczany w odpowiednich folderach.\nProPrint PDF/TIFF przeznaczony jest dla środowisk systemowych i programów, które mają ograniczone możliwości w zakresie formatowania drukowanych dokumentów oraz zarządzania ich dystrybucją na zewnątrz systemu. Rola programu sprowadza się do przejęcia surowych danych, sformatowania wersji końcowej dokumentu i wyprowadzenia z systemu w określonej formie (wydruk, fax, archiwizacja).\nProPrint PDF/TIFF współpracuje z różnymi środowiskami systemowymi (UNIX, AS/400, Windows 2000/XP, Linux, IBM MVS), które przesyłają surowe dane do wydruku w postaci plików tekstowych, XML, kodów ASCII, SAP-RDI.\nProPrint PDF/TIFF jest niezykle stabilnym systemem i jest używany w ponad 30 krajach na całym świecie głównie przez banki, firmy ubezpieczeniowe, telekomunikacyjne, energetyczne i inne.


Kim jest Filip Gurłacz? [Twoja twarz brzmi znajomo, Zakochani po uszy, rodzina] – Męski Świat\nKim jest Filip Gurłacz? [Twoja twarz brzmi znajomo, Zakochani po uszy, rodzina]\nPublished on : 1 września, 2021 by admin\nFilip Gurłacz to polski aktor młodego pokolenia, który urodził się w 1990 roku i dziś szturmem zdobywa role w filmach, seriach telewizyjnych oraz w popularnych programach rozrywkowych. Dzięki pozytywnemu charakterowi i otwarciu na świat, a także sympatycznej aparycji i miłym podejściu do ludzi, zyskuje sobie z roku na rok coraz więcej fanów. Na social mediach można go obserwować na facebookowym fanpage’u oraz na Instagramie.\nFilip Gurłacz – role w filmach i produkcjach rozrywkowych\nW ostatnich latach Gurłacz dał się poznać jako jeden z najciekawszych uczestników programu muzyczno-celebryckiego „Twoja twarz brzmi znajomo”. Poza świetnym wokalem, z powodzeniem wcielił się w nim w znane postacie rynku muzycznego: Emilię Sarnecką, Eminema, Andrzeja Donarskiego, Justina Biebera, Agnieszkę Chylińską, Avril Lavigne, Bruno Marsa, Harry’ego Styles’a, Renatę Przemyk, Mrozu, Charles’a Aznavour’a, a nawet Stinga. Przebojowością podbił nie tylko noty jurorów, ale i zyskał uznanie widzów. Z impetem przeszedł aż do samego finału, w którym zajął drugie miejsce, ustępując jedynie Pawłowi Dudkowi.\nCo ciekawe, Gurłacz nie planował kariery filmowej, muzycznej ani rozrywkowej od samego początku. Po skończeniu liceum podjął studia inżynierskie na uniwersytecie w Olsztynie, ale ostatecznie zrezygnował z nich i zmienił kierunek na Wydział Sztuki Lalkarskiej w Akademii Teatralnej, więc śmiało można powiedzieć, że była to zmiana kolosalna! Prywatnie, od 2016 roku jest mężem aktorki, Małgorzaty Patryn.\nGurłacz zagrał w czterech filmach fabularnych i w dziesiątkach seriali, świetnie radząc sobie zarówno na dużym, jak i małym ekranie. Jego postać można zobaczyć m.in. w takich produkcjach, jak:\nPowidoki i O mnie się nie martw (rok 2016)\nMiasto 44, M jak Miłość, Komisarz Alex (rok 2014)\nIkar. Legenda Mietka Kosza, Wataha, Zakochani po uszy, Echo serca, 1983, Pierwsza Miłość (wszystkie z 2019 roku)\nOrzeł. Ostatni Patrol oraz Będzie dobrze kochanie (rok 2020)\nSkazane i Aż po sufit! (rok 2015)\nWojenne dziewczyny, Lekarze na start (rok 2017)\nW rytmie serca i Za marzenia (rok 2017)\nOraz w innych produkcjach kręconych na przełomie 2013 – 2021\nDebiutem Filipa Gurłacza był film „Miasto 44” Jana Komasy, który jednocześnie stał się krokiem milowym w jego karierze i pozwolił mu dać się dostrzec na arenie fabularnej. W produkcji odegrał rolę „Rogala”. To dzięki niej, dostał angaż w kolejnych filmach, tym razem na ekranie serialowym, a dalej trafił do kultowych „Powidoków” Andrzeja Wajdy, w których zagrał studenta Strzemińskiego, Konrada.\nLiefestylefilip gurłacz, filip gurłacz żona\nKim jest Michał Piela? Filmografia i dubbing [żona, dzieci, waga]\nPrevious Previous post: Kim jest Tomasz Włosok? [Pierwsza miłość, wzrost, dziewczyna]\nNext Next post: Kim jest Michał Piela? Filmografia i dubbing [żona, dzieci, waga]\nOdpowiednio dobrane ćwiczenia na barki powalają uzyskać perfekcyjną sylwetkę. Trening górnych partii mięśni pozwala na zwiększenie swojej siły fizycznej, a także uwydatnienie wszystkich swoich atutów. W zależności od indywidualnych potrzeb osoby wykonującej trening barki mogą stanowić dużą lub małą partię […]\nKim jest Tomasz Mycan i co o nim wiemy?\nTomasz Mycan jest znany głównie z serialu Barwy Szczęścia. Przez 6 lat wcielał się tam w Macieja Kołodziejskiego. Trzeba wspomnieć, że jego wątek był dość specyficzny jak na tamte czasy. Maciej, który odgrywany był przez Tomasza był homoseksualny. Jako postać […]\nNa czym polega ozonowanie samochodu?\nRegularne ozonowanie samochodu zaliczane jest do najskuteczniejszych metod dezynfekcji pojazdu. Ozon to cząsteczka trójatomowego tlenu, która skutecznie sterylizuje każdą przestrzeń. Decydując się na wykonanie takiego zabiegu warto w tym samym czasie przeprowadzić także ozonowanie, a także odgrzybianie klimatyzacji. Wykorzystanie ozonu […]