Żegnajcie słowa i wiersze do wysłania do swoich kolegów - kwiatyozdobne.pl\nPublished on 5 listopada 2020 5 grudnia 2020 by akte\nW firmie Styrogenic jesteśmy ekspertami, jeśli chodzi o pisanie i publikowanie e-booków na temat wszystkiego, co dotyczy rozwoju osobistego. Ostatnio zdecydowaliśmy się dodać eBook, który mówi o Goodbye Years. To nie jest tradycyjna książka o emeryturze, ale raczej książka o dojrzewaniu dla tych, którzy przygotowują się do rozpoczęcia lub przedłużenia swojego życia. Dla tych z Was, którzy planują karierę zawodową, rozpoczynanie jej lub przedłużanie, ten eBook jest dla Was.\n– Goodbye Years, autor: Steve Newell, Ph.D. Praca z tobą była przyjemnością, a szczególnie cieszyła się każdą jej minutą. Do widzenia i proszę, postaraj się nie robić niczego, co mogłoby sprawić, że będziesz tego żałować. Jeśli szukasz życzeń pożegnalnych od znajomego lub współpracownika, mamy tutaj kilka wspaniałych życzeń pożegnalnych od współpracownika.\n„Życzę ci bardzo szczęśliwej emerytury. Zawsze będę dumny z ciebie i twoich wielu osiągnięć. Dziękuję za to, że jesteś tak wspaniałym przyjacielem, gdy wyjeżdżasz. nie zapomnij powiedzieć im, jak bardzo ich kochasz ”.\n– Od współpracownika: „Jesteś dobrym przyjacielem i zawsze nim będziesz. Proszę, rób dalej to, co robisz i ciesz się latami emerytalnymi. Powodzenia i oby zawsze znajdziesz odwagę, by porozmawiać”. To niesamowita perspektywa dla każdego, kto stoi przed końcem pewnej epoki lub zmianą kariery i wspaniały sposób na wyrażenie tego, jak bardzo za kimś będzie tęsknić.\n– Od znajomego: „Jesteś dobrym przyjacielem i zawsze nim będziesz. Pamiętaj, aby żyć pełnią życia i dziękuj tym, którzy dali Ci szczęście w znalezieniu nowej pracy lub znalezieniu nowej pracy. Miłej podróży i gratulacje Twoja nowa podróż. Wiem, że przejdziesz przez ten trudny czas silniejszy i bardziej zdolny do pomocy innym w Twojej sytuacji ”.\n– Od współpracownika: „Żegnaj, John, jak się masz? Świetna robota i nie pozwól, aby cokolwiek Cię przygnębiło. Po prostu wiedz, że masz kogoś takiego jak ja, na którym możesz polegać w takich chwilach jak te. Kocham Cię”.\nSą to doskonałe prezenty na pożegnanie dla kogoś takiego jak Ty, który ma zamiar przejść na emeryturę lub rozpocząć nową przygodę w życiu. Życzenia pożegnalne nie zawsze dotyczą osoby, którą zostawiasz, ale co ważniejsze, polegają na pożegnaniu i podziękowaniu tym, którzy dali Ci szansę i wspierali Cię przez lata w pracy. Mając pod ręką odpowiednie słowa, cytaty, wiersze i inne pamiątki, możesz wysłać swoje pożegnalne wiadomości do byłych współpracowników, mając pewność, że wyjeżdżasz na dobrych warunkach.\nW każdej sytuacji, w której możesz się znaleźć, istnieje kilka sposobów na pożegnanie. Pożegnania nie muszą być trudne, nawet jeśli odchodzisz na emeryturę po stresującej, wymagającej karierze lub zdobywasz nową pracę. Wszystko, co musisz zrobić, to pomyśleć o tym, co naprawdę chciałbyś powiedzieć swoim najlepszym przyjaciołom, członkom rodziny lub współpracownikom, gdy nadejdzie odpowiedni czas. Istnieje kilka przemyślanych sposobów na pożegnanie i pożegnanie, od prostych cytatów po wiersze, a nawet zabawne cytaty. Z pomocą inspirujących cytatów i poezji możesz napisać list pożegnalny, który będzie naprawdę ceniony i podarowany ukochanej osobie, lub możesz skorzystać z inspirującego cytatu lub wiersza, który pokaże światu, jak bardzo Ci zależy .\nRóżne Życzenia na pożegnanie z pracy\nPrevious Previous post: Portale randkowe\nNext Next post: Komu do gustu przypadną schody ze szkła?


O firmie - Skrypt ogłoszeń, ogłoszenia online - Inspiro Ads\nLokalizacja: Strona główna »\tInformacje o firmie\nFirma Devmark istnieje na rynku od 2006 roku. Celem istnienia naszej firmy jest dostarczanie klientom profesjonalnych usług w zakresie pozycjonowania stron www, stron internetowych, tworzenia stron internetowych, jak również grafiki na potrzeby www.\nPrzez okres 6 lat zdobyliśmy duże doświadczenie szczególnie przy pozycjonowaniu sklepów internetowych. W gronie naszych klientów jest ponad 150 zadowolonych ze współpracy firm.\nOferujemy również autorskie oprogramowanie:\nSkrypt do prowadzenia ogłoszeń, ofert, anonsów z wbudowanym systemem zarządzania treścią InspiroAds;\nSystem do zarządzania zawartością strony InspiroCMS.\nPosiadamy kilkuletnie doświadczenie na rynku usług internetowych, dzięki temu wiemy, iż jednym z najważniejszych elementów decydujących o sukcesie w internecie jest profesjonalnie wykonana witryna internetowa oraz wysoka pozycja na wybrane słowa kluczowa związane z działalnością Państwa firmy w rankingach wyszukiwarek.\npozycjonowania stron w internecie,\nsprzedaży oprogramowania do prowadzenia stron internetowych, ogłoszeń,\ntworzenia grafiki na potrzeby www,\nGwarantujemy Twojej firmie skuteczną reklamę w internecie poprzez tworzenie unikalnych projektów graficznych;\nRealizujemy skuteczne kampanie reklamowe szczególnie poprzez pozycjonowanie stron www;\nOferujemy stały kontakt podczas tworzenia strony www i pozycjonowania;\nPosiadamy wiele referencji klientów, którzy są zadowoleni z naszych usług;\nW realizacjach projektów graficznych wykorzystujemy najnowsze obowiązujące trendy zachowując przy tym pełną funkcjonalność i użyteczność stron www.\nZapoznaj się z naszymi projektami, które można znaleźć w dziale Portfolio Naszym celem jest Pomóc Ci zaistnieć w internecie.\nSkorzystaj z naszych usług, skonktuj się z nami.


filmweb | .. :: House MD Fansite - strona fanów serialu dr House ::..\nLokaj doktora House’a wybrał pracę w Białym Domu Lokaj doktora House’a wybrał pracę w Białym Domu\nWiększość fanów serialu „Dr House” była zszokowana, gdy doktor Lawrence Kuttner (Kal Penn) popełnił samobójstwo w wyemitowanym ostatnio odcinku. Okazuje się, że powodem śmierci bohatera były ambicje polityczne grającego go aktora.\nPenn został bowiem zatrudniony w Białym Domu jako doradca prezydenta do spraw publicznych. Aktor przyznał, że od zawsze interesował się polityką. Przykładem byli dla niego dziadkowie, którzy towarzyszyli Mahatmie Gandhiemu podczas walki o niepodległość Indii.\nPenn zapowiada, iż w najbliższych latach nie zobaczymy go ani w kinie, ani w telewizji.\nFilmweb: Najlepsze seriale 2008\nFilmweb.pl, jeden z najpopularniejszych polskich serwisów filmowych opublikował ankietę, w której można głosować na najlepszy serial 2008 roku. Głosowanie podzielono na 3 kategorie: nowy polski serial 2008 roku, nowy zagraniczny serial 2008 roku, najlepszy kolejny sezon znanych seriali. W trzeciej kategorii można głosować na House’a. Link do ankiety tutaj:\nNajlepsze seriale 2008.


Obszar oddziaływania obiektu - Prawo budowlane - e-prawnik.pl\ne-prawnik.pl Prawo na co dzień Prawo budowlaneObszar oddziaływania obiektu\nPytanie: Istnieje kilka przepisów z zakresu prawa ochrony środowiska, prawa ochrony przyrody i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które określają w praktyce tzw. obszar oddziaływania inwestycji (art. 28 prawo budowlane), jednak nigdzie w tych przepisach nie jest użyte samo określenie "obszar oddziaływania". Pozostawia to urzędnikom swobodę w dowolnym interpretowaniu tego terminu. Czy istnieje jakikolwiek przepis wykonawczy, który precyzuje zasady wyznaczania obszaru oddziaływania inwestycji?\nZgodnie z przepisami postępowania administracyjnego - stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Natomiast regulacja art. 28 prawa budowlanego (stanowiąca przepis szczególny) mówiąca, iż stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu zawęża, w stosunku do przepisów prawa administracyjnego, krąg podmiotów, które mogą zostać uznane za stronę w sprawie pozwolenia na budowę.\nZgodnie z art. 3 pkt. 20 prawa budowlanego obszar oddziaływania obiektu jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.\nPrzepis ten uzależnia obszar oddziaływania obiektu od regulacji przepisów powszechnie obowiązujących dotyczących, m.in. przepisów przeciwpożarowych, dotyczących usytuowania obiektu, przepisów dotyczących ochrony środowiska.\nZgodnie z komentarzem do ustawy E. Radziszewskiego (źródło: Lex Polonica), obszar oddziaływania obiektu jest wyznaczony przez: “[...] obszar ograniczonego użytkowania wyznaczany na podstawie przepisów prawa ochrony środowiska, jako otulina obszaru chronionego wyznaczona na podstawie ustawy o ochronie przyrody, jako strefy ochronne ujęć wody lub obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych wyznaczonych na podstawie prawa wodnego, jako pasy techniczne i pasy ochronne wyznaczone na podstawie ustawy o obszarach morskich RP, jako obszary ochrony zabytków wyznaczone na podstawie ustawy o ochronie zabytków lub ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym itp. “\nNiestety, nie wskazano w przepisach prawnych organu upoważnionego do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu w odniesieniu do którego w przepisach odrębnych ustala się różne obowiązujące odległości takie jak, przykładowo, dotyczące ochrony przed hałasem, ochrony przeciwpożarowej czy też ochrony powietrza i ochrony sanitarnej.\nKomentarze: Obszar oddziaływania obiektu\nJerzy Adamczyk 2009-09-14 11:52:12\nRe: Obszar oddziaływania obiektu\nfragment mojej posesji znajdzie się w obszarze oddziaływania przyszłej budowli sąsiada. czy z tego tytułu przysługują mi jakieś ulgi np podatkowe lub ekwiwalent odszkodowawczy za utracone wartości, bo przy tej okazji cała posesja poważnie straci na wartości.\nbudowa inwestycja obiekt


Rozmowa która po pokazie filmów o happeningach Pomarańczowej Alternatywy przeprowadził z Krzysztofem Skibą "Dziennik Bałtycki". Publikacja: Listopad 2012.\nTo co robiliście wtedy, było solidnym, ulicznym rock'n'rollem. Nie baliście się wtedy, a było przecież czego i kogo?\nJa byłem zahartowany jako człowiek, który w Gdańsku przeżył już pewną przygodę z konspiracją. Dlatego w Łodzi poszło łatwiej, gdzie byłem taki prowodyrem wszystkich działań. Prawda jest też taka, że jeśli ma się 17-18 lat, bez względu na system i ustrój, człowiekowi się wydaje, że wszystko może. Wtedy się nie kalkuluje w kategoriach, że "coś mi się stanie". Po prostu młody człowiek sprzeciwia się temu i nie wyobraża sobie, by tego nie robić. Gdy wybuchł stan wojenny, mieliśmy właśnie 17-18 lat, napatrzyliśmy się na te czołgi, widzieliśmy jak niszczą bramę stoczni gdańskiej, jak ZOMOwcy pałują robotników, w związku z tym, nabraliśmy wewnętrznej potrzeby oporu. Na pewno to były tzw. "gorące głowy" i mieliśmy w wielu przypadkach więcej szczęścia niż rozumu, ale to był taki nasz hart bojowy. Poza tym, to kwestia temperamentu. Są takie osobowości, które zgodzą się ze wszystkim. Mieliśmy wielu takich przyjaciół, którzy mówili: - A co to da? To nic nie zmieni. Przecież z nimi nie wygrasz. Rzucaliśmy kamieniami w czołgi, ale ta walka była z góry przegrana. Ten radykalizm nasz nie wziął się znikąd. Przeżyliśmy to wszystko o czym mówiłem wcześniej na własnej skórze. Tak naprawdę ludzie też pałali nienawiścią, jeśli dorwali jakiegoś ZOMOwca. To napędzająca się nienawiść, która prowadzi do nikąd. Dlatego wybraliśmy później tą drogę poprzez ośmieszanie, wyznawaliśmy zasadę Gandhiego "no violence". Była zasada, żeby nie rzucać żadnymi kamieniami, nie walczyć. Jeśli cię zgarniają, to stosujesz bierny opór. Nie pomagasz, nie idziesz jak baran na rzeźnie, ale też nie szarpiesz się, nie wyrywasz. Zgarniają Misia Uszatka, zgarniają Sierotkę Marysie, zgarniają cię z papierem toaletowym, trudno. Ta droga była o wiele lepsza, o wiele bardziej skuteczna.\nNa ile ten absurd, którym operowaliście sprawdził się wtedy i na ile udałoby się go przeszczepić do obecnej rzeczywistości? Na pewno teraz tematów na happeningi też by nie brakowało, ale zmieniła się rzeczywistość i ulica też. Nam teoretycznie wtedy z jednej strony było trudniej, bo zagrożenie rzeczywiście było. Ludzi pałowano, bito, wyrzucano ze szkół, zamykano w więzieniach. Także na happeningach milicja na początku wcale nie była taka "elegancka", czy tak jak potem, gdy już się w ogóle na nich nie pojawiali. Bywało tak, że na tych przesłuchaniach nie było zbyt przyjemnie. Z drugiej zaś strony było nam łatwiej, że ta rzeczywistość była szara. Wystarczyło założyć czapeczkę krasnoludka i całe miasto zwracało na Ciebie uwagę. Dzisiaj, kiedy ta ulica wygląda inaczej, kiedy tak dużo się dzieje na ulicy. Teraz trzeba by poszukać zupełnie innych środków, by przeprowadzić skuteczny happening. Myślę, że teraz, gdy zmieniły się czasy, rzeczywistość i ulica, to robienie podobnych happeningów nie miałoby większego sensu. A jeżeli już, to na pewno one nie miałyby tak dużego wymiaru jak miały w latach 80.\nCzy ludzie wtedy, gdy was obserwowali na ulicy, przyłączali się do Was, czy raczej pozostawali obserwatorami?? Zawsze była ta grupa bardziej inicjatywna, ci, którzy się przebierali. Mechanizm naszych działań polegał na tym, że wymyślaliśmy akcję, potem za pośrednictwem ulotek wydawaliśmy instrukcję, w których pisaliśmy jak należy się przebrać. Prócz nas, którzy oczywiście byliśmy przebrani, pojawiali się również ludzie, z którymi w ogóle nie mieliśmy wcześniej kontaktu, a którzy znaleźli ulotkę i dostosowali się do naszego scenariusza. W hapenningu uczestniczył każdy, kto coś robił. Bardzo często akcje działy się symultanicznie. My robiliśmy coś w jednym miejscu, a druga grupa organizowała coś kilkadziesiąt metrów dalej. Oczywiście zawsze była też grupa, która się nie przebrała. Do tego trzeba było mieć poczucie humoru, fantazję i trochę odwagi cywilnej. Nawet nie chodzi o odwagę polityczną. W naszych akcjach brali udział specyficzni ludzie. Byli być może tacy, którzy z sympatią odnosili się do Pomarańczowej Alternatywy, ale nigdy by nie wzięli udział w akcji. Ograniczyli się do zbiorowego oglądania. "O, zobaczcie cudaki, tam jakieś jaja się dzieją". Bardziej to było na takiej zasadzie konsumenckiej. Że oni będą to konsumować, oglądać, ale nie będą tego tworzyć. Chodziło nam też o to, żeby tym ludziom pokazać, przekonać ich, że można walczyć z tym ustrojem. Kiedy akcje kończyły się powodzeniem to na kolejne przychodziło co raz więcej ludzi. Była jedna taka akcja pt. "Klepanie biedy". Mieliśmy olbrzymią płachtę z napisem "bieda" i nasi ludzie przebrani za kloszardów, z różnych stron się czołgali i klepali kosturem, laską, trzepaczką. czy chochlą. To ludziom dawało do myślenia. Po jakimś czasie przechodnie dołączyli się do nas i "doklepywali" swoje tym co akurat mieli przy sobie. Happeningi zawsze był formą otwartą. Nie było sztywnego podziału na artystów i nie. Bywali tacy ludzie, którzy wkręcali się w nasze akcje. Potem przychodzili już totalnie przebrani. W tamtym czasie te happeningi stały się tak popularne, że mieliśmy kolegów, którzy przyjeżdżali z różnych miast. Przyjeżdżał do nas Robert Jezierski z Wrocławia i i zawsze był przygotowany. Gościliśmy również Wojciecha Koronkiewicza z Białegostoku. Podczas jednego z happeningów przebrał się za Śmierć z kosą. Wyszedł w pewnym momencie z bramy i gdy nasz pochód szedł (podczas akcji "Wyścig zbrojeń"), nam błogosławił. Byliśmy totalnie zaskoczeni, ale na tym to właśnie polegało. We Wrocławiu na przykład happeningi Pomarańczowej Alternatywy były tak modne, że w dobrym tonie było się na nich pojawić, a potem opowiadać o nich.\nLans... Wtedy jeszcze nie było tego pojęcia, ale tak można powiedzieć, że to był taki dzisiejszy lans\nCzy teraz widzi pan jakieś odpowiedniki Pomarańczowej Alternatywy? Palikot robił happeningi, Jerzy Urban robił happeningi, były też happeningi prawicowe albo część protestów przeciwko ACTA też miały charakter happeningowy. Poza tym teraz jest bardzo ciekawy ruch - flash mob - wywodzący się z USA. Ludzie umawiają się przez internet, czy sms. Flash moby nie są polityczne. Są raczej czysto absurdalne (np. walka na poduszki), a jeśli zawierają w sobie jakąś "publicystykę", to jest to krytyka kulutury konsumpcyjnej. Ale to jak najbardziej współczesne happeningi. Nasze były jednak dłuższe, polityczne. Stara solidarnościowa opozycja, dopiero z czasem się przekonała do Pomarańczowej Alternatywy. Że to jednak jest pozytywny ruch. Wcześniej traktowali nas nie do końca poważnie przez hasła typu "Uwolnić sierotkę Marysię", czy "Uwolnić karpie, zamknąć grube ryby". Ta forma przez nas wybrana, kpiarska, satyryczna, okazała się bardziej atrakcyjna dla młodzieży, która była już znudzona chodzeniem na klasyczne demonstracje. Pomarańczowa Alternatywa była czymś nowym, atrakcyjnym, dla młodego człowieka, który się chciał się wykrzyczeć.\nCzy ten antysystemowy ogień, który płonął wtedy, płonie nadal? Na pewno nie tak jasnym płomieniem jak dawniej. Jak pisał Tadeusz Boy-Żeleński, "człowiek z wiekiem parszywieje" i być może to mi się przytrafiło. Na pewno zostałem trochę krnąbrny, nieufny w stosunku do rzeczywistości, co widać w moich felietonach, czy piosenkach. Uważam, że taki dystans do rzeczywistości, kpiarskie podejście, jest nam niezbędne. Polacy niestety niestety mają taką tendencję, że mamy wzdęcia, lubimy się napompować, wszystko traktować serio. Święta narodowe obchodzimy na smutno, ale to wynika z naszej historii. Przegraliśmy większość powstań i wojen. To kraj, który ma tragiczną historię. W związku z tym sensem istnienia tego kraju jest cierpienie. Teraz wiele osób stawia siebie jako ofiary. Nie szukamy winy w sobie, tylko winni są Ruscy, Niemcy, Unia Europejska. Bo to jest niemożliwe, że my jesteśmy winni. Ktoś zawsze musi być. Ktoś zawinił. Świat nie myśli w takich kategoriach. Co Polacy potrafią robić? Pięknie umierać, pisać piękne wiersze i cierpieć. To niestety jest naród, który nie nauczył się żyć. Musi być jakiś kryzys, ciemiężyciel, zły rząd, wtedy czujemy się dobrze. Teraz cała ta PiSowska historia się napędza, dlatego, że oni są w "podziemiu". Polakom jest potrzebna wojna, konflikt. Nie potrafimy żyć normalnie. Nie jesteśmy przyzwyczajeni do pokoju, on nas nudzi. W konfrontacji czujemy się najlepiej. Musimy nauczyć się normalnie funkcjonować, a nie ciągle walczyć. Jeśli teraz wyjdziesz na ulicę i będzie machał flagą i krzyczał "Polska, Polska Polska", to Polsce coś od tego przybędzie? Moim zdaniem nie. Polsce się poprawi, kiedy nauczymy się nie śmiecić w lasach, nie wyrzucać papierosów przez okno jak jedziemy samochodem, gdy nauczymy się płacić uczciwie podatki, kiedy nauczymy się nie oszukiwać, kiedy w końcu nauczymy się nie "srać sobie na wycieraczkę". To jest patriotyzm. Dbanie o nasz własny dom. Nauczyliśmy się żyć pod okupacją, zawsze byli jacyś inni. Okraść Niemca, czy Ruska było patriotycznie, ale teraz sami siebie okradamy. Okazuje się, że wolność jest trudna. Wielu sobie z nią nie poradziła, szczególnie starszych. Padają ofiarą kapitalizmu różnych oszustów, bo byli nauczeni, że ktoś zawsze za nich coś postanowił. Teraz się okazuje, że jest wybór. Życie w wolności też nie jest łatwe, bo musisz podejmować decyzje.\nWywiad z Gazety Kaszubskiej. Listopad 2012.\nGdybym został w stolicy, chodził po bankietach, klepał się po plecach z prezesami telewizji i pijał z nimi alkohol, pewnie byłbym dziś drugim Krzysztofem Ibiszem, piątym Tomaszem Kamelem, czy szóstą Edyta Górniak. A ja wolę Trójmiasto. - O urokach życia nad morzem, bajkach i sześciogodzinnych podróżach do Warszawy – z Krzysztofem Skibą rozmawia Milena Misztal\nCo trzyma Pana w Trójmieście? Gdańsk to moje rodzinne miasto. Tu się urodziłem, tu biegałem po podwórkach, chodziłem do przedszkola, szkoły podstawowej i liceum, a liceum mieściło się 100 metrów od Stoczni Gdańskiej i w latach osiemdziesiątych działa się tam wielka historia, dlatego też jestem emocjonalnie z tym miastem związany. Uważam, że jest to świetne miejsce do życia.. Oczywiście miałem kilka takich słabych momentów, gdy zastanawiałem się nad przeprowadzką do Warszawy, bo ze względów zawodowych powinienem się tam przeprowadzić już dawno, ale na szczęście zostałem w grodzie nad Motławą.\nNie lubi Pan Warszawy? Nie jestem zwolennikiem narzekania na Warszawę – wpadam tam do studia, na koncert, realizuję się artystycznie, następnie po dwóch, trzech dniach, wracam do domu. Mam kiepskie połączenia. Tanie linie upadły, LOT jest drogi i ma mało połączeń, autostrady do końca nam nie zbudowano, na kolej nie można liczyć. Kiedyś jazda pociągiem trwała trzy godziny z hakiem i było się w Warszawie, teraz człowiek meczy się ponad sześć godzin i nadal nie dojeżdża , więc można powiedzieć, że jesteśmy trochę odcięci od świata i Polski. Jest w Warszawie enklawa byłych mieszkańców Gdańska, która tęskni za swym rodzinnym miastem. Byłem do ich klubu kilka razy nawet zapraszany. Wielu dziennikarzy myśli, że jestem warszawiakiem. Czasami dzwonią do mnie z Woronicza i proszą, żebym za dwie godziny był w studiu a ja im odpowiadam, że za dwie godziny, to nie dam rady, bo to z Gdańska jest całe 350 kilometrów….\nNagrał Pan płytę z bajkami po kaszubsku. Czy folklor Pana kręci? To była wielka przygoda móc nagrać taką bajkę, choć nie było to łatwe dla mnie, który nie zna języka kaszubskiego, ale przy dzielnej pomocy specjalistów, którzy zwracali uwagę na moje błędy, udało się stworzyć coś bardzo interesującego. Dla mnie to była wielka frajda. Wyszła z tego płyta – myślę, że jest to ciekawy projekt, który pokazuje piękno kultury kaszubskiej, ale także piękno języka, który jest bardzo dźwięczny, miękki, ciekawy w brzmieniu.\nW jaki sposób związany jest Pan z Kaszubami? Nie jestem Kaszubą. Mieszkam w Gdańsku od urodzenia, ale zawsze byłem związany z Kaszubami, chociażby poprzez to, że moi rodzice kupili dom w latach siedemdziesiątych nad jeziorem Brodno Wielkie, w okolicach Złotej Góry, 10 km za Kartuzami - i zawsze tam jeździliśmy na weekendy. Uwielbialiśmy spędzać tam wakacje, jeździć rowerami po okolicach, uczestniczyć w ,,Truskawkobraniu’’ – największej imprezie plenerowej na Kaszubach. Czuję się z Kaszubami bardzo związany. I zawsze, gdy jestem pytany przez dziennikarzy, gdzie polecam spędzanie wakacji, to reklamuję Kaszuby. Wszyscy jeżdżą w góry, do Zakopanego, albo na modne wśród warszawiaków Mazury. Kaszuby są jeszcze mało spenetrowane. Szwajcaria Kaszubska jest bardzo ciekawa, Mierzeja Helska, Złota Góra, wieś Węsiory, gdzie są kamienne kręgi, okolice Kartuz, Kościerzyny – ciekawe są dlatego też, że nie ma tam masowej turystyki, czy przemysłu. Mamy Kaszubski Park Krajobrazowy, strefę ciszy. Nasze tereny nie są tak zajeżdżone jak Mazury - a przez to ciekawsze.\nTo dlatego Pan tu został? Uwielbiam sporty wodne, wycieczki łódką, kajakiem. Mam na Kaszubach, koło Złotej Góry, taką przystań, gdzie stoją moje kajaki, łódka, rower wodny - i to jest wielka frajda móc z miejsca, gdzie mieszkam, przejechać w 40 minut i znaleźć się w tak zielonym rejonie. Gdańska starówka i jej kamieniczki na Mariackiej to miejsce bajkowe. Jest także blisko do Sopotu, można pojechać na plażę do Brzeźna, czy na gdańskie Stogi. Miasto Gdańsk – ma też swój urok postindustrialny, a nawet romantyczny – i mam tu na myśli Gdańską Stocznię, żurawie, które są na stałe wpisane w krajobraz miasta – to wszystko powoduje, że jestem estetycznie i duchowo związany z tym miastem, dlatego też przeniesienie się na stałe do Warszawy byłoby błędem.\nStudiował Pan przez 7 lat w Łodzi. Brakowało Panu morza? Po studiach w Łodzi wróciłem do Gdańska. Był to powrót bardzo świadomy. Stwierdziłem, że co innego studia, a co innego zapuszczenie korzeni. Brakowało mi morza.\nJak wyglądałoby Pana życia, gdyby jednak z Łodzi pojechał do stolicy i tam po studiach został? Z pewnością bym nie wychodził z telewizora. Wiadomo będąc na miejscu bardziej pilnuje się swoich spraw i pewnie gdybym został w stolicy, chodził po bankietach, klepał się po plecach z prezesami telewizji i pijał z nimi alkohol, pewnie byłbym dziś drugim Krzysztofem Ibiszem, piątym Tomaszem Kammelem, czy szóstą Edyta Górniak. A ja wolę Trójmiasto.\nCzekam na zagospodarowanie Wyspy Spichrzów – to jest problem, który się ciągnie od lat. Od lat tam powinny stać już hotele, wspaniałe kluby, centra rozrywki, miejsca przyjazne dla mieszkańców i dla turystów. Także okolice przystoczniowe – są ciągle słabo zagospodarowane, są plany aby powstało tam takie downtown z prawdziwego zdarzenia, ale jeszcze jak wiemy daleko do tego, ale – mam nadzieję - będzie pięknie. Sopot też się zmienił, jest światowo, chociaż są podwóreczka, które nadal straszą. Na Kaszubach przybyło wiele ładnych pensjonatów, zlikwidowano tandetne kioski z piwem, natomiast boli mnie to, że śmiecimy. Mamy wiele dzikich wysypisk. Jeżdżąc rowerem po lesie można się natknąć na meble, pralki, puszki po piwie. Same kary nie rozwiążą problemu. To kwestia świadomości, ale, jest to praca na lata. Sami sobie sramy na wycieraczkę przed własnym domem. To wiele mówi o naszej kulturze. Przykra sprawa.\nRozmowa z Krzysztofem Skibą jaka ukazała się na łamach portalu „I wiesz” w maju 2012.\nJakub Balicki: Jak Gdańsk wpływa na Pańską twórczość? Krzysztof Skiba: I wpływa i nie wpływa, historia, która toczyła się w Gdańsku zdeterminowała moje postawy życiowe, chodziłem do takiego liceum, które mieści się 100 metrów od Stoczni Gdańskiej, od słynnej bramy nr 2 z której przemawiał Wałęsa i gdzie działa się wielka historia. Gdzieś tam na lekcjach z niektórych sal widać było strajki i zomowców i ciężko było tą historią nie nasiąkać. To spowodowało, że podejmowałem takie a nie inne wybory życiowe, zaangażowałem się w latach 80 w konspiracyjne działania itp. Aktywność moja była ukierunkowana wrogo wobec generała Jaruzelskiego, wydawaliśmy szkolną gazetkę Gilotyna, pismo wzbudzało sensację bowiem miało bardzo dużo błędów ortograficznych np. alkohol pisane przez „ch”, grono pedagogiczne mocno dyskutowało może nie o treści ale o tych błędach. Gdańsk był dość mocno rozpolitykowany, a społeczeństwo nastawione wrogo wobec władzy, młodym ludziom trudno by było żyć obok tego bez włączenia się w to wszystko. O Gdańsku napisałem jedną piosenkę, wprawdzie gdzieś tam ten duch niezależności i zadziorności Gdańska jest obecny we mnie samym, ale nie czuję się jakimś wielkim piewcą tego miasta jak np. Gunter Grass który poświęcił większość powieści przedwojennemu Gdańskowi.\nŚpiewa Pan, pisze i gra, gdzie najlepiej się Pan odnajduje?\nKiedyś żartowano, że Skiba uprawia trójpolówkę czyli tak jak w średniowieczu, tak dzisiaj Skiba też jest obsiany różnymi talentami i jest człowiekiem renesansu. Prawda jest taka, że to wszystko się uzupełnia, nie potrafiłbym zrezygnować ze swojej aktywności dla innej. Oczywiście takim sztandarowym okrętem flagowym jest Big Cyc z którym jestem najbardziej kojarzony, na łamach Wprost jestem od 10 lat ale pisać felietony zacząłem wcześniej, do takich magazynów jak wspomniana Gilotyna czy pism takich jak A Capella, Homek, natomiast po 89 umieszczałem felietony w Gazecie Wyborczej, Playboyu, magazynach CKM i Hustler, a także pisma literackich np. Brulion, Tygodnik Literacki, B1. Ukazały się nawet dwie moje książki z felietonami. Od 10 lat piszę natomiast regularnie do Wprost zapraszam serdecznie do czytania.\nJak z tymi dedlajnami jeżeli chodzi o felietony, są one uciążliwe ? Te dedlajny są potrzebne, wpływają one na pewną regularność mojego pisania, reszta życia artystycznego nie jest u mnie regularna, w maju gram 12 koncertów, w czerwcu 10, w lipcu 8, w sierpniu 6, na dzisiejsze warunki 12 koncertów w miesiącu to dużo. Co do pisania przydaje się ta regularność. Zwykle mam termin do czwartku, bo w poniedziałek Wprost jest już w kioskach, natomiast Polska jest na tyle interesującym krajem i dzieje się tutaj naokoło codziennie tak dużo, że jest w czym wybierać. Męczarni wielkich nie przeżywam, gdyby one były poszedłbym pracować gdzie indziej np. do stoczni lub rzeźni (śmiech)\nCzy sceniczny stres jest wciąż obecny, czy obycie i doświadczenie na scenie go eliminują? Są dwa rodzaje tremy, ta mobilizująca i ta paraliżująca, tej drugiej na szczęście nigdy nie mam. Zawsze uwielbiałem się popisywać. Duże koncerty na kilkadziesiąt tysięcy osób, najlepiej jeszcze z bezpośrednią transmisją telewizyjną, to coś co lubię najbardziej. Lubię, gdy scena ma przestrzeń, lubię sobie pobiegać, porobić fikołki, takie sceniczne wygibasy pozwalają czasem nawiązać lepszy kontakt z widownią. W moim wypadku nie można mówić o tremie, raczej jest to coś co się nazywa stymulującym napięciem, na scenie występuję od 25 lat, dlatego pewnie duze znaczenie ma rutyna. Ostatnią poważną tremę odczuwałem, kiedy grałem w teatrze, wówczas zaprosił mnie na deski Teatru Buffo Janusz Józefowicz. Nie oczekiwał on ode mnie improwizacji, czy też jakiejś swobodnej woltyżerki słownej, tylko musiałem mówić tekst taki jaki był w scenariuszu spektaklu. Jako jedyny męski rodzynek w sztuce musiałem mówić do 5 kobiet, towarzyszących mi na scenie w taki sposób, aby miały się od czego odbić. To było wyzwanie, bo teatr i scena rockowa to dwa różne światy.\nA dystans do siebie wynika skąd? Myślę, że z poczucia humoru, w Polsce jest z tym dosyć ciężko, dlatego, że wszyscy lubimy się śmiać z kogoś, a nie podoba nam się dowcip uderza w nas samych. Natomiast podstawową zasadą satyry jest to by na scenie pośmiać się troszkę z siebie, wówczas można żartować z innych. Mieliśmy kiedyś program z Konjem pt. Lalamido, który był emitowany na antenie TVP 2 przez 7 lat i cieszył się sporym powodzeniem. Miał ponad 3,5 miliona widzów. Mieliśmy tam pełną swobodę i dużo mówiliśmy żartów na swój temat. Konjo mówił tam dużo żartów o mnie, a ja o nim.\nTaki sceniczny luz to perfekcyjnie wyuczony luz czy jednak nie?\nU zawodowych aktorów pewnie tak, ale nie u nas. My jesteśmy specjalistami od improwizacji. Aktorzy nie zawsze sprawdzają się w kabarecie, trzeba mieć do tego iskrę bożą. Myślę, że publiczność bardzo szybko wyczuwa taki nieprawdziwy, udawany luz. Ciężko jest się tego nauczyć. Oczywiście są tacy aktorzy, którzy mają przygotowanych parę żartów natomiast wewnętrznie ukrywają osobistą tragedię i tego nie pokazują co świadczy o ich profesjonalizmie. U nas to nie było nigdy szkolone. Konjo jest po polonistyce ja po kulturoznawstwie. Tak naprawdę Twoją szkołą w tym przypadku jest doświadczenie.\nKogo Pan podziwia jeżeli chodzi o żart? Nie ma jednej osoby, nie miałem wprawdzie mistrza ani wzorca ale uwielbiam np. stary kabaret Tey, była to absolutnie niesamowita ekipa. Osobiście lubię też, stare komedie z braćmi Marx, jest tam świetny dowcip sytuacyjny i komedia omyłek. Luis de Funes jest niesamowity ze względu na ekspresję, był to człowiek petarda, wypracował swój własny styl. Jako małolat byłem zafascynowany Salonem Niezależnych, który został rozwiązany przez administrację państwową ze względu na niecenzuralne teksty. Byłem też fanem Monthy Pythona.\nA jakie żarty bawią Polaków?\nNa pewno żart absurdalny nie jest popularny, chociaż ma dużą grupę zwolenników. W Polsce, najbardziej popularne są żarty weselne czyli o teściowej, o blondynkach, o policjantach. W żartach w ogóle najważniejsza jest narracja i forma, często bowiem średni żart można opowiedzieć wyśmienicie. Mogę zdradzić tajemnicę, że naprawdę niesamowite żarty opowiada Katarzyna Skrzynecka, byłem z nią parę razy na imprezach czysto towarzyskich i gdy Kasia, popularnie nazywana Skrzynką rzuciła jakąś serię żartów, całe towarzystwo pękało ze śmiechu.\nJak z perspektywy czasu zmienił się kabaret w PRL’u?\nSą to na pewno dwa różne rodzaje kabaretu, w PRL’u kabaret spełniał funkcję niemalże informacyjną, wprawdzie była niezależna prasa, ale była to prasa podziemna i nie każdy miał do niej dostęp, natomiast istniał olbrzymi głód wolnego słowa, ludzie wręcz przychodzili na kabaret by dowiedzieć się co się w Polsce dzieje. Był on też traktowany jako element walki z władzą, nie istniał kabaret niepolityczny. Dzisiaj publiczność unika polityki, kabarety również, chociaż czasami, gdy są przesilenia polityczne nawiązuje się do tego. Kabaret dzisiaj jednak, pełni głównie funkcję rozrywkową. Jest to masowa rozrywka drobnomieszczańska. Polacy to kraj ponuraków, rozśmieszyć nas nie jest łatwo. Dowodem mogą być też reakcje ludzi na osobę, która uśmiecha się na ulicy, pada zaraz stwierdzenie, że ta osoba jest albo pijana albo nienormalna. W Polsce człowiek optymistycznie nastawiony do rzeczywistości jest podejrzany.\nCzy miał Pan jakąś spektakularną porażkę, gdy publiczność nie jarzyła, coś co śni się Panu po nocach? Aż tak dramatycznego ekscesu nie miałem, choć miałem kilka trudnych sytuacji np. w Jarocinie w latach 90. Wówczas wiadomo było, że jedno zdanie a nawet słowo nie takie i będzie niedobrze, bo działało to jak zapałka podłożona pod stóg siana. Pamiętam, że na początku lat 90 prowadziłem cały dzień koncertów w Jarocinie, był to maraton od 14:00 do grubo po północy i publiczność się zmieniała wraz z zespołami. Miałem problem z publicznością z bloku metalowego. Robiłem sobie tam żarty a trzeba pamiętać, że tam wszystko jest w konwencji na serio. Początkowo byłem przesadnie ultra metalowy i były reakcje mi niechętne, gwizdy itp. Bunt i opór z czasem w tej publiczności narastał, bo oni nie utożsamiali się z dowcipami, które opowiadałem. Ale kapele metalowe to wszystko tonowały i dotrwałem do tej pierwszej czy drugiej w nocy, nauczyłem się, jednak że z metalami nie ma żartów.\nJaki jest poziom kultury czy też znajomości sztuki u Polaków?\nWiadomo, że przy pomocy statystyki można udowodnić wszystko także i w Polsce. Wiadomo jaka jest średnia długość życia w naszym kraju, jeżeli chodzi o mężczyznę jest to 68 lat. Podjęto się badań jak często statystyczny Polak chodzi do Filharmonii, wyszło na to, że raz na 72 lata, czyli przy średniej jego długości życia brakuje mu 4 lat, żeby do tej Filharmonii dojść. Myślę, że dzisiaj myli się sztukę z popularnością, dla niektórych artystą jest nawet pogodynka z telewizji bo tam występuje. Popularność stała się wartością samą w sobie, kiedyś było inaczej, dzisiaj popularnymi są Ci, którzy są znani z tego, że są znani a nie dlatego, że potrafią śpiewać, grać czy żonglować nerką. Więc zacierają się granice pomiędzy tym co jest sztuką a co nie. Niestety jest to kwestia edukacji, nie mamy historii sztuki na lekcjach, w szkole, myślę, że są to rzeczy które budują wrażliwość człowieka.\nRozmowy z Jackiem Jędrzejakiem i Krzysztofem Skibą z Big Cyca jakie ukazały się w lutowym numerze Teraz Rocka 2(108). Rozmowy przeprowadził Łukasz Wewiór. Publikacja luty 2012.\nBIG CYC. JAK NIE MY TO KTO?\nCzołowe postacie Big Cyca: Dżej Dżeja i Skibę przepytaliśmy w związku z ukazaniem się płyty Zadzwońcie po milicję! Koncept albumu, jakiego u nas jeszcze nie było.\nROZMOWA Z JACKIEM „DŻEJ DŻEJEM” JĘDRZEJAKIEM\n13 grudnia zeszłego roku minęło 30 lat od wprowadzenia przez PRL-owskie władze stanu wojennego. Przy okazji tej rocznicy ukazał się wasz – przypominający tamte czasy - nowy album, Zadzwońcie po milicję. Jak wspominasz 13 grudnia 1981 roku? Rocznica to dla nas szczególna, ponieważ w okresie stanu wojennego byliśmy działaczami studenckimi i zajmowaliśmy się polityką, braliśmy udział w różnych akcjach, demonstracjach. A 13 grudnia 1981 roku z moim pierwszym zespołem, Współczynnik Inteligencji, miałem zagrać w Warszawie, na Mokotowskiej Jesieni Muzycznej. Pamiętam, że nie mogłem dodzwonić się do organizatora i… nagle koło domu przejechały amfibie, okazało się, że generał Jaruzelski organizuje swoją imprezę.\nNowej wersji twojego utworu z repertuaru Współczynnika Inteligencji – twojego Dzikiego kraju - można posłuchać z waszej nowej płyty. Album Big Cyca Zadzwońcie po milicję! to pozycja, która w intrygujący sposób przypomina o czasach stanu wojennego. Wykorzystaliście dźwięki z demonstracji ulicznych, korzystając z archiwum IPN, a przede wszystkim – jak to określił w okładkowym komentarzu Krzysztof Skiba – wyłuskaliśmy kilka zapomnianych muzycznych perełek… Sięgnęliście po utwory zespołów jak Miki Mousoleum, Brzytwa Ojca, Karcer, Cela nr 3.\nChcieliśmy pokazać, że rocznica to nie tylko kombatanctwo, przypomnieć, że istniał także nurt alternatywny, naprawdę atakujący i ośmieszający ten system. Miki Mousoleum czy Brzytwa Ojca to zespoły niestety zapomniane, ale taki Karcer nadal gra...\nNie chcieliście sięgnąć po jakieś utwory ówczesnej, przecież też niepokornej, krajowej czołówki punk rocka ? Nie, ponieważ Dezerter, Moskwa czy Brygada Kryzys są dobrze znane z wydawnictw, które jednak funkcjonowały, z Jarocina, z koncertów. Zresztą one grają do dziś i wykonują swoje utwory. Dlatego my sięgnęliśmy po numery zespołów, które nie zaistniały wtedy na rynku czy na antenie, ale zdecydowanie warto do nich wrócić. Są to piosenki także przez nas na nowo odkryte, niektóre z nich musieliśmy odszyfrowywać ze starych kaset, demówek. Stwierdziliśmy, że jak nie my, to kto? Jesteśmy przecież jednymi z tych – co mniej licznych - działających muzyków, którzy tamten okres jeszcze pamiętają.\nPierwsze wrażenia z tej podróży w czasie, podczas powstawania najnowszego albumu…\nGdy posłuchaliśmy tych starych taśm, stwierdziliśmy, że wtedy wszyscy brzmieliśmy podobnie, także Big Cyc, bo demówki nagrywało się na takich samych magnetofonach w salach prób (śmiech). Wiesz, przypomnieliśmy sobie, jaki punk był wtedy na topie, jak się ludzie tym jarali, jak żyli tym. Domy kultury z powodu takiej muzyki pękały wtedy w szwach... Myślę, że to kawał historii, stąd wziął się ten nasz koncept album.\nCzęścią tego „konceptu” są autentyczne odgłosy wydarzeń stanu wojennego, płyta zaczyna się od skandowanego przez demonstrantów Nie ma wolności bez Solidarności!, po pierwszym utworze pojawiają się podsłuchane rozmowy milicyjne… Ciekawy zabieg. Tak, piosenki połączone są nagraniami z różnych demonstracji, antyrządowych happeningów czy milicyjnych akcji. Wyciągnęliśmy te nagrania z Instytutu Pamięci Narodowej, tak by płyta przywoływała jak najlepiej klimat tamtych dramatycznych czasów. Dla młodych słuchaczy, będzie to prehistoria, ale to powinno do nich trafić.\nMiedzy utworami znalazło się sporo charakterystycznych zawołań z tamtego okresu, niektóre zresztą wcześniej chętnie wykorzystywaliście na swoich płytach... To są okrzyki z akcji Pomarańczowej Alternatywy, w których sami braliśmy udział. W jednym fragmencie słychać nawet skandującego Skibę, jego zadzwońcie po milicję. Ten tekst wcześniej użyliśmy w Piosence góralskiej, czyli tak naprawdę utworze o milicji właśnie, z kolei pozdrowienia dla podziemia wpletliśmy w Durną piosenkę.\nNie korciło was by zabrzmieć tak ostro jak w czasach debiutu Big Cyca, dwadzieścia kilka lat temu? Mam wrażenie, że pewne kroki w tym kierunku czynicie w refrenie Dynamitu na kartki Miki Mousoleum i w – skądinąd melodyjnej - Polsce Celi nr 3. Korci nas cały czas… (śmiech). Być może następna płyta będzie cała taka typowo punkowa, na dwie gitary, wokal i perkusję, bo w muzyce zazwyczaj historia zatacza koło i kiedyś wraca się do korzeni. Tak jak światowej sławy Green Day: kombinowali, ale potem wrócili do korzeni, choć nagrywali w lepszych studiach, na lepszym sprzęcie. I wtedy wszyscy stwierdzili, że to jest to! Dlatego całkiem możliwe, że kolejna płyta Big Cyca będzie po prostu punkrockowa. Ale najważniejsze, że to wszystko nadal nas ciągle kręci, że lubimy robić próby, nagrywać, poszukiwać w muzyce. To – jak myślę - bardzo cenne, bo czasami obserwuję u kolegów z innych kapel, że im się po prostu już nie chce. Wydają jakieś składanki swoich numerów, zamiast spotkać się, popracować i wymyślić coś nowego.\nZasadniczo wasze brzmienie z Zadzwońcie po milicję! jest bardzo współczesne, pojawiają się sterylnie brzmiące gitary i elektronika.\nRozwijamy się, chcemy eksperymentować, słuchamy nowoczesnych płyt. Nie zasklepiamy się w starociach, choć oczywiście cały czas mamy te stare, dobre płyty na swoich półkach. Wiem, że dla większości słuchaczy najlepsza jest pierwsza czy może piąta płyta Big Cyca, ale to miało swój czas, który na pewno już minął. Teraz trzeba kombinować, żeby muzyka była ciekawa i się wyróżniała, żeby nasze płyty czymś zaskakiwały. I myślę, że my się cały czas wyróżniamy. Elektroniki u nas nie ma tak dużo, ale staramy się iść z duchem czasu.\nDotarłem do nagrań Miki Mousoleum, zespołu, którego aż kilka utworów przypomnieliście. To było surowe reggae, a wy radykalnie pozmienialiście aranżacje. Prawda. Miki Mousoleum poznaliśmy, gdy sami graliśmy w reggae’owym Rokoszu, ale teraz postanowiliśmy zmienić stylistykę tych numerów, nadać im brzmienie Big Cyca, takie w jakim dziś sami czujemy się najlepiej. Dlatego nie ma w nich reggae.\nCzarna Wołga Miki Mousoleum nabrała zaskakująco masywnego brzmienia, a reggae gracie we wspomnianym już Dzikim kraju twojego Współczynnika Inteligencji... To musiało być różnorodne, żeby było naprawdę strawne dla słuchaczy. Gdybyśmy zagrali te numery w pierwotnych wersjach, wyszłoby – dla niektórych – zbyt monotonnie. Dlatego na przykład Życie za hymn Karceru przewróciliśmy do góry nogami. A Dziki kraj też nie przypomina oryginału sprzed lat, oczywiście - poza tekstem i linią melodyczną. To kiedyś był numer punkowy! Ale tekst teraz przypasował nam do zrobienia takiego niemal ska... Dzięki temu wyszło ciekawie, są zmiany rytmu, tempa, brzmienia, klimatu...\nSą też bardzo wyraziste rytmy w ZOMO na Legnickiej Miki Mousoleum i w Dyktatorze Brzytwy Ojca. Te utwory mają bardzo dramatyczne teksty. Chcieliśmy je odpowiednio zilustrować muzycznie, musieliśmy znaleźć właściwy klucz. ZOMO jest takim przejmującym kawałkiem, że ciary człowieka przechodzą: Lała się krew, płonęła benzyna… i trzeba go było tak ująć, żeby można było poczuć rytm tych nadjeżdżających czołgów, transporterów. Chodziło o ten klimat niepokoju.\nA tak na marginesie… Skomentuj może jeszcze najnowszą zmianę składu. Poza oryginalną czwórką Jędrzejak- Skiba-Lechowicz-Lis i waszym już etatowym współpracownikiem, klawiszowcem Piotrem „Gadakiem” Sztajdlem, pojawił się drugi gitarzysta, Marek Szajda.\nMarek pojawił się już parę lat temu, grał w niektórych utworach na Moherowych beretach. Teraz jest na stałe w Big Cycu, ponieważ gramy bardzo dużo koncertów plenerowych, a ich brzmienie musi być naprawdę dobre. I w związku z tym jest i klawiszowiec, i drugi gitarzysta. Dzięki temu nasze brzmienie jest pełniejsze, zbliżone do płytowego. Wszystko z dużą korzyścią dla słuchaczy.\nWasza płyta została dobrze przyjęta przez media. Można was było zobaczyć w największych telewizjach. Wydawać by się mogło, że wszystko jest super, jednak zdarzają się odmienne akcje. Nie chcę się skarżyć, ale ostatnio pan z radia Eska Rock, czyli teoretycznie stacji zajmującej się muzyką rockową, powiedział, że płyty nie zaprezentuje, bo jest za polityczna i za historyczna. A nawet jej nie posłuchał! Decyzję podjął po obejrzeniu okładki! Nie chcemy mieć power playa, ale radia rockowe powinny uszanować i pokazać ludziom, że jest coś takiego jak Zadzwońcie po milicję!. Bardzo nam przykro, że człowiek, który kiedyś zajmował się muzyką dyskotekową, decyduje o takich sprawach, bo to nie jest żaden rockowy autorytet i działa tylko na szkodę. A przecież rock ‘n’ roll od zawsze bywał zaangażowany politycznie…\nSzata graficzna Zadzwońcie po milicję! – te archiwalne zdjęcia, reprodukcje plakatów, podziemnych wydawnictw - robi wrażenie… Ciekawa sprawa, bo opracowanie graficzne – w tym nasze nowe logo - zrobił Jo Mirowski, Brytyjczyk polskiego pochodzenia, który był kiedyś dyrektorem graficznym Polydora! Ma na swoim koncie mnóstwo słynnych okładek, między innymi Marillion, Alan Parsons Project, The Cure, Slade, Sweet... A Zadzwońcie po milicję! to jego pierwsza okładka w Polsce! Użyliśmy tu materiałów IPN, ale także rzeczy z naszych archiwów, jak numery gazetki „Przegięcie Pały”. Jo spojrzał na to z zewnątrz, świeżym okiem i bardzo dobrze nam całość skomponował. A spotkaliśmy się w Londynie, gdzie Jo był organizatorem naszego koncertu. Bardzo się zapalił do pomysłu płyty i sam zaproponował pomoc. Przyłożył się bardzo, przyjechał nawet do Gdańska na sesję fotograficzną. Jak sam powiedział, było tak, jak powinno być w poważnej produkcji. rozmawiał: ŁUKASZ WEWIÓR\nJak wspominasz początek stanu wojennego? Przerażenie! Najpierw były nocne aresztowania, potem Jaruzelski gadający w telewizji, czołgi na które otoczyły stocznię. A potem zaczęło się oswajanie żołnierzy, ludzie przynosili im herbatę, wkładali kwiaty do luf, przyklejano ulotki z napisem „Solidarność” do czołgów. Ale co kilka godzin ekipę wymieniano, a w nocy kiedy już nikogo prawie nie było – Jaruzelski wiedział kiedy uderzyć, to była na dodatek bardzo sroga zima – bramę stoczni rozwalono. Trzy dni trwały zamieszki, nie było czym walczyć z uzbrojonym po zęby ZOMO, trzeba było wyrywać sztachety czy płyty chodnikowe. Wystrzelono ogromne ilości gazu łzawiącego, który powbijał się w zaspy śniegu i te petardy jeszcze przez miesiąc rozsiewały duszący smród. Pamiętam też pierwsze ulotki o strajku generalnym. My też je potem robiliśmy, metodą wałka, czyli taki podziemny fitness, bo bicepsy wyrabiał (śmiech).\nTy – co każdy może przeczytać na okładce Zadzwońcie po milicję!– byłeś pomysłodawcą tego przypominającego stan wojenny albumu. Wpadłem na pomysł takiego wydawnictwa, znalazłem środki, a następnie wspólnie z Jackiem dobieraliśmy utwory, po które miał sięgnąć Big Cyc. Zadzwońcie po milicję! jest zupełnie niekomercyjną płytą, concept albumy nie są teraz w modzie. Idziemy pod prąd tego, co się wokół dzieje. Odrzuciliśmy też wstręt do Instytutu Pamięci Narodowej, który pojawił się od czasu nagonki na tę instytucję… Poszliśmy do nich i okazało się, że w samym gdańskim oddziale IPN jest 15 teczek na temat mój i moich kolegów!\nCzym się kierowaliście dobierając utwory na płytę? Wiesz, kiedy mówi się o muzyce lat 80. do głowy przychodzą takie zespoły jak Perfect, Lombard czy Lady Pank. To oczywiście były wielkie zespoły, które miały wielkie przeboje, ale czas powiedzieć prawdę, to nie były zespoły podziemne! Mogliśmy oczywiście nagrać też Spytaj milicjanta Dezertera, ale to zna każdy! A my sięgnęliśmy głębiej do podziemia, bo pamiętamy Miki Mausoleum, słuchaliśmy ich z taśm, które potem się rozleciały od częstego słuchania i przegrywania. Co więcej, ja byłem organizatorem koncertów Miki Mousoleum w klubie Balbina w Łodzi, tym, w którym później debiutował Big Cyc. To była niesamowita ekipa! Tą płytą oddajemy cześć postaciom takim jak Krzysztof „Kaman” Kłosowicz, lider i autor tekstów Miki Mousoleum. Słuchaj, w 1984 roku napisać: Kto dowiedzieć zechce się, kogo przytnie dziś SB, długo nie trzeba czekać, ruski keczap i wydać na nielegalnej kasecie, to była wielka odwaga.\nOpowiedziałeś o Miki Mousoleum, na płytę trafiły także utwory Brzytwy Ojca, Karceru czy Celi nr 3. Dlaczego właśnie te zespoły? Nie ma co się oszukiwać, większość ówczesnych numerów podziemnych to była typowa punkowa rąbanka. Padło na te z naszego punktu widzenia najbardziej wartościowe - zarazem te, na które mieliśmy pewne pomysły muzyczne. Aczkolwiek tą płytą nie zamykamy tematu wyprawy do historii muzyki niezależnej tamtego okresu, można by spokojnie wydać kolejne części Zadzwońcie po milicję! Czego my – oczywiście – już nie zrobimy.\nEfektem waszych działań jest najpoważniejsza, czy może raczej - jedyna w pełni poważna płyta w dorobku Big Cyca. Można ją nawet nazwać edukacyjną, bo taką funkcję wśród młodzieży będzie niewątpliwie pełnić. Nie kłóci się to za bardzo z dotychczasową, prześmiewczą, rockowo-kabaratową twórczością waszej grupy? Nagraliśmy wcześniej piętnaście płyt wesołkowatych, teraz czas na coś innego. Bo istotnie można się z Zadzwońcie po milicję! dowiedzieć czegoś o najnowszej historii Polski. Ale nie powiedziałbym, że to się kłóci z naszą konwencją, tylko ją poszerza. Uważam, że najbardziej metalowa płyta Big Cyca, Wojna plemników też była mega poważna. Zabraliśmy tam nawet głos w sprawie Kobiet z Sarajewa. To było radykalne politycznie w swoim czasie. Płyta Zadzwońcie po milicję! nie jest też do końca poważna, bo pojawia się tu też czysta punkowa ironia, chociażby w utworze Polska Celi nr 3: myślę o tobie całe noce, a w dzień wyrabiam 300 procent… (śmiech).\nAle też nie brak w tekstach piosenek zdań o naprawdę symbolicznym wydźwięku, choćby to: musisz przecież wybrać między Leninem a Bogiem z Życie za hymn Karceru. Punk rock był energetyczny niesamowicie, jak też wyjątkowo adekwatny do tamtych czasów, dziś nie mamy czołgów na ulicach... Na szczęście. A jeśli chodzi o teksty - zdarzało się, że te stare nagrania w drugiej czy trzeciej zwrotce były już nieczytelne. Musieliśmy zabawić się w archeologów, zastosowaliśmy najnowsze środki techniczne, odszumiacze dźwięków, niczym ekipy detektywistyczne. Zależało nam na zachowaniu oryginalnych tekstów, bylibyśmy idiotami cokolwiek zmieniając czy dopisując.\nWy też wypowiadacie się na temat tamtych czasów w pasującym do koncepcji całości, własnym utworze Nasz PRL, pochodzącym z płyty Big Cyca, Szambo i perfumeria. Tak, to nasz rzewny song z tekstem Jacka. Wszyscy wspominają, ostatnio ukazała się moja książka o kulturze alternatywnej tamtego okresu, Artyści, wariaci, anarchiści (napisana wspólnie z Pawłem Konnakiem i Jarkiem Janiszewskim z Bielizny) . W ogóle nastąpił wysyp takich publikacji... Cóż, nasze pokolenie się zestarzało, za pięć lat możemy już niewiele pamiętać, więc póki coś w głowie zostało, to się tym z innymi dzielimy (śmiech).\nOstatnia sprawa, może drażliwa… Na płytach Big Cyca zaśpiewałeś chyba tylko kilka utworów – na Zadzwońcie po milicję! żadnego – a wiele osób uważa, że to ty jesteś głównym wokalistą grupy. Skomentuj to jakoś… No, trochę by się tych numerów zebrało: Babcia klozetowa, Kapitan Żbik, Skin, Szambo i perfumeria, Piosenka góralska... Zaśpiewałem w kilkunastu i to jakich! (śmiech). Ale fakt, nie jest tego dużo, a na scenie jestem raczej showmanem, główny wokal zawsze ciągnie Dżej Dżej. Każdy zespół ma jakiś pomysł na siebie, my mamy taki podział. rozmawiał: ŁUKASZ WEWIÓR


praca dodatkowa - Strona - forum.o2.pl\ntroche mała ta stawka - porównaj sobie moze podobne ogłoszenia tutaj http://outwork.pl/ i zobaczysz ze ludzie wiece placa za taka prace\nJeśli szukacie dodatkowej pracy a przy tym dobrze zarobić to zapraszam tu http://partner.proficredit.pl/. Jest to praca przez internet i możesz ją wykonywać w domu, sprzedając pożyczki. Masz 2% prowizji od każdej sprzedanej.\nMoże praca w programie partnerskim http://partner.proficredit.pl/ Można sobie nieźle dorobić wieczorami lub kiedy tylko masz chwilę czasu. Nie ma ograniczenia czasowego a otrzymuje się tam 2% prowizji.\nNo nie wiem nie wiem, ale moze sprobuj pracy dodatkowej w necie tu jest sporo ogłoszen o pracy dodatkowej http://warszawalokalnie.pl/praca/dam-prace/d orywcza/miasto ,legionowo z Legionowa akurat nie wiem moze zerknij sobie.


Szare Zamszowe Botki Sztyblety z Frędzlami | Tanie i modne buty online w Butosklep.pl\nSzare Zamszowe Botki Sztyblety z Frędzlami\nKod produktu: 9177-2 GREY\n104,90 zł Oszczędzasz 63% (65,90 zł).\nNasze botki wyróżniają się idealnym połączeniem świeżych trendów, a przy tym są ultrawygodne! To buty z charakterem! Szary kolor ułatwi Ci dopasowanie do różnych stylizacji! Płaski obcas zapewnia niesamowitą wygodę użytkowania! Stabilność to dodatkowy plus! Gumowe wstawka wraz z zapinaniem z boku ułatwi zakładanie oraz dopasowanie się do stopy! Hitem są odpinane frędzle! Twój wybór czy chcesz je nosić czy nie! Zamszowy materiał podkreśla ich wyjątkowość! Kup teraz w doskonałej cenie!


inf. pras ⚫ 28.07.2020 ⚫ 32\nWraz z początkiem sierpnia na tory wrócą lub zostaną wydłużone trasy kolejnych pociągów Kolei Dolnośląskich. Zmianą zostanie objętych w sumie 18 połączeń, które wcześniej, z uwagi na epidemię koronawirusa, uległy ograniczeniu - podaje przewoźnik.\nKoleje Dolnośląskie zdecydowały się na przywrócenie kolejnych połączeń na trasach, które cieszą się dużym zainteresowaniem wśród pasażerów. Jest to kolejny etap odmrażania połączeń kolejowych, które miało swój początek w maju tego roku. - Mamy świadomość, że Dolnoślązacy oczekują, by pełna siatka połączeń wróciła jak najszybciej, bo wielu osobom cięcia kursów, jakie wymusił na nas koronawirus, wciąż uprzykrzają życie. Uruchamiamy więc kolejne połączenia, bo o ile nie stanęliśmy jeszcze w pełni na nogi, o tyle wsłuchujemy się w głos naszych pasażerów. Chciałbym również zapewnić, że robimy co w naszej mocy, by wszystkie nasze pociągi wróciły na tory jak najszybciej – komentuje Damian Stawikowski, prezes Kolei Dolnośląskich cytowany w komunikacie.\nPodwyższenie kapitału PKP PLK. Będą dodatkowe środki na inwestycje 29\nNowy Jork wprowadza testy na koronawirusa na lotniskach 30\nMSZ: Francja, Hiszpania, Ukraina, Rumunia z zakazem lotów od września? 64\nNie nosisz maseczki w pociągu? Licz się z interwencją policji 424


Przed nami Światowy Dzień Roweru - Głos24 Małopolski Portal Informacyjny\npiątek, 31 maj 2019 15:31\nWięcej w tej kategorii: « Rusza 14 Małopolskie Święto Ogrodów. Jakie atrakcje czekają na was w zieleni? Meble do sypialni – jasne czy ciemne, co wybrać? »\nSpecjalna misja ratowników GOPR\nZ Wavelo przez cały rok. Pierwszego grudnia początek sezonu zimowego


Noclegi w Budkach, Budki (Woj. Mazowieckie, Pow. Szydłowiecki): Kwatery, Pokoje – Tani Nocleg, Centrum, Cena » e-turysta.pl\nznaleziono 48 ofert noclegowychofert (0 w Budkach oraz 48 w okolicy)\nNoclegi w Budkach, województwo mazowieckie, powiat szydłowiecki\nNoclegi w Budkach - Wasz sposób na wymarzony wypoczynek! Duży zakres ofert noclegowych w Budkach w województwie mazowieckim tylko w portalu turystycznym e-turysta.pl. Wyszukaj opcje zakwaterowania zależnie od standardu miejsca noclegu i proponowanej ceny. Znajdź dla siebie najlepsze miejsce w Budkach wśród oferowanych przez nasz serwis hoteli, hosteli i ośrodków wypoczynkowych. Zobacz także ofertę rozrywkową i turystyczną w Budkach.\ndomki letniskowe Budki\nZrób coś dla siebie i swoich najbliższych - zamów tani nocleg w Budkach\nKażdy z nas potrzebuje chwili odpoczynku. Budki proponuje różnego typu noclegi, z roku na rok to miasto odwiedza jeszcze więcej osób.\nJeśli poszukujesz noclegów w Budkach w okazyjnych cenach, sprawdź propozycje w portalu turystycznym www.eturysta.pl. Dostępne tanie pokoje w Budkach pozwolą na ekonomiczne spędzenie wakacji.\nNocleg w Budkach - beztroski relaks w bajkowych okolicach\nJuż dziś zorganizuj odpoczynek w Budkach w województwie mazowieckim i w zależności od pomysłu spędź aktywnie czas. Serwis e-turysta.pl dostarcza Ci aktualnych i atrakcyjnych pomysłów na nocleg w Budkach. Nie przegap promocyjnych ofert! Dzięki naszej odpowiednio przygotowanej wyszukiwarce odszukasz bazę noclegową w Budkach, która spełni wszystkie Twoje potrzeby.


Kiedy chmury przykrywają niebo, a dni stają się coraz krótsze, niektórzy z nas zauważają, że coraz mniej rzeczy sprawia im przyjemność. Są obojętni na wszystko, poczucie beznadziei i pesymizm coraz bardziej przeszkadzają im w codziennym funkcjonowaniu. W końcu nastaje moment, iż nie mają sił by wstać z łóżka w ciemny i zimny poranek. Depresja jest poważnym problemem, który przejawia się przede wszystkim znacznym i długotrwałym pogorszeniem samopoczucia.\nRead more about Świat potrafi mieć kolory tęczy czyli po co mi terapeuta?\nNie ma na świecie jednostki, której zawsze podobała się każda cecha jej wyglądu. Samokrytykę ludzie mają niemalże zapisaną w DNA i od czasu do czasu zdarzy nam się odnaleźć coś na twarzy, lub jakiś element naszego ciała, który nam się nie podoba. Niezależnie od tego czy jest to skrzywiony zgryz, lekko odstające uszy, czy parę rozstępów na udach, mamy dwie opcje albo to polubić i uczyć się z tym żyć albo zrobić wszystko aby zmiany danej cechy. Obecne czasy znacznie ułatwiają nam wybranie tej drugiej metody.\nRead more about Czy dwudziesty pierwszy wiek daje nam możność do totalnej metamorfozy naszej aparycji?\nNa wiosnę wiele osób czeka z dużą niecierpliwością - chcemy pozbyć się nadmiaru ubrań, móc swobodnie spędzać czas na świeżym powietrzu i cieszyć się z obecności słońca. Niemniej jest to również okres wzmożonych zachorowań, szczególnie na przeziębienia, jak również na różnego tego alergie. Na dodatek organizm narażony jest na różnorakie przypadłości, które pojawiają się w związku z zaniżoną odpornością organizmu.\nRead more about Odporny organizm – przygotuj go na nadejście wiosny\nWłaściciele psa albo kota wiedzą już, iż posiadanie zwierzęcia to odpowiedzialność. Zdają sobie sprawę z tego jak dużo muszą włożyć pracy w to by takim zwierzęciem się zaopiekować dobrze. Osoby zastanawiające się nad posiadaniem własnego zwierzęcia najczęściej nie biorą tych wszystkich rzeczy pod uwagę. Tak pragną mieć jakieś zwierze, iż nie myślą za bardzo o tym co ich czeka. A prawda jest taka, że lepiej pomyśleć o tym zanim dokonamy takiego wyboru, żebyśmy później nie byli rozczarowani. Z czym zatem wiąże się posiadanie własnego zwierzęcia?\nRead more about Z jakiego rodzaju obowiązkami trzeba liczyć się jak chcemy mieć swoje zwierzaka? O jakich rzeczach warto wiedzieć nim zdecydujemy się na taki krok?\nPróchnica zębów jest aktualnie jedną z najczęściej spotykanych chorób naszej cywilizacji. I to mimo coraz nowocześniejszych past do zębów, szczoteczek czy środków chroniących w dalszym ciągu bardzo duże ilości osób mają problemy z zębami. W dużym stopniu jest to efektem braku odpowiedniej higieny. Tak naprawdę nawet najlepsza szczoteczka sama zębów nie umyje, jeśli jej właściciel nie będzie się tym zajmował regularnie, to tu już nie jest w stanie pomóc. Jeżeli dorzuci się do tego niewłaściwą dietę, składającą się z ogromnej ilości słodyczy i słodzonych napojów, to przepis na dziury w zębach gotowy.\nRead more about Dlaczego warto ochraniać zęby przed ubytkami, jakie są najczęściej stosowane materiały na wypełnienia.\nJak należy prawidłowo dbać o znakomicie zdrowie swoich zębów?\nZ pewnością niejedne z nas chciałby zyskać gwarancję, że ma zdrowe zęby, co zarazem wpłynęłoby na atrakcyjny uśmiech. Tradycyjne szczotkowanie może okazać się nieskuteczne, tym bardziej jeśli przejawiamy skłonności do zmian próchnicowych. Warto zdecydować się na kupno profesjonalnych produktów dentystycznych, korzystając równocześnie ze wsparcia stomatologa.\nRead more about Jak należy prawidłowo dbać o znakomicie zdrowie swoich zębów?\nJak założyć gabinet dentystyczny? – pomysł na biznes\nRozmyślając o założeniu gabinetu stomatologicznego powinniśmy przede wszystkim przyjrzeć się swym możliwościom finansowym. Podpowiadamy z jakiego powodu gabinet dentystyczny to dobry sposób na własny biznes. Wystarczy jednak dostrzec jak wszędzie powstają nowiutkie gabinety stomatologiczne a o opłacalności przedsięwzięcia jakim jest założenia gabinetu dentystycznego nikogo nie trzeba przekonywać.\nJest to prawdopodobnie jedna z w najwyższym stopniu lukratywnych specjalizacji medycznych. Nawet bez świetnej lokalizacji jak też szczególnej reklamy stomatolog może liczyć na dostateczne przychody. Koszt inwestycji, acz niemały, w przypadku większości gabinetów zwraca się w ciągu mniej więcej trzech lat.\nRead more about Jak założyć gabinet dentystyczny? – pomysł na biznes


Farsa z drzewami w tle - GAZETA REGIONALNA - wiadomości z powiatów Żary, Żagań | GAZETA REGIONALNA – wiadomości z powiatów Żary, Żagań\nFarsa z drzewami w tle\nApel o ochronę drzew, które już dawno wycięto przygotowali żarscy urzędnicy. – To kpina i wystawianie nas na śmieszność – grzmią radni, którzy działań ze strony miasta oczekiwali… dwa lata temu, gdy wycinka się zaczynała.\nŻarscy urzędnicy wpadli na pomysł, żeby napisać apel do PKP w sprawie ochrony drzew wzdłuż linii kolejowej biegnącej z przejazdu kolejowego przy ul. Grunwaldzkiej w Kunicach do przejazdu przy Al. Wojska Polskiego. Jest jeden problem – drzewa już zostały wycięte.\n– Tam zostało jedno drzewo, które jest chronione przez mieszkańca ul. Sarniej reszta została wycięta. Czy ten apel tao jakiś żart z Rady? – dopytywała na środowej (28.04) komisji mienia komunalnego Edyta Gajda, radna z Kunic, która była zaangażowana w protesty przeciwko wycince drzew wzdłuż linii kolejowej.\n– Zapewniam, że drzew zostało więcej niż jedno – próbował przekonywać Daniel Babula z Urzędu Miasta, który wymyślił apel.\n– Ten apel jest o dwa lata spóźniony! Gdzie była pani burmistrz, gdzie byli urzędnicy jak PKP wycinało drzewa na potęgę? – denerwują się radni zaangażowani w ratowanie drzew.\nWielką wycinkę PKP zaczęło już w 2018 r. Najpierw padły lipy rosnące wzdłuż ul. Długosza, w rejonie żarskiego dworca. Potem, na podstawie specjalnej ustawy, PKP w pień wycięło drzewa rosnące w odległości 15 metrów od torów. Razem kilkadziesiąt tysięcy w całym powiecie. Uzasadnieniem było bezpieczeństwo ruchu kolejowego. Na nic zdały się protesty ekologów i mieszkańców.\nOlo 7 maja 2021 15:33 - Odpowiedź\nCała władza w mieście do wymiany włącznie z Radnymi i Zarządami spółek miejskich.\nTo nie jest farsa, ale żenada naszych urżedników i Radnych.\nW prywatnej firmie otrzymaliby dyscyplinarki za podobne postępowanie.\nCzas już na młodyc ludzi, którzy myślą o mieszkańcach i robią dużo dla mieszkańców w porównaniu do naszych urzędników.\nZ całym szacunkiem emerytom już dziękujemy.


§ prawo do zasilku dla bezrobotnych a N-ki – Forum Prawne\nprawo do zasilku dla bezrobotnych a N-ki - Forum Prawne\nprawo do zasilku dla bezrobotnych a N-ki\nWitam, czy załapię się jeszcze na zasiłek dla bezrobotnych, jeśli zarejestruję się do 15-tego, jeżeli stosunek pracy ustał 15.10.2020, ALE mam nieusprawiedliwione nieobecności (21.09 - 15.10)? Czy w ogóle jest realne zarejestrować się w 2 ...\nWitam, czy załapię się jeszcze na zasiłek dla bezrobotnych, jeśli zarejestruję się do 15-tego, jeżeli stosunek pracy ustał 15.10.2020, ALE mam nieusprawiedliwione nieobecności (21.09 - 15.10)? Czy w ogóle jest realne zarejestrować się w 2 dni?\nRE: prawo do zasilku dla bezrobotnych a N-ki\nJest możliwe zarejestrować się nawet w 1 dzień, jednak są określone warunki, jakie należy spełnić, aby w ogóle otrzymać zasiłek dla bezrobotnych.\nW ciągu ostatnich 18 miesięcy należy nazbierać co najmniej rok pracy, kiedy osiągało się co najmniej minimalne wynagrodzenie, od którego były odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne i fundusz pracy. Sposób rozwiązania ostatniej umowy ma znaczenie od kiedy taki zasiłek może przysługiwać, czy od razu po rejestracji, czy po 3 miesiącach karencji. Zasiłek przyznawany jest proporcjonalnie za dni, w których przysługuje. Jeśli będzie przysługiwał, np. od 25 dnia danego miesiąca, to zostanie wypłacony proporcjonalnie za dni 25-30 i będzie wypłacony do 14 dnia kolejnego miesiąca. Żaden dzień nie "ucieka", nawet jeśli ktoś dokona rejestracji pod koniec miesiąca.\nTyle to ja wiem, ale czy NN-ki wliczają się jako dni pracy? Poza tym, czy data rejestracji to dzień w którym wysłałem wniosek (karta rejestracji bezrobotnego) przez praca.gov.pl, czy dzień otrzymania potwierdzenia i czy zasiłek wypłacają z automatu, czy trzeba coś dodatkowo składać?\nNieusprawiedliwione nieobecności powinny się wliczać.\nStatus osoby bezrobotnej oraz ewentualne prawo do zasiłku będą obowiązywały od dnia wysłania wniosku, a nie od dnia otrzymania decyzji, która jest wydawana do 30 dni.\n§ prawo do zasilku dla bezrobotnych (odpowiedzi: 0) Witam!mam pytanie!cxy prxysługuje mi prawo do zailku dla bezrobotnego jezeli prze ostanie 13 miesiecy przebywalem na swiadczeniu pielegnacyjnym na...


(Znów) zaginęła blondynka - Elk@ Warschauer — Ridero\nBezpłatny fragment - (Znów) zaginęła blondynka\nProza współczesnaNowości RideroPolski\nKup za 60.22\nObecnie — wtorek\nBjörn Bengtson leniwie zaparzył poranną kawę i postawił przed sobą laptopa. Zawsze najpierw przeglądał pocztę, później wychodził z psem na spacer, a dopiero przed południem zjadał śniadanie. Tym razem jednak zrezygnował ze spaceru i śniadania. W e-mailu, który przyszedł z nieznanego mu adresu ktoś napisał po angielsku:\nWiola wróciła i zniknęła. Anna też zniknęła. Dzieje się coś bardzo złego. Nie szukaj mnie.\nBjörn zadzwonił do Agnety, żeby zajęła się psem i zarezerwował najbliższy lot do Polski. Pakował się w pośpiechu. Gdy co chwilę nerwowo poprawiał druciane okulary, drżały mu dłonie.\nKazia Wiśniewska zaparkowała przed samym sklepem, a mimo to, nim zdążyła wejść do środka, wiatr i mżawka zniszczyły jej fryzurę. Na szczęście do otwarcia sklepu zostało jeszcze dwadzieścia minut, a na zapleczu Kazia miała suszarko-lokówkę. Zdąży się doprowadzić do porządku zanim zjawią się klienci. Kazia wiedziała, że nie jest może zbyt ładna i na pewno jest trochę zbyt pulchna, ale przecież to nie znaczy, że nie powinna o siebie dbać. Zawsze o siebie dbała. I zawsze się opłacało. Jej świętej pamięci mąż, Heniek, umiał to docenić. A teraz ten pan Marcin, co to się tu przeniósł niedawno, to też przecież nie po te świeże bułki co rano przychodzi, tylko żeby sobie z Kazią pogadać. O, już jest. Dobrze, że zdążyła zrobić włosy.\n— Już, już otwieram.\n— Dzień dobry pani. Jak zwykle pięknie pani wygląda. W taki pochmurny, deszczowy dzień jest pani w tym sklepie jak promień słońca.\n— A pan to zawsze jak coś powie… — zaśmiała się. — Co podać?\n— Cztery duże bułki z ziarnem, poproszę, i dwa jogurty. Które mi pani dziś poleci?\n— Może te wiśniowe?\n— Niech będą dwa wiśniowe. Będę je jadł i myślał o pani pięknych włosach w kolorze wiśni.\n— Ale z pana to musi być kobieciarz.\n— Skądże znowu! Ja w ogóle nie mam śmiałości do kobiet. Ale panią to tak od pierwszego razu zaraz jakoś polubiłem. A pani wie, że ode mnie z okna widać, jak pani o świcie wychodzi z bloku i wsiada do samochodu? Lubię tak na panią patrzyć, od razu mi się weselej robi.\n— A z mojego okna widać jak pan wieczorami przyjeżdża z pracy. I tą blondynkę, co z panem przyjeżdża też widać. Bardzo szykowna.\n— Ta blondynka, to jest stażystka z mojej firmy. Bardzo chce dostać u nas etat i poprosiła, czy bym jej nie pomógł po godzinach nauczyć się, jak się obsługuje program magazynowy. Bo jak nie odstanie etatu, to będzie musiała wrócić gdzieś tam na wioskę, a tam dużo rodzeństwa i bieda aż piszczy. To jak miałem odmówić?\n— Z pana to dobry człowiek. A ja myślałam, że to narzeczona.\n— Ale gdzie tam! Czy ja wyglądam na człowieka, który by się uganiał za takimi pannicami? Ja to cenię dojrzałe, stateczne kobiety, a nie takie smarkule, co to mają pstro w głowach, a hałaśliwe i przemądrzałe są przy tym, jakby wszystkie rozumy pozjadały.\n— No, to prawda, ta blondynka to się tak głośno zawsze śmieje, że nawet u mnie ją słychać.\n— No widzi pani. To trzeba mieć cierpliwość, żeby przez te dwie czy trzy godziny taką czegoś nauczyć, a pani myśli, że ja bym z taką narzeczoną wytrzymał.\n— Tak tylko pomyślałam, bo zawsze się pana pod rękę trzymała.\n— A pani nie wie, że to taka moda teraz? One tak każdego pod rękę łapią, że to niby kolega z pracy. Nie patrzą, że by mógł ich ojcem być. Nie okażą żadnego szacunku nawet siwym włosom — pogładził się po szpakowatej już z lekka czuprynie.\n— Oj tam, zaraz siwym… Mężczyzna to zawsze elegancko wygląda, jak ma takie trochę przyprószone skronie. Nawet tym młodym się to podoba: że taki dystyngowany.\n— Pani to zawsze umie człowiekowi humor poprawić, pani Kaziu. Od razu się cieplej człowiekowi robi na sercu. No, ale muszę lecieć, bo się do pracy spóźnię, a pani też nie mogę dłużej przeszkadzać.\nWskazał spojrzeniem klientki zbliżające się do drzwi, pożegnał się i wyszedł. Klientki musiały jednak chwilę poczekać na świeże pieczywo, bo Kazia najpierw wykręciła numer zaprzyjaźnionej fryzjerki i umówiła się na strzyżenie po pracy.\nW urządzonej, jak całe mieszkanie, z dyskretną elegancją garderobie stało od początku dwumetrowe lustro w białej drewnianej ramie. Nie lubiła go. Podobnie jak reszty mieszkania. Nie było w jej stylu. To był jego styl. Teraz przyglądała się swojemu odbiciu z taką samą dezaprobatą jak wnętrzu, w którym od niedawna mieszkała. Klasyczny popielaty kostium, mocno dopasowany, podkreślał co prawda figurę, ale jakiś taki był ponury i nudny. Do tego szare rajstopy, szare buty, biała bluzka, a wszystko tak samo nijakie. No, ale on uważał, że tak powinna się dziś ubrać… Wiedziała, że powinna wybrać równie dyskretny makijaż, jednak bez namysłu wyjęła z torebki krwistoczerwoną szminkę i grubą warstwą pociągnęła usta. Na to nałożyła jeszcze błyszczyk z brokatem. Na powieki intensywny błękit. Sporo błękitu. Rzęsom też nie poskąpiła tuszu. Nareszcie poczuła się trochę bardziej kobieco. Na usprawiedliwienie szepnęła do siebie z przekonaniem:\n— Przecież nawet pudru i różu nie nałożyłam na policzki. Jestem prawie nieumalowana.\nUśmiechnęła się zalotnie do odbicia w lustrze i wyszła, trzaskając drzwiami tak głośno, że starsza pani otwierająca drzwi naprzeciwko aż podskoczyła z przestrachu. Ale ona tylko popatrzyła na wyblakłą staruszkę z politowaniem i zeszła po schodach, nucąc po angielsku aktualny przebój radiowy.\nJak to nie przyjechała?! — grzmiał potężnym basem kierownik Dzielnicowego Domu Kultury. — Bilety wyprzedane, stroje czekają, projektanci czekają, dziennikarze czekają! Co ja mam im powiedzieć?\nJego zastępczyni była opanowana i rzeczowa. Nie wdając się w dyskusję z przełożonym odszukała jakiś numer w notesie i pogodnie zawołała do słuchawki:\n— Mamy najpiękniejszą katastrofę roku: słynna modelka się zapowiedziała, a teraz się nie pojawiła. Mamy znanych projektantów, kolekcję ciuchów w rozmiarze 34, a do tego pół sali dziennikarzy. Jesteś w stanie w pięć minut podesłać mi ze dwie rezolutne dziewczyny? No dobrze, niech będzie w piętnaście. Zacznę od aukcji strojów podarowanych przez celebrytki, chociaż to miał być ostatni punkt imprezy… Dzięki! — odłożyła słuchawkę.\n— Jakie dziewczyny? — spytał z rozpaczą w głosie kierownik.\n— Z zespołu taneczno-baletowego. Chude. Zmieszczą się w ciuchy. Jeszcze nie są sławne, ale wcale nie brzydsze od tej całej Dagmar.\n— Nie rozumiesz, że Dagmar Erikson to międzynarodowa sława? Nie można jej zastąpić jakimiś tam baletnicami…\n— Można — przerwała mu szybko — a nawet trzeba.\nWyszła pospiesznie i za chwilę usłyszał jak tłumaczy przybyłym nieobecność gwiazdy:\n— Nie wiemy, co się stało. Dagmar zapewniała, że nasza akcja charytatywna jest bardzo bliska jej sercu i z radością weźmie udział w pokazie. Wiemy, że wczoraj przyleciała do Krakowa, bo dzwoniła do nas prosto z lotniska. Ale na razie się nie zjawiła i nie możemy się do niej dodzwonić. Pokaz odbędzie się mimo wszystko. Stroje zaprezentują nasze piękne modelki-amatorki, a tymczasem zaczniemy od aukcji przedmiotów podarowanych przez nasze polskie gwiazdy. Jeśli ktoś z państwa czuje się rozczarowany i nie chce zostać z nami do końca, może oczywiście zwrócić bilet w kasie, ale w ten sposób odbierze sobie możliwość obejrzenia kolekcji przygotowanej przez naszych najlepszych projektantów specjalnie na tę okazję… Wszyscy zostają? Wspaniale! Zaczynajmy więc.\nKomórka ćwierkała uparcie. Drobna, dziecięca ręka wysunęła się z łóżka, po omacku szukając telefonu na stoliku nocnym. Znalazła i wciągnęła go w stos poduszek.\n— Lena, gdzie jesteś?\n— Jak to gdzieeee? — ziewnęło coś niemiłosiernie rozczochranego i jeszcze szczelniej otuliło się kołdrą.\n— Nie mów, że jeszcze śpisz!\nGłos przyjaciółki zabrzmiał taką ekscytacją, że czupiradło wyłoniło się spod kołdry z nagłym zainteresowaniem na szczupłej twarzyczce.\n— Wróciłam z koncertu nad ranem. A co?\n— Dzwoniła pani Wiera. Dagmar Erikson nie dojechała na ten pokaz i chcą żebyśmy my dwie zaprezentowały te ciuchy, które dla niej zaprojektowano.\n— My…? — Lena wyglądała już na całkowicie obudzoną, jednak zaskoczenie odebrało jej mowę.\n— My, dobrze słyszałaś. A teraz zbieraj się. Zamówili nam taksówkę. Zaraz po ciebie przyjadę. Masz być gotowa za pięć minut.\nChoć Weronika już się rozłączyła, blade dziewczę z burzą nastroszonych naturalnych loków siedziało wciąż pośrodku łóżka, przyciskając komórkę do ucha.\nRedaktor Piotr Leśniewski wcale się nie zmartwił nieobecnością skandynawskiej modelki na pokazie zorganizowanym dla niej. Przynajmniej będzie o czym pisać: gwiazdka nie dotarła, polskie amatorki, które pokazały kreacje, okazały się rewelacyjne i piękne, poruszały się tanecznym krokiem, były bystre i udzielały interesujących wywiadów: jedna zamierzała zostać aktorką, a druga… policjantką. Materiał na pewno będzie ciekawszy niż z tradycyjnego pokazu. Wypatrzył moment, kiedy tłum wokół dziewcząt nieco się przerzedził i zapytał:\n— Czy mógłbym umówić się z paniami na jutro, na dłuższy wywiad i sesję fotograficzną na krakowskim rynku?\nDziewczyny spojrzały na siebie porozumiewawczo, po czym blondynka z prostymi długimi włosami rzekła lekko:\n— Sądzę, że tak, ale proszę w tej sprawie zatelefonować do pani Wiery Morozowej i z nią omówić szczegóły.\nBlondynka z długimi kręconymi włosami wyglądała jakby miała za moment wybuchnąć śmiechem, wyjęła jednak z torebki wizytówkę Morozowej — szefa artystycznego grupy tanecznej „Tęcza” — i nonszalanckim gestem podała ją dziennikarzowi. Leśniewski poważnym tonem obiecał, że ustali wszystko z panią Wierą i pożegnał się. Figlarny nastrój dziewcząt udzielił się wszakże i jemu — wyszedł z domu kultury, pogwizdując coś wesołego.\nPo udanym pokazie dziewczyny wybrały się jeszcze wspólnie na kawę i lampkę wina. Wyszły z kawiarni razem, na przystanku tramwajowym jednak się pożegnały i każda ruszyła w inną stronę. Lena nie mogła się oprzeć wrażeniu, że ktoś ją śledzi. Już od domu kultury. Choć sama sobie perswadowała w myślach, że to zapewne „woda sodowa uderzyła jej do głowy”, wrażenie było bardzo realne i nieprzyjemne. Na tyle realne, że zrobiła coś, na co nigdy w innych okolicznościach by się nie zdecydowała: zamiast wejść w ciemną bramę swojej kamienicy weszła do jasno oświetlonej restauracji tuż obok i zdecydowanym głosem zapytała kelnera czy Ivo jest u siebie. Kelner zaprowadził ją na zaplecze. Tam, w przytulnie urządzonym gabinecie siedział nad jakimiś dokumentami przystojny, ciemnowłosy mężczyzna po czterdziestce. Na jej widok uśmiech rozpromienił mu twarz.\n— Tak się cieszę, że przyszłaś. Zjesz ze mną kolację? Porozmawiamy.\n— Dobrze — w jej głosie nadal brzmiało zdecydowanie.\n— A czy… — zawahał się — czy później mogę zaprosić cię do siebie, do domu?\n— Tak — spokojna pewność tej odpowiedzi sprawiła, że rozbłysły mu oczy.\nInge Majewski zamyśliła się i patrzyła gdzieś w przestrzeń, ponad monitorem swojego komputera i stojącymi na parapecie okiennym donicami, pełnymi kwitnących kwiatów. Zastanawiała się właśnie czy po rozwodzie powinna pozostać przy polsko brzmiącym nazwisku męża, czy wrócić do swojego nazwiska, dość jednoznacznie wskazującego na żydowskie pochodzenie jej przodków. W Polsce chyba wygodniejsza byłaby opcja pierwsza, ale jeśli zamierza zaistnieć w międzynarodowym biznesie, to nazwisko rodowe będzie chyba bardziej przydatne. Z zamyślenia wyrwał ją dźwięk dzwonka. Podniosła się więc leniwie, przeciągnęła jak kot i niespiesznie skierowała do drzwi wejściowych. Jednak kiedy na ekranie wideofonu zobaczyła przystojnego mężczyznę z kolorową apaszką na szyi jej wzrok spochmurniał. Niechętnie otworzyła drzwi.\n— Czego jeszcze ode mnie chcesz? — zapytała nienaganną polszczyzną z silnym niemieckim akcentem.\n— Musimy porozmawiać. Nie kończy się małżeństwa w taki sposób. I to zupełnie bez powodu.\n— Nie mamy o czym ze sobą rozmawiać. A decyzję o zakończeniu małżeństwa podjąłeś ty sam, kiedy zdecydowałeś się na romans z tą tancerką.\n— Inge, to nie tak. Kocham ciebie i tylko ciebie — Michał miał najprawdziwsze łzy w oczach, co dodatkowo umocniło jej przekonanie, że jest doskonałym oszustem. — Wszystko ci wyjaśnię, już wkrótce.\n— Proszę, wyjaśnij — powiedziała spokojnym, zimnym głosem. — Teraz. Masz kwadrans.\n— Teraz nie mogę, ale proszę, zaczekaj kilka dni. Daj nam szansę. Przecież…\n— Nie — przerwała ostro. — Złożyłam już papiery. Będę ci wdzięczna, jeżeli nie będziesz utrudniać rozwodu. Chociaż tyle mi jesteś winien. A teraz, bardzo cię proszę, wyjdź.\n— Proszę… — szepnął cicho, ale nie skończył zdania. Podszedł do drzwi i już w progu zapytał czy ma jej zostawić klucze.\n— Nie trzeba. To wciąż jeszcze nasze mieszkanie. Jeśli czegoś potrzebujesz, możesz w każdej chwili to zabrać. Ale najpierw zadzwoń do drzwi, a z kluczy skorzystaj, jeśli mnie nie będzie.\nSkinął w milczeniu głową i wyszedł. A ona stała nadal, wpatrując się w drzwi wejściowe i nieświadomie gryząc jasne pasmo błyszczących, długich włosów.\nAleksander, życiowy partner Wiery Morozowej, dopiero przed chwilą wrócił do ich mieszkania i z ciężkim westchnieniem odebrał komórkę Wierki, bo odkąd wszedł nie przestawała dzwonić.\n— Dzień dobry, Piotr Leśniewski, dziennikarz, czy zastałem panią Wierę?\n— Niestety, żona gdzieś wyszła i zapomniała telefonu. Czy coś przekazać?\n— Tak, proszę jej przekazać, że chciałbym się na jutro umówić na wywiad z dziewczętami z jej grupy tanecznej, tymi dwiema, które wystąpiły dziś na pokazie mody.\n— Oczywiście, przekażę jej i powiem, żeby do pana oddzwoniła. Niestety, żona często wraca do domu dosyć późno, dlatego może się zdarzyć, że oddzwoni dopiero jutro.\n— Nie ma problemu. Będę czekać na wiadomość. Dziękuję. Do widzenia.\nOdłożył komórkę i zmartwiony spojrzał w gęstniejący mrok za oknem. Rzeczywiście, Wiera wraca często bardzo późno, ale nigdy dotąd nie zdarzyło jej się zapomnieć telefonu. Chociaż stale czegoś zapomina i jest strasznie roztrzepana.\n— Prawdziwa artystka — mruknął do siebie i uśmiechnął się ciepło, uspokajając się w myślach, że właściwie należało się spodziewać, iż telefon podzieli kiedyś los licznych parasolek, rękawiczek i innych drobiazgów nieustannie zapodziewających się gdzieś Wierce.\nZ czułością spojrzał na wiszący nad kanapą w salonie czarno-biały plakat przedstawiający jego piękną, jasnowłosą przyjaciółkę w tańcu.\nWeronika, zaraz po rozstaniu z Leną, pojechała na randkę z Radkiem. Nie ukrywał, że jest z niej dumny. Postawił kolejkę wszystkim gościom w pubie, a później zabrał ją spacer dorożką po nocnym mieście. Pili szampana, a on znowu obiecywał, że na zawsze będą już razem. Chyba przestała mu wierzyć już dawno temu, ale imponował jej: był sławny, bogaty, zakochany w niej po uszy i… taki dla niej dobry, delikatny. To jej dodawało wiary w siebie. Jednak nad ranem, kiedy odprowadzał ją do domu, przycisnął ją mocno do siebie i jakimś takim obcym, złym głosem powiedział:\n— Teraz się zaczną wywiady i sława. Należą ci się. Tylko pamiętaj, nie daj się poderwać jakiemuś wielbicielowi, bo cię zabiję. Własnymi rękami.\nI choć zaraz potem roześmiał się głośno, ten chłód, który nagle ją ogarnął pozostał w niej jeszcze bardzo długo. Siedziała w swoim pokoju, ciasno otulona kocem, i w milczeniu wpatrywała się w okno.\nPociąg z Kijowa przyjechał z dwugodzinnym opóźnieniem. Wysiadła powoli, ciągnąc za sobą ciężkie walizy. Pierwszy raz była w Warszawie. W ogóle po raz pierwszy w życiu była w Polsce. Ale musiała przyjechać. Musi wreszcie dowiedzieć się, co się kryje za ogólnikami i grzecznościowymi formułkami w listach od siostry i kuzynki. Od tak dawna w żadnym z tych listów nie znalazło się nic naprawdę osobistego — żadnych zwierzeń, żadnych faktów, żadnych wzruszeń. To niby nic takiego, ale niepokoiły ją te listy sformułowane tak, jakby były adresowane do dalekiej, niezbyt dobrze znanej ciotki, a nie do jednej z najbliższych sobie osób. Tak, rozumiała, że czas i odległość robią swoje, że dziewczyny mają już swoje sprawy, żyją własnym życiem, mają rodzinę, przyjaciół, znajomych, obowiązki… A jednak coś nie dawało jej spokoju. Postanowiła złożyć im nieoczekiwaną wizytę.\nTymczasem jednak stała na zatłoczonym peronie, przyglądając się swoim trzem walizkom. Odgarnęła wpadające do oczu długie, jasne włosy, wyjęła z torebki frotkę i wsuwki, szybkim ruchem upięła nisko kucyk, zapięła kosmyki za uszami i skierowała się w stronę ruchomych schodów.\n— Pomogę pani — uśmiechający się do niej mężczyzna w garniturze miał na ramieniu jedynie torbę z laptopem.\nWziął w ręce dwie największe walizki i wskoczył na stopień schodów. Nie wyglądał na złodzieja, jednak na wszelki wypadek, ze swoją najmniejszą walizką, wolała trzymać się blisko niego.\n— Dziękuję, to miło z pana strony.\n— Pani jest Rosjanką? Bardzo dobrze mówi pani po polsku — nie lubiła, kiedy ktoś obcy od razu zbyt wiele chciał o niej wiedzieć, ale tym razem brzmiało to po prostu jak początek uprzejmej konwersacji.\n— Nie, jestem Polką, moi dziadkowie i rodzice byli Polakami, ale od urodzenia mieszkam na Ukrainie.\n— Często pani odwiedza ojczyznę?\n— Niestety, dopiero po raz pierwszy.\n— No to będzie pani musiała zostać na dłużej, żeby zwiedzić przynajmniej najciekawsze miejsca.\n— Zostanę na dłużej, ale najpierw mam zamiar odwiedzić rodzinę.\n— Tutaj, w stolicy? Pomóc pani zanieść te walizki na postój taksówek albo na przystanek tramwajowy, czy może ktoś na panią czeka przy dworcu?\n— Nie, nie tutaj. Teraz jadę do Zakopanego. Rano mam autobus. Może przenocuję gdzieś w hotelu.\n— Cóż za zbieg okoliczności! Przed dworcem czeka na mnie żona. Mamy duży samochód i jedziemy do Poronina. Może się pani z nami zabierze? Żona byłaby zachwycona. Straszna z niej gaduła. Całą drogę będzie coś opowiadać. A ja pewnie zasnę po dziesięciu kilometrach, bo mam za sobą już jedną nieprzespaną noc. Co pani na to? Jedzie pani z nami?\n— Jeżeli żona rzeczywiście nie będzie mieć nic przeciwko temu, to właściwie dlaczego nie. Tym bardziej, że to wyjątkowy zbieg okoliczności, bo ja też jadę do Poronina — uśmiechnęła się. — Mam tam bliskich krewnych.\n— No proszę, to pani dobrze trafiła.\nSzczęście jej sprzyjało od pierwszych minut w rodzinnym kraju. I na rodakach też się nie zawiodła.\n— Zobaczy pani, jak żona się ucieszy. O, już prawie jesteśmy.\nPostawił na chwilę walizkę i pomachał do kogoś. Wysoka blondynka obok wiśniowego samochodu uśmiechnęła się szeroko i wyszła im naprzeciw.\nKobieta leżała naga na zimnym, wilgotnym betonie. Bolała ją głowa, bolały związane mocno ręce i nogi. Miała na oczach zawiązaną chustkę, która zasłaniała jej twarz, trochę co prawda przekrzywioną, ale i tak nie widziała nic poza swoimi zmierzwionymi, pokrwawionymi blond włosami.\nNie wiedziała jak długo tu leży, ale pewnie zapadła już noc, bo wkoło zrobiło się zupełnie ciemno.\n— Trzeba było tu nie wracać. Sama sobie jesteś winna. Wszyscy myśleli, że dawno gdzieś zdechłaś, a tutaj taka miła niespodzianka. Myślałaś, że jak zmienisz nazwisko, to cię nikt nie pozna? Poznali cię, suko.\nMężczyzna kopnął ją twardym, skórzanym buciorem w plecy. Zawyła z bólu, ale nie odpowiedziała nic. Miał rację — trzeba było nigdy tu nie wracać. Zapomnieć o tym życiu. Zapomnieć o przeszłości i wszystkim, co ją z tą przeszłością wiązało. Miała wszystko, o czym tylko mogła marzyć: karierę, faceta, pieniądze. A jednak wróciła. Ale jak mogła nie wrócić? Miała czekać z założonymi rękami? Zwłaszcza teraz, kiedy była tak blisko celu. Tak blisko… A teraz leży tu, sama już nie wie od ilu godzin, i nie chce uwierzyć, że już stąd nie wyjdzie, że to koniec.\nRafał nie miał tego dnia szczęścia. Nie dość, że nie udało mu się wyżebrać paru złotych na flaszkę, to jeszcze kontrolerzy znaleźli go w toalecie pociągu i wysadzili na dworcu w Pszczynie. Gdyby mu się udało wrócić do Katowic, to na pewno znaleźliby się jacyś kumple i poratowali go chociaż piwkiem. Niepotrzebnie się zapuścił aż do Bielska. Teraz musi gdzieś się przekimać, bo o tej porze nie ma już pociągów w stronę Katowic, a z poczekalni, gdzie przysnął na krześle, go przepędzili. Opróżniają na noc. Ruszył powoli w stronę parku, gdzie czekała go całkiem miła niespodzianka. Na ławce leżało pudełko z całkiem jeszcze ciepłą pizzą, prawie całą, brakowało tylko jednego kawałka, a do tego butelka czerwonego wina. Nienaruszona. I ani żywej duszy. Rozejrzał się, bo przecież właściciel mógł tylko pójść w krzaki, ale w pobliżu nie było nikogo. Rafał nie miał oporów, by skorzystać z nieoczekiwanego prezentu od losu. Zjadł spokojnie pizzę, popijając winem, po czym uznał, że trzeba trochę się zdrzemnąć. Było mu chłodno, więc wyjął z brudnego plecaka równie brudny śpiwór, owinął się nim i po kilku minutach chrapał już w najlepsze. Gdy się obudził było całkiem ciemno. Właściwie nie wiedział, co go zbudziło, ale poczuł się nieswojo. Nie pierwszy raz sypiał na parkowych ławkach i nie bał się byle czego. Tym razem jednak instynkt podpowiedział mu, żeby się nie ruszać. Leżał więc, nie otwierając oczu, kiedy ktoś zaświecił mu w twarz latarką. Strumień światła skierował się po chwili na leżącą pod ławką butelkę po winie i zwilgotniałe od rosy pudełko po pizzy. Wtedy dopiero zdecydował się otworzyć oczy. Przed sobą widział kontury wysokiego, potężnego mężczyzny. Światło latarki oświetlało jedynie nogi w ciemnych wąskich dżinsach i eleganckie skórzane buty. Później padło na stojące obok mężczyzny wielkie torby. Zaraz potem latarka zgasła, a jej właściciel wziął jedną z toreb i zniknął z nią w głębi parku. Szedł powoli i ostrożnie. Kiedy umilkły jego kroki, Rafał postanowił sprawdzić, co jest w drugiej z toreb i czy warto zaryzykować ucieczkę z nią. Podniósł powolutku śpiwór i na palcach podszedł do torby. Wyjął z kieszeni zapalniczkę i delikatnie rozpiął suwak. Nie krzyknął tylko dlatego, że przerażenie odebrało mu głos. Stał wrośnięty w ziemię, aż usłyszał w oddali kroki. Zgasił zapalniczkę, która już parzyła go w palce i ostatkiem woli zmusił się do powrotu na ławkę. Drżał na całym ciele i z całej siły zaciskał powieki. Na szczęście mężczyzna nie przyglądał mu się tym razem. Zabrał drugą torbę i powoli się oddalił. Rafał przez dłuższy czas leżał jeszcze w ciemności, szczękając zębami. Dopiero upewniwszy się, że jest sam, zerwał się i nie zabierając nawet plecaka ani śpiwora pobiegł w kierunku przeciwnym do tego, w którym zniknął mężczyzna. Na szczęście zaczynało właśnie świtać, a on w Pszczynie był nie po raz pierwszy i bez problemu trafił do najbliższego komisariatu. Chociaż początkowo nie potraktowano go tam poważnie — niestety, tamtejsi gliniarze też już mieli okazję nieraz go spotkać — po chwili, widząc jego przestrach, ktoś zdecydował się wysłać patrol do parku. Po dłuższej chwili zadzwonił telefon. Policjant, który go odebrał przełączył na tryb głośnomówiący:\n— Znaleźliśmy ławkę. Jest śpiwór, plecak, butelka i pudełko po pizzy. A obok jest spora kałuża. To rzeczywiście wygląda na krew.\n— No przecież wam mówię. W torbie była głowa. Z długimi, jasnymi włosami. Bardzo piękna. Kobieta piękna, głowa upiorna — głos mu się załamał i zaczął drżeć jeszcze mocniej.\nIrina stała na korytarzu najlepszej kijowskiej kliniki i pustym wzrokiem wpatrywała się w lekarza, który dwoił się i troił, żeby ją pocieszyć. Przekonywał ją, że teraz powinna leżeć i wypoczywać, ale ona wiedziała, że musi teraz być ze swoimi dziećmi. W końcu zaprowadził ją do sali, w której leżała Angela, wciąż nieprzytomna, cała w bandażach, a później do izolatki, w której dwie pielęgniarki starały się uspokoić jej krzyczącego z bólu syna. Uklękła przy jego łóżku, wzięła w dłonie jego spoconą od gorączki dłoń i choć kolana na twardej terakocie ścierpły jej tak, że niemal przestała je czuć, nie odeszła od łóżka dopóki zmęczenie i leki przeciwbólowe nie sprawiły, że chłopiec zapadł wreszcie w niespokojny sen. Wtedy kazała się zaprowadzić do ordynatora. Kiedy potwierdził, że jej dzieci przeżyją, ale Denis ma uszkodzony kręgosłup i nigdy nie będzie chodzić, a Angelę czekają liczne operacje plastyczne, nie ma jednak możliwości, by przywrócić jej wygląd sprzed wypadku, wyszła z gabinetu bez słowa. Z kieszeni szlafroka wyjęła telefon, wykręciła numer mężczyzny, który kiedyś był jej mężem, a gdy odebrał wysyczała w słuchawkę:\n— Straciłam ciążę. Moja córeczka i synek do końca życia będą kalekami. Przez ciebie. A ty sobie pewnie gdzieś popijasz z koleżkami. Nienawidzę cię. Nie chcę cię nigdy więcej widzieć — rozłączyła się, nie czekając na odpowiedź, i wyłączyła telefon. Ciężko opadła na stojącą w korytarzu ławkę, zakryła twarz poparzonymi dłońmi o jaskrawo czerwonych paznokciach, które zaraz potem zanurzyła w potarganych i nadpalonych jasnych włosach.\nWołodia stał na zgliszczach spalonego domu na podkijowskiej wsi i zaciskając pięści wygrażał komuś niewidzialnemu.\n— Znajdę cię! Choćby na końcu świata! A wtedy pożałujesz tego, co zrobiłaś!\nJego przyjaciel stał tuż obok, oparty o swoją terenówkę. Jak zwykle elegancki, opanowany i zimny.\n— Znajdziemy ją — przytaknął cichym, spokojnym głosem, w którym nikt obcy nie usłyszałby cienia emocji.\nJednak Wołodii nie zmylił jego spokój. On widział w oczach przyjaciela tę samą nienawiść i determinację, które w tej chwili miotały nim samym.\nNie lubiła dzieci. Były hałaśliwe i wścibskie. Sama nie wiedziała, dlaczego została przedszkolanką. Chyba dlatego, że jej kuzynka wybrała ten zawód. Jako dziewczynki były nierozłączne. Ich rodzice mieszkali w tym samym bloku, a one chodziły do tej samej klasy, choć kuzynka była prawie o rok młodsza i do szkoły poszła o rok za wcześnie. Mimo to przyjaźniły się. Razem chodziły na dyskoteki, do kina i razem zdecydowały, że to będzie dobry zawód. A teraz mąż znalazł w gazecie ogłoszenie i załatwił jej pracę. Od kilku tygodni opiekowała się synem jakiejś Rosjanki, która traktowała ją jak służącą. Sama nie miała czasu dla swojego dziecka, ale ją ciągle pouczała, że wszystko robi nie tak. Dobrze, że stale była w podróży, a jej dwuletni synek był bardzo spokojnym dzieckiem. Tego dnia zabrała go na plac zabaw i już od godziny stawiał babki w piaskownicy, mrucząc coś do siebie pod nosem. Chyba śpiewał sobie jakąś rosyjską kołysankę. Dzień był dosyć chłodny i ku jej zadowoleniu byli na placu zabaw sami. Siedziała na ławce i czytała magazyn dla kobiet. Jak zwykle wyglądała pięknie i wiedziała o tym. Elegancka sukienka, szpilki, makijaż. Na pewno nikt by się nie domyślił, że jest niańką, a nie matką tego ładniutkiego jasnowłosego cherubinka.\n— Popatrz na nią — usłyszała za plecami wypowiedziane po ukraińsku słowa.\nNie zdziwiło jej to. Wiedziała, że żaden mężczyzna nie przejdzie obok niej obojętnie.\n— Myślisz, że to jej syn? — szeptem zapytał po ukraińsku drugi ze stojących za jej plecami ludzi.\nZignorowała ich, zagłębiając się w lekturze artykułu o trendach w modzie na nadchodzący sezon. Nagle usłyszała rozpaczliwy krzyk dziecka. Nie zdążyła spojrzeć w jego stronę, bo ktoś zarzucił jej na głowę jakąś szmatę i przyłożył do szyi ostrze noża.\n— Nie szarp się suko, bo ci poderżnę gardło — powiedział po ukraińsku.\nWsadzili ją do samochodu. Dziecka już więcej nie widziała i nie słyszała. Wywieźli ją do lasu. Tam przez kilka godzin bili ją i kopali, ale tak, żeby jej nie zabić. Wreszcie usłyszała warkot samochodu. Miała nadzieję, że jej oprawcy przestraszą się i uciekną, a tymczasem z samochodu wysiadł wysoki, wysportowany mężczyzna, któremu porywacze zaczęli usłużnie nadskakiwać. Podszedł do niej i zapytał czy wie, co teraz z nią zrobią. A ona zrozumiała, że to ich szef i zaczęła błagać go o litość. Wydawało jej się, że mężczyzna jest zaskoczony jej słowami, więc nie przestawała go prosić. A on nachylił się nad jej posiniaczoną twarzą, uniósł ją w dłoniach i zdziwionym głosem oświadczył po ukraińsku:\n— To nie ta. Podobna, ale nie ta.\n— To co z nią zrobić?\n— Zostawcie ją tu i spadamy.\nWsiedli do samochodów i odjechali.\nTamtego dnia wróciła do domu około dwudziestej drugiej. Miała wrócić dzień później, bilety miała wykupione na poranny pociąg, ale akurat ktoś ze znajomych jechał z Warszawy przez Białystok, więc zabrała się z nim po drodze. Zdenerwowała się, kiedy nie zastała w domu tej zarozumiałej, leniwej Polki i swojego dziecka, ale była pewna, że niańka po prostu zabrała jej syna do swojego mieszkania. To było w jej stylu. Zadzwoniła na jej domowy numer, ale mąż dziewczyny nie wiedział, gdzie ona jest. Sądził, że jest w pracy. Zawiadomiła policję. Obdzwoniła szpitale i znajomych niańki. Razem z mężem dziewczyny szukali jej, objeżdżając samochodem wszystkie zakamarki miasta. Mężczyzna nie budził jej zaufania, ale wyglądał na szczerze zmartwionego zaginięciem żony. Chyba nie udawał.\nCałą noc szukał jej i syna tej ruskiej. Było już widno, kiedy zadzwoniła jego komórka — policja znalazła jego żonę. Żyje, ale zabrali ją na pogotowie. Pojechali tam, a kiedy zaparkowali przed budynkiem pogotowia, to ruska zostawiła te swoje buty na ogromnych obcasach w samochodzie i boso pobiegła przodem. Ale okazało się, że dziecka nie było. Nie znaleźli go. Ruska o mało nie pobiła jego żony, choć ta już i tak była ledwie żywa. Dwóch policjantów musiało ją trzymać. Tą ruską.\nPóźniej przez kilka miesięcy ciągnęły się przesłuchania, a ludzie patrzyli na jego żonę jak na porywaczkę albo morderczynię dzieci. Sąsiadki spluwały jej pod nogi, kiedy szła. Przestała więc w ogóle wychodzić z domu. I w dodatku bała się każdego dzwonka do drzwi, skrzypnięcia na schodach, dźwięku telefonu. W końcu sprzedał swoje mieszkanie i przeprowadzili się na drugi koniec Polski.\nTo było kilka miesięcy po zaginięciu jej dziecka. Padał deszcz, wiał silny wiatr. Było jeszcze dość wcześnie, ale już ciemno. Wracała ze spożywczego do pustego domu. Rzadko wychodziła, wciąż czekała, że ktoś się odezwie, że zażąda okupu, choć coraz częściej prześladowała ją myśl, że ta Polka zabiła jej synka i upozorowała napaść na siebie. Tego dnia przed furtką jej domu stała kobieta w ciemnych dżinsach, bluzie z kapturem i foliowym płaszczu przeciwdeszczowym, takim tanim z bazaru. Stała z pochyloną głową wpatrzona w kałużę. Już miała ją minąć, kiedy kobieta pozdrowiła ją po rosyjsku.\n— Nie patrz na mnie — powiedziała — i udawaj, że szukasz klucza od furtki.\nPosłuchała, bez sprzeciwu, choć sama nie wiedziała dlaczego.


Soros: Chińczycy kupują euro - Puls Biznesu - pb.pl\nSoros: Chińczycy kupują euro\nKtoś anonimowo kupuje duże ilości euro, prawdopodobnie Chińczycy, którzy chcą alternatywy dla dolara. Euro umocniło się o ponad 7 proc. od początku roku wobec dolara mimo niepewności co do rozwoju kryzysu zadłużenia Eurolandu.\n— Z pewnością nie grałbym na spadek euro, bo Chińczycy mają interes, aby miała alternatywa dla dolara. Można liczyć na to, że Chiny wesprą wysiłki władz europejskich, aby utrzymać euro — powiedział George Soros, inwestor i filantrop.\nOdnosząc się do sytuacji w USA, przyznał, że o ile drugie dno recesji było wątpliwe jeszcze kilka tygodni temu, to "teraz te wątpliwości są mniejsze".\nPKO BP przegrywa z bessą. Chwilowo?\nUBS ostrzega przed falą z Europy Wschodniej\nOrlen i Lotos tną ceny i biją w konkurentów\nZadłużenie , Chiny , Euro , Dolar , George Soros , Inwestorzy , Rozwój\nŚwiat / Soros: Chińczycy kupują euro


Dalekie oraz bliższe wojaże oczekują na turystów w biurach turystycznych. Współczesna propozycja jest wyjątkowo ciekawa » nadl-suchedniow.com.pl\nDalekie oraz bliższe wojaże oczekują na turystów w biurach turystycznych. Współczesna propozycja jest wyjątkowo ciekawa\nDziś każdy z nas ma szansę zdecydować, gdzie pragnie pojechać na wakacje. W biurach podróży oczekują niezwykle ciekawe wycieczki, w równym stopniu niedalekie, jak i pozwalające jechać na kraniec świata.\nDo modnego kurortu po złocistą opaleniznę\nW sytuacji, gdy myśli się o leniwym odpoczynku na brzegu basenu, można rozważyć Egipt wakacje (bezpłatny dostęp) w tym uroczym a jednocześnie fascynującym kraju na pewno okażą się niezapomniane. Egipt to popularne wśród turystów miejsce, gdzie nie brakuje luksusowych obiektów turystycznych oraz zajmujących atrakcji. W rzeczonym kraju z pewnością nie będą się nudzić osoby, które zamierzają zwiedzać. Wykupując wczasy w Egipcie warto zwrócić uwagę, jak daleko będzie do najsłynniejszych zabytków, by móc zaplanować turystyczne wycieczki na miejscu.\nDziś przed turystami świat staje otworem, bo mogą pojechać niemal wszędzie. Jeżeli chce się spędzić naprawdę fascynujące i niezwykłe wakacje Dominikana będzie dobrym wyborem. Karaiby cieszą się dzisiaj sporym powodzeniem pośród wyjeżdżających, ponieważ wyjazdy można zakupić w opłacalnych ofertach, jak przykładowo first lub last minute. Na Dominikanie panują wręcz idealne warunki do relaksu, ponieważ jest ciepło, malowniczo, nie brakuje pięknych plaż, a woda jest czyściutka i ciepła.\nKaraiby mogą pochwalić się bardzo ciekawą kulturą oraz tradycjami, zatem taki wyjazd jest niezapomniany. Takie wakacje trafiają się tylko raz w życiu, a za sprawą biur podróży znajdują się na wyciągnięcie ręki.\nTags: podróż, relaks, rzeczy, oferta, kurort


Festiwal Kultury Popularnej DwuTakt | netkolektyw.pl\nJesteś zagorzałym miłośnikiem wszystkiego, co związane z komiksem? Uwielbiasz ten rodzaj wydruków? A może to Ty sam tworzysz charakterystyczne dymkowe historyjki i opowiadanka? Jeżeli tak, postaramy się zachęcić Cię do przeczytania niniejszego tekstu w całości poświęconego jak widzisz już po rzuceniu okiem na powyższy tytuł – Festiwalowi Kultury Popularnej DwuTakt. Pewnie zastanawiasz się, jak Twoja pasja i zaangażowanie w komiks mają się do kultury popularnej, a i tu Cię zaskoczymy- mają i to bardzo wiele wspólnego.\nFestiwal, o którym mowa w całości poświęcony jest rozlicznym formom i rodzajom kultury popularnej. Pierwsza tego rodzaju edycja miała miejsce stosunkowo niedawno, bowiem zaledwie sześć lat temu. Kiedy to w roku 2014 zdecydowano się na stworzenie DwuTaktu, wybrano na miejsce jego organizacji przepiękną polską miejscowość, jaką jest doskonale każdemu z nas znany Toruń. Autorem, inicjatorem i ojcem wydarzenia jakim był festiwal kultury popularnej była Asocjacja Komiksu w Toruniu i to jest właśnie najważniejsze połączenie między DwuTaktem a komiksem. Zaledwie trzy lata po tym, jak odbyła się pierwsza prestiżowa edycja tego festiwalu kultury popularnej, zdecydowano się na to, aby zaangażować kolejnych inicjatorów i propagatorów szerzenia się kultury w wydaniu masowym. I tak do organizatorów nadrzędnych dołączyła Fundacja Kult Kultury, która udzieliła imprezie i jej organizującym inicjatorom mnóstwo niezbędnego wsparcia.\nCo więcej dyrektorem przedsięwzięcia stał się Wojciech Łowicki. Pomimo wielorakich rodzajów form kultury popularnej, to właśnie komiksowy w głównej mierze na tym spektakularnym przedsięwzięciu poświęcono mnóstwo cennej uwagi.\nPrevious Previous post: Warszawskie Spotkania Komiksowe\nNext Next post: Dymkowe historie, czyli o tworzeniu komiksów