Pokaż mi, czego nie wydałeś, a powiem ci, kim jesteś | Polifonia\nDałoby się to opowiedzieć jakimś memem, bo im bardziej nikt niczego od niego już nie oczekuje, tym regularniej ten artysta wyciąga z archiwów niepublikowane płyty. I to nie pojedyncze nagrania, tylko właśnie całe albumy. Neil Young ma tak imponującą listę płyt niewydanych, że odbierze to chęć do rywalizacji nawet młodszej konkurencji. Dlatego niespecjalnie dziwi fakt, że opublikował po latach materiał nagrany w połowie lat 70., pomiędzy On The Beach (jedną z płyt wszech czasów w wielu dużych, poważnych zestawieniach) a Zumą (odświeżającą jego styl i też uwielbianą). W dyskografii dowolnego innego wykonawcy taka rzecz byłaby sensacją. A tutaj? Może nie ma się już czym ekscytować? Może tylko można, ale nie trzeba? Po pierwszym odsłuchu w weekend stwierdziłem nawet z pewną ulgą, że może nie tyle zrezygnować z zakupu, co go na chwilę odłożyć.\nW serii archiwów kanadyjskiego autora wyszło w ostatnich lat całe naręcze znakomitych płyt koncertowych – na czele z Live at Massey Hall 1971, jednym z najlepszych albumów live, jakie w życiu słyszałem. Wyszło też trochę niepublikowanych dotąd nagrań z lat 70. – studyjna płyta Hitchhiker sprzed trzech lat pokazywała, jak pracował Neil Young w swoim najbardziej płodnym twórczo okresie – wchodził do studia i następnego dnia: bum – wychodził z zestawem układającym się w małe arcydzieło. Opisywałem to swego czasu na Polifonii. Wyszła też niewznawiana przez lata koncertowa Time Fades Away. A w drodze jest kolejny archiwalny zestaw – zapowiadane na przyszły rok Road of Plenty. Ale to już będzie archiwum z bardziej kontrowersyjnych w dorobku Younga lat 80.\nWydane w piątek Homegrown ma typowy dla produkcji Davida Briggsa wdzięk wynikający z brzmienia i z uwodzącej z miejsca prostoty, chwilami wręcz surowości. Znaleźć słabą płytę Younga z Briggsem to jak znaleźć słabą płytę Davisa z Macero albo Martina z Beatlesami. Na tych z lat 80. było gorzej, ale tam pojawiają się współproducenci. Tutaj też jest i Briggs, i Elliot Mazer. Trudno określić jednoznacznie jej charakter – utwory grane solo przeplatają się z zespołowymi, pojawia się też niemało gości (Robbie Robertson, Emmylou Harris itd. ). Stosunkowo niewiele utworów z tych sesji trafiło na późniejsze płyty – dwa pojawiły się na Zumie, jeden utwór na kompilacji Decades, a pojedyncze kompozycje już w nowych wersjach trafiły na American Stars ’N Bars, Hawkes & Doves (świetne Little Wing – nie, to nie cover), wreszcie – na Ragged Glory, dla mnie inicjacyjną płytę Younga, co każe gdzieś tutaj szukać jej korzeni. Ale White Line na płycie z 1990 roku było dużo lepszą wersją oryginalnego utworu z Homegrown. Swoją drogą także Vacancy ma ten charakter kontrolowanej niedbałości i jest jazgotliwy, a przy tym niespieszny niczym kawałki z Ragged Glory. Jakiś związek między jedną i drugą kazał mi szybciej polubić nowy archiwalny album Younga.\nYoung nie wydał w swoim czasie tej płyty, bo – jak twierdził – była zbyt przygnębiająca. I osobista, jak przystało na zestaw pisany w chwili rozstania – a związek z aktorką Carrie Snodgress odreagowuje najbardziej emocjonalny i być może także najlepszy na całym krążku utwór otwierający całość – Separate Ways. Ten bardzo osobisty ton pojawia się także w Try i wraca parokrotnie na płycie. Young się go – jak mówił później Cameronowi Crowe’owi – przestraszył. Wytwórni materiał się podobał, wróżono dużą sprzedaż, rzecz dawało się fragmentami porównać z Harvest, ale pewnego dnia autor podjął zaskakującą decyzję, by zamiast Homegrown wydać blues-rockowe Tonight’s the Night. I tak zostało – na prawie 45 lat.\nNa samym Homegrown obecne tu również bluesowe fragmenty – jak We Don’t Smoke It Anymore – wypadają zdecydowanie najsłabiej. Ale fantastyczne są drobne momenty – jak króciutkie Mexico czy finałowy duet z Harris. Ocena całości nie jest prosta, zmienia mi się podejście do tych piosenek – ale praktycznie tylko na lepsze. Więc teraz wybaczcie, muszę już kończyć, chciałem napisać, że może to jednak jakaś niekonieczna płyta w dyskografii wybitnego artysty, a na koniec i ten album zaczyna mi się naprawdę podobać.\nNEIL YOUNG Homegrown, Reprise 2020, 8/10


DETROIT 2013: NOWY CHEVROLET CORVETTE STINGRAY | NewsAuto.pl - Motoryzacja | Salony | Testy | Auta | Oceny\nDETROIT 2013: NOWY CHEVROLET CORVETTE STINGRAY\n– 21 stycznia 2013Opublikowany w: Autosalony, Premiery\nPodczas Północnoamerykańskiego Salonu Samochodowego (NAIAS) w Detroit Chevrolet zaprezentował najnowszy model Corvette 2014. Oznaczenie Stingray, które otrzymało auto, przysługuje wyłącznie tym wersjom modelu, które wyróżniają się zaawansowaną technologią, nowatorską stylistyką oraz sportowymi osiągami.\nChevrolet Corvette Stingray 2014 jest najmocniejszym produkcyjnym Chevroletem Corvette w historii, generującym według wstępnych danych 450 KM mocy (335 kW) i 610 Nm maksymalnego momentu obrotowego. Nowy model jest też najszybszą Corvette w dziejach – auto przyspiesza od 0 do 100 km/h w czasie poniżej czterech sekund, a w zakrętach osiąga przeciążenia wynoszące ponad 1 g.\nCo więcej, Stingray 2014 będzie prawdopodobnie najoszczędniejszym modelem Corvette jaki kiedykolwiek powstał, ponieważ w cyklu pomiarowym EPA 2013 jego zapotrzebowanie na paliwo będzie wynosiło jedynie około 9 l/100 km.\n– Podobnie jak model Sting Ray z 1963 roku, najlepsze modele Corvette ucieleśniają ducha wiodących w klasie osiągów, oferując przy tym najnowocześniejsze technologie, zapierający dech w piersiach design nadwozia oraz budzące podziw wrażenia z jazdy. Dzięki dzisiejszym osiągnięciom w dziedzinie inżynierii i wzornictwa, nowy Chevrolet Corvette może przekroczyć kolejne granice w tym zakresie – powiedział Mark Reuss, prezes General Motors North America.\nCorvette Stingray dzieli z poprzednikiem zaledwie dwa elementy. W modelu zastosowano nowe podwozie, nową strukturę ramy, nową jednostkę napędową, jak również całkowicie nowy wygląd nadwozia i wnętrza.\n– wnętrze stworzone z wykorzystaniem włókna węglowego, aluminium, wykańczanych ręcznie elementów skórzanych; dwa nowe rodzaje foteli do wyboru – w każdym przypadku zastosowano lekką ramę wykonaną z magnezu, która zapewnia doskonałe wsparcie siedzącego; podwójne ośmiocalowe ekrany systemu multimedialnego z możliwością konfiguracji;\n– zaawansowane technologie wspomagające kierowcę, w tym selektor trybu jazdy (Drive Mode Selector), oferującym pięć pozycji pracy, który dostosowuje dwanaście różnych ustawień pojazdu do indywidualnych preferencji kierowcy; nowa siedmiobiegowa przekładnia manualna z systemem Active Rev Matching przewidującym moment, w którym kierowca zmienia bieg i odpowiednio dostosowuje prędkość obrotową silnika, aby za każdym razem zapewnić optymalną zmianę przełożeń;\n– lekkie materiały, jak maska silnika i zdejmowany panel dachowy wykonane z włókna węglowego, kompozytowe błotniki, drzwi i tylne panele nadwozia, nanowęglowe kompozytowe panele podwozia oraz nowa rama aluminiowa przyczyniają się do przesunięcia środka ciężkości w kierunku tylnej części nadwozia, czego efektem jest optymalny rozkład mas w stosunku 50/50 oraz doskonały stosunek mocy do masy;\n– w wyprofilowanym nadwoziu umieszczono zaawansowane reflektory ksenonowe typu HID oraz oświetlenie wykorzystujące diody LED; aerodynamiczna konstrukcja nadwozia pozwala na osiągnięcie niskiego współczynnika oporu powietrza; dodatkowe elementy nadwozia poprawiają stabilność podczas jazdy po torze;\n– Pakiet Z51 Performance Package do jazdy po torze obejmuje: elektroniczny mechanizm różnicowy o ograniczonym poślizgu, systemem smarowania z suchą miską olejową, zintegrowany system chłodzenia hamulców, mechanizmu różnicowego oraz przekładni, a także unikatowy pakiet aero, który dodatkowo poprawia stabilność podczas jazdy z dużą prędkością.\n– W rezultacie powstał samochód o bardzo wysokich osiągach. Model Corvette 2014 oferuje najlepsze przyspieszenie, najwyższą przyczepność w zakrętach, najlepsze właściwości jezdne na torze wyścigowym, najwyższą skuteczność układu hamulcowego, a także prawdopodobnie najniższe zużycie paliwa w dziejach produkcyjnego modelu Corvette – powiedział Tadge Juechter, główny inżynier modelu Corvette.\nPrezentowany na Detroit Auto Show Corvette Stingray 2014 w wersji coupe wejdzie do sprzedaży w trzecim kwartale 2013 roku.


Pomoc frankowiczom Kutno, pomoc dla frankowiczów - pomoc-frankowiczom.org\nFrankowicze Kutno – Niesiemy pomoc frankowiczom w całej Polsce\nKredyt frankowy to kłopot licznej grupy zadłużonych. Odfrankowienie kredytu lub unieważnienie kredytu we frankach to nadzieja na wyjście z trudności związanych z zaciągniętym zobowiązaniem finansowym we frankach. Niestety nie każdy ma możliwość z tego skorzystać. Decydujące znaczenie mają postanowienia znajdujące się w umowie oraz zdolność ich zinterpretowania w świetle stosownych przepisów prawa. Dlatego też bardzo często cennym wsparciem jest pomoc dla frankowiczów Kutno, świadczona przez biura prawne. U nas otrzymają Państwo wsparcie najwybitniejszych ekspertów w tym zakresie, którzy mają na swoim koncie wiele pozytywnie zakończonych spraw. Z radością wyświadczymy pełną pomoc także w Państwa sprawie.\nRadca Prawny Sylwester Kasprzewski – Kredyty frankowe Kutno\nRadca Prawny Sylwester Kasprzewski – Prelekcja kredyt we frankach Kutno – co dalej?\nOdfrankowienie kredytu Kutno vs unieważnienie kredytu we franku szwajcarskim\nZadłużeni zwykle nie wiedzą w jakiej sytuacji mają możliwość starać się o odfrankowienie kredytu, a w jakim przypadku o umorzenie kredytu w CHF. Zasadnicza różnica oparta jest o rodzaj zobowiązania. Odfrankowienie kredytu Kutno realne jest w przypadku kredytu indeksowanego, natomiast anulowanie zobowiązania finansowego możliwe jest w wypadku kredytu denominowanego.\nOdfrankowienie kredytu Kutno – co daje?\nOdfrankowienie kredytu Kutno to nic innego jak przelawutowanie. W efekcie zamiany kredytu frankowego na kredyt w złotówkach, oprocentowanie staje się zauważalnie niższe, dlatego też wszystkie dalsze raty są mniejsze. Pomniejszeniu ulegają też zapłacone już raty – wierzyciel przekazuje zadłużonemu nadpłatę.\nUnieważnienie kredytu Kutno oznacza cofnięcie do etapu przed zawarciem umowy. Frankowicz zwraca wierzycielowi sumę nominalną zobowiązania finansowego a w zamian uzyskuje wszystkie przekazane raty łącznie z prowizjami i sumami wpłaconymi na rzecz ubezpieczeń.\nFrankowicze Kutno – Kredyt we frankach\nNajważniejszym działaniem jest ocena umowy frankowej, aby określić szanse wygranej. Nierozsąddne zadecydowanie o złożeniu dokumentów do Sądu może zakończyć się dużymi opłatami za bezpodstawne oskarżenie, które frankowicz będzie zmuszony pokryć, a problem powiązany z kredytem pozostanie bez rozwiązania. Warto więc zasięgnąć wsparcia osób rozeznanych w tym zagadnieniu, którzy zasugerują jak zrobić w konkretnym przypadku. Nasza jednostka oferuje kompleksową pomoc dla frankowiczów Kutno – oprócz zbadania dokumentacji w celu wykrycia nieprawidłowości jesteśmy w stanie brać udział w całym dochodzeniu praw przed wymiarem sprawiedliwości oraz robić wszystko, aby dowieść rację frankowicza.\nJeżeli Państwa problem stanowi zaciągnięty kredyt w CHF, zachęcamy do skorzystania z oferowanej przez nas pomocy dla frankowiczów.\npomoc frankowicza Kutno\nfrankowicze forum Kutno\nfrankowicze aktualności Kutno\nfrankowicze najnowsze wiadomości Kutno\nwyrok w sprawie frankowiczów Kutno\nfrankowicze wyrok Kutno\nco z frankowiczami Kutno\nfrankowicze wyroki Kutno\nwyroki frankowe Kutno\nkredyty frankowe wyroki Kutno\nkredyt we frankach Kutno\nkredyty walutowe Kutno\nkredyty we frankach Kutno\nodfrankowanie kredytu Kutno\nodfrankowanie kredytów Kutno\nodfrankowienie kredytu Kutno\nodfrankowienie kredytów Kutno\nkredyt hipoteczny we frankach Kutno\nkredyty hipoteczne we frankach Kutno\nkredyt wautowy Kutno\nkancelaria frankowicze Kutno\nkancelarie frankowicze Kutno\nkancelarie prawna frankowicze Kutno\nkancelarie prawne frankwoicze Kutno\nadwokat frankowicze Kutno\nadwokaci frankowicze Kutno\nunieważnienie kredytu we frankach Kutno\nunieważnienie kredytu chf Kutno\nkredyt w CHF Kutno\nkredyty w CHF Kutno\nkredyt w EUR Kutno\nkredyt w USD Kutno\nkredyty nominowane w obcych walutach Kutno\nkredyty w obcych walutach Kutno\nkancelaria frankowa Kutno\nkancelarie frankowe Kutno\nprawnik frankowicze Kutno\nprawnik umowy kredytowe Kutno\nkancelaria umowy kredytowe Kutno\npomoc dla osób z kredytem we frankach Kutno\nKancelaria kredyty frankowe Kutno\npomoc dla frankowiczów Kutno\nOdfrankowienie kredytu kancelaria Kutno\nOdfrankowienie kancelaria Kutno\nOdfrankowanie kredytu kancelaria Kutno\nOdfrankowanie kancelaria Kutno\nPrawnicy Frankowicze Kutno\nFrankowicze kancelarie ranking Kutno\nRanking kancelarii frankowiczów Kutno\nJaka kancelaria dla frankowiczów Kutno\nPomoc frankowiczom – kancelaria\nNasza placówka złożona jest z starannie dobranych prawników, który doskonale zaznajomieni są w obszarze kredytów w CHF.\nPoznaliśmy jakie niedozwolone zapisy widnieją w umowach kredytowych wykorzystywanych przez wybrane banki – tak polskie jak i zagraniczne.\nBezwzględnie stawiamy na dobro zadłużonego. Uczciwie analizujemy dokumenty i szczerze przekazujemy informację o najbardziej możliwym finale dochodzenia sądowego.\nCharakteryzuje nas duża skuteczność – nasi frankowicze z reguły zakańczają postępowanie sądowe z rozwiązanym problemem.\nDuża liczba instytucji finansowych zna wiedzę naszych ekspertów, stąd też dużo sytuacji jest rozwiązywanych już podczas negocjacji z insytytucją finansową.\nCharakteryzuje nas dokładność a także terminowość.\nPomoc frankowiczom Kutno, która świadczona jest przez naszych specjalistów może przyjąć formę jednorazowej usługi czy też pełnego wsparcia.\nWykrywanie nieprawidłowości w warunkach kredytu\nTo najważniejszy etap, w czasie którego zapis umowy z bankiem jest dokładnie przeanalizowany w celu wyszukania klauzul niedozwolonych.\nPrzegląd całej dokumentacji bankowej związanej z zobowiązaniem finansowym\nRedagujemy wniosek o przekazanie wszystkich dokumentów tyczących się klienta a następnie poznajemy je.\nPróba rozmów z bankiem\nW przypadku wykrycia nieprawidłowości zapisów w dokumentacji, na początek podejmujemy próbę polubownego rozwiązania sprawy z placówką finansową.\nSkierowanie wezwania do zapłaty\nW sytuacji, gdy rozmowy z kredytodawcą nie udadzą się, przygotowujemy oficjalne wezwanie.\nBrak reakcji czy też odmowa banku sprawia, że przygotowujemy pozew otwierający dochodzenie sądowe.\nBierzemy udział w rozprawach sądowych oraz redagujemy wszelakie niezbędne dokumenty, sprawując rolę wspierającą dla kredytobiorcy.\nJeżeli w pierwszej instancji sprawa będzie zakończona bez uwzględnienia racji klienta, przygotujemy apelację, a jeśli także będzie ona oddalona, podejmiemy wspieranie zadłużonego w Sądzie Najwyższym.


Porcelanowa filiżanka malowana ręcznie, złote zdobienia malowane prawdziwym złotem, wypalanym w temperaturze 800C, uszko malowane perłowym lustrem. Produkty wykonane z porcelany, wypalane w temperaturze 1260C dzięki czemu są w pełni funkcjonalne, i dopuszczone do kontaktu z żywnością. Ze względu na specyfikę wykonania układ wzorów morze różnic się od widocznego na zdjęciu. Ze względu na różne ustawienia monitorów rzeczywiste kolory produktu mogą się nieznacznie różnić. Filiżanka ma nieszkliwiony rant Każda filiżanka jest jedyna i praktycznie niemożliwa do powtórzenia. Produkty w 100%hand made, przetestowane przez producenta ;). Cena dotyczy jednej sztuki.\nNr przedmiotu : 350479


Szkło benks v-pro 3d (0,3mm) iphone xs max, czarne - Backupuj.pl\nSzkło benks v-pro 3d (0,3mm) iphone xs max, czarne\nBenks V-PRO 3D Apple iPhone Xs Max Kod produktu: 6948005945855 Właściwości Benks V-PRO 3D Twardość szkła: 9H Czarna ramka Wysokiej jakości szkło hartowane Asahi Termiczna obróbka dla wyższej odporności Ulepszona powłoka oleofobowa – przeciw pozostawaniu odcisków palców oraz innych plam Bardzo cienkie – tylko 0,3mm Explosion-proof – zapobiega odpadaniu kawałków szkła w przypadku rozbicia szybki Rewelacyjne zabezpieczenie przeciw zarysowaniom Gładkie w dotyku i pełna przejrzystość * Nie zalecamy używania szkła z etui, gdyż grozi to jego podważeniem Kompleksowa ochrona Szkło hartowane marki Benks zostało wykonane z wysokiej jakości szkła hartowanego Asahi, które cechuje się bardzo dobrą wytrzymałością. Ta cecha szkła pozwoli uchronić twój wyświetlacz od skutków nieplanowanego upadku telefonu. Zastosowanie systemu Explosion-proof sprawia, że w wyniku wypadku pęknięciu ulega tylko szkło hartowane przejmując na siebie siłę uderzenia, a samo szkło nie ulega rozpryśnięciu, co zwiększa bezpieczeństwo nie tylko telefonu, ale także użytkownika. Wysoka jakość Gładko wykończone krawędzie 3D, minimalna grubość – 0,3 mm oraz wysokiej jakości powłoka olefobowa, która minimalizuje efekt powstawania odcisków palców sprawią, że szkło nałożone na ekran stanie się prawie niewidoczne i niewyczuwalne. Idealne pokrycie Szkło hartowane z serii V-Pro pokrywa całą powierzchnię wyświetlacza telefonu wraz z zakrzywionymi krawędziami. Czarna ramka sprawia, że szkło jest praktycznie niewidoczne i świetnie komponuje się z telefonem. Szkło nie jest kompatybilne z etui, gdyż etui, case może spowodować podważenie szkła. Cechy produktu: Wersja kolorystyczna: Czarna ramka Materiał: Asahi Glass Gwarancja: 12 miesięcy *Szkło nie jest kompatybilne z etui


Firmowe imprezy integracyjne - www.integrujemy.pl - Darmowy katalog stron www - Ajla.pl\nZapraszamy wszystkie firmy małe, średnie i duże na organizowane przez nas imprezy integracyjne. Proponujemy imprezy od wiosny do jesieni związane z kajakami jako motywem przewodnim lub imprezy z kajakiem w "tle". Organizujemy także rodzinne imprezy integracyjno sportowe, rodzinne pikniki i spotkania w gronie znajomych. Zimą zapraszamy na kuligi z biesiadami w okolicach Trójmiasta, Borach Tucholskich i okolicach Szczecina oraz ekstremalne spływy kajakowe. Każdą imprezę integracyjną przygotowujemy na indywidualne życzenie klienta.\n- kilkugodzinne spływy zakończone ogniskiem z kiełbaskami,\n- spływy z noclegami, wieczorną imprezą przy ognisku, grilem lub tańcami, - Rodzinne zawody integracyjne z konkursami\n- jazdę samochodami terenowymi "off-road" i quady\n- zjazdy na linach tzw. "tyrolka" z mostów czy śluz, skoki wahadłowe na sprężystej linie\n- przejazdy drezynami i połowy dorsza z kutrów\nSzczegóły strony www.integrujemy.pl\nTytuł: Firmowe imprezy integracyjne - www.integrujemy.pl\nSłowa kluczowe: impreza integracyjna, imprezy integracyjne Gdańsk, integracja rodzinna, imprezy integracyjne kajaki, imprezy integrujące swornegacie\nPodlinkuj stronę www.integrujemy.pl


Schronisko Górskie na Lubaniu - Sztuka architektury\nStrona główna Praktyka Zaproszenia Schronisko Górskie na Lub...\nSchronisko Górskie na Lubaniu - dyskusja pokonkursowa\nSARP Kraków oraz Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze zapraszają na dyskusję pokonkursową dotyczącą konkursu architektonicznego SARP nr 1001, którego celem jest uzyskanie najlepszego rozwiązania dla budynku modelowego Schroniska Górskiego na Lubaniu. Dyskusja odbędzie się w czwartek 11 lutego 2021, o godz. 17:00 na platformie Zoom. Zabierz głos w dyskusji pokonkursowej nt. Schroniska Górskiego na Lubaniu.\nLAUREAT PIERWSZEJ NAGRODY WYSOKOŚCI 20 000 PLN, oraz zaproszenia do wykonania na podstawie pracy konkursowej kompleksowej dokumentacji projektowej dla zadania pod nazwą Schronisko Górskie na Lubaniu, z zastrzeżeniem, że termin zaproszenia nie jest znany na dzień ogłaszania konkursu, i będzie zależny od możliwości i czasu pozyskania środków finansowych na powyższe.\nBartosz Pionka Pracownia Architektoniczna, Kraków\nI nagrodę przyznano za propozycję odwołania się do archetypu górskiego schronienia. Zaproponowana forma przenosi tradycję budowania górskich szałasów z przeszłości w teraźniejszość i przyszłość. Prosta i ekspresyjna, lecz jednocześnie racjonalna forma może stać się znakiem miejsca. Sposób zagospodarowania terenu bez nadmiernej ingerencji pozostawia go naturalnym, przyjaznym, przybywającym wędrowcom. Wielka wrażliwość na relacje z otoczeniem i zrozumienie potrzeb człowieka jest miarą wartości tej pracy. Nowa forma zlokalizowana w miejscu dawnego schroniska, oddaje hołd historii miejsca.\nWięcej informacji o dyskusji architektonicznej znajdziesz na stronie organizatora.


Kiedy Philip Toosey i jego ludzie rozpoczynali pracę na mostami na rzece Kwae Yai, ich praca polegała początkowo głównie na oczyszczaniu dżungli, budowie nasypów kolejowych i umocnień wzdłuż brzegu rzeki, w rejonie stawianych mostów. W tym samym czasie siły alianckie gotowały się do przejęcia inicjatywy na Pacyfiku. Japończycy odnieśli spore straty w czasie "Bitwy o wyspę Midway", gdzie stracili cztery lotniskowce. Sytuacja na Nowej Gwinei była dla nich krytyczna. W Birmie rozpoczęła się seria kontrataków na pozycje Japończyków. W tej sytuacji linia kolejowa musiała być ukończona jak najszybciej. Okres wzmożonej pracy, zwany "Speedo" rozpoczął się w lutym 1943 roku. Japończycy byli zdeterminowani do dostarczania drogą lądową wystarczających zapasów dla swoich wojsk, aby udała się planowana inwazja na Indie. Jeńcy rozpoczęli pracę w pocie i łzach pod ciągłymi okrzykami japońskich inżynierów: "Speedo, Speedo". W miejscowości Wampo, 65 km na północ od Tamarkan, Japończycy zrobili fenomenalny postęp. W ciągu dwóch tygodni udało im się zbudować 274 metrowy most wzdłuż ostrego brzegu rzeki Kwae Noi. Około 3000 jeńców zostało przeznaczonych do tej pracy. Pomimo bardzo ciężkich warunków, Japończycy nie ułatwiali im jej. Czasami detonowali ładunki wybuchowe pod ścianami klifu nie wydając sygnału ostrzeżenia. Mieli ubaw patrząc jak więźniowie biegają szukając miejsc do ukrycia się przez odłamkami skał fruwających w powietrzu.\nKolej dotarła do miejscowości Tarsao, 57 kilometrów na północ od Tamarkan, 1 maja 1943 roku. Brytyjski oficer medyczny tak wspominał to co zobaczył: "Tam gdzie była dzika dżungla trzy tygodnie wcześniej, teraz był olbrzymi plac z kilkoma bocznicami kolejowymi, olbrzymi magazyn drewna, pompa wodna, baraki kolejarzy. Gdy tak stał na torach z daleka usłyszał gwizd lokomotywy. Chwilę później na stację wjechał pierwszy pociąg, ciągnąc dwa puste wagony towarowe i wagon dla strażników kolejowych. Na przodzie lokomotywy stało kilku Japończyków ubranych w oficjalne mundury z mieczami przy pasie."\nPoza Tarsao, tysiące więźniów przybyłych z Singapuru otrzymało zadanie zbudowania pozostałej części linii kolejowej w kierunku północnym. Wśród nich było 2780 Brytyjczyków i 2220 Australijczyków wchodzących w skałd Sił D (ang. D Force) po dowództwem brygadiera C. S. McEachern'a, AIF i 3270 Brytyjczyków, Holdendrów, Australijczyków z Sił H (ang. H Force), pod dowództwem podpułkownika H. S. Humpries'a i jego zastępcy podpułkownika R. F. Oakes'a. W czerwcu część oddziału przeniesiona została pod dowództwem Oakes'a do obozu "Konyu" w rejonie przejścia w skałach zwanego "Hellfire Pass", położonego wysoko na górzystych stokach gór nad doliną rzeki. Było ono fragmentem 4 kilometrowej sekcji linii kolejowej wymagającej budowy siedmiu mostów i 5 przejść w skałach. Przejścia te zostały podzielone na dwie sekcje, pierwsza o długości 460 metrów i głębokości 7,5 metra i druga długa na 73 metry i głęboka na 24 metry. Pod koniec pierwszego tygodnia więźniowie odsłonili z ziemi i zarośli czystą skałę, którą teraz musieli kruszyć przy użyciu 4 kg młotów i stalowych wierteł. Jeden mężczyzna trzymał wiertło a drugi kręcił nim, aż osiągnął zamierzoną głębokość. Wiertła trzeba było polewać wodą, aby ułatwić sobie pracę. Większość więźniów nie posiadała butów więc musieli chodzić ostrych odłamkach skał, które rozgrzane w słońcu po prostu paliły w stopy.\nFotografia 16. Praca przy budowie linii kolejowej. Żołnierze spychają odcinki szyn z wagonu transportowego.\nO wschodzie słońca wszyscy stali w szeregu skierowani w kierunku wschodnim. Na sygnał każdy wykonywał głęboki skłon oddając tym gestem hołd Cesarzowi. Następnie padał rozkaz wymarszu i praca przy wyrąbie przejścia w skałach rozpoczynała się od początku. Japończycy wysadzali skały przy użyciu dynamitu dwukrotnie podczas każdej zmiany. Następnie grupy mężczyzn wybierały pokruszone skały, aby kolejne grupy mogły rozpocząć wiercenie otworów pod kolejne laski dynamitu. W czerwcu dostarczone zostały kompresory powietrzne, które napędzały wiertła pneumatyczne. Do pracy włączyli się także kambodżańscy wiertniczy oraz słonie. Dzięki temu znacznie wzrosły siły robocze w obozie "Konyu 3" i postęp prac był coraz większy. Większość więźniów pracowała po 18 godzin dziennie przez sześć tygodni. W nocy teren prac oświetlany był przez pochodnie bambusowe wypełnione ropą, lampy olejowe i lampy karbidowe.\nW tym samym czasie, w trochę wyższej części linii kolejowej, prowadzony był projekt budowy mostu długiego na 400 metrów i wysokiego na 27 metrów. Cała konstrukcja wykonana miała być z drewnianych pali połączonych drewnianymi klinami i powiązanymi ratanowymi lub trzcinowymi linami. W czasie budowy most zawalił się przynajmniej raz, stąd otrzymał przydomek "Mostu z kart". Po szesnastu miesiącach niewoli większość mężczyzn z rejonu "Helifire Pass" i "Mostu z kart" była wykończona i krańcowo wygłodzona. Cierpieli na dezynterię, malarię i tropikalne owrzodzenia. Szef inżynierów, por. Hirota, rozkazał wyciągnąć chorych mężczyzn ze szpitala i zmusić ich do pracy. Każdy kto upadł był bity. Szacuje się, że podczas budowy przejścia przez skały w "Hellfire Pass", 68 więźniów zostało pobitych na śmierć.\nFotografia 17. Praca przy budowie linii kolejowej. Żołnierze układają odcinki szyn.\nSiedem tysięcy mężczyzn wchodzących w skład Sił F (3400 Brytyjczyków i 3600 Australijczyków) zostało przydzielonych do budowy linii kolejowej Tajlandia-Birma. Japończycy od samego początku oszukiwali ich co do miejsca ich przenosin. w Singapurze oznajmiono im, że ich zadaniem nie będzie praca, więc nie ma znaczenia to czy ktoś nie ma odzienia czy jest ciężko chory. Japończycy poinformowali ich, że otrzymali szansę poprawy swojego zdrowia dzięki lepszemu wyżywieniu, opiece i warunkom zakwaterowania. W nowym miejscu przeniesienia miał panować klimat taki jak w Singapurze, tylko noce miały być zimniejsze. Pod dowództwem podpułkownika Stanley'a Harrisa i brygadiera Chrlesa Kappe, odpowiadającego za jeńców australijskich, pierwszych 5 grup z 13 wchodzących w skład Sił F opuściło Singapur 18 kwietnia 1943 roku. W tym czasie w Changi pozostawało 8200 jeńców. Po pięciu dniach podróży pociągiem dotarli oni do obozu w Ban Pong. Tu okazało się, że dalszą drogę do obozów pracy będą musieli przebyć pieszo, choć Japończycy w Singapurze obiecali im, że głównym środkiem transportu będą ciężarówki i kolej. Do przebycia mieli 300 km. Warunki w obozie "Ban Pong" były ciężkie. Część jeńców musiała sprzedać swoje ubrania lokalnym mieszkańcom, by móc kupić żywność. Miało to fatalne konsekwencje po przybyciu mężczyzn do obozów znajdujących się w górach na granicy Tajlandzko-Birmańskiej. Trasa marszu biegła wzdłuż szlaku wydeptanego przez słonie, przez gęstą dżunglę porastającą góry. Major Cyril Wild, który był brytyjskim tłumaczem, został przydzielony do Sił F jako oficer i starszy tłumacz. Wspominał, że w czasie marszu widział umęczonych żołnierzy przedzierających się przez ciemną jak sadza dżunglę, na którą ciągle padał deszcz. Czasami ścieżka była po kolana zalana wodą. Zwichnięcia i stłuczenia były czymś zwyczajnym. Tajlandzcy bandyci, uzbrojeni w noże, podążali za kolumnami jeńców na niektórych odcinakch szlaku. Polowali na najbardziej wyczerpanych, którzy z braku sił pozostawali w tyle za główną kolumną. Ich celem było złupienie jeńca z resztek dobytku jaki posiadał. Około 20 mężczyzn, którzy zniknęli w dżungli nie dotrzymując kroku pozostałym, znalazło śmierć z rąk tych bandytów. W obozach postojowych, rozmieszczonych wzdłuż szlaku nie było żadnej ochrony przez padającym deszczem przez co nie było szans na porządny odpoczynek. Posiłek składał się z porcji gotowanego ryżu i duszonej cebuli. Do popicia była szklanka gorącej wody. Taka dieta nie pozwalała zapewnić odpowiednich sił do dalszego marszu.\nFotografia 18. Praca przy budowie linii kolejowej. Żołnierze układają podkłady.\nW "Konkoita", jednym z ostatnich obozów postojowych, każda z maszerujących grup była zmuszona do pozostania, przez jeden lub kilka dni, w sąsiedztwie chat bambusowych wypełnionych setkami chorych na cholerę tubylczych robotników. Część z nich, dla której brakowało miejsca w chatach, leżała na ziemi wokół budynków. Ich ciała pokryte byłe insektami. Nad nimi unosiły się chmary różnorakich owadów.\nCały marsz trwał 17 dni, a jego celem było pięć obozów rozmieszczonych na granicy tajlandzko-birmańskiej. Przed końcem maja w obozie Nr 1 ("Lower Sonkurai") znajdowało się tam około 1800 Australijczyków. Około 1600 Brytyjczyków zapełniało obóz Nr 2 ("Sonkurai"); 393 Australijczyków przebywało w obozie Nr 3 "Upper Sonkurai", kolejnych 700 w obozie Nr 4 w "Konkoita". W obozie Nr 5 w "Changaraya" przebywało 700 Brytyjczyków. Główna kwatera, pierwotnie założona w "Lower Nikki", została przesunięta do "Nikki". W tamtejszym obozie było po 200 jeńców każdej narodowości. Do obozów tych miało jeszcze dotrzeć 1350 mężczyzn. Obóz Nr 2 znajdował się 24 kilometry od głównej drogi (na terytorium Birmy) i około 96 kilometrów od wybrzeża. "Przejście Trzech Pagód" znajdowało się 19 kilometrów na północ. W tym rejonie pomiędzy obozami a wybrzeżem przebiegały trzy pasma górskie, każde o wysokości ponad 1500 metrów. Wszechobecna była gęsta dżungla. Otoczony przez strome zbocza gór, obóz Nr 2 znajdował się na oczyszczonym z dżungli obszarze przyległym do brzegu rzeki Song Karia. Rejon ten prawie zawsze był zaciemniony, w porze monsunowej dodatkowo spowity mgłą. Z tego powodu więźniowie nazywali to miejsce "Doliną Śmierci". Dwie z trzech chat wchodzących w skład obozu, nie posiadały dachu i dodatkowo były w opłakanym stanie. Koreańska straż i brytyjscy oficerowie wspólnie zajmowali jedyną chatę posiadającą dach. Większość cywilnych robotników, która pracowała w tym rejonie, zmarła. Ich ciała tworzyły stos, nad którym unosiło się mnóstwo insektów. Nie poczyniono żadnych starań, aby skremować zwłoki przez co ciągle istniało duże zagrożenie zarażenia się cholerą. W dwóch chatach udało się w końcu zbudować dach, ale przez pierwsze dwa tygodnie pory monsunowej jeńcy przebywali w ciągłym deszczu. Strugi wody lały się przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. Major David Price, adiutant podpułkownik Tim'a Pope wspominał, że nie widział słońca od 19 maja do połowy sierpnia, kiedy to niebo wypogodziło się na dwie godziny.\nFotografia 19. Grób japońskiego żołnierza, który zmarł podczas budowy linii kolejowej.\nNowe grupy więźniów, które przybyły do obozu zajęły się w końcu kremacją zwłok i uprzątnięciem terenu obozu. Postawiono dodatkowe chaty i zbudowano kuchnię. Gdy starszy szeregowy John Steward Ullman, jeden z trzech więźniów w Siłach F, który potrafił płynnie mówić po japońsku, przybył do obozu, było tam już osiem chat długich na około 60 metrów i kuchnia zbudowana przy brzegu rzeki. Niestety niektóre chaty były częściowo zawalone z powodu słabej konstrukcji dachu. Pierwsze spotkanie z japońskimi inżynierami od budowy mostu nie było zbyt miłe. Ludzie ci byli najbardziej "diabelską" grupą Japończyków z jaką przyszło mieć do czynienia jeńcom z Sił F. Posiadali oni pełną władzę nad strażą obozową i byli całkowicie zdeterminowani by ukończyć linię kolejową nie oglądając się na koszty. Pobudka następowała o szóstej rano kiedy to panowały jeszcze całkowite ciemności. Śniadanie składało się z rozgotowanego ryżu zawierającego czasami kilka ziaren brązowej fasoli. O godzinie 7:00 następowała zbiórka i 12 kilometrowy marsz w rejon budowy linii. Pierwszymi zadaniami Sił F było wycięcie drzew i zarośli wzdłuż planowanego szlaku kolejowego, budowa dróg dojazdowych, nasypów kolejowych i przygotowanie belek pod budowę mostów. Do pomocy, na niektórych odcinkach robót, wykorzystywane były słonie. Metody budowy mostów były bardzo prymitywne. Trzy podporowy most zbudowany był z belek połączonych stalowymi gwoździami. Nie używano w ogóle śrub. Praca trwała do późnych godzin nocnych. W czasie całego dnia pracy przysługiwała godzinna przerwa obiadowa, która często była skracana do kilku minut. Głównym posiłkiem był znów rozgotowany ryż z kilkoma ziarnami brązowej fasoli. Podobne warunki panowały w obozie "Lower Sonkurai" zajmowanym głównie przez Australijczyków. Aby dostać się na miejsce pracy musieli najpierw przejść przez 70 metrowy most, a następnie przedrzeć się trzy kilometry przez głębokie błoto pełne ostrych kamieni. Tam następował podział na trzy lub cztery drużyny, w której jedna osoba niosła kilof by rozbijać skały, druga łopatę, a kolejne dwie bambusowe kosze do wynoszenia skał. Praca trwała do późnych godzin wieczornych. Potem trzeba jeszcze było, w całkowitych ciemnościach, wrócić bezpiecznie do obozu. Podróż powrotną opisał Charles Kappe, jeden z australijskich jeńców przydzielonych do Sił F: "Wyczerpani pracą, z poranionymi stopami, ubraniem przemoczonym i zimnym, musieliśmy wracać w całkowitych ciemnościach brnąc przez trzy kilometry w błocie. Potem czekała jeszcze przeprawa po mokrych i śliskich belkach trzech mostów. Do obozu przybywaliśmy o godzinie 22:15. Myliśmy się, a potem spożywaliśmy porcję ryżu ugotowaną na wodzie zebranej z liści pobliskich roślin. Największym szczęściem była możliwość zajęcia miejsca koło ognia, a potem dojścia po omacku do pobliskiej rzeki w wypłukania swoich rzeczy. O godzinie 23:00 człowiek kładł się na swoim miejscu w baraku i otulał się wilgotnym kocem."\nFotografia 20. Załadunek beczek z paliwem na ciężarówkę przystosowaną do poruszania się po torach.\nNajwiększym wrogiem była jednak cholera. Pierwsze przypadki zachorowania zostały zdiagnozowane 15 maja 1943 roku, zanim jeszcze jeńcy rozpoczęli pracę. Tylko dzięki wspaniałej postawie majora Bruce Hunta, udało się nie dopuścić do wybuchu poważniejszej epidemii i uratować wielu chorych. Hunt był wielkim i silnym mężczyzną, który w podróż do "Sonkurai" zabrał nie tylko swoje najpotrzebniejsze rzeczy, ale apteczkę z najważniejszymi medykamentami. Dnia 18 maja wraz z kapitanem Lloydem Cahill'em zaszczepili 1400 mężczyzn szczepionkami, które zgromadzili w "Konkoita". Swoją pracę rozpoczęli od budowy "Wzgórza Choldery" - szpitala składającego się z namiotów i markiz wspartych na bambusach.\nObóz w "Lower Sonkurai" nawiedziły dwie fale cholery. Podczas pierwszej, w ciągu siedmiu dni, zmarło 5 z 25 chorych. Druga fala wybuchła w samym obozie z powodu przedostawania się zawartości latryn przez rozmokniętą ziemię. Pod okiem Hunta zbudowane zostały nowe latryny. Każdego ranka ekskrementy jakie pojawiły się na ziemi były usuwane. Na skrzynie z ryżem zbudowane zostały specjalne stojaki, aby ograniczyć ich kontakt z glebą. Wszystkie te działania spowodowały, że ostatni raz zdiagnozowano cholerę 29 czerwca. Według Hunta w obozie z 209 żołnierzy chorych na cholerę zmarło 101. Był to wynik dużo lepszy niż w innych obozach.\nW obozie Nr 2, na początku czerwca 1943 roku, zdolnych do pracy było 300 z 1600 jeńców. Piątego czerwca Japończycy nakazali, aby wszyscy chorzy na cholerę zostali odizolowani w osobnym obozie. Niestety opieka nad chorymi była utrudniona przez japońskich inżynierów, którzy każdego chcieli zaciągnąć do pracy. Obozem Nr 2 dowodził komendant Banno, starszy mężczyzna w wieku 60 lat. Na jego twarzy często pojawiały się łzy, gdy siedział na swoim bujanym fotelu i przyglądał się losowi jeńców w obozie. Niestety był on zbyt słaby by przeciwstawić się, nadzorującemu lokalną budowę mostu kolejowego, 23-letniemu inżynierowi podporucznikowi Abe. "Abe był brutalny i kompletnie pozbawiony przyzwoitości" wspominał Charles Kappe. W ciągu 37 dni licząc od 21 maja, 219 z 315 chorych przyjętych do szpitala zmarło. Chorzy byli przyjmowani z rana, a do wieczora byli prawie nie do rozpoznania. Większość z nich umierała w ciągu 24 godzin. Szpital miał postać bambusowej chaty z 16 pryczami.\nFotografia 21. Rozładunek liści atapii z barki rzecznej przeznaczonych do budowy baraków.\nOficer medyczny Harry Silman tak opisał całą sytuację w swoim pamiętniku pod datą 3 czerwca:\n"Wygląda to jak scena z filmu. Kompletnie nierealna. W długim i ciemnym baraku, na drewnianych łóżkach leży setka żołnierzy, swoją sylwetką przypominających raczej szkielety. Zbyt słabi by wyjść z baraku, wymiotowali i załatwiali się tam gdzie leżeli. Tylko pomruki i płacz łamał otaczającą ciszę. Dwóch czy trzech sanitariuszy z założonymi maskami poruszało się między chorymi, robiąc zastrzyki z wody fizjologicznej. Kilka ciał, przykrytych kocami, leżało w pewnym oddaleniu. Z daleka słychać było odgłos ognia, w którym spalone miałby być zwłoki."\nW listopadzie ukończone zostały odcinki szlaku kolejowego. Pozostali przy życiu jeńcy z Sił F przetransportowani zostali do Kanchanaburi, a następnie do Singapuru i Changi. Droga powrotna, koleją z Ban Pong, była tak samo ciężka jak przyjazd osiem miesięcy wcześniej.\nKiedy jeńcy przybyli do Kanchanaburi pod koniec listopada, około 2500 mężczyzn zmarło, 2000 było chorych, 1500 nadawało się do lekkich prac w obozie, a 1000 było w stanie wykonywać cięższe prace. Do kwietnia 1944 roku, 44 procent mężczyzn, którzy opuścili Singapur wraz z siłami F, zmarła. Prawie połowa z nich uległa cholerze i dezynterii. Największe żniwo, śmierć zebrała w obozie Nr 2: 1175 z 1602 jeńców jacy przybyli do obozu zmarło.\nDwa odcinki budowanej kolei połączyły się w miejscowości Konkuita 17 października 1943 roku, około 40 kilometrów na południowy zachód od granicy i około 262 kilometrów od Nong Pladuk. Oficjalna ceremonia otwarcia linii kolejowej nastąpiła 25 października 1943 roku. Maj. gen. Ishida Hideguma wspólnie z podpułkownikiem Sasaki, dowódcą 5. Regimentu Kolejowego z Thanbyuzayat i podpułkownikiem Imai, dowódcą 9. Regimentu Kolejowego z Kanchanaburi, przewodził ceremonii otwarcia.\nFotografia 22. Kadr z japońskiego filmu nakręconego w czasie ceremonii otwarcia linii kolejowej. Maj. gen. Ishida Hideguma wspólnie z podpułkownikiem Sasaki i podpułkownikiem Imai dokonują symbolicznego połączenia szyn i wbicia ostatniego gwoździa przytwierdzającego szynę do podkładu.\nFotografia 23. Kadr z japońskiego filmu nakręconego w czasie ceremonii otwarcia linii kolejowej. Maj. gen. Ishida Hideguma wspólnie z podpułkownikiem Sasaki i podpułkownikiem Imai dokonują symbolicznego połączenia szyn i wbicia ostatniego gwoździa przytwierdzającego szynę do podkładu.\nFotografia 24. Kadr z japońskiego filmu nakręconego w czasie ceremonii otwarcia linii kolejowej. Maj. gen. Ishida Hideguma wspólnie z podpułkownikiem Sasaki i podpułkownikiem Imai dokonują symbolicznego połączenia szyn i wbicia ostatniego gwoździa przytwierdzającego szynę do podkładu.\nFotografia 25. Kadr z japońskiego filmu nakręconego w czasie ceremonii otwarcia linii kolejowej. Na fotografii prawdopodobnie maj. gen. Ishida Hideguma i z podpułkownik Sasaki.\nFotografia 26. Kadr z japońskiego filmu nakręconego w czasie ceremonii otwarcia linii kolejowej. Maj. gen. Ishida Hideguma wspólnie z podpułkownikiem Sasaki i podpułkownikiem Imai dokonują symbolicznego połączenia szyn i wbicia ostatniego gwoździa przytwierdzającego szynę do podkładu.\nWbili oni specjalnie przygotowany gwóźdź w hebanowy podkład łączący dwa odcinki linii kolejowej. Rozległ się okrzyk "Banzai", a następnie dowódcy regimentów oficjalnie zgłosili majorowi zakończenie budowy linii kolejowej. Wojskowy zespół zaczął grać, gdy od strony tajlandzkiej przyjechała lokomowywa ozdobiona japońskimi flagami. Potem pojawiła się druga lokomotywa, która ceremonialnie przyjechała od strony birmańskiej. Najlepiej wyglądający jeńcy otrzymali nowe ubrania, aby dobrze reprezentować się w pierwszych rzędach, gdyż cała ceremonia była kręcona przez ekipę filmową przybyłą z Japonii. Po ceremonii każdy z jeńców otrzymał specjalną rację w postaci dużej puszki z rybą i dwóch małych puszek z sardelą.\nFotografia 27. Kadr z japońskiego filmu nakręconego w czasie ceremonii otwarcia linii kolejowej. Miejsce połączenia obu odcinków zostało poświęcone przez mnicha. W dali widać lokomotywę nr C5631 wjeżdżającą od strony tajlandzkiej.\nFotografia 28. Kadr z japońskiego filmu nakręconego w czasie ceremonii otwarcia linii kolejowej. Miejsce połączenia obu odcinków zostało poświęcone przez mnicha. W dali widać lokomotywę nr C5631 wjeżdżającą od strony tajlandzkiej.\nFotografia 29. Kadr z japońskiego filmu nakręconego w czasie ceremonii otwarcia linii kolejowej. Miejsce połączenia obu odcinków zostało poświęcone przez mnicha. W dali widać lokomotywę nr C5631 wjeżdżającą od strony tajlandzkiej.\nFotografia 30. Kadr z japońskiego filmu nakręconego w czasie ceremonii otwarcia linii kolejowej. W dali widać lokomotywę nr C5631 wjeżdżającą od strony tajlandzkiej.\nFotografia 31. Kadr z japońskiego filmu nakręconego w czasie ceremonii otwarcia linii kolejowej. Lokomotywa nr C5631 ozdobiona dwoma japońskimi flagami.\nFotografia 32. Kadr z japońskiego filmu nakręconego w czasie ceremonii otwarcia linii kolejowej. Druga lokomotywa, która przybyła z Birmy dołączyła do miejsca obchodzenia ceremonii.\nPo odśpiewaniu hymnu i wysłuchaniu kilku modlitw, w wykonaniu japońskich kapłanów specjalnie sprowadzonych na tą uroczystość, pułkownik Yanagida, dowódca 2. Grupy Cesarskiej Armii Japońskiej, przemówił do jeńców po japońsku:\n"Wy, więźniowie z dwóch grup rozpoczęliście budowę tej linii kolejowej w Chungkai. Potem dotarliście do Wampo, gdzie wysadzaniem skał torowaliście sobie drogę i zbudowaliście wspaniały most. Potem ruszyliście dalej docierając do Takanun, gdzie ukończyliście swój odcinek w wyznaczonym czasie. Przez jeden miesiąc było ciężko dostarczyć dla Was warzywa, z powodu kiepskich dróg. Z tego powodu racje żywnościowe musiały być zmniejszone. Niektórzy z was byli chorzy, niektórzy umarli. Ale musicie wiedzieć, że zawsze byliście sprawiedliwie traktowani przez Japońską Armię. Teraz waszym zadaniem jest szybko wrócić do zdrowia, aby być w stanie wypełniać kolejne zadania, które mogą zostać Wam przydzielone."\nFotografia 33. Kadr z japońskiego filmu nakręconego w czasie ceremonii otwarcia linii kolejowej. Pułkownik Yanagida wygłasza do więźniów swoją przemowę.\nNiektórzy z jeńców otrzymali gumowe buty a inni tanie bawełniane spodnie. Tego wieczora odbyło się połączone japońsko-brytyjskie przedstawienie, ale wzięło w nim udział tylko kilku Brytyjczyków. Koreańczycy po upiciu się, wydzierali się, a większość Brytyjczyków uciekła do swoich obozowych chat, tak szybko jak tylko mogli.\nW Tamarkan, w połowie drogi między obozem a mostem na rzece Kwae Yai, Brytyjscy więźniowie zbudowali pomnik (który stoi do dziś) ku pamięci wszystkich zmarłych w czasie budowy kolei. Dnia 21 marca 1944 roku, brygadier A. L. Varley oraz wybrana grupa oficerów i mężczyzn wybrali się w to miejsce, aby oficjalnie oddać honory poległym.\nFotografia 34. Kadr z japońskiego filmu nakręconego w czasie ceremonii otwarcia linii kolejowej.\n61800 więźniów wojennych i 270000 kulisów było zaangażowanych w powstanie szlaku kolejowego, budowanego w tempie 886 metrów dziennie. Koszt budowy w postaci ludzkiego życia był ogromny: około 12399 więźniów, włączając w to 6138 Brytyjczyków, 2646 Australijczyków, 2490 Holendrów, 132 Amerykanów, oraz 73000 pracowników cywilnych zmarło w czasie budowy. Wśród jeńców, współczynnik śmiertelności wynosił 20 procent, ale osiągnął on 45 procent w ciągu najcięższych miesięcy wśród jeńców z Sił F i H. Jedna trzecia jeńców australijskich zmarła przy budowie linii kolejowej Birma-Tajlandia.\nJest sprawą dyskusyjną, czy korzyści jakie dawała Japończykom linia kolejowa był warte takiej ceny. Od 1944 roku linia ta była pod regularnym bombardowaniem Brytyjczyków i Amerykanów. Początkowy plan transportowania 3000 ton zaopatrzenia dziennie nigdy nie został osiągnięty. Najlepsze oszacowania wskazują, że Japończycy byli w stanie przetransportować 450 do 500 ton zaopatrzenia dziennie. Kiedy tylko wojna się zakończyła, dżungla pochłonęła większą część szlaku.\nFotografia 35. Lokomotywa nr C5631 wystawiona dla zwiedzających w świątyni Yakusuni w Tokio.\nBrytyjska armia rozmontowała 4 kilometry szlaku na granicy Birmańsko-Tajlandzkiej, a 297 kilometrów zostało powierzone w ręce rządu tajlandzkiego. Zarząd kolei tajlandzkiej rozmontował tory na odcinku od granicy z Birmą do miejscowości Namtok (w pobliżu obozu wojennego Tarsao). Drewniany most zbudowany przez ludzi Toosey'a został także rozebrany. Lokomotywa o numerze C5631, która przyjechała na ceremonię otwarcia szlaku, została po wojnie przetransportowana do Japonii i obecnie jest wystawiona na widok publiczny w świątyni Yakusuni w Tokio. Inna lokomotywa stoi jako pomnik w miejscowości Tamarkan. Betonowe przęsła mostu na rzece Kwai zostały odbudowane przez japońską firmę jako część reparacji wojennych. Teraz most jest atrakcją turystyczną. Przejeżdżają po nim pociągi na trasie Nong Pladuk - Namtok.


Wybrane realizacje - RAGACOM ŻARY\nBiblioteka w Żarach\nStrona Web Miejskiej Biblioteki Publicznej w Żarach. System oparty\no CMS Joomla. Strona promuje wydarzenia, nowe książki, audiobooki. Prezentuje codzienną działalność biblioteki.\nStrona zarządcy nieruchomości oparty na systemie WordPress. Strona prezentuje działalność firmy oraz przedstawia oferty nieruchomości w których sprzedaży firma pośredniczy.\nSystem informatyczny zarządzający produkcją. Wyposażony w moduły planowania, nadzoru, postępu produkcji, rozliczania pracy akordowej. System składa się z aplikacji komputerowej, aplikacji panelach bezdotykowych, aplikacji mobilnych do obsługi magazynów.\nStrona Web firmy przewozowej Feniks-V sp. z o.o. Strona Web współpracuje z autorskimi aplikacjami firmy RAGACOM pozwalającymi na realizację rozkładu jazdy autobusów oraz publikację cen paliw z stacji paliw w Żarach i Gliwicach.\nSklep internetowy zastinka.pl wykonany na Woocommerce. Sklep obsługuje kartoteki towarowe, klientów, zamówienia, wysyłki oraz płatności.\nWitryna klubu Fittness\nStrona Web klubu fitness. Strona oparta na Joomla z użyciem najnowszych technologiach. Składa się z kilku podstron w skład których wchodzi cennik, harmonogram zajęć.\nSystem informatyczny do rozliczania kancelarii odszkodowawczych. System organizuje sprawy, prowadzi rozliczenia finansowe spraw, komunikuje się z poszkodowanym i agentami współpracującymi z kancelarią.\nWizytówka Web sklepu z dewocjonaliami. Wizytówka oparta na autorskim systemie CMS. Prezentuje podstawowe informacje o prowadzonej działalności, sprzedawanych produktach, lokalizacji sklepu. Wykonana na wzór nowoczesnych folderów.\nWitryna firmy pogrzebowej\nStrona Web zakładu pogrzebowego „AVA”. Strona typu One-Page prezentującą działalność firmy. Projekt oparty na autorskim systemie CMS.\nSystem do wspomagania pracy administratora cmentarza. System wyposażony w ewidencje cmentarzy i zmarłych, prowadzi rozliczenia i nadzoruje zajętość cmentarzy. Posiada moduły kiosku do wyszukiwania zmarłych i inwentaryzator w postaci aplikacji mobilnej.\nWitryna dla szkoły\nWitryna Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w Żarach. Strona oparta na Joomla z użyciem najnowszych technologiach.\nAplikacja Web współpracująca z systemem Nekropolis+. Zamówienia obsługiwane są bezpośrednio w systemie Nekropolis+ co powoduję łatwą i sprawną obsługę.\nJeśli podobają Ci się nasze projekty\nJeśli potrzebujesz wizytówki firmy, strony Web, sklepu internetowego lub systemu informatycznego , którego nie znalazłeś na rynku zapraszamy Cię do współpracy.\nul. Wrocławska 10/16


Korepetycje z języka angielskiego w Przemyślu udziela Krzysztof\nKrzysztof daje korepetycje z języka angielskiego w Przemyślu\nMagdalena Wojtus (Wrocław): biologia\nKinga (Toruń): matematyka\nMagdalena (Olsztyn): język rosyjski\nPrzemyśl: język angielski\nnazywam się Krzysztof i jestem korepetytorem języka angielskiego. Korepetycji udzielam w Przemyślu (województwo podkarpackie). Mogę pomóc i podzielić się wiedzą w zakresie gimnazjum, liceum i studiów. Mile widziane osoby dorosłe, chcące poszerzyć zakres swojej wiedzy.\nZapalony nauczyciel i entuzjasta j. angielskiego udzieli wszelkiej pomocy aby wynie?? twoje umiejętności na wy?yny. Masa konkretnych i fachowych porad odno?nie mówienia, czytania, pisania, słuchania po angielsku a przede wszystkim zasad gramatyki i czasów.konkretne porady jak to wszystko u?y? w praktyce a nie tylko znać z teori.wszystko bazowane na własnym, ci?gle rozwijaj?cym się do?wiadczeniu.


W ciągu doby na Covid-19 zmarły 1433 osoby - Dziennik Związkowy | Polish Daily News\nStrona główna koronawirus W ciągu doby na Covid-19 zmarły 1433 osoby\nW ciągu doby na Covid-19 zmarły 1433 osoby\nW ciągu ostatniej doby na Covid-19 zmarły w USA 1433 osoby, to spadek o ponad jedną czwartą w porównaniu z poprzednim bilansem (1997) – wynika z danych Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa w Baltimore. W Stanach Zjednoczonych wykryto ok. 24 tys. nowych przypadków SARS-CoV-2.\nPrawie połowa zgonów w USA przypada na stan Nowy Jork (18 611). Znaczne ogniska choroby są też w New Jersey (4520 ofiar śmiertelnych), Michigan (2468) i Massachusetts (1706). W niedzielnym wydaniu “Boston Globe”, dziennika z ostatniego z tych stanów, kondolencje zajęły aż 16 stron.\nW Stanach Zjednoczonych na sile przybiera ruch społeczny wzywający do otwarcia gospodarki. W poniedziałek kilkaset osób zgromadziło się m.in. w stolicy Pensylwanii, Harrisburgu. Protestujący mieli transparenty z napisami “Kwarantanna to socjalizm”, “Stany Zjednoczone to nie jest komunistyczny kraj” i “Bardziej obawiam się rządu niż Covid-19”.\nOdpowiadając na pytanie dotyczące Korei Południowej, Trump przekazał, że odrzucił ofertę Seulu dotyczącą opłaty za amerykańskie wojska stacjonujące w tym kraju, uznając ją za niewystarczającą. “Bronimy wspaniałego kraju. Prosimy ich o opłatę znacznej części tego co robimy” – powiedział.(PAP)\nPoprzedni artykułW. Brytania. Polka pracująca w szpitalu zmarła z powodu koronawirusa\nNastępny artykuł2,9 mld dol. wstępnej pomocy dla linii lotniczych


Polski Kościół Prawosławny apeluje, aby nie spieszyć się z ukraińską autokefalią - Sputnik Polska\n11:20 18 Czerwiec 2021\n10:07 14.09.2018 (zaktualizowano 10:25 14.09.2018) Krótki link\n„W celu udzielenia autokefalii Ukraińskiemu Kościołowi, konieczna jest zgoda wszystkich lokalnych kościołów, a pochopna decyzja może pogłębiać rozłam” — przekazano Kościołowi Prawosławnemu stanowisko Polskiego Kościoła Ukraińskiego.\nJednocześnie na stronie internetowej Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego załączono link do listu sekretarza kancelarii Polskiego Kościoła Prawosławnego Jerzego Doroszkiewicza, który trafił do rosyjskich mediów.\nDoroszkiewicz powołuje się na fragmenty protokołów posiedzeń Rady Biskupów Polskiego Kościoła z 9 maja 2018 roku i zaznacza, że autokefalia może być darowana tylko po konsultacji ze wszystkimi lokalnymi kościołami. Jednocześnie pochopne działania, jak głosi list, mogą pogłębić rozłam na Ukrainie, istniejące społeczności schizmatyckie w tym kraju powinny ponieść skruchę i wrócić do Kościoła Prawosławnego.\nKościół Prawosławny, Ukraiński Kościół Prawosławny, Ukraina, Polska


Certyfikacja betonu towarowego PN-EN 206 i wyrobów pochodnych\nw 4-ech prostych KROKACH\nProsto, Pewnie, Szybko\nBetonU towarowego i wyrobÓW pochodnYCH\n4 Podpisz ofertę i warunki handlowe, aby umówić się na inspekcję\nBezpłatny przegląd dokumentacji systemu ZKP..\nProsta procedura i szybki termin wydania certyfikatu\nŁatwa rezygnacja lub zawieszenie certyfikatu bez zobowiązań finansowych.\nPewność. Wydaliśmy już ponad 100 certyfikatów dla największych producentów betonu\nGwarancja jakości usług. Istniejemy od ponad 12 lat i posiadamy akredytację PCA( Polskie Centrum Akredytacji). Zakres akredytacji\nWiarygodność. Jesteśmy członkiem Ogólnopolskiej Izby Gospodarczej Drogownictwa OIGD\nLista dokumentów dotycząca certyfikacji\nFormularz – Wniosek na certyfikację ZKP\nCertyfikat ZKP PN-EN 206+A1:2016-12\nSzukasz PARTNERA do certyfikacji swoich wyrobów\nZaufaj naszemu doświadczeniu. Skontaktuj się z nami.\nCertyfikacja betonu wymagana jest od 30 grudnia 2020 i obejmuje beton towarowy ( projektowany)\nCertyfikacja obejmuje wszystkie wytwórnie wprowadzające beton konstrukcyjny do obrotu bez względu na ich rodzaj.\nInformacja o wydanych certyfikatach jest dostępna na życzenie zainteresowanych stron po uprzednim przesłaniu zapytania w formie pisemnej (mailem lub listownie). Zapytanie powinno zawierać nazwę dostawcy lub NIP oraz numer normy przedmiotowej.\nProcedura odwołań i skarg\nInformacje dotyczące sposobu składania i rozpatrywania odwołań i skarg zawarte są w poniższej procedurze.\nProcedura skargi i odwołania


Historia Sukcesu: Wrocław Fashion Outlet | Deko Eko\nDrugie życie tkanin leżakowych\nWrocław Fashion Outlet - jedyne centrum outletowe w stolicy Dolnego Śląska - miało już okazję poznać potencjał i możliwości upcyklingu. W ramach wspólnego projektu z Deko Eko, nietypowy odpad - materiał, z którego szyte są balony reklamowe, zamienił się w estetyczne i funkcjonalne torby. Nasz klient, zachęcony efektami tamtej współpracy, zdecydował się, wspólnie z Deko Eko, podjąć kolejne upcyklingowe wyzwanie.\nTym razem wzięliśmy na warsztat zużyte leżaki, które były pozostałością po jednym z organizowanych wydarzeń. Z wykorzystywanego jako oparcie w leżakach materiału powstało ponad 50 toreb na zakupy, nerek, etui na laptopy oraz plecaków-worków, które mogą zostać wykorzystane jako korporacyjne gadżety dla pracowników i kontrahentów, bądź w innych działaniach aktywizujących pracowników (np. spotkania firmowe i warsztaty).\nW ramach projektu, byliśmy odpowiedzialni za analizę odpadu, przygotowanie kreatywnych rozwiązań, a także upcyklingową produkcję.\nPo konsultacji z upcyklingowym twórcą, specjalizującym się w szyciu toreb, plecaków i akcesoriów, zdecydowaliśmy, że materiał z leżaków zostanie przeszyty na torby na zakupy, nerki, etui na laptopy oraz plecaki-worki. Do współpracy zaprosiliśmy naszego stałego partnera - przedsiębiorstwo społeczne, aktywizujące zawodowo osoby niepełnosprawne, co nadało całemu projektowi dodatkowy wymiar społeczny.\nDo wytworzenia tej kolekcji zostało wykorzystanych 28 szarych i wielokolorowych tkanin leżakowych. Powstał unikalny, estetyczny i funkcjonalny zestaw, który nie tylko atrakcyjnie się prezentuje, ale również, dzięki wszytej metce z logo Wrocław Fashion Outlet, jest nośnikiem identyfikacji graficznej firmy.\nZ satysfakcją obserwujemy rosnącą świadomość firm na temat gospodarki cyrkularnej. Coraz więcej przedsiębiorstw wpisuje do swojej strategii, działania na rzecz ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju.\nProśrodowiskowe aktywności są elementem strategii Wrocław Fashion Outlet, co znajduje m.in. odzwierciedlenie w haśle “Odpowiedzialność mamy w naturze!”.\nDrogą do zrównoważonego rozwoju jest gospodarka o obiegu zamkniętym, która rozwiązuje problem nadmiaru odpadów.\nUpcykling to świetna metoda przerabiania odpadów, która umożliwia nie tylko ich ponowne wykorzystanie, ale także nadanie im nowej wartości. Nasz projekt pokazał, że niemal każdy materiał odpadowy ma potencjał do ponownego przetworzenia, a efekty mogą być zaskakujące.\nWspólne upcyklingowe projekty Deko Eko i Wrocław Fashion Outlet, takie jak stworzenie kolekcji toreb z nieaktualnych balonów reklamowych czy opisywany tu projekt dotyczący przetworzenia tkanin leżakowych w torby na zakupy, nerki, etui na laptopy oraz plecaki-worki, wzbogaciły portfolio działań prośrodowiskowych Centrum.\nPrzed rozpoczęciem współpracy z Deko Eko, nasz klient prowadził już inne aktywności, których celem było minimalizowanie odpadów – kawiarnia SO!COFFEE zachęca klientów do wykorzystania własnych kubków, a Costa Coffee, współpracuje z aplikacją TooGoodToGo, chcąc zapobiec marnowaniu nadwyżkowej, niesprzedanej żywności.\nWspółpraca z Deko Eko pozwoliła wzbogacić portfolio działań prośrodowiskowych firmy o upcykling. Po sukcesie pierwszego wspólnego projektu upcyklingowego, Wrocław Fashion Outlet zdecydował się na nowy projekt, który pokazał ogromny potencjał upcyklingu w zakresie przetwarzania odpadów i nadawania im nowej wartości.


Rys. Miosław Gryń.\nPoszłam na imprezę z nowym chłopakiem i co tu dużo gadać, przedawkowałam alkohol, on też, ale mniej. Rano już nie byłam dziewicą. Nic nie pamiętałam – opisuje Ewelina. – Długo byłam przekonana, że to ja jestem winna, bo go nie dopilnowałam. Najgorsze jest to, że potem byłam z nim jeszcze prawie trzy lata. To wracało, ale byłam od niego przedziwnie uzależniona. Teraz go nienawidzę, to największy skurwysyn, jakiego spotkałam.\nBo bluzka była za krótka\nW powszechnym mniemaniu do gwałtu dochodzi wtedy, gdy ubrana, najlepiej w zapięty pod szyję kożuch, kobieta zostaje wciągnięta przez obcego zboczeńca do lasu, broni się do upadłego, a ulega dopiero ogłuszona łomem. W innych przypadkach włączają się mechanizmy obciążania winą ofiary: może kusiła los, szwendając się nie tam, gdzie trzeba. Może była seksownie ubrana. Może za dużo wypiła, a może prowokowała, bo tak naprawdę sama tego chciała. Te same mechanizmy włączają się w głowie ofiary: mogłam nie iść, nie pić. Dlatego najczęściej nie mówią o tych sytuacjach nikomu.\n– Przecież wiedziałaś, po co tu idziesz. Jest impreza, bawimy się – usłyszała po fakcie 16-letnia Ania. To były urodziny jej starszego brata. Chłopcy jej imponowali, przystojni, fajni. A najlepszy przyjaciel brata naprawdę jej się podobał. Dlatego, kiedy zaproponował, żeby poszli do pokoju obok, zgodziła się. Myślała, że trochę się poprzytulają, nie miała obaw, w końcu znali się od lat. Kiedy zaczął być natarczywy, protestowała, ale on nie słuchał. Zaczęła się bronić, dostała w twarz, wykręcił jej ręce. Nawet nie przyszło jej do głowy, żeby to zgłosić na policję. Przecież to przyjaciel, przecież naprawdę sama poszła do tego pokoju, wcześniej wypiła kilka piw. Nie powiedziała rodzicom, nie powiedziała nawet bratu. Miała świadomość, że nikt jej nie pomoże. Do telefonu zaufania zadzwoniła tylko po to, żeby się wygadać. Przyjaciel brata do dziś bywa u nich w domu, jakby nigdy nic.\nWedług Wandy Paszkiewicz z Centrum Pomocy Stowarzyszenia Niebieska Linia, dziewczyny, które się zgłaszają, rzadko mówią, że doświadczyły gwałtu na randce. Skarżą się na zaburzenia psychosomatyczne. Dopiero potem okazuje się, że ich podłożem jest szok związany z przemocą seksualną. Nie nazywają tego gwałtem, bo przecież gwałciciel to ktoś obcy, a nie chłopak, narzeczony. Zgwałcenie przez obcego napastnika ma zwykle bardziej brutalny przebieg, ale skutki psychiczne, gdy robi to ktoś bliski, są te same: szok, zespół stresu pourazowego, myśli samobójcze. Bo wchodzi tu jeszcze w grę okaleczone zaufanie. Alicja Długołęcka, psychoterapeutka i seksuolożka, potwierdza, że rozmowy z nastolatkami na ten temat to wyjątki.\n– Do gwałtów randkowych bardzo często dochodzi na imprezach, gdzie jest alkohol czy narkotyki. Dziewczyna jest zakochana, w fazie romantycznej, i zostaje przez swojego chłopca siłą zmuszona do seksu. Jak się do tego przyznać? Bo przecież czegoś chciała, ale nie tego – opowiada. – Te historie wychodzą później, w pracy z dorosłymi kobietami, które dopiero po latach potrafią sobie uświadomić, co je tak naprawdę spotkało, i leczą traumę.\nW Stanach Zjednoczonych przełomem w definiowaniu gwałtu była sprawa Mike’a Tysona z 1991 r. Młoda kobieta, która umówiła się z nim na randkę i dobrowolnie poszła do pokoju hotelowego, oskarżyła go o gwałt. Sąd orzekł, że jej swobodne zachowanie nie jest jednoznaczne ze zgodą na seks i skazał Tysona za napaść seksualną.\nPrawo, również polskie, definiuje gwałt dość szeroko. Każde wymuszenie seksu przy użyciu przemocy lub groźby jej użycia jest gwałtem. Także gdy ofiara jest pijana, odurzona czy niezdolna do decydowania o sobie (np. upośledzona). Nieważne, czy seks wymusza osoba bliska, choćby i mąż. „Nikt, nigdy i wobec nikogo nie jest zobowiązany do świadczeń seksualnych” – podsumowują autorki książki „Gwałt na randce” Susan Mufson i Rachel Kranz. Kobieta zawsze ma prawo powiedzieć: nie, i wszystko, co po tym następuje wbrew jej woli, to przemoc seksualna.\nGwałt randkowy jest jednym z najbardziej kontrowersyjnych przestępstw seksualnych. Chłopcy często nie czują, że zrobili coś złego. I to jest największy problem – przekonuje Mike Hardcastle w brytyjskim poradniku dla nastolatków. Tego typu gwałt często bywa wynikiem niezrozumienia i braku komunikacji, a nie przestępczych intencji. „Dlatego pierwszą i najważniejszą rzeczą, którą chłopcy powinni zrozumieć, to że nie znaczy nie. To nie podlega negocjacjom” – zaleca Hardcastle.\nTyle teoria. Praktyką często rządzi patriarchalny mit, że kobiece nie w istocie znaczy tak. To tylko kokieteria, bo naprawdę kobieta lubi być zdobywana. Jest postrzegana jako istota, która w gruncie rzeczy sama nie wie, czego chce. Mężczyźni często traktują zmuszanie kobiet do seksu jako rzecz normalną. Nie traktują serio odmowy. „Gwałcą dziewczyny w przekonaniu, że wyświadczają im przysługę, ośmielając je i oswajając z seksem” – piszą Mufson i Kranz.\nCnotki i szmatki\nGwałty randkowe czy takie, w których gwałciciel jest osobą znajomą, zdarzają się częściej, niż mogłoby się zdawać. Ponad 80 proc. zgwałconych kobiet znało wcześniej napastnika. Jedne z największych badań, dotyczące gwałtów na randce, przeprowadzono wśród kilku tysięcy studentek uniwersytetu w Massachusetts. 13 proc. ankietowanych przeżyło gwałt na randce, a kolejnych 10 proc. usiłowano zgwałcić. Inne badania potwierdzają te dane. Socjolog Michael Shiveley podaje, że 26 proc. ankietowanych przez niego kobiet doświadczyło przemocy seksualnej. O podobnej skali mówi prof. Mary Koss, specjalistka medycyny rodzinnej i społecznej, która prowadziła badania w 32 uniwersyteckich miasteczkach, przy czym jej zdaniem są to dane zaniżone, bo nie wszystkie kobiety chcą ten fakt ujawniać, nawet anonimowo. Wolą o wszystkim zapomnieć, wyprzeć z pamięci. Tylko 5 proc. zgłasza się na policję. Pisarka Naomi Wolf ujmuje rzecz dosadnie: „Gwałt zdarza się częściej niż leworęczność, alkoholizm i ataki serca”.\nCzy w Polsce jest podobnie? Badań brak, ale nie ma powodu, by sądzić, że nie.\nPrzeciwnie, są powody, by sądzić, że może być nawet gorzej. To u nas słychać było obleśny chichot Andrzeja Leppera, który powątpiewał, czy można zgwałcić prostytutkę. Gdy do komisariatów zgłaszają się kobiety zmuszane do seksu przez mężów, policjanci są zdziwieni: Jaki gwałt? – pytają – przecież to pani mąż.\nPolki, zwłaszcza nastoletnie, nie są świadome swoich praw. Jak opowiada Aleksandra Józefowska z Grupy Edukatorów Seksualnych Ponton, wiele pytań kierowanych do prowadzonego przez nich telefonu zaufania brzmiało: Czy jeśli mój chłopak nalega na seks, mam prawo odmówić? Wreszcie silniejsze niż na Zachodzie są u nas mity i stereotypy związane z kulturą podporządkowania kobiet, które sprawiają, że gwałt nie jest postrzegany jako gwałt, bo równie łatwo znajduje się usprawiedliwienia dla napastnika, jak winy po stronie ofiary.\nPierwszy z tych mitów sięga korzeniami historii, która rozegrała się w rajskim ogrodzie. To Ewa była kusicielką, Adam nie potrafił się oprzeć. Jej wina jest ewidentna. Zgwałcone kobiety i dziewczyny są szczegółowo wypytywane, jak były ubrane, czy aby nie nazbyt prowokująco; tak jakby to miało coś do rzeczy. To, że bogata osoba ma drogie ciuchy i jeździ luksusowym samochodem, nie znaczy, że chce być obrabowana. Kobieta, która atrakcyjnie się ubiera, nie robi tego po to, by ją zgwałcono – przekonują Mufson i Kranz. Towarzyszy temu mit drugi, według którego mężczyzna w pewnym momencie nie może się wycofać. Jeśli nie rozładuje seksualnego napięcia, może zachorować. Wielu nastolatków jest przekonanych, że może to się skończyć nawet pęknięciem jąder.\nKorzenie kolejnego mitu to, zdaniem Alicji Długołęckiej, syndrom madonny i ladacznicy, funkcjonujący tam, gdzie brak partnerstwa między płciami i przekonania, że kobieta ma prawo do wytyczania granic. Dziewczyny dzielą się na porządne, które nie dają się nawet dotknąć, i łatwe, które właściwie „same się proszą”. Lustrzanym odbiciem jest stereotyp dzielący chłopców na łowców okazji i frajerów, którzy z nich nie korzystają.\n– Aby wyplątać się z tej dychotomii cnotki i szmaty, bo obie etykiety postrzegane są źle, nastolatki zyskują pozycję w grupie, pozując na ostre laski, które mają rozliczne doświadczenia seksualne, choć nikt nie wie z kim – mówi Długołęcka. – Ale to też ryzykowna gra.\nWreszcie, na koniec, stereotyp randki jako wymiany usług: mężczyzna zaprasza i płaci, kobieta w zamian oferuje seks. Jak głęboko sięgają korzenie tych stereotypów, pokazują badania przeprowadzone przez Andreę Parrot wśród nastolatków z koledżów przy Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles. 54 proc. nie widziało nic niewłaściwego w użyciu przemocy, jeśli dziewczyna wcześniej zgodziła się na seks, a potem zmieniła zdanie. Podobnie, gdy wcześniej zgodziła się na pocałunki i pieszczoty. Prawie 40 proc. uznało, że wymuszanie seksu jest w porządku, jeśli chłopak wydał na randce dużo pieniędzy. Ponad połowa uważała, że chłopak ma prawo wymagać stosunku, jeśli to dziewczyna go podrywała. Jedna trzecia uważa, że mężczyzna musi uciec się do przemocy, gdy jest tak pobudzony, że nie może się powstrzymać.\n– Umówiłam się z kolegą na randkę, wybraliśmy się do klubu, żeby się napić i potańczyć. Do tańczenia chyba nie doszło. Ostatnie, co pamiętam, to jak siedzieliśmy i piliśmy drinki. Nie wypiłam dużo, jednego drinka kupiłam sobie sama, a drugiego kupił mi kolega – opisuje Ania. – Po czym obudziłam się u niego w łóżku, bez jakichkolwiek innych wspomnień z tej nocy, przerażona. Zostałam zgwałcona? Wydaje mi się, że tak, choć przez okropne poczucie winy i złość na siebie myślałam, że może sama jestem sobie winna. Byłam w szoku, jeszcze u niego próbowałam zmyć krew z bielizny, a gdy wróciłam do domu, poszłam spać na kilka godzin. Dopiero potem uświadomiłam sobie, że może padłam ofiarą pigułki gwałtu.\nPigułki gwałtu, czyli GHB, Rohypnol i Ketamina, dotarły już do Polski. To bezwonne i bezsmakowe substancje, powodujące utratę świadomości i amnezję. Na Zachodzie jest to poważny problem. Brytyjskie statystyki mówią o 12 tys. przypadków rocznie, a to z pewnością tylko ułamek. Gwałt jest przestępstwem o najniższym współczynniku zgłoszeń. U nas trudno oszacować skalę zjawiska. Policja odnotowuje pojedyncze przypadki. Ofiara najpierw musi uświadomić sobie, co się tak naprawdę stało, a niektóre z tych substancji można wykryć w moczu tylko przez 12 godzin od podania. Musi być gotowa na naruszające intymność badanie ginekologiczne, na serię niedyskretnych pytań. – Po traumie włączają się mechanizmy obronne. Ofiara ma przede wszystkim ochotę, by się schować w kącie i to przepłakać – opowiada Alicja Długołęcka. – Natychmiastowe zgłoszenie gwałtu na policję wymaga ogromnej determinacji. To nie jest na psychikę młodej osoby.\nW Polsce jest kłopot nawet z przypadkami ewidentnie brutalnych gwałtów. Wandzie Paszkowskiej szczególnie utkwił w pamięci przypadek dziewczyny, która poszła ze swoim chłopakiem na imprezę. On zgwałcił ją pierwszy, a potem zaprosił do wspólnej zabawy kolegów. Dziewczyna opowiedziała o wszystkim matce, zgłosiły się na policję. Zebrano konieczne dowody, ale zanim doszło do procesu, dziewczyna została tak zaszczuta przez sprawców, że musiała się wyprowadzić do innego miasta.\nZ jednej strony procedury dowodowe są konieczne, z drugiej mogą być zbyt raniące dla nastolatki. Terapeutki pracujące ze zgwałconymi przyznają, że często odradzają dziewczynom zgłaszanie sprawy na policję, by nie pogłębiać koszmaru; nawet za cenę tego, że sprawca pozostanie bezkarny.\nSytuacja nie jest zupełnie bez wyjścia. Poza skrajnymi przypadkami gwałty randkowe często wynikają z nieporozumienia, braku komunikacji między parą. Wychowanie dziewczynek promuje takie cechy jak bierność, uległość, delikatność i liczenie się z uczuciami innych. Gdy odmawiają, starają się to robić tak, by nikogo nie urazić. Ich nie w języku wychowywanego w innym duchu chłopca brzmi: może jednak tak.\n– Polskie nastolatki są skrajnie nieasertywne – twierdzi Joanna Piotrowska, szefowa Feminoteki i trenerka Wendo, kursów samoobrony dla dziewczynek i kobiet. Tłumaczy, że małym dziewczynkom pozwala się na więcej, bo jeszcze są dziećmi. To się zmienia w gimnazjum, gdzie zaczyna się społeczna tresura dziewczyn na małe kobietki, które mają się przede wszystkim podobać. Tracą wiarę we własne siły i możliwości. – Ale nawet wtedy, gdy odgrywamy scenki relacji z chłopcami, one dokładnie wiedzą, czego nie chcą, ale nie potrafią odmawiać bez poczucia winy i nie potrafią tego jasno zakomunikować – mówi Piotrowska.\nŻeby ustalić granice, trzeba rozmawiać, a żeby rozmawiać, trzeba posługiwać się wspólnym językiem. I nie chodzi tu tylko o różnicę płci. Chodzi o to, że polskie nastolatki często nie posługują się żadnym językiem, w którym mogłyby mówić o tym, co się między nimi dzieje. – Niedawno miałam telefon od 14-latki, która mówi: proszę pani, poznałam na dyskotece fajnego chłopaka, on się chce ruchać i co ja mam zrobić? – opowiada Aleksandra Józefowska z Pontonu. – To prosta dziewczyna, nie umie tego inaczej powiedzieć, skąd ma umieć? W takich momentach czuję, że przed nami jeszcze lata świetlne pracy u podstaw – mówi. Jej zdaniem, nastolatki są poddawane tak skrajnym presjom, że czują się kompletnie zagubione. Z jednej strony presja popkultury, która nadaje przekaz: bądź sexy, wyzwól w sobie kusicielkę, z drugiej presja religii, domu na restrykcyjne zachowanie dziewictwa do ślubu. Na to nakłada się paniczny lęk przed ciążą.\nDla polskich nastolatków głównym źródłem wiedzy o życiu erotycznym są dziś obrazki z Internetu, na których seks to zestaw szybkich czynności, zakończonych kosmicznym przeżyciem. W połączeniu z brakiem podstawowej wiedzy daje to efekt w postaci rozpaczliwych pytań – czy można zajść w ciążę poprzez połknięcie spermy, wspólne korzystanie z toalety albo seks analny? – z którymi młodzi zwracają się do telefonu zaufania. Brak rzetelnej edukacji seksualnej staje się coraz większym problemem. W szkołach jest nieobowiązkowa, ale nawet, gdy się pojawia, to często w dziwacznej formie.\nAlicja Długołęcka była pierwotnie autorką podstaw programowych, ale potem zostały one przetłumaczone na inny język, tak że sama ledwo poznała, co napisała. Zamiast antykoncepcji jest naturalna metoda poczęć, mnóstwo mglistych sformułowań w stylu „integralna wizja seksualności”. Już sama nazwa przedmiotu: przygotowanie do życia w rodzinie, jest nieadekwatna. Można uznać, że nastolatkom wszystko kojarzy się z seksem, ale rodzina chyba w ostatniej kolejności.\n– Edukacja seksualna w Polsce zamyka się w dwóch opcjach: beretowej, która straszy, bo pilnuje moralności, i laickiej, która straszy zagrożeniami zdrowotnymi – mówi Długołęcka. – Nikt nie uczy młodzieży tego, czym naprawdę jest seksualność, poczucia szacunku do własnego ciała, sztuki mówienia nie, budowania związków partnerskich.\nBez tego nie da się ograniczyć zjawiska gwałtów randkowych. Nie ma innego wyjścia, jak wreszcie zacząć nadrabiać te lata świetlne pracy u podstaw.\nData publikacji w portalu: 2008-10-24\nJoanna Podgórska, 28 lipca 2008\nloneliness 2008-10-26 14:50\nnawet jeśli miałoby komuś rozsadzić jaja, to są też inne sposoby rozładowania napięcia.. nie mam na myśli boksu\nloneliness 2008-10-26 15:51\nmiało być 'mogłoby' a nie 'miałoby' >:)\nSalamandra88 2011-09-02 08:08\npopieram Cię loneliness...są różne sposoby rozładowania napięcia seksualnego...chociażby onanizm...


Przeciski sterowane Chorzów Zadzwoń 886-121-714\nPrzeciski sterowane Chorzów\t2019-03-03T16:19:20+01:00\nPrzeciski sterowane Chorzów (Wiercenie HDD) oszczędza dużo czasu, jeśli chodzi o instalowanie podziemnych rur i różnych rozwiązań. Przeciski sterowane Chorzów jest procedurą wiercenia, w którym kontrahenci próbują zmienić lub dostosować nachylenie lub azymut wiercenia. Przeciski sterowane Chorzów lub wiercenie kierunkowe to jeden z najskuteczniejszych sposobów instalowania podziemnych przewodów i rur na dużą lub małą skalę.\nmer zapewnia jedną z najbardziej skutecznych i wszechstronnych metod wiercenia w szerokim zakresie warunków skalnych dla różnych zastosowań. W jaki sposób Hydropex może jechać na miejsce, nie martwiąc się o opóźnienia w ruchu lub unikalne zezwolenia, aby zapobiec ruchowi ulicznemu, możemy iść dalej i znaleźć pracę. Jest to proces tworzenia dziury w celu wydobycia zasobów naturalnych. Nie tylko horyzontalne przeciski sterowane Chorzów zapewnia bardzo mały wpływ na otaczające środowisko, ale może również wymagać spełnienia wymogów federalnych lub lokalnych zezwoleń. Jest to forma technologii bezwykopowej. Co więcej, Przeciski sterowane Chorzów do odzyskiwania błota\nwe wraz z wykonawcami robót wiertniczych chcą korzystać z Przeciski sterowane Chorzów, aby uzyskać większą kontrolę nad kierunkiem dziur na takich nowych stronach internetowych. Inżynierowie dążą do tego, gdy cena ropy naftowej o ultra wysokiej głębokości będzie na tyle niska, że przemysł stanie się nie tylko samowystarczalny, ale i opłacalny.\nPowinieneś pójść z kontrahentami, którzy naprawdę chcą z tobą pracować. Niektórzy wykonawcy mają tendencję do bycia krótkowzrocznymi tutaj, ale przez cały czas nie można uciec z niską jakością rur. Wykorzystują one dostępne kliny w przypadkach, gdy klient nie wymaga pozostawienia żadnego kawałka metalu w wywierconym otworze. Przedsiębiorstwa naftowe i gazowe wraz z wykonawcami robót wiertniczych chcą korzystać z przecisków sterowanych Chorzów, aby uzyskać większą kontrolę nad kierunkiem dziur na takich nowych stronach internetowych. W większości przypadków, ponieważ budownictwo podziemne jest trudne, mężczyźni nie mogą ustalić konkretnych lokalizacji. Często można nawet dowiedzieć się, jak bardzo zajęci są rodzajami projektów, które licytują, wygrywają i kończą, przeglądając ich stronę internetową.


Szukam noclegu w Okunince od 2022-06-10 do 2022-06-12\nPoszukujemy miejsca noclegowego dla gości weselnych (grupa 45 osób) w czerwcu 2022 roku, na dwie doby (piątek i sobota). Dokładny termin nie jest jeszcze potwierdzony, wstępnie rozważamy 10-12 czerwca. Osoby bardzo spokojne i kulturalne, głownie rodziny z dziećmi oraz młodsze pary w wieku około 30 lat. Z góry dziękuję za oferty.\n6500zł za pobyt\nOkunika zobacz na mapie\nDodano: 26 sierpnia, o 07:58\nTermin: od 2022-06-10 do 2022-06-12\nMam do zaoferowania pokoje z łazienkami\n3 pokoje 3 osobowe z łóżkiem piętrowym\n8 pokoi 3-4 osobowych\nDodano: 26 sierpnia, o 12:34\n535 zł / za noc\nProszę o kontakt w celu uzgodnienia szczegółów. Cena do małej negocjacji\nDodano: 27 sierpnia, o 20:22\nZapraszamy pokoje i domki w centrum\nDodano: 29 sierpnia, o 20:16\nOsrodek Wypoczynkowy Ranczo.\nProsze o tel. 504035434\nAgroturystyka / Apartamenty / Domki / Zajazdy [rozwiń]\nPoszukujemy miejsca noclegowego dla gości weselnych (grupa 45 osób) w czerwcu 2022 roku, na dwie doby (piątek i sobota). Dokładny termin nie jest...\nTurysta szuka noclegu dla 46 osób (Twój wybór: 5) w 1 pokoju (Twój wybór: 2)


Czas nie leczy ran. Czas pomaga nas przerodzić smutek w tęsknotę.: One Way Or Another\nWszedłem do domu , ściągnąłem z siebie kurtkę i skierowałem się w stronę salonu nikogo w nim nie było , wchodziłem do kuchni o mało co nie nadepnąłem odłamka szkła . Podniosłem wzrok w górę to co zobaczyłem to był szok , wszędzie były potłuczone talerze .\n- HAAARY ! - zawołałem , po kilku minutach zdyszany Harry pojawił się przy moim boku , pokazałem gestem ręki o co mi chodzi - Możesz mi powiedziec co tu się stało?\n- Lottie rozmawiała spokojnie z Niall'em i tyle .\n- Spokojnie? to nazywasz spokojnie! .. posprzątaj to idę do niej .\nWchodziłem powoli po schodach , stałem przy jej drzwiach zapukałem , odpowiedziała mi cisza , otworzyłem drzwi i wszedłem . Lottie siedziała na swoim łóżku i przeglądała coś na laptopie nie zwróciła nawet na mnie uwagi , ja natomiast usiadłem na krześle które było obok biurka .\n- Ja wiem że ty dorastasz , masz te swoje humorki zachcianki , buntujesz mi się tutaj - popatrzyłem na nią i zauważyłem że ma słuchawki w uszach , westchnąłem , wstałem i wyrwałem jej z rąk laptopa i słuchawki z uszu . Położyłem to wszystko obok jej i znów usiadłem tam gdzie przedtem .\n- Więc dokańczając jednym słowem powiem tyle że nie wolno zabijac ludzi talerzami .\n- I ciebie to śmieszy?\n- No bo to było śmieszne , żebyś widział to jak się krył za tym stołem hahahahaha!\n- Może to dla ciebie jest śmieszne , ale dla Niall'a już nie , w ogóle ostatnio, zrobiłaś się wredna dla każdego i albo się zmieniasz albo wracasz do rodziców.\nWyszedłem z jej pokoju i zszedłem na dół , w salonie był Harry który już chyba posprzątał kuchnię , siedzieliśmy sobie oglądaliśmy telewizję . Po kilku godzinach na dół zszedł Niall z Lottie , o dziwo się nie kłócili , weszli razem do salonu i usiedli obok nas kątek oka zaglądałem na nich , Lottie wstała i poszła do kuchni , jak tak weszła tak jej nie było chyba już z 20 minut .\n- Gdzie jest moja nutella którą wczoraj sobie kupiłam! - krzyknęła z kuchni.\n- Jest tam , jest poszukaj - odpowiedziałem\n- No szuukam jej już 20 minut czy więcej i nie ma ... NIAAALL!\nWyszła z kuchni i skierowała się do blondyna , stanęła przed nim i gapiła się na niego widziałem że chce wybuchnąc ale tylko skierowała się do drzwi ubrała kurtkę i wyszła na zewnątrz .\nNienawidzę , nienawidzę i jeszcze raz nienawidzę tego człowieka , jak mogłam zmarnowac tyle chwil z nim , które były cudowne no ale błagam was . Ostatnio wiecznie się kłócimy albo o Alice albo i byle gówno , znowu powracamy do starych czasów , przez te 4 tygodnie były między nami ciągle kłótnie , jak chłopaki mieli przerwę w próbach ja i Niall się sprzeczaliśmy . Sama nie wiem dlaczego tak jest , a może tak ma właśnie byc? nie znam odpowiedzi i nikt też nie zna ... chyba? mam nadzieje że będzie z nami dobrze tak jak przedtem .\n- Przepraszam - brawo jak zawsze muszę na kogoś wpaśc .\n- Nic się nie stało , Nathan - podał mi rękę i posłał mi cudowny uśmiech .\n- Może byś się dała zaprosic na kawę?\n- W takim towarzystwie? z chęcią - uśmiechnęłam się i poszłam z nim przed siebie , doszliśmy do Starburck , zamówiliśmy sobie kawę i zajęliśmy stolik na samym końcu , na początku nasza rozmowa nie kleiła się ale po po pewnym czasie szło nam lepiej i jakoś znaleźliśmy spólny temat do rozmowy . Przy nim zapomniałam na chwilę o moich problemach i o Niall'u , dowiedziałam się o Nathan'ie wiele rzeczy i on o mnie także sympatyczny człowiek z niego był , trzeba było przyznac .\n- Ściemnia się już powoli , ja już muszę wracac - powiedziałam .\n- Okey , odprowadzę Cię .\nGdy doszliśmy już do mojego domu , pogadaliśmy jeszcze chwilkę , czułam na sobie czyiś wzrok jakby ktoś przyglądał mi się z okna , odwróciłam się za siebie i popatrzyłam w każde okno nikogo nich nie widziałam , usłyszałam jak ktoś otwiera drzwi stał w nich Harry wyszedł do nas .\n- No heja , idziesz? - zapytał się mnie .\n- Tak idę , okey to pa Nathan\n- Pa - Gdy odszedł kilka kroków Harry spojrzał na mnie - Co?\n- Więc nazywa się Nathan , hmm ciekawe?\n- Daj se spokój , wpadłam na niego i poszliśmy razem na kawę .\n- Jasne , tak się zawsze zaczyna .\n- Nie udawaj głupiej , chodź do środka bo zimno .\n- Ty patrzyłeś się na mnie wiecznie w oknie prawda.\n- A jeśli powiem że to ja to co?\n- To nic , chodź bo zimno .\nAnonimowy 11 marca 2013 15:11\nAnonimowy 12 marca 2013 03:36\nŚwietny rozdział. Bardzo mi się podoba. Czekam na następny :)\nNiallerowa mrr 12 marca 2013 09:38\nPodoba mi się,mam nadzieję że Niall i Lottie w końcu się pogodzą,może jakimś niespodziewanym pocałunkiem ? <3\nŻyczę weny,i czekam na next x\nMary 12 marca 2013 13:52\nNaprawdę świetny, z niecierpliwością czekam na następne ;) Zapraszam do mnie :)\njoanna kazub 13 marca 2013 07:21\nZajebisty : >\nCzekam na next.. : D\nJessandLola 14 marca 2013 09:48\nBooski ! <3 czekam na next.. :)


Niepoprawni marzyciele. Osobowości z Pięknego Świata\nStrona główna > Ameryka Łacińska > W Gwatemali Majowie zmieniają swój świat\nNiepoprawni marzyciele mają odwagę iść pod prąd. Nie słuchają tych, którzy mówią, że czegoś się nie da zrobić, tylko to robią…\nNie trzeba wywoływać rewolucji, żeby coś zmienić. Nie trzeba mieć za sobą tłumów, żeby dać komuś szansę na lepsze życie. Don Manuel urodził się na przedmieściach San Andres Itzapa w koloni Porvenir w Gwatemali. Porvenir po hiszpańsku znaczy przyszłość, a ta przed mieszkańcami kolonii malowała się w złotym kolorze piachu, który pokrywa eteryczną warstwą domy, rośliny, ubrania, twarze… Pokolenia za pokoleniami rodziły się, pracowały na roli i umierały. Ich życie od najmłodszych lat wypełnione było ciężką pracą i ewentualnie kilkomiesięcznym, lub kilkuletnim epizodem w szkole podstawowej w klasie, która składa się z 40-50 uczniów. Don Manuel również nie skończył podstawówki, ale wiedział jedno – choćby miał zarobić ręce do krwi, zdobędzie pieniądze na edukację swoich córek, tak by skończyły dobre podstawówki, potem szkoły średnie, a na koniec studia.\n– Rodzina mówiła o mnie wariat. Po co tracisz pieniądze na kształcenie dziewczynek? Każdy przecież wie, że prędzej niż później wychodzą za mąż i będą rodzić dzieci.\nNajpierw poznałam Glorię\nW kawiarni Rainbow sprzedawała koszulki z logo fundacji Nuevo Amanecer, czyli Nowy Świt.\nKilka kroków dalej Vicky przygotowywała się do zapowiedzi kolejnych numerów przedstawienia. Wokół niej ganiały dzieci w tradycyjnych strojach. Niczym zawodowe gwiazdy pozowały do zdjęć i spoglądały na don Manuela, czy ten już przygotował scenę do występu.\n– Mamy pod opieką 25 dzieci – tłumaczy Gloria, córka numer trzy. – w rożnym wieku, którym pomagamy w nauce, ale musimy jakoś na te dzieci zarobić.\nW tym momencie gaśnie światło. Na scenę wchodzi Vicky, córka numer dwa.\n– Dzień dobry, dziękuję za przybycie. Pieniądze zebrane podczas tego przedstawienia przeznaczymy na naszych podopiecznych.\n– Musimy kupić naszym dzieciakom zeszyty, książki, pomoce naukowe i jedzenie – tłumaczy mi po cichu Gloria.\nW Gwatemali Majowie od urodzenia mają pod górkę\nChodzą do szkoły jeśli chcą, a jeśli nie chcą? To nie chodzą. Indiańskie dzieci najczęściej nie chcą. Bo kto lubi być wytykany palcami?\n– Zazwyczaj mówią słabo po hiszpańsku, albo w ogóle, więc wszyscy się z nich śmieją – Gloria mówi szeptem, by nie zagłuszać przedstawienia. – Nasze dzieciaki słabiej też rozumieją polecania nauczycieli.\nKolejną przyczyną słabych wyników w nauce jest niedożywienie. W wielu domach kolonii Porvenir na stole stawia się tortillas z solą. Na takiej diecie dzieciom brakuje mikroelementów i witamin, niezbędnych, by rosnąć i myśleć.\n– Doskonale je rozumiem, bo mi też dokuczano, że chodziłam w starych ubraniach i nie miałam drugiego śniadania – wspomina Gloria. – Pamiętam, jak mnie to bolało. Ale ja miałam tatę, który ciągle powtarzał, jak ważna jest edukacja, więc tylko zaciskałam zęby. Dzieciakom z kolonii Porvenir nikt nie mówi, że dzięki nauce ich życie może pójść do przodu. Dlatego chcemy im pokazać tę drogę. Tak jak nam pokazał nasz tata.\nDon Manuel swoimi córkami może udowadniać swoje racje. Najstarsza siostra Glorii i Vicky skończyła studia, wyjechała na stypendium do Niemiec. Kiedy wysyłała zdjęcia, Don Manuel płakał. Ona była jego oczami i spełnieniem marzeń. Teraz ma męża, dzieci i pracę w Huehuetenango. Vicky również skończyła studia i pracuje jako nauczycielka. Gloria właśnie zdała egzaminy na wyższą uczelnię.\nWtedy przyszła mi do głowy myśl, może by tak pojechać do San Andres Itzapa?\n– Zapraszamy! – włączył się do rozmowy don Manuel.\nDom Don Manuela…\n…niczym specjalnym się nie wyróżnia. Ot, betonowy dom w kształcie betonowego pudelka od zapałek. Jedyną różnicą jest to, że składa się z trzech izb a nie jednej doprowadzono do niego bieżącą wodę. Trzy razy w tygodniu na kilka godzin wypełnia się dziecięcym śmiechem. Umorusane z różowymi plecakami, karnie rozchodzą się do swoich przestrzeni. Młodsze mają zajęcia na parterze z Vicky. Starsze siadają przy stołach na tarasie na pierwszym pietrze i podążają za Glorią. Dziś ich śmiech jest nieco stłumiony, bo przed nimi stoi gringa, czyli ja, z wycelowanym aparatem. Początkowo chowają twarze i uciekają wzrokiem od obiektywu, ale po chwil zaczynają pozować. Tym bardziej, że umówiłam się z Don Manuelem, że wszystkie zdjęcia jakie zrobię zostawiam w San Andres do ich dyspozycji. Po kilku minutach dzieciaki osiągają zatem kolejny stopień fotograficznego oswojenia – jedne zabierają aparat, inne się tulą do mnie i pozują do pamiątkowych fotografii.\n– Od dawna myślimy o warsztatach fotograficznych – rozmarza się Gloria. – Ale nie stać nas na zakup aparatów…\n…że dopóki nie zabezpieczy podstawowych potrzeb, aparaty muszą spocząć w sferze marzeń, bo przede wszystkim należy zaspokoić dzieciakom podstawowe potrzeby.\n– Wyobraź sobie, że one mieszkają w jednoizbowych domach, bez dostępu do bieżącej wody, bez prądu. Mają czasem kilkanaścioro rodzeństwa. Rodzice nie są w stanie ich ogarnąć, nawet jeśliby chcieli. Żeby ich wykarmić pracują. Starsze dzieci też muszą pracować, bo przecież kiedy mama i tata są poza domem, ktoś musi sprzątnąć, ugotować i zająć się młodszym rodzeństwem.\n– Jak dorośli…\n– Dokładnie! W ich świecie nie ma miejsca na zabawki ani na zabawę. Dlatego tak chętnie tu przychodzą. Wchodząc do naszego domu mogą zapomnieć o problemach i przez kilka godzin być po prostu dziećmi.\n– Przez tych kilka godzin ktoś poświecą im uwagę – dodaje Vicky. – Wyobraź sobie, że 10-14 letnie dzieci nie umieją jeść nożem i widelcem, tylko rękami, nie znają podstawowych zasad higieny. Tego wszystkiego uczą się dopiero u nas!\nPrzede wszystkim jednak Gloria i Vicky odrabiają z nimi lekcje, malują, by rozwinąć ich zdolności manualne i czytają, by wzbogacić słownictwo i ustalają zasady.\n– Ustalenie zasad i granic, to najtrudniejsza część pracy z naszymi dziećmi. W ich domach niczego się od nich nie wymaga.\n– Dzieci są traktowane jak kamień u szyi. Dla rodziców są bardziej ciężarem niż radością. Jak mają budować poczucie własnej wartości, skoro rodzice mówią do nich: „ty bezużyteczny darmozjadzie”, Nie okazują im miłości, nikt z nimi nie rozmawia. Tego uczymy ich rodziców podczas warsztatów.\n– Organizujecie warsztaty również dla rodziców?\n– Przynajmniej dwa razy w roku. Obecność na tych warsztatach jest obowiązkowa. Nikomu na nich tak naprawdę nie zależny. Wychodzimy z założenia, że nie wystarczy pracować nad samymi dziećmi, ale musimy zmieniać również ich otoczenie.\nW Fundacji Nuevo Amanecer…\n…podział obowiązków jest ściśle określony. Podczas gdy dziewczyny zajmują się dziećmi, Don Manuel szuka pieniędzy i sponsorów. To dzięki niemu udało się zarejestrować samą fundację. Dzięki jego zabiegom nigdy nie brakuje zeszytów, kredek i farb. To on skontaktował się z kawiarnią Rainbow, w której się spotkaliśmy.\n– Skąd się wziął pomysł, by otworzyć fundację?\n– Widzisz, Vicky urodziła się z ciężką wadą serca – Don Manuel rozpoczyna opowieść. – Jedyną nadzieją na przeżycie była operacja za 30000 quetzali, a nam ledwo na życie starczało… Nie poddałem się. Zacząłem szukać pieniędzy. Wiedziałem, że choćby spod ziemi, to je wyciągnę!\nI wyciągnął. Po serii operacji Vicky odzyskała zdrowie.\n– Od tamtej pory cały czas czułem, że mam dług. Dostałem od ludzi wiele dobra i życie córki. Musiałem się tym podzielić z innymi, którzy też potrzebują pomocy. Do tego wiem, że pieniądze nie są przeszkodą, szczególnie jeśli chce się choć odrobinę zmienić świat!\nAsociacion Nuevo Amanecer na FB: https://www.facebook.com/manueldelacruz.cujcuyajquiy?fref=ts\nWspólne odrabianie lekcji w fundacji Nuevo Amanecer.\nZajęcia w fundacji Nuevo Amanecer. Na zdjęciu Gloria i don Manuel. W Gwatemali Majowie mają trudności z nauką, zajęcia wyrównawcze mają pomóc dzieciom w szkole


Filozofia firmy | Hegel Polska\nKawior czy kiełbaska?\nMoże nie wszyscy muszę sobie zadawać to akurat pytanie codziennie po wstaniu z łóżka, ale coraz więcej ludzi niestety musi…\nLudzie stali się bardziej oszczędni, nie chcą płacić za dany produkt więcej niż absolutnie muszą.\nDzięki opatentowanym rozwiązaniom Hegel jest w stanie zaoferować lepszą jakość dźwięku z rozsądnie wycenionych urządzeń, niż wielu konkurentów z ich bardzo drogich odpowiedników.\nW naszych produktach stosujemy wiele własnych, innowacyjnych rozwiązań, które sprawiają, że urządzenia marki Hegel oferują jeden z najlepszych na rynku stosunków oferowanej jakości do ceny.\nWłaściwie można powiedzieć, że oferujemy naszym klientom kawior w cenie kiełbasek.\nDesign naszych urządzeń był wielokrotnie nagradzany.\nWszystkie elementy stosowane w naszych urządzeniach są wytwarzane z materiałów najwyższej jakości. Wygląd można określić mianem minimalistycznego, może nawet zbyt skromnego. Dzięki wieloletniemu doświadczeniu projektantów firmy HEGEL ergonomia użytkowania naszych urządzeń jest wyjątkowo przyjazna.


iPhone: genialnego twórcy już nie ma, wizja rozwija się nadal - GazetaPrawna.pl\niPhone: genialnego twórcy już nie ma, wizja rozwija się nadal\n12 września 2012, 08:00\nW głowie Steva Jobsa pojawiła się myśl o nowoczesnym, niestandardowym, nieskomplikowanym i innowacyjnym urządzeniu: iPodzie, z którego będzie można dzwonić. / Bloomberg / Matthew Lloyd\nSteve Jobs. Wizjoner, magik, przedsiębiorca, biznesmen. Jak Prometeusz dał ludziom ogień, tak on dał ludziom ideał telefonu. Stworzył iPhone'a.\niPhone (2G) / Bloomberg / GEORGE FREY\nW 2006 roku oszałamiający sukces iPoda, sztandarowego poza iMac’iem produktu Apple, przyćmiła rozwijająca się technologia telefonów komórkowych. Po co mieć idealne urządzenie do oglądania filmów czy słuchania muzyki, jeśli w byle telefonie za sto dolarów można zrobić to samo. A dodatkowo możemy połączyć się z każdym miejscem na świecie. Problem w tym, że w 2007 roku ówczesne telefony były skomplikowane, trudne w obsłudze, a funkcje w nich zawarte dalekie były od płynności i prostoty iPoda. Tak w głowie Steva Jobsa pojawiła się myśl o nowoczesnym, niestandardowym, nieskomplikowanym i innowacyjnym urządzeniu : iPodzie, z którego będzie można dzwonić.\nWedług Waltera Isacssona, autora biografii Jobsa, twórca Apple szukał rozwiązania m. in. we współpracy z Motorolą, ale nic z tego nie wyszło. Postanowił spróbować na własną rękę z ekipą swoich inżynierów, współpracowników i przyjaciół. Tak powstał telefon idealny, bez klawiatury, bez pokrętła, o ogromnym ekranie (jak na te czasy) , z płynną technologią dotykową Multi-touch , który był jednocześnie platformą do oglądania zdjęć , filmów i słuchania muzyki, aparatem fotograficznym i komunikatorem, minikomputerem: powstał iPhone.\nPierwsza wersja iPhone’a została zaprezentowana w styczniu 2007 r., a w czerwcu wypuszczona na rynek. Przez niektórych nazywany iPhone’m 2G, original iPhone lub iPod Phone. Rewolucyjny telefon, z możliwością dotykowej kontroli, wyposażony w przeglądarkę internetową Safari i system OS 1.0. Z aluminiową, tylną obudową, procesorem 400 MHZ, pamięcią 128 RAM i 3,5 calowym ekranem , akcelerometrem i aparatem 2Mpx. Przez fanów Jobsa ochrzczony „telefonem Jezusa”. Jednak jeszcze bez możliwości łączenia się z Internetem za pomocą sieci 3G (tylko Edge). Ne trafił do szerokiej sprzedaży w Polsce. W USA został sprzedany w ponad 6 milionach egzemplarzy.\niPhone (2G) / Bloomberg / ERIC SLOMANSON\niPhone 3G / Bloomberg\nKiedy na rynku pojawił się pierwszy telefon Jobsa, było już wiadomo, że pomimo innowacyjnej wizji i nowoczesnej technologii, sprzęt długo się nie obroni. Ogromne możliwości smartfona blokował wolny Internet. W rezultacie Jobs zapowiedział powstanie nowego iPhone’a , wykorzystującego technologię 3G. Na rynku pojawił się 11 lipca 2008 r. w USA, a 22 sierpnia w Polsce. W telefonie zmienił się design. Tylną, aluminiową obudowę, zastąpił gładki, zaokrąglony plastyk. Przez niektórych określany jako niedościgniony wzór designu.\niPhone 3Gs / Bloomberg / ANDREW HARRER\nUlepszona wersja 3G, ale zmiany to nie tylko lifting. iPhone otrzymuje procesor 600MhZ firmy… Samsung, powiększona zostaje pamięć RAM do 256MB oraz rozszerzona pojemność do 32 GB. Matryca aparatu zostaje zwiększona do 3,1 Mpx i w końcu… można nagrywać filmy. Na rynku amerykańskim pojawił się 19 czerwca 2009 r., w Polsce 3 tygodnie później.\niPhone 4 / Bloomberg / Ramin Talaie\nNajbardziej oczekiwany model iPhone’a. Na rynku pojawił się w pod koniec czerwca 2010 r., Polacy musieli poczekać jeszcze 2 miesiące. Nowy design, szklana obudowa, o 3mm cieńszy od poprzednika, dostęp do sieci przez technologię CDMA, procesor 800 MhZ, pamięć 512 , poza akcelerometrem także żyroskop 3-osiowy, pojemność zwiększona do 64 GB. Nowoczesny wyświetlacz Retina o rozdzielczości 640x320 px, 5Mpx aparat, pięciokrotny zoom cyfrowy i nagrywanie filmów w HD, a także FaceTime, czyli wideokonferencja.\niPhone 4S / Bloomberg / Kiyoshi Ota\nOstatni jak dotąd telefon Apple, zaprezentowany już po śmierci Jobsa. Wielu fanów było rozczarowanych pojawieniem się tego modelu na rynku. Klienci czekali na kolejną wersję swojego ukochanego gadżetu, a dostali niewielki, jak twierdzili,lifting w porównaniu z poprzednikiem. Czy niewielki? Co prawda design nie został ruszony, ale telefon otrzymał nowy 2-rdzeniowy procesor i 2-rdzenowy procesor graficzny, aparat 8 Mpx i nagrywanie filmów full HD.\nJaki będzie nowy iPhone ? Już wiemy. Będzie miał większy, 4-calowy wyświetlacz w aluminiowo-szklanej obudowie. Sam telefon będzie cieńszy i lżejszy od poprzednika, z szybszym procesorem, poprawionym aparatem i o wiele szybszym procesorem. Kolejna nowość w nowym iPhonie to zastosowanie bardzo szybkiej technologii do łączności bezprzewodowej: HSPA+, DC-HSDPA i LTE. Są też głosy negatywne, że nic nowego nie wnosi, że nie ma NFC. Ale jedno jest pewne: sprzeda się doskonale w milionach egzemplarzy, wbrew opiniom, że: drogi, przereklamowany, nieinnowacyjny. Setki milionów fanów na świecie wiedzą swoje.\nStatystyka sprzedaży iPhone’a 2007-2012\n- w 2007 sprzedano ok. 1,46 mln egz. (tylko iPhone)\n- w 2008 ok. 11,6 mln egz. (iPhone, iPhone 3G)\n- w 2009 - 20,7 mln egz. (iPhone 3G i 3Gs)\n- w 2010 – 39,9 mln egz. (iPhone 3G, 3Gs i 4)\n- w 2011 – 72,3 mln egz. (iPhone 4 i 4s)\n- w 2012 – 98,1 mln egz; dane za2 kwartały i 2 miesiące) (iPhone 4 i 4s)\nPrzychody ze sprzedaży iPhone wyniosły ok. 47 miliardów dolarów, co stanowi ponad 40 procent całkowitych przychodów firmy Apple.\nbiznes telefony komórkowe TECHNOLOGIE URZĄDZENIA MOBILNE firmy


Polskie Forum Corporate Governance: Projekty\npfcg.org.pl / O PFCG / Projekty\nProjekty realizowane przez PFCG\nLp. Projekt Opis Termin realizacji\n1. Dylematy regulacji polskiego rynku kapitałowego w obliczu potrzeb krajowego sektora przedsiębiorstw i procesu integracji z rynkiem europejskim Projekt KBN - celem projektu jest odpowiedź na pytanie o pożądane kierunki regulacji i rozwoju polskiego rynku kapitałowego. Polska podobnie jak i inne kraje przechodzące proces transformacji stara się rozwijać rynek kapitałowy jako potencjalnie ważny mechanizm finansowania sektora prywatnego i wzrostu gospodarczego. styczeń 2007\n1. Własność i kontrola polskich korporacji Projekt badawczy zrealizowany w ramach European Corporate Governance Network mający na celu dokonanie oceny charakteru struktur własnościowo-kontrolnych występujących w polskich spółkach giełdowych. 2000\n2. Ranking nadzoru korporacyjnego 2001\nW oparciu o materiały analityczne zbierane podczas prac nad kodeksem nadzoru korporacyjnego jako pierwsi w Polsce opracowaliśmy ranking (rating) nadzoru korporacyjnego pokazujący syntetyczną ocenę nadzoru korporacyjnego w spółkach giełdowych. 2001\n3. Kodeks nadzoru korporacyjnego W odpowiedzi na liczne przypadki naruszania interesów akcjonariuszy mniejszościowych oraz znaczny spadek wiarygodności rynku giełdowego pod koniec roku 2000 podjęliśmy się zadania wypracowania praktycznych reguł corporate governance, które mogłyby zostać przyjęte przez spółki i inwestorów jako wzorce zachowań. Prace nad kodeksem corporate governance zostały zakończone w kwietniu 2002 roku. Było to pierwsze tego typu przedsięwzięciem zrealizowane w Polsce. 2001/2002\n4. Biała księga nadzoru korporacyjnego Jako materiał uzupełniający do kodeksu nadzoru korporacyjnego pod koniec roku 2002 opublikowaliśmy - na wzór tzw. White Papers publikowanych przez OECD - pierwszą w Polsce Białą księgę nadzoru korporacyjnego. Raport ten stanowi przegląd wszystkich istotniejszych prawnych i ekonomicznych instytucji współtworzących system corporate governance w Polsce. 2002\n5. Ranking nadzoru korporacyjnego 2003 Projekt będący kolejną edycją uruchomionego w roku 2001 rankingu corporate governance.\n6. Analiza empiryczna relacji między strukturami nadzoru korporacyjnego a wskaźnikami ekonomicznymi i wyceną spółek notowanych na GPW Projekt badawczy KBN - W ramach tego badania analizowane były relacje między strukturami nadzoru korporacyjnego a wskaźnikami ekonomicznymi i wyceną wybranych spółek notowanych na GPW w Warszawie. Badane było także jaki jest poziom rozwiązań w zakresie nadzoru korporacyjnego w tych spółkach. 2004\n7. Ranking Nadzoru Korporacyjnego 2005 Kolejna edycja rankingu corporate governance przygotowywanego przy współpracy z dziennikiem Rzeczpospolita. 2006