Kosz do segregacji w małej kuchni - Klinika DIY\n16 stycznia 2021 16 stycznia 2021 Kasia\tkomentarzy 19\tikea, kosz do segregacji, kuchnia, segregacja śmieci, upcykling\nMoja kuchnia ostatni raz była remontowana w czasach kiedy nie było mowy o segregacji śmieci. I to wcale nie było tak dawno, jakieś 15 lat temu. Myślę, że mniej więcej w tym czasie zaczęła się ekologiczna edukacja w Polsce. Jakieś pierwsze „dzwony” ( pojemniki na konkretne odpady ) pojawiały się na ulicach. W każdym razie zupełnie nie brałam pod uwagę, że muszę zmieścić w tej mini kuchni jeszcze 4-5 koszy. Bo niby gdzie?\nBardzo ważne jest dla mnie dbanie o środowisko. W internecie można znaleźć masę estetyczny pojemników ale gdzie taki pojemnik wstawić. Już pominę, że ceny tych na prawdę fajnych koszy są z kosmosu. Nie będę czarować, przez ostatnie lata posiłkowałam się siatkami wieszanymi na rurze po wyciętym kaloryferze, plus jeden główny kosz. Obciach. Niemniej w głowie już miałam plan, by to zmienić.\nCzy można segregować śmieci w małej kuchni?\nWidzicie na zdjęciu powyżej kosz na śmieci do segregacji? A szafkę na buty Ikea Trones widzicie?\nZ całą pewnością wielu z Was taką ma lub chociaż kojarzy. Kiedyś sprzedawane po 3 sztuki, czarne lub białe. Teraz tylko dwie, ale do małej i wąskiej kuchni idealnie. Taki właśnie komplecik sobie kupiłam. I to jest właśnie mój wymarzony kosz do segregacji :).\nSprawdza się idealnie. Zupełnie nie zajmuje miejsca i wygląda estetycznie. Jeśli nigdy nie mieliście tej szafki, to jest ona bardzo łatwa w utrzymaniu. Można wyjąć szuflady jednym ruchem reki i umyć tak kosze, jak i wnętrze szafki. Genialna sprawa :).\nKosz do segregacji DIY\nŻeby nie było tak słodko, musiałam jeszcze znaleźć pojemniki, które będą pasowały do szuflad. Przyznam, że jest to dla mnie zaskoczeniem, że żaden projektant Ikea nie wpadł na to, aby zaprojektować do tych szafek pasujące pojemniki. A może wpadł, tylko się nie przyjęło. Tak czy siak, pojemników do tych szuflad nie ma :(.\nSzukałam też w internecie innych niestandardowych pojemników, jednak bez skutku. A skoro nie ma, to zrobię sobie sama :).\nołówek, nożyk do tapet, nożyczki\nZ kartonu wycięłam poszczególne ścianki i skleiłam w całość. Zostało mi sporo taśmy naprawczej tesa® . Jest mocna, karton wbrew pozorom również, więc przynajmniej na kilka miesięcy mam pojemniki do segregacji.\nWymiary wewnętrzne szuflad Ikea to 46,5cm x 14,5 cm. Żeby wkłady były praktyczne muszą mieć trochę luzu.\nPoniżej pokazuję wymiary po sklejeniu. Bez długości wkładów. Dla siebie zrobiłam jeden większy długości 21,5 cm ( plastik i metal ) i drugi 23,5 cm ( bio ). Razem 45 cm, czyli mamy około 1,5 cm straty/ luzu.\nWielkość pojemników mierzyłam pod swoje śmieci. Po latach segregacji w reklamówkach, mniej więcej wiedziałam ile mam śmieci bio, a ile papieru. Na górze większy pojemnik na plastik, obok mniejszy na odpady bio, czyli te które wyrzucam najczęściej. Niżej papier i mały na odpady zmieszane. Tych ostatnich, jeśli segregujemy odpady, to jest bardzo niewiele. Na szkło już nie ma miejsca ale wyrzucam je raczej okazjonalnie.\nDo pojemników używam worki 25l „Zosia” z Biedronki. Są przeźroczyste, więc wynosząc cztery worki widać który ma trafić do którego kontenera. W zupełności taka pojemność koszy wystarcza, by nie biegać stale do śmietnika. Jednocześnie nie zalegają tygodniami ;).\nBardzo mile zaskoczył mnie syn, który w mig załapał co i gdzie wrzucać. Zamierzałam opisać kieszenie ale nie było potrzeby.\nA to jest słuchajcie najfajniejsze :).\nJuż nie zajmuję sobie miejsca na blacie, żeby obrać warzywa. Nie muszę się też zginać nad niskim koszem. Uchylam drzwiczki, obieram i odkładam do garnka. Wszystko na wygodnej wysokości. Zaczynam ten kosz reklamować, jak w telezakupach ;). Ale serio, mała zmiana, a tak bardzo ułatwiła mi funkcjonowanie w kuchni.\nZ czystym sumieniem polecam to rozwiązanie. Szczególnie w wypadku małych kuchni. Zobaczycie, że segregacja wcale nie musi oznaczać kubłów tarasujących drogę. Wiem, że ciężko jest się zmobilizować, jeśli brak miejsca. Wiem, że ludzie wcale nie segregują śmieci, mimo że tak deklarują. Rozumiem, że nie wiedzą jak. Ale to ważne abyśmy sobie z tymi śmieciami jakoś dali radę.\nPoniżej screen z bardzo czytelną grafiką jak segregować odpady, ze strony Julii „Na nowo Śmieci”. Możecie ją pobrać tutaj i wydrukować. A jeśli macie jakieś wątpliwości, to na blogu Julii znajdziecie odpowiedzi na wszystkie śmieciowe pytania :).\nJeśli z czegoś jestem tak na tysiąc procent dumna i zadowolona w kuchni, to właśnie z tego kosza. Koniec z siatkami, kubłami, bieganiem no stop do śmietnika. Tego kosza prawie nie ma :). Jeśli nawet worek z bio przecieknie i zabrudzi kosz, co zdarzyło mi się raz na przełomie dwóch miesięcy, to zrobię sobie nowy wkład.\nMam nadzieję, że pomysł Wam się spodoba i już brak miejsca nie będzie wytłumaczeniem dla wrzucania wszystkiego do jednego wora.\n← Pomalowałam lodówkę\nSypialnia w granacie →\n19 komentarzy do “Kosz do segregacji w małej kuchni”\n17 stycznia 2021 o 13:56\nAbsolutnie fantastyczne!!! ????\n17 stycznia 2021 o 14:12\nŚlicznie dziękuję :). Jeśli tylko pomogłam, to bardzo się cieszę.\nMieszkam na osiedlu, do którego podstawiono kosz na bioodpady i nie ma możliwości wrzucać tam bioodpady w woreczku foliowym. Trzeba mieć jakiś pojemnik, wyrzucić bioodpady i pojemnik zabrać ze sobą z powrotem, żeby umyć i wykorzystać ponownie. Pani pomysł jest kreatywny, jednak nie u każdego się sptawdzi.\nZawsze można kupić woreczki kompostowalne, je można wrzucać do kontenera :)\nDo żadnego kosza na odpady bio nie powinno się wrzucać folii, czy śmieci w workach. Ja biorę swoje w worku, opróżniam do kontenera na bio, a folię wyrzucam do plastików. Ot, prośćizna. Nawet nie wiedziałam, że są specjalne worki, ale dobrze wiedzieć.\nSą specjalne woreczki. Nam daje je spółdzielnie. Właśnie na odpady bio.\nja pakuję do słoika 3l i wysypuję a jak on akurat jest w myciu do do pudełka na obiad do pracy, takiego klasycznego plastikowego, i potem tez wędruje do zmywarki. Pojemniczek na odpady trzymam na blacie koło zlewu, na codzien nie przeszkadza.\nWygląda bardzo ładnie, ale chyba dużo tych woreczków plastikowych się zużywa? Ja wynoszę szkło i plastik w torbie wielorazowej, która wraca do domu, jest plastikowa i łatwo ją wyczyścić, a bio w wiaderku, ewentualnie w papierowych torebkach po mące itp. Papier u nas można wrzucać do bioodpadów, nie wiem, czy tak jest wszędzie.\nNie widzę problemu, żeby wracać z czystymi workami do domu. Za wyjątkiem tych zawierających odpady bio. U nas na papier jest osobny kontener, wiec tam zawsze wrzucam.\n18 stycznia 2021 o 12:51\nBardzo mi miło :). Dziękuję.\n27 stycznia 2021 o 17:57\nCiekawy pomysł i realizacja! Chyba się nie zdarzyło, żebym wszedł na Twojego bloga i nie złapał jakiejś inspiracji. Biorę się za tworzenie takiego kosza! :)\n6 lutego 2021 o 15:14\nAle super, że ten będziesz miał swój kosz i oczywiście śliczne dzięki za miłe słowa :).\nMega fajny pomysł!!!!! A projektanci z Ikei mogliby zajrzeć do Ciebie na blog. Tym bardziej że wiele osób ma małe kuchnie! Gdyby jeszcze mieli takie pojemniki!!! U nas dość często z bio leci, ale już sobie pomyślałam, że znajdę jakiś mniejszy plastikowy pojemnik, niech choć na dnie będzie. Pomysł suuuper!!!!\n15 września 2021 o 15:20\nBardzo dziękuję :). Ikea zna mój pomysł. Sama czekam z niecierpliwością na gotowe wkłady, bo pudełka spoko ale trzeba je co jakiś czas wymieniać.\nSuper pomysł. Ja właśnie od kilku miesięcy szukałam jakiegoś funkcjonalnego rozwiązania i nie znalazłam nic, co by pasowało do naszej kuchni, a Pani pomysł wydaje się idealny. Popołudniu będę testować :)\nTo już ponad rok, a ja uwielbiam swój kosz do segregacji i szczerze polecam. Nie wyobrażam sobie alternatywy biorąc pod uwagę powierzchnie kuchni.\nCzekam na Pani wrażenia :).\n30 marca 2022 o 21:27\nPomysł genialny wielka szkoda, że nie mogę wrzucić fotek mojego kosza z odpadami ;)\n31 marca 2022 o 13:18\nDziękuję :). Mam nadzieje, że Twój jest równie praktyczny.


Kłamstwo wyborcze | BLOG CZESŁAWA CYRULA\nRadni Sejmiku Dolnośląskiego uchwalili apel do rządu, by ten zniósł lub zmniejszył podatek od kopalin, który w kraju płaci jedynie KGHM. To około 2 mld złotych rocznie. Podatek ten uchwalił rząd PO-PSL. Zabieranie tak olbrzymiej kwoty od dochodu kombinatu powodowało także, że do kasy Urzędu Marszałkowskiego wpływało mniej o ok. 100 milionów złotych rocznie (tzw. udziały samorządu w podatku CIT). Po uchwaleniu tego podatku platformiani radni sejmiku wykazali się lokalnym patriotyzmem i apelowali do swojego rządu o jego zniesienie. Podobnie zrobili radni SLD. Rząd podatku nie zniósł. Teraz nastały ciężkie czasy dla kombinatu, bo ceny miedzi poleciały na łeb, na szyję. Ale podatek nadal płacić trzeba.\nW trakcie kampanii wyborczej do parlamentu politycy PiS gardłowali na lewo i prawo o tym łupieżczym podatku oraz że gdy wygrają wybory, to od razu go zniosą. Jeszcze w barbórkowe święto w kombinacie posłanka PiS machała przed nosami zgromadzonych jakimiś kratkami. Podobno była to ustawa o zniesieniu tego podatku. Niestety, po wygranych wyborach politycy PiS zaczęli kręcić, czyli po prostu kłamać….. że teraz, tak od razu nie można, trzeba się temu przyjrzeć i takie tam dyrdymały… . Okazało się, że na spełnienie wyborczych obietnic trzeba pieniędzy i żadnego zwolnienia z podatku nie będzie. Dla zamydlenia oczu powołano sejmową komisję, która ma rozpatrzyć co i jak z tym łupieżczym podatkiem zrobić, co należy rozumieć: jak go utrzymać.\nPod ostatnim apelem Sejmiku radni PiS się nie podpisali. Zamienili zdanie, jakby wstydu nie mieli. Tak oto szybko wyszło na jaw wyborcze kłamstwo niczym szydło z worka. Teraz PiS gotów jest obedrzeć ze skóry wszelkie możliwe firmy i banki, a tym samym wszystkich obywateli, by zdobyć pieniądze na spełnienie swoich obietnic. Niestety nie mówili tylko, że zrobią to za nasze, czyli wszystkich, pieniądze. Obywatele pilnujcie portfeli. PiS już do nich zagląda.\n← Poprzedni wpis Magma →


27/11/13 od AgnesO\nJeśli kiedykolwiek mieliście okazję oglądać zdjęcia Warszawy z początków XX wieku, prawdopodobnie większość była autorstwa Jana Bułhaka.\nJan Brunon Bułhak był jednym z najsłynniejszych polskich fotografów - kronikarzy. Większą część swojej pracy poświęcał na fotografowanie Wilna, ale jest też autorem między innymi zdjęć Krakowa, Warszawy, Zamościa, Lublina i wielu innych miejsc. Swoją uwagę skupiał głównie na dokumentowaniu architektury. Dzięki niemu możemy dziś zobaczyć jak wyglądały polskie miasta przed II wojną światową. Niestety tylko część, ponieważ większość jego prac spłonęła podczas wspomnianej wojny.\nPanorama of Vilnius Jan Bułhak / http://pl.wikipedia.org/wik... Panorama of Vilnius (Jan Bułhak / http://pl.wikipedia.org/wik...)\nThe Saski Palace Jan Bułhak / http://pl.wikipedia.org/wik... The Saski Palace (Jan Bułhak / http://pl.wikipedia.org/wik...)\nBułhak był przedstawicielem piktorializmu. Technika, która wyparła mechaniczny proces pozytywowy, pozwalała na świadomą ingerencję w fotografie. Była to jedna z technik szlachetnych, do której używano między innymi gumy i bromoleju. Zdjęcia wykonywane były w czerni i bieli lub sepii. Miały często miękką fakturę, co nadawało im malarskiego charakteru - przypominały obraz albo grafikę. Takie też są zdjęcia wykonane przez Bułhaka. Wiele z nich możemy obejrzeć w tej kolekcji w postaci pocztówek.\nWarto wspomnieć, że Jan Bułhak był współzałożycielem legendarnego ZPAFu - Związku Polskich Artystów Fotografów, który istnieje do dziś i mieści się przy Placu Zamkowym w Warszawie, natomiast w wielu miastach Polski znajdują się jego oddziały. Związek powstał w 1947 roku, czyli trzy lata przed śmiercią fotografa i został pobudzony do życia dzięki przedwojennemu Fotoklubowi Polskiemu.\nJeszcze długo po śmierci Jana Bułhaka, organizowano wystawy jego prac. Ostatnią mogliśmy zobaczyć w 2006 roku w Muzeum Narodowym. Jana Bułhaka określa się dziś mianem ojca polskiej fotografii.\nTagi: bułhak fotografia kultura warszawa\nDodano 27/11/13 przez AgnesO\nEdytowane 27/11/13 przez AgnesO.


Ronić krokodyle łzy...\n● Podświadome wołanie o miłość\n● Kompleks matki\n„Jesteś tym, co jesz i czym karmisz myśli” – to motto na najbliższe dni. W kulturze Majów SMOK symbolizował pramatkę-karmicielkę, pierś matki, pierwszy pokarm, prymarną ufność i bezpieczeństwo, jaką dziecko odczuwa w objęciach matki.\n26 października – 7 listopada 2018\nPrzez kolejne 13 dni energie dnia będą konfrontować nas za pośrednictwem różnych osób i sytuacji z kwestiami zaufania i podejrzliwości, matkowania i obojętności, walki o każdy centymetr sześcienny przestrzeni, emocjonalnego i finansowego bezpieczeństwa – i wynikających stąd lęków.\nPunktem wyjścia do uporządkowania tych kwestii są relacje z matką, emocjonalne zranienia z dzieciństwa i tzw. kompleks matki („córeczka mamusi” lub „syneczek mamusi”), z którego wiele osób nie zdaje sobie sprawy. W kompleksie matki kumulowane są skojarzenia, silne emocje i energia psychiczna człowieka, krążące wokół obrazu matki. Przejawia się to m.in. poprzez silną potrzebę liczenia się ze zdaniem matki, nagminne proszenie jej o pomoc lub radę, obawę przed jej osądem, dostosowywanie swojego planu dnia do planu dnia matki czy potrzebę częstych kontaktów lub ciągłe ich unikanie.\nJeśli jesteś w jakimkolwiek duchowo-emocjonalnym konflikcie z matką, np. matka traktuje cię jak swoją własność, czujesz się przez nią zdominowany, ulegasz jej dla świętego spokoju – to teraz jest optymalny czas, aby się z tym zmierzyć i uzdrowić. Jeśli matka nie żyje, możesz to zrobić na poziomie mentalnym i powiedzieć jej w myślach to, czego nie wyraziłeś za życia.\nOdważ się spojrzeć w zwierciadło swojej Duszy i patrz tak długo, aż rozpoznasz w sobie wrodzoną mądrość i boskość, poczujesz ją i na nowo odzyskasz zaufanie do samego siebie, ludzi i sensu istnienia. To pomoże ci rozpuścić to, co niestrawne.\n»Dopiero kiedy zaufasz sobie, dowiesz się, jak powinieneś żyć« – AA.\n□ W czwartek, 26.10. wraz z kinem 1 z portalem rozpoczyna się nowy 260-dniowy obieg Tzolkin. Spirala ewolucji wynosi nas na następny krąg kreacji i rozwoju, poprzeczka zostaje podwyższona, a portal odsłania nam naszą polaryzację i naprowadza na wspólny cel oraz przypomina, co mamy do uporządkowania jako jednostka, rodzina, wspólnota i ziemski kolektyw.\nNgualem Czerwonego Smoka jest KROKODYL i jego medycyna. W indiańskiej tradycji słowo „medycyna” oznacza „wszystko, co pomaga ci iść drogą współbrzmienia ze wszystkim”\nWszystkim bratnim Duszom przesyłam serdeczne podziękowanie za wspieranie mnie w mojej pracy nad rozprzestrzenianiem wiedzy o prawach Czasu i bezinteresowne Dary Serca, w tym □ Barbarze z Kuźnicy □ Katarzynie i Iwonie z Warszawy. ☼ Dobro zawsze powraca. In lak’ech.


Przestańmy się szczypać i dajmy wyspę na aparaty na całym smarfonie\nKrzysztof Rojek 11 listopada 2020\nWyspy na aparaty w smartfonach dochodzą już do abstrakcyjnych rozmiarów. Czy jest sposób, by wyglądało to dobrze?\nPatrząc na to, w jaki sposób rozwija się technologia mobilna, jestem przekonany, że bardziej niż liniową ewolucję przypomina to błądzenie po labiryncie. Części producentów udaje się odnaleźć właściwą drogę, część jednak dociera do ślepego zaułka. Kiedy to się dzieje, możemy obserwować naprawdę odważne pomysły, które jednak nie odnalazły się na rynku, jak smartfon z dwoma ekranami czy możliwością odtwarzania materiałów 3D. Częściej jednak ślepe zaułki są mniej spektakularne. Dla mnie takimi zaułkami, z których obecnie większość firm wychodzi jest notch oraz dodawanie do telefonów elementów mechanicznych (slidery/wysuwane kamery). Nie oznacza to jednak, że przedsiębiorstwa nie wpadają w kolejne zaułki. W 2020 roku na tytuł zaułka roku zdecydowanie zasłużyły wyspy na aparaty.\nTo cię zainteresuje Chciałbym, by ten szał na 5G się już skończyłPo co komu nowe średniopółkowe procesory mobilne?\nWyspa na aparaty na całym smartfonie? Do tego zmierzamy\nNie tak dawno pokazywałem wam przykłady tego, jak większość współczesnych producentów telefonów z Androidem bezczelnie kopiuje pomysły Samsunga. Jednak jeżeli popatrzymy na to, jak ma wyglądać kolejny flagowiec, S21 Ultra, mam szczerą nadzieję, że reszta marek się opamięta i nie pójdzie ślepo za tym trendem. Nie wiem jak dla was, ale dla mnie wyspa zajmująca połowę szerokości urządzenia i niebezpiecznie zbliżająca się do połowy jego długości jest po prostu przegięciem i czymś, czego jako konsument raczej nie zaakceptuję. I tak, możecie powiedzieć, że o gustach się nie dyskutuje i po prostu nie jestem grupą docelową takiej konstrukcji. Analizując jednak wasze komentarze i reakcje na tak wyglądające smartfony, ciężko mi sobie wyobrazić, kto byłby.\nI tak, jak najbardziej rozumiem, że obiektywy muszą "gdzieś" się podziać i wyspy są efektem tego, że pożądamy telefonów z coraz lepszymi kamerami, jednocześnie chcąc urządzeń małych i przede wszystkim - lekkich. dlatego też producenci tworzą telefony względnie smukłe, ale za to z wystającym w jednym miejscu garbem. I o ile jeszcze (dla mnie) zaaranżowanie wyspy chociażby w Huawei'ach P 40 czy też w Galaxy Note było jeszcze do przeżycia, tak kolejny flagowiec Samsunga to już o ten jeden krok za dużo.\nDlatego też zastanawiałem się, co mogłoby sprawić, że taki "design" ewentualnie mógłby zacząć mi się podobać. Gdybym ja był projektantem, myślę, że poświęciłbym smukłość urządzenia na rzecz jego wyglądu. Telefony gamingowe pokazały, że nie zawsze trzeba iść w najbardziej smukłe konstrukcje. Wyrównanie całego telefonu do poziomu wyspy z aparatami mogłoby mieć wiele pozytywnych skutków - projektanci mogliby znacznie powiększyć baterię, zastosować lepsze chłodzenie czy też wykorzystać miejsce dla zaimplementowania dodatkowych podzespołów. Nawet jeżeli telefon byłby o ten milimetr lub półtora grubszy, wyglądałoby to o niebo lepiej niż coraz większa wyspa.\nJuż jest! Smartfon z fizycznym zoomem postawi mobilną fotografię na głowie KR Krzysztof Rojek\nZatoczyliśmy koło. Teraz znowu wszystkie telefony wyglądają jak Samsung KR Krzysztof Rojek\nBeznadziejnie wykonany telefon to dziś nie wada. Tak ma być Krzysztof Rojek\nEarly Access to największe błogosławieństwo i przekleństwo gier wideo Krzysztof Rojek\nReturn to Castle Wolfenstein. Czyli naziści, demony i maszyny Jakub Szczęsny


Kate Upton na okładce Vogue (FOTO) - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Kate Upton » Kate Upton na okładce Vogue (FOTO)\nczytany: 8286 razy\nkate upton kate upton zdjęcia vogue kate upton vogue cover okładka vogue\nChciałabym mieć własną linię bielizny - wyznaje modelka.\nPo zimowej okładce dla Sports Illustrated nadszedł czas na cieplejsze klimaty. Z okładki czerwcowego wydania amerykańskiej edycji magazynu Vogue spogląda Kate Upton.\nW wywiadzie dla pisma, Kate stwierdziła, że nie zamierza pozostać modelką chodzącą jedynie po wybiegach. Chciałaby brać udział w kampaniach promocyjnych największych marek, a nawet stworzyć własną linię bielizny.\nZ drugiej strony, ma w planach rozwój własnej kariery aktorskiej. Jak dotąd wystąpiła w komediach Głupi, głupszy, najgłupszy oraz Tower Heist: Zemsta cieciów. Wkrótce pojawi się też w filmie The Other Woman, w którym główną role gra Cameron Diaz.\nTymczasem, „na ochłodę” proponujemy film, który zarejestrowano podczas przygotowywania zimowej okładki Sports Illustrated.\nMimo że wideo nagrano na Antarktydzie, wciąż robi się gorąco...\nZatrudnilibyście ją? Styl Victorii Beckham zmienił się diametralnie na przestrzeni ostatnich lat. Teraz Vicky jest właścicielką modowego imperium i odnosi sukcesy jako projektantka. Zapewne wstydzi się kilku swoich stylizacji ... czytaj więcej


Praktyczne wskazówki dla utrzymania jakości dywanów\nO tym, jak wyczyścić dywan wiemy chyba już sporo. Tak naprawdę, należy jedynie sugerować się tym, jaki typ dywanu wybieramy, a później dobrać dla niego odpowiednie środki do czyszczenia. Kiedy zaś mamy jakieś wątpliwości to możemy zapytać o poradę doświadczonego pracownika sklepu. Natomiast, warto dowiedzieć się, jak dbać o jakość dywanów, na przykład wtedy, gdy są one umieszczone przy meblach lub na stoliku.\nZagniecenia na dywanach\nW miejscu takim jak sklep z dywanami zostaniemy poinformowani o tym, że dywany eleganckie powinny znajdować się w centrum salonu lub gabinetu. Takich też dywanów nie warto układać przy meblach, gdyż mają one do spełnienia przede wszystkim funkcję dekoracyjną. Wybierając dywan z wysokiej jakości wełny mamy gwarancję, że nie będzie na nim żadnych zagnieceń. Z kolei, jeśli wybieramy modele syntetyczne, to musimy mieć świadomość, że zagniecenia takie będą powstawały, na przykład podczas zwijania dywanu w rulon lub wtedy, gdy będą na nim stały meble. W związku z tym, jeśli będziemy chcieli przesunąć dywan w inne miejsce, bo na przykład zamarzą się nam niewielkie zmiany aranżacyjne to powinniśmy dokładnie dowiedzieć się, jak o taki dywan zadbać, aby nie było na nim widać zbyt dużych śladów użytkowania.\nJednym z prostszych, a zarazem sprawdzonych sposobów jest użycie kostek lodu. Lód należy umieścić w miejscu zgniecenia, a kiedy się rozpuści to delikatnie przetrzeć suchą ścierką. Runo należy wtedy unosić do góry. Zgniecenie łatwo zniknie. Oczywiście, może zdarzyć się, że wgniecenie będzie dosyć trwałe, szczególnie wtedy, kiedy jakiś mebel długo stał na dywanie. Wówczas czynność z kostkami lodu należy powtarzać tak długo, aż wgniecenie całkiem nie zniknie.\nInnym, także sprawdzonym sposobem jest użycie żelazka z generatorem pary. Najważniejsze jest to, aby stopa żelazka nie miała styczności z runem dywanu, ponieważ mogłoby dojść do spalenia włókien. W miejscu wgniecenia należy natomiast położyć ściereczkę i bardzo delikatnie prasować. Funkcja aktywnej pary zmiękczy włókna. Później, po prasowaniu, runo należy wyszczotkować. O takich sposobach możemy nie dowiedzieć się w miejscu jakim jest sklep z dywanami, natomiast warto je poznać. Rzeczywiście bowiem są skuteczne.\nKiedy zaś w ogóle nie chcemy martwić się o to, w jakim stanie będą nasze dywany to powinniśmy myśleć profilaktycznie, układając je w domu. I o ile już rzeczywiście musimy postawić mebel na dywanie, to raz na jakiś czas warto go nieco delikatnie przesunąć. Wtedy nie dojdzie do dużych zagnieceń. W miejscu jakim jest sklep z dywanami powinniśmy dokładnie przedstawić nasze oczekiwania co do dywanu i tego, gdzie i w jaki sposób zamierzamy go ułożyć. Wtedy doświadczony sprzedawca bez wątpienia podpowie nam, co zrobić z dywanem i będzie to dobra decyzja.\nWarto zawsze dbać o jakość dywanu, niezależnie od tego, z jakiego włókna będzie wykonany, ponieważ wtedy przez dłuższy czas nie musimy przejmować się zakupem kolejnego. Sam sposób eksploatacji dywanu jest równie ważny i nie możemy o tym absolutnie zapominać.\nCzy warto mieć w domu klimatyzację?\nGdy zbliżają się ciepłe dni, niekiedy w domu ciężko jest wytrzymać. Wówczas nawet zasłonięte okna i wiatrak, nie są w stanie nam pomóc. Trudno jest podczas upałów, otworzyć także okno.\nCiepłe powietrze bowiem cały czas wdziera nam się do domów. Dlatego też wiele osób decyduje się na klimatyzację. Jak ona działa i czy w ogóle opłaca się w nią inwestować?\nKlimatyzacja to nic innego jak urządzenie, dzięki któremu w naszych domach jest idealna temperatura. Zazwyczaj jest ona wykorzystywana latem, jednak przydaje się także podczas innych pór roku. Może okazać się zbawienna wtedy, gdy w naszym mieszkaniu pojawi się większa ilość gości. Wówczas zależy nam na tym, by temperatura była odpowiednia. Tymczasem duża ilość osób, to także wzrost temperatury. Taką klimatyzację można wówczas bardzo łatwo ustawiać zgodnie z tym, jaka temperatura panuje w pomieszczeniu.\nDziś klimatyzacja domowa montowana jest w wielu domach. Niektórzy jednak zastanawiają się nad tym, czy posiadanie zwykłego wiatraka nie rozwiązuje sprawy? Wiatrak ma zupełnie inny system działania. Jego podmuchy choć bardzo ożywcze, nie zawsze się sprawdzają. Szczególnie jeśli wstawia się go do nieco większego pomieszczenia. Wówczas trudno oczekiwać, że mały wiatrak będzie w stanie poradzić sobie z temperaturą tam panującą. Klimatyzacja natomiast wypełnia świeżym powietrzem całe pomieszczenie.\nOczywiście jak każdy inny sprzęt, ten również należy serwisować. Taki serwis klimatyzacji powinien odbywać się regularnie. Należy sprawdzać jaki jest stan klimatyzacji, czy dobrze działa i czy każdy jej element jest sprawny. Jako, że używa się jej bardzo dużo w okresie letnim, zalecane są właśnie wówczas serwisy. Najlepiej jest dokonać go przed rozpoczęciem lata i dużo po nim. Jesień, zima i wiosna to nie są pory roku, gdy używa się często tego sprzętu. Dlatego też wówczas sprawdzanie nie jest aż tak konieczne. Oczywiście przegląd klimatyzacji powinna wykonywać osoba, która się na tym zna. Samodzielne sprawdzanie klimatyzacji na nic się nie zda. Tylko wprawne oko fachowca jest w stanie dostrzec, czy nie ma żadnych usterek. Oczywiście każdy taki serwis jest płatny. Są to jednak zazwyczaj niewielkie pieniądze, które nie obciążają zbytnio budżetu.\nCo trzeba wiedzieć o klimatyzacji? Jakie są jej zalety i wady?\nPlanujesz zakup urządzenia, które w sezonie letnim uczyni Twoje miejsce chłodnym i przyjemnym? Sprawdź, co musisz wiedzieć, zanim zdecydujesz się na klimatyzację w Twoim domu.\nPoznaj wady i zalety urządzeń dbających o właściwą temperaturę w pomieszczeniach.\nCo trzeba wiedzieć o klimatyzacji?\nPrzed montażem klimatyzacji trzeba sobie odpowiedzieć na kilka bardzo istotnych pytań. Najważniejsze z nich to:\njaki zakres pomieszczeń w domu czy mieszkaniu chcemy chłodzić,\nczy wybrane pomieszczenia powinny zostać schłodzone jednocześnie.\nUrządzenia przenośnie, tak wykupowane w upalne dni z marketów, cechują się specyficznymi zasadami pracy, z kolei instalacje stacjonarne wymagają zapewnienia odpowiednich warunków do ich wykonania.\nKlimatyzatory przenośne to przeważnie jednoczęściowe urządzenia. Instalacje klimatyzacji to najczęściej jednostki wewnętrzne i zewnętrzne, mogą one obsługiwać jednocześnie kilka pomieszczeń. Preferencje odnośnie zakresu pracy klimatyzatorów powinny być sprecyzowane i na ich podstawie należy dokonać wyboru właściwego rodzaju klimatyzacji.\nTrzeba wiedzieć, że praca klimatyzatorów nie musi polegać wyłącznie na obniżaniu temperatury w pomieszczeniu. Niektóre modele pozwalają na ogrzewanie powietrza. Podstawowym parametrem podczas wyboru odpowiedniego urządzenia jest jego moc, czyli wydajność chłodzenia. Ogólnie przyjmuje się, że na 1 m2 potrzeba 0,1 kW.\nKażdy sprzęt, niezależnie od rodzaju klimatyzacji, wymaga przeprowadzania regularnych serwisów. Trzeba ją czyścić i dokonywać przeglądów. Od tego zależy brak szkodliwego wpływu, jaki klimatyzacja może wywierać na zdrowie jej użytkowników. Szkodliwość dla zdrowia jest przypisywana urządzeniom chłodzącym często zupełnie niesłusznie. Nowoczesne urządzenia klimatyzatorów wyposażone w odpowiednie filtry mogą uzdatniać powietrze, oczyszczać je z zanieczyszczeń i zarodników pleśni, a nawet dymu papierosowego. Istotną wadą klimatyzacji może okazać się jej głośna praca. Trzeba zwrócić uwagę na to, aby urządzenie emitowało możliwie najcichsze dźwięki.\nObecnie na montaż klimatyzacji decyduje się coraz więcej osób, gdyż zalety tego rozwiązania są nie do przecenienia. Odpowiednio dobrana do potrzeb i regularnie oczyszczania klimatyzacja będzie korzystna.\nObowiązkowe wyposażenie każdej łazienki\nSą takie akcesoria, bez których łazienka może okazać się niekompletna. Ich brak może sprawić, że pomieszczenie nie będzie spełniało swoich podstawowych funkcji, przez co okaże się niepraktyczne. Mowa nie tylko o wannie, umywalce czy muszli klozetowej. Na rynku dostępny jest szereg innych akcesoriów łazienkowych, których zakup należy rozważyć. Zwłaszcza gdy chcemy, aby nasza łazienka była miejscem funkcjonalnym i stylowo urządzonym. O czym mowa?\nStojaki - gdy funkcjonalność niejedno ma imię...\nStojaki w łazience są praktycznym dodatkiem. Można je ustawić w dowolnym miejscu i przestawić w każdym momencie. Ich zaletą jest brak konieczności montażu, a także stabilność konstrukcji. Mogą być wykonane z trzech rodzajów materiału: tworzywa sztucznego, zaimpregnowanego drewna oraz chromowanej stali nierdzewnej. Wybór ostatecznej wersji zależy od ogólnego wystroju pomieszczenia. Za najtrwalsze rozwiązania uważa się modele drewniane oraz stalowe.\nStojak na papier toaletowy może spełniać także inne funkcje. Dla przykładu może stanowić podstawkę dla szczotki WC. Taki wieszak na papier toaletowy można postawić w dowolnym miejscu w pomieszczeniu - najczęściej tuż obok muszli klozetowej. Niektóre modele mieszczą kilka rolek papieru, dzięki czemu możemy zapomnieć o częstym uzupełnianiu zapasu. Jest to doskonała alternatywa dla porozstawianych na półkach rolek papieru toaletowego. Doskonale sprawdza się w swojej funkcji, a do tego świetnie się prezentuje, uzupełniając wystrój pomieszczenia.\nJeżeli mowa o stojakach, praktycznym rozwiązaniem jest również stojak na ręczniki do łazienki. Umożliwia on dokładne i szybsze wysychanie materiału, dzięki czemu ręczniki pozostają świeższe przez dłuższy czas. Podobnie jak i modele na papier toaletowy, także i te stojaki można ustawić w dowolnym miejscu w łazience, na przykład przy wannie umożliwiając swobodny dostęp do nich po kąpieli. Doskonale sprawdza się zarówno w dużych, jak i mniejszych łazienkach. Stabilna podstawa sprawia, że pod wpływem ciężaru zawieszonych na stojaku przedmiotów, nie przewraca się on. Niektóre modele oferują możliwość zawieszenia nie tylko ręczników, ale również szlafroka. Stojaki zróżnicowane są między innymi pod względem ilości ramion.\nAkcesoria łazienkowe - praktyczne dodatki do każdej łazienki\nStojak na papier toaletowy oraz stojak na ręczniki do łazienki to nie jedyne akcesoria, które powinny znaleźć się w tym pomieszczeniu. Wśród innych dodatków warto wyróżnić zestawy akcesoriów łazienkowych. Są to komplety, które mogą łączyć w sobie między innymi: dozownik na mydło w płynie, mydelniczkę na mydło w kostce, kubek na szczoteczki do zębów, kosz na śmieci oraz pojemnik na szczotkę do WC. Warto zdecydować się na zestaw, w skład którego wchodzą dodatki utrzymane w takim samym stylu i kolorze - tworzą one wówczas spójną koncepcję, nadając wnętrzu stylowego charakteru.\nKolejnym obowiązkowym elementem wystroju łazienki jest kosz na brudną bieliznę. Pojemnik na pranie powinien być dopasowany kolorystycznie i stylowo do pozostałych dodatków znajdujących się w łazience. Jego pojemność powinna być zaś dostosowana do potrzeb domowników. Zbyt mały kosz przy dużej ilości osób może sprawić, że z pojemnika szybko wystawać będą brudne ubrania. Jeżeli więc nie dysponujemy osobną pralnią, postawmy na duży kosz na pranie.\nW żadnej łazience nie powinno również zabraknąć lustra. Najlepiej, aby zostało ono umieszczone nad umywalką. Zalecane jest także umieszczenie w jego pobliżu sztucznych źródeł światła, które oświetlą twarz na przykład podczas robienia makijażu czy też golenia twarzy.\nCo jest ważne, aby montaż drzwi przebiegł prawidłowo i jakie błędy mogą się pojawić przy nieodpowiednim ich osadzeniu?\nParametry techniczne drzwi to jedno, a prawidłowy montaż to drugie. Nawet te o najlepszych właściwościach, np. izolacyjnych, nie będą prawidłowo spełniały swoich funkcji w efekcie nieprawidłowo wykonanego montażu.\nDowiedz się, co jest ważne, aby montaż drzwi przebiegł prawidłowo i jakie błędy mogą się pojawić przy nieodpowiednim ich osadzeniu. Przedstawiamy kilka rad, z którymi warto się zapoznać przed samodzielnym montażem drzwi lub kiedy chcemy nadzorować montaż wykonywany przez fachowców.\nSkutki nieprawidłowego montażu drzwi\nPowstawanie mostków termicznych i straty ciepła to tylko niektóre skutki błędów w montażu. Niedostosowanie drzwi do otworu, pionu może skutkować problemami z otwieraniem oraz zamykaniem drzwi. Niefachowość może prowadzić do tarcia drzwi o podłogę, wypaczenia elementów konstrukcyjnych, zarówno ramy, jak i skrzydła, a także zablokowania elementów okuć. Poprawny montaż jest jednym z najważniejszych czynników dla długotrwałego oraz bezproblemowego użytkowania drzwi. Decydując się na profesjonalne drzwi akustyczne, lepiej powierzyć ich montaż fachowcom.\nKiedy zamontować drzwi zewnętrzne podczas budowy domu?\nDrzwi w nowym domu powinny być zamontowane, kiedy większość prac wykończeniowych się zakończy, zwłaszcza jeśli są to drogie i porządne drzwi drewniane. Przy pracach budowlanych nawet takie drzwi mogą ulec zniszczeniu. Przejściowo można zastosować tańsze, prowizoryczne drzwi.\nWażne aspekty montażu drzwi antywłamaniowych\nDrzwi antywłamaniowe wymagają szczególnie solidnego montażu ościeżnicy. Należy je mocować większą ilością, gęściej umieszczonych, solidnych łączników niż w przypadku drzwi bez właściwości antywłamaniowych. Najlepsze będą stalowe kotwy rozporowe, kotwy metalowe lub porządne kołki montażowe. W każdym przypadku wszelkie materiały zastosowane do montażu drzwi powinny być zgodne z zaleceniami producenta.\nMontaż drzwi w zależności od grubości ściany\nRóżne zasady dotyczą montażu drzwi w zależności od rodzaju muru. W ścianach jednowarstwowych ościeżnice powinny być montowane w połowie grubości muru. Z kolei w dwuwarstwowych należy je osadzić możliwie najbliżej zewnętrznej strony. Część ościeżnicy zostanie przykryta warstwą termoizolacji oraz tynku.


Mniszków: Nocny pożar pustostanu. - Jelenia Góra 998\n28Sty 23 lutego 2020 Paweł\nDnia 27.01.2020r. około godziny 23:20 do Stanowiska Kierowania KM PSP w Jeleniej Górze wpłynęło zgłoszenie o pożarze budynku o konstrukcji drewnianej w miejscowości Mniszków.\nNa miejsce zdarzenia natychmiast zadysponowano zastępy straży pożarnej. Po przyjeździe na miejsce zdarzenia pierwszych zastępów i rozpoznaniu zgłoszenie zostało potwierdzone. Pożarem objęty był cały budynek, który miał być pustostan. Strażacy natychmiast przystąpili do działań gaśniczych. W trakcie prowadzonych działań, pojawiła się informacja, że w budynku mogą znajdować się ludzie. Jednak ze względu na bardzo mocno rozwinięty pożar nie zdecydowano o wprowadzeniu strażaków do środka. Po ugaszeniu pożaru i przeszukaniu budynku informacja ta nie została potwierdzona.\nW związku z dużym zadymieniem oraz koniecznością pracy strażaków w budynku oraz dużym zapotrzebowaniem na powietrze znajdujące się w butlach aparatów OUO, kierujący działaniami ratowniczymi zadecydował o zadysponowaniu specjalistycznego samochodu z OSP Podgórzyn z kompresorem do napełniania pustych butli. Przyczyna pożaru nie jest znana. Działania zakończono około godziny 4:00\n– 359[D]10 – GBA 3,5/35 – Mercedes Benz Atego 1530 / BoCar\n– 359[D]11 – GBM 2,5/8 – Star 244 / JZS\nFoto: OSP Janowice Wielkie oraz Rafał Gaudyn.


Magda Gessler komentuje ciążę Lary: "Kochana moja maleńka...\nStrona główna Gwiazdy Celebryci Szczęśliwa Magda Gessler komentuje ciążę Lary. Wiemy kto jest ojcem!\nSzczęśliwa Magda Gessler komentuje ciążę Lary. Wiemy kto jest ojcem!\nMagda Gessler zostanie babcią i nie może wytrzymać ze szczęścia. Wstawiła aż dwa posty, w których dzieli się swoimi uczuciami.\nPo tym jak Lara Gessler podzieliła się na Instagramie zdjęciem, na którym pozuje z dużym brzuszkiem ciążowym internet oszalał. Kobieta musiała całkiem długo to ukrywać. Ojcem prawdopodobnie jest jej partner Piotr Szeląg. Jednak to nie na jego reakcję ludzie czekali najbardziej. W końcu to Magda Gessler ma zostać babcią.\nNie trzeba było długo czekać aż restauratorka zabierze głos. Na swoim Instagramie udostępniła to samo zdjęcie, które wstawiła Lara, a w opisie podzieliła się swoją radością.\n“Kochana moja malenka serce rośnie … patrząc na ciebie … radosc wielka Udziela sie nam. Bez granic … kochana .. całuje przytulam mama … i babcia … ” – napisała wzruszona.\nNa tym jednak nie poprzestała. Na swoim Facebooku wstawiła zdjęcie z córką dołączając o wiele bardziej emocjonalny opis. Nie da się nie zauważyć jak wielkim uczuciem darzy swoje dziecko i jak bardzo jest to dla niej ważne. Czekała na to już jakiś czas!\n“Upływające lata, pory roku, tygodnie, dni godziny… Patrzę na Ciebie… Laro.. od pierwszych sekund.. Kiedy się urodziłaś, obudziłaś we mnie Magdę, jakiej wcześniej nie znałam.. Dałaś mi spokój i ukojenie…Miłość, przyjaźń i najgłębszą relację o jakiej może zamarzyć matka…\nDziś patrzę na mój ogród.. pełen przyrody, która budzi się do życia! Tak jak Ty!! Jesteś pełna miłości, która jest najcenniejszym darem życia! Moje serce… serce matki.. jest przepełnione dumą i wzruszeniem.. Przed Tobą najpiękniejsza podróż …a ja jestem obok\nW dzisiejszym chaosie… powstało życie! Obudziło się z miłości!! Wszystko kwitnie…Niemal wybucha milionem kolorów i zapachów!!! Życie ponad wszystkim! 🦋\nKocham Cię Lara, moja mała, dorosła córeczko\n…wręczcie Babcia …Tak na to czekałam….❤”\nGratulujemy przyszłym rodzicom i babci!\nUpływające lata, pory roku, tygodnie, dni godziny… Patrzę na Ciebie… Laro.. od pierwszych sekund.. Kiedy się urodziłaś,…\nPosted by Magda Gessler on Thursday, April 30, 2020\nNastępny artykułNałóg pokonał Michała Wiśniewskiego?! “Licytowany był dom”


Strona główna›Android Auto 6.7 dostępny do pobrania. Lista nowości to zagadka\nAndroid Auto 6.7 jest już dostępny do pobrania. Na tym etapie kierowcy powinni już móc uruchamiać gry, ale w praktyce lista nowości jak zwykle pozostaje tajemnicą. Użytkownicy muszą więc sami odkryć zmiany, jakie pojawiły się w systemie.\nAndroid Auto 6.7 trafia do pierwszych smartfonów, co oznacza rozpoczęcie kolejnej "zabawy" w odkrywanie nowości. Google jak zwykle nie dzieli się oficjalnym dziennikiem zmian, więc można tylko zakładać, że od czasu ostatniego wydania Androida Auto rozwiązano na przykład uporczywe problemy ze smartfonami Xiaomi i innych marek.\nNa tym etapie kierowcy powinni już także móc uruchamiać proste gry dostępne dzięki aplikacji GameSnacks. Zostały zauważone w testowym wydaniu Androida Auto 6.7, więc ich obecność w stabilnym wydaje się oczywista, jednak w praktyce wiele wskazuje na to, że gry są opcją włączaną po stronie serwera - w moim przypadku pojawiły się w Androidzie Auto już przed aktualizacją do wersji 6.7.\nAndroid Auto niestety wciąż nie jest dostępny w Polsce przez Sklep Play dla użytkowników Androida w wersjach 5-9. Począwszy od Androida 10, Android Auto jest zintegrowany z systemem, a przez to otrzymuje aktualizacje automatycznie. W pozostałych przypadkach pozostaje się wesprzeć instalacją pliku APK we własnym zakresie.


Prawo rodzinne - Porady prawne - Strona 77\nIlość: 2017 | Wyświetlono: 1521-1540\npoprzedni 1 ... 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 ... 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 następny\nByłam zameldowana przez 20 lat w mieszkaniu własnościowym należącym do mojego partnera, który niedawno zmarł. Jego majątek dziedziczy jego siostra, z którą nie utrzymywał kontaktu przez wiele lat. W ostatnich latach nie pracowałam, utrzymywał mnie partner, a ja prowadziłam dom....\n▶ Omyłka pisarska w decyzji o przyznaniu alimentów\nWydano decyzję o przyznaniu alimentów na dwoje moich dzieci – po 300 zł. Okazało się, że jest ona błędna, ponieważ sąd określił ich wysokość na 250 zł. Wydano postanowienie o omyłce pisarskiej – czy właściwie? Czy dokonanie wypłaty w kwocie wyższej coś...\n▶ Wspólne zamieszkanie z samotną matką a prawo dzieci do alimentów\n▶ Przekazanie majątku na rzecz współmałżonka\nJesteśmy małżeństwem od 23 lat. W związku z różnymi przejściami w naszej rodzinie chciałem zapytać, czy jest możliwe zrzeczenie się mojej części naszego majątku małżeńskiego i przekazanie go żonie (pozostając w małżeństwie)?\n▶ Prawo do przebywania w mieszkaniu męża, który jest jego współwłaścicielem\n▶ Podział wspólnego mieszkania po rozwodzie\nWłaśnie przygotowuję się do złożenia pozwu rozwodowego. Mąż chce sprzedać mieszkanie i podzielić otrzymaną kwotę pieniężną na połowę; ja niestety nie chcę sprzedać, chcę w nim pozostać razem z dzieckiem. Mieszkanie zostało wykupione ze wspólnych dochodów w trakcie...


Inside Llewyn Davis (Co jest grane, Davis?) - recenzja ~ KINOFILIA\nZapałałem do tego filmu uczuciem głębokim, ale niełatwym, to nie miłość od pierwszego spojrzenia, o nie. Pierwsze opisy fabuły, recenzje, zwiastuny, zapowiadały tytuł dobry, ba, potencjalnie bardzo dobry, ale raczej z cyklu: „doceniam reżyserskie rzemiosło, operowanie klimatem i słowem, machinalnie jednak zaznaczam wysoką ocenę, szybko wyrzucam z głowy i przechodzę do następnego tytułu”. Nie doceniłem braci C., oj nie doceniłem. Nie po raz pierwszy już nakręcili film po swojemu, nieoglądający się na trendy, nieschlebiający widowni, stawiający przed nią wyzwanie, wymagający poświęcenia uwagi, niezrażania się powolnym, gawędziarskim tempem, zatopienie w melancholijnym klimacie i w spokojnych folkowych piosenkach. Do tego jest jeszcze odpychający główny bohater. Egoistyczna zdradziecka szumowina, żerująca na dobroci innych, wbijająca w podzięce nóż w plecy, może nie skończony bydlak perfidnie robiący na złość innym, czasem nawet zdarzy mu się zrobić coś dobrego, ale jakimś cudem zawsze zdoła innym uprzykrzyć życie, wpakować w kłopoty i tchórzowsko porzucić.\nCierpliwi widzowie, niezrażający się łatwo, zostaną jednak nagrodzeni. Wiele można o braciach Coen powiedzieć, ale na pewno nie można im zarzucić braku talentu do płodzenia zapadających w pamięci bohaterów drugo- i trzecioplanowych. Tym razem wznieśli się na wyżyny, począwszy od cudownej Carey Mulligan, będącej w stanie permanentnej furii (już dawno nikt tak cudownie nie strzykał jadem), poprzez od dawna u nich nie widzianego Johna Goodmana w roli poruszającego się o kulach heroinisty, który jeżeli akurat nie jest na haju, to serwuje niekończące się agresywne tyrady, a kończąc na Garrettcie Hedlundzie, bawiącym się wizerunkiem beatnikowskiego outsidera, którego wykreował występując przed dwoma laty „W drodze”. A to jedynie wierzchołek góry lodowej, przez film przewija się tabun fascynujących postaci, za długo by wszystkich wymieniać.\nKończąc, muszę wspomnieć o jeszcze jednym szczególe. W filmie pojawia się przeuroczy kot, a w sumie to nawet i dwa sierściuchy. Film z kotem nie może być zły, amerykańscy naukowcy już dawno temu to udowodnili.


Bożena Frankowska JAN ENGLERT – RZEMIOSŁO I MYŚL (9) | AICT Polska\n5 września 2021 szefyorick\nROZDZIAŁ III DROGA PRZEZ TEATR (ciąg dalszy)\nPIERWSZY SUKCES. W pomoc przyszedł Janowi Englertowi sukces. Nadszedł niespodziewanie i ze strony niespodziewanej. Dokonał się nie w macierzystym teatrze stacjonarnym i dramatycznym, z którym Jan Englert wiązał i wiąże do dziś swoją sztukę, ale w Telewizji Polskiej i Filmie Polskim.\nW latach 1968 i 1969 Telewizja Polska pokazała sześć programów reżyserowanych przez Jerzego Antczaka: Głos (1965), Mistrz (1966), Duet (15 maja 1966), Dekret (16 stycznia 1967), Notes (4 listopada 1968), Epilogzamknięcie utworu epickiego (dramatycznego), poświęcone d... More Norymberski (24 listopada1969, w półtora roku później miała premierę wersja filmowa – 8 maja 1971). Od 29 października Telewizja Polska emitowała też serial Stawka większa niż życie w reżyserii Janusza Morgensterna, gdzie Jan Englert grał Tadka, podporucznika Wojska Polskiego (w odcinku Czarny Wilk von Hubertus i w odcinku Genialny plan pułkownika Krafta).\nRole Jana Englerta w czterech ostatnich programach Jerzego Antczaka (Kelner, Aplikant, Stefan Bielak, dr Gilbert) i w serialu Janusza Morgensterna zostały natychmiast zauważone przez widzów, zdecydowały o wysokiej ocenie jego aktorstwa i otworzyły mu drogę do innych ról pod kierunkiem wybitnych reżyserów oraz wspomnianego sukcesu w roli Zygmunta w serialu Kolumbowie wg scenariusza i powieści Romana Bratnego (1970 – 5 odcinków) i w filmie Kazimierza Kutza Sól ziemi czarnej (premiera 6 marca 1970). Te role po latach cichej pracy i oczekiwania, niemal z dnia na dzień, przyniosły Janowi Englertowi uznanie fachowców oraz sympatię widzów. Uwagę wybitnych reżyserów i popularność.\nZaraz potem były następne role – w filmie Proces Norymberski (premiera 8 maja 1971) tj. filmowej wersji przedstawienia telewizyjnego, rozszerzonej o sceny rozmów doktora Gilberta, amerykańskiego psychiatry, z oskarżonymi zbrodniarzami niemieckimi i o komentarz Karola Małcużyńskiego, przed laty sprawozdawcy prasowego z tego procesu, a następnie rola w nowym filmie Kazimierza Kutza Perła w koronie (premiera 28 stycznia 1972) oraz w filmie Jana Łomnickiego Poślizg (premiera 17 października 1972, wg scenariusza Jerzego Skolimowskiego), nagrodzonym na Festiwalu Filmowym w miejscowości Karlovy Vary (1972). One sławę Jana Englerta przypieczętowały, nagradzając ambicje, upór, pracę, determinację i wprowadzając do czołówki aktorów nie tylko młodego pokolenia.\nPrzed tymi spektakularnymi sukcesami filmowymi (i telewizyjno-filmowymi) Jan Englert po udziale w filmie Kanał Andrzeja Wajdy (1957) występował w filmie i w telewizji tylko sporadycznie. Podczas studiów w PWST w 1962 roku zagrał Kolegę Basi w filmie Miłość dwudziestolatków [L’Amour à vingt cent], a w 1964 – Żołnierza w przedstawieniu telewizyjnym Kandyd wg Voltaire‘a. Po studiach od 1965 roku zaczął występować w przedstawieniach telewizyjnych i telewizyjnych serialach oraz w filmach polskich (w zagranicznych od 1969). Występował sporadycznie, a mimo to do roku 1970, który przyniósł sukces w Kolumbach (1970) i Soli ziemi czarnej (1970) uzbierały się 33 role zagrane poza teatrem: 23 w przedstawieniach telewizyjnych, 8 w filmach (6 w polskich i 2 zagranicznych) i 2 serialach (w sumie w 5 odcinkach).\nZ tej perspektywy widać już było wyraźnie, że terminowanie teatralne i pierwsze role teatralne pozwoliły Janowi Englertowi rozwinąć umiejętności i stworzyć solidny fundament dla pracy (i popularności) telewizyjnej i filmowej. Jan Englert, odznaczający się zawsze pełną realizmu samowiedzą, miał tego świadomość – może nie od razu, ale już w krótkim czasie, skoro w wywiadzie dla „Słowa Powszechnego” w 1975 roku powiedział: „Właściwie pierwszą rolą, która zwróciła na mnie uwagę krytyków, była rola w telewizyjnym Notesie w reżyserii Jerzego Antczaka. Natomiast publiczność zaczęła mnie zauważać po filmie Kolumbowie, gdzie zagrałem Zygmunta” (Jan Englert, Reżyserzy powierzają mi zwykle role ideowców, rozmawiała Maria Śledzińska, „Słowo Powszechne” 1975 nr 84 z 11 kwietnia).\nW Notesie Jan Englert zagrał Stefana Bielaka, młodego bezrobotnego i bezdomnego. Scenariusz Notesu Zdzisława Skowrońskiego (druk w „Teatrze Ludowym” 1968 nr 11, wyd. Dramaty, Warszawa 1974, PIW) został nagrodzony w konkursie na scenariusz widowiska telewizyjnego o tematyce współczesnej. Jego wstrząsająca prawda wywodzi się z autentycznych przeżyć autora. Sam Skowroński (1901-1969), po zdaniu matury (1928), studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie i utrzymywał się z pracy jako urzędnik w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Powołany do służby wojskowej w Dywizyjnej Szkole Podchorążych w Łucku, wrócił do Krakowa i przez dwa lata nie mógł znaleźć żadnej pracy, żadnego źródła zarobku, przymierał głodem. Z autopsji poznał los inteligenta wyrzuconego poza nawias. Pisząc scenariusz dla Telewizji Polskiej, przeniósł akcję we współczesne realia. Notes jest opowieścią o bezrobotnych, aresztowanych przez milicjanta, obserwującego ich pod cmentarnym murem. Stefan, po wojsku, od niedawna znajduje się bez pracy, domu, dokumentów i jakiegokolwiek oparcia. Jest młody, silny i choć rozpiera go bunt przeciwko życiu, przeciw urządzeniom społecznym i niesprawiedliwości, czuje się całkowicie przegrany i bez nadziei, jest ponury i bez uśmiechu. Stefana Bielaka Jan Englert zagrał u boku Tadeusza Fijewskiego w roli Poraja. Poraj, były kandydat na duchownego od dawna pozostaje na marginesie życia społecznego, jak Stefan bezrobotny i bezdomny, zdołał się do nędzy przyzwyczaić, wyrobił sobie sposób egzystencji i postępowania, rozwinął spryt, a dla spokoju ducha wypracował swego rodzaju filozoficzne uzasadnienie.\nPodczas nagrań Jan Englert pod opieką i kierunkiem Tadeusza Fijewskiego odbył niemal kolejne studia. Po śmierci Tadeusza Fijewskiego wspominano, że Tadeusz Fijewski „był aktorem, którego kochała publiczność, koledzy i krytycy. Jego dobroć, szlachetność i wielkie serce były ogólnie znane” (Witold Sadowy, „Gazeta Wyborcza” 2003). Wspomnienie Jana Englerta z dni tamtej współpracy wszystko to potwierdza, dorzucając takie uwagi: „Mam wielki sentyment do Tadeusza Fijewskiego. Pod jego opieką odniosłem pierwszy duży sukces w sztuce telewizyjnej Zdzisława Skowrońskiego i Jerzego Antczaka Notes. Tadeusz Fijewski kierował mną na równi z Antczakiem, udzielając trafnych wskazówek, doradzając jak zagrać, aby postać „chwyciła” („Ekran”, 1988).\nHenryk Bieniewski w książce Teatr telewizji i jego artyści (Warszawa 2009, PIW) – ciekawej i pisanej z autopsji przypomniał tę rolę Englerta: „Ładnie Jan Englert zagrał rolę Stefana. Udało mu się pokazać nie tylko skrajną rezygnację i załamanie „pana podchorążego”, ale także przebłyski resztek godności, gdy upodlony i bezdomny, mając okazję do kradzieży (…) pokonuje w sobie silną ponad wszystko chęć zaspokojenia głodu” (s. 101).\nNotes podbił publiczność i zaraz po premierze otrzymał nominację na Międzynarodowy Festiwal Teatrów Telewizyjnych Interwizji w Sofii (dostał tam w 1970 roku I nagrodę pod nazwą „Złota Szkatuła”), a Jan Englert został zauważony nie tylko przez publiczność i środowisko teatralne, ale zwrócili na niego uwagę reżyserzy filmowi, pracujący dla Telewizji Polskiej i dla Filmu Polskiego.\nPierwszy sukces sprzyjał życiowym i zawodowym planom Jana Englerta. Już wcześniej, namówiony zapewne przez Jerzego Kreczmara, a może także przez brata Macieja, aktora i reżysera, a w przyszłości dyrektora teatru, oraz małżonkę aktorkę Barbarę Sołtysik, wszystkich pracujących w Teatrze Współczesnym w Warszawie pod kierunkiem Erwina Axera(1917-2012), reżyser teatralny, wieloletni dyrektor (a uprz... More, zaangażował się do Teatru Współczesnego od sezonu 1969/1970. I znalazł się w najlepszym teatrze warszawskim, a może także najlepszym teatrze w Polsce – obok Starego Teatru w Krakowie i Teatru Polskiego we Wrocławiu. A na pewno w najlepszym wówczas zespole aktorskim w Polsce.\n2. NA MOKOTOWSKIEJ W WARSZAWIE W TEATRZE WSPÓŁCZESNYM ERWINA AXERA (1969/1970-1979/1980)\nLato i jesień 1969 roku, związane z odejściem w Teatru Polskiego i zaangażowaniem do Teatru Współczesnego, miał Jan Englert pracowite. W lipcu 1969 (czyli jeszcze w sezonie 1968/1969) zagrał na scenie Teatru Współczesnego w przedstawieniu Konflikt. Tytuł ukrywał dwa dialogi anglosaskie Metro Leroia Jonesa i Sąsiadów Jamesa Taylora Saundersa w reżyserii Jerzego Kreczmara (26 lipca 1969, scenografia Ewa Starowieyska). W drugiej części przedstawienia – w dialogu Sąsiedzi Jan Englert wcielił się w postać „czarnego” Mężczyzny – Murzyna. Na początku sezonu następnego 1969/1970 wystąpił gościnnie w Teatrze Dramatycznym w roli George Arthura Rose w Hadrianie VII Petera Luke, reżyserowanym przez Jana Bratkowskiego (29 listopada 1969).\nOba przedstawienia – Konflikt we Współczesnym oraz Hadriana VII w Dramatycznym oceniała Marta Fik. O Konflikcie pisała: „Jest to typowy teatr „literacki”. Nie wymagający inscenizacyjnych efektów ani aktorskich ekwilibrystyk, wysuwający na plan pierwszy autora i słowo, któremu reżyser i scenograf winni służyć w sposób możliwie dyskretny (…). Ale te sztuki-dialogi mogą trzymać widownię w napięciu tylko dzięki dobrym wykonawcom oraz wadze spraw, które przekazuje tekst.\nWarunek pierwszy został w Teatrze Współczesnym spełniony. (…) Aktorzy doskonale wcielają się w postacie, które mają przedstawiać (…). W obrazie drugim wyrównany duet Marta Lipińska (Kobieta) i Jan Englert (Mężczyzna) trzyma w napięciu (…). Biedny i skrzywdzony przez społeczeństwo jest bohater Sąsiadów, trudno się jednak dziwić, że nie budzi sympatii publiczności. Wygląda bowiem bardziej na neurastenicznego realizatora idei „cel uświęca środki” (i tak gra go Jan Englert) niż na człowieka, którego zabija poczucie niesprawiedliwości. Sztuka Saundersa miast rozprawą o istocie współczesnego rasizmu staje się opowieścią o klasycznym szantażu. Szantażuje Murzyn tym, że nie jest biały, ulega mu Angielka tylko dlatego, że nie jest czarna. Sprawy seksu, będące pretekstem dla problematyki bardziej ogólnej, zostały w przedstawieniu wyostrzone” (Marta Fik, Anglosaskie dialogi, „Teatr” 1969 nr 18, s. 7-8).\nRecenzując z kolei przedstawienie Hadriana VII, zgłosiła liczne uwagi do niedostatków reżyserii Jana Bratkowskiego i nieprzystawalności głównego bohatera w wykonaniu Gustawa Holoubka do całości inscenizacji. Ale w licznym tłumie aktorskim zauważyła George Arthura Rose, młodego sekretarza Watykanu, Jana Englerta, wygłaszającego maksymę „o krabie, co pod szorstką skorupą chowa organizm skomplikowany i czuły” (Pułapki reżyserii, „Teatr” 1970 nr 1 s. 20).\nTu warto wspomnieć, że gościnnie Jan Englert występował niezbyt często – dokładnie w 23 lata później w Teatrze Powszechnym w Warszawie zagrał Kaliksta Bałandaszka w dramacie Oni Stanisława Ignacego Witkiewicza – Witkacego w reżyserii Rudolfa Zioło (28 listopada 1992), potem w Teatrze Ateneum im. Stefana Jaracza w Warszawie rolę tytułową w monodramie Św. Mikołaj Conora McPhersona w reżyserii Agnieszki Glińskiej (24 kwietnia 1999), Paola w sztuce T.E.O.R.E.M.A.T. Pier Paola Pasoliniego wyreżyserowanej przez Grzegorza Jarzynę w warszawskim Teatrze Rozmaitości (1 lutego 2009) i Petera Kadara w Przygodzie Sandora Marai w Teatrze Polonia Krystyny Jandy i w jej reżyserii (9 lipca 2010).\nW Teatrze Współczesnym przez pierwsze trzy sezony (1969/1970-1971/1972) Jan Englert był w zespole wraz z małżonką Barbarą Sołtysik, jak on absolwentką Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Przez osiem sezonów (1969/1970-1974/1975 oraz 1979/1980-1980/1981) kolegował tu z młodszym bratem Maciejem Englertem, który w roku akademickim 1967/1968 ukończył Wydział Aktorski i Wydział Reżyserii w warszawskiej PWST im. Aleksandra Zelwerowicza i pracował w Teatrze Współczesnym do 14 września 1975, po czym odszedł i przez niecałe cztery sezony kierował jako dyrektor i kierownik artystyczny Teatrem Współczesnym w Szczecinie (od 1 stycznia 1976 do końca sezonu 1978/1979). Ale – upatrzony przez Erwina Axera na następcę – powrócił do Teatru Współczesnego w Warszawie. Przez dwa sezony (1979/1980 i 1980/1981) był zastępcą Erwina Axera, a po jego odejściu na emeryturę od sezonu 1981/1982 objął dyrekcję Teatru Współczesnego. Sprawuje ją do dziś, utrzymując stały dobry zespół, repertuar dla widowni i wypracowaną rangę teatru.\nMaciej Englert, pracując w Szczecinie, w Warszawie w Teatrze Współczesnym reżyserował gościnnie Największą świętość Iona Druce. W sztuce tej swemu starszemu bratu Janowi Englertowi powierzył rolę Michaja Grui (5 listopada 1977), a po powrocie ze Szczecina obsadził go w roli Herosa w Kobiecie Edwarda Bonda (6 grudnia 1980).\nMimo „rodzinnego” uznania Jan Englert od sezonu 1981/1982 powrócił do Teatru Polskiego – pozostającego pod dyrekcją Kazimierza Dejmka(1924-2002), reżyser teatralny i dyrektor teatrów, m.in. N... More. Różne mogły być motywy tej decyzji. Ale u podłoża, jak zawsze, leżała niezgoda nawet na pozory korzystania w pracy z jakichkolwiek (nawet nie mających miejsca) ułatwień.\nNa scenie Teatru Współczesnego Jan Englert był w sumie przez 12 sezonów (1969/1970- 1980/1981). Zagrał 20 ról. Cztery pierwsze zostały „zauważone”, cztery następne „przyjęte z uznaniem”, pięć dalszych „szerzej opisano”, choć właściwie żadna z zauważonych przez krytykę i dobrze ocenianych nie została w pełni doceniona. Ale po latach wszystkie stają przed oczami jak żywe, wskazując na nieustanny wówczas rozwój aktora – środków wyrazu, wyobraźni, myślenia o możliwościach teatru i sztuki aktorskiej. I wszystkie, chociaż każda z innego powodu – zapisały się w historii polskiego teatru lat siedemdziesiątych.\nSprzyjała temu rozmaitość repertuaru i pewne tego repertuaru linie przewodnie. Teatr Współczesny, dysponujący wówczas dwoma scenami – na Mokotowskiej i na Czackiego, miał w programie wystawianie dramaturgii dnia dzisiejszego. Był to przede wszystkim repertuar współczesny – polski i obcy.\nW polskim repertuarze Jan Englert zagrał Reportera radiowego w Akwarium Jerzego Gruzy i Krzysztofa Teodora Toeplitza (KTT) w reżyserii Tadeusza Łomnickiego (11 lipca 1970), Pierwszego w Rzeczy Listopadowej Ernesta Brylla(ur. 1935 w Warszawie), poeta, dramaturg, prozaik, scenarzys... More w reżyserii Erwina Axera (1 lutego 1975), Mężczyznę w Niedostępnej Krzysztofa Zanussiego i Edwarda Żebrowskiego w reżyserii Edwarda Żebrowskiego (26 lutego 1977) w przedstawieniu zatytułowanym Gry kobiece (złożone z dwóch tekstów: Niedostępna i Miłosierdzie płatne z góry Krzysztofa Zanussiego i Edwarda Żebrowskiego), Karlosa w Krawcu Sławomira Mrożka w reżyserii Erwina Axera (22 lutego 1979).\nW repertuarze obcym grał Murzyna we wspomnianym już przedstawieniu Konflikt w reżyserii Jerzego Kreczmara (26 lipca 1969), Ryszarda w Pokoju na godziny Pavla Landovsky’ego w reżyserii Aleksandra Bardiniego (Scena przy ulicy Czackiego, 18 grudnia 1971), postać Banco w sztuce Macbett Eugène Ionesco w reżyserii Erwina Axera (22 czerwca 1972), Michaja Gruję w Największej świętości Iona Druce w reżyserii Macieja Englerta (5 listopada 1977), Rogera w Tryptyku Maxa Frischa w reżyserii Erwina Axera (5 IV 1980), Herosa w sztuce Kobieta Edwarda Bonda także w reżyserii Macieja Englerta (6 grudnia 1980).\nPrzymiotnik „współczesny” dyrektor teatrudawniej (por.) anterprener, organizator pracy artystycznej z... More Erwina Axer rozumiał szeroko i jakby symbolicznie. Obejmował on wypowiedź do współczesnych na tematy żywo dziś obchodzące widzów, ale formułowane nie tylko na kanwie literatury współczesnej, ale także dramaturgii klasycznej. Na kanwie dramaturgii klasycznej polskiej i obcej, czytanej na trzy sposoby: wprost, gdy nieprzebrzmiałe i aktualne, czytane na zasadzie analogii albo porozumiewające się z widownią poprzez aluzje, wreszcie uwzględniające jakby trzeci zakres rozumienia „współczesny” – odczytanie i ukazanie literatury teatralnej klasycznej poprzez zmienione środki wyrazu teatralnego, a więc we współczesnym kształcie inscenizacyjnym, który nie tyle uczy, daje do myślenia, co po prostu stwarza okazję do rozrywki, zabawy, śmiechu – humoru, dowcipu, drwiny.\nToteż literatura dziś napisana i podejmująca teraźniejsze sprawy nieustannie przeplatała się w Teatrze Współczesnym z utworami klasycznymi lub napisanymi w XX wieku, ale należącymi już do klasyki. Po Matce Stanisława Ignacego Witkiewicza – Witkacego w reżyserii Erwina Axera (rola Leona Węgorzewskiego, 20 czerwca 1979) była Lekkomyślna siostra Włodzimierza Perzyńskiego w reżyserii Andrzeja Łapickiego (postać Janka Topolskiego, 3 kwietnia 1971). A obok nich Kordian Juliusza Słowackiego w reżyserii Erwina Axera (Mefistofel-Diabeł-Doktor, 16 kwietnia 1977), Pan Jowialski Aleksandra Fredry w reżyserii Jerzego Kreczmara (Ludmir, 23 czerwca 1977), Dziady kowieńskie Adama Mickiewicza w reżyserii Jerzego Kreczmara (Pustelnik-Gustaw-Upiór, 30 listopada 1978). I dramaturgia(gr. dramatourgia), 1. twórczość dramatyczna, ogół utwo... More światowa: Carla Gozziego Król Jeleń w reżyserii Giovanniego Pampiglione (Leandro, 10 listopada 1972), Antoniego Czechowa(1860-1904), prozaik i dramaturg rosyjski. Pochodził z ubog... More Wiśniowy sad w reżyserii Macieja Prusa (Jermołaj Łopachin, 6 maja 1976), Augusta Strindberga Gra snów w reżyserii Macieja Prusa (Oficer, 6 kwietnia 1978) oraz Paula Claudela Punkt przecięcia w reżyserii Jerzego Kreczmara (Mesa, 31 marca 1973).\nJak widać z tych zestawień praca nad przygotowaniem ról i przedstawienia opierała się o doborowy repertuar i pod kierunkiem znakomitych reżyserów – Erwina Axera, Aleksandra Bardiniego, Jerzego Kreczmara, Edwarda Żebrowskiego, pod kierunkiem aktorów-reżyserów, jak Andrzej Łapicki i Tadeusz Łomnicki oraz reżyserów młodszego pokolenia – wykształconego na Wydziale Reżyserii w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie: Macieja Englerta, Giovanniego Pampiglione, Macieja Prusa.\nW tym okresie Jan Englert upamiętnił się kilkoma świetnymi rolami w bardzo różnorodnym repertuarze – od melodramatu do tragedii.\nLEON WĘGORZEWSKI Z MATKI WITKACEGO (20 czerwca 1970). Pomijając Konflikt, pracę w Teatrze Współczesnym Jan Englert rozpoczął dużą i ważną rolą Leona Węgorzewskiego w Matce Stanisława Ignacego Witkiewicza w reżyserii Erwina Axera (20 czerwca 1970). U boku Haliny Mikołajskiej (Matka) i Barbary Krafftówny (Dorota).\nPo dywagacjach na temat sztuki i ogólnych uwagach o przedstawieniu Leonia Jabłonkówna i Konstanty Puzyna w dyskusji opublikowanej w „Teatrze” (O „niesmacznej sztuce” Witkacego rozmowa Leonii Jabłonkówny i Konstantego Puzyny, „Teatr” 1970 nr 19 s. 12-16) wymieniali uwagi o grze aktorów – Mikołajskiej i Krafftówny, po czym Konstanty Puzyna powiedział: „Dorzućmy słówko o Leonie, bo on jest – dla mnie – najważniejszą postacią sztuki. Englert szuka także raczej charakterystyczności zewnętrznej, niż walczy o te swoje idee. Wprawdzie mówiąc o nich mówi z przekonaniem i rozumie, co mówi, ale jakoś w to nie wierzymy”.\nJabłonkówna odpowiadała: „Z tym się zgadzam. Myślę zresztą, że ta bardzo trudna rola jest dużym osiągnięciem młodego aktora. Ale i ja nie całkiem wierzę w wewnętrzną prawdę jego ideologicznych wypowiedzi, jego wyznania wiary. Muszę jednak na jego usprawiedliwienie powiedzieć, że według mnie on nie bardzo ma w co wierzyć”.\n„O nie, to nieprawda – replikował Konstanty Puzyna. – Ty możesz uważać, że Leon mówi głupstwa. Ale także postać, która mówi głupstwa, tutaj powinna w nie wierzyć. Leon musi narzucić nam wiarę w swoje idee. Jest nimi opętany”.\nPo Matce Jan Englert wystąpił po raz pierwszy w sztuce współczesnej – w Akwarium 2 Jerzego Gruzy i Krzysztofa Teodora Toeplitza (KTT) w reżyserii i z udziałem aktorskim Tadeusza Łomnickiego (11 lipca 1970). Grał Reportera radiowego – jedną z osób Epilogu (na zmianę z Tadeuszem Łomnickim).\nUtalentowany felietonista Andrzej Dobosz, uczeń Jana Kotta na wydziale polonistyki Uniwersytecie Warszawskim, do wyjazdu za granicę parał się pisaniem recenzji – także recenzji teatralnych. Jemu sztuka spółki Jerzy Gruza i Krzysztof Teodor Toeplitz zawdzięcza opis – trochę humorystyczny, trochę zjadliwy oraz miażdżącą ocenę tekstu przy najwyższej pochwale zespołu aktorskiego. „Jest to sztuka o niczym. (…) Moi nauczyciele radzili zadawać sobie zawsze w teatrze pytanie: czy jest to lepsze czy gorsze od Szekspira. Tutaj jest to pytanie niestosowne”.\nNiestety, najwyższej globalnej pochwale zespołu, nie towarzyszyły cenzurki indywidualne. Dowiadujemy się z recenzji o udziale w przedstawieniu Jana Englerta wśród aktorskich gwiazd – Antonina Gordon-Górecka (Janina), Stanisława Celińska (Wiera vel Wera Rybianka), Pola Raksa (Szotówna), Barbara Wrzesińska (Mona vel Małgorzata Skoczek), Zdzisław Mrożewski (Cezary Ryba i Beniamin Ryba), Piotr Fronczewski (Winston Ryba), Mieczysław Czechowicz (Pan Zenon Branicki). Ale o żadnej roli (z wyjątkiem wzmianki o talencie komicznym Wiesława Michnikowskiego) nie ma bliższej informacji (Andrzej Dobosz, Akwarium, „Teatr” 1970 nr 20, s. 19).\nLEKKOMYŚLNA SIOSTRA WŁODZIMIERZA PERZYŃSKIEGO (3 kwietnia 1971). Trzecia rola w Teatrze Współczesnym przypadła Janowi Englertowi znów w utworze dwudziestowiecznej literatury scenicznej – w klasycznej polskiej komedii Włodzimierza Perzyńskiego Lekkomyślna siostra (3 kwietnia 1971).\nAndrzej Makowiecki, polonista i pracownik Uniwersytetu Warszawskiego, a w przyszłości jego profesor, swoją recenzję Lekkomyślnej siostry zatytułował adekwatnie do intencji Erwina Axera jako dyrektora Teatru i zamiarów reżysera komedii Andrzeja Łapickiego: Konwencjonalizm w młodopolskiej „piece bien faite („Teatr” 1971 nr 12 s. 22-23).\nKoncepcja reżyserska Lekkomyślnej siostry w Teatrze Współczesnym wyraźnie wychodziła z założenia, że większa część spraw tej komedii nie da się dziś potraktować serio, a schematy dramaturgii komediowej z przełomu wieków zmuszają do odmiennego potraktowania postaci – nie jako obiektów poważnie traktowanej krytyki, ale jako przedmiotu zabawy. Recenzent po równo pochwalił taką koncepcję reżyserską i takie odczytanie komedii oraz wykonanie aktorskie przez całą bez wyjątku obsadę.\nO trafnym zamiarze reżysera Andrzeja Łapickiego napisał: „Sztuka została (.. ) zrealizowana nie jako obyczajowa gorzko-ironiczna komedia mieszczańska, ale jako egzemplifikacja „schematyzmu” psychologicznego dramaturgii tego typu, niezależnie od jej finezji i lekkości konstrukcyjnej. (…) Reżyseria Andrzeja Łapickiego zmierzała wyraźnie do zaakcentowania wdzięku tej „gorzkiej komedii”, przyprawiając ją elementami stylizacji na uroczą zabawę w problemy moralne „fin de siecle’u”.\nO wykonaniu aktorskim recenzent wyrażał się z najwyższym uznaniem dla rzemiosła, talentu i zgrania całego zespołu aktorskiego: „Przedstawienie Lekkomyślnej siostry w Teatrze Współczesnym jest prawdziwą paradą gwiazd. Nie jest tajemnicą dla stołecznej publiczności, że Teatr Współczesny ma obecnie jeden z najświetniejszych zespołów aktorskich w kraju i spektakl ów sąd potwierdza w sposób dobitny.\nWybór sztuki Perzyńskiego dramatopisarza konstruującego dialog(gr. dialogos = rozmowa), 1. podstawowa forma wypowiedzi w d... More z nieomylnym wyczuciem pointy, pozwolił znakomitej obsadzie uprawiać „zabawę w teatr”, w której nie tyle nieco już zwietrzała (bo historycznie określona) materia fabularna Lekkomyślnej siostry, ile świadome wygrywanie i podkreślanie schematów komediowych daje humorystyczny efekt (…)”.\nWarto w tym miejscu zespół ten przypomnieć, by uzmysłowić sobie, wśród jakich gwiazd znalazł się młody aktor(łac. actor), osoba grająca jakąś rolę w teatrze lub fi... More. Wśród wykonawców przedstawienia „prezentującego wspaniałe aktorstwo i oferującego doskonałą zabawę z dodatkiem niezbyt męczących refleksji” recenzent musiał wszystkich wyróżnić i wszystkich pochwalić, a więc i Antoninę Gordon-Górecką jako „kwintesencję załganej dulszczyzny” (Helena), i dramatyczną Marię, tytułową „lekkomyślną siostrę” Barbary Wrzesińskiej, i świetną farsową kreację Marty Lipińskiej (Ada) oraz Andrzeja Łapickiego (Olszewski), Zdzisława Mrożewskiego (Henryk Topolski), Kazimierza Rudzkiego (Władysław).\nO Janie Englercie w roli Janka Topolskiego, syna Heleny a brata Henryka, napisał, że „był syntezą wszystkich cynicznych birbantów i młodych utracjuszy, z ich intonacją głosu, nonszalanckim zachowaniem i gorszeniem rodziny, starającej się niezbyt chwalebne zasady etyczne maskować pozorami uczuciowości”.\nŚwiadczy to o trzech przynajmniej aktorskich przymiotach młodego aktora: umiejętnościach charakterystycznych, swobodzie znalezienia się w komedii, ciągłym rozwoju rzemiosła aktorskiego, uwalniającego coraz nowe oblicza talentu.\nNa scenie Teatru Współczesnego nastąpią także, znamienne dla późniejszej twórczości aktorskiej Jana Englerta, spotkania z rolami Aleksandra Fredry, dramatami polskiego romantyzmu i dramaturgią Sławomira Mrożka.\nOD MELODRAMATU DO HEROSA. Na przestrzeni dalszych lat prawie dziesięciu Jan Englert w Teatrze Współczesnym miał jeszcze 15 różnych ról – od Ryszarda w Pokoju na godziny Petera Landovsky’ego (Scena na Czackiego, 18 grudnia 1971, reżyseria Aleksandra Bardiniego) do Herosa w Kobiecie Edwarda Bonda (6 grudnia 1980, reżyseria Macieja Englerta). Różnych nie tylko dlatego, że na zmianę w polskiej czy obcej dramaturgii współczesnej i klasycznej. Różnych, bo w odmiennym rodzaju repertuaru od bulwarówki (Pokój i na godziny) do groteskowego, ale mrożącego krew w żyłach żartu Eugène Ionesco w sztuce Macbett przez dwa „t”, od stylizowanej zabawy ocierającej się o komedię dell‘arte w Królu Jeleniu Carla Gozziego po dramatyczne przeżycia bohaterów Punktu przecięcia Paula Claudela, od Tryptyku Maxa Frischa do klasycznych dramatów – Wiśniowego sadu Antoniego Czechowa i Gry snów Augusta Strindberga. Różne także poprzez zadania, którym aktor musiał sprostać (melodramat i ultra-groteska, commedia dell’arte i traktat filozoficzny). I różne z racji współpracy z reżyserami rozmaitych pokoleń i szkół – z młodym reżyserem włoskim studiującym w Polsce (Giovanni Pampiglione) i bratem Maciejem Englertem, Maciejem Prusem, niezrównaną dziś sławą polskiej reżyserii i z wybitnym reżyserem a dyrektorem teatru macierzystego Erwinem Axerem(1917-2012), reżyser teatralny, wieloletni dyrektor (a uprz... More, a obok nich akademiccy nauczyciele z Warszawskiej Szkoły Teatralnej: Aleksander Bardini, Jerzy Kreczmar, Andrzej Łapicki.\nW Pokoju na godziny, właściwie w melodramacie, Jan Englert grał głównego bohatera Ryszarda, który przyprowadza Zuzannę do pokoju wynajmowanego na godziny i w otoczenie żyjących samotnie staruszków.\nW Macbetcie Eugène Ionesco zagrał Banca. Ionesco wpisał swego Macbetta w sztukę Williama Szekspira Makbet, przydając nazwaniu dwa „t” i sygnalizując tym jakiś zamiar humorystyczny. Fabułę wziął istotnie z Szekspira. Ale opowiada Szekspira „po swojemu” – przewrotnie, karykaturalnie. Akcję układa dowolnie, piętrzy absurdalnie i kształtuje kapryśnie. Zaznacza, że „dzieje się nigdzie”. Wyolbrzymia zdarzenia. Upodabnia do siebie postaci na kształt sobowtórów (Macbett i Banco). Wszystkie zabiegi i efekty mają stworzyć ultra-groteskę – zabawę przepojoną humorem, drwiną, absurdem. Reżyser zrozumiał intencje autora i zrobił z przedstawienia wystawną zabawę, ledwie dostrzegalnie wskazując na poetyckie i filozoficzne dno, bezbłędnie utrzymując tę zabawę na cieniutkiej granicy pomiędzy karykaturą a powagą. Doborowa obsada aktorska w pierwszych i drugoplanowych rolach pozwoliła ten trudny zamiar przeprowadzić bez strat. A wśród takich aktorów grających w tym przedstawieniu, jak Barbara Krafftówna, Henryk Borowski, Wiesław Michnikowski, Kazimierz Rudzki, Czesław Wołłejko, Zbigniew Zapasiewicz, Jan Englert nie tylko nie zginął, ale dał się zauważyć, zauważyć w duecie ze Zbigniewem Zapasiewiczem w roli Macbetta.\n„A jaka pyszna ta sztuka aktorska i Zbigniew Zapasiewicz – Macbett, Jan Englert – Banco – grają z wybornym poczuciem humoru parę głupawych przyjaciół i rywali, równorzędnych bohaterów sztuki” (August Grodzicki, Zabawa w Makbeta, „Życie Warszawy” 1972 nr 150 z dnia 24 czerwca). „Mniej wdzięczna rola przypadła równoprawnemu (w ujęciu Ionesco) partnerowi Makbetta – Banco. Zagrał go – równie błyskotliwie – Jan Englert!” (Maciej Karpiński, Makbet jako szyderstwo, „Sztandar Młodych” 1972 nr 154 z dnia 29 czerwca). „Do czołowych postaci przedstawienia należy dzięki wyrazistej i pełnej humoru interpretacji Jana Englerta – Banco” (Roman Szydłowski, Tragifarsa z duchami, „Trybuna Ludu” 1972 nr 185 z dnia 4 sierpnia). Wojciech Natanson w krótkiej recenzji znalazł miejsce na obszerny opis dosłownie identycznych przemówień dwóch „dowódców” generałów: „Jakby byli sobowtórami, jakby myśleli na zasadzie nakręconych automatów. Zbigniew Zapasiewicz i Jan Englert nie są do siebie podobni, operują innymi środkami; Zapasiewicz sprawia wrażenie dojrzalszego, Englert – bardziej młodzieńczego. Analogia ich przemówień, dochodząca aż do identyczności, wywołuje przez to tym mocniejszy efekt scenicznej zabawy i zaskoczenia.(Wojciech Natanson, Ionesco się śmieje, „Teatr” 1972 nr 18, s. 8-9 – w dziale Spektakl numeru).\nPo Bancu był Leander w Królu Jeleniu Carla Gozziego w inscenizacji Giovanniego Pampiglione, młodego reżysera włoskiego, wykształconego w Polsce i Punkt przecięcia Paula Claudela w przekładzie Juliana Rogozińskiego i w scenografii Jana Kosińskiego (kostiumy Barbary Jankowskiej), z muzyką Zbigniewa Turskiego w reżyserii Jerzego Kreczmara.\nTytuł Punkt przecięcia (w oryginale Partage de Midi) jest wieloznaczny. Oznacza geograficzny południk i atmosferyczny zenit – południe. W znaczeniu metaforycznym osiągnięcie w życiu momentu najwyższego napięcia, punktu dzielącego życie ludzkie (około czterdziestki) na dwie części. W dramacie jest to osiągnięcie atmosferycznego zenitu, równocześnie zmiany czasu i odmiany krajobrazu obserwowanego ze statku, podążającego w XIX wieku z Europy przez Kanał Sueski i Ocean Indyjski do Chin. Z akcji dramatu(gr. drama), rodzaj literacki (obok epiki i liryki), obejmuj... More wynika jeszcze inne znaczenie „punktu przecięcia” – jako punktu zwrotnego w życiu głównych bohaterów – początek miłości Yse i Meso.\nDramat(gr. drama), rodzaj literacki (obok epiki i liryki), obejmuj... More rozgrywa się pomiędzy czwórką bohaterów: Yse (Halina Mikołajska) i jej mężem (De Ciz) oraz spotkanymi na statku Amalrykiem (Marek Walczewski) i Meso. Rola Meso, głównego bohatera, przypadła właśnie Janowi Englertowi.\nHalina Mikołajska w roli Yse zagrała kobietę około trzydziestki, jako postać nerwową i przewrażliwioną, ale pełną uroku. Jej mąż De Ciz, arystokrata, słaby i niepoważny, w wykonaniu Józefa Fryźlewicza był postacią intrygującą. Amalryk, awanturnik i Don Juan w jednej osobie, został pokazany przez Marka Walczewskiego jako mężczyzna o przenikliwej inteligencji i dużym wdzięku, ale bez skrupułów w postępowaniu. Mesę, czterdziestolatka, zawsze niepewnego i niezadowolonego ze siebie, niby znudzonego życiem, ale w gruncie rzeczy tym życiem nienasyconego, Jan Englert zagrał brawurowo. Była to następna rola stanowiąca krok w umiejętności czytania ról i przetwarzania ich w żywe i zaciekawiające postacie teatralne, dalszy krok na drodze rozwoju aktorskiego rzemiosła i na drodze ujawniania skali talentu.\n„Wielkie oklaski – pisał Wojciech Natanson – należą się Janowi Englertowi jako Mesie. Dramat tego człowieka walczącego o swoje miejsce, zmagającego się ze sobą i z ukochaną, świadomego niebezpieczeństw, ale zmierzającego ku zgubie, wyraża aktor pięknym skandowaniem słowa, natężeniem głosu, przechodzącego w krzyk lub obniżonego do szeptu; z gestem sztywności maskującym kompleksy a zarazem tłumaczącym je, z postawą oratora, którego wzruszenie popycha do samo-upokorzeń i skarg” (Wojciech Natanson, Claudelowskie południe, „Teatr” 1973 nr 10, s. 8-9).\n„W roli (…) Mesy bardzo interesująco zaprezentował się Jan Englert (…). Przez dwa pierwsze akty jakby nieco chłodny i wyobcowany – w trzecim jako bohater „otworzył się”, wybuchnął hamowaną dotąd szczerością i indywidualnością uczuć, aby w finale śmiało ładnym scenicznym gestem wyciągnąć rękę po niebo wskazane mu przez Yse (bardzo to również ładne rozwiązanie sytuacyjne)” (Andrzej Władysław Kral, „Kultura” 1973 nr 16 z dnia 22 kwietnia).\nW kilka lat później do ról z Mackbetta Eugène Ionesco i Punktu przecięcia Paula Claudela dołączył Jan Englert role w Tryptyku Maxa Frischa i w Kobiecie Edwarda Bonda.\nMax Frisch, powieściopisarz, eseista i najgłośniejszy obok Friedricha Dürrenmatta dramatopisarz szwajcarski, autor sztuk o charakterze moralizatorskim i dydaktycznym, anty-iluzjonistycznych, posługujących się nowoczesnymi środkami napisał dramat o własnym życiu, własnej wielkiej miłości i tragicznie zmarłej ukochanej.\nSztuka ma trzy akty i dzieje się kolejno w czasie stypy po pogrzebie, potem w zaświatach, a następnie w scenach nawiązania kontaktu żywych i zmarłych. Jej tematem jest nieustanna obecność zmarłych wśród żywych, których opuścili, a którzy wciąż pozostają z nimi w stałym związku. Jest próbą odpowiedzi na filozoficzne pytania, co to znaczy umrzeć, czy po śmierci jest życie, czy naprawdę oba światy mogą pozostawać w stałym kontakcie.\nGłówne role zagrali Maja Komorowska jako fascynująca, tajemnicza Francine oraz Jan Englert jako Roger. Oni swoją grą, swoimi kreacjami i przedmiotem swoich rozmów skupiali uwagę widzów. Tło dla nich stanowiło wiele postaci – zmarły antykwariusz Proll i opłakująca go małżonka (Zofia Mrozowska), Pastor, starający się łagodzić ból opuszczonych żywych (Józef Konieczny) oraz zmarli, jak Staruszka w wykonaniu Barbary Ludwiżanki, młodo zmarły Ojciec Prolla grany przez Krzysztofa Wieczorka, Kloszard a były aktor odtwarzany przez Wiesława Michnikowskiego.\nWątek filozoficzny sztuki prowadził główny bohater Jan Englert. A nie był to wątek łatwy i nie prosta odpowiedź na pytania pojawiające się na samym początku przedstawienia, gdy goście pogrzebowi stopniowo zapełniają scenę ograniczoną kamiennymi ścianami pokoju-grobu antykwariusza Prolla. Co to znaczy umrzeć? Czy istnieje życie po śmierci? Pytania stawia jeden z gości, młody Roger, właśnie Jan Englert.\nPowraca do nich w czasie stypy, lekko, tonem sceptyka, prowokacyjnie, by przełamać atmosferę nieszczerego, oficjalnego smutku, pustych kondolencji składanych wdowie (Zofia Mrozowska). I by nawiązać flirt z tajemniczą i fascynującą Francine (Maja Komorowska). Dramatyczny finał – śmierć Francine, samobójstwo Rogera – zamknie spektakl, uzupełniwszy odpowiedź na te kluczowe pytania…\nUzupełniwszy – bo odpowiedzi na to pytanie udzielił już wcześniej autor i inscenizator.\nNajpierw poznaliśmy ją w pierwszej części przedstawienia, słuchając Pani Proll zwracającej się do swego zmarłego męża (Pan Proll – Henryk Borowski). W drugiej części przedstawienia podczas obserwacji świata zmarłych dociera do nas świadomość, że śmierć nie oznacza niebytu ani „życia po życiu”, ale całkowite unieruchomienie (jakby zatrzymanie kadru), skazujące człowieka na postać, w której zakończył życie, nie pozwalające na jakiekolwiek zmiany, a dozwalające jedynie na przeżywanie znanych już, zarejestrowanych obrazów.\nSzwajcarskie widzenie współistnienia żywych i umarłych nie bardzo nas ujmuje. Wychowani na polskiej ziemi mamy swoje tragiczne pojęcie o obecności zmarłych wśród żywych. Prawdziwie natomiast przejmował nas w tym przedstawieniu los Rogera i Francine. Ta para, Francine Mai Komorowskiej i główny bohater właśnie Roger Jana Englerta, dźwigała zasadniczy sens przedstawienia. Pewnie dlatego, że sugestywna gra Mai Komorowskiej w roli Francine i Jana Englerta jako Rogera nie pozwalała ani na chwilę nieuwagi. Niefrasobliwy sceptyk, pochłonięty flirtem z Francine, stopniowo poważniał. A po śmierci Francine zagłębił się nie na żarty w rozstrzyganie zagadki życia. Z tej perspektywy życie ujawniło mu się jako nieustanna gra – pozornie zależna od naszej wolnej woli, ale w rzeczywistości z góry zdeterminowana, więc skazująca nas na heroiczną walkę – od początku przegraną.\nPaweł Konic, krytyk nie doceniony za życia i dlatego niezbyt głośny, ale przy ocenach przedstawień i ról zawsze pełen namysłu i przenikliwości, surowo ocenił tekst Maxa Frischa i przedstawienie. „Niestety, w wielu miejscach przedstawienia zawodzi metoda konstruowania akcji, polegająca na nieustannym aktualizowaniu Vorgeschichte. Proste następstwo zdarzeń miesza się z a-chronologicznym porządkiem przeplatających się ze sobą ciągów sytuacyjno-czasowych, bez interesujących treściowo konsekwencji. Prowadzi to czasem do igraszek formalnych, na pograniczu groteski, nie w pełni umotywowanych w inscenizacji. Efekty założone przez autora często nie sprawdzają się na scenie. Przewrotny realizm obrazu krainy zmarłych, galerii barwnych postaci z drugiej części dramatu staje się na scenie nazbyt dosłowny lub przesadnie alegoryczny. Nie wiążący postaci dialog przestaje być wymianą myśli, zbyt łatwo dąży do solilokwium, zamienia się w nudnawą, sentymentalną wyprzedaż wspomnień i zwierzeń. I nie jest, jak sądzę winą ani reżysera, ani scenografa (Ewa Starowieyska), ani aktorów, lecz skutkiem ukrytej wady, pęknięcia w narzuconej im przez autora konwencji (…)”. Ale o rolach Francine i Rogera wyrażał się z najwyższym uznaniem, podkreślając zwłaszcza konsekwencję i artyzm w poprowadzeniu roli przez Jana Englerta oraz świetność gry obu partnerów w scenie rozmowy Rogera z cieniem Francine: „I właśnie ta scena, w której Roger drogą kolejnych przybliżeń dochodzi do samopoznania, jest – moim zdaniem – najciekawszym fragmentem spektaklu. W przeciwieństwie do innych nie nuży monotonią, nie nadużywa w sposób tautologiczny ulubionego przez Frischa chwytu narracyjnego – powtórzeń i nawrotów. Owszem, to one właśnie mieniąc się w świetnej interpretacji aktorskiej Mai Komorowskiej i Jana Englerta różnorodnością znaczeń, budują dramatyczne napięcie tego całkowicie statycznego obrazu. Rozmowie odbywającej się na samotnej ławeczce na tle ciemnej głębi sceny nadają logikę i wymiar ostatniego rozpaczliwego rozrachunku” (Paweł Konic, Czy w Styksie są ryby?, „Teatr” 1980 nr 15, s. 10).\nZ ról swoich aktorów zadowolony był także reżyser przedstawienia Erwin Axer: „Naprawdę znakomicie zagrali finał Komorowska i Jan Englert; jedna z lepszych scen w historii tego teatru. Bez żadnej reżyserii. Porozumieli się i od razu dobrze to zagrali. Scena jest w nocy, w Paryżu, występuje alter ego Frischa i prowadzi nocną rozmowę ze zmarłą ukochaną, poetką Ingeborg Bachmann, jedyną prawdziwą miłością jego życia. Nie dokończył rozmowy z nią, rzuciła go, zmarła w Rzymie, zaczadziła się dymem od pożaru powstałego z niedopalonego po wódce papierosa” (Erwin Axer, Czwarte ćwiczenia pamięci, Kraków 2003, s. 174-175; druk także w: Erwin Axer, Z pamięci, Warszawa 2006 s. 416).\nPobyt w Teatrze Współczesnym, rozpoczęty rolą rolami w dialogach anglosaskich zagranych pod tytułem Konflikt w reżyserii Jerzego Kreczmara (26 lipca 1969) Jan Englert zakończył rolą Herosa w sztuce Kobieta Edwarda Bonda w reżyserii brata Macieja Englerta (6 grudnia 1980).\nEdward Bond, dramatopisarz angielski, jeden z inicjatorów tzw. teatru okrucieństwa, od światowego sukcesu Ocalonych (1965), znany był już w Polsce z filmu (scenariusz filmu Michelangelo Antonioniego Powiększenie), teatru (premiera Lira, wystawionego w Teatrze Współczesnym w Warszawie, z Tadeuszem Łomnickim w roli tytułowej, 1973) i przekładów drukowanych w „Dialogu” (Wczesny poranek w tłumaczeniu Ryszarda Bugajskiego, 1972 nr 8; Lir w tłumaczeniu Gustawa Gottesmana, 1973 nr 5; Morze w tłumaczeniu Małgorzaty Semil, 1974 nr 10). A dramat Kobieta był w literaturze i teatrze kolejną tematyczną i problemową interpretacją mitu trojańskiego oraz kolejną próbą jego aktualizacji dla wypowiedzi o sprawach przekraczających epokę starożytną, a ważnych dla naszych czasów. W trojańskie realia wpisał autor namiętny protest przeciwko krwawym zapasom wojennym, ograniczaniu wolności obywateli w czasie pokoju i formowaniu podstaw wszelkiej państwowości na przemocy i strachu. A nad tym protestem sformułował tyleż naiwne co szlachetne przesłanie o pokojowej mądrości kobiet i głupocie mężczyzn nieustannie zmierzających do wojny pełnej gwałtów, krwi i pożogi.\nW rzeczywistości Kobieta Edwarda Bonda jest sztuką banalną intelektualnie, rozgadaną i nie najlepiej skonstruowaną. Ale reżyserowi i aktorom dostarcza wiele cennego materiału – zarysowuje wyraziste postacie protagonistów, stwarza dla nich sugestywne, choć dyskretne tło, konstruuje efektowne sceny i sytuacje, daje (nawet w przekładzie) nośne dialogi, dostarcza materiału do rozważań o granicach dobra i zła, o naturze kobiet i mężczyzn. Scenografowie Jerzy Juk-Kowarski i Irena Biegańska (kostiumy) stworzyli w niewielkim Teatrze Współczesnym znakomitą architektoniczną przestrzeń gry: pusta scena, na niej prosty podest, płótna zakrywające, odsłaniające, markujące coraz to nowe miejsce akcji, drewniany krużganek okalający wysoko widownię, jak mury miasta.\nReżyser Maciej Englert potrafił daną mu przestrzeń świetnie wykorzystać. Zbudował przedstawienie oparte przemiennie na spokojnych dialogach aktorów i hałaśliwym zgiełku scen bitewnych. Bardzo trafnie pomagał mu w tym kompozytor Jerzy Satanowski, podmalowując spokojną i nastrojową muzyką (śpiewy pogrzebowe) tło akcji lub wspierając dynamiczną orkiestrą (zdarzenia wojenne). Protagoniści i postaci drugoplanowe otrzymali od reżysera zadania pozbawione zarówno antycznego koturnu jak częstej przy tematach antycznych „uwspółcześniającej” deformacji. Grali z ogromną prostotą (Henryk Borowski w roli Nestora), powściągliwością w ujawnianiu silnych emocji wewnętrznych (Krzysztof Gordon jako Tersytes), z umiarem i prostą bezpośredniością (Arcykapłan Krzysztofa Wieczorka, Kasandra Gabrieli Kownackiej). Swoją stonowaną grą pomagali w uwydatnieniu gry protagonistów: Hekabe Zofii Mrozowskiej, Ismeny Barbary Sołtysik i Herosa Jana Englerta.\nJan Englert jako główny „męski” bohater w całym zespole miał zadanie bodaj najtrudniejsze. Podczas lektury scenariusza (prawie nie okrojonego przez reżysera) wyraźnie widać, że rola Herosa zbudowana jest przez autora jakby z dwóch niezależnych od siebie, a w dodatku zawsze jednowymiarowych, połówek. W pierwszej części Heros jawi się jako wojownik tępy, żądny zemsty, krwi i łupów. W części drugiej nie widzimy już wojownika, ale człowieka ogarniętego szaleństwem z powodu braku zadośćuczynienia za podjęte trudy – Heros bowiem ujawnił swoje marzenie, założył sobie cel, a teraz nie może go osiągnąć. Jest bliski szaleństwa, szaleństwo w nim narasta. Ale wszystkie przeszkody odautorskie umiał pokonać. Stworzył postać daleką od plakatu, wielowymiarową wewnętrznie, wiarygodną, konsekwentną w przemianach i w rozwoju. Swoje niespełnienie przekonująco pokazał w scenach z Ismeną, dawną małżonką. Wojna zerwała zewnętrzną osłonę z Herosa, odsłaniając, jak we wszystkich „herosach”, bezsensowną butę, głupotę, ograniczenie horyzontów, egoizm. Więc Ismena teraz wybiera nie przystojnego męża, ale pokracznego a serdecznego dla niej Niewolnika (Wiesław Michnikowski).\nChwaląc rolę Jana Englerta i wykonanie dramatu przez zespół Teatru Współczesnego pod kierunkiem reżysera Macieja Englerta, recenzenci i krytycy niezmiennie, jak Andrzej Żurowski, pisali, że: „Dług autora wobec aktorów jego polskiej prapremiery jest bezdyskusyjny” (Andrzej Żurowski, Pax Athenae albo o głupocie mężczyzn i mądrości kobiet, „Teatr” 1981 nr 4, s. 6-7).\nDrugi dług do spłacenia przez Teatr Współczesny należał się dramatom i postaciom z repertuaru polskiego.\nBOHATEROWIE SPRAW POLSKICH. Pomiędzy dramatami i postaciami granymi przez Jana Englerta w Teatrze Współczesnym wyraźnie wyodrębniają się bohaterowie z dramatów i przedstawień autorów i reżyserów mówiących bezustannie o sprawach polskich i – chociaż bardzo różnie: na wesoło, refleksyjnie, filozoficznie, na smutno – wciąż zaprzątających naszą uwagę: Rzecz Listopadowa Ernesta Brylla (rola Pierwszego, 1 lutego 1975, reżyseria Erwina Axera), Kordian Juliusza Słowackiego (Mefistofel-Diabeł-Doktor, 16 kwietnia 1977, reżyseria Erwina Axera), Dziady kowieńskie Adama Mickiewicza (Gustaw-Upiór-Pustelnik, 30 listopada1978, reżyseria Jerzego Kreczmara). I role Fredrowskie. Po Kordianie Juliusza Słowackiego Jan Englert zagrał w Teatrze Współczesnym pierwszą swoją rolę Fredrowską – Ludmira w Panu Jowialskim (23 czerwca 1977). Reżyserował Jerzy Kreczmar. No, nie była to pierwsza rola Fredrowska – wcześniej był Gustaw w Ślubach panieńskich Aleksandra Fredry zagrany przez Jana Englerta wówczas nastolatka w Domu Kultury na Muranowie. Po Kordianie, po roli Fredrowskiej i po Dziadach kowieńskich nastąpiło w Teatrze Współczesnym pierwsze – brzemienne w skutki – teatralne spotkanie Jana Englerta z dramaturgią Sławomira Mrożka – Karlos w Krawcu (22 lutego 1979, reżyseria Erwina Axera).\nOkres spędzony w Teatrze Współczesnym był, zdaje się, najświetniejszy w dziejach aktorstwa Jana Englerta. Nie iżby w Teatrze Polskim i Teatrze Narodowym nie miał aktorskich osiągnięć. Ale w Teatrze Współczesnym niemal z roli na rolę widać było nieustanny rozwój jego umiejętności. Każda kolejna rola ukazywała nowe, czasem nie przeczuwane, rysy jego talentu. Kolejne postacie przedstawiały odmienne portrety psychologiczne, pogłębione, o wielu rozmaitych rysach, zaciekawiające, wzruszające lub porywające.\nW Teatrze Współczesnym miał możliwość sprawdzić się w rozmaitych rodzajach dramaturgii: W tragediach, melodramatach, komediach i groteskach. Zagrać postaci charakterystyczne, komiczne i tragiczne. Pod kierunkiem reżyserów różnych pokoleń i szkół. Najczęściej w przedstawieniach Erwina Axera (6 premier) i Jerzego Kreczmara (3 premiery). Ale także reżyserowanych przez Aleksandra Bardiniego, Andrzeja Łapickiego, Tadeusza Łomnickiego, Edwarda Żebrowskiego, brata Macieja Englerta (2 premiery), Giovanniego Pampiglione, Macieja Prusa (2 premiery).\nMusiał cenić sobie to doświadczenie, bo już jako aktor z dorobkiem i znany, odpowiadając na jedno z pytań ankiety „Teatru” „Jaką rolę w polskim dramacie współczesnym chciałby Pan zagrać” wyraźnie począł marzyć o bohaterze wyrażającym zarazem i współczesność, i polskość czy narodowość. A równocześnie nie zapomniał o warunkach potrzebnych do realizacji tych marzeń: „Co bym chciał zagrać? Z tego, co zostanie napisane – to pytanie całkiem abstrakcyjne. Gdyby powstał współczesny Gustaw-Konrad, o mój Boże, pewnie że tak. (…) A z tego, co zostało już napisane? Natychmiast przychodzi mi do głowy Mrożek czy Różewicz. Poza tym Gombrowicza bardzo chętnie bym zagrał. Proszę, jestem gotów. Ale najważniejsze pytanie – w jakim zespole i w czyjej reżyserii”.\nNa zdj.: Halina Mikołajska (Ysé) i Jan Englert (Mesa) w „Punkcie przecięcia” Paula Claudela w reżyserii Jerzego Kreczmara, 1973, fot. Ryszard Dutkiewicz/ archiwum Teatru Współczesnego]


Kwatery Prywatne Wałków - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nKwatery prywatne Wałków\nznaleziono 4 oferty noclegoweoferty (0 w Wałkowie oraz 4 w okolicy)\nZobacz inne obiekty z okolicy miejscowości Wałków\nKwatery prywatne w Wałkowie, województwo wielkopolskie, powiat krotoszyński\nKwatery prywatne w miejscowości Wałków. Porównaj możliwość zakwaterowania w Wałkowie w zależności od standardu oraz ceny. Wałków, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Wałkowie:\nośrodki wypoczynkowe Wałków\nzamki, pałace, dworki Wałków\npokoje gościnne Wałków\ndomy do wynajęcia Wałków\nmieszkania do wynajęcia Wałków\nnoclegi pracownicze Wałków\nKwatery prywatne Wałków, szukasz noclegów w kwaterach prywatnych w Wałkowie w turystycznym serwisie noclegowym e-turysta.pl. Posiadamy bazę kwater prywatnych w Wałkowie obejmującą oferty ze wszystkich dzielnic miasta. Tanie noclegi w kwaterze prywatnej w Wałkowie kwatera prywatna noclegi Wałków i inne propozycje na spędzenie weekendu w przystępnej cenie. Domowa atmosfera i luźna atmosfera, kwatera prywatna Wałków tani nocleg. Pokoje i kwatery w Wałkowie. Nasz portal dostarcza Ci precyzyjne informacje i atrakcyjne pomysły na nocleg w kwaterze prywatnej w Wałkowie. Nie możesz przegapić sezonowych obniżek i promocji w kwaterach prywatnych zamieszczonych w serwisie e-turysta.pl. Szukasz noclegu w Wałkowie? Nie szukaj dalej, sprawdź noclegi w kwaterach w Wałkowie u nas.\nJeżeli interesują Cie również noclegi w najbliższej okolicy miejscowości Wałków, sprawdź naszą ofertę noclegową w okolicznych miejscowościach:


Romaszewski.pl: HOME / Publikacje / "Haniebne słowa dziennikarzy" - o reakcjach na uchwalenie ustawy lustracyjnej - Wypowiedź dla "Dziennika", 10 marca 2007 roku\n"Haniebne słowa dziennikarzy" - o reakcjach na uchwalenie ustawy lustracyjnej - Wypowiedź dla "Dziennika", 10 marca 2007 roku\nHaniebne słowa dziennikarzyCzy Polskę po '89 można porównać do PRL?\nWypowiedź Senatora Zbigniewa Romaszewskiegodla „Dziennika” opublikowana w dniu 10 marca 2007 roku\nOd redakcji: W „Dzienniku” zamieszczono wypowiedzi kilku osób dotyczące wchodzącej w życie ustawy lustracyjnej. Wydarzeniom tym towarzyszyły histeryczne protesty niektórych grup dziennikarzy i naukowców.\nZbigniew Romaszewski, senator: Dla kogoś, kto jest obywatelem tego kraju, a mimo to mówi, że Polska to nie jego państwo - nie ma raczej tu miejsca. Jeśli ktoś tak mówi, niech się spakuje i wyprowadzi, gdzie będzie czuł się u siebie.\nMyślę, że jest to kwestia przede wszystkim zgody na uczestnictwo w pewnej wspólnocie. I trzeba się z nią solidaryzować - niezależnie czy dostrzegam głupie działania, czy nie. Jeśli chcę, mogę sprawić, by prawo, które mi przeszkadza, zaczęło się zmieniać - to właśnie moje demokratyczne prawo. Nie można jednak wypierać się państwa.\nDopóki korzystam z tego, co mi ono daje - jestem jego obywatelem. Jestem wręcz zobowiązany do identyfikacji. Oczywiście, zawsze można zrezygnować z obywatelstwa. Inaczej było za czasów Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, przed 1989 rokiem. To było państwo niesuwerenne, które wykonywało po prostu dyrektywy z Moskwy. Trudno powiedzieć, że było to państwo narodu polskiego, realizowało bowiem politykę rosyjską. To jest duża różnica.\nPo 1989 roku uzyskaliśmy podstawowe prawo wolnych wyborów i wolności słowa. W tym kontekście tym bardziej dziwnie brzmi stwierdzenie Jacka Żakowskiego. I ciekaw jestem, czy przed '89 rokiem też powiedziałby publicznie, że to nie jest jego państwo.\nOprócz Senatora Zbigniewa Romaszewskiego wypowiedzieli się: Jarosław Gowin, senator PO; Wiesław Chrzanowski b. marszałek Sejmu; Ryszard Bugaj, założyciel UP, polityk; Wojciech Kilar, kompozytor; Wojciech Roszkowski, historyk, europoseł


Termomodernizacja (docieplenie zewnętrzne) budynku o... - Artelis\nDo firmy zgłosiła się osoba (właściciel domku drewnianego), która miała problem z przegrzewaniem się budynku w okresie letnim oraz ze zbyt małą akumulacją ciepła w okresie zimowym.\nMało tego, właściciel na własną rękę próbował uszczelnić połączenia między balami sylikonem uniwersalnym, aby uchronić się przed zimnym powietrzem napływającym z zewnątrz. Jednak nie zdało to zbytnio egzaminu – nadal były odczuwalne podmuchy przy silniejszym wietrze.\nFirma drzewna po konsultacjach z firmą izolacyjną zaproponowała poniższe rozwiązanie, które ostatecznie zostało zaakceptowane przez inwestora. Imogliśmy przystąpić do prac, które znacząco wpłynęły na komfort użytkowania budynku oraz jego aspekt wizualny, za który odpowiadała oczywiście firma wykonawcza. Do izolacji budynku zastosowano piankę otwartokomórkową PUR.\nWygląd budynku przed przystąpieniem do prac termomodernizacyjnych (dociepleniowych).\n1. Montaż klocków pełniących zadanie dystansów między łatami ściennymi (łaty ścienne odgrywają tutaj rolę konstrukcji) a istniejącą elewacją. Klocki dystansowe zastosowano ze względu na uniknięcie powstania mostków liniowych.\n2. Natrysk pianki poliuretanowej otwartokomórkowej pełniącej zadanie izolacji termicznej oraz akustycznej. Dodatkowo dzięki użyciu klocków dystansowych udało się wykonać izolację monolityczną, tzn. izolację bez zbędnych połączeń.\n3. Ścięcie powstałych naddatków pianki poliuretanowej, aby umożliwić bezproblemowy montaż płyt OSB.\n4. Montaż płyt OSB pełniących rolę usztywnienia.\n5. Montaż wiatroizolacji pełniącej rolę wiatro- oraz wodoodpornej izolacji.\n6. Montaż listew dystansowych w celu wy konstruowania przerwy wentylacyjnej, aby wilgoć filtrująca z wnętrza budynku na zewnątrz nie podlegała kondensacji na desce elewacyjnej, a była odprowadzana na zewnątrz budynku.\n7. Montaż deski elewacyjnej zabezpieczonej impregnatem.\n8. Montaż listew okiennych oraz okiennic. Końcowy efekt termomodernizacji.\nZALETY zastosowania pianki PUR\n- szybkość wykonania termoodernizacji dzięki zastosowaniu pianki poliuretanowej;\n- monolityczność izolacji (brak mostków termicznych);\n- doskonała izolacyjność;\nwww.drewnar.mazowsze.info - informacje o budowie domów drewnianych\nwww.purizol.pl - informacje o izolacjach pliuretanowych\ndocieplenie budynku drewnianego izolacja poliuretanowa termomodernizacja PUR ocieplenie\n- Cechy i korzyści związane z zastosowaniem izolacji poliuretanowych\n- Izolacja termiczna poliuretanowa hal przemysłowych i innych obiektów inżynieryjnych\n- Pomijanie szczelności izolacji budynku i związane z tym faktem konsekwencje.\n- Ocieplenie pianą poliuretanową - Jak wybrać odpowiednią firmę?\ndocieplenie budynku drewnianego, izolacja poliuretanowa, termomodernizacja, PUR, ocieplenie, dom, ogród, przepisyprawne, remontibudowa, remont, budowadomu, wystrójwnętrz, zwierzętadomowe, zwierzakiwdomu, pupile,