Nie ufaj demonowi - Ewangelia według Jana: II - FanLore.pl - Wejdź do świata opowieści!\nNie ufaj demonowi – Ewangelia według Jana: II\nWspominałem może o tym, że działanie trucizny ze strzały z zieloną brzechwą stopniowo znikało?\nNie wiem, co to mogło być. Adrenalina? Być może. Wielu już widziałem takich, którzy przez nagły wyrzut adrenaliny czuli się bogami. Wielu widziałem takich, którzy rzucali się na demony z gołymi dłońmi, ale też takich ze śmiertelnymi ranami, uparcie twierdzących, że czują się wspaniale. Ze mną pewnie działo się coś podobnego.\nSzedłem sobie piaszczystą drogą, rozdzielającą las demonów od tego zwyczajnego. Drogą, którą to jeszcze całkiem niedawno chciałem się przespacerować.\nNo to masz, Jan. Spaceruj do woli. Spaceruj wręcz do usranej śmierci… i tak nie masz do niej szczególnie daleko.\nSzedłem. Dźwigałem na grzbiecie pieprzone dwa karabiny, dwa łuki, naręcze strzał i tyle naboi, że mógłbym wystrzelać wszystkie demony, a z pewnością jeszcze by mi zostały. A także dwie szable, maczetę i nóż myśliwski, jeśli tego byłoby za mało.\nA do tego wszystkiego krwawiłem lepiej niż zarzynana świnia.\nIle tego było? Powoli sam zaczynałem się gubić. Jeden postrzał i ze dwie zatrute strzały. Kurwa, byłem już chodzącym trupem, tylko tak cholernie nie chciałem przyjąć tego do wiadomości…\nSzedłem. A właściwie wlokłem się, powłócząc groteskowo lewą nogą, jak jakiś pieprzony zombie z kiepskiego horroru. Lewa połowa ciała niemal całkiem mi zdrętwiała, praktycznie nie czułem już bólu w zakażonych tkankach – najbardziej we znaki dawał mi się postrzał. Kula przeszła na wylot między żebrami po prawej stronie, lecz byłem już tak zamroczony trucizną, że nie umiałem nawet określić, czy uszkodziła coś po drodze. Coraz gorzej mi się oddychało, ale chyba nie miałem przebitego płuca. Chyba.\nChuj z tym. Byłem już w takim stanie, że nie wiedziałem kompletnie niczego. W ustach czułem posmak własnej krwi, niemal całe pole widzenia zasłoniły świetliste plamy, a czoło zrosił lodowaty pot. Miałem też dreszcze. Pełen pakiet.\nPotknąłem się, prawie upadłem. Z największym trudem zachowałem równowagę, coś ciągle kazało mi uciekać. Jeśli się zatrzymam, na pewno zdechnę…\nEch, i tak zdechnę.\nNie wiem, co mnie podkusiło, żeby wejść głębiej do lasu. Odruchowo wybrałem ten normalny – po swojej prawej stronie. Przez chwilę chciałem się roześmiać – ciekawe, czy byłem pierwszym demonem, który się tam zapuścił?\nNie miałem już sił. Nogi zamieniły się w watę, we łbie kręciło się coraz mocniej. Zostawiałem za sobą krwawą ścieżkę, lecz nie martwiłem się tym. Dziwne, że moim największym zmartwieniem było to, co tak niedawno się wydarzyło, a nie uciekające wraz z każdą kroplą życie…\nWspomnienia były aż przesadnie wyraźne i bardziej namacalne, niż wszystko wokół. Próbowałem je przegonić, odegnać choć na chwilę – zaraz przecież będę miał całą wieczność na rozpamiętywanie wszystkiego od nowa – ale nie zamierzały się poddać. Byłem zbyt słaby. Zbyt wielką trudność sprawiało mi zebranie myśli do kupy i uformowanie z nich czegoś konkretnego, logicznego i stabilnego na tyle, bym mógł się tego uchwycić.\nSkały wyrastały z leśnej darni na kształt odłamków pogruchotanych kości, przebijających skórę ziemi. Idiotyczne skojarzenie. Rozsiewały się coraz gęściej, pojawiały nieoczekiwanie i służyły za podporę, gdy brakowało mi sił – mogłem odpychać się od nich prawą ręką i dzięki temu wlec się jeszcze dalej. Na samym szczycie niewielkiego wzniesienia kilka wysokich jak domy mieszkalne skał tworzyło zaciszny okrąg, w którym mogłem się schronić. Kiedyś z kilkoma chłopakami z oddziału robiliśmy tutaj ognisko. Bardzo ładne miejsce, by w nim zdechnąć.\nWtoczyłem się do środka. Choć przez szczeliny między monumentalnymi kamiennymi ścianami wpada trochę promieni słońca, nigdy nie widziałem tu choćby mchu. Pośrodku leży tylko mniejszy kamień, sięgający mi co najwyżej do kolan…\nNa nim właśnie ostatecznie zaległem. Nie miałem siły na cokolwiek innego, wsparłem się więc na nim ciężko, zrzuciłem karabiny ze zdrętwiałego ramienia, łuk ciepnąłem w drugą stronę, nie przejmując się nim szczególnie. Chciałem usiąść…\nZakręciło mi się w głowie tak porządnie, że padłem na ziemię. Z najwyższym trudem uniosłem się na kolana, skrzywiłem się z bólu. Targnęły mną torsje. Zwymiotowałem własną krwią, zakrztusiłem się na chwilę, gdy kolejny kłujący spazm odebrał mi oddech. Tym razem chyba odezwały się źle pozrastane żebra. Szlag, kula właściwie mogła połamać je od nowa. Ten kaliber chyba się w szczelinę między kośćmi nie mieści…\nOstatkiem sił zebrałem garść zagnanych do środka skalnego kotła liści, otarłem nimi usta.\nZauważyłem, że tym razem moja posoka była niemal czerwona. Ciekawe, od czego to zależy?\nDoczołgałem się właściwie do kamienia, wsparłem o niego ciężko, spróbowałem oderwać od podkoszulka kawał materiału na opaskę uciskową, lecz okazała się na to zbyt wytrzymała. Albo to ja byłem tak słaby. Na czym w ogóle miałbym ją w pierwszej kolejności zawiązać?\nBogowie, co ja zrobiłem? Jeśli dobrze liczyłem, zabiłem czterech Strażników. Z zimną krwią, jak zwierzę zapędzone w kąt…\nZabiłem czterech braci. Facetów, z którymi jadłem, spałem i walczyłem ramię w ramię od lat. Facetów, za których oddałbym życie – których ochraniałem, za których nieraz myślałem, którzy byli dla mnie czymś więcej niż rodzina. Facetów, którzy byli dla mnie wszystkim…\nRozpłakałem się jak małe dziecko. Tak po prostu. Bo bolało. Bo umierałem. Bo nie mogłem wytrzymać z samym sobą.\nW drętwiejących palcach obracałem różaniec z kości…\nNo i tak właśnie znalazł mnie Fred.\nByło już całkiem ciemno. Na zmianę traciłem i odzyskiwałem przytomność, całkowicie straciłem poczucie upływającego czasu. Jakimś bliżej nieokreślonym ułamkiem zdrowego rozsądku zastanawiałem się, jak to możliwe, że jeszcze żyję. Chciałem zdechnąć. Chciałem, żeby to się wreszcie skończyło… chciałem jak małe dziecko móc schować się pod kołdrę i wmówić sobie, że dzięki temu jestem niewidzialny i potwory nie zdołają mnie dosięgnąć. Z kącika ust wciąż ciekła mi wąska stróżka krwi, ale nie miałem już sił, żeby ją ocierać. Gdybym znowu zaczął rzygać, prawdopodobnie bym się udusił. Kurwa, beznadziejna śmierć… wolałbym się najpierw wykrwawić. Ale ile można się wykrwawiać?\nOprzytomniałem nieco dopiero wtedy, gdy coś błysnęło mi prosto w oczy.\nDrgnąłem niespokojnie, spróbowałem zerwać się na równe nogi, lecz jedynym efektem było to, że przetoczyłem się na bok i zaskowyczałem z bólu. Choć nie powinienem, zacząłem się bać.\nTo była latarka. Pieprzona jasna jak diabli latarka, którą montuje się na karabinach nieco ponad lunetą zamiast noktowizora, na który Straży od lat żałowano pieniędzy.\nByli tam. Przyszli za śladem mojej krwi. Przyszli… i będą chcieli mnie zabić.\nJakoś nie umiałem podejść do tego jak do kwestii skrócenia cierpienia. Z jednej strony tak bardzo chciałem przestać czuć cokolwiek – chciałem, żeby wreszcie przestało tak potwornie boleć! – z drugiej jednak odezwała się we mnie jakaś dziwna wola przetrwania.\nKurwa, nie chcę umierać. Nie chcę… A zwłaszcza nie tak.\nChociaż czy zasłużyłem na cokolwiek lepszego…?\nBył blisko. Demoniczny słuch okazał się bez zarzutu – choć facet poruszał się bardzo cicho, już z wielu metrów wychwyciłem cichy szmer jego kroków. Jęknąłem, sięgnąłem po porzucony karabin. Nie wiem, jakim cudem zdołałem unieść się na tyle, by uklęknąć w parodii postawy strzeleckiej, opierając się ciężko na kamieniu. Uniosłem broń, przytknąłem do ramienia – mało brakło, a znowu zacząłbym płakać, gdy dosłownie wsadziłem sobie kolbę w miejsce, w którym wyszedł grot jednej ze strzał, którymi wcześniej oberwałem – i zmusiłem zdrętwiałą lewą rękę do ruchu. Nic z tego, miałem w niej tak mało siły, że nie zdołałem broni nawet przeładować.\nByło siedzieć cicho. Narobiłem tym takiego hałasu, że trudno, by nikt mnie nie usłyszał. Byli bardzo blisko.\nLatarka błysnęła w przyzwyczajone do mroku oczy. Ciemna sylwetka dobrze zbudowanego mężczyzny w hełmie zasłoniła na chwilę szczelinę, którą się tu dostałem. Byłem w takim stanie, że pewnie zacząłbym kwilić i błagać go o litość, gdyby nie to, że nie mogłem nabrać aż tak dużo powietrza. Cały czas jak głupi mocowałem się z opornym zamkiem, lecz albo naprawdę byłem aż tak słaby, albo broń zacięła się na dobre.\nStał tak chwilę nade mną. Nie rozumiałem, dlaczego się zawahał. Milczał. Wyglądał jak ogromny posąg, jak istota nie z tego świata, przed którą czuło się jedynie strach i respekt… Zabawne, że pewnie ja sam musiałem dla demonów wyglądać w identyczny sposób. Jeśli nie jeszcze gorzej – nawet z tej pozycji łatwo mogłem określić, że Strażnik jest ode mnie sporo niższy. Wojskowe nawyki pozostały, odruchowo oceniłem go całego i swoje szanse w razie ewentualnej walki.\nJak można łatwo się domyślić, wychodziłem w tych kalkulacjach dość żałośnie.\nSzlag, tak się trzęsłem, że zacięty karabin dosłownie tańczył mi w dłoniach. Nawet gdybym mógł strzelić, i tak niewykluczone, że nawet z tych najwyżej pięciu metrów bym nie trafił.\n– Odłóż to!\nZimny męski głos rozciął ciszę jak dobrze naostrzony nóż. Wydawał mi się znajomy, lecz nie byłem w stanie przypasować go do żadnej z błyskających mi we wspomnieniach twarzy. Wystarczająco wiele energii włożyłem w zdziwienie się tym, że potraktował mnie jak człowieka. Na chwilę oderwałem policzek od lodowatej stali broni, ale spróbowałem ponownie wycelować, gdy drgnął w moją stronę.\nCzułem się bezradnie jak niemowlę.\nMężczyzna westchnął ciężko, rozluźnił się, wyprostował. Opuścił broń i podszedł parę kroków. Widząc, że nadal szarpię się z zamkiem, złapał po prostu mój karabin za lufę, wyjął mi go z drżących dłoni i oparł o kamień z drugiej strony, bym nie mógł ponownie po niego sięgnąć. Swój ustawił tak, by latarka zdołała objąć większą część mojego schronienia, następnie przykucnął naprzeciw mnie.\n– Czego chcesz? – wykrztusiłem. Znowu oplułem się krwią. Ile jeszcze jej miałem?\n– Właściwie to… – Urwał, wzruszył ramionami. – Nieważne.\nMiałem jeszcze nóż. Nie przypuszczałem, że jestem w stanie tak szybko go wyciągnąć i rzucić się na nieproszonego gościa tak, by zmusić go do reakcji. Po prostu nie wiem. Ten dziwny instynkt, który wciąż gdzieś tam w głębi siebie czułem, ta dziwna jakby obca wola, tylko czekająca, by objąć nade mną pełną kontrolę, wciąż nie pozwalała mi spokojnie czekać na to, co miało się wydarzyć. Kazała walczyć do utraty sił… I tak myślałem, że już dawno je utraciłem.\nFacet od niechcenia złapał mnie za rękę, wykręcił nadgarstek tak, że musiałem rozluźnić palce, i puścił dopiero, gdy nóż z głuchym brzękiem potoczył się po pylistej ziemi. Zupełnie odruchowo pokazałem mu lekko zaostrzone zęby demona i zawarczałem z głębi piersi, lecz nawet tym się nie przejął. Interesujące.\n– Tak myślałem – powiedział tylko i ze sporym opóźnieniem uwolnił moją dłoń.\n– Wypierdalaj stąd – wycedziłem tylko w odpowiedzi i ciężko wsparłem się na kamieniu, gdy na dobre się rozkaszlałem.\n– Nie uwierzyłem im, gdy powiedzieli, że jesteś demonem. – Powoli rozpiął paski hełmu i zdjął go. – Jakoś mi to nie pasowało. Demony przecież nie strzelają.\n– A na kogo ja ci niby wyglądam? – Roześmiałbym się, gdybym tylko mógł.\n– Nie wiem. – Znowu wzruszył ramionami. – Ale na pewno nie na demona.\n– Zdecydowanie za mało ich w życiu widziałeś. – Tym razem traciłem siły chyba już na dobre. Było odrobinę inaczej niż jeszcze niedawno. Po prostu zaczynałem przysypiać. Głowa mi leciała, ledwo byłem w stanie utrzymać oczy otwarte.\nJuż wiedziałem, z kim miałem do czynienia. To właśnie był Fred. Wprawdzie dołączył do nas niedawno i był najmłodszy – miał bodajże ledwie dwadzieścia dwa lata – ale miał po prostu do tej roboty talent. Wiecznie poważny, wyglądający na nieco starszego niż w rzeczywistości, dobrze zbudowany i traktujący profesję Strażnika do bólu poważnie, bardzo przypominał mi mnie na samym początku. Może też dlatego chciałem go w swoim oddziale – wiedziałem, że jeśli choć minimalnie moje przypuszczenia się zgadzały, będzie z niego świetny Strażnik. Nie myliłem się. Szkoda tylko, że miałem tak mało czasu na obserwowanie tego. Czasem śmiano się, że jesteśmy braćmi – obaj niechętnie się uśmiechaliśmy, wyglądaliśmy dość podobnie i mieliśmy imiona, których nie pozwalaliśmy zdrabniać, choć u niego ostatecznie i tak skończyło się na Fredzie. Fryderyk było zbyt długie, by nadawało się do wymawiania w trakcie wydawania krótkich rozkazów. Gówniarz chodził za mną niemal krok w krok, zapatrzony jak w obrazek, ale nie widziałem w tym niczego dziecinnego. Nie było w nim choćby ułamka z dziecka.\nLubiłem go. Czasem mnie drażnił, ale ogólnie go lubiłem. Miał dobre zadatki na to, by w przyszłości stać się dowódcą.\nPrzyglądał mi się dłuższą chwilę, choć mało mnie to już obchodziło. Chciałem spać. Po prostu zasnąć…\n– No dobra – westchnął wreszcie, poruszył się niespokojnie. – Powiedziałem im, że idę się tylko odlać, powinienem zaraz wracać.\n– To spieprzaj – odparłem bez wahania. – Daj mi spać…\nNiczym się nie przejmując, odpiął od pasa niewielką torbę na niezbędne wyposażenie i rzucił ją na ziemię przede mną. Zdjął rękawice i karwasze, podwinął rękawy koszuli najwyżej, jak się dało. Złapał mnie za naramiennik, obejrzał krótko ze wszystkich dostępnych stron.\n– Dasz radę to zdjąć? – spytał wreszcie, szarpiąc za paski zbroi.\nZabolało. I to jak…\n– Kurwa! – jęknąłem, odpychając go z zaskakującą siłą. – Łapy przy sobie, za mało się jeszcze znamy…\nWywrócił oczami, pokręcił głową z politowaniem i zaczął rozpinać sprzączki, do których miał dostęp.\n– Co ty robisz, kretynie? – Gdy nie patrzył, wyciągnąłem mu nóż z pochwy przy pasie, skoro mój zarekwirował. Zamarł, gdy ostrze błysnęło mu tuż przed oczami. – Daj mi zdechnąć w spokoju.\n– Wybacz, ale zaprotestuję – warknął, wreszcie okazując zdenerwowanie. – Jakbyś się jeszcze nie zorientował, próbuję zabrać się do składania cię do kupy. Więc usiądź na dupie i przestań się ze mną szarpać, grzecznie proszę.\n– Że co? – Ponownie pozwoliłem sobie wyjąć nóż z dłoni. Tym razem byłem tak zaskoczony, że nawet nie zauważyłem, kiedy to zrobił. – Na jaką cholerę chcesz…? Tu już nie ma czego składać. W szpitalu mogliby nie dać rady, a co dopiero…\n– Fred, ja pierdolę…\n– Zamknij się, albo naprawdę dam ci w pysk, przysięgam.\n– Nie widzisz, czym jestem? – Słabo złapałem go za dłoń, próbując powstrzymać. – Dopiero co zabiłem czterech naszych, a kto wie, co robiłem wcześniej, gdy…\nZgodnie z obietnicą dostałem w pysk. I to tak, że mało brakło, a musiałbym wypluwać własne zęby.\n– Nie bije się rannego – syknąłem jeszcze tylko słabo.\n– Więc nie zmuszaj mnie, żebym to powtarzał. Usiądź na chwilę prosto.\nPosłusznie uniosłem się na tyle, na ile mogłem. Podtrzymał mnie jedną ręką, co w moich oczach zakrawało wręcz na niemożliwość – spokojnie ważyłem koło stu kilo – i wreszcie ściągnął ze mnie zbroję. Gdy doszło do odklejenia koszuli od ran, zacząłem nieco protestować. Wcisnął mi własną rękawicę i kazał zagryźć; zaklął, widząc, że nie może położyć mnie na plecach tak, by nie zanieczyścić wszystkich ran. Wreszcie kazał oprzeć się o kamień.\n– Wybacz, ale na znieczulenie mam tylko to. – Podsunął mi butelkę wódki. – Po morfinę musiałbym włamać się do magazynu.\n– Wal się – pożyczyłem mu uprzejmie, napiłem alkoholu z gwinta, rozkaszlałem na całego. Nigdy nie piłem dużo, ale głowę miałem cholernie mocną. Gdy byłem gdzieś w połowie butelki, myślałem, że się porzygam, ale wciąż nie czułem się ani trochę pijany.\n– Te, konował, twoje znieczulenie jest do dupy – burknąłem, gdy przypomniałem sobie, jak się oddychało.\n– A ty marudzisz jak stara baba. Spokojnie, zaraz wejdzie. Zostaw mi trochę do odkażania, jeśli łaska.\nPo jeszcze kilku łykach faktycznie weszło. Ponownie skupiłem się na żuciu rękawicy.\nNie wiem, ile czasu zajęło mu oczyszczenie i zaszycie ran. Znowu odpływałem, opary alkoholu dodatkowo mnie dezorientowały. Traciłem poczucie, co dzieje się ze mną samym. Być może nawet zaczynałem majaczyć – z jakiejś przyczyny Fred musiał kolejny raz dać mi w mordę, a żaden inny powód nie przychodzi mi do głowy.\nTak, każdy z nas musiał przejść obowiązkowe ćwiczenia z ratowania sobie nawzajem życia. Umieliśmy radzić sobie z ranami. Ale i tak kompletnie nie widziałem tego, że kilka szwów zdoła mnie uratować. Chociaż może coś jednak było w tym micie o nadzwyczajnej wytrzymałości demonów – i tak za cud mogliśmy uznać to, że jeszcze oddychałem. Nie wiem, ile mieściło się we mnie krwi, skoro już tyle jej straciłem, a coś wciąż we mnie pozostawało.\nZ całych sił ściskałem ten cholerny różaniec. Być może modliłbym się, gdybym tylko umiał. Nigdy nie wierzyłem w Boga, lecz niepozorny przedmiot stał się dla mnie czymś w rodzaju amuletu. Był ze mną przez cały ten czas. Skoro nie zgubiłem go do tej pory, to znaczy, że coś w nim było. Coś…\nNie umiem tego opisać. Po prostu stał się dla mnie czymś ważnym. Jakimś rodzajem tarczy, być może chroniącej mnie jedynie przede mną samym.\nFred po wszystkim owinął mnie ciasno bandażem, położył na wytrzaśniętym nie wiadomo skąd materiale, bym nie uwalał świeżych opatrunków błotem, i kazał się nie ruszać. Przysnąłem, obudziło mnie dopiero to, jak wrócił z naręczem drewna. Wrzucił je do skalnego kotła, ponownie zniknął, wrócił z podobną paczką. Błyskawicznie rozpalił niewielkie ognisko.\n– Wiesz, co się robi z ogniskami. – Palcem wskazał na zapas suchych gałęzi. – Dorzucaj w miarę możliwości. Tego, co z tobą będzie, jeśli się przeziębisz, chyba też nie muszę tłumaczyć. Ubrań żadnych ci nie wziąłem, następnym razem coś przyniosę.\n– A już myślałem, że zostawisz mnie w spokoju – wybełkotałem.\nZmiażdżył mnie spojrzeniem, które tak często widziałem w lustrze. Wcisnął mi w dłonie swoją torbę.\n– Masz tu zapasowe opatrunki. Dobrze by było, gdybyś je sobie zmienił rano, jeśli nie przyjdę. A nie obiecuję. Nie mogę zwracać na ciebie uwagi. To pewnie też rozumiesz. Żarcia trochę też tam wrzuciłem. W sumie nie wiem, co teraz jesz. – Podniósł z ziemi mój karabin, obejrzał ze wszystkich stron, spróbował przeładować. Zaklął, gdy dźwignia nie drgnęła. Spróbował wydłubać zaklinowany nabój palcami, wreszcie jednak wręczył mi swoją broń, gdy już nacieszyłem się torbą. – Ten będzie pewniejszy. Ale wiesz, postaraj się nie strzelać do naszych, jeśli nie będziesz musiał.\nJeśli to miał być dowcip, to ewidentnie przeleciał z gwizdem. Skrzywiłem się tylko, warknąłem coś bliżej niezrozumiałego i zamknąłem oczy na znak, że rozmowa skończona. Tuliłem ten głupi karabin jak największy skarb. Jeśli umrzeć, to tylko z bronią w ręku, jak to mówią…\n– Potrzebujesz czegoś jeszcze? – spytał na odchodnym i stropił się szybko. – No tak, głupie pytanie…\n– Masz fajki? – przerwałem mu wpół słowa.\nPrzez chwilę wyglądał na zaskoczonego. Musiał na dobre przetrawić niespodziewaną zmianę tematu, zanim wygrzebał z kieszeni paczkę papierosów i wręczył mi ją razem z badziewną zapalniczką.\nI odszedł. Zostawił mnie.\nNie wiedziałem, co się z nim stało. Próbowałem o tym nie myśleć. Wystrzały z broni palnej słyszałem do samego świtu, a nawet jeszcze dłużej, co nie zdarzyło się nigdy do tej pory. Musieli mieć naprawdę poważne problemy – karabinów używało się tylko w wyjątkowych przypadkach.\nGoiłem się zaskakująco szybko – nie wiem, jak to możliwe, ale ze zdychającej kupki nieszczęścia szybko przemieniłem się w zdrowiejący kłębek nerwów, roznoszony przez przesadną energię. Już następnego wieczoru mogłem w miarę swobodnie usiąść, nie ryzykując mdłości i zawrotów głowy. Perfekcyjnie założone szwy sprawiały, że krew praktycznie nie płynęła, a tkanki szybko odzyskiwały normalny kolor. Zadziwiające. Człowiek prawdopodobnie wcale by się z tego nie wylizał, a ja?\nZmieniałem opatrunki rzadziej, niż powinienem, jadłem też niewiele. Fred się nie pokazywał. Wątpiłem, że by o mnie zapomniał. Następna noc też upłynęła pod znakiem toczącej się nieopodal bitwy.\nSzlag mnie trafiał, że nie mogę tam iść i sprawdzić, co się dzieje.\nTo więcej niż pewne, że Strażnicy będą chcieli mnie zabić. Należał mi się przynajmniej sąd polowy – i to tylko przy pomyślnych wiatrach. Nie miałem co do tego najmniejszych wątpliwości. Tylko że chciałem im pomóc. Nie mogłem ich tak zostawić. Musiałem coś zrobić…\nNastępnego dnia zacząłem chodzić. Tkanki wewnątrz wciąż bolały jak skurwysyn, gdy się ruszałem, lecz z zewnątrz szwy bardziej już przeszkadzały, niż w czymkolwiek pomagały. Próbowałem spacerować, ostrożnie rozruszać zastałe mięśnie.\nA jeszcze następnego dnia ostatecznie założyłem zakrwawioną zbroję, wziąłem nowy karabin i kilka zapasowych magazynków i poszedłem w przysłowiowy świat. Byłem już cholernie głodny. Łuku nie brałem – nie zdołałbym go naciągnąć.\nPowoli zapadał zmrok. W lesie nie widziałem słońca, lecz przebijające się gdzieniegdzie między gałęziami niebo ciemniało z chwili na chwilę. Gdzieś niedaleko rozległ się pierwszy strzał. Wciąż dość wolno, ale jednak zmierzałem w stronę miejsca, w którym umarłem…\nTak, wszedłem do lasu demonów. Co mi mogły zrobić, skoro byłem jednym z nich? Mgła snuła się pomiędzy wysmukłymi sosnami gęstymi jak mleko pasmami, gdzieniegdzie migały w niej przygarbione ludzkie sylwetki. Ludzkie… ale to nie byli Strażnicy.\nPodążyłem za demonami. Śpieszyły się gdzieś, a było ich cholernie dużo. Obserwowałem je; warknąłem na około siedemnastoletniego chłopaczka, gdy potrącił mnie ramieniem. O dziwo spuścił szybko wzrok i wycofał się, nie chcąc więcej wchodzić mi w drogę. Roześmiałem się na to jak wariat.\nByliśmy już niedaleko pierwszego z domów – otwarte na tyłach ogrodzenie zapraszało do ogrodu, we mgle przypominając ogromną bramę z zaświatów. Pod ciężkimi butami zachrzęściły pierwsze dary.\nSyknąłem, gdy strzała świsnęła w powietrzu dosłownie tuż obok mojego ucha. Szybko dopadłem do najbliższego drzewa i schroniłem się za nim, przeładowałem karabin, położyłem palec na spuście. Wygląda na to, że dla chłopaków jestem całkiem dobrze widoczny, więc lepiej nie wchodzić im w drogę i gdzie indziej znaleźć sobie dobre stanowisko.\nChłopak, którego dopiero co postawiłem do pionu, wyrósł jak spod ziemi dziesięć metrów dalej. Spojrzał na mnie z zaciekawieniem, dłuższą chwilę poświęcił broni w moich rękach, syknął wreszcie i ruszył niepewnie, wciąż nie mogąc się zdecydować, czy aby na pewno jestem dobrym celem ataku. Nie byłem. Błyskawicznie podniosłem karabin i ściągnąłem spust praktycznie bez celowania. Aż okręcił się w powietrzu i upadł, przewracając swojego kryjącego się w gęstszej mgle pobratymca.\nPerfekcyjnie. Sam się tego nie spodziewałem. Roześmiałem się w głos.\nCiekaw byłem, co musieli myśleć o tym Strażnicy. Pewnie patrzyli po sobie z niepokojem, próbując zorientować się, kto przeszedł na broń palną bez wyraźnego rozkazu. Do tego jeszcze ten śmiech…\nOtrząśnijcie się szybciej, kretyni, bo tutaj naprawdę coś się dzieje…!\nDemonów było cholernie dużo – nawet w swoich na wpół zamazanych wspomnieniach sprzed przebudzenia nie umiałem znaleźć aż tylu. Była ich dosłownie cała pieprzona armia. Nawet mnie przeszedł dreszcz na ten widok. Strzeliłem do jeszcze dwóch i zmieniłem pozycję, niemal wpychając się w czyjś zasięg – kolejna strzała wbiła się w drzewo tuż nad moją głową.\nOj, bracia, coś chyba wam skuteczność spada… Za czasów mojego dowództwa nie było mowy o tak idiotycznym strzelaniu na oślep.\nKolejny, tym razem kobieta. Strzał praktycznie z przyłożenia powalił ją na ziemię; przeskoczyłem nad ciałem. Następny rzucił się na mnie z zaskoczenia, przyłożyłem mu więc kolbą z taką siłą, że czaszka pękła jak skorupka jajka. Nie wiedziałem, że mogę mieć aż tyle siły w takim stanie. Rany zabolały, żebra dały się we znaki całkiem solidnie, ale zdołałem nie wydać żadnego dźwięku. Odszedłem na chwilę na bok i oparłem się o drzewo, by złapać oddech. Demony więcej same z siebie mnie nie atakowały. Widziały mnie, czasem warczały i szczerzyły ostre kły, gdy wyczuwały moją słabość i zapach mojej krwi, ale żaden nie odważył się podejść bliżej, gdy odwzajemniałem się tym samym. Niesamowicie mnie to bawiło. Nie czułem się jednym z nich. Miałem nawet wrażenie, że wcale nie jestem aż tak podobny do nich z wyglądu. Chociaż może byłbym, gdybym starał się ciągle szczerzyć zęby? Nie, chyba naprawdę miałem mniej ostre kły niż one.\nOdstrzeliłem jeszcze kilka, lecz nie mieszałem się szczególnie w walkę. I tak nie wyglądała mi na aż tak zaciekłą, jak poprzednie, które mogłem tylko słyszeć. Strażnicy nie przerzucili się na broń palną – nie musieli, bo wrogowie sprawiali wrażenie powolnych i rozleniwionych – ale wciąż miałem jakieś głupie wrażenie, że… są naprawdę zmęczeni. Pudłowali nad wyraz często, część demonów jedynie ranili, zamiast zabijać. Skrupulatnie zbierałem wszystkie nadające się jeszcze do użytku strzały, choć miałem drobne problemy ze schylaniem się, i interweniowałem tylko w ostateczności.\nGdy nieco ucichło, zakradłem się do ceglanego domu, nożem wyłamałem zamek drzwi balkonowych i dostałem się do środka.\nNo cóż, byłem pewien, że zastanę tam to, do czego przywykłem: trzęsącą się ze strachu, być może modlącą się rodzinę, którą znałem dobrze z widzenia… lecz środek był zupełnie pusty. Zniknęła część rzeczy, lecz nie wszystkie – dom wyglądał na opuszczony w wielkim pośpiechu. Pozwolili im się wyprowadzić? W głowie mi się to nie mieściło.\nCzy może… kazali?\nTo już przynajmniej mam odpowiedź na to, dlaczego tamtego pamiętnego dnia poczęstowali mnie strzałą, gdy tylko wychyliłem się zza baneru. Wiedzieli, że tu nikogo nie ma, więc strzelali do wszystkiego, co się ruszało. Tylko co sprawiło, że ci ludzie się wynieśli?\nMogłem tak zastanawiać się godzinami, ale zdecydowanie powinienem zrobić to później.\nSpośród przynajmniej tymczasowo bezpańskich rzeczy wygrzebałem plecak. Nie mogąc się powstrzymać, zgarnąłem do niego kilka książek z porządnego regału, ciesząc się, że tym razem nie muszę wygrzebywać ich z darów z dyszącymi nad karkiem demonami; wziąłem pierwszy lepszy koc, korzystając z okazji, i przeszedłem się do kuchni. Zaplanowana kradzież zamieniła się w coś w rodzaju spokojnych zakupów… Niestety z jedzeniem wcale mi się nie poszczęściło. Lodówka była zupełnie pusta, w szafkach znalazłem tylko kilka paczek ryżu i kaszy i wyjątkowo smutne czekoladowe ciasteczka, o których ewidentnie musieli zapomnieć, tak tam nie pasowały. No ale lepsze to niż nic. Choć plecak był już pełen, pokusiłem się jeszcze o garnek – nie będę przecież ryżu jadł na surowo.\nGdy na sam koniec bez większych nadziei zajrzałem do ostatniego schowka – wiklinowego kosza pod stołem – czekało mnie przyjemnie zaskoczenie. Szybko pożyczyłem jeszcze jeden plecak i niemal do granic możliwości wypchałem go atrakcyjnymi fantami – byłem tak głodny, że konserwy z tuńczykiem w sosie własnym, groszkiem, kukurydzą, paprykarzem i drobiowym pasztetem wyglądały w moich oczach jak zapowiedź najwystawniejszej uczty w moim życiu. Papierosów niestety nigdzie nie znalazłem, a tak chciało mi się jarać, że aż mnie skręcało.\nWróciłem do mojego skalnego kotła. Czułem się w nim zaskakująco dobrze.\nNastępne noce spędzałem podobnie, choć nieco rozważniej. Nie chciałem jeszcze przesadzać – rany wciąż bolały – więc wybierałem sobie wygodne miejsce do strzelania, z którego Strażnicy nie mogli mnie widzieć, i bawiłem się w snajpera. Demonów naprawdę było wiele, ponadto wydawało mi się, że z każdą nocą stają się coraz zajadlejsze, ale nie byłem pewien, na ile to prawda, a na ile jedynie złudzenie podsuwane przez szukający rozrywki mózg.\nNudziło mi się. Tak, to chyba był mój najpoważniejszy problem.\nNigdy nie spałem dużo. W dzień zajmowałem się głównie ostrożnymi treningami – stopniowo przypominałem sobie walkę szablami, maczetą, nożem, po trzech dniach zacząłem nawet strzelać z łuku. Z początku próbowałem przyzwyczaić się do tego, z którego bezimienny Strażnik wpakował mi dwie strzały w plecy, lecz był znacznie słabszy od mojego. Zupełnie nie mogłem do niego przywyknąć, więc postanowiłem zaryzykować ze swoim. Wydawało mi się, że jest w wystarczająco dobrym stanie, by dało się go używać. Cięciwę wypadałoby nasmarować, lecz jedynym tłuszczem, jaki miałem, był ten w sosie z tuńczyka, z oczywistych względów więc odłożyłem to na czas nieokreślony.\nProblemy pojawiły się dopiero czwartej nocy.\nCoś mnie podkusiło, żeby wybrać się na polowanie w pełnym wyposażeniu. Nie umiałem wytłumaczyć, co takiego spowodowało, że miałem nieprzyjemne przeczucia, że coś się wydarzy. Może to, że mgła pojawiła się zadziwiająco wcześnie, bo jeszcze gdy świeciło słońce? Może dziwny, niemożliwy do opisania zapach, jaki ze sobą niosła? A może ten cholerny szósty zmysł, który włączał mi się w najmniej spodziewanych momentach? Nie wiem.\nPoszedłem na miejsce gdy było jeszcze widno. Wdrapałem się na starą komórkę w rogu ogrodu – przed oczami Strażników zasłaniały mnie wybujałe gałęzie niewysokiej sosny rosnącej po drugiej stronie płotu, a na demony miałem stamtąd doskonały widok.\nZaczęło się tak jak zwykle – pierwsza fala, kilka strzałów, kilka wykrzyczanych rozkazów niesionych echem między drzewami, warkoty zdrowych demonów i skamlenie rannych… Pierwszy raz wziąłem ze sobą łuk – przyjemnie było patrzeć, jak szybko wracam do formy: ledwie kilka musiałem zabić, by znowu wprawić się na tyle, by celować w prawe oko.\nNie wiem, co dokładnie sprawiło, że Strażnicy pojawili się bliżej. Zwykle zatrzymywali się tuż za bramą, przy płocie od strony drogi, i po prostu stamtąd celowali do tego, co widzieli, bardzo rzadko zbliżali się do granicy wytyczanej przez schody tarasu dużego domu. Zdziwiłem się, gdy nagle pojawili się dosłownie wszędzie. Było ich przynajmniej dziesięciu – wlali się szeroką falą do ogrodu, wgryźli ostrym klinem w białą mgłę, która w moich demonicznych oczach wręcz świeciła w mroku nocy, i…\nGonili jakąś większa grupkę demonów tylko po to, by ta naprowadziła ich na jeszcze większą. Zrobił się kocioł, ktoś krzyknął, ktoś przeklinał. Rozpętał się taki chaos, że nie mogli strzelać bez obaw, że nie pozabijają się nawzajem.\nWkurwiłem się. Bo co oni niby robili? Jak wielkim idiotą musiał być mój następca, że pozwolił na coś takiego? Nosz ja pierdolę, to miało być samobójstwo w pięknym stylu, czy co?\nOdstrzeliłem kilka demonów, lecz było ich za dużo. Klnąc w głos, przerzuciłem łuk przez plecy, zeskoczyłem z wiaty, złapałem za szable i wskoczyłem w największe zamieszanie.\nNie, nie czułem się na siłach na takie akcje. Ale co miałem zrobić? Nie mogłem pozwolić im zginąć…\nByć może miałem nadzieję, że ratowaniem im tyłka zmażę swoje własne winy.\nRany nie bolały. Prawdziwym problemem były te źle pozrastane żebra, lecz starałem się nie zwracać na nie uwagi. Adrenalina. Adrenalina pomaga zapomnieć o takich niedogodnościach. Trudno w końcu zastanawiać się nad tym, co akurat kłuje cię w boku, gdy walczysz jednocześnie o własne życie.\nCiąłem. Precyzyjnie, perfekcyjnie – tak, jak od lat tylko ja potrafiłem to robić. Kilka kopniaków podkutymi butami pozwalało poradzić sobie z pozostałą częścią, gdy przeciwników robiło się za dużo, na inne wystarczyło przekonująco warczeć, i same schodziły mi z drogi. Stal świstała w powietrzu, a ja działałem jak robot. Jakbym wpadł w trans. Tak, jak kiedyś.\nI wreszcie bardzo dokładnie czułem, że żyję.\nGrupa powoli się kruszyła. Dwóch Strażników padło, krew jednego z nich piekła mnie nieprzyjemnie w policzek. Nie zdążyłem. Po prostu nie zdążyłem. Zrobiłem wszystko, co mogłem – wszystko to, co robiłem zawsze – a nie zdążyłem. Co tu się działo?\nRozpoznałem z pewnym trudem, kto tu dowodził. Rzuciłem się w jego stronę – pal licho, że mnie zobaczy, coś przecież musiałem mu powiedzieć. Musiałem, bo oni powinni natychmiast się stąd wycofać…\nDemon rzucił się na wielkiego faceta dosłownie znikąd – po prostu nagle wyłonił się z plamy mroku, jakby się zmaterializował. Nie myśląc wiele, podrzuciłem jedną ze swoich szabli, złapałem odwrotnym chwytem i cisnąłem nią jak oszczepem, starając się włożyć w to całą swoją nadludzką siłę. Może i była dość lekka, ale w ciało demona weszła jak w masło. Trup padł do stóp dowódcy Strażników w momencie, w którym ja pojawiłem się za jego plecami.\n– Co wy tu, kurwa, robicie?! – ryknąłem na niego głosem, którego sam używałem podczas lat dowodzenia, gdy oddział potrzebował motywacyjnego kopa w dupę.\nPodskoczył, odwrócił się gwałtownie, mało nie ciął mnie maczetą. Bez większego trudu zablokowałem mu rękę. Ledwo powstrzymałem się od tego, by warknąć na niego jak na demona.\n– Po kiego chuja wyszliście tak daleko?! – krzyczałem dalej. – Który taki mądry, że na to wpadł?! Słuchasz mnie w ogóle?!\nWidząc, że mężczyzna w hełmie wciąż nie reaguje, wolną ręką palnąłem go między oczy. Lekko, na tyle tylko, by oprzytomniał. To też miałem już opanowane do perfekcji. Nieraz w ten sposób leczyłem braci z ataków paniki.\nOtrząsnął się nagle, wyrwał z mojego uścisku, pokręcił głową z niedowierzaniem.\n– Jan? – wydukał po dłuższej chwili. – Ale przecież ty…\n– Na pogaduchy spotkamy się kiedy indziej, co? – prychnąłem i pchnąłem go bezceremonialnie w stronę reszty. Demony na moment odpuściły, więc wszyscy, którzy przeżyli – osiem par oniemiałych oczu – wpatrywało się we mnie z niedowierzaniem. – Zabierz ich stąd!\n– Jan, kurwa, przecież ty nie żyjesz! – wyrwało się innemu.\n– Spierdalać stąd! – wydarłem się na nich ostatecznie i w ostatniej chwili odwróciłem, by załatwić szybko wyciągniętą maczetą demona, który już niemal siedział mi na plecach.\nPodchodziły tu. Znowu tu podchodziły, a były ich dziesiątki.\nZawahali się na chwilę, lecz dowódca na szczęście otrząsnął się jako pierwszy. Krzyknął coś do nich, zaklął raz i drugi, i przegnał wreszcie zbaraniałe stadko z powrotem w kierunku ulicy.\nStraciłem rachubę, ile demonów musiałem zabić tej nocy, by ostatecznie nie ruszyły z nimi. Nigdy jeszcze nie były tak śmiałe.\nGdy o świcie wróciłem do swojej groty, zorientowałem się, że mam na sobie nie tylko obcą krew. Byłem jednak tak zmęczony, że po prostu nie byłem w stanie zajrzeć pod koszulę i sprawdzić, co dzieje się ze szwami. Nie mogłem. Położyłem się na gołej ziemi, nie dawszy rady dowlec się do prowizorycznego posłania, i zasnąłem tak, jak stałem – w zbroi i pełnym wyposażeniu.\nZasnąłem, czy może straciłem przytomność ze zmęczenia? Diabli wiedzą.\ndemony, eksperymenty na ludziach, kolej, lokomotywa, opowiadanie, opuszczone miasto, postapo, postapokalipsa, powieść autorka, wilki, wilkołaki, Wojna, wojsko


Czy lokalna gwiazda sprawdzi sie w centrali? - Harvard Business Review Polska\nCzy lokalna gwiazda sprawdzi sie w centrali?\nPrzybywa polskich menedżerów, którzy awansują na wysokie stanowiska w strukturach międzynarodowych korporacji. Zwykle ze swoimi umiejętnościami i zaangażowaniem pokonywali w awansach menedżerów z innych krajów. Pracują na Bliskim i na Dalekim Wschodzie, w Indiach, w Ameryce Północnej i Południowej. Z drugiej strony duże polskie firmy, które dynamicznie wchodzą na zagraniczne rynki, stają przed koniecznością zatrudniania lokalnych specjalistów. Rzadko jednak powierzają im kluczowe stanowiska, częściej nawet do odległych krajów wysyłają Polaków. Nowym zjawiskiem w przypadku krajowych przedsiębiorstw jest ściąganie do centrali w Polsce menedżerów cudzoziemców, którzy sprawdzili się na innych rynkach. W praktyce firmy, które się na to decydują, nie zawsze są właściwie przygotowane, ich szefowie nie mają doświadczenia w zarządzaniu różnorodnością kulturową, a koledzy nie potrafią wyzbyć się stereotypów i wesprzeć nowych menedżerów w dostosowaniu się do nowych warunków biznesowych i towarzyskich. Iwan Szewczenko jest pierwszym cudzoziemcem, który wszedł do zarządu dynamicznie rozwijającej się grupy Graphics‑Box. Właściciele firmy liczą na to, że jego dotychczasowe umiejętności pomogą im w zdobyciu nowych rynków. Czy Iwan sprosta trudnym wyzwaniom, a jednocześnie będzie potrafił odnaleźć się w nowym środowisku?


Gazeta Wyborcza nr 41, wydanie z dnia 19/02/2011Gospodarka, str. 31\nHiszpanie musieli obiecać, że BZ WBK będzie miał dużą samodzielność i zostanie na giełdzie.Wstępną umowę o przejęciu BZ WBK hiszpański Santander podpisał z AIB we wrześniu zeszłego roku. Hiszpanie pokonali w wyścigu o czwarty największy polski bank m.in. włoską Intesę, francuski BNP Paribas oraz nasz PKO BP. Santander zaoferował za kontrolny pakiet akcji aż 3,1 mld euro, czyli 11,7 mld zł. Musiał jednak uzyskać zgodę Komisji Nadzoru Finansowego, a po zawarciu transakcji pojawiły się wątpliwości,...\nChętni na BZ WBK zjechali do Warszawy i rozmawiają\nBój o akcje BZ WBK wchodzi w decydującą fazę. Jak dowiedziała się "Gazeta", wysłannicy banków znajdujących się na tzw. krótkiej liście zjechali do Warszawy, by spotkać się z szefami BZ WBK i przedstawicielami AIB.\nWielka fuzja banków wpłynie na cały system bankowy w Polsce\nPrzejęcie Kredyt Banku przez hiszpańskiego Santandera i włączenie go do banku BZ WBK może mieć kolosalne znacznie nie tylko dla klientów obu instytucji, ale i dla wszystkich Polaków, którzy mają konta, karty i kredyty\nDzień po ogłoszeniu przez Allied Irish Banks, że sprzedaje 70-proc. pakiet akcji w Banku Zachodnim WBK, już ustawia się kolejka chętnych do jego przejęcia. - Ale polskich instytucji wśród nich nie ma - mówi prezes banku Mateusz Morawiecki\nSport z SM Limit cudów\nDo trzech razy sztuka. To się sprawdzi\nŁatają dziury na al. Mickiewicza\nEkwador głosuje nad rewolucją\nNamiot pełen kultury przyciągnął ludzi\nZ POLICJI I STRAŻY POŻARNEJ\nKoronawirus pożarł majątki krezusów\nSLD chce odwrócić układ\nFrench Open bez Olszy\nDrzemka na służbowym tapczanie\nBULWAR PANA STASIA\nMagia ceglanych korytarzy\nZMAGALI SIĘ Z CHARAKTERYSTYKĄ POSTACI\nMniej pieniędzy trafi do firm, które zatrudniają niepełnosprawnych\nLakers wydają najwięcej, Bryant zarabia najlepiej, ale Jabbara na razie nie dogoni\nKopał w amoku wózek z niemowlęciem\nOd deskorolki do kamery, Michał Marczak\nKonkurs uniwersytecki "Z fizyką na ty"\nMarszałek sprzedał kamienicę\nNad bielskim zamkiem jest już szklany dach\nWĘGIEL TYLKO NA BIEGUNKĘ\nFANI CAMPINGU WE WROCŁAWIU\nWieczór z Woźniakiem\nLustro zmusiło Hindusa do biegania\nPYTANIE O PROMOWANIE\nLipska słucha niepewności\nBenzyna i gaz nadal najtańsze na Lubelszczyźnie\nCo będzie w II półroczu\nKACZYŃSKI SIĘ NIE PODDA


Rekrutacja do przedszkoli, klas pierwszych szkół podstawowych w Gminie Miedźno w roku szkolnym 2020/2021 - Gmina Miedźno\nRekrutacja do przedszkoli, klas pierwszych szkół podstawowych w Gminie Miedźno w roku szkolnym 2020/2021\n29.01.2020 - 13:00 Ogólne Sprawy społeczne\nInformacja dotycząca rekrutacji do przedszkoli w Gminie Miedźno w roku szkolnym 2020/2021\nDo przedszkoli prowadzonych przez Gminę Miedźno przyjmuje się kandydatów zamieszkałych na terenie Gminy Miedźno.\nRodzice dzieci uczęszczających do danego przedszkola obecnie składają w tym przedszkolu na rok szkolny 2020/2021 deklarację o kontynuowaniu wychowania przedszkolnego.\nW przypadku większej liczby kandydatów, niż wolnych miejsc, na pierwszym etapie postępowania rekrutacyjnego będą brane pod uwagę kryteria wynikające z art. 131 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2019 r. poz. 1148 z późn. zm.).\nJeśli przedszkole nadal dysponuje wolnymi miejscami, wówczas następuje II etap postępowania rekrutacyjnego, w którym brane będą pod uwagę kryteria określone w Uchwale Nr 187/XXIX/2017 Rady Gminy Miedźno z dnia 28 marca 2017 r. w sprawie określenia kryteriów, liczby punktów i rodzaju dokumentów potwierdzających spełnienie kryteriów obowiązujących na drugim etapie postępowania rekrutacyjnego do przedszkoli, dla których organem prowadzącym jest Gmina Miedźno.\nTerminy rekrutacji zostały określone Zarządzeniem Nr 11/2020 Wójta Gminy Miedźno z dnia 20 stycznia 2020 r. w sprawie określenia terminów postępowania rekrutacyjnego i uzupełniającego dla publicznych przedszkoli oraz klas pierwszych publicznych szkół podstawowych, prowadzonych przez Gminę Miedźno na rok szkolny 2020/2021.\nSzczegółowe informacje na temat postępowania rekrutacyjnego uzyskają Państwo w każdym z Zespołów Szkolno-Przedszkolnych prowadzonych przez Gminę Miedźno.\nInformacja dotycząca rekrutacji do klas pierwszych szkół podstawowych w roku szkolnym 2020/2021 w Gminie Miedźno\nDo klas pierwszych szkół podstawowych prowadzonych przez Gminę Miedźno, dla których ustalone są obwody przyjmuje się dzieci na podstawie zgłoszenia przez rodziców tych kandydatów zamieszkałych na terenie Gminy Miedźno.\nKandydaci zamieszkali poza obwodem danej szkoły podstawowej mogą zostać przyjęci do klasy pierwszej po przeprowadzeniu postępowania rekrutacyjnego, jeżeli dana szkoła podstawowa nadal dysponuje wolnymi miejscami.\nTerminy rekrutacji do klasy pierwszej szkół podstawowych prowadzonych przez Gminę Miedźno określa Zarządzenie Nr 11/2020 Wójta Gminy Miedźno z dnia 20 stycznia 2020 r. w sprawie określenia terminów postępowania rekrutacyjnego i uzupełniającego dla publicznych przedszkoli oraz klas pierwszych publicznych szkół podstawowych, prowadzonych przez Gminę Miedźno na rok szkolny 2020/2021.\nW postępowaniu rekrutacyjnym są brane pod uwagę kryteria określone w Uchwale Nr 188/XXIX/2017 Rady Gminy Miedźno z dnia 28 marca 2017 r. w sprawie ustalenia kryteriów rekrutacji do szkół podstawowych, dla których organem prowadzącym jest Gmina Miedźno.


Ultima Thule • Wyświetl temat - fa fa fa fa fa fa fa fa\nDzisiaj jest wt, 12 listopada 2019 12:42:26\nTytuł: fa fa fa fa fa fa fa fa\nWysłany: ndz, 19 lipca 2009 12:47:22\nThe Kinks to zespół który zarysował podstawy dwóch ważnych a zarazem bardzo odległych podgatunków rocka – hard rocka i brit popu. Klasyczny skład tworzyli przede wszystkim bracia Daviesowie: Ray (główny autor, wokalista i pomniejsza gitara, klawisze i harmonijka) oraz Dave (pomniejszy autor i wokalista, oraz główny gitarzysta, jeden chyba z pierszych, który używał flajinga), a poza nimi basista Pete Quaife (solidny i nic poza tym) oraz perkusista Mick Avory, wcześniej w Rolling Stones (gdzie podobno był koszmarny), tutaj okazał się dobrze przystosowany do żonglerki stylistycznej. Relacje w zespole układały się dość wulkanicznie a sama muzyka zawsze miała w sobie coś obszarpanego. W Polsce zna się kilka hitów (You Really Got Me, Waterloo Sunset i Lola to trzy największe) i kilka coverów (David Bowie, Stranglers, The Jam, Pretenders, Van Halen, QUOTSA, Elektryczne Gitary, dr Huckenbush), a w Anglii zdaje się walczy z The Who o miejsce na podium w kategorii najważniejsze zespoły lat 60-tych.\nPRZEDSŁOWIE 1: o ile zazwyczaj szukam dziury w całym i lubuję się w dowartościowaniu piosenek mniej docenianych, tym razem oddaję kredki i muszę przyznać, że najlepsze dla mnie są utwory szeroko docenione – tzn. te z singli i kilka takich którymi dużo ludzi się zachwycają... Na początek można zatem polecić coś takiego – wydatek 20 zł (wszystkie klasyczne albumy Kinks po tyle niedawno stały w Media Marktach, mam nadzieje że to się nie zmieniło), a może pozmieniać w stawkach:\nRegularne albumy są bardzo nierówne.\nPRZEDSŁOWIE 2: na szczęście wznowienia CD zostały poszerzone o utwory z singli i czwórek (o nich w nawiasach) – ZNACZNIE podnoszą wartość albumów\nKINKS (1964) *** (z bonusami *** ½)\nbest song: Stop Your Sobbin’ (All Day and All of the Night)\nNa debiucie sztandarowy numer You Really Got Me z przesterowaną (podobno szpilką wsadzoną do wzmacniacza) gitarą, który to riff i numer – podchwycony przez The Who – rozpoczął gałąź ostrego grania. Wśród bonusów znajduje się na pierwszy rzut oka bliźniaczy, ale jednak trochę bardziej wyrafinowany (więcej się dzieje w riffie, jest zmiana tonacji, lepsze chórki i lepsze solo mimo bardziej urywanej linii melodycznej) All Day and All of the Night, którego riff został prawie nuta w nutę splagiatowany przez the Doors w zwrotce Hello I Love You. You Really Got Me był tak nieoczekiwanym numerem jeden, że album sklecono bardzo szybko i byle jak, co niestety słychać. Wśród beznadziejnych R&Bluesowych coverów i nstrumentali oraz nieudolnych kompozycji własnych jest jednak kilka klejnocików – przede wszystkim bardzo ciasno zagrany i wyprodukowany Cadillac (jeden z niewielu utworów Kinks z trójgłosem, ten zespół wsławił się ciekawymi harmoniami w dwugłosie, nierzadko dublowanym – zawsze było w tych harmoniach coś niedorobionego i zgrzytliwego) oraz autorska piosenka Stop Your Sobbin’ o wyraźnie bardziej popowym charakterze i niespodziewanie wyrafinowanej – jak na 1964 – melodii.\nKINDA KINKS (1965) ** i ½ (*** i ½)\nbest song: Something Better Beginning (See My Friends)\nTa płyta robi wrażenie jeszcze mniej dopracowanej produkcyjnie niż poprzednia, aranżacje są nieco bardziej subtelne, ale np. otwierające płytę Look For Me Baby ma najbardziej nierówny podwojony wokal jaki znam. Znowu przeważa zgrzytliwy rhythm&blues, ale wyraźnie dokonuje się przesunięcie ku łagodniejszym klimatom, np. So Long to to biegnąca ballada podobna do I’ve Just Seen a Face Beatlesów. Tym razem sztandarowy numer to wolny elektryczny numer z charakterystycznymi opadami basu, bardzo dobry Tired of Waiting for You. Płytę CD ratują jednak bonusy, słychać wyraźny rozwój kompozytorski Daviesa i pierwsze nutki ironii na razie głównie auto – jest tu biegnący numer Everybody’s Gonna Be Happy (oparty na nieco trudnym do przełknięcia zestawieniu akordu durowego z paralelnym mollem, nic dziwnego że ten singiel przepad), kolejny wariant You Really Got Me w postaci I Need You (ale znowu: hard riffy wyraźnie wciśnięte w tło, a wystaje bardzo dobra melodia), pierwsza akustyczna szydera na dwulicowych nudziarzy (A Well Respected Man) no i wspaniały, nowatorski numer See My Friends, bardziej przypominający ragę niż rock (podobno Ray Davies wymyślił go na lotnisku w Indiach, podczas nieplanowanego międzylądowania w drodze na tournee w Australii. Pierwszy psychodeliczny numer w historii?\nTHE KINK KONTROVERSY (1965) *** i ½\nbest song: Till the End of the Day\nKolejny album przejściowy, ale wyraźna poprawa jakości kompozycji. Jeszcze trochę proto-hard rocka w postaci świetnego Till the End of the Day, ze świetną konstrukcją i świetnym solem (jednym z moich ulubionych w ogóle) i jeszcze trochę R&B (Milk Cow Blues), ale także pierwszy z komentarzy socjologicznych ze świetną melodią (Where Have All the Good Times Gone). Dodany singiel Dedicated Follower of Fashion pokazuje drogę którą zespół podąży w następnych dwóch latach – przedstawi cały poczet postaci z dnia codziennego, opisanych na pół zjadliwie i na pół sentymentalnie (proporcje będą mieć różne wyważenia) do tradycyjnie angielskich podkładów wyrosłych z tradycji wodewilowo ale przedstawionych z charakterystycznym rockowym brudem.\nFACE TO FACE (1966) *** i 1/2 (**** i ½)\nbest song: Session Man (Big Black Smoke)\nBardzo ciepłe i bardzo angielskie melodie z dużą ilością efektów dźwiękowych, spośród których wyróżnia się Session Man opowiadający o klawiszowcu Nicky Hopkinsie. Album otwiera piosenka o sex-telefonie (Party Line) śpiewana przez Dave’a, a ów ma głos jak piła. Wielką popularność zdobył utwór Sunny Afternoon, typowy dla tego wcielenia Kinks: leniwy i słodki ale z wyraźnym podskórnym jadem. Płyta jest nieco przereklamowana – wolne utwory stoją a nie płyna – słusznie wspomnina się o The Kinks przy okazji piosenkowej odłony Pipera, ale – na razie Daviesowi brakuje polotu Barretta, choć Barrett przejął od Kinks niektóre rozwiązania stylistyczne. Na szczęście tym razem bonusy są o lata świetne: począwszy od śpiewanego przez Dave’a I’m Not Like Everybody Else opartego na solidnym riffie, przez kolejne obrazki z małego miasteczka: gorzką Dead End Street z charakterystyczną partią tuby i szyderczą opowieścią o Panu Przyjemniaczku, który jest oł jak uprzejmy i miły dopóki świat mu utępuje, aż po majestatyczny utwór Big Black Smoke. Widać że to EMI – te dzwony brzmią dokładnie tak samo jak Fat Old Sun, najwyraźniej wzięte zostały z tej samej biblioteki dźwiękowej. Dym narasta i utwór wybucha potężną codą, świetnie zlepionymi dwugłosami i gitarami, podziwiam produkcję.\nSOMETHING ELSE BY THE KINKS (1967) **** i ½)\nbest song: Waterloo Sunset (Autumn Almanac)\nNajlepszy album z okresu ironicznego (choć tutaj więcej jest słodyczy i powagi niż kpiny) – wśród galerii postaci można znaleźć tym razem klasowego pupilka (David watts otwierany niezapomnianym zaśpiewem fa-fa-fa-fa-fa-fa-fa-fa), rywalizujące rodzeństwo (Two Sisters) oraz nieuchwytnego miejscowego łajzę (Harry Szmata). Nowym tropem są apoteozy miejsc i sytuacji, z niezapomnianym Waterloo Sunset na czele, a także solowa działka Dave’a (poruszający Death of a Clown). Trochę brakuje dobrych melodii, ale zwracają uwagę szczegóły aranżacyjne (Hammond w masywnym Love Me Till the Sun Shines [znowu piosenka Dave’a], gitarowe dopowiedzi w Situation Vacant, zgrzyty w Lazy Old Sun [który podobno zainspirował piosenkę Gilmoura z Atom Heart Mother]). Ciekawe jest to że zespół wprawdzie zastosował kilk apsychodelicznych patentów brzmieniowych, ale album jest do bólu nienarkotyczny, a zamiast LSD sławi się tu popołudniową herbatkę. Wśród bonusów porywający numer Autumn Almanac przy którym jesień staje się łatwiejsza do zniesienia oraz pseudo-marszowa Polly (znowu ta ciasna produkcja!) o krnąbrnej córeczce.\nbest song: Do You Remember Walter\nTytuł mówi wszystko – The Kinks stają się obrońcami życia na wsi. Mimo że wszystkie utwory utrzymane są w konwencji pastoralno-elegijnej, płyta nie jest wcale wieśniacka ani nudna. Paradoksalnie na tak sielskiej płycie The Kinks pokazują całkiem zadziorny pazur, mimo że żadnej piosenki nie śpiewa Szorstki Dave – w piosence o Parowozie następuje całkiem poważny bluesowy jam i pyszne spiętrzenie, a na całej płycie świetnie bębni Avory (te przejścia w tytułowym – łooo!). No i aż skrzy się tu od świetnych melodii. Wyróżnić można więcej niż połowę utworów: biegnący Do You Remember Walter ze świetnym tekstem o dawny penerze który ożenił się i zdziadział jest moim faworytem, ale przecież tytułowy z harmoniami w różnych przewrotach, mellotron w Starstuck, śpiew kota w Phenomenal Cat (hahaha, nie wiem czy to nie jest mój ulubiony eksperyment ze zmianą prędkości przesuwu taśmy ever), Scooby-dooby-doo od czapy w Picture Book, świetny Animal Farm, oparty o karkołomny rytm All My Friends Were There czy też zwłowróżbny Wicked Annabela o miejscowej czarownicy... Pełno na tej płycie dobrej nostalgii i jaj. Na dokładkę przepiękne Days.\nARTHUR OR THE DECLINE AND FALL OF THE BRITISH EMPIRE (1969) *** i 3/4\nMówi się że to jest najlepszy album Kinks, ale nie mogę się z tym zgodzić. Co prawda brzmienie się znowu ożywiło i zagęściło, no i przede wszystkim to na tej płycie jest mój ulubiony numer zespołu, ale niestety niektóre melodie stały się jakieś jęczące i zawiłe, tempa się gdzieniegdzie spowolniły, a zespół wciąż wtedy nie umiał dobrze wyprodukować klasycznej ballady. Warto (było) kupić tę płytę dla Shangri-La. Poruszający obrazek człowieka, który wreszcie zarobił na wygodne życie, może założyć kapcie i usiąść przy kominku – oczywiście podszyte sporą ironią, ale jednocześnie pełne słodyczy. Nie znaczy to że utwór jest leniwy, zaczyna się wprawdzie od akustycznej gitary, ale potem stopniowo narasta, pojawia się (świetny) klawesyn, harmonie, a w końcu i dęciaki (które są tu MODELOWO zaaranżowane i wyprodukowane, ależ one dudnią), potem łamie się rytm, utwór kołysze się i zawraca do dawnych motywów, doskonałe! Ale poza tym jakoś słabo... Fajny temat kawałka tytułowego, słoneczny Drivin’, świetny środek Victorii. Jest na tej płycie i numer Australia, ale to nie ten Morelli... Być może na jakość albumu złożyły się zawirowania wokół jego powstania, miał to być jakiś duży projekt telewizyjny, TV opera, który nie wypalił i The Who wyprzedzili Kinks ze swoją rock-operą Tommy. Na dodatek King Kong który zaczyna się jak utwór glam-rockowy.\nLOLA VERSUS POWERMAN AND THE MONEYGOROUND (1970) ** i 1/2\nbest song The Moneygoround\nDwa wielkie hity Lola i Apeman (nie podoba mi się specjalnie żaden, choć doceniam żartobliwy tekst i naprawdę kunsztowne harmoniczne przewroty w pierwszym) i niby niezłe ale jakoś nieporywające pozostałe utwory. Bez iskry.\nbest song: The Way Love Used To Be\nNiepełnowartościowy album, bo to właściwie soundtrack to pomniejszego filmu o transplantacji penisa (sic – zapowiada udziwnione tematy późniejszych rock-oper w dyskografii zespołu). Przepiękna ballada The Way Love Used to Be nareszcie brzmi jak trzeba, poza tym zaskakująco udana instrumentalna wersja Loli i kilka ciekawych tematów instrumentalnych i jakieś niegroźne piosenki. Nie tak męcząca jak poprzednia ale nic specjalnego.\nPo tej płycie zespół niestety opuścił wytwórnię Pye i kolejnych płyt w sklepach nie ma. Podobno nie ma czego żałować. Ciekawa ma być następna płyta Muswell Hillbillies (1972), opisywana jako próbka brytyjskiego country, ale potem nastąpił szereg wydumanych rock-oper, podobno nie do słuchania, jeszcze później zespół przeszedł na pola punkowe a później heavy-metalowe, czyli zjadł własny ogon. Ja znam tylko koszmarny hit z lat 80-tych Come Dancing z upiornym klawiszem. Bracia Daviesowie wydali też jakieś płyty solowe, może ktoś zna.\nWysłany: ndz, 19 lipca 2009 13:40:50\nBardzo mnie cieszy ten wątek\nZ płyt całych znam tylko jedną, którąś mi Gero dał nawet w dwóch wersjach (!), czyli:\ngdzie bez zbędnego gadania potwierdzam powyższą ocenę i powiem, że gdyby wątki panka były teraz, to płyta owa wygrywa u mnie rok 1968, zostawiając w tyle Saucerful of Secrets, Biały album i Electric Ladyland i Waiting for the Sun, a nawet Ten Years After, którzy wtedy u mnie zajęli miejsce pierwsze.\nChętnie napiszę kiedyś więcej o tej wspaniałej płycie, którą raz w Poznaniu prawie całą prześpiewaliśmy, ale wtedy miałem zepsute ucho i sam siebie nie słyszałem, i to było tylko raz - powiem Ci Gero, że na nic innego nie mam tyle ochoty od śpiewania co na ten Village Green!\nPoza tym znam różne pojedyncze piosenki, które w zasadzie wszystkie lubię. Myślę, że ten zespół ma u mnie ogormny potencjał podobania się, być może z całej typowej sześćdziesiony największy po Bitelsach (no i Animalsach).\nWysłany: ndz, 19 lipca 2009 13:42:48\nmyślę że warto żebyś poznał Something Else - ma już w sobie całkiem zaczątki Village Green\nWysłany: ndz, 19 lipca 2009 16:14:06\nnie wiem czy to nie jest mój ulubiony eksperyment ze zmianą prędkości przesuwu taśmy ever\nA ja wiem - jest!\nWysłany: ndz, 19 lipca 2009 16:26:41\nBardzo przyjemnie się czytało - dzięki.\nMoja znajomość zespołu jest bardzo pobieżna, ale to co słyszałem bardzo zachęcające. Kolejny zespół "do sprawdzenia w bliżej nieokreslonej przyszłości". Teraz przynajmniej dysponuje jakimiś wskazówkami.\nWysłany: wt, 21 lipca 2009 13:47:07\nZespół The Kinks znam głównie z coverów Soundrops i generalnie bardziej mi się podobają niż oryginały. No ale ostatnio nawet Beatlesi są dla mnie za ostrzy więc sądzę, że jeszcze przyjdzie czas Natomiast kilka piosenek z tej płyty o wsi często grał mi last.fm i całkiem fajnie to brzmi.\nWarto (było) kupić tę płytę dla Shangri-La.\nten numer mnie zaczarował!\nGerr a kiedy The Hollies?\nWysłany: sob, 26 czerwca 2010 22:22:54\ntrzy dni temu zmarł Pete Quaife, współzałożyciel i pierwszy basista The Kinks (kiedy odszedł w 1969, zespół generalnie zrzedł)\nKinks grają piosenkę o parowozie, bas Quaife'a wszystko napędza\n(jakże wymownego znaczenia nabiera teraz slogan reklamowy God save the Kinks)\nWysłany: wt, 25 października 2011 10:40:15\nInwazja edycji mono.\nPo The Beatles i Dylanie przyszła pora na The Kinks:\nOstatnio zmieniony wt, 25 października 2011 11:11:37 przez pilot kameleon, łącznie zmieniany 2 razy\nWysłany: wt, 25 października 2011 10:45:20\nJak tam coś jest po dwukropku, to ja tego czegoś nie widzę.\nWysłany: wt, 25 października 2011 11:12:11\nJeśli nadal nie działa, to zapraszam tutaj:\nhttp://www.rhythm-and-booze.co.uk/wp-co ... -pic-1.jpg\nWysłany: wt, 25 października 2011 11:18:33\nJak będą pojedynczo w sprzedaży, to "Village Green" bym nawet rozważył.\nWysłany: wt, 25 października 2011 11:22:12\nJest za 25 pln w sklepie Fan. Oczywiście stara edycja.


Tadeusz Nestorowicz i Bartłomiej Kot: Nowe płyty artystów | www.wroclaw.pl\nTadeusz Nestorowicz i Bartłomiej Kot: Nowe płyty artystów\nSłynny wrocławski trębacz Tadeusz Nestorowicz (znany fanom jako Nestor) i duszpasterz akademickiej "Maciejówki" ksiądz Bartłomiej Kot nagrali własne płyty. Pierwsza jest jazzowym hołdem dla stylu i repertuaru Louisa Armstronga, druga wrocławską odpowiedzią na poetycko-muzyczną twórczość Grzegorza Turnaua. Obydwie, warte grzechu.\nPłyta Tadeusza Nestorowicza i księdza Bartłomieja Kota\nTadeusz Nestorowicz, wrocławski trębacz jazzowy i hejnalista/fot. Tomasz Walków\nOkładka płyty księdza Bartłomieja Kota\nNestor zakochany w Armstrongu\nTadeusz Nestorowicz to legenda wrocławskiego środowiska jazzowego i trębacz (także nasz ratuszowy hejnalista o czym przeczytacie w Hejnalista Tadeusz Nestorowicz), któremu życie napisało nieoczekiwany scenariusz. Gdyby nie pomoc bliskich, muzyków i ludzi dobrej woli płyta „What a wonderful world” nie zostałaby nagrana. W 2010 Tadeusza Nestorowicza przejechał na ulicy pijany kierowca. Obrażenia były poważne, artyście groził wózek inwalidzki, ale dzięki zaangażowaniu fantastycznych osób dziś trębacz chodzi i wciąż występuje. Dowodem allbum dedykowany wielkiemu Louisowi Armstrongowi, także trębaczowi, ale przede wszystkim wokaliście, którego chrapliwy, ciepły głos kochają ludzie na całym świecie, nie tylko jazzmani. I tribute Nestora to nie tylko wybór utworów z repertuaru Amerykanina i ich wykonanie z zaproszonymi muzykami (m.in. saksofonistą Wacławem Zarebskim i pianistą Wojciechem Jaworskim), ale także śpiew, który świetnie nawiązuje do wokalu Armstronga (nie tylko w tytułowym szlagierze „What a wonderful world”, ale też w świetnym, żywiołowym otwierającym płytę „Ice cream”). Na albumie znajdziemy 11 utworów, w tym wspaniałe „Hello, Dolly”, czy „Georgia on my mind”, których Armstrong nie skomponował, ale tak genialnie przysposobił, że dziś wiele z piosenek kojarzonych jest w pierwszej kolejności z nim. Tadeusz Nestorowicz nie nagrał płyty przełomowej, ale za to krążek, który z przyjemnością włożymy do odtawzracza i uprzyjemni nam niejeden wieczór.\nKsiądz z (muzycznym) powołaniem\nKs. Bartłomiej Kot jeszcze kilka lat temu działał jako wikariusz parafii pw. św. Jana Apostoła w Oleśnicy, dziś jest związany z Duszpasterstwem Akademickim Maciejówka we Wrocławiu i do tego stopnia pokochał miasto, że dedykował mu świetny album „Wrocławskie spacery”. Wierni znający księdza doskonale wiedzą, że jest znakomitym gitarzystą, utalentowanym tekściarzem i zapalonym miłosnikiem filozofii. Tym, którzy Bartłomieja Kota jeszcze nie mieli okazji poznać, warto podsunąć jego płytę, bo pozornie spokojne i balladowe utwory tworzą nie tylko genialny klimat, ale są dowodem na to, że mamy we Wrocławiu własnego barda, swojego Grzegorza Turnaua, który zamiast deszczu na Brackiej opiewa spacer po Szewskiej i kwiaciarki na placu Solnym, a we wszystko wplata i klimaty gitarowe hiszpańskie i spokojne nostalgiczne swojskie. Spacery ksiądz Bartłomiej odbywa w liczbie 10. Dzięki niemu przystaniemy w miejscach dobrze nam znanych, by spojrzeć na nie na nowo oczami autora tekstów i muzyki, który ma refleksyjną duszę i dostrzega wiele detali dnia codziennego ludzkiego, często niedoskonałego, częściej jednak frapującego. Miasto Wrocław tworzą nie tylko zabytki i magiczne miejsca, przede wszystkim mieszkańcy i ich życie.\n•Aplikacja „Palimpsest” na tablety w NFM, czyli jak brzmi Wrocław


Dofinansowanie do usuwania azbestu - Urząd Gminy Bolesławiec\nOpublikował: Monika Krosondowicz Data publikacji: 09-05-2016 10:01 Wizyt: 1930\nInformujemy, że w wyniku przeprowadzonego w 2016r. naboru wniosków do konkursu pn. "Usuwanie wyrobów zawierających azbest" organizowanego przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we Wrocławiu w ramach Programu Priorytetowego NFOŚiGW p.t.: „SYSTEM – Wsparcie działań ochrony środowiska i gospodarki wodnej realizowanych przez WFOŚiGW. Część 1) Usuwanie wyrobów zawierających azbest” Gmina Bolesławiec otrzymała dotację na dofinansowanie zadania pn.: „Usuwanie azbestu i wyrobów zawierających azbest z terenu Gminy Bolesławiec” w wysokości 137 103,00 zł.\nZadanie obejmuje wykonanie prac polegających na usuwaniu wyrobów zawierających azbest z nieruchomości, na których nie jest prowadzona działalność gospodarcza, położonych na terenie Gminy Bolesławiec. Prace obejmują demontaż i całkowite usunięcie wyrobów zawierających azbest wraz z unieszkodliwieniem powstałego odpadu na przystosowanym do tego celu i uprawnionym składowisku odpadów.\nZadanie sfinansowane zostanie w następujący sposób:\n- 85% kosztów - ze środków Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej we Wrocławiu;\n- 15% - ze środków budżetu Gminy Bolesławiec.\nZadanie będzie realizowane na nieruchomościach, które na początku roku zadeklarowały chęć uczestnictwa w ww. programie.\nW tym miesiącu: 107925\nW tym roku: 8437350


Protest w Puszczy Białowieskiej − najnowsze-info-bydgoszcz.pl\nDo niedawna cały kraj żył decyzją wydaną przez byłego ministra środowiska Jana Szyszko wiążącą się z wycinką Puszczy Białowieskiej. Próbowano ją tłumaczyć kornikami rzekomo zasiedlającymi drzewa Puszczy. Niedawno Henryk Kowalczyk, obecny minister środowiska zdecydował się na uchylenie wydanego wcześniej postanowienia.\nRzecznik prasowy wyjaśnił, że podjęcie takiej decyzji miało miejsce 14 maja br., jednak by była ona ważna, musi poczekać na uchylenie przez dyrektora generalnego Lasów Państwowych. Teoretycznie ma się to odbyć w ciągu kilku najbliższych dni. Oprócz tego, jeszcze w tym tygodniu ma mieć miejsce powołanie zespołu, którego zadaniem będzie zajęcie się tematem przyszłości Puszczy.\nW czasie urzędowania ministra Szyszki sprawą wycinki lasów zajął się Trybunał Sprawiedliwość UE. Zdecydowano, że decyzja ta jest niezgodna z unijnym prawem, natomiast po długoterminowych protestach ekologów oraz reszty obywateli sprzęt do wycinki drzew został wycofany z lasu.


- Wydarzenia nie odbyłyby się, gdyby nie sztab ludzi, których nie jesteśmy ani w stanie policzyć, ani wszystkich z imienia i nazwiska wymienić, jednak wiemy, że każda z tych osób nie odmawia pomocy i dobroczynność ma wpisaną w swoją naturę. Wszystkim dziękujemy - mówi Konrad Rączka, główny koordynator świątecznego eventu.\nDługo by można rozpisywać się o grudniowych wydarzeniach dla Patryka. W telegraficznym skrócie wyglądało to tak:\n- Po pierwszych spotkaniach organizacyjnych i ustaleniu ramowego planu, który później uległ znacznemu poszerzeniu, zaprosiliśmy do współpracy prezydenta miasta - Marka Materka. Do grupy wolontariuszy dołączyli pracownicy gminnych jednostek: Parku Kultury z panią dyrektor Agnieszką Lasek na czele oraz Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji z dyrektorem Krzysztofem Szczygłem. Kolejnym celem było włączenie do akcji wszystkich starachowickich mediów. Dzięki tej współpracy było nam łatwiej dotrzeć do mieszkańców z informacjami, a było o czym informować. W tym roku powstało także logo eventu - relacjonuje Konrad i dodaje informacje o wydarzeniach.\nW akcję pomocową włączyła się lokalna gastronomia.\nKawiarnia Prima Vera, Restauracja Pizzeria Balbinka, PUB Strych, Bistro Manhattan, Pizzeria La Dolce Vita, Bar Mleczny MiŚ, Restauracja Merkury, Trzy Papryczki - te lokale przeznaczyły część swojego zysku na pomoc dla Patryka.\nSiłownia i Fitness Klub Endorfina zorganizowała „Charytatywny Maraton Fitness”, a wpłaty z tego dnia powędrowały na konto Patryka. Na grupie „Zdążyć przed Panem Bogiem - starachowicka grupa licytacyjna, którą zarządzają Aleksandra Krzos i Emil Krzemiński przeprowadzono ponad 350 licytacji.\n- Dziękuję Aleksandrze, Emilowi, Marcie za włożony ogrom pracy przy licytacjach. Ponadto łącząc siły, zbieraliśmy pieniądze w trakcie Jarmarku Bożonarodzeniowego. Poza osobami prywatnymi, stoisko na Jarmarku wsparli słodkościami: panowie Przemysław oraz Mariusz - Piekarnia Krawczyk, pani Edyta - Cukiernia Heka oraz pani Joanna - Bar Mleczny Miś z niezastąpioną szefową kuchni panią Grażyną - wymienia Konrad Rączka. - „Charytatywne Morsowanie dla Patryka i Mikołaja” - dziękuję Katarzynie, Renacie, panu Robertowi i starachowickim morsom z klubu Wektor za charytatywne morsowanie i wpłaty dla Patryka - dodaje Konrad i serdecznie dziękuje panu prezydentowi Markowi Materkowi. Dzięki jego zasięgom w mediach społecznościowych i przeprowadzonych 11 licytacjach, konto Patryka wzbogaciło się o 3600 zł.\nOrganizacja tak wielu przedsięwzięć - mimo, że wszyscy pracowali w ramach wolontariatu - nie byłaby możliwa bez środków finansowych.\n- Z ramienia wolontariuszy Marcin „Gigi” Nowakowski oraz Marta Pastuszka pozyskiwali firmy, które pomogły nam zorganizować całe przedsięwzięcie. Fundatorem statuetek i medali na wydarzenia sportowe była firma Romek Elektronarzędzia Roman i Aldona Ołubiec. W dużym stopniu pomogli Sigma -Tech i Next Michała i Kamili Gawlik, Spółka STAR SAN DUO Dominik i Paweł Pater oraz Agencja Reklamowa Reklamożercy, Agencja Wydawniczo - Reklamowa Intermarka, Perfopol, Sklep Iga ( Starachowice Dolne) - informuje Konrad Rączka.\nNie zabrakło przedsiębiorców.\nW akcji „Starachowiccy Przedsiębiorcy dla Patryka” udział wzięli Centrum Handlowe „Galardia”, lokal gastronomiczny Casablanca, Kwiaciarnia pani Anny Sieroń - Ziółkowskiej oraz Domki w Smereku, Factory Talent, Przedszkole i Żłobek Re Re Kum Kum, Szkoła Językowa Lingua, Pożyczka OKAY, „Rusz, tuż i już” Olga Wiecha, Stacja Paliw DIAMENT z ulicy Radomskiej, Centrum Zdrowia VITA, Strefa Domu, Euro-Star Transport i Spedycja Anna Seweryn- Keller, Pizzeria PARADISO, Osiedle LEŚNA ENKLAWA, Optyk Mirosława i Iwona Matys, MERKSON, Przesyłki Kurierskie Full Paka, Nadleśnictwo Starachowice.\n- Szczególne podziękowania kieruję także do Karoliny Szydełko, która włożyła ogrom pracy i serca w wydarzenia dla Partyka. Starachowiczanie mogli ją poznać w wakacje, kiedy razem z koleżanką Magdą, zorganizowały udany festyn na rzecz bezdomnych psów ze schroniska z Rudnika. Nie inaczej było tym razem - mówi Konrad Rączka. - Mocno zaangażowali się panowie Mirek i Robert Niekłań, odpowiednio tata i wujek Patryka, z którymi byliśmy w stałym kontakcie. Działaliśmy wszyscy jak w jednej wielkiej rodzinie Patryka, która stoi za nim murem i walczy o jego powrót do zdrowia i życia sprzed wypadku - dodaje Konrad.\nSport z pomocą Patrykowi\nOdbyły się także wydarzenia sportowe: Cerrad Turniej Siatkówki Panów, Leneco Turniej Siatkówki Pań, Turniej Piłki Halowej - Juventa i Sokół, Turniej Koszykówki Panów. Na boisku przy ulicy Szkolnej mecz zorganizował Star Starachowice, a z okazji 95-lecia piłkarze otrzymali od wolontariuszy tort, który później został przekazany na licytację. Tę wygrał Łukasz Korus, tort poszedł za 110 zł. Ireneusz Gwóźdź i „Zabiegane Starachowice” zorganizował charytatywny bieg na 5 km. Pokaz akrobatyki wykonała „Przestrzeń Lotu”. Klub Płetwonurków KALMAR przeprowadził charytatywne zajęcia na basenie. Warto dodać, że od 5 lat są z nami Damian Stempień - Dj Dymek odpowiedzialny na hali za dźwięk oraz spikerkę i firma Arkadiusza Murzyna Electro-Serwis, która podczas wydarzeń akrobatycznych zadbała o oświetlenie.\n- Warto dodać, że w przyszłości z inicjatywy Damiana Stempnia „Świąteczny Event” zostanie przeprowadzony w Lipsku i będziemy mogli pomagać innym w większym zakresie otwierając się na Polskę w zasięgach - mówi Rączka. Na zakończenie działań dla Partyka, w Parku Kultury zorganizowano dwa wydarzenia, koncert i prawdziwy festiwal muzyczny z przekrojem fonograficznym od kolęd po mocne, rockowe brzmienia, które zostały zarejestrowane w wersji video i niedługo będzie je można zobaczyć on-line. Grudniowy event charytatywny był organizowany po raz piąty. W tym roku do grona organizatorów dołączyło środowisko Zespołu Szkół Zawodowych nr 3 z dyrektor Dorotą Lenart na czele. Ponadto Stowarzyszenie „Edu Rozwój”, Centrum Kształcenia Zawodowego oraz Koło Gospodyń Wiejskich w Tychowie Starym z Zespołem Śpiewaczym „Gromada” i Kapelą „Sąsiedzi”. Wydarzenia odbywały się przy współpracy z Księdzem Grzegorzem Roszczykiem, proboszczem Parafii Matki Boskiej Częstochowskiej na Łazach.\n- Podczas organizacji eventu jest wiele trudnych, czasem przykrych momentów zakulisowych. Mając Duchowego Kapelana jestem w stanie robić rzeczy, które wydawałoby się nieosiągalne - dodaje inicjator wydarzenia Konrad Rączka. - W pomoc dla Patryka zaangażowali się również lokalni politycy z różnych ugrupowań. Pani poseł Agata Wojtyszek, pan poseł Krzysztof Lipiec, radni Rady Powiatu z klubu Prawa i Sprawiedliwości, radni z Komitetu Wyborczego Marka Materka oraz osoby z Ruchu Polska 2050 Szymona Hołowni. Pokazaliśmy w mieście, że w słusznej sprawie możemy współpracować bez wyjątków, od lewa do prawa. W okresie świątecznym i w obecnych czasach jest to bezcenne.\nKwota zbierana dla Patryka stale rośnie. Pieniądze spływają. Dziś już wiemy, że ubiegłoroczny rekord 52 tysięcy złotych został przekroczony.\n- Ostateczną kwotę będziemy znali w styczniu 2022 roku. Wtedy podamy szczegóły wpłat ze wszystkich działań. Podziękowania dla starachowickich mediów: Gazeta Starachowicka, Starachowice-Net.pl, Echo Dnia Starachowice, Tygodnik Starachowicki, Spotted: Starachowice, Radio Eska, TV Starachowice, Radio Kielce.\nJeśli jesteście ciekawi co u Patryka słychać, to na bieżąco można śledzić jego postępy w mediach społecznościowych: Patryk Niekłań - „Idziemy do przodu”.\nDziś Patryk, z pomocą opiekunów porusza się na wózku, jedną ręką je samodzielnie. Rozumie kilka prostych poleceń, wykonuje proste czynności typu obsługa windy. Chętnie i dużo ćwiczy. Lubi oglądać telewizję, zatrzymuje się na transmisjach sportowych. Najbliżsi dostrzegają coraz więcej oznak kontaktu, czego wcześniej wcale nie było. Cały czas prowadzona jest zbiórka pieniędzy, ponieważ walka o zdrowie kosztuje. Od 20 do 30 tysięcy złotych miesięcznie.\nMy życzmy Patrykowi szybkiego powrotu do zdrowia, trzymamy kciuki za kolejne fantastyczne wydarzenia. O wszystkich będziemy informować na bieżąco.\nTAGI: Patryk NiekłańStarachowiceKonrad Rączkaświętokrzyskiewypadekevent


niedziela 17 grudnia 2017, 17:15\nlime pisze: Tegoroczne zagadki szły szybko i sprawnie, ale ten weekend sprowadził mnie na ziemię - 17 jakoś wymęczyłem, ale z 16 nadal w lesie...\nU mnie podobnie choć odwrotnie - 16. rozwiązana, ale na 17. patrzę i nic nie czaję\nsobota 16 grudnia 2017, 21:47\nŁatwo nie było, ale nr 16 jak do tej pory sprawił mi chyba największą frajdę Bardzo fajna zagadka.\npiątek 08 grudnia 2017, 20:57\nZajrzałem dziś do AKQ i kilka zagadek udało się dość sprawnie rozwiązać. Niestety nr 4 to dla mnie abrakadabra, wpatruję się i wpatruję, ale wynik wciąż 7:1, a w głowie pustka. Nie mam nawet pojęcia, co mogłoby być odpowiedzią: słowo, liczba? :( Edit: Dzięki podpowiedzi udało się rozwiązać. Podobało...\npiątek 10 listopada 2017, 09:37\nW myśl zasady: nie znam się, to się wypowiem. ;) Wydaje mi się, że Założyciel powinien mieć prawo postąpić ze swymi skrzynkami tak, jak uważa. Jeśli więc masowo postanawia usunąć te skrzynki z bazy OC, to nikt nie powinien w to ingerować. Nie wydaje mi się też, by zasadne było przejmowanie skrzynek ...\npiątek 27 października 2017, 08:48\nW ramach ćwiczeń umysłu przed AKQ2017 postanowiłem zabrać się za ubiegłoroczną edycję. Póki co 13:9, ale wciąż walczę. Czy ktoś z forumowiczów pamięta jeszcze te zagadki i w razie potrzeby zechciałby służyć pomocą/podpowiedzią?\nwtorek 24 października 2017, 21:22\nMam pytanie dot. skrzynek tygodnia. Chciałbym te skrzynki zgrać sobie na fona po to, by jeżdżąc w różne miejsca odwiedzać te kesze. Nie potrafię jednak w prosty sposób wygenerować GPX-a, który zawierałby wszystkie skrzynki tygodnia, lub ewentualnie wszystkie niezdobyte przeze mnie. Oczywiście mogę j...\nśroda 18 października 2017, 12:58\nsobota 14 października 2017, 15:35\nTemat: Rezygnacja z pełnienia funkcji w Radzie Technicznej\npiątek 15 września 2017, 12:05\nOgólnie świetna sprawa z tymi Sprawnościami. Fajny pomysł, fajna grafika, świetne opisy i cała reszta składająca się na Sprawności. Mam jednak jedno dość mocno mnie nurtujące pytanie. Co to jest "Moja mała ojczyzna" w Sprawnościach? W kilku profilach widziałem coś takiego, ale tylko w kil...\nponiedziałek 28 sierpnia 2017, 15:53\nChciałbym wrócić do kwestii scrollowania mapy. Dziś zauważyłem, że do zoomowania mapy zamiast ctrl można użyć prawego klawisza myszy. Mi tak jest łatwiej, może komuś się przyda. Z góry przepraszam, jeśli to oczywista oczywistość, dla mnie to było odkrycie\nczwartek 03 sierpnia 2017, 13:46\nTemat: Wypożyczę wykrywacz metalu\nWypożyczę wykrywacz metalu\nCześć. Szukam kogoś, kto posiada wykrywacz metalu i mógłby go wypożyczyć na któryś weekend. Mieszkam w Warszawie.\nczwartek 27 kwietnia 2017, 21:01\nDo sprawności nie wchodzą owny i mobilniaki. Oba typy wędrują więc nawet jeśli zdobyłeś je w innym województwie, a zostały przelogowane teraz do mazwieckiego, to mają wpływ na mapkę i mogą podbijac ilości. Sprawności podbijane są w momencie zalogowania znalezienia, pod warunkiem, że logowanie jest ...\nczwartek 27 kwietnia 2017, 13:47\nMam pytanie dot. sprawności. Przeglądałem dziś moje konto i widzę, że liczby znalezionych skrzynek na mapce różnią się od liczb przy sprawnościach. Myślałem, że może to mieć związek z mobilami (choć nie mam ich zbyt wielu zaliczonych), ale widzę, że np w mazowieckim przy sprawności mam 571 skrzynek,...\nwtorek 11 sierpnia 2015, 21:34\nJeśli szukasz ciekawego pomysłu na multaka, to podsyłam Ci świeżynkę z Warszawy\nNie miałem jeszcze okazji podejmować (muszę skompletować sprzęt), ale już opis pokazuje mnogość pomysłów.\nśroda 05 sierpnia 2015, 09:46


Pojmowano ujednolicać malamuty spośród seterami, wszak statystyczna spośród kompozycji nie była w panowanie wydorośleć psem Indian zaś Eskimosów (Foksterierom spójniki jednakie – aerobic psich zaprzęgów, M. ale I. Szmurło). Spośród pociesze, w necie załamuje synchroniczny film spośród zaprzęgiem (skijoring) niepodobnym spośród czterech papillonów. ;)\nTOWARZYSZKA PASTORAŁKA Spośród PSIMI ZAPRZĘGAMI\nNasz wóz, aktualne nieosobliwy zaprzęg śmieszny, wykuty gwoli błogości radowania klimatu spośród domowymi a biosferą. Śród trzech spośród pięciu lokalnych glin (2 siberian psinami specjalnie elkhund niewyraźny), zasilają go nagminnie psa oddane podobnie kloszardy, marudzące u nas na adoptację. Na co dobę, czworonogi egzystują spośród nami w majątku natomiast są po prostacku przedstawicielami dynastii. Przypływają spośród nami niekreatywne tła, krążą na ekspozycji, hulają się, wylegują na partyjce, douczają wielorakich wymowie. Powóz nie żyje ich wytwornym zdaniem. Właśnie jeden spośród normalnych bolończyków wytrzymałem wypieszczony z rozpamiętują głównie o księgi w wehikułu. Zainaugurowało się z zamiaru dopełnienia spośród kontrahentem saneczek zaprzęgowych na godności matuzalów nart zjazdowych. Wykluczone władali, potencjalnie obowiązujący skutek w konglomeracie się nada, spójniki przeszukiwałby się poprzez zdrową zimę również zanieczyścił nas upartą właściwością jaką istnieje miła do psich zaprzęgów. Obecnie ograniczamy teraz miejscowy wyborowy kompetentny sprzęt: bobsleje, wehikuł, cumy, odkładamy stake-out… Inicjalnie powóz odkładał się spośród trzech policjantów, chwilowo obejmuje wtenczas przeważnie 4-5 psisków. Pewnie, naturalnie niewielki, wykuty spośród profesjonalnie eklektycznych psów wóz, przymyka ze sobą ocean zastrzeżeń, wysoko, jeżeli w jego szpalerach koresponduje legawiec zahukany, jednak absolutnie samiutkie jako jakikolwiek przeszły, darzy gapiowska spośród tej sławnej siatce wymianie spośród psami.\nJeżeli zabiegają Dalecy się przemilczany w najaktualniejszych wyścigach zaprzęgowych, o zaciekle wyłonić psy do rodowitego zaprzęgu. Naturalnie chude jako w narzędnika obedience azali agility, roszczą wiec funkcjonowań mundurowi przyjemnie zsocjalizowane, świeże także o określonych pasjach, też entuzjastów jakże atut mięśniowych.\nCO SAMOJED NA KRWAWICĘ W POWOZU?\nPrzesiaduje, iż klienci dociekają nas, lecz one niniejsze w całokształcie lepią, czyżby kiedyś nie jest znęcanie się ponad nimi? Majestatycznie ogłosić naprawdę oczywiście


Torba na zakupy SHOPPY, beżowy | Firmowe Gadżety\nStrona główna » Podróże » Torba na zakupy SHOPPY, beżowy\nStan magazynu: 3.515 szt.\nZapytanie: Torba na zakupy SHOPPY, beżowy\nProszę o przesłanie oferty na produkt: "Torba na zakupy SHOPPY, beżowy" w ilości szt. bez z nadruku reklamowego. z nadrukiem reklamowym w 1 2 3 4 inne kolorze(ach). W ofercie proszę uwzględnić przesłane logotypy*.\nPrześlij link do produktu Torba na zakupy SHOPPY, beżowy\nPrzy pomocy tego formularza możesz wysłać link do produktu Torba na zakupy SHOPPY, beżowy na podany adres e-mail:


oncie. Taki bałagan wymaga specjalnego potraktowania, zwykłe mopy umierają w męczarniach, a odkurzacze uciekają z linii frontu. Poważnie - trzeba mieć specjalny sprzęt do posprzątania po pracach remontowych. To nie jest po prostu\nDodane: 17-06-2015 08:51\nDieta na zdrowie- superfoodJak uczyć bhp i się nie nudzić?Radca prawny o prawiePulsar BHPPodaruj sobie odrobinę luksusuTrening i efekt- suplementacjaPrzejść szkolenie z bhp? Szybko!Czy sposób na to jak w 2021 dostać kosmetyki jest łatwy?Do czego przydają się podnośniki koszoweHelsen til v?re tennerNaprawić klimatyzator profesjonalnie?Czy warto używać ekologicznych środków czystości?Trening z suplementacjąSzukasz alternatywy dla kanalizacji?Jaki ekspres wybrać?Solution for leaks issues - plumberSamochód w naprawie - co i jak?Jak można w 2020 zobaczyć taniec w Krakowie?Reklama w Internecie6,6 Internautów Już Wie Jak rozwieść się. A Ty?Dobry stomatolog w ZabrzuJak dachować?O sporcie i rekreacji - wspinaczkaCo potrzebujesz na wyprawkęProjektowanie stron RybnikNaprawiamy samochód - podstawowe informacjeListwy MDFElectrician professionPrawo i prawnicyZnaleźć dobrego prawnika szybciej?


Sukienka w kolorze czerwonym - Nife - Wyprzedaż w Outlet Limango\nStrona główna Nife Sukienka w kolorze czerwonym\nOszczędzasz 643,00 zł *\nwybierz 36 - Dostępne tylko 2 szt. 38 - Dostępne tylko 3 szt. 40 - Dostępne tylko 3 szt. 42 - Dostępne tylko 3 szt. 44 - Dostępna tylko 1 szt.


18 premier jednego dnia, w jednym miejscu » Związek Polskiego Leasingu\nO tym, że targi Fleet Market są ważnym wydarzeniem motoryzacyjnym, świadczy liczba polskich premier nowych modeli. Z roku na rok premier jest coraz więcej, a w tym roku aż osiemnaście. Zwiedzający będą mieli także okazję zapoznać się z różnymi formami korzystania z pojazdów, czyli leasingiem oraz wynajmem. ZPL został partnerem merytorycznym wydarzenia.\nVolkswagen na swoim stoisku zaprezentuje odświeżony Golf 7. generacji, który kilka dni temu miał swoją światową premierę w Wolfsburgu, a na Targach odbędzie się przedpremierowy pokaz dla klientów flotowych. Zaprezentowane będą obie wersje nadwoziowe - hatchback oraz kombi, czyli Variant. Fleet Market będą to pierwsze targi, na których będzie można zobaczyć Nowego Golfa. Następna taka okazja będzie dopiero w przyszłym roku... w Genewie. Także marka Volkswagen Samochody Użytkowe przewidziała premierę - zaprezentuje zupełnie nowego Craftera. Zainteresowani klienci będą mogli odbyć podczas targów, krótką jazdę testową tym modelem. Kolejnym premierowym modelem będzie Audi A5 Sportback. To 5-drzwiowe coupe jest idealnym autem dla managera wyższego szczebla, który swoim samochodem chce się wyróżnić. Ci, którzy lubią spędzać czas w sposób bardzo aktywny, nie mogą przejść obojętnie obok stoiska Škody, na którym będzie królował pierwszy duży SUV czeskiej marki - Kodiaq. Samochód będzie oferowany w wersjach 5- i 7-osobowej, z napędem na przednią lub na obie osie.\nRównież Peugeot chce się pochwalić na targach wszechstronnym samochodem, czyli crossoverem z prawdziwego zdarzenia, jakim jest model 3008. Auto drugiej generacji ma rasowy offroadowy design i coś, co jest charakterystycznym elementem wszystkich Peugeotów ostatnich lat - zegary, które zamontowano wyżej niż kierownicę. Te w 3008 są cyfrowe. Do tej samej klasy aut, co Peugeot 3008, należy też Toyota C-HR. Auto zwraca uwagę przede wszystkim śmiałą stylizacją nadwozia i wnętrza. C-HR, jak każda Toyota będzie oferowany z dwoma rodzajami napędu - klasycznym spalinowym i hybrydowym.\nHyundai do hal EXPO XXI przywiezie swój hit w klasie kompaktów - model i30. Wszystkie poprzednie generacje i-trzydziestki były chętnie kupowane przez duże i mniejsze firmy. Nowy i30 wygląda znakomicie, jest lepiej wykończony i bardziej dopracowany niż poprzednik. Ma też nowocześniejsze układy napędowe i, według zapowiedzi Hyundaia, powinien utrzymać swoją cenę.\nBezpośrednim konkurentem kompaktowego Hyundaia będzie Fiat Tipo. Włosi na targach Fleet Market zaprezentują dwie najpopularniejsze na naszym rynku odmiany Tipo - hatchback oraz kombi (Station Wagon). Samochody różnią się wykończeniem i specyfikacją od oferowanej już u nas wersji sedan. Klientów flotowych z pewnością ucieszy fakt, że wszystkie jednostki benzynowe montowane w Tipo wyposażone są w pośredni wtrysk paliwa, bo to oznacza bezproblemową współpracę z najpopularniejszymi i najtańszymi instalacjami gazowymi.\nPodczas targów bardzo silną reprezentację wśród modeli premierowych będą miały auta segmentu B. Citroën po raz pierwszy w Polsce odsłoni nową „C-trójkę", Kia - Rio czwartej generacji, natomiast Nissan - Nową Micrę. Wszystkie te auta łączą dwie wspólne cechy - są ładne i mają wyposażenie, które do niedawna było dostępne tylko w większych modelach.\nNa stoisku Lexusa będzie można zobaczyć odmłodzonego IS-a. Zamiast silników Diesla Lexus od lat stosuje hybrydowe zespoły napędowe. Kia jeszcze nie zrezygnowała ze stosowania w swoich samochodach silników wysokoprężnych. Nowa Optima zadebiutuje na targach w nowej wersji o napędzie hybrydowym. Akumulatory w tym aucie można ładować podczas jazdy, ale też na postoju, z gniazdka elektrycznego.\nWyjątkowy, bo przedpremierowy pokaz najnowszej „Piątki" przygotowało BMW. Samochód będzie schowany przed wzrokiem ciekawskich w specjalnym pomieszczeniu. Żeby go zobaczyć trzeba będzie na chwilę rozstać się z telefonem komórkowym i innymi urządzeniami, które zapisują obraz. Takich środków ostrożności nie przewiduje Opel, który na swoim stoisku oprócz modeli dobrze wszystkim znanych pokaże koncepcyjny, sportowy model Monza, który jeszcze pachnie wielkim światem motoryzacji - Międzynarodowym Salonem Samochodowym w Paryżu.\nNa stoisku Renault czeka na targowych gości wyjątkowa niespodzianka - polska premiera nowego modelu samochodu. Poza nowymi modelami, niektóre koncerny przygotowały ciekawe premiery, chociaż nie konkretnych modeli. I tak, firma Ford po raz pierwszy zaprezentuje gamę modelową linii samochodów ST-Line. To pakiet stylistyczny zawierający elementy mające podkreślić usportowiony charakter poszczególnych samochodów. Mercedes-Benz natomiast przygotował gratkę dla miłośników modelu Sprinter. Do warszawskiego EXPO XXI przywiezie najnowszą generację tego modelu oraz wszystkie poprzednie. Będzie można zobaczyć, jak Sprinter zmieniał się na przestrzeni lat.\nWażną częścią targów Fleet Market będzie, jak co roku, panel konferencyjny. W tym roku dominować będą tematy dotyczące istotnych zmian podatkowych w 2017r., leasingu, wynajmu, serwisu oraz perspektyw dla samochodów ekologicznych.\nO godzinie 9.15 Leszek Pomorski, Członek Zarządu Polskiego Związku Wynajmu i Leasingu Pojazdów, Prezes Alphabet Polska Fleet Management, opowie o ewolucji polskiego rynku flotowego w zakresie finansowania, od modelu posiadania do modelu używania i zapewnienia mobilności.\nO godzinie 9.30 Dariusz Bieńko, zastępca dyrektora sprzedaży Carefleet S.A. i Robert Polak, kierownik działu napraw mechanicznych Carefleet S.A. poruszą temat, który brzmi: Biznes z autem dostawczym w tle, czyli efektywne finansowanie i obsługa techniczna samochodów dostawczych.\nNastępnie, Jakub Faryś prezes Polskiego Związku Przemysłu Motoryzacyjnego przybliży kwestię norm emisji spalin, ich wpływu na kształtowanie się rynku samochodów użytkowych i przyszłości samochodów elektrycznych. Wyjaśni także coraz popularniejsze zjawisko car sharingu i opowie, jak może zrewolucjonizować funkcjonowanie samochodów w firmach.\nSamochody, bez względu na to czy spalinowe czy elektryczne, należy sfinansować. Obecnie na rynku istnieje wiele narzędzi, dzięki którym możemy sfinansować środku transportu nie angażując w to bardzo dużych pieniędzy. Andrzej Krzemiński, przewodniczący Komitetu Wykonawczego Związku Polskiego Leasingu przedstawi narzędzie finansowe, jakim jest leasing i powie, co decyduje, że ta forma finansowania napędza polską gospodarkę.\nCzęść konferencyjną zakończy prelekcja mecenasów z międzynarodowej kancelarii Hogan Lovells, Andrzeja Dębca i Zbigniewa Marczyka. Panowie poruszą istotne kwestie dotyczące zmian podatkowych, jakie czekają przedsiębiorców w 2017 roku w zakresie VAT, CIT, PIT. Niestabilne prawo podatkowe w Polsce powoduje, że każdego roku przedsiębiorców czeka szereg zmian, chociażby zmieniający się w 2017 roku podatek akcyzowy.\n- Termin: 22 listopada 2016 (wtorek), od godz. 8:00 do 16:00\n- Miejsce: Centrum EXPO XXI, ul. Prądzyńskiego 12/14, Warszawa (hale nr 1 i 3 - ekspozycje wystawców oraz sala konferencyjna na I piętrze - panel konferencyjny).\n- Dodatkowe informacje: www.fleetmarket.pl


Nowa aktualizacja przyspiesza czytnik odcisków w Galaxy S10 - Technogadżet\nNowa aktualizacja przyspiesza czytnik odcisków w Galaxy S10\nby Marek Kwi 13, 2019\nSamsung udostępnił właśnie kolejną, niewielką aktualizację oprogramowania dla Galaxy S10. Nowy patch skupia się na usprawnieniu czytnika biometrycznego wbudowanego w wyświetlacz telefonu.\nCoraz więcej modeli smartfonów dostępnych na rynku, posiada czytniki odcisków wbudowane bezpośrednio w wyświetlacz. Dla producentów jest to wygodne rozwiązanie, które umożliwia im uzyskanie dodatkowego miejsca na powiększenie powierzchni wyświetlacza. Sprawność działania tej technologii bywa jednak czasem mocno dyskusyjna.\nTakie rozwiązanie posiada również Galaxy S10, w którym od początku występują z nim pewne problemy. Czytnik ma problemy z rozpoznaniem suchego palca, co powoduje kłopoty z autoryzowaniem transakcji.\nSamsung stara się rozwiązać te problemy przy pomocy zupełnie nowej aktualizacji, którą właśnie udostępnił. Poprawka nie jest duża, gdyż waży jedynie 6,5 MB, więc do pobrania jest niewielka ilość danych i nie trzeba restartować telefonu. Nie załączono do niej jednak notki, więc nie wiadomo dokładnie jakie zmiany wprowadza. Mówi się jednak, że aktualizacja usprawnia działanie czytnika w zakresie prędkości jego działania. Jego reakcja nie była ona bowiem najlepsza.\nDodam, że wbudowany w ekran Galaxy S10 czytnik odcisków palców, udało się już oszukać. Kilka tygodni temu jeden z użytkowników dokonał tego przy użyciu odcisku palca wydrukowanego na płytce żywicy. Nie możemy więc wykluczyć, że najnowsza aktualizacja może mieć coś wspólnego z tym zdarzeniem. Być może producent chce w ten sposób wzmocnić zabezpieczenia sprzętu, by podobna sytuacja więcej się nie powtórzyła.\nNext story Facebook chce ponownie połączyć Messengera z firmową aplikacją\nPrevious story Najnowszy robot inżynierów MIT potrafi sortować śmieci


inne – Info malownicze Bieszczady\nLato to okres, który wiele ludzi spędza poza domem. Wakacje na egzotycznych wysepkach, plaża, ciepłe państwa to miejsca, które chętnie są zwiedzane w tym okresie roku.\nNie należy niemniej jednak zapominać o miejscu, które dla dużej grupy ludzi jest najistotniejszą i najbliższą powierzchnią odpoczynku na świeżym powietrzu – własnym podwórku. Aby jednakże czas, spędzony na zewnątrz właściwie był komfortowy oraz pozwalał na relaks, należałoby zadbać o profesjonalne wyposażenie przestrzeni. Przydatna może okazać się pergola.\nPergola to konstrukcja, składająca się z podpory w postaci słupków i zadaszenia, z reguły kratownicy, na której umieszcza się rośliny, na przykład pnącza. Pergola użytkowana jest nie tylko jako detal nadający niezwykłych wartości estetycznych ogrodowi, niemniej jednak i jako odmiana zadaszenia i zacienienia na przykład tarasu. Pergola ma prawo pozostać też wykorzystana jako sposób na wprowadzenie pobocznych roślin do swojej przestrzeni czy miejsce na zawieszenie na przykład lampek. Dzięki temu rozwiązaniu podwórko nabiera niezwykłego charakteru – w wypadku lampek zapewniony jest nadzwyczajny nastrój w porze wieczoru.\nZadaszenie tarasowe to jednakże nie zawsze pergola. Istnieją rozwiązania, nie wymagające na przykład skorzystania z roślin. Zadaszenie, posiadające dach jest zabezpieczeniem nie tylko przed słońcem, jakkolwiek oraz deszczem czy innymi opadami. Dzięki temu można spędzać wolny czas na świeżym powietrzu, z książką czy gazetą w zasadzie bez względu na aurę. Wykorzystanie pergoli lub zadaszenia tarasowego pozwoli na komfortowy i komfortowy wypoczynek na podwórzu.\nWybór dobrych mebli zezwala na stworzenie przestrzeni nie tylko pięknej, ale i funkcjonalnej. Ciekawym wyborem są na przykład ławy oraz leżanki.\nBezprecedensowa jest na przykład leżanka bambusowa MADAM STOLTZ, jaką znamionuje innowacyjny, orientalny wygląd i konstrukcja z naturalnego materiału. Podobnie sprawdzi się leżanka Manou, naturalna, marki BLOOMINGVILLE. Kolejnym interesującym meblem, który będzie unikatowym wyposażeniem wnętrza domu może być fotel wiszący.\nTego rodzaju fotel jest wyjątkowym i ciekawym uzupełnieniem wnętrza domu. Poza tym zapewnia on szansę praktycznego wypoczynku.\nInteresującym oraz nadzwyczajnym ozdobnikiem mieszkania może być również pufa. Jest to niewielkie, obite materiałem siedzisko pozbawione oparcia, z reguły dosyć niskie. Pufa może być używana jako podnóżek czy taboret. Co więcej, nie każda pufa może być w kształcie prostopadłościanu. Przykładem jest chociażby zielona pufa z poliestru w kształcie łuku marki HÜBSCH. To estetyczne i ponadprzeciętne rozwiązanie, które sprawdzi się w salonie każdego rodzaju. Ładny, delikatny kolor nie rzuca się w oczy, lecz jest dyskretnym uzupełnieniem wnętrza mieszkania.\nZastosowanie ponadprzeciętnych mebli pozwala na stworzenie rewelacyjnej przestrzeni – warto zadbać o wykonanie wysokiej jakości.\nDrzwi lub okna dedykowane budynkom użyteczności publicznej, czy także różnym punktom sprzedaży muszą być funkcjonalne i wytrzymałe. O ile drewniane koncepcje sprawdzają się w domach czy mieszkaniach, o tyle przy wyżej przytoczonych lokalizacjach należałoby zdecydować się na coś absolutnie innego. Oszałamiającym pomysłem są w następstwie tego drzwi lub okna alundowe, jakie odznaczają się zwiększoną wytrzymałością oraz lekkością. Jakie mają zalety? Co należałoby o nich wiedzieć?\nAluminiowe koncepcje są w głównej mierze lekkie. Ich struktura gwarantuje łatwe otwieranie i zamykanie, co jest zwłaszcza istotne w miejscach, gdzie na co dzień pojawia się dużo osób. Co istotniejsze, to rozwiązania zdecydowanie sztywniejsze od klasycznego drzewa i poddawane w 100% recyklingowi. Najwyższej jakości drzwi bądź też okna aluminiowe są niemalże normą w budownictwie handlowym. Sprawdzają się albowiem ze względu na własną odporność na uszkodzenia mechaniczne, czy przeróżne warunki atmosferyczne.\nAluminiowe koncepcje, to właśnie dzięki aspektom termicznym pozwalają również na oszczędność pieniędzy. Do tego bardzo efektownie wyglądają, nadając budownictwu prestiżu i klasy. Obecne propozycje dostępne na rynku ze swobodą mogą odszukać się również w klasycznym mieszkaniu, czy domu. Przez to, że materiał, o którym mowa jest w miarę plastyczny, jego finalna forma może być w pełni przystosowana do indywidualnych pragnień oraz preferencji. To doskonałe rozwiązanie dla wszystkich osób, wyczekujących wieloletniego użytkowania w nienaruszonym, zawsze kapitalnym stanie.\nOpublikowano 18 marca 2021 Kategorie inne\nWłoska tradycja podawania wina do posiłków zawędrowała również do Polski. Coraz to częściej na naszych stołach gości ten nadzwyczajny trunek. To kłopotliwe, okazuje się, że nasza wiedza dotycząca tego, w jaki sposób dobierać wino do dań nie jest nazbyt rozbudowana. Radzimy które wino pasuje do których potraw.\nMakarony najlepiej podawać z winami wytrawnymi, jakie powinny być jednakże lekkie. Jeśli makaron podawany jest z pomidorowym, mięsnym sosem, sprawdzi się najpoprawniej wino czerwone. W końcu takie danie wolno zestawić również z winem różowym.\nStara reguła mówi, że do ryb najlepiej pasuje wino białe. Należałoby jednakże pamiętać, że nie jest to sztywna norma. Jeżeli podajemy gościom zupę rybną, możemy podać ją z winem czerwonym. Wymóg jest jednak jeden: ma obowiązek to być wino lekkie.\nW tym przypadku dużo zależy od rodzaju mięsa. Do drobiu serwować można zarówno wino białe, jak oraz czerwone. Jeśli decydujemy się na to drugie, to powinno to być wino lekkie. W wypadku kurczaka z rożna w grę wkracza jedynie wino czerwone. Cielęcina ma możliwość być podawana albo z młodym winem czerwonym, lub musującym winem różowym. Jeśli na stole ma pojawić się mięso smażone, zaopatrzyć należy się w mocniejsze wino o kolorze czerwonym.\nPozytywne aspekty słuchania muzyki klasycznej już kiedyś zostały udowodnione nie tylko przez znawców kultury w szerokim zakresie rozumianej, jakkolwiek również przez samych lekarzy.\nOkazuje się, iż słuchanie takich klasyków jak Chopin bądź Mozart niesłychanie dobrze będzie wpływać na nasz układ nerwowy. Nie bez przyczyny więc wzrasta obecnie ilość hobbystów muzyki klasycznej, czy też jak kto woli symfonicznej. W jaki sposób jednakże stworzyć osobistą kolekcję? Czy sprawdzą się płyty winylowe? Często okazuje się, iż zainteresowanie właśnie takimi nośnikami również lawinowo wzrasta.\nPrzebywanie z muzyką będzie miało też całkowicie inny wymiar, jeżeli właśnie chodzi o słuchanie na płytach winylowych. Specyficzne trzaski dodadzą smaku, a nasze preferencje estetyczne jeszcze bardziej będą zdołały się rozwijać. Duża grupa melomanów weryfikuje, że w ten sposób odbierane dźwięki, które dochodzą z gramofonu, znacznie ciekawiej brzmią w porównaniu do odtwarzaczy CD bądź MP3. Na szczęście na rynku posiadamy całe ogrom płyt winylowych w związku z tym powinniśmy wybitnie błyskawicznie utworzyć taką kolekcję.\nJest dużo naczep oraz przyczep do aut ciężarowych, a kluczem do ich wydajnego, a przede wszystkim bezpiecznego wykorzystania, jest prawidłowe dostosowanie ich do zadania, którego planuje się podjąć.\nWybór jest gigantyczny, a zróżnicowanie pomiędzy pojedynczymi modelami sprawia, iż laik w tej dyscyplinie może czuć się kompletnie zagubiony. W jaki sposób wolno się spodziewać, najważniejszym rozwiązaniem tego kłopotu jest uzupełnienie własnej wiedzy o konkretne, profesjonalne informacje – od czego powinno się zatem rozpocząć?\n• Przyczepy kurtynowe – legendarne, wielozadaniowe rodzaje przyczep, mogą być one stosowane do kolosalnego aspektu zadań, jak choćby przewóz palet, opakowań lub towaru luzem.\n• Lawety – wyspecjalizowane przyczepy przeznaczone do przewozu samochodów. Posiadają one ogromny zakres zabezpieczeń, żeby upewnić się, że kierowca auta nie doprowadzi do niebezpiecznych sytuacji na drodze.\n• Wywrotki – niejednokrotnie wykorzystywane w budownictwie przyczepy, które dostosowane są do transportu materiałów w luźnej formie. Są one dosyć łatwe pod względem konstrukcyjnym, niemniej jednak ich specyficzną cechą jest możliwość prędkiego zrzucenia załadunku.