2013 | Po drugiej stronie...\nAutor: Beata Szy dnia 20:00:00 3 komentarze\n"Czasami mam problem z odróżnieniem szczęścia od smutku (…) Czasami po prostu nie wiem czy jestem szczęśliwa czy smutna. Tak jest jak myślę o tobie."\nTa książka bardzo długo za mną chodziła, czytałam wiele optymistycznych opinii na jej temat i nastawiałam się na naprawdę udaną opowieść. W końcu dostałam ją w prezencie i parę dni temu skończyłam czytać „Baśniarza”. Właściwie nie wiem skąd we mnie tyle zapału dla tego tytułu – opis wydawcy niewiele zdradzał, i może ta aura tajemniczości tak mnie przyciągnęła?\nTytułowy bohater to nastoletni Abel Tannatek, nazywany polskim handlarzem pasmanterii. Chłopak jest outsiderem, wagarowiczem, a towar, który rozprowadza, to w rzeczywistości narkotyki. Jednak Anna, koleżanka ze szkoły, będzie miała okazję poznać jego drugie oblicze – troskliwego brata, zagubionego chłopca, snującego tajemniczą opowieść o Małej Królewnie i jej diamentowym sercu, na które czyhają łowcy drogocennych kamieni. W miarę rozwoju akcji dostrzegamy, że fikcyjne wydarzenia z baśni Abla splatają się z autentycznymi, jakich doświadczają nasi młodzi bohaterowie. Niewinna historia przeradza się w koszmar, tym straszniejszy, że ludzie z otoczenia Abla faktycznie zaczynają ginąć... Anna zostaje wplątana w wir wydarzeń, których nie rozumie, jednak rodzące się w niej przypuszczenia mogą okazać się tak straszne, że wolałaby nigdy nie poznać prawdy.\nCategories A. Michaelis, Dreams, książka, młodzieżowa\nAutor: Beata Szy dnia 18:33:00 6 komentarze\nAutor: Beata Szy dnia 20:36:00 9 komentarze\nAutor „Atlasu chmur” powrócił – z dziełem równie wyrafinowanym, zarówno objętościowo (624 str.), jak i tematycznie. Akcja książki rozgrywa się na przełomie XVIII/XIX wieku. Przedstawia zarówno losy wyspy Dejima, odciętej od świata, jak i zróżnicowane warstwy społeczne jej mieszkańców: rdzennych Japończyków i przybyłych tam kupców, handlowców, urzędników, tłumaczy. Prezentuje rozwój medycyny, nauki, polityki. Zgłębia działanie sieci handlowych, kontaktów między Holandia i Japonią, dzięki którym wyspa żyje, konfrontuje Wschód i Zachód. Dotyka tez problematyki sakralnej w dość kontrowersyjny sposób – dostajemy się razem z porwaną akuszerką Aibagawą za mury tajemniczego klasztoru, gdzie dokonuje się okrutnych praktyk. Kolejne z ważnych tematów to niewolnictwo, władza, nieśmiertelność, rola kobiet. Wszystkie te historie spaja osoba tytułowego bohatera – Jacoba, przybywającego do Japonii by zapracować na rękę ukochanej kobiety. Holenderski urzędnik zostaje wplątany w świat pełen intryg, zawiści, zbrodni i obłudy. Ale doświadczenia ukształtują Jacoba i doprowadzą go na wyżyny, by zaraz potem znów cisnąć go w dół. Jacob to postać kryształowa: człowiek dobroduszny i uczciwy – wciągnięty w wir układów, podstępów i oszustw próbuje zachować swoje wartości, co nie zawsze przysparza mu przyjaciół. Czy uda mu się pozostać sobą, czy też Dejima zepsuje jego serce? Jednak oceniając całą powieść, Jacoba nie można tak do końca uznać za bohatera głównego. Mamy tu wiele innych, wyraźnych, charyzmatycznych postaci. Czasem na kilka długich rozdziałów akcja przenosi się w nowe miejsca, a uczestnikami wydarzeń zostają zupełnie inne osoby.\nKsiążka porusza tyle zagadnień, wątków i tematów, przez jej karty przewija się tylu bohaterów, że trudno w paru słowach zarysować jej fabułę, opowiedzieć o walorach. Trzeba jednak przyznać, że ta panoramiczna powieść zadziwia, zaskakuje, porusza, wywołuje przygnębienie, radość, wprawia w zadumę. Jestem pod wrażeniem ogromu pracy, jaki włożył autor, by przedstawić właśnie to miejsce i ten czas historyczny w tak autentyczny, drobiazgowy sposób. Jestem olśniona jego wyobraźnią i kreatywnością. Doceniam jego wrażliwość, wiedzę i kunszt literacki. W tej książce każdy znajdzie coś dla siebie – jedni będą z zapartym tchem śledzić perypetie sercowe głównego bohatera, innych zafascynuje motyw handlowy, jeszcze inni ze skupieniem wczytają się w strony poświęcone zwyczajom, mentalności i hierarchii japońskiej. Jest tu także coś dla fanów opowieści z dreszczykiem, wielbicieli spisków i czarnych charakterów. Mamy także wątki nadprzyrodzone, magiczne. Jest i wielka polityka, i religia i nauka. Wszystkiego po trochu, co nie znaczy, że ta powieść to chaotyczny miszmasz. Wbrew pozorom konstrukcja jest bardzo logiczna, przemyślana i wyważona. Autor umiejętnie steruje emocjami czytelnika, buduje napięcie, podsuwa nam nowe tematy w ciekawy sposób, podtrzymuje nasze zainteresowanie, nie przynudza. Nie dziwię się, że książka zbiera tak dobre recenzje.\nPolecam, zachęcam :)\nCategories D. Mitchell, książka, Mag, magia, obyczajowa, powieść historyczna, romans\nAutor: Beata Szy dnia 14:35:00 3 komentarze\nTytuł: "1Q84" t.2\n"Ayumi nosiła w sobie jakby wielki brak. To było miejsce przypominające pustynię na krańcach ziemi. Choćby lać tam nie wiadomo ile wody, cała i tak by wsiąkła. Nie zostałaby ani odrobina wilgoci. Żadne życie nie zapuściło tam korzeni. Nad tą pustynią nie latały nawet ptaki."\nDruga część powieści Murakamiego znowu wzbudziła we mnie pozytywne emocje. Zatęskniłam za tymi niejednoznacznymi, skrytymi bohaterami i oto są znów. Tengo i Aomame, para idealna, która wciąż nie może się spotkać. Ta dwójka poświęca myślom o sobie wiele czasu, wspominają uścisk dłoni sprzed dwudziestu lat, tęsknią i pragną, jednak wciąż w oddaleniu. Granice jednak się przesuwają, bohaterowie wpadają do drugiego świata, do rzeczywistości roku 1Q84. Może to miejsce idealne, by ich drogi wreszcie się zeszły? Zanim to jednak nastąpi, każde z nich ma pilne zadanie do wykonania. Aomame zabiera się za to, w czym jest najlepsza – musi wymierzyć sprawiedliwość, zadając śmierć mężczyźnie, który dopuszczał się odrażających czynów. Mężczyzna ten stoi na czele sekty, z której wyrwała się Fukaeri, autorka „Powietrznej poczwarki”. Tengo szuka dziewczyny, z którą wspólnie napisał powieść. Wokół niego zaczynają dziać się dziwne rzeczy, znikają jego bliscy, nęka go tajemnicza organizacja. Razem z Fukaeri poruszył czułe struny, musi więc ponieść konsekwencje. Z drugiego tomu dowiadujemy się więcej o przeszłości bohaterów, o samej sekcie, o teorii dwóch światów, poznajemy też fragmenty „Powietrznej poczwarki”.\n"Tengo pamięta o twoim istnieniu w tym świecie i pragnie cię. I nigdy dotąd nikogo prócz ciebie nie kochał."\nMurakami znany jest z prostego, oszczędnego języka, protokolarnego stylu, lapidarnych, dosadnych zdań, powtórzeń, braku ozdobników. Światy, które tworzy są niejasne, zagadkowe, ulotne jak sen. Bohaterowie są jakby oderwani od rzeczywistości, nieszablonowi, pełni smutku i obsesji. Ich miłość jest równie piękna, wzruszająca, jak niemożliwa czy niekonkretna. Nie każdy to lubi, nie do każdego trafia japoński pisarz, ale ja uwielbiam te klimaty, lubię kontrasty. Niedługo sięgam po część trzecią i z niecierpliwię się na myśl, jak to się wszystko potoczy.\nAutor: Beata Szy dnia 09:21:00 2 komentarze\n„Dexter” to jeden z tych seriali, do których po prostu mam sentyment. Spędziłam przy nim wiele popołudni, oglądałam go przez kilka lat, dlatego w jakiś sposób zżyłam się z bohaterami. Zaczynałam dobrych parę lat temu, za namową znajomego i przyznam, że pierwsze odcinki nie nastrajały mnie pozytywnie. Epatował brutalnością już od pierwszego odcinka, i o mało co porzuciłabym oglądanie. Wydawało mi się, że to nie serial dla mnie – opowieść o na pozór sympatycznym, skromnym analityku śladów krwi, pracującym w Miami Metro Police Department, który po godzinach... przemienia się w seryjnego mordercę. Jednak z czasem historia naprawdę mnie wciągnęła. Serial może naprawdę namieszać w głowie – bo z jednej strony bohaterem jest morderca, nie znający litości dla upatrzonych ofiar, z drugiej – dostrzegamy jego ludzką naturę, dobre serce (jak to brzmi w tym wypadku!), oddanie rodzinie, a także odkrywamy przeszłość, która go ukształtowała. Dexter może i jest psychopatą, ale posiada specyficzny Kodeks, którego przestrzega. Czerpie przyjemność z zadawania śmierci, ale nigdy nie krzywdzi niewinnych – jego celem są mordercy, zwyrodnialcy, przestępcy. To trochę pokrętna logika, bo czyż w tym kontekście Dexter sam nie zasługuje na śmierć? Jednak trzeba przyznać, że choć mamy silne dylematy moralne, lubimy tego bohatera.\nAutor: Beata Szy dnia 19:17:00 3 komentarze\nTa niepozorna książeczka trochę mnie zaskoczyła, bo spodziewałam się czegoś innego. Charles Kinglsey pisze o mitologicznych herosach, kierując swoją opowieść do młodszych czytelników – obstawiam młodsze dzieci, uczniów szkół podstawowych, może gimnazjum. Początkowo mając bardzo nikłe informacje o tej książce sądziłam, że będzie to pozycja raczej popularnonaukowa, z której będę mogła czerpać podstawowe informacje o bohaterach, ich charakterystyce, szczegóły dotyczące mitów, odwołania do literatury. Jednak jest to coś zgoła innego. Kinglsey opowiedział na nowo historie znane nam z mitologii. Uwspółcześnił je – sprawił, że młodszym będzie się je czytało chyba dużo lepiej i swobodniej, niż np. w wersji wierszowanej. Oczywiście autor zachował też charakterystyczny styl mitów, wcielił się w rolę gawędziarza, bazuje na źródłach, zachowuje pisownię imion i nazw. Jest to taka mieszanka tego, co było z językiem współczesnym. Sprawia to, że znane już skądinąd historie odkrywamy jakby na nowo. Autor zachował klimat starożytności, bajkowość i tajemniczość. Pojawiają się tu też zwroty do czytelnika, nawiązania do poprzednich opowieści: "Opowiedziałem wam o bohaterze, co walczył z dzikimi potworami i dzikimi ludźmi; teraz mam dla was opowieść o bohaterach innych...", "A teraz, dzieci moje, wszystko co dalej nastąpi, zarówno zdarzenia prawdziwe, jak i urojone, znajdziecie w pieśniach starożytnych, które będziecie kiedyś czytały same". Sprawia to, że książeczka ta idealnie nadaje się do czytania dzieciom na głos.\nKsiążka niestety objętościowo jest bardzo niewielka i w głównej mierze porusza życiorysy tylko kilku bohaterów - Perseusza, Argonautów i Tezeusza, choć oczywiście na jej kartach przewijają się inne bóstwa, potwory i postacie. Nie byłam przygotowana do tej lektury – miałam ochotę na przyswojenie trochę innych informacji, nim zanurzyłam się już w faktycznych opowieściach. Niemniej, dobrze i szybko się ją czyta. Lekturę umilają czarno-białe ilustracje, przedstawiające głównych herosów. Całość dobrze sprawdzi się w szkole, jako pomoc dla nauczycieli języka polskiego, którzy mają problem z zainteresowaniem dzieci czy młodzieży mitologią oraz przypadnie do gustu rodzicom młodszych dzieci.\nMitologia grecka przewija się stale w naszym życiu – literatura, sztuka, kino, czerpiemy z niej garściami. Czasem nie do końca pamiętamy jak to wszystko wyglądało, skąd wzięły się jakieś przysłowia, odwołania, sceny. Lektura „Herosów” jest w tym wypadku dobrym wyjściem, lekkim i przyjemnym „przypominaczem”. Jest to ksiązka przyjemna, prosta, napisana łagodnym językiem. Nie sprawdzałam na ile historie Kingsleya są spójne z pierwowzorami, ale wydają się być publikacją dosyć wierną, zebraną i odświeżoną, by cieszyć kolejne pokolenia. Skierowana, jak już wspomniałam, do młodszych, wszak jej podtytuł brzmi: "klechdy greckie o bohaterach opowiedział dzieciom swoim...". Dzieciom na dobranoc czytamy bajki i baśnie, a czasem można zastąpić je tymi historiami, na pewno będą zadowolone. Mity przekazują uniwersalne prawdy i odpowiednio interpretowane mogą posłużyć na wzorzec w różnych sytuacjach.\n* egzemplarz recenzencki\nCategories Ch. Kingsley, książka, mity, ZYSK i S-KA\nAutor: Beata Szy dnia 12:30:00 4 komentarze\nTytuł: "Wagina. Nowa biografia"\nWyobrażacie sobie jak nasze babcie albo matki trzymają taką książkę w pokoju na biurku, frontem okładki, i podczytują w wolnej chwili? Myślę, że takie ostentacyjne czytanie o waginie nieodzownie budziłoby zgorszenie, nawet jeszcze kilka lat temu. Podobne książki owszem pojawiały się, ale zawsze zabierano się do nich gdzieś cichaczem, w wielkiej tajemnicy, a rozmawiać otwarcie, dyskutować – było to raczej nie do pomyślenia. Czasy się zmieniają, feministki wkraczają do boju, a kobiety już nie tylko przyznają się do swoich seksualnych potrzeb, ale coraz śmielej o tym mówią, szukają inspiracji, zdobywają wiedzę w tym zakresie, manifestują swoje pożądanie i oczekują doświadczonego w tym kierunku partnera, który będzie w stanie sprostać ich pragnieniom. Tabu się gdzieś zaciera, wyzbywamy się wstydu i bardzo dobrze. Wokół waginy przez lata narosła pewna nieznośna otoczka, jaką należy przełamać. O kobiecych narządach płciowych nie mówiło się, a jeśli już, to w sposób bardzo pobieżny, mechaniczny. Albo w innym kontekście – wulgarnym, tłamszącym, prowokującym. To wszystko wywołało trwałe ślady w psychikach dojrzewających kobiet, sprawiło że wiele z nas ma problemy ze swoją seksualnością, nie potrafi się otworzyć. Ale zmiany są postępowe, a takie publikacje są doskonałym wsparciem. O czym więc jest książka Naomi Wolf i kto powinien po nią sięgnąć?\nAutorka przeżyła uraz kręgosłupa, po którym jej doznania erotyczne znacznie się osłabiły. Szukając ratunku, zaczęła zgłębiać temat kobiecej seksualności, a wkrótce otrzymała zlecenie na napisanie książki. Pracowała nad nią parę lat, konsultując się z lekarzami, terapeutami, masażystami, a także przeprowadzając rozmowy i ankiety wśród kobiet i mężczyzn. Jej publikacja obejmuje kilka tematów. Wolf nie tylko skupia się na fizycznych aspektach kobiecych narządów – na tym jak jesteśmy zbudowane, gdzie osadzone są główne ośrodki „rozkoszy” i jak je stymulować, ale pisze również jak kształtowało się podejście do kobiety w różnych kulturach, skąd bierze się kobieca oziębłość i niezdolność (tylko pozorna) do przeżywania orgazmów oraz co zrobić, by odnaleźć swoją „Boginię” i czerpać z seksu pełną rozkosz.\nCategories Czarna Owca, książka, N. Wolf, naukowe/popularnonaukowe\nAutor: Beata Szy dnia 09:46:00 13 komentarze\nAutor: Beata Szy dnia 16:42:00 6 komentarze\n„Dziedzictwo” to drugi tom sagi „Wybrani”, opowiadającej o nastolatce, Allie, która trafia do sekretnej, ekskluzywnej szkoły w Wielkiej Brytanii i znajduje się w samym centrum niepokojących wydarzeń, jakie mają tam miejsce. Pierwszy tom przyniósł trochę odpowiedzi i informacji na temat życia Allie, prawdy o jej rodzinie i o tym, jak i dlaczego jest taka cenna dla wszystkich wokół. Drugi tom kontynuuje napoczęte wcześniej wątki. Po wakacjach Allie wraca do Akademii i zaznaje sporego wyróżnienia – zostaje włączona do tzw. Nocnej Szkoły, gdzie będzie mogła zgłębiać tajniki samoobrony i walki wręcz. To przygotowanie będzie miało znaczący wpływ na późniejszy rozwój wypadków- uczyni dziewczynę pewniejszą siebie, silniejszą, a przede wszystkim da jej narzędzia w walce z tajemniczym Nathanielem, który obrał sobie Cimmerię za cel.\nCzęść druga bardzo przypomina pierwszą. Niedociągnięcia, które przeszkadzały mi przy lekturze pierwszego tomu, pokutowały nadal. Wprawdzie opisom szkolnego życia, codziennych zajęć, odrabiania prac domowych czy nasiadówek w stołówce nareszcie poświęcono mniej uwagi, a skupiono się na konkretach, wciąż jeszcze coś tu zgrzyta. Jest wiele oklepanych motywów, przewijających się w większości powieści młodzieżowych, przez co stają się już mniej nośne i trywialne. Przykładem może być tu gra „Prawda czy Wyzwanie”, pojawiająca się na jednej z imprez i zupełnie nielogiczne, groteskowa zachowania podczas jej przebiegu. Od razu wiemy, że ktoś będzie musiał ściągnąć bluzkę, ktoś inny kogoś pocałować, a Allie usłyszy pytanie, na które nie będzie mogła odpowiedzieć. Jednak wykręcenie się od odpowiedzi jednocześnie wszystkim tę odpowiedź nakreśli – więc jej wybór zupełnie nie ma sensu.\nRebecca Otowa: „W Japonii czyli w domu. Amerykanka w kraju Kwitnącej Wiśni”\nAutor: Beata Szy dnia 19:07:00 6 komentarze\nTytuł: „W Japonii czyli w domu. Amerykanka w kraju Kwitnącej Wiśni”\nKolejna książka w mojej kolekcji o egzotycznym kraju, którego pewnie nigdy nie odwiedzę – o dalekiej Japonii. Zawsze można jednak poczytać, skupić się na zdjęciach i szkicach, zżyć się z osobą autora, by choć na chwilę przenieść się w nieznane, w wyobraźni.\nRok temu recenzowałam książkę Anny Ikedy, Polki, która osiadła na japońskiej prowincji. Książka R. Otowy „W Japonii czyli w domu. Amerykanka w kraju Kwitnącej Wiśni” jest bardzo zbliżona tematycznie. Mamy tu podobną sytuację – młoda kobieta trafia do Japonii, oczarowana odmienną kulturą, językiem, tradycją, i zakochuje się w Japończyku, osiadając w obcym kraju już na stałe. Relacja Polki oczywiście wypadła w tym zestawieniu barwniej – łatwiej nam się z nią utożsamić, nasza rodaczka zwraca uwagę na ciekawostki interesujące z naszego punktu widzenia, porównuje Polskę i Japonię. Otowa to Amerykanka, a więc świat, z jakiego się wywodzi, jest nam obcy, więc jej obserwacje i refleksje czasem również nie przystają do naszych realiów, jednak mimo wszystko jej spojrzenie na Japonię również jest warte uwagi.\nCategories japońska, książka, R. Otowa, Świat Książki\nAutor: Beata Szy dnia 17:54:00 8 komentarze\nTytuł: "Patrz na mnie, Klaro!"\nKaja Malanowska została nominowana do tegorocznej literackiej Nagrody Nike za książkę „Patrz na mnie, Klaro!”. Jest to opowieść o współczesnej kobiecie – żonie, nękanej obsesjami, zdradzonej, opuszczonej, zagubionej... Główna bohaterka w żądzy poznania „tej drugiej” zapędza się tak daleko, że odnajduje w sieci jej bloga – od tej pory staje się maniakalną wręcz czytelniczką. Niezdrowa fascynacja Tamtą Kobietą staje się czymś, co wypełnia życie Klary. Połączenie uwielbienia z zazdrością, gniewem i nienawiścią, daje mieszankę wybuchową. Klara zatraca się, gubi ostrość. Porzucona, cierpiąca, rozbita, sama staje się tą, która prześladuje. Drogi tej trójki – Klary, jej męża i tej trzeciej, niebezpiecznie się splatają.\nW książce mamy kilka różnych narracji, spoglądamy na całość z kilku różnych punktów widzenia. Przede wszystkim występuje tu narracja trzecioosobowa – odsłania przed nami różne etapy z życia Klary, dzięki czemu wiemy, co wpłynęło na jej późniejsze skrajne zachowania. Trudne relacje z matką, surowe wychowanie, zawód w dzieciństwie, poczucie niższości, niespełnione miłości. Kiedy Klara poznaje swojego męża bardziej jest to wybór zdroworozsądkowy, niż efekt porywów serca. Zresztą z przesłanek, jakie nam daje – gdy narrator oddaje jej głos w zapiskach, będących próbą naśladownictwa blogowych wpisów rywalki – jej mąż wydaje się osobą nieciekawą, nudną, pedantyczną. Tym bardziej interesujący jest zabieg oddania głosu tej trzeciej. Tamta prowadzi bloga – czytamy jej wpisy, lapidarne, stylizowane na internetową nowomowę. Kobieta z krwi i kości, przebojowa, trochę ekscentryczna, której może i nie wychodzi z facetami, ale ma ich na pęczki. Wśród nich zauroczenie – Franciszek, mąż Klary. Ten sam mizerny artysta w jej odczuciu urasta do rangi pożądanego mężczyzny. Klara zachłannie „pożera” każdy wpis, szuka wzmianek o sobie. Śledzi profil na Facebooku tamtej, przegląda internet w poszukiwaniu jej zdjęć. Gani i zachwyca się na zmianę. Nie zdaje sobie sprawy z tego, co dostrzega czytelnik – że w swoim szaleństwie gna na łeb, na szyję, w miejsca, od których nie będzie już odwrotu.\nCategories K. Malanowska, Krytyka Polityczna, książka\nAutor: Beata Szy dnia 19:53:00 4 komentarze\nAutor: Beata Szy dnia 17:32:00 7 komentarze\nTytuł: "Zdobywam zamek"\nCategories D. Smith, książka, młodzieżowa, obyczajowa, romans, Świat Książki\nAutor: Beata Szy dnia 16:04:00 7 komentarze\nTytuł: "1Q84", t.1\nZa lubimyczytac.pl, bo nie ma sensu się powtarzać, a ujęto tu istotę:\n„...tytuł nawiązuje do "1984" George'a Orwella; po japońsku wyraz "dziewięć" wymawia się jak angielskie Q, a q nawiązuje do słowa "question" - pytanie".\nI ostrzegam, że mogłam się dać w tej recenzji ponieść na tyle, że zdradziłam trochę za dużo ze swoich domysłów, więc nieznający jeszcze tej trylogii proszę niech czytają baardzo pobieżnie :)\nAomame to niespełniona życiowo instruktorka sztuk walki, darząca uczuciem wspomnienie chłopca poznanego w dzieciństwie. Po pracy morderczyni na zlecenie, w której krzywdy innych kobiet wyzwalają chęć zemsty. Tengo wykłada matematykę, a w wolnym czasie pracuje jako redaktor, stara się też napisać własną powieść. Jak szybko się domyślimy – tych dwóch bohaterów, których losy poznajemy naprzemiennie, już kiedyś się spotkało. Choć ich ścieżki dawno się rozłączyły (i to w osobliwy sposób), można odnieść wrażenie, że wszystko zmierza ku temu, by połączyć je znowu. Tylko, że gdy w grę wchodzi realizm magiczny, rzeczy najprostsze okazują się najbardziej skomplikowane.\nCategories H. Murakami, japońska, książka, magia, Muza, obyczajowa, romans\nAutor: Beata Szy dnia 09:34:00 6 komentarze\nJa i zombie? Nie, dotąd wydawało mi się, że to duet nie do ogarnięcia. I pewnie bym przy tym obstawała, gdyby nie fakt, że w serialowych kwestiach radzę się tylko jednej osoby. Właściwie to nigdy nie chciałam za bardzo wciągać się w żadne wieloodcinkowe sezony, ale w tym roku z racji dużych ilości wolnego czasu, stan ten się zmienia – sięgnęłam więc po polecany mi „The Walking Dead” nie wiedząc w ogóle z czym mam do czynienia, choć tytuł mógł być naprowadzający. Jakieś było moje zdumienie, gdy już w pierwszych sekwencjach na ekranie zamajaczyła mi karykaturalna twarz dziewczynki przemienionej w umarlaka. Wow! Zaczęło się naprawdę mocno, a ja człowiek o słabych nerwach jestem :) Ale serial od początku ma coś w sobie – oglądałam dalej, i warto było!\n„The Walking Dead” prezentuje wizję świata opanowanego przez wirus rozprzestrzeniający się na szeroką skalę. Zainfekowany jest już być może cały świat, choć bohaterowie mają nadzieje, że istnieją gdzieś osady, w których mogliby odnaleźć schronienie. „Zarażeniu” ulegają kolejni ludzie, to istna pandemia. Szwędacze to istoty martwe, poruszające się w charakterystyczny, kulejący sposób, mający przy tym żywe mózgi – stworzenia krwiożercze, zdeterminowane by jeść… ludzi. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że po przemienieniu zombie mają twarze bliskich… Ugryziona żona przemienia się w monstrum, które choć wciąż ma ciało ukochanej, jest teraz krwiożerczą bestią, z dawną osobą nie mającą już nic wspólnego. Nie zawaha się, by zabić męża. Rodziny przeżywają tragiczne dylematy – muszą w samoobronie zabijać tych, których najbardziej kochają. Ale taka jest cena ocalenia.\nAutor: Beata Szy dnia 20:30:00 3 komentarze\nRobię małe porządki, jakby kogoś coś zainteresowało wrzucam link do Allegro: klik. W grę wchodzi też wymiana.\nA jutro postaram się dodać zaległą recenzję, do której zabrać się od paru dni nie mogę :)\nAutor: Beata Szy dnia 17:38:00 9 komentarze\n„Uświadamiam sobie, że łączy mnie z nią przynajmniej jedno: oboje jesteśmy zakochani w kimś, kogo już nie ma na tym świecie.”\nMurakami kolejny raz i znów mi się podoba. Myślę, że w „Kafce nad morzem” przede wszystkim trzeba docenić nietuzinkowych bohaterów. Każdy z nich to unikalny przypadek. Po pierwsze – tytułowy Kafka Tamura. Piętnastoletni chłopak, niezwykle bystry i zaradny życiowo. Kafka ucieka z domu, próbując uniknąć przerażającej przepowiedni ojca (niczym Edyp w tragedii antycznej). Chroni się na wyspie Shikoku i trafia do tajemniczej biblioteki, która wkrótce stanie się jego domem zastępczym. Poznaje tam Oshimę (kreacja mistrzowska, nie spotkałam jeszcze w literaturze takiej osobliwości), pracownika biblioteki i panią Saeki, dyrektorkę. Z obojgiem połączy go więcej, niż mógłby przypuszczać. Kiedy ojciec Kafki zostaje zamordowany, uwalnia się jakaś energia, i zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Śladem Kafki wyrusza pan Nakata, ujmujący staruszek-analfabeta, który potrafi rozmawiać z kotami i jego przypadkowo poznany towarzysz – młody kierowca, Hoshino. Mają do wykonania ważną misję, która znacząco wpłynie na życie młodego chłopca.\n„Dawno temu świat nie składał się z mężczyzn i kobiet, a z męskich mężczyzn, kobiecych kobiet i kobieto-mężczyzn. To znaczy, że każdy miał w sobie elementy dwóch płci. Wszyscy byli zadowoleni i żyli sobie beztrosko. Lecz Zeus przeciął wszystkich nożem na pół. Dokładnie na połowę. W rezultacie na świecie zostali tylko mężczyźni i kobiety i teraz wszyscy żyją, błądząc tu i tam w poszukiwaniu swojej drugiej połowy.”\nJak to u Murakamiego, w codzienność wkradają się siły nadprzyrodzone, zjawiska nie do wyjaśnienia. „Kafka nad morzem” to powieść o poszukiwaniu własnej tożsamości, odkrywaniu prawdy, dorastaniu, poznawaniu świata. Każdy z bohaterów odbywa swoją drogę, dosłownie (przemieszczając się z miasta do miasta), jak i w przenośni. Każdy z nich dostrzeże w sobie zmiany, dokona transformacji. Poza tym „Kafka nad morzem” doskonale łączy w sobie różne literackie motywy i toposy, traktuje też o filozofii, sztuce, muzyce. Sercem powieści jest biblioteka – symbolizująca wiedzę, gromadzoną od pokoleń. Biblioteka będąca jednocześnie przechowalnią wspomnień, ludzkim wnętrzem, duszą.\n„Zabiorę cię teraz do biblioteki. A ty staniesz się jej częścią.”\nCzytając odnosi się wrażenie, że wyobraźnia autora nie ma granic. Zjawiskowość postaci, które stawia na naszej drodze, perypetii, jakich doświadczają, mnogość wątków... Świat stworzony przez Murakamiego wzrusza, rozśmiesza, czasem przeraża, czy wywołuje nawet wstręt. Autor nie boi się pisać o ludzkiej seksualności w sposób bezpośredni i prowokacyjny. Nie boi się wtłaczać w swoich bohaterów bestialskich zachowań. Nie brak tu też naprawdę mocnych scen pod względem humorystycznym. Pan Nakata i Hoshino stanową widowiskowy duet. Dialogi, jakie mają między nimi miejsce, są rewelacyjne. Znacie to uczucie, kiedy śmiejecie się na głos nad książką, a ludzie wokół dziwnie reagują, nie wiedząc co jest grane? Z „Kafką nad morzem” o to łatwo. Czasem zaśmiewałam się do łez. Innym znów razem ubolewałam, że niektóre sytuacje muszą rozegrać się tak, a nie inaczej.\n„Szukam odpowiednich słów. Potrzebuję chłopca zwanego Kawką, lecz nigdzie go nie ma. Sam szukam słów. Zajmuje mi to dużo czasu.”\nMurakamiego czyta się też dla zdań. Takich, które zapadają głęboko w sercu. Starałam się umieścić w recenzji kilka z nich.\n„- O ile mi wiadomo, po raz pierwszy pojęcie labiryntu stworzyli mieszkańcy starożytnej Mezopotamii. Wyciągali zwierzęce, a czasami prawdopodobnie ludzkie, jelita i wróżyli z nich. Bardzo podziwiali te skomplikowane kształty. Dlatego podstawą kształtu labiryntu było jelito. To znaczy, że zasada labiryntu znajduje się wewnątrz ciebie. I odpowiada labiryntowości będącej na zewnątrz ciebie.\n- Tak. Podwójna metafora. To, co jest na zewnątrz ciebie, jest odbiciem tego, co masz w sobie, a to, co masz w sobie, odzwierciedleniem tego, co na zewnątrz. Dlatego bardzo często wejście w labirynt na zewnątrz oznacza wkroczenie w labirynt, który masz w sobie. To bardzo niebezpieczne.”\nBędzie mi brakować rezolutnego Kafki, jego zwięzłych wypowiedzi, ulubionych grzanek i wrażliwości. Myślę, że po przeczytaniu książki Wy też zapragnęlibyście go poznać.\n„Coś, co było zamarznięte w twoim sercu, wydaje dźwięk.”\nCategories H. Murakami, japońska, książka, magia, Muza, obyczajowa\nAutor: Beata Szy dnia 11:14:00 4 komentarze\nMam za sobą 4 sezony serialu „Breaking bad”. Opowiada on historię spokojnego, ułożonego i trochę fajtłapowatego nauczyciela chemii w liceum. Walt jest przykładnym mężem i ojcem – ma piękną, inteligentną żonę Skyler i syna – niepełnosprawnego Walta Juniora. W drodze drugie dziecko, nieplanowana ciąża. Tę na pozór spokojną atmosferę przeszywa wiadomość, jaką otrzymuje Walt od lekarza – jest chory na raka, umiera. Zdesperowany, aby zapewnić byt swojej rodzinie, chyba pierwszy raz w życiu decyduje się złamać prawo. Jako doświadczony chemik wie wszystko o związkach i procesach chemicznych. Wiedzę tę wykorzystuje produkując... metaamfetaminę. Jednak od pomysłu do realizacji planu daleka droga. Walt musi wejść w środowisko narkomanów i znaleźć wspólnika. Zostaje nim jego były uczeń, pocieszny, niezbyt bystry Jesse. Razem tworzą unikalny duet. I w tym miejscu problemy tylko zaczynają się nawarstwiać, bo szybko okazuje się, że choć to faktycznie dochodowy interes i łatwa kasa, nie wszystkim podoba się nowy, doskonały towar, który pojawił się na rynku. Walt i Jesse wplątują się w niesamowite afery, wojny między gangami i zatargi z mafią. Poza tym jak długo można ukrywać podwójne życie przed rodziną?\nTo kolejny serial, do którego trzeba się przekonać, gdyż pierwsze odcinki wypadają trochę kulawo, ale później serial zaczyna trzymać w napięciu i co ciekawe – kolejne sezony są coraz lepsze. Można powiedzieć, że pierwszy wypada najsłabiej. Najbardziej niesamowita jest przemiana głównego bohatera. Nie tylko fizyczna – choć tu również należą się brawa, bo Walt bardzo zmienia się wizualnie. Wraz z postępem choroby chudnie, traci włosy i w końcu zaczyna golić głowę, jego rysy się wyostrzają. Zaczyna przypominać bandziora, którym notabene właściwie się staje. Pomiatany przez wszystkich, niespełniony zawodowo nauczyciel nareszcie czuje, że jest w grze, że się liczy, że produkuje coś, co przynosi mu sławę i poklask. Czuje się kimś, i ta świadomość uderza mu do głowy. Wokół Walta dzieje się dużo zła – rynek jest bezwzględny, ludzie oszukują, zdradzają i zabijają, na potęgę. Walt z czasem sam się taki staje, choć może sobie tego nie uświadamiać. Nie cofnie się przed niczym, usprawiedliwiając to walką o dobro swoje i swojej rodziny. Ale czy tylko o to chodzi? Czasem jego podstępy, zaniedbania czy zadania, do których zmusza Jesse'go budzą już nie podziw, a przerażenie. Czasem gnębiona latami ofiara, gdy dojdzie do władzy, staje się gorsza niż jej oprawcy. Chyba dokładnie z tym mamy tu do czynienia. Walt przestaje być bohaterem sympatycznym, traci w naszych oczach.\nMoją ulubioną postacią jest Jesse. To chłopak z trudnej rodziny, (odrzucony, w cieniu brata) który wstąpił na złą drogę, bo nie miał innego wyboru. Mimo to określiłabym go mianem bohatera krystalicznego – bo mimo tego, że działa nielegalnie, wciąż pozostaje sobą. Jest wrażliwy i pragnie sprawiedliwości. Mimo to wciąż napotyka przeszkody, wciąż upada, wciąż traci bliskich sobie ludzi, wciąż cierpi. Jest bardzo nieszczęśliwy i to, co widzi, załamuje go. Nie potrafi być tak bezwzględny jak Walt, nie kieruje się chłodnym rozsądkiem, a uczuciami. Dzięki temu kibicujemy mu i pragniemy, by wreszcie ułożył sobie życie, bo na to zasługuje.\nTo chyba największa siła tego serialu. Pokazuje nam do czego zdolny jest człowiek, jaka może zajść w nim metamorfoza, że nic nie jest czarno-białe, dobry może zostać mordercą, a ćpun zrehabilitować się w naszych oczach.\nRelacja między Waltem a Jessem, między nauczycielem i uczniem (zaczynającym mu dorównywać) jest bardzo złożona. Początkowo obaj mogą polegać tylko na sobie, łączy ich silna więź, mają do siebie zaufanie i chronią się nawzajem. Ale czas wszystko zmienia. Z przyjaźni rodzi się nienawiść. Bohaterowie kłócą się i godzą, mówią sobie okropne rzeczy, by zaraz potem wybaczyć. Ale coś pęka. Choć pozostają lojalni wobec siebie, coś się zmienia. Nadchodzi czas, że nie są już w stanie ze sobą pracować, że nie chcą się znać, myślą nawet o tym, by wytłuc się nawzajem.\nW serialu pojawia się wiele innych barwnych postaci, a na uwagę zasługuje zwłaszcza osoba Gustava. Właściciel sieci restauracji, człowiek staromodny, spokojny, wręcz nudny... Okazuje się jednak, że to on stoi na czele szajki narkotykowej. Wydaje się osobą bez serca, do cna przesiąkniętą złem, wyrachowaną i bezlitosną - choć sprawia wrażenie człowieka miłego i nieszkodliwego. Bardzo udana kreacja. Teść Walta, Hank, również zasługuje na uwagę. Otyły stróż prawa, lubiący sobie poprzeklinać, ale przy tym doskonały detektyw i jego zakręcona żona, kleptomanka, stanowią niekonwencjonalną parę. Jest jeszcze wiele innych oryginalnych postaci, które przewijają się przez poszczególne serie (jak kumple Jesse'go, bracia Salamanca itp).\nCzasami na początku odcinka pojawiają się migawki z tego, co zdarzy się na końcu albo w jednym z kolejnych odcinków – to charakterystyczna dla „Breaking bad” strategia budowania napięcia. W dalszych sezonach pojawiają się też jakieś wspomnienia w przeszłości (zestawienie Walt teraźniejszy a przeszły wypada wtedy imponująco). Dzięki nim dowiadujemy się więcej o historii bohaterów i możemy lepiej zrozumieć ich osobowość i poczynania. Serial wciąga, jest interesujący i nie nudzi. A przy tym poznajemy fajne ciekawostki chemiczne i możemy podziwiać niesamowitą wiedzę Walta w tym zakresie. Chemia przydaje się w życiu i nawet nie pomyślelibyście, czego można dokonać, znając się na niej.\nNiedługo zabieram się za oglądanie 5. sezonu :)\nAutor: Beata Szy dnia 13:47:00 11 komentarze\nTo jest książka niezwykła. O której można by mówić i mówić, pisać i pisać, nie wyczerpując wcale tematu, ale jednocześnie mając świadomość niedostatku swojego języka przy próbie uchwycenia jej możliwości, złożoności, tego co magiczne i po prostu piękne. Dlatego nawet nie odważę się spróbować – postaram się oddać tylko część z moich rozmyślań nad tą pozycją.\n„Wyznaję” Jaume Cabre'a to powieść szkatułkowa, która wymyka się jednak klasyfikacjom. Z jednej strony jest to, jak sugeruje tytuł, rodzaj spowiedzi głównego bohatera, Adriana – filologa, muzyka, naukowca, profesora, lingwisty. Człowieka wybitnego, utalentowanego, o ponadprzeciętnej inteligencji. Adrian Adrevol u kresu życia podejmuje się trudnego zadania spisania swoich przeżyć, wspomnień, refleksji. W sposób chaotyczny, niechronologiczny, powraca do lat swojego dzieciństwa, młodości, wieku dojrzałego. Opisuje trudne dzieciństwo, pozbawione miłości, podporządkowane nauce, literaturze, skrzypcom. Muzyka daje mu największego przyjaciela – Bernata. Ta postać towarzyszy nam przez całą opowieść. Adrian poznaje swoją największą miłość, Sarę, i traci ją. Czy ich drogi jeszcze się skrzyżują? Ale przede wszystkim poświęca się pracy – pisze eseje, gra, kolekcjonuje rękopisy i dzieła sztuki. Ale „Wyznaję” to nie tylko dzieje Adriana. Poprzez znajdujące się w jego posiadaniu „pomniki historii” - skrzypce, obrazy, teksty – historia poszerza się. Cofamy się m.in. do czasów Barcelony lat 40. i 50., do Hiszpańskiej Inkwizycji, do Paryża przełomu XVII i XVIII wieku, do okresu nazizmu i II wojny światowej. Można zapytać gdzie w jednej powieści miejsce na taką złożoność i jak można tego dokonać? Każdy z tych zakamarków przeszłości odkrywa przed nami bowiem nowych bohaterów, wielkie dramaty, poruszające historie. I w tym miejscu trzeba rzec kilka słów na temat narracji „Wyznaję”.\n"To mój przyjaciel. To facet, który... Mimo, że jest taki mądry, nadal chce być moim przyjacielem i znosi moje kaprysy. Od tylu lat."\nGłównym bohaterem, spoiwem, trzonem całej historii jest oczywiście Adrian. To on opowiada, prowokuje i przywołuje historie, nadaje im bieg. To on przemawia – w pierwszej osobie, pisząc list – adresata udaje nam się poznać, w pewnym momencie. Ale narracja wprowadzona przez Cabre'a jest przedziwna. W obrębie czasem nawet jednego zdania narrator pierwszoosobowy potrafi oddać głos trzecioosobowemu. Przez pierwsze kilkanaście stron, zanim oswoiłam się z tym chwytem, nie mogłam do końca połapać się w tym kto jest bohaterem, kto mówi, ilu ich tu w ogóle jest. Obok wypowiedz bezpośrednich pojawiają się zdania typu: „Adrian spojrzał...”. Dodatkowo opowieść często zostaje nagle przerwana, a w nią wtłoczona jakaś historia z przeszłości. Oglądanie obrazu może np. spowodować przeskok czasowy do okresu, w którym mnisi zamieszkiwali klasztor z tego konkretnego malowidła. Dialogi wplatane są w tekst, bez stawiania znaków interpunkcyjnych. Jest tu też dużo cytatów w obcych językach, które nie zostały, zgodnie z wolą autora, przetłumaczone. Jest i piękny, kunsztowny, melodyjny język. Pojawia się także narracja kursywą - rodzaj książki w książce, opowieść z punktu widzenia Bernata. To wszystko i jeszcze więcej sprawia, że powieść wymaga skupienia, koncentracji, analizy. Ale to także czyni ją zagadkową, monumentalną, po prostu piękną.\n"Sara. Dni, tygodnie, miesiące przy tobie, z szacunkiem dla tego odwiecznego milczenia, w które często zapadałaś. Jesteś dziewczyną o spojrzeniu smutnym, ale cudownie pogodnym. A ja miałem coraz więcej zapału do nauki, wiedząc, że później cię zobaczę i zatopię się w twoich oczach, zawsze na ulicy, jedząc zapiekanki na placu Sant Jaume czy spacerując alejkami parku Ciutadella, w naszej szczęśliwej konspiracji, nigdy w twoim czy moim domu, chyba że byliśmy pewni, że nikogo nie będzie, bo nasz sekret miał pozostać tajemnicą dla obu rodzin. Nie wiedziałem, dlaczego właściwie; ale ty wiedziałaś. A ja pozwalałem się unosić nieprzerwanemu szczęściu przez tyle dni, nie zadając pytań. "\nChociaż mówi się, że głównym tematem „Wyznaję” jest zło absolutne, któremu Adrian poświęcił życie, starając się stworzyć esej, dokładnie badający to zagadnienie, i rzeczywiście to prawda, obok tego wszechogarniającego zła czai się coś jeszcze – coś dobrego, ciepłego. Zło, okrucieństwo, krzywda, zbrodnia, podstęp – to wszystko wypełnia karty tej opowieści, owszem. Zło pojawia się wszędzie, znajdujemy je na kartach historii, bez względu na czas, miejsce, społeczeństwo. Zło, które stawia pytanie: gdzie jest Bóg? I czy w ogóle istnieje? Ale „Wyznaję” to także jedna z najpiękniejszych opowieści miłosnych, jakie miałam okazję czytać. Opowieść o uczuciu tak silnym, trwałym, będącym treścią istnienia. O miłości, która potrafiła sobie poradzić z okrucieństwem. I ta książka wzrusza, i zapada w pamięć. Zostanie ze mną jeszcze na długo. Polecam tym, którzy nie boją się wyzwań :)\nCategories biografia/autobiografia, dramat, J. Cabre, książka, literatura piękna, Marginesy\nAutor: Beata Szy dnia 20:10:00 8 komentarze


Legislacja ROK 2010 NR 277 POZ 17 - Strona 2 - Dziennik urzędowy UE - e-prawnik.pl\ne-prawnik.pl Dokumenty Legislacja Rok 2010 Nr 277Po 17\nLegislacja ROK 2010 NR 277 POZ 17 - Strona 2\nTreść dokumentu: Legislacja ROK 2010 NR 277 POZ 17 - Strona 2\ntego nowego rodzaju hemicelulozy sojowej potrzebny jest etanol jako środek strącający. Z tego względu gotowy dodatek E 426, który różni się od białego proszku suszo nego rozpyłowo, może również zawierać pewne pozos tałości etanolu o maksymalnym stężeniu wynoszącym 2 %. Etanol jest dopuszczony dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/32/WE (1) jako rozpusz czalnik do ekstrakcji podczas przetwarzania surowców, środków spożywczych, części składowych żywności lub składników żywnościowych zgodnie z dobrą praktyką produkcyjną.\nUrząd ocenił informacje dotyczące bezpieczeństwa gumy kasja jako nowego dodatku do żywności będącego substancją żelującą i zagęstnikiem, a w dniu 26 września 2006 r. wydał opinię w tej sprawie (2). Urząd uznał, że stosowanie gumy kasja zgodnie z określonymi warunkami nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa. Właściwe jest zatem przyjęcie specyfi kacji tego nowego dodatku do żywności, któremu przy pisano numer E 427. Należy zmienić wpis dotyczący hydroksypropylocelulozy (E 463) w celu poprawy błędu w specyfikacji dotyczą cego analizy. Wpis „Zawiera nie mniej niż 80,5 % grup hydroksypropyloksylowych” powinien otrzymać brzmienie: „Zawiera nie więcej niż 80,5 % grup hydro ksypropyloksylowych”. Należy zatem zaktualizować obowiązujące specyfikacje. Należy tak zmienić wpis dotyczący wodoru (E 949), aby stężenia podane w sekcjach dotyczących analizy i czystości były zgodne. Z tego względu należy zmienić stężenie azotu. Urząd ocenił informacje dotyczące bezpieczeństwa nowego dodatku do żywności, alkoholu poliwinylowego (PVA), jako substancji powlekającej do suplementów diety i w dniu 5 grudnia 2005 r. wydał opinię w tej sprawie (3). Urząd uznał, że stosowanie PVA do powle kania suplementów diety, mających formę kapsułek i tabletek, nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa. Właściwe jest zatem przyjęcie specyfikacji dla alkoholu poliwinylowego, któremu przypisano numer E 1203 i który dyrektywą 95/2/WE został dopuszczony jako dodatek do żywności. Urząd ocenił informacje dotyczące bezpieczeństwa sześciu rodzajów glikoli polietylenowych (PEG 400,\nPEG 3000, PEG 3350, PEG 4000, PEG 6000, PEG 8000) jako substancji powlekających stosowanych w suplementach diety i w dniu 28 listopada 2006 r. (4) wydał opinię w tej sprawie. Urząd uznał, że stosowanie tych rodzajów glikoli polietylenowych jako substancji glazurującej w otoczce praparatu w przewidzianych warunkach użytkowania nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa suplementów diety, mających formę tabletek i kapsułek. Wszystkim tym rodzajom glikoli polietylenowych przypisano nowy numer E 1521. Należy zatem przyjąć specyfikacje tych sześciu rodzajów glikoli polietylenowych i umieścić je pod jednym wpisem. Konieczne jest zatem zaktualizowanie obowiązujących specyfikacji glikolu polietylenowego 6000, zawartych w dyrektywie 2008/84/WE.\nEFSA ocenił bezpieczeństwo stosowania preparatu enzy matycznego na bazie trombiny z fibrynogenem pocho dzącym od bydła lub świń jako dodatku do żywności w celu rekonstytucji żywności i stwierdził, w opinii z dnia 26 kwietnia 2005 r., że takie zastosowanie prepa ratu enzymatycznego wyprodukowanego zgodnie ze sposobem określonym w opinii nie budzi obaw w zakresie bezpieczeństwa (5). Jednakże Parlament Euro pejski w rezolucji z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie projektu dotyczącego dyrektywy Komisji zmieniającej załączniki do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 95/2/WE w sprawie dodatków do żywności innych niż barwniki i substancje słodzące uznał, że umieszczenie tego preparatu enzymatycznego jako dodatku do żywności w celu rekonstytucji żywności w załączniku IV do dyrektywy 95/2/WE nie jest zgodne z celem i treścią rozporządzenia (WE) nr 1333/2008, ponieważ nie spełnia ogólnych kryteriów art. 6 rozpo rządzenia (WE) nr 1333/2008, a w szczególności kryte riów zawartych w art.\nLegislacja ROK 2010 NR 277 POZ 17 - Strona 2 - pozostałe dokumenty


Polesie: W rozlewie wód (4) » Kresy\n20 listopada 2013 /0 Komentarze/w Kresopedia, Literatura /Przez Wachmistrz Soroka\nZa dawnych, może drewlańskich jeszcze czasów, gdy poczucie budzących się potęg natury było ostrzejsze, — wiosnę przepowiadały dziewczyny wiejskie od prababek zapożyczonem „klikaniem”. Zbierały się dziewuchy całą gromadą koło parkanów, nad brzegiem rzeki i, patrząc na siniejący, coraz bardziej pęczniejący lód na przeprawach i na porowatą powierzchnię śniegu, śpiewały głosami o przeraźliwych tonach zawodzeń żałosnych; niosła się pieśń z wezbranej tęsknotą dziewczęcej piersi:\n„Oj, wiesna krasna!\nPierwaja koryść — bortniczkom,\na treciaja — pastuszkom!\nWiosna rychło odpowiadała dziewczęcemu „klikaniu”.\nPosyłała wiatry ciepłe i deszcze nagłe, co przesiąkały śnieg, i nic go już obronić nie mogło, ani podmuchy srogie od północy, ani śnieżyce wściekłe, ani nawet ostre przymrozki poranne. Wkrótce też spod grubego pokładu śniegu, ściemniałego i zleżałego, sączyć się zaczynały najpierw małe, jak gdyby wylękłe strumyki, a potem większe, z pluskiem spływające na lodową powłokę rzeki i żłobiące w jej brzegach spadziste rozłogi, a gdzie, jak na Horyniu, środkowej Prypeci i Słuczy, ku prądowi się kłonią strome a spadziste spychy nadbrzeżne, strumienie wiosenne ryły jary głębokie. Nic się od pradawnych czasów nie zmieniło! Woda topniejących śniegów tak samo wpada do rzek i jezior, wypełnia je ponad miarę, aż zaczynają podnosić krępującą lodową pokrywę i łamią ją. Nie jest to jednak groźna walka żywiołu, gdy prąd z rykiem, pluskiem i zgiełkiem zrywa i kruszy lód, olbrzymie tafle kry ciskając na spychy i łachy.\nRzeki poleskie — duże dopływy Prypeci, tak samo jak małe, powolne są, nieufne w swych przejawach, niby się wahające w zamierzeniach. Zdać się może, że same nie wiedzą, dokąd mają skierować obfitość wody, czy nieść ją ku żółtym wybrzeżom słowiańskiego Bałtyku, czy ku ciemnym, ciepłym falom turecko-tatarskiego Czarnego Morza? To też mimo, że wypełnione już po brzegi, — wzbierają powolnie, nie wiedzieć gdzie i jak ujmując całą powódź, i bez pośpiechu, bez syku wirów i warkotu fal, płyną leniwe a groźne – przyjmie je granitem słane koryto Dniepru.\nJednak wiosna, „naklikana” przez dziewuchy chutorowe i wiejskie, nie śpi — raz zbudzona jęła się wielkich prac.\nRoztapia ona coraz to nowe zaspy, połacie i wydmy śnieżne, zgarnia białe czapy z łapiastych świerków i szron z nagich gałęzi dębów, sokorów, brzóz, grabów, jesionów i wierzb z nad Mozyrza, Łani, Jasiodły i Bobryka, wyciska wodę z zamarzniętych bagien, trzęsawisk i nietr Zarzecza, Czortowa, Lutycy, Wargany, Moroczna, błot Hryczyńskich, Kaczajskich, Petrykowskich, z każdego hała, bieli i błonia, aż przesiąknie je i okryje zimna jeszcze, obfita „nieciecz”. Budzą się, zbierają, ruszają długo zastygłe wody.\nWtedy wzbierać zaczyna, ni to zdyszana, ni to spiesząca się Prypeć, a z nią razem — najmniejsze jej odnogi i każde rieczyszcze. Unoszą one kry przeogromne, przepasane czarnemi drogami, żelazem kół pocięte i nawozem końskim powalane; porywają szałasy i kurenie nadbrzeżne, czasem dach z podmytej chaty, smętne krzyże „pohostów” – cmentarzy, drzewa zdarte z brzegów i z łach.\nWoda przybywa coraz szybciej i wyżej — piętrzy się groźna.\nPrypeć, Jasiołda i Szczara wylałyby ją do Dniepru, Bugu i Niemna, lecz na drodze tej natura i ludzie nagromadzili przeszkód bez liku, a szczególnie — Dniepr. Przegrodził się on mocarnemi porohami z twardego granitu i wsparł wodę, mknącą z błot poleskich.\nWtedy zrozpaczona, ciężarna nadmiarem wody, mułu i iłu Prypeć z bolesnem westchnieniem występuje z brzegów i zalewać zaczyna niskie torfowiska, mszarniki, hała i kotlinne olosy, aż hen! — na dziesiątki mil wkrąg rozeprze się wszechwładnie przeogromne jezioro — wspomnienie tego, co tu przelewało się falami, być może wtedy, gdy człowiek stopą swoją nie dotknął jeszcze tej niegościnnej ziemi.\nZnikają pod wodą łęgi i co wyżej położone błonia przybrzeżne, najniższe ostrowy, grzędy pełne jałowców i wrzosowisk, zarośla łóz, szuwarów suchych i łamliwych; płyną wyrwane z korzeniami drzewa i pogmatwana „nanoś” krzaków, których się czepiają szare „żabry” oczeretów i sitowia, gnijące już i spróchniałe; tam i sam nad rozlewiskiem pręży nagie konary dąb, dzika grusza lub pokraczna rozmierzwiona wierzba.\nZalane wodą do półpionów stoją skrawki, niedobitki dawnej puszczy; czernieją posępne olszyńce, a nawet na krawędzie, na skrzydła borów wdziera się woda, zaganiając tam ciżbę zwierzęcą.\nLis nie skrada się teraz do szaraka, tchórz i kuna zapominają o krwawych napadach; ryś wdrapuje się na gałąź rosochatej sosny dziuplastej i, rozpłaszczony na niej, nic już nie widzi poza bezkresem rozpętanego potopu; wilki zalegają lękliwie w najgęstszych kępach podszycia leśnego i ostrożnie poruszają chrapami, węsząc wodę i wystraszone dziki, które w haszczach kołują wpobliżu.\nPtactwo też zlatuje się tu gromadnie, szukając ratunku na najwyższych gałęziach sosen strzelistych, wiekowych. Zapada tu głuszec z ciężkim łopotem skrzydeł, nadlatuje stadko cietrzewi, furkają jarząbki beztroskie i przelatuje z drzewa na drzewo mnogi drobiazg pierzasty. Na ostrowach pustych roi się od bielaków, kuropatw, wylękłych śmiertelnie, oszalałych z przerażenia myszy i wężów, pełznących dalej i dalej od wody, liżącej chciwie grząski brzeg i wdzierającej się na jego wąski, błotnisty strąd.\nSieć rzeczna i jeziorna, połączywszy swe skrzydła, otoczyła już ostrowy zaludnione, woda zawładnęła uliczkami wsi i miasteczek, gdzie ludzie w „duszehubkach” i „obijanikach”, popychanych drągami, pływają od domu do domu, łapią porwane przez prąd, niewiedzieć skąd zniesione sprzęty, czółna, całe strzechy, kryte czarną od starości trzciną, i inny dobytek. Rzeki i strumienie uniosły z „hałów” tkwiące tam stogi siana, rozrzuciły je po brzegach ostrowów i zawieruszyły w pogmatwanym gąszczu wystających z wody łóz.\nSędziwi starcy, pykając fajki, siedzą na dnie przewróconych „szuhalej” i „dubów”, w skupieniu patrzą na żółtą, rdzawą lub czarną nawet wodę, badają niebo i słońce, myślą uporczywie i troskają się bezwiednie.\nWieszczby, wróżby czynią — takie, jakie zapewne sprawowali niegdyś pogańscy kapłani i starcy po osiedlach dawnych przodków drewlańskich. — Stosunek człowieka do przyrody nie uległ zmianie.\nSłońce przypieka coraz goręcej, coraz żywiej.\nZ parnej, ogrzanej ziemi, głęboko rozmiękłej, wyjrzała już pierwsza ruń traw i niepokaźne, wstydliwe „kraski”. Z niemi razem wyfrunęły białe i żółte motylki — najzwyklejsze „babki” poleskie, te same, które spotkać można od Szpicbergu do Przylądka Dobrej Nadziei i Hornu, od Azorów i Labradoru — do Tasmanji.\nStarcy wiedzą dokładnie, że gdy pofrunie wpierw biała „babka” — mleczny będzie rok, jeżeli żółta — miodowego spodziewać się należy.\nTam znów szczupak długo miota się na jednem miejscu, mącąc i rozrzucając wodę, — żegna się wtedy pobożnie stary rybak o ziemistej, pooranej zmarszczkami twarzy i mruczy do sąsiada:\n— Szczuka swaryćsa — ryby nie iduć od moria…\nAle gdy drapieżnik nie ciska się już w przybrzeżnych zielskach i sitach, lecz pruje wodę grzbietem, śmigając z prądem, — Poleszuki wiedzą, że „ryby iduć”, a z ruchów szczupaka wmig poznają „chód” okoni, sandaczy, jerszy, ścierni, miętusów, jazi, leszczy i karpi. — Przyszedł pożądany czas.\n— Swietyj Martyn, pomohaj w imię Boże! — szepcą rybacy i zabierają się do smolenia łodzi, naprawy sieci, robienia spławików z kory brzozowej i topolowej, cięcia prętów i palów na zbrodnicze, podstępne jazy, przegradzające bieg rzeki, aby zatrzymać ryby, a potem schwytać je w więcieize i kosze, ustawione za zdradliwem przejściem w „hatach”. Młodzież sporządza już wędy, ostrzy haki i szuka narybku dla przynęty; kobiety się krzątają, oporządzając i zaopatrując rybaków w żywność przed wyprawą. Razem z pierwszą trawą i skromnemi „kraskami” ożywa roślinność wodna. „Ajer” ku radości czeredy dziecięcej wypuszcza już zielone brzeszczoty swych liści wonnych. Młode trzony jego pędów uważane są tu za przysmak — „sołodkij koreń”. To samo się dzieje z innemi roślinami. Korzenie białych nenufarów i żółtych grążeli stanowią łakomy dodatek do jednostajnej kuchni poleszuckiej, opartej na ziemniakach, kaszy jaglanej i rybach. Szerokie, połyskliwe, jakgdyby z zielonej blachy wycięte liście białych lilij wodnych wypływają już na mętną powierzchnię powodzi i ciągną, prężą swe wężowe pędy, aby nadążyć za jej rozlewem, aby coraz chciwiej chłonąć ciekłe złoto słońca, którego odblaski drgają na zmarszczonych wodach.\nWychudłe i oszerszeniałe bydło stoi nad wodą i porykuje smętnie i rzewnie. Jak okiem sięgnąć, wszędzie jedno wielkie, bure i mętne, niosące ił i muł morze. Wokół ni skrawka zielonych hałów, ani śladu łęgów i błoni trawiastych. Na krętych załomach i zygzakach łożysk rzecznych — burzące się wiry, jakiś niespokojny, obcy odwiecznej ciszy tej ziemi plusk wartu, unoszącego drzewa., krzaki, słomę i żabry zeszłorocznych czorotów i sitów. A jednak słońce praży i z ziemi wypiera różny „wisz” — chwasty i trawy — świeże, młode i wonne; huczą w powietrzu pszczoły, trzmiele, bąki i muchy, a żółte i białe „babki” fruwają już całemi chmarami.\nPoleszucy spoglądają na niebo.\n— Nie leciać białonosy… — pomrukują w zadumie.\nAle przyleciały wreszcie pierwsze zasięgi gawronów i obsiadły drzewa okoliczne, wrzeszcząc i swarząc się zaciekle, — znużone lotem i wynędzniałe na tej pustyni wodnej.\n— Wiesna, wiesna krasna! — klaszcząc w dłonie, pokrzykuje dziatwa, baraszkując po zapłociach, gramoląc się na zręby chat i „kleci”, jakby wyglądając dalszych cudów tej „wiesny”.\nOstateczne przyjście jej otrąbią wreszcie klucze żórawi, łabędzi, lecących ku brzegom Oceanu Północnego, i sznury gęsi, wiszących wysoko pod obłokami; rozniosą skwapliwie wieść o niej ruchliwe, rwące się na strzępy stada dzikich kaczek.\nPosłyszawszy te opowieści, nadlecą bociany i czaple, bąki, kuliki wszelkie i jękliwe czajki, ale przed niemi nadążą, o kilka dni wcześniej rybitwy — duże, szaro-białe, krzykliwe, i — małe, czarniawe, milczące… Powietrze napełnia się życiem.\nZ ich przybyciem Prypeć zgarnie nadmiar wód poleskich, wtłoczy je w koryto Dniepru i przekaże mu, aby wyplusnął ciemny wart swój do głębokiego lazuru dalekiego morza.\nObnażają się wtedy niskie ostrowy, wydmy poszarpane i rozmyte, hała zamulone i łęgi, wynurzają się zatopione zarosłe łóz, wiklin i rokit, a na moczarach, mszarnikach i w olosach świeci się i połyskuje już tylko „nieciecz”, która nie znika prawie nigdy; lśnią się szerokie smugi wody, stojącej na bagnach, chociaż ktoś nieświadom Polesia przyjmie je niekiedy za strumień, rzekę lub jeziorko, — pod takiem zwierciadłem wody toń groźniejsza od wodnej.\nZ piachów i próchnicy ostrowów i borów, z grzęzawisk na halach, bielach i łąkach dobywają się z ziemi trawy, trzciny i pędy drzew. Miodowe pariło, wełnianka, osoka, szczaw, borodacznik, krwawnica, wszelkie najnędzniejsze ziele zrywa się do życia, rozrostu, rozkwitu.\nCzoroty, ajery, sity i grzybienie opasują brzegi jezior i ślepych roztok rzecznych, wyrastając nietylko na mule dennym, lecz nawet na zatopionej warstwie roślin zeszłorocznych. Szerzy się niepowstrzymanie ta opaska zielona, przerastają ją łozy, rokity i wierzby i tak — z roku na rok, aż kiedyś zniknie w ich uścisku ciemne zwierciadło lub połyskliwa wstęga wody, resztki jej zasłonią szerokie liście lilij, a rzęsa i mchy narzucą swój pokrowiec zielony i wypiją.\nTak znikały i znikają jeziora i ślepe „plosa”, pozostawiając po sobie grząski, ruchomy pokład torfu z wyzierającemi tu i ówdzie błyszczącemi w słońcu „oknami”; ni to oczy, jeszcze mgłą śmierci nie zasnute, rzucają te głębie zdradliwe ostatnie spojrzenie na świat, spojrzenie rozpaczliwe, przerażone, a w rozpaczy swej i w przerażeniu mściwe i złe. Lecz naprzekór temu ponuremu obrazowi śmierci nad prądem rzek odbywa się istna orgja zielonych zjaw.\nSokory, graby, wierzby i różny krzew drobniejszy dopadają brzegów, rozrastają się szybko i bujnie, tworzą wąskie przejścia, zwodniczą, zawiłą sieć rozstajnych labiryntów, wypełnionych mrokiem, przerzucają się poprzez prąd, tworząc fantastyczne arkady, bramy i mosty wiszące, ze szmaragdów, malachitu, chryzoprazów, wznoszone ręką nieznanego budowniczego, opętanego milczącym szałem potęg ziemi, płomieniem twórczym i władną żądzą piękna.\nWśród zielonych szpalerów, pod zwisającemi gałęziami zrzadka burzy się wstęga rzeki, pluska falą i wiruje, spotkawszy przeszkodę niewidzialną. To — kłoda skamieniała, odwieczna, przegrodziła koryto, wsparta na kilku konarach, głęboko w mule ugrzęzłych. Na dziwacznych, pokracznych cielskach starodawnych „wywrotów” usadowiły się już grążele i kępki sitowia, a wśród nich, gdzie rzeka złożyła namuł i odłamki, „żabry” czorotów i „pyreju”, kulik udeptał sobie gniazdo i piszczy, stęskniony do miłości.\nBiałe, blade listki wiosenne na dębach, wiązach, klonach i kruszynach ciemnieją; już nie odcinają się na czarnych łapach świerkowych młode, jasnozielone świeczki żywiczne; już zapadły do gąszczu oczeretów i sitowia dzikie kaczki; na hałach, w pobliżu jeziorek i kałuż zagnieździły się czajki jękliwe i chybotliwe w locie; wszelki zwierz i ptak, zaznawszy porywów miłosnych, poczuł ukojenie i troskę o potomstwo; już rzeki powróciły do dawnego łożyska, a ponad wszystkiem, na skrzydłach, rozpartych szeroko i drapieżnie, zawisły pod jasnem niebem orły, sokoły i jastrzębie.\nW cichych „zawodziach” rzecznych, przy łachach piaszczystych porosłych zielenią „plosach” wyskakują z toni ryby, wyrzucając bryzgi, kreśląc rozbiegające się koła na wodzie, błyskają srebrną łuską i łukiem jasnym wpadają w chłodną toń.\nPrzez rzekę ku przeciwległym łąkom płynie stado krów, a konie, stojąc po szyję w wodzie, parskają radośnie. Pluska wiosło rybaka.\nDobiegają z wioski głośne rozhowory oraczy, gotowych już wyruszyć w pole; kłócą się z siewcą baby, wydając mu len i rajcując po swojemu swarliwie i bezładnie. Niosą się dziecięce pokrzyki.\nBartnicy, milczący i tajemniczy, pełni guseł i pogańskich obrządków, usiłują odgadnąć — gdzie i jakie „pczoły zawieduć paszniu”, w jakim borze „bohato” roić się będą i kiedy je najlepiej do nowych barci wabić; ostrzą piesznie i sprawdzają stare „leziwa”, czy aby zdzierżą „czołowika”, kiedy po gładkim pionie sosny ku pszczołom po owoc ich pracy wdrapywać się zacznie.\nA gdy o świcie dnia tylko najsędziwszym starcom znanego — drewniana, straszliwie długa „truba” (trąba) pastucha wiejskiego, siwego, kołtuniastego i dziobatego dziada, rozbrzmi rozgłośnie po raz pierwszy, bo nastał czas wypasać bydło po hałach, gdy bocian, stojący w gnieździe, zarzuci głowę na grzbiet z klekotem i sykiem radosnego upojenia, — wszyscy wiedzą już, że „wiesna krasna”, co radość życia na ziemię sprowadziła — minęła.\nPrzyszło lato, czas Jariły — słońca.\nSzepcą przeto stare Poleszuki prasłowiańskie zaklęcie:\n— Jariło, zrij na trawu, na żyto, na proso, na babij lon!\nTak z nawyku modlą się do bożka pogańskiego polescy „orataje” – rolnicy i kosiarze.\nInni — rybacy, łowcy, bartnicy, pasterze i baby, o len stroskane nieustannie, mają własne tajemne modły, zaklęcia i wieszczby, a jakie — tego nikt nie zbadał, nikt nie podsłuchał i nie podpatrzył.\nZnają je staruchy stuletnie, zgrzybiałe, mądre mądrością ziemi bagiennej i uczą tej sztuki tajemnej młoduchy i dziewczyny, aby nie umarły, nie zniknęły sędziwe zabobony i gusła, bo, jak święcie w to wierzą, wraz z niemi zapadnie się nazawsze kraj Swarożyca. [cdn.]\nSprawa polskich granic na arenie międzynarodowej w czasie II... Represji po akcji nie było


Raytronic C12 « Oferta « Zabawki.com.pl\nCena netto: 259 PLN / szt.\nMikroprocesorowa ładowarka Raytronic C12 do ogniw NiCD, NiMH, LiPol, LiIon, LiFe ładująca prądami od 0,1 do max.4A. Bardzo prosta w obsłudze, zasilana zarówno z sieci 230V jak i ze stabilizowanego zasilacza sieciowego 12V. Ciekłokrystaliczny, czytelny oraz dwuliniowy wyświetlacz i 4 przyciski funkcyjne pomagają przemieszczać się w prostym i intuicyjnym menu ładowarki. Ładowarka posiada szereg zabezpieczeń przed błędami ładowania oraz dodatkowo wyposażona jest w balancer ogniw (do 4 ogniw balansowanych max.prądem 120mA).


Podłoga drewniana - panele, deski podłogowe co wybrać? - Inwestycje mieszkaniowe Warszawa\nHome » Wnętrze » Podłoga drewniana – panele, deski podłogowe co wybrać?\nDrewniana posadzka jest niezmiennie od lat pożądana w każdym domu. Panele podłogowe, deski warstwowe co jest lepsze?\nPanele podłogowe – budowa\nDrewniane elementy wykonane najczęściej są z trzech albo dwóch warstw i różni je gatunek drewna, z którego jest wykonany. Panele trójwarstwowe najczęściej nazywane są panelami mają grubość do 25 mm i warstwę drewna do 4 mm. Dla odróżnienia panele dwuwarstwowe, czyli powszechnie nazywane deski to 10 i 14 mm, a warstwa wierzchnia drewna jest znacznie grubsza niż w przypadku paneli i wynosi 5-6 mm. Standardowo panele podłogowe nie są wykonane z drewna, dlatego ich cena jest znacznie niższa. Wykonane są z materiałów drewnopodobnych takich jak płyty MDF lub HDF. Od spodu zabezpieczane są laminatem, co chroni je przed chłonięciem wilgoci z podłoża. Istnieją panele laminowane przeznaczone specjalnie do układania w pomieszczeniach narażonych na szczególne działanie wilgoci takie jak łazienka czy spiżarnia. Powierzchnia pokrywana jest żywicą, która nie tylko zabezpiecza przed wilgocią, ale również przez zarysowaniami.\nDeska podłogowa – czy warto zainwestować?\nZastosowanie deski podłogowej nie przynosi nam nadzwyczajnego efektu wizualnego, ponieważ panele na podłodze niewiele się różnią. Jednak zasadniczą różnicą jest żywotność desek, która jest znacznie dłuższa niż w przypadku paneli. Podłogi z drewna mogą podlegać renowacji, dlatego jak ulegną zniszczeniu, łatwo je doprowadzić do stanu pierwotnego. Panel raz uszkodzony, wgniecony czy mocno zarysowany wymaga wymiany na zupełnie nowy. Niekiedy powoduje to konieczność wymiany całej powierzchni podłogi, gdyż nie kupiliśmy paneli na wymianę. Deska gwarantuje nam niezniszczalność oraz ciepło. Przyjemny w dotyku materiał, długo magazynuje w sobie ciepło i jest dobrym izolatorem. Podłogi drewniane dobrze zabezpieczone są odporne na wilgoć oraz uszkodzenia mechaniczne. Jednak należy pamiętać o odpowiedniej konserwacji i pielęgnacji powierzchni przynajmniej raz w roku.\nPanele czy deska\nGruntowny remont mieszkania to idealny moment by przemyśleć nową powierzchnie podłogi. Panele podłogowe to rozwiązanie niedrogie, a dające ładny efekt wizualny. Panele dobrej jakości również będą służyły nam przez długie lata, ale należy pamiętać, by wybierać te z grubszą warstwą powłoki drewnianej. Nie ma tak naprawdę jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, która opcja jest lepsza. Podłoga drewniana to symbol luksusu i długowieczności. Deski można w nieskończoność poddawać renowacji i naprawiać, nadając im nowy wygląd.


Król Maciuś Pierwszy - bilety spektakl dla dzieci - eBilet.pl\nZapraszamy na spektakl Król Maciuś Pierwszy w Teatrze Lalka w Warszawie! Król Maciuś Pierwszy bilety na spektakl już w sprzedaży.\nJak to się dzieje, że dziecko bywa dojrzalsze i bardziej przenikliwe niż niejeden dorosły? Jak to możliwe, że dorosły okazuje się często bezradny wobec spraw, którym powinien stawić czoła? Baśń o małym chłopcu, który nie miał czasu na zabawę, bo przyszło mu rządzić krajem, Korczak kieruje tyleż do dzieci, co do dorosłych. I traktuje ich z jednakową powagą. Stawia pytania o sprawiedliwość, szczerość i tolerancję wobec drugiego człowieka. Te pytania, przypomniane po latach na scenie, brzmią niezwykle współcześnie.\nSpektakl Król Maciuś Pierwszy Janusza Korczaka:\nRafał Derkacz (gościnnie), Beata Duda-Perzyna, Grzegorz Feluś, Aneta Harasimczuk, Wojciech Pałęcki, Olga Ryl-Krystianowska\nKról Maciuś Pierwszy Teatr Lalka bilety na spektakl dla dzieci dostępne w sprzedaży na portalu eBilet.pl - zapraszamy do zakupu!


marzec 2020 – Blog – Rafał Krysztofczyk\nŁajdactwo i głupota!\nTym razem bardziej na bieżąco. Media doniosły, że Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał, że klauzula sumienia, nie może pozwolić pielęgniarkom na odmowę uczestniczenia w przeprowadzanej aborcji. ETPC uznał aborcję za „usługę medyczną”. Można powiedzieć, że świat nie po raz pierwszy wariuje, ale co na to internauci zamieszczający komentarze pod tym tekstem? To jest stek wyzwisk pod adresem tych, którzy są przeciwni takiej „pomocy medycznej”. Jedna z nielicznych wypowiedzi pozbawiona nienawiści:” Czy nam się to podoba czy nie, to jest kwestia (aborcji) dzieląca ludzi i warto się zastanowić czy naprawdę trzeba naginać czyjeś sumienie”. Wielu odmóżdżonych komentatorów nie zdaje sobie sprawy, że owszem można złamać ludzkie sumienie, tylko ono raz złamane w sprawie, którą oni uważają za słuszną, może okazać się bardzo kruche także w innych. Żadne to odkrycie, że najtrudniej jest pierwszy raz odstąpić od swoich zasad, wartości i przekonań, każdy następny raz będzie łatwiejszy. Najtrudniej pierwszy raz zabić, okraść, wyrządzić bliźniemu podłość, potem już z górki. To prawda, że nie jest to nieunikniona konieczność, ale obserwowana rzeczywistość, aż nadto daje wiele przykładów, że ten pierwszy raz jest wkroczeniem na bardzo złą drogę.\nDruga wiadomość to uchwała Nowozelandzkiego parlamentu pozwalająca na przerywanie ciąży do dwudziestego tygodnia życia poczętego dziecka. To nie jest już „zlepek komórek”, to jest żywy człowiek, w przypadku młodszego dziecka taką decyzję, choć niczym nie usprawiedliwioną i tak samo straszną, można było tłumaczyć twardością serc ludzkich, tu nawet to twarde serce, to serce z kamienia, powinno zapłakać. Nie dość przypominania, że noblistka, święta Matka Teresa z Kalkuty, wymieniała aborcję, jako źródło wojen i okrucieństwa. Człowiek, który porywa się na życie własnego dziecka, jest potencjalnie zdolny do rzeczy strasznych. To nie jest potępienie tych ludzi, to jest konsekwencja, która może się okazać realna.\nMamy epidemię koronawirusa. Od tego jak ją przeżyjemy zależy nie tylko nasze zdrowie fizyczne, ale także duchowe. Pewien pan, któremu też nie starcza do pierwszego, apeluje o pomoc dla swoich mediów. Co tam pomaganie najbardziej potrzebującym w tych trudnych czasach, co tam apelowanie o ludzką solidarność, co tam dzielenie się z innymi. Ważna jest kasa, ważny jest „katolicki” głos w naszych domach. Obrzydliwość!\nKolejnym przykładem „katolickiego” podejścia niektórych duchownych i tzw. katolickich publicystów jest publiczne wyrażanie poglądu, że epidemia jest karą, a może zemstą Boga za grzechy, wiadomo jakie. Ile trzeba mieć w sobie łajdactwa i głupoty, aby przypisywać miłosiernemu Bogu swoje niskie instynkty. Medycznego Nobla powinien otrzymać biskup, który odkrył, że Pan Bóg nie przenosi zarazków i w związku z tym wirusy nie rozprzestrzeniają się przez wodę święconą, ani tym bardziej przez Hostię podawaną do ust. Normalnie można by powiedzieć, że nie wiadomo czy płakać, czy się śmiać, ale nikomu akurat do śmiechu nie jest. Osoba, która dwa lata temu radziła młodym lekarzom, aby sobie wyjeżdżali z kraju, dziś powinna stać przed sejmem w maseczce ochronnej, aby nikt nie zaraził się od niej głupotą i podłością.\nEpidemia jeszcze trwa, ale wielu ludzi wyraża nadzieję, że świat po niej będzie lepszy i mądrzejszy. Szczerze mówiąc bardzo w to wątpię, choć chętnie przyznam się do błędu jeśli będzie inaczej. Ten mój pesymizm wynika nie tylko z byłych wydarzeń, które miały nas zmienić jako społeczeństwo, a z których nic nie wynikło. Człowiek nie zmienia się dlatego, że grom z jasnego nieba uderzy w ziemię. To prawda, że historia, i ta wielka, i ta nasza osobista, zna przypadki nadzwyczajnej interwencji Boga, wszakże zwyczajną drogą dla każdego z nas jest osobiste nawrócenie. Ono nie dokonuje się w blasku błyskawic i huku grzmotów. Jeśli tak by było, to wszyscy byśmy chodzili z liliami w ręku i śpiewali „Hosanna na wysokościach”, nie mylić z „Alleluja i do przodu”.\nNawrócenie jest żmudną pracą, trudnym wysiłkiem i nie jest sugestią tylko dla ludzi religijnych. Nawrócenie, tak jak to widzą chrześcijanie, wymaga przewodnika, który roztropnie i z miłością poprowadzi nas do Boga i to przede wszystkim nie sprawiedliwych, ale tych którzy są pogubieni. Jezus, jak długo trzeba to przypominać nam wszystkim, a duchownym w szczególności, nie przyszedł w pierwszej kolejności do zdrowych, ale do tych, którzy mają się źle. Ile jeszcze czasu musi upłynąć (a czasu jest niewiele jak pięknie śpiewał M. Grechuta), aby to dotarło do naszych serc i głowy też?\nMożna, co z lubością czynią niektórzy świeccy i rzesza duchownych, okładać ludzi kamiennymi tablicami przykazań, czaszka wprawdzie się rozleci, ale serce dalej będzie z kamienia. Dekalog i Ewangelia, to nie kodeks Hammurabiego i Jezus wyraźnie o tym mówi.\nBogaty młodzieniec wzorowo przestrzegał prawa, zyskał pochwałę Jezusa, ale niewiele po za tym zrozumiał, i odszedł smutny.Jeżeli tego naszego osobistego nawrócenia, także nawrócenia wewnątrz naszego Kościoła nie będzie, to przestańmy opowiadać sobie budujące bajki, jak to się zmienimy na lepsze po odejściu epidemii z naszej Ojczyzny.\nData publikacji 22 marca 2020 Dodaj komentarz do Łajdactwo i głupota!\nData publikacji 5 marca 2020 2 komentarze do Smutne konsekwencje


Lista poradników w tematyce kardiologia w witrynie uroda - http://uroda.agrobroker.waw.pl/\nLista poradników w tematyce kardiologia w witrynie uroda\nkardiolog cieszyn Wystarczy coroczna wizyta u kardiologa żebyMedycyna, mimo trudnej aktualnej sytuacji na świecie, pozostaje bardzo dobrze rozwiniętą dziedziną. W Polsce mamy powszechny dostęp do usług medycznych. Dlaczego warto odwiedzić gabinet kardiologa? przeczytaj resztę\ngabinet kardiologiczny cieszyn Czym zajmuje się kardiologiaKardiologia jest jedną z wielu dziedzin medycyny, a jej głównym przedmiotem zainteresowań są schorzenia oraz wady układu sercowo-naczyniowego. Kardiologia rozpoznaje różne choroby serca, aorty oraz m idź tutaj\ngabinet kardiologiczny cieszyn Przebieg EKGEKG serca jest jednym z badań, które jest wykonywane w gabinetach kardiologicznych. EKG stanowi skrót od elektrokardiografii i jest badaniem, które służy w celach diagnostycznych różnych wad oraz chorób mięśnia serc doczytaj więcej\nholter ekg cieszyn Szukanie odpowiedniego gabinetu kardiologicznegoZ usług kardiologa korzysta wielu pacjentów w celu postawiania diagnozy chorób i wad serca oraz w celach kontrolnych po przebytych już chorobach. Kariolog, tak samo ja zobacz więcej\nUKG serca cieszyn Na co dzień niezbędna jest pewnaBez serca nie da się żyć. I nie chodzi o przenośnię. Bywa, że ktoś żyje już jakiś czas, a przypadkiem dowiaduje się, że ma jakąś wadę tego narządu. A do tej pory nie miał jakichś zdecy idź tutaj\nporadnia kardiologiczna cieszyn Uzdrowiciel naszych sercUzdrowiciel naszych serc, którzy to taki może być? To kardiolog mądra głowa, EKG nam dziś wykona! Stwierdzi rychło czy serduszko nie ucichło.Ta krótka rymowanka bardzo ogólnie obrazuje czym zajmuję się dowiedz się więcej tutaj\nkardiolog cieszyn Chcąc zachować długą witalność i zdrowieChcąc zachować długą witalność i zdrowie, jednym z najważniejszych aspektów jest zadbanie o nasze serce. W Polsce choroby związane ze złą pracą serca z roku na rok występują w coraz większej liczbie zobacz więcej\nbadania holter ekg cieszyn Innym rozwiązaniem jest zwiększenie naszej aktywnościChcąc zachować długą witalność i zdrowie, jednym z najważniejszych aspektów jest zadbanie o nasze serce. W Polsce choroby związane ze złą pracą serca z ciekawy artykuł\nbadania ekg wysiłkowe cieszyn Wizyta u kardiologaKonieczność wykonania dokładnej diagnostyki serca lub układu krążenia, jak również podjęcia leczenia już wykrytej choroby jest wskazaniem do wizyty u kardiologa. Lekarz specjalizujący s przeczytaj resztę\nkardiolog cieszyn Podsumowując należy stwierdzić że praca wPraca w charakterze lekarza wciąż cieszy się dużym uznaniem i prestiżem. Niewiele osób wszakże stać na tak duże poświęcenie, jakim jest wieloletnia nauka, która wcale nie mija wraz z uzyskaniem dyplo całość\nPróba wysiłkowa cieszyn Wiele badań pomaga w bardzo szybkiKardiologia jest działem medycyny, który zajmuje się chorobami układu krążenia. Za najważniejszy element tego układu uważa się serce. Współcześnie dużą wagę poświęca się zagadnieniom związanym z profi pełen artykuł\nbadania holter ekg cieszyn Istotną kwestią podczas badania EKG jestW dzisiejszych czasach wiele osób unika podstawowych badań. W zabieganiu warto jednak znaleźć czas na wizytę u lekarza i wykonanie badań. EKG to istotne badanie d całość tutaj\nbadania holter ekg cieszyn Współcześnie dużą wagę poświęca się zagadnieniomKardiologia jest działem medycyny, który zajmuje się chorobami układu krążenia. Za najważniejszy element tego układu uważa się serce. Współcześnie dużą wagę po więcej porad tutaj\nholter cieszyn Rola profilaktyki w kardiologii Dzisiejsza medycyna, która mierzy się z wieloma problemami (w Polsce jest to w obecnych czasach przede wszystkim niedobór kadry pracowników) stawia na profilaktykę i szybkie wykrywanie c przeczytaj resztę\nUKG serca cieszyn W południowych stanach USA i naGłównym obszarem pracy kardiologów weterynaryjnych są choroby serca psów, kotów i koni. Wśród małych zwierząt 11% wszystkich prezentowanych pacjentów wykazuje choroby serca. Chodzi tu p czytaj dalej\nO problemach z sercem...Maroko i tamtejsze kosmetykiDbaj o skórę, naturalnieCiekawe infromacje o tym jak Kupić KosmetykiNowości w 2020 jak odmłodzić ceręMarokańskie sekrety na piękno!Co musisz wiedzieć o kardiologii?11 Mało Znanych Czynników, Które Mogą Przeszkodzić Ci znaleźć kardiologaProblemy ze skórą? Sprawdź kosmetyki z MarokoZobacz te 5 ciekawostek o tym jak odmłodzić cerę w prosty sposóbNowe dane jak Stosować Ekologiczne KosmetykiKardiolog na pomoc sercuLubisz stosować olejek kokosowy? Po przeczytaniu tego na pewno polubisz!Czy opłaca się znaleźć psychologa?Kiedy warto udać się do psychoterapeuty?Kupić krem arganowy w nowy sposóbNaturalne kosmetyki i olejkiJak bez problemu stosować olejki kosmetyczneNa problemy z cerą młodą9 Największych Błędów Na Drodze Aby Stosować naturalne kosmetyki, Które Szybko Zniszczą Twój Plan.W temacie kardiologiiFakty o kosmetykach naturalnychMaroko i słynny kosmetyki z nasionami arganowcaWyciągi z olejków jako zapachy?Trafna diagnoza. U kardiologaSposób na to aby zbadać swoje serce na sto procent!Czy można znaleźć kardiologa samemu?Diagnoza i leczenie u kardiologaNaturalna pielęgnacjaProblemy ze samym sobą? Może potrzebujesz terapii


FITMAX L Glutamine Base 4000 500g\nFITMAX L-Glutamine Base 4000 / 500g\nFitmax Base L-Glutamine 4000 Glutamina jest najważniejszym aminokwasem dla mięśni. Utrzymanie jej wysokiego poziomu zapobiega zniszczeniom tkanki mięśniowej wywołanym intensywnym wysiłkiem fizycznym, dodatkowo przyspiesza regenerację i wspiera układ immunologiczny. L-glutamina firmy Fitmax ...\nGlutamina jest najważniejszym aminokwasem dla mięśni. Utrzymanie jej wysokiego poziomu zapobiega zniszczeniom tkanki mięśniowej wywołanym intensywnym wysiłkiem fizycznym, dodatkowo przyspiesza regenerację i wspiera układ immunologiczny. L-glutamina firmy Fitmax została dodatkowo wzbogacona o witaminę B6, która zwiększa skuteczność działania produktu i przyswajalność.\nOpinie o FITMAX L-Glutamine Base 4000 / 500g\nDopiero zaczynam brac ten produkt mam nadzieje ze bedzie dobry, smak na plus, rozpuszczalnosc tak samo..


VIII Festiwal Smaku /Gruczno | Krytyka Kulinarna\nFestiwal Smaku w Grucznie odbywa się corocznie i regularnie przyciąga smakoszy z całej Polski. To nie jest ot, mała imprezka, tylko wielkie przedsięwzięcie. Dziesiątki wystawców, tysiące odwiedzających, setki produktów do spróbowania.\nW tym roku pogoda była wyjątkowo łaskawa, więc i my z chęcią wtopiliśmy się w tę nieustająco płynącą ludzką rzekę. Piliśmy wino, kosztowaliśmy serów, wędlin, przetworów, robiliśmy zakupy. Dość powiedzieć, że wróciliśmy z absurdalną ilością jedzenia, choć nie dane mi było spróbować cydru z Tłoczni Maurera, albowiem zdążył już wyjść.\nTrochę popodglądaliśmy ludzi dobrej roboty w ich środowisku naturalnym…\nW tym roku prym wiodły przede wszystkim sery, wędliny i przetwory, choć kupiliśmy też świetne wędzone pstrągi, czy równie dobry, pieczony na miejscu chleb. Nie wspominając o wyciągu z kłącza tataraku, czy smażonych ogórkach cioci Kazi (Smak Roku 2011). Cóż, wybór był ogromny, więc wracaliśmy objuczeni jak wielbłądy. Polscy producenci wykazują się coraz większą fantazją i odwagą w łączeniu smaków, więc im głebiej w las, tym większe zaskoczenie przy kolejnym stoisku. Trudno Festiwalowi zarzucić monotonię, choć z pozoru mogłoby się tak wydawać. Pozory są takie: idziesz, patrzysz – sery, kiełbasy, sery, miód, sery, kiełbasy… Zabawa zaczyna się, kiedy zaczynasz kosztować, bo nagle okazuje się, że co stoisko, to inna historia, inne smaki, inne zapachy, inne wszystko.\nW przyszłym roku wybierzcie się do Gruczna, jest to bowiem piekna sprawa – spotkacie i tych już trochę znanych w środowisku okołogastronomicznym i tych, których nazwiska usłyszycie po raz pierwszy. Jedno jest pewne – pod Bydgoszcz zjeżdżają ci, którzy oferują dobre, naturalne produkty, wykonane tradycyjnymi metodami. I chwała im za to.\nNie namawiam do bojkotu supermarketów, choć sama w nich kupuję rzadko lub wcale (chyba że liczy się zgrzewka wody?), namawiam jednak do pochylenia się nad coraz szerszą ofertą lokalnych producentów, którzy w wielu wypadkach są już na światowym poziomie. A znaleźć ich aż tylu w jednym czasie i miejscu można bodaj tylko w Grucznie. Dzięki takim imprezom możemy odnaleźć nowy ulubiony smak, czy przekonać się jak wygląda prawdziwa polędwica, która nie jest napompowana chemią, jak przypominające ponton usta rodzimych celebrytek, tylko z pozoru lichych rozmiarów kawałeczkiem mięsa. O niebiańskim smaku, dodajmy. Zaprawdę, cudownym trendem jest ten wyraźny ciąg na dobrej jakości pożywienie.\nA prawdziwy sok z jabłek robi się tak:\nDo zobaczenia w Grucznie!\ncydr, Festiwal Smaku, Gruczno, Nalewki, przetwory, sery, sok jabłkowy, Tłocznia Maurera, wino


Wysłany: Nie 21:55, 09 Lip 2006 Temat postu: Kiedy szum skrzydeł zastąpi wiatr...\nTaianna. Dla każdego Taia. Młoda, ładna, sympatyczna. Drobna twarz, krótkie włosy. Ma dobre maniery, wychowana w świątyni. Pomagała w porządkach, plewiła ogródek, uczyła się pisania i czytania. Skromna, uczynna, schludna.\nKiedy ja ją pierwszy raz spotkałem...to było tak niedawno...jakby dziś. Było dość późno, księżyc zalewał rynek Gludio mlecznym blaskiem. Stała tam z boku...przytulona do ściany...taka...smutna...samotna. Szkoda mi jej było...ukradkiem zerkałem, co robi...myła jakąś zbroję...podszedłem, poprosiłem o wypolerowanie własnej, odpiąłem metalowe elementy i wręczyłem jej. Predko zabrała się do pracy, spytałem ją o parę rzeczy, porozmawiałem. Odpowiadała z uśmiechem na twarzy, gdy unosiła głowę znad pancerza. Miała niezwykłe oczy...niby nic w nich szczególnego nie było...jednak to wrażenie, gdy na mnie patrzyła, było nie do opisania. Skończyła po pół godzinie, gdyż robiła to bardzo dokładnie i z użyciem jakichś maści i środków...zapłaciłem za czyszczenie, porozmawialiśmy jeszcze chwilę...potem poszła spać do karczmy, ja zostałem na rynku by pogawędzić z towarzystwem. Wciąż w głowie miałem ten sam obraz...te oczy...wielkie, ciemne, trochę jakby smutne...lecz tak głębokie jak ocean...i takie...dziwne...jakby to nie księżyc w nich się odbijał...lecz jakby dwa małe księżyce były w nich uwięzione.\nSpotkałem ją następnego ranka.\nWysłany: Pon 10:03, 10 Lip 2006 Temat postu:\nThiv... Czyżby w twym sercu zagościła kobieta?? Cóż życzę powodzenia < uśmiecha się od ucha do ucha, po czym wyjmuje starą acz wciąz błyszczącą buteleczkę wina>. Trzeba to opic! Póki jeszcze jestem gdyż za tydzień wezwie mnie szeptem przygoda( w świecie astralnym ), a wiatr odpędzi daleko od swego domu...\nWysłany: Pon 12:27, 10 Lip 2006 Temat postu:\nFlean...w moim sercu zagościła kobieta już dawno. Jestem z kimś związany...konkretniej, o ile nie wiecie, moja narzeczona, która odeszła kilka miesięcy temu, powróciła...o Tai opowiadam Wam w nieco...innym kontekście.\nWstałem z łóżka, przeciągnąłęm się, ubrałem...śniadanie dostałem do łóżka, gdyż przy ilości czasu, jaki spędzam w Gludio, stałem się tam chyba stałym bywalcem. Gdy kroiłem chleb, ktoś nagle krzyknął na rynku. Zerwałem głowę w tamtą stronę, jednocześnie niechcący przeciałem sobie lekko rękę. Nic poważnego, krwi było bardzo mało. Krzyczącym był jakiś handlarz, który wykłócał sie o miejsce z jakimś innym. Wróciłem do swojego śniadania, nawet nie lecząc skaleczenia - byłem jeszcze zaspany, a że nie jestem kapłanem, wolałem nie używać w takim stanie białej magii, żeby czegoś nie pokręcić. Gdy zjadłem śniadanie, zapłaciłem karczmarzowi i wyszedłem na rynek. Było jeszcze wcześnei, toteż prócz awanturniczych handlarzy nie było tam nikogo. Usiadłem pod ścianą i sięgnałem do pasa, by odpiąć od niego małą butelkę z winem...w tym momencie zobaczyłem ją, Taiannę, gdy wychodziła z drugiej gospody w Gludio. Wstałem i podszedłem do niej, przywitałem się, zaczęliśmy rozmawiać. W pewnym momencie podniosłem rękę do czoła, pokazując nieco krwi na nadgarstku...dziewczyna przeraziła się nie na żarty...pomyślałem że wzięła to za coś groźnego...ale szybko zorientowałem się, że bardzo się myliłem...dziewczyna zerwała się nagle...skurczyła, jakby bolał ją bardzo brzuch. Dotknąłem jej ramienia i pochyliłem się nad nią...wtedy ona szybko wyprężyła się i odepchnęła mnie. To nie była ta sama osoba...jej oczy nagle zrobiły się całe czarne, twarz wykrzywiła się w grymasie gniewu, jak potwór czy zwierzę. Warczała cicho cały czas i kuliła się lekko. Pierwsze co mi wpadło do głowy...że jest opętana.\nOstatnio zmieniony przez Thiviall dnia Pon 12:49, 10 Lip 2006, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 12:37, 10 Lip 2006 Temat postu:\n- Kim jesteś? - zapytał mag. Jego ton był stanowczy i zimny, wiedział, że nie rozmawia z Taianną, a istotą która w niej siedziała. Dziewczyna nie odpowiedziała, skuliła się tylko.\n- Kim jesteś? - ponowił pytanie Thiviall. Dziewczyna zamiast odpowiedzieć, wyprostowała się nagle, szeroko rozpościerając ręce i krzycząc głośno. Wrzask ten nie był normalny - gardłowy, charkliwy, niski, jak u bestii, bardzo głośny. Jednocześnie w tle było ciszej słychać pisk, a jeszcze ciszej jęk. Wszystkie te trzy dźwięki wydobywały się z dziewczyny w tym samym czasie.\nMag złapał się za głowę i zatkał uszy, upadł na kolana. Wrzask przeszywał głowę kłującym bólem, zdawało się że od dziewczyny bije na wszystkie strony wiatr silny jak huragan. Czarodziej nie mógł jej w żaden sposób zatrzymać - ból paraliżował i uniemożliwiał jakikolwiek ruch, nie mówiąc już o magii. W końcu dziewczyna przestała krzyczeć, pochyliła się i dyszała ciężko, patrząc w mężczyznę. Z jej pustych, czarnych oczu zdawały się płynąć krwiste łzy. Wyszeptała coś, jakie sykliwe, krótkie słowo. I momentalnie padła na ziemię, jak szmaciana laleczka. Thiv przyskoczył do niej szybko z ziemi i złapał, chroniąc przed upadkiem na twardy bruk. Podniósł ją ostatkiem sił i zaniósł do gospody. Nie wychodził stamtąd przez dwie godziny, czuwając przy śpiącej i rozmyślając nad tym, co się wydarzyło.\nWysłany: Pon 17:24, 10 Lip 2006 Temat postu:\nPrzepraszam, ostatnio trochę mi się w głowie pomieszało( za dużo elfickiego wina ), < uśmiecha się przepraszająco>. Więc Taianna jest opętana... A już chciałem ją poznac !< chichocze po czym, idąc chwiejnym krokiem wpada do rowu>. <Następnego ranka>. No cóż kroniki są całe!! Ale moja głowa chyba nie < uśmiecha się, po czym masuje siniaki na ciele>. Żal mi tej kobiety, to naprawdę smutna historia... < uśmiecha się> Acz Thiv nie od parady jest magiem i napewno coś uczyni!\nWysłany: Pon 18:09, 10 Lip 2006 Temat postu:\nJejku <slucha z przejeciem zaciekawiona>\nOpowiadaj co bylo dalej Thiv, szybciutko <usmiecha sie do Thivialla>\nWysłany: Wto 18:00, 11 Lip 2006 Temat postu:\nTak...dokładnie tak...sama nie wiem, jak to się stało...pamiętam, że poszłam po skończonej robocie do świątyni...miesiąc był wtedy w nowiu...ciemno już bardzo było, bo naprawdę dużo pracy było na polu i w kwaterach. Poszłam na wieczorną modlitwę...wszyscy chyba byli w jadalni albo w kwaterach, bo świątynia była pusta...\nGdy otworzyłam bramę...poczułam jakby ukłucie w podbrzuszu...zrobiło mi się dziwnie zimno...jakby ukłuł mnie odłamek lodu...jestem strachliwa z natury, ale poszłam dalej, nie spodziewałam się niczego złego...wyszłam z przedsionka i stanęłam w drzwiach...wtedy zobaczyłam dziwną postać...stała na środku dywanu prowadzącego do ołtarza...tuż pod nim...miała na sobie czarną szatę z kapturem...szczelnie zakrywającą całe jej ciało...zrobiłam krok...\nWysłany: Wto 18:07, 11 Lip 2006 Temat postu:\n- Proszę pani...już późno, zaraz zamykamy świątynię na noc... - odezwała się Taianna nieśmiałym głosem. Postać nawet nie drgnęła.\n- Proszę...naprawdę musi pani wyjść...\nDziewczyna zrobiła kilka niesmiałych kroków w stronę nieznajomej, która wciąż stała w bezruchu, wpatrzona w ołtarz. W świątyni panowała idealna, wręcz nienaturalna cisza. Tymbardziej nienaturalna, iż nie było słychać ani kroków dziewczyny, ani trzasku ognia w pochodniach.\nCoraz bardziej przerażona dziewczyna zwolniła krok...po chwili zatrzymała się całkiem. Nogi odmówiły posłuszeństwa, choć tajemnicza postać nie robiła nic co mogłoby ją przerazić.\n- Proszę pani...tutaj mu...\nGwałtownie urwała, gdy postać odwróciła się nagle. Zrzuciła kaptur, ukazując łysą, szarą głowę z kilkoma cięciami i wypustkami. Puste czarne oczy niczego nie wyrażały, jednak usta rozwarte szeroko w krzyku nienawiści emanowały zimnem jej oddechu. Istota zrobiła krok w stronę chwiejącej się dziewczyny.\n- Nie! Nie podchodź...!\nMonstrum nie uległo, podeszło do Taianny pewnym krokiem. Dziewczyna zemdlała, upadając bezgłośnie na miękki dywan.\nWysłany: Śro 8:21, 12 Lip 2006 Temat postu:\ndane mi bylo owa Taianne parokrotnie spotkac w Gludio. zamienilismy slow kilka. ano przyznaje ze dziwnie sie zachowywalo dziewcze.\njakis czas pozniej zgadalo nam sie na Jej temat z mosci Isandorem i Vingha. od Vin wiem ze to cos co w owej Taiannie siedzi to upadly aniol jest. Uesyess sie zwie (ufam zem imienia nie przekrecil)\nWysłany: Śro 11:04, 12 Lip 2006 Temat postu:\nUpadły anioł...? Uesyess...tak! To było to słowo, które wypowiedziała nim skończył się atak...podejrzewałem jakiegoś demona...ale anioł...? No cóż...jeszcze nie słyszałem żeby anioł, nawet upadły, kogoś opętał...co nie znaczy, że to niemożliwe...\nJeszcze dziś udam się do Rune. Mają tam ogromną bibliotekę...może coś znajdę...\n<Thiviall uśmiechnął się do siebie i pobiegł do swego pokoju, by zabrać najpotrzebniejsze rzeczy. Po chwili pożegnał się ze wszystkimi i ruszył w drogę.>\nWysłany: Śro 19:57, 12 Lip 2006 Temat postu:\nByła już późna noc, gdy mag znalazł w księdze to, czego szukał. Walcząc z przymykającymi się i piękącymi oczami, garbił się nad opasłą księgą. Nie chciało już mu się spać, choć ciało powoli odmawiało posłuszeństwa. Chciał jednak przeczytać to co go interesowało jeszcze tego wieczoru. Czytał powoli, co chwilę przewracając stronice. Omijał rysunki, raz, że nie miał czasu ich oglądać, dwa, że nie chciał nawet sobie wyobrażać, jak czuła się Taianna w konfrontacji z taką istotą.\nMinęła chwila, gdy usłyszał kroki. Uniósł głowę znad księgi i spojrzał w stronę odzianego w długą szatę mężczyzny o pogodnej twarzy, stojącego tuż przy nim.\n- Musisz pan oddać tę księgę. Nie wolno jej czytać.\n- Oddaj pan.\n- Wybaczy pan, ale nie rozumiem dlaczego mam odd...\nThiviall urwał momentalnie, czując jak mężczyzna z serdecznym uśmiechem na twarzy wbija mu zimny sztylet w brzuch.\nWysłany: Śro 21:11, 12 Lip 2006 Temat postu:\nThiviall zerwał się nagle gwałtownie, prawie spadając z krzesła i gwałtownie wciągając powietrze. Rozglądnął się jeszcze nie do końca przytomnie wokół, jakby sprawdzając czy to na pewno był sen. Dotknął boku, gdzie tajemniczy mężczyzna pchnął go sztyletem. Odetchnął ulgą, czując że żadnej rany tam nie ma.\nOtarł czoło dłonią i powiódł wzrokiem na biurko. Niestety, księgi, którą czytał we śnie tam nie było. Thiv wiedział jednak, że sny niosą z sobą wiele prawdy. Wysilił umysł i spróbował zaklęcia pozwalącego zerknąć w sen. Było to skomplikowane zaklęcie, a on sam był zmęczony, toteż musiał próbować je rzucić kilka razy, w przerwach między nimi kląc plugawie. W końcu udało się.\nZamknął oczy...był zbyt zmęczony, by móc rzucić zaklęcie poprawnie - sceny ze snu mieszały się i pojawiały w innej kolejności niż naprawdę występowały, kontury były rozmyte a barwy zlewały się i mieszały. Mimo to udało się rozpoznać wygląd księgi - duża, gruba, obita zielonkawą skórą. Złote plamki na okładce sugerowały, że takiego koloru były napisy bądź wzory na niej.\nPrzerwał zaklęcie i zaczął przeglądać regały w poszukiwaniu ksiąg.\nThiv rozsiadł się wygodnie na krześle, wypił jakąś energetyzującą miksturę i sięgnał po pierwszą z czterech ksiąg, która spełniała kolorystyczne wymogi. Pewność, że jeden z tych tomów zawiera informacje których szukał, dodawała mu chęci.\nWysłany: Czw 10:30, 13 Lip 2006 Temat postu:\n<przez otwarte drzwi wpadł nagle do środka. Nawet nie czekając na pytania o wynik poszukiwań, rozsiadł się, wyprostował zmęczona długą podróżą nogi i zaczął opowiadać>\nUesyess nie jest chyba znaną anielicą...nie ma nawet o niej wzmianki...ale jest coś innego...upadłe anioły, które za czasów służby u Bogów służyły w wyjątkowo bojowych, krwawych zajęciach...są wyjątkowo silne, gdy przechodzą na stronę zła. Ich główną "siłą napędową" staje się nienawiść i chęć zemsty, toteż często zwane są aniołami zemsty. To właśnie one, w niektórych przypadkach, mogą opętać innych, zwłaszcza jeśli dużo obcują z demonami. Myślę że Uesyess jest właśnie jednym z aniołów zemsty, o ile oczywiście jest jakimkolwiek aniołem. Według księgi w której znalazłem te informacje, bardzo ciężko jest, o ile w ogóle można, uwolnić osobę opętaną od anioła siłą...żeby się powiodło, trzeba anioła przekonać, by sam ustąpił. Im krócej anioł jest po stronie zła, tym łatwiej, gdyż więcej jest w nim okruchów dobra i sentymentów. Ale jeśli anioł bardzo długo jest zły, w końcu może stać się czymś w rodzaju pół-demona. Myślę, że może się udać...że jest jeszcze nadzieja. Postaram się przekonać Uesyess, by wróciła do Bogów i zostawiła Taię w spokoju...musi się udać. Życzcie mi powodzenia...ruszam do Gludio, poszukam jej i opowiem wszystko. Do zobaczenia!\n<to mówiąc, wstał i wyszedł, szybkim krokiem kierując się w stronę Gludio>\nWysłany: Czw 19:34, 13 Lip 2006 Temat postu:\nTaianna zgodziła się na metodę zaproponowaną przez maga. Udali się poza miasto, by nie niepokoić jego mieszkańców. Gdy znaleźli odpowiednie miejsce, Thiviall kazał jej myśleć o upadłej anielicy i różnych nieprzyjemnych rzeczach. Na efekt wystarczyło poczekać kilka minut.\nDziewczyna szarpnęła głową, opuściła ją. Zaczęła charczeć cicho i drżeć. Po chwili uniosła głowę, odsłaniając znajomo zniekształconą twarz.\n- Uesyess! Wiem, że to ty...upadła anielico! Zostaw tą dziewczynę w spokoju...\nUesyess wybuchła zwielokrotnionym, metalicznym śmiechem.\n- Wiem, że robisz to z żałości, z chęci zemsty...wybrałaś złą drogę, Uesyess! Jeszcze się nie skończyła, jeszcze możesz zawrócić! Bogowie ci wybaczą, Bogowie są miłosierni...zostaw ją...daj jej żyć, okaż serce, póki jeszcze bije!\nIstota powiodła pogardliwym wzrokiem po człowieku. Zaczęła jej jednak lekko drgać twarz.\n- Wiele było już takich jak ty...zło cię skusiło...ale jest jeszcze szansa! Musisz opuścić ją...żałować za swoje czyny...wtedy odzyskasz to, co utraciłaś! Musisz tylko przestać niszczyć...\nDziewczyna opuściła głowę. Magowi zdawało się że trzęsie się lekko, jakby w płaczu. Uśmiechnął się w duchu.\n- Zaufaj mi...możesz jeszcze się uratować. Po prostu zostaw Taiannę.\nZamilkł. Stali tak kilka minut, gdy nagle dziewczyna przewróciła się na ziemię nieprzytomna, natomiast krok do przodu, stając przed magiem, uczyniła Uesyess, wychodząc z jej ciała. Odziana była w czarną szatę z opuszczonym kapturem, ukazującym szarą, naznaczoną bólem i ranami twarz. Z jej łysej głowy wystawało kilka jakby kościanych wypustek. Czarne, puste oczy niczego nie wyrażały, płynęły z nich jednak krwawe łzy.\n- Dziękuję... - wyszeptał mag.\nAnielica, o dziwo, uśmiechnęła się.\nWysłany: Pią 11:01, 14 Lip 2006 Temat postu:\nUesyess rozpłynęła się w powietrzu. Mag podszedł do nieprzytomnej dziewczyny i pochylił się nad nią. W tym momencie usłyszał za sobą cichy trzask. Odwrócił głowę.\nTuż za nim stała upadła anielica. Zerwał się szybko w górę, rozumiejąc jak bardzo się pomylił co do niej. Chciał wystrzelić w nią ognisty pocisk, jednak Uesyess złapała go za ręce i ścisnęła mocno. Prócz uścisku, poczuł jak ręce miękną mu i odmawiają posłuszeństwa. Kobieta podniosła go w górę, prostując, jednocześnie zaciskała dłonie na jego rękach coraz mocniej. Nogi po chwili ugięły się pod nim, całe ciało nagle miał jak z gąbki.\n- Mogę cię zabić już teraz. - odezwał się zwielokrotniony, nieludzki głos - Ale pobawię się z tobą jeszcze, robaku.\nŚcisnęła nagle jego ręce razem i zakręciła się wokół własnej osi z niewwiarygodnią siłą, przecucająć go kilka metrów za siebie. Uderzył w drzewo z głuchym stęknięciem, osunął się na ziemię po pniu. Uesyess zaśmiała się piekielnie i powolnym krokiem zaczęła posuwać się w jego stronę. Mag zerknął na miejsce, gdzie leżała nieprzytomna dziewczyna. Nie było jej tam, najwyraźniej obudziła się i pobiegła do miasta po pomoc. Walcząc z odmawiającym posłuszeństwa ciałem, zaczął naprzemian czołgając się i pełznąc na czworakach, uciekać w stronę rzeki. Przeczytał w księdze, że demony boją się wody, co mogło tyczyć się także upadłych aniołów, które po pewnym czasie same stawały się demonami.\nUesyess nie zmieniła tempa, co jednak wystarczyło jej, by dogonić Thivialla. Gdy mag był już blisko brzegu, nadepnęła na jego plecy i przycisnęła do ziemi.\n- Nie umkniesz.\nPodniosła go za kołnierz i wyprostowała. Chwyciła jego twarz w dłoń, długie pazury boleśnie zakłuły go w policzki. Próbował miotać się i rzucać zaklęcia, ale zdołał tylko lekko kołysać zwiotczałymi kończynami. Zbliżyła twarz do jego twarzy, wpatrując się pustym, czarnym wzrokiem w jego oczy. A potem uśmiechnęła się upiornie.\nPamiętał tylko to, jak pastwiła się nad nim przez następne kilkanaście minut. Gdy padł nieprzytomny na ziemię, podeszła, rozwarła palcami jego powieki i zajrzała głęboko, kurcząc się nagle i wnikając w niego jak duch


Strona domowa / Artykuły / Kto ponosi odpowiedzialność za przesyłkę odesłaną do sklepu?\nSprzedawcy często oferują konsumentom możliwość darmowego odesłania produktu. Konsument może otrzymać kwotę, jaką uiścił za przesyłkę, bądź skorzystać z możliwości odesłania przesyłki na mocy umowy wiążącej sprzedawcę z przewoźnikiem lub operatorem pocztowym.\nNajlepszą opcją dla konsumenta jest odbiór zwracanego produktu bezpośrednio przez kuriera. Umowa wiąże wówczas sprzedawcę z przewoźnikiem, a konsument nie ponosi odpowiedzialności za przesyłkę. Nie odpowiada nawet wówczas, gdy przesyłka zginie, czy ulegnie uszkodzeniu.\nInaczej sytuacja wygląda, gdy konsument sam na własną odpowiedzialność wybiera sposób odesłania produktu który mu nie odpowiada. Wysyłając paczkę kurierem najczęściej zawieramy umowę przewozu. Potwierdzeniem tej czynności jest list przewozowy składany przewoźnikowi przez nadawcę. Pełni więc swego rodzaju funkcję dowodową, że konsument zawarł umowę . List przewozowy zgodnie z art. 38 ustawy prawo przewozowe powinien zawierać:\nList przewozowy prócz zwykłej formy pisemnej może mieć również formę przekazu elektronicznego, wydruku komputerowego czy innego dokumentu zawierającego ww. dane. Oczywiście konsument nadający paczkę otrzymuje jeden egzemplarz.\nZwracając produkt sprzedawcy należy pamiętać, iż nadawca obowiązany jest oddać przewoźnikowi rzeczy w stanie umożliwiającym ich prawidłowy przewóz i wydanie bez ubytku i uszkodzenia.\nKonsument, który nie dopełnił powyższego obowiązku może liczyć się tym, że przewoźnik może odmówić przyjęcia do przewozu rzeczy, których stan jest wadliwy lub opakowanie niedostateczne albo niemających wymaganego opakowania.\nJeżeli konsument będzie chciał jednak odesłać rzecz w opakowaniu niezgodnym\nz wymaganiami np. ze śladami uszkodzenia, kurier może uzależnić przyjęcie paczki od złożenia przez konsumenta odpowiedniego oświadczenia o stanie przesyłki.\nCo zrobić w sytuacji, gdy konsument pomyłkowo nadał paczkę do niewłaściwego odbiorcy?\nOtóż zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy prawo przewozowe nadawca może odstąpić od umowy przewozu lub wprowadzić do niej zmiany żądając, aby przewoźnik:\nKoszty zmian ponosi oczywiście konsument, który nadał paczkę. Przewoźnik ma obowiązek wykonać polecenia nadawcy w zakresie zmiany umowy przewozu, chyba że polecenie jest niewykonalne, wykonanie polecenia spowodowałoby zakłócenia w eksploatacji, wykonanie polecenia naruszałoby obowiązujące przepisy, nie zachowano szczególnych warunków obowiązujących w tym zakresie.\nO niemożności wykonania polecenia przewoźnik obowiązany jest niezwłocznie zawiadomić nadawcę.\nGeneralna zasada jest taka, że przewoźnik ponosi odpowiedzialność za utratę, ubytek lub uszkodzenie przesyłki powstałe od przyjęcia, aż do jej wydania oraz za opóźnienie w przewozie przesyłki. Jeśli przesyłka została utracona, uszkodzona lub doznała ubytku można domagać się odszkodowania od przewoźnika.\nWarto pamiętać o tym, że to my jako konsumencie mamy interes w tym, aby przesyłka dotarła do sprzedawcy, któremu zwracamy produkt. Musimy więc dopełnić wszelkich formalności przy nadawaniu paczki. Dopiero z chwilą otrzymania jej przez sprzedawcę możemy liczyć na zwrot gotówki.